cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рафаел Надал
2009: Титула на Отвореното првенство на Австралија
Прв турнир за Надал во годината бил турнирот во Доха, Катар. По победата во првото коло над Фабрис Санторо, на Надал му била доделена наградата за најдобар играч за 2008 година од страна на АТП. Два дена подоцна, тој бил поразен во четвртфиналето од Гаел Монфилс. Надал решил да настапи на турнирот и во двојки и заедно со Марк Лопез, ја освоил титулата победувајќи ги во финалето бр. 1 пар во светот Даниел Нестор и Ненад Зимоњиќ.
На Отвореното првенство на Австралија, Надал своите први пет натпревари ги добил без да загуби сет, а во полуфиналето во пет сета го совладал Фернандо Вердаско во натпревар кој траел 5 часа и 14 минути. Со оваа победа тој закажал прво Гренд слем финале против Роџер Федерер на тврда подлога. Надал успеал да го победи швајцарецот во пет сета и да дојде до својата прва Гренд слем титула на тврда подлога, со што станал првиот шпанец победник на Отвореното првенство на Австралија и четврти тенисер по Џими Конорс, Матс Виландер, и Андре Агаси кој освоил Гренд слем титули на три разлини подлоги. Со оваа победа тој станал првиот тенисер во историјата кој поседувал три Гренд слем титули на три различни подлоги во исто време.
Следен турнир за Надал бил турнирот во Ротердам каде тој стигнал до самото финале во кое бил поразен од Енди Мари во три сета. За време на финалето, Надал се пожалил на проблем со тетивата на десното колено, кој најверојатно влијаел на неговата игра во последниот сет. Поради оваа повреда, тој го откажал учеството од турнирот во Дубаи.
Во март, Надал и помогнал на Шпанија во победата над Србија во првото коло од светската група во Дејвис купот остварувајќи победи над Јанко Типсаревиќ и Новак Ѓоковиќ. Со победата над Ѓоковиќ, шпанецот стигнал до својата дванаесетта последователна победа во Дејвис купот притоа зголемувајќи го својот биланс на победи-порази против Ѓоковиќ на 11–4, како и 6–0 на земја.
На Мастерсот во Индијан Велс, Надал ја освоил својата тринаесетта АТП Мастерс 1000 титула. Во четвртото коло, Надал спасувал пет меч топки, пред да забележи победа над Давид Налбандијан за првпат. Во четвртфиналето, Надал бил подобар од Хуан Мартин дел Потро а во полуфиналето забележал победа и над Енди Родик. Во финалето тој лесно го совладал Енди Мари со 6–1, 6–2. Следен турнир за Надал бил Мастерсот во Мајами. Тој во четвртото коло остварил победа над Станислас Вавринка во два тајбрејк сета, но во четвртфиналето за првпат во кариерата бил поразен од Дел Потро.
Сезоната на земја, Надал ја започнал на Мастерсот во Монте Карло каде ја освоил својата петта последователна титула тука, победувајќи го Новак Ѓоковиќ во финалето. Тој станал прв тенисер во историјата кој еден мастерс турнир го освоил пет пати последователно.
Следен турнир за Надал бил турнирот во Барселона. Во реприза на финалето од минатата година, Надал повторно забележал победа над Давид Ферер и ја освоил својата петта последователна титула во Барселона. На Мастерсот во Рим, Надал заиграл во финалето без загубен сет на турнирот и забележал победа над Новак Ѓоковиќ во два сета. Тој станал првиот тенисер со четири титули во Рим.
По освојувањето на двете мастерс титули на земја, Надал заиграл на Мастерсот во Мадрид исто така на земјена подлога. Тој забележал победи над Јирген Мелцер, Филип Колшрајбер, Фернандо Вердаско и Новак Ѓоковиќ редоследно и се пласирал во финалето во кое бил поразен од Роџер Федерер. Оваа победа за Федерер била прва над шпанецот по победата во полуфиналето на Тенискиот мастерс куп во 2007.
Со победата над Лејтон Хјуит во третото коло на Отвореното првенство на Франција, Надал поставил рекорд од 31 последователна победа во Париз, соборувајќи го претходниот рекорд од 28 победи на Бјорн Борг. Оваа серија на Надал била запрена на 31 мај 2009, кога шпанецот бил изненадувачки поразен од Робин Седерлинг во четвртото коло. Овој пораз на Надал бил прв, и досега, негов единствен пораз на францускиот Гренд слем.
По изненадувачкиот пораз на Ролан Гарос, Надал го откажал учеството на турнирот Квинс на трева. Подоцна било потврдено дека Надал има запаление на тетивите на двете колена. На 19 јуни, Надал го откажал учеството на Вимблдон, наведувајќи повреда на колената. Тој бил прв победник кој не ја бранел титулата по Горан Иванишевиќ во 2001. Роџер Федерер успеал да ја освои титулата и со тоа се вратил на врвот на АТП листата.
На 4 август, тренерот на Надал, Тони Надал, потврдил дека Надал се враќа на терените на Роџерс купот во Монтреал. Таму, на својот прв турнир по Отвореното првенство на Франција, Надал бил поразен во четвртфиналето од Хуан Мартин дел Потро. Со овој пораз, тој му го препуштил второто место на АТП списокот на Енди Мари, и за првпат по 25 јули 2005 не бил рангиран во првите два на листата. На Отвореното првенство на САД, шпанецот како и минатата сезона стигнал до полуфиналето, но овој пат бил поразен од дел Потро кој подоцна и стигнал до својата прва Гренд слем титула. И покрај поразот, Надал повторно се вратил на 2. то место на АТП листата по раниот пораз на Мари.
Азиската турнеја, Надал ја започнал на Отвореното првенство на Кина во Пекинг каде што стигнал до полуфиналето во кое бил поразен од Марин Чилиќ. Една недела подоцна, Надал направил чекор понапред и заиграл во финалето на Мастерсот во Шангај во кое загубил од Николај Давиденко.
На завршниот Мастерс во годината во О2 арената во Лондон, Надал бил поразен од Робин Седерлинг, Николај Давиденко, и Новак Ѓоковиќ редоследно притоа не освоил ниту еден сет.
Во декември, Надал бил дел од своето второ Дејвис куп финале во кариерата, против Чешка. Тој го победил Томаш Бердих во првиот натпревар и го донел првиот бод за Шпанија во двобојот. Откако Шпанија ја обезбедила својата четврта титула во Дејвис купот, Надал бил подобар од Јан Хајек во натпревар кој немал резултатско значење. Оваа победа за Надал била 14. последователна победа во натпреварите од Дејвис купот (13. на земја).
Надал ја завршил годината на 2. то место на АТП листата четврта година во последните пет години. Тој ја освоил наградата „Golden Bagel“ за најмногу (9) сетови кои ги добил со 6–0.
Надал - Федерер
Федерер и Надал меѓусебно играат од 2004, и нивното соперништво е значаен дел од нивните кариери. Двајцата ги држеле првите две места на АТП листата од јули 2005 до 14 август 2009, сè до падот на Надал на 3.то место на листата (Енди Мари се искачил на 2. то место). Тие се единствените двајца тенисери кои четири години последователно завршувале на врвот на АТП листата. Надал се искачил на 2. то место во јули 2005 и останал на него рекордни 160 последователни недели, за во август 2008 да се искачи на првото место.
Од 33. те меѓусебни двобои, дваесет биле финални натпревари, а 8 биле Гренд слем финалиња. Од 2006 до 2008, тие играле во секое финале на Отвореното првенство на Франција и Вимблдон, а исто така играле за титулата на Отвореното првенство на Австралија во 2009 и на Отвореното првенство на Франција во 2011. Надал бил подобар од Федерер на 6 од 8. те финални двобои, губејќи ги само првите две финалиња на Вимблдон. Три од овие финалиња биле одиграни во пет сета при што финалето на Вимблдон 2008 според многумина е најдобар натпревар на сите времиња.
Надал - Ѓоковиќ
Новак Ѓоковиќ и Надал досега се имаат сретнато 42 пати (повеќе од било кои други играчи во Опен ерата) и Надал има позитивен биланс од 23–19. Надал води на трева со 2–1 и на земја со 14–4, но Ѓоковиќ е подобар на тврда подлога со биланс од 14–7. Во 2009, ова соперништво било прогласено за трето најголемо во последните 10 години од страна на ATPworldtour.com. Ѓоковиќ и Федерер се единствените играчи кои имаат остварено барем десет победи над Надал, а Ѓоковиќ е единствениот кој го има поразено Надал седум пати последователно и двапати последователно на земја. Двајцата претходно го делеле рекордот за најдолг натпревар во три сета (4 часа и 3 минути) остварен во полуфиналето на Мастерсот во Мадрид во 2009, пред тој да биде соборен од страна на Роџер Федерер и Хуан Мартин дел Потро во полуфиналето на олимпискиот турнир во Лондон, натпревар кој траел 4 часа и 26 минути. Двајцата исто така играле меѓусебно во 12 Мастерс финалиња.
Во финалето на Вимблдон 2011, Ѓоковиќ бил подобар со 3–1 во сетови забележувајќи ја првата победа над Надал во едно Гренд слем финале. Ѓоковиќ исто така го победил Надал и во финалето на Отвореното првенство на САД истата година. Во 2012, Ѓоковиќ го победил Надал во финалето на Отвореното првенство на Австралија остварувајќи трета последователна победа во Гренд слем финалињата. Ова финале било најдолго Гренд слем финале во историјата на Опен ерата траејќи 5 часа и 53 минути. Нивните последни три меѓусебни двобои во 2012 завршиле во корист на Надал кој бил подобар во финалињата на Мастерс туринирте во Монте Карло и Рим, како и на Отвореното првенство на Франција. Во 2013, Ѓоковиќ во два сета славел над Надал во финалето на Мастерсот во Монте Карло, со што ја завршил серијата на Надал од осум последователни победи тука, но Надал се одмаздил освојувајќи го Отвореното првенство на Франција по осми пат победувајќи го србинот во пет сета. Во август 2013, Надал бил подобар од Ѓоковиќ на Роџерс Купот во Монтреал, како и во финалето на Отвореното првенство на САД. Во нивниот трет меѓусебен двобој во 2014, Надал забележал победа во финалето на Отвореното првенство на Франција, освојувајќи ја титулата по рекорден деветти пат.
Надал - Мари
Надал и Енди Мари од 2007 до сега се имаат сретнато дваесет пати и Надал води во меѓусебните двобои со 15-5. Надал има биланс од 6–0 на земја, 3–0 на трева и 6–5 на тврда подлога. На Гренд слем турнирите Надал и Мари осум пати имаат играно еден против друг при што Надал води со 6–2 (3–0 на Вимблдон, 1–0 на Отвореното првенство на Франција, 1–1 на Отвореното првенство на Австралија и 1–1 на Отвореното првенство на САД). Седум од овие осум натпревари биле одиграни во четвртфинале или полуфинале, правејќи го соперништвото важен дел од кариерите на двајцата тенисери. Тие досега се немаат сретнато во Гренд слем финале, но сепак Мари води со 2–1 во АТП финалињата.
Во 2011, Надал забележал три полуфинални Гренд слем победи над Мари. Неверојатно е тоа што во 19 поранешни извлечени жрепки на Гренд слем турнирите, Надал и Мари дури 16 пати биле извлечени во иста половина. Последниот меѓусебен двобој Надал и Мари го имале во полуфиналето на Отвореното првенство на Франција 2014, каде Надал лесно победил со 3–0 во сетови.
Вмешаност во фудбал
Надал е страствен навивач на фудбалскиот клуб Реал Мадрид. На 8 јули 2010, било објавено дека тој станал акционер на локалниот клуб Мајорка, во обид да му помогне на клубот поради долговите кои клубот ги имал. Надал наводно поседува 10 проценти и му било понудено потпретседателското место во клубот кој тој го одбил. Неговиот чичко Мигел Анхел Надал, во сезоната 2010-11 бил помошник тренер на Михаел Лаудруп во клубот.
Набрзо откако пројавил интерес, Надал ја повикал УЕФА за очигледна хипокризија поради исфрлањето на клубот од Европа Лигата во сезоната 2010-11 поради прекумерни долгови, изјавувајќи преку потпаролот на клубот, "Доколку тоа се кристериумите под кои УЕФА работи, тогаш европското натпреварување би требало да се состои од само два или три клубови бидејќи сите останати исто така имаат долгови."
Тој исто така е верен навивач на репрезентацијата на Шпанија, и бил еден од шесте лица на кои им било дозволено да влезат во соблекувалната на Шпанија веднаш по победата на Светското првенство во 2010.
Покер
Во јуни 2012, Надал се приклучил на групата од спортски поддржувачи на онлајн покер собата PokerStars. Во декември 2013, Надал победил на хуманитарен покер турнир на кој учествувал поранешниот бразилски фудбалер Роналдо и четири други натпреварувачи.
Филантропија
Надал земал учество во тајландскиот проект "Милион дрва за Кралот", засадувајќи дрво во чест на Кралот Бумибол Адулјадеџ во неговата посета на Хуа Хин за време на Отвореното првенство на Тајланд во 2010. "За мене претставува чест да бидам дел од овој проект", рекол Надал. "Проектот е многу добар. Сакам да им честитам на тајланѓаните и на Кралот за овој неверојатен ден. Посакувам се најдобро за оваа идеја. Тоа е многу многу убаво."
Фондација Рафаел Надал
Фондацијата Рафел Надал била создадена во ноември 2007, а нејзината официјална презентација се случила во февруари 2008, во тенискиот клуб Манакор во Мајорка. Фондацијата се фокусирала на социјална работа и помош за развој особено на детството и младите. На прашањето зошто решил да отвори фондација, надал рекол "Ова може да биде почеток на мојата иднина, кога ќе се повлечам и ќе имам повеќе време, [...] добро ми оди и сум должен кон општеството, [...] Пред месец и пол бев во Ченај, во Индија. Вистината е дека ние живееме одлично тука....Јас можам да придонесам нешто со мојата слика..." Надал бил инспириран од хуманитарниот натпревар против маларијата кој го организирал заедно со Икер Касиљас. Тој изјавил: "Собравме сума на пари за која не можевме ни да замислиме. Му се заблагодарувам на Икер, мојот партнер во проектот, кој придонесе со сета своја сила, [...] Затоа дојде време да создадам сопствена фондација и да ја одредам намената на парите."
Неговата мајка, Ана Марија Парера, е претседател на фондацијата а неговиот татко Себастијан е потпретседател. Неговиот тренер и чичко Тони Надал како и неговиот агент и поранешен тенисер Карлос Коста исто така се вмешани. И покрај тоа што ситуацијата во Индија силно го погодила, Надал најпрво сакал да им помогне на "луѓето во близина, на Балеарските Острови, во Шпанија, а потоа доколку е можно, и надвор."
На 16 октомври 2010, Надал отворил своја тениска академија за обесправените деца во Анантапур, Индија.
Личен живот
Надал живеел со своите родители и својата помлада сестра Марија Изабел во петсобен стан во родниот град Манакор, Мајорка. Во јуни 2009, шпанскиот весник La Vanguardia, а потоа и The New York Times, објавиле дека неговите родители, Ана Марија и Себастијан, се разделиле. Слабите резултати на Надал во тој период, како и падот од првото место на АТП листата биле директно поврзани со разводот на неговите родители.
Надал за себе вели дека е агностик. Додека бил младо момче, тој од училиште со трчање се враќал дома да го гледа Гоку од анимираната јапонска цртана серија, Змејска топка (Dragon Ball). СНН објавиле статија за детските инспирации на Надал, нарекувајќи го "змејска топка на тенисот" поради неговиот необичен стил на игра "од друга планета."
Покрај тенисот и фудбалот, Надал ужива играјќи голф и покер. Во април 2014, тој одиграл натпревар во покер против прворангираната покерашка во светот Ванеса Селбст во Монако. Автобиографијата на Надал, Рафа (Hyperion, 2012, ISBN 1401310923), напишана со помош од Џон Карлин, била објавена во август 2011.
NGC 6092
NGC 6092 — двојна ѕвезда во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 мај 1885 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6092 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 14 м 4,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 7' 34"".
Други поделби
Проучување на NGC 6092 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2050. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1097.
Изола
Изола (словенечки: Izola; италијански: Isola) — стар рибарски град во Словенија и општина во југозападниот дел од земјата. Сместен е на брегот на Трстјанскиот Залив, во словенечкиот дел од Истра. Името на градот потекнува од италијанскиот збор Isola, што значи остров.
Население
Општина Изола има население од 14.549 жители. Населението спред јазик е поделено на:
Мост на реката Квај
„Мостот на реката Квај“ (The Bridge on the River Kwai) — британски воен филм од 1957 година, заснован на романот „Мостот на реката Квај“ од францускиот писател Пјер Боли, каде се обработува изградбата на мостот на Бурманската железница преку реката Квејај (тука „Квај“). Режисер на филмот е Дејвид Лин, а главните улоги ги толкуваат: Вилијам Холден, Џек Хокинс, Алек Гинис и Сесју Хаикава. Филмот билм снимен во Цејлон (денес Шри Ланка). „Мостот на реката Квај“ добил седум награди „Оскар“ (вклучувајќи ја и наградата оскар за најдобар филм) на 30-то доделување на академски награди, а во 1997 година бил ставен под заштита во Конгресната библиотека како културолошки, историски или естетски значајно остварување.
==Синопсис= Во текот на Втората светска војна, сојузнчиките заробеници добиваат наредба од јапонската војска да изградат железнички мост. Иако затворениците знаат дека се должни да ја саботираат изградбата на мостот, полковникот Николсон смета дека работата на мостот ќе помогне во подигнувањето на морлаот на заробениците во логорот. Николсон е човек кој стекнал почит од затворениците поради неговата храброст за време на мачењето, но постепено тој ја преиспитува својата одлука за учество во изградбата на мостот...
Гент-Вевелгем 2021
Екипи
Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Вечерта пред трката, екипата на бранителот на титулата Мадс Педерсен се повлекла, по два позитивни теста за КОВИД-19. Дополнително, екипата исто така била спречена да започне, поради препораките за КОВИД-19 во Белгија. Екипите и, со шест возачи секоја, биле единствените екипи кои немале седум возачи. На крајот, 159 возачи ја започнале трката, а само 90 од нив ја завршиле.
Историски архив (Велес)
Архивски фондови
Најстарите документи потекнуваат од 1768 година. Позначајни архивски фондови се:
Активности на Архивот во Велес
Одделението Велес подготви неколку изложби каде на јавноста и беше презентиран архивскиот материјал. Ова се насловите на изложбите:
Од 1998 година има подготвено постојана изложба со наслов „Велес низ документи и фотографии“.
Изабела Перон
Животопис
Изабела е родена во аргентинскиот град Ла Риоха. Хуан Перон ја запознал за време на прогонството во Панама, каде работела како танчерка во ноќен клуб. Изабела и Хуан стапиле во брак во 1960 година во Шпанија.
Во 1973 година Хуан се вратил во Аргентина и се кандидирал за претседател, и ја избра Изабела Перон како потпретседателски кандидат. Перон се надевал дека народот ќе ја прифати исто како Ева Перон, но тоа не случило.
После смртта на сопругот, таа го наследила како претседател, но се испоставило дека нема никаков авторитет. Аргентина сè повеќе тонела во нереди и економска криза, а перонистичкото движење се поделило на лева и десна фракција, чији пресметки прераснале во војна.
Во 1976 година војската извршила воен удар и пет години ја држела во куќен притвор. После тоа таа заминала во егзил во Шпанија, каде и денес живее.
Во 2006 година во Аргентина започнала истрага поради нејзина вмешаност во ликвидација на 500 и исчезнување на 600 левичарски политичари и активисти во периодот 1973—1976 година. На 12 јануари 2007 година била уапсена во Мадрид по барање на Аргентина. Шпанскиот суд го одбил барањето за екстрадиција на Аргентина.
Таќо Симјаноски
Таќо Милошов Симјаноски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Земји членки на Друштвото на народите
Помеѓу 1920 и 1939 година, вкупно 63 земји станале земји членки на Друштвото на народите или Лигата на нации. Пактот за формирање на Лигата на нации бил вклучен во Версајскиот договор и стапил во сила на 10 јануари 1920 година, а со распаѓањето на Лигата на нации на 18 април 1946 година, нејзините средства и одговорности биле пренесени во новоформираните Обединети нации.
Најголемиот опсег на Лигата бил од 28 септември 1934 година (кога се приклучил и Еквадор) до 23 февруари 1935 година (кога Парагвај се повлекол) броејќи 58 члена. Во тоа време се повлекле Костарика (22 јануари 1925 година), Бразил (14 јуни 1926 година), Јапонија (27 март 1933 година) и Германија (19 октомври 1933 година), а се приклучил само Египет (на 26 мај 1937 година).
Членовите (наведени хронолошки и по азбучен ред ако се приклучиле во истиот ден) во ова време биле Аргентина, Австралија, Белгија, Боливија, Британската Империја, Канада, Чиле, Кина, Колумбија, Куба, Чехословачка, Данска, Салвадор, Франција, Грција, Гватемала, Хаити, Хондурас, Индија, Италија, Либерија, Холандија, Нов Зеланд, Никарагва, Норвешка, Панама, Парагвај, Персија/Иран, Перу, Полска, Португалија, Романија, Сијам, Јужна Африка, Шпанија, Шведска, Швајцарија, Уругвај, Венецуела, Југославија, Австрија, Бугарија, Финска, Луксембург, Албанија, Естонија, Летонија, Литванија, Унгарија, Слободна држава Ирска, Етиопија, Доминиканска Република, Мексико, Турција, Ирак, Советскиот Сојуз, Авганистан, и Еквадор.
Земјите се наведени кон годината во која се приклучиле. Ознаката „се повлекла“ укажува на тоа дека земјата излегла по сопствен избор. Зборот „излегла“ означува земја која престанала да постои по анексијата на Германија, Италија или Советскиот Сојуз. Советскиот Сојуз бил исклучен од Лигата во 1939 година, по нејзината инвазија на Финска, и била единствената земја што се соочила со оваа мерка.
И покрај формулирањето на концептот и потпишувањето на Пактот, Соединетите држави никогаш не влегле во Лигата на нациите, а некои релативно изолирани суверени држави во Азија исто така не се приклучиле, вклучувајќи ги Саудиска Арабија, Јемен, Монголија, Непал и Бутан.
Исто така, ниедна од европските микродржави Андора, Лихтенштајн, Монако, Сан Марино и Ватикан не побарале членство во организацијата.
Црква „Св. Бессребреници“ - Сер
Свети Бессребреници Кузман и Дамјан или Свети Врачи (Άγιοι Ανάργυροι) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во маалото Катаконози во источниот дел на градот. Годината на изградба на првичната црква е непозната. Серскиот летописец поп Синодин Попсидеров во 1619 г. пишува за парохија на „Св. Бессребреници“. Натпис во припратата вели дека е одновоо преизграден во 1817 г. од Димитриј Атанасиу.
На постоењето на постара црква укажува тоа што градбата е пониска од патот и од откриените темели на длабочина од 8 метри. Втор натпис врз надворешниот североисточен агол исто така говори за општа обнова на црквата.
Трет натпис во нартексот вели дека само по 50 години црквата била уништена во пожар и наполно обновена. Натписот е датиран 30 мај 1867 г.
Веројатно во истата 1867 г. на храмот работеле мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски. Иконата „Неверен Тома“ (1856) е дело на зографот Јаков Мелнички. На икона на св. Јован Крстител, над главата на светецот е ставена тепсија со полуизбришан кирилски натпис на еден ред, кој е речиси целосно уништен, и едвај се читаат само последните два збора „КРТТЛѦ ГПДНѦ“, т.е. КРЬСТИТЕЛѦ ГОСПОДНѦ. На друга икона има натпис со името Воден: „ΔΙΆ / ΣΥNΔРОМНS / КАÌ ΔАПΆNНS TωN / ΛАТРАПΆZIΔωN BOΔENON / ... εrς μνημόσυ(ν)... αυτων... 1868 μαιυ – 20“ (Со соработката (помошта) и на трошок на... Воден / За спомен ... 1868 мај, 20).
Храмот се спасил во големиот пожар за време на Втората балканска војна во јуни 1913 г., задржувајќи го обликот од 1867 г. Во реставрацијата од 1998 г. е откриено дека наосот е изграден од редови камен и тула, а нартексот само од тули. По облик градбата е трикорабна базилика со седлест покрив и димензии 24 м во должина, 14 м во ширина и 8 м во висина. Покривот однатре има ниска слепа купола која не излегува низ покривот. Шестаголната камбанарија има пет ката и висока е 20 м, изградена во 1892 г.
Во внатрешноста има 12 столбови високи 6 м. Дрвениот таван има геометриски форми. Олтарот има три ниши. Иконостасот е резбан и позлатен, изработен од местни мајстори во 1867 г. со четири реда икони. Од истото време се и владичкиот престол и амвонот. Проскинитарите, свеќниците и клупите се нови. Има пет кристални полилеи и четири големи свеќници — два мермерни и два бронзени од 1871 г. Храмот има стотина пренослливи икони од XIX век, од кои голем број се со голема уметничка вредност. Црквата е живописувана од 1867 до 1870 г. со убави фрески, чии натписи даваат вредни информации за серските еснафи.
Во 1990 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
Насова
Насова (словенечки: Nasova) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
4Q175
4Q175 (или 4QTest), познати и како Сведоштвата, е еден од Свитоците од Мртвото Море пронајден во пештерата 4 кај Кумран на западниот брег. На само една страница, 4Q175 е збирка на изреки навидум поврзани со месијанска фигура. Ракописот бил напишан со хасмонејско писмо од 1 век п.н.е., уредено од Џон Марко Алегро.
Содржина
Овој своиток е краток документ што содржи пет библиски изреки поставени во четири секции, а кои се однесуваат на активностите на Господ на крајот од времето. Само последната секција има објаснување. Првите три секции се однесуваат на идни благослови кои доаѓаат од три фигури, пророк налик на Мојсеј, месија и свештенички учител.
Објаснување
Досега научниците не се обиделе сериозно да се занимаваат со трите фигури од 4Q175, но многумина сметаат дека се асоцијација за татко и двајца сина. Според стилот на писмото, свитокот е датиран од времето на [Хасмонеи|Хасмонејската династија]].
Улица
Улица — јавна површина, најчесто поплочена, со придружна изградена околина. Таа претставува јавна земјишна парцела во урбаните области која ги поврзува зградите и каде луѓето можат слободно да се движат, да се собираат и да комуницираат. Улицата може да биде обична земјена патека, но најчесто е поплочена со тврда подлога, како: бетон, асфалт или плочки. Таа е оспособена за движење на пешаците и на сообраќајните средства (автомобили, трамваи, автобуси, итн.).
Поим
Првобитно, зборот „улица“ означувал поплочен пат (латински: via strata), но и ден-денес, во колоквијалната употреба претставува синоним за „пат“. Сепак, жителите на градовите и урбаните планери прават разлика меѓу овие два поима: главната функција на патот е транспортот, додека улицата ја олеснува јавната интеракција. Навистина, градските улици служат и за транспорт, но патиштата, како што се магистралните патишта и автопатиштата, вообичаено не служат за движење на пешаците и за интеракција меѓу луѓето.
Ќерамидарка (Нов Истевник)
Ќерамидарка — археолошко наоѓалиште во делчевското село Нов Истевник. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На левиот брег на долот Каракостовски Ендек, до утоката на реката Желевица, на голем простор има грамади од камења и делови од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Синајски леопард
Синајскиот леопард (Panthera pardus jarvisi) е популација на леопарди кои живеат на Синајскиот Полуостров и планините околу градот Ејлат. Опишан е како посебен подвид на леопард, но според последните генетски анализи овој леопард е всушност дел од подвидот Персиски леопард (Panthera pardus saxicolor). Синајскиот леопард е доста помал од африканскиот леопард и најчесто се храни со птици, глувци и пештерници. Сепак, понекогаш се храни и со козорози и други помали домашни животни. Во мај 2007 година, еден израелец фатил синајски леопард во неговата спална соба, додека животното ја бркало и сакало да ја изеде неговата мачка. Ова докажува дека Синајскиот леопард сè уште не е изумрен во дивината.
288 п.н.е.
288 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 288. година пред новата ера, 288. од првиот милениум п.н.е., 88. од 3 век п.н.е. и деветта од 280-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5220 и 5221 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4462 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3472 и 3473 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 465.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 288 година се протега во 2348 и 2349, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2408 и 2409 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 255. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 937 и 936 исламска година пред хиџра.
Источна База
Источна база (Антарктик)  на Островот Стонингтон е најстарата американска истражувачка станица во Антарктикот, нарачана од Франклин Д. Рузвелт во 1939 година.
Станицата е изградена како дел од две американски презимувачки експедиции - Обединети Државна Антарктичка служба експедиција (1939–1941) и Роне Антарктичка истражувачка експедиција (1947–1948). Основата опфаќа 1000 m од север кон југ и 500 m од исток кон запад. Базата го доби статусот на еден од Историски локалитети и споменици на Антарктикот на 7 мај 2004 година.
Прва експедиција
Antarctic Service Expedition беше првата владина експедиција на Адмирал Ричард Е. Бирд (неговите први две експедиции во 1928-1930 и 1933-1935 година беа приватно финансирано). Источната база била изградена со употреба на армиски соборувачки згради и екипаж од 23, предводен од Ричард Блек, откако адмиралот Бирд морал да се врати во Вашингтон на USS Bear. Војните притисоци и мразот во заливот што го спречија движењето на бродот доведоа до евакуација на базата во 1941 година по воздушен пат.
Втора експедиција и последователен пад
Приватна експедиција предводена од Фин Рон (втор по команда во експедицијата од 1941 година) во 1947 година заврши со евакуација на учесниците во 1948 година. Екипажот на експедицијата вклучуваше Џеки Рон и Џени Дарлингтон, станаа првите жени што поминаа зима на Антарктикот. Базата и целата нејзина опрема оттогаш не се користат, иако British Antarctic Survey ја разви базата Е во близина на Исток База. Британците, исто така, ја окупираа и модифицираа Источната база за време на изградбата на базата Е. Од 2017 година, базата е посетена од туристи кои пристигнуваат на континентот. ДОБИВАЊЕТО ИЗГРАДЕНИ РАБОТИ ВО АНТАРКТИКА не е лесен подвиг и да се ослободите од нив не е многу полесно, што веројатно го објаснува бројот на истражувачки бази кои едноставно биле напуштени на мразот. Всушност, една од најраните американски пунктови на континентот, источната база на островот Стонингтон, сè уште седи таму и чека некој доволно храбар да го посети.
Прво изградена во 1939 година од страна на Антарктичката служба на Соединетите Држави, Источната база беше нарачана од претседателот Френклин Д. Рузвелт, заедно со сестринската база на друга локација. Тим од истражувачи презимуваше во базата тестирајќи речиси сè што можеше да помисли, вклучително и сеизмички читања, активност на поларната светлина, плимни обрасци и магнетни полиња. Американците ја евакуирале базата во 1941 година, оставајќи го зад себе најголемиот дел од опремата со надеж дека подоцна би можеле да се вратат и да ја продолжат работата. Додека владата никогаш не завршила со испраќање друга група на станицата, приватна експедиција ја искористила базата во 1947-48 година, иако кога се евакуирале, и тие едноставно ги напуштиле колибите.
Откако приватните истражувачи ја напуштија базата, едноставно беше оставена да се замрзне, заедно со стотиците парчиња опрема што беа оставени на локацијата, создавајќи совршена временска капсула на истражувањето во тоа време. Во близина имаше уште една база која беше основана од Обединетото Кралство (База Е) која беше во употреба со децении подолго, но американската база едноставно седеше.
Денес, остатоците од базата се уште се таму и се означени како историска локација. Се разбира, не е лесно да се стигне таму, но секој што сака да патува може да ги провери колибите и да види едно од најретките парчиња од историјата на САД.
Трета фудбалска лига на Македонија 2014/2015
Третата фудбалска лига на Македонија 2014/2015 - 23. издание на Третата фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 2014, а завршила во мај 2015.
Бараж за унапредување
Првата рунда вклучила шест екипи (осмо пласираната од Втората лига и петте победници од Третата лига) кои биле подредени во три двојки, кои играле два натпревари на неутрален терен. Победниците напредувале во Втората лига за следната сезона.
Прв натпревар
Извори:
Втор натпревар
Извори:
Вкупен резултат Еуромилк Горно Лисиче - Зајази 7:1
Вкупен резултат Љубанци 1974 - Велешта 7:1
Вкупен резултат Победа - Беласица 5:2
Милена Хубшманова
Милена Хубшманова (1933–2005) била чешка професорка по ромски студии на Карловиот универзитет во Прага. Таа била една од водечките експерти за, како и за ромскиот јазик. Таа основала академска програма за Ромите на Карловиот универзитет и активно се спротивставила на нивната асимилација во пошироката култура. Таа напишала ромско-чешки и чешко-ромски речник и собрала многу ромски приказни, преведувајќи ги и проширувајќи го културното наследство. Програмата што таа ја основала била прва програма од светски ранг што овозможила постдипломски студии за студенти Роми.
Младост и образование
Родена е на 10 јули 1933 година во Прага, Чехословачка. Нејзините родители биле затворени од Гестапо кога таа била дете за време на Втората светска војна. Таа го посетувала англиското средно училиште „Х.Фаста“, кого го завршила во 1951 година и продолжила да го изучува јазикот на Карловиот универзитет. Од детството, таа се интересирала за индиската култура и покрај тоа што одела во средно училиште, посетувала и часови по хинди јазик на Ориенталниот институт на Чехословачката академија на науките. Кога се запишала на одделот за филологија на универзитетот, Хубшманова се фокусирала на индиски јазици, учејќи бенгалски, хинди и урду. Кога комунистичката влада ја испратила да учествува во работна бригада во Острава во Моравско-шлескиот регион во 1953 година, Хубшманова прв пат се сретнала со ромските заедници. Таа била изненадена што го разбрала нивниот јазик и го препознала индиското потекло на јазикот. Поради нејзината неможност да патува во Индија, поради комунистичкиот режим, Хубшманова го свртела вниманието кон изучувањето на ромскиот јазик. Во тоа време, постоел силен притисок да се принудат Ромите во чешките области да се асимилираат во мнозинската култура, принудувајќи многу заедници да го напуштат регионот и да заминат во Словачка. Недостасувало разбирање за нивната етничка припадност, јазик, култура и традиција. Хубшманова работела меѓу Ромите скоро една година, едуцирајќи се за нив, пред да се врати во Прага и да дипломира на Карловиот универзитет во 1956 година.
Кариера
По дипломирањето во 1956 година, Хубшманова започнала да работи во Чешкото радио како драмски и книжевен уредник што и овозможило да работи на терен и да снима фолклор, бајки и народни песни на ромските заедници. Таа ја продолжила својата работа на проучување на Индија, преведувајќи неколку важни поети, а во 1959 година Хубшманова започнала со своето прво истражувачко патување во Индија. Во овој период, таа се омажила за радио водителот Јозеф Мелч. По враќањето во Прага, таа преведувала индиски поети скоро една деценија и ја родила ќерката Тереза во 1963 година. Во 1967 година, Хубшманова работела во Ориенталниот институт, извршувајќи подготвителни активности за почетокот на работата на истражувањето на ромскиот народ, што било можно заради либерализацијата на состојбата во земјата за време на Прашката пролет. Таа помогнала во основањето на Унијата на Цигани и Роми и уредувала списание на ромски јазик. Во август 1968 година, настаните се смениле и нејзината работа била запрена, Хубшманова била принудена да работи во градинка во близина на градот Ракуси во ромска населба. Таа се вратила во Индија за да студира во 1969 година.
По враќањето во Чехословачка, Хубшманова работела во Чехословачката академија на науките на Одделот за филозофија и социологија до 1974 година. Таа продолжила да анализира и да собира информации на Академијата, работејќи со мултидисциплинарен тим за развој на етнографски и јазични студии на Ромите, но исто така и да ги вклучува демографските, историските и социолошките профили на заедницата. Како лингвист, Хубшманова била загрижена за губењето на ромскиот јазик, бидејќи заедниците биле принудени да зборуваат чешки, унгарски или словачки јазик во нивните секојдневни интеракции, иако постојаната употреба на ромскиот дијалект преовладувал во говорот со другите Роми. Трудовите објавени од групата ја вклучиле првата ромска литература некогаш објавена во Чехословачка. Друг владин потфат ја принудил Унијата да се распушти во 1973 година и да го прекине издавањето на нивното списание. Помеѓу 1974 и 1975 година, Хубшманова работела на Педагошкиот факултет на Карловиот универзитет, но нејзиното противење на владината политика за асимилација кон Ромите довело до нејзино отпуштање. Таа немала постојана работа во периодот од 1976 до 1982 година, и доколку било потребно, работела во Прашката школа за јазици, каде што предавала хинди и ромски. Добила постојана работа во 1982 година во Прашката школа, каде работела до 1991 година. Во тоа време, часовите што Хубшманова ги одржувала на ромски јазик биле единствените формални курсеви што им биле понудени на ромски јазик на нивниот мајчин јазик. На курсевите присуствувале и социјални работници за да се олесни комуникацијата со Ромите за време на нивната работа. 1989 г. година, со Кадифената револуција и падот на комунизмот, било дозволено да се развива ромската култура, а Хубшманова била поборник за зачувување на ромското наследство и охрабрување на гласот на ромските заедници.
Хубшманова се вратила на Карловиот универзитет во 1991 година и ја основала Програмата за ромски студии во Индолошкиот институт. Хубшманова ја водела програмата сè до нејзината смрт, а исто така предавала урду помеѓу 1991 и 1997 година. Враќајќи се на делото што и било суспендирано во 1968 година, Хубшманова го објавила првиот џебен речник ромско-чешки / чешко-ромски, со Хан Чебков и Ана Шиговов во 1991 година. Речникот, ромско-чешки / чешки-ромски, е критички прифатен како стандардно дело и е пофален за интеграција на стандардни фрази и изрази во различни ромски заедници, вклучувајќи ги и чешките, унгарските и словачките дијалекти.
Хубшманова работела со Питер Ули, вршител на должноста комесар за човекови права, обидувајќи се да развие постапка за одделни припадници на ромските заедници на кои им била потребна правна помош. Таа исто така соработувала со музеите во Брно и Виена за да воспостави архиви за ромски материјал. Во 1995 година, Хубшманова ја завршила својата докторска дисертација и добила титула доктор на науки. Почнувајќи од 1996 година, таа работела со конзорциум на лингвисти во Центарот за цигански студии на Универзитетот Декарт во Париз и Државниот педагошки институт во Братислава за развој на наставните програми и обука на наставници за да можат да учат на ромски јазик. Во 1998 година, Хубшманова добила две културни награди од Граѓанската иницијатива на Ромите за нејзините напори да ги промовира програмите за образование и да ја зачува културата на ромската заедница. Продолжувајќи ги нејзините напори за објавување, Хубшманова била автор, соавтор или ко-уредник на повеќе од 90 публикации и околу 400 статии објавени во Романо Џанибен, во кои била главен уредник.
Во 1999 година, Хубшманова објавила важно дело наречено Лажна зора: Мојот живот како Циганка во Словачка. Книгата е автобиографија на Илона Лацкова која го опфаќа период од 1920 до 1970 година. Таа ја превела книгата на чешки јазик, а подоцна и на француски и англиски јазик. Книгата покажува како се криеле вистинските идентитети на Ромите зад стереотипните слики. Справувајќи се со обидите на владата да ги „превоспита“ Ромите и да ја присили нивната асимилација, книгата ја истражува гетоизацијата на Ромите од социјалистичкиот режим. Книгата станала важно дело бидејќи опфаќала област што научниците не можеле, давајќи увид на проблемите со кои се соочува ромската заедница. Книгата е објавена и на бугарски, унгарски и шпански јазик, освојувајќи ја Меѓународната хуманитарна награда Идалго во 2001 година во Шпанија и истата година и била доделена плакета на Петтиот меѓународен конгрес на Меѓународната унија на Ромите, одржан во Прага. Во 2002 година, чешкиот претседател Вацлав Хавел и доделил медал за заслуги од трет степен, а следната година Министерството за образование, млади и физичко образование и доделил медал за заслуги од прв степен.
Смрт и наследство
Хубшманова загинала во сообраќајна несреќа на 8 септември 2005 година, во близина на градот Камелдрифт, провинцијата Гаутенг, Јужна Африка. Една година по нејзината смрт, 7-та Меѓународна конференција за ромска лингвистика била посветена на нејзино сеќавање. Нејзината неочекувана смрт ја почувствувала ромската заедница, која изгубила заговорник, како и некој што својата кариера ја посветил на зачувување на своето културно наследство. Книга за нејзиниот живот, е објавена во 2007 година, во која се дадени биографски детали за нејзиниот живот и кариера. Ромите од целиот свет придонеле за нејзиното творештво, како и нејзините браќа и сестри, пријатели и колеги.
Седларци
Седларци — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Пиперево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, северозападниот дел на Струмичка Котлина и припаѓа на Општина Василево. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 11 километри.
Надморската височина во селото е 263 метри додека селото зафаќа површина од 4,3 км2. Од нив, 232 хектари се обработливо земјиште, 139 хектари се шуми и 36 хектари се пасишта
Антички период
Ова населено место е познато по археолошкото наоѓалиште Киров Рид. Претставува населба од доцноантичкото време. На 500 м источно од селото, на левата страна од патот Седларци-Ангелци, во нивата на П. Лазаров се откриени два големи питоса и се среќава голем број фрагменти од керамички садови и покривни ќерамиди. Во наоѓалиштето има и остатоци од топена железна руда.
Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 8 семејства и 28 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 100 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 104 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. Во текот на Втората светска војна, во селото бил формиран НОО од страна на Киро Минанов. По крајот на Втората светска војна, Седларци било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
Демографија
Во 1961 година селото имало 280 жители, сите Македонци. Во 1994 година во селото живееле 334 жители, сите Македонци.
На пописот од 2002 година, селото имало 343 жители. Следува табела на националната структура на населението
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Седларци има 246 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1795 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 301 гласач.
Историски архив (Куманово)
Архивот во Куманово е основан во 1954 година. Денес дејствува како одделение во состав на Државниот архив на Македонија. Под негова надлежност се општините: Куманово, Липково, Старо Нагоричане, Крива Паланка, Ранковце и Кратово. Ова одделение работи во отежнати услови и во ненаменска зграда изградена кон крајот на 19 век, на ул. “Гоце Делчев” бр. 25 во Куманово. Особен проблем претставува сместувањето на архивскиот материјал.