cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Магнетна резонанција
Економија на МРИ
Опремата на МРИ е скапа. Скенерите од 1,5 тесла чинат околу 1-1,5 милиони американски долари. Скенерите од 3 тесли чинат од 2-2,3 милиони американски долари. Изградбата на собата за МРИ може да чини и до 500.000 американски долари или повеќе во зависност од предвидениот простор. Скенерите на МРИ се значителни извори на приходи за здравствените услуги во САД. Ова е поради поволните стапки на обесштетување од осигурителните друштва и федералните програмите на Владата. Осигурителното обесштетување е предвидено во два дела и тоа : наплаќање за опремата, односно за работењето и снимањето на МРИ, и професионално наплаќање за радиолошки увид на сликите или податоците. Во североисточна Америка, наплаќање за работењето на МРИ може да чини и 3.500 американски долари а професионалното наплаќање може да чини 350 американски долари иако трошоците на поседувачот на опремата и на докторот кој врши увид на сликите се значително помали, и во зависност од стапките за кои се преговара со осигурителните компании, или пак кои се одредени од страна на владата како што е ценовникот за трошоци за здравствена заштита на стари лица во САД. На пр. во 2007 година, ортопедска хируршка група во Илиноис наплатила 1.116 американски долари за преглед на колено со МРИ, но надоместот од здравствената заштита за стари лица во САД беше само 470,91 американски долари. Многу осигурителни компании бараат повторно одобрување за МРИ процедура како услов за осигурително покривање.
Безбедност
Неколку одлики на снимање со МРИ може да ги зголеми ризиците.
• Моќни магнетни полиња • Нискотемпературни течности
• Бучава
• Клаустрофобија Покрај овие, во случаи каде што се употребени контрастни агенси со МРИ може да има дополнителни ризици.
Магнетно поле
За најголемиот број модели на медицински или биостимулациски импланти обично се предвидени контраиндикации при преглед со МРИ. Тука се вклучени пејсмејкери, подвижни нервни стимулатори, имплантирани кардиолошки дефибрилатори, врзани рекордери, инсулински пумпи, ушни апаратчиња, длабоко мозочни стимулатори. Затоа пациентите секогаш ги прашуваат за детални информации за сите импланти пред да влезат во собата за снимање со МРИ. Забележани се неколку случаи на смрт на пациенти со пејсмејкери кои биле подлежни на МРИ преглед без соодветни мерки на претпазливост. За да се намалат таквите ризици, имплантите се подобруваат сè повеќе за да се овозможи безбедно снимање, а и се развиваат посебни протоколи за дозвола на безбедно снимање на некои импланти и некои електростимулаторни направи.
Во САД системот за класификација на имплантите и помошните клинички уреди е развиен од Меѓународниот Сојуз за Научни, Технички и Управни Работи и сега е стандард поддржан од страна на Американската дирекција за храна и Бирото за лекови.
МР-безбедност - Уредот или имплантот е целосно немагнетен, изолиран од електричност и не реагира на радиочестотност, елиминирајки ги сите три можни закани при преглед со МРИ.
МР-условност - Уред или имплант кој може да содржи магнетна и електрична спроводливост или делови кои реагираат на радиочестотност,безбеден е за операции во близина на МРИ, доколку се почитуваат и се дефинираат условите за безбедна операција (како што е : тестирано, безбедно до 1,5 Тесли; или безбедно во магнетни полиња со јачина до 500 гауси).
МР-небезбедност- Скоро очигледно, во оваа категорија спаѓаат предмети кои се значително железни и претставуваат јасна и директна закана за лицата и опремата во магнетната соба.
Многу големата јачина на магнетното поле исто така може да предизвика незгоди со“ проектилен ефект “ каде што железните тела се привлечени во центарот на магнетот каде што настануваат инциденти на повреда и смрт. За да се намали ризикот од проектилните несреќи, железните тела и уреди особено се забрануваат за во близина на МРИ снимање и пациентите кои подлежат на МРИ прегледи се задолжени да ги отстранат сите метални предмети, најчесто пресоблекувајќи се во "пациентски фустан" или во хируршка наметка и од некоја страна се користат и детектирањата на железните уреди. Нема доказ за биолошка штета, дури и од многу моќни статични магнетни полиња.
Радиочестотна енергија
Моќниот радио пренесувач е потребен за возбудување на магнетните моменти на протоните. Ова може да го загрее телото до таа мера што би настанал ризик од хипертермија (зголемување на телесната температура) кај пациентите, особено кај пациентите со прекумерна тежина или кај оние кои имаат терморегулирачки нарушувања. Некои земји направија ограничувања на максималната специфична стапка на апсорпција која што ја произведува скенерот.
Периферна нервна стимулација (ПНС)
Брзото вклучување и исклучување на градиентите на магнетното поле е способно да предизвика нервна стимулација. Волонтерите кога се подложни на брзо вклучени полиња, забележуваат грчење особено во нивните екстремитети. Причината за стимулирање на периферните нерви е тоа што полето што се менува се зголемува со растојание од центарот на градиентните намотки (којшто помалку или повеќе се совпаѓа со центарот на магнетот). Сепак, важно е дека кога се отсликува главата, срцето е далеку од центарот, дури и потткинувањето на мала струја треба да се избегне по секоја цена. Иако ПНС не беше проблем за бавните, слабите градиенти коишто се употребуваа во раните денови на МРИ, моќните и брзо вклучените градиенти се употребуваат за техниките како што се ЕПИ, ФМРИ, Дифузија со МРИ и др. и се вистински предизввикувачи на ПНС. Американските и Европските регулаторни комисии инсистираат произведувачите да останат под одредените “db/dt” граници (“db/dt”) е промената на полето во единица време) или друг доказ дека не е предизвикана ПНС во ниедно секвенцијално отсликување. Како резултат на “db/dt” ограничувањето, комерцијалниот систем на МРИ не може да ја искористи целокупната моќ  на своите градиентни засилувачи.
Акустична врева
Вклучувањето на градиентите на полето предизвикува промена во Лоренцовата сила кај градиентните намотки, кои произведуваат минутни проширувања и контракции врз самата намотка. Бидејќи вклучувањето е типично за областите од звучна честота, добиената вибрација предизвикува гласни звуци (тропање или звучни сигнали). Ова највеќе се среќава кај машините со моќно поле и кај методите со брзо отсликување во кои звучниот интензитет може да достигне и до 120 децибели (што е еднакво на млазниот мотор при полетување), и затоа е задолижителна соодветна заштита на ушите за секој кој се наоѓа внатре во собата за снимање при преглед со МРИ.
Криогени
Како што е објаснето погоре во функционирањето и конструкцијата на скенерот, многу скенери на МРИ користат нискотемпературни течности за да овозможат суперспроводливи можности на, и во електромагнетните намотки. Иако нискотемпературните течности не се отровни, од нивните физички својства постојат ризици. Ненамерно исклучување на суперспроводливиот електромагнет, случај познат како " придушување", вклучува брзо зовривање на течен хелиум во уредот. Ако брзото ширење на хелиумот не може да се исфрли преку надворешниот отвор, или како што понекогаш е наречено "придушна цевка", тоа може да биде испуштено во собата за снимање каде што може да предизвика истиснување на кислородот и можен ризик од загушување. Течниот хелиум, кој е најчесто употребуваниот криоген со МРИ, со менување на својата состојба од течна во гасовита поминува покрај експлозивно проширување. Просториите изградени за суперспроводливост на МРИ опремата, покрај потребните цевки за придушување треба да бидат опремени и со уреди ослободени од притисок и издувен вентил. Бидејќи придушувањето предизвикува брзо губење на сите нискотемпературни течности во магнетот, повторното користење на магнетот е скапо а и чини време. Спонтаните придушувања не се вообичаени, но можат да бидат предизвикани од дефект во опремата, несоодветен метод за нискотемпературно затнување, загадувачи во крајостатот или екстремни магнетни или вибрациони нарушувања.
Контрастни агенси
Најчесто употребуваните интравенски контрастни агенси се основаат на разложувањето на гадолиниумот. Општо земено, овие агенси се покажаа побезбедни отколку јонизираните контрастни агенси кај радиографијата со рендгенски зраци или КТГ. Анафилаксичните реакции се ретки и се појавуваат приближно од 0,03 - 0,1%. Од особен интерес е помалата застапеност на нефротоксичност, во споредба со јонизираните агенси, кога се дава вообичаената доза, се подобрува контрастот на снимањето со МРИ што е и опција за пациентите со бубрежно оштетување, кои инаку не би можеле да се прегледаат со контрастна КТГ. Иако гадолиниумските агенси се покажаа како корисни за пациентите со бубрежно оштетување, кај пациентите со тешко бубрежно откажување за кое е потребна дијализа постои ризик од ретка но сериозна болест, нефрогенска системична фиброза, која можеби е поврзана со употребата на некои гадолиниумски контрастни агенси. Најчесто е поврзан гадодиамидот, но исто така поврзани се и другите агенси. Иако причинската врска сè уште не е формирана, моменталните упатства во САД велат дека пациентите под дијализа треба да примаат гадолиниумски агенси само ако е неопходно и дека дијализата треба да биде направена што е можно поскоро по снимањето за веднаш да се отстрани агенсот од телото. Во Европа, каде што се достапни гадолиниумските контрастни агенси, се направи класификација на можни ризици од агенсите. Неодамна беше одобрен новиот контрастен агенс за дијагностичка употреба по име гадоксетат, брендирано име “ Eovist“ (САД) или “Promovist” (ЕУ), кој ја има теоретската корист  од патеката за двојно исфрлање.
Бременост
Со МРИ нема последици врз фетусот. Конкретно МРИ ја избегнува употребата на јонизирано зрачење, на кое фетусот е многу чувствителен. Сепак, како мерки за претпазливост во моменталните упатства се препорачува дека бремената жена се прегледува со МРИ само доколку е неопходно. Ова особено се однесува за време на првото тримесечје на бременост, бидејќи за време на овој период се појавува органогенозата. Загриженоста за бременост е иста како и општата загриженост при преглед со МРИ, меѓутоа фетусот може да биде малку почувствителен на ефектите - посебно на загревањето и на вревата. Сепак, еден дополнителен проблем е употребата на контрастни агенси; гадолиниумските соединенија се познати по тоа што ја преминуваат плацентата и навлегуваат во крвотокот на фетусот, и се препорачува да се избегнува нивната употреба.
И покрај овие проблеми, важноста на МРИ брзо се зголемува со начинот за дијагностицирање и следење на вродени мани на фетусот затоа што може да обезбеди повеќе дијагностички информации отколку ултразвукот и не користи јонизирано зрачење како КТГ. МРИ без контрастните агенси е начин на отсликување по избор за предхируршки зафати, дијагноза во матката и развивање на фетусни тумори, првенствено тератоми, олеснувачка фетусна хирургија на отворено, други фетусни интервенции и за планирање на постапките (како што е постапката за излез) за безбедно породување и лекување на бебињата чии недостатоци во спротивно би биле фатални.
Клаустрофобија и неудобност
Заради градбата на некои МРИ скенери, тие можат да бидат многу непријатни за лежење внатре. Постарите модели од затворен тип на МРИ системите се одликува со прилично долга цевка или тунел. Делот од телото којшто се отсликува мора да биде во центарот на магнетот, кој е во целосниот центар на тунелот. Бидејќи времето на снимање со овие стари скенери може да биде долго (понекогаш и до 40 минути за целата постапка) дури и луѓето со слаба клаустрофобија понекогаш не можат да го толерираат снимањето со МРИ без раководење. Модерните скенери можеби имаат поголеми тунели (до 70 см) и времето од снимањата е пократко. Ова значи дека клаустрофобијата е помал проблем, и многу пациенти ја наоѓаат МРИ како едноставна и лесна постапка за толерирање.
На пациентите со страв и нелагодност можат да им послужат следниве стратегии :
Претходни подготовки
Соочување во внатрешноста на скенерот
Доколку се достапни останатите скенерски дизајни како што се отворените или правите типови тие исто така би можеле да помогнат. Иако отворените скенери станаа многу популарни, тие даваат послаб квалитет на снимањето затоа што работат со мали магнетни полиња а не со затворени скенери. Сепак, рекламниот отворен систем од 1,5 Тесли неодамна стана достапен, овозможувајќи многу подобар квалитет на сликата отколку претходните отворени модели кои работат со мала јачина на полето. Бидејќи на бебињата и на малите деца не може да им се наложи да ја издржат сесијата на снимање, хемиската седација и општата анестезијасе вообичаени.На пациентите со прекумерна тежина и бремените жени можеби ќе им биде тесно во МРИ уредот. Бремените жени исто така може да имаат потешкотиии при лежење на грб еден час па и повеќе без никакво движење.
Упатство
Прашањата за безбедност, вклучувајќи ја и можноста за биостимулациски уред за интерференција, движењето на железните тела, случајно локално загревање се објаснети во Американскиот Колеџ за радиологија во "Белата книга за безбедност со МРИ"  (“White Paper on MRI safety”), кој првично бил објавен во 2002 година и бил проширен во 2004 година. АКР во "Белата книга за безбедност со МРИ" (“ White Paper on MRI safety”) бил повторно напишан и објавен во почетокот на 2007 година под нов наслов : Упатство за безбедност на МР во практика (“ Guidance Document for Safe MR Practices”). Во декември 2007 година, Здравствената Регулаторната Агенција за Лекови, здравственото регулаторно тело во Велика Британија го издаде нивното : Упатство за безбедност на опремата на МРИ  во медицинската употреба  (“Safety Guidelines for MRI Equipment in Clinical Use”). Во февруари, 2008 година, Здружената Комисија, Американската Организација за Акредитација на Здравството го објави “ Sentinel Event Alert # 38 “, што е и нивното најголемо советување за безбедноста на пациентите, за прашањата поврзани со безбедност со МРИ. Во јули, 2008 година Американската Ветеранска Служба, федералната владина агенција која служи за здравствените потреби на поранешниот воен персонал, објави значајно преработено издание на Упатството за Дизајнот на МРИ (“ MRI Design Guide”), во кој се вклучени физичката и просторната безбедност.
Европската директива за физички агенси
Европската директива за физички агенси (електромагнетни полиња) е легислатива која што е усвоена во европското законодавство. Првично било предвидено да се усвои до 2008 година, и до крајот на 2012 година секоја поединечна држава во рамките на ЕУ мора да ја вклучи оваа директива во својот закон. Некои земји-членки го усвоија донесеното законодавство и сега се обидуваат да ги укинат нивните државни закони бидејќи очекуваат дека последната верзија на ЕУ Директивата за физички агенси значително ќе се измени пред одредениот рок за усвојување. Директивата се однесува на професионалната изложеност на електромагнетни полиња (не медицинска изложеност)  и има за цел да ја ограничи акутната изложеност на работниците на јаки електромагнетни полиња, која е присутна и покрај трафостаниците за електрична енергија, радио или телевизиски предаватели или покај машинската опрема. Меѓутоа правилата значително влијаат врз МРИ, со посебни делови за правилата за ограничување на изложеност на статични магнетни полиња, промена на магнетните полиња и радио честотна енергија. Ако вработеното лице му дозволи на работникот да ја пречекори ограничената изложеност тоа ќе се смета за кривичен прекршок, на тој начин е донесена Директивата во одредени земји-членки.
Директивата се основа врз меѓународен концензус за предизвикани последици од изложеност на електромагнетни полиња, особено по совет на советникот на Европската Комисија, Меѓународната Комисија за Заштита од Нејонизирано Зрачење. Целите на Директивата и упатството на Меѓународната Комисија за заштита од нејонизирано зрачење врз кое е основана, се да ја спречи изложеноста  на веројатно штетните полиња. Вистинските ограничувања на Директивата се многу слични со оние на Институтот на инженери за електроника и електротехника, со исклучок на честотите кои ги создаваат градиентните намотки, каде што ограничувањата на Институтот на инженери за електроника и електротехника се значително повисоки. Многу земји-членки на ЕУ веќе имаат одредени регулативи за електромагнетното поле или (како во Велика Британија) законодавство за здравство и безбедност на работното место што ќе ги заштити работниците од електромагнетните полиња. Во повеќето случаи веќе донесените регулативи се усогласени со ограничувањата на Меѓународната Комисија за заштита од нејонизирано зрачење, така што Директивата, теоретски, треба да има малку влијание врз секое вработено лице кое веќе ги исполнува своите законски обврски. Воведувањето на Директивата ги изнесе на виделина постојните можни проблеми од професионалната изложеност на полињата на МРИ. Таму во моментот, има многу малку податоци за бројот или видовите на практика на МРИ што можат да доведат до изложеност над нивото во Директивата. Постои оправдана загрижност кај лекарите за МРИ, затоа што ако Директивата се спроведе повигорозно отколку веќе донесените закони, може да се забрани употребата на МРИ или пак можеби ќе се промени работењето на персоналот на МРИ. Во првичното изготвување се одреди ограничување на статичка јачина на полето до 2 Тесли. Ова се случи бидејќи ограничувањето се укина во регулативите, и иако е мала веројатноста повторно да се воведе, бидејќи беше без строго оправдување,откако предметот беше целосно разгледан од страна на Меѓународната Комисија за заштита од нејонизирано зрачење, некои ограничувања за статичните полиња може повторно да се воведат. Последиците од таквото ограничување,може да ги ограничи инсталацијата, работењето и одржувањето на МРИ скенерите со магнети од 2Тесли и појаки магнети. Бидејќи зголемувањето на јачината на полето има важна улога во создавањето на повисока резолуција и поголеми перформанси на скенерот, ова е значителен чекор на назад.Заради ова, мала е веројатноста ограничувањето повторно да се воведе во регулативите без добро оправдување. Поединечните владини агенции и Европската Комисија формираа работна група за истражување на последици од МРИ и се обидуват да го решат прашањето за професионалната изложеност на електромагнетни полиња со МРИ.
Принцип
Бидејќи современите скенери на МРИ имаат изотропска или приближно изотропска резолуција, приказот на слики не треба да биде ограничен кај конвенционалните осни слики. Наместо тоа, можно е софтверска програма да го изгради волуменот со редење на поединечни парчиња едно врз друго.Тогаш програмата може да го прикаже волуменот на друг начин.
Тридимензионални толковни методи
Прикажување на површината Површинското ниво за вредноста на густината на сивата маса е избрана од вработеното лице (на пр. ниво кое одговара на мастите). Површината на нивото се одредува со компјутерска обработка и алгоритми за обработка на слика. Ова е главната причина за конструирање и прикажување на тридимензионалниот модел на екран. Повеќето модели може да се создадат од различни видови на површински нивоа, овозможувајќи различни бои кои ги застапуваат сите анатомски делови како што се коската, мускулот и ‘ рскавицата. Сепак,со овој метод на работење не можат да се видат внатрешните структури на секој елемент.
Прикажување на волуменот Површинското толкување е ограничено затоа што ја прикажува само површината која што ја исполнува почетната густина, и само ја прикажува површината која е најблиску до имагинарниот гледач. Со зафатнинското прикажување, транспарентноста и боите се користат за подобро прикажување на волуменот на една слика - на пр. коските на карлицата можат да бидат прикажани како полутранспарентни, така што дури и од кос агол, едниот дел од сликата не го прикрива другиот.
Сегментација на слики
Кога различните структури имаат слични површински густини, може да не постои начин тие да се одделат само со прилагодување на волуменот кај толковните параметри. Решението се нарекува сегментација,односно рачна или автоматска постапка која може да ги отстрани непосакуваните структури од сликата.
Нобелова награда во 2003 година
За одразот од основната важност и практикување на МРИ во медицината, Пол Лотербур од Универзитетот во Илиноис - “Urbana Champaign” и Питер Менсфјелд од Универзитетот во Нотингем беа наградени со Нобелова награда за Физиологија или Медицина во 2003 година за нивните “ откритија коишто се однесуваат на МРИ “. Нобеловиот цитат го потврди Лотербуровиот придонес за употребата на градиентите на магнетно поле за да се одреди просторната локализација, откритие кое овозможува брзо добивање на дводимензионални слики.Менсфјелд е заслужен за воведување на математички формализам и развој на методите за  ефикасно користење на градиентите  и брзо отсликување. Вистинското истражување што ја освои наградата беше направено пред речиси 30 години, додека Пол Лотербур беше во Универзитетот “ Stony Brook “ во Њујорк. За наградата жестоко протестираше Рејмонд Вејхан Демедијан, основач на корпорацијата ФОНАР, кој тврдеше дека тој ја измислил МРИ, и дека Лотербур и Менсфјелд само ја усовршиле технологијата. Групата наречена “пријателите на Рејмонд Демедијан“ заземаа цели страници во “ New York Times “ и во “The Washington Post” насловени со “Срамната грешка мора да се исправи” (“The Shameful Wrong Must be Righted”) демантирајки дека најмалку што заслужува е удел во Нобеловата награда. Дури и порано во Советскиот Сојуз, исто така Владислав Иванов потполнил документ (во 1960 година) од Државниот Комитет за Патенти и Откритија во Ленинград на СССР за МРИ уредот, иако ова не беше докажано до 1970 година. Во писмото до “ Physics Today“, Херман Кар забележал дека тој самиот уште пред тоа ги користел градиентите на полето за еднодимензионално отсликување со МРИ.
Фалеристика
Фалеристика, е помошна историска наука која ги проучува редовите, братствата и одликувања, како што се ордени, медали, рибони и друго.
Предметот вклучува витешки редови (ордени) ордени за заслуги и братски редови. Сите тие можат да бидат официјални, национални, државни ентитети или граѓански, верски или академски. Областа на студии, исто така, вклучува и наградни системи.
Во однос на предметите, овие вклучуваат наградни предмети како што се медали и нивни додатоци, ленти, значки, иглички, документација за одликувањата, итн., И фалеристиката исто така може да означува колекционирање на соодветни предмети. Иако е воспоставена како научна поддисциплина на историјата, фалеристиката обично ги проучува редовите и одликувањата„ одвоени од нивните тела“.
Историјат
Настанокот на одликувањата коинцидира со настанокот на хералдиката, иако визуелно, а донекаде и концептуално, тие ги влечат своите корени од старите цивилизации. Орденот, како првенствено одликување, историски има две перспективи, едната е институцијата на видливите ознаки што можат да се носат, а другата е организиранa група луѓе меѓусебно поврзани со завети, кои се стремат кон заеднички цели, за што користат и координираат исти средства.
Научната дисциплина што се занимава со првиот аспект се нарекува фалеристика. Името доаѓа од латинското „phalerae“, што претставува метален медалјон даван за посебни војнички вештини, кој се прикачувал на градниот оклоп.
Дисциплината што се занимава со вториот аспект се нарекува шивалристика, од старофранцуското „Chevalier“, што означува благородник, витез, припадник на витешки ред. Невозможно е овие две дисциплини да се одделат, бидејќи понекогаш длабоко навлегуваат една во друга.
Поради фактот дека биле организирани на основа на монашките регули, била потребна и согласност од црквата за нивното официјализирање, додека пак за носењето оружје и воените активности била потребна согласност од некој суверен авторитет. Во зависност од основната функција, овие монашко-воени редови можат да се поделат во три главни групи:
Некои од овие редови продолжиле да постојат и по неможноста да ја остваруваат својата првична цел, помош на аџиите што патуваат во Светата земја. Нивниот углед и богатство, а особено и лојалноста кон структурата на редот, кое го достигнало својот врв во 14 век, ги поттикнало секуларните владетели да почнат да созда­ваат такви редови таму каде што веќе монашките одлики се присутни само симболично. Од друга страна, овие нови редови се мотивирани повеќе од елитизам отколку од остварување заеднички повиски цели и доблести.
Неможноста да се биде дел од некој од овие елитни редови довело до основање и лаички братства собрани околу некоја религиозна или благородна идеја, или реликвија, или локалитет. Кај нив некогашниот монашки завет целосно е заменет со заклетва на лојалност кон суверенот на редот.
За прв таков ред се смета друштвото на витезите на свети Ѓоргија, создадено од унгарскиот крал Роберт Анжујски во 1326 година. До 15 век секој поголем и помал двор во Европа има свој ред.
Сите овие редови имаат знак, инсигнии, кој ја покажува припадноста како и рангот. Но што е поважно имаат и свој статут кој ги дефинира, покрај целите на редот, и условите за членство. Со порастот на бројот на редовите и оддалечување од некоја повисока цел кон која се посветува целиот живот, полека паѓаат и ограничувањата на припаѓање само на еден ред. Во периодот по 16 век, со постоење огоромен број на разни братства, се поставува прашањето за легалноста на настанокот или на континуитетот на некој ред.
Видови редови (ордени)
Според видот и карактерис­тиките, а особено начинот на формирање, ордените можат да се поделат на 5 групи.
Во 16 век доаѓа до првата промена во пристапот кон одликувањата, кога припадноста на некој ред се базирала скоро исклучиво на статусот и на потеклото. Владетелот почнува својата благодарност кон своите поданици да ја искажува на два начина. Првиот, преку личен подарок во облик на медалјон на кој е прикажан ликот на дародавецот, во знак за благодарност, со што тој јавно ја искажува како кон признат поединец. Ова го претставува почетокот на современото разбирање на орденот.
Вториот начин е да се покаже благодарноста, обично кон пониските слоеви, офицери и војници, преку ковани парички, кои можат да се употребат и како платежно средство поради вредноста на материјалот од кој се направени. Тоа се предвесници на современите медали.
Со основањето на Кралскиот и воен орден на свети Луј, во Франција во 1693 година, се менува целокупниот пристап во функцијата на орденот. Ако дотогаш високите офицери биле секогаш од благородни семејства, сега веќе припадноста на орденот е по сопствени воени заслуги и доблести. Неговиот пример набрзо го следеле и другите европски феудални монархии и кнежевства: Саксонија во 1736 година воведува Воен орден на св. Хајнрих; Прусија во 1740 година – Орден за заслуги; Австрија во 1757 година- Орден на Марија Терезија; Русија во 1769 година – Орден на св. Ѓорѓи.
Промената на дефинирањето на разбирањето на ордените и одликувањата се завршува со основањето на ветеранскиот медал во 1771 година, кој не се дава веќе за заслуги, туку за 24 години ревносна воена служба. Со тоа се формираат сервисните медали и споменици.
Оваа „реформа“ со која ордените веќе стануваат јавно признание за прифатени постигнувања, набргу ќе се прошири во Европа. Така, во Прусија во 1740 година се формира орденот за заслуги.
На крај, орденот на Легијата на честа, по идеја на Наполеон, на почетокот на 19 век, ја дава денешната насока на ордените и медалите како јавни признанија за дадени постигнувања. Наполеоновиот систем на одликувања и до денес е основниот систем на одликувања.
Во низата промени на првичната идејата на ордените како одличје на машкост, со процесот на еманципацијата, некои земји (Естонија, Латвија, Велика Британија, Австралија и др.), имаат посебна форма за дамите. Дамската верзија на одликувањето е во форма на панделка на која е прикачен беџот на орденот, а пак доколку одликувањето се доделува со лента, лентата за дамите е потесна.
Династичките и конфратерални ордени се создадени од некој извор на почести, fons honorum. Разликата е чисто правна, доколку е монарх, станува збор за династички редови, а доколку е некој друг дом на принц, кој не е со статус на монарх или, пак, доколку папата е фонс хонорум, станува збор за конфратерален орден.
Во текот на средовековна и модерна Европа, таа била поделена на многу кралства, кнежевства, во кои владееле многу владетелски домови. Често кралот бил избиран од локалните принцови, кои зачувувале голем дел од својата сувереност околу хералдиката и витешките ордени.
За животот и постоењето на орденот, фонс хонорум, кој го создал редот, има апсолутна власт и тој може да го терминира редот. Терминирањето на орденот може да биде со укинување, кога со активна одлука ќе се стави крај на орденот, или со изумирање, кога не е донесена активна одлука за негов крај, туку нема назначување нови членови во орденот, и со изумирање на актуелните членови, одумира и редот. Членството во орденот не е наследно.
Братствата се формирани како фондации/здруженија за исполнување конкретни цели, кои имаат свој статут и конкретни активности за постигнувањето на тие цели. Тие можат да функционираат слично на ордените, но не се создадени или поддржувани од некој фонс хонорум. Вакви се Ротари и Лајонс. Овие организации за себе не тврдат дека се ордени.
Но некои братства, поради романтичното восприемање на витешките редови и нивните инсигнии и церемонии, се обидуваат да ги имитираат династичките и конфратералните ордени, повикувајќи се на традициите на укинати или изумрени редови. Така се јавуваат разноразни темплари, кои се обидуваат со разни конструкции да се доведат до историска врска со некој од укинатите или изумрените ордени. Иако може тие братства да имаат сосема легална форма на братство со благородна цел, сепак самото нелеглано тврдење, кое има цел да ги доведе другите во заблуда дека членуваат во легален историски орден, фрла голема сенка за намерите на самото братство. Вистинските редови никогаш не примаат во членство луѓе кои само ќе искажат интерес и ќе уплатат членарина во некаква форма.
Клиентски псевдоордени – се групи луѓе, кои најчесто немаат статут или ограничување на членството, а кои со надворешни ознаки и церемонии ги имитираат историските ордени. Обично тие се создадени за финансиска добивка искористувајќи ја желбата за углед и престиж на луѓето. Тие за фонс хонорум обично имаат самопрогласени или непризнати или, пак, дискутабилни благородници, или пониски свештеници, кои немаат реална моќ да започнат или да возобноват орден.
За регулирање на оваа материја е формирана Меѓународната комисија за витешки ордени (Internati­onal Commision for Orders of Chiuvalry), која ги категори­зира овие ордени, според дадената категоризација на 5 групи и на неколку подгрупи. За основа на прифатените и препознаени династички и конфратерални ордени се зема Виенската конференција на европското благородништво, одржана во Виена во 1815 година, кога се сретнале повеќе од 200 кралски и принцовски домови од цела Европа и ги дефинирале признатите кралски и кнежевски лози и нивните ордени.
Денес многу организации и здруженија издаваат свои значки кои ги нарекуваат ордени и медали и чии знаци изгледаат како ордени и медали. Големата достапност и поедноставувањето на техниките за изработка на овие знаци придонесува секој да може да си измисли и да си направи значка.
Затоа за фалеристиката е значаен авторитетот што ги дава овие орденски знаци, како и правната регулираност и указот за доделување.
1707 во музиката
1707 година во музиката содржи некои значајни настани.
Јане Дол (Сопотско)
Јане Дол — археолошко наоѓалиште во преспанското село Сопотско. Претставува осамен наод од доцноантичко време. Во нива на месен жител, што се наоѓа во непосредната близина на месноста Јане Дол биле откопани три питоса.
Папа Григориј V
Григориј V (лат. Gregorius PP. V; 970/972 - 18 февруари 999) г. — римски папа од 3 мај 996 до 18 февруари 999. Тој бил син на војводата на Корушка Отон I и правнук на царот на Светото Римско Царство Отон I. Го наследил папата Јован XV на не повеќе од 26 години. Пред тоа, бил капелан на својот близок роднина, царот Отон III, кој и го предложил Бруно за папа.
Грегориј V е првиот германски папа. Неговата смрт настапува ненадејно и постојат сомневања дека не била природна.
Јабланица (Бугарија)
Јабланица (Ябланица) е гратче во западниот дел на Бугарија, во Ловечка област. Гратчето се наоѓа северно од Стара Планина на 70 километри од главниот град Софија во близина на автопатот Хемус, кој ги поврзува Софија и Варна. Градот е административен центар на Општина Јабланица и е познат по производството на слатки, посебно на алва и локум. Јабланица била прогласен за град во 1968 година. Јабланица има население од 2.896 жители (декември 2009).
Работите на господинот Јулиј Цезар
Работите на господинот Јулиј Цезар (германски: Die Geschäfte des Herrn Julius Caesar) - роман на германскиот писател Бертолт Брехт.
Биосинтеза на белковините
Една од улогите на ДНК е пренесувањето на информациите кои служат за синтеза на белковините. Линеарниот распоред на 4 бази може да се смета како информативен и е основен јазик составен од 4 букви кои се на крај препишува во јазикот на белковините составен од 20 букви (аминокиселини). Рамнотежата се наоѓа на страната на хидролизата. Затоа аминокиселините најпрвин треба да се активираат, т.е. би постоел поголем потенцијал за пренесување на групите, а со тоа би можеле да се поврзуваат во пептидните синџири. Аминокиселини поврзани со енергетски богата врска Потикнувањето на аминокиселинските деривати со висок потенцијал за пренос на групи се нарекува активација на аминокиселините. Активираните аминокиселини се пренесуваат со помошната молекула, трансфер РНК,која на едниот крај содржи рецептор. тРНК има 2 задачи: ги сврзува аминокиселините во врски богати со енергија и овозможува преведување во јазикот на базите и јазикот на аминокиселините бидејќи во средната петелка на нивната структурна детелина се наоѓа антикодон, низа од 3 нуклеотиди кои можат да се сврзат со нуклеотиди во тРНК.
Работите на господинот Јулиј Цезар
Содржина
Романот се состои од четири дела:
Осврт кон романот
Брехт го пишувал романот во текот на 1938 и 1939 година, за време на неговиот егзил во Данска, но истовремено работел на многу други дела, поради што романот останал недовршен. Идејата за овој роман првпат се споменува во неговиот „Работен дневник“ во септември 1937 година, кога во Париз, Брехт разговарал со германскиот режисер Ервин Пискатор за можноста да се напише драмски текст за Цезар. Поттикнат од Пискатор, Брехт ја прифатил идејата и побарал од својата жена во Виена да ја купи книгата на Момзен „Римска историја“. Подоцна, додека живеел во Данска, Брехт разговарал со марксистичкиот философ Карл Корш за Хегеловата „Историја на философијата“ која сериозно ја проучувал, заедно со „Естетиката“. По заминувањето на Корш во САД, Брехт го исветил дека работата на драмскиот тескт напредувала тешко. Сепак, на 1 февруари 1938 година, Брехтовата соработничка Маргарета Штефтин му напишала писмо на философот Валтер Бенјамин, известувајќи го дека, наместо драмскиот текст, Брехт веќе почнал да работи на мал роман за Цезар.
Во работата на романот за Цезар, Брехт се потпирал врз ставовите на философите Корш и Бенјамин за толкувањето на историјата. Брехт го прифатил сфаќањето на Корш дека „секоја историска епизода претставува автономен организам кој треба да се сфаќа во особени категории“ за што сведочи подоцнежната Брехтова 36. теза од „Малиот органон за театарот“ во која тој вели дека општествените структури од минатото не треба да се претставуваат како нешто вечно, туку да се има предвид нивната различност и нивната минливост. Поради тоа, како што пишува италијанскиот проучувач на делото на Брехт, Франко Буоно, романот треба да се чита внимателно и не треба премногу лесно да го споредуваме со општествените конфликти на нашето време. Напротив, според Буоно, Брехт „ги бара специфичностите на римскиот свет и го опишува од исто толку специфична класна гледна точка. Притоа, Брехт го набљудува Цезар од повеќе различни ракурси, но никогаш од гледна точка на археолозите или објективните историчари. Во романот, Цезар го оценуваат банкарите Кулон, Пулхер и Опиј, поетот Васциј Алдер, отпуштените римски легионери и двајцата главни сведоци – судскиот извршител Мумлиј Спицер и Цезаровиот секретар, робот Рар. На тој начин, Цезар е осветлен од сите страни, но најмалку како државник и војсководач. Наместо Цезаровите јунаштва и стратегиски замисли, во романот се прикажани неговите шпекулации со земјиштето, политичките сплетки, односите со љубовниците, искористувањето на пријателите итн. Така се прикажува еден поинаков Цезар, демитологизиран и демистификуван, како пример за сите идни диктатори. Со тоа, наместо апологетска биографија, романот претставува иронична скица на Цезар на патот кон диктатурата. Прикажувајќи го Цезар како човек задлабочен во своите лични интереси, Брехт намерно сакал да даде поинаква слика на епохата на Цезар, која се разликува од историските читанки. Таквиот резултат, Брехт го постигнал со точна примена на стилските средства: според него, записите на робот Рар се одликуваат со „лош стил, неелегантност... и непластичност“, додека деловите во кои се појавува Спицер „дозволуваат подобри рефлексии, а сатиричниот елемент во нив е понепосреден“.
1706 во музиката
1706 година во музиката содржи некои значајни настани.
Одиша
Одиша (до 2011 г. Ориса) е сојузна држава во источна Индија со површина од 155.820 км2 и 36.706.920 жители.
Коронална дупка
Короналната дупка е привремен регион од релативно ладна, поретка плазма во сончевата корона каде што линиите од магнетното поле на Сонцето се отвораат кон меѓупланетарниот простор, Во споредба со вообичаеното затворено магнетно поле на короната кое формира лак помеѓу регионите со спротивен магнетен поларитет, отвореното магнетно поле од короналната дупка му овозможува сончевиот ветар да побегне во вселената во значително повисоки стапки. Поради ова се намалува температурата и густината на плазмата на местото каде што се наоѓа короналната дупка, и се зголемува брзината на просечниот сончев ветар измерен во меѓупланетарниот простор.
Откривања
Во 1960-тите, короналните дупки се појавиле на рендгенски снимки направени од ракетна сонда и на радио брановите должини од Сиднеј Крис Крос радио телескопот, но тогаш не било јасно што се тие всушност. Нивната природа била осознаена во 1970-тите кога телескопите со Х-зраци во мисијата Скајлаб биле префрлени над Земјината атмосфера за да се открие структурата на короната.
Коронални дупки и сончев ветар
Короналните дупки, во принцип, испуштаат сончев ветар со брзина околу двојно поголема од просечната. Познато е дека сончевиот ветер што се ослободува од Сонцето патува низ отворените линии на магнетното поле кои минуваат низ областа на короналната дупка. Бидејќи короналните дупки се региони во короната на Сонцето кои имаат многу помала густина и температура од поголемиот дел од короната, овие области се многу ретки. Оваа проретченост му овозможува на сончевиот ветер да се ослободи од Сонцето затоа што честичките во хромосферата можат многу полесно да се пробијат.
Влијание врз времето во вселената
За време на сончевите минимуми, короналните дупки се основните извори на временски нарушувања во вселената. Обично, геомагнетните (и протонските) бури кои потекнуваат од короналните дупки започнуваат постепено (потребни се неколку часови) и не се толку силни како бурите предизвикани од коронални исфрлања на маса, кои обично се појавуваат одненадеж. Поради фактот што короналните дупки може да траат неколку месеци, честопати е можно да се предвидат геомагнетните бури многу порано отколку оние нарушувања на Сончевата површина поврзани со короналните исфрлања на маса.
Ерзен
Ерзен — река во западна Албанија, која извира источно од Тирана, близу селото Св. Ѓорги. Се влева во Јадранско Море, северно од Драч. Реката минува низ Тирана, на само неколку километри од југоисточниот дел на градот. Само мал број на ридови ja одвојува долината на реката Ерзен од реките Лана, Тирана, Зеза и Тркуза, кои ја формираат реката Исам.
Устието на реката е помеѓу Драч и синорот на ртот Родон на заливот Гири и Лалзит. Просечната стапка на празнење на устието е 18,1 м3 / s, што е највисока стапка на празнење на годишно ниво. Нејзината дренажна област го вклучува тиранскиот округ и дел од областа на Драч од околу 700 квадратни километри.
Најверојатно, сите 22 жртви од убиствата во 1951 година биле фрлени во реката по наредба на албанскиот комунистички водач Енвер Хоџа, за подоцна да бидат пронајдени цврсто завиткани во бодликава лента.
Еми Фик
Еми Оскарија Шарлот Фик, родена Киландер (1876–1959) била шведски текстилен уметник, образовник и моден дизајнер. По завршувањето на образованието со студиски патувања во Италија, Франција и Германија, таа се вратила во Стокхолм каде работела со текстил во стоковната куќа „Nordiska Kompaniet“. Додека била таму, таа се запознала со Елизабет Гланцберг, со која во 1910 година го основала Birgittaskolan, кое не само што нудело курсеви, туку служело како модно студио каде може да се нарачува текстил. По раскинувањето со Гланцберг во 1914 година, Фик основала свој бизнис, кој го нарекла Santa Birgittaskolan. Од доцните 1920 -ти, компанијата станала позната по своите таписерии. По затворањето на претпријатието во средината на 1930-тите, Фик се преселила во Остергатланд со нејзината голема колекција на чипки, облека и мебел што ги оставила во музејот Естерјетланд.
Биографија
Била родена на 14 декември 1876 година во Стокхолм. Еми Оскарија Шарлот Киландер била најстарото дете на трговецот Пол Оскар Киландер и Едла Леонтина Шарлот Киландер, моминско Левин, која била од благородно потекло. Во 1921 година, таа се омажила за коњаничкиот офицер Емил Фредрик Фик, кој исто така се натпреварувал во мечување на Олимписките игри. Откако студирала во претпријатието „Пријатели на ракотворби“ околу 1900 година, таа започнала студиски патувања во Болоња, Фиренца и Рим, по што отпатувала во Франција и Германија да студира таписерија. Таа исто така поминала една година во Париз во модната куќа Ворт.
Додека работела со текстил во стоколмшката стоковна куќа Nordiska Kompaniet, се запознала со Елизабет Гланцберг, која неодамна се вратила од Соединетите Држави, каде што водела текстилна установа во Бостон. Во 1910 година, тие заеднички го основале Биргитасколан или училиштето Биргита во центарот на Стокхолм. Нудејќи курсеви за шиење, везење и чипка, фирмата исто така ги задоволувала нарачките за долна облека, украсен текстил и килими.
Очигледно како резултат на нивното различно потекло, Гланцберг, која ги охрабрувалa жените да учат текстилна уметност за да можат да работат професионално, се разделила со Фик, чија обука била насочена кон жени кои сакаат да произведуваат текстил дома. Тие го поделиле бизнисот на две одделни фирми. Гланцберг го задржала името Биргитасколан додека Фик го нарекла своето Санкт Биргитасколан или Училиште „Свети Биргита“. Фик нагласила дека облеката што ја произведувала се рачно изработени ракотворби дизајнирани за високата класа.
Во доцните 1920-ти и раните 1930-ти, Санка Биргитасколан создала голем број значајни украсни таписерии. Особено, во соработка со Осијан Елгстром, таа го создала Leif Eriksson upptäcker Vinland (Лејф Ериксон го открива Винланд) што било изложено на Светскиот саем во Чикаго во 1933 година. Фик го изложила својот вез, ткаени слики и текстил за домаќинство на разни меѓународни изложби. Во 1925 година, таа освоила и златен и бронзен медал на Меѓународната изложба на современи украсни и индустриски уметности во Париз.
Еми Фик ја затворила Санка Биргитасколан во средината на 1930-тите. Ги поминала преостанатите години во дворецот во Стролснес во Естерјетланд. Таа починала таму на 19 ноември 1959 година, оставајќи ја својата голема колекција на чипки, облека и мебел на музејот Естерјетланд.
Филипа Кнутсон
Филипа Мартина Кнутсон е шведска модна дизајнерка. Таа е сопственичка на модниот бренд Filippa K, основана во 1993 година, и ја води со нејзиниот поранешен сопруг Патрик Килборг. Во Шведска и во поголем дел од Европа, таа била наречена „познато име“ и „суперѕвезда“.
Биографија
Кнутсон ја основал Filippa K, заедно со Патрик Килборг и Карин Сегерблом во 1993 година.
Таа била наградена со Patriotiska Sällskapets Näringslivsmedalj во 2010 година од страна на Кралското патриотско друштво за претприемништво што е дел од нејзиниот шведски деловен развој. Брендот Filippa K бил награден со шведската награда за дизајн „Гулднапен“. Таа, исто така, била наградена со Gunilla Arhéns Förebildspris во 2008.
Кнутсон живее во Лондон.
NGC 1694
NGC 1694 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1694 се споменува и како MCG -1-13-35A, NPM1G -04.0215.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1694 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 1694 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 55 м 16,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 39' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 34°.
Други поделби
Проучување на NGC 1694 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16335. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4745. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Тарифа (’рт)
Тарифа (punta de Tarifa) или Мароки () — ’рт на југот на Пиринејскиот Полуостров и најјужна точка во цела континентална Европа. Сместен е во покраината Кадис, Андалузија, на брегот на Гибралтарскиот Проток. Оттука се гледа Мароко.
Ова е јужен крај на некогашниот остров Тарифа (Лас Паломас), денес поврзан со копното со патен насип. Од 1930-тите до 2001 г. на местото имало воени објекти
’Ртот и истоимениот град се наречени по берберскиот војсководец Тариф ибн-Мелик, кој одовде во 710 г. го започнал исламското освојување на Шпанија.
Портрет на Емил Зола
Портрет на Емил Зола - слика на Едуар Мане, прикажувајќи го Емил Зола. Портретот Мане го доставил до Салонската изложба во 1868 година.