cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Самоилово Царство
Гледна точка на македонските историчари
Во "Речник" Зонара вели дека ова политичко име на втората македонска држава и било дадено за време на преговорите во 970 г. И не тврди само Зонара за Самоиловото Царство, дека е всушност поранешното северно-македонско кнежевство Славинија. Византискиот полководец Никифор Вриениј и управник на Драч, гушејќи го востанието од Ѓорѓи Војтех во 1072 г. ,во своите Спомени, иако го користи политичкото име (Бугарија), морал да дообјасни каков народ живеел овде, па вели:
Човек не запознаен со деталите од политички наметнатото име на Македонците, читајќи ги овие редови, ќе помисли дека Словените од Македонија ја нападнале вистинската Бугарија од онаа страна на Стара Планина. Но, востаниците ги отфрлиле византиските институции во Македонија, ги ограбиле магацините со оружје со цел да се вооружат и ги избркале византиските гарнизони од Македонија. Спомнатите Скопје и Ниш, најмалку биле во вистинска Бугарија. По ова Вриениј е управник на цела Македонија а целта е како што вели "..преку него да се смири засилениот словенски народ". Од се ова, јасно е дека тогашното име на Македонците не одговара на вистинската етничката припадност иако византиските хроничари ја нарекувале со име Бугарија, но тоа е само политичко-тематско име.
Изнесените податоци потврдуваат дека на Македонците од западна Македонија во 970 г., надворешни сили (Византија, Киевски кнез Свјатослав и бугарскиот сојузник - Унгарците), но и внатрешната состојба му наложиле на кнез (цар) Давид, доброволно или не, да ги прифати условите на Византија, неговата држава го добива тематското име - "Бугарија", а со тоа и народот името - "Бугари". Впрочем како и другите пространства до Мизија. Во "Историја" од византискиот писател Михаил Аталијат, при описот на востанието од Петар Делјан во 1041 г., за ова политичка зделка од 970 г. се вели:
Научни погледи
Македонското царство на Царот Самоил, во Историскиот Атлас од 1886 година, на Германскиот историчар Јохан Густав Дројзен.
Според дел од западна историографија од почетокот на 21 век Самоиловото Царство e класифицирано поразлично од македонската и поранешната југословенска историографии. Помал број на извори го класифицираат царството како „бугарско“ но повеќе странски научници го класифицират Самоиловото Царство како средновековна држава, што не беше ниту македонска ниту бугарска.
Во руската историографија, доминира тезата дека Самуил и неговото царство се бугарски, меѓутоа основите на овие тврдења се од субјективна причина. Имено, првата источнословенска или древноисточнословенска држава - Киевска Русија (која настанала на териториите на Украина, а опфаќала и територии од денешна Русија) оценуваат како почеток на руската државност и дел од историјата на рускиот народ, а самата држава се именува како древноруска, а не како древнословенска. Овие ставови на руските историчари се во спротивност со ставовите на украинските историчари кои истакнуваат дека: "Киевска Русија е прва форма на украински државност.". Отука ставовите на руските историчари се јасни, ако се признае посебоста на Самуил и неговото царство, руската историографија ќе треба да ги ревидира сопстевните ставови.
Српската историографија редовно, Самоиловото Царство го именува како царство на македонските Словени и го проучува заедно со останатите средновековни земји: Рашкa, Зетa, Травунијa, Захумје, Паганиja, Боснa, Дубровник и Српското деспотство во денешна Војводина. Во постарата српска литература има тенденција да се имплицира суштински српски карактер на Македонците преку изучувањето на Самоиловата држава. Во поновата српска историографија доминира ставот дека Самоиловата држава настанала како резултат од востанието кренато од Комитопулите, синовите на кезот Никола, кое било прво, во низата од три словенски востанија против Византија во X и XI век.
Државни одлики
Самоил имал круна (предадена од страна на римскиот папа Григориј V како „бугарска“), секретеријат и бирократија. Официјален јазик на Самоиловото Царство бил старословенскиот, иако како дипломатски јазик бил користен и грчкиот. Охридската архиепископија тој ја подигнал на степен на Патријаршија, а Охрид станал религиозен центар и главен град на царството.
За судството од тоа време не постојат посебни документи, освен дека самиот владетел бил врховен судија.
Опрема и оружје
Пешадијата била опремена со штит кој имал елипсовидна и тркалезна форма и копје со знаменце и висулки. Таа била вооружена со мечеви и лакови за фрлање на стрeли. Таа имала труби и знамиња. Коњаницата била подобро опремена. Војниците биле облечени различно од зависност на социјалниот статус и носеле селска облека до најбогата опрема. На главата носелe шлемови, а поголемиот дел од телото им било покриено со железо.
Тактика и стратегија
Самуил со помош на своите војсководачи и синот Гаврило Радомир успеал да собере голема војска и да изгрди борбена тактика со која можел да води успешни војни против Византија. Стратегијата која ја создал Самуил се сведувала на брз и изненаден напад врз Византија. Самуил и неговите војсководци го пуштале противникот да мине низ тесните долини, а на враќање во заседа го сочекувале и уништувале. Исто така, бил и усовршен системот на градење деми (прегради). Ваквата стратегија овозможила македонската војска долго да и се спротивставува на Византија.
Губење на независноста
По Битката кај Беласица во 1014 армијата под водство на императорот Василиј ІІ Бугароубиец ја порази војската на Самоил при што 14.000 војници биле заробени, ослепени и пратени на Самоил. Глетката била премногу за Самоил кој се разболе и умре по три месеци, на 6 октомври 1014. По неговата смрт Самоил го наследува неговиот син Гаврило Радомир. Набрзо, тој ќе биде убиен од страна на неговиот братучед Јован Владислав, кој владее до 1018, кога и конечно Самоиловото Царство потпаѓа под византиска власт.
Штајнау (Долна Саксонија)
Штајнау (Steinau; Steenau) — општина во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во областа на Долна Елба. Близината на Елба и Северното Море ја носат опасноста од плимни поплави, бидејќи максималната височина на селото е само 1 метар.
Општински единици
Општината Штајнау има девет единици:
Светиилиски аквадукт
Светиилиски аквадукт (Υδατογέφυρο Στη Σκήτη Προφήτη Ηλία Παντοκράτορος) — камен аквадукт на Света Гора, Егејска Македонија.
Аквадуктот се наоѓа меѓу скитот „Св. Илија“ и манастирот „Пантократор“. Има еден лак.
Отоманска Албанија
Позадина
Во текот на 14 век на територијата на денешна Албанија и Епир опстојувале неколку суверени кнежевства на чело на албански аристократи. Овие кнежевства биле создадени по падот на Српското царство и инвазијата на Османлиите кон Балканот.
Османлиите својата империја ја прошириле од Анадолија кон Балканот во текот на 14 век преминувајќи го Босфорот во 1352 година. Во 1389 година се случила Косовската битка каде биле поразени српските сили. Во текот на 1402 година започнала монголската инвазија во Анадолија па балканските земји се спасиле во наредните години од потпаѓање под османлиска власт. По крајот на граѓанската војна Османлиите го 1453 година го зазеле Цариград и своите сили ги насочиле кон неосвоените делови на Албанија и Епир.
Албанската земја се наоѓала под владеење на неколку скарани мали кнежевства. Во 1385 година албанскиот началник на Драч апелирал за помош кон османлискиот султан за борба против династија Балшиќ кои ја контролирале Зета. Во Битката на Саврово поле Османлиите издвојувале победа над Зета по кое следувало албанските кнежевства да се заколнат кон верност на Османлиското Царство. Ѓирокастро станал главен град на санџакот кој бил формиран во 1419 година. Во 1423 година Мурат II започнал голем воен поход кон Балканот. Во 1431 година паднала Јанина во Епир, а во 1449 година тие веќе ги контролирале бреговите од Јонско Море. Албанските благородници имале право да ги задржат своите имоти и позиции како вазали, но морале да ги испратат своите синови во турскиот двор како заложници за да се обезбеди османлиската власт над реонот во случај на востание.
Отпор против Османлиите
Албанскиот отпор против Османлиите започнал кон средината на 15 век. Јован Кастриот бил еден од албанските аристократи кој претходно се заколнал во верност кон султанот. Тој бил принуден да ги испрати своите четири синови во османлискиот двор каде биле обучени за воена служба. Најмалиот од нив, Ѓорѓија Кастриот (1403-1468) го привлекол вниманието на султанот. Со прифаќањето на исламот тој го добил името Искендер. Тој учествувал во неколку походи во Мала Азија и Европа, па тој бил назначен за администратор на балканските земји и тој од тој период станал познат како Скендербег. Во 1443 година Скендербег доживеал пораз во Битката кај Ниш од страна на Унгарците. По овој пораз Скендербег преку измама успеал да го убеди османлискиот паша и владетел на Кројската тврдина да ја предаде тврдината, бидејќи така наредил султанот. Така по заземањето на тврдината Скендербег го прифатил католицизмот и објавил света војна против Османлиите.
На 2 март 1444 била формирана Лешка лига на чело со Скендербег. Лигата била предводена од Ѓорѓија Кастриот, а по неговата смрт од Лека Дукаѓини. Ѓерѓ ја организирал средбата на албанските благородници од фамилијата Аријанити, Дукаѓини, Спата, Топи, Музаки и водачите на слободните албански кнежевства од високите северноалбански планини во градот Леска. На средбата било договорено да се организира заеднички отпор против османлиските освојувачи, а за водач на лигата бил избран Скендербег. Лигата била организирана како конфедерација бидејќи секое кнежевство го зачувал својот суверенитет.
Бројот на албанските војници достигнал преку 10.000 луѓе. Главна помош лигата ја добивала од Венеција, Унгарија и папата во Рим. На 14 мај 1449 година започнала опсадата на Светиград која завршила со османлиска победа. Најголема победа на Скендербег се случила во опсадата на Кроја во 1450 година. Во следниот период Скендербег ги зазел градовите Дебар и Охрид. Скендербег починал во 1468 година а на негово место бил поставен Лека Дукаѓини. Лешката лига се одржала до 1479 година кога била принудена да отстапи пред Османлиите.
Османлиска власт
Во историјата на Отоманското Царство 42 големи везири потекнувале од Албанија. Во периодот меѓу 17 и 19 век, од 92 велики везири, 25 имале албанско, а само 19 турско потекло. Пред доаѓањето на Османлиите Албанија била христијанска земја за разлика од денес каде мнозинство се муслимани. Исламизацијата во Албанија најпрво имала чисто формален карактер – поединци прифаќале муслимански имиња и само понекогаш оделе во џамија, а ги задржувале христијанските погледи, дотолку повеќе што не се практикувало подучување на новата вера. Бекташкиот ред во Албанија бил прифатен повеќе од која и да е друга провинција на Османлиското Царство. Најмногу бекташи имало во јужна Албанија, а еден мал број во околина на областа Кроја.
На оваа територија биле формирани:
Албанците масовно се вклучиле во Младотурската револуција, а помеѓу младотурците се истакнал Ибрахим Темо. Со надеж дека со враќањето на суспендираниот Устав ќе ги уживаат националните права, тие масовно се приклучиле на револуцијата и биле еден од нејзините главни столбови.
Независност
Во 1912 година Албанија се нашла пред голема опасност да биде поделена меѓу Грција, Србија и Црна Гора за време на Првата балканска војна. Црногорската војска го нападнала Скадар, српските војски навлегле преку Дебар и Струга и без поголем отпор го зазеле Елбасан и централниот дел на Албанија, а од север преку Пеќ и Призрен пристигнале до Љеш. Истовремено, грчката војска навлегла кон Јанина, а преку Битола избила на Корча.
По Првата светска војна, Албанија прогласила независност од Османлиското Царство.
Димитар Хоматијан
Димитар Хоматијан — византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот од 1216 до 1234 година. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Тој е роден во 1165 година во Ликија, Мала Азија. По заземањето на Охрид од страна на епирскиот деспот Теодор I Ангел Дука кон крајот на 1216 година, тој бил избран за архиепископ. Во црквата Свети Јован Канео во Охрид, Теодор I бил крунисан за солунски крал од страна на Димитар Хоматијан. На таа позиција останал до заземањето на Охрид од страна на Бугарската империја. Се смета дека починал во 1234 година или малку подоцна.
Германско катче
Германско катче или ГК е блог за студии во Србија, кое се занимава со работата и живот во Германија.
Димитар Хоматијан
Тој е автор на: Краткото житие на Климент Охридски, една климентова служба, неколку канони, епистола до Сава Српски напишана по повод неговото прогласување за српски архиепископ.
Германско катче
Мотивација
Блогот Германско катче е создаден во ноември 2016 година како одговор на сè поголем број луѓе од територијата на поранешна Југославија кои се во Германија или сакаат да емигрираат во најдобрата економија во Европа. Целта е да има советодавен карактер.
Димитар Хоматијан
Наводи
__ИНДЕКС__
Германско катче
Медиуми
Текстовите од германскиот агол редовно се пренесуваат преку онлајн списание за млади луѓе Јутнау. Покрај тоа, текстовите биле пренесени и од страна на црногорските економски портали Банкар и Инвеститор, училиште на српски јазик Еквилибрио , Виа Академија и други.
Сојуз на македонските младински организации
Сојузот на македонските младински организации (СММО) бил главна организација на младите македонски бегалци од Македонија, населени во Бугарија. Организацијата е во блиски односи со Внатрешната македонска револуционерна организација, како и со Македонското студентско друштво "Вардар" (МСД "Вардар"), Сојузот на македонските студентски друштва во странство, претседателството на бугарското национално малцинство во Женева и други. Печатени органи на Сојузот се весник "Устрем" и списанието "Татковина". Организацијата се издржува главно со членски вносови и други сопствени приходи, но и со помош на Македонската кооперативна банка. Неговата активност е забранета по Деветнаестомајскиот удар од 1934 година.
По Втората балканска војна, а особено по завршувањето на Првата светска војна, македонското население во Македонија било организирано прогонувано од новата грчка и српска власт. Во Бугарија, бегалците се организираат околу културно-просветните организации чии главни цели се да ги задржат сплотени Македонците во егзил. ВМРО го помага создавањето и ја насочува работата на сличните организации.
Во 1914 година во Варна се создава првото училишно взаемнопомагателно друштво, а во 1923 година слична унија се формира во Пловдив. Официјалниот Сојуз е основан на 24 мај 1923 година во Варна од претставници на 11 младински македонски организации во Бугарија. Во ноември истата година на Првиот конгрес во Русе се приклучиле и друштвата групирани околу Пловдивската организација. На крајот на 1923 година Сојузот обединувал 22 организации со околу 3 000 членови.
ММС брзо се развива и во почетокот на 1934 година има 25 000 членови, обединети во 250 организации.
Буѓеа де Сус
Буѓеа де Сус (Bughea de Sus) — општина во округот Арџеш во јужна Романија.
Јоаникиј (охридски архиепископ)
Јоаникиј  бил византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот од 1234 до 1250 година. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Штајнау
Штајнау може да се однесува за следново:
Мала Река
Мала Река може да се однесува на:
Абу Симбел
Абу Симбел (арапски أبو سنبل или أبو سمبل) е археолошко наоѓалиште составена од два храма изградени од Рамзес II со песочни камени фигури пред главниот храм во Абу Симбел, во близина на Асуан, Египет, во 13 век пр. н.е. Областа, која во древни времиња се наоѓала на јужната граница со фараонскиот Египет, лежи во близина на денешната граница со Судан. Храмовите не биле познатии за надворешниот свет сѐ до нивното повторно откривање во 1813 година.
Худе
Худе може да се однесува на следниве места во Германија:
Худе (Северна Фризија)
Худе (Hude) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Калдарару
Калдарару (Căldăraru) — општина во округот Арџеш во јужна Романија.
Трајко Кралот
Трајко Кралев Митрев, познат као Трајко Кралот Брничанчето (, Брник, -, , Пиринска Македонија) — македонски револуционер, мариовски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Животопис
Трајко Кралот е роден во 1874 или 1875 година в мариовското село Брник. Се присоединил кон ВМОРО и за време на Илинденското востание бил четник кај прилепскиот војвода Крсто Гермов и кај Иван Кафеџијата.
Во 1904 година Трајко Кралот станал реонски војвода во Мариовско и водел битки со турски аскер и грчки андарти. Грчкиот андарт Петар Сугарев со својата чета му го убиваат целото семејство - татко му, браќата и сестрите, вкупно 10 лица. Истата година Трајко Кралот, Петар Ацев, Ѓоре Спирков - Леништанец и Крсто Гермов се сретнале со Глигор Соколов, кој со фалсификувани документи ги убедил да го пуштат во Македонија. За време на Младотурската револуција заедно со Ѓорѓи Касапчето и Алексо Стефанов дејствувал во Битолско.
Од 1910 година Трајко Кралот дејствувал во реонот на Горна Џумаја, Пиринска Македонија со Дончо Златков. Загинал во битка со Турци во 1911 година крај гратчето Симитли или според некои други извори на 27 март 1912 година помеѓу пиринските села Тросково и Дебочица.
Зелјахово (општина)
Општинска единица Алистратик
Општинската единица Алистратик ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Зелјахово
Општинската единица Зелјахово ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Космос-1880
Космос-1880 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 септември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1880 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1410 км, а најмалото на 1393.
Crassula arborescens
Crassula arborescens, сребрен жад, сребрен долар, кинески жад, растение на парите или дрво на парите, ― вид на сочни растенија од фамилијата дебелци (Crassulaceae). Тоа е ендемично растение на Западен Кејп, Јужна Африка. Опфаќа 0.6 до 1.2 метри во вид на сукулентна грмушка. Има кружни сиви листови кои наликуваат на „сребрени долари“. Цвета во зима, со бели до розови цветови. Се одгледува како украсно растение во градини со аридни услови, сукулентни градини и во монтажни градини. Погоден е и за одгледување во затворен простор како куќно растение.
Хлорацизин
Хлорацизин претставува антидепресив и коронарен вазодилататор кој припаѓа на класата фенотијазини. Пронајден е во Русија и претставува првиот руски трицикличен лек со антидепресивно дејство. Истиот бил користен како агенс против ангинал. Утврдено е дека нема антипсихотичко дејство.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Жаба (река)
Жаба — река во Југозападна Македонија и лева притока на Црна Река. Речните води се проценува дека би можеле да послужат како извор за производство на електрична енергија.
Течение
Течението на реката започнува на Бушева Планина, северозападно од Крушево, каде што таа настанува од повеќе извори на надморска височина од околу 1.600 м. По своето течение, таа поминува низ селата Арилево (каде е позната под името Шапка) и Долно Дивјаци. Кај селото Долно Дивјаци од нејзината лева страна се влева реката Распаќе (Горноливадска Река). Во Црна Река се влева од нејзината лева страна, над селото Прибилци, на надморска височина од 638 м.
Хидрографија
Жаба е долга 21 км, а вкупната површина на речниот слив изнесува 92,82 км2. Надморската височина на почетокот на течението е околу 1.600 м, додека при вливот во Црна Река е 638 м, со што релативниот пад е 23,7‰. Просечниот речен проток изнесува 366 л/сек.
Енергетика
По течението на реката е планирана изградба на мала хидроцентрала со инсталирана моќност од 380 KW.
Список на македонските добротворни братства во Бугарија
Список на друштвата на Сојузот на македонските културно-просветна добротворни братства во Царството Бугарија.
Во Софија
1. Битолско благотворително дружество 2. Благотворително братство во село Надежда 3. Благотворително братство во село Сливница 4. Велешко благотворително братство 5. Воденско благотворително братство 6. Галичко - Реканско благотворително братство „Бигорски Манастир“ 7. Гевгелијаиско благотворително братство 8. Гостиварско благотворително братство 9. Дебарско благотворително братство 10. Демирхисарско (Битолско) благотворително братство 11. Дојранско благотворително братство 12. Драмско благотворително братство 13. Ениџевардарско благотворително братство 14. Кајларско благотворително братство 15. Католичка лига 16. Кичевско благотворително братство 17. Кнежевско благотворително братство 18. Костурско благотворително братство 19. Кочанско благотворително братство 20. Красноселско благотворително братство 21. Кратовско благотворително братство 22. Крушевско благотворително братство 23. Кукушко благотворително братство „Свети Георги“ 24. Кумановско благотворително братство 25. Леринско благотворително братство 26. Македонско благотворително братство „Трајко Мечев“ 27. Малешевско благотворително братство 28. Малкопапрадишко благотворително братство 29. Охридско благотворително братство „Свети Климент“ 30. Паланечко благотворително братство 31. Прилепско благотворително братство 32. Радовишко благотворително братство 33. Ресенско благотворително братство „Трајко Китанчев“ 34. Скопско благотворително братство 35. Смилевско благотворително братство 36. Солунско благотворително братство „Св. Кирил и Методиј“ 37. Струшко благотворително братство „Браќа Миладиновци“ 38. Струмичко благотворително братство 39. Серско благотворително братство 40. Тетовско благотворително братство 41. Тиквешко благотворително братство 42. Штипско благотворително братство „Тодор Александров“
Во Пиринска Македонија
1. Благотворително братство „Тодор Александров“ - Горна Џумаја (денес Благоевград) 2. Благотворително братство - с. Крупник 3. Благотворително братство - с. Симитли 4. Благотворително братство - Неврокоп (денес Гоце Делчев) 5. Благотворително братство - с. Копривлен 6. Благотворително братство - Разлог 7. Благотворително братство „Христо Матов“ - Петрич 8. Благотворително братство - с. Брезница (денес Горна Брезница) 9. Благотворително братство - с. Врања 10. Благотворително братство - с. В’лково 11. Благотворително братство - с. Гореме 12. Благотворително братство - с. Добри Лаки 13. Благотворително братство - с. Игралиште 14. Благотворително братство - с. Камена 15. Благотворително братство - с. Клуч 16. Благотворително братство - с. Кулата 17. Благотворително братство - с. Митино 18. Благотворително братство - с. Скрт 19. Благотворително братство - с. Старчево 20. Благотворително братство - с. Тополница 21. Благотворително братство - с. Ширбаново (денес Рупите) 22. Благотворително братство „Али ботуш“ - Свети Врач (денес Сандански) 23. Благотворително братство - с. Белица 24. Благотворително братство - с. Горно Спанчево 25. Благотворително братство - с. Долно Спанчево 26. Благотворително братство - с. Лехово 27. Благотворително братство - с. Манџово (денес Виногради) 28. Благотворително братство - с. Марикостиново 29. Благотворително братство - с. Марино Поле 30. Благотворително братство - с. Ново Хоџово 31. Благотворително братство - Мелник 32. Благотворително братство - с. Петрово 33. Благотворително братство - с. Пиперица 34. Благотворително братство - с. Плоски 35. Благотворително братство - с. Склаве 36. Благотворително братство - с. Чучулигово 37. Благотворително братство - с. Хрсово 38. Благотворително братство - с. Левуново
Столовача
Денес ова столче често се наоѓа во етно селата низ Србија и Црна Гора и во традиционалните ресторани и домаќинства.
Мерово
Мерово — село во Општина Желино, во околината на градот Тетово. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 901 жител.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог. Мерово лежи на горното течение на Суводолица, на северните падини на Сува Гора.
Историја
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало население од 165 муслимани (Албанци). Рускиот публицист Афанасиј Селишчев во 1929 година забележал дека селото било дел од Општина Групчин и имало 70 куќи со 376 жители Албанци.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 901 жител, од кои 1 Македонец, 882 Албанци и 18 останати.
Родови
Според истражувањата од 1949 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2102 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
Челепински езера
Челепинските езера е назив за две леднички езера на Шар Планина. Се наоѓаат во близина на Челепинскиот извор на 2,250 m надморска висина.
Прво Челепинско езеро
Првото Челепинско езеро (некои го викаат и големо) се наоѓа над Челепинскиот извор и има тркалест облик. Неговиот пречник е околу 60 метри. Длабоко е половина метар. Нема свои извори и се одржува од атмосферските талози. Кога не е сушна годината, тоа опстојува и преку лето, во спротивно пресушува.
Второ Челепинско езеро
Второто Челепинско езеро се наоѓа во близина на Првото Челепинско езеро и е оддалечено на само три минути. По обликот и големината е слично на Првото. карактеристично за ова езеро е што постепено се затрупува со нанос. .
Црква „Св. Никола“ - Кочиште
Свети Никола — главна селска црква во селото Кочиште. Црквата се наоѓа во крајниот северозападен дел од селото, од каде што има доминантна местоположба.
Историја
Во 1967 година, од црквата била украдени четири икони.
Милдштет
Милдштет (Mildstedt; Mildsted; севернофризиски: Melst) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Северно Море-Трене.
Славски колач
Славски колач е традиционална српска торта (еден вид леб од квасец). Направен е за православната христијанска прослава на Слава, претставнички список на нематеријалното културно наследство на човештвото на УНЕСКО. Парохискиот свештеник го посетува семејството за да ги освети колачот и црвеното вино и да запали свеќа од пчелин восок со печат на ликот на светецот.
Често на прославата се поканети поширокото семејство и пријателите. Погачата се прелива со вино, а пред ручекот се сече или крши членовите на семејството.
Значење
Обичајот на Слава и важноста на славеничката торта ги има само кај Србите. Се слави домашна литургија, домаќинство, семејни собири и семејна традиција. Словенскиот колач, заедно со свеќата и пченичното јадење како жито или колива, се присутни на сите славски прослави и се сметаат за клучни елементи.
Колачот го симболизира телото на Исус, а виното со кое се јаде колачот ја претставува неговата крв. Традиционално, една жена го правеше лебот ден пред прославата, откако се капеше, се облече во чиста облека, ја кажуваше Господовата молитва и се прекрсти. Традицијата повикува тестото да се прави со осветена вода.
За време на пандемијата на коронавирус, здравствените и верските власти советуваа дека не е неопходно тортата да се носи во црква, дека не е потребно пеење за прославата и дека собирите треба да бидат ограничени на членовите на домаќинството.
Опис
Колачот е тркалезен колач со квасец кој личи на леб, приближно 15 см висока. Традиционално, плетеното тесто се завиткува околу работ и се втиснува крст од тесто во центарот на тестото, делејќи го лебот на четвртинки. Секоја четвртина добива дополнителна декорација, како кирилица „Ц“, што означува само слога Србина спашава што значи „Само единството ќе ги спаси Србите“. Околу работ се буквите „ИС ХС НИ КА“ (кирилица), кратенка за „Исус Христос победува“.
Осветување
Парохискиот свештеник го посетува семејството за да ги освети колачот и црвеното вино и да запали свеќа од пчелин восок со печат на ликот на светецот. Наместо тоа, некои семејства ја носат тортата во црква за да ја осветат.
Шутманско Езеро
Шутманското Езеро е ледничко езеро едно од 27-те на Шар Планина. Се наоѓа длабодолинка која е целата под пасишта на 2,070 m надморска висина. Долго е 160, а широко е 100 метри. Вкупниот обем му изнесува 457 м и има површина од 12.740 м2. Длабоко е околу 1 метар. Во езерото влегува поток, а истек има само кога водостојот е голем.
Катедрала во Уагадугу
Катедралата во Уагадугу е катедрала во Уагадугу, главниот град на Буркина Фасо. Катедрала е во надлежност на Римокатоличката надбискупија во Уагадугу. Катедралата е изградена во 1930-те години и е една од најголемите катедрали во западноафриканските и јужноафриканските држави.
Катедрала е изградена од тули, традиционален градежен материјал во регионот. Архитектурата потсетува на европската романска архитектура, но има налик на недовршеност. Формата на базиликата е реализирана во две основни нивоа.
Олдерсбек
Олдерсбек (Oldersbek; Oldersbæk) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Харков
Харков (Ха́рків; Харьков) — најголем град во источна Украина и втор по големина град во земјата. Градот е административен центар на истоимената област и претставува главен научен, индустриски и студентски центар во Украина. . Во време на СССР, градот бил најголем центар за производство на тенкови, трактори и турбини и трет најголем индустриски, научен и превозен центар после Москва и Санкт Петербург Во втората половина на XX век, Харков бил главен превозен јазол во Југоисточна Европа.
Минтан
Минтан — старински капут, вид горна облека со долги тесни ракави. Тоа е првенствено поврзано со културата на облека на православното население на Балканот. Минтанот го носеле и мажи и жени, а го има и во детската облека.
Начинот на облекување на минтанот
Мажите носеле кошули направени од памучно платно од домашно производство, а преку кошулата носеле минтан што бил закопчуван до грлото. Часовникот честопати бил дел од носијата и некои мажи го ставале во внатрешниот џеб на минтанот, така што можел да се види само синџирот на часовникот. Исто така, кесето со златници и сребреници се носел во внатрешниот џеб на минтанот, додека поситните пари се носеле во појасот.
Жените носеле минтан преку кошулите, обично направени од свилена ткаенина. Имало и кратки тесни минтани со широки ракави. Детските минтани биле претежно изработени од шарена ткаенина, се закопчувале до грлото, тесни ракави кои исто така беа закопчени.
Харков
Современиот град е основан во внатрешноста на ѕидините од древнорускиот град-тврдина „Харков“ околу 1654 година, а понекогаш се поистоветува со половецкиот град од XI век „Шарукан“ или со хунскиот град од V век „Харка“. Градот се стекнал со Магдебуршко право во 1787 година. Во периодот од февруари до мај 1918, Харков бил главен град на Доњецко-Криворошката Советска Република, од март до апрел истата година на Украинската Советска Република, а од март до јуни 1919 и од декември 1919 до јуни 1934 година и прв главен град на Украинска ССР. Денес, градот зазема централно место во истоимената област и во него живеат 1.449.358 жители.
Во Харков се сместени 142 научно-истражувачки институти ; 45 високообразовни институции, вклучувајќи го и Харковскиот универзитет (основан во 1805 година како шести најстар универзитет во Руската Империја) и Харковскиот политехнички институт (основан во 1885 година како втора најстара политехничка високообразовна инситутција во Руската Империја), во коишто се образуваат 230 илјади студенти; ; 16 музеи ; градска ликовна галерија ; 6 државни театри и 80 библиотеки.
Низ својата историја, градот бил одликуван со Лениновиот орден (4 декември 1970) и Орденот на Октомвриската револуција (23 август 1983), а исто така и со награда доделана од Советот на Европа (29 април 2010).
Како орган на локалната самоуправа се јавува Харковскиот градски совет.
Во 2012 година, градот бил еден од четирите украински градови во коишто се одиграле натпревари во рамки на Европското првенство во фудбал 2012.
Васил Терзиски
Васил Терзиски ( —  ) — македонски револуционер.
Во октомври 1922 година, по наредба на Тодор Александров, на мостот кај селото Коларово, бил обесен Васил Терзиски. Тој одбил да им се потчини на Тодор Александров и Александар Протогеров изјавувајќи:
Космос-1881
Космос-1881 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Областа
Областа е маала во Битола која се наоѓа во јужниот централен дел на градот, во близина на поранешната касарна и маалата Арнаут Маало и Недопирливи. Во склоп на оваа маало се наоѓаат повеќе стари куќи, со претежно албанско население, но и десетина згради меѓу кои спаѓа и нов комплекс на кули.
Илиенворт
Илиенворт (Ihlienworth; Helnnworth) — општина во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Местото Илиенворт се наоѓа помеѓу градот Отерндорф и Бад Бедеркеза. Само местото Илиенворт се наоѓа на брегот, додека останатите места се во внатрешноста.
Близината на Елба и Северното Море носи опасност од плимни поплави, бидејќи максималната височина е -1 метар.
Реката Медем извира во местото Илиенворт и во нејзе се влева Емелке.
Егзон Бејтулаи
Егзон Бејтулаи (Egzon Bejtullai; роден на 7 јануари 1994 година) ― македонски професионален фудбалер кој игра за ФК Шкендија и фудбалската репрезентација на Македонија како одбранбен играч.
Клупска кариера
Егзон Бејтулаи својата кариера ја започнал во младинците на Тетекс од Тетово. Службемптп деби за екипата го имал во 2011 година. За време на својот престој во екипата во периодот од 2011 до 2013 година настапил на 52 натпревари и постигнал 9 голови. Во 2013 година преминал во тимот на Шкендија од Тетово. За тимот настапил во периодот од 2013 до 2019 година и забележал 165 настапи, постигнувајќи 7 голови. Во 2020 година преминал во екипата на Хелсингборгс од Шведска, каде не забележал настап, по што истата година се вратил во екипата на Шкендија.
Меѓународна кариера
Во мај 2016 и март 2017 година, тој исто така добил повици за Македонија на пријателските натпревари против Азербејџан, Иран и Белорусија, но дебитирал дури на 6 септември 2018 година за време на првото коло од Лигата на нации Д на УЕФА 2018/19, кога влегол во игра против Гибралтар во 85. минута.
За време на воведниот натпревар на Македонија на турнирот против Австрија, веднаш откако напаѓачот Марко Арнаутовиќ (кој е половина Србин) постигнал гол, Арнаутовиќ налутено извикувал кон Бејтулаи и соиграчот Езѓан Алиоски – и двајцата од албанска народност – што се верувало дека се антиалбански навреди. Фудбалската федерација на Македонија со соопштение ја повикала УЕФА да дејствува.
Антон Терзиски
Антон Терзиски ( —  ) — македонски револуционер.
Во 1922 година, по наредба на Тодор Александров, кај селото Коларово, бил обесен Антон Терзиски. Тој одбил да им се потчини на Тодор Александров и Александар Протогеров.
Асолик
Асолик (10 -11 век) ― ерменски историчар, извор за Самоиловата држава. Напишал светска историја во којашто ги опишува настаните од создавањето на светот до 1004 година. Дава важни податоци за Самоиловото Царство. Известува за ерменското потекло на Самоил, за борбите што ги водел Василиј II против Самоил и слични воени походи.
Остенфелд (Хузум)
Остенфелд (Ostenfeld; Østerfjolde) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 2915
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2915 се споменува и како ESO 37-3, AM 0926-762, IRAS 09265-7624.
Откривање
Објектот е откриен на 31 март 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2915 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/ламин2. NGC 2915 има привидни димензии од 1,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 26 м 13,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 76° 37' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 129°.
Други поделби
Проучување на NGC 2915 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26761. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 465; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9396.
Британска антарктичка експедиција (1839—1843)
Росовата експедиција или Британската антарктичка експедиција (1839—1843) — научна и истражувачка експедиција на Антарктикот во 1839 до 1843 година, предводена од Џејмс Кларк Рос, со два невообичаено силни воени бродови, ХМС Еребус и ХМС Терор. Мисијата имала за цел истражување она што денес се нарекува Росово Море, а во текот на мисијата бил откриен и Росовиот Ледениот Гребен. Во експедицијата, Рос ги открил Трансантарктичките Планини и вулканите Еребус и Терор, именувани по неговите бродови. Младиот ботаничар Џозеф Далтон Хукер станал познат во експедицијата.
Меѓу биолошките откритија на експедицијата била Росовата фока, вид ограничен на мразот на Антарктикот.
Позадина
Во 1838 година, Британската асоцијација за унапредување на науката предложила експедиција за извршување на магнетни мерења на Антарктикот. Сер Џејмс Кларк Рос бил избран по претходно искуство со работа на Британското магнетно истражување од 1834 година наваму, работејќи со истакнати физичари и геолози како Хемфри Лојд, Сер Едвард Сабин, Џон Филипс и Роберт Вере Фокс. Рос имал направено многу претходни експедиции на Арктик от, вклучително и искуство како капетан.
Луѓе
Експедицијата била предводена од капетанот на Кралската морнарица, Џејмс Кларк Рос, кој командувал со ХМС Еребус. ХМС Терор бил командуван од блискиот пријател на Рос, Френсис Крозиер.
Бродови
Експедицијата била направена во два невообичаено силни воени брода, ХМС Еребус и ХМС Терор. И двата биле бомбардери, именувани и опремени да испукаат тешки минофрлачки бомби под висок агол над одбранбените сили, и според тоа биле силно изградени за да го издржат значителниот одврат на овие тритонски оружја. Нивната цврста конструкција идеално им одговарала за употреба во опасен морски мраз што можело да скрши други бродови. Еребус тежел 372 тони и бил вооружен со два минофрлачи - еден 13 in и еден 10 in – и 10 топови.
Патување
Во септември 1839 година, Еребус и Терор го напуштиле Чатам, пристигнувајќи во Тасманија (тогаш позната како Земја на Ван Димен) во август 1840 година. На 21 ноември 1840 година тие заминале за Антарктикот. Во јануари 1841 година, бродовите слетале на Викториината Земја, и тие продолжиле да ги именуваат областите на пејзажот по британски политичари, научници и познаници. Планината Еребус, на островот Рос, го добила името по едниот брод и планината Терор по другиот. Мекмердо бил именуван по Арчибалд Мекмердо, постар поручник на Теророт.
Бродовите пристигнале назад во Англија на 4 септември 1843 година, откако го потврдиле постоењето на јужниот континент и исцртале голем дел од неговото крајбрежје. Експедицијата на Рос била последното големо патување за истражување направено целосно под едро. И Еребус и Теророт подоцна ќе бидат опремени со парни мотори и ќе се користат за експедицијата на Френклин од 1845-1848 година до Северозападниот Премин, во која и двата брода (и целиот екипаж) на крајот ќе бидат изгубени.
Географија
Рос ја открил „огромната“ Росова Ледена Плоча, правилно набљудувајќи дека тоа е изворот на табеларните ледени брегови видени во Јужниот Океан и помогнал да се основа науката за глациологија. Тој ги идентификувал Трансантарктичките Планини и вулканите Еребус и Терор, именувани по неговите бродови.
Магнетизам
Главната цел на експедицијата на Рос била да ја пронајде позицијата на Јужниот магнетен пол, со набљудување на магнетизмот на Земјата во јужната хемисфера. Рос не стигнал до Полот, но ја заклучил неговата позиција. Експедицијата ги направила првите „дефинитивни“ графикони на магнетна деклинација, магнетно намалување и магнетен интензитет, на местото на помалку точните графикони направени од претходните експедиции на Чарлс Вилкс и Димон Дирвил.
Зоологија
Зоолошките откритија на експедицијата вклучувале збирка птици. Тие биле опишани и илустрирани од Џорџ Роберт Греј и Ричард Боудлер Шарп во Зоологијата на патувањето на ХМС Еребус и Терор.
Експедицијата била првата што ја опишала Росовата фока, која ја нашла во мразот.
Ботаника
Хукер му дал на Чарлс Дарвин копија од првиот дел од Флора; Дарвин му се заблагодарил и се согласил во ноември 1845 година дека географската распространетост на организмите ќе биде „клучот што ќе ја отклучи мистеријата на видовите“.
Влијание
Во 1912 година, норвешкиот истражувач Роалд Амундсен напишал за експедицијата на Рос дека „малку луѓе на денешницата се способни со право да го ценат ова херојско дело, овој брилијантен доказ за човечката храброст и енергија. ''Со две тешки летала овие луѓе впловија право во срцето на глутницата [мразот], што сите претходни истражувачи го сметаа за сигурна смрт. . . Овие луѓе беа херои - херои во највисока смисла на зборот''.“
Хукеровата Флора на Антарктикот останува важна; во 2013 В. Валтон во неговата Antarctica: Global Science from a Frozen Continent го опишува како „главен навод за овој ден“, опфаќајќи ги како што прави „сите растенија што ги нашол и на Антарктикот и на подантарктичките острови“, кои преживеале подобро од длабинските испитувања на Рос кои биле направени со „несоодветна опрема“.
Озормиште
Озормиште — село во Општина Желино, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Долни Полог, на бреговите на реката Вардар. Селото е во непосредна близина на селото Палатица.
Историја
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало население од 84 христијани (Македонци) и 30 муслимани (Албанци). Според податоците на бугарскиот публицист Димитар Мишев, селото во 1905 година имало 64 жители христијани (Македонци).
Рускиот публицист Афанасиј Селишчев во 1929 година забележал дека селото било дел од Општина Шемшово и имало 9 куќи со 90 жители Македонци.
Стопанство
Селото е рамничарско и главна стопанска гранка е земјоделството.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.219 жители, од кои 1.208 Албанци и 11 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 818 жители, од кои 2 Македонци, 806 Албанци и 10 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2089 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 612 гласачи.
Гете институт
Гете институт (Goethe-Institut) — непрофитна германска културна асоцијација во светот со 159 институти, промовира на изучување на германскиот јазик во странство и поттикнување на меѓународната културна размена и односи. Околу 246.000 луѓе годишно учествуваат во овие германски курсеви.
Гете-институтот го поттикнува знаењето за Германија преку обезбедување на информации за германската култура, општество и политика. Ова вклучува размена на филмови, музика, театар и литература. Гете-културните друштва, простории за читање, испитни и јазични центри играат улога во културните и образовните политики на Германија повеќе од 60 години.
Именуван е по германски поет и државник Јохан Волфганг фон Гете. Гете-институтот е автономен и политички независен.
Партнери на институтот и неговите центри се јавни и приватни културни институции, сојузни држави, локални власти и свет на трговија. Голем дел од вкупниот буџет на Гете-институтот се состои од годишни грантови од Министерството за надворешни работи на Германија и од Германската канцеларија за печат. Односот со Министерството за надворешни работи се регулира со општ договор. Самопроизведените приходи и придонеси од спонзорите, партнери и пријатели го прошируваат обемот на работата на Гете-институтот.
Организација
Гете институтот главно е финансиран од националната влада на Германија и има околу 1.000 вработени и вкупен буџет од околу 366 милиони евра, од кои повеќе од половина се добива од настава по јазик и такса за испитување. Гете-институтот нуди стипендии, вклучувајќи и откажување на школувањето, на студенти од странски земји, кои сакаат да станат наставници по германски јазик. Еден од критериумите за избор на овие стипендии е социјална или финансиска потреба.
Гете-институтот има седиште во Минхен. Нејзиниот претседател е Клаус-Дитер Леман, генералниот секретар Јоханес Еберт; Бизнис директор Рајнер Поллак.
Онлајн
Гете-институтот нуди курсеви за е-учење.
Признавање
Во 2005 година, заедно со Француската алијанса, на Социета Данте Алигиери, Британскиот совет, Институтот Сервантес и Instituto Camões, Гете-институтот му било доделена наградата Принцот од Астурија за достигнувања во комуникациите и хуманитарните науки.
СБ го затвора кругот
„СБ го затвора кругот“ (српски: СБ затвара круг) — југословенски филм од 1974 година во режија на Миомир Стаменковиќ, кој е автор и на сценариото, заедно со Драган Марковиќ и со Душан Перковиќ. Главните улоги ги играат: Слободан Димитријевиќ, Душица Жегарац, Драгомир Фелба и Раде Марковиќ.
Синопсис
Еден странски шпионски центар организира акција со која треба да се изврши диверзија врз објектот кој има големо значење за југословенското стопанство. Сепак, со големи напори, југословенската служба за безбедност успева да ја спречи акцијата...
Курск (подморница)
К-141 Курск (рус. Атомная подводная лодка „Курск“) била атомска подморница од класата Оскар 2 во составот на Северната флота во Руската морнарица. Подморницата потонала по експлозија во текот на воена вежба, во Баренцовото море, при што загинал целокупниот екипаж. Курск била една од најголемите подморници на Руската морнарица и гордост на Северната флота.