Белгиска_антарктичка_експедиција
Антарктичка пролет
Качувањето се покажало тешко. Дури и Кук и Амундсен ја изгубиле својата физичка форма во текот на зимата, обилно потејќи се во своите нови поларни одела и престанале да земат здив. Брзината на движење била исклучително бавна, Кук постојано ја нагласувал неефикасноста на патувањето, во кое луѓето влечат санки со опрема. Ова било силен контраст со гренландските санки за кучиња. Едрото го помогнало движењето: тврдата кора била рамномерна, а тешкиот товар на санки обезбедил стабилност. Набрзо се покажало дека мразот е претежно скршен, а визуелната близина на сантата е оптичка мамка. Конечно, полето со млад мраз не подебело од три инчи го блокирал патот. Патниците се осмелиле да го згазат и стигнале до огромна дупка, преполна со фоки, пингвини, па дури и китови. За лов бил потребен чамец или барем кајак. Било неопходно да се најде решение низ старите ледени полиња. Кук, Амундсен и Лекоинт пешачеле седум милји првиот ден. Се покажало дека шаторот е премногу тесен за нас тројцата, па морало наизменично да се пресоблекуваат за ноќ. Биле потребни шест часа за да се стопи мразот и да се готви вечера на шпорет со алкохол. Во текот на ноќта се појавил силен ветар, структурата на шаторот се одржала, мразот бил таков што часовниците на сите тројца запреле. Следниот ден, патниците тргнале да ја истражуваат светлината, но не можеле да најдат пригоден пат до сантата. Температурата паднала на -31 F, така што Лекоинт бил оставен да готви топла храна, додека Кук и Амундсен решиле да изградат иглу. И покрај тоа што Фредерик работел главно, тој и Норвежанецот успеале да го направат тоа за три часа. Засолништето на ескимите неспоредливо било поудобно од шатор: било пространо, суво, не паѓала кондензација од покривот, светлината на свеќата се рефлектирала од ледените ѕидови. Амундсен открил дека може да пополнува дневник без ракавици. Било одлучено да се одолжи ден или два додека полињаите не замрзнат. Луѓето се чувствувале удобно и го поминувале времето играјќи карти. На 3 август се спуштила густа магла, во која патниците ја загубиле од вид Белгија. Било одлучено да се вратат назад. Лекоинт бил загрижен дека ако земат погрешно лежиште за компас, несовпаѓање од половина милја ќе биде доволно за никогаш да не се вратат на бродот. Во текот на ноќта, мразот почнал да се поткопува и со тешкотии било можно да се најде рамномерна ледена лента со пречник не повеќе од дваесет метри. Ноќе морало да се менуваат на должност. Следниот ден, транзициите биле сведени на префрлање на санки од една скршена ледена плоча во друга. Конечно, на 4 август била идентификувана сантата, од која патниците ја набљудувале поларната зора. Набргу во маглата се појавл и Белгија, на мразот ги пречекале Мирло и Толефсен. Сепак, Мирло паднал во ледената пукнатина што настанала, па било одлучено да ја помине ноќта во шатор. На 5 август групата на Кук била однесена далеку, така што едвај се гледале јарболите. Само промената на насоката на ветрот ги вратило патниците на бродот; веќе им снемало гориво и храна. Кампањата на групата на Кук го влошила расположението на бродот, бидејќи докажала дека би било невозможно да се напушти бродот. На 7 август Мирло бил донесен кај доктор Кук, бидејќи првиот со белешка ги известил другарите дека ништо не слуша и не може да зборува. Докторот дијагностицирал „хистерична криза“ која може да напредува. Третман не постоел, имало деноноќен надзор на пациентот. Една недела подоцна, Мирло можел да зборува, но кога се здобил со дарба на зборови, најавил дека ќе го убие механичарот Сомерс. Лудилото на Мирло ги исплашило морнарите. Жерлаш страдал од силни главоболки, кои Кук ги припишува на „поларна анемија“, нозете на Јохансен и Кнудсен повторно отекле и била забележана тахикардија (150 отчукувања во минута), додека срцето на Арктовски чукало само 46 пати во минута. Толефсен почнал да бара самотија и покажал голем страв при најмало тресење на бродските структури. Мразот не стивнувал. Најстудената температура, имено -43 степени, била измерена на 8 септември во четири часот наутро. Во таков мраз луѓето повторно биле затворени во загреани простории. Кук забележал во својот дневник дека доколку Белгија не биде ослободена во поларното лето, експедицијата ќе загине со полна сила. Тој успеал да ја пренесе својата загриженост на Лекоинт, кој решил да го тестира експлозивот и да го уништи компресивниот чешел. Се испоставило дека „тонитот“ (кој се рекламираше дека е супериорен по сила во однос на динамитот), спакуван во восочни цилиндри, се распаѓа од топлина и влага при преминувањето низ тропските предели. На крајот на септември, животните започнале да се враќаат. За да ги охрабри луѓето да ловат, Кук на 20 септември објавил дека Мелер, Мишот и самиот Де Жерлаш биле болни од скорбут во тешка фаза. Ова ја влошило депресијата на командантот, кој се обвинувал себеси за несоодветната опрема на експедицијата.