cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еден ден (роман)
Изданија на македонски јазик
Романот „Еден ден“ е објавен на македонски јазик во 2012 година, од страна на издавачката куќа „Три“, а во превод на Мирјана Буразер. Книгата е со обем од 396 страници, со димензии од 21 сантиметар, во мек повез. Лектурата ја извршила Васка Кочовска, а книгата е отпечатена во печатницата „Стеда графика“. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-230-051-1.
Ореовец (Порече)
Ореовец (понекогаш нарекувано и Ореоец) — село во Општина Македонски Брод, во областа Долно Кичево, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долно Кичево, во југозападниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, непосредно од левата страна на реката Треска. Атарот на селото се допира со подрачјето на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 760 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 10 километри.
Атарот зафаќа простор од 8,3 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 391 хектар, на пасиштата отпаѓаат 275 хектари, а на обработливото земјиште 96 хектари.
Покрај селото поминува регионалниот пат Македонски Брод-Кичево. Според катастарот, северниот дел од регионалниот пат припаѓа на атарот на селото Ореовец. Поради тоа, дел од новоизградените куќи на жители од селото Пласница, кај самата раскрсница кон тоа село, влегуваат во атарот на село Ореовец.
Историја
Во век, Ореовец било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото во основа има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ореовец имало 144 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ореовец имало 128 жители.
Селото е мало, коешто во 1961 година имало 153 жители, од кои 152 биле Македонци и тројца Турци. Во 1994 година бројот се намалил на 85 жители, од кои 52 Турци и 33 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Ореовец имало 155 жители, од кои 26 Македонци, 128 Турци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 75 жители, од кои 7 Македонци и 68 Турци.
Родови
Ореовец е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 60-тите години на XX век родови во селото се: Марковци (12 к.) и Рашајковци (11 к.), староседелци, потекнуваат од стариот народ кој живеел овде. Рашајко имал два сина од кои се намножиле родовите, во родот Рашајковци се знае следното родословие: Александар (жив на 48 г. во 1961 година) Мике-Стојан-Илија-Стојан, Рашајко бил дедо или прадедо на Стојан; Карпузовци (5 к.), потекнуваат од предокот Карпуз, споменатиот предок на врвење дошол во селото, и тука останал за Рашајко да не бидет сам. Населување на Карпузовци е извршено околу 1730-1760 година.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Марковци (7 к.), Рашајковци (7 к.) и Карпузовци (9 к.), сите родови се староседелски.
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Русјаци, во која влегувале селата Ореовец и Русјаци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Ижиште, во која покрај селото Ореовец се наоѓале селата Дворци, Ижиште, Лисичани, Пласница, Преглево и Русјаци.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Брод.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0225 според Државната изборна комисија, кое е сместено во Селскиот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
Иселеништво
До 1961 година од селото имало иселување во Македонски Брод (6 семејства) и во Кичево (5 семејства). Населението продолжило да се иселува и потоа, што се гледа и по падот на население од 1961 година до денес.
Црква „Св. Никола“ - Клисура
Свети Никола — главна селска црква во демиркапиското село Клисура, Македонија.
Црквата се наоѓа во некогашното Средно Маало, а над нејзе се простира познатата Долина на кактусите.
Местоположба
Црквата е сместена источно од селото, во негова непосредна близина. До црквата може да се стигне преку асфалтен пат, кој започнува од самото сретсело во Клисура.
Историја
Црквата била подигната во век.
Фрескоживопис
Црквата била фрескоживописана во 1879 година, што е испишано на натписот на фреско-малтерот над јужната врата од надворешната страна на црквата. Живописот бил изработен од браќата Вангел, Никола и Коста од Крушево.
Сијавуш-паша
Сијавуш-паша (починал на 25 април 1656) — отомански голем везир во Отоманското Царство.
Тој по потекло бил Абазин и слуга на Абаза Мехмед-паша, кој бил водач на побуната во 17 век против Отоманското Царство. По погубувањето на неговиот господар, тој започнал да служи во палатата во Истанбул. Во 1638 година, тој бил унапреден во везир, и во 1640 година, тој бил назначен за капудан-паша (главен адмирал). Во 1642 година, бил задолжен повторно да ја освои тврдината во Азов (денешна Русија) од козаците, но не успеал. По ова тој бил назначен за управител на повеќе градови меѓу кои се Ерзурум, Дијарбакир (денес во Турција) и Силистра (во денешна Бугарија). На 5 март 1651 година, тој бил поставен за голем везир по побуната на трговците во Истанбул. На 27 септември, не помалку од месец од неговото назначување тој бил разрешен и требало да биде погубен кога по молба на султаната Косем бил поштеден. Тој бил назначен за уравител на Босна. Иако Сијавуш-паша повторно бил назначен за голем везир на 5 март 1656 година, починал многу скоро на 25 април 1656 година.
Хераклеја
Поимот Хераклеја може да означува:
Стандардизација на ромскиот јазик
Во моментов има независни групи кои работат на стандардизирање на ромскиот јазик.
Каде што се прави
Во Србија се користи стандардизирана форма на ромски јазик. Во српската автономна провинција Војводина, ромскиот е еден од официјално признатите минималните јазици,да имаат свои радио станици и преноси на вести.
Во Романија, државата со најголемо препознатливо ромско население, сега постои унифициран систем за настава на ромски јазик за сите дијалекти во државата. Ова е првенствено резултат на работата на Георге Сарау, кој изработил ромски учебници.
Јазичната стандардизација во моментов се спроведува и во заживувањето на ромскиот јазик меѓу различни групи кои престанале да го зборуваат јазикот. Во овие случаи, не се оживува одреден дијалект, туку се развива стандардизирана форма изведена од многу дијалекти. Шпанскиот политичар Хуан де Диос Рамирез Хередија го промовира Романо-Кало, варијанта на стандардниот ромски со постојните зборови Кало вметнати назад.
Пристапи за стандардизација
Оваа меѓународна ориентација им овозможува на ромските читатели да ги ценат текстовите составени во други земји. Во исто време, овој плуралистички пристап кон кодификацијата е репрезент на дисперзијата на ромските заедници и недостатокот на централна власт. „Јазичниот плурализам“ од овој вид беше прифатен како политика од страна на Европскиот форум на Ромите и патниците (избраното ромско претставништво во Советот на Европа ) во изјава на својата веб-страница.
Стандардизацијата на Сарау
Стандардизираниот ромски јазик на Георге Сарау, главно заснован на источноевропските ромски дијалекти е прочистен, благо пропишан јазик, избирајќи граматички елементи.
Изговорот е најсличен со тој на дијалектите од првиот слој. Кога има повеќе варијанти во дијалектите, се избира варијантата што најмногу наликува на најстарите форми.
.lb
.lb — највисок државен домен за Либан. Администриран е од страна на LBDR.
Стандардизација на ромскиот јазик
Стандардизацијата на Сарау
Исто така, се прави напор да се извлечат нови зборови од вокабуларот што веќе се користи, т.е. xuryavno, vortorin, палпаледихипнаско, пашнавни. Има постојано менување на збир на позајмици и од романски јазик, вклучувајќи термини како времеа, примарија, фришка, сфинто. Неологизмите земени од хинди вклучуваат биџли, мисал, хитро, лехипен и од англиски.
.la
.la — највисок државен домен за Лаос.
Фале
Фале (Vaale) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Зоолошка градина во Загреб
Зоолошката градина во Загреб (Zološki vrt grada Zagreba) е зоолошка градина која се наоѓа во рамките на паркот Максимир во Загреб, Хрватска, а се наоѓа веднаш преку улица од стадионот Максимир, каде што се играат големите фудбалски натпревари и се одржуваат рок концерти. Таа е една од три зоолошки градини во државата.
Зоолошката градина во Загреб е членка на Европското и Светското здружение на зоолошки градини и аквариуми, и е учесник во Европската програма за загрозени видови.
Историја
Зоолошката градина во Загреб првпат била отворена на 27 јуни 1925 година. Реконструкцијата на старата зоолошка градина започна во 1990 година. Во октомври 2016 година, првиот дел од нејзината реконструкција и модернизација беше завршен.
Животни
Зоолошката градина е дом на 2,225 животни кои припаѓаат на 275 видови, вклучувајќи снежен леопард, црвена панда, окапи, адакс антилопа, сахарски орикс, севернокинески леопард, шимпанзо, Дијана заморец, европски бизон, пигмејски нилски коњ и двогрба камила.
Главанешт
Главанешт (Glăvăneşti) е општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 3.788 жители.
Клара Рокмор
Клара Рокмор (9 март 1911 – 10 мај 1998) била литвански музичар, виртуоз на теремин, електронски музички инструмент.
Рани години
Родена е како Клара Реисенберг во Вилнус (во денешна Литванија, а тогаш во состав на големата Руска Империја), во семејството на литванските Евреи, како најмлада од трите ќерки. Во детството станала чудо од дете на виолина и како таква се узапишала на Санкт-Петербуршки конзерваторијум со четири години и до денес останала најмлада студентка некодаш примена во таа установа. Студирала и виолина кај маестро Леополда Ауера. Година 1921. Клара со семејството се преселила во Соединетите американски држави. На жалост, имала проблеми со костумите во детството поради тоа што била слаба била приморана во тинејџерските години да ја напушти виолината. Во оваа околност, како и познанството со уште еден емигрант, Лавом Сергејевичем Термен (Лев Сергéевич Термéн), дошло до тоа да Клара го запознае тогаш новонастанатиот електронски инструмент теремин (терменвокс) и да стане можеби најпознатиот изведувач на него.
Кариера
Рокморова настапувала во Њујорк и Филаделфија и ја изненадила целата јавност на турнејата од брег до брег, на која настапувала со Полом Робесон, но бидејќи во 1977. година го објавила својот прв комерцијален албум под името Уметност Теремина (The Art of the Theremin). Албумот бил снимен во продукција на Роберт Муга, а Рокморова го снимила со клавирска придружба на својата сестра Нађе Реизенберг, на која и се придружила и на неколку концерта.
Лични живот
Иако е Лав Сергејевич Термен, измислител на теремин, ја побарал неколкупати, сепак Клара Реисенберг се омажила за адвокатот Роберт Рокмор и потоа професионално настапувала под името Клара Рокмор. Рокморови немале деца.
Умрла во Њујорк 10 мај 1998. година, на 87. години. Иако нејзината здравствена состојба забрзано и се влошувала во текот на скоро една година она, по сопствени зборови, одлучила да живее како би дочекала да и се роди внука, која се родила два дане пред Кларината смрт.
Придонеси со тереминот
Класичното образование и дало на Рокморовој предност над многу други изведувачи на термен во тоа време. Она била со јак слух, што и овозможил да си игра со овој нов инструмент. Имала голема прецизна контрола над своите движења, што е могу важно коај свирењето на овој инструмент, на кој извоедуначот не произвоедува звук со директно допирање туку со помали или поголеми блиски движења. Она је развила единствената техника на свирење на овој инструмент, вклучувајќи систем на движење со прстите, што и овозможило прецизно да ги изведе брзите пасажи и големи нотни скокови.
Подарок за слонот
„Подарок за слонот“ е советски анимиран цртан филм заснован на приказните на Александар Костински. Тигарчето и неговите пријатели одат на роденденот кај Слонот, а злобниот Дјудјука залудно се обидува да ги скара пријателите животни.
Заплет
Злобната волшебничка Дјудјука Барбидоска долетува на чадор на островот, таа сака да ги скара сите пријатели. Тигарчето, мајмунот и жабата одат на роденден кај слончето. Таму ги чекаат пријателите: папагалот, нилскиот коњ, крокодилот и желката. Тие веќе подготвиле подарок за слончето - фотоапарат. Лошата Дјудјука им прави сплетки по патот, но ништо не им се случува на неговите пријатели.Тогаш лошата Дјудјука отстранува важен елемент од апаратот - птица што лета надвор од објективот. Пријателите не се вознемируваат и се обидуваат да зборуваат тие наместо птицата. Најпрво, тигарот бил птица, а потоа мајмунот, но на сликата се покажувало дека сите се со риги или уши, а со тоа тие се натажиле. Но, тогаш се сетиле дека меѓу присутните гости имало птица - папагал. Роденденот завршил со пријателска фотографија и чајна забава со торта од ананас. И кокос паднал врз Дјудјука, која од бес ја удрила главата во палмата.
Видео изданија
Цртаниот филм е објавуван многу пати на ДВД во колекции цртани филмови: „Тигарот и неговите пријатели“, „Ах, Дјудјука!“, „За малите“, „Омилени песни“, „Братот Лисец и братот Зајак“ (серијал) „Посета на бајка", „Тигарот и неговите пријатели" (серија „Мулти-огномет"), „Добра ноќ, деца!" (Недела 1).
Клара Рокмор
Јавно влиание
До моментот кога почнува да организира голем концерт, каков што бил тој во њујоршкиот Таун холу (The Town Hall) 1938. године, Клара Рокмор станувала се попозната по тоа што ги воодушевувала критичарите со својата уметност со свирењето на теремин и тоа во време во кое најголемиот дел од јавноста имала негативен став спрема можностите на овој инструмент.
Албуми
•The Art of the Theremin, 1977.
•Clara Rockmore's Lost Theremin Album, 2006.
•Music In and On The Air, 2011
Филм и видео
Martin, Steven M. (Director) (1995). Theremin: An Electronic Odyssey (Film and DVD). MGM. Пристапено 11. 9. 2009.
Moog, Robert (Producer) (1998). Clara Rockmore: The Greatest Theremin Virtuosa (Videotape (VHS)). Moog Music and Little Big Films.
Moog, Robert (Producer) (2005). Two Theremin Classics (DVD). Moog Music and Little Big Films.
Популарна култура
Ирска електропоп група The Garland Cult ја ставиле песната на "Клара Рокмор" во својот албум Protect Yourself from Hollywood од 2007. Роман Шона Мичела Us Conductors се занимава со фиктивним однос помеѓу Кларе Рокмор и Лав Термена. 9 марта 2016 Гугл објавил Гугл дудл посветен на Клари Рокмор, баш како што тоа го направил и за Роберта Муга 2012. година.
Енциклопедија Британика
Енциклопедија Британика (лат. Encyclopædia Britannica) е општа енциклопедија на англиски јазик чиј издавач е Енциклопедија Британика Инц. приватна компанија. Написите во Британика се наменети за возрасни читатели и ги пишуваат околу 100 уредници, и уште над 4000 експерти-соработници. Се смета за најквалитетна академска енциклопедија.
Британика е најстарата енциклопедија на англиски која сѐ уште се печати. Првпат била објавена помеѓу 1768 и 1771 во Единбург, Шкотска и набрзо пораснала и во популарност и во обем, така што третото издание во 1801 веќе имало 21 том. Нејзиното реноме ѝ овозможило да собере еминентни соработници, така што 9-тото издание (1875–1889) и 11-тото издание (1911) се сметаат за референтни по својата академска вредност и литерарен стил.
Почнувајќи од 11-тото издание, Британика постепено ги скратувала и поедноставувала написите со цел да го придобие Северноамериканскиот пазар. Во 1933 Британика станала првата енциклопедија која ја усвоила политиката на континуирана ревизија, според која енциклопедијата се преиздава и секој напис се обновува според планиран временски распоред.
Менаџмент академија
Менаџмент академијата е професионално здружение за научници за менаџмент и организации, основано во 1936 година. Објавува неколку академски списанија, организира конференции и им овозможува на другите форуми за менаџмент професорите и менаџерите да комуницираат и истражуваат идеи.
Од 1994 до 2016 година, седиштето на Академијата било во "Briarcliff Manor,,, Њујоршкиот кампус на Универзитетот Пејс. Оттогаш, тој е со седиште надвор од кампусот во независен простор во  "Briarcliff Manor,
Поделби и интересни групи
Почнувајќи од август 2018 година, имал 25 поделби и таргет групи кои ги претставуваат интересите и дисциплински позадинини на членовите.
Поделбите нудат низа услуги на членови, вклучително и образовни сесии, социјални настани на годишниот состанок на академијата, можности за професионален развој како работилници, билтени и можности за професионални услуги.
Публикации
Академијата ги објавила во следниве академски новини:
Првите три списанија беа рангирани во првите 40 деловни списанија во светот во 2006 година од страна на Financial Times .
"Southern Management Association"
"Асоцијацијата на јужниот менаџмент:" (СМА) е регионален партнер на Академијата за менаџмент и, заедно со САГЕ, го објавува списанието за менаџмент. Тоа е академско здружение со примарна цел за унапредување на наставата, учењето, истражувањето и пракса во менаџментот. Од 2017 година, членството беше над 1000 професори по менаџмент, студенти на докторски студии и деловни директори.
Како академско здружение, СМА го смета развојот и ширењето на нови идеи и пристапи во науката за управување како клучна цел. Годишниот состанок e домаќин на конзорциуми за студенти на докторски студии, работилници за професионален развој, каде се презентираат трудови, симпозиуми и други сесии од интерес за присутните.
Надворешни врски
<references group="" responsive="0">
Проклета авлија
Проклета авлија е новела напишан од југословенскиот писател и нобеловец Иво Андриќ од 1954 година. Книгата претставува т.н. „роман во рамка“, а жанровски припаѓа во категоријата историска хроника, бидејќи дејството временски е сместено во XIX век. Структурно е составен од осум глави, а местото каде се случува заплетот е еден затвор во Цариград. Главните ликови кои ја градат наративната целина се фра-Петар, затворскиот управник Латиф-ага (попознат како Караѓоз), младиот Ќамил, и останатите споредни ликови како Хаим, Заим итн. Раскажувачот е сезнаечки, а раскажува по принципот на „веќе чуено“.
Рамка на романот
Романот започнува со погребот на Фра-Петар, прикажувајќи ја смртта како негација на животот. Во продолжение е даден осврт на престојот на фратарот во цариградската зандана. Раскажувачот ни дава панорамска слика на затворскиот двор и на неговите „жители“. Таму се наоѓале луѓе со различни профили, од разни професии и национална припадност кои споделувале исто секојдневие.
Ликови
Тој е доста контрадикторен лик за чија судбина дознаваме преку ретроспективниот приказ на неговата младост. По директива бил поставен за управник на затворот, како неговиот татко би го спречил да тргне по криминалните патишта. Се идентификувал со својата професија, па во очите на неговите претпоставени станал „единствениот вистински човек за тоа место“. Бил сметан за доволно способен да се справи со затворениците, а потврда за овој исказ е случката кога тој успеал да извлече големи пари од богатото ерменско семејство кое тогаш се наоѓало во затворот.
Младиот и образован Турчин е вториот централен лик во делото. Во проклетата авлија се нашол не поради некакво недело, туку поради неоправданиот сомнеж на властите дека тој кроел државен заговор. По природа бил повлечен и молчалив, но од неговите разговори со фра-Петар го откриваме неговиот интелектуален карактер. Имал несреќно детство, а целата негова младост и ја посветил на науката и историјата. Поле на неговиот научен интерес бил животот на Џем-султан, братот на османлискиот владетел Бајазит I. Самиот се препознал во ликот на прогонетиот султанов брат, бидејќи и двајцата биле отфрлени и несфатени од општеството.
Црковното лице иако е еден од раскажувачите во романот, не зазема значајно место во романескниот заплет. Тој бил фратар (монах) од хрватско потекло, кој умеел доста занимливо и впечатливо да раскажува. За време на неговиот престој во Истанбул дошол во ситно недоразбирање со тамошната полиција, па така завршил во затворот. Таму се запознал со цела галерија ликови од кои секој го носел сопственото бреме и товарот на судбината.
Осврт кон делото
Во „Проклета авлија“ се забележува присуството на еден вид роман сместен на мал простор. Исто како неговите најдобри раскази, и таа претставува поетична визија, легенда и жива стварност, сон и јаве. Во новелата е прикажана поезијата на трагичноста на човечкиот живот и на судбината, а таа е длабоко спиритуална, со релјефно насликан амбиент во кој поетски се издигнува ликот на младиот фантаст Ќамил. Главниот лик останува осамен во својто сон, заробен во мрачната и грда проклета авлија во која беснеат стравот, омразата и злото.
Се верува дека со овој роман Андриќ ја критикува бездушноста и неукоста на државната администрација. Ја портретира хаотичната состојба во која се наоѓала една голема империја пред распад, каде вредносниот систем бил целосно изместен. Преку јатките на криминалот, незнаењето и судбинскиот пресврт, авторот ја темелно ја гради темета за егизстенцијалната неизвеснот на човекот.
Изданија на македонски јазик
Во 1985 година, делото било објавено како заедничко издание на Мисла и на Македонска книга.
Црква Свети Илија (Киев)
Црквата Свети Илија (украински: Іллінська церква) е црква која се наоѓа во Киев, Украина. Христијанскиот храм бил изграден во 1692 година на местото на стара дрвена црква.
Во моментот црквата претставува архитектонски споменик и е под надлежност на Украинската православна црква - Московска патријаршија
Оваа црква е можеби една од првите кои биле изградени во времето на Киевска Русија .. Црквата се споменува во периодот пред да биде христијанизиран регионот, односно во средината на 10 век. Според некои извори, црквата била изградена во времето на киевските принцови Асколд и Дир. Во еден нивен воен поход, бродот во кој се наоѓале го зафатил голема бура, по кое следувало потонување на истиот. Со помош на христијанскиот Бог, тие успеале да се извлечат, и веднаш по пристигнувањето во Киев, тие се покрстиле и ја изградиле црквата посветена на Свети Илија.
Се претпоставува дека христијанзиацијата на Киевска Русија во 988 година се случило токму во оваа црква на брегот од реката Дњепар.
Во 1692 година, од страна на Петар Гудим старата црква од дрво била разрушена, и била изградена нова. Во тоа време храмот претставувал доста мал христијански објект. Во првата половина на 18 век била изградена камбанаријата а црквата била реконструирана во украински барок стил. Во текот на 1904 година, црквата повторно доживеала реновирање, како и во 1909 година.
Во 1930-тите години, црквата била затворена од страна на советските власти, а по Втората светска војна црквата била повторно отворена.
.kz
.kz — највисок државен домен за Казахстан.
Црква „Св. Димитриј“ - Горно Броди
Свети Димитриј (Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Άνω Βροντού) — црква во селото Горно Броди, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е парохиски храм.
Црквата е изградена во 1835 г. според мермерната плоча, на која се споменати и дарителите Јован, Атанас и Васил. Градбата претставува трикорабна базилика без купола. Има убав резбан иконостас, кој според Димитар Ќорнаков е дело на Макариј Фрчковски. Иконостасот е реставриран во 2008 г.
Во истата 1891 г. Георги Стрезов напишал дека во обете селски цркви („Св. Димитриј“ и „Св. Богородица“) се служело и на словенски и на грчки.
Во 1894 г. Бугарската егзархија ја добила црквата „Св. Димитриј“, а „Пресв. Богородица“ останала под Цариградската патријаршија сè до нејзиното целосно отфрлање во селото.
Хурујешт
Хурујешт (Huruieşti) е општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 2.856 жители.
Црква „Св. Димитриј“ - Горно Броди
Во парохијата влегуваат и храмовите „Св. Варвара“, „Св. Никола“, „Пресв. Богородица Живоносен Извор“ и „Св. Дух“.
Куќа на Христо Узунов
Куќа на Христо Узунов — стара куќа во градот Охрид, прогласена за значајно културно наследство на Македонија. Како родна куќа на револуционерот Христо Узунов, таа е претворена во негов спомен-дом, дел од Заводот за заштита на спомениците и музеј на градот.
Историја
Куќата на Узунови е сместена во страриот дел на Охрид, на улица „Цар Самиол“ бр. 45, спроти Лапидариумот на Куќата на Робевци. Изградена е во средината на XIX век, најверојатно од Христо Узунов или син му Димитар, обајцата преродбенички дејци. Таа е роден дом синовите на Димитар, Андон и Христо Узунови, видни дејци на ВМОРО во Охрид. По смртта на Андон (1903) и Христо (1905), во 1906 г. третиот брат Ангел Узунов се преселил со мајка си Анастасија во Ќустендил. Во 1938 г. куќата е продадена на семејството Симончеви.
Во 1953 г. Народниот комитет во Охрид ја национализирал куќата и на 2 август 1953 година на неа е поставена мермерна спомен-плоча по повод педесет години од Илинден. На 10 септември 1960 г. општинските власи му ја предале куќата на Народниот музеј на Охрид. Во 1968 г. таа е прогласена за споменик на културата, а во 1977 – 1978 г. истата е реконструирана. Во 1982 г. во куќата е поставена трајната изложба „Народноослободителното движење во Охрид и Охридско“ со просторија посветена на војводата Христо Узунов, која останала до 1989 г. Во 1996 г. куќата повторно е прогласена за споменик на културата и повторно е отворена за посетители постојаната изложба од документи и предмети поврзани со револуционерната дејност во Охридско и просторија посветена на Христо Узунов. Во куќата се приредуваат и пригодни изложби од областа на историјата, историјата на уметноста, козерваторството, како и научни збиднувања.
Архитектура
Градбата има сутерен со карактеристичен премин наречен „темница“, приземје и кат. Пред реконструкцијата во 1970-тите приземните ѕидови биле изградени од кршен камен со варов малтер и претежно со кал. Во лоша состојба бил и самостојниот носечки ѕид од камен кој гледал во езерото и ја образувал темницата. Западниот и северниот ѕид биле изведени со плитар и биле пред распаѓање. Останатите ѕидови на приземнето и катот, како и меѓукатната конструкција биле од дрвена бондручна конструкција. Покривот бил од гнили дрвени греди. При реставрацијата е направен скелетен систем од армиран бетон, при што е зачувано каменото приземје. Ѕидовите на катот се направени од тули. Покривната конструкција е дрвена со ќерамиди, положена на бетонска плоча. Скалиштата на катот се дрвени. Потот на приземјето е од мермерни плочи, а на катот е од даски. Внатрешноста е украсена со традиционални елементи — чичеклаци, огништа, сергени, дрвени опшивки на ѕидните платна и гипсани таваници со декоративни апликации. Фасадата е во типичниот охридски стил, бојадисана бело, со еркерно издаден кат и богато профилирани венци. Еркерите и челата на венците се опшиени со даски. Прозорците се со дрвени опшивки.
Ѓурчу Мехмед-паша
Ѓурчу Мехмед-паша (познат и по епитетот Хадим, „евнух“; починал во 1665 година во Буда) — отомански државник. Тој бил голем везир на Отоманското Царство во периодот од 27 септември 1651 и 20 јуни 1652 година.
Тој бил поранешен роб на Коџа Синан-паша,кој претходно, бил истакнат голем везир.
Ноќта на професорот Андерсен (роман)
Ноќта на професорот Андерсен (норвешки: Profesor Andwersen natt) е роман на норвешкиот писател Даг Солстад од 1996 година.
Содржина
Пол Андерсен, професор по книжевност, човек во педесеттите години од животот го чека Божиќ сам во својот стан во Осло. За време на бадниковата вечера, тој ги набљудува соседните згради и забележува како еден млад човек ја дави девојката во еден стан. Иако е свесен дека штотуку станал сведок на убиство, тој не може да го пријави убиството во полицијата, сметајќи дека тоа е веќе завршена работа којашто не може да се поправи. Утредента, вознемирен, тој шета низ градот, борејќи се со искушението да појде во полицијата. По два дена, професорот оди на вечера кај својот пријател од младоста, лекарот Бернт Халворсен во чиј стан се собрани неколку интелектуалци, кои професорот ги познава од студентските денови во 1960-тите, кога сите му припаѓале на револуционерното, левичарско движење. Во тоа време, Пол Андерсен бил запишан на постдипломски студии по филологија и бил обземен со авангардната уметност, иако му било тешко да ја разбере. Подоцна, сите од присутните оствариле успешни кариери, но делумно ги задржале своите радикални погледи на светот. Пред одењето кај Бернт, професорот планира да му раскаже за убиството, но таму тој се откажува од намерата. Кога се враќа дома, тој повторно погледнува кон станот во којшто е извршено убиството и таму го здогледува убиецот. Утредента, тој патува за Трондхејм каде се среќава со еден свој колега. Иако друштвото со него му е пријатно, професорот наеднаш се враќа дома, плашејќи се од можноста убиецот да си заминал. Тој повторно се смирува гледајќи дека убиецот сè уште е во станот и во следните денови продолжува да го набљудува. Така, повторно во него се раѓа немирот, помешан со незадоволството од она што го постигнал во кариерата.
За време на новогодишната ноќ, враќајќи се од прошетката низ градот, професорот одблизу го здогледува убиецот, а кон крајот на февруари случајно го среќава во еден јапонски ресторан и двајцата разговараат меѓу себе. По вечерата, професорот го поканува убиецот дома, каде што повторно имаат кус разговор, во кој се уриваат неговите претпоставки дека убиецот ја задавил својата сопруга. Поразен од тоа сознание, професорот се прашува за идентитетот на жртвата и повторно се преиспитува дали постапил исправно, кога не го пријавил убиството. Совладан од внатрешниот немир, тој се разболува. По една недела, убиецот го посетува професорот Андерсен, канејќи го на трка на коњи, но професорот ја одбива поканата.
Ладилник
Опис
Ладилникот се состои од топлински изолиран простор и работен дел со чија помош топлината од неговата внатрешност се пренесува во надворешната средина (на пример, собата во која се наоѓа).
Работниот дел на ладилникот се состои од: топлинската пумпа која го подига притисокот на работното тело (обично гас, најчесто некој фреон, а порано амонијак), испарувач - фреон кој на снижен притисок ја прима топлината од производите во топлински изолираниот простор на ладилникот и испарува, вентил за придушување - во него се врши адиабатско придушување (притисокот опаѓа без размена на топлина), кондензатор - се наоѓа се од надворешната страна на топлински изолираниот простор, при што на зголемен притисок фреонот ја предава топлината на околината и се кондензира. Количеството топлина што од фреонот се одведува во кондензаторот е поголемо од она што се доведува во испарувачот. Тоа значи дека ладилникот повеќе ја загрева околината, отколку што ги лади производите во него. Кај овој процес се троши електрична енергија за механичката работа на компресорот кој го подига притисокот во работното тело.
Постојат неколку видови ладилници врз основа на начинот на кој се постигнува пониската температура во нив, но најраспространети се компресорски ладилници и апсорпциони ладилници.
Намена
Освен тоа, постојат и посебни ладилници, односно замрзнувачи кои можат температурата во нивната внатрешност да ја симнат и до -20 степени Целзиусови. Тие обично се користат за чување храна на подолг временски период, односно од 3 - 12 месеци
Обично ладилниците што се користат во домаќинството имаа посебна комора на горниот дел што се користи како замрзнувач, пред сè за чување лесно расиплива храна или за добивање мраз.
Фалермор
Фалермор (Vaalermoor) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Петта крстоносна војна
Петтата крстоносна војна (1217 — 1219) — обид за враќање на Ерусалим и останатите делови од Светите Земји, преку завладувањето прво на силната држава на Ајубидите во Египет. Многу крстоносци од Унгарија, Австрија и Баварија постигнале изклучителни успеси во зазимањето на Дамиета во Египет во 1219 година, но по настојувањето на Пелагиј го нападнале и Каиро, каде наводнувањето на река Нил ги принудила да избираат помеѓу тоа дали да се предадат, или да бидат поразени.
Подготовки
Папата Инокентиј III уште од 1208 година планирал крстоносна војна за повторно заземање на Ерусалим. Во април 1213 година тој издал була Quia maior, со која ги повикал сите христијани да се приклучат кон новата крстоносна војна. По ова следувала друга папска була во 1215 година, Ad Liberandam.
Франција
Пораката за крстоносната војна во Франција ја ширел англискиот кардинал Роберт Керзон. Неколкумина француски витези се приклучиле, кои веќе се бореле во Катарската крстоносна војна против катарска секта во јужна Франција.
Во 1215 година, папата Инокентиј III го свикал Четвртиот латерански собор, каде заедно со патријархот на Ерусалим зборувал за повторното заземање на Светата земја. Папата Инокентиј сакал оваа војна да биде водела од папата, како што требало да биде со Првата крстоносна војна, и со тоа да се избегнат грешките од Четвртата крстоносна војна, која ја презеле Венецијанците. Папата планирал крстоносците да се сретнат во италијанскиот град Бриндизи во 1216 година, и забранил трговија со муслиманите, со што сакал да се осигура дека крстоносците ќе имаат бродови и оружје. Секој крстоносец требало да добие индулгенција, вклучувајќи ги и оние кои само ќе помогнат финансиски, но нема да заминат во војната.
Унгарија и Германија
Оливер од Келн ја ширел идејата за крстоносната војна во Германија, а царот Фридрих II планирал да се приклучи во 1215 година. Инокентиј не го сакал Фридрих, бидејќи му се спротивставувал на папата. Инокентиј умрел во 1216 година, а наредниот папа, Хонориј III, му забранил на Фридрих да учествува, а крстоносците ги организирал под водство на кралот Андрија од Унгарија и војводата Леополд од Австрија. Андрија имал најголема кралска војска во историјата на крстоносците.
Грузија
Папата Инокентиј успеал да обезбеди учество на Грузија во крстоносната војна. Грузија со својата изолационистичка политика имала моќна армија, и голема концентрација на витези. Сепак, извидничката сила на Монголците Џебе и Субудај уништила голем дел од грузиската војска во две последователни битки. По смртта на грузискиот крал Георгиј IV Лаша, неговата сестра Русудан му напишала на папата писмо со кое го информирала дека Грузија не ќе може да го исполни своето ветување да помогне при крстоносната војна, бидејќи армијата е уништена од непознати дивјаци. Се претпоставува дека чудното пасивно однесување на крстоносците во подоцнежните години се должи на чекањето грузиската војска да се приклучи на борбата.
Светата земја
Во јули 1217 година, кралот Андреја II од Унгарија го напуштил Загреб во придружба на Леополд VI и Ото I. Војската на кралот Андреја била голема, најмалку 10.000 опремени војници и многубројна пешадија, а голем дел од нив останале во позадина кога Андреја стигнал во Сплит, два месеца подоцна. Венецијанската флота ги префрлила преку морето. Андреја и неговите трупи се качиле на бродовите на 23 август 1217 година во Сплит, и на 9 октомври се истовариле на Кипар од каде повторно со бродови заминале за Ако и се придружиле кон војските на Јован Бриен, владетелот на Ерусалимско Кралство, Иго I Кипарски, и принцот Боемунд IV од Антиохија во борбите против Ајубидите во Сирија. До неговото враќање во Унгарија, кралот Андреја бил водач на христијанските сили за време на Петтата крстоносна војна. Во октомври 1217 година, водачите на крстоносците одржале воен совет во Акра, на кој преседавал Андреја II.
Добро опремената војска на кралот Андреја ги поразила војските на султанот Малик ел Адил кај Бетсаида на реката Јордан на 10 ноември 1217 година. Муслиманските сили се повлекле во нивните тврдини и градови. Во Ерусалим, ѕидините и утврдувањата биле уништени за да не можат христијаните да го бранат градот, во случај да стигнат до градот и да го заземат. Муслиманите го напуштиле градот, во страв дека ќе се повтори крвопролевањето од Првата крстоносна војна во 1099 година. Катапултите на крстоносците не стигнале на време, така што нападите врз тврдините во Либан и на планината Тавор биле залудни. Потоа Андреја го поминал своето време во собирање на наводни мошти. На почеток на 1218 година, Андреја, кој бил тешко болен, решил да се врати во Унгарија.
Андреја и неговата војска заминале за Унгарија во февруари 1218 година, а Боемунд и Иго исто така се вратиле дома.
Сојуз со султанот на Рум
Во 1218 година Оливер од Келн пристигнал со нова германска војска и со и холандскиот гроф Вилхелм I. Војската била составена од Холанѓани, Фламанци, и Фризијци. Со Леополд и Јован разговарале за напад на Дамиета во Египет. За да го остварат ова, се здружиле со султанот Кејкавус I од Румскиот Султанат, кој ги нападнал Ајубидите во Сирија, со што им помогнал на крстоносците да не се борат на два фронта.
Египет
Во јули 1218 година крстоносците ја започнале Опсадата на Дамиета, и покрај отпорот на неподготвениот султан Малик ел Адил, кулата надвор од градот била заземена на 25 август. Сепак не можеле да ја заземат Дамиета, а наредните месеци многу од крстоносците умреле поради болести. Малик ел Адил исто така умрел, а го наследил Малик ел Камил. Во меѓувреме, Пелагиј Галвани стигнал со војска во 1219 година, по што султанот се обидел да преговара за примирје. Понудил размена на градовите Дамиета со Ерусалим, но Пелагиј не ја прифатил понудата. Откако дознал за ова, Вилхелм I ја напуштил војната и се вратил дома. Во август или септември, Фрањо Асишки пристигнал во кампот на крстоносците, а во ноември крстоносците ги совладале силите на султанот и го зазеле градот.
Веднаш папската и секуларната моќ се бореле за контрола на градот, а Јован Бриен ја презел за себе во 1220 година. Пелагиј не го прифатил ова, па Јован се вратил во Акра. Пелагиј чекал Фридрих II да дојде со нова војска, но тоа не се случило. По една година Јован Бриен се вратил, а крстоносците тргнале кон Каиро во јули 1221 година. Овој марш го набљудувале силите на султанот, а честите напади на војската натерало 2000 Германци да се откажат од напредувањето и да се вратат во Дамиета.
За тоа време, султанот Малик ел Камил се здружил со други Ајубиди од Сирија, а крстоносците биле запрени на својот марш кон Каиро поради поплавување на реката Нил. Залихите им се потрошиле, започнале со принудно повлекување, а војската на султанот ги нападнала, по што голем број крстоносци загинале или се предале.
Последици
Условите поставени при предавањето значеле отстапување на Дамиета во замена за ослободување на заробените крстоносци. Султанот Малик ел Камил се согласил на осумгодишен мир со Европа и со враќање на Чесниот Крст. Сепак крстот никогаш не бил вратен, затоа што султанот не го ни поседувал.
Неуспехот на крстоносната војна предизвикал излив на антипапски чувства од поетот Гилјем Фигеира.
Рухи Бакиу
Рухи Бакиу (албански; Ruhi Bakiu; Калиште,, -3 октомври 2013) беше македонски правник, публицист, член на РКЕ и универзитетски професор.
Животопис
Бакиу е роден на 5 август 1964 во селото Калиште, Општина Врапчиште, гостиварско. Основното училиште го завршил во родното место, средното во гимназијата „Кирил Пејчиновиќ” во Тетово. Во 1984/85 година се запишал на Правниот Факултет во Приштина, и истите ги завршил во 1990 година. По дипломирањето кратко време работел во Стамбеното претпријатије “PULLAZI” во Тетово. Во 1994, по основањето на Тетовскиот Универзитет работел како секретар на Универзитетот. Од 1 март 2002 работи во Универзитетот на Југоисточна Европа во Тетово како асистент и како партаимер по предметот Уставно право и други сродни предмети. Во академската 1996/97 година се запишл на последипломските студии (Административна-политичка група) при Правниот Факултет во Приштина. По завршувањето на испитите, во октомври 2001 година ја одбранил магистарската тема со наслов „Уставно-правната позиција на Албанците по Охридскиот Договор и уставните измени”, и се здобива со титулата Магистер по правни науки. Во ноември 2005 година од страна на наставниот совет на Правниот факултет при Универзитетот на Југоистаочна Европа е одобрена докторската тема „Правниот и практичниот аспект на парламентаризмот во република Македонија”. Во академската 2004/05 година бил и продекан на Правниот факултет при Универзитетот на Југоисточна Европа. Учествувал во подготвувањето на план програмата на Акедемијата за судии и јавни обвинители во Република Македонија. Учествувал и во проектот за обука и подигнување на капацитетот на институциите на локалната самоуправа, (Training and Capacity Building of Local Self Government Institutions) кој е организиран од страна на Европската Агенција за Реконструкција и е поврзано со урбаното планирање на општинско ниво. Во септември 2007 година од Собранието на Република Македонија именуван е за член на советот на Македонската радио-телевизија. На 25 декември 2007 година, по предлог на Владата на Република Македонија, од Собранието на Република Македонија е наименуван за член на Регулаторната комисија за енергетика на РМ со петгодишен мандат. Во јавноста е познат по несогласувањата со ректорот на ЈИЕ и штрајкот со глад. Живее во Мала Речица, Тетовско.
Библиографија
Бакиу има објавено неколку научно-професионални трудови.
Калин Ивановски
Калин Ивановски (роден на 11 мај 2004 г.) — македонски тенисер.
Најдобар пласман на Ивановски на АТП листата е 331. место постигнато на 17 јули 2023 година. Во двојки, негов најдобар пласман е 514. место постигнато на 29 мај 2023 година. Негов најдобар јуниорски ИТФ ранкинг е 17. место, постигнато на 3 јануари 2022 година.
На јуниорскиот турнир од Вимблдон во 2021 година, Ивановски бил поразен во осминафиналето. Истата година, тој стигнал до полуфиналето на престижниот младински турнир Оринџ Бол за играчи под 18 години кој се игра на Флорида, САД.
Ивановски настапува за Македонија во Дејвис купот, каде има вкупен резултат од 11 победи и 3 порази.
Макариска црква (Киев)
Црквата е посветена на киевскиот митрополит Макариј, кој бил убиен од страна на Татарите. Во 1897 година, по повод одбележувањето на 400-годишнината од оваа трагедија била пуштена денешната црква. До 1917 година, во црквата се наоѓало верско училиште, дом за деца и библиотека.
Училиштето било затворено целосно во 1922 година, но црквата продолжила да функционира до 1938 година. Во 1939 година била претворена во работилница. По војната, оваа црква останала една од малкуте во околината која не била разрушена.
Енхалон
Историја на градот
Стариот историчар Полибие дава податоци за борбите меѓу долно-Македонците и Македонското племе Десарати во Охридско и тврди дека кралот Филип II Македонски го зазел Енхалон во 334 година, пред нашата ера.
Во 148 година пред нашата ера градот потпаднал под власта на Римјаните, за кои се смета дека во близина го изградиле прочуениот Кандавски пат подоцна наречен, Виа Егнациа за да го поврзат Рим, преку Драч и Солун со новоосвоените територии во Мала Азија. Римската власт прекратила во 4 век од нашата ера. Тогаш Охридската област била приклучена кон Епир. Речиси во исто време, почнува и ширењето на христијанството во Струшко. Се претпоставува дека прв христијански мисионер во овие краишта бил антиохискиот епископ Еразмо. Тогаш тука биле изграден повеќе цркви.
Економија
Во тоа време градот Енхалон извезувал во другите области на Римското Царство земјоделски и сточарски производи, а внесувал предмети за практична употреба од злато, сребро, од метал воопшто и од стакло.
Трајан Илиев Секулоски
Трајан Илиев Секулоски бил деец на ВМОРО.
Животопис
Трајан Илиев Секулоски е роден во 1874 година во прилепското село Прилепец. Потекнувал од земјоделско семејство. Во организацијата влегол во 1902 година, како четник и курир во четата на Толе Паша. Воглавно учествувал во Мариово, а највеќе во селото Кокре. За време на својата активност учествувал во многу борби, меѓу кои и борбата кај селото Вепрчани која траела неколку дена, заедно со Георги Ацев. Зедол учество и во пренесувањето на ранетиот војвода Петар Јуруков, кој подоцна им подлегнал на повредите.
Велфис
Велфис (Wölfis) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Хоргешт
Хоргешт (Horgeşti) е општина во округот Бакау во Романија, во која живее 4.691 жител.
NGC 5870
NGC 5870 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5870 се споменува и како NGC 5826, UGC 9725, MCG 9-25-16, CGCG 274-17, IRAS 15053+5540.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5870 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 5870 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 28' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Надворешни врски
NGC 5870
Покровска црква (Подолски реон)
Покровската црква  (украински: Покровська церква) е црква која се наоѓа во Киев, Украина. Христијанскиот храм бил изграден во периодот од 1766 до 1772 година.
Софизам
Софизам (грчки: σοφίστες, што значење „мудрец“, или оној кој мудрува, т.е. „прави“ мудрост, односно оној кој профитира од мудрост; σοφός, „мудрец“, исто така волшебник) првично бил термин за техниките учени од многу почитуваната група на учители на филозофија и реторика во античка Грција.