cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будење на пролетта
Инспирација и настанување
Ведекинд го напишал првиот концепт за драмата во Цирих, но ја завршил помеѓу октомври 1890 и април 1891 во Минхен. Како што кажал и самиот, делото било инспирирано од неговите лични искуства и од искуствата на неговите соученици. Како пример за ликот на Мориц Штифел му служеле двајца соученици, Франк Оберлин и Мориц Дир, кои извршиле самоубиство во 1883, односно во 1885 година. Дир му ги соопштил своите намери на Ведекинд, кој му ветил дека ќе напише драма за него.
Откако една минхенска издавачка куќа одбила да ја издаде драмата поради правни проблеми, Ведекинд дал делото да се издаде на сопствен трошок во октомври 1891 во издавачката куќа на Жан Грос во Цирих. Така Будење на пролетта станала неговата прва испечатена книга. Корицата на првото издание била дизајнирана од Франц фон Штук според упатствата на Ведекинд и прикажува пролетен пејзаж.
Јазик и стил
Драмата се одликува со секојдневен јазик и избегнување на поетски и уметнички јазик. Изборот на зборови се одликува со бројни алузии на други книжевни дела, како на пример Стариот завет, Фауст од Гете, Отело од Шекспир и Војцек на Бихнер.
Пивара Скопје
Пивара Скопје — македонско трговско друштво за производство на пиво, вода и безалкохолни пијалаци.
1922–41
Парната пиварница во Скопје настанала, најмногу поради тоа што јужно од Јагодина воопшто немало пиварници. Истовремено се отворила и Пиварница во Ниш, која била помала и со помал капацитет од онаа во Скопје.
Во 1922 година било купено земјиште од 32.347 м2, покрај железничката линија Скопје – Ниш, два километра источно од Скопје и почнала изградбата на фабриката. Истата година е основано индустриското претпријатие Парна пиварница во Скопје. Основачи биле двајца Чеси, инженерот Виктор Цајс и банкарот Карел Хусник. Тие инвестирале сума од три милиони тогашни динари, која веќе наредната година била удвоена, а во 1924 година изнесувала девет милиони динари. Во периодот пред војната, годишниот производствен капацитет на пиварницата бил: 35.000 хектолитри пиво, 720 тони слад за пиво, 1.500 тони мраз.
Неколку интересни податоци од почетоците
Административните и производствените капацитети на Пиварницата до 1941 година биле сместени на 5.919 м2. Тие опфаќале главна фабричка зграда, одделение за слад, мелничко одделение, одделeние за варилници и варење на пивото, одделение за ладење на пивото, одделение за ферментација и одделение за одлежување на готовото пиво, одделение за миење, полнење и за пастеризирање на пивото, заедно со четирите одделенија: за киснење на бурињата, за миење на бурињата, за смолење на бурињата и за полнење на бурињата со пиво и за производство на мраз, како и одделенијата за машинско и техничко одржување.
Номиналното работно време пред војната било 8-часовен работен ден. Поради тоа што пивото најинтензивно се трошело во летниот период, од 1 април до 30 септември, се работело секој ден. Во есенскиот и во зимскиот период се работело само три дена неделно. Во последните три години пред војната, трошењето и производството на пиво пропорционално се зголемувале и тогаш секојдневно се работело во текот на целата година.
1941–45
Војната не му донела никаква загуба на претпријатието. Напротив во тој период производството растело и претпријатието остварувало поголеми добивки. Тоа се должело на присуството на војската и нејзиното консумирање на пивото. Пиварницата го користела максималниот капацитет за производство на пиво. Во 1942 година производството и продажбата на пивото ги достигнале рекордните 33.931.30 хектолитри.
Поради големата потрошувачка на пиво се зголемил и административниот персонал и бројот на квалификуваните работници во Пивара Скопје.
1945-77
По ослободувањето, настапила нова ера во работата на Пивара Скопје, која се соодветствувала на политичките и економските преобразби во целина. Тогаш почнал периодот во кој се планирало проширување и модернизирање на претпријатието. Во првата повоена година се произведувале 20.428 хектолитри пиво што било за 12% помалку од највисокото производство пред војната.
Во 1951 година е направена првата реконструкција на Пивара Скопје со примена на техничко- технолошки иновации. Тоа овозможило зголемување на капацитетите за производство на 50.000 хектолитри. Во 1958, 1963, 1969 и 1974 година следувале уште четири големи унапредувања на производството кои значајно го зголемиле капацитетот на Пивара Скопје.
1977-00
До 1977 година Пивара Скопје произведувала само пиво и слад. Тогаш почнало производство и на повеќе видови безалкохолни пијалаци. Во 1982 година, во производствениот асортиман бил вклучен и оцетот, а пет години подоцна почнало и производството на сувиот пивски квасец и на сувиот пивски требер.
Во 1985 година е направено големо унапредување на производството коe довелo до производствен капацитет на пиво над 1.000.000 хектолитри годишно.
Во 1989 година започнува првичната фаза од процесот на приватизација на Пивара Скопје, со пренесување на сопственоста во областа на дистрибуцијата и камионите за превоз. Во втората фаза, трансформирани се дистрибутивните центри. Во 1995 година успешно завршува овој сложен процес.
Во 1991 година Пивара Скопје го почнува производството на безалкохолни пијалаци на The Coca-Cola Company во својство на овластенa полнилница. Поради големата побарувачка на безалкохолни пијалаци, во 1995 година воведена е и линија за пластични (PET) шишиња. Со тоа вкупните можности на Пивара Скопје во производството на безалкохолни пијалаци достигнаа 948.000 хектолитри годишно.
По 2000
Денот 19 мај 2003 година ќе биде запаметен во историјата на Компанијата како датум на кој беа пуштени новите супермодерни постројки за производство на пиво, безалкохолни пијалаци и вода, во што беа инвестирани 55 милиони долари. Со ова, Пивара Скопје го зголеми производството на своите пивски брендови СКОПСКО и Горско и на безалкохолните пијалаци од палетата на Coca-Cola за дополнителни 100 милиони литри.
Во изминатата деценија, па сè до денес Пивара Скопје континуирано го унапредува своето работење во сите сегменти при тоа одржувајќи највисоко ниво на квалитет на своите брендови.
Пивара Скопје одбележала четврт век континуирани највисоки признанија на Monde Selection за квалитетот на СКОПСКО, највисоки признанија за најдобар индекс на квалитет за  Coca-Cola, иновирање на портфолиото со збогатување на нови брендови, вкусови и пакувања.
Тоа што ја чини посебно горда е значајното позитивно влијание кое го имаме на социоекономските прилики во земјата преку создавање на работни места, на директен и индиректен начин, создавањето дополнителна вредност за националната економија и значајниот придонес во вкупниот прилив од даноци и акцизи во буџетот на Република Македонија.
Нашиот успех е заокружен преку нашата водачка позиција во Одржливиот развој, првенствено преку нашата посветеност на одржување на неприкосновениот квалитет на нашите производи и услуги. Инвестирањето и стратешките партнерства со заедницата на која и припаѓаме, нашиот континуиран ангажман во заштитата на човековата околина, заштитата на здравјето и безбедност при работа, промоцијата на одговорна консумација на пиво и промоција на здрав и активен животен стил на нашата популација.
Организација и менаџмент
„Пивара Скопје“ е дел од групацијата „Кока Кола ХБЦ“ (Coca-Cola HBC).
Генерални директори на „Пивара Скопје“ биле:
Награди и признанија
Во 2016 година, Сојузот на стопански комори на Македонија ѝ го доделил на „Пивара Скопје“ признанието „Златна монета за бренд со највиоска корпоративна репутација“. Исто така, „Пивара Скопје“ станала добитник на јубилејното признание за придонес во стопанството и за севкупниот развој на заедницата, доделено од Општина Гази Баба.
Неонскиот демон (филм од 2016)
Неонскиот демон (англиски: The Neon Demon) - филм на режисерот Николас Виндинг Рефн од 2016 година. Улогите во филмот ги толкуваат: Ел Фанинг (Elle Fanning), Карл Глусман (Karl Glusman), Џена Малоун (Jena Malone), Бела Хиткоут (Bella Heathcote), Аби Ли (Abbey Lee), Кристина Хендрикс (Christina Hendricks), Киану Ривс (Keanu Reeves) итн. Директор на фотографијата е Наташа Браер, а музиката е дело на Клиф Мартинез.
Содржина
Филмот е посветен на женската убавина и нејзината минливост, како и за трошењето на телото. Шеснаесетгодишната Џеси (ја игра Фанинг) ја напушта американската провинција и доаѓа во Лос Анџелес за да си ја испроба среќата во модната индустрија. Притоа, таа постигнува брз успех, но со тоа се менува и нејзината личност.
NGC 2463
NGC 2463 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2463 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2463 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 57 м 12,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 40' 37".
Други поделби
Проучување на NGC 2463 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22291. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Белвица
Белвица – вид ситна слатководна риба со бели, седефести крлушки; ендемски вид локализиран во Охридското Езеро.
Класификација
Во постарата литература белвицата е определена дека им припаѓа на родовите Acantholingua и Salmothymus. Генетските проучувања, сепак, покажуваат дека таа е член на родот Salmo и е најблиска до Salmo obtusirostris. Сепак таа е доста различна од балканската пастрмка.
Распространетост
Распространета е во Македонија и Албанија  во Охридското Езеро, каде заедно со летницата е еден од двата претставници на семејството Salmonidae и родот Salmo.
Се среќава на длабочина од 40 до 60 м. Рибата е предмет на масовен риболов и се одгледува во фарми за риба од средината на дваесеттиот век.
Фактори кои ја загрозуваат популацијата на овој вид се хибридизацијата и загадувањето на водите.
Опис
Белвицата е релативно мала риба, вообичаено помала од 30 см и полесна од 0,5 кг. Може да достигне должина од 33,6 см и тежина од 685 грама .Охридската белвица е ендемски вид пастрмка со сребрена боја на телото и ретки бледи црни и црвени пеги, со поголемо око во однос на главата споредено со другите видови пастрмки како резултат на живот во подлабоките води на сублиторалот и профундалот на езерото. Има спор раст и потребно и е 12 години да достигне тежина од 1 кг. во природни услови. Се храни со зоопланктон и фауна на дно.
Полова зрелост достигнува во втората година, а мрести на два вида подлога и тоа во литоралниот регион на езерото во појасот на харата и во сублиторалниот регион на песочна подлога во појасот на живи и изумрени школки. Исто така се мрести и во близина на подводни извори на длабочини поголеми од 70 м. Најголемиот дел од популацијата се мрести во периодот од втората половина на ноември до крајот на декември, вториот пик на мрестење е во пролетниот период (март-април) и третиот во летниот период (јуни-август).
Животниот век ѝ е околу 12 години.
Значење
Охридската белвица има извонредно значење како објект како за рекреативен така и за стопански риболов. Поради квалитетот на нејзиното месо, а особено по намалувањето на популацијата на охридската пастрмка се зголеми притисокот врз неа, што води кон потреба од поголема заштита на видот.
Пику (остров)
Историја
По пуштањето стада на островот во првата половина на 15 век, првите колонии биле формирани околу 1460 од страна на доселеници од северна Португалија (преку Терсеира и Грасиоза). Првиот капетан-донатарио бил Алваро де Орнелас а првото вистинско село било Лажес. Доселениците првично се занимавале со одгледување на пченица во прилог со истражување на индустријата за индиго (бот. Isatis tinctoria) од лишаите кои се извезувале во Фландрија за производство на бои, и во голема мера под влијание на извозните индустрии на соседниот остров, Фајал.
Набрзо, поради климата и богатата почва започнало да се развива лозарството и виновите насади. Развој на винарството е непрекинат освен при вулканските ерупции во текот на 18 век. Во 1723, Мадалена добил статус на "град" и ја потврдил својата економска важност на островот и неговите комерцијални врски со Фајал (Хорта била живеалиште на многу трговци и винарит). На Пико се одгледува сортата вердељо, повеќе од два века, ценета во многу земји (вклучувајќи Англија и во Америка, па дури и во палати на руската czars). Во текот на средината на 19 век поради болести (филоксера) биле уништени голем број лозови насади, состојба која создала криза на островот, која траела до 20-от век.
Присуството на американски китоловци во водите на Азорските Острови на крајот на 18 век вовело нова економија која послужила за стабилизирање на економијата. Китовите станале примарна индустрија на островот до 1970-тите.
Географија
Островот е 17.5 км јужно од Сао Жоржи и само 7 км источно од Фајал, во Централната Група, подрачје коешто локално го нарекуваат Триангуло (Триаголник). Пику е 46 километри долг остров и достигнува максимална широчина од 16 километри и е втор по големина помеѓу Азорите. Во централниот дел кон запад се издига стратовулканот Пику. Долж централната рамнина на вулкански конуси на источниот брег, пејзажот е прекриен со остатоци од кратери и езера исполнети со конуси, а доминира стариот вулкан Топу. Геоморфолошки, островот е составен од три единици:
Генерално, на островот Пико има тектонски структури во правец запад-северозапад кон исток-југоисток и североисток кон југозапад оска.
Слични на геоморфолошките структури опишани погоре, вулканските форми се идентификувани од Мадеира (1998) во следниве единици:
Последната вулканска ерупција се случила во 1963 година, со мала подводна ерупција на северозападниот брег (северно од Качоро во Санта Луција). Пред ова, голема вулканска активност била евидентна во областите Преиња (1562-64), Санта Луција (1718), Сао Жоао (1718) и Силвеира (1720). Патеките по кои течела лавата уште се видливи. Оние во 16 век, а особено, големата ерупција од 1718, се протегаат на повеќе од 10 километри. Денес, единствениот видлив доказ за активноста на вулканите се појавува на врвот на Пику и на Пикантињо (мал врв на врвот). Постојат нерегуларни емисии од пукнатините во оваа зона. Покрај тоа, постојат и емисиите на источните падини на 1500-2000 метри надморска височина.
Клима
Островот Пику има студена средоземна клима (Кепенова класификација на климата :Csb). Дождот во лажес ду Пику паѓа главно во зима, со релативно малку дожд во летната сезона. Средната температура е 16.916.9 C а врнежите 1,0121012 mm.
Население
Главните населби се во Мадалена, што е и главен град,во Сао Роке ду Пику и Лажес ду Пику. Бкупното население е 15,761 жители (од 2007 година).
Економија
Островот имал развиено индустрија за китови до 1980 година. Позицијата на островот на Срединоатлантскиот Гребен значи дека е блиску до длабоките води. Активните индустрии го вклучуваат туризмот, бродоградбата и производството на вино. На островот Пику лозовите насади се запишани на списокот светско наследство на УНЕСКО од 2004 година. Таа има неколку значајни вина кои се комерцијализирани во Португалија и извезени во странство.
Одржлив туризам
Во 2012 година, Пику ја добил наградата QualityCoast Gold за неговите напори да стане одржливо туристичко одредиште. Поради оваа награда, Пику бил избран за вклучување во глобалниот атлас за одржлив туризам DestiNet.
IC 1010
IC 1010 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1010 се споменува и како IC 107, UGC 986, MCG 2-4-41, CGCG 436-47.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1010 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1010 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 25 м 24,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 51' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на IC 1010 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5271.
Брза
Брза е населено место во градот Лесковац во областа Јабланица. Според пописот од 2011 година, имало 1106 жители.
Етимологија
Многу е веројатно дека реката Брзанка, која го добила името по тоа што се планински брзаци, го добила името селото Брза, кое се населило на бреговите на Голема и Мала река или Голема и Мала Брзанка.
Позиција
Брза е подпланинско село населено на последните ридови на Кукавица, под Шиљегарник, највисоката тераса на Лесковачко Море, над две реки: Голема и Мала река, од кои, по нивното соединување, се формира реката Брзанка. Под селото на север и запад се формира алувијалната рамнина на реката Ветерница. Од Вучје е оддалечено околу три километри, а од Лесковац околу 20 километри.
Хидрографија
Низ Брза течат две реки: Мала Брзанка и Голема Брзанка. Мала Брзанка извира на локалитетот Мечкин камен под Шиљегарник. Голема има свое потекло во месноста Смрдан, исто така под Шиљегарник. Овие две реки се нарекуваат Мала и Голема Брзанка или Брза и се типичен пример на реки што се појавиле по повлекувањето на водата од Лесковачкото езеро од највисоката тераса. Кога овие две реки излегуваат од селото Брза, се среќаваат и ја формираат реката Брзанка. И по должината и по количината на вода, Брзанка е најмалата десна притока на реката Ветерница, која се влева во неа во Поречје. Горинка и Буковорлавка, како и Вучјанка и Накривањска река се подолги и побогати со вода од неа.
Во атарот на селото Брза има неколку бунари: Збешко кладенче, Костино кладенче кај Мала река и кладенче на Марија покрај истата река, Петрово кладенче и Стублине во полето. Покрај проточната вода во реките Мала Брзанка и Голема Брзанка, како и во близина на бунари, секоја втора или трета куќа има свој бунар, а покрај тоа, во селото има и три селски бунари. Само населбата Ораница нема бунари, бидејќи „нема вода“.
Земја
Атарот на селото Брза е прилично простран и го опфаќа и планинскиот и рамниот дел на Поречје. Зафаќа површина од 1.148 хектари, од кои 391 хектари обработливо земјиште, 34 хектари овошни насади и 483 хектари шума. Во Поречје има многу села со повеќе обработливо земјиште. Брзе, сепак, има најмногу земја под овошки од сите села во овој регион. Само Горина во тој поглед може да се спореди со Брза.
Земјата ги носи овие имиња: нива: Селиште (од правец на Вучје), Шиљковица под Селиште, Брестине, Бостаниште, Параспурке, Росуље, Кршена топола, Големи ниве, Ограѓе, Куње, Вада, Пупињке, Гарине, кон Манастири Тодоровац, Врачарке, Липе, Водене ливаде, Јајне ливаде, Дубичко, Шегавче (имаат извор), Пешекљивице-Пешиште, Конопиште; ливади: Јасике, Дикаве (влажни, „мочурливи“, „зукар“ - голема трева), Стублине, Шегове, турски ливади, Липе, Вучанке - кон село Горини; забрани: Бандина чука, Сипут, Јармиште, Церак, Ковачко, Дибока долина, Плоче, Сеновити рид, Острела (***), Дрењар, Горуњак, Одишало - Дугачко падине, Петрово кладенче, Базјак, Пландиште и Новакови бавчи.
Историја
Брза е старо село. Запишано е во турски дефтери од првата половина на XV век, од кои се гледа дека пред 1450 година бил столар извесен Хамза Трновљанин, па таа година му бил одземен и даден на извесен Лаза Хамза. Брза го спомнува и Хан, а според него во 1858 година имало 60 куќи, значи тоа било доста големо село, но и село кое брзо се развивало, бидејќи по 20 години, односно еден век од истата генерација, пораснал на 92 даночни глави, како што забележал Милан Ѓ. Милиќевиќ веднаш по ослободувањето од Турците.
Како големо село Брза го привлекло вниманието на Турците и веројатно на муслиманите Арбанаси, кои едноставно го поделиле меѓу себе. Пред заминувањето на Турците,имало пет читлук сахиби: Абас, Хусеин, Садик, Асан-ага и Суљо. Во топонимијата на селото се зачувани траги од овие брзански господари или како што некаде ги нарекуваат агалари. Така и сега има локалитети: Суљин караманац, Суљини бавчи, Турски ливади, Садикови бавчи. Како економско село, Брза го плаќал аграрниот долг. За некои Брзанци тој долг бил неподнослив, па западнале во големи финансиски проблеми, кои во неколку случаи завршувале со присилна продажба на целиот имот на должникот. Така е продаден имотот на овие Брзанци: Стојан Радисављевиќ, Младен Величковиќ и Јован Величковиќ. Како купувач на јавното наддавање се појавил и Антоније Поповиќ-Тонкиќ од Лесковац, па од купениот имот направил голем имот, кој останал во сопственост на неговите синови до аграрната реформа спроведена по Втората светска војна.
Кога Влајко Стојановиќ, водник на српската војска што го опседнал Ниш на крајот на декември 1877 г. година, организирал чета српски востаници во Порече, со таа чета тргнал од Вучје кон Мирошевци по планински пат. Одредот стигнал до Мала Брза и се засолниле на локалитетот Кочкин бунар - Садикова бавча. Оттаму во центарот се забележани голем број вооружени Арбанаси кои се движеле кон Вучје. Од својата окупирана позиција, Влајко им наредил на војниците да го испукаат плутонот од пушките и да викаат „Ура!“. Востаниците ја извршиле наредбата на својот командант, при што ги запалиле ѕидовите на куќата на Прокоп Михајловиќ, кој гледајќи го тоа почнал да плаче: „Па, да ја чекавме слободата, и дочекавме: Не потепавте!“ По отворениот оган од страна на востаниците, и Арбанасиите почнале да пукаат и се упатиле кон позициите на востаниците. Според многубројната ситуација на Арбанаси и нивното оружје, Влајко видел дека не може успешно да им се спротивстави со своите доброволци на ова место, па издал наредба да се повлечат востаниците во правец на Вучје, од каде што дошле, а Арбанасите ги следеле нив. Така започнала битката на српските востаници во Поречје со четата Арбанаси Бошибозук, која истиот ден продолжила во Вучје.
Демографија
Во Брзе живеат 967 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 41,2 години (39,5 за мажи и 42,9 за жени). Во населбата има 299 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 4,05.
Оваа населба е претежно населена со Срби (според пописот од 2002 година).
Сообраќај
Патот што води од Вучје од денешниот пазар, мостот каде што била кулата на Дилавер-бег и воденицата на неговиот татко Исмаил-паша, води до Брза, поминувајки покрај зградата на основното училиште и низ ридски предел оди во подножјето на планината Кукавица. земјиште под овоштарници и шума. Тој пат поминува низ селото Брза по неговата должина и оди до селото Горина и понатаму до Мирошевци. Освен по овој пат, до Брзе се стигнува и по друг пат преку селото Влашко Поле, кое лежи на брегот на реката Ветерница, веднаш до Бунушкор Чифлик. Така, Брза е поврзано со другите населени места во Поречје и се стигнува од три правци: од правец на Вучје, од правец на Бунушки Чифлик преку Влашко Поле и од правец на Мирошевац преку селото Горине.
Спорт
ОФК Брзе се наоѓа во селото.
Дројсигер-Цајцер Форст
Дројсигер-Цајцер Форст (Droyßiger-Zeitzer Forst) — општинска заедница во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Пред 1 јануари 2010, била Амт. Се наоѓа западно од Цајц. Седиштетот на општинската заедница е во Дројсиг.
Иван Јанев-Брло
Иван Јанев Брлев, познат како Брло или Брљо, — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација. Брло бил штипски околиски војвода, организатор на вооружени комитски акции на ВМРО во Брегалничкиот округ, исклучен од Организацијата поради криминал и разбојништво, а поради блискоста со Тодор Александров, помилуван и вратен во редовите на ВМРО во септември 1920 година. Учествувал во убиството на Дончо Ангелов, Александар Димитров и раководел со извршувањето на масакрот во Кадрифаково.
Македонска револуционерна организација
Роден е во штипското село Горни Балван, тогаш во Османлиското Царство. Влегува во ВМОРО и од 1907 година е војвода во Штипско. Води многу борби со чети на Српското четничко движење. При разоружувачката акција на младотурците на 2 август 1910 година властите ја изгореле неговата куќа во Горни Балван.
ВМРО
По војната Брло учествува во реконструкцијата на ВМРО од Тодор Александров и станува војвода на чета која дејствува во Вардарска Македонија. Четник на Брло е идниот терорист на организацијата Владо Черноземски. Во 1921 година штипската чета на Брло заедно со кочанската на Панчо Михајлов води борба со српските сили во близина на селото Спанчево, во кое Србите губат осум лица.
На 5 октомври 1921 година во близина на селото Саса бил разоружан и убиен кратовскиот војвода на ВМРО, Дончо Ангелов. Според сеќавањата на Славе Иванов, кој отпрвин бил близок соработник на Тодор Александров, а потоа и негов голем противник, подготовките за неговото убиство датирале од поодамна, од една преписка меѓу Александров и кратовскиот војвода за нивна што поскорешна средба во Кратовско по однос на некои организациони прашања. Дончо Ангелов по однос на Александровото писмо изразил готовност за средба, но истакнал дека во догледно време требало да се свика конгрес на Организацијата, да се изработи план за идната активност и да се избере нов ЦК на ВМРО, бидејќи години наназад составот на ЦК бил спорен, поради фактот што Организацијата десетици години наназад немала одржано Конгрес. Присутните на тој состанок се согласиле со предлогот на Ангелов, при што му било испратено писмо на Александров, кое го содржело предлогот за подготовки за организирање на конгрес на ВМРО. На 5 октомври Дончо Ангелов добил писмо од Александров во кое тој го поканил да дојде во Кратовско за да ги отпочнат подготвителните работи за претстојниот конгрес, при што кратовскиот војвода се согласил и тргнал на договорената средба со 4 четници придружба. Тој пристигнал во селото Саса и во една селска куќа се сретнал со Тодор Александров. Во еден момент кога сакал да излезе надвор од куќата, 4-5 души четници на чело со Иван Јанев-Брло, кои биле со Александров, му се нафрлиле и го разоружиле Ангелов и неговите придружници, при што тој бил изведен надвор од селото и бил убиен. Од своја страна, раководството на ВМРО, убиството го објаснувало со разбојничката активност што, според нив, кратовскиот војвода ја преземал врз македонскиот народ од тој крај. На 22 октомври 1921 година штипскиот војвода Иван Јанев-Брло со неколку четници-членови на ВМРО го убил Александар Димитров, министер за внатрешни работи во земјоделската влада на Стамболиски. На еден состанок на раководството на ВМРО во Ќустендил на 2 август 1921 година на бугарскиот премиер Александар Стамболиски и Александар Димитров им биле изречени смртни пресуди. Дури Димитров на една од последните седници на владата ладнокрвно изјавил дека бил осуден на смрт и дека скоро ќе бил убиен.
На 22 октомври министерот со својата придружба: Ото Нехелес, управник на земјоделскиот народен магазин, чешкиот инженер Марек и телохранителот Методи Георгиев, патувал со автомобил за селото Горно Козница, па оттаму кон градот Ќустендил. Кога автомобилот започнал да се спушта кон градот, во еден свиок тој наишол на поставена заседа, од која на неколкупати бил истрелан дожд од куршуми. Министерот Димитров бил погоден во слепоочницата, а биле убиени и останатите од придружбата, освен Ото Нехелес, којшто успеал да се спаси. Атентаторите со ножеви го избоделе телото на Димитров и му го пресекле гркланот.
Мотивот за убиството бил непријателствата и вооружените судири помеѓу ВМРО и бугарската земјоделска влада, што ескалирале до степен на вистинска војна. По извршениот атентат, на војводата Брло му била укината смртната казна, што од страна на раководството на ВМРО му била изречена поради грабежите што тој ги извршил врз локалното македонско, влашко и турско население во Источна Македонија.
Во декември 1922 година заедно со Панчо Михајлов и Мите Опилски ја извршува т.н. Ќустендилска акција на ВМРО.
На 16 јануари 1923 година четата на Иван Брло ја напаѓа српската колонистичка населба во Кадрифаково и врши колеж. Во текот на нападот биле убиени 23 српски колонисти, селото е запалено, а сите српски доселеници избегале. По нападот, српските власти презеле одмаздничка акција во која се застрелани 29 селани од село Гарван, но од 59-те српски колонистички семејства се враќаат само 19.
По наредба на Иван Михајлов во 1925 година Иван Брло бил казнет од ЦК на ВМРО со смрт поради своеглавост и лош морал.
Блатен јарец
Блатен јарец или коб — вид антилопа распространета во Потсахарска Африка, од Националниот парк Гашака Гумти, Нигерија и дел од Сенегал во Јужен Судан. Има витка става и силно тело, а по боја е светлоциметна до кафеавоцрна, со бели дамки на лицето и на вратот и црни пруги на нозете. Мажјакот има прстенести рогови во облик на лира. Живее во густи стада, а мажјаците се борат за дел од земјата, т.н. лек, кој може да биде широк само 15 м. Победникот се пари со многу женки.
Разбојници (опера)
Разбојници — опера во четири чинови од Гизелер Клебе, кој исто така го напишал и либретото врз основа на претставата на Фридрих Шилер.
Операта премиерно била изведена на 3 јуни 1957 во Германската опера на Рајна, Диселдорф. Таа е посветена на Џузепе Верди. Напишанa е помеѓу 1951 и 1956 година, а ревидиранa во 1961/1962 година.
Улоги
Време и место: Германија во средината на век.
NGC 4678/2
NGC 4678/2 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4678/2 се споменува и како IC 824-1, MCG -1-33-18.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4678/2 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4678/2 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 4678/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4952. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Осмар Молинас
Осмар де ла Круз Молинас Гонзалес (роден 3 мај 1987) — парагвајски фудбалер кој во моментов игра во Примера дивизија за тимот на Либертад, како играч од средниот ред.
Молинас ја започнал својата кариера во младинските категории на Олимпија и го направил своето професионално деби за нив во 2006 година. Во 2011 година потпишал со чилеанскиот тим Коло Коло во чии редови поминал една сезона пред да се врати во Паргавај во екипата на Либертад.
Паихија
Паихија (Paihia, Paihia) — главното туристичко место на Заливот на Островите во округот Далечен Север на Северниот Остров на Нов Зеланд. Гратчето се наоѓа недалеку од историското место Расел и Керикери, 60 км северно од Фангареи. Местото е забележително по тоа што тука е одигран првиот натпревар во крикет во Нов Зеланд.
Недалеку на север се наоѓа и историски важното место Ваитанги, како и Харуру Фолс/Ватеа на запад; селото Опуа и селцето Те Хауми на југ.
Паихија брои 1.960 жители (јуни 2016), што претставува пораст во однос на претходните години. Гратчето има основно училиште.
Викиншка ера
Викиншката ера се однесува на историјата на Европа, односно за деловите на Северна Европа и Скандинавија, во периодот од 8 век до 11 век.
Историски тези
Во Англија, Викиншката доба започнала драматично на 8 јуни, 793 кога тие извршиле инвазија и ја уништиле опатијата во Линдисфарн, која била центар на школување низ целиот континент. Некои од монасите биле убиени во самата опатија, некои биле фрлени во морето каде биле удавени, а имало и такви кои биле заробени кои служиле како робови. Исто така од црквата било земено и целото нејзино богатство. Викиншката инвазија на Нортумрија ја изненадила целата европска јавност и претставувала голема закана за кралствата во Европа. "Никогаш порано не се видело такво злосторство," рекол англосаксонскиот научник Алкуин од Јорк.
Позадина
Викинзите, кои извршиле инвазија во Западна и Источна Европа потекнувале главно од Данска, Норвешка и Шведска. Тие, исто така, се населиле на Фарските Острови, Исланд, Кеитнес во Шкотска, и Гренланд (накусо) во Северна Америка. Нивниот јазик станал т.н мајка-јазик на денешните нордиски јазици. Од 801, во Јутиленд била воспоставена една силна централна власт. Од 800 година, во Норвешка постоеле околу 30 мали кралства. Скандинавскиот свет како најлесен начин на комуникација помеѓу кралствата и надворешниот свет ги користиле бродовите. Во 8 век започнале да се градат воени бродови кое го олеснило колонизирањето на Викинзите во непознатите острови и територии.
Инвазија
Викиншкото општество се засновало на земјоделството и трговијата со другите народи и ставало голем акцент врз концептот на чесноста при водењето на борба (на пример, според нив било неправилно да се нападне непријателот кој веќе имал отворено војна со некој друг) и во кривично правниот систем.
Елена Верижникова
Елена Владимировна Верижникова — познат македонист од Руската Федерација и еден од најголемите почитувачи, истражувачи и афирматори на македонскиот јазик.
Родена е на 4 септември 1963 година во градот Орел, СССР.
Кандидат по филолошки науки, доцент на филолошкиот факултет на Московскиот државен универзитет «М.В.Ломоносов», Москва.
Средно училиште заврува во градот Орел во 1980 година, истата година се запишува на филолошкиот факултет на Московскиот државен универзитет, група по македонски јазик и литература. Дипломира во 1985 година. Работи како научен соработник и професор по македонски и руски јазик на различни високообразовни институции: Институт за прехранбена индустрија (1985-1986), Московскиот универзитет (1986-1989, 1993-2000, од 2005 досега), Филолошкиот факултет «Блаже Конески» во Скопје (1997-2000, како лектор по руски јазик, врз основа на спогодбата за соработка меѓу МГУ и Скопскиот универзитет), Дипломатска академија (2001-2002). Од 1999 до 1992 е уредник во Одделението за словенски речници на Изадавачката куќа «Руски јазик». Од 2002 до 2006 г. била на дипломатска служба (аташе за култура во Амбасадата на Руската Федерација во Република Македонија).
Во 1997 година ја одбранила кандидатската дисертација «Категориальный статус и функционирование глагольных форм с компонентом ќе в современном македонском литературном языке» (ментор Р. П. Усикова). Научните преокупации се во доменот на современиот македонски јазик, пред сè – на граматиката и лексикографијата.
Има над 30 објавени трудови: научни статии и преводи од македонски и од српски, како и од руски на македонски.
Поважни преводи
Од 1980 година сите работни и научни аранжмани се поврзани со македонистиката.
Љубов во офсајд
Љубов во Офсајд е втората хрватска теленовела снимена во продукција на Ава Продукција. Ава започна со припремите за оваа серија во јануари 2005 година ( во текот на снимањето на Вила Марија ). Серијата е снимана во 175 епизоди, и имаше огромен успех на Балканот.
Синопсис
Серијата започнува 25 години подоцна, кога сите се во Загреб. Главната приказна се одвива помеѓу двајца млади, фудбалерот Марко Марушиќ и сликарката Нина Радиќ, чија прва средба беше кавга. Нина Радиќ доаѓа од богата фамилија, ќерка на стопанственикот Франко Фишер и главна уредничка на магазинот Stars, Ксенија Фишер. Дистанцирана од својата фамилија, таа живее во мал и убав стан со својот дечко Тео, кој работи како диџеј. Марко Марушиќ е пак познат фудбалер од загребски фудбалски клуб, чија девојка е манекенка и џет сетерка, препотентната Маја Жупан. Марко во детството останал без татко, кој загинал во собраќајна несреќа, со што ја оставил неговата мајка Марија, вдовица. Наскоро, во клубот доаѓа нов тренер, Петар Малек, кој е многу поврзан со Марко, и несреќата на неговиот татко, како и Франко Фишер и Владо Цукиќ, татко на најголемиот соперник на Марко, фудбалерот Огнен. Наскоро, Марко почнува да чувствува спрема Нина нешто поголемо... но, ќе го промени ли мислењето кога ќе дознае дека таткото на Нина е еден од осомничените за смртта на неговиот татко?
Љубов во Офсајд на Балканот
Македонија: Канал 5 Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Хрватска: ХРТ Црна Гора: Пинк М
Константин Кинчев
Константин Евгениевич Кинчев (Панфилов) (Константи́н Евге́ньевич Ки́нчев (Панфи́лов); роден на 25 декември 1958) — руски рок пејач, музичар, фронтмен и главен текстописец на руската рок/хард-рок група Алиса.
Биографија
Роден како Константин Евгениевич Панфилов во Москва, Советски Сојуз, тој го зел презимето на неговиот дедо за неговото уметничко име Костја Кинчев. Кога Кинчев имал 15 години, за прв пат ја слушнал хеви метал групата Блек Сабат. После тоа тој одлучил да собере музички албуми на хард рок бендови од тоа време. Во средината на 70те години на минатиот век, пред да се приклучи на Алиса, тој свирешел во некои локални бендови од Москва. Во 1984 година, Кинчев донел одлука да ја напушти Москва и да се пресели во Ленинград, кадешто му било понудено да стане вокал на Алиса.
Составот на бендот конечно бил завршен во декември 1984 година, кога се придружиле новиот вокал Костја Кинчев и гитаристот Петр Самојлов. Нивниот деби албум „Енергија“ бил издаден од државното издаваштво „Мелодија“ и се продал во повеќе од милион примероци.
Во 1987 година, весникот Смена го обвинил водачот на Алиса, Кинчев, за нацистичка пропаганда и за славење на Хитлер. Кинчев поднесол тужба за клевета и оштета за морална загуба. По едногодишниот судски процес, списанието објавило демант. Следниот албум на Алиса бил насловен член 206 дел 2, поглавје („Хулиганство“) од Процедуралниот законик на Советскиот Сојуз, алудирајќи на овој процес.
Кинчев бил крстен во 1992 година по серија концерти во Ерусалим, и оттогаш христијанството главно влијание врз неговото усогласување и неговите текстови. Од крајот на 90те, неговите текстови главно се занимаваат со христијанството, рускиот патриотизам и словенското единство. Кинчев има добри односи со свештениците на Руската православна црква. Прилично конзервативната религиозно-патриотска промена на Кинчев била неповолно гледана од некои стари обожаватели кои ја сакале Алиса заради нивната оригинална „рок“ порака. Сепак, другите се оттрганити од неговиот антисемитизам - меѓу другото. Тој се повика на Протоколите на старешините на Сион како веродостоен извор.
Унштрутал (општинска заедница)
Унштрутал (Unstruttal) — општинска заедница во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Пред 1 јануари 2010, била Амт. Сместена е по текот на реката Унштрут, приближно 50 километри западно од Лајпциг. Седиштето на општинската заедница е во Фрајбург.
Розијан
Розијан (Rosian) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009 е дел од градот Мекерн.
Полином
Полином (или многучлен) — израз во математиката кој е составен од една или повеќе променливи и постојани (константи), со користење на операциите собирање, одземање, множење, и степенување со цели позитивни степенови показатели.
На пример, е полином.
Фриц Цернике
Фриц Цернике (Frits Zernike – ) — холандски физичар и добитник на Нобеловата награда за физика во 1953 за измислениоит фазноконтрастен микроскоп, инструмент кој овозможува проучување на внатрешната клеточна градба без потреба од боење кое ги умртвува клетките.
Животопис
Цернике се родил во Амстердам, Холандија, син на Фридрих Август Цернике и Антје Дјеперинк. Двајцата родители биле професори по математика и особено ја споделил наклоноста на неговиот татко кон физиката. Тој студирал хемија, математика и физика во Амстердамскиот универзитет. Во 1912 бил награден со награда за неговата работа на опалесценција во гасовите. Во 1913 станал асистент на Јакобус Каптајн во астрономската лабораторија во Гронингенскиот универзитет. Во 1914, тој бил одговорен заедно со Леонард Саломон Орнштајн за деривацијата на Орнштајн-Церниковата равенка на теориска критична точка. Во 1915, се здобил со позицијата на теориска физика во истиот универзитет и во 1920 бил унапреден како постојан професор по теориска физика.
Истражување за физичка оптика
Во 1930, Цернике спровел истражување за спектралните линии и открил дека т.н. „духови линии“ кои се појавуваат на лево и десно од секоја примарна линија во спектри создадени од дифракција, имаат своја фаза прфрлена од таа на примарната линија за 90 степени. Тоа се случило на физичкиот и медицинскиот конгрес во Вагенинген во 1933 каде што Цернике за првпат ја опишал неговата фазноконтрастна техника во микроскопијата. Тој го проширил својот метод да ја тесира сликата на вдлабнати огледала. Неговото откритие подлежи на базата на првиот фазноконтрастен микроскоп, изграден за време на Втората светска војна.
Уште еден придонес во полето на оптиката во врска со ефикасниот опис на дефектите на сликите или оптичка аберација како микроскопите и телескопите. Застапеноста на аберациите оригинално била заснована на теорија создадена од Филип Лудвиг фон Зајдел во средината на XIX век. Зајделовата састапеност била заснована на проширување на степеновиот ред и не дозволувајќи јасна поделба помеѓу различни типови и закони на аберациите. Ортогоналниот полиномски круг на Цернике понудил решение за долготрајниот проблем на оптималното „балансирање“ на различни аберации на оптички инструмент. Од 1960-те, полиномскиот круг на Цернике е широко употребуван во оптичкиот дизајн, оптичката метрологија и анализирањето на слики.
Работата на Цернике го помогнала побудувањето на интересот за кохерентна теорија, проучувањето на делумно кохерентни светлосни извори, сега познати како Ван Читерт-Церникова теорема. Тој починал во болница во Амерсфорт, Холандија во 1966 по тешко боледување во последните години од неговиот живот.
Почести и награди
Цернике бил избран за странски член на Кралското друштво и има Ердешов број од шестте. Универзитетскиот комплекс на северот од градот Гронинген е именуван по него (Церников парк), исто како што е кратерот Цернике на Месечината. Правнукот на Цернике, Герард ’т Хофт, ја добил Нобеловата награда за физика во 1999.
Луково (Струшко)
Луково — село во областа Дримкол, во Општина Струга, на патот помеѓу градовите Струга и Дебар.
До 2004 година, селото претставувало административно седиште на поранешната истоимена општина, а служи како главно село за останатите села во околината.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дримкол, во северозападниот дел на територијата на Општина Струга, во северозападниот дел на Струшкото Поле, од левата страна на заезерената долина на Црн Дрим. Селото е планинско, во кое што некои куќи се издигаат дури на надморска височина од 1.000 метри. Од градот Струга е оддалечено 26 километри.
Историја
Во век, Луково било село во рамките на Дебарската Каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 13,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 861 хектар, на пасиштата отпаѓаат 217 хектари, а на обработливото земјиште само 163 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 100 домаќинства и 292 жители мажи.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Луково имало 890 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Луково имало 816 жители.
Од Луково, речиси, половина од населението се иселило. Така, селото во 1961 година броело 990 жители, од кои 961 биле Македонци, 19 Срби, двајца Хрвати, а осум жители Црногорци, а во 1994 година 511 жители, од кои 504 биле Македонци, а пет жители Роми.
Според пописот од 2002 година, во селото Луково живееле 447 жители, од кои 444 Македонци, 1 Србин и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 268 жители, од кои 249 Македонци, 1 останат и 18 лица без податоци.
Родови
Луково е македонско село.
Според истражувањата од 1935 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било седиште на некогашната Општина Луково.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото било седиште на тогашната општина Луково.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Дримкол, во која покрај селото Луково, се наоѓале и селата Безово, Јабланица, Лакаица, Нерези и Пискупштина. Во периодот 1950-1952 година, селото Луково било дел од некогашната општина Нерези, во која влегувале селата Луково, Нерези и Пискупштина.
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 345 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 343 гласачи.
Список на државни водачи во 963 година
Ова е список на државни водачи во 63 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.