cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пјер Литбарски
Пјер Мајкл Литбарски (Германскиː Pierre Littbarski; роден на 16 април 1960 година) — германски фудбалски менаџер и поранешен фудбалер во ФК Келн и репрезентацијата на Западна Германија. Тој главно се користел како напаѓачки играч од средниот ред или крило и бил најдобро познат по своите брилијантни дриблинг способности. Литбарски беше победник на ФИФА Светскиот куп со Западна Германија во 1990 година. Тој исто така беше второпласиран двапати во 1982 и 1986 година со Западна Германија. Литбарски бил управител на ФК Волфсбург по преземањето од Стив МекКларен од 7 февруари до 17 март 2011 година.
Клупска кариера
Литбарски поголемиот дел од својата кариера ја поминал во ФК Келн. Тој го имал своето деби за клубот, во тоа време тренер на Хенес Вајсвајлер, на возраст од 18 години. Звездите на тимот за време на Литбарски во првите неколку години биле голманот Харалд Шумахер, голгетерот Дитер Милер и играчот од средниот ред Бернд Шустер. Литбарски го постигнал победничкиот гол во финалето DFB-Pokal во 1983 година против Фортуна Келн. Тој играл против тимови кои биле трипати второпласирани за титулата во Бундеслигата, во 1982, 1989 и 1990 година. Во својата кариера, првично бил искористен како длабоко легнат напаѓач пред да биде искористен како напаѓачки играч од средниот ред. Играјќи во претходната улога, во четирите сезони од 1981 до 1985 година постигнал 64 голови во 128 натпревари во Бундеслигата. "Лити", како што го прикаќале германските навивачи, бил нашироко познат по своите извонредни дриблинг способности и хумористичен став и бил еден од омилените навивачи во западногерманската Бундеслига во текот на деценијата. Во 1985 година неговиот гол наспроти Вердер Бремен бил избран за " Голгетер на годината ". Тој подоцна играл за РК Париз во Лига 1, како и за ЈЕФ Јунајтед Ичихара и Брумел Сендаи во Јапонија.
Меѓународна кариера
Литбарски имал плодна, но кратка кариера како дел од западногерманскиот тим под 21 година. Тој бил дел од екипата што стигна до финалето на Европското првенство во фудбал во УЕФА во 1982 година. Тимот загубил од Англија со 5:4 по финалето со две нозе (губејќи 1-3 и освојувајќи 3-2 дома). Литбарски постигнал хет-трик против Англичаните во Западна Германија, но во крајна линија тие изгубиле.
Литбарски го освоил својот прв куп за Западна Германија на 14 октомври 1981 година во квалификациите за Светското првенство во 1982 против Австрија. Менаџерот на Западна Германија, Џупур Дерул, го започнал во линија со три лица заедно со Клаус Фишер и Карл-Хајнц Румениге. Меѓународната кариера на Литбарски се одвоила на ветувачки почеток, бидејќи ги постигнал првите и вторите голови во таа игра. Неговата трета меѓународна цел дојде на Светското првенство во 1982 година, во вториот натпревар против Шпанија, со победа од 2-1. Наспроти Франција во полуфиналето, Литбарски постигна гол, а подоцна успеа и на пенали во решавачкиот меч. Сега легендарниот натпревар заврши со нерешен резултат од 3: 3, при што Литбарски се вклучи во драматичниот екстрајзер, преминал на Хорст Хрубеш, кој се упатил кон Клаус Фишер, кој постигнал погодок за погодок со таканаречениот „bicycle kick“. Литбарски имаше неколку минути претходно да обезбеди поминување што го постигна Румениге за да го намали водството на Франција на 3: 2. Моќната сцена во престрелката со пенали покажала дека младиот Литбарски утешил плач Ули Стилике, кој едноставно пропуштил пенал и ја погребал главата во кошулата Литтбарски, додека го гледал голманот на Западна Германија, Харалд Шумахер, да го спаси пеналот на Дидје Сикс до дури резултат. Западна Германија на крајот освои 5-4 на пенали. Западна Германија загуби со 3: 1 во Италија во финалето. Литбарски одигра целиот натпревар, добива жолт картон во 88. минута.
На УЕФА Евро 1984, Западна Германија, со Литбарски, беа елиминирани во групната фаза по низа слаби изведби. Светското првенство во ФИФА од 1986 година во Мексико, додека беше успешна за Западна Германија, се покажа помалку за Литбарски лично. Тој беше оценет од менаџерот Франц Бекенбауер и мораше да го следи полуфиналето и финалето од клупата. Западна Германија повторно заврши како второпласирани, губејќи 3-2 со Аргентина. Во 1987 година тој играше на пријателски натпревар против Англија и постигна два гола, еден директно од агол, додека Западните Германци освоија 3-1.
Учесниците на Западна Германија имаа големи надежи за Еуро 1988 на домашен терен. Сепак, домаќините загубија 2-1 во Холандија во полуфиналето. Литбарски не постигна ниту еден гол на турнирот. Во 1990 година, Литбарски направи успешен финален настап на Светското првенство во ФИФА, додека Западна Германија ја освои својата трета титула, победувајќи ја Аргентина 1-0 во финалето во Рим. Литбарски го постигна единствениот гол во групната фаза против Колумбија, но започна три од четирите натпревари на нокаут фаза, вклучувајќи го и финалето.
Менаџерска кариера
Во 1999, ја започна својата тренерска кариера со Јокохама ФК од Јапонската фудбалска лига и тој го предводеше клубот на промоција во Лига J2. Тој исто така е менаџер на Јокохама ФК (двапати), како и помошник-менаџер на Баер 04 Леверкузен и менаџер на МСВ Дујсбург.
Ависпа Фукуока
Во декември 2006 година, Литбарски беше назначен за менаџер на Ависпа Фукуока, лигавачка од Ј2 која беше ново деградирана во втората поделба по сезоната 2006 година. Во јули 2008 година тој го напуштил клубот и го заменил Јошиуки Шинода.
Саипа ФК
На 26 јули 2008 година беше објавено дека стана нов менаџер на иранската страна Саипа ФК. Неговиот договор беше прекинат на 8 октомври 2008 година по девет натпревари.
ФК Вадуц
На 4 ноември 2008 година потпиша договор за главен тренер и тимски менаџер на ФК Вадуц. На 12 април 2010 година бил отпуштен поради недостаток на успех.
ФК Волфсбург
На 9 јуни 2010 Литбарски потпиша договор за две години како помошник тренер на ФК Волфсбург. Откако Стив МекКларен беше отпуштен на 7 февруари 2011 година, Литбарски беше назначен за менаџер на Фк Волфсбург. Феликс Магат подоцна беше главен тренер во март 2011 година.
Мобилен телефон
Мобилен телефон или преносен телефон — електронско телекомуникациско средство, т.е. вид на телефон.
Почетоци
Во пионерската фаза на мобилната технологија (1921 - 1945), доминирале воената и полициската примена. Најголема тешкотија била изградбата на радиопредаватели кои би можеле да функционираат и во автомобил во движење. Во тоа време мобилниот телефон имал значајно големи димензии и трошел многу енергија, па единствено можел да се смести во автомобил, додека џепниот мобилен телефон (денес, практично, само такви и се користат) бил незамислив. Главен технолошки напредок во оваа област е воведувањето на честотни модулации (ФМ) во 1935 година. Првиот функционален мобилен систем бил инсталиран за потребите на полицијата во 1928 во Детроит. Макар што и тој бил едносмерен, односно пренос на говорот бил можен само од централата до телефонот („Calling аll cars“, е позната фраза од полициските филмови во тоа време), значајно ја подигнал ефикасноста на локалната полиција и набрзо почнал да се користи и во другите градови во Америка. Едвин Армстронг во 1935 ја пронашол ФМ и предизвикал права револуција во радио-индустријата, најмногу во радиодифузните системи. После тоа, ФМ набрзо бил воведен во мобилната комуникација. Мобилни радио-системи на основа на ФМ до 1940 потполно ги потиснале претходните генерации со амплитудска модулација (AМ). Втората светска војна имала пресудна улога во развојот на индустриски потенцијали за масовно производство на ФМ радио-уреди. Големината, цената и достапноста на уредите доста се поправиле од 1946 и отвориле врата на комерцијалната фаза во мобилната телефонија. Меѓу основните одлики на секој телекомуникациски канал кој користи радио пренос се „централната честота“ и „ширината на каналот“ (ширина на честотниот опсег). Кога на еден радиоприемник со скали се бира посакувана станица, всушност се бира одредена централна честота.
Пчелно саќе
Следната револуциска појава е воведување на „дигиталниот“ пренос во мобилната телефонија, наместо дотогашниот „аналоген“. Дигитален пренос значи дека говорот прво се претвора во низа на броеви, потоа тие броеви преку радио сигнал се пренесуваат меѓу централата и корисникот, за на крајот повторно од броевите да се генерира говор. Дигиталните мрежи имаат низа предности во однос на аналогните: отпорност на шум (кој се слушате секојдневно на радио-приемниците, ако се избере станица која е далеку), отпорност на прислушкување, можност за поправање на грешки и можност за регенерирање на сигналот (што е од доста важно значење за совладување големи раздалечености). Исто така, интелигенцијата на дигиталната мрежа овозможува таа да се приспособува на изменети услови за работа (преку напредни постапки, како што се: еквализација, контрола на ехото, надгледување на условите во каналот итн.); флексибилноста на дигиталната мрежа често овозможува да се внесат нови функции или исправки на старите со едноставна измена на софтверот. Освен тоа, единствено на дигиталните системи можат да се применат модерни, ефикасни и исклучиво безбедни методи на шифрирање, што е од непроценлива важност за приватност во комуникацијата. Конечно, дигиталната мрежа е „генеричка“, таа пренесува бинарни симболи - битови (броеви 0 и 1), без обѕир што тие претставуваат. Тоа е предуслов за врска со модерната жична дигитална ИСДН мрежа (Integrated Services Digital Network), во која со истите преносни патишта се пренесуваат нформациите, без обѕир на нивната природа (говор, слика, податоци...).
Комерцијален ЦДМА
Со гледиштата на стратешките определености во поглед изградба на идните мобилни мрежи, дигиталниte мрежи се во предност пред аналогните. Дилемата е на кој начин да се искористи честотниот опсег на располагање на што поголем број потенцијални корисници во дигиталната мрежа (т.н. „начин на мултиплексирање на сигналот“). Можностите се честотен мултиплекс (FDМA - Frequency Division Multiple Access), временски мултиплекс – (ТDМA- Time Division Multiple Access) и коден мултиплекс – (CDМA- Code Division Multiple Access), преземен од воените системи со проширен спектар (Spread Spectrum Systems), попрецзно од техника со директна секвенца (Direct Sequence), за познавачите на воените комуникации. Комерцијалните ЦДМA системи до пред неколку години беа само во фаза на тестирање, меѓутоа денес, најмногу во Северна Америка, на компаниите им се поделени дозволи за работење на мобилната телефонија под овој принцип и нивната комерцијална примена е во полн замав. Останатите дигитални системи за мобилна телефонија се засновани на комбиниран ФДМA-ТДМA принцип и со години се во комерцијална употреба. Типични претставници се американските ДAМПС (Digital Advanced Mobile Phone System) и прочуените европски ГСМ систем (Global System for Mobile Communications), кој од 1996 година е присутен и во Македонија.
Мобилните телефони во Македонија
Првиот мобилен оператор во Македонија бил формиран во септември 1996 година под името Мобимак, кое подоцна во септември 2006 се промени во Т-Мобиле и стана дел од Т-Мобиле семејството, а сега е познато под името Македонски Телеком.
Третиот мобилен оператор е ВИП кој започна со работа во 2007 година. Овој оператор е познат по неговата улога и носењето на вистинската конкуренција во мобилната телефонија.
Вториот и третиот оператор се споија во еден, сега познат под името А1 Македонија.
Давинсон Санчес
Давинсон Санчес Мина (роден на 12 јуни 1996, во Калото) — колумбиски фудбалер, играч од одбраната на Тотенхем Хотспар и на колумбиската репрезентација.
Технички карактеристики
Физички многу силен централен дефанзивец кој е одличен во играта во воздухот. Најчесто настапува десен центарален одбранбен играч во формација со четири играчи.
Атлетико Насионал
Како младинец, Санчес играл во младинската академија на Америка де Кали, но откако неговите родители се преселиле, тој преминал во Атлетико Насионал, каде што се школувал во фудбалска смисла под крилата на Хуан Карлос Осирио. Тој го имал своето деби за сениорскиот тим на 27 октомври 2013 година, во поразот со 0-1 од Бојака Чико. Осорио го ставил Санчес во почетната постава и тој го одиграл целиот натпревар.
На 2 март 2016 година, Санчес го постигнал својот прв гол за Насионал во победата со 3-0 над перуанскиот Спортинг Кристал во Копа Либертадорес. Како резултат на неговите добри перформанси за Насионал, многу странски екипи меѓу кој Барселона, Фламенго, и Ајакс појавиле сериозен интерес да го доведат играчот во својте редови. Барселона прва испратила формална понуда за потпишување на играчот, но Санчес ја одбил понудата, бидејќи не сакал да започне во втората екипа Барселона Б.
Својте одлични настапи ги комплетирал со освојувањето на Копа Либертадорес 2016 против еквадорската екипа Индепендиенте дел Вале.
Ајакс
Во јуни 2016 година, Санчес потпишал петгодишен договор со холандскиот Ајакс, до 2021 година; трансферот изнесувал 5 милиони евра. Тој станал само вториот колумбиец во клубот, по Матео Касиера кој потпишал за Ајакс само неколку дена претходно. Санчес му се приклучил на својот нов тим по завршувањето на обврските со Насионал во Копа Либертадорес.
Санчес дебитирал за Ајакс на 13 август во ремито 2–2 против Рода, натпревар во кој стартувал и ги одиграл сите 90 минути. Три дена подоцна го имал својот прв натпревар во Лигата на шампионите во ремито 1-1 против Ростов, во плејоф рундата од квалификациите во која Ајакс бил елиминиран бидејќи во првиот натпревар во Русија загубиле со 1-4. На 15 септември 2016, дебитирал во Лигата на Европа во натпреварот Панатинаикос - Ајакс 1-2, во групната фаза. Својте први голови (постигнал два) за амстердамскиот клуб ги постигнал на 24 септември против Зволе во победата на домашен терен со 5-1. На 5 април 2017, постигнал спектакуларен гол со ножички во победа со 4-1 над Аз Алкмар.
На 8 мај 2017, тој бил избран за најдобар играч на Ајакс за сезоната. На 24 мај, Санчес стартувал и ги одиграл комплетните 90 минути за Ајакс во финалето на Лига Европа 2016-2017, во кое неговиот тим бил поразен од Манчестер Јунајтед со 0-2 во Солна. Својата прва сезона во Европа во дресот на Ајакс ја завршил со 45 настапи во сите натпреварувања и 6 постигнати гола.
Тотенхем Хотспар
На 18 август 2017, Тотенхем Хотспар го купил Санчес од Ајакс за 42 милиони фунти, потпишувајќи шестгодишен договор со младиот колумбиски стопер. Своето деби тој го направил на 27 август, влегувајќи како замена на местото на Муса Дембеле во 92-рата минута во ремито 1–1 против Барнли. На 13 септември, дебитирал во групната фаза од Лигата на шампионите во победата со 3-1 на домашен терен над Борусија Дортмунд.
На 15 мај 2018, Санчес потпишал нов договор со Тотенхем, во трајност до 2024 година.
Репрезентативна кариера
Во февруари 2016, селекторот на Колумбија Хосе Пекерман го повикал Санчес на тренинг со сениорската репрезентација.
Во мај 2018, тој се нашол на поширокиот списокот од 35 играчи на колумбиската репрезентација за Светското првенство 2018 во Русија. Во јуни 2018, тој се нашол и во конечниот список на Колумбија од 23 играчи за мундијалот. Тој ги одиграл сите три натпревари на својата репрезентација во групата Х, како и осминафиналниот натпревар во кој Колумбија била елиминирана од Англија по изведување на пенали.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 7 јануари 2019.
Голем александар
Големиот александар (Psittacula eupatria) ― папагал со средна големина од родот Psittacula од семејството Psittaculidae. Името го носи по Александар Македонски, кој превезол бројни птици од Пенџаб во разни европски и средоземни земји и региони, каде што биле ценети од кралското семејство, благородништвото и војсководците.
Големиот александар има воспоставено диво население во Шпанија, Англија, Белгија, Холандија, Германија, Турција, Саудиска Арабија, Бахреин, Катар, Обединетите Арапски Емирати, Иран, Хонгконг каде што живее заедно со диви населенија на неговиот близок роднина, малиот александар (Psittacula krameri).
Таксономија и етимологија
Големиот александар за првпат бил опишан од францускиот зоолог Матирен Жак Брисон како Psittaca Ginginiana или „La Perruche de Gingi“ (Ла Перуш де Жанжи; џинџиски папагал) во 1760 година; по градот Џинџи во југоисточна Индија, кој тогаш била француска станица. Сепак, птиците може биле држени таму во заробеништво. Карл Линеј го преопишал големиот александар во 1766 година како Psittacus eupatria.
На родното име Psittacula е деминутив од латинскиот збор Psittacus значи „папагал“, а посебно име eupatria потекнува од старогрчкиот збор еу значејќи „добро“ и патрија значи „потекло“.
Филогенија
Генетската анализа на секвенците на митохондријалниот цитохром б на папагалите Psittacula покажала дека големиот александра се разишол од лозата што ги довела малите александри (Psittacula kramer) и маврицискиот папагал (Psittacula eques) пред околу 5 милиони години.
Опис
Возрасните се полово диморфни. Возрасните мажјаци имаат црна лента преку долните образи и розова лента на тилот. Возрасните жени немаат и црна лента преку долниот образ и розова лента на тилот. Младите се слични по изглед на возрасни жени, но имаат пократки опашки.
Екологија и поведение
Големиот александар живее во шуми, земјоделски земјишта и мангрови шуми на надморска височина до 900 м. Јаде различни диви и одгледувани семиња, пупки, овошја и ореви. Јатата може да предизвикаат огромна штета на зреењето овошје и житни култури како пченка и џовар. Обично живее во мали јата, но создава поголеми групи во области каде што храната има во изобилство или на општествени домови.
Авикултура
Големите александри се релативно познати птичји миленичиња поради нивниот долг животен век во заробеништво (25-30 години), разиграно поведение и способност да го имитираат човечкиот говор. За Александар Велики се смета дека чувал еден како домашно милениче. Тие се едни од најбараните птици во кафез на индискиот пазар. Според податоците за трговија на КМТЗВ, најмалку 57,772 големи александри биле увезени во земји надвор од нивниот домороден опсег помеѓу 1981 и 2014 година.
World Parrot Trust препорачува заробените големи александри да се чуваат во метална или заварена решетка со минимална должина од 4,5 метри.
Зачувување
Големиот александар е наведен како речиси загрозен од Меѓународниот сојуз за зачувување на природата (МСЗП) поради стрмниот пад на населението во домородниот опсег поради загуба на живеалиштата, прогонства и прекумерно заробување за да се задоволат барањата на нелегалната трговија со диви животни. Спорадичен е во Јужна Индија, невообичаен е во Бангладеш и опаѓа во Северен Бенгал и одредени делови на Шри Ланка. Доживеал најголем пад на населението во покраините Синд и Пенџаб во Пакистан, Лаос, северозападна и југозападна Камбоџа и Тајланд.
Продажбата на големите александри не е забранета во Пакистан, а може да се најде дека се продаваат отворено на пазарите во Лахор и Равалпинди. Нивната продажба е забранета во Индија, а сепак се продаваат среде бел ден на урбаните пазари на птици, што укажува на тоа дека индиската влада одвојува недоволни ресурси за нивна заштита.
Култура
Шри Ланка, Виетнам, Тајланд, Монголија и Иран издадавале поштенски марки на кои е прикажан големиот александар.
Мијаци
Мијаци — дел од македонскиот народ кој живее во Мијачијата или долнореканскиот крај покрај реката Радика. Тие се познати по нивната култура, архитектура, обичаи и културно и национално наследство. Традиционалната мијачка носија е широко позната.
Историја
Мијаците се именувани според македонско словенско племе кое се населило во Долнореканскиот Регион на Македонија во V и VI век. Нивниот номадски начин на живот се преобразил во земјоделски и сточарски. По покрстувањето во VI век, оваа група на Македонци ги населила денес познатите населени места покрај Радика. Територијата на која живеат Мијаците е Реканскиот Регио н со подрегионите.
Мијаците исто така биле познати и вешти дрворесци и иконографи. Дел од Мијаците, денес познати како Торбеши, го прифатиле исламот.
Населени места
Мијаците традиционално ги населувале населените места во Реканскиот Регион на Македонија. Најпознати мијачки села, со најдобро зачувана духовна култура и етнографски вредности се селата Галичник, Гари, Лазарополе, Тресонче, Селце, Росоки, Сушица, Осој и Могорче во областа Мала Река. Потоа, Мијаци живеат и во Жировница, Видуше, Болетин, Ростуше, Битуше, Велебрдо, Требиште, Присојница, Аџиевци, Јанче и Скудриње во Долна Река; Долно Косоврасти во Горен Дебар; Горно Мелничани и Долно Мелничани во Жупа; и Ехлоец во Копачка (единствено мијачко село на источните падини на Бистра и Стогово). Голем дел од овие мијачки села не се населени, бидејќи населението почнало да се преселува во почетокот на XX век. Голем број Мијаци се преселиле во Дебар, Скопје и Битола.
Но, Мијаците и многу порано почнале да се иселуваат од своите матични предели и да формираат нови населби, па така денес постојат мијачки оази во повеќе региони, како што се селата Ореше и Папрадиште во Азот, Горно Врановци (денес населено со Албанци) и Мелница во Гроот, Смилево во Железник (Демир Хисар) и селата Држилово, Цветово, Умово, Долно Количани, Елово и Пагаруша во областа Торбешија, Скопско. Овие населби биле формирани од Мијаците, а во некои се населиле (Крушево) за време на Отоманското Царство.
Религија
Мијачкото население припаѓа на двете најголеми религии на Македонците, православие и ислам. Во почетокот на XX век православните села по долината на Мала Река биле големи населби, но денес овие села се речиси празни, а единствените живи села се наоѓаат во Долна Река, населени во најголем дел со муслимани. Денес, заедно поголеми заедници на православни и муслимани живеат во селото Ростуше, а во минатото вакви села со мешан верски состав биле и Јанче, Велебрдо, Требиште, Долно Косоврасти и Могорче, од кои последните православни жители се иселиле до втората половина на XX век, а денес во овие заедно живее претежно муслиманско мијачко население.
Јазик
Мијаците зборуваат на мијачки дијалект кои во македонската дијалектологија се нарекуваат долнорекански и галички (малорекански) говори. Основни одлики на дијалектот се:
Димитриј Донски
Св. Димитриј Иванович Донски (руски: Дмитрий Иванович Донско́й; во Москва -  во Москва) — син на Иван II, а бил кнез Москва од 1359 година и кнез на Владимир од 1369 година, па сè до до својата смрт во 1389 година. Тој бил првиот кнез на Москва кој војувал со Татарите, а поради неговата победа над нив во Битката кај Куликово во 1380 која се водела по течението на реката Дон, Димитриј го добил псевдонимот Донски.
Донски е признаен за светец во Русија, и неговиот ден се чествува на 19 мај.
Рано владеење
Димитриј го преземал престолот како кнез на Москва на само 9 години. За време на неговото рано владеење мошне активна била владата на чело со московскиот митрополит Алексеј. Во 1360 годна најголемото достоинство помеѓу руските кнезови, кнезот од Владимир го трансформирало во хан на Златната орда по Дмитриј Константинович од Нижни Новгород. Во 1363 кога кнезот бил сменет, Димитриј бил крунисан за кнез на Владимир. Три години подоцна, тој склучил примирје и сојузништво со Димитриј Константинович и се оженил со неговта ќерка Евдоксија. Во 1376 година нивните здружени војски ја уништиле Волшка Бугарија.
Најзначајно од неговото рано владеење е започнувањето на изградбата на Московски Кремљ којшто бил завршен во 1367 година. Новата тврдина му овозможила градот полесно да ги одбие опсадите, а особено оние на Алгирдас од Литванија, во 1368 и 1370 година. Третиот обид во 1372 година завршил со примирјето во Љубуцк. Во 1375, Димитриј преговарал да ги реши конфликтите со Михаил II Тверски под влијание на Владимир во свооја корист. За време на неговот владеење многу кнезови од северна Русија му се придружиле против ордата. За време на своето владеење со Москва, Димитриј Донски двојно ја зголемил територијата на кнежевството.
Борбата против ордата
Триесетгодишното владеење на Дмитриј Донски претставува почеток на крајот од монголското владеење од денешни делови на Русија. Монголските сили биле ослабнати поради граѓанската војна во Монголија и династичките борби за престолот. Дмитриј ја искористил таквата предност и својата борба против Монголите ја започнал со битка против Татарите.
Дмитриј е првиот руски владетел којшто извојувал победа над Монголците. Монголскиот генерал Мамаи, пратеник од престолот се обиел да го казни Дмитриј за зголемената моќ којашто ја употребил во битките. Во 1378, Мамаи испратил монголска војска, но таа била поразена во Битката кај реката Вожа. Две години подоцна, Мамаи лично предводел војска во походот кон Москва. Но, Дмитриј го пресретнал и го поразил во Битката кај Куликово. Битката се војувала по течението на реката Дон, па поради тоа тој бил наречен Дмитриј Донски.
Поразот на Мамаи му го одземал високиот углед на престолот, па тој бил симнат од генералот Токтамиш. Монголскиот Кан го оддржал правото над некои делови од Русија, но затоа му дозволил на Дмитриј да може да собира данок во деловите каде што живеело монголско население. Тој ги задржил добрите односи со Златната орда и бил назначен за Голем војвода од Владимир. По неговата смрт во 1389 година, неговиот син Василиј I ги наследил неговите титули без согласност со монголскиот Кан.
Олоф Мелберг
Ерик Олоф Мелберг (роден на 3 септември 1977 во Гулспанг), е шведски поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Технички одлики
Природна позиција му била централен одбранбен играч, но исто така бил користен и на позицијата десен бек и како внатрешен играч од средниот ред.
Aeonium arboreum
Aeonium arboreum, дрвовидна чуваркуќа, или ирска роза, ― сукулентна, суптропска полугрмушка од семејството на цветни растенија Crassulaceae.
Опис
Aeonium arboreum расте како малку разгранета мала грмушка и достигнува висина до 2 метри. Повеќе или помалку исправена со нагорен раст, мазни стебла кои имаат пречник од 1 до 3 центиметри.
Нивните листови се собрани во розети прилегнати за подлогата со пречник од 10 до 25 см. Младите листови се цврсто притиснати заедно. Формата на листот е од јајцевидна до ланцетна, а во основата е во облик на клин. Тие се од 130-380 мм долги, 25-115мм широки и дебел од 1,5 до 3мм. Површината на листовите е зелена, обично виолетова, сјајна и е речиси гола. На рабовите на листот се наоѓаат заоблени трепки.
Конусното до овално соцветие има должина од 10 до 25см и пречник од 10 до 15 см. Дршката на соцветието е 130 до 510 мм долга. Цветовите се приседнати на 2 до 12мм долго, малку меко цветно стебло. Чашкините ливчина се исто така малку влакнести со зашилен врв и основа во облик на клин, мазни, сјајни, зелени, црвени или виолетови. Жолтите, тесни, долгнавести до ланцетни, зашилени венечни ливчиња се долги 5 до 7мм и широки 1,5 до 2мм. Прашниците се голи. Напролет се развиваат розети од листови и големи пирамидални соцветија со светло жолти цветови.
Распространетост
Растението е ендемично на западните Канарски острови, Тенерифе, Ла Палма, Ел Иеро, Ла Гомера и Гран Канарија. Популациите пронајдени на Пиринејскиот Полуостров, Мароканскиот брег и Средоземјето веројатно ќе се сметаат за алохтони. Во умерените региони треба да се одгледува заштитено под стакло или во домашни услови.
Одгледување
Aeonium arboreum расте на сончеви или малку засенчени места на вулканска почва. Виолетовата сорта 'Zwartkop' ('Schwartzkopf') ја добила Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво. Шарениот облик се одгледува како сорта 'variegatum'.
Сорти
Следниве имиња на сорти се прифатени.
Василиј I
Василиј I може да се однесува на:
Награди за корпоративна уметност
НАГРАДИ ЗА КОРПОРАТИВНА УМЕТНОСТ
Наградите за корпоративна уметност се меѓународни награди за најдобрите уметнички проекти развиени од деловниот свет. Тие беа лансирани во Рим (Италија) во 2016 година од pptArt под покровителство на Италијанското Министерство за култура и со поддршка на Генерална конфедерација на италијанската индустријаи LUISS Business School.
Издание од 2016 година
Под покровителство на Италијанското Министерство за култура, во 2016 година pptArt го организираше првото издание на наградите за корпоративна уметност, со цел да се препознаат најдобрите соработки помеѓу корпоративниот свет и светот на уметноста. Од 80 компании-учеснички од 22 земји, победници беа Банка Интеса Санпаоло и Дојче банк за најдобра корпоративна колекција, Американ Експрес за нејзината меѓународна програма за реставрација, Шисеидо за најстарата корпоративна колекција во Јапонија и Пиаџо за кампањата на социјалните медиуми за поддршка на нејзиниот корпоративен музеј.
Изданието на наградите за корпоративна уметност во 2016 година беше и повод за лансирање на манифестот за корпоративна уметност, кој беше потпишан од следниве уметници: Џон Дејвид Муни, Александар Евгениевич Пономарев, Уго Несполо, Фернандо Де Филипи, Стефано Пици итн.
Издание од 2017 година
Во изданието за 2017 година, опсегот на наградите за корпоративна уметност беше проширен за да го вклучи институционалниот свет. Програмата потоа беше преименувана во „Mecenati на XXI век“ со цел да се препознаат најдобрите уметнички проекти поддржани од институции и корпорации. Добитници на наградите за институционална уметност за 2017 година беа: Централната Банка на Италија, Италијанското Министерство за надворешни работи, Европската инвестициска банка, Централната банка на Еквадор, Европскиот парламент, UNOG(Канцеларија на Обединетите нации во Женева) итн.
Победници на наградите за корпоративна уметност за 2017 година беа: Интеса Санпаоло банка како „Покровител на XXI век“,Борса Италијана, Апсолутна Компанија, Assicurazioni Generali,Ферагамо,Давидоф,Фиат,итн. Домаќин на церемонијата на наградите за 2017 година беше претседателот на Италијанската Република Серџо Матарела кај Квиринал палата.
Историска позадина
Следниве иницијативи придонесоа за развојот на наградите за корпоративна уметност:
·       првата изложба за корпоративна уметност на Galleria Nazionale d'Arte Moderna во Рим на 26.06.2015 г. На изложбата беа претставени 78 уметнички дела нарачани од Корпоративниот свет во минатиот век. Меѓу италијанските уметници беа Афро Базалдела, Ренцо Веспињани и Џузепе Сантомазо за Есо, Ренато Гутузо за Стрега,Уго Несполо за Пиаџо, Леонето Капиело за Бакарди Мартини, Флавио Фавели за Фабри. Меѓу меѓународните уметници беа Ромеро Брито за Absolut Vodka, Питер Макс за American Express,Том Сакс за Монбланк.
·       Курс за корпоративна уметност на бизнис школата LUISS
·       создавањето на првата уметност crowdsourcing платформа со цел повторно да се воведе нарачана уметност преку дигитални иновации
Референци
1.      ^''„Assegnati i Corporate Art Awards 2016: „Italia torna capitale del mecenatismo““.ЛаПрес. 23 ноември 2016 година.''
2.      ^„Корпоративни награди за уметност 2016 – Официјална веб-страница“.
3.      ^Петракова, Анастасия (26 ноември 2016).''„Награда за корпоративна уметност Премию го освои фондот Потанина“.Весникот за уметност. Москва.''
4.      ^Петракова, Анастасия (21 септември 2016).''„Среди номинантов меѓународни награди за корпоративна уметност три российские корпорации“.Весникот за уметност. Москва.''
5.      ^Пирели, Марилена (26 ноември 2016 година).„Награди за корпоративна уметност на Дојче банка“.Il Sole 24 Руда.
6.      ^„Шисеидо трет на наградите за корпоративна уметност во Италија 2016 година“.
7.      ^Настро, Дедо Мраз (21 ноември 2016 година).''"Arte e aziende. Nasce il Manifesto della Corporate Art: lo firmano Ugo Nespolo, Alexander Ponomarev e Fernando De Filippi".Артрибун. Рим.''
8.      ^''„Museo Numismático del Ecuador fue nominado para los premios „Институционални уметнички награди““.Ел Тиемпо. 6 септември 2017 година.''
9.      ^''„Al gruppo Intesa Sanpaolo il premio speciale per i mecenati“.Кориере дела сера. 22 ноември 2017 година.''
11.   ^''„Più mecenati tra le imprese: бонус Ferragamo e Generali il premio Art“. Il Sole 24 ORE. 22 ноември 2017 година.''
12.   ^''„Fiat 500 entra al MoMA e vince il Corporate Art Awards 2017“.Corriere dello Sport. 23 ноември 2017 година.''
13.   ^''„Il Presidente Mattarella ha ricevuto i partecipanti al Convegno „Mecenati del XXI secolo““. 22 ноември 2017 година.''
14.   ^''„Компаниите ја прикажуваат својата уметност во музејската поставка на ГНАМ“.Agenzia Giornalistica Италија. Рим. 26 јуни 2015. Архивирана одоригиналотна 24 април 2016 година.''
15.   ^Корпоративна уметност. L'azienda come oggetto d'arteMinistryo dei beni e delle attività Cultureli e del turismo
16.   ^''„Ала Гнам „Корпоративна уметност“, повеќе од бизнисот и креативноста“.Ла Република. Рим. 5 мај 2015 година.''
17.   ^Зинола, Ана (30 октомври 2014 година).''„Краудсорсинг во арте“.Кориере дела сера. Рим.''
18.   ^Маци, Лусијана (2 мај 2014 година).''„Италијански прв стартап за групни извори за уметност“. EconomyUp. Рим.''
Категории:
·       Награди за уметност во Италија
·       Наградите востановени во 2016 година
·       Меѓународни награди
Мајерсберг
Мајерсберг (Meiersberg) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Мег Мајнерс
Мег Минерс (родена на 23 август 1944 година) е поранешен пливач од Родезија. Таа се натпреварувала во два настани за Родезија на Летните олимписки игри 1960 година. Таа била првата жена што ја претставувала Родезија на Олимпијадата.
Сохеила Форс
Сохеила Форс (родена на 8 февруари 1967 година) е иранско-шведска активистка за женски права, писател и основач на фондацијата „Хатун“ за жени емигранти.
Марниц
Марниц (Marnitz) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Шаховска олимпијада 1982
25. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 29 октомври до 16 ноември 1982 во Луцерн, Швајцарија.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Рунски календар
Руни ски календар  постојан календар, чии различни записи се користеле во Северна Европа до XIX век. Типичниот руниски календар се состоел од неколку хоризонтални линии на симболи, поставени еден над друг. Посебни денови како долгоденици и краткоденици, рамноденици и прослави (вклучувајќи христијански празници и прослави) биле обележани со дополнителни линии на симболи.
Руниските календари се напишани на пергамент или врежани врз летви од дрво, коска или рог. Најстариот познат и единственот календар од средниот век, е стап Њукопинг, Шведска, за кој се верува дека потекнува од XIII век. Повеќето од неколкуте илјади што преживеале се дрвени календари кои датираат од XVI и XVII век. Во текот на XVIII век, рунските календари поминале низ процес на ренесанса, и календарите со потекло од 1800 година биле изработени во облик на месингани кутии за тутун.
Календарот се заснова на 19 годишниот Метонски циклус, во сооднос со Сонцето и Месечината, но календарот дава до знаење колку е долга тропската година или пак за потребата од престапни години. Двете лизгачки половини се усогласени и усогласени на почетокот на секоја година по набудувањето на првата полна месечина по зимската краткодневица. Првата полна месечина го означи и датумот на Оддавање, пагански празник и ден за прослава.
Ознаки
На една линија, се напишани 52 недели од по 7 денови беа изложени со употреба на 52   повторувања на првите седум руни од Футарк Помладиот. Руните што соодвествувале на секој работен ден се разликувале од една година до друга година.
На друга линија, многу од деновите биле обележани со еден од 19-те знаци што ги претставувале 19-те златни броеви, за годините на Метонскиот циклус. Во првите календари, секоја од 19-те години во циклусот била претставена со рун; првите 16 биле 16-те руни на Футарк Помладиот, плус три специјални руни за преостанатите три години. Младата месечина би била на тој ден во текот на таа година од циклусот. На пример, во 18-ата година од циклусот, младите месечини би биле на сите датуми обележани со Твимадур, знакот за 18-тата година (Погледајте подолу). Подоцнежните календари користеле пентални броеви за вредностите од 1–19. Постои и календар кој ја користи латинска азбука за викендите, а пак за работните денови се користеле арапски броеви, а апк календарот со златните броеви бил печатен во 1498 година, како дел од Брејвириум Скаренс.
Дополнителни руни
Бидејќи на овој систем му биле потребни 19 руни да ги претставуваат 19-тите златни броеви со кои се означувале 19-те години од циклусот на постојан календар, руните на Футарк Помладиот не биле доволни за запишување, бидејќи биле само 16 знаци. Осмисленото решение било да се додадат три специјални руни за да ги претставуваат останатите броеви: арлауг (златен број17), твимадур (златен број 18) и белгор (златен број 19).
Примстав
Примастав (превод: првичен стап) е древен норвешки календарски стап. На нив биле резбани слики наместо руни. Сликите ги прикажуваа различните верски празници кои не го менувале датумот на славење. Најстариот примстав, кој сè уште постои е од 1457 година и е изложен на Норвешкиот народен музеј.
Современа употреба
Приврзаниците на естонската етничка религија ( мауск ) објавуваат рунски календари ( естонски:сирвилауа ) секоја година од 1978 година. За време на советската окупација, станала незаконска објава позната како Самиздат.
Огњен Митровиќ
Огњен Митровиќ (Сремска Каменица, 30 јуни 1999) е српски фудбалер кој моментално игра за Пролетер од Нови Сад. Играл за младинската репрезентација на Србија.
За време на неговиот фудбалски развој, а потоа и на почетокот на сениорската кариера, тој сменил голем број позиции на теренот.
Кариера
Митровиќ почнал да тренира фудбал во фудбалската школа на Ајакс во Нови Сад. Подоцна ги поминал помладите категории на Војводина, каде најчесто играл во средниот ред, поблиску до нападот. Таму останал до летото 2017 година, кога го раскинал претходниот договор за стипендија. Набргу потоа се преселил во Бродарац. Тој се натпреварувал со тој клуб во Лигата на шампионите за млади, постигнувајќи нерешено со неговите врсници Макаби Хаифа. Поради забележителните игри, тој бил дел од српската младинска репрезентација за пријателски натпревари во март 2018 година Тој го имал своето деби за тој клуб во сениорска конкуренција, земајќи учество во освоеното прво место на табелата. Белградски зони во натпреварувачката сезона 2017/18.
По завршувањето на сезоната, Митровиќ со уште неколку соиграчи се преселил во новосадскиот Пролетер, кој претходно се квалификувал за српската Суперлига. Своето деби во тоа натпреварување го имал на отворањето на сезоната 2018/19, кога Пролетер бил поразен од Раднички во Ниш. Тој во игра влегол во 71 минута на теренот на местото на Страхиња Јовановиќ. Во следниот натпревар, против Вождовац, а потоа и подоцна во сезоната, обично добивал минути на позицијата лево крило. Тој потпишал четиригодишен професионален договор со клубот до јуни 2022 година. Следната натпреварувачка година тој имал малку помалку минути од неговата прва сениорска сезона, постигнувајќи една асистенција за ремито со Ивањица Јавор е во претпоследното коло. Сезона 2020/21. тој започнал како бонус играч. [lower-alpha 2] Бидејќи стандардниот лев бек Бојан Ковачевиќ имал максимална минутажа во првата половина од сезоната, тренерот Бранко Жигиќ го користел Митровиќ на различни позиции во тимот, вклучително и десен бек, или малку повеќе на двете страни од теренот. Така, во натпреварот од 8. коло, против Спартак во Суботица, тој најпрвин асистирал на Синиша Бабиќ, а потоа постигнал гол за конечно 1:2 и победа на неговиот тим. Тој исто така бил асистент на голот на Милан Миросављев три кола подоцна кога Пролетер победил на стадионот Баново Брдо со идентичен резултат. Тој го постигнал својот втор гол за Пролетер на 3 март 2021 година, во победа од 2:1 над Ниш Раднички.
Париз-Рубе
Париз-Рубе (Paris–Roubaix) — еднодневна професионална велосипедска друмска трка во северна Франција близу границата со Белгија. Од нејзините почетоци во 1896 и до 1967 започнала од Париз, а завршувала во Рубе (оттука произлегува и името); од 1968 започнува од Компјењ (околу 60 километри североисточно од центарот на Париз), додека крајот сè уште е во Рубе. Позната по суровиот терен и калдрмата (коцки), таа е една од „монументите“ или класиците во европскиот календар и придонесува со бодови за Светската турнеја. Наречена е: Пеколот на Северот, Недела во пеколот (исто така назив на филм за изданието од 1976 на трката), Кралица на класиците или Велигденска трка (la Pascale). Трката е организирана од медиумската група Amaury Sport Organisation секоја година на почетокот на април.
Првпат возена во 1896, Париз-Рубе е една од најстарите велосипедски трки. Добро е позната по нејзините делови со калдрма преку кои се поминува, па затоа се смета заедно со Трка околу Фландрија и Гент-Вевелгем за еден од класиците со калдрма. Од 1977, победникот на Париз-Рубе добива коцка (дел од калдрмата) како дел од неговата награда. Теренот довел до развој на специјализирани рамки, тркала и гуми. Дупнати гуми и други механички проблеми се чести и често имаат улога во резултатите.
И покрај високата почит која ја ужива помеѓу велосипедистите, некои од нив велат дека ја сметаат за шега поради нејзините тешки услови. Исто така, трката имала неколку контроверзи, кога некои победници на трката биле дисквалификувани од различни причини.
Патеката е одржувана од Les Amis de Paris–Roubaix, група на обожаватели на трката создадена во 1983.
Најбрзи изданија
Рекордот држен од Петер Пост бил поставен на друга патека.
Други трки со калдрма
Париз-Рубе е понекогаш споредувани со други познати трки со калдрма, како Трката околу Фландрија во Белгија. Париз-Рубе е порамен и има потешки делници со коцка, додека Трката околу Фландрија содржи серија на ридови, повеќето со коцки, како Копенберг или Капелмур.
Покрај Париз-Рубе и Трката околу Фландрија, наречени класици на калдрма, други пролетни трки како Омлоп Хет Ниувсблад и Гент-Вевелгем вклучуваат делници со калдрма.
Поврзани настани
Париз-Рубе за младинци или Paris–Roubaix Espoirs се одржува на почетокот на летото.
Париз-Рубе Вело е организирана од Вело Клуб де Рубе секој втор јуни. Им овозможува на аматерите да ја искусат калдрмата, завршните кругови на велодромот и врнежите. Постои избор на три патеки: 120 км со поголемиот дел од делниците со калдрма, 190 км на сите делници со калдрма или сите 261 км. Сите што ќе завршат добиваат мала коцна на мала дрвена плоча.
Зебург (Саксонија-Анхалт)
Зебург (Seeburg) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од општината Зегебит Мансфелдер Ланд.
Гераносаурус
Гераносаурус  (Што значи „кран што лази“) е раса на Орнитихија  диносаурус од Рана Јура.
Познати се само од смачканите фрагменти од черепот, коската на вилицата со единечни никулци од заб и елементи на екстремитетите откриени во Формацијата Кларенс, Јужна Африка во 1871 година.
Поради ограничените остатоци, се смета дека од  прифатено . Класифициран е како орнитишки врз основа на вилицата, веројатно од heterodontosaurid.
Бил опишан од Роберт Брум во 1911 година. .
Мерилин Сиделски
Мерилин Сиделски (родена на 29 април 1948 година) е поранешна пливачка од Родезија. Таа се натпреварувала во два настана на Летните олимписки игри 1964 година.
Торгелов-Холендерај
Торгелов-Холендерај (Torgelow-Holländerei) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 25 мај 2014 е дел од градот Торгелов.
Чешма (Крњево)
Чешма — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Крњево. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време. Од десната страна на патот за селото Барово, на 500 м од мостот, на терен со поволна местоположба се среќаваат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал.
Трет Рајх
Хитлер бил назначен за канцелар на Германија од страна на претседателот на Вајмарската Република, Паул фон Хинденбург, на 30 јануари 1933 година. Нацистичката партија потоа започнала да ја елиминира политичката опозиција и да ја консолидира својата моќ. Хинденбург починал на 2 август 1934 година и Хитлер станал диктатор на Германија со спојување на овластувањата и позициите на канцеларот и претседателот. Националниот референдум одржан на 19 август 1934 го потврдил Хитлер како единствен Фирер (водач) на Германија. Целата моќ била централизирана во Хитлеровата личност, а неговиот збор станал над сите закони. Владата не претставувала координирано, кооперативно тело, туку збир на фракции што се бореле за моќ и корист на Хитлер. Во средината на Големата депресија, нацистите ја вратиле економската стабилност и ја прекинале масовната невработеност, користејќи големи воени трошоци и мешана економија. Биле преземени обемни јавни работи, вклучувајќи и изградбата на автопати. Враќањето на економската стабилност ја зголемило популарноста на режимот.
Расизмот, особено антисемитизмот, биле централна одлика на режимот. Нацистите сметале дека германските народи (нордиската раса) биле најчиста гранка на ариевската раса и затоа биле сметани за господава. Милиони Евреи и други народи, кои се сметале за непожелни од државата, биле убиени во Холокаустот. Опозицијата била безмилосно задушена. Членовите на либералната, социјалистичката и комунистичката опозиција биле убиевани, затворени или прогонети. Христијанските цркви биле угнетувани, а многу водачи затворени. Образованието се фокусирало на расна биологија, популациона политика и подготвеност за воена служба. Кариерата и образовните можности за жените биле ограничени. Рекреацијата и туризмот биле организирани преку програмата Сила преку радост, а Летните олимписки игри 1936 го претставиле Третиот рајх на меѓународна сцена. Министерот за пропаганда, Јозеф Гебелс, делотворно го искористи моментот преку масовните митинзи и хипнотичките ораторски способности на водачите за да се влијае на јавното мислење. Владата го контролирала уметничкото изразување, промовирајќи специфични уметнички форми и забрана или обесхрабрување на другите.