cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кабала
Историја
Коментари на Ариевите дела и на „Зохар“ се појавиле во 20 век, кога е виден најжестокиот излив на човековите желби во историјата. Во текот на овој период, се појавува уникатната душа  на Раби Јехуда Ашлаг (Баал ХаСулам). Баал ХаСулам (1884 – 1954 ) ја објаснува мудроста кабала, на начин разбирлив за нашата генерација. Покрај тоа, Баал ХаСулам бил единствениот Кабалист на 20 век, кој пишувал коментари на Зохарот и на Ариевите дела. Делото на Јехуда Ашлаг го продолжува неговиот првороден син Барух Ашлаг (1906-1991 ,познат како Рабаш. Неговиот ученик и личен асистент д-р Михаел Лајтман,основач и управител на Академијата за изучување и истражување на Кабала “Бнеи Барух“ денес се согледува како најпризнат жив кабалист на автентичната кабала. Бнеи Барух го изучува методот кој е наследство од Јехуда Ашлаг,преку неговиот син Барух Ашлаг,наменет за современиот човек. Бнеи Барух,Институт за истражување и изучување кабала, бесплатно ја споделува мудроста Кабала на современ јазик, со цел да се убрза духовниот развој на човештвото. Наставните материјали преведени на повеќе од 28 јазика, (меѓу кои и на македонски јазик), се засновани врз автентични кабалистички текстови, пренесувани од генерација на генерација.
На преминот од средниот кон новиот век, кабалата влијаела на западната филозофија преку пантеизмот со неоплатонски елементи, мистицизсам и верување во волшебната моќ на природата. Во тоа време кабалата ја проучувале познати ренесансни мислители, како Љуљ, Фичино, дела Мирандола, Ројхлин, Парацелзиус и Агрипа.
Во последно време, интерес за кабалата пројавуваат и луѓе кои не се Евреи. Од славните личности, најпозната е Мадона.
Основни текстови
Кабалистичката литература, која е основа за поголемиот дел од развојот на кабалистичката мисла, се развила во вториот век по нашата ера. Во основата на кабалата се четири книги.
Првата кабалистичка книга е „Сефер Јецирах“ („Книга на создавањето“ или „Настанување“).
Од осбено значење се и пишувањата на еврејскиот филозоф и рабин, Ари, кои се познати и како Ариеви писма, а всушност содржат повеќе книги, од кои најчесто изучувана е „Ец Хаим“ („Дрво на животот“).
Концепти
Според кабалата, Библијата во себе ги крие сите тајни на универзумот, но не ги изучува буквално, како книга на заповедта и забраната. Учењето, исто така содржи и многу преданија од Талмудот. Според кабалистичката традиција, патријарсите, пророците и мудреците го пренесувале знаењето усно.
Според кабалата, смислата на животот е да се прима радост и исполнување, што Бог им го наменил на луѓето. За човекот да се ослободи од сите негативни работи, кои од тоа го одвојуваат, потребен е духовен напор. Кабала се одликува со насоченост кон внатрешноста, односно пронаоѓање на светото божествено во внатрешните длабочини на сите работи. Автентичната кабала не се поврзува со маѓии, црвени конци, амајлии, медитации, свети води, тарот карти, или било што друго што произлегло од нејзиното криење и неразбирање, како и од нејзината популарност.
Сфаќањето на Бога
Според Кабалата, секоја идеја израснува од Бога, и целото учење се заснова врз ова верување. Кабалата учи дека Господ не е ниту материја ниту дух, туку творец на тие две.
Сефирот
Сефирот (סְפִירוֹת) (множина од Сефира) се десетте еманации на Бог, со кои тој го создал универзумот. Сефирите одговараат на различните нивоа на создавање и произлегуваат од создавачот заради создавање на универзумот. Сефирите се сфаќаат како откривање на божјата волја, а никако не смеат да се сфатат како десет различни „божества“, туку само како десет начини преку кои еден Бог ја открива својата волја. Не е Бог тој што врши промени, туку способноста да се забележи Бог.
Имињата на десетте сафироти се:
Овие десет сефири, со заедничко име се познати и како „дрво на десет сефирот“, односно „дрво на десет сефири“. Сефирот се активираат со изговорување на божјите имиња на хебрејски, визуелизација на архетиповите поврзани за секоја сефира одделно и различните бои кои ја активираат енергијата на одделни сефири.
Дрво на животот
Според кабалата, дрвото на животот го претставува патот до Бога. Дрвото се состои од три столба: десен - женски, лев - машки и среден столб. Се поклопува со деловите од човечкото тело, при што највисоката сефира одговара на главата, најниската на стапалата, средната на плексусот итн. Дрвото на животот претставува основа на сите кабалистички магиски ритуали. Магиската техника се одвива од највисоката сефира кон најнискиската, додека медитациската се одвива обратно, од најниската кон највисоката. Целта на медитациската техника е да се развијат личните особини, додека магиската го менува и создава светот.
Зохар
“Отворете си го срцето, и јас ќе ви го откријам светот“
Сигурно не постои книга, околу која имало толку мистерија, контроверзии и загатки, колку што се собрало во текот на годините околу Книгата „Зохар“. Историјата на нејзиното пишување, исчезнувањето и нејзиното повторно појавување во нашето време личи на најинтересен детективски роман. „Зохар“ е книга на претскажувања и откривања кои можат да ги дешифрираат само кабалистите. Таа била напишана во Израел, во малата тесна пештера Идра Раба скриена во шумите на Цват, во подножјето на планината Мирон.
Во неа пишува за сè: за мирот и војната, за човекот и власта, за создавањето и уништувањето, за управувањето со Вселената и со иднината на човештвото. Сите пророштва на Нострадамус, сите откритија на Галилеј, Њутн, Ајнштајн – сè е веќе запишано во оваа книга.
Откривањето на Зохар значи откривање на нашиот внатрешен свет и нашиот неограничен потенцијал. Или како уште се нарекува “кодот“ на нашите души.
Во кабалистичкиот пристап, на прашањето зошто Зохарот бил напишан, е далеку поважно од прашањето кој всушност го напишал. Целта на Зохар е да биде водич, за да луѓето го досегнат потеклото на нивните души.Овој пат до потеклото на душата се состои од 125 чекори. Рабинот Шимон Бар Јохаи (Рашби), го изразил севкупниот духовен пат низ тие 125 чекори и го нарекол „Зохар“ - "Сјај “ (блесок)  на хебрејски.
Од крајот на 2009 г. д-р Михаел Лајтман го објаснува „Зохар“ прецизно, но разбирливо за нашата генерација, бесплатно и достапно за сите на мрежната страница на Академијата за истражување и изучување кабала:
Херметичка кабала
Херметичката кабала е дел од западната езотерична и мистична традиција. Се темели на филозофската основа за многу херметички општества, како Златната зора, О.Т.О, розекрајцерите, Њу Ејџ и бројни неопагански движења..
Во себе содржи бројни влијанија кои произлегуваат од еврејската кабала, алхемијата, астрологијата, херметизмот, паганските верувања, неоплатонизмот и таротот.
Ирина Ракоболскаја
Ирина Вјачеславовна Ракоболскаја (Ири́на Вячесла́вовна Ракобо́льская) беше член на 46. Таманска гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк и подоцна станува шеф на кабинетот за време на војната. По војната работи како физичар на Московскиот државен универзитет и ги проучува космичките зраци. Добива бројни високи државни награди во нејзината кариера, како и титулата почесен научник на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република. Пишува книга со Наталија Кравтсова насловена Нѐ викаа Ноќни вештерки за нивните искуства во 46. Таманска гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк, бидејќи прекарот Nachthexen, даден од Германците за полкот, во превод значи „ноќни вештерки“.
Ран живот
Ракоболскаја е родена во 1919 година во градот Данков во семејство на наставници по физика. По завршувањето на средното училиште во 1938, запишува физика на Московскиот Државен Универзитет.
Воена кариера
Ракоболскаја се придружува на армијата во октомври 1941 година по почетокот на Втората светска војна, напуштајќи го Универзитетот во четвртата година од нејзините студии; седум други студентки од Универзитетот исто така се вклучуваат кон 588-от Ноќен бомбашки полк и обучувањето на военото воздухопловно училиште Енгелс. По завршувањето на обуката во 1942, именувана е за шеф на кабинетот на полкот и се вклучува во вкупно 15 летови.
Подоцнежен живот и придонеси кон науката
Во 1946 Ирина е демобилизирана од армијата и ја завршува четвртата година на Универзитетот, при што дипломира во 1949, по одбрана на нејзината теза за миони, развиена под менторство на Георгиј Зацепин и Владимир Векслер.
Од 1950 до 1963 работи како асистент, а од 1963 до 1977 како асистент професор. Во 1977 станува професор на одделот за космичко зрачење при катедрата за физика на Московскиот Државен Универзитет.
Во 1968, во соработка со Георгиј Зацепин, Ракоболскаја посветува лабораторија на проучувањето на космичкото зрачење на Институтот за јадрена физика на Московскиот Државен Универзитет и е шеф на истата сѐ до 1991. Во 1968, наредува инсталација на емулзиони комори за Х-зраци на длабочина од 60 метри под земјата на Московското метро за истражување на зенитната аголна дистрибуција на миони. Врз основа на резултатите од истражувањето, проучен е необичен феномен - копланарно проширување на секундарните честички; се утврдува енергетскиот праг и зависност на феноменот.
Од 1971 станува заменик шеф на Одделот за космичко зрачење и вселенска физика на МСУ и предава курсеви по космичко зрачење и јадрена физика.
Во 1962 ја одбранува нејзината теза како кандидат за диплома по физички и математички науки, а во 1975 ја брани тезата за нејзиниот докторат по физички и математички науки на тема генерирање на миони со висока енергија во космичките зрачења. Објавува над 300 трудови, вклучувајќи и учебник по јадрена физика.
Во текот на нејзината кариера образува над 80 000 студенти, станува шеф на МСУ унијата на жени и е член на Академскиот совет на МСУ, Научниот совет на одделот за физика и Научниот совет за космичко зрачење на Руската академија на науките. По пензионирањето, продолжува да дава часови и да предава повремено. Нејзиниот син, Андреј Линде, станува теоретски физичар, а нејзиниот друг син Николај Линде станува психолог. Ирина Ракоболскаја умира на 22 септември 2016 и е закопана до нејзиниот сопруг на Новодевичиските гробишта.
1961 во спортот
1961 година во спортот содржи некои значајни настани.
Дортмундска U-кула
У-кулата или Дортмунд У е поранешна зграда во пиварницата во градот Дортмунд, Германија. Од 2010 година служи како центар за уметност и креативност, домување меѓу другите објекти на Музејот Ostwall.
Историја
Во 1994 година пиварницата и сите нејзини околни згради биле затворени и урнати; само У-кулата во Дортмунд била поштедена поради тоа што има статус на обележја. Во јануари 2008 година, У-Кулата во Дортмунд било одлучено да се реновира како предводен проект за "Рур 2010 - културна престолнина на Европа". Денес се смета за едно од централните места на Дортмунд, во кое се нудат креативни угостителски и настани за настани.
Денес
Тоа е јавно место за истражување и студирање, како и за искуството и дискурсот околу уметноста, медиумите и денешната култура за сите граѓани и возрасти. "У" се заснова на соработка на различни корисници на зградата У-Кула: Музејот Ostwall, Hartware MedienKunstVerein, Канцеларијата за култура на градот Дортмунд, Универзитетот за применети науки и уметности во Дортмунд, Универзитетот ТУ Дортмунд, Европскиот центар за креативна економија (ecce) и здружението U Cinema, кои работат на форумот RWE. Кулинарските понуди се обезбедени на подот U7 од ресторанот View.
Дортмунд У беше отворен во рамките на RUHR.2010 - Европски главен град на културата.
Марио Балотели
Марио Барвуах Балотели (роден на ) — италијански фудбалер, напаѓач на Адана Демирспор.
Тој неговата професионална кариера ја започнал во Лумецане и играл за првиот тим двапати пред да има неуспешно позајмување во Барселона и потоа се приклучи во Интер Милан во 2007. Тогашниот менаџер на Интер Милан го купи Балотели во првиот тим, но кога Манчини замина од Интер Милан дисциплината на Балотели опаднала. Неговите проблеми започнаа во март 2010 кога потпадна под големи тешки критики од навивачите на Интер Милан кога тој се појавил во Италјанското тв шоу Стрискиа ла нотициа, носејќи го дресот на ФК Милан. Ова му наштети на неговата перспектива за да има добра кариера во Интер Милан, но тој се појавил во дресот на Интер Милан неколкупати после тоа.
Титули
Клупски
Интер
Манчестер Сити
Поединечни
1960 во спортот
1960 година во спортот содржи некои значајни настани.
Наим Фрашери
Наим Фрашери (албански: Naim Frashëri, 25 мај 1846 – 20 октомври 1900) бил албански поет, писател и преведувач. Тој е еден од најпознатите поети и писатели од Албанија и еден од најзначајните ликови во Албанската преродба. Тој се смета за национален поет на Албанија. Покрај Наим, и неговите браќа Сами и Абдил Фрашери се значајни ликови во албанската преродба.
Творештво
Неговото најпознато дело е поемата „Стада и жита“, а следува и една строфа од поемата:
Покрај оваа поема, Наим Фрашери е автор на:
Вилхелмсбург (Западна Померанија)
Вилхелмсбург (Wilhelmsburg) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Гулаб (коктел)
Гулаб (изворно на шпански: Paloma) ― коктел заснован на текила. Овој пијалок е најчесто се подготвува со мешање на текила, сок од лимон, и газирано со вкус на грејпфрут како Fresca, Squirt или Jarritos и се служи со мраз со парче лимета. Додавањето сол на работ на стаклото е исто така можност.
Алтернативно, газираното од грејпфрут може да се замени со свеж бел или црвен сок од грејпфрут (jugo de toronja; хуго де торонха), сода вода (зашеќерена по избор) и свежо исцеден сок од лимета.
Едноставен гулаб е коктел со две состојки што се состои само од текила и сода со вкус на грејпфрут. Посложена варијанта на гулабот е кантарито, кое покрај сокот од лимета, има и сок од лимон и сок од портокал.
Паломата има повеќе вкус од нејзиниот најблизок роднина, загарот кој се состои од сок од грејпфрут и џин или вотка измешани и служени со мраз.
Колумбија (коктел)
Колумбија ― коктел кој содржи вотка и курасао. Ефектот на слоеви ја искористува варијацијата во густината и температурата помеѓу слоевите. Пијалокот се појавува како наредени хоризонтални слоеви од жолта, сина и црвена боја, што одговара на трите бои на колумбиското знаме.
Роберто Ферари
Роберто Ферари може да се однесува на:
Чарлс Линдберг
Чарлс Линдберг (Charles Lindbergh, -  наречен Самотниот Орел — американски воздухопловец кој на 20 и 21 мај во 1927 година со авионот „Духот на Сент Луис“ го прелетал Атлантикот. Со тоа станува првиот човек кој го прелетува Атнантикот.
Полетал од Њујорк и се спуштил во Париз, прелетувајќи 5,836 км за 33 часа и 32 минути.
Во доцните 1920-те и во почетокот на 1930-тите, Линдберг ја користел својата слава за да помогне во промоцијата на побрзиот развој комерцијалното воздухопловство во САД. Синот на Линдберг бил киднапиран во 1932 година од семејниот дом во Њу Џерси а подоцна бил и убиен. Весници што настан го нарекувале криминал на векот. Бруно Хауптман човек кој бил осуден за киднапирањето, бил погубен на електричен стол. Ова киднапирање било повод за донесување на закон со кој киднапирањето е прогласено за криминал според федералните закони на САД.
Пред да влезат во САД во Втората светска војна Линдберг бил главен застапник за неучество на Америка во војната. Тој бил водач на антивоеното здружение Прво Америка (America First). Тој сметал дека, како и многу други Американци од тоа време, дека американските сили ќе убедливо ќе го поразат Хитлер, но со тоа би ја напуштиле Европа на милост и немилост на Советскиот Сојуз, што би предизвикало уништување на Западната цивилизација. Изјавувал дека никако не може да се оправда прогонот на Евреите во Германија.
Тој изјавувал, дека ја разбира желбата на американските Евреите и на Британците за вовлекување на САД во војната, сметал дека тоа сепак не е во интерес на Америка. Предупредувал на големото еврејско влијание врз американските медиуми, филм, радио и во Владата. „''Ние не можеме да ги обвиниме, што се грижат за тоа што тие веруваат дека е во нивен интерес, но ние исто така мора да се грижи за нашите интереси. Не смееме да дозволиме природните страсти и предрасуди на другите народи ја доведат нашата земја до пропаст''.“ Овие негови зборови, многу се критикувани како анти-еврејските и анти-американски. Линдберг бил обвинет и дека е симпатизер на нацистите. Тој лично верувал во супериорноста на нордиската раса. По влегувањето на Америка во војната лета во борбени мисии на бојното поле на Тихиот Океан. По војната, тој се посветил на голем број на акции за заштита на животната средина.
Космос-2190
Космос-2190 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 3 јуни 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 45 килограми. Космос-2190 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1479 км, а најмалото на 1431.
Табернас
Табернас  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Паралелна еволуција
Паралелизам или паралелна еволуција е сличен еволутивен развиток кај различни видови кој се јавува по дивергенција од некој заеднички предок кој не ги поседувал одликите на своите потомци, но имал првична анатомска одлика која водела до нив. На пример, некои јужноамерикански и африкански мајмуни еволуирале во организми со релативно големи тела, независно еден од друг. Нивниот заеднички предок бил доста помал мајмун, но многу потсетувал на нив.
Нов Леон
Нов Леон или Нуево Леон (Estado de Nuevo León) – сојузна држава во Мексико. Се наоѓа на север на земјата. Има површина од 64.924 км2 и 5.119.504 жители (податок од 2015 година).
Паралелна еволуција
Примери
Еден од најзабележителните примери на паралелна еволуција се среќава кај двете главни гранки на цицачи — плаценталните цицачи и торбарите — кои по одвојувањето на копнените маси каква што била Гондвана пред околу 100 милиони години имаат независен еволуциски развиток. Плаценталните цицачи и торбарите во Јужна Америка споделувале ист екосистем (пред да се случи Големата американска размена на видови), во Австралија преовладувале торбарите, додека во Стариот Свет доминирале плаценталните цицачи. Меѓутоа, во сите овие живеалишта цицачите биле мали и живееле на ограничени простори во екосистемот, сè до масовното истребување на диносаурусите пред 65 милиони години. Тогаш, цицачите на сите три копнени маси заземале многу поголем број на форми и улоги. Додека некои форми биле единствени за секој посебен простор, се јавиле и животни кои биле слични со тие од останатите континенти. Некои примери за ова се литоптерните и коњите, чии нозе тешко можат да се разликуваат; европската сабјозабеста мачка (Machairodontinae) и јужноамериканскиот сабјозабест торбар (Thylacosmilus); тасманскиот волк и европскиот волк; како и торбестите кртови и плаценталните кртови, шеќерните летачи и, веројатно, глувците.
Нов Леон
На исток се граничи со државата Тамаулипас, на југ со државите Закатекас и Сан Луис Потоси, и со Коавила на запад. Нов Леон има и 15 километра граница со американската сојузна држава Тексас.
Паралелна еволуција
Паралелна наспроти конвергентна еволуција
Паралелните и конвергентните еволуциони стремежи можат прецизно да се дефинираат и јасно да се разграничат. Кога двата потомци се слични во однос на некој белег или својство, еволуцијата се нарекува паралелна доколку нивните предци биле исто така слични, а конвергентна доколку не биле слични.
Нов Леон
Главен и далеку најзначаен град во Нов Леон е Монтереј. Државата била формирана во 1824 година.
Бајтул Мукарам
Бајтул Мукарам (бенгалски јазик বায়তুল মুকাররাম, Света куќа) — џамија во Дака, Бангладеш. Отворена е во 1968 година со капацитет од 42,000 верници
Хорхе Луис Борхес
Хорхе Луис Борхес (Jorge Luis Borges; Буенос Аирес, — Женева, ) — аргентински писател, есеист и поет. Тој е еден од најпознатите интелектуалци на современата култура кој длабоко ја одбележал латиноамериканска книжевност, поради што се вбројува меѓу најголемите светски писатели. Меѓу неговите најважни дела се вбројуваат: „Универзална историја на бесчестието“, „Фантазии“, „Алеф“, „Извештајот на Броди“ итн.
Животопис
Хорхе Луис Борхес е роден во образовано семејство од средната класа на 24 август 1899 година. Живеел во сиромашното предградие на Буенос Аирес, Палермо. Мајката на Борхес, Леонора Асеведо Суарез, потекнувала од традиционално уругвајско „криоло“ семејство, со шпанско потекло. Нејзиното семејство било вклучено во населувањето на Европејците во Јужна Америка и учествувало во аргентинската војна за независност. Борхес растел со приказните за семејните подвизи. Така, во 1929 година, во книгата Cuaderno San Martín, тој ја вклучил песната „Исидоро Асеведо“, одддавајќи му почит на својот дедо Исидоро де Асеведо Лаприда, војник во војската на Буенос Аирес, кој бил потомок на аргентински адвокат и политичар Франциско Нарцисо де Лаприда, кој пак се борел во битките кај Сепеда (1859, кај Павон (1861) и кај Лос оралес (1880). Исидоро де Асеведо Лаприда умrel во куќата во која подоцна се родил неговиот внукот Хорхе Луис Борхес. Таткото на Борхес Хорхе Гилермо Борхес Хаслам имал шпанско, португалско и англиско потекло и бил, исто така, син на полковник. Борхес Хаслам, чија мајка била Англичанка, пораснал со англискиот јазик и често го водел своето семејство во Европа.
На возраст од девет години, Хорхе Луис Борхес направил превод на делото на Оскар Вајлд „Среќниот принц“ (The Happy Prince and Other Tales) од англиски на шпански јазик, објавен во локалниот весник, а неговите пријатели мислеле дека, всушност, преводот го направил татко му. Борхес живеел во Аргентина до единаесетгодишна возраст при што зборувал шпански и англиски, а на дванаесет години го читал Шекспир. Во големата семејна куќа имало голема англиска библиотека со над илјада книги, за што Борхес подоцна забележал: „Ако ме прашаа за најважниот настан во мојот живот, ќе речев библиотеката на татко ми.“
Сепак, кога Борхес почнал да го губи видот, татко му ја оставил адвокатурата и во 1914 година, неговото семејство се преселило во Париз, а оттука во Швајцарија, каде што Борхес студирал на Женевскиот колеџ. Таму, сестрата на Борхес, Нора одела на училиште, а младиот Борхес учел француски јазик, го читал Томас Карлајл на англиски јазик и почнал да чита филозофија на германски јазик. Во 1918 година, Борхес матурирал на Женевскиот колеџ. Поради политичките немири во Аргентина, семејството на Борхес останало во Швајцарија до 1921 година. Потоа, неговото семејството патувало низ Европа и во 1919 година се задржало во Шпанија. Во тоа време, Борхес ги открил Артур Шопенхауер и еврејскиот мистицизам на Густав Мејринк (со неговиот роман „Голем“ од 1915 година),  кои подоцна извршиле големо влијание врз неговото творештво. Во Шпанија, Борхес станал член на литерарната авангарда и Ултраист, под влијание на Гијом Аполинер и Филипо Томазо Маринети, и бил близок до Имажизмот. Во Шпанија се запознал со познатите шпански писатели, меѓу кои и Рафаел Кансинос Асенс и Рамон Гомез де ла Серна.
Кога се вратил во Аргентина, во 1921 година, Борхес работел како библиотекар и предавач. Во 1923 година повторо патувал низ Европа, а во 1927 година видот започнал прогресивно да му се намалува. Во 1938 година умрел таткото на Борхес и тоа многу го погодило, затоа што бил многу близок со него. Истата година на Бадник, Борхес сериозно заболел од септисемија. Во овој период, Борхес работел како преведувач и литературен критичар за списанието „Ел Хогар“, кое излегувало од 1936 до 1939 година.
Во 1950 година, Борхес бил избран за претседател на Друштвото на аргентинските писатели (Sociedad Argentina de Escritores), а во 1955 година бил именуван за директор на Националната библиотека и за професор на англиска литература на Универзитетот во Буенос Аирес. На возраст од 55 години, Борхес ослепел и никогаш не ја научил Брајовата азбука, па тоа го спречило да чита. Некои стручњаци сметаат дека слепилото му помагнало преку својата имагинација да создаде нови литерарни симболи. Бидејќи бил слеп, неговата мајка се грижела за него, му била лична секретарка, ја водела неговата преписка, го следела на патувањата итн. Во 1967 година, Борхес неочекувано се оженил со дамнешната пријателка од младоста Елса Милјан. Неговите пријатели сметале дека неговата мајка го средила бракот за да има кој да се грижи за него по нејзината смрт. Бракот траел само три години, а по разводот, Борхес се вратил кај мајка си, со која живеел во мал стан сѐ до нејзината смрт. По смртта на мајката, негова асистентка станала Марија Кодама, Аргентинка со германско и јапонско потекло. Во април 1986 година, Борхес се оженил со неа со посредство на еден парагвајски адвокат, што тогаш било вообичаена појава за Аргентинците кои сакале да ги избегнат строгите закони во врска со разводот.
Борхес умрел на 14 јуни 1986 година, на возраст од 86 години, од рак на црниот дроб. Една од неговите последни желби била да го закопаат на гробиштата во Женева, а неговиот надгробен споменик е дело на аргентинскиот вајар Едуард Лонгат. Во февруари 2009 година бил направен проект за преместување на Борхес на гробиштата во Буенос Аирес, но вдовицата на Борхес, Марија Кодама жестоко се спротивставила на идејата и проектот пропаднал. Неговата вдовица ги добила сите права на неговите дела.
Политички убедувања
Хорхе Луис Борхес постојано се интересирал за политиката, а дваесеттите години од XX век за него биле многу важни во полтичка смисла. На почетокот, тој бил приврзаник на бившиот аргентински претседател, Иполито Иригојен (Hipólito Yrigoyen). Во 1928 година, поддржувајќи го Иполито, Борхес бил член на Комитетот на млади интелектуалци. Иполито победил на изборите, но подоцна воената хунта го симнала од власта и Борхес бил згрозен од политиката. Оттука, извесно време не се занимавал со политика, но подоцна повторно пишувал написи во аргентинското списание „Ел Огар“ во кое не поддржувал ниту еден политичи режим, туку ги критикувал, особено нацизмот, антисемитизмот и фашизмот. Со овие написи, Борхес се стекнал со големи признанија, но тие му предизвикале проблеми во почетокот на четириесеттите години на 20 век.
Во 1946 година, во Аргентина дошол на власт Хуан Доминго Перон, а Борхес поради своите добропознати определби станал инспектор за контрола на живинско месо во Буенос Аирес. Тој веднаш поднесол оставка и искажувал уште поголема одвратност кон тоталитарните режими, истакнувајќи дека една од најважните должности на писателите е да се борат против авторитарноста и сѐ што носи таа. Режимот на Перон го отежнувал животот на семејството на Борхес и на неговите пријатели. Во 1948 година, мајка му и сестра му Нора биле уапсени, затоа што учествувале на протест. Неговата мајка била во домашен притвор, додека сестра му била затворена. На сестрата Нора ѝ понудиле да ја ослободат, ако на Ева Перон ѝ напише писмо на извинување, но таа одбила и останала во затворот. Откако во 1950 година бил избран за претседател на Друштвото на аргентинските писатели, Борхес ги предводел интелектуалците во борбата против перонистичкиот режим. По смртта на Ева Перон, двајца полицајци побарале од Борхес во Друштвото на аргентиските писатели Борхес да закачи портрет на Хуан и на Ева Перон, но тој одбил, по што Друштвото било укинато. Подоцна, во 1973 година, кога Хуан Перон бил повторно избран за претседател, Борхес дал оставка на местото директор на Националната библиотека. Кога со државен удар од власт била сменета Изабела Перон, Борхес пак почнал да се занимава со политика. Тој ја прифатил новата влада, што ја разочарало аргентинската левица. Сепак, кога новата влада ја злоупотребила својата власт, Брохес ја критикувал нејзината политика сѐ до војната за Фокландските Острови, што кај него повторно предизвикало изненадување и тој се повлекол од политиката.
Целиот свој живот, Борхес отворено им се спротивставувал на перонизмот, на марксизмот и на комунизмот. Во едно интервју, тој дури за себе рекол дека е анархист, иако повеќето луѓе го сметале за либерал. Според него, Тоталитарниот режими е тиранија која освен огромната моќ, има можност и да решава за сѐ и за секого. Тој верувал во етичката хуманост и интелектуалност на поединецот. Така, во делото „Песочна книга“, Борхес пишува дека не треба да се вреднуваат политичките системи, туку поединците и нивните особини. За своите политички убедувања, Борхес зборувал во повеќе наврати и за политичарите велел дека се неетички луѓе кои со текот на врремето добиваат навика и да подмитуваат. Своите политички забелешки ги искажал во голем број есеи, од кои најпознат е „Јас, Евреин“ (Yo, Judío), кој се однесува на неговиот претходен напис „Јас, Аргентинец“ (Yo, Argentino) напишан како одговор на обвинувањата од страна на симпатизерите на нацистичката партија дека е Евреин и не е вистински Аргентинец.
Творештво
За време на животот во Шпанија, Борхес станал член на литерарната авангарда и ултраист, под влијание на Гијом Аполинер и Филипо Томазо Маринети, а бил близок и до Имажизмот. Неговата прва песна „Химна на морето“, напишана во стилот на Волт Витман, била објавена во списанието Grecia. Кога се вратил во Аргентина, во 1921 година, почнал да објавува песни и есеи во надреалистичките литерарни списанија. Својата прва поетска збирка, „Страста на Буенос Аирес“ (Fervor de Buenos Aires) ја објавил во 1923 година, а соработувал во авангардното списание „Мартин Фиеро“. Истата година, Борхес станал уредник на литерарниот додаток во весникот „Критика“, каде што објавувал делови од неговите приказни коишто подоцна ги објавил во „Универзалната историја на бесчестието“. Исто така, во овој период, Борхес бил соосновач на весниците „Призма“ (што го лепеле по ѕидовите на зградите во Буенос Аирес) и на „Проа“. Подоцна, Борхес не бил задоволен од некои од првите публикации и се обидел да ги откупи за да ги уништи
Во средината на триесеттите години од XX век, Борхес почнал да ги истражува егзистенцијалните прашања и фикцијата. Аргентинската критичарка Ана Марија Варенечеа го нарекува неговиот стил „иреалност“. Тогаш, Борхес редовно соработувал во списанието „Југ“, основано во 1931 година од Викторија Окампо, кое било најзначајното литерарно списание што го прославило неговото творештво Окампо го запознала Борхес со Адолфо Биој Казарес, уште едно познато име во аргентинската литература, со кого се спријателил и често соработувал. Заедно напишале многу трудови под литературниот псевдоним Х. Бустос Домек, како и пародија на детективските серии и фантастични приказни. Во тој период, семејниот пријател Мацедонио Фернандес имал големо влијание врз Борхес. Тие воделе разговори во кафеаните, на село или пак во малиот стан на Фернандес во Балванера. Неговото име се појавува во „Дијалог за дијалогот", каде што двајцата расправаат за бесмртноста на душата. Во 1933 година, на еден уреднички состанок, Борхес се изборил во литературниот додаток на весникот „Критика“ да ги објави собраните приказни под насловот „Универзална историја на бесчестието“ (Historia universal de la infamia). Овие раскази биле објавени како посебна книга во 1935 година, а следната година излегло неговото дело „Историја на вечноста“. Во мај 1939 година, Борхес го објавил расказот „Пјер Менар, Автор на Кихот“, а неговата прва збирка со кратки раскази „Градина со разгранати патеки“ (El jardín de senderos que se bifurcan), се појавила во 1941 година, составена од осум раскази што биле претходно објавени во списанието „Југ“. Книгата наишла на добар прием, но не освоила некоја книжевна награда, како што се очекувало. Во 1944 година, Борхес ја објавил книгата „Фантазии“, додека во 1949 година излегло делото „Алеф“.
Осврт кон творештвото на Борхес
Борхес е најпознат по своите кратки раскази, но пишувал и поезија, есеи, сценарија, литературни критики, а објавил и многу антологии. Борхес е значаен и како преведувач. Преведувал од англиски, француски и германски јазик, а ги превел делата на Вилијам Фокнер, Херман Хесе, Франц Кафка, Волт Витман, Вирџинија Вулф и други. Борхес дал голем придонес кон филозофската литература, но и кон жанрот на фантастиката. Критичарот Анхел Флорес, кој прв го употребил изразот „магичен реализам“ за да го одреди жанрот кој се развил како одговор на реализмот и на натурализмот кои доминирале во 19 век, смета дека почетоците на ова движење се наоѓаат во делото на Борхес Универзална историја на бесчестието (Historia universal de la infamia). За него, писателот Куци рекол: „Повеќе од секој друг го обнови јазикот на фикцијата и го отвори патот на една извонредна генерација на шпанско-американски романописци“, додека Роберто Болањо го нарекува „најголемиот латиноамерикански писател“.
Значење и влијание
Една книга на македонскиот писател Александар Прокопиев е наречена „Борхес и компјутерот“. Краткиот расказ „Писмото на пустината“ на македонскиот писател Влада Урошевиќ ја носи посветата „во чест на Борхес“.
Итар Пејо (книга)
„Итар Пејо“ — збирка раскази за деца на македонскиот писател Стале Попов.
Содржина
Книгата се состои од следниве раскази:
NGC 5546
NGC 5546 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5546 се споменува и како UGC 9148, MCG 1-36-35, CGCG 46-89.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5546 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5546 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 18 м 9,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 33' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 5546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51084. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 909. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Рамадан Соби
Рамадан Соби (роден на 23 јануари 1993 во Каиро) - египетски фудбалер, играч од средниот ред на Хадерсфилд Таун и на египетската репрезентација.
Ал Ахли
Откако напредувал низ младинските категории на Ал Ахли, Соби го направил своето професионално деби на возраст од 16 години на 6 февруари 2014 година, во натпревар од Египетската Премиер лига против Газл Ел Махала под водство на тренерот Мохамед Јусеф.
Стоук Сити
На 25 јули 2016, Соби потпишал за англискиот Премиерлигаш Стоук Сити во трансфер вреден 5 милиони фунти.
Полошки Манастир (Праведник)
Полошки Манастир — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Праведник, Македонија. Во непосредната близина на манастирската црква „Св. Ѓорѓи“, на левиот брег на Тиквешко Езеро се среќаваат фрагменти од керамички садови.
NGC 3143
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3143 се споменува и како MCG -2-26-33.
Откривање
Објектот е откриен во 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3143 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3143 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 10 м 3,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 34' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 3143 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29579. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 279; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5485. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 935.
Љубљански замок
Љубљански замок — замок со тврдина во престолнината на Словенија, Љубљана. Според археолошките истражувања, областа околу денешниот замок постојано е населена уште од 1200 п.н.е., кога за првпат биле изградени некакви тврдини или објекти од тој тип и на овие простори.
Во текот на 19 век замокот служел како затвор и како воена тврдина, со кое добила уште помала популарност помеѓу населението. Во 1905 година, замокот бил купен од страна на Општина Љубљана. Подготовките за реновирање на замокот започнале во 1960 година и целиот процес траел повеќе од 35 години. Во почетокот на 1990 година, објектот бил предназначен за културни манифестации. Во 2006 година била изградена жичара.
Грб на Азербејџанската Советска Социјалистичка Република
Грбот на Азербејџанската Советска Социјалистичка Република бил усвоен во 1937 година од страна на владата на Азербејџанската ССР.
Опис
Грбот се заснова на грбот на СССР. Во средината на грбот се наоѓа дупчалка за нафта кој ги претставува богатите ресурси на нафта во Баку, а над дупчалката се наоѓа изгрејсонце, симбол на иднината на Азербејџан. Погоре се наоѓаат срп и чекан, како и црвена ѕвезда, двата се симболи на комунизмот. Околу грбот се наоѓа памук и пченица, симболи на земјоделството. Околу грбот се наоѓа мотото на СССР "Пролетери од сите земји, обединетете се", како и трака со натписот "Азербејџанска Советска Социјалистичка Република", двата натписи се напишани на азербејџански и руски јазик. Грбот бил на сила сè до 1992, кога бил заменет со денешниот грб на Азербејџан.
1957 во спортот
1957 година во спортот содржи некои значајни настани.
РК Бергишер
Ракометниот клуб Бергишер 06 — ракометен клуб од Вупертал и Золинген, Германија. Клубот бил основан со договор од 2006 година помеѓу Стефан Адам, тогашниот претседател на ЛТВ Вупертал и СГ Золинген, кој го вклучил менаџерот на клубот на Вупертал и главниот спонзор во клубот со седиште во Золинген и го преименувал во регион Бергишч Ланд.
Во сезоната 2018-2019, БХК го освоиле седмото место во Бундеслигата.
Пред 2006 година
Откако спортските клубови „Бергишес“ (по ВфЛ Гумербах), ЛТВ Вупертал и СГ Золинген, кои отсекогаш биле најуспешни во ракомет во затворен простор, ги постигнале своите најголеми успеси со некои сезони во Бундеслигата во доцните 90-ти и раните 2000-ти, одеднаш се појавила голема криза во големиот ракомет.
После четири години во првата германска лига, Вупертал бил пренесен во регионалната лига по испаѓањето во Бундеслигата во 2001 година (сè уште под името Вупертал) и бил принудена да ги обнови своите структури. Оваа мерка им донела нов престој во втората германска лига во 2004 година, но престојот не се покажал многу успешен, бидејќи по само две години, во 2006 година, екипата повторно се вратила во регионалната лига.
СГ Золинген, кој бил формиран од ПСВг Јан Золинген и спортскиот клуб Золинген-Хушшид-Видерт, имал можност да издржи само две години по првата промоција на Бундеслигата во 2000 година. Така во 2002 година се соочил со повторно испаѓање од лигата. Во следните сезони од втората германска лига, напорите за зацврстување на клубот биле неуспешни, особено во сезоната 2005/06 кога екипата завршила на 14-то место, борејќи се од испаѓање.
Со оглед на овој брз пад на перформансите на двата тима, СГ Золинген и Стефан Адам, тогашниот менаџер на ЛТВ Вупертал и подоцна Бергишер, влегле во тајни преговори за спојување на двата клуба во текот на сезоната 2005/06. Ова на крајот резултирало со договор, кој бил категорично отфрлен од службените лица и обожавателите на гимнастичкиот клуб Лангерфелд. Затоа, Адам можел да постигне единствено делумно спојување кое било ограничено од раководството и главниот спонзор на ЛТВ Вупертал. ЛТВ, потресен од овие елементарни загуби, сепак добил можност да формира тим во регионалната лига, но екипата била далеку од конкурент во лигата, кое довело до дополнително испаѓање на клубот во четвртата ракометна лига. Денес првата машка екипа на ЛТВ Вупертал игра во петтата германска ракометна лига.
2006 - 2011 година
Веќе во првата сезона на новосоздадениот клуб, РК Бергишер имал јасна цел за промоција во Првата ракометна Бундеслига. Сепак, „лавовите“ не успеале во следните сезони да го постигнат тоа. Во првите три години по спојувањето, секогаш морало да бидат задоволни со местата во средината на табелата или во зоната на испаѓање. Ова во голема мера се променило во сезоната 2009/10, кога по силната сезона го освоиле второто место - само зад ТСГ Фрисенхајм - и со тоа добиле можност да одиграт натпревар за квалификација во Првата Бундеслига. Таму се сретнавте со вториот од северната лига, ТВ Емсдетен, и на гостински терен Бергишер бил поразен со резултат од 33:27. Во вториот натпревар во салата Баер во Вупертал, Бергишер заостанувал резултатски долго време. Натпреварот конечно бил добиен со 37:36, но секако тоа не било доволно за преселбата во следното коло, во кое ТВ Емсдетен тесно не успеал да го победи на ТСВ Дормаген и исто така останал во втората лига. Истата судбина се чинело дека го чека и Бергишер до последниот ден од сезоната 2010/11. Таму требало да игра против ЕХВ Ауе кој бил загрозен од испаѓање во последното коло од лигата, додека ТВ Хатенберг, кој бил на еден бод и значително подобра гол разлика, морал да се натпреварува со ХГ Сарлуј, кој исто така се наоѓал во зоната на испаѓање. Сепак, Хутенберг загубил со 36:35 во тесна игра и со тоа Бергишер добил огромна шанса за следната фаза. „Лавовите“ успеале на гостински терен да победат со резултат од 22:25 и на тој начин влегле во најелитната ракометарска германска лига, орв пат по девет години.
Во 2010 година, Купот на Германија за првпат привлекол внимание во целата земја. После одигрувањето на натпреварот во шеснаесетфиналето и успехот против ТСГ Фрисенхајм, екипата стигнала до четвртфиналето, каде биле поразени со резултат од 22:26 од бундеслигашкиот клуб ТуС Н-Либебеке. Во следната година, цо третото коло, по силното второ полувреме во кое тие примиле само девет гола, го совладале бундеслигашкиот клуб ХБВ Балинген-Вајлстетен со 29:24. Во шеснаесетфиналето повторно клубот се соочил со Фриш Ауф Гапинген. Во возбудлива игра во која Бергишер водел, на крајот „Лавовите“ биле поразени во дополнителното време со резултат од 28:30.
2011 - 2016 година
Со промоцијата во Бундеслигата, РК Бергишер морал да се преориентира поради конкуренцијата. Ова не било многу лесно бидејќи за разлика од многу други клубови бил засилен само со релативно малку играчи. Проблем се појавил и за ситуацијата во салата каде службените лица се соочиле со проблемот што двете сали во кои БХЦ ги играл своите домашни натпревари во втората лига, во многу нешта не биле соодветни за критериумите на Бундеслигата. Ова главно се должело на недостигот на капацитет, осветлувањето и подот на салата, но и поради тоа што ВИП-просторите биле премалку или воопшто не биле одредени. На крајот на краиштата, била донесена одлука прво клубот да се откаже од Баерската сала во корист на поголемата универзитетска сала и да се обнови со цел да биде погодна за Бундеслигата.
Клубот во првите кола од сезоната доживеал повеќе негативни отколку позитивни резултати. Но благодарение на важните гостински победи против директните конкуренти кои исто така се бореле од испаѓање. Во сезоната дошла и еуфоричната славена победа од 40:31 против големиот СЦ Магдебург, во кој ракометарот Кенет Клев постигнал десет гола и екипата се нашла на 15-тото место на крајот од првиот дел од првенството, што би му овозможило да остане во Бундеслигата. Сепак, оваа поволна почетна позиција се распаднала во втората половина од сезоната со бројни порази на домашен терен против противници кои во првата сезона биле победени. Поради тоа екипата паднала во зоната на испаѓање и по крајот на сезоната се префрлила во втората лига.
Во септември 2012 година, управниот директор Штефан Адам објавил дека ќе замине во германскиот шампион Кил. Јарг Фусте станал негов наследник од јануари 2013 година и, како Адам, бил еден од основачите на претходниот одбор.
Со победата од 23:15 на гостувањето во РК Ерланж, Бергишер на пет кола пред крајот на сезоната од втората лига 2012/13 обезбедил директно враќање во ракометната Бундеслига. Второто првенство во дивизија било обезбедено и со победата од 21:18 над Хетенберг. Во првите пет одиграни натпревари од првата дивизија во сезоната 2013/14, Бергишер остварил четири победи во низа, вклучувајќи и 34:27 против победникот во Лигата на шампионите, ХСВ Хамбург. Како резултат на тоа, тимот имал само пет победи до крајот на сезоната и повторно се нашол во можност да испадне на натпреварот од претпоследното коло, но по победата од 26:25 против Фихсе Берлин, тоа не се случило.
Во следната сезона 2014/15 година, клубот останал на врвот на табелата долго време на почетокот на сезоната, но сезоната ја завршил со само неколку победи во втората половина на сезоната, и завршил на 14-тото место. Најдобрата сезона клубот ја остварил во 2015/16 кога во лигата, исто така благодарение и на повлекувањето на ХСВ Хамбург - стигнал до 12-тото место и стигнал до полуфиналето на Купот на Германија.
2016 - денес
По 12-то место во претходната сезона, сезоната 2016/17 започнала со цел подобро претставување во лигата и можност за напредување во купот. По позитивната подготовка, клубот успеал да се пласира во шеснаесетфиналето од купот на Германија, по победите против ТВ Емсдетен и ХСГ Крефелд. Сепак, почетокот во Бундеслигата започнало катастрофално за Бергишер бидејќи во првите четири кола екипата доживеала четири порази. Виктор Шилаги, кој ја завршил кариерата на крајот од предсезоната и ја презел функцијата спортски директор во БХЦ, се вратил неочекувано како играч поради бројните повреди во тимот. Натпреварот на гостински терен против Вецлар и на домашен против Минден биле добиени, а на гостувањето кај Гепинген бил освоен бод по резултатот од 26:26. Сепак, овие бодови останале непроменети долго време за клубот. Целата прва половина од сезоната Бергишир не успеал да освои ниту еден дополнителен бод, а исто така биле елиминирани и во Купот на Германија во шеснаесетфиналето од страна на Балинген.