cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Магнет
Моделирање магнети
Друг модел е Ampère моделот, каде што сите магнетизации се должат на ефектот на микроскопски, или атомски, кружни граница на струја, исто така, наречени Ampèrian струи, во текот на материјалот. За рамномерно да се магнетизира цилиндричниот бар магнет, на нето-ефектот од микроскопската граница струи е да се направи магнет што се однесува како да не е макроскопичен лист на електрична струја која тече низ површината, со локалниот проток кој има  насока нормална на цилиндар оската. Микроскопските струи во атомите во внатрешноста на материјалот генерално се откажани од страна на струите во соседните атоми, па само на површината прават нето придонес; бришење надвор на надворешниот слој на магнет нема да го уништи нејзиното магнетно поле, но ќе остави нова површината на не откажани струи од кружни струи низ материјалот. Правилото на десна рака ги кажува  насоките на актуелните текови.
Поларност
Северниот Пол на магнетот е дефиниран како пол, кој,  се насочува  кон Земјиниот северен магнетен пол во Арктикот (магнетни и географските полови не се совпаѓаат, видете магнетни намалување). Спротивните полови (север и југ) се привлекуваат, на Северниот магнетен пол е, всушност, на јужниот пол на Земјата магнетно поле. Како практично прашање, да им кажете на кој пол на магнет е на север, и која е јужна, тоа не е неопходно да се користи на Земјата магнетното поле на сите. На пример, еден начин би било да се спореди со некој електромагнет, чии полови можат да бидат идентификувани од страна на правилото на десна рака. Магнетните силови линии на магнет се сметаат од страна на конвенцијата произлезена од магнетенот Северниот Пол и на Јужниот Пол.
Магнетни материјали
Терминот магнет е обично резервиран за објекти кои произведуваат свое постојано магнетно поле, дури и во отсуство на применето магнетно поле. Само одредени класи на материјали може да го стори тоа. Повеќето материјали, сепак, произведуваат магнетно поле како одговор на применетото магнетно поле – феномен познат како магнетизам. Постојат неколку типови на магнетизам, и сите материјали покажуваат барем еден од нив.
Вкупното магнетно однесување на материјалот може да варира на широко, во зависност од структурата на на материјалот, особено на неговите електрони конфигурација. Неколку облици на магнетно однесување се забележани во различни материјали, вклучувајќи:
Постојат разни други видови на магнетизам, како што се спин-стакло,суперпарамагнетизам, супердиамагнетизам и метамагнетизам.
Медицински проблеми и безбедност
Бидејќи човечките ткива имаат многу ниско ниво на подложност на статични магнетни полиња, постојат малку главни научни докази кои покажуваат здравствен ефект поврзан со изложеноста на статични полиња. Сепак, динамичките магнетни полиња може да бидат поинакво прашање; корелациите помеѓу електромагнетното зрачење и стапките на рак се претпоставуваа дека се поради демографски корелации (види Електромагнетно зрачење и здравје).
Ако ферромагнетното туѓо тело е присутно во човечкото ткиво, надворешното магнетно поле кое е во интеракција со него може да претставува сериозен безбедносен ризик.
Постои поинаков тип на индиректен магнетен здравствен ризик кој вклучува пејсмејкери. Ако пејсмејкерот е вграден во градите на пациентот (обично со цел да се следи и да се регулира срцето), треба да се внимава да се оддалечи од магнетните полиња. Од оваа причина пациентот со инсталираниот уред не може да се тестира со употреба на уред за снимање со магнетна резонанца.
Децата понекогаш ги проголтаат малите магнети од играчки, а тоа може да биде опасно ако се проголтаат два или повеќе магнети, бидејќи магнетите можат да ги удираат или прободат внатрешните ткива; една ваква смрт е пријавена.
Уреди за магнетни слики (на пример, МРИ) генерираат огромни магнетни полиња, и затоа просториите наменети за нивно чување ги исклучуваат обоените метали. Донесувањето предмети од црни метали (како што се канистри за кислород) во таква просторија создава тежок безбедносен ризик, бидејќи тие објекти може силно да се фрлат од интензивните магнетни полиња.
Магнетизирање на феромагнети
Ферромагнетните материјали може да се магнетизираат на следниве начини:
Демагнезирање на феромагнетици
Магнетизираните феромагнетни материјали можат да бидат демагнетизирани (или дигализирани) на следните начини:
Магнетни метални елементи
Многу материјали имаат несовршени електронски вртења, а поголемиот дел од овие материјали се парамагнетен. Кога вртежите комуницираат едни со други на таков начин што спините се спојуваат спонтано, материјалите се нарекуваат феромагнетни (она што често се нарекува магнетно). Поради начинот на кој нивната редовна кристална атомска структура ги поврзува нивните вртења, некои метали се ферромагнетни кога се наоѓаат во нивните природни состојби, како руди. Тие вклучуваат железна руда (магнетит или ловестон), кобалт и никел, како и гадолиниум и диспрозиум на ретки земни метали (кога се на многу ниска температура). Ваквите природни ферромагнети биле користени во првите експерименти со магнетизам. Технологијата оттогаш ја прошири достапноста на магнетни материјали за да вклучат разни производи направени од вештачки производи, сите засновани на природни магнетни елементи.
Композити
Керамички или феритни магнети се направени од синтетизиран композит од прав на железен оксид и бариум / стронциум карбонатна керамика. Со оглед на ниската цена на материјалите и методите на производство, евтини магнети (или не-магнетизирани феромагнетни јадра, за употреба во електронски компоненти, како што се преносни AM радио-антени) со различни форми се лесно и масовно произведени. Добиените магнети не се кородираат, но се кршливи и мора да се третираат како други керамики.
Магнитите Alnico се направени со кастинг или синтерување на комбинација од алуминиум, никел и кобалт со железо и мали количини на други елементи додадени за подобрување на својствата на магнетот. Синтеријата нуди супериорни механички одлики, додека кастингот обезбедува повисоки магнетни полиња и овозможува дизајнирање на сложените форми. Магнитите на Alnico се отпорни на корозија и имаат физички својства поквалитетни од феритни, но не толку пожелни како метал.
Магнетите со вбризгување се составени од разни видови смола и магнетни правови, овозможувајќи делови од сложени форми да се произведуваат со вбризгување. Физичките и магнетните својства на производот зависат од суровините, но обично се пониски со магнетна јачина и личат на пластика во нивните физички својства.
Ретки земјени магнети
Ретките земјени (лантаноидни) елементи имаат делумно окупирана електронска обвивка (која може да прими до 14 електрони). Спинот на овие електрони може да се усогласи, што резултира со многу силни магнетни полиња, и затоа овие елементи се користат во компактни високоцврсти магнети, каде што нивната повисока цена не е загрижувачка. Најчестите типови на магнети со ретки земји се самариум-кобалт и неодиум-железо-бор (NIB) магнети.
Магнети со една молекула и магнети со еден ланец
Во 1990-тите, беше откриено дека одредени молекули кои содржат парамагнетни метални јони се способни за складирање на магнетен момент на многу ниски температури. Овие се многу различни од конвенционалните магнети кои ги складираат информациите на ниво на магнетни домени и теоретски може да обезбедат далеку погуст простор за складирање од конвенционалните магнети. Во оваа насока, во тек е истражување на монослоите на SMM. Многу кратко, двете главни атрибути на SMM се:
Повеќето SMM содржат манган, но можат да се најдат и со ванадиум, железо, никел и кобалтни кластери. Неодамна, беше откриено дека некои синџирски системи, исто така, може да прикажат магнетизација која продолжува долго време на повисоки температури. Овие системи се нарекуваат магнети со еден ланец.
Нано-структурирани магнети
Некои нано-структурирани материјали покажуваат енергетски бран ови, наречени магнони, кои се спојуваат во заедничка состојба на земјата во начинот на кондензатот Бозе-Ајнштајн.
Ретки земјени постојани магнети
Одделот за енергетика на САД идентификуваше потреба да најде замена за ретките метали во технологијата со постојан магнет и почна да ги финансира такви истражувања. Агенцијата за напредни истражувачки проекти-Енергија (ARPA-E) спонзорираше програма за алтернативи на ретки земјени алтернативи во критичните технологии (REACT) за развој на алтернативни материјали. Во 2011 година АРПА-Е додели 31,6 милиони долари за финансирање на проекти за замена на ретки планети.
Трошоци
Сегашните најевтини постојани магнети, кои дозволуваат сили на поле, се флексибилни и керамички магнети, но тие се исто така меѓу најслабите видови. Феритни магнети се главно ниски буџетни магнети, бидејќи тие се направени од евтини суровини: железен оксид и Ba- или Sr-карбонат. Сепак, новиот магнет со ниска цена, Mn-Al легура,  е развиен и сега доминира во областа на магнети со ниски трошоци. Таа има повисока заситеност на магнетизација од феритни магнети. Исто така има поповолни температурни коефициенти, иако може да биде топлински нестабилен. Магнетите од неодиум-железо-бор (NIB) се меѓу најсилните. Тие чинат повеќе за еден килограм од повеќето други магнетни материјали, но, поради нивната интензивна област, се помали и поевтини во многу апликации.
Tемпература
Дополнително, некои магнети се кршливи и може да се скршат на високи температури.
Електромагнетици
Употреба за електромагнети вклучуваат акцелератори на честички, електрични мотори, кранови за отпад и магнетна резонанца. Некои апликации вклучуваат конфигурации повеќе од едноставен магнетен дипол; на пример, квадруполни и сегтуполни магнети се користат за фокусирање на греди на честички.
Единици и пресметки
За повеќето инженерски апликации, најчесто се користат МКС (рационализирани) или SI (Système International). Два други множества единици, Gaussian и CGS-EMU, се исти за магнетните својства и најчесто се користат во физиката. Во сите единици е погодно да се применат два вида на магнетно поле, Б и Х, како и магнетизацијата М, дефинирана како магнетен момент по единица волумен.
Материјалите што не се постојани магнети обично го задоволуваат односот M = χH во SI, каде што χ е (безразлична) магнетна осетливост. Повеќето немамагнетни материјали имаат релативно мал χ (од редот на еден милион), но меките магнети можат да имаат χ по редослед од стотици или илјадници. За материјали кои ги задоволуваат M = χH, можеме да напишеме и B = μ0 (1 + χ) H = μ0μrH = μH, каде што μr = 1 + χ е релативна пропустливост (без димензии), а μ = μ0μr е магнетна пропустливост. И тврдите и меки магнети имаат посложени, зависни од историјата, однесување опишано од она што се нарекува хистерезис петелки, кои даваат или Б наспроти H или M наспроти H. Во CGS, M = χH, но χSI = 4πχCGS и μ = μr.
Внимание: делумно затоа што нема доволно римски и грчки симболи, не постои вообичаено договорен симбол за јачина на магнетниот пол и магнетен момент. Симболот m се употребува и за двете јачини на половите (единица A • m, каде што тука  исправеното m е за метар) и за магнетниот момент (единица А • м2). Симболот μ се користи во некои текстови за магнетна пропустливост и во други текстови за магнетен момент. Ќе користиме μ за магнетна пропустливост и m за магнетен момент. За полова сила, ние ќе користиме qm. За бар-магнет на напречниот пресек А со еднаква магнетизација M по оската, јачината на пол е дадена со qm = MA, така што M може да се смета како сила на половина од единица површина.
Полиња на магнет
Далеку од магнет, магнетното поле создадено од тој магнет е скоро секогаш опишано (до добра апроксимација) со диполно поле карактеризирано со неговиот вкупен магнетен момент. Ова е точно без оглед на обликот на магнетот, сè додека магнетниот момент не е нула. Една одлика на диполовото поле е дека силата на полето паѓа обратно со коцката на растојанието од центарот на магнет.
Поблиску до магнет, магнетното поле станува посложено и повеќе зависи од деталната форма и магнетизацијата на магнетот. Формално, полето може да се изрази како мултиполна експанзија: диполно поле, плус квадруполно поле, плус октуполно поле итн.
Во близина, многу различни полиња се можни. На пример, за долгиот, слаб бар-магнет со својот Северен Пол на едниот крај и Јужниот Пол, на другата страна, магнетното поле во близина на секој крај паѓа обратно со квадратот на растојанието од тој пол.
Влечна сила на еден магнет
Силата на даден магнет понекогаш се дава во смисла на неговата сила на влечење - неговата способност да придвижи (притисне / повлече) други објекти. Силата на влечење што ја врши или електромагнет или постојан магнет на "воздушниот јаз" (односно, точката во просторот каде што завршува магнет) е дадена со Максвеловата равенка:
каде
Затоа, ако магнет дејствува вертикално, може да ја подигне масата m во килограми дадена со едноставна равенка:
Сила помеѓу два магнетни столба
Класично, силата меѓу два магнетни столба е дадена со:
каде
Силата меѓу две блиски магнетизирани површини A
Механичката сила помеѓу две блиски магнетизирани површини може да се пресмета со следнава равенка. Равенката важи само за случаи во кои ефектот на решетката е занемарлив и обемот на воздушниот јаз е многу помал од оној на магнетизираниот материјал:
каде
Сила меѓу 2 прачкасти магнети
Силата помеѓу две идентични цилиндрични ленти за магнети поставени крај до крај на големо растојание Z>>R е приближно:,
каде
Имајте на ум дека сите овие формулации се засноваат на моделот на Гилберт, кој може да се употреби на релативно големи далечини. Во други модели (на пример, модел на Ампер), се користи покомплицирана формулација која понекогаш не може да се реши аналитички. Во овие случаи, мора да се користат бројчени методи.
Силата меѓу два цилиндрични магнети
За два цилиндрични магнети со полупречник R и должина L, со нивната магнетна дипола усогласена, силата може асимптотски да се прикаже приближна на големи растојанија z\gg R кај,
каде што М е магнетизацијата на магнетите и z е јазот меѓу магнетите. Мерењето на густината на магнетниот флукс многу блиску до магнет Б_ {0} е поврзано со М приближно со формулата
Делотворниот магнетен дипол може да биде напишан како
Каде што V е волуменот на магнетот. За цилиндар, ова е .
Кога z\gg L, се добива точка на диполна аппроксимација,
што се совпаѓа со изразувањето на силата меѓу два магнетични диполи.
Ани Казанав
Како една од водечките научници во заедничката мисија на француско / американска сателитска алтиметрија TOPEX / Посејдон, Џејсон-1 и мисијата за површинска топографија на океанот, таа придонела за поголемо разбирање за зголемувањето на нивото на морето предизвикано од глобалното затоплување. Казанаве е член на Меѓувладиниот панел за климатски промени и била главен автор на одделите за нивото на морето за нивните четврти и петти Извештаи за проценка.
Ран живот и образование
Нејзиното потекло не е академско, Казанав не била предодредена да работи во науките. Сепак, таа постигнала постдипломски докторат по основна астрономија (Париз, 1969), и докторирала по геофизика на Универзитетот во Тулуз во 1975 година.
По универзитетот
Од 1975 година до средината на 90-тите години, Казанаве ги истражувала временските и просторните варијации на гравитацијата. Таа користела податоци за сателитска алтиметрија од СЕАСАТ, ЕРС-1 и ТОПЕКС / Посејдон за да осмисли модели на гравитација на геодинамички процеси на длабоки океани. Моделите се користат да се испитаат морските тектонски одлики како што се геоидот варијациите висина низ длабоки ровови на океанот и фрактура зони, литосферски ладење и слегнување, и состатскиот надомест на морски спој на синџири.
Казанаве го свртела фокусот кон вселенската океанографија во 90-тите години на минатиот век. Користејќи множества податоци од мисиите за сателитска алтиметрија ТОПЕКС / Посејдон, Џејсон-1 и мисијата на топографијата на површината на океанот од Џејсон-2, таа се осврнала на проблемот со глобалното покачување на нивото на морето. Таа била меѓу првите научници кои ги користеле податоците за сателитска алтиметрија за да екстраполираат стапка на пораст на нивото на морето од приближно три мм / година. Таа се осврнала и на проблемот со балансирање на глобалното зголемување за нивото на морето со вклучување на временски зависните податоци за теренот од сателитскиот системГРАЦЕ во нејзините анализи. Таа исто така била вклучена во проучување на копнени водни тела од вселената. Казанаве била заинтересирана и за „мерење на временските промени на гравитационото поле на Земјата со помош на вселенска гравиметрија и за примена на рамнотежата на масата на ледените плочи и промена на вкупното складирање на вода на копно“.
Казанаве била избрана за Француска академија на науките во 2004 година. Таа била добитник на медалот Вилијам Боуви во 2012 година. Таа е странски член на Националната академија на науките (САД), на Индиската национална академија на науките (Индија) и Кралската академија на Белгија.
Избрани дела
Казанаве е автор на повеќе од 200 научни статии за меѓународни рецензирани списанија.
NGC 1625
NGC 1625 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1625 се споменува и како MCG -1-12-38, IRAS 04346-0324.
Откривање
Објектот е откриен на 24 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1625 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 1625 има привидни димензии од 2,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 37 м 6,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 18' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 131°.
Други поделби
Проучување на NGC 1625 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15654. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4738. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
Антена
Антена (, јадрен крст) – активен или пасивен електромагнетен уред или дел кој во склоп со некои електронски уреди (на пример, радио или радарски радиопредаватели и приемници) ја претвора електромагнетната енергија, поврзана преку водови или брановоди, во просторен електромагнетен бран и обратно. Истото ефикасно се постигнува во одредено честотно подрачје за кое е наменета антената, па согласно тоа антените може да се поделат на „резонантни“ или „теснопојасни“ и „апериодни“ или „широкопојасни“. Обликот и изведбата на антената зависи од енергијата со која се побудува, а особено од брановата должина за која е проектирана. Предавателната антена го претвора еднодимензионалниот бран од преносната структура (коаксијален кабел или брановод) во тридимензионален просторен бран, насочувајќи ја притоа енергијата во саканата насока. Приемната антена ја прима електромагнетната енергија зависно од јачината на електричното поле кое доаѓа до антената.
Медитеранео (филм од 1991)
Медитеранео (англиски: Mediterraneo) - италијански филм од 1991 година, во режија на Габриеле Салваторес (Gabriele Salvatores) според сценариото на Енцо Монтелеоне (Enzo Monteleone). Главните улоги ги граат: Диего Абатантуоно (Diego Abatantuono), Клаудио Багаљи (Claudio Bigagli), Џузепе Чедерна (Giuseppe Cederna), Лујџи Монтини (Luigi Montini) и Вана Барба (Vana Barba). Филмот освоил вкупно осум награди, меѓу кои и „Оскар“ за најдобар странски филм, а имал уште 17 номинации. Исто така, филмот остварил и голема популарност кај публиката.
Синопсис
За време на Втората светска војна, група италијански војници се оставени на еден мал остров во Егејското Море, со цел да набљудуваат. Тие се изненадени од тоа што во местото нема ниту еден човек. Несигурни во себе и исплашени, набрзо остануваат отсечени од светот, зашто еден војник ја уништува радио-станицата. Сепак, наскоро, жителите на местото се појавуваат при што сите се старци, жени и деца. Тогаш, војниците се зближуваат со месното население: двајца италијански војници запознаваат убава девојка-овчарка и таа им станува љубовница; кај војниците доаѓа проститутката Василиса (ја игра Барба) која им ги нуди своите услуги; на молба на попот (го игра Монтини), поручникот Монтини (го игра Багаљи) започнува да ги слика фреските во црквата итн. Еден ден, на островот доаѓа турски рибар, кој ги опива војниците со опиум, а потоа им ги краде оружјето и другите вредни работи. Еден од војниците, Фарина (го игра Чедерна) се вљубува во Василиса и тие прават свадба. Еден ден, на островот слетува италијански пилот и во разговорот со него војниците дознаваат дека веќе три години се наоѓаат заробени на островот и дека Италија капитулирала. Најпосле, на островот пристигнува англиската морнарица и војниците се враќаат дома, со исклучок на Фарина која останува. Многу години подоцна, островот го посетуваат многу туристи, меѓу кои и Монтини. Тој го здогледува гробот на Василиса и истоимениот ресторан, потоа го посетува Фарина, а таму го среќава и наредникот Лорусо (го ихра Абатантуоно), кој се разочарал од состојбата во Италија и се вратил да живее на островот.
Антена
Долгобранови предавателни антени
Долгобрановите предавателни антени се системи од водорамни спроводници, изолирано поставени на столбови. Историскиот развој на радиотехниката течел од долги кон пократки бранови должини. Среднобрановите антени се изолирани спроводници или вертикални решеткасти столбови. Долгобрановите и среднобрановите антени зрачат површински и просторен бран, што во оддалечените подрачја предизвикува губење на прием (наречено фединг, (спрема fading), бидејќи просторниот бран после рефлексија од јоносферата, доаѓајќи во противфаза, се поништува со површинскиот бран. Затоа антените со минимално зрачење на просторниот бран се наречени антифединг антени.
Краткобранови антени
Краткобрановите антени главно зрачат само просторен бран и служат за предавање во одредена насока и за одредено подрачје (на пример, за меѓуконтинентални комуникации). За таа цел се користат насочени антени. Нивното делување се темели на употреба на активниот зрачен елемент и неколку пасивни делови со кои зрачењето во саканата насока се собира, а во несаканата се поништува. Таквите системи се составени од низа на вертикални антени, тоа се ромбични антени или диполни антени со рефлектор.
Ултракраткобранови антени
Ултракраткобрановите антени, со кои се предаваат електромагнетни бранови за пренос на телевизиски програми и честотно модулирани тонски програми (УКБ), во поголем број се со водорамно насочување, бидејќи дометот на електромагнетните бранови со тие бранови должини е само нешто поголем од оптичката видливост, па емитувањето во широк вертикален агол нема смисла. Тие се или вертикални низи вкрстени диполи за водорамно кружно емитување или диполи со рефлектори, исто така во вертикална низа, со можност за давање предност на поедини водорамни насоки. Може да се применат и магнетни диполи и хеликоидни антени. Приемните антени главно се свиени диполи со рефлектор и неколку директори (Јаги-Удинови антени). Рефлекторите и директорите се пасивни спроводници побудени од зрачењето од диполот, кој во таа смисла е активен дел, т.е. дел кој се побудува со енергијата од предавателот кога антената служи за емитување.
Микробранови антени
Микробрановите антени, кои главно се за сантиметарските и пократките бранови, многу често се отворени антени. Тоа се, на пример, отворен крај на брановод, конусни антени и антени со процепи. За подобро насочување на зрачењето на таквите антени, а и на други, им се додава рефлектор (рефлекторски антени). Рефлекторот се изработува од лим или метална мрежа, со рамен, аголен или параболичен облик (како исечок од параболоид или параболичен цилиндар). Таквите антени во прв ред се применуваат во телекомуникациските системи за насочени врски. Радарите имаат ротирачки рефлекторски антени. Антените за сателитски комуникации, обично во честотно подрачје од 3,4 до 4,2 GHz и од 10,7 до 12,7 GHz, главно се со параболични рефлектори, на кои во жариште (оптика)жариштето им се наоѓа антенското зрачно тело – зрачило, т.н. илуминатор. Предавателните антени од овој вид многу добро го насочуваат емитираниот микробранов сноп. Во приемните антени, примениот сноп се собира во жариштето, во кое се наоѓа зрачило кое служи како приемен елемент. Од него со брановод се води бранот во нискошумен претворувач, кој го засилува и пренесува во пониско честотно подрачје, и понатаму во приемникот. Пречниците на параболичните рефлектори или антени зависат од намената, а можат да бидат од 0,3 метра до 30 метра.
Рамни антени
Во поново време се применуваат и нископрофилни рамни антени, кои се произведуваат со нанесување на метал на тенки пластични, керамички или поспроводни подлоги. Истите имаат многу мала маса, обем и висина. Особено се погодни за примена во подвижните комуникации, бидејќи многу едноставно се вклопуваат во покривката на воздухопловите, другите летала, моторни возила и слично, а притоа не ја смалуваат аеродинамичноста. Освен тоа, погодни се за сериско производство со вообичаена фотолитографска постапка за печатени водови.
Активни антени
Во подвижните комуникации и радарските системи се користат таканаречни предавателни и приемни активни антени кои, со додавање на електронски склопови за управување, можат автоматски да ја менуваат поларизацијата и насоката на главното зрачење, а да го потиснуваат зрачењето од насоката на пречките. Тоа на радиокомуникациските системи им дава голема приспособливост (флексибилност) и овозможува повеќекратно искористување на честотниот спектар и смалување на израчената моќ.
Отворен електричен осцилирачки круг
Кај затворениот осцилирачки круг скоро целата енергија е собрана во диелектрикот на кондензаторот, а магнетната во намотката. Ако плочите на кондензаторот се оддалечуваат една од друга, електричните силови линии ќе се продолжуваат и растураат. Кога плочите сосема ќе се оддалечат, а намотката се растегне, затворениот осцилирачки круг ќе добие облик на електричен спроводник со плочите на кондензаторите на краевите. Таквиот испружен спроводни се вика отворен осцилирачки круг.
Тој не мора на краевите да има плочи на кондензатор, туку капацитивноста и индуктивноста се распоредени долж самиот спроводник, а во средината се напојува од некој извор на висока честота, на пример преку индуктор и искриште. Долната жица може дури и да се испушти и замени со добро спроводна земја. Во тој случај може да се утврди електрично поле и на поголеми далечини од осцилаторниот круг, па се вели дека доаѓа до емисија на електромагнетна енергија. Ваквата жица, поставена вертикално, се вика антена.
Надворешни врски
Видови антени - АЕК
Обична зеленушка
Обичната зеленушка или само зеленушка е мала врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките (Fringillidae). Родот Carduelis би можел да се подели, и во тој случај зеленушките би влегле повторно во својот стар род Chloris.
Птицата е распространета низ Европа, северна Африка и југозападна Азија. Претежно е постојан жител, но некои популации од северните делови се селат на југ. Оваа птица ја има во Македонија. Била населена во Австралија и Нов Зеланд, а во Малта се смета за престижна песнопојна птица која е припитомена и се чува од многу малтежани.
Chloris доаѓа од старогрчкото Khloros со значење на зелено или жолтозелено.
Опис
Обичната зеленушка е долга 15 см и има распон на крилјата 24.5-27.5 см. Слична е по форма и големина на градското врапче, но е претежно зелено, со жолто на крилјата и опашката. Женките и младенчињата се побледи и имаат кафеавкави тонови на грбот. Клунот му е дебел и конусен. Пеењето се состои од чрчорење и чуруликање, а мажјакот изведува „пеперуга“ лет при претставувањето во сезоната на парење.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се рабовите од шумите, живите огради меѓу нивите и градините со вегетација.
Гнездото го прават во дрвјата или грмушките и несат 3-8 јајца.
Железничка станица Сиркеџи
Железничката станица Сиркечи (турски: Sirkeci Garı) претставува главната железничка станица која се наоѓа на евртопскиот дел од градот Истанбул, Турција. Таа била последна станица од возот Ориент Експрес.
По крајот на Киримската војна, Османлиите се заложиле да изградат пруга која ќе го поврзи градот со Европа. Првиот договор бил потпишан со Англија во јануари 1857 година, но истиот бил поништен. Дури во четвртиот обид бил постигнат резултат, и тоа со пруската компанија Барон Морис де Хиршом. Маршутата била позната како "Ориент експрес", опишана во делата на Агата Кристи и Грејм Грин.
Денес, железничката станица Сиркечи (TCDD), која првично била отворена во 1890 година како Отомански железници, ја претставувала главната врска на турската железничката мрежа со остатокот на Европа. Во моментов, меѓународни врски се обезбедени од страна на линија помеѓу Истанбул и Солун, Грција, а Босфор Експрес служи за врска со Букурешт, Романија. Исто така има и линии за Софија, Белград, Будимпешта итн.
NGC 3560
NGC 3560 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3560 се споменува и како NGC 3559, UGC 6217, MCG 2-29-8, CGCG 67-25.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3560 е од видот S/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3560 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Други поделби
Проучување на NGC 3560 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33940. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 851. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 66.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Надворешни врски
NGC 3560
1719 во книжевноста
1719 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Гундерамова одбрана
Гундерамова одбрана е ретко играно шаховско отворање кое настанува со потезите:
Отворањето името го добило по името на шахистот Герхард Гундерам. Во Бразил тоа се нарекува Бразилска одбрана или Одбрана Камара, во чест на познатиот меѓународен мајстор и двапати бразилски шампион Хелдер Камара.
Иако 2...De7 одговара на заканата аз отстранување на цниот е-пешак, тоа го попречува развојот на црнополниот ловец на црниот. Една од другите идеи на овој чуден потег со дамата е да се овозможи црниот ад рокира на големата страна, за разлика од блиот кој би рокирал на помалата страна.
Гундерамоввата одбрана според ЕШО е категоризирана со кодот C40.
Медал на честа (Македонија)
Медал на честа — медал на Македонија за чест.
Особености
Изгледот на ликовно-графичкото решение на медалот на честа сè уште не е дефиниран и покрај спроведени два конкурса за избор на ликовно-графичко решение.
Награда Павле Вуисиќ
Наградата Павле Вуисиќ е награда која се доделува на актер за животно дело. Се доделува на Фестивалот на глумечки остварувања „Филмски средби“ во Ниш.
Наградата е основана во 1981 година и првично се викала Славица, по првиот домашен игран филм по Втората светска војна. Во 1993 година е доделена без име, а од 1994 година го носи името на глумецот Павле Вуисиќ.
Наградата ја доделува Здружението на филмски глумци на Србија „ како признание за извонредниот придонес во уметноста глумење во домашен филм“. Наградата се состои од плакета со ликот на Павле Вуисиќ, филмска сторија и монографија за победникот.
1718 во книжевноста
1718 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Манастир на животоносниот извор (Киев)
Манастирот на животоносниот извор  (украински: Храм Живоносного Джерела) е православна црква кој се наоѓа во Киев, Украина.
1717 во книжевноста
1717 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Кубшиц
Кубшиц (Kubschütz, Kubšicy) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Св. Илија (Крани)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Крани. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на јужната страна од селото, каде се издига тераса која благо се спушта кон запад и доминира над околниот терен. На западниот крај на терасата се гледаат остатоци од некропола и црква што била посветена на Св. Илија. Конструкцијата на гробовите е од камени плочи, а насоченоста им е исток-запад.
Драгоманска Клисура
Драгоманска Клисура (Στενά Αψάλου) — впечатлива клисура во Воденско, Егејска Македонија.
Клисурата е сместена на реката Строница (Умин Дол), десна притока на Мегленица. Ја двои планината Ниџе на запад од Пајак на исток, а со тоа и излезот на Мегленската Котлина. Наречена е по селото Драгоманци, кое се наоѓа на нејзиниот северен крај, иако најблиското село е Врбени на северозапад.
Железничка станица Хајдарпаша
Железничката станица Хајдарпаша (турски: Haydarpaşa Garı) е почетна и главна железничка станица на азискиот дел од градот Истанбул, Турција. Првата станица била изградена во 1872 година.
Таа служи за железничко поврзување на градот со престолнината Анкара, и поретки други одредишта во Анадолија, како и со Багдад и Медина. Железничката мрежа на европските и азиските земји во моментов се поврзани со Босфорски ферибот и низ подводниот тунел „Мармарај“ пуштен во употреба на 29 октомври 2013 г.
Ен Хендерсон-Селерс
Ен Хендерсон-Селерс (родена 1952 година) е емеритус професор на Катедрата за животна средина и географија на универзитетот Меквари, Сиднеј. Таа била директор на Заедничкиот штаб за планирање (ЈПС) на Светската програма за истражување на климата во 2006 и 2007 година и била директор на Одделот за животна средина на АНСТО од 1998 до 2005 година. Таа била заменик-заменик-канцелар (истражување и развој) на Кралскиот институт за технологија во Мелбурн од 1996-1998 година. Пред тоа таа била основачка директорка на Центарот за климатски влијанија на Универзитетот Меквари каде што продолжува да да биде професорка по физичка географија.
Хендерсон-Селерс претходно го водела Проектот СМО за меѓусебна споредба на шемите за параметризација на копнената површина, кој работи како меѓународна „соработка“ заснована на Интернет. Таа неодамна го предводела тимот за анализа на Конзорциумот за проценка на моделот за проценка на климата (MECCA). Таа исто така делува како консултант на Универзитетот на Обединетите нации за различни аспекти на влијанието на климата. Во текот на 1995 година, таа била водечки автор за ВПКП 2ра проценка (Владин панел за климатски промени).
Професорката Хендерсон-Селерс е научник за Земјини системи цел живот предводувајќи во описот и предвидувањата на влијанието на промената на земјиштето и употребата на земјиштето врз климатските и човечките системи. Таа е магистер по математика, а докторирала во соработка со канцеларијата за метеорологија на Обединетото Кралство и ја заработила титулата д-р во климатската наука во 1999 година. Таа била избрана соработничка на Австралиската академија за технолошки науки и инженерство и била одликувана со стогодишен медал на Австралија за услуга на австралиското друштво за метеорологија во 2003 година.
Ен е „високо цитиран“ автор на над 500 публикации, вклучувајќи 14 книги и избран соработник на Американската геофизичка унија и Американското метеоролошко друштво.
Нејзиниот есеј „Извештајот на ВПКП: Што навистина мислат водечките автори“ ги дискутирала ставовите на водечките автори на ВПКП, особено за процесот на Извештајот за 4-та проценка.
Крикет
Крикет (од cricket) — спорт во кој треба да се удри топче со палка. На прв поглед е сличен со безболот од САД, но во суштина е многу постар. Крикетот за првпат се споменува во документ од 16 век, според кој бил игран во Англија. На професионално ниво се игра во следниве држави: Австралија, Англија, Бангладеш, Зимбабве, Индија, Јужна Африка, Кенија, Нов Зеланд, Пакистан, Шри Ланка и на Карибите.
Во Македонија, крикетот е застапен преку клубот „Кинг Кобра“ кој организира турнири во земјата и меѓународни натпревари со соседни земји.
Игра
Еден натпревар трае цел ден, а понекогаш и 5 дена. Едена екипа за крикет се состои од 11 играчи (крикетари ) кои посебно се обидуваат да добијат бодови. Бодовите се добиваат со трчање откако ќе биде удрено топчето. Играчот со палка се смета за изваден откако играч од противничката екипа ќе го фати топчето што го удрил, без да топне на земјата. Исто така, еден играч може да биде изваден доколку дозволи напаѓач со топче од спротивната страна да му ги удри стапчињата.
Правила
Крикетот е игра која ја играат две единаесеточлени екипи. Екипите се менуваат во улогата на удирачи и чувари на полето. Во текот на секое коло (inning) удирачката страна се обидува да освои бодови со трчање помеѓу порти (wicket): чуварите на полето се обидуваат да ја срушат портата. Натпреварот се состои од едно или две кола за секоја страна.
Топка
Топката за крикет е направена од плута и волна, а преслечена е од црвена кожа.
Поле
Полето (pitch) е просторот помеѓу две порти, кои меѓусебно се оддалечени 20,12 метри.
Терен
Ливадата која го опкружува полето за игра може да биде со било која големина. Таа на долната слика се прикажани различни позиции на чуварите на полето за удирачи кои се деснаци. Онаа страна на ливадата која се наоѓа назад од удирачот кои ја чека топката се вика онсајд или легсајд, а просторот што е пред него т.е., десно, се вика офсајд.
Фрлање
Фрлачите (bowlers) се менуваат во фрлањето по шест (или осум) топки на едната или другата порта. Со дел од стапалото од предната нога мора да останат надвор од линијата. Фрлачите често ја тријат топката од панталоните за да ја вжештат и замазнат едната страна. На тој начин топката во воздух добива додатна ротација или замав. За да бидат поуспешни, фрлачите се служат со различни техники. Додека брзиот фрлач ја користи брзината и замавот, другиот ќе се труди да го збуни удирачот со спин (ротација).
При фрлањето на топката, раката мора да биде испружена.
Удирање
Задача на удирачот е да ја брани портата и да изведува трикови. Удирачот ја држи палката со обете раце. Мора да биде во состојба да го "прочита" фрлачот, добро да ја следи топката и во миг да одлучи како да го изведе ударот.
Погодоци
Бодови се наградени за следниве акции:
Рекорди
Најмногу срушени порти
Првиот удирач кој постигнал шест шестки
Александар Караѓорѓевиќ во посета на Битола
Александар Караѓорѓевиќ во посета на Битола е македонски документарен филм од 1912 година, снимен од браќата Манаки. Филмот е во траење од 4 минути и е сниман во црно-бела техника, без звук.
Кратка содржина
Филмот започнува со пристигнувањето на Александар Караѓорѓевиќ на битолската железничка станица, при што Караѓорѓевиќ го пречекуваат и го поздравуваат претставници на градот, на војската и на црквата.
Потоа браќата Манаки го следат високиот гостин за цело време на неговиот престој во Битола. Во неколку секвенци делегацијата е снимена како излегува од зградата на Битолската митрополија, како минува низ битолските улици поздравена од насобраниот народ и како присуствува на еден верски обред, церемонија на свечено украсена сцена, околу која има многу насобран народ. По завршувањето на церемонијата, поворката во која, покрај членовите на делегацијата, се и голем број високи свештени лица, минува низ група луѓе и доаѓа до широчината пред битолските касарни каде се врши осветување на темелите на објектот кој треба да започне да се гради, што е всушност и целта на посетата на Александар Караѓорѓевиќ на Битола.
Филмот завршува со мошне краток кадар, на кој Александар Караѓорѓевиќ во придружба на неколку офицери врши смотра на построена чета војници.
Немањиќи — раѓање на кралството
Немањиќи — Раѓање на кралството — српска, историска драма, телевизиска серија снимана од 2017 година чие премиерно прикажување почнало на 17 февруари во 2018 година на каналот РТС 1.
Улогата на Стефан Немања му беше доверена на Младен Нелевиќ, а неговата сопруга Ана Немањиќ ја играше Дубравка Мијатовиќ. Нивните синови Стефан Првовенчани, Вукан Немањиќ и Растко Немањиќ биле играни од страна на Војин Ќетковиќ, Небојша Глоговац и Драган Миќановиќ. Првата српска кралица, Венецијанската принцеза Ана Дандоло, ја толкува Слобода Миќаловиќ.
Премиса
Серијата го претставува најголемиот продуцентски потфат во историјата на српската телевизија затоа што за неа биле ангажирани 218 глумци и 2700 статисти, а се снимала на повеќе од 200 локации. Серијал кој опфаќа 200 години од владеењето на највлијателната српска средновековна династија се одбележува 800-годишнината од основањето на Кралството Србија и крунисувањето на Стефан Првовенчани. Проектот е во режија на Марко Маринковиќ, а сценариото на Гордан Михиќ и во продукција на Српската радио-телевизија.
Стефан Немања барал од народот - и добил - согласност за почеток на борбата за спас и слобода на сите поробени Срби. Византискиот цар Манојло I Комнин умира, и во Византија избива борба за власт. Немања има намера да ја нападне Византија. Немања ѝ помага на војската на Светото Римско Царство обезбедувајќи безбеден премин и храна за Трета крстоносна војна. Рашка Немањиќ и Стефан не смеат да ја признаат меѓусебната љубов што не можат да ја остварат.
Растко се замонашува. Стефан и Евдокија се венчаваат во црква. Вукан му ветува на папата дека ќе го шири католицизмот во неговата земја, Зета. Рашка има намера да го напушти дворот. Папата ја прифаќа понудата на Вукан, барајќи целосна послушност. На Стефан не му се допаѓа несериозноста на Евдокија. Стефан и Рашка бараат помош од бугарскиот крал Калојан за враќање на Стефан на тронот. Калојан му ветува на Стефан помош во конфликтот со Вукан и унгарскиот крал.
Стефан очекува папскиот пратеник Казамарис да помогне да му се приближи на папата, кој би го поддржал во неговата намера да биде крунисан за крал на Србија. Папата смета дека Вукан, како негов постар брат, треба да биде крал на Србија. Кулин му кажува на Стефан дека сака да го нападне Вукан со војска затоа што го обвини за богомилство. Евдокија го напушта Стефан, оставајќи го со нивните деца Комнина Немањиќ и Стефан Радослав. Стефан од државни причини наместо за Рашка се оженил со Ана Дандоло.
Тој имаше син со неа Стефан Урош I. Стефан Немања потоа умира. По големите освојувања на Бугарија Стрез, тој го предал Стефан и се придружил на латините и Булгарите. Латините и Кралството Унгарија (1000—1526) подготвуваат напад врз Србија. Српската православна црква добива автокефалност. Стефан станува крал на Србија. На самиот крај на првата сезона од серијата, Стефан умира во постела поради болест.
Улоги
Улогата на Стефан Првовенчани, првиот српски крал, му беше доверена на Војин Ќетковиќ, а улогата на првата српска кралица, венецијанската принцеза Ана Дандоло, беше доверена на Слобода Миќаловиќ.
Улогата на Стефан Немања, големиот жупан на Рашка, ја толкува Младен Нелевиќ, а неговата сопруга Ана Немањиќ ја толкува Дубравка Мијатовиќ.
Улогата на Вукан Немањиќ, најстариот син на Стефан Немања, ја толкува Небојша Глоговац, а улогата на Свети Сава, првиот српски архиепископ, ја толкува Драган Миќановиќ.
Измислени ликови
Повеќето од ликовите во серијата се базирани на историски личности. Сепак, постојат ликови кои биле измислени за да се долови далечното време. Тоа се: Тука се вбројува и Рашка Немањиќ (Нада Шаргин), која ја осмислил сценаристот Гордан Михиќ, но неодамнешното истражување на историчарите сугерира дека навистина имало жена на дворот за време на владеењето на Стефан Немањиќ со која живеел Стефан Немањиќ.
Епизоди
Драган Миќановиќ потврди дека серијата ќе има уште една сезона, што покасно тоа го потврди и сценаристот Гордан Михиќ. Драган Миќановиќ од историски причини не знае дали ќе биде дел од глумечката екипа во следната сезона.
Претпродукција
Радио-телевизија на Србија објавила конкурс на 5 септември 2015 година за најдобро сценарио за телевизиска серија од дванаесет епизоди преку која би се презентирало крунисувањето на Стефан Првовенчани. Главниот и одговорен уредник на културно-уметничката програма на РТС Небојша Брадиќ потоа изјавил: „Од првото кралско крунисување во манастирот Жича не делат 800 години“. Тој додл дека тоа е можност „за дијалог со историјата, за нови преиспитувања и покана за нови творци да се занимаваат со важна тема“.. Покрај снимањето на сценариото, телевизијата на победникот му понудила и награда од половина милион динари.
Пет дена подоцна, експертска комисија, составена од: Милан Влајчиќ - новинар и претседател на жирито, Горан Марковиќ - филмски сценарист и режисер и историчар Смиља Марјановиќ Душаниќ, ги отвори дванаесетте ракописи. Во март 2016 година беше објавено дека победник на анонимниот конкурс е Гордан Михиќ, чиешто сценарио е потпишано со шифрата „Соништа“. Во таа прилика Михиќ изјави дека РТС „добила можност да се откупи“, бидејќи материјалот е „толкав грев што досега не е направено“. Тој додаде дека при пишувањето на сценариото се консултирал со современи историчари, како и дека прочитал бројни историски извори и сведоштва. На крајот на ноември во 2016 година, РТС објави дека серијата ќе го опфати периодот од два века од владеењето на Немањиќи - од Стефан Немања и подигањето на манастирот Хиландар, до смртта на Стефан Урош V.