cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Париска комуна
Задушување на Комуната
Точниот број на загинати и стрелани во текот на крвавата мајска недела не е утврден. Се смета дека ги имало најмалку 20.000 луѓе. Триесет и осум илјади биле уапсени од страна на Версајците и затворени, а потем прогонети во далечни колонии со нездрава клима (островот Нова Каледонија и други). 4.000 се депортирани на Нова Каледонија на доживотни казни. Меѓу уапсените имало повеќе од илјада жени и шестотини петнаесетгодишни деца. Положбата на прогонетите била ужасна: оковани во двострани ланци на раце и нозе, биени со мечеви. Капиталистичкото „правосудство“ ја славело својата победа.
Значење на Комуната
Како прво освојување на власта од страна на работниците, Париската комуна е една од најпочитуваните историски настани од страна на анархистите и марксистите.
Даларна
Даларна (швед. ') или Далекарлија' — историска покраина (landskap'') во средна Шведска.
Се граничи со покраините Херједален, Хелсингланд, Јестрикланд, Вестманланд и Вермланд. На запад се граничи со Норвешка.
Името на покраината значи „долини“. Ова е популарно летно одредиште за жителите од југот поради добриот риболов, убавите кампови и густите шуми. Побогатите имаат викендички. Лете во селата и градовите се одржуваат разни слави и фестивали со народни игри. Покраината има богата историја и свои зачувани обичаи и наречје. Во историјата жителите на Даларна биле познати по вековниот стремеж за независност.
Управа
Покраините во Шведска немаат административна улога, туку постојат само како културно-историски целини. Во случајот на покраината Даларна, управните граници на округот Даларна се речиси исти како покраинските, освен дел од северизападниот дел на Хамра (Орша Финмарк), која влегува во состав на округот Јевлеборг.
Географија
Во средината на покраината се наоѓа езерото Силјан. Поважни реки се Вестердалелвен и Естердалелвен, кои се влеваат во поголемата река Далелвен.
Низ севердниот дел од покраината се протега дел од Скандинавските Планини. Пределите се планински и имаат многу леднички езера. Јужниот дел е рамничарски и има неколку рудника. Најзастапен метал е бакарот.
Највисока точка е планината Стурветешогна (1204 м), а најниската точка (55 м) се наоѓа во југоисточниот дел.
Историја
Покраината Даларна била дел од крајот Свеаланд пред обединувањето на Шведска (XI век).
Во покраината започнале три значајни буни:
Култура
Даларна има богата и карактеристична народна култура со својствена музика, живопис и ракотворби. Тука рунското писмо се задржало најдолго од сите места во Шведска - сè до XIX век.
Познат симбол на покраината е „далскиот коњ“ (Dalahäst) кој е изделкан од дрво, а потоа се бои и украсува. Поднебјето е особено погодно за одгледување на коњи бидејќи почвата е богата со калциум.
Помеѓу Селен и Мура, секоја година се одржува скијачката трка „Васалопет“ (Vasaloppet = „Васина трка“), која е најдолгата светот (90 км). Трката се одржува во чест на бегството на Густав Ериксон (подоцна крал Густав I Васа) од данската војска во 1520.
Рударското подрачје Стура Копаберг („Голема Бакарна Планина“) во Фалун е прогласено за светско наследство на УНЕСКО.
Науката во 1988 година
1988 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Науката во 1989 година
1989 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Парохии во Јамајка
Јамајка е административно поделена на 14 парохии (parishes), во три грофовии (), кои денес немаат административно значење. Секоја парохија излегува на море.
Пастрово
Пастрово или Пасрево е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Козјак (езеро)
Козјак — вештачко езеро во Западна Македонија, најголемо во државата, сместено помеѓу планината Сува Гора на запад и резерватот „Јасен“ на исток. Езерото е долго 32 км, некаде е длабоко и 130 м, а максималното растојание од едниот до другиот брег изнесува 400 м. Кон езерото водат два пата: јужниот пристап кон езерото води од Македонски Брод и се протега по течението на реката Треска. Другиот пристап е од Скопје при што патот се протега под јужните падини на Водно.
Целер
Целер (Apium graveolens) е мочуришно растение од фамилијата штитоцветни растенија што се одгледува како зеленчук уште од антиката. Целерот има долго фиброзно стебленце кое се стеснува во лисја. Во зависнот од локацијата и сортата, неговите стебла, лисја или хипокотил се јадат или користат во готвење. Прашокот од семе од целер се користи како зачин.
Опис
Листовите на целер се иглички до двокрилни со ромбични ливчиња 3-6 см долги и 2-4 см широки. Цветовите се кремасто-бели и се добиваат во густо соединение umbels. Семињата се широко јајцевидни до глобозни, долги и широки. Модерните култив се избрани или за цврсти petioles, лисни стебленца или голем хипокотил. Стебленцето од целер лесно се одвојува на „жици“ кои се снопови аголни коленхима клетки надвор од васкуларниот пакет.
Козјак (езеро)
Флора и фауна
Во акумулацијата Козјак се среќаваат девет видови риби, но не е исклучено да се најдат и други видови на риби. Во последните години активно и редовно се врши порибување на езерото.
Целер
Опис
Див целер, Apium graveolens var. graveolens, расте до 1 m висок. Целерот е двегодишно растение кое се јавува низ целиот свет. Тој произведува цвеќиња и семиња само во текот на втората година. Се смета дека првото одгледување се случило во регионот на Медитеранот, каде што природните живеалишта биле солени и влажни, или блатни почви во близина на брегот каде целерот растел во агропиро-румицион-растителни заедници.
Северно од Алпите, дивиот целер се наоѓа само во подножје на почви со одредена содржина на сол. Претпочита влажни или влажни, богати со хранливи материи, калливи почви. Не може да се најде во Австрија и е сè поретко во Германија.
Етимологија
За прв пат потврден на англиски јазик во 1664 година, зборот „celery“ потекнува од француски céleri, за возврат na италијански seleri, множина од ' „selero“, што доаѓа од доцен латински „selinon“, the latinisation of the σέλινον, "celery".
Таксономија
Целерот беше опишан од Карл Линеус во Том еден од неговите Species Plantarum во 1753 година.
Култивација
Растенијата се одгледуваат од семе, се сеат во стаклена градина или отворена градина во зависност од годишното време и по едно или две разредувања и пресадувања, тие достигнуваат висина од 15 –, засадена во длабоки ровови за поволни за бланширање, што се врши со заземјување за да се исклучи светлината од стеблата. Развојот на самобланширачките сорти на целер, кои не треба да се заземјуваат, доминираат на комерцијалниот и на аматерскиот пазар.
Целерот најпрво се одгледувал како зимски и ранопролетен зеленчук. Се сметало за прочистување тоник да се спротивстави на скробут на зимската изхрана базирана на солено месо без свеж зеленчук. До 19 век, сезоната на целер во Англија била продолжена да трае од почетокот на септември до крајот на април.
Северна Америка
Во Северна Америка, комерцијалното производство на целер е доминирано од сортата наречена целер „Паскал“.. Градинарите можат да одгледуваат низа сорти, од кои голем број се разликуваат од дивите видови, главно по тоа што имаат стебла од лисја. Тие се распоредени во две класи, бела и црвена. Стеблата растат во тесни, прави, паралелни гроздови и обично се продаваат свежи на тој начин. Се продаваат без корен и останува само мала количина зелен лист.
Стеблата може да се јадат сирови, како состојка во салати или како арома во супи, чорби и печени во тенџере.
Европа
Во Европа, друга популарна сорта е celeriac (позната и како корен на целер), Apium graveolens var. „рапацеум“, расте затоа што неговиот хипокотил формира голем корен, од внатре бел. Коренот може да се чува со месеци во зима и најчесто служи како главна состојка во супа. Може да се делка и да се користи во салати. Листовите се користени како зачин; малите стеблата имаат само минимална употреба.
Азија
Кинески целер (Apium graveolens var. secalinum) е сорта од Источна Азија која расте во мочуришни предели. Кинескиот целер има карактеристично тенки стебла и посилен вкус и мирис во споредба со другите сорти. Се користи како арома во супи, а понекогаш и како прилог.
Див целер
Дивиот целер има избраздено стебло со листови во облик на клин, целото растение има груб, земјен вкус и специфичен мирис. Стеблата обично не се јадат (освен во супи или чорби во француската кујна), но листовите може да се користат во салати, а неговите семиња се продаваат како зачин. Со одгледувањето и бланширањето, стеблата ги губат својот кисел вкус го добиваат благиот, сладок, ароматичен вкус што го има целерот како растение за салата.
Бидејќи дивиот целер ретко се јаде, но е сепак подложен на истите болести како почесто користени сорти, тој често се отстранува од полињата за да се спречи на преносот на вируси како мозаична болест.
Берба и складирање
Бербата се одвива кога просечната големина на целерот во полето може да се продава; поради исклучително униформниот раст на културите, полињата се жнеат само еднаш. Листовите се отстрануваат и се собираат; целерот е спакуван според големината и квалитетот (определен според бојата, формата, исправноста и дебелината на петикот, стебленцето и средното ребро должина и отсуство на болест, пукнатини, расцепи, оштетување од инсекти и гниење). За време на комерцијалната берба, целерот се пакува во картонски кутии кои содржат помеѓу 36 и 48 стебленца и тежат до 27 kg. Под оптимални услови, целерот може да се чува до седум недели од 0 - 2 C.Внатрешните стебленца може да продолжат да растат ако се чуваат на температури над 0 °C. Рокот на траење може да се продолжи со пакување на целерот во микро-перфорирана фолија против замаглување. Свежо исечените ливчиња целер се склони кон распаѓање, што може да се спречи или намали со употреба на остри сечила за време на обработката, нежно ракување и соодветна санитација.
Стебленцето од целер може да се зачува преку кисење така што прво ќе се отстранат листовите, а потоа се варат стебленцата во вода пред конечно да се додадат оцет, сол и растително масло.
Сулфити
Во минатото, рестораните чувале целер во сад.со вода со конзерванс од зеленчук во прав, но беше откриено дека сулфит во конзервансот предизвикуваат алергиски реакции кај некои луѓе.. In 1986, the U.S. Food and Drug Administration banned the use of sulfites on fruits and vegetables intended to be eaten raw.
Корист
Целерот низ светот се јаде како зеленчук. Во Северна Америка се користи крцкавото petiole (лисното стебло). Во Европа хипокотил се користи како неговиот корен. Листовите се со силен вкус и се користат поретко, како арома во супи и чорби или како сушена билка. Целерот, кромидот и пиперките се „свето тројство“ на Креолска кујна на Луизијана и Кајун кујна. Тие го сочинуваат францускиот mirepoix, кој често се користи како основа за сосови и супи. Целерот е главен производ во многу супи.
Листови
Листовите на целер често се користат во готвењето за да се додаде благ зачинет вкус на храната, сличен на, но поблаг од црниот пипер. Листовите од целер се погодни да се исушат како зачини за употреба со пржена или печена риба, месо и како дел од мешавина на свежи зачини погодни за употреба во супи и чорби. Може да се јадат и сирови, измешани во салата или како гарнир.
Семки
Во умерените земји, целерот се одгледува и заради семето. Всушност, многу мало овошје, овие „семиња“ даваат вредно етерично масло што се користи за парфеми. Маслото содржи хемиско соединение апиола. Семето од целер може да се користи како арома или зачин, или како цели или мелени семиња.
Сол од целер
Семето може да се меле и да се меша со сол за да се добие сол од целер. Солта од целер може да се направи од екстракт од корените или со користење на суви лисја. Солта од целер се користи како зачин, во коктели (особено за подобрување на вкусот на коктелите Bloody Mary), на Хот-дог во стилот на Чикаго и во Old Bay Зачини. Слично на тоа, комбинациите на целер во прав и сол се користат за вкус и зачувување на суво свинско месо и други преработки од месо. Природното нитрити во целер делуваат синергетски со додадената сол за лекување на храната.
Сок од целер
Во 2019 година, во Соединетите Американски Држави беше пријавен тренд на пиење сок од целер, врз основа на тврдењата „детоксикација“ објавени на еден блог. Тврдењата немаат научна основа, но трендот предизвика значителен скок на цените на целерот.
Нутриција
Референтната порција целер 100 g обезбедува 67 kJ енергија на храна и се состои од околу 95% вода, 3% јаглехидратиs, 1% белковина и содржи занемарливи масти (табела). Целерот е богат извор на витамин К, обезбедувајќи околу 28% од Дневна вредност, без други витамини или минерали во значителна содржина.
Алергии
Целерот е меѓу малата група на намирници кои можат да предизвикаат алергиски реакции; за луѓето со алергија на целер, изложеноста може да предизвика потенцијално фатална анафилактичен шок. Cases of allergic reaction to ingestion of celery root have also been reported in pollen-sensitive individuals resulting in gastrointestinal disorders and other symptoms, although in most cases, celery sensitivity is not considered clinically significant. Во Европската унија, храната што содржи или може да содржи целер, дури и само трагови, мора да биде јасно означена.
Растението Apium graveolens има оцена OPALS скала за алергија од 4 од 10, што укажува на умерен потенцијал за предизвикување алергиски реакции, влошени со прекумерна употреба на истото растение во текот на градина. Целерот предизвика осип на кожата и вкрстени реакции со моркови и амброзија.
Хемија
Главните хемикалии одговорни за аромата и вкусот на целерот се бутилфталид и седанолид.
Историја
Даниел Зохари и Марија Хопф забележуваат дека листовите од целер биле дел од венците пронајдени во гробницата на фараонот Тутанкамон (починал 1323 пр.н.е.), и целерот мерикарп датиран во седмиот век п.н.е. биле пронајдени во Хераион на Самос. Сепак, тие забележуваат дека бидејќи A. graveolens диво расте во овие области, тешко е да се определи дали овие остатоци претставуваат диви или култивирани форми. Само во класично време е сигурно дека целерот бил одгледуван.
М. Фрагиска споменува археолошки пронајдок на целер кој датира од 9 век п.н.е., во Кастанас; сепак, книжевните докази за Стара Грција се многу пообилни. Во Илијада на Хомер, коњите на Мирмидоните пасат по дивиот целер што расте во мочуриштата на Троја и во Одисеја , се спомнуваат ливадите со виолетова и дива целер што ја опкружуваат пештерата Калипсо.
Доцното пристигнување на целерот во англиската кујна е краен производ на долгата традиција на селекција на семиња потребна за да се намали горчината на сокот и да се зголемат неговите шеќери. До 1699 година, Џон Евелин можел да го препорача во неговата Acetaria. Дискурс за Салати'': „Селери, apium Italicum, (и од семејството Петроселин) бил порано непознат за нас (не многу одамна од во Италија) е жежок и подарежлив вид Macedonian Persley или Smallage... и поради неговиот висок и благодарен вкус, секогаш се става среде Големиот Салет, на нашите великани маси и на гозбите на преторите, како благодатта на целиот одбор“.
Целерот незначително се појавува во колонијалните американски градини; неговите кулинарски ограничувања се рефлектираат во набљудувањето на авторот на A Tractise on Gardening, by a Citizen of Virginia дека тој е „еден од видовите магдонос.“ Нејзиниот прв проширен третман во печатена форма беше во „Календар на американскиот градинар“ на Бернард М'Махон (1806).
По средината на 19 век, континуираните избори за рафинирана остра текстура и вкус го донеле целерот на американските трпези, каде што се служел во вазни со целер за да се посолува и јаде сиров. Целерот бил толку популарен во Соединетите Држави во 1800-тите и раните 1900-ти што New York Public Library historical menu archive покажува дека тој бил третото најпопуларно јадење во менијата во Њујорк за тоа време. Во тие денови целерот чинел повеќе од кавијарот, бидејќи било тешко да се одгледува. Имало многу сорти на целер во тоа време кои повеќе не постојат бидејќи тешко се одгледуваат.
Св. Илија (Жван)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Жван. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на 1 км југоисточно од селото, каде се наоѓа новата црква подигната на култно место, односно, според кажувањата на мештаните, врз темелите од постара дрвена црква.
Мери Аницин - Пејоска
Мери Аницин - Пејоска е родена 1955 година во Скопје. Таа е дипломиран архитект, работела и на дизајн на накит и мебел. Во моментов ја извршува функцијата на директор на Музејот на Македонија, како кадар на партијата ДОМ.
Учествувала на голем број на групни изложби. Во 2005 година се претстави со самостојната изложба "Кодот на Божицата". Добитничка е на голем број на награди, меѓу кои и Јустинијанова порта, а од 2000 година има статус на слободен уметник.
Мажена е, и мајка на две ќерки.
Vandal (музичка група)
Vandal (кирилично: Вандал) — македонски треш метал бенд формиран во Куманово. Основан е во 2006 година, од страна на басистот Горан Митковски и поранешниот тапанар Драган. Подоцна на бендот му се приклучиле гитаристот Дамјан Милановски и вокалот Бојан Стојановски - Шваба. На почетокот овој музички квартет свирел песни од постарите треш состави како Металика, Пантера и Слеер.
Првата песна во нивно авторство се вика „World’s Reflection“, а по неа следеле многубројни настапи по клубовите ширум Македонија. Набргу во бендот се приклучил и Ненад Вељковиќ како петтиот и најнов член. Во меѓувреме дотогашниот тапанар Драган си заминал, а на негово место пристапил Андреј Мициќ, чиј музички стил се одликува со доста брзи ритми и агресивно музицирање.
Имаат настапувано на повеќе официјални музички фестивали и манифестации, од кои поважни се: Мораториум 3, фестивалот „Дојди веслај 2007“, како и „Рок Фест 2008“ каде го освоиле првото место според гласовите на публиката. Во моментов бендот работи на нов материјал и се подготвува за поголеми и поамбициозни проекти.
Дион Ворвик
Мари Дион Ворвик (англиски: Dionne Warwick; родена на 12 декември 1940) е американска пејачка, актерка и телевизиска водителка.
Ворвик е рангирана меѓу 40-те најголеми американски хит пејачи во периодот од 1955 до 1999 година, врз основа на пласманот на нејзините песни на Билбордовиот Hot 100. Таа се наоѓа на второ место на листата на пејачки од рок ерата (1955-1999). Таа, исто така, е една од најпознатите вокали на сите времиња, а во периодот од 1962 до 1998 година 56 нејзини песни се нашле на Hot 100 листата (12 од нив на Топ десет), и вкупно 80 песни - соло или во соработка - на Hot 100., R&B или adult contemporary листата. Дион се наоѓа на 74-то место на Билбордовата листа „Најдобри уметници на сите времиња“.
Во текот на својата кариера, Ворвик продала преку 100 милиони плочи ширум светот и има освоено бројни награди, меѓу кои и шест Греми награди. Ворвик има своја ѕвезда на Булеварот на славата во Холивуд, а примена е и во Гремиевата куќа на славните, Куќата на славните од R&amp;B музиката и Патеката на славата крај театарот Аполо. Во 2019 година, Дион Ворвик ја освоила наградата Греми за животно дело. Три нејзини песни („Walk On By“, „Alfie“ и „Don't Make Me Over“) се примени во Гремиевата куќа на славата. Таа е поранешен амбасадор на добра волја на Организацијата за храна и земјоделство на ОН.
Машина за дезинтеграција
Машината за дезинтеграција е многу мала приказна напишана од страна на Сер Артур Конан Дојл. Книгата за првпат била објавена во 1929 година. Приказната обработува откривање на машина што е способна за дисинтеграција на објекти и повторно да ги формира истите како што биле. Приказната е дел од серијалот книги и приказни за Професор Челенџер.
Џонатан Дем
Џонатан Дем (англиски: Jonathan Demme) - американски филмски режисер.
Биографија
Џонатан Дем починал на 29 април 2017 година.
Творештво
Дем започнал да го пече филмскиот занает во средината на 1970-тите, под менторство на Роџер Корман, работејќи на повеќе Б-филмови. вниманието на критиката и на публиката го свртел во 1977 година, со постмодернистичката комедија Citizen's Band, како и со комедијата „Нешто диво“ (Something Wild) од 1986 година. Сепак, најголема популарност и признание стекнал со филмовите „Кога ќе стивнат јагнињата“ од 1991 и „Филаделфија“ од 1993 година, за кои ја добил наградата „Оскар“. Исто така, познат е неговиот документарен филм од 1985 година, „Престани да мудруваш“ (Stop making sense) во кој ја прикажува групата „Токинг хедс“ за време на концерт.
Stria vascularis
Stria vascularis (латински: „васкуларна лента“) е лентовиден орган со епителна структура сместен на надворешниот ѕид на кохлеарниот канал во кохлеата на внатрешното уво. Оваа структура ја регулира концентрацијата на јони во ендолимфата.
Сестерциј
Сестерциј (лат. semis tertius или „четвртина денар“) во Римската Република претставувал сребрена монета со вредност од два и пол асови, со ознака IIS и просечна тежина од 1,13 гр. Сребрениот сестерциј бил воведен во 211 г. п.н.е. и бил кован кратко време до 207 го пр.н.е., а потоа неговото ковање повторно, за кратко, оживеало меѓу 49 и 44 г. п. н.е.
Stria vascularis
Во случај на оштетување на NKCC1 каналот, на пример, поради инхибиција од страна на ототоксични супстанции (на пр. фуросемид), доаѓа до губење на слухот во рамките од 30 до 50 dB.
Сестерциј
Во монетарниот систем на Римското Царство, сестерциј претставува бронзена монета со вредност од четири асови и просечна тежина од 27,28 гр. Тој бил воведен во оптек со монетарната реформа на Октавијан Август во 23 г. п.н.е. и бил кован до средината на III век н.е.
Ашкенашка синагога (Истанбул)
Ашкенашка синагога (турски: Ashkenazi Sinagogu) — еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција, блиску кулата Галата во Бејоглу.
Оваа синагога е една од ретките храмови кои се отворени за верниците и посетителите. Овој објект бил изграден во 1900 година од страна на евреите по потекло од Австрија, кои имигрирале во Турција.
1557
1557 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1557 година од новата ера, 557. од вториот милениум, 57. од XVI век и осма од 1550-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7065 и 7066 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6307 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5317 и 5318 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2310.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1557 година се протега во 4193 и 4194, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4253 и 4254 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2100. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 964 и 965 исламска година.
Санкт Петербург
Санкт Петербург (Санкт-Петербург) — еден од најголемите градови во Русија основан од страна на царот Петар Велики во 1703 година. Изграден е на мочурливо земјиште, а за време на неговата изградба загинале илјадници луѓе. Овој град е создаден за да ја отвори Русија за Западот, а во текот на наредните два века тој ја заменил Москва како центар на политичкиот живот во Русија.
Низ неговата историја, градот го сменил своето име трипати. За време на Првата светска војна, неговото име е сменето во Петроград. Во советската ера пак, вториот по големина град во СССР го носел името на Ленин - Ленинград. По падот на комунизмот, на градот му е вратено првобитното име, Санкт Петербург, иако неговите жители нагалено го викаат само Петар (Питер).
Потекло на поимот
Петар Велики првично го нарекол градот Санкт Петербург. По почетокот на Првата светска војна, градот бил преименуван во Петроград. На 26 јануари 1924 бил преименуван во Ленинград. На 6 септември 1991 повторно било вратено првобитното име.
Историја
Кон крајот на 17 век, Петар Велики, кој бил заинтересиран за поморските работи, сакал Русија да добие пристаниште со цел да тргува со остатокот од Европа. Тој имал потреба од подобро пристаниште од она кое било главно во земјата во тоа време, Архангелск, кое се наоѓа на Белото Море на крајниот север и било затворено во текот на зимата.
Демографија
Според бројот на жители Санкт Петербург е втор најголем град во Русија. Според пописот од 2010 година, во градот живееле 4.879.566 жители. Етничкиот состав на населението е: Руси 92.5%, Украинци 1.5%, Белоруси 0.9%, Татари 0.7%, Ерменци 0.5%, Евреи 0.5%, Узбеци 0.4%, Таџици 0.3%, Азери 0.3%, Грузијци 0.2%, Молдавци 0.2%, Финци 0.06%.
Санкт Петербург како тема во уметноста и во популарната култура
Санкт Петербург се јавува како тема и инспирација на бројни дела во уметноста и во популарната култура, како:
Во својот роман, „Злосторство и казна“, Фјодор Достоевски го опишува Санкт Петербург на следниов начин: „Ова е град на полулудите. Кога ние би имале наука, тогаш медицинарите, правниците и филозофите би можеле да извршат над Петроград многу драгоцени истражувања, секој во својата струка. Ретко каде ќе се најдат толку мрачни, остри и чудни влијанија врз душата човечка како во Петроград. Колку само значат климатските влијанија! Меѓутоа, тоа е административен центар на Русија и неговиот карактер мора да се одрази на сè.“
Бразилија
Бразилија (Brasília) е престолнина на Бразил. Градот и неговиот округ се сместени во Централно западниот регион на земјата, во рамнината Планалто. Брои околу 2,557,000 жители (2008 БИГС проценка), правејќи го четврт по големина во Бразил, после Бело Хоризонте и Форталеза. Но, агломерацијата е на 9-то место. На листата е на Светско Наследтво на УНЕСКО.
Како престолнина, Бразилија е седиште на трите гранки на Бразилската власт. Во Бразилија исто така се наоѓаат и седиштата на многу Бразилски компании, како Банката на Бразил, Caixa Econômica Federal, Correios и Телеком Бразил. Градот е светска референца за планиран град. Сместувањето на резиденцијални градби околу широки урбани области, градејќи го градот околу големи улици и делејки го на сектори, поттикнало дебата околу животот во големи градови во 20 век. Проектираниот дизајн на градот вклучувал специфични области за скоро сѐ, вклучувајќи акомодација - Хотелски сектори, јужен и северен. Сепак нови обласи се планираат и денес како локации за хотели, како сектори за Хотели и Туристички северен сектор, сместен на бреговите на езерото Параноа.
Градот е планиран и развиен во 1956-та, со Лусио Коста како главен урбанист и Оскар Ниемејер како главен архитект. Во 1960 и официјално станал Бразилска престолнина. Гледан одозгора формата на градот доликува на авион или пеперутка. По обичај градот е нарекуван Capital Federal (Федерален Главен Град), или поедноставно BSB. Жителите на градот се нарекувааат бразилијанци или кандингоси.
Бразилија има sui generis статус во Бразил.Федералниот округ не може да биде разделен на општини.
Меѓународниот аеродром Бразилија е важна воздухопловна точка за остатокот од земјата, сврзувајки го градот со сите поважни градови на Бразил и многу други меѓународни одредишта. Трет е во бразил по патници и летови.
Историја на градот
Бразилија е изградена со цел да биде Бразилска престолнина. Идејата била да се префрли главниот град од јужниот морски дел во централниот дел на Бразил. Пред тоа главен град на Бразил бил Рио де Жанеиро, а пред него Салвадор. Со преместувањето на главниот град во централните области на земјата, владата имала намера да ја зголеми густината на населението во тие области. Луѓе од цел Бразил биле најмени во неговата изградба, а најмногу од северен Бразил. Лусио Коста го проектирал градот така што не би имало потреба од семафори. Голем дел од оригиналниот план е променет поради брзиот пораст на Бразилија. Коста не предвидел толку брз раст, Бразилија денес има семафори како и секој друг град.
Клима
Националната престолнина ужива тропска клима со сезони коишто ги определува степенот на влажност на воздухот, една сезона е сува, додека другата е компаративно влажна. Просечната температура е 20.5 °C (69 °F). Септември, крајот на сувата сезона, има највисока температура, 28 °C (82.9 °F), а јули најниска максимална температура, 25 °C (77.2 °F). Наниската минимална температура е во јули (13 °C или 55.2 °F), а најниските минимални температуре се во ноември и декември (18 °C or 63.5 °F). Сувата сезона трае од доцен март или ран април до доцен септември или ран Октомври.
Демографија
Во 1960-та ФД имал околу 140,000 жители. Во 1970-та бројката нараснала на повеќе од 537,000. Во 2000 населението на округот било нешто повеќе од 2,000,000. Планиран за само 500,000 жители, Бразилија нараснала многу повеќе од предвиденото.
Уште од почетокот прирастот на Бразилија бил важен при планирањето, Според оригиналните планови Бразилија требало да биде град на управата и нејзиниот персонал. Но за време на самата градба, доста бразилци од цел Бразил мигрирале тука, привлечени од возможноста за работа.
Бразилија има еден од највисоките прирасти во Бразил, со 2.82% годишно, воо главно заради внатрешна миграција.
Индексот на човечки развој во градот изнесува 0.936, а нивото на писменост 4.35%.
Стопанство
Бразилиската економија е доминирана од
Услуги
(91% од локалниот БДП, според БИГС):
Индустрии
Основните земјоделски производи се кафе, јагоди, портокали, лимони, папаја, соја и манго.
Округ има БДП од US$ 69,844 billion, според БИГС. Удел во Бразилскиот БДП US$ 69,844%
Образование
Португалскиот е официјален. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 20 (Струмица)
'''Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 20''' — дуќан во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Бен Хамер
Бенџамин Џон "Бен" Хамер (роден на 20 ноември 1987 година) — англиски фудбалер, голман на.
Керстин Кардон
Матилда Кристина (Керстин) Кардон (1843–1924) била шведска сликарка и учителка по уметност. Една од првите 18 жени кои биле примени во женскиот оддел на Кралската шведска академија за ликовни уметности, таа продолжила да слика портрети и мртва природа во масло и пастел. Во 1875 година, таа започнала да предава на Семинари за обука на женски учители (Högre lärarinneseminariet) и отворила сопствено сликарско училиште во центарот на Стокхолм. Таа била популарна сликарка на портрети од високото општество, таа направила три портрети на кралот Оскар II.
Биографија
Родена во Стокхолм на 17 август 1843 година, Матилда Кристина Кардон била ќерка на литографскиот уметник Јохан Елиас Кардон (1802–1878) и неговата сопруга Брита Кристина родена Сундберг (1812–1894). Тие имале две ќерќи а Матилда била помалата. Откако првично била обучена од нејзиниот татко, во 1864 година таа била една од првите 18 жени кои биле примени од новиот женски оддел на Кралската академија каде студирала до 1871 година
Таа за прв пат насликала мртва природа и жанровски слики, поднесувајќи го малку хумористичното дело „Lurande katt“ (мачка што демне) до Уметничката асоцијација на Стокхолм во 1868 година. По завршувањето на студиите, таа одела на студиски патувања во Париз, Минхен, Лондон, Виена, Италија и Холандија, особено за да го усоврши нејзиното портретно сликарство.
Во 1875 година, по предавањата во различни училишта во Стокхолм, таа била ангажирана од страна на Училиштето за обука како инструктор по цртање до 1884 година. Паралелно, таа отворила сликарско училиште во нејзиното ателје на Дротнингатан во центарот на Стокхолм каде што останала до 1911 година. Преку нејзините многубројни студенти, таа можела да даде значаен придонес во уметноста во Шведска. Во 1890 година, таа станала членка на Шведската федерација на уметници (Svenska Konstnärsförbundet) и била назначена за комесар за одделот за шведски женски уметници на Светскиот саем во Чикаго во 1893 година. Од 1907 година, таа била член на уметничкиот комитет на Пријатели на ракотворби.
Керстин Кардон починала во Стокхолм на 5 јануари 1924 година.
Ват Арун
Ват Арун Ратчаварарам Рачаварамахавихан (วัดอรุณราชวราราม ราชวรมหาวิหาร) или Ват Арун (, („Храмот на зората“) ― будистички храм (ват/уат) во областа Бангкок Јај во Бангкок, Тајланд, на западниот брег Тонбури на реката Чао Праја. Храмот го добил своето име од хиндускиот богот Аруна, често персонифициран како зрачењето на изгрејсонцето. Ват Арун е меѓу најпознатите знаменитости на Тајланд. Првата светлина од утринските часови се одбива од површината на храмот со бисерен ефект. Иако храмот постои од XVII век, неговиот карактеристичен пранг (кула) бил изграден во почетокот на деветнаесеттиот век за време на владеењето на Рама II и Рама III. Будистички храм постоел на местото Ват Арун уште од времето на Кралството Ајутаја. Тогаш бил познат како Ват Макок, по селото Банг Макок во кое бил изграден (Макок е тајландско име за растението Spondias pinnata). Според историчарот, и принц Дамронг Раџанубаб, храмот бил прикажан на француските карти за време на владеењето на Нарај (1656–88). Храмот бил преименуван во Ват Чаенг од Таксин (1767–82) кога го основал својот нов главен град Тонбури во близина на храмот, по падот на Ајутаја. Се верува дека Таксин ветил дека ќе го обнови храмот откако ќе го помине во зори. Храмот ја зачувал сликата на Смарагден Буда пред да биде пренесена во Ват Пра Каев на источниот брег на реката во 1784 година. Храмот се наоѓал на теренот на кралската палата за време на владеењето на Таксин, пред неговиот наследник Рама I (1782–1809) да ја премести палатата на другата страна на реката. Храмот бил напуштен до владеењето на Рама II (1809–24), кој го обновил храмот и почнал да планира да ја подигне главната пагода на 70м. Работата на пагодата започнала за време на владеењето на Рама III(1824–51). Главниот пранг бил завршен во 1851 година, по девет години континуирана изградба.
Храмот претрпел големи реставрации за време на владеењето на Чулалонгкорн (Рама V, 1868–1910) и во 1980 година, пред прославата на двестегодишнината од основањето на Бангкок. Најобемните возобновувачки работи на прангот биле превземани од 2013 до 2017 година, при што биле заменети значителен број на скршени плочки и бел употребен варов малтер за доработување на многу од површините (заменувајќи го цементот, користен при претходните обновувања). Како што работата се приближувала до својот крај во 2017 година, фотографиите од резултатите предизвикале одредени критики за новиот изглед на храмот, кој изгледал многу бел во споредба со неговата претходна состојба. Одделот за ликовни уметности го бранел делото, наведувајќи дека тоа било внимателно направено за да го одрази првобитниот изглед на храмот.
Архитектура
Главната одлика на Ват Арун е неговиот средишен пранг, кој е обложен со шарен порцелан. Ова се толкува како пагода слична на ступа обложена со обоени глинени садови. Висината е одредена од различни извори помеѓу 66,8 м и 86 м. Аглите се опкружени со четири помали споредни прангови. Пранговите се украсени со школки од Mauritia mauritiana и парчиња порцелан, кои претходно биле користени како баласт од чамците кои доаѓале во Бангкок од Кина.
Средишниот пранг е обложен со седумстран трозабец, кој многу извори го нарекуваат „Трозабезот на Шива“. Околу основата на пранг се наоѓаат различни фигури на древни кинески војници и животни. Над втората тераса се наоѓаат четири статуи на хинду богот Индра што јава на Ераван. Во будистичката иконографија, средишниот пранг се смета дека има три симболични нивоа - основата за Трајпум што ги означува сите области на постоењето, средината за Таватимса, рајот Тусита каде што се задоволуваат сите желби и врвот што означува девафум што означува шест небеси во седум области на среќата. На брегот на реката има шест павиљони во кинески стил. Павилјоните се направени од зелен гранит и содржат мостови за слетување. Веднаш до прангот е Салата за ракополагање со слика на Нирамитр Буда, наводно дизајнирана од Рама II. Предниот влез на Салата за ракополагање има покрив со централен шпиц, украсен со обоена керамика, обложена со обоен порцелан. Внатре има голем олтар со црвен, сив и бел мермерен украс. Има два демони, или фигури на чувари на храмот, напред. Муралите се создадени за време на владеењето на Рама V.
Космологија
Средишниот пранг ја симболизира планината Меру на хиндуската космологија. Споредните прангови се посветени на богот на ветрот, Пра Пај. Демоните (јакша) на влезот во убосот се од Рамакиен. Белата фигура е наречена Сахаса Деја, а зелената е позната како Тоцакан, демонот Равана од Рамајана.
Пристап
До Ват Арун може да се пристапи преку реката Чао Праја, а фериботите патуваат преку реката кон пристаништето Махарај. За странците, храмот наплаќа влезница од 100 бахти (од јануари 2021 година). За време на Катина, кралот патува во Ват Арун во поворка од кралски бродови за да им подари нови облеки на тамошните монасите.
Бертам Брокхаус
Бертам Невил Брокхаус (Bertram Neville Brockhouse — ) — канадски физичар. Тој бил награден со Нобеловата награда за физика во 1994 (поделена со Клифорд Шал) „за развојот на неутронската спектроскопија“ и „за пионерски придонеси кон развојот на техниките на неутронско расејување за проучување на кондензираната материја".
Живот
Брокхаус се родил во Летбриџ, Алберта. Тој дипломирал во Британскиот колумбиски универзитет во 1947, магистрирал во Торонтскиот универзитет во 1948, а докторирал во 1950.
Од 1950 до 1962, Брокхаус спровел истражување во Чалк Риверовата јадрена лабораторија за атомска енергија на Канада. Тука тој бил придружен од П. К. Јенгар, кој се смета за татко на индискиот јадрен програм.
Во 1962, тој станал професор во МекМастеровиот универзитет во Канада, каде останал сè до неговото пензионирање во 1984.
Награди и признанија
Во 1982, Брокхаус станал офицер на Поредок на Канада и бил унапреден на придружник во 1995.
Во октомври 2005, како дел од седумдесет и петтата прослава од основањето на МекМастеровиот универзитет во Хамилтон, Онтарио, Канада, улица на универзитетскиот кампус ("University Avenue") била преименувана во „Брокхаус Веј“ во чест на Брокхаус. Градот Дип Ривер, Онтарио исто така има именувано улица во негова чест.
Нобеловата награда која ја добил Бертам Брокхаус (споделена со Клифорд Шал) во 1994, најмногу се чекало да биде доделена (почнувајќи од времето кога истражувањето започнало).
Во 1999 одделението за кондензирана материја и материјална физика и Канадското здружение на физичари создале медал во чест на Брокхаус. Медалот е наречен „Брокхаусов медал“ и се доделува како препознавање и охрабрување на исклучително експериментални или теоретски придонеси во кондензираната материја и материјалната физика. Овој медал се доделува на годишно ниво на основа на исклучително експериментални или теоретски придонеси во физиката на кондензираната материја. Услов за учество е тоа што кандидатот првенствено треба да го изврши истражувањето со канадска институција.
Каролина Паундс
Каролина Паундс (родена Елам -1840-1880) била ирска акварел уметник. Таа изработила студии за растенија и птици од Нова Гвинеја и Австралија.
Животот
Малку е познато за Каролина Паунд. Родена била Каролин Елам и потомок на Јоркшир Квекерс, ќерка на поручник Џозеф Елам. Таа се омажила за д-р Џејмс Бејкер Паунс, протестантски аптекар и претприемач, од Њу Рос, округот Вексфорд (р. 1884 година). Најстариот син на парот, Џозеф Елам Паундс, е роден во 1838 година во Моатхил, округот Ватерфорд. Семејството емигрирало во Сиднеј околу 1846 година, бидејќи се чинело дека биле банкротирани од ирскиот глад. Во некрологот на д-р Паунд било наведено дека тој првично работел во Баларат, Викторија. Откако изгубил голема сума пари на увезени рударски машини што имал намера да ги продаде, тој работел како медицински службеник во HM Prison Pentridge до 1862 година. Потоа бил назначен за агол за областа Сандхерст ( Бендиго ), пензионирајќи се во 1877 година. По ова, тој и Паунд отпатувале на места како Јапонија за да го посетиле нивниот најмлад син, Чарлс Џ.В. Пфаундес. Поновите истражувања за нивниот син Чарлс покажувале дека парот се разделил кога тој имал 6 години во 1846 година, дека тој бил одгледан исклучиво од неговиот татко и дека тој сам емигрирал во Австралија. Поголемиот дел од делото на Паунд било без датум, но она што било означено во 1846 година. Бокинг верувал дека Паундс не живеела постојано во Австралија, туку поминала одреден временски период таму во 1846 година пред да се вратела во Ирска каде што починала во 1898 година.
Нивниот постар син Џозеф, кој бил вдовец со две деца, се оженил со Лилијас Иботсон од Гилонг во 1874 година. Цртежите на Паунд биле откриени во семејната куќа на Иботсон, The Heights, од страна на Националниот фонд на Викторија во 1980-тите и тие останале таму изложени.
Уметничко дело
Паундс произвела мал број на студии за растенија и птици во Австралија и Нова Гвинеја, за кои се верувало дека датираат од 1840-тите до 1880-тите. Предметите вклучувале Дианела, Шипинка и Блекбери, како и рајска птица од Нова Гвинеја. Тие биле насликани во ориентален стил, покажувајќи влијание од кинеската и јапонската извозна уметност. Ова веројатно се должело на фактот дека нивниот најмлад син му служел на императорот на Јапонија и бил владин преведувач. Сликите биле украсни, изведени во стил на шиносери на оризова хартија.
291
291 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 291 година од новата ера, 291. од првиот милениум, 91. од III век и втора од 290-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5799 и 5800 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5041 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4051 и 4052 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1044.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 291 година се протега во 2927 и 2928, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2987 и 2988 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 834. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 341 и 340 година пред хиџра.
Хјурон
Хјурон е едно од Големите езера. Тоа се граничи на запад со Мичиген, а од исток со покраината Онтарио. Името на езерото му го дале раните француски истражувачи, а е засновано на Хјурон народот кои го населуваат околниот регион.
Географија
Езерото Хјурон (45°00”N 83°00”W) е второто најголемо од Големите езера, со површина од 59,600 км2, блиску до големината на Западна Вирџинија, правејќи го третото најголемо слатководно езеро на Земјата (четврто, ако се вклучи и соленото Касписко Езеро). Хјурон содржи 3,538 кубни km вода и има бргова линија долга 6,157 км.
Хјурон се наоѓа на 176 m надморска висина. Просечната длабочина на езерото е 59 m, додека максималната е 229 m. Езерото е долго 332 км и широко 245 км.
Поголеми градови на Хјурон се: Сагинау, Мичиген, Беј Сити, Мичиген, Алпена, Мичиген, Шибојган, Мичиген, Сент Игнас, Мичиген, Порт Хјурон, Мичиген, Годерих, Онтарио и Сарнија, Онтарио.
Забележлива атракција на езерото е островот Мантулин, кој ги дели Северниот Канал и Џорџискиот Залив од основната маса на вода на Хјурон.
Геологија
Езерото Хјурон е поврзано со езерото Мичиген, кое лежи на иста надморска висина. Протокот Макинак ги прави овие две езера геолошки и хидролошки истата маса на вода. Горното Езеро е значително повисоко од овие две. Тоа се празни од реката Сент Мерис кај Со Сент Мари откаде се влева во Хјурон.
Како и другите Големи езера, и Хјурон е формирано од стопениот мраз од ледниците.
Англо-турска војна (1807-1809)
Англо-турската војна (1807-1809) е дел од Наполеоновите војни.
Во летото 1806 година за време на војната со Третата коалиција (Британија, Русија, Прусија, Шведска), амбасадорот на Наполеон генерал Себастијан се обидел да ја убеди Високата порта да ги укине сите специјални привилегии дадени на Русија во 1805 година и да ги отвори Дарданелите само и исклучиво за француски воени бродови. Во замена Наполеон ветувал помош на султанот за задушување на востанието во Србија и обновување на изгубените отомански територии. Кога во 1806 година руската армија тргнала кон Молдавија и Влашка, Османлиите објавувиле војна на Русија.
За време на Дарданелската операција во септември 1806 година, Британците го притиснале султан Селим III да го протера Себастијан и да објави војна на Франција. Откако Селим го отфрлил ултиматумот, британските сили влегле во Дарданелите на 19 февруари 1807 година, ги уништиле османлиските морски сили во Мраморното Море а по добиената француска помош на 8 март 1807 година се повлекле кон Средоземно Море.
На 16 март 1807 година 5.000 британски војници го окупирале градот Александрија во Египет. Во меѓувреме Османлиите воделе тешка војна со Русија, а француската поддршка била многу мала. Поради ова на 5 јануари 1809 година Османлиите го потпишале договорот од Дарданелите со Британците.
Според договорот Османлиите им дале на британските трговци големи привилегии. Британија ветила дека ќе го заштити интегритетот на Османлиското Царство против француската инвазија
NGC 2568
NGC 2568 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.