cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
509
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6017 и 6018 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5259 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4269 и 4270 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1262.
Џанет Андерсон
Кетлин Џанет Андерсон (Kathleen Jannette Anderson; 1927 - 5 јули 2002) беше назначена за заменик директор на Универзитетот Единбург Непиер во 1983 година, станувајќи првата жена назначена на таква позиција во Шкотска. Професорката Андерсон е биолог, стипендист на Кралското друштво во Единбург, стипендист на Биолошкиот институт, на Хемискиот кралски колеџ, на Шкотскиот совет за стручно образование и се здобива со ОБЕ во 1987 за заслуги во образованието. Го развива првиот интердисциплинарен курс со диплома на Колеџот Непиер (сега Универзитет Единбург Непиер) и значајно придонесува кон развојот на истражувањето во универзитетот.
Директорска
Андерсон е директорка на следниве институции:
Касарни (Прилеп)
Касарни — археолошко наоѓалиште во Прилеп. Наоѓалиштето претставува некропола од железното време. Во непосредната близина на касарните, од јужната страна е откриен гроб граден од камени плочи. Во гробот се најдени еден керамички сад и два висулци со облик на очила. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Список на државни водачи во 997 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Белоруска Народна Република
Белоруска Народна Република (БНР ) (белоруски: Беларуская народная республика, руски: Белорусская народная республика) — држава која постоела во периодот од 1918 до 1919 година и претставувала неуспешен обид да се создаде белоруска држава на територијата контролирана од Германската Царска Армија за време на Првата светска војна.
БНР била прогласена на 9 март 1918 година во Минск од страна на членовите на Извршниот комитет на Првиот Белоруски конгрес, а две недели подоцна, на 25 март 1918 година, била прогласена за независноста. Во 1919 година таа постоела со алтернативната комунистичка влада на Советска Социјалистичка Република Белорусија, која подоцна станала дел од Литванско-Белоруска Советска Социјалистичка Република, преместувајќи го своето седиште на владата во Вилнус и Гродно, но престанала да постои окупирањето на целата белоруска територија од страна на полските и болшевичките сили за време на Полско-советската војна. Во моментов, нејзината влада во егзил, Рада, е најстарата влада која сè уште функционира.
Историја
Белоруската Народна Република прогласена на територијата на денешна Белорусија три недели по потпишувањето на Брест-литовскиот договор на 3 март 1918 година помеѓу новата болшевичка влада на Советска Русија и Централните сили во граничниот град Брест-Литовск.
Паралелно со преговорите што започнале меѓу Германците и Болшевиците, Белорускиот совет активно барал признавање на автономниот статус на Белорусија, со продолжување на внатрешните дискусии за тоа дали треба да стане автономија во рамките на Русија или да се прогласи национална независност.
Во својата прва конститутивна повелба, донесена на 21 февруари 1918 година, белорускиот совет се прогласил за единствена легитимна сила на територијата на Белорусија. На 9 март, по потпишувањето на Брест-литовскиот договор помеѓу Германците и болшевиците, Белорускиот Совет издал втора повелба каде што прогласил формирање на Белоруска Народна Република. Белорускиот совет станал привремена влада на Белорусија и бил преименуван во Совет на Белоруска Народна Република.
Територија
Во својата трета конститутивна повелба, за БНР се барале следните територии: Могилевската губернаторска област (провинција), како и белоруските делови на Минската губернаторска област, Гродненската губернаторска област, вклучувајќи го и Бјалисток, Вилнушката губернаторска област, Витебската губернаторска област и Смоленската губернаторска област, како и делови на граничи губернаторски области населени со Белоруси, отфрлајќи го тогаш поделениот дел од белоруските земји меѓу Германија и Русија. Областите биле прифатливи за властите поради белоруското мнозинство или големо малцинство во овие делови, иако имало и бројни Литванци, Полјаци, Евреи итн. Некои од Евреите зборувале руски како мајчин јазик, други зборувале јидиш.
Воени сили
Во текот на своето постоење, властите направиле обиди создадат редовни вооружени сили. Белоруските воени единици започнале да се формираат во рамките на неорганизирана руска армија веќе во 1917 година.
Генералот Станислав Булак-Балахович ја поддржал владата на БНР и отворено ја позиционирал својата армија како белоруска национална армија, исто така дејствувајќи како прв претседател на Белоруската привремена влада кратко време по падот на БНР, пред повторно да им ја предаде власта на народот. Поради неговиот отпор против болшевичките сили, припадниците на белоруското малцинство во Полска го сметаат за свој национален херој.
Главната воена акција на Белоруска Народна Република била одбранбената акција на Слуцк кон крајот на 1920 година. Советот на БНР, заснован во тоа време во Литванија, испратил офицери да помогнат во организирање на вооружен отпор против болшевиците во градот Слуцк. Белоруската армија успеала да се спротивстави еден месец против поголемата сила на Црвената Армија.
Други дејства
За време на нејзиното кратко постоење, владата на Белоруска Народна Република воспоставила блиски врски со Украинската Народна Република, организирала резерви на храна за Белорусија од Украина и на тој начин спречила глад во земјата. Дипломатски претставништва на Белорусија биле отворени во Германија, Естонија, Украина и други земји за да лобираат за белоруските интереси или за поддршка на белоруските војници и бегалци кои пристигнувале во различни делови на поранешното Руско Царство.
Почнувајќи од 1918 година, Антон Луцкевич, премиер на Белорусија, се состанал со Владимир Ленин надевајќи се дека ќе добие признание за независноста на Белорусија од Советска Русија. Белоруската делегација дури предложила формирање на федерација со Руска Советска Федеративна Социјалистичка Република и усвојување на Советскиот Устав во Белорусија, во замена за признавање на независниот статус на Белорусија, но Ленин не се согласил со овие предлози.
Владата, исто така, успеала да создаде помеѓу 150 и 350 училишта и започнала со подготовки за формирање на универзитет во Минск.
Во 1919 година делегација на Белоруската Демократска Република на чело со Антон Луцкевич учествувала на Париската мировна конференција, обидувајќи се да добие меѓународно признавање на независноста на Белорусија. На патот кон конференцијата, делегацијата била примена од претседателот на Чехословачка, Томаш Масарик, во Прага. За време на конференцијата, Луцкевич имал средби со протераната руска влада на адмирал Александар Колчак, министерот за надворешни работи Сергеј Сазонов и премиерот на Полска, Игнаци Јан Падеревски.
Главно поради своите моќни соседи и поради немање сојузници, БНР бргу ја изгубила својата независност и не станала вистинска држава со устав или дефинирана територија. Сепак, многу современи белоруски историчари сугерираат дека создавањето на Белоруска Народна Република е причина за болшевиците да ја создадат марионетската Белоруска Советска Социјалистичка Република и да дозволат некои елементи на националниот културен живот во 1920-тите.
Прогонство
Во декември 1918 година, германската војска се повлекла од територијата на Белорусија, а Црвената Армија започнала со формирање на Социјалистичка Советска Република Белорусија. Радата (Совет) на БНР се преселил во Гродно, центарот на полуавтономниот белоруски регион во рамките на Република Литванија. За време на последователната полска инвазија во 1919 година, Советот заминал во егзил и ја олеснил антикомунистичка борба во земјата во текот на 1920-тите.
Во 1925 година, протераната влада на Белоруска Народна Република разговарала за откажување од својот авторитет во корист на Белоруска Советска Социјалистичка Република која го контролирала источниот дел на Белорусија. И покрај многуте членови на демократската влада кои се залагале за оваа идеја, предлогот не бил одобрен.
За време на Втората светска војна, белоруската влада во егзил, со седиште во Прага, одбила да соработува со Нацистичка Германија или со Белоруската Централна Рада, прогерманската марионетска влада и направила изјави за поддршка на западните сојузници.
Напредокот на Црвената Армија во 1945 година ја принудила на Радата на БНР да се пресели во западниот дел на Германија, окупиран од британски и американски војници. Во февруари 1948 година, Рада донела специјален манифест, со кој го прогласила своето враќање во активност. Во април 1948, заедно со претставниците на белоруските повоени бегалци, одржала конференција во Остерхофен, Баварија.
По распадот на Советскиот Сојуз во 1990-тите, слични влади во егзил на соседните земји (Литванија, Полска и други) им ги предале своите мандати на соодветните независни влади.
По прогласувањето независност на Белоруската Советска Социјалистичка Република во 1990 година, било кажано дека Рада е подготвена да го предаде својот статус на демократски избран парламент на Белорусија. Парламентот на Белорусија од тоа време бил избран под советско владеење. Сепак, овие планови биле отфрлени откако претседателот Александар Лукашенко, избран во 1994 година, воспоставил авторитарен режим придружен со враќање на советската политика во однос на белорускиот јазик и култура.
Рада сè уште постои како влада во егзил и се обидува да лобира за интересите на белоруската дијаспора во земјите каде што има свои претставници.
Од доцните 1980-ти, 25 март, Денот на независноста на Белоруската Демократска Република, широко ја слави белоруската национална демократска опозиција како Ден на слободата (белоруски: Дзень волі). Обично е придружувана од масовни опозициски митинзи во Минск и од дијаспората кои ја поддржува белоруската влада во егзил.
Озлогласена (филм од 1946)
Озлогласена (англиски: Notorious) - американски филм од 1946 година, режиран од Алфред Хичкок, според Сценариото на Бен Хехт. Главните улоги ги играат: Кери Грант, Ингрид Бергман, Клод Реинс, Луис Калхерн, Леополдина Константин, Алексис Минотис и Рајнхолд Шунцел. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во две категории - најдобро сценарио и најдобар спореден глумец (Реинс). Исто така, филмот бил познат и по „најдолгиот бакнеж во филмската историја“, т.е. по бакнувањето меѓу Грант и Бергман во траење од околу три минути, како и по едно од најдобрите финалиња во филмската историја, коешто е неакционо, смирено, но изразено драматично.
Синопсис
Откако нејзиниот татко е осуден на затворска казна од 20 години, поради соработка со нацистите, Алисија Хуберман (ја игра Бергман) е надгледувана од полицијата. На забавата во нејзината куќа е уфрлен млад, убав човек - тајниот агент Девлин (го игра Грант), кој ја убедува да соработува со полицијата во откривањето на нацистите кои се кријат во Бразил. Тие одат во Рио де Жанеиро, каде се вљубуваат еден во друг, иако Девлин отпрвин не сака да ја покаже својата љубов, сметајќи ја Алисија за алкохоличарка и неморална девојка. Во Рио, Алисија се среќава со Алекс Себастијан (го игра Реинс), богат човек поврзан со нацистите, кој во минатото бил вљубен во неа. Тој веднаш паѓа на нејзиниот шарм и веднаш ѝ понудува брак, наспроти противењето на мајка му (ја игра Константин). Себастијан организира забава, на која Алисија го поканува Девлин, кој во винскиот подрум наоѓа траги од ураниум. Меѓутоа, Себастијан открива дека Алисија е таен агент и, заедно со мајка му, почнува да ја труе, бидејќи се плаши дека нацистите ќе го убијат, ако дознаат дека неговата сопруга работи за полицијата. Меѓутоа, една вечер, Давлин доаѓа во куќата на Себастијан и ја зема Алисија со себе, признавајќи дека ја сака, а Себастијан го остава на милост и немилост на неговите нацистички соработници.
NGC 4706
NGC 4706 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4706 се споменува и како ESO 323-1, MCG -7-26-55, DRCG 56-44, DCL 278.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 16' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Други поделби
Проучување на NGC 4706 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43411. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
510
510 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 510 година од новата ера, 510. од првиот милениум, 10. од VI век и прва од 510-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6018 и 6019 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5260 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4270 и 4271 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1263.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 510 година се протега во 3146 и 3147, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3206 и 3207 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1053. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 115 и 114 година пред хиџра.
Шопка
Ова е темпераментно оро кое се игра со брзи чекори. Во орото има и потскоци. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот, се држат за појас. Ритамот е двочетвртински.
IC 1036
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1036 се споменува и како IC 199, UGC 1594, MCG 1-6-41, CGCG 413-41.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јануари 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1036 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 1036 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 6 м 19,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 13' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на IC 1036 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8026.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Крушевски осмогласник
Крушевскиoт осмогласник — кириличен манускрипт од 15 век од исклучителна културно-историска вредност за средновековната македонска книжевност и литература. Тој е пронајден во 1942 година во црквата „Свети Никола“ во Кривогаштани. Осмогласникот е црковна ракописна книга во која на осум гласа се чита литургијата. Се претпоставува дека ее настанат во некој од соседните манастирски центри: Зрзе, Трескавец или Слепче. По 1942 година е донесен во крушевските цркви, а потоа доставени до Музејот во Крушево по неговото формирање во 1953 година. Поради голема оштетувања, тој во 2014 бил подложен на конзервација во во Националната и универзитетска библиотека „Свети Климент Охридски“, каде била извршена анализа на составот на хартијата и на мастилото со кое е пишуван и било извршено чистење, одлепување, дезинфекција и неутрализација на листовите хартија и реставрација на оштетената подлога за да се спречи натамошно уништување на ракописот.
1080 п.н.е.
1080 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1080. година пред новата ера, 80. од вториот милениум п.н.е., 80. од 11 век п.н.е. и прва од 1080-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4428 и 4429 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3670 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2680 и 2681 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 327 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1080 година се протега во 1556 и 1557, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1616 и 1617 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 537 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1753 и 1752 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Вевчани
Свети Великомаченик Георгиј - Победоносец — најнова црква во селото Вевчани. Црквата е возобновена на местото на стар манастир кој постоел во минатото. Се наоѓа на самиот влез веднаш до портата на Општина Вевчани и непосредно до крстосницата со регионалниот пат Струга-Дебар недалеку од првите куќи на селото Велешта.
Историја и возобновување
Црквата „Свети Великомаченик Георгиј - Победоносец“ е возобновувана по точно 100 години на темелите на некогашниот манастир „Свети Ѓорѓија“ кој бил целосно разрушен во Охридско-дебарското востание од 1913 година. Обновата е на иницијатива на градоначалникот на Општина Вевчани според кого тоа е многу значајно не само за вевчанци туку и за целиот дримколски крај бидејќи тука се одвивало испраќањето на печалбарите. Темелите за изградбата на црквата биле поставени на 6 мај 2013 година во присуство на тогашниот премиер Никола Груевски и митрополитот Тимотеј Дебарско-кичевски, како и на тогашниот претседател на Собранието Трајко Вељаноски. На ѕидањето работеле осуммина искусни вевчански мајстори кои рачно го обработувале најквалитетниот камен за фасадата. Според проектот за изградба, црквата треба да претставува привлечна градба за верниците и посетителите. Храмот се гради со средства од месните жители и други донации и требало да чини околу 300 илјади евра. Архитект бил Стојче Наумовски, додека градежен изведувач биле „Виа“ ДОО - Вевчани.
Поради местоположбата на која е изградена црквата се појавил спор помеѓу Општина Струга и Општина Вевчани, за кој тогашниот министер за локална самоуправа Тахир Хани потврдил дека црквата и портата се наоѓаат на територијата на Општина Вевчани. Земјиштето каде што се гради црквата порано и припаѓало на државата, но според тогашниот месен парохиски свештеник Зоран Попоски, направена е замена за црковен имот од 9 хектари земја каде што постоел разрушениот манастир посветен на Светиот великомаченик Ѓорѓи, според тапијата од 1925 година.
Аквадукт Минден
Аквадуктот Минден (Wasserstraßenkreuz Minden) — аквадукт близу Минден, Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Всушност се состои од два паралелни водени моста, кои го преместуват Средногерманскиот Канал над Везер. Постариот од двата моста повеќе не се користи за сообраќај. По Водениот мост Магдебург е најголемиот воден мост во Европа.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Вевчани
Архитектура
Црковниот храм е висок 15 метри, со внатрешна површина од 100 м2 и погледната од воздух, наликува на православен крст.
Аквадукт Минден
Аквадуктот е дел од раскрсницата на водени патишта: Средногерманскиот Канал е поврзан со Везер со два раздвоени канали.
Стар мост
Првиот каналски мост врз реката Везер бил изграден во 1914. Тој е 370 метри долг и е изграден од бетон. На крајот на Втората светска војна бил уништен од германската армија во 1945. Во 1949, реновираниот мост повторно бил ставен во употреба.
Нов мост
Низ годините, бродовите кои се користеле станале поголеми, а каналот веќе не можел да ги прифаќа. Од 1993 започнале работите на новиот мост. Бил изграден од челик и отворен во 1998.
Канал за врска Југ
Надвор од Schachtschleuse на левиот брег е каналот за врска Југ на десниот брег на Везер со две брани, претставувајќи врска помеѓу Средногерманскиот Канал и Везер. Помеѓу двете брани е индустриското пристаниште Минден.
Душица Жегарац
Душица Жегарац (Белград, 15 април 1944 - 24 мај 2019) била српска и југословенска глумица.
Филмска кариера
Уште како средношколка, Жегарац била ангажирана да ја игра главната улога во успешниот филм на Франце Штиглиц, „Деветтиот круг“, а за оваа улога била наградена на Филмскиот фестивал во Пула. Жртвувајќи ги студиите по медицина, таа продолжила да игра слични улоги, како оние во филмовите „Скалите на храброста“ (1961), и „Саша“ (1962), а во 1962 година се запишала на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. По долгиот период без ангажмани, најпосле во 1966 година настапиал во филмот „Топли години“ на Драгослав Лазиќ, по што изградила стабилна кариера. Зрела, темнокоса и привлечна, со голема сила на оживување, Жегарац толкувала главни и повеќе споредни улоги во бројни филмови, како што се: „Будење на стаорците“ (1967) и „Испрати човек во еден и половина“ (1967). За главната улога игра во филмот „Облог“ (1971) била наградена со „Златна арена“ на Филмскиот фестивал во Пула. Осум години подоцна, ја псвоила истата награда, овој пат за епизодна улога, за ликот на алкохоличарка на лечење во филмот на Горан Паскаљевиќ, „Посебен третман“ (1980). Исто така, Жегарац играла многу улоги во ТВ серии, како: „Од секој кој го сакав“ (1971), „Микеланџело“ (1982), „Боите на слепилото“ (1991) и други. Во 1999 година, на 34. филмски состаноци во Ниш, на Душица Жегарац ѝ била врачена наградата, „Павле Вуисиќ“ за исклучителен придонес во југословенскиот филм. Една година подоцна, на истиот фестивал била презентирана монографијата „Душица Жегарац или црна дама со ѕвездена сенка“ на авторот Ранко Мунитиќ и бил прикажан дел од документарниот филм за неа, дело на режисерот Здравко Рандиќ.
NGC 7016
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7016 се споменува и како ESO 529-25, MCG -4-49-13, AM 2104-254, PRC C-58.
Откривање
Телото е откриено на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7016 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7016 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 7016 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66136. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 345; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6928. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1108.
Торини (златар)
Торини е компанија на златари од Фиренца лоцирана на Пјаца дел Дуомо. Основана во 1369 година, таа е веројатно најстарата златарница во светот.
Историја
Заштитниот знак на Торини е регистриран во 1369 година во еснафот на Ковачите, Армурери на Република Фиренца од Јакопус Турини Дела Шарпериа (или Скарпериа). Во Државниот архив на Фиренца, сè уште има неизбришливи траги од регистрацијата што членот на лозата Голдсмит ја направил со знак (легендата вели полудетелина со шпор), кој и денес се користи за запечатување на делата на фирмата.
Производството на накит и уметничките дела се пренесуваат од татко на син. Некои примери од овие дела, кои датираат од членови на семејството Торини Голдсмит, завршиле во музеите ширум светот. На пример, Мадона и детето на Џовани ди Турино (или Турини) во Националната галерија на уметност Детроит Институтот за уметности во САД; и Богородица со дете во Метрополитен музејот на уметноста во Вашингтон; или деветнаесеттиот најнов сет на Џокондо Торини во Британскиот музеј во Лондон: пример на фирентинска облога од тврд камен додека друга се наоѓа во музејот RISD во Провиденс (САД).
Музејот
Музејот сведочи за секуларните активности на лозата Торини Голдсмит со својата историја од седумнаесеттиот век. Во музејот, има дела кои се ретки примероци на ренесансни сребрени садови, група брошеви од осумнаесеттиот век и некои брошеви од деветнаесеттиот век направени од полускапоцени камења. Тие периодично се прикажуваат преку патувачки изложби посветени на монографски прашања или одредени уметници.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Каменоломки
Каменоломките (науч. Saxifragaceae) — семејство на скриеносемени растенија.
Според поновите истражувања, филогенетски, Saxifragaceae припаѓа во независниот ред Saxifragales.
Семејството брои околу 33 родови со околу 540 видови кои се јавуваат во умерена клима, особено на северната полутопка. Во Средна Европа ова семејство е претставено со родовите Chrysosplenium и Saxifraga. = Опис ==
Ова се едногодишни или тревести повеќегодишни растенија. Некои видови се сочници. CAM е откриен кај некои видови. Листовите се најчесто наизменични. Може да присуствуваат прилисници.
Хермафродитските цветови се петделни, при што најчесто се со пет венечни и пет чашкини ливчиња и дест прашници. Но, кај видот Chrysosplenium цветовите се со едничен околуцветник и осум прашници. Двата или трите плодни листови се спони долу и слободни во горниот дел.
Ивица Илиев
Ивица Илиев — српски фудбалер со македонско потекло, роден на 27 октомври 1979 година во Белград. Моментално игра за полскиот ФК Висла од Краков.
NGC 4707
NGC 4707 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 23,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +51° 9' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 4707 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43255. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3461. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Ноќ
Ноќ е оној дел од деноноќието кога Сонцето е зајдено. Спротивен поим од ноќ е ден. Во текот на ноќта повеќето луѓе и животни спијат, затоа што не можат да ги извршат повеќето активности без дневно светло. Недостатокот на дневна светлина има влијание на морфолигијата, физиологијата и однесувањето на скоро сите живи организми. Спротивно од тоа некои животни на пример лилјаците се активни претежно во текот на ноќта.
Ноќта како тема во уметноста и во популарната култура
Ноќта се јавува како мотив во бројни дела од уметноста и популарната култура:
Џепин
Џепин — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
Географија и местоположба
Џепин се наоѓа северно од градот Струга, западно од Корошишта и источно од Делогожди.
Историја
Во XIX век селото било дел од Охридската каза во Струшката нахија во Отоманското Царство.
Население
Според пописот од 2002 година, селото брои 424 жители, од кои 423 Албанци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 122 жители, од кои 119 Албанци и 3 лица без податоци.
Родови
Џепин е албанско село.
Родови во Џепин се: Бафтијари (5 к.) и Камбери (3 к.) доселени се од соседното село Делогожди, они се први доселеници; Велију (13 к.) доселени се исто така од Делогожди, одма после претходните родови, го знаат следното родословие: Верит (жив на 65 г. во 1980 година) Реџеп-Емин-Велију, основачот на родот кој се доселил. Нивното подалечно потекло е од Дебарско; Делогождани (7 к.), Корошиштани (4 к.) и Песочани (2 к.). Првите се доселени од селото Делогожди, вторите од селото Корошишта, а третите од селото Песочани, Дебрца.
1079 п.н.е.
1079 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1079. година пред новата ера, 79. од вториот милениум п.н.е., 79. од 11 век п.н.е. и последна од 1070-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Список на државни водачи во 1002 година
Ова е список на државни водачи во 002 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
521
521 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 521 година од новата ера, 521. од првиот милениум, 21. од VI век и втора од 520-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6029 и 6030 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5271 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4281 и 4282 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1274.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 521 година се протега во 3157 и 3158, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3217 и 3218 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1064. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 104 и 103 година пред хиџра.
Марина Хедман
Белис Марина Хедман, позната и како Марина Фрахезе, Марина Лотар и Марина Лотхар (родена на 29 септември 1944 година во Гетеборг, Шведска) е пензионирана шведска порнографска и мејнстрим глумица.
Животот и кариерата
Хедман, која била добро позната манекенка, пристигнала во Италија како сопруга на италијанскиот новинар Паоло Фрахезе, кој во 1965 година заминал во Шведска за голем број телевизиски извештаи. Во 1976 година таа го имала своето филмско деби со мала незабележана улога во секс комедијата на Лусио Фулчи La pretora (Мојата јатрва), со Едвиџ Фенех во главната улога. Подоцна во 1976 година, таа одиграла мала улога во Емануел во Америка, појавувајќи се во нејзината прва хардкор сцена. Потоа Хедман се појавила и во шоуто на RAI Carosello и позирала за италијанското издание на Playboy Magazine. Во 1979 година, таа одиграла голема улога во Immagini di un convento („Слики во манастир“) на Џо Д'амато, адаптација на La Religieuse.
Во текот на доцните 1970-ти и раните 1980-ти, Хедман имала споредни улоги во мејнстрим филмови како што се Primo Amore (1978) за Дино Риси и La città delle donne (Град на жените) (1980) за Федерико Фелини, како и главни улоги во порнографско кино, во кое важела за една од првите италијански диви. 1984 и 1985 година биле плодни за неа, играјќи во филмовите именувани по неа, како што е Marina e la sua bestia (Марина и нејзиниот ѕвер). Таа исто така играла заедно со Џон Холмс во филмот Ѓаволот во Господин Холмс (1987). Таа се појавила во нејзиниот последен филм во раните 90-ти.
Катедрален плоштад (Москва)
Катедралниот плоштад (руски: Соборная площадь) е плоштад кој се наоѓа во Московскиот кремљ во Русија. Овој плоштад во текот на 15 век бил главниот и централниот во тогашниот кремљ.
Името на овој плоштад се должи на тоа што на него се наоѓаат три катедрали: Катедралата на Успението, Архангелската катедрала и Благовештенската катедрала. Освен овие катедрали, покрај овој плоштад се наоѓаат и Влахерната црква, Црквата Свети Апостоли. Највисока градба на плоштадот е Камбанаријата на Иван Велики, која го разделува Катедралниот од Ивановскиот плоштад.
Овој плоштад бил долго време познат по тоа што на него се одржувале голем број на церемонии, поврзани со крунисувањето на новите цареви и императори, место каде биле изложувани телата на починатите владетели, патријарси и слично. Голем број на згради и објекти на плоштадот биле зградени од страна на италијанските архитекти, како Аристотел Фиораванти, [Алевиз Новиот], Бон Фрјазин итн. Поради ова, изградбата на плоштадот бил под големо влијание на италијанската ренесанса.
Музеј на Никола Тесла
Музејот на Никола Тесла се наоѓа во централниот дел на Белград. Тој има повеќе од 160.000 оригинални документи, над 2.000 книги и списанија, над 1.200 историско-технички експонати, повеќе од 1.500 фотографии и чинии со фотографии како оригиналот, технички предмети, инструменти и апарати, и над 1.000 планови и цртежи, сите поврзани со животот и работата на Никола Тесла. Архивата на Никола Тесла беше напишана на регистерот на УНЕСКО за сеќавањето на светската програма во 2003 година поради неговата клучна улога во историјата на електрификација на светот и за идните технолошки достигнувања во оваа област.Ис
Историја
Музејот на Никола Тесла е сместен во станбена куќа изградена во 1927 година и дизајнирана од Драгиша Брашован, истакнат српски архитект. Зградата се користела за различни намени сè до 5 декември, 1952 година, кога Музејот на Никола Тесла беше основан во согласност со одлуката на владата на Федеративна Народна Република Југославија. Материјалот за музејот беше донесен од Њујорк во Белград, Југославија, на 7 септември 1951 година, како резултат на напорите на Сава Косановиќ, внук на Тесла и негов најблизок роднина и неговиот адвокат Витенберг. Беше кажано дека тоа е "волјата на Тесла". Никогаш не се пронајде некоја легална документација со потпис на Тесла за да се поткрепи ова тврдење. Се верува дека Тесла починал без тестамент.
Тесла бил американски граѓанин, кој ги сметал неговите награди како негово државјанство. Тој поминал само 31 час од целиот свој живот на денешната територија на Србија. Во текот на изминатите 60 години, голем број од неговите трудови претрпеле оштетувања од вода. Поради ова, историчарите сметаат дека е лош потег кон Тесла тоа што го изнеле неговиот ковчег од Соединетите Американски Држави. Се очекувал слободен пристап со обновувањето на интересот на целиот свет за работата на Тесла во областа на механичкото и електричното инженерство. Сепак, голем број оригинални документи не се организирани и се веќе изгубени, украдени, цензурирани или оштетени.
Денес
Музејот на Никола Тесла е единствена институција за науката и културата. Тој го чува наследството за оригиналното инженерство од целото човештво и личното наследство на Никола Тесла. Актуелниот директор е Владимир Јеленковиќ.
Изложби
Постојаната изложба беше договорена во 1955 година. Од време на време има некои измени, но и после многу години, основниот концепт останува ист. Нејзиниот прв дел е главно спомен-изложба, додека вториот дел е интерактивен, со три-димензионални модели на пронајдоците на Тесла.
Од време на време музејот организира тематски изложби на документи, фотографии и други материјали со цел да се прикажат некои периоди од инвентивниот живот на Тесла.
Содржина
Музејот е поделена во седум одделни простории во приземјето, со различни теми, експоненти, фотографии и пепелта на Тесла, а на вториот кат се сместени оригинални физички евиденции за работа на Тесла во областа на електричното и машинското инженерство.
Приземје
Соба 1 - Никола Тесла: човек и творец
Животната приказна на Никола Тесла започнува со големата фотографија од периодот на студии во Грац (Австрија). Под фотографијата се поставени три лични документи:
Соба 2 - Лична работи и кореспонденција
Некои ситни лични предмети на Тесла се избрани да ја отсликаат неговата личност, начин на живот и односите со другите луѓе. Во витрини се наоѓаат шапката, неговата патничка торба и мали секојдневни предмети како покани, влезници за во театар, членски карти, итн. Како најзначаен сувенир тој чувал една везена торба направена од неговата мајка, типична за неговата родна земја Лика. Исто така во ветрините се прикажани и избрани документи и фотографии од допишувањето со пријатели, писатели и уметници како Џорџ Вестингхаус, Марк Твен, Роберт У. Џонсон, и други.
Прикажана е и евиденцијата од посетата на Тесла во Белград во 1892 година во белградските весници од тоа време, како и писма од Лаза Костиќ, истакната српска поетка.
Документи од неговата смрт и погребот во Њујорк во 1943 година се прикажани во последната изложбена витрина.
Соба 3 - урна со пепел на Тесла
Во третата соба на музејот, во позлатена топчеста урна поставена на пиедесал од мермер се наоѓа пепелта на Тесла. По неговата смрт тој бил кремиран и неговите останки биле пренесени во Белград во 1957 година.
Соба 4 - "бајка за електричната енергија'
Собата ја содржи „бајката за електрична енергија“ на Тесла - историски преглед на достигнувањата на човекот во истражување на тајните на електричната енергија; патенти во областа на електро-енергетскиот изум на Тесла за полифазен индукциски мотор и модел на неговиот систем на производство, пренос и дистрибуција на електрична енергија; патенти во областа на високопотенцијалните трансформатори за техничка нафта, како и од областа на машински турбини.
Соба 5 - полифазен систем и негова примена
Исто така е изложена серија на интерактивни модели кои го илустрираат потеклото на идејата за вртечко магнетно поле: ротација на бакар плоча со индуцирана струја, експериментот на Араго од 1825, потоа Baily моторот со комутирана еднонасочна струја и статички електромагнети (1879 ), и двофазниот генератор на Тесла заедно со моделите на синхрони и асинхрони мотори управувани од двофазната неизменична струја.
Хидрауличната аналогија, направена според идејата на Тесла, ги запознава посетителите со неговата концепција за физичките принципи на вртечкото магнетно поле со визуелно демонстрирање на векторско додавање на два идентични синусни криви, нормално поставени една со друга, со фазна разлика од 90 °.
Во 1893 година, за време на колумбиската изложба во Чикаго, изумот на Тесла, “Колумбовото јајце” бил употребен за да се демонстрира принципот за индукција на мотор, со вртење на ротор во облик на јајце во вртечко магнетно поле. Овој модел, заедно со оперативниот модел на првиот "вистински" индукциски мотор со ротор со краток спој, го отсликува најважниот дел од полифазниот систем на Тесла. Патентите на Тесла ги поставија темелите за изградба на нови генератори на полифазните струи. Ова е потврдено со идентификациската табличка на еден од генераторите на хидроелектричната централа на Нијагарините водопади (1899), поставена веднаш до моделот на хидроелектричниот систем. Денот на поврзувањето на генераторите на Адамовата електрана означува пресвртница во електрификацијата на светот. Малиот модел на хидроенергетски систем со трифазна струја сместен во оваа соба ги покажува сите основни елементи на овој изум. Приказната за пронајдоците на Тесла се продолжува со заоблена турбина, пумпа и индикатор за брзина изградена 1913 - 1916 на истиот принцип. Тесла, повеќе од дваесет години се ангажирал за нивно подобрување, и уште пред крајот на 20 век, овие пронајдоци започнаа да привлекуваат внимание кај научниците и инженерите.
Соба 6 – Тесла-трансформаторот и безжичен пренос
Експонатите кои ги прикажуваат пронајдоците на Тесла во полето на струи на висока честота и висок потенцијал се најинтересните во музејот.
Денес е речиси незамисливо дека Тесла пред еден век успеал да произведе наизменични струи на неколку десетици илјади вртежи во секунда и неколку милиони волти. Со овие струи тој експериментирал во лабораториите во Њујорк и Колорадо Спрингс. Резултатите од овие експерименти се и ден денес инспиративни за истражувачите во целиот свет, особено по објавувањето на "белешките на Колорадо Спрингс".
Денес, осцилатори и високочестотни струи се применуваат во безжичното-телекомуникациско инженерство, индустријата и медицината, и напредните истражувања за безжичен пренос на електрична енергија во согласност со предвидувањето на Тесла. Во средината на собата се наоѓа високочестотниот осцилатор во комбинација со трансформатор со големо напојување. Бил изграден во 1955 година во согласност со техничките описи од експерименталната станица во Колорадо Спрингс. Неговиот електрични потенцијал достигнува околу 200.000 волти, и половина век ги импресионира посетителите и ги фасцинира децата.