cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Витус Беринг
Втора експедиција
Во 1732 година, Беринг сè уште бил во фаза на планирање во Москва. На 12 јуни Сенатот ги одобрил средствата за финансирање на експедицијата. Беринг бил претпазлив на предложената големина на целата експедиција, со оглед на недостигот од храна доживеан на првото патување. Експедицијата го забележала вулканот Монт Сент Елиас на 16 јули 1741, каде што кратко застанале.
На 19 декември 1741 година, Витус Беринг починал на ненаселениот остров во близина на полуостровот Камчатка, кој подоцна го добил името Беринговиот Остров во неговата чест. Смртта на Беринг се претпоставува дека е резултат на скорбут. Ситуацијата била ужасна за екипажот, сега предводен од Вексел, бидејќи многумина од нив, вклучувајќи го и Вексел, биле болни. Тие одлучиле да изградат нов брод од остатоците на бродот за да се вратат дома.
Проценувањето напостигнувањата на Беринг е тешко, со оглед на тоа што тој не бил ниту првиот човек што стигнал до Северна Америка, ниту првиот кој поминал низ протокот што сега го носи неговото име. Извештаите од неговото второ патување биле љубоморно чувани од руската администрација, спречувајќи да се прераскажуваат постигнувањата на Беринг најмалку еден век по неговата смрт. Сепак, постигнувањата на Беринг, и како поединечен истражувач и како водач на втората експедиција, се сметаат за значителни. Како резултат на тоа, името на Беринг оттогаш се користело за Беринговиот Проток (именуван од капетанот Џејмс Кук, иако знаел за претходната експедиција на Дежњов), Беринговото Море, Беринговиот Остров, и Беринговиот мост.
Samsung
Самсунг групацијата е мултинационална компанија со седиште во Самсунг Таун, близу Сеул во Јужна Кореја. Групацијата се состои од поголем број на ограноци со заедничко име под брендот Самсунг. Најпознатиот огранок е Самсунг Електроникс, еден од најголемите произведувачи на електроника во светот. .
Официјално мрежно место на Самсунг
Сурија Вега
Суриja Валерија Вега Систо (родена на 10 јануари 1989) е мексиканска глумица. Позната е по нејзината улога како Естреља Марина Брисењо во теленовелата Морето на љубовта (Mar de amor).
Samsung
Наводи
Samsung Electronics
Сурија Вега
Животопис
Нејзината кариера ја започна уште од мала како статист во делото La Señora Presidenta, кое што татко ѝ го протагонизираше. Посетуваше часови по глума кои мораше да ги напушти за да продолжи со студиите. На 17 години, продуцентот Бенхамин Кан ѝ ја даде улогата на Роберта во серијата Sexo y otros Secretos, како нејзино прво дело на телевизија.
Во јануари 2008, Роберто Гомес Фернандес и Жизел Гонсалес ја поканија да ја толкува улогата на Рената Игареда во теленовелата Alma de Hierro покрај големи глумци како Алехандро Камачо и Бланка Гера помеѓу другите.
Во 2009, продуцентката Nathalie Lartilleux ја повикува за да ја протагонизира теленовелата Mar de amor, каде што го толкува ликот на Естреља Марина покрај Марио Симаро.
Во 2010, продуцентот Педро Торес ја кани да ја глуми Асусена во третата сезона од серијата Mujeres Asesinas.
Во 2011, се приклучува во продукцијата на Игнасио Сада, каде ја протагонизира приказната на Un refugio para el amor покрај Габриел Сото.
Џамаларски Гробови (Сојаклари)
Џамаларски Гробови — некропола од доцноантичкото време во атарот на селото Сојаклари, Македонија. На 2 километри северно од селото, на површините на нивите на А.К. „Лозар“, при обработувањето на земјата се откриени гробови, една стела и камен блок, обата со старогрчки натписи. Се чуваат во Народниот музеј во Велес.
Маслиново масло
Маслиново масло — масло добиено од маслинки (Olea Europaea) чие дрво културно и традиционално припаѓа на околината на Средоземното Море. Маслинката потекнува од Мала Азија и од таму се шири до сите страни на светот. Вообичаено се користи во готвењето (особено во средоземните држави), козметиката, фармацијата и како гориво за традиционалните кандилата.
Маслиновото масло е значително богато со мононезаситени масти, особено олеинска киселина. Епидемиолошки студии покажуваат дека поголем процент на мононезаситени масти во исхраната е поврзано со намалување на ризикот од коронарна срцева болест.
Особено ценето е т.н. „девствено маслиново масло“.
Ли Харви Освалд
Ли Харви Освалд ( — ) — американски маринец, кој спрема заклучоците на двете владини истраги, е осомничен за извршување на атентат на Џон Кенеди, претседател на Соединетите Американски Држави на 22 ноември 1964.
Во 1964 Вореновата комисија востанови дека Освалд делувал сам, а во 1970 е утврдено дека, иако Освалд бил тој кој пукал, претседателот Кенеди е убиен како резултат на заговор, но не се појави ниту еден друг осомничен. Два дена по атентатот, Освалд бил убиен од Џек Руби. Освалд починал на 24 ноември 1963 во болницата „Parkland Memorial“, во која, пред два дена, починал и Џон Кенеди. Убиството на Ли Харви Освалд претставувало прво убиство во историјата кое емитувано на телевизија во живо.
Животопис
Ли Харви Освалд е роден во Њу Орлеанс во сојузната американска држава Луизијана, два месеци по смртта на неговиот татко. Уште како дете, Освалд често упаѓаше во невољи, затоа што спрема тврдењата на психијатарот бил емоционално пореметена личност. Освалд бил исфрлен од училиште и се придружил на морнарскиот корпус на САД. Потоа пребегал во СССР, каде што барал државјанство, но бил одбиен. Во 1962 се вратил во САД со сопругата Марина, државјанка на СССР и нивната ќерка. Во јуни 1962 Освалдовците се селат во Форт Ворт во Тексас. Во октомври истата година Ли Харви се вработува во тексашка книжарница во Далас.
Атентат
На 22 ноемрви 1963 снајперист од шестиот кат на спомната зграда испукал три куршуми кон колоната на автомобили во кој бил и американскиот претседател Џон Кенеди, при кои смртно го ранил истиот и го повредил тексашкиот гувернер Џон Конолиј. По еден час Освалд е приведен во сала на локално кино. Освалд е исто така оптужен за убиство на полицаецот Џ. Д. Типит, кој е убиен многу брзо по убиството на Кенеди. На 24 ноември, кога полицијата го водела од градскиот затвор во окружниот затвор Освалд, пред телевизиските камери, смртно бил ранет од Џек Руби и тоа во средина на толпа полицајци и новинари. Руби, сопственик на ноќен клуб во Далас, тврдел дека бил избезумен од убиството на престедателот.
За истрагата на убиството на Кенеди е основана посебна комисија, предводена од претседателот на врховниот суд Ерл Ворен. И покрај многубројните теории на заговор комисијата во својот заклучок во 1964 година утврди дека Освалд делувал сам. Во 1979 комисијата на американскиот конгрес признала дека постои можност за завери и изјави дека исто така постои можност во убиството да е вмешана уште една личност. Во врска со овој атентат се напишани доста книги, колумни во весници, а снимени се и голем број документарни серии. Меѓутоа најголемиот успех го постигна играниот филм "ЏФК" на Оливер Стоун со Кевин Костнер во главната улога.
Поврзано
Теорија на еден куршум
Хлодовик I
Хлодовик (c. 466–511) (Ch-)Leuthwig (Ludwig, Louis) бил првиот крал на Франките кој ги обединил сите франкиски племиња под еден владетел. Тој исто така бил и првиот католички крал кој владеел со Галија. Бил син на Хилдерик I и Базина. Во 481, кога имал 15 години, го наследил татка си. Салиските Франки биле едно од двете франкиски племиња кои тогаш го заземале западното подрачје на долна Рона, со нивен центар во подрачјето познато како Токсадрија, меѓу реките Меза и Шелда (што денес е Холандија и Белгија). Подрачјето на владеење на Хлодовик било југозападно од тоа, долж денешната граница меѓу Франција и Белгија. Хлодовик ги поразил околните кралства на Салиските Франки и се поставил себеси за единствен крал на Салиските Франки пред својата смрт. Малата црква во која бил крстен денес се викаСен-Реми, и во неа може да се види статуа на неговото крштевање. Хлодовик и неговата жена Клотилда се закопани во црквата Сент-Женевјев (Свети Петар) во Париз. Значајно за Хлодовик е што тој ја намалил моќта на Римјаните во 486 поразувајќи го римскиот владетел Сијагриј во Битката кај Соасон.
Кловис се преобратил во католик, спротивно на аријанското христијанство вообичаено меѓу Готите кои владееле со поголемиот дел на Галија во тоа време, по барање на неговата жена, Клотилда, бургундска готска принцеза која била католик и покрај аријанизмот со која била опкружена во дворецот. Тој бил крстен во мала црква близу катедралата во Ремс, каде повеќето идни француски кралеви ќе бидат крунисани. Овој чин бил од огромно значење за последователната историја на Западна и Средна Европа, бидејќи Хлодовик го проширил своето царство низ речиси сите провинции на старата римска провинција Галија (модерна Франција). Тој се смета за основач на меровиншката династија која ќе владее со Франките во следните два века.
Име
Во првичните извори името на Хлодовик се спелува во бројни варијанти: франкискиот облик Chlodovech била латинизирана како Chlodovechus, од каде дошло латинското име Ludovicus, кое еволуирало во францускиот облик Луј ( Louis). Хлодовик владеел со Франките од 481 до 511 AD. Името понатаму често се споменува во историјата: три други меровиншки кралеви се викале Хлодовик (Clovis), додека девет други каролиншки владетели и тринаесет француски кралеви како и еден цар на Светото Римско Царство го носеле името Луј ( Louis). Речиси секој европски јаик си развил свој облик на истото име. Louis (француски), "Chlodwig" и Ludwig (германски), Lodewijk (холандски), Людовик (руски), Luis (шпански), Luigi (италијански), и Lewis (англиски) се само 7 од 100 можни варијанти. Историчарите се раликуваат во однос на точното значење на неговото име. Повеќето веруваат дека Chlodovech е составено од германскиот корен Chlod- и -vech. Chlod- = (модерен англиски) гласен, како и постарата конотација славен. -vech = "борец" (модерен англиски). Споредено со модерниот германски luid (тежок звук или бучава), luiden (глагол – најстарото значење е: да се слави гласно) и vechten (глагол – се бори). Chlodovech значи "славен борец".
Обединување на Франките
Во 486, со помош на Рагнакар, Хлодовик го поразил Сијагриј, последниот римски посланик во Галија, кој владеел со подрачјето околу Соасон денешна Пикардија. Оваа победа кај Соасон го проширила франкиското владеење северно кон реката Лоара. После ова, Хлодовик обезбедил сојуз со Остроготите со тоа што ја омажил неговата сестра Аудофледа со нивниот крал Теодорик Велики. После таа победа следела и друга во 491 кога победил помала група на припадници на племето Туринги на исток од франкиските територии. Подоцна, со помош на друг франкиски поткрал, ги поразил Аламаните во Битката кај Толбијак.
Христијански крал
Хлодовик се оженил со христијанската бургундска принцеза Клотилда (подоцна канонизирана како Св. Клотилда), и според Григориј Турски, како реултат на неговата победа кај Толбијак (496), се преобратил во нејзината католичка вера. Преобраќањето на Хлодовик во католик го оддалечило Хлодовик од другите германски кралеви на тоа време, како оние на Визиготите и Вандалите, кои се преобратиле од паганското верување во аријанско христијанство. Тоа му обезбедило исто така и поддршка од католичката гало-романска аристократија во неговите подоцнежни битки против Визиготите, коишто ги протерал од јужна Галија (507). Според легендата, бидејќи го повикал бога преку својата христијанска жена, Клотилда, тој го поразил непријателот. Клотилда секако била значајна во одлуката тој да го прифати католицимот.
Хлодовик бил крстен во Ремс на Божиќ 496, 498 или 506 од страна на Saint Remigius. Преобраќањето на Хлодовик во католичко христијанство, религија на поголемиот број негови поданици, ги зајакнало врските меѓу неговите римски поданици, поттикнати од нивните католички владици, и нивните германски освојувачи. Сепак, Bernard Bachrach вели дека ова преобраќање од неговиот франкиско паганство оттуѓило многу други франкиски поткралеви и ја ослабело неговата воена положба во тек на следните неколку години Во Битката кај Дижон во 500 година, Кловис не успеал да го покори Бургундското кралство. Се чини дека некако добил поддршка од Оверњците во тек на следните години, бидејќи тие му помогнале да го порази визиготското кралство во Тулуза во Битката кај Вује (507) со што била отстранета визиготската моќ во Галија и тие биле потиснати накај Хиспанија и Септиманија; со битката кралството на Хлодовик го добила поголемиот дел на  Аквитанија. Потоа тој го поставил Париз за своја престолнина, и воспоставил опатија посветена на Свети Петар и Павле на јужната страна на реката Сена. Подоцна таа била преименувана во Опатија Сент-Женевјев, во чест на светицата-заштитничка на Париз. Според Грегор од Тур, после Битката кај Вује, византискиот цар Анастасиј I, на Хлодовик му ја доделил титулата конзул.
Последните години и смртта
По неговата смрт кралството било поделено меѓу неговите четири синови: Теодорих, Хлодомер, Хилдеберт, и Клотер. Оваа делба создала нови политички целини – Кралствата на Ремс, Орлеан, Париз и Соасон и започнал период на неединство кое ќе трае, со куси прекини, сè до крајот (751) на неговата меровиншка династија.
Наследство
Хлодовик бил запаметен по три главни достигања:
Предци
Предците на Хлодовик I
Час
Еден час (симбол: ч и h; исто така, скратено hr.) е единица за време, која обично се смета како 1/24 од денот, а научно се смета како 3,599-3,601 секунда, во зависност од условите.
Сезонскиот, временскиот или нееднаквиот час бил воспоставен во античкиот Близок Исток, како 1/12 од ноќта или денот. Ваквите часови варирале во зависност од сезоната, географската ширина и времето. Тој бил поделен на 60 минути, а секоја минута на 60 секунди. Негов источно азиски еквивалент бил ши, кој бил 1/12 од очигледниот сончев ден; сличен систем на крајот бил развиен во Европа, кој го мерел неговиот еднаков или рамнодневничен час како 1/24 од таквите денови, мерено од пладне до пладне. Малите варијации на оваа единица на крајот биле израмнети со тоа што го направиле 1/24 од средниот сончев ден, врз основ на мерењето на преминот на Сонцето по должината на небесниот екватор, а не по должината на еклиптиката. Ова конечно било напуштено поради малото забавување, предизвикано од Земјиното плиматско забавување од страна на Месечината.
Во модерниот метрички систем, часовите се прифатени единици за време еднакви на 3.600 секунди, но еден час од Координираното универзално време (УТЦ) може да вклучи позитивна или негативна скок секунда, што го прави да трае 3.599 или 3.601 секунда, со цел да го одржи во рамките на 0,9 секунди од универзалното време, кое се заснова на мерењето на средниот сончев ден на географска должина од 0°.
Египет
Древните Египќани почнале да ја делат ноќта на wnwt, некое време пред компилацијата од текстовите на Династијата V Пирамидата во 24 век п.н.е. До 2150 година п.н.е. (Династија IX), дијаграмите од ѕвезди во внатрешноста на египетските капаци на ковчезите-различно познати како "дијагонални календари" или "ѕвездени часовници" – потврдуваат дека имало точно 12 од нив. Клагет пишува дека тоа е "сигурно" таа дуодецимална (со основа 12) поделба на ноќта, проследена со усвојувањето на египетскиот граѓански календар, вообичаено сместено во 2800 година п.н.е., врз основа на анализите на Сотичкиот циклус, но месечевиот календар, веројатно долго пред ова, исто така, имал дванаесет месеци во секоја од своите години. Дијаграмите што се наоѓале на ковчезите покажуваат дека Египќаните се осврнале на сончевите изгревања на 36 ѕвезди или соѕвездија (сега познати како "декани"), по еден за секоја од десетдневните "недели" од нивниот граѓански календар. (12 групи на алтернативни "триаголни декани" биле користени за 5 епагоменални денови помеѓу годините). Секоја вечер биле забележани излегувањата на единаесет од овие декани, разделувајќи ја ноќта на дванаесет поделби, чиишто средни периоди требале да траат околу 40 минути. (Египќаните забележале други седум ѕвезди, за време на самракот и периодот пред зората, иако тие не биле важни за поделбата на часови.) Оригиналните декани што ги користеле Египќаните би забележале значително отстапување од нивните соодветни места во периодот од неколку векови. Во времето на Аменхотеп III (околу 1350 години п.н.е.), свештениците од Карнак користеле часовници за да ги одредат часовите. На зајдисонце тие биле исполнети до врвот, а часот го определувале со споредување на нивото на водата со еден од неговите дванаесет мерачи, по еден за секој месец од годината. За време на Новото Кралство, бил користен друг систем на декани, составен од 24 ѕвезди во текот на годината и 12 во рамките на секоја од нив.
Подоцнежната поделба на денот на 12 часа била реализирана со сончев часовник, обележан со десет еднакви поделби. Утринските и вечерни периоди, кога сончевиот часовник не успевал да го забележи времето, биле забележани како први и последни часови.
Египетските часови биле тесно поврзани и со свештенството на боговите и со нивните богослужби. Од страна на Новото Кралство, секој час бил замислен како специфична област на небото или подземниот свет, преку која патувал сончевиот брод на Ра. Заштитени божества биле доделени на секоја и биле користени како имиња на часовите. Како заштитници и воскреснувачи на Сонцето, било сметано дека божиците на ноќните часови ја држеле власта над сите животи, па затоа станале дел од египетските погребни ритуали. Се вели дека Две огнофрлачки кобри ги штителе портите на секој час од подземниот свет, а Вадјет и исправената кобра (uraeus), исто така, понекогаш споменати како wnwt, според нивната улога да ги заштитуваат мртвите низ овие порти. Египќанецот за астроном, користен како синоним за свештеник, бил wnwty, "Еден од часовите" или "Набљудувач на часот". Најраните форми на wnwt вклучуваат една или три ѕвезди, со подоцнежните сончеви часови, вклучувајќи го и дефинирачкиот хиероглиф за „Сонце“.
Источна Азија
Античка Кина го делела својот ден на 100 "марки" (кинески: 刻, oc *kʰək, p kè), кој траел од полноќ до полноќ. Се вели дека системот бил користен од далечната антика, припишан е на легендарниот Жолт Император, но првпат е потврден во ерата на водени часовници на Хан, и во историјата на таа династија од 2-от век. Бил мерен со сончеви и водени часовници. Во Источен Хан, Кинезите нивниот ден го мереле шематски, додавајќи 20-ke разлика помеѓу сонцестоите, рамномерно во текот на целата година, еден на секои девет дена. За време на ноќта, времето почесто се сметало со "часовници" (кинески: 更, oc *kæŋ, p gēng) на стражата, кои биле сметани како петтина од времето од зајдисонце до изгрејсонце.
Империјалната Кина продолжила да ги користи ke и geng, но исто така почнала и да го дели денот на 12 "двојни часови" (t 時, s 时, oc * də, p shí, лит. "време[иња]") именувани по земјените гранки, а понекогаш исто така познати и по името на соодветното животно од кинескиот хороскоп. Првиот shi првично траел од 23 часот до 01 часот наутро, но се сметало дека почнува на полноќ според времето на Историјата на Песната, составена за време на раниот Јуан. Овие, очигледно почнале да бидат користени за време на Источниот Хан, кое му претходело на времето на Трите Кралства, но деловите што би требале да бидат покриени, недостасуваат од нивната официјална историја; тие за првпат во службена употреба се појавуваат во ерата на Танг, во книгата за Суи. Варијации на сите овие единици последователно биле усвоени од страна на Јапонија и другите земји од Синосферата.
12-те shi, наводно, почнале да бидат делени на 24 часа под Танг, иако за првпат се потврдени во Книгата на Јуан, во ерата на Минг. Во таа книга, часовите биле познати по истите земјени гранки како и shi, во првата половина се забележани како "почетно", а втората како "завршени" или "правилно" shi. Во современата Кина, наместо така, тие се едноставно нумерирани и опишани како "малите shi". Современиот ke сега се користи за да брои четвртина-часови, наместо посебна единица.
Како и кај египетските ноќни и дневни часови, поделбата на денот на дванаесет shi била припишана на примерот, направен според грубиот број на месечеви циклуси во сончевата година, иако 12-годишниот Јупитеров орбитален циклус бил поважен за традиционалното кинеско и вавилонско пресметување на хороскопот.
Југоисточна Азија
Во Тајланд, Лаос и Камбоџа, традиционален систем за забележување на часовите е часовникот со шест часа. Тој ги пресметува секој час од денот со 24 часа, освен пладнето, како дел од четвртината на денот. 7 часот наутро бил првиот час од првата половина на денот; 13:00 часот бил првиот час од втората половина на денот; 19:00 часот бил првиот час од првата половина на ноќта; и 01 часот наутро првиот час од втората половина на ноќта. Овој систем постоел во Кралството Ајутхаја, извлекувајќи го своето сегашно изразување од практиката за јавно објавување на дневните часови со гонг и ноќни часови со тапан. Во Лаос и Камбоџа, тоа било укинато за време на нивната француската окупација и сега е невообичаено. Тајландскиот систем останал во неформална употреба, во форма кодифицирана во 1901 година од страна на кралот Чулалонгкорн.
Други антички култури
Ведите и Пураните употребувале единици на време врз основа на ѕвездениот ден (наксатра ахоратрам). Тој бил различно поделено на 30 мухутрас од по 48 минути секој или 60 дандаси или надиси од по 24 минути секој. Подоцна сончевиот ден слично бил поделен на 60 гхатикаси со приближно исто времетраење, секој сукцесивно поделен на 60 винадиси. Синхалезите следеле сличен систем, но тие нивниот шеесетти ден го нарекле пеја.
Старите Грци и Римјани на почетокот го делат денот на 12 часа, а ноќта на 3 или 4 ноќни часа. Тие хипотетички биле возвишувани како и Хора, иако понекогаш само како тријада. Грчкиот астроном Андроникус од Кирхус ја надгледувал изработката на книгата на часови (хоролог), наречена Кула на ветровите, во Атина за време на првиот век п.н.е. Оваа градба го следи 24-часовниот ден, користејќи го и сончевиот часовник и механичките индикатори за часови. На крајот, ноќта била исто така поделена на 12 часа.
Среден век
За време на средниот век, во Европа, римските часови продолжиле да бидат означувани на сончевите часовници, но поважните единици на времето биле канонските часови на Православната и Католичката црква. За време на дневната светлина, на римските пазари тие ја следеле шемата ѕвонење на три часа, кои биле заменети со ѕвоната на локалните цркви. Тие ѕвонеле најпрво околу 6 часот наутро, на третиот час околу 9 часот наутро, на шестиот час напладне, на деветтиот час околу 15 часот и вечерници, или во 18 часот или на зајдисонце. Матините и лаудите се случувале пред нив неправилно во утринските часови; ноќните молитви ги следеле нив неправилно пред спиење; а полноќната служба го следела тоа. Ватикан II наредил нивна реформација за Католичката црква во 1963 година, иако тие продолжиле да бидат набљудувани во Православните цркви.
Кога започнале да се користат механичките часовници, за да ги покажат часовите од денот или ноќта, нивниот интервал требал да се промени секое утро и вечер (на пример, со менување на должината на нивното клатно). Користењето на 24 часа за целиот ден значело дека часовите варирале многу помалку, а часовниците требале да бидат прилагодени само неколкупати месечно.
Модерно време
Малите неправилности на очигледниот сончев ден биле израмнети со мерење на времето, со користење на средниот сончев ден, користејќи го движењето на Сонцето по должината на небесниот екватор, наместо по должината на еклиптиката. Неправилностите на овој временски систем биле толку мали што на повеќето часовници кои ги пресметувале тие часови не им требало прилагодување. Сепак на крајот, научните мерења станале доволно прецизни за да го забележат ефектот на плиматското забавување на Земјата од страна на Месечината, кој постепено ги продолжувал деновите на Земјата.
За време на Француската револуција, била донесена општа децимализација на мерките, вклучувајќи го и децималното време помеѓу 1793 и 1795. Според неговите одредби, францускиот час (француски: heure) претставувал 1/10 од денот и бил поделен формално на 100 децимални минути (minute décimale) и неформално на 10 десетини (décime). Овој час бил само кратко во службена употреба, бил укинат од истото законодавство од 1795 година, кое прв го воспоставило метричкиот систем.
Метричкиот систем своите мерењата на времето ги базирал според секундата, дефинирана од 1952 година, во однос на ротацијата на Земјата во 1900 година. Неговите часови се секундарна единица пресметана како точно 3,600 секунди. Сепак, еден час од Координираното Универзално Време (UTC), користено како основа во повеќето граѓански времиња, траел 3.601 секунда 27 пати од 1972 година, за да се задржи во рамките на 0,9 секунди од универзалното време, кое се заснова на мерење на средниот сончев ден на 0° географска должина. Додавањето на овие секунди го прилагодува многу постепеното забавување на ротацијата на Земјата.
Броење часови
Понекогаш должината на часот ја покажуваат астролаби, сончеви часовници и астрономски часовници и сметаат користејќи некоја од овие постари дефиниции и методи за сметање.
Сметање од зора
Во античките и средновековните култури, броењето на часовите обично започнувало од изгрејсонце. Пред широко распространетата употреба на вештачката светлина, општествата биле повеќе загрижени за поделбата помеѓу ноќта и денот, а дневните рутини често започнувале кога светлината била адекватна.
"Вавилонското време", како што се користи во современите сончеви часовници, ги дели денот и ноќта на 24 еднакви часови, сметано од времето на изгрејсонцето. Тие се така именувани според лажното верување на античките автори дека Вавилонците го делеле денот на 24 дела, почнувајќи од изгрејсонцето. Всушност, тие го делеле денот на 12 дела (наречени каспу или "двојни часови") или на 60 еднакви делови.
Нееднакви часови
Изгрејсонцето го означувало почетокот на првиот час, средината на денот била на крајот од шестиот час, а зајдисонцето на крајот од дванаесеттиот час. Тоа значело дека времетраењето на часовите варирало со годишното време. На северната полутопка, особено на посеверните географски широчини, летните дневни часови биле подолги од зимските дневни часови, од кои секоја е една дванаесеттина од времето помеѓу изгрејсонцето и зајдисонцето. Овие часови со променлива должина биле различно познати како, временски, нееднакви или сезонски часови и биле во употреба сè до појавата на механичкиот часовник, кој го промовирал усвојувањето на еднакви долги часови.
Ова е, исто така, системот што се користи во еврејскиот закон и честопати се нарекува "Талмудски час" (Sha'a Zemanit) во различни текстови. Талмудскиот час е една дванаесеттина од времето што поминало од изгрејсонце до зајдисонце, па затоа денските часови се подолги од ноќните часови во лето; а во зима се обратно.
Индискиот ден започнува на изгрејсонце. Терминот хора се користел за да покаже еден час. Времето се мерело врз основ на должината на сенката во денот. Хората е преведена во 2.5 пе (pe). Има 60 пе (pe) на ден, 60 минути во пе (pe) и 60 ксхана (звук создаден од притисокот на средниот прст со палецот или момент) во минута. Пе (Ре) бил мерен со помош на длабок сад со дупка, поставен во мирна вода. Времето потребно за овој длабок сад било еден пе (ре). Кралевите обично имале службеник кој бил задолжен за овој часовник.
Сметање од зајдисонце
Во таканареченото "италијанско време", "италијански часови" или "старо чешко време", првиот час започнувал со ѕвонењето на ѕвоното Ангелус на зајдисонце (или на крајот на самракот, односно половина час по зајдисонцето, во зависност од локалниот обичај и географската широчина). Часовите биле нумерирани од 1 до 24. На пример, во Лугано, Сонцето во декември се искачило во текот на 14-тиот час и пладне било во текот на 19-тиот час; во јуни Сонцето се искачило во текот на 7-тиот час, а пладне било во 15-тиот час. Зајдисонце било секогаш на крајот на 24-тиот час. Часовниците на црковните кули ударале само од 1 до 12, значи само во текот на ноќта или раните утрински часови.
Овој начин на броење на часовите имал предност, поради тоа што секој можел лесно да знае колку време имал, за да ја заврши својата дневна работа без вештачко светло. Тој бил широко употребуван во Италија од 14 век и траел до средината на 18 век; официјално бил укинат во 1755, или во некои региони вообичаено до средината на 19 век.
Исламскиот ден започнува на зајдисонце. Првата молитва во денот (магхриб) треба да се изврши помеѓу, веднаш по зајдисонцето и крајот на самракот.
Сметање од пладне
Многу векови, сè до 1925 година, астрономите ги пресметувале часовите и деновите од пладне, бидејќи тоа бил најлесниот сончев настан кој можел точно да се измери. Предноста на овој метод (што се користи во јулијанскиот системот на датуми, според кој новиот Јулијански ден започнува напладне) е дека датумот не се менува за време на набљудувањето на една ноќ.
Сметање од полноќ
Во модерниот часовник со 24-часа, сметањето на часовите започнува на полноќ, а часовите се нумерирани од 0 до 23. Сончевото пладне е секогаш близу до 12:00, повторно разликувајќи се според равенката на времето. При рамнодневница изгрејсонцето е околу 06:00 и зајдисонцето околу 18:00 часот.
Вајхаузен
Вајхаузен (Weyhausen) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Болдекер Ланд.
Местоположба
Вајхаузен се наоѓа во долината на Алер, која тече низ општината.
Соседни општини
Вајхаузен се граничи со следниве општини (од север надесно):
Историја
Најрани докази за населбата се од 1344 година, кога била именувана како Вајдехузен (Weydehusen). Во 1350 година била обновена по страшен пожар. Претходно селото било познато како вендско собиралиште.
Голи Оток
Голи Оток или во превод Гол Остров е хрватски остров во Јадранско Море. Островот има површина од околу 4.7 км2 и е сместен источно од полуостровот Истра во Велебитскиот канал, помеѓу островите Раб, Свети Гргур и Првиќ. Островот не е погоден за живот и е ненаселен.
Затвор
Голи Оток е познат по затворот за политички затвореници и логорот за принудна работа што југословенските комунисти го изградиле во јули 1949 година по судирот на КПЈ со Информбирото. Таму во прв ред биле затворани лица кои во судирот помеѓу Тито и Сталин се определиле за Сталин, а покрај нив биле затворани и криминалци и луѓе со демократски погледи од различни националности. Заедничкото за нив било тоа што тогашните властодршци ги сметале за опасни за својот режим. Последниот политички затвореник од Голи оток е отпуштен во 1956 година, а како затвор престанал да функционира во 1988 година.
Според „Пописот на казненици на општествено корисна работа и осуденици по ИБ-то“, изработен од страна на Сојузниот секретаријат за внатрешни работи, на Голи Оток биле затворени 16.101 лица, од кои 15.173 мажи и 928 жени. Од нив, според овој попис, 801 лице или 5% од сите затвореници биле Македонци.
Сепак, овој попис не се смета за целосен. Според друг извор, на Голи Оток и во другите логори низ Југославија за време на Информбирото биле затворени над 1.000 граѓани од Македонија. Помеѓу попознатите Македонци што биле затворени на Голи оток се: Панко Брашнаров, Венко Марковски, Петре Пирузе, Никола Кљусев, Владимир Полежиноски, Ангеле Петковски, Трајко Мишковски, Иван Дојчинов, Борис Гонев, Никола Транталовски и други.
Во Селото (Пашино Рувци)
Во Селото — археолошко наоѓалиште во прилепското село Пашино Рувци. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и претставува некропола со повеќе осамени наоди. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека низ целото село, каде се куќите и дворовите, при копање на бунари селаните пронаоѓале гробови обложени со ќерамиди, темели и друг градежен материјал.
Манган диоксид
Chemical compound Манган диоксид е неорганско соединение со формула. Оваа црна или кафеава цврста материја природно се јавува како минералот пиролузит, главната руда на манган. Главната употреба на е за батерии. исто така се користи како пигмент и како прекурсор за други соединенија на манган, како што е. има α- полиморф кој може да инкорпорира различни атоми и молекули на вода во „тунелите“ или „каналите“ помеѓу октаедрите на манган оксид. Постои значителен интерес за како можна катода за литиум-јонски батерии.
Структура
Постојат неколку полиморфи на, како и негова хидрирана форма. Како и многу други диоксиди, кристализира во рутилската кристална структура (овој полиморф се нарекува пиролузит или ). α-полиморфот на    има многу отворена структура со „канали“ кои можат да примат метални атоми како сребро или бариум. често се нарекува холандит.
Производство
Природниот манган диоксид содржи нечистотии и значителна количина на манган (III) оксид. Производството на батерии и ферити (две од примарните употреби на манган диоксид) бара манган диоксид со висока чистота. Батериите бараат „електролитски манган диоксид“ додека феритите бараат „хемиски манган диоксид“.
Предел со замок
Предел со замок — слика од Рембрант, сега во Лувр во Париз. Историчарите на уметност различно го датираат во 1652 (Рејн ван Ејсинга), 1654 (Фредерик Шмит-Дегенер), рана 1640 (Абрахам Бредиус и Хорст Герсон), 1648 (Курт Бауч), 1640-1642 (Жак Фукар), ок.1640 Кристијан Тимпел) и 1643-1646 (Леонард Ј. Слаткес).
За прв пат била забележана во пописот на Гертрујт Брасер во Делфт од 1692 година како „замок од Рембрант“ - таа била вдовица на Јохан фан дер Кејс. Подоцна била заведена во збирката на Јан Питер фан Сухтелен, руски генерал од Холандија. Во 1859 година, наследниците на фан Сухтелен го продале на Павел Строганов во Санкт Петербург. По неговата смрт во 1911 година, Строганов го оставил истото и остатокот од својата уметничка збирка на Владимир и Александра Шчербатов, децата на ќерката на неговиот брат. Владимир и Александра биле убиени од болшевиците во 1920 година, три години откако нивните уметнички дела биле запленети од државата.
Манган диоксид
Реакции
Важните реакции на се врзани со оксидација и редукција.
Појава и апликации
Доминантната примена на е како компонента на батерии. За оваа апликација годишно се трошат приближно 500.000 тони. Возможна е и употребата на како неоргански пигмент во керамиката и при производството на стакло. Се користи и во апликации за третман на вода.
Собрани раскази од Вилијам Фокнер
Собрани приказни од Вилијам Фокнер ― збирка раскази од Вилијам Фокнер објавена од Random House во 1950 година. Добитник е на Националната книжевна награда за фикција во 1951 година. Објавувањето на оваа збирка од 42 раскази било овластено и надгледувано од самиот Фокнер, кој ги измислил со насловите на тематските секции.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Александар Китинов
Александар Китинов (роден на 13 јануари 1971 во Скопје) е поранешен професионален тенисер од Република Македонија. Китинов станал професионален играч во 1993 а се повлекол од активно играње во 2003. Тој бил специјалист на игра во двојки, освојувајќи три титули за време на својата кариера на АТП турнеја, достигнувајќи го 38-то место на АТП листата за двојки во ноември 1999.
Sony
Сони (Sony, на јапонски: ソニー株式会社) е една од најголемите компании во светот. Основана е во Токио, Јапонија. Еден дел од Сони, со име Сони Електроникс, произведува електроника, видео и комуникациски врски.
Бохум
Бохум (Bochum) — град во германската сојузна државата Северна Рајна-Вестфалија. Поседува регионална шифра (AGS) 5911000, NUTS (DEA51) и LOCODE (DE BOM) код. Се наоѓа во центарот на Рурската област. Бохум е еден од четирите граови во центарот на Рурската облас со скоро 380,000 жители а со тоа и шести град по големина во Северна Рајна-Вестфалија, втор град по големина во Вестфалија и се наоѓа во внатрешноста на 20 градови по големина во Германија. Бројот на населението на Бохум во 1905 година надминал 100,000 жители и од тогаш добил статус на град.
Географија
Бохум лежи меѓу реката Рур и Емшер. Должината на подрачјето на градот е правец север-југ во должина од 13км, а во правец запад-исток 17,1км. Должната на границата на градот е 67,2км. Градот се наоѓа на андморска височина од 100 метри. Површината на општината изнесува 145,4 км2.
Историја
Стратегиското бомбардирање во текот на Втората светска војна, Бохум го имало како еден од приоритетните цели. Скоро целиот центар на градот е уништен а повеќе илјади цивили страдале. После ратот новата република Северна Рајна-Вестфалија е оформена на границата на регионот Рајна и Вестфалија, а Бохум бил дел од регионот.
Сите рудници престанале со работа меѓу 1960 и 1980 година. Другите индустрии како што е автомобилската имале губиток во работата. Опел Астра е склопен од страна на Џенерал Моторс во фабриката во Бохум, меѓутоа во 2009 година Опеловата фабрика се нашла во сериозни финансиски проблеми. Во 1965 година е оотворен Рур-Универзитет во Бохум како прв нов универзитет во Сојузна Република Германија по Втората светска војна. Од седумдесеттите години на XX век Вохумската ундустрија поминала низ неколку структурни трансформации од тешки до сервисни индустрии.
Во текот на комуналните реформи во 1975 година, Батеншајд, претходно независен град интегриран е во урбана целина на Бохум. Внатрешноста на референдумот против интегрирањата пропаднале. Во 2007 година отворена е нова синагога за припадниците на еврејските општини Бохум, Херне и Хатинген. Во 2008 година Нокиа планирала да ги затвори своите производителни погони во Бохум. Планот наишол на остро противење на 20,000 луѓе кои претостираа, но поголемиот дел од протестите не можеле да ја променат судбината на фабриката која на крајот е преселена во Романија.
Население
Во самиот град според проценките од пописот од 2010 година живееле 376,319 жители. Просечната густина на населеност изнесувала 2,587 жители на км2.
Грб
Грбот на Бохум го сочнуваат книга со црвено-бела трака во позадината. Не е познато од каде книгата се користи на грбот на БОхум, а цвено-белата трака го означува Батеншајд со кој Бохум се соединил во 1975 година од кога настанал и грбот и се користи и ден денес.
Култура
Во Бохум се наоѓаат осум високообразовни институции. Најголем и најпознат е Рур-Универзитет Бохум, кој со над 30,000 жители е еден од најголемите универзитети во Германија. Универзитетот е отворен во 1965 година како прв новоотворен универзитет во Сојузна Република Германија. Доста е познат и Германскиот рударски музеј, но и Театрот, Планетариумот, Германскиот железнички музеј во Далхаузен и најуспешниот мјузикл на светот tarlight Express.
Црнешево
Црнешево (Γαρέφι, Гарефи; до 1922 г. Τσερνέσοβο, Цернесово ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 663 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија
Селото е сместено во северниот дел на котлината Меглен, 5 км северно од С’ботско, в јужното подножје на Ниџе. Се состои од две маала — Горно и Долно Црнешево (Άνω и Κάτω Γαρέφι, Ано и Като Гарефи). Горно Црнешево било и останало христијанско, додека пак Долно Црнешево го примило исламот во немирните години за да обезбеди сигурност. Во извесни периоди двете маала се броеле како одделни села.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Црнешево било македонско село во Воденската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Царничево (Tzarnichevo) било село во Воденската каза со 103 куќи во кои живееле 164 Македонци-христијани и 296 Македонци-муслимани. Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век Црнешево (Царнеш) — македонско село со христијанско и муслиманско население, со машко население од 326 лица во 90 домаќинства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Црнешево било верски мешано македонско село во кое живееле 210 Македонци-христијани и 580 и Македонци-муслимани.
Целото христијанско население на селото било подложено на грчка пропаганда и под врховенството на Цариградската патријаршија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Црнешово (Tzirnechovo) имало 160 Македонци под патријаршијата и во селото работело грчко училиште.
Во 1909 г. во Црнешево влегла и бугарската пропаганда со отворање на бугарско училиште.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 1.075 жители, кои во 1920 г. биле 1.015. Во 1922 г. селото е преименувано во Гарефи, во чест на андартскиот капетан Константинос Гарефис. Во 1920-тите целото население Долно Црнешево како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти. Според пописот од 1928 г. селото било етнички мешано, со вкупно 436 жители, од кои 103 лица (24 семејства) биле дојденци. Меѓутоа, грчки дојденци почнале да го напуштаат селото и да се преселуваат во полето, а нивните имоти го откупувале Македонците од Горно Црнешево. Така, веќќе во 1940 г. добар дел од населението на Долно Црнешево било македонско, покрај целосно македонското население на Горно Црнешево.
Според статистиката на НОФ, во 1947 г. од вкупно 120 жители на Долно Црнешево, 80 биле Македонци. За време на Граѓанската војна властите ги иселиле жителите на Горно Црнепево во Баово и С’ботско, но овие се вратиле по војната и ги откупие сите имоти на грчките дојденци од Долно Црнешево кои веќе си заминувале од селото. Така, за неколку години целото Црнешево повторно станало чисто македонско, овојпат и чисто христијанско.
Стопанство
Во селото се одгледуваат индустриски пиперки, тутун, жито, десертно грозје и овошје, а развиено е и сточарството.
Космос-2080
Космос-2080 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 19 мај 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2080 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9151 км, а најмалото на 9107.
Гаучо
Гаучо или (португалски: гаучу) - вешт коњаник, познат како храбар и самостоен. Гаучо е симбол во Аргентина, Уругвај, сојузната држава Јужно Рио Гранде во јужен Бразил, регионот Ајсен и регионот Магаљанес во јужно Чиле. Гаучосите станале многу воодушевани и познати во легендите, фолклорот и книжевноста и станал важен дел од нивната регионална културна традиција. Почнувајќи од крајот на 19 век, по процутот на гаучосите, тие ги просласвувани јужноамериканските писатели.
Етимологија
Постојат неколку хипотези во врска со потеклото на поимот. Може да произлегло од шпанскиот поим чаучо, пак, потекнува од турскиот воен поим чавуш , преку арапскиот чауш што станал широко применето за секој чувар/набљудувач или помошник. Првата забележана употреба на терминот датира од независноста на Аргентина во 1816 година. Друго сценарио покажува дека зборот може да произлегува од португалскиот гаудеро, што било назначено за жителите на огромните региони на Јужно Рио Гранде и Рио де ла Плата во 18 век или португалскиот гаручо што укажува на инструмент што го користат гаучосите за да се заробат и да се заврзи добиток. Летописот од 18 век на Алонсо Карио де ла Вандера зборува за гаудериосите кога се споменуваат гаучосите или хуасите како слабо облечени мажи.
Друго веродостојно потекло е од домородниот јазик во Јужна Америка, како што е мапугундунскиот каучу („скитник“, „пустиник“), каучи („пријател“), или кечуански уача („скитник“, „сиромашна личност“) што значи состојба да се биде осамен во пустината.
Култура
Гаучо игра важна симболична улога во националистичките чувства на овој регион, особено на оној на Аргентина, Парагвај и Уругвај. Епската поема „Мартин Фиеро“ од Хозе Ернандез (според некои национална епопеја на Аргентина) го користел гаучо како симбол против корупцијата и аргентинската национална традиција, спротивставен на европски склоности. Мартин Фиеро, јунакот на песната, е влечен во аргентинската војска за погранична војна, пустини и станува одметник и бегалец. Сликата на бесплатниот гаучо честопати се спротивставува на робовите кои работеле на северните бразилски земји. Понатамошните литературни описи се наоѓаат во „Дон Сегундо Сомбра “ на Рикардо Гуaиралдес. Како северноамериканските каубојци, како што било дискутирано кај Ричард В. Слата во „Каубоите од Америка“, гаучосите обично биле познати како силни, искрени, тивки типови, но горди и способни за насилство кога ќе бидат испровоцирани. Гаучовата тенденција за насилство врз ситни работи е исто така препознаена како типична одлика. Употребата на Гаучосите на познатиот „факон“ (голем нож генерално набиен во задниот дел на гаучовиот појас) е легендарен, честопати поврзан со значителен крвопролевање. Историски гледано, факонот бил единствениот инструмент за јадење што го носел гаучот.
Исто така, како каубојот, како што е прикажано кај Ричард В. Слата во „Каубоите од Америка“, гаучосите биле и остануваат горди и големи коњаници. Типично, коњот на гаучо претставувал најголем дел од она што тој го поседувала во светот. За време на војните во 19 век во Јужниот конус, коњаниците од сите страни биле скоро целосно составени од гаучоси. Во Аргентина, гаучовата војска, како онаа на Мартин Мигел де Гуемес, го забавиле напредокот на Шпанија. Понатаму, многу каудиoљите се потпирале на гаучовите војски за да ги контролираат аргентинските покраини.
Гаучовата исхрана била составена скоро целосно од говедско месо, додека била на опсег, надополнета со јерба мате (ерва-мате на португалски јазик), билен внес направена од лисја на јужноамериканско дрво, вид на светилка богата со кофеин и хранливи материи.
Гаучосите пиеле и типичен пијалок наречен мате, традиционално подготвуван во издлабена тиква и претуран метална сламка од мате, наречена бомбиља. Водата за другар се загреваше (без да врие) на шпорет во котел.
Современи влијанија
Гаучито (момче во аргентински бои и гаучова капа) било маскота за Светското првенство во фудбал 1978.
Серен Кјеркегор
Серен Оби Кјеркегор (Søren Aabye Kierkegaard; 5 мај 1813 – 11 ноември 1855) — дански филозоф од XIX век, се смета за воспоставувач на основите на егзистенцијализмот, филозоф на личноста, постмодернист, хуманист, идеалист и христијански мислител.
Животопис
Кјеркегор е роден во Копенхаген. Татко му го воспитувал во религиозен дух. Кјеркегор уште од рана возраст бил измачуван со тегобност од исчекување на неодредена казна, поради гревот на неговиот татко од младоста. Тоа се одразило врз животот на Кјеркегор и неговата филозофија. Тој студирал теологија и филозофија, а докторирал со тезата за иронијата и нејзината примена кај Сократ. Во Берлин отпрвин со воодушевување студирал кај Шелинг, но набргу се разочарал и се вратил дома. Во Копенхаген се посветил на филозофијата. Во животот се вљубил само еднаш, но ја нашуштил свршеницата затоа што сметал дека таа нема да биде среќна со него како филозоф кој е постојано незадоволен од себе и од светот. Во родниот град на јавните места ги подучувал луѓето на вистината и етичкиот живот, налик Сократ. Кјеркегор бил против официјалното христијанство и стоел пред портите на црквата одвраќајќи ги верниците да влегуваат внатре (слично како и Мартин Лутер), а од друга страна тоа го предизвикал гневот кај црковната хиерархија. Кјеркегор од своја страна пак ја презирал толпата и немал контакти со општествените движења на своето време. Исцрпен од своите внатрешни демони и противставувања во животот, истоштен паднал на улица и умрел релативно млад.