cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Космос-1696
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 октомври 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1696 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 280 км, а најмалото на 229.
Иранчески јазик
Ирентшескиот или мункуски јазик — американски староседелски изолиран јазик кој се зборува во Мато Гросо во Бразил. Овој јазик го зборуваат околу 200 луѓе. Јазичарите веруваат дека овој јазик е сроден со аравачките јазици.
Камиказе
Камиказе (јапонски:神風, буквален превод: „божји  ветер“) Токубетсу Коогекитаи (Tokubetsu Kougekitai (特別攻撃隊)) Токоо Таи (Tokkō Tai (特攻隊)) Токо (Tokkō (特攻)) беа самоубиствени напади од воените пилоти на Јапонската империја против бродовите  на Алијансата во завршните фази на походот на Тихиот Океан во Втората светска војна, осмислени да уништат што повеќе воени бродови.
Камиказе пилотите намерно се обидувале да удрат со нивниот авион во бродовите на непријателот — тоа биле авиони натоварени со експлозиви, бомби, торепеда и полни резервоари со гориво. Нормалните функции на авионот (да испушта торпеда и бомби или да пука во други авиони) биле занемарени и авионите биле всушност претворени во мисили управувани од луѓе во обид да се искористи мошне зголемената прецизнот и екплозивната моќ поголема од таа на нормалните бомби. Целта да се оштетат што е можно повеќе бродови на Алијансата, особено носачи на авиони, се сметала за доволно критична да ја гарантира двојната жртва на пилоти и авиони.
Традицијата на самоубиство наместо пораз, заробеништво и јавен срам била длабоко вкоренета во јапонската воена култура. Таа била една од основните традиции на самурајскиот живот и кодот бушидо: лојалност и чест сè до смртта.
Дефиниција и етимологија
Од крајот на војната, терминот камиказе понекогаш се употребува како pars pro toto за други видови напади каде напаѓачот намерно се жртвува. Тука се вклучени мноштво самоубиствени напади, во други историски контексти, како што е предложената употеба на авионите Selbstopfer во нацистичка Германија и многу други самоубиствени бомбашки напади од страна на терористички напади низ целиот свет (како што се нападите од 11 септември 2001 г.), иако камиказе пилотите напаѓаа само воени цели, додека пак терористите напаѓаат претежно цивилни установи. На англиски, зборот камиказе исто така може да се користи како хипербола и метафора кога се мисли на нефатални акции кои резултираат со значителна загуба за напаѓачот, како што е повреда и крајот на кариерата.
Потекло
Пред формирањето на камказе единици, осмислени падови биле користени во краен случај кога авионот на пилотот бил мошне оштетен  и тој не сакал да ризикува да биде фатен; ова било случај и со Јапонските сили и со силите на Алијансата. Според Axell & Kase, овие самоубиства „биле поединечни, impromptu одлуки од луѓе кои биле психички  подготвени да умрат." Во повеќето случаи, има малку докази дека овие удари  не биле случајни судири, од оној вид кој понекогаш се случува во интензивни воздушни битки среде море . Еден ваков пример се случил на 7 декември 1941 г. за време на нападот на Перл Харбор. Авионот на првиот поручник Фусата Иида бил погоден и почнал да му истекува гориво, кога тој наводно го искористил тоа за да изврши самоубиствен напад на поморничката авионска станица Канеохе. Пред да полета, тој им кажал на своите војници  дека ако неговиот авион е лошо оштетен тој ќе удри во „важна непријателска цел“.
Битките на носачите во 1942 г., особено Мидвеј, нанесоа непоправлива штета на Имериската јапонска поморничка и воздухопловна служба, таква што тие веќе не можеле да состават/да здружат голем број на носачи со добро истренирани пилоти. Јапонските стратешки планери претпоставиле дека војната ќе биде кратка и биле лошо подготвени да ги заменат загубите на бродови, пилоти и морнари; на Мидвеј, Јапонците загубиле толку пилоти во еден ден, колку што загубиле во една година за време на предвоената обука. Следните кампањи на Соломонс и Санта Крус, особено Битките на Источен Соломонс и Санта Крус и натаму резултирале со  жртви на нивните пилоти-ветерани и заменувањето на нивното борбено искуство се покажало невозможно. За време на 1943-44 г., силите на САД приближувале постепено кон Јапонија. Ловците авиони на Јапонија станувале помалкупројни и од пониска класа за разлика од новите авиони произведени во САД, особено F6F Hellcat и F4U Corsair. Тропските болести, како и недостатокот од резервни делови и гориво, ги направило операцииите на ЈИМВС сè потешки и потешки. До Битката на Филипинското Море во 1944 г., Јапонците морале да се снаоѓаат со застарени авиони и неискусни пилоти, против подобро обучените и поискусни морнарички пилоти на САД и нивните радарско насочени борбени воздушни патроли. Јапонците изгубиле преку 400 авиони и пилоти сместени на носачи, со што делотворно се ставило крај на моќта на нивните носачи, акција која Алијансата ја нарекува „Големиот Маријански лов на мисирки“ ("Great Marianas Turkey Shoot").
Важната јапонска база во Сајпан беше освоена од силите на Алијансата на 15 јули 1944 г. Нејзиното освојување обезбеди адекватни понатамошни бази кои им овозможија на воздушните сили на САД, кои користеле B-29 Superfortress, да ги нападнат јапонските острови. После падот на Сајпан, јапонската врховна команда предвидела дека Алијансата ќе се обиде да ги освои Филипините, кои биле стратешки важни поради нивната локација меѓу нафтоносните полиња на Јужноисточна Азија и Јапонија.
Во август 1944 г., било објавено од агенцијата за известување Домеи, дека некој инструктор по летање по име Такео Тагата обучувал пилоти во Тајван за самоубиствени мисии.
Друг извор тврди дека првите камиказе мисии се случиле на 3 септември 1944 г. Група пилоти од 31. Борбена ескадрила на армијата на островот Негрос одлучила да да тргне во самоубиствен напад наредното утро. Биле избрани првиот поручник Такеши Косаи и еден водник. Две бомби од 100 кг биле прикачени на двата ловци и пилотите тргнале пред зори, планирајќи да се урнат во носачите. Тие никогаш не се вратиле, но не постојат податоци за непријателски авион којшто погодил брод на Алијансата тој ден.
Според некои извори, на 14 октомври 1944 г., УСС Рено бил погоден од намерно урнат јапонски авион. Меѓутоа, нема докази дека напаѓачот планирал да се урне.
Вицеадмиралот Масафуми Арима, командантот на 26. Воздушна флотила (дел од 11. Воздушна флота), понекогаш се смета како заслужен за осмислување на камиказе тактиката. Арима лично преводел напад на околу сто Јокосука D4Y Суисе ("Џуди") авиони за ниско бомбардирање против голем носач на авиони од класата Есекс, УСС Френклин блуску до заливот Лејте, на или околу (продатоците варираат) 15. Окотомври 1944 г. Арима погинал и дел од авионот удрил во Френклин. Јапонската врховна команда и пропагандистите го искористија примерот на Арима: тој бил посмртно унапреден во адмирал и му била дадена официјална заслуга за извршување на првиот камиказе напад. Меѓутоа, не е јасно дали се работи за планиран самоуиствен напад, а официјалните јапонски извештаи за нападот на Арима имаат малку сличност со вистинските настани.
На 17 октомври 1944 г., силите на Алијансата го нападнале островот Сулуан, со што започнала Битката на заливот Лејте. Првата воздушна флота на Јапонската империска морнарица, стационираа на Манила, добила задача да им помогне на јапонските бродови кои ќе се обидат да ги уништат силите на Алијансата во заливот Лејте. Меѓутоа, 1. Воздушна флота во тоа време имала само 40 пилоти, 34 A6M Zero ловци авиони сместени на носачи, три Накаџима B6N Тензан ("Џил") торпедо бомбардери, еден Мицубуши G4M ("Бети") и два Јокосука P1Y Гинга ("Францис") копнени бомбардери, и еден додатен авион за извиднички мисии. Задачата пред јапонските воздушни сили изгледала невозможна. Командирот на Првата воздухопловна флота, Вицеадмиралот Такиџироо Оониши одлучил да формира воена единица за самоубиствени напади, Специјалната единица за напади. На состанок на аеродромот Мабалакат (познат на војската на САД како Воздушна база Кларк) блису Манила, на 19 октомври, Ониши им кажал на офицерите од штабот на 201. Летачка група: "Мислам дека нема друг начин за да се изврши оваа операција (да се задржат Филипините), освен да се стави бомба од 50 кг на Zero (Зироу) и да се урне во носач на САД за да се онеспособи за една недела."
Првата камиказе единица
Командирот Асаики Тамаи побарал од група 23 талентирани пилоти студенти, кои сите ги обучувал, да волунтираат за специјалната единица за напади. Сите пилоти ги кренале двете раце да волунтираат во операцијата. Подоцна, Таками го замолил поручникот Јукио Секи да раководи со специјалната единица за напади. Се вели дека Секи ги затворил очите, ја наведнал главата и размислувал 10 секунди пред да каже: "Ве молам назначете ме на функцијата ." Секи станал 24от камиказе пилот кој бил одбран. Сепак, Секи подоцна рекол: "Иднината на Јапонија е мрачна ако таа е принудена да убие еден од своите најдобри пилоти." и "Јас не одам на мисија за Императорот и Империјата... Јас одам затоа што ми е наредено".
Имињата на четирите единици во Специјалната камиказе единица за напади биле Единица Шикишима, Единица Јамато, Единица Асахи и Единица Јамазакура. Овие имиња биле земени од една патриотска поема (вака или танка), Shikishima no Yamato-gokoro wo hito towaba, asahi ni niou yamazakura bana (Шикишима но јамото-гокоро во хито товаба, асахи ни ниоо јамазакура бана) од Јапонскиот класичар, Мотоори Норинага. Поемата гласи:
Ако некој праша за Јамато духот (духот на старата/вистинска Јапонија) на Шикишима (поетко име на Јапонија)—тоа се цвеќињата на јамазакура (планински црешови цветови) кои мирисаат опојно во Асахи (изгрејсонце).
Помалку буквален превод гласи:
":Ако ме прашаат за душата на Јапонија,
Заливот Лејте: Првите напади
Неколку самоубиствени напади за време на првите денови од операцијата во Заливот Лејте биле погрешно сметани за првиот камиказе напад. Рано на 21 октомври, додека пренесувал за инвазијата на Лејте, јапонски авион (различно опишан како Аичи D3A авион за ниско бомбардирање или Мицубиши Ki-51 од 6. Летачка бригада на Империјалните Јапонските воени воздушни сили) намерно се урнало во предниот јарбол на големиот крстосувач HMAS Австралија. Во нападот загинале 30 луѓе (вклучувајќи го и каметанот на крстсоувачот, Емил Дешано) и биле повредени 64 луѓе, вклучувајќи го и авралискиот воен комадант Комодоре Џон Колинс. Уривањето се смета за првиот камиказе напад на брод од Алијансата во официјалната воена историја на Австралија, и повторено во други извори, иако Специјалната единица за напади започнала дури четири дена подоцна: падот бил одлука на пилотот, не дело кое му било наредено да го изврши.
Потонувањето на реморкерот УСС Сономa на 24 октомври е наведено во некои извори како првиот брод загубен поради камиказе удар, но нападот се случил пред 25 октомври, а авионот кој бил користен, Мицибуши G4M, не било управуван од четирите првични Специјални ескадрили за напад.
На 25 октомври 1944 г., за време на Битката во заливот Лејте, специјалната камиказе-единица за напади ја изврши својата прва операција. Пет Зироу (Zero) авиони, предводени од Секи и придружувани до целта од страна на водечкит јапонски ас Хиројоши Нишизава, нападнаа неколку придружни носачи. Еден Zero се обидел пристанишната писта and вртејќи се, се превртил во морето. Два други се нурнале во УСС Феншо Беј, но биле уништени од противвоздушниот отворен оган. Последните два се впуштиле кон во УСС Вајт Плеинс. Еден, под силниот отворен оган и повлекувачкиот чад, се откажал од обидот на Вајт Плеинс и наместо тоа завртел кон УСС Сент Ло, заринувајќи во пистата. Неговата бомба предизвикала пожари кои резултирале со експлозија на магацинот за бомби и протонување на бродот. До крајот на денот 26 октомври, 55 камиказе од специјалната единица за напади исто така ги оштетиле и големите придружни носачи УСС Сангамон, Сувани кои исто биле погодени од камиказе на 0804 пред крмата на 25 октомври, Санти, и помалите придружни бродови УСС Бајт Плеинс, Калинин Беј и Киткан Беј. Вкупно, седум носачи биле погодени, како и 40 други бродови (пет потонале, 23 биле мошне оштетени и 12 делумно оштетени).
Главниот бран напади
Раните успеси — како што беше потопувањето на Сент Ло – веднаш биле проследени со проширување на програмата, и наредните неколку месеци повеќе од 2000 авиони извршиле такви напади.
Кога Јапонија почнала да биде подложена на интензивно стратешко бомбирање од авиони B-29, Јапонската војска се обидела да употреби самоубиствени напади против оваа закана. За време на зимата на северната полутопка во 1944-45 г., Воздушните воени сили го формирале 47. Воздушен полк, познат и како Специјална единица Шинтен (Shinten Seiku Ta) на аеродромот Наримас, Нерима, Токио, за да ја одбранат територијата на метрополата Токио. Единицата била екипирана со Накаџима Ки-44 Шоки ("Тоџо") борбени авиони, со кои тие требале да удрат во авионите B-29 на воздушните воени сили на САД во нивните напади на Јапонија. Сепак, ова се докажало како многу помалку успешно и практично, бидејќи авионот е многу побрз, полесен за управување, и помала цел, отолку воен брод. Авионот B-29 имал исто така извонредно одбранбено наоружување, така што самоубиствените напади против авионот барале доста голема пилотска вештина за да бидат успешни. Тоа беше против самата цел да се корисат пилоти со „рок на траење“ и да се поттикнат способните пилоти да извлечат пред ударот, што било неефикасно затоа што се губел најзначајниот персонал кога тие лошо ги темпирале  своите излези и како резултат погинувале.
Камиказе нападите биле планирани на зафрлени јапонски бази. На 8 јануари, Оониши ја формирал втората официјална Поморска камиказе единица во Формоса. Единицата Ниитака користела Zero and "Џуди" авиони и била стационирана на аеродромот Такао. На 29 јануари 1945 г., седум Кавасаки Ки-48 "Лили" авиони од специјалната група Шичиси Митате на јапонската армија, тргнале од Палембанг, Суматра да удрат во Британската тихоокеанска флота. Вицеадмиралот Кимпеи Тераока и капатанот Рииши Сугијама од 601. Воздушна група организирале друга втора Специјална единица, Митате на Иво Џима на 16 февруари, како што се приближувале силите на САД за да навлезат. На 11 март, носачот на САД УСС Рандолф бил погоден и делумно оштетен кај Улити Атол, на Каролинските Острови, од камиказе кој летал околу 4000 км од Јапонија, во мисија наречена Операција Тан бр февруари На 20 март, подморницата УСС Девалиш го преживеала ударот од авион блиску до Јапонија.
Камиказе авиони изградени со таа причина, наспроти прилагодени/converted ловци и авиони за ниско бомбардирање, исто така се конструираа. Заставникот Мицуо Охта предложил да се создадат бомби за управувани едрилици, кои ќе се носат до дометот на целта од авионот-матрица. Првото поморничко-воздушно техничко биро (Кугишо), во Јокосука, ја подобрила идејата на Охта. Ракетните авиони Јокосука MXY7 Ока, исфрлени од бомбардери, почнале да се употребуваат во камиказе напади од март 1945 г. Персоналот на САД им дал навредлив/потсмешлив прекар "Бака бомби" (бака(baka) е „идиот“ или „глупав“ на јапонски). Специјално дизајниран авион со пропелер, Накаџима Ки-115 Цуруги, бил едноставен, лесно составен авион, осмислено да ги искористува постоечките резерви на мотори, во дрвена конструкција. Опремата за слетување не можела да се повлече: била исфрлана малку после полетувањето за самоубиствена мисила и потоа повторно користена на други авиони. Во 1945 г., јапонската војска започнала да собира стотици Цуруги, други авиони со пропелер, Ока авиони и бродови за самоубиствени напади, за да се користат против силите на Алијансата кои се очекувала да ја окупираат Јапонија. Малку од нив биле употребени.
Сојузни одбранбени тактики
На почетокот на 1945 г., командантот Џон Тач, морнарички пилот на САД, кој веќе бил познат за развивање на ефективни воздушни тактики против Јапонците како што е Тач бранот (Thach Weave), осмислен како одбранбена стратегија против камиказите, наречен „големо сино ќебе“. Ова барало поголеми борбени воени патроли (БВП), подалеку од носачите отколку што било случај претходно, ред од разурнувачи-чувари  придрижни разурнувачи бродови на барем 80 км од централниот дел на флотата за да обезбедат радарско пресредтнување порано и да се оподобри координацијата меѓу раководните офицери на ловците на носачите. Овој план исто така имал потреба од постојани борбени пароли над флотите на Алијансата, иако морнарицата на САД ја прекинала обуката на пилоти на ловци, па немало доволно пилоти на морнарицата достапни да преземат мерки во врска со заканата од камиказе. Краен елемент вклучувал интензивни трагање на ловците над јапонскиот воздушен простор, и бомбардирање на јапонските писти со бомби со задоцнето активирање за да ги отежнат поправките.
Подоцна во 1944 г., Британската тихоокеанска флота (БПФ) го искористи добриот перформанс на голема височина на нивниот Супермарин Сифајрс за смените на воената воздушна патрола. Тој бил вклучен во голема мерка во спротивставувањето на камиказе нападите за време на двете истоварувања на Иво Џима и понатаму. Најдобриот ден на Сифајрс бил 15 август 1945 г., кога погодил 8 напаѓачки авиони за една загуба.
Лошата обука ги направила камиказе пилотите лесна мета за искусните пилоти на Алијансата, кои исто така упавувале со подобри авиони. Само Борбената единица на брзи носачи на САД можела да донесе преу 1000 ловци во борба. Пилотите на Алијансата станаа вешти во тоа да погодуваат авиони пред тие да ударат во бродовите. Артилерците на Алијансата почнаа да развиваат техники да ги запрат камиказе нападите. Тие пукале со своето оружје од голем калибар во морето пред авионите кои напаѓале и летале скоро на морско ниво, со цел да создадат ѕидови од вода која би ги наводенила авионите кои требале да нападнат. Противвоздушното оружје со стрелба брза колку светлината како 40 мм топ Бофорс и 20 милимераскиот топ Оерликон било неефикасно, сепак тешката противвоздушна артилерија како 127 мм-скиот топ  имаа моќк да ги разнесат камиказите во водухот. Иаки такви тактики не можеле да бидат искористени против Ока авионите и други брзи, високоаглени напади, овие биле пак поизложени  на против-воздушниот отворен оган. Во 1945 г., голем број на против-воздушни гранати со радио честота за детонатори кои се активираат во близина, стана достапно, и тие биле во просек седум пати поефикасни од обичните гранти.
Завршна фаза
Врвот на камиказе нападите настана за време од периодот на април до јуни 1945 г., на Битката на Окинава. На 6 април 1945 г., бранови на авиони извршија стотина напади во Операцијата Кикусуи ("floating chrysanthemums"). На Окинава, камиказе нападите се фокусираа најпрво на разурнувачите на Алијансата во улога на чувари, а потоа на носачите во средината на флотата. Самоубиствените напади од авиони или бродови на Окинава потопија или онеспособија барем 30 воени бродови на САД и барем 3 трговски бродови на САД, заедно со неколку од другите сили на Алијансата. Нападите уништија 1465 авиони. Многу воени бродови во сите случаи биле оштетени, некои многу, но ниту еден носач на авиони, воени бродови или крстосувачи не биле потопени од камиказе на Окинава. Повеќето од загубените бродовите биле were разурнувачи или помали бродови, особено тие кои биле во улога на чувари.
Носачите на САД, со нивните дрвени писти, се чинеше дека биле повеќе оштетени од камиказе удари отколку зацврстените носачи со челична палуба од Британската тихоокеанска флота. Носачите на САД исто така имаа поголем број на жртви од камиказе удари, на пример 389 луѓе биле убиени во еден напад на УСС Банкер Хил, а ова е повеќе од вкупниот број на загинати на сите шест вооружени носачи од каков било напад за време на целата војна; осум камиказе удари на пет носачи резултирале со само 20 мртви, додека вкупниот број на 15 удари со бомба, најголем дел од 500 кг тежина или повеќе и едно удар на торпедо на четири носачи предизвика 193 жртви претходно во војната – зачудувачки доказ за заштитничкиот фактор на вооружените писти. Способноста за опоравување на добро вооружените бродови се покажа на 4 мај, нешто по 11:30 часот кога имаше бран од самоубиствени напади против БПФ. Еден јапонски авион изведе стрмен лет „од голема висина“ кон носачот Формидабал и бил пресретнат од АА топиви. Иако бил погоден од нив, камиказе пилотот удрил во пистата, правејќи кратер долг 3 м, 0,6 м широк и 0,6 м длабок. Долго челично парче ја прободило палубата на хангарот и главната просторија со котли (каде скинал цевка со пареа), пред да запре во резервоар со гориво близу авионскиот парк, каде започнал голем пожар. Осуммина од персоналот биле убиени и 47 биле повредени. Еден Корсер и десет Авенџер авиони биле уништени. Сепак, огнот бил постепено доведен под контрола, а кратерот на палубата бил поправен со бетон и челична плоча. До 17:00 ч., авионите Корсер можеле да слетаат. На 9 мај, Формидабал повторно бил оштетен од камиказе, како и носачот Викториус и воениот брод Хауи. Британците можеле да ја расчистат пистата и да ги продолжат воздужните операции по само неколку часа, додека на нивните американски колеги им требале неколу денови или месеци, како што било забелешал еден од офицерите за врска од морнарицата на САД на Индефатигабал кој кажал: "Кога камиказе удра во носач на САД тоа значи шест месеци поправки на Перл (Харбор). Кога камиказе удира во носач Лајми (Limey), штетите се мали и тогаш се вели "Чистачи, скротете ги вашите метли. "”
Понекогаш двоморни авиони биле користени во планирани камиказе напади. На пример, Муцубуши Ки-67 Хирјуу ("Пеги") медиум бомбардери, стационирани на Формоса, извршиле камиказе напади врз силите на Алијансата во близна на Окинава.
Вицеадмиралот Матоме Угаки, втор по команда на Комбинираната тихоокеанска флота, го водел последниот официјален камиказе напад, праќајќи авиони Џуди од 701. Воена група против флотата на Алијансата кај Окинава на 15 август 1945.
Ефекти
Како што се приближувал крајот на војната, Алијансата не доживеала посериозни загуби, и покрај тоа што имала многу повеќе бродови и што се соочувала со поголем интензитет на камиказе напади. Иако предизвикала најголем број жртви на носачите на САД во 1945 г., Империјалната јапонска морнарица жртвувала 2525 камиказе пилоти, а воените сили 1387; многу повеќе отколку што загубиле во 1942 г. кога потопија или онеспособија три носачи (иако без значителен број жртви). Во 1942 г., кога бродовите од морнарицата на САД биле во мал број, привременото отсуство на клучни воени бродови од воената зона ќе ги замрзне операционите иницијативи. Сепак, до 1945 г., морнарицата на САД била доволно голема што оштетените бродови можеле да бидат испратени назад за поправка без значително да се намали операционата способност на флотата. Единствените површни загуби биле разурнувачите и помали бродови кои немале способност да се одржат при тешко оштетување. Воглавно, камиказите не биле во можност да го пренасочат текот на војната и да ја спречат инвазијата на Алијансата. Деструктивниот потенцијал на камиказите добивал поствоено финансијање од операцијата Бамбалби (бумбар) сè до 1959 г. кога теледиригираниот проектил RIM-8 Talos започнал да функционира.
Веднаш по камиказе ударите, британските носачи со нивните вооружени палуби за полетување се чинеше дека се опоравуваат побрзо во споредба со оние на САД. Меѓутоа, повоената анализа покажала дека некои британски носачи како Формидабал претпеле структурно оштетување што довело до тоа да бидат отпишани и укинати, со причина економски неисплатлива поправка, но лошите повоени финанции на Британија и постојаното намалување на Кралската морнарица несомнено играле улога во одлуката да не се поправат оштетените носачи. Спротивно на тоа, дури и најсериозно оштетените американски носачи како што е УСС Банкер Хил биле успешно доведени во добра состојба, иако не биле ставени во употреба после Втората светска војна затоа што се сметале за одвишок.
Бројот на бродовите кои потонале е предмет за дебата. Според јапонско пропагандно ивестување за време на војната, мисиите потонале 81 брод, а оштетиле 195, а според една јапонска пресметка, самоубиствените напади биле заслужни дури за 80% од загубите на САД во последната фаза на војната на Тихиот Океан. Во една книга од 2004 г., Втората светска војна, историчарите Вилмот (Wilmott), Крос (Cross) и Месинџер (Messenger) тврдат дека повеќе од 70 бродови на САД биле „потопени или непоправливо уништени“ од камикази.
Според мрежната страница на воздушните сили на САД:
Околу 2800 камиказе напаѓачи потопија 34 бродови на морнарицата, оштетија 368 други, убија 4900 морнари, и повредија 4800. И покрај радарското детектирање и сигнализирање cuing, воздушното пресретнување и исцрпување, and масивните против-воздушни баражи, загрижувачки процент камикази од 14 преживуваше за да погоди  брод; приближно 8,5% од сите бродови погодени од камиказе потонаа.
Австралиските новинари Денис и Пеги Варнер (Denis and Peggy Warner), во книга од 1982 г. со јапонскиот поморски историчар Сено Садао (Тајните воини: Самоубиствените легии на Јапонија The Sacred Warriors: Japan’s Suicide Legions), стигнале до сума од 57 бродоби потопени од камиказе. Сепак, Бил Гордон (Bill Gordon), американски јапонологист кој специјализирал за камиказе, тврди,во напис од 2007 г., дека 47 бродови биле потопени од камиказе авиони. Гордон вели дека Ворнеровите и Сено вклучиле десет бродови кои не потонале. Неговата листа се состои од:
Регрутирање
Со текот на времето, сепак се појавиле модерен критичари кои се сомневале во националистичкиот приказ на камиказе пилотите како благородни војници подготвени да ги жртвуваат своите животи за државата. Во 2006 г., Цунео Ватанабе, одговорен уредник на весникот Јомиури Шимбун, ја критикуваше глорификацијата на камиказе нападите од страна на јапонските националисти:
http://articles.latimes.com/2004/sep/25/world/fg-kamikaze25
"'Лага е дека заминувале исполнети со храброст и радост, извикувајќи: „Да живее царот!“ Тие биле овци во кланица. Сите гледале надолу и се тетеравеле. Некои не можеле да стојат и биле носени и туркани во авионот од војниците кои биле задолжени за одржување.“"
Обука
"Кога ќе ги заборавите сите мисли за животот и смртта, ќе можете целосно да го занемарите вашиот земен живот. Ова исто така ќе ви овозможи да го концентрирате вниманието на искоренување на непријателот со непоколеблива решителност, додека ги доведувате летачките вештини до совршенство."
Обуката на токоотаи пилоти, како што е опишано од Касуга Такео, генерално „се состоеше од неверојатно напорна обука, заедно со сурово телесното казнување, што налукуваше на измачување, како дневна рутина.“ Ирокава Даикичи, кој бил обучен на воздухопловната база Морнарицата „Цучиура“, се сеќава дека „толку лошо и често го удирале по лицето што лицето веќе не му било препознатливо.“ Тој, исто така пишува: „Ме удираа толку лошо што кога веќе не можев да гледам и паѓав на подот. Веднаш штом ќе станав, повторно ме удрираа со палка за да признаам“. Оваа брутална „обука“ била оправдана со идејата дека ќе всади „борбен дух кај војниците.“ Сепак, секојдневното тепање и телесното казнување го намалил патриотизам меѓу многу пилоти.
На пилотите им биле дадени прирачници кои детално опишувале како треба да размислуваат, да се подготват и да нападнат. Според прирачникот, пилотите требело да „постигнат високо ниво на духовна обука“, и да го „одржуваат здравјето во најдобра состојба.“ Ова, меѓу другото, требало да поттикне кај пилотите начин на размислување со кој ќе бидат ментално подготвени да умрат.
Упатството за пилотите токоотаи, исто така, објаснувало дека пилот може да се врати назад, ако не може да сместис цел и дека „пилотот не треба да го изгуби животот залудно.“ Сепак, еден пилот кој постојано се враќал во базата, по деветтиот пат бил застрелан.
Прирачникот детално опишувал како пилот треба да нападне. Пилот ќе се нурне кон неговата цел и „како цел ќе му биде точката помеѓу капетанскиот мост и оџаците“. Нападот со рушење во оџак, исто така, било кажано дека е „ефикасен“. На пилотите им било кажано да не се стремат кон капетанскиот мост на бродот или топовските кули, но наместо тоа да се срушат во лифтови или на палубата. Во хоризонтални напади, пилотот требало да се „насочи кон средината на бродот, малку повисоко од водната површина“ или „да се стреми кон влезот на авионскиот хангар, или на дното од оџакот“ ако првиот начин е премногу тежок.
Културно потекло
Во 1944-1945 г., Јапонците беа под силно влијание на Шинтоизмот. Меѓу другото, обожувањето на императорот беше потенцирано откако Шинтоизмот стана државна религија за време на Обновата на Мејџи. Со тек на времето, Шинтоизмот се користел сè повеќе за промовирање на националистички чувства. Во 1890 г., бил донесен царскиот указ за образование, според кој се барало учениците ритуално да рецитираат заклетвата „храбро да се понудат на државата“, и да го заштитуваат императорското семејство. Крајната понуда била да го дадат својот живот. Претставувало чест да се умре за Јапонија и императорот. Аксел (Axell) и Кејс (Kase) истакнуваат: „Факт е дека безброј војници, морнари и пилоти беа решени да умрат, да станат ереи (eirei), односно „духовите-чувари“ на државата. [...] Многу Јапонци сметаа дека е посебна честа да им се постави олтар во храмот Јасукуни, бидејќи императорот двапати годишно го посетуваше да им оддаде почит. Јасукуни е единствениот храм, во кој има олтар за обични луѓе, и кој царот го посетувал да им оддаде почит“. Младите Јапонци беа индоктринирани со овие идеали од најрана возраст.
По започнувањето на камиказе тактиката, во весниците и книгите се појавиле реклами, статии и приказни во врска со бомбашите-самоубијци, за да го олеснат регрутирањето и добивањето поддршка. Во октомври 1944 г., Нипон Тајмс го цитираше потполковник Секио Нишина: „Духот на Корпусот за специјален напад е голем дух што тече во крвта на секој Јапонец... Срушувањето, кое истовремено со сигурност го убива и непријателот и самиот пилот се нарекува Специјален напад .... Секој Јапонец е способен да стане член на Корпусот за специјален напад“. Издавачите, исто така, ја истакнувале идејата дека камиказе пилотите имаат олтар во Јасукуни и објавувале нашминкани приказни за храброста на камиказе пилотите – имало дури и бајки за мали деца кои ги промовираа камиказе пилотите. Службеник во Министерството за надворешни работи Тошиказу Касе рече: „Беше вообичаено за генералното седиште [во Токио] да направи лажни изјави за победа во крајно непочитување на фактите, и екстатичната и безгрижна јавност да им верува“.
Додека голем број приказни биле фалсификувани, некои се вистинити, како што е приказната за Кију Ишикава, кој спасил јапонски брод, кога се урнал со неговиот авион во торпедо лансирано од американска подморница. Наредникот мајор бил посмртно унапреден во потпоручник од царот и му бил направен олтар во Јасукуни. Приказни како овие, кои покажаа каква слава и чест може да се добие со смртта, ги охрабриле младите Јапонци да се пријават за доброволци во Корпусот за специјален напад и влевале желба во младите да умрат како камикази.
Пред камиказе пилотите да заминат на нивната последна мисија се вршеле церемонии. Им било дадено знамето на Јапонија или знамето со сонцето што изгрева (јапонското поморско знаме), испишано со инспиративни и духовни зборови, Намбу пиштол или катана и пиеле саке. Тие врзувале хачимаки лента на главата со сонцето што изгрева, и сенинбари, „појас од илјада конци“ порабен од илјада жени од кои секоја направила по еден бод. Тие, исто така составиле и читале смртна песна, традиција кои произлегувала од самураите, кои ја изговарале пред да извршат сепуку. Пилотите со себе носеле молитви од нивните семејства и добивале воени одликувања.
Додека најчесто се смета дека доброволците се регистрирале во голем број за камиказе мисии, исто така е тврди дека имало голема принуда и притисок од врсниците при регрутирањето на војници за ваквата жртва. Нивната мотивација за „доброволното учество“ била сложена, а не била само патриотизам или носење чест на нивните семејства. И барем еден од овие пилотите бил регрутиран Кореец со јапонско име; со донесената Соши-каме уредба пред војната Корејците биле принудени да земаат јапонски лични имиња. Единаесет од 1036 камиказе пилоти на Империјалните јапонски воздухопловни сила кои загинаа во летови од Чиран и други јапонски воздушни бази за време на Битката кај Окинава беа Корејци.
Се вели дека младите пилоти на камиказе мисии често летале југозападно од Јапонија преку планината Каимон, висока на 922 м (3025 стапки). Планината е позната и под името „Сацума Фуџи“ (што значи една планина како планината Фуџи, но сместена во регионот на покраината Сацума). Пилотите на самоубиствени мисии ќе погледнеле преку рамената да ја видат најјужната планина на јапонското копно и додека биле во воздух, да се збогуваат со својата земја, и да ја поздрават планината.
Жителите на Островот Кикашима, источно од Амами Ошима, велат дека пилотите од единицата за самоубиствени мисии фрлале цвеќе од авионот, како што заминувале на нивната последна мисија. Се вели дека на ридовите над Аеродромот Кикашима аеродромот има легла на метличина кои цветаат во почетокот на мај.
Камикази пилотите, кои не биле во можност да ја завршат нивната мисија (поради механички дефекти, следење, итн.) биле стигматизирани во периодот по војната. Оваа стигма почнала да се намалува околу 50 години по војната, како што историчарите и издавачите ги дистрибуираа приказните на преживеаните.
Со текот на времето, некои истакнати јапонски воени фигури кои ја преживеаја војната почнаа да ја критикуваат оваа политика. Сабуро Сакаи, истакнат пилот на Империјалната јапонска морнарица рече:
„Камиказе е напад од изненада, според нашата древна воена тактика. Нападите од изненада се успешни еднаш, можеби два или трипати. Но, кој би бил глупав да продолжи со истите напади десет месеци? Царот Хирохито мора да го сфатил ова. Тој требаше да рече „Доста“.
„Дури и сега, кога ќе ги затворам очите гледам многу лица од моите ученици. Толку многу ученици починаа. Зошто цантарот продолжи со овие глупави напади десет месеци! Будали! Генда [познат јапонски воен пилот и политичар кој го испланирал нападот на Перл Харбор], кој отиде во Америка, и другите лажеа дека сите се пријавија за доброволци за камиказе-единиците. Лажеа.“
БинкБенк Тур 2018
БинкБенк Тур 2018 — 14. издание на велосипедската етапна трка БинкБенк Тур, која се одржала помеѓу 13 и 19 август како дваесет и деветти настан во сезоната на Светската турнеја. Трката била одржана на територија на Белгија и на Холандија.
Трката била освоена од Словенецот Матеј Мохорич.
Рута
Патеката за трката била објавена во февруари 2018 година.
Екипи
Бидејќи БинкБенк Тур е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Пет професионални континентални екипи настапиле, со што главната група имала 23 екипи.
Поредок
Постоеле четири главни пласмани на трката. Првиот бил генералниот пласман, пресметуван преку додавање на времето кое секој возач го извозел на секоја етапа. Се применувале временски бонуси за првите тројца на етапата (10, 6 и 4 секунди на првите тројца возачи) и на трите спринтови „златен километар“ на секоја етапа. На секој од овие спринтови, првите тројца добивале 3, 2 и 1 секунда бонус, соодветно. Возачот со најниско вкупно време бил победник на генералниот пласман. Возачот кој водел во пласманот ја освојувал зелената маичка.
Постоел и бодовен пласман. На секоја друмска етапа, возачите добивале бодови доколку завршат помеѓу првите десет, а други бодови имало и за средните спринтови. Возачот со најмногу бодови бил предводник на пласманот и ја освојувал црвената маичка. Борбениот пласман бил заснован само на бодовите на средните спринтови; водечкиот возач ја освојувал црната маичка. Последен пласман е екипниот пласман: на секоја етапа времињата на најдобрите тројца возачи од секоја екипа биле додавани. Екипата со најниско вкупно време го освојувала екипниот пласман.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква
Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во прилепското село Бела Црква, Македонија.
Црквата се наоѓа до основното училиште, на излезот од селото во насока кон Обршани. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во источниот дел на селото, до основното училиште.
Историја
Не се знае кога е подигната, но мештаните пренесуваат дека таа постоела уште во времето на Крале Марко и дека по нејзините бели ѕидови, селото Бела Црква го добило своето име.
Повеќе нишки
Вовед
Оперативен систем (ОС) претставува системски софтвер кој е посредник помеѓу апликативниот софтвер (корисничките програми) од една страна, и хардверот на компјутерскиот систем, од друга страна. Според Таненбаум (2007) сите софтверски програми кои работат на компјутерот, понекогаш вклучувајќи го и ОС (оперативниот систем) се организирани во број од секвенцијални процеси или накратко процеси. Процесот е програма што се егзекутира, вклучувајќи ги моменталните вредности на бројачот, регистрите и променливите. Драстично поедноставено, нишка е патеката која процесот ја следи за време на извршувањето. Денешните оперативните системи работат во средина со повеќе нишки. Традиционално, патеките се извршуваат во една насока, односно една нишка. Ова практика ќе ја направела продукцијата на денешниот софтвер невозможна поради потребата на брзина која е потребна за да програмите извршуваат повеќе задачи и настани во исто време. Традиционалниот пристап работи добро со традиционалните игри како шах, меѓутоа во новата ера мултитаскинг програмите, каде што повеќе настани мора да се извршуваат паралелно, традиционалниот пристап се покажува како бескорисен. Мултитаскинг е способноста на оперативниот систем да извршува повеќе од еден програм истовремено. Иако велиме мултитаскинг претставува работење на повеќе програми истовремено буквално тоа на еден обработувач не може да се изврши. Обработувачот преминува од една во друга програма толку брзо така што на луѓето им изгледа дека се извршуваат истовремено.
Повеќе-нишки укажува на способноста на оперативниот систем да подржи повеќе еднакви патеки на извршување во единечен процес.
На следнава слика (Слика 1) се прикажани процеси со една нишка на левата страна, и процеси со повеќе нишки на десната страна.
Предности на повеќе нишки
Како предности на користење повеќе нишки се сметаат следниве: Повеќе нишки му дозволуваат на процесот да продолжи да работи иако некои нишки во процесот стагнираат, работи на долги процеси или чекаат интеракција со корисникот. Како на пример, користење на аларм на дигитален часовник, нишката за следење на времетo продолжува додека алaрмот се огласува или додека друг чека да се активира. Сите нишки имаат ист адресен простор така да тие имаат исти глобални променливи, имаат пристап до стековите на другите нишки во истиот процес, споделуваат деца-процеси, сигнали, аларми, отворени податотеки и друго. Предностите на повеќе нишки се дуплираат како што се зголемува бројот на достапни обработувачи спротивно на единствена нишка каде што само еден обработувач е користен. Во архитектурата на мултиобработувачот извршувањето на нишки може да се дистрибуира на повеќе обработувачи паралелно што овозможува зголемена ефикасност.
Исто така според Вилиам Сталингс се наведуваат и следниве позитивни страни од повеќе-нишки: Така, ако постои функција која треба да биде имплементирана како збир од поврзани единици на извршување, поефикасно е да се направи тоа како збирка на нишки отколку колекција на одделни процеси.
Предизвици – Слабости
Како секоја нова програмерска интервенција, кога се користи концептот на повеќе нишки, програмерот мора да ги има предвид потенцијалните предизвици кои ги презентира.
Системски повици – едно од прашањата за кои треба да се имаат предвид е како системскиот повик се справува со нишките содржани во процес којшто се дуплицира. Дали нишките исто така се дуплицираат или дуплицираните процеси содржат само единечна нишка? Некои Јуникс (Unix) системи ги обезбедуваат двата начини на дуплицирање.
Поништување – Постојат ситуации кога е потребно некоја нишка да се поништи пред да ја заврши својата задача. Овој тип на поништување се нарекува “Поништување на нишка”. Да замислиме игра на шах, каде што повеќе потези се евалуирани преку различни нишки за да може да се најде најкраткиот пат за победа засновано на можни идни потези. Во такво сценарио, бидејќи истовремено се извршуваат сите нишки, кога една нишка ќе најде патека за победа, останатите нишки можат да бидат поништени бидејќи веќе е најден најкраткиот пат до шах-мат. При поништување на “таргетираната” нишка, постојат два пристапи. Еден е асинхроно (анг. Asynchronous) поништување каде што една нишка терминирајќи друга може да доведе до така наречени ресурси “сирачиња”, бидејќи нишката не добила шанска да ги ослободи. И вториот пристап е одложено поништување (анг. Deferred cancellation) каде секоја нишка постојано проверува дали треба да терминира и ако може, тоа да го направи на тој начин што ќе ги ослободи системските ресурси користени од нишката која ќе се терминира.
Справување со сигнали – Јуникс (анг. UNIX) системите користат сигнали за да водат записи од настани коишто мора да ја следат истата патека, како што е прикажано во Фигура 1, независно од типот дали се синхрони или асинхрони.
“Нелегален пристап до меморија” или “делење со 0” акциите произведуваат синхрони сигнали пратени процесот којшто е причинител на операцијата. Асинхроните сигнали се тие коишто се примаат како резултат од надворешни настани како команди на тастатурата како <ALT><F4> која терминира процес, кои се типично пратени на друг процес.
Базени на нишки – иако создавање на нишки е поконзервативно од создавање на процеси, неограничените нишки може да ги искористат сите ресурси на системот. Еден начин на справување со овој проблем се базените со нишки. Идејата е да се има неколку нишки создадени со стартување на процесот и да се држат во “базен”, каде што тие чекаат да им се додели задача. Кога едно барање е примено, тоа е предадено на нишка која е достапна во базенот. По завршување на задачата, нишката се враќа во базенот и ја чека својата следна задача. Овој метод го ограничува бројот на нишки во системот на величина која може да биде менаџирана. Најмногу е корисна кога системот не поседува доволно ресурси за да се справи со големиот број на нишки. За возврат, перформансот на системот се зголемува така што создавањето на нишка е поспоро од повторно користење на веќе постоечка нишка.
Податоци специфични за Нишка - Споделувањето на ресурси на процесот родител има корист за повеќе-нишкени програми, но во случаи каде нишка можеби треба да чува копија од некои податоци, наречени податоци специфични за нишка (анг. Thread-specified data), може да биде негативна страна исто така.
Модели
Нишките се делат на два вида, нишки на корисничко ниво и нишки на ниво на кернел. Нишките на корисничко ниво се независни од кернелот и се менаџирани без поддршка на кернелот. Наспроти, оперативниот систем директно ги менаџира нишките на кернел ниво. Безразлика, мора да постои некоја форма на врска помеѓу нишките на корисничко ниво и нишките на кернел ниво. Постојат 3 модели на повеќе нишки кои се користат за да се класифицираат овие врски : Еден-на-Еден (анг. One-to-One), Повеќе-на-Еден (анг. Many-to-One) и Повеќе-на-Повеќе (анг. Many-to-Many).
Еден-на-Еден Модел
Слика 2:Еден-на-Еден Модел
Моделот Еден-на-Еден (Слика 2) поврзува единечна нишка од корисничкото ниво со единечна нишка на кернел ниво. Овој тип на врска го олеснува извршувањето на повеќе нишки паралелно. Сепак, оваа придобивка има свој недостаток, така што генерирањето на секоја нова нишка на корисничко ниво мора да вклучува и создавање на кореспондентна нишка на кернел ниво, со што се предизвикува успорување и намалување на перформансот на процесот родител. Виндоус (Windows) сериите и Линукс (Linux) оперативните системи се обидуваат да го прескокнат овој проблем преку ограничување на растот на бројот на нишки.
Повеќе-на-Еден Модел
Слика 3: Повеќе-на-Еден Модел
Моделот Повеќе-на-Еден (Слика 3) ги поврзува сите нишки од корисничко ниво во единечна нишка на кернел ниво. Овој тип на врска овозможува делотворна контекстно-променлива околина, едноставно спроведлива дури на едноставни кернели без поддршка на нишки. Лошата страна е тоа што постои само една нишка на кернел ниво закажана во било кое дадено време, овој модел не може да го искористи забрзувањето на хардверот коешто е понудено од страна на повеќе-нишкените обработувачи или мулти-обработувачкки системи.
Повеќе-на-Повеќе Модел
Слика 4: Повеќе-на-Повеќе Модел
Моделот Повеќе-на-Повеќе (Слика 4) претставува компромис помеѓу последните два модели. Во овој модел, одреден број на нишки од корисничко ниво се поврзани со еднаков или помал број на нишки на кернел ниво. Барањето за промена на кодот и во кернел нивото и во корисничкото ниво воведува ниво на комплексност којашто не постои во претходните модели. Слично на Повеќе-на-Еден моделот, овој модел овозможува делотворна контекстно-променлива околина така што се оддалечува од системски повици. Зголемената комплексност претставува потенцијал за инверзија на приоритет и субоптимално распоредување со мала координација помеѓу корисничките и кернелските распоредувачи.
ЗАКЛУЧОК
Со помош на концептот повеќе-нишки развивачите (девелоперите) можат да изработуваат повеќе-нишкени програми и со тоа нудејќи широк спектар од способности и функионалности во високо перформансни околини со избегнување на прекумерно користење на системски ресурси. Така во модерниот свет каде што постојат различни видови на технологии, напредни/комплицирани програми, многу е поефикасно и поефективно да се користат повеќе нишки. Развивачите треба да обратат повеќе внимание на потенцијалните предизвици поврзани со користење на нишки бидејќи тие може значително да ги попречат во развивачкиот процес. Со избирање на вистинскиот модел зависно од потребите на програмот и предвидените минимални перформанси, развивачите ќе можат да направат оптимална апликација, којашто ќе работи повеќе време без да се случи застој на процеси. Со користење на нишките во програмирањето добиваме брзи и стабилни апликации со подобри перформанси.
Грамошта (село)
Грамошта или Грамушта (на костурски дијалект: Грамушча; Γράμμος или Γράμος, Грамос; до 1927 г. Γράμμοστα, Грамоста, Gramosta) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 18 жители (2011). Претставува најзападно населено место во Егејска Македонија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 70 км југозападно од градот Костур, високо во пазувите на планината Грамошта (грцизирано: Грамос), на надморска височина од 1.390 м. Во близина на селото е сместено планинското езеро Гиздово. Во непосредна близина е границата со Албанија. Атарот зафаќа површина од