cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тигрест питон
Опис
Во Пакистан индиските питони обично достигнуваат должина од 2,4-3 метри. Во Индија, номиналниот подвид расте до 3 метри во просек. Оваа вредност е поткрепена со истражување изведено во 1990 година во Националниот парк „Кеоладео“, каде најголемите 25% од популацијата на питони била со должина од 2,7-3,3 метри. Само на два примероци им е измерена должина од 3,6 метри. Поради настанатите помешувања со бурманскиот питон, претерувањата и истегнатите кожи во минатото, тешко е да се одреди најдолемата должина на овој подвид. Најдолгиот стручно измерен примерок, кој е пронајден во Пакистан, имал должина од 4,6 метри и тежина од 52 килограми.
Распространетост
Номиналниот подвид се наоѓа во Индија, Јужен Непал, Пакистан, Шри Ланка, Бутан, Бангладеш и веројатно во северниот дел на Бурма.
Живеалиште
Живеалиштето опфаќа широк опсег на средини, вклучувајќи ги тревните површини, мочуриштата, карпестите предели, шумските предели итн. Изборот претежно зависи од трајниот извор на вода. Понекогаш може да се најдат во напуштени дувла на цицачи, шупливи дрвја, густа вегетација со речни трски и во коренестите делови на грмушести растенија.
Поведение
Овие змии се летаргични и се движат бавно и дури и во природното живеалиште изразуваат плашливост и ретко се обидуваат да нападнат дури и кога се нападнати. Движењето е обично праволиниско. Тие се одлични пливачи и во вода се чувствуваат удобно. Тие можат да седат целосно потопени во вода во времетраење од повеќе минути доколку е потребно, но обично претпочитаат да останат во близина на брегот.
Исхрана
Како и сите змии, индиските питони се месојади и се хранат со цицачи, птици и влекачи без пребирање, но се чини дека претпочитаат цицачи во нивната исхрана. При близина на пленот се побудуваат кон активност, при што напредуваат тресејќи ја опашката и се фрлаат со отворена уста. Живиот плен се дави и убива. Една или две намотки се користат за да се држи во цврст стисок. Пленот го губи здивот и не можејќи да дише се предава и потоа е проголтан со главата напред. По обилен оброк, питонот е нерасположен да се движи. Доколку е приморан да се движи, големите парчиња од оброкот може да пробијат низ телото на змијата. Затоа, доколку се вознемирени при варењето на храната, некои примероци прво го повраќаат оброкот со цел да избегаат од можни грабливци. По обилен оброк, питонот може да пости со недели, а најдолгиот забележан период на постење изнесува 2 години. Питонот може да проголта плен поголем од неговиот пречник бидејќи коските во вилиците не се поврзани. Исто така, пленот не може да избега од устата поради распоредот на забите (кои се во вид на накосена пила).
Размножување
Тие се јајценосни животни, до 100 јајца се положуваат од женката, кои подоцна се заштитени и инкубирани од истата. За таа цел, се покажало дека тие се способни да ја подигнат својата телесна температура над температурата на средината со помош на движења на мускулите. Изведените единки се 45-60 см долги и растат брзо. Вештачки метод за инкубација е развиен во Индија за успешно одгледување на изведени единки од напуштени јајца, користејќи се со комори со вештачки створени услови.
Заштитен статус
Индискиот питон е класифициран како речиси загрозен вид со низок ризик на  Црвениот список на загрозени видови на МСЗП. Ова влистување кажува дека може да стане загрозен од истребување и дека има потреба од почесто утврдување на статусот.
Таксономија
Во литературата може да се сретне уште еден подвид: P. m. pimbura Deraniyagala, 1945, кој може да се најде во Шри Ланка.
Бурманскиот питон (Python bivittatus) се сметал за подвид на тигрестиот питон сè до 2009 г, кога му е променет статусот во вид на питон. Името Python molurus bivittatus може да се сретне во постара литература.
Религија во Сенегал
Религијата во Сенегал има значајна улога во секојдневниот живот на земјата. Најголема религија во земјата според последниот попис е исламот со 92%, додека втора по големина е христијанството со 7%. Традиционалните верувања официјално се практикуваат од околу 1% од населението, но припадниците на другите религии честопати се придржуваат на традиционалните практики.
Верската слобода во Сенегал, како секуларна држава, е заштитена со закон. Сенегалската култура, општо земено, е религиозно толерантна.
Ислам
За речиси еден милениум, има присуство на ислам во Сенегал. Влијанието на исламот во областа започнало со преобраќање на кралот Такур во 1040 година кога го примил исламот. Кралот се обидел да ги конвентира своите поданици, кои денеска се нарекуваат Тукулори. Во текот на XVII и XVIII век, исламот се користел како структура на моќ и милитаризам. Во 17 век, исламот станал религија на елитните и трговските класи. Во 1776 година, Тукулори ја собориле од власт на династијата Денијанке и изградиле теократска олиархија. Под влијание на други исламски движења низ цела Западна Африка, тие работеле милитаристички за да ги преобраќаат паганските региони и да основаат муслимански теократски држави.
Околу 92% од населението во Сенегал е муслиманско, а оваа популација го практикува сунитскиот ислам заснован на теоријата на Ашарите. Приближно 1% од муслиманската популација го следат движењето Ахмадија. Суфизмот е претставен во Сенегал со следниве братства: Тиџанија, Муридизам, Кадирија и Лаинизам. Неодамна, движењето Набилах се појавило и ја изградила својата прва џамија.
Христијанство
Христијанството е втора по големина религија во Сенегал со 7% од населението. Најголемиот дел од христијаните припаѓаат на народот Серер.
148
148 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 148 година од новата ера, 148. од првиот милениум, 48. од II век и деветта од 140-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5656 и 5657 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4898 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3908 и 3909 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 901.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 148 година се протега во 2784 и 2785, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2844 и 2845 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 691. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 489 и 488 година пред хиџра.
Фирер
Фирер (герм. Führer) е назив што значи „водач“ во германскиот јазик. МФА транскрипција за стандардниот германски изговор е [ˈfyːʀəɐ], но во македонскиот често се изговара [ˈfirɛr]. Главно се користи во македонскиот јазик како термин за безусловниот водач на Нацистичка Германија, Адолф Хитлер.
Поглед на Толедо (Ел Греко)
Толедо во олуја (оригиналниот наслов  Vista de Toledo  ), е еден од двата зачувани пејсажи насликани од Ел Греко. Другиот,  Поглед и план на Толедо , е изложен во Музеј на Ел Греко во Толедо. „Толедо во олуја“ денес е во Метрополитен (музеј)  во Њујорк (град) „Толедо во олуја“ е слика со најпознатите претстави на небото во Западната уметност, заедно со небото кај  Винсан ван Гог“  во делото Ѕвездената ноќ“ како и пејзажите на Џ. М. В. Тарнер и Клод Моне. Во својот есеј, историчарот на уметност Кит Кристијансен тврди дека „Толедо во олуја“ е едно од ремек-делата на Ел Греко.
Датирање
Историчарите на уметноста, особено Харолд Вети, дебатирале за точното датирање на „Толедо во олуја“. Во раните литератури, Волтер Лидке, ја спомнува во „Три слики од Ел Греко“, и сугерира дека „Толедо во олуја“ била насликан по 1600 година. Сепак, историчарот на уметност Харолд Вети верува дека била насликан помеѓу 1595-1600 поради сличностите со другото дело на Ел Греко, „Свети Јосиф и детето Христос“. Вети го поткрепувал ова тврдење бидејќи „Свети Јосиф и Детето Христос“ било завршено помеѓу 1597-1599 година. Вети, исто така, давал повеќе докази со посочување на истите техники кои се користат во позадината на „Свети Јосиф и детето Христос“ што може да се види во „Толедо во олуја“.
Значење на пејзажот
Пејзажните слики биле реткост меѓу шпанските слики од периодот на ренесансата и барокот. Поради тоа што пејзажните слики биле многу ретки, некои шпекулираат дека „Толедо во олуја“ е всушност дел од поголема слика. Сепак, нема валиден доказ или потврда дали е тоа така. Во секој случај, ова дло се смета за едно од првите исклучително значајни дела во шпанија со тематика - пејзаж.
Опис
„Толедо во олуја“ е дело со специфичен колорит, во кој што е изразита контраста помеѓу боите на небото  и треперењата на зеленото во ридовите долу.Драматичноста и ритмичноста на потезите, изразени во доловувањето на небото се во некоја чудна контраст со градот, Толедо, мирен и свиен во зеленилото на ридовите, изгубен пред силните олујни напластувања на небото. Делото, иако е насликано во барокниот период, содржи елементи кои се карактеристични за сликарството од крајот на деветнаесеттиот век, Ел Греко, со ова дело ги надминува временските граници и зборува за силината и значењето на овој генијален сликар и неговата улога во развојот на светската ликовна уметност.
Стил
Ел Греко има уникатен стил со влијанија од италијански уметници, како и од шпанските и грчките. Во текот на неговата сликарска кариера, Ел Греко го менувал својот стил врз основа на местата каде што живеел. Сепак, речиси секогаш сликал со влијание од неговите критски или грчки корени.
Симболика
Градот Толедо е на самиот врв на ридот во „Толедо во олуја“. Историчарот на уметност, Валтер Лидке, сметал дека Ел Греко сакал да ја нагласи големината на Толедо. Поради тоа што Толедо е еместен на врвот, ја симболизирал положбата на градот што е блиску до небото.
Користејќи ја средновековната традиција, Ел Греко инкорпорирал знаменитости како што се катедралата и Алказар кои биле позиционирани на начин каде што можел да ја создадл својата верзија на Толедо, „град на духот“. Толедо е највисоката точка што може да биде споена со небото, речиси како Ел Греко да ги користел ридовите како еден вид пиедестал. Се смета дека загадочната симболика на оваа слика би можела да се поврзе со мистицизмот што го внел градот во тој период.
Значење и влијание
Ел Греко, во западното сликарство, внел мошне значајни, за тоа време револуционерни елемент-тоа се пред се: композицијата, линискиот систем но, најважно, специфичната перспектива. Многумина западни теоретичари, неговата специфична перспектива му ја препишувале на проблемите што Ел Греко ги имал спо видот. Всушност, Ел Греко, ја пренел византиската перспектива, која е обработена како специфичен и мошне значаен елемент во делото „Обратна перспектива“ од Павел Флоренски. Овој стилски елемент кај Ел Греко, ќе биде основата во модерното сликарство на Европа, неколку векови подоцна-кубизам, футуризам ..
Космос-965
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 декември 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 513 км, а најмалото на 463.
Tenthredo moniliata
Tenthredo moniliata е вид на растителна оса од семејството Tenthredinidae (обични пиласти оси).
Живеалиште
Овие оси се присутни во повеќето европски земји и во источниот дел на палеарктикот. Тие обично се јавуваат во влажни подрачја (особено во мочуришта и езерца). Во Македонија видот е собран во Маврово.
Опис
Tenthredo monilita може да достигне должина од околу 10-12 милиметри. Овие оси се доста променливи во боите. Тие обично имаат црна глава, со жолти делови кај устата. Антените се целосно црни. На предниот дел од градниот кош има мала жолта лента. На секоја страна од првиот тергит има бело место. Третиот, четвртиот и петтиот сегмент на абдоменот се црвеникави, додека апикалните сегменти се црни. Нозете се претежно кафеави, со црни фемури. Крилата се претежно проѕирни, со кафеави жилки. Кај машките единки стомакот е повеќе црвенкаст.
Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од мај до јули, и се хранат со нектар и полен од цвеќиња. Главното растение што е домаќин за овие оси е водната детелина, но може да се најдат и на некои видови лутичиња, обично оригано и грмушката Dasiphora fruticosa.
1507
1507 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1507 година од новата ера, 507. од вториот милениум, 7. од XVI век и осма од 1500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7015 и 7016 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6257 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5267 и 5268 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2260.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1507 година се протега во 4143 и 4144, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4203 и 4204 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2050. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 912 и 913 исламска година.
Гринбах (Саксонија)
Гринбах (Grünbach) — општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија.
Битка кај Калиник
Персеј долго се подготвувал за оваа битка, неговата коњаница успеала да ги изненади Римјаните и да им нанесе пораз. На веста за исходот од оваа битка, повеќето дотогаш про-римски настроени грчки градови преминале на страната на Македонците или пак прогласиле неутралност. Персеј после битката на Римјаните им понудил мир, но таа понуда била одбиена од страна на Римјаните.
Tenthredo solitaria
Tenthredo solitaria е вид на растителна оса.
Живеалиште
Овие оси се распространети низ цела Европа. Во Македонија се наоѓаат во западниот дел.
Опис
Tenthredo solitaria може да достогнат должина од 9-13 милиметри. Главата е црна, клипеусот и горната усна се жолти. Антените се црни, четирите последни членчиња се бели. Долниот агол на очите има жолт белег. Градите се црни со бела дамка. Крилата стаклесто провидни, а жилките кафеави. На абдоменто првите три сегменти и двата последни се со црна боја, а останатите се црвени.
Црква (Гургурница)
Црква — археолошко наоѓалиште во тетовското село Гургурница, т.е средновековна црква и некропола. Се наоѓа на северниот раб на селото, каде при изградбата на куќите биле откривани гробови градени од камени плочи, со насоченост исток-запад. Кај населението постоело верување дека на ова место постоела црква.
Црква „Св. Преподобна Петка“ - Дебар
Света Преподобна Петка — парохиска црква во градот Дебар, Македонија, претставник на Македонската преродба.
Во црквата се наоѓа парохиското седиште на Дебарско-реканската парохија. Прогласена е за културно наследство на Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на градот Дебар.
Историја
Храмот настанал во XIV век. Повторно била подигната во 1920 година, но била срушена при земјотресот во Дебар во 1967 година. Била обновена во 1970 година.
Покрај црквата во 1995-1996 изградена е крстилница со канцеларија и помошни простории. Камбанаријата е обновена во 1937 година.
Млечен трн
Млечен трн (латински: Silybum marianum) има и други вообичаени имиња, вклучувајќи кардус маријанус, благословен млечен трн, Маријански трн, Марија трн, Света Марија трн, средоземен млечен трн, шарен трн и шкотски трн (иако не треба да се конфузираат со Cirsium vulgare). Овој вид е едногодишно или двегодишно растение од фамилијата Asteraceae. Овој прилично типичен трн има црвени до виолетови цветови и сјајни бледо зелени лисја со бели вени. По потекло од Јужна Европа до Азија, сега се наоѓа низ целиот свет.
Опис
Млечниот трн е исправена билка која може да порасне од 30 до 200 см висок и има целокупна конусна форма. Приближниот максимален пречник на основата е 160 см. Стеблото е жлебно и може да биде покриено со лесна памучна магла. Најголемите примероци имаат шупливи стебла.
Листовите се долгнавести до ланцетни и 15-60 см долги и типично со шилести лобуси, со шилести рабови како трн. Тие се без влакна, сјајно зелени, со вени бели како млеко.
Цветните глави се од 4 до 12 см долги и широки, со црвено-виолетова боја. Цветаат од јуни до август на север или од декември до февруари на јужната хемисфера (лето до есен). Главата на цветот е опкружена со ливчиња кои се без влакна, со триаголни додатоци со рабови на 'рбетот, на врвот со витко жолт рбет.
Распротранетост и живеалиште
Млечениот трн потекнува од средоземниот регион на Европа, вклучувајќи ја Грција (најчесто на Крит), на исток во Иран и Авганистан. Веројатно во близина на брегот на југоисточна Англија. Млечниот трн е широко воведен надвор од неговиот природен опсег, на пример во Северна Америка, Хаваи, Австралија, Нов Зеланд, Колумбија каде што се смета за инвазивен плевел. Дополнително, денес исто така се шири како инвазивно растение во речиси цела Европа како последица на размножување на полињата.
Млечниот трн се расте во сончеви, топли рудерални ливади на редовно вознемирени места како што се наслаги од урнатини, во подножјето на јужно изложените ѕидови или села и на урбани лопатари или на пасишта за добиток. Сепак, не претпочита суви, камени почви.
Потенцијално е забележано дека млечниот трн ги менува режимите на пожар во неговиот инвазивен опсег. Нејзината инвазија во нови живеалишта, исто така, може да биде поттикната од пожар.
„Џиновскиот трн на Пампас“ што го пријавил Дарвин во Патувањето на Бигл, некои мислат дека е Млечниот Пат.
Одгледување
Млечниот трн е адаптивна култура со мали барања. Главно се одгледува како лековито растение, но се споменува и како извор на храна. Главно се одгледува во Европа, но исто така и во Азија и Северна Америка. Млечниот трн е двегодишно растение, нормално се одгледува како едногодишно растение, што го поедноставува одгледувањето. Тоа може да се постигне кога ќе се исполнат главните барања, тогаш млечниот трн веќе процветал во првата година.
Млечниот трн има ниски барања за почва и е отпорен на суша. Оптималната pH вредност се движи од 5,5 до 7,6, но широк опсег е прифатлив. Семето директно се сее во почвата со длабочина на сеење од 1 до 1,5 см. За ртење, минимална температура од потребни се 2 °C. Сеидбата може да се врши во есен или во пролет, во зависност од климатските услови. Растојанието меѓу редовите е помеѓу 40 и 75 см со растителен простор од околу 25 cм во редовите. Оплодувањето не е нужно потребно поради ниските потреби за хранливи материи. Стандардна стапка на оплодување од 50 кг азот, 30 кг фосфор и 60 кг калиум по хектар се нанесува пред сеидба, за да се подобрат приносите. Жетвата обично се случува во јули или август. Бидејќи цветните глави не созреваат рамномерно, оптималното време на созревање е околу две недели откако ќе се исушат 50% од цветните глави. За берба може да се користи обичен комбајн за житни култури. Во Полска, просечните приноси се 1230 кг по ха со просечна содржина на силмарин од 26,5 кг на ха.
Хемија
Традиционалниот екстракт од млечен трн е направен од семето, кое содржи приближно 4-6% силимарин. Екстрактот се состои од околу 65-80% силимарин (комплекс флавонолигнан) и 20-35% масни киселини, вклучително и линолова киселина. Силимарин е сложена мешавина од полифенолни молекули, вклучувајќи седум тесно поврзани флавонолигани (силибин А, силибин Б, изосилибин А, изосилибин Б, силихристин, изосилихристин, силидијанин) и еден флавоноид (таксифолин). Силибинин, полупрочистена фракција на силимарин, е примарно мешавина од 2 диастереоизомери, силибин А и силибин Б, во приближно 1:1 сооднос.
Традиционална медицина и негативни ефекти
Иако млечниот трн се користи во традиционалната медицина со векови, нема клинички докази дека има некаков медицински ефект, а квалитетот на истражувањето е слаб. Силимарин се екстрахира од семето на млечниот трн и е достапен како стандардизиран екстракт. Во 2019 година, Cancer Research UK изјавил: „Ни требаат многу повеќе истражувања со сигурни клинички испитувања пред да бидеме сигурни дека млечниот трн ќе игра каква било улога во лекувањето или спречувањето на ракот“.
Употребата на млечен трн може да предизвика стомачни тегоби и да предизвика алергиски реакции кај некои луѓе.
Токсичност
Измерено е дека суплементите базирани на млечениот трн имаат највисоки концентрации на микотоксин до 37мг/кг кога се споредуваат со разни додатоци во исхраната од растителна основа.
Токсичност на животните
Поради содржината на нитрати, било откриено дека растението е токсично за говедата и овците. Кога преживарите го јадат калиум нитратот, бактериите во стомакот на животното ја разградуваат хемикалијата, создавајќи нитритни јони. Нитритните јони потоа се комбинираат со хемоглобинот за да произведат метхемоглобин, блокирајќи го транспортот на кислород. Резултатот е форма на лишување од кислород.
Антонио Саура
Антонио Саура Атарес (Antonio Saura Atarés;, Хуеска- 22 јули 1998 година, Куенка) - шпански уметник, графички уметник, илустратор на книги, еден од најголемите шпански мајстори на втората половина на XX век.
Биографија
Од детството, навикнат од неговиот татко да ги посетува музеите (каде што Веласкес и Гоја му оставиле најдлабок впечаток), тој станал самоук сликар во 1947 година, закрепнувајќи се од сериозно и долго боледување. Најпрво, во неговите дела се забележувало влијанието на Миро и надреализмот воопшто. Во 1953 - 1955 година Саура живеел во Париз, учествувал во групни изложби на надреалистите.
Во 1957 година - 1960 година тој бил на чело на групата Ел Пасо, која го дала - заедно со каталонската група (Dau al Set) и конкретно Антони Тапиес - почетокот на шпанската неформалнoст.
Творештво
Делата на Саура биле претставени на Биеналето во Венеција во 1958 година (заедно со дела од Чилида и Тапис), на втората, третата и шестата документи во Касел (1959, 1964, 1977 ). Илустрирал книги од Грацијан и Кеведо.
Признанија
Награда Гугенхајм (1960 година, САД), Златен медал на уметностите (1982 година, Шпанија), Голема награда на градот Париз (1995 година). Почесен доктор на Универзитетот во Кастиља-Ла Манча.
Делата на Саура биле изложени на индивидуални изложби во најголемите музеи во светот. Изложба на илустрации на Антонио Саура се одржала и во Москва во изложбениот салон на институтот Сервантес во 2003 година.
Земјина атмосфера
Земјината атмосфера или воздух — обвивка од гасови на планетата Земја, меѓу кои најзастапени се азотот со 78% кислородот со 21 %, а од други ретки гасови најмногу го има аргонот со 0.90 %, јаглерод диоксидот, водород, неон, хелиум, озон и други. Освен тоа, во составот на атмосферата има извесни количества на водена пареа и ситни честички од прав, опфатени со името аеросоли, чиишто димензии се од редот на 10−5 до 10−7 см.
Одлики на атмосферата
Атмосферата не е потполно сува и чиста. Во неа секогаш има извесни количества водена пареа и цврсти честички од прав. Водената пареа настанува со испарување на водените површини, копното и растителната покривка. Честичките од прав ги носат ветровите од сувите пустински и полупустински предели. Исто така, извор за честичките од прав се и вулканите и фабричките оџаци, а при големи шумски пожари се депонираат големи количества дим, кој носи цврсти ситни честички. Честичките од прав служат како јадра околу кои се собира водената пареа и се претвора во водени капки. Потоа тие капки паѓаат на Земјата во вид на дожд.
Долната граница на атмосферата ја сочинува површината на копното и на водените басени на Земјата. Нејзината горна граница лежи на височина од 4 - 5000 километри. Меѓутоа, со најновите проучувања се смета дека најреткиот слој на атмосферата допира и до височина од 20,000 километри. Поради дејството на гравитационите сили, атмосферата не се растура.
Слоевитост во атмосферата
Во врска со промените кои настануваат со порастот на височината, атмосферата се дели на пет слоеви или потсфери: тропосфера, стратосфера, мезосфера, јоносфера и егзосфера.
Тропосфера
Тропосферата го опфаќа приземниот, најгуст слој на атмосферата. Нејзината маса изнесува приближно околу 75% од вкупната маса на атмосферата. Нејзината дебелина се движи од 8 км над поларните до 18 км над екваторијалните предели. Во неа се наоѓа околу 90% од вкупната маса на воздухот и скоро целото количество на водена пареа. Затоа, во тропосферата се одвиваат сите атмосферски појави: водениот циклус, циркулација на воздушните маси, создавање на облаците, врнежите итн. Температурата на воздухот во тропосферата опаѓа со порастот на височината за 6oC на секои илјада метри. На нејзината горна граница, температурата изнесува од -50 до -80oC. Многубројните појави и процеси во тропосферата имаат значајно влијание врз времето и климата над одредени области на Земјата. Затоа таа е најважна за живиот свет, а и целата биосфера е составен дел на тропосферата.
Стратосфера
Стратосферата се простира над тропосферата до височина од 80 км. Воздухот во овој дел од атмосферата е доста разреден и сув. Затоа во неа небото е без облаци. Во оваа сфера, на височина меѓу 20 и 40 км постои голема концентрација на озон. Овој слој на стратосферата се нарекува озоносфера (или озонска обвивка). Озонот ги впива ултравиолетовите сончеви зраци, со што ја определува температурната структура на стратосферата, а со тоа и ги заштитува живите организми на Земјата од нивното штетно дејство. Меѓутоа, озоносферата во последно време, поради емисија на разни штетни супстанции, е загрозена. Првенствено, згрозувачи на озоносферата се фреоните (познати како CFCs, смеса на гасови составена од хлор, флуор и јаглерод), како и други халогени деривати на јаглеводородите (кои наместо флуор и хлор, содржат друг халоген елемент: бром, јод итн. Температурата на воздухот во долните делови од стратосферата, односно од горната граница на тропосферата, па сè до озонскиот слој не се менува и останува околу -55oC. Но, во озоносферата температурата се покачува и достигнува до над 80oC. Над озоносферата температурата започнува да опаѓа и во најгорните делови на стратосферата таа изнесува и до -80oC.
Мезосфера
Над стратосферата, до од околу 80 км се наоѓа мезосферата. Стратосферата, заедно со мезосферата е застапена со околу 20% во вкупната атмосфера.
Јоносфера
Јоносферата има рефлектирачка улога при простирањето на електромагнетните бранови со кратка бранова должина. Оваа околност е искористена за обезбедување на радиоврски на поголеми растојанија.Се простира од 80 до 1000 км височина.
Термосфера и егзосфера
Над јоносферата се простираат последните слоеви од атмосферата — термосферата и егзосферата. Егзосферата е највисокиот слој на атмосферата и се простира на височина над 1000 км. Воздухот во оваа сфера е најразреден. Многу ретките воздушни честички се движат со голема брзина и не се судираат меѓусебно, а некои од нив навлегуваат и во меѓупланетарниот простор.
Еволуција на атмосферата и нејзино значење од биофизички аспект
Според еволуциската теорија, атмосфера може да се формира околу било кое тело кое има гравитација. Нашата атмосфера е стара околу 4 милијарди години, а нејзиното настанување најверојатно се должи на вулканската активност. Според тоа, нејзиниот почетен состав бил од вулкански гасови.
Маоцај
Маоцај (кинески: 冒菜; пинјин: màocài) ― кинеско јадење слично на чорба кое потекнува од кинескиот град Ченгду, во Сичуан, НР Кина. Составен е од разновиден зеленчук, како и месо и/или риба во залиха направена од мала сос. Иако е сличен на стиловите на жешкото тенџере вообичаено во овој регион, неговата главна разлика лежи во фактот што состојките се веќе сварени кога се служат, па оттука не се крчка на масата.
Општи состојки
Иако има големи варијации во состојките што се користат во маоцајите, обично се вклучени кој било од следниве зеленчуци: корен од лотос, парчиња компир, кинеска зелка, краставица, зимска диња, карфиол, дрво уво, еноки, буковка, алги, никулци од бамбус, тофу, јуба, зеле од грав, како и фиде од ориз и целофан тестенини направени од штирак од сладок компир.
Месата што најчесто се среќаваат се говедско, свинско и јагнешко месо, иако може да се користат и други меса и поспецифични парчиња.
Сони Ролинс
Валтер Теодор Сони Ролинс (роден на 7 септември 1930 година) — американски џез музичар, кој е познат како еден од најважните и највлијателни џез музичари. Во седумдецениска кариера, тој има снимено над шеесет албуми како водач на група. Голем број негови композиции, меѓу кои „Св. Томас“, „Олео“, „Докси“, „Пент-ап хаус“ и „Аирегин“, станале џез стандарди. Ролинс бил наречен „најголемиот жив импровизатор“.
1949–1956
По завршување на средното училиште во 1947 година, Ролинс започнал професионално да свири, а првата снимка ја направил во почетокот на 1949 година со бибап пејачот Бабс Гонзалес (Џ.Џ. Џонсон бил аранжер). Во текот на следните неколку месеци, тој почнал да создава име за себе, снимајќи со Џонсон, и се појавувал под водството на пијанистот Бад Пауел, заедно со трубачот Фатс Наваро и тапанарот Рој Хејнс,
Во почетокот на 1950 година Ролинс бил уапсен за вооружен грабеж и поминал десет месеци во затвор. Во 1952 година, тој повторно бил уапсен поради кршење на условната казна, со употреба на хероин. Помеѓу 1951 и 1953 година, тој снимал со Мајлс Дејвис, Modern Jazz Quartet, Чарли Паркер и Телониус Монк.
Во 1955 година, Ролинс заминал на лечење од зависност во федералниот медицински центар во Лексингтон. Се лечел со метадонска терапија, што во тоа време била експериментална, и откако ја надминал зависноста од хероинот, некое време живеел во Чикаго.
Ролинс накратко се приклучил на квинтетот на Мајлс Дејвис, во летото 1955 година. Подоцна истата година, тој се приклучил на "Клинфорд Браун-Макс Роуч". Студиските албуми што го документираа своето време во бендот се Клифорд Браун и Макс Роуч на улицата Басин и Сони Ролинс Плус 4. По смртта на Браун и пијанистот на групата, Ричи Пауел, во несреќата во јуни 1956 година, Ролинс продолжиl да sorabotuva со Роуч и почнал да издава албуми под негово име.
1957 - 1969
Во 1957, Ролинс започнал да користи бас и тапани без пијано како придружба за неговото соло на саксофон. Како трио, тенор, бас и тапани, снимил два албума Излез од запад и Ноќ во Вилиџ Вангард. Излез од запад била снимена за „Контемпорари рекордс“ од Калифорнија, со тапанарот од Лос Анџелес Шели Мен) и содржела кантри песни како „Вагонски тркала“.
Додека бил во Лос Анџелес во 1957 година, Ролинс се сретнал со алто саксофонистот Орнет Колман и заедно вежбале. Колман бил пионир на стилот фри џез, и две години подоцна престанал да користи пијано во својата група.
Во 1958 година се појавува на фотографијата на Арт Кејн Голем ден во Харлем фотографија на џез музичарите во Њујорк; во 2017 година, Ролинс е еден од двајцата живи музичари од фотографијата. Истата година Ролинс снимил уште еден албум за саксофон, бас и тапани: Слободнa суита.
Во 1959 година, за првпат заминал на турнеја низ Европа. Настапувал во Шведска, Холандија, Германија, Италија и Франција.
Речиси секој ден од летото 1959 година до крајот на 1961 година, Ролинс свирел на мостот, веднаш до патеките на подземната железница. Во летото 1961 година, новинарот Ралф Бертон поминал покрај него и потоа објавил статија во списанието „Метроном“ за тоа што го видел. Во текот на овој период, Ролинс почнал да вежба јога. Во 1962 година, Ролинс изјавил: „Можев цел живот да го поминам свирејќи на мостот, но сфатив дека е подобро да се вратам во реалниот свет.“ Во 2016 година, започнала кампања со која се барало мостот да го именуваат по Ролинс, во негова чест.
Во ноември 1961 година, Ролинс се вратил на џез сцената. Во март 1962 година, тој настапил во телевизиската серија Случаен џез. Во текот на 1960-те години, живеел во Бруклин, Њујорк.
Својот албум од 1962 година до нарекол Мостот, албум кој станал еден од најдобро продаваните, кој во 2015 година бил воведен во „Сала на славните“ на Греми.
Во 1963 година, ја направил првата од многуте турнеи низ Јапонија.
Во 1968 година, за него бил снимен документарен филм, во режија на Дик Фонтејн, со наслов Кој е Сони Ролинс?
Во 1969 година, Ролинс си зел одмор од јавни настапи, цели две наредни години. За тоа време, ја посетил Јамајка, и поминал неколку месеци во изучување јога, медитација, и источна филозофија во ашрамот во Повај, Индија, област во Мумбај.
1971–2012
Се вратил од вториот долг одмор со настап во Конгсберг, Норвешка, во 1971 година. Во 1972 година во весникот The New Yorker се појавил текст за изведбите на Ролинс во ноќниот клуб Вилиџ Вангард во кој се велело дека „тој повторно прави измени, трча, извикува, гестикулира на својот рог, и како да ја повикува публиката во битка.“ Во текот на истата година, го издал албумот наречен Нареден албум. Исто така во 1972 година, добил стипендија „Гугенхајм“.
Во текот на 1970-те и 1980-те години, Сони Ролинс бил привлечен од стиловите R&B, поп и фанк. некои од неговите групи од овој период вклучувале електрична гитара, електричен бас, и тапанари кои свиреле поп и фанк музика.
Во 1974 година, Ролинс го вклучил во својата група Руфус Харли, а групата била снимана на својот настап во живо во „Џез клубот на Рони Скот“ во Лондон.
Во текот на 1980-те години, Ролинс престанал да настапува во мали ноќни клубови, и се појавувал само во концертни сали и на отворено, а кон крајот на 1990-те години повремено настапувал во големите рок клубови во Њујорк. Снимил импровизација на саксофон за албумот на Ролинг стоунс од 1981 година Tattoo You. Во 1986 година, во документарниот филм насловен како Колоси на саксофон, биле прикажани две настапи на Ролинс.
Во 1993 година, во универзитетот во Питцбург биле прикажани архивите на Сони Ролинс.
Собранието на градот Њујорк го прогласило денот 13 ноември 1995 година за „Ден на Сони Ролинс“.
Во 1997 година, бил избран за „Џезер на годината“ во списанието Даунбит.
Критичарите забележувале голема разлика меѓу изведбите на Ролинс на снимање и на концерти. Во мај 2005 година во Њујоркер се појавил текст за Ролинс:
"Повторно и повторно, деценија по деценија, од доцните седумдесетти до осумдесеттите и деведесеттите години, тој е, Сони Ролинс, саксофонскиот колос, кој свири некаде низ светот, некое попладне или околу осум часот навечер, следејќи ја комбинацијата на емоции, меморија, мисла и естетски дизајн со команда која му овозможува да постигне спонтана грандиозност. Со своето тело од месинг, копчињата од бисери, и неговиот глас, рогот станува сад за епскиот талент на Ролинс и незатемнета моќност и знаење на неговите претходници во џезот."
Во текот на овие години, Ролинс настапувал на концерти ширум светот, во Европа, Јужна Америка, Далечниот Исток и Австралија, со просечна заработка од околу 100.000 долари по настап. На 18 септември 2007 година, настапил во Карнеги хол на концерт по повод 50-годишнина од првиот настап таму.
Во 2010 година, Ролинс ја добил наградата „Национален медал на САД за уметност“, и медал „Едвард Мекдауел“. Во текот на наредната година, за него бил снимен уште еден документарен филм, насловен како Зад нотите.
Ролинс не настапува во живо од 2012 година, поради болест на респираторните органи.
Космос-966
Космос-966 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 12 декември 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-966 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 289 км, а најмалото на 201.
Рудолф II (Свето Римско Царство)
Рудолф II (Rudolf II, роден на во  - починал на  во ) — цар на Светото Римско Царство во периодот од 1575 до неговата абдикција во 1611 година.
Рани години
Рудолф бил член на Хабсбуршката династија како син на Максимилијан II и Марија Шпанска, која била сестра на Филип II. Кога бил на единаесет години бил испратен од виенскиот двор во Мадрид каде се задржал до 1571 година. Таму во дворот на својот чичко добил високо образование. Во Мадрид научил да зборува неколку јазици: германски, шпански, француски, латински, чешки. Католиците во Рудолф гледале со голема надеж, а во Шпанија самиот Рудолф се стекнал со омразата кон ересите. Од Мадрид се вратил како круто и повлечено момче. Уште во тоа време покажувал незаинтересираност кон државните институции. Од друга страна покажувал голем интерес кон алхемијата и астрологијата кои во текот на ренесансата биле сметани за науки. Освен тоа Рудолф се интересирал за часовници, коњи и разни ретки уметнички предмети и дела. Рудолф бил болен од меланхолија, која тогаш се нарекувала депресија. И покрај тоа што депресијата била вообичаена кај Хабсбуршката династија како фамилија, кај Рудолф нападите траеле почесто. Слично како и англиската кралица Елизабета I, и самиот Рудолф водел чести преговори околу склучување на династички бракови, но тој никогаш не се оженил. Поради ова, често се шпекулирало околу неговата сексуална определеност и дека тој бил хомосексуалец. Но денеска се смета дека овие шпекулации му биле подметнувани од страна на неговите непријатели, бидејќи е познато дека имал вонбрачни врски со неколку жени со кои имал и незаконски деца.
Владеење
Рудолф во 1572 година ја добил титулата крал на Унгарија. Рудолф ја добил бохемската круна на Свети Вацлав на 7 септември 1575, уште додека бил жив неговиот татко. Истата година на 1 ноември 1575 ја добил и титулата на цар на Светото Римско Царство во Регенсбург додека по смртта на неговиот татко во 1576 година станал надвојвода на Австрија. Рудолф II одлучил да ја премести царската резиденција во Прага на 16 октомври 1583 година, додека државните работи ги доверил на својот брат Матијас кој управувал од Австрија. Иако бил одгледан во католичкиот шпански двор, Рудолф покажал толерантност кон протестантите и еврејското население. Тој во суштина не бил заинтересиран за религијата, туку сакал да воспостави рамнотежа помеѓу агресивниот папа кој инсистирал на политиката на контра-реформација. Неговата верска политика понекогаш се оценува како неодлучна и неадекватна. Во текот на неговото владеење продолжила Триесетгодишната војна каде Османлиите биле поразени во Битката кај Сисак започнале нова војна со Светото Римско Царство. Војната главно била водена по течението на река Дунав, а како причина била територијата околу северна Унгарија и Трансилванија. Царот Рудолф во текот на овој период се наоѓал во Прага и имал намера да создаде нов христијански сојуз за војна против Османлиите. Во 1604 година, неговата фамилија го натерала да ја отстапи Унгарија на својот брат Матијас. Во меѓувреме бил потпишан договор од Житваторок според кој завршила Долгата војна во Унгарија. Според него, Османлиското Царство значително се проширила во Унгарија, но султанот го признал царот како рамноправен. Рудолф не сакал да го потпише договорот, и тоа го искористил Матијас кој со помош на Унгарија започнал опсада на својот брат во Прага. Поради тоа, Рудолф бил принуден најпрвин да го именува својот брат за наследник и во 1608 година да му ја отстапи Унгарија и Чешка, како и Австриското надвојводство.
Согледувајќи ја тешката положба на Рудолф, чешките протестанти побарале поголеми права, и истите ги добиле во 1609 година. Но барањата на протестантите не запреле, па Рудолф морал да употреби сила. По овој настан, чешката аристократија побарала да се повлече Рудолф од царскиот престол и на негово место да застане неговиот брат Матијас. Така, Матијас бил крунисан за цар на 23 мај 1611 година. Од овој момент Рудолф II останал без вистинска моќ и царската титула била само почесна. Изолиран, тој продолжил да живее сред своите колекции (имал направено околу три илјади слики) до смртта на 20 јануари 1612 година.
Колекционер
Неговата колекција од уметнички дела станала легендарна. Голем дел од неговите нарачки биле со невообичаена еротска содржина. Една од најбогатите за времето, таа вклучувала уметнички дела од Антонио Алегри да Кореџо, Пармиџанинои и Албрехт Дирер. Дел од оваа колекција може да се види на првиот спрат на Уметничкоисторискиот музеј во Виена.
Во Прага се наоѓа купената од Рудолф слика на Албрехт Дирер - „Мадоната со розите“ од венецијанската црква „Сан Вартоломео“. По негова наредба сликата била донесена во Прага.
Голема слава добил портретот кој бил насликан од Џузепе Арчимболдо на Рудолф II, т.н. „Плодотворен Рудолф“, претставен како антички римски бог. Рудолф се занимавал со различни окултни науки барајќи го т.н. камен на мудроста. Во тоа време границата меѓу астрономијата и астрологијата, минералогијата и алхемијата била нејасна.
Диспепсија
Диспепсија е состојба на нарушена дигестија. Симптомите може да вклучуваат жиговина, наузеа, ждригање, или абдоминална болка. Пациентите исто така може да се чувствуваат сити порано од очекуваното кога јадат. Диспепсијата често е предизвикана од гастроезофагеална рефлуксна болест (ГЕРБ) или гастрит. Во помал број на случаи може да биде првиот симптом на пептичен чир (чир на желудникот или дуоденумот) и повремено на канцер. Оттука, необјаснетa новооткриена диспепсија кај луѓе над 55 години или присуството на други алармантни симптоми може да бараат дополнителни испитувања.
Функционална диспепсија (претходно нарекувана нечирна диспепсија) претставува диспепсија „без присуство на болест на органите, која би ги објаснила присутните симптоми“. Се проценува дека околу 15% од населението во западните земји имаат функционална диспепсија.
Нзефу-Лои
Нзефу-Лои (англиски: Nzefu-Loi) е криптид кој наводно живее во мочуришта низ течението на реката Луалаба на подручјето помеѓу градовите Букама и Каниамба во Демократска Република Конго.
Етимологија на називот
Името на овој криптид доаѓа од јазикот банту и значи „воден слон“. .
Во креационизмОТ
Според зборовите на креационистите Нзефу-Лои е еден од доказите за постоењето на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи. Оваа суштество со големина на воден коњ, има подолги песјаци слични на коските на слонот, и грива која се протега низ вратот и грбот до половина опашка.
Иван Нанчески
Иван Нанчески (, Србија, -, ) — македонски кошаркар и член на македонската младинска репрезентација до 20 години. Починал во сообраќајна несреќа на 27 мај 2016 година во близина на Смедерево, Србија, каде што е роден и живеел последните години. Играл за Свислион Таково. Нанчевски извесен период играл за битолски Пелистер и бил меѓу носителите на играта на жолто-црвената селекција на Европското првенство (ЕП), дивизија Б, кое во 2009 година се одигра во Скопје. Тогаш, тој просечно минувал 26 минути на паркетот со просек од 6,6 бода, 2,4 скока и 1,9 асистенции на седум натпревари под раководство на тогашниот селектор на младинците, Емил Рајковиќ.
Преведеница
Преведеница или калк, алтернативно калка (од француски calque — отпечаток) — поим што се користи за означување на создавање нови зборови на еден јазик според зборови од други јазици. Постојат преведеници кои доследно го следат оригиналот и претставуваат буквални преводи, како и оние кои содржат отстапувања од вообичаеното значење на зборовите во нивните составни делови, што укажува на нивното странско потекло. Во повеќето случаи, преведеницата многу добро се вклопува во структурата на јазикот, така што само историските податоци можат да обезбедат докази за неговото странско потекло, како што е именката натчовек, изведена од преводот на германскиот поим измислен од Фридрих Ниче. Преведениците исто така се делат на таканаречени семантички и синтаксички преведеници.
Создавање преведеници
Претходниот пример покажува дека преведениците често создаваат цели вериги меѓу различни јазици. Овој процес започнал во античко време кога грчките зборови служеле како обрасци за создавање нови зборови на латински. Потоа овие латински зборови во поново време се преведени на главните европски јазици (првенствено германски и француски), а потоа преку нив на јазиците на нивните соседи.