cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дефиниција на планета
Дефиниција на МАС
(2) „Џуџеста планета“ е небесно тело кое: (а) е во орбита околу Сонцето, (б) има доволна маса за неговата сопствена гравитација за да ги победи силите на кружно тело, така што зазема хидростатичка рамнотежа (речиси округол) облик, и (в) го нема исчистено соседството околу својата орбита
Серавале
Географски одлики
Серавале се наоѓа во северниот дел на  Сан Марино и оддалечен е 17 километри од Римини. Надморската височина на општината е 148 метри.
Динан (Белгија)
Сообраќај
Железничката станица во Динан се наоѓа на левиот брег од реката Меза. Секој час воз се упатува кон Брисел, а возењето трае околу 90 минути.
Серавале
Население
Општината Серавале според последните проценки, од 2010 година, имала 10.392 жители. Во текот на изминатите децении, бројот на населението во општината расте.
Дефиниција на планета
Дефиниција на МАС
(3) Сите други објекти, освен сателитите, кои кружат околу Сонцето ќе се нарекуваат колективно како „Мали тела на Сончевиот Систем“.
Динан (Белгија)
Значајни личности
Следниве личности се родени во Динан:
Дефиниција на планета
Дефиниција на МАС
Фусноти:
{{sup|1}} Осумте планети се: Меркур, Венера, Земја, Марс, Јупитер, Сатурн, Уран и Нептун.
{{sup|2}} МАС ќе воведе процедура за назначување на погранични објекти во рамките на категоријата „џуџеста планета“ или други категории.
{{sup|3}} Овие моментално се највеќето астероиди во Сончевиот Систем, највеќето заднептунци, комети и други мали тела.
{{TNO imagemap}}
МАС, исто така, решил дека „ планетите и џуџестите планети се две различни класи на објекти“, што значи дека џуџестите планети, и покрај нивното име, нема да се сметаат за планети.
На 13 септември 2006 година, МАС ги сместил Ерида, нејзината месечина Дисномија и Плутон во нивниот Каталог на мали планети, давајќи им ги официјалните ознаки за мали планети (134340) Плутон, (136199) Ерида и (136199) Ерида I Дисномија. Другите можни џуџести планети, како што се 2003 EL {{sub|61}}, 2005 FY {{sub|9}}, Седна и Квавар, биле оставени во привремена неизвесност додека не се донесе формална одлука за нивниот статус.
На 11 јуни 2008 година, извршниот комитет на МАС го објавил формирањето на подкласа на џуџести планети што ја сочинуваат гореспоменатата „нова категорија заднептунски објекти (ЗНО)“ на кои Плутон е прототип. Оваа нова класа на објекти, наречени плутоиди, ќе ги вклучи Плутон, Ерида и сите други заднептунски џуџести планети, но ја исклучува Церера. МАС одлучил оние ЗНО со апсолутна магнитуда посветла од +1 да бидат именувани од заедничка комисија на комитетите за именување на планетите и малите планети, под претпоставка дека тие најверојатно се џуџести планети. До денес, само две други ЗНО, 2003 EL{{sub|61}} и 2005 FY{{sub|9}} го исполниле условот за апсолутна магнитуда, додека другите можни џуџести планети, како Седна, Орк и Квавар, биле именувани само од Комитетот за помали планети. На 11 јули 2008 година, Работната група за планетарна номенклатура ја именувала 2005 FY{{sub|9}} во Макемаке, и на 17 септември 2008 година, тие ја именувале 2003 EL{{sub|61}} како Хаумеја.
Прифаќање на дефиницијата на МАС
Меѓу најгласните застапници на одлучната дефиниција на МАС се Мајк Браун, откривачот на Ерида; Стивен Сотер, професор по астрофизика во Американскиот музеј за природна историја; и Нил де Грас Тајсон, директор на Хајденскиот планетариум.
Во раните 2000-ти, кога Хајденскиот планетариум поминувал низ реновирање, Тајсон одбил да го нарече Плутон како деветта планета во планетариумот. Тој објаснил дека повеќе би сакал да ги групира планетите според нивните заеднички одлики наместо да ги брои. Оваа одлука резултирала добивање на големи количини на пораки со омраза, првенствено од деца наменети кон Тајсон. Во 2009 година, Тајсон напишал книга со детали за деградирањето на Плутон.
Во една статија во изданието на Scientific American од јануари 2007 година, Сотер го навел инкорпорирањето на дефиницијата на актуелните теории за настанокот и развојот на Сончевиот Систем; дека како што најраните протопланети се појавиле од вртливата прашина на протопланетарниот диск, некои тела ја „победиле“ првичната конкуренција за ограничен материјал и, како што растеле, нивната зголемена гравитација значела дека тие акумулирале повеќе материјал, а со тоа и станале поголеми, на крајот надминувајќи ги други тела во Сончевиот Систем со многу голема разлика. Астероидниот појас, вознемирен од гравитациското влечење на блискиот Јупитер, и Кајперовиот Појас, премногу широко распореден за неговите составни објекти да се соберат заедно пред крајот на почетниот период на формирање, и двата не успеале да победат во натпреварот за насобирање.
Кога бројките за победничките објекти се споредуваат со оние на губитниците, контрастот е впечатлив; ако се прифати Сотеровиот концепт дека секоја планета зафаќа „орбитална зона“, тогаш најмалку орбитално-доминантната планета, Марс, е поголема од сите други собрани материјали во нејзината орбитална зона за фактор 5100. Церера, најголемиот објект во астероидниот појас, сочинува само една третина од материјалот во нејзината орбита; Односот на Плутон е уште помал, околу 7 проценти. Мајк Браун тврди дека оваа огромна разлика во орбиталната доминација не остава „апсолутно никаков простор за сомневање за тоа кои објекти припаѓаат и кои не припаѓаат“.
Тековни контроверзии
И покрај декларацијата на МАС, голем број критичари остануваат неубедени во дефиницијата. Дефиницијата некои ја гледаат како произволна и збунувачка. Голем број поборници за Плутон како планета, особено Алан Стерн, шеф на мисијата на НАСА за „Нови Хоризонти“ на Плутон, испратиле петиција меѓу астрономите за промена на дефиницијата. Тврдењето на Стерн е дека, бидејќи помалку од 5 проценти од астрономите гласале за тоа, одлуката не била претставителна за целата астрономска заедница. Сепак, иако оваа контроверзност е исклучена, остануваат неколку нејаснотии во дефиницијата.
Расчистување на околината
Една од главните точки во прашање е прецизното значење на „чистење на соседството околу неговата орбита“. Алан Стерн тврди дека „невозможно и измислено е да се постави линија на поделба помеѓу џуџестите планети и на самите планети“ и дека бидејќи ниту Земјата, Марс, Јупитер ниту Нептун целосно не ги исчистиле своите региони од остатоци, ниту една од нив не може правилно да се разгледа како планета според дефиницијата на МАС. Мајк Браун ги спротивставува овие тврдења велејќи дека, далеку од тоа што не ги исчистиле своите орбити, големите планети целосно ги контролираат орбитите на другите тела во нивната орбитална зона. Јупитер може да коегзистира со голем број мали тела во неговата орбита (тројански астероиди), но овие тела постојат само во орбитата на Јупитер затоа што се под влијание на огромната гравитација на планетата. Слично на тоа, Плутон може да ја премине орбитата на Нептун, но Нептун одамна ги заклучил Плутон и неговите придружни објекти од Кајперовиот Појас, наречени плутино, во резонанца 3:2, т.е. тие кружат околу Сонцето двапати за секои три орбити на Нептун. Орбитите на овие објекти се целосно диктирани од гравитацијата на Нептун, и на тој начин, Нептун е гравитациски доминантен.
Во октомври 2015 година, астрономот Жан-Лик Маргот од Универзитетот Калифорнија во Лос Анџелес предложил метрика што произлегува од тоа дали објектот може да ја исчисти орбиталната зона со обем 2 од неговиот Хилов полупречник во одредена временска скала. Оваа метрика поставува јасна линија на поделба помеѓу џуџестите планети и планетите на Сончевиот Систем. Пресметката се заснова на масата на ѕвездата домаќин, масата на телото и орбиталниот период на телото. Тело со маса на Земјата кое кружи околу ѕвезда со сончева маса ја чисти својата орбита на оддалеченост до 400 астрономски единици од ѕвездата. Тело со маса на Марс на орбитата на Плутон ја расчистува својата орбита. Оваа метрика, која го остава Плутон како џуџеста планета, се однесува и на Сончевиот Систем и на вонсончевите системи.
Некои противници на дефиницијата тврдат дека „расчистувањето на соседството“ е двосмислен концепт. Марк Сајкс, директор на Институтот за планетарна наука во Тусон, Аризона и организатор на петицијата, го изразил ова мислење за Националното радио. Тој верува дека дефиницијата не ја категоризира планетата по состав или формација, туку, делотворно, според нејзината местоположба. Тој верува дека објект со големина на Марс или поголем надвор од орбитата на Плутон не би се сметал за планета, бидејќи верува дека нема да има време да ја исчисти својата орбита.
Хидростатска рамнотежа
Дефиницијата на МАС наложува планетите да бидат доволно големи за нивната сопствена гравитација да ги формира во состојба на хидростатска рамнотежа; тоа значи дека тие ќе достигнат тркалезна, елипсоидна форма. До одредена маса, објектот може да биде со неправилна форма, но надвор од таа точка гравитацијата почнува да го влече објектот кон својето тежиште додека објектот не се сруши во елипсоид. (Ниту еден од големите објекти на Сончевиот Систем не е навистина топчест. Многу од нив се сфероиди, а неколку, како што се поголемите месечини на Сатурн и џуџестата планета Хаумеја, дополнително се искривени во елипсоиди поради брзата ротација или плимните сили, но сепак во хидростатска рамнотежа. )
Двојни планети и месечини
Дефиницијата конкретно ги исклучува сателитите од категоријата џуџеста планета, иако директно не го дефинира терминот „сателит“. Во првичниот нацрт предлог, бил направен исклучок за Плутон и неговиот најголем сателит, Харон, кои поседуваат барицентар надвор од волуменот на кое било тело. Првичниот предлог ги класифицирал Плутон-Харон како двојна планета, при што двата објекти кружат околу Сонцето во тандем. Сепак, конечниот нацрт јасно ставил до знаење дека, иако тие се слични по релативна големина, само Плутон моментално би бил класифициран како џуџеста планета. Сепак, некои сугерираат дека Месечината сепак заслужува да се нарекува планета. Во 1975 година, Исак Асимов забележал дека времето на орбитата на Месечината е во тандем со сопствената Земјина орбита околу Сонцето - гледајќи надолу кон еклиптиката, Месечината всушност никогаш не се врти назад кон себе, и во суштина таа сама кружи околу Сонцето.
Исто така, многу месечини, дури и оние кои не орбитираат директно околу Сонцето, често покажуваат одлики кои се заеднички со вистинските планети. Во Сончевиот Систем има 19 месечини кои постигнале хидростатска рамнотежа и би се сметале за планети доколку се земат предвид само физичките параметри. И месечината на Јупитер Ганимед и месечината на Сатурн Титан се поголеми од Меркур, а Титан дури има значителна атмосфера, подебела од Земјината. Месечините како Ија и Тритон покажуваат очигледна и постојана геолошка активност, а Ганимед има магнетно поле. Исто како што ѕвездите во орбитата околу други ѕвезди сè уште се нарекуваат ѕвезди, некои астрономи тврдат дека објектите во орбитата околу планетите кои ги споделуваат сите нивни одлики може да се наречат и планети. Мајк Браун направил токму такво тврдење во своето расчленување на ова прашање, велејќи:"Тешко е да се направи конзистентен аргумент дека 400 км ледената топка треба да се смета за планета бидејќи може да има интересна геологија, додека 5000 км сателит со огромна атмосфера, езера од метан и драматични бури [Титан] не треба да се ставаат во истата категорија, како и да го наречете."Сепак, тој продолжува да вели дека, „За повеќето луѓе, разгледувањето на тркалезните сателити (вклучувајќи ја и нашата Месечина) „планети“ ја нарушува идејата за тоа што е планета“.
Екстрасончеви планети и кафени џуџиња
Откритието од 1992 година на екстрасончеви планети, или објекти со големина такви планети во  планетарни системи, вклучувајќи  повеќе планетарни системи од  ),  ја проширила дебатата за природата на планетарноста на неочекувано начини. Многу од овие планети се со значителна големина, приближувајќи се до масата на малите ѕвезди, додека многу новооткриени кафени џуџиња се, обратно, доволно мали за да се сметаат за планети. Материјалната разлика помеѓу ѕвезда со мала маса и голем гасовит џин не е јасна; освен големината и релативната температура, малку е да се одвои гасовит џин како Јупитер од неговата ѕвезда домаќин. И двата имаат сличен целокупен состав: водород и хелиум, со нивоа на траги на потешки елементи во нивната атмосфера. Општо прифатената разлика е онаа на формирањето; Се вели дека ѕвездите се формирале од „горе надолу“, од гасовите во маглината додека биле подложени на гравитациски колапс, и на тој начин би биле речиси целосно составени од водород и хелиум, додека планетите се вели дека се формирале од „долу нагоре “, од собирањето прашина и гас во орбитата околу младата ѕвезда, а со тоа треба да има јадра од силикати или мраз. Сè уште не е сигурно дали гасните гиганти поседуваат такви јадра, иако мисијата <i id="mwAsI">Јунона</i> на Јупитер би можела да го реши проблемот. Ако навистина е можно гасниот џин да се формира како ѕвезда, тогаш се поставува прашањето дали таков објект треба да се смета за ѕвезда со мала маса што орбитира, а не за планета. Традиционално, дефинирачка одлика за ѕвездената состојба е способноста на објектот да соедини водород во неговото јадро. Меѓутоа, ѕвездите како кафените џуџиња отсекогаш ја предизвикувале таа разлика. Премногу мали за да започнат одржливо соединување на водород-1, тие добиле статус на ѕвезда поради нивната способност да спојат девтериум. Меѓутоа, поради релативната реткост на тој изотоп, овој процес трае само мал дел од животниот век на ѕвездата, па оттука повеќето кафени џуџиња би престанале да се спојуваат долго пред нивното откривање. Бинарни ѕвезди и други формации со повеќе ѕвезди се вообичаени, а многу кафеави џуџиња кружат околу други ѕвезди. Затоа, бидејќи тие не произведуваат енергија преку јадрено соединување, би можеле да се опишат како планети. Астрономот Адам Бароус од Универзитетот во Аризона тврди дека „од теоретска перспектива, колку и да се различни нивните начини на формирање, вонсончевите џиновски планети и кафеавите џуџиња се во суштина исти“. Бароус, исто така, тврди дека таквите ѕвездени остатоци како што се белите џуџиња не треба да се сметаат за ѕвезди, што би значело дека едно бело џуџе кое орбитира, како што е Сириус Б, може да се смета за планета. Меѓутоа, сегашната конвенција меѓу астрономите е дека секој објект доволно масивен за да поседува способност да одржува атомско соединување за време на неговиот живот и кој не е црна дупка треба да се смета за ѕвезда.
Исто така, прекинот на масата на Јупитер од 13 нема прецизно физичко значење. Спојувањето на девтериум може да се случи кај некои објекти со маса под таа граница. Количеството на споен девтериум зависи до одреден степен од составот на објектот. Почнувајќи од 2011 година, Енциклопедијата на вонсончеви планети вклучува објекти до 25 маси на Јупитер, велејќи: „Фактот дека не постои посебна одлика околу   во набљудуваниот масен спектар го зајакнува изборот да се заборави оваа граница на масата.“ Од 2016 година оваа граница била зголемена на 60 маси на Јупитер врз основа на студија за односите маса-густина. Истражувачот на податоци за егзопланети вклучува објекти до 24 маси на Јупитер со совет: „Разликувањето на 13-маси на Јупитер од Работната група на МАС е физички немотивирано за планети со карпести јадра и е проблематично за набљудување поради нејасноста на sin i “. Архивата за егзопланети на НАСА вклучува објекти со маса (или минимална маса) еднаква или помала од 30 маси на Јупитер.
Друг критериум за одвојување на планетите и кафеавите џуџиња е дали во притисокот во јадрото доминира страничниот притисок или притисокот на дегенерација на електрони.
Една студија сугерира дека предметите над  се формирале преку гравитациска нестабилност, а не преку насобирање на јадрото и затоа не треба да се сметаат за планети.
NGC 1906
NGC 1906 — спирална галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1906 се споменува и како MCG -3-14-15, IRAS 05224-1559.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1906 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1906 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 24 м 47,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 56' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 1906 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17243. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 270; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5915. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1473.
Биди Реален
BeReal или Биди реален е француска апликација за социјални медиуми објавена е во 2020 година Таа била развиена од Алексис Барејат и Кевин Перо. По неколку години релативна нејасност, тој брзо се здоби со популарност на почетокот и средината на 2022 година.
Неговата главна одлика е секојдневно да дава известување кое ги охрабрува корисниците да споделуваат фотографија од себе и од нивното опкружување со случајно избран прозорец од две минути секој ден. Критичарите го забележаа неговиот акцент на автентичноста, за која некои сметаа дека ја премина границата во секојдневие.
Историја
Апликацијата беше развиена од Алексис Барејат, поранешен вработен во GoPro и Кевин Перо. Првично објавен во 2020 година, за прв пат се здоби со широка популарност на почетокот на 2022 година До крајот на август 2022 година, апликацијата има над 10 милиони активни дневни корисници и 21,6 милиони активни месечни корисници.
Во април 2022 година, BeReal доби финансирање од 30 милиони долари, предводено од Андресен Хоровиц и Аксел. Во мај 2022 година, BeReal обезбеди 85 милиони долари во кругот на финансирање на предводен од DST Global на Јури Милнер, зголемувајќи ја неговата проценка на околу 600 милиони долари.
Одлики
Еднаш дневно, BeReal истовремено ги известува сите корисници дека е отворен прозорец на две минути за објавување. Тој бара од корисниците да создадат објава која, користејќи фотографии, со предната и од задната камера, обезбедува визуелен приказ на она што тие го прават во тој момент. Дадениот прозорец варира од ден на ден и не им е познат на корисниците пред да се добие известувањето.
Додека BeReals навреме го покажува времето кога е поставено, доцните BeReals поставени по прозорецот од две минути само покажуваат колку доцни постерот. Корисниците добиваат само една шанса да го избришат својот BeReal и да објават уште една, и не можат да објават повеќе од една во секое време. BeReal, исто така, располага со дел „Откривање“, каде што на корисниците им е дадена опција да споделуваат со многу поширока, јавна публика. Оваа функција, сепак, е ограничена, бидејќи корисниците не можат да комуницираат со објавите преку коментирање - за разлика од функцијата „Мои пријатели“. Поради секојдневното ангажирање, тој е спореден со Wordle, кој се здоби со популарност порано во 2022 година BeReal е опишан како дизајниран да се натпреварува со Инстаграм, додека истовремено ја намалува зависноста од социјалните мрежи и прекумерната употреба. Апликацијата не дозволува никакви филтри за фотографии или друго уредување и нема рекламирање или број на следбеници. Маркетинг материјалот од компанијата предупреди дека апликацијата „може да предизвика зависност“, но исто така изјави дека „BeReal нема да ве направи познат“.
Прием
Џејсон Коблер, писател за Vice, напиша дека за разлика од Instagram, кој претставува недостижен поглед на животот на луѓето, BeReal наместо тоа „ги прави сите да изгледаат крајно досадно“. Никлас Мир, професор по социјални медиуми на Универзитетот Чепмен, тврди дека длабочината на ангажманот може да одреди дали апликацијата е минлив тренд или има „моќ на задржување“. Келси Викман, известувач за BuzzFeed News, истакна дека неподготвеноста на апликацијата да ја „гламурира баналноста на животот“ направи да се чувствува „понизно“, и покрај нејзиниот акцент на автентичноста
Некои луѓе редовно објавуваат по истекот на известувањето од две минути, што доведува до одредени критики за апликацијата, бидејќи можноста за доцна објавување ги поткопува нејзините цели за автентичност. Со популарноста на BeReal, во јули 2022 година Инстаграм лансираше функција „Двојна камера“ слична на BeReal, а во август 2022 година започна со тестирање на слична функција наречена „IG Candid Challenges“ каде што корисниците се известени да објавуваат еднаш дневно во рок од две минути. Од септември 2022 година, TikTok исто така лансираше функција наречена TikTok Now, следејќи го истиот концепт.
Наводи
<references group="" responsive="1">
516 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4992 и 4993 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4234 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3244 и 3245 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 237.
Копа Америка 2019 - нокаут фаза
Копа Америка 2019 - нокаут фаза била втората фаза на Копа Америка 2019 после групната фаза. Нокаут фазата започнала на 27 јуни 2019 со натпреварите од четвртфиналето, а завршила на 7 јули 2019 со финалето на Маракана во Рио де Жанеиро.
516 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 516 година се протега во 2120 и 2121, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2180 и 2181 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 27. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1172 и 1171 исламска година пред хиџра.
Копа Америка 2019 - нокаут фаза
Формат
Во нокаут фаза, ако натпреварот заврши нерешено по 90 минути:
516 п.н.е.
Други календари
516 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 516. година пред новата ера, 516. од првиот милениум п.н.е., 16. од 6 век п.н.е. и седма од 510-тите п.н.е.
Копа Америка 2019 - нокаут фаза
Формат
КОНМЕБОЛ ги одредил следните правила при ждрепката за четврт-финалето:
Комбинации на натпревари во четвртфиналето
Специфичните натпревари во кои учествувале третопласираните екипи зависат од тоа кои две третопласирани екипи се квалификувале за четвртфиналето:
Квалификувани екипи
Првите две екипи од секоја од трите групи, заедно со двете најдобри третопласирани екипи, се квалификувале за нокаут фазата.
Жреб и резултати
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Бразил - Парагвај
<section begin=QF1 /><section end=QF1 />
Венецуела - Аргентина
<section begin=QF2 /><section end=QF2 />
Колумбија - Чиле
<section begin=QF3 /><section end=QF3 />
Уругвај - Перу
<section begin=QF4 /><section end=QF4 />
Бразил - Аргентина
<section begin=SF1 /><section end=SF1 />
Чиле - Перу
<section begin=SF2 /><section end=SF2 />
Натпревар за трето место
<section begin=TPP /><section end=TPP />
Финале
<section begin=Final /><section end=Final />
<section begin=Lineups />
Маршал
Маршал е највисока воена титула во вооружените сили на некои земји. Повисока од оваа титула е генералисимус. Се доделува најчесто без утврдени правила, право на доделување имаат шефовите на држави или парламентот. Титулата по правило се доделува за заслуги во војната.
Називот се јавува во 8 век во Франечказа управителите на коњушница кнезот на власт (старогермански марах — коњ и скалк — слуга). Во1185 години станува титула која се се доделува за исклучителни заслуги. До Француската револуција 1789, веќе има 16 типови маршали. Револуционери го укинуваат звањето, но Наполеон го обновува во 1804 година и 18 назначува 18 маршали во Царството, а подоцна уште 8. Кон крајот на 19 вие титулата не се користи во Франција, а во Првата светска војна го добиваат само највисоките команданти како Франше Д Епере, Жозеф Жофр,и други. По примерот на Франција, другите држави (Германија, Италија, Русија) доделуваат титули Маршал.
Звањето маршал на Сирија установено е во почетокот на војната во Сирија и доделено е на претседател от во Сирија Башар ал Асад.
Култ на личноста
Култот на личноста, или култот на лидерот, се појавува кога режимот на една земја ги користи техниките на масовни медиуми, пропаганда, голема лага, спектакл, уметност, патриотизам и демонстрации и собири организирани од владата за да создаде идеализирана и херојска слика за водач, честопати преку несомнени ласкања и пофалби. Култот на личноста е сличен на апотеозата, освен што е воспоставен со модерни техники на социјално инженерство, обично од државата или партијата во еднопартиски држави и доминантно-партиски држави. Често се гледа во тоталитарни или авторитарни земји.
Терминот станал познат во 1956 година, во тајниот говор на Никита Хрушчов „За култот на личноста и нејзините последици “, одржан на последниот ден од 20 -от конгрес на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз. Во говорот, Хрушчов, кој бил прв секретар на Комунистичката партија - всушност, лидер на земјата - ја критикувал лионизацијата и идеализацијата на Јосиф Сталин, а под импликација, неговиот комунистички современик Мао Це Тунг, како спротивен на марксистичката доктрина на Говорот подоцна бил објавен и бил дел од процесот на „десталинизација “ во Советскиот Сојуз.
Позадина
Царскиот култ во Стариот Рим ги идентификувал императорите и некои членови на нивните семејства со божествено санкциониран авторитет (auctoritas) на Римската држава. Во текот на историјата, монарсите и другите шефови на држави честопати се држеле со огромна почит и импутирани супер-човечки квалитети. Преку принципот на божествено право на кралевите, на пример, во средновековна Европа, за владетелите се вели дека извршуваат функции по Божја волја. Стариот Египет, Царската Јапонија, Инките, Ацтеките, Тибет, Сијам (сега Тајланд) и Римската Империја се особено познати по редефинирањето на монарсите како „богови-кралеви“.
Ширењето на демократските и секуларните идеи во Европа и Северна Америка во 18 и 19 век им отежнувало на монарсите да ја зачуваат оваа аура. Меѓутоа, последователниот развој на масовните медиуми, како што е радиото, им овозможил на политичките лидери да проектираат позитивна слика за себе врз масите како никогаш досега. Токму од овие околности во 20 век се појавиле најозлогласените култови на личноста. Честопати овие култови се форма на политичка религија, и тие можат да делат некои особини со други видови култи, особено додека сè уште се формираат.
Терминот „култ на личноста“ веројатно се појавил на англиски јазик околу 1800–1850 година, заедно со француската и германската употреба. Отпрвин немало никакви политички конотации, туку било тесно поврзано со романтичниот „култ на генијалноста“. Политичката употреба на фразата дошла прво во писмото на Карл Маркс до германскиот политички работник, Вилхелм Блос, 10 ноември 1877 година: "Никој од нас не се грижи за популарност. Дозволете ми да наведам еден доказ за ова: таква беше мојата одбивност кон култот на личноста дека во времето на Интернационалата, кога ме мачеа бројни потези ... да ми оддадат јавна чест, никогаш не дозволив еден од овие да влезе во доменот на публицитет;..."
Одлики
Постојат различни гледишта за тоа што претставува култ на личноста кај лидерот. Историчарот Јан Плампер напишал дека модерните култови на личноста прикажуваат пет одлики што ги разликуваат од „нивните претходници“: Култовите се секуларни и „закотвени во народниот суверенитет“; сите нивни предмети се мажи; тие целат на целото население, не само добростоечката или само владејачката класа; користат масовни медиуми; и тие постојат таму каде што масовните медиуми можат да бидат доволно контролирани за да го спречат воведувањето на „ривалските култови“.
Во својот труд од 2013 година, „Што е карактер и зошто навистина е важен“, Томас А. Рајт наведил: „Феноменот на култот на личноста се однесува на идеализираната, дури и богоупава, јавна слика на индивидуа свесно обликувана преку постојана пропаганда и медиумска експонираност. Како резултат на тоа, некој е способен да манипулира со другите врз основа целосно на влијанието на јавната личност ... култот на перспектива на личноста се фокусира на често плитките, надворешни слики што многу јавни личности ги негуваат за да создадат идеализирана и херојска слика.“
Адријан Теодор Попан го дефинира култот на личноста како „квантитативно претерана и квалитативно екстравагантна јавна демонстрација на пофалби за водачот“. Тој, исто така, идентификува три причинско -последични „неопходни, но не и доволни, структурни услови и синџир на настани зависни од патот, кои заедно водат до формирање на култот: одредена комбинација на патримонијализам и клиентелизам, недостаток на дисидентност и систематско фалсификување што опфаќа општество. култура“.
Една основна одлика како што објаснил Џон Питман е природата на култот на личности да се биде патријарх. Идејата за култот на личности што се совпаѓа со марксистичките движења добива популарна основа кај мажите на власт со идејата дека тие ќе бидат „татковците на народот“. До крајот на 1920 -тите, машките одлики на култовите станаа поекстремни. Питман идентификува дека овие одлики станале улоги, вклучувајќи „формална улога за [машки]„ голем лидер “како културен фокус на апаратот на режимот: потпирање на„ административни мерки “од горе надолу: и пирамидална структура на авторитет“ создадена од единствен идеал.
Улогата на масовните медиуми
Масовните медиуми одиграа инструментална улога во создавањето на култовите на личноста на националните лидери.
Томас А. Рајт во 2013 година објавил дека „Станува очигледно дека харизматичниот лидер, особено во политиката, се повеќе станува производ на медиумите и самоизложување„. И, фокусирајќи се на медиумите во Соединетите држави, Роберт Н. Бела додава дека, „Тешко е да се одреди до кој степен медиумите го одразуваат култот на личноста во американската политика и до кој степен тие го создале. Сигурно тие не го создадоа сето тоа сами, но исто толку сигурно придонесоа за тоа. Во секој случај, во американската политика доминираат личностите на политичките лидери до степен ретко во современиот свет ... во персонализираната политика во последниве години, „харизмата“ на лидерот може да биде речиси целосно производ на медиумска експонираност.“
Цел
Честопати, еден лидер се поврзувал со оваа револуционерна трансформација и се третирало како добронамерен „водич“ за нацијата без која трансформацијата во подобра иднина не може да се случи. Ова било генерално оправдување за култовите на личноста што се појавиле во тоталитарните општества, како оние на Адолф Хитлер, Јосиф Сталин и Мао Це Тунг. Восхитот за Мао Це Тунг останал широко распространет во Кина. Во декември 2013 година, анкета на Глобал тајмс открил дека над 85% од Кинезите ги сметаат достигнувањата на Мао дека ги надминуваат неговите грешки. Јан Плампер тврдел дека додека Наполеон III направил некои иновации во Франција, Бенито Мусолини во Италија во 1920-тите го создал моделот на диктатор-како-култна-фигура што го имитирале Хитлер, Сталин и другите, користејќи ги пропагандните сили на тоталитарите држава.
Пјер ду Боа де Дунилак тврдел дека култот на Сталин бил детално конструиран за да ја легитимира неговата власт. Користени беа многу намерни искривувања и лаги. Кремлин одбил пристап до архивски записи што може да ја откријат вистината, а клучните документи биле уништени. Фотографиите биле изменети и документите биле измислени. Луѓето што го познавале Сталин биле принудени да дадат „официјални“ сметки за да ги исполнат идеолошките барања на култот, особено како што самиот Сталин го претставил во 1938 година во Краток курс за историјата на Комунистичката партија на сите унија (болшевици), кој станал официјален историја.
Историчарот Дејвид Л. Хофман вели: „Сталинскиот култ беше централен елемент на сталинизмот и како таков билае една од најистакнатите одлики на советската власт Многу научници за сталинизмот го наведуваат култот како составен дел на моќта на Сталин или како доказ за мегаломанијата на Сталин„.
Во Латинска Америка, Кас Муде и Кристобал Ровира Калтвасер го поврзуваат „култот на лидерот“ со концептот на каудило, силен лидер „кој практикува моќ независна од каква било функција и ослободена од никакви ограничувања“. Овие популистички моќници се прикажани како „машки и потенцијално насилни“ и го зајакнуваат својот авторитет преку употреба на култот на личноста. Муде и Калтвасер ја поврзуваат врската со Хуан Перон од Аргентина.
Држави и системи со култови на личноста
Аргентина
Хуан Перон, избран трипати за претседател на Аргентина, и неговата втора сопруга, Ева „Евита“ Перон, биле неизмерно популарни кај многумина од аргентинскиот народ, и до ден -денес тие се сметаат за икони од водечката Партија за правда. Академиците и клеветниците често го сметале за демагог и диктатор. Перон сочувствувал со силите на Оската кога бил полковник и министер за војна па дури и служел како дипломатски пратеник во фашистичка Италија. За време на неговиот режим, тој одржувал тесни врски со француската Шпанија. Тој жестоко ги прогонувал неистомислениците и потенцијалните политички ривали, бидејќи во првите два мандата биле вообичаени политички апсења, тој ги еродирал републиканските принципи на земјата како начин да се остане на власт и принуди цензура низ целата држава врз повеќето медиуми. По неговиот избор, тој изградил култ на личност околу себе и неговата сопруга толку распространет што сè уште е дел од актуелниот политички живот на Аргентина. За време на неговиот режим, училиштата биле принудени да ја читаат биографијата на Евита La Razón de mi Vida, работни места во синдикатот и владата им биле доделени само на оние што може да се покажат како жесток перонист, весниците беа цензурирани, а телевизиските и радио мрежите биле национализирани, само државните медиуми биле дозволени. Често покажувал презир кон сите противници; и редовно ги карактеризирал како предавници и агенти на странски сили; Оние кои не паднале во линија или биле сфатени како закана за политичката моќ на Перон каде што се предмет на губење на работата, закани, насилство и малтретирање. Перон отпуштил над 20.000 универзитетски професори и членови на факултет од сите главни јавни образовни институции. Потоа се интервенирало на универзитетите, се вршел притисок врз факултетот да дојде на ред, а оние што пружаа отпор биле ставени на црната листа, отпуштени или прогонети. Бројни истакнати културни и интелектуални личности биле затворени. Илјадници уметници, научници, писатели и академици ја напуштиле земјата, мигрирале во Северна Америка или Европа. Водачот на синдикатот и политичките ривали биле уапсени и мачени со години и биле ослободени само откако Перон бил сменет.
Фашистичка Италија
Бенито Мусолини бил прикажан како олицетворение на италијанскиот фашизам и сакал да се гледа како таков. Мусолини бил именуван од други италијански фашисти како Ил Дуче („Водачот“). Бидејќи Мусолини бил претставен како речиси сезнаен лидер, вообичаена изрека во Италија за време на владеењето на Мусолини била „Дуце е секогаш во право“. (Италијански: Il Duce ha semper ragione). Мусолини станал обединувачка сила во Италија со цел обичните Италијанци да ја стават разликата на една страна со локалните службеници. Култот на личноста околу Мусолини станал начин за него да го оправда своето лично владеење и дејствувало како начин да се овозможи социјална и политичка интеграција.
Воената служба на Мусолини во Првата светска војна и преживувањето на неуспешните обиди за атентат биле искористени за да се пренесе мистериозна слика за него. Фашистичката пропаганда навела дека телото на Мусолини било прободено со шрапнели исто како што Свети Себастијан бил прободен со стрели; разликата е во тоа што Мусолини ја преживеал оваа мака. Тој, исто така, бил споредуван со Свети Франциско Асишки, кој, како и Мусолини, „страдал и се жртвувал за другите“.
На печатот им била дадена инструкција што и што не треба да се напише за Мусолини. Самиот Мусолини овластил кои фотографии од него е дозволено да се објавуваат и ги отфрлил сите фотографии што го направиле да изгледа слаб или помалку истакнат отколку што сакал да биде прикажан како во одредена група.
Војната на Италија против Етиопија (1935–37) била прикажана во пропагандата како заживување на Римската Империја, со Мусолини како првиот римски император Август. За да го подобри својот имиџ, како и имиџот на фашизмот во арапскиот свет, Мусолини се декларирал како „заштитник на исламот “ за време на официјалната посета на Либија во 1937 година.
Нацистичка Германија
Британскиот историчар Јан Кершо ја објавил својата книга „Митот за Хитлер“: Слика и реалност во Третиот рајх во 1987 година и напишал: "Хитлер се залагаше за барем некои работи на кои им се восхитуваа [германскиот народ], и за многумина станаа симбол и олицетворение на националната преродба за која Третиот Рајх во многу погледи се сметаше дека ги остварува."
Во раните 1930 -ти, митот добил веродостојност поради перципираната способност на Хитлер да ја заживее германската економија за време на Големата депресија. Сепак, Алберт Шпиер напишал дека до 1939 година, митот бил под закана и нацистите морале да организираат навивачки толпи за да се појават на настаните. Шпир напишал: "Промената на расположението на населението, паднатиот морал што почна да се чувствува низ цела Германија во 1939 година, беше очигледна во потребата да се организираат навивачки толпи, каде што две години порано Хитлер можеше да смета на спонтаност. Уште повеќе, тој самиот во меѓувреме се оддалечи од масите што се восхитуваа. Тој имаше тенденција да биде лут и нетрпелив почесто отколку во минатото, кога, како што сè уште се случуваше, толпата на Вилхелмсплац почна да вреска за да се појави. Две години пред тој често излегуваше на „историскиот балкон“. Сега понекогаш се прикрадуваше кон неговите ајдутанти кога дојдоа кај него со барање да покаже: „Престани да ме мачиш со тоа!""
Извештај даден во малиот баварски град Марк Шеленберг на 11 март 1945 година: "Кога водачот на единицата Вермахт на крајот од својот говор го повика Сиг Хајл за Фирерот, тоа не беше вратено ниту од сегашниот Вермахт, ниту од Фолксстурм, ниту од гледачите на цивилното население што се појавија. Оваа тишина на масите ... веројатно ги одразува подобро од било што друго, ставовите на населението."
Северна Кореја
Севернокорејскиот култ на личноста околу своето владејачко семејство, семејството Ким, постои со децении и може да се најде во многу примери на севернокорејската култура. Иако не е признато од севернокорејската влада, многу пребеганици и западни посетители наведуваат дека честопати постојат строги казни за оние кои критикуваат или не покажуваат „соодветна“ почит кон режимот. Култот на личноста започнал наскоро откако Ким Ил-сунг ја презел власта во 1948 година, и бил многу проширен по неговата смрт во 1994 година.
Распространетоста и екстремната природа на култот на личноста во Северна Кореја ја надминува онаа на Јосиф Сталин или Мао Це Тунг. Култот е исто така обележан со интензитетот на чувствата и посветеноста на луѓето кон нивните водачи и клучната улога што ја игра конфуцијанизираната идеологија на фамилизмот и во одржувањето на култот, а со тоа и во одржувањето на самиот режим. Севернокорејскиот култ на личноста е голем дел од севернокорејскиот социјализам и тоталитаризам.
Советски Сојуз
Развојот на култот на личноста се појави дури по смртта на Владимир Ленин. За време на неговиот живот, Ленин не ја одобрил моќта и влијанието на култот. По обидот за атентат врз Ленин во август 1918 година, тој претрпел бројни тешки удари со најлошите во мај 1922 година и март 1923 година. Во тоа време, Комунистичката партија започнала да ги промовира достигнувањата на Ленин како основа за неговиот култ на личност, користејќи го како слика на моралот и револуционерните идеи.
По смртта на Владимир Ленин во 1924 година и прогонството на Леон Троцки, Јосиф Сталин дошол да го отелотвори Советскиот Сојуз. Откако култот на Ленин за личноста се зголемила на власт, создавајќи доволно влијание, Сталин ги интегрирал своите идеали во својот култ. За разлика од другите култови на личности, култовите на Ленин и Сталин не се создадени за да им дадат моќ на лидерите, тие се создадени за да и дадат моќ на Комунистичката партија. Дури и откако Сталин дојде на власт, тој зборувал против култот и неговото тврдење за моќ, фокусирано околу него. За да се спојат идејата за култовите на Ленин и Сталин заедно, Сталин ги променил аспектите на животот на Ленин во очите на јавноста со цел да се постави на власт. Ова ги држело двата култа во линија што покажа дека и Ленин и Сталин имале исти идеи.
Во декември 1929 година, Сталин го прославил својот 50 -ти роденден, што го направил Сталин да стане истакната одлика во советскиот печат. Советскиот печат користел позитивни придавки како „Голем“, „Сакан“, „Храбар“, „Мудар“, „Инспиратор“ и „Гениј“ за да го опише. Слично, говорите што им ги одржаа луѓето на селаните го опишале Сталин како „Нашиот најдобар работник во колективната фарма“, „Нашиот шок -работник, нашиот најдобар од најдобрите“ и „Нашата мила, нашата Ѕвезда-водилка“. До 1934 година, под целосна контрола на Сталин врз земјата, социјалистичкиот реализам станал одобрен метод на уметност и литература. Дури и под комунистичкиот режим, сталинскиот култ на личноста го прикажувал водството на Сталин како патријаршија под одликите наведени за време на говорот на Хрушчов. По 1936 година, советскиот печат го опишал Сталин како „Татко на народите“.
Наводи
Библиографија
1584 во архитектурата
1584 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
NGC 6330
NGC 6330 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6330 се споменува и како UGC 10776, MCG 5-41-5, CGCG 170-7, IRAS 17138+2927.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6330 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6330 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 15 м 44,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 24' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 6330 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59961. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 115; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2073. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 152.
Георг Фридрих Хендл
Георг Фридрих Хендл (Georg Friedrich Händel, George Frideric Handel; 23 февруари 1685 – 14 април 1759) — германски и подоцна британски барокен композитор, водач во музичките форми кончерто гросо, опера и ораториум. Роден е во Хале, а го провел речиси сиот полнолетен живот во Англија, британски државјанин на 22 јануари 1727. Неговите најпознати дела се „Месија“, ораториум според текст од Библијата на кралот Јаков, „Музика на вода“ и „Музика за кралскиот огномет“. За поука и инспирација ги користел техниките на големите композитори на италијанскиот барок, како и музиката на Хенри Персел, а самиот пак извршил големо влијание врз многу композитори по него како Хајдн, Моцарт и Бетовен, а неговите дела биле од значење за преодот од барокот кон класицизмот.
Животопис
Хендл е роден во Хале во Саксонија-Анхалт во семејството на Георг и Доротеја (мом. Тауст) Хендл во 1685, во истата година кога се родиле и Јохан Себастијан Бах и Доменико Скарлати. Од мали нозе покажал голем музички талент, и веќе на седум години бил вешт изведувач на чембало и оргули, а на девет годишна возраст веќе почнал да компонира. Меѓутоа татко му, кој бил истакнат бербер-хирург кој служел како негувател и бербер по дворовите во Саксонија и Бранденбург, и воопшто прочуен граѓанин на Хале, бил против музичката определба на момчето, бидејќи сакал да учи за правник, додека пак мајка му го поддржувала во музиката.