cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перхлорат
На Марс
Во 2006 година, бил предложен механизам за формирање на перхлорати што е особено релевантен за откривањето на перхлорат на локацијата за слетување „Феникс“. Се покажало дека почвите со високи концентрации на хлорид се претвораат во перхлорат во присуство на титаниум диоксид и сончева светлина/ултравиолетова светлина. Конверзијата била репродуцирана во лабораторија користејќи почви богати со хлориди од Долина на Смртта. Други експерименти покажале дека формирањето на перхлорат е поврзано со полупроводнички оксиди со широк опсег. Во 2014 година, се покажало дека перхлорат и хлорат може да се произведуваат од хлоридни минерали под услови на Марс преку УВ користејќи само NaCl и силикат.
На 28 септември 2015 година, НАСА објавила дека анализите на спектралните податоци од Компактниот извидувачки спектрометар за Марс (CRISM) на одборот на Mars Reconnaissance Orbiter од четири различни локации каде што се присутни повторливите линии на наклон (RSL) откриле докази за хидрирани соли. Хидрираните соли кои се најконзистентни со одликите на спектралната апсорпција се магнезиум перхлорат, магнезиум хлорат и натриум перхлорат. Наодите силно ја поддржуваат хипотезата дека RSL се формира како резултат на современата водена активност на Марс.
Загадување во околината
Перхлоратите се загрижувачки поради несигурноста за токсичноста и здравствените ефекти на ниските нивоа во водата за пиење, влијанието врз екосистемите и индиректните патишта на изложеност за луѓето поради акумулацијата во зеленчукот. Тие се растворливи во вода, многу подвижни во водни системи и може да опстојува многу децении под типични услови на подземните и површинските води.
Индустриско потекло
Перхлоратите најчесто потекнуваат од ракетно гориво, но исто така и од средства за дезинфекција, средства за белење, хербициди. Перхлоратот е нуспроизвод од производството на ракетно гориво и огномет. огномет исто така е извор на перхлорат во езерата. Методите за отстранување и обновување на овие соединенија од експлозиви и ракетни погони вклучуваат испирање на вода под висок притисок, што генерира воден амониум перхлорат.
Вода за пиење
Во 2000 година, контаминацијата со перхлорат под поранешната фабрика за производство на пламен Olin Corporation Flare Facility, Морган Хил, Калифорнија првпат била откриена неколку години по затворањето на фабриката. Фабриката користела калиум перхлорат како една од состојките во текот на своето 40-годишно работење. До крајот на 2003 година, државата Калифорнија и Водениот округ на долината Санта Клара потврдиле подземна вода која моментално се протега над девет милји низ станбени и земјоделски заедници.
Регионалниот одбор за контрола на квалитетот на водата во Калифорнија и водениот округ на долината Санта Клара се вклучиле во голем теренски напор, во тек е програма за тестирање на бунари за вода за околу 1.200 станбени, општински и земјоделски бунари. Големи единици за третман на јонска размена работат во три јавни системи за водоснабдување кои вклучуваат седум општински бунари со детекција на перхлорат. Потенцијално одговорните страни, Olin Corporation и Standard Fuse Incorporated, снабдувале флаширана вода за речиси 800 домаќинства со приватни бунари и Регионалниот одбор за контрола на квалитетот на водата ги надгледуваше напорите за чистење.
Изворот на перхлорат во Калифорнија главно се припишува на двајца производители во југоисточниот дел на долината Лас Вегас во Невада, каде што се произведувал перхлорат за индустриска употреба. Ова довело до ослободување на перхлорат во езерото Мид во Невада и реката Колорадо што ги зафатило регионите на Невада, Калифорнија и Аризона, каде што водата од овој резервоар се користи за потрошувачка, наводнување и рекреација за приближно половина од населението на овие држави. Езерото Мид се припишува како извор на 90% од перхлоратот во водата за пиење во Јужна Невада. Врз основа на земање примероци, перхлоратот влијаел на 20 милиони луѓе, со највисока детекција во Тексас, јужна Калифорнија, Њу Џерси и Масачусетс, но интензивното земање примероци од Големите Рамнини и другите региони на средната држава може да доведе до ревидирани проценки со дополнителни погодени региони. Акциско ниво од 18 μg/L е усвоено од неколку засегнати држави.
Во 2001 година, хемикалијата била откриена на нивоа до 5 μg/L во заедничката база Кејп Код (поранешен воен резерват на Масачусетс), многу над тогашната државна регулатива на Масачусетс од 2 μg/L.
Почнувајќи од 2009 година, ниски нивоа на перхлорат биле откриени и во водата за пиење и во подземните води во 26 држави во САД, според Агенцијата за заштита на животната средина (EPA).
Во храната
Во 2004 година, хемикалијата била пронајдена во кравјото млеко во Калифорнија на просечно ниво од 1,3 делови на милијарда (ppb, или µg/L), кои можеби навлегле во кравите преку хранење со култури изложени на вода што содржи перхлорати. Студија од 2005 година сугерирала дека човечкото мајчино млеко има просечно 10,5 μg/L перхлорат.
Од минерали и други природни појави
На некои места, не постои јасен извор на перхлорат и може да се појави природно. Природниот перхлорат на Земјата првпат бил идентификуван во копнените наслаги на нитрати/ѓубрива на пустината Атакама во Чиле уште во 1880-тите и долго време се сметал за единствен извор на перхлорат. Перхлоратот ослободен од историската употреба на чилеанското ѓубриво базирано на нитрат, кое САД го увезле со стотици тони на почетокот на 19 век, сè уште може да се најде во некои подземни извори на Соединетите држави, на пример, Лонг Ајленд, Њујорк. Неодамнешните подобрувања во аналитичката чувствителност со користење на техники засновани на јонска хроматографија откриле пораспространето присуство на природен перхлорат, особено во подпочвите на југозападниот дел на САД, испарувања на сол во Калифорнија и Невада Pleistocene groundwater in New Mexico, , плеистоценски подземни води во Ново Мексико, и дури и присутна на екстремно оддалечени места како што е Антарктикот. , Податоците од овие и други студии покажуваат дека природниот перхлорат е глобално депониран на Земјата со последователната акумулација и транспорт регулирани од локалните хидролошки услови.
И покрај неговата важност за контаминација на животната средина, специфичниот извор и процеси вклучени во производството на природни перхлорат остануваат слабо разбрани. Лабораториските експерименти во врска со изотопските проучувања имплицирале дека перхлоратот може да се произведе на земјата со оксидација на видовите на хлор преку патишта кои вклучуваат озон или неговите фотохемиски производи. Други проучувања сугерираат дека перхлоратот може да се создаде и со молња активирана оксидација на хлоридни аеросоли (на пр., хлорид во прскање со морска сол), и ултравиолетова или топлинска оксидација на хлорот (на пр., раствори за белење што се користат во базени) во вода.
Од ѓубрива
Иако перхлоратот како загадувач на животната средина обично се поврзува со складирањето, производството и тестирањето на цврсти ракетни мотори, контаминацијата на перхлоратот е фокусирана во употребата на ѓубриво и неговото ослободување на перхлорат во подземните води. Ѓубривото остава перхлорат анјони да истечат во подземните води и да ги загрозат резервите на вода на многу региони во САД.
Утврдено е дека еден од главните извори на контаминација со перхлорат од употребата на ѓубриво доаѓа од ѓубривото добиено од чилеанскиот калише (калциум карбонат), бидејќи Чиле има богат извор на природно присутен перхлорат анјон. Концентрацијата на перхлорат била највисока во чилеанскиот нитрат, која се движела од 3,3 до 3,98%. Перхлоратот во цврстото ѓубриво се движел од 0,7 до 2,0 mg g-1, варијација помала од фактор 3 и се проценува дека натриум нитратните ѓубрива добиени од чилеанскиот калише содржат приближно 0,5–2 mg g-1 перхлорат анјон. Директниот еколошки ефект на перхлоратот не е добро познат; Неговото влијание може да биде под влијание на фактори вклучувајќи врнежи од дожд и наводнување, разредување, природно слабеење, адсорпција на почвата и биорасположивост. Квантификацијата на концентрациите на перхлорат во компонентите на ѓубривото преку јонска хроматографија открила дека во градинарското ѓубриво компонентите содржеле перхлорат кои се движат помеѓу 0,1 и 0,46%.
Чистење на животната средина
Имало многу обиди да се елиминира контаминацијата со перхлорат. Тековните технологии за санација на перхлорат имаат негативни страни на високи трошоци и тешкотија во работењето. Така, постоеле интереси за развој на системи кои би понудиле економски и зелени алтернативи.
Третман ex situ и in situ
Неколку технологии можат да го отстранат перхлоратот, преку третмани ex situ (далеку од локацијата) и in situ (на локацијата).
Ex situ третманите вклучуваат јонска размена со користење на перхлорат-селективни или нитрит-специфични смоли, биоремедијација со употреба на биореактори со пакување или флуидизирано корито и мембрански технологии преку електродијализа и обратна осмоза. In ex situ третман преку јонска размена, загадувачите се привлекуваат и се прилепуваат на смолата за размена на јони бидејќи таквите смоли и јони на загадувачи имаат спротивен полнеж. Како што јонот на загадувачот се прилепува до смолата, друг наелектризиран јон се исфрла во водата што се третира, во која потоа јонот се разменува за загадувачот. Технологијата за размена на јони има предности во тоа што е добро погодна за третман со перхлорат и голема пропусна моќ, но има негативна страна што не ги третира хлорираните растворувачи. Дополнително, употребена е ex situ технологија за адсорпција на јаглерод во течна фаза, каде што се користи грануларен активен јаглен (GAC) за да се елиминираат ниските нивоа на перхлорат и може да биде потребен предтретман при уредувањето на GAC за елиминација на перхлорат.
Третмани на самото место, како што е биоремедијација преку микроби кои селективни за перхлорат и пропустлива реактивна бариера, исто така се користат за лекување на перхлорат. In situ биоремедијацијата има предности од минималната надземна инфраструктура и нејзината способност истовремено да третира хлорирани растворувачи, перхлорат, нитрат и RDX. Сепак, има негативна страна што може негативно да влијае на квалитетот на секундарната вода. Исто така, може да се користи технологијата на фиторемедијација на самото место, иако механизмот за фиторемедијација на перхлорат сè уште не е целосно основан.
Предложена е и биоремедијација со употреба на бактерии кои редуцираат перхлорат, кои ги намалуваат јоните на перхлорат до безопасен хлорид.
Инхибиција на штитната жлезда
Перхлоратот е моќен конкурентен инхибитор на тироидните симпортери на натриум-јодид. Така, се користи за лекување на хипертироидизам од 1950-тите. Во многу високи дози (70.000-300.000 ppb) администрацијата на калиум перхлорат се сметаше за стандард за нега во Соединетите Држави и останува одобрена фармаколошка интервенција за многу земји.
Во големи количини перхлоратот го попречува навлегувањето на јод во штитната жлезда. Кај возрасните штитната жлезда помага во регулирањето на метаболизмот со ослободување на хормони, додека кај децата штитната жлезда помага во правилен развој. NAS, во својот извештај од 2005 година, здравствени импликации на ингестијата на перхлорат, нагласил дека овој ефект, познат и како инхибиција на усвојување јодид (IUI) не е негативен ефект врз здравјето. Меѓутоа, во јануари 2008 година, Калифорниското одделение за контрола на токсични материи изјавило дека перхлоратот станува сериозна закана за човековото здравје и водните ресурси. Во 2010 година, Канцеларијата на Генералниот инспектор на ЕПА утврдила дека референтната доза на перхлорат на агенцијата од 24,5 делови на милијарда штити од сите човечки биолошки ефекти од изложеност. Ова откритие се должи на значителна промена во политиката на ЕПА во засновањето на нејзината проценка на ризикот на не-негативни ефекти како што е IUI наместо негативни ефекти. Канцеларијата на генералниот инспектор, исто така, открила дека поради тоа што референтната доза на перхлорат на EPA е конзервативна и го заштитува човековото здравје, дополнителното намалување на изложеноста на перхлорат под референтната доза ефективно не го намалува ризикот.
Перхлоратот влијае само на тироидните хормони. Бидејќи не се складира ниту метаболизира, ефектите на перхлоратот врз штитната жлезда се реверзибилни, иако ефектите врз развојот на мозокот од недостаток на тироиден хормон кај фетуси, новороденчиња и деца не се.
Сватоплук
Сватоплук I (латински: Zuentepulc, Zuentibald, Sventopulch, Zvataplug; старословенски: Свѧтопълкъ; полски: Świętopełk; грчки: Σφενδοπλόκος, Sphendoplókos), бил владетел на Велика Моравија, која го достигнала своето најголемо територијално проширување за време на неговото владеење (870–871, 871–894).
Јашчилан
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Перхлорат
Инхибиција на штитната жлезда
Студијата во која учествувале здрави возрасни доброволци утврдила дека на нивоа над 0,007 милиграми на килограм дневно (mg/(kg·d)), перхлоратот може привремено да ја инхибира способноста на штитната жлезда да апсорбира јод од крвотокот („инхибиција на навлегувањето на јодид“, на тој начин перхлорат е познат гушавост ). EPA ја конвертира оваа доза во референтна доза од 0,0007 mg/(kg·d) со делење на ова ниво со стандардниот фактор на несигурност меѓу видовите од 10. Агенцијата потоа пресмета „ниво еквивалентно на вода за пиење“ од 24,5 ppb со претпоставка дека лицето тежи 70 kg (150 lb) и троши 2 L (0,44 imp gal; 0,53 US gal) вода за пиење дневно во текот на животот.
Сватоплук
Во 860-те, тој управувал со кнежевство во Моравија, чија локација сè уште е предмет на дебата помеѓу историчарите, под власта на неговиот вујко, Ростислав. Во 870 Сватоплук го симнал од тронот Ростислав, кој бил вазал на Луис Германецот, и го предал на Франките. Меѓутоа, во рок од една година Франките го заробиле и Сватоплук. Откако Моравјаните се побуниче против Франките, Сватоплук бил ослободен и ги предводел востаниците до победа над освојувачите. Иако бил обврзан да плаќа данок на Источна Франција според мировниот договор склучен во Форххајм (Германија) во 874, тој успеал да ги прошири своите територии надвор од сферата на интерес на Франките во текот на следните години.
Перхлорат
Инхибиција на штитната жлезда
Во 2006 година, една студија објавила статистичка поврзаност помеѓу еколошките нивоа на перхлорат и промените во тироидните хормони кај жени со низок јод. Авторите на студијата биле внимателни да истакнат дека нивото на хормоните кај сите испитаници остана во нормални граници. Авторите, исто така, посочиле дека тие првично не ги нормализирале нивните наоди за креатинин, што во суштина би ги отсликало флуктуациите во концентрациите на еднократните примероци на урина како оние што се користат во оваа проучување. Кога истражувањето на Blount било повторно анализирано со извршеното прилагодување на креатинин, испитуваната популација била ограничена на жени во репродуктивна возраст, а резултатите што не биле прикажани во оригиналната анализа, исчезна секоја преостаната поврзаност помеѓу резултатите и внесот на перхлорат. Набргу по објавувањето на ревидираната студија Blount, Роберт Утигер, доктор од Медицинскиот институт Харвард, сведочел пред американскиот Конгрес и изјавил: „Продолжувам да верувам дека таа референтна доза, 0,007 милиграми на килограм (24,5 ppb), која вклучува фактор 10 за да се заштитат оние кои би можеле да бидат поранливи, е сосема адекватен. “
Сватоплук
Сватоплук воспоставил добри односи со папите, и тој и неговиот народ биле формално земени под заштита на Светата столица во 880 година. Папата Стефан V дури и му се обратил како „Крал“ во писмо напишано во 885 година. Се чини дека Сватоплук сакал да го смири германското свештенство кое се противело на водењето на литургијата на старословенски јазик, и ги протерал учениците на Методиј од Моравија во 886, по смртта на нивниот учител.
Перхлорат
Инхибиција на штитната жлезда
Во 2014 година била објавена студија, која покажува дека еколошката изложеност на перхлорат кај бремени жени со хипотироидизам е поврзана со значителен ризик од низок коефициент на интелигенција кај нивните деца.
Токсичност на белите дробови
Некои студии сугерираат дека перхлоратот има и белодробни токсични ефекти. Извршени се студии на зајаци каде што перхлорат бил инјектиран во душникот. Белодробното ткиво било отстрането и анализирано, и било откриено дека ткивото на белите дробови инјектирано со перхлорат покажало неколку негативни ефекти во споредба со контролната група која била интратрахеално инјектирана со физиолошки раствор. Несаканите ефекти вклучуваат воспалителни инфилтрати, алвеоларен колапс, субплеврално задебелување и пролиферација на лимфоцити.
Сватоплук
Државата на Сватоплук била лабав склоп на кнежевства и освоени територии.
Перхлорат
Апластична анемија
Во раните 1960-ти, калиум перхлорат кој се користел за лекување на Грејвсовата болест бил вмешан во развојот на апластична анемија - состојба кога коскената срцевина не успева да произведе нови крвни клетки во доволна количина - кај тринаесет пациенти, од кои седум починале. Последователните истражувања покажале дека врската помеѓу администрацијата на калиум перхлорат и развојот на апластична анемија е „во најдобар случај недвосмислена“, што значи дека користа од третманот, ако е единствениот познат третман, го надминува ризикот и се појави отруен загадувач 13
Вода
Во 1998 година, перхлоратот бил вклучен во ЕПА на американскиот Список на кандидати за загадувачи, првенствено поради неговото откривање во водата за пиење во Калифорнија.
Сватоплук
Не долго по неговата смрт, државата на Сватоплук се распаднала среде борбата за моќ помеѓу неговите синови и засилените унгарски напади.
Перхлорат
Вода
Во 2003 година, Федералниот окружен суд во Калифорнија утврдил дека се применува сеопфатен Закон за еколошки одговор, компензација и одговорност, бидејќи перхлоратот е запалив и затоа бил „карактеристичен“ опасен отпад.
Сватоплук
Сватоплук, чија империја се состоела од делови на денешна Чешка (Моравија и Бохемија), Словачка, Полска и Унгарија, повремено погршно и анахроно се претставува како „словачки крал“ во словачката литература од 18-ти век, периодот на словачкото национално будење.
Перхлорат
Вода
Потоа, Националниот совет за истражување на САД на Националната академија на науките (NAS) ги разгледал здравствените импликации на перхлоратот и во 2005 година предложил многу повисока референтна доза од 0,0007 mg/kg/ден, главно врз основа на студија од 2002 година од Грир и сор. За време на таа студија, 37 возрасни човечки субјекти биле поделени во четири групи изложени на 0,007 (7 субјекти), 0,02 (10 субјекти), 0,1 (10 субјекти) и 0,5 (10 субјекти) mg/kg/ден. Значително намалување на навлегувањето на јодид било пронајдено во трите групи со најголема изложеност. Навлегувањето на јодид не беше значително намалено во групата со најниско изложување, но четири од седумте субјекти во оваа група доживеаја инхибирано навлегување на јодид. Во 2005 година, RfD предложена од NAS беше прифатена од EPA и додадена во нејзиниот интегриран информациски систем за ризик (IRIS).
Иако генерално постоеше консензус со студијата на Грир и соработниците, немло консензус во однос на развојот на RfD на перхлорат. Една од клучните разлики произлегле од тоа како се гледа појдовната точка (т.е. NOEL или LOAEL) или дали треба да се користи репер доза за да се изведе RfD. Дефинирањето на појдовната точка како NOEL или LOAEL има импликации кога станува збор за примена на соодветни безбедносни фактори до точката на поаѓање за да се изведе RfD
На почетокот на 2006 година, EPA издала „Упатство за чистење“ и препорача ниво на еквивалентно ниво на вода за пиење (DWEL) за перхлорат од 24,5 μg/L. Национална академија на науките (НАС).
Немајќи федерален стандард за вода за пиење, неколку држави последователно ги објавија своите стандарди за перхлорат, вклучително Масачусетс во 2006 година и Калифорнија во 2007 година. Други држави, вклучувајќи ги Аризона, Мериленд, Невада, Њу Мексико, Њујорк и Тексас воспоставиле не-спроведливи, советодавни нивоа за перхлорат.
Во 2008 година, ЕПА издала привремен совет за здравјето на водата за пиење за перхлорат, а со тоа и упатство и анализа во врска со влијанијата врз животната средина и водата за пиење. Калифорнија, исто така, издала упатства во врска со употребата на перхлорат. И Министерството за одбрана и некои еколошки групи изразиле прашања во врска со извештајот на НАС, но не се појавиле веродостојна наука за да ги оспори наодите на НАС.
Во февруари 2008 година, американската Администрација за храна и лекови (FDA) објавила дека американските мали деца во просек биле изложени на повеќе од половина од безбедната доза на EPA само од храна. Во март 2009 година, студијата на Центрите за контрола на болести откри 15 марки на формула за новороденчиња контаминирани со перхлорат и дека во комбинација со постоечката контаминација на водата за пиење со перхлорат, доенчињата би можеле да бидат изложени на ризик за изложеност на перхлорат над нивоата што ЕПА ги смета за безбедни.
Во 2010 година, Одделот за заштита на животната средина во Масачусетс поставила 10 пати помал RfD (0,07 μg/kg/ден) од NAS RfD користејќи многу повисок фактор на несигурност од 100. Тие, исто така, пресметале вредност на водата за пиење за новороденчињата, која ниту ЕПА на САД, ниту CalEPA направи.
На 11 февруари 2011 година, EPA утврдила дека перхлоратот ги исполнува критериумите на Законот за безбедна вода за пиење за регулирање како загадувач. Агенцијата открила дека перхлоратот може да има негативен ефект врз здравјето на луѓето и е познато дека се јавува во јавните водни системи со фреквенција и на нивоа што претставуваат загриженост за јавното здравје. Оттогаш, ЕПА продолжила да одредува кое ниво на контаминација е соодветно. ЕПА подготвила опсежни одговори на поднесените јавни коментари.
Во 2016 година, Советот за одбрана на природните ресурси (NRDC) поднел тужба за да се забрза регулацијата на EPA за перхлорат.
Во 2019 година, EPA предложила Максимално ниво на загадувачи од 0,056 mg/L за јавни системи за вода.
На 18 јуни 2020 година, ЕПА објавила дека ја повлекува својата регулаторна определба од 2011 година и нејзиниот предлог од 2019 година, наведувајќи дека презела „проактивни чекори“ со државните и локалните власти за справување со контаминацијата со перхлорат. Во септември 2020 година, NRDC поднела тужба против EPA за нејзиниот неуспех да го регулира перхлоратот и изјави дека 26 милиони луѓе може да бидат погодени од перхлоратот во нивната вода за пиење.
Останато
ФДА ја одобрил употребата на перхлорат во пакувањето на храната во 2005 година.
Едуар-Леон Скот де Мартенвил
Едуар-Леон Скот де Мартенвил ([e.dwaʁ.le.ɔ̃ skɔt də maʁ.tɛ̃.vil]); (, –, ) — француски печатар, продавач на книги и пронаоѓач.
Тој го измислил најраниот познат уред за снимање звук, фонавтографот, кој бил патентиран во Франција на 25 март 1857 година.
Рани години
Скот де Мартенвил имал шкотско потекло. Неговите предци дошле од Шкотска и се преселиле во Бретања во XVII век. Како печатар по занает, тој можел да ги чита извештаите за најновите научни откритија и стана пронаоѓач. Скот де Мартенвил бил заинтересиран да го сними звукот на човечкиот говор на начин сличен на оној што го постигнувала тогаш новата технологија на фотографија за светлина и слика. Тој се надевал на форма на стенографија која ќе може да го сними целиот разговор без никакви пропусти. Неговиот најстар интерес бил за подобрена форма на стенографија и тој бил автор на неколку трудови за стенографија и историја на оваа тема (1849).
Бил женет двапати и имал шест деца.
Фонаавтограф
Од 1853 година тој станал фасциниран со механички средства за транскрипција на вокални звуци. Додека лекторирал некои гравури за учебник по физика, наишол на цртежи за аудитивна анатомија. Тој се обидел да ја имитира работата на механичка направа, заменувајќи го тимпанот со еластична мембрана, низа лостови за осикулата, кои придвижуваа игла што тој предложил да се притисне на хартија, дрво или стаклена површина покриена со црна светилка. На 26 јануари 1857 година, тој го доставил својот дизајн во запечатен плик до Француската академија. На 25 март 1857 година, тој доби француски патент бр. 17,897/31,470 за фонавтографот.
За да го собере звукот, фонавтографот користел рог прикачен на дијафрагмата која вибрирала цврста наежвам која испишува слика на цилиндар обложен со црна светилка, рачно свиткан. Скот изградил неколку уреди со помош на производителот на акустични инструменти Рудолф Кениг. За разлика од подоцнежниот изум на Томас Едисон од 1877 година, фонографот, фонавтографот создавал само визуелни слики на звукот и немал можност да ги репродуцира неговите снимки. Намерата на Скот де Мартенвил била луѓето да ги читаат брановите на уредот како што некој би читал текст, што се покажало неостварливо.
Скот де Мартенвил успеал да продаде неколку фонавтографи на научни лаборатории за употреба во истражувањето на звукот. Се покажал како корисен во проучувањето на гласовите на самогласките и бил користен од Францискус Дондерс, Хајнрих Шнебели и Рене Мараж. Исто така, иницирал понатамошно истражување на алатки кои можат да сликаат звук, како што е манометрискиот пламен на Кениг. Меѓутоа, тој не можел да профитира од својот изум и го поминал остатокот од својот живот како продавач на книги со печатење и фотографии, на улицата Вивиен 9 во Париз.
Скот де Мартенвил, исто така, се заинтересирал за односот помеѓу лингвистиката, имињата на луѓето и нивниот карактер и објавил труд на оваа тема (1857).
Повторно откривање на снимката Au clair de la lune
Во 2008 година, Њујорк Тајмс објави репродукција на фонавтограм снимен на 9 април 1860 година. Снимката била претворена од „squiggles на хартија“ во дигитална аудио датотека што може да се репродуцира со технологијата IRENE, развиена од научниците од Националната лабораторија Лоренс Беркли во Беркли, Калифорнија. Фонавтограмот бил еден од неколкуте депонирани од Леон Скот во две архиви во Париз и неодамна излегол на виделина.
Снимката, дел од француската народна песна Au clair de la lune, првично била свирена со брзина која произвела нешто што изгледало како 10-секундна снимка на глас на жена или дете кое пее со обично музичко темпо. Истражувачите кои го воделе проектот подоцна откриле дека недоразбирањето за вклучената референтна честота резултирало со удвојување на правилната брзина на репродукција, и дека тоа е всушност снимка од 20 секунди на човек, веројатно самиот Скот, кој ја пее песната многу бавно. Сега е најраната позната снимка на пеење постоечка, која претходи на 28 години, неколку фонографски снимки со восочни цилиндри од Едисон од 1888 година на масовен хор кој го изведува Хендловиот ораториум Израел во Египет.
Дополнителни снимки
Пронајден е и фонавтограм од Скот кој ги содржи почетните редови на пасторалната драма на Торквато Тасо Аминта, кој е најраниот звучен запис на говорен италијански јазик. Снимен околу 1860 година, веројатно по снимањето на Au clair de la lune, овој фонавтограм сега е најраната позната снимка на разбирлив човечки говор. Зачувани се и снимките од гласот на Скот направени во 1857 година, но тие се само неразбирливи фрагменти. Меѓутоа, оттогаш една од овие снимки (снимка од корнет скала од 1857 година) е обновена, а претходните записи од експериментите од 1853 година се пронајдени и конзервирани.
Фонавтограмите на Скот беа избрани од Конгресната библиотека како додаток во 2010 година на Националниот регистар за снимање, кој годишно избира снимки кои се „културно, историски или естетски значајни“.
Мит за снимка на Абрахам Линколн
Се тврди дека во 1863 година, фонавтографот на Скот бил користен за снимање на гласот на Абрахам Линколн во Белата куќа. Фонавтограм на гласот на Линколн наводно бил меѓу артефактите што ги чувал Томас Едисон. Според FirstSounds.org, овие приказни се варијации на митот кој најверојатно првпат се појавил во печатена книга во 1969 година за собирање антиквитети, во која снимката на Линколн е експлицитно категоризирана како легенда и отфрлена како заснована на „расипани сметки“. Нема цврсти докази дека таква снимка некогаш постоела. Скот не ги посетил САД во 1860-тите и затоа не можел да го сними самиот Линколн, како што тврди една верзија на легендата.
Турци
Турците се туркиски народ генерално поврзан со Турција и со турскиот јазик. Турците настанале со мешање на туркиските племиња со индоевропските народи (Персијците, Ерменците, Грците, Курдите и Словените). Бројноста на Турците е околу 80 милиони луѓе од кои најголемиот дел живее во матичната земја Турција, а големи турски заедници има и во Германија (околу 2,7 милиони ), Бугарија (800 илјади ), Кипар (180 илјади или 18,3% од вкупното население, претежно населени во северниот дел), Грција, Белгија, Франција, САД итн. Според пописот од 2002 година, во Република Македонија како Турци се изјасниле 77.959 луѓе. Според верската припадност, мнозинството Турци (околу 98%) му припаѓаат на сунитскиот ислам.
Турците како тема во книжевноста
Во делото „Богатството на царот Радован“, српскиот поет Јован Дучиќ вели дека Турците се „љубоморни како горили“.
Список на државни водачи во 440 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Аканмул
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
NGC 427
NGC 427 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 427 се споменува и како ESO 412-14, MCG -5-4-7.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 12 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 32° 3' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 427 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4333. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 352; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7002. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 23.
Снежана Стојчевска
Животопис
Снежана Стојчевска дипломирала на Институтот за педагогија при Филозофскиот факултет при Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје. До сега има објавено пет поетски книги. Од почетокот на 2018 година е ангажирана како извршен уредник на списанието за литература, култура и уметност „Современост “. Истата година станува дел од Версополис платформа за поети и фестивали. Во 2019 се јавува како приредувач и уредник на арт панорамата - Допир во издание на Арт Еквилибриум [[Гевгелија.
Книжевна дејност
Во 2012 година ја објавува првата поетска книга Шеќер по подот во издание на Или-или, како дел од едицијата Русалки, во која се јавува како уредник. Под нулата е нејзино второ дело, за кое ја добива наградата „Бели мугри“ за 2013 година, која ја доделува Домот на културата Кочо Рацин – Скопје. Во 2015 година ја објави третата поетска книга Модри фантазии во издание на издавачката куќа Темплум. Нејзината четврта книга, Треба да е лесно, излезе во мај 2017 година во издание на издавачката куќа Антолог. Во октомври 2019 година ја промовираше својата петта поетска книга Ќе се завијам во песни, посветена на и во соавторство со нејзиниот татко Мирче Стојчевски, во издание на МИ-АН. Застапена е во повеќе антологии, панорами и зборници на младата македонска поезија.
CV
Употреба
Во Соединетите Американски Држави и Канада, во CV-то треба да има сеопфатна список на професионална историја, вклучувајќи го секое вработување, академските квалификации, публикации, придонеси или значајни достигнувања. Кај одредени професии, може да се вклучат примероци од трудови и може да достигне голем број страници.
Во Европската Унија имаше обид да се создаде стандардизиран модел на CV познат како Еуропас (во 2004г. од страна на Европскиот Парламент и Европската Комисија) и промовиран од страна на ЕУ за да се олесни миграцијата на квалификувани работници помеѓу земјите-членки, иако тоа не е широко применето во сите контексти.
Стандардно британско CV може да ги вклучи следниве точки:
Задолжително е да биде искуцано или компјутерски обработено, а не рачно напишано. Има неколку гафови поврзани со CV:
Како и кај резимето, и кај CV-то постојат одредени трендови, како на пример:
Наводи
еn:CV
Јузеф Вибицки
Јузеф Вибицки (полски Józef Wybicki); ( – ) — полски благородник, правник, поет, политички и воен активист со кашупско потекло. Најчесто препознаван како автор на „Домбровска мазурка“ (полски „Mazurek Dąbrowskiego“), која била прифатена како полска државна химна во 1927 година.
Животопис
Вибицки е роден во Бедомин, во регионот Померанија во Полско-литванската Државна Заедница. Неговото семејство потекнувало од померанско благородништво.
Завршил језуитско училиште, а во младоста бил помлад судски службеник. Вибицки бил избран за заменик на Репнинскиот Сејм, на седницата на полскиот парламент во 1767 година, во пресрет на Првата поделба на Полска. Подоцна се приклучил на бунтот познат како Барска конфедерација (1768–1772), чија цел било да се спротивстави на руското влијание и кралот Станислав Август Понијатовски. Тој бил еден од советниците на Конфедерацијата, дејствувајќи како дипломат. По неуспехот на бунтот, заминал на извесно време во Холандија, студирајќи право на Универзитетот Лајден. Враќајќи се во Полска, во 1770-80-тите станал член на Комисијата за национално образование. Во тој период го поддржал кралот Станислав Август Понијатовски и неговите предложени реформи. Помогнал во подготовките на либералниот Замојски кодекс (Збирка на судски закони) од доцните 1770-ти. Иако не бил еден од првите заменици, бил активист на Патриотската партија за време на Големиот Сејм (1788–92). Во тој период, поголемиот дел од времето престојувал на својот имот, пишувајќи и поставувајќи опери. Меѓутоа од 1791 учествувал во расправите на Големиот Сејм.
Во 1792 година, како последица на Полско-руската војна, заедно со многу поддржувачи на Понијатовски, се приклучил на Конфедерацијата Тарговица.
Учествувал во востанието на Кошќушко (1794) и бил член на воениот оддел на Привремениот совет на Војводството Мазовија. По неуспехот на ова востание тој се преселил во Франција.ref name="Bartov2007"/> Биле блиски пријатели со Тадеуш Кошќушко и со Јан Хенрик Домбровски. Со Домбровски ги организирале полските легиони во Италија, служејќи му на Наполеон Бонапарт. Во 1797 година, додека бил во Реџо Емилија, Италија, тој ја напишал Домбровска Мазурка (Mazurek Dąbrowskiego). Во 1806 година му помогнал на Домбровски да го организира Големополското востание..
По создавањето на Војводството Варшава во 1807 година тој преземал неколку позиции во Министерството за правда и продолжил да работи за него по трансформацијата на војводството во Конгресна Полска. Во 1817 година станал претседател на Врховниот суд на Конгресот на Полска.
Починал на 10 март 1822 година во Манечки, во Шрим, тогаш дел од Големото Војводство Позен, Прусија.
Кариера
Вибицки бил писател, новинар и поет. Тој напишал поеми, драми и политички трактати во кои застапувал теми поврзани со реформите во Полска во 1770-тите и 1780-тите. Неговите дела од тоа време го анализираат полскиот политички систем, концептите на слободата каде се залагал за повеќе права за селанството. По 1780 година објавува повеќе политички брошури, залагајќи се за либерални реформи во Војводството Варшава.
Мазурката на Домбровски ( Mazurek Dąbrowskiego) станува најпознато дело на Вибицки. По Ноемвриското востание во 1831 година, била неофицијална државна химна. Во 1927 година, Мазурката била официјално усвоена како полска државна химна од полскиот парламент (Сејм).
Брезје кај Рака
Брезје кај Рака (словенечки: Brezje pri Raki) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Куќа на ул. „Климент Охридски“ бр. 96 (Битола)
'''Куќа на ул. „Климент Охридски“ бр. 96 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 38 во Битола.
Акансех
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Мажи и кокошки (филм од 2015)
„Мажи и кокошки“ (дански: Mænd og Høns) — данско-германски филм од 2015 година во режија на Андерс Томас Јенсен (Anders Thomas Jensen), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Давид Денсик (David Dencik), Мадс Микелсен (Mads Mikkelsen), Оле Теструп (Ole Thestrup), Николас Бро (Nicolas Bro), (Søren Malling) и Николај Ли Кас (Nikolaj Lie Kaas). Филмот освоил неколку награди, како: наградата за најдобар режисер на комедија на Филмскиот фестивал во Остин; наградата на жирито за најдобар режисер на фестивалот во Монте Карло; наградата „Сребрен Мелие“ за најдобар европски фантастичен игран филм на Меѓународниот фестивал на фантастичен филм во Нојшател; наградата на жирито за најдобар наративен филм на фестивалот во Сарасота итн.
Синопсис
Габриел и Елијас се двајца браќа кои дури по смртта на татко им дознаваат дека се усвоени. Затоа, тие решаваат да го запознаат своето биолошко семејство.
Аке
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Песочанска Река
Песочанска Река или Песочанка — река во Македонија, десна притока на реката Сатеска. Извира од југоисточните падини на планината Стогово на височина од 2.040 м, а се влева на височина од 782 м. Вкупната должина на речниот тек изнесува 22 км, вкупниот пад изнесува 1.258 м, а просечниот пад 57,18‰. Вкупната должина на водоразделната линија изнесува 38 км, додека сливот зафаќа површина од 53,32 км2. На водите од оваа река е изградена ХЕЦ „Песочани“.
Во дел од течението се нарекува и Радомир(ов)ска Река.
Сингапур
Сингапур (Republic of Singapore; Republik Singapura; 新加坡共和国, ; சிங்கப்பூர் குடியரசு) — островски град-држава во Југоисточна Азија. Главен град е Сингапур. Се наоѓа на јужниот дел на Малајскиот полуостров, 137 километри (85 милји) северно од екваторот. Островска земја составена од 63 острови, тој е одвоен од Малезија со теснината Јохор на север, а од Индонезија преку Риаоу островите на југ. Сингапур е високо урбанизиран, но речиси половина од земјата е покриена со зеленило. Повеќето од копното е создадено преку мелиорација.
Во текот на историјата Сингапур бил дел од разни локални кралства. Модерниот Сингапур е основан како трговска станица на Источноиндиската компанија од страна на сер Стемфорд Рафалс во 1819 година со дозвола од Султанат на Јахор. Британците добиле целосен суверенитет врз островот во 1824. Сингапур бил окупирана од страна на Јапонија во Втората светска војна и се вратил под британското владеење по војната. Внатрешна самоуправа стекнал во 1959 година. Сингапур се обединил со другите поранешни британски територии и учествувал во формирањето Малезија во 1963 година и станал целосно независна држава две години подоцна по разделувањето од Малезија. Од тогаш Сингапур постигнува масовно зголемување на богатство, и е еден од четирите азиски тигри.
Економијата во голема мера зависи од индустријата и услужниот сектор. Сингапур е светски водач во неколку области: Тој е четврт водечки светски финансиски центар, втор најголем во светот како пазарот за коцкање, а трета по големина во светот како нафтен рафинирачки центар. Пристаништето во Сингапур е едно од петте најпрометните пристаништа во светот, најпознати по тоа што е најпрометно претоварно пристаниште во светот. Земјата е дом на повеќе милионери по глава на жител од која било друга земја. Светската банка го забележува Сингапур како најлесно место во светот за правење бизнис. Земјата има трета место во светот според највисок БДП по глава на жител, што го прави Сингапур еден од најбогатите земји во светот.
Етимологија на името
Името „Сингапур“ потекнува од санскрит, составена од одделните зборови синга, сингха (सिंह siṃha "лав") и пура (पुर pura „град“), и означува „Лавовград“. Во VII и VIII век, тогашното кнежевство го добило името Темасек („Морскиград“), но според легендата тоа бргу сменето во „Лавовград“. Причина за тоа била појавата на морско чудовиште слично на лав „Мерлион“ — знакот на градот, го води од таму својот почеток.
Историја
Првите познати белешки за Сингапур се во кинеските текстови кои датираат од III век п.н.е. Во тоа време Сингапур бил надворешната граница на кралството Сривижаја, денес Суматра. Првото негово име е Темасек, од јаванско потекло и се развива во значаен трговски град, но постепено доаѓа до негово опаѓање. Тоа е и една од причините поради кои, освен неколку археолошки откритија, речиси ништо не е сочувано од тој период. Меѓу XVI и XIX век, Сингапур бил дел од Џахорското султанство. За време на Малајско - португалските војни е окупиран од потугалската војска. Сингапур привремено бил под контрола на Португалци во XVI век и на Холанѓаните во XVII век, но во поголемиот дел од времето бил населен од рибари и служел како прибежиште за пирати.
Во 1819 година сер Томас Стемфорд Рафалс, претставник на "Британската источно-индиска компанија", се истоварил на островот и орворил претставништво на компанијата. Во 1824 година Компанијата го купила целиот остров од султанот Хусеин Шах за 60 000 долари и годишна такса од 20 000 долари. На 1 април 1867 година Сингапур бил прогласен за британска колонија. Благодарение на добрата географска положба започнал еконсомски процут, а во 1881 година населението броело 172 993 жители.
За време на Втората светска војна Јапонците го напаѓаат островот и покрај бројот британски сили успеваат да го принудат да капитулират во 1942 година. Јапонците го контролираат островот до нивната конечна капитулација во 1945 година, а во тоа време тој го носи името Шоонан-тоо (昭南 岛 Shōnan-tō "Јужната светлина").
1945 година Сингапур е вратен Британците, а во 1959 година е прогласен за кралска колонија со самостојно управување. ПАП (People's Action Party - PAP) ги освоил изборите во 1959 година и Ли Куан Ју станал првиот премиер на Сингапур. Со референдумот од 1962 година, Сингапур станал дел од Малајската федерација заедно со Малаја, Сабах и Саравак. Во 1963 година станува независен од Велика Британија. Во есента 1964 година доаѓа до масовни немири меѓу кинеското и останатото население.
Независност, 1965
По големиот политички судир меѓу ПАП и федералната власт во Куала Лумпур, како и поради стравот од малезијска страна, дека немирите може да се прошират преку границите на Сингапур, тој бил исклучен на 7 август 1965 година од страна на Унијата. Два дена подоцна на 9 август 1965 година Малезија прва ја признава суверенноста на Сингапур. Од тогаш тој датум е национален празник.
Младата држава се борела за својата економска независност и се соочила со низа проблеми како - масовна невработеност, недостаток на простор за живеење, обработлива земја и суровини. Под водство на Ли Куан Ју од 1959 до 1990 година државата успеала да се справи со овие проблеми и само за една генерација се трансформирала во вискока развиена држава.
Географија и клима
Сингапур се состои од 63 острови, вклучувајќи го и главниот остров. Постојат две врски со Јохор (англиски Johor) - вештачкиот канал Johor-Singapore Causeway (англиски) на север и Tuas Second Link (англиски) на запад. Јуронг, Пулау Теконг, Пулау Убин и Сентоса се најголемите од многуте мали острови на Сингапур. Највисоката природна точка на Сингапур е Букит тимот (176 метри).
Првично било населено само земјиштето на југ околу реката Сингапур. Остатокот од островот била или е покриена од дождовите шуми или се користи за земјоделски цели. Во 1960 година биле населени претежно реоните околу градот. За населувањето и јавни работи е одговорна државната институција Urban Redevelopment Authority.
Поради малата територија освојувањето на земјиште во Сингапур е од животна важност. Потребната за тоа почва треба да се набави од сопствените ридови, од морското дно или треба да биде купена од соседните земји. На овој начин територијата на земјата расте од 581,5 км2 во 1960 година на 697,2 км2 во 2003 и се очекува да се зголеми со нови 100 км2 до 2030 година
Политички систем
Сингапур е парламентарна Република за со политички систем по примерот на Велика Британија. На чело на државата стои Претседател, кој има право на вето во некои клучни области и го именува главниот судија. Теоретски изборите за претседател би требало да се одржуваат на секои 6 години, но во случај доколку изборната комисија одобри само еден кандидат (како што се случило од 1999 до 2006), изборите не се одржуваат. Законодавниот орган е парламентот, а извршниот се формира од Кабинетот под раководство на Премиерот.
Од прогласувањето на независност во 1965 година, во политичкиотр живот на Сингапур доминирала ПАП. Една од причините поради кои Сингапур се дефинира како еднопартиска држава, се обвиненијата против ПАП за незаконски дејствија против опозицијата. Еден од факторите за доминантата позиција на ПАП е строгата форма на парламентарни избори, во која само кандидатот со највисок број на гласови влегува во парламентот, а сите други отпаѓаат (овој систем на избори е позната како - "the winner takes all" - победникот зема се). Исто така критичарите тврдат дека судскиот систем е исто така под контрола на партијата, кој ја поддржува власта, дури и кога опозицијата очигледно има право. На последно место се и големите ограничувања во јавниот и приватен живот. Пример за тоа е лиценцата која треба да ја поседуваат повеќе од три лица ако сакаат јавно да дискутираат прашања кои се однесуваат на политиката, религијата или внатрешните работи на државата. Ова се дел од причините поради кои управувањето во Сингапур е определен првенствено како авторитарно отколку демократско.
Административна поделба
Особено големо значење се придава на ефикасната распределба и користење на земјиштето, како и планирањето на инфраструктурата. Во планот за развој Сингапур е поделен на 55 области (вклучувајќи ги и двете водни заштитени зони), кои од своја страна се групирани во 5 регионот. Административно Сингапур е поделен на 5 регионот со сопствено управување.
Стопанство
Сингапур има транспарентна и просперитетна пазарна економија. Сингапур е економски најразвиена земја во Југоисточна Азија, со просперитетна индустрија - бродоградба, електроника, електротехника, моќна нафтено-хемиска индустрија. Пристаништето на Сингапур е најголемо во светот по број на обработени контејнери за 2005, 2006 и 2007 година. Аеродромот Чанг е важен транспортен центар за превоз како на патници и на стоки. Сингапур е и финансискиот центар на Југоисточна Азија. ПАП води социјална политика со доминантно учество на државните компании на локалниот пазар. Неодамна владејачката партија ги олабавила строгите ограничувања со цел да и помогне на економијата.