cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кантон (остров)
Географија
Од северозападната до југоисточната точка на островот има 14.5 километри. Надморската височина на островот варира од 50 до 600 метри. Југоисточниот дел од островот е познат као „Пирамидна Точка“. Единствениот влез во лагуната на островот е од западната страна. Голем дел од островот е песоклив, со корално потекло и истиот е прекриен од трева и ниски грмушки. Дрва се наоѓаат во близина на селото. На островот нема свежа вода и тоа е проблем за жителите, кои се снабдуваат со вода од дождови или со пратки.
Фудбалот во 1905 година
1905 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Хозанек
Зак Кими е име, кое се поистоветува со мајанскит бог Бакаб. Тој се смета за Бакаб од југот.
Калата (Дукатино)
Калата — археолошко наоѓалиште во Дукатино, Општина Василево.
Претставува населба од доцноантичко време. На околу 3 км западно од селото се наоѓа висок рид што доминира над околината. На врвот има зарамнето плато со димензии од 200 × 150 м на кое се забележуваат темели од бедем, а исто така и градежен материјал од други објекти.
Фанарли
Фанарли (Τριπόταμος, Трипотамос, до 1927 Φαναρλή, Фанарли) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 23 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 581 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Фанарли се состоело од 7 семејства и 18 жители муслимани
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 137 жители, додека во 1920 година 95 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Трипотамос.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 85 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 135 жители. Селото во пописот од 1951 година поради Грчката граѓанска војна било напуштено, на пописот од 1961 година, во селото живееле 75 жители, во 1971 година имало 24 жители, во 1981 година имало 14 жители, додека во 1991 година имало 18 жител. Денеска, населението на селото е 23 жители според пописот од 2001 година.
Фудбалот во 1904 година
1904 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Список на државни водачи во 290 година
Ова е список на државни водачи во 90 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Пченкарен смок
Пченкарниот смок (Pantherophis guttatus) ― северноамериканскиот вид Pantherohis што го потчинува својот мал плен со стегање. Го има низ југоисточните и средишните делови на Соединетите Држави. Иако површно наликува на отровната бакарноглавка и често се убива како резултат на овој погрешен идентитет, пченкарните смокови немаат функционален отров и се безопасни и корисни за луѓето помагајќи да се контролира населението на штетници како диви глодачи кои ги оштетуваат посевите и шират болести. Нивната послушна природа, неподготвеност за гризење, умерена големина на возрасните, привлечна шема и релативно едноставна грижа ги прави вообичаено чувани миленичиња змии.
Пченкарниот смок е именуван поради редовното присуство на видот во близина на продавниците за жито, каде што пленува глувци и стаорци кои јадат собрана пченка. „Оксфордскиот англиски речник“ ја цитира оваа употреба уште во 1675 година. Некои извори тврдат дека пченкарниот смок е така наречен бидејќи карактеристичната, скоро карирана шема на стомачните лушпи на змијата наликува на јадрата на разновидната пченка.
Опис
Возрасните пченкарени смокови имаат должина на телото од 61-182 см. Во дивината, тие обично живеат околу шест до осум години, но во заробеништво можат да живеат до возраст од 23 години или повеќе. Рекордот за најстара пченкарна змија во заробеништво беше 32 години и 3 месеци. Тие можат да се разликуваат од бакарноглавките со посветли бои, витка градба, тркалезни зеници и недостаток на дразбени дупки што чувствуваат топлина.
Таксономија
До 2002 година се сметало дека пченкарниот смок има два подвида: истоимениот подвид (P. g. Guttatus) опишан овде и големорамнинската стаореста змија (P. g. Emoryi). Втората била одделена како свој вид (P. emoryi), но сепак хобистите ја третираат повремено како подвид на пченкарен смок.
Се претпоставува дека P. guttatus е поделен на три вида: пченкарен смок (P. guttatus), големорамнинската стаореста змија (P. emoryi, одговарајќи на подвидот P. g. Emoryi) и Словинскиевиот пченкарен смок (P. slowinskii, која се јавува во западна Луизијана и соседниот Тексас).
P. guttatus претходно бил ставен во родот Elaphe, но Elaphe бил пронајден да биде парафиличен од Утигер и други, што довело до пласман на овој вид во родот Pantherophis. Поставувањето на P. guttatus и неколку сродни видови во Pantherophis наместо во Elaphe е потврдено со понатамошни филогенетски студии. Многу референтни материјали сè уште го користат синонимот Elaphe guttata. Молекуларните податоци покажале дека пченкарните смокови се поблиску сродни со кралските змии (род Lampropeltis) отколку со стаорските змии од Стариот Свет со кои порано биле класифицирани. Пченкарните смокови биле дури и одгледувани во заробеништво со калифорниски змии за да произведат плодни хибриди познати како „џунглови пченкарни смокови“.
Природно живеалиште
Дивите пченкарни смокови претпочитаат живеалишта како обраснати полиња, отвори на шуми, дрвја, палмето дрвја и напуштени или ретко користени градби и фарми, од нивото на морето до 2 илјади м. Типично, овие змии остануваат на земја до возраст од четири месеци, но можат да се искачуваат на дрвја, карпи и други покачени површини. Тие можат да се најдат во југоисточниот дел на Соединетите Држави, почнувајќи од Њу Џерси до Флорида Кијс.
Во постудените региони, змиите се во зимски сон во текот на зимата. Меѓутоа, во поумерената клима долж крајбрежјето, тие се засолнуваат во карпести пукнатини и трупци за време на студеното време; тие исто така можат да најдат засолниште во мали, затворени простори, како на пример под куќа, и да излегуваат во топлите денови за да ја впијат топлината на сонцето. За време на студеното време, змиите се помалку активни, па затоа ловат помалку.
Размножување
Откриено е дека пченкарните смокови (заедно со другите колубриди) достигнуваат сексуална зрелост со големина, за разлика од возраста.
Пченкарните смокови се релативно лесни за размножување. Иако не е потребно, тие обично се ставаат во период на ладење (исто така познат како брумација) кој трае 60-90 дена за да бидат подготвени за размножување. Пченкарните смокови спијат околу 10 до 16 °C на место каде што не можат да бидат вознемирувани и со мала сончева светлина.
Пченкарните смокови обично се размножуваат кратко време по зимското оладување. Мажот се додворува на женката првенствено со тактични и хемиски знаци, а потоа евертира еден од неговите хемипени, го вметнува во женката и ја ејакулира неговата сперма. Ако женката има овулација, јајцата ќе се оплодат и таа ќе започне да се раздвојува хранливи материи во јајцата, а потоа да лачи школка.
Несењето јајца се случува нешто повеќе од еден месец по парењето, со 12-24 јајца оставени на топло, влажно, скриено место. Откако ќе се постават, возрасната змија ги напушта јајцата и не се враќа кај нив. Јајцата се триаголни со кожни, флексибилни лушпи. Околу 10 недели по положувањето, младите змии користат специјализирана вага наречена јајцев заб за да исечат процепи во лушпата од јајцето, од кои се појавуваат околу 11 см во должина.
Исхрана
Како и сите змии, пченкарните смокови се месојади и се во дивината, тие јадат на секои неколку дена. Додека повеќето пченкарни смокови јадат мали глодачи, како што е белоножниот глушец, тие исто така можат да јадат други влекачи или водоземци или да се искачуваат на дрвјата за да најдат нечувани јајца на птици.
„Стаорските змии“ од САД, како што е P. guttatus, имале отровни предци, кои го изгубиле отровот откако еволуирале стегање како средство за фаќање плен.
Латароа
Латароа (бислама: Lataroa) е мал остров во покраината Санма во Вануату.
Хунаб Ку
Хунаб Ку е мајански единствен бог, исто како и Ицамна.
Фудбалот во 1903 година
1903 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Пинокио (филм 2012)
Пинокио е италијански анимиран филм од 2012 година во режија на Енцо Д'Aло, базиран на романот Авантурите на Пинокио. Приказна за една марионета од Карло Колоди.
Филмот е посветен на Лучо Дала, кој го синхронизираше зелениот рибар.
Содржина
Младиот Џепето си игра додека го лета змејот, посакувајќи да може да лета како него, но одеднаш се сопнува и змејот одлетува во далечината.
Години подоцна, змејот се враќа кај него. Џепето е веќе остарен столар и размислувајќи за него, случајно оживува едно парче дрво преку својата носталгија. Откако открива дека дрвото знае да зборува, одлучува да направи марионета која ќе му биде како син, нарекувајќи ја Пинокио. Но Пинокио почнува да трча низ градот, сеејќи раздор од едната на другата улица, сè додека не го сопрат двајца полицајци. Кога одбива да се врати дома, полицајците, слушајќи ги луѓето како зборуваат дека можеби Џепето е насилен со него, одлучуваат да го уапсат него и да го пуштаат Пинокио. И покрај негодувањата на Штурчето, што Пинокио успева да го замолкне со чекан, решава да се врати назад дома и веќе размислува што да прави во неговиот скитнички живот. Кога Џепето се враќа следното утро, Пинокио, бидејќи си ги изгорел нозете и бара негова помош, одлучува да се однесува добро и да почне да оди на училиште.
Џепето го продава своето палто за да му купи буквар, но Пинокио наместо да оди на училиште, го продава букварот за да оди на куклена претстава. Марионетите, исто така живи, го покануваат на сцената, налутувајќи го Голтајпламенко, кој прво има намера да го запали, но подоцна се предомислува, поради приказната што Пинокио му ја раскажува за Џепето, му подарува златни парички и го праќа дома придружен со Мачката и Лисицата, кои го мамат за да му ги земат паричките раскажувајќи му за легендарнарната Земја на чудата, каде што парите растат на парични дрвја.
Прво го местат да ја плати храната во една гостилница, па откако двајцата измамници дознаваат дека Пинокио ги сокрил парите во устата, го бесат. Но за среќа, се појавува сината самовила, која го спасува. Пинокио, заљубувајќи се во неа, ветува дека ќе се однесува добро, па затоа таа му вели дека ќе го претвори во дете од крв и месо, но само ако го почитува даденото ветување.
Враќајќи се накај дома, Пинокио повторно ги сретнува Мачката и Лисицата, на пат кон Голтајпламенко за следната претстава, сè уште со намера да го ограбат, но му го враќаат букварот и го земаат со себе да го носат во Земјата на чудата. Откако сфаќа дека повторно е измамен, Пинокио трча до најблискиот суд во градот Мамказаглупчвци, за да го пријави случајот, но го затвораат него. Таму додека го чита букварот заспива и ја сонува сината самовила мртва поради неговото прекршено ветување. Следното утро го ослободуваат и додека трча кон дома, не го забележува Џепето надвор од затворот, кој дошол да го бара откако дознал што се случило благодарение на полицајците од неговиот град.
Фудбалот во 1902 година
1902 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Пинокио (филм 2012)
Содржина
Пинокио одлучува да продолжи да се однесува добро, но токму кога влегува во училиштето, тројца насилници го мамат да ги следи на плажата, повторно оттргнувајќи го од вистинскиот пат. Откако им се спротивставува, еден од нив се онесвестува и кога доаѓаат полицајците заедно со директорот на училиштето, тие го обвинуваат Пинокио дека се обидел да го убие момчето. Во тој момент почнува да бега, но кучето Златнокрилко продолжува да го следи во морето, ризикувајќи да се удави. Пинокио чувствувајќи вина, решава да му помогне, но веднаш потоа го фаќа зелениот рибар, што го помешува со риба и одлучува да го изеде. Златнокрилко, сакајќи да ја возврати услугата, го спасува од тавата и двајцата се кријат во една пештера. Среќаваат и една птица, која слушајќи го Пинокио како се жали дека веќе нема каде и кај кого да оди, му предложува да го одведе на пристаништето, каде може да се качи на брод и да започне нов живот во Америка. Златнокрилко се враќа во базата, каде што отишол и Џепето во потрага по Пинокио, па кучето му вели дека може да го најде на пристаништето.
На пристаништето, Пинокио ги запознава Фитилко, кој пак го поканува да оди со него во Градот на играчките, местото каде може да се забавува од утро до вечер без грижа за училиштето или за возрасните. Откако пристигнуваат таму и по цел ден играње, децата откриваат дека биле измамени и дека се претвораат во магариња. Бидејќи Пинокио е марионета, наместо да биде продаден или да ракува со машините во Градот на играчките, станува атракција во циркузот. Така еден ден ја забележува огорчената сина самовила во публиката, се откачува и кловновите го фрлаат во морето. Благодарение на нејзината магија, Пинокио не само што преживува туку и се претвора во марионета, но големата кучешка риба го проголтува. Во стомакот на рибата, Пинокио го наоѓа Џепето, кој отишол да го бара со еден мал чамец, кој по бурата се превртил во морето. Пинокио го спасува својот татко, го носи на раменици и плива сè до брегот, каде што го среќава и Златнокрилко, што им помага. Откако ќе стигнат, сината самовила го наградува Пинокио за неговата храброст и го претвора во вистинско дете.
Продукција
Првично, прикажувањето на филмот било планирано во 2000 година, но добро познатиот Пинокио на Роберто Бенињи го попречило неговото излегување таа година. Д'Ало размислувал да го отвори филмот на сличен начин како и Бенињи: од една количка паѓа парчето дрво од кое ќе настане Пинокио.
Графичкиот стил на Пинокио се базира врз илустрациите на Лоренцо Матоти.
Во англосаксонските земји, филмот бил забранет за деца без придружба на возрасен.
Дистрибуција
Филмот бил претставен на Филмскиот фестивал во Венеција 2012 во делот Giornate degli Autori.
Во италијанските кина излегол на 21 февруари 2013.
Синхронизација
Филмот е синхронизиран во студиото La BiBi.it, во режија на Гвидо Мишели.
Неколку гласови им припаѓаат на добро познатите лица од уметноста како: Паоло Руфини во улога на Фитилко, Роко Папалео како Голтајпламенко и Лучо Дала во синхронизација на зелениот рибар.
Гласот на Пинокио е синхронизиран од Габриеле Каприо, додека Џепето од неговиот татко Мино Каприо, кој веќе претходно го синхронизирал истиот лик во филмот Bentornato Pinocchio (2007) на Мондо ТВ.
Покрај нив, дел од актерите за синхронизација се: Маурицио Микели во улогата на Мачката и сопругата на режисерот, Марикла Афатато во улогата на Лисицата, која првично во тизерот на филмот имаше машки глас.
Филмска музика
Оригиналната музика на филмот е компонирана од Лучо Дала. Песната Canzone di Turchina ја пее Леда Батисти, Нада ја интерпретира Mangia e bevi, а Марко Алемано Busker.
Песната на Џепето, Una volta c'era un re, според насловот и првиот стих се совпаѓа со истоимениот дело на „La Cenerentola“ од Росини.
Sono Pinocchio, последната песна од одјавната шпица, ја испеаа Лучо Дала и Марко Алемано.
NGC 2086
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2086 се споменува и како ESO 57-EN17.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2086 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 40 м 13 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 40' 5".
Други поделби
Проучување на NGC 2086 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Чак
Чак е мајански бог на дождот и молњата.
NGC 4108B
NGC 4108B — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4108B се споменува и како UGC 7106, MCG 11-15-25, CGCG 315-16, 7ZW 439, IRAS 12046+6730.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4108B е од видот SBd/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 4108B има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 4108B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38461. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4160. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 674.
Чак Уајаб Шок
Чак Уајаб Шок е мајански бог-риба и патрон на рибарите.
Фудбалот во 1901 година
1901 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Фудбалот во 1900 година
1900 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Турски Гробишта (Мустафино)
Турски Гробишта — археолошко наоѓалиште кај светиниколското село Мустафино. Претставува населба и некропола од римско време.
На југоисточниот раб на селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и плочи од гробни конструкции. Поголем број монолитни плочи се откриени во нивата на Ж. Борис.
Селиште (Дукатино)
Селиште — археолошко наоѓалиште во Дукатино, Општина Василево.
Локалитетот претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 2,5 км западно од селото, а на 500 м јужно од месноста Градиште - Калата. На простор од околу 150 × 100 м се среќаваат многубројни фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди, чија концентрација е најголема во нивите на Р. Атанасов и М.Поцков.
Шаман Ек
Шаман Ек е мајански бог на патниците и трговците.
Елефант (Вануату)
Елефант (бислама: Elephant) е мало островче во покраината Санма во Вануату.
Опис
Островот се наоѓа во непосредна близина на источниот брег на островот Еспириту Санто, спроти селото Хог Харбор. Островот не е населен.
NGC 301
NGC 301 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 301 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 301 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 56 м 18,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 40' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 301 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3345. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5270. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1204.
Список на државни водачи во 1709 година
Ова е список на државни водачи во 709 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Никумароро
Никумароро (Nikumaroro), порано познат како Гарднер, е остров во Кирибати. Островот е дел од Островите Феникс и истиот е од корален вид. Никумароро има голема лагуна, која е околу 68 километри долга и околу 28 километри широка. Околу островот има гребен кој е сув при осека. Закотвувањето на островот било отсекогаш проблем и тоа е можно во јужниот дел од островот. Иако во минатото островот бил под различна окупација, денес тој е ненаселен.
Втора Полска Република
Втора Полска Република (II Rzeczpospolita Polska) - историска полска држава во Средна Европа во меѓувоениот период. Постоела од 11 ноември 1918 година до 6 октомври 1939 година (капитулација во Инвазија на Полска (1939)), сепак имала влада во егзил до 6 јули 1945 година. По Втората светска војна станела сателитска држава на СССР (Народна Република Полска).
Kантон Јура
Република и кантон Јура ( République et canton du Jura  ), помалку формално Кантон Јура или Кантон Јура ( /ˈ ( d ) ʒ ʊər ə / JOOR -ə, ZHOOR -ə, French: [ʒyʁa] ,  е најновиот (основан во 1979 година) од 26-те швајцарски кантони, лоцирани во северозападниот дел на Швајцарија . Главен град е Делемон . Ги дели границите со кантонот Базел-Ланшафт, кантонот Берн, кантонот Нојшател, кантонот Солотурн и француските региони Бургоњ-Франш-Комте и Гранд Ест.
Историја
Кралот на Бургундија донирал голем дел од земјата што денес го сочинува кантонот Јура на епископот од Базел во 999 година. Областа била суверена држава во рамките на Светото Римско Царство повеќе од 800 години. По Вестфалскиот договор во 1648 година, Јура имала блиски врски со Швајцарската Конфедерација. На Виенскиот конгрес (1815), регионот Јура станала дел од кантонот Берн. Овој чин предизвикал раздор. Во Јура се збрува француски и се римокатолици, додека кантонот Берн бил претежно германски и се протестант и.
По Втората светска војна, сепаратистичкото движење се залагало за отцепување на Јура од кантонот Берн. По долга и делумно милитантна борба, која вклучуваше и некои подметнати пожари од страна на младинската организација Les Béliers, уставот бил прифатен во 1977 година. Во 1978 година, поделбата била официјализирана кога швајцарскиот народ гласаше за, а во 1979 година, Јура се приклучила на Швајцарската Конфедерација како полноправна членка. Кантонот ја прославил својата независност од кантонот Берн на 23 јуни. Меѓутоа, јужниот дел од регионот, кој исто така претежно говори француски јазик, но има протестантско мнозинство, одлучило да не се приклучи на новоформираниот кантон, наместо тоа решило да остане дел од кантонот Берн. Областа сега е позната како Бернеска Јура. Зборот Јура, според тоа, може да се однесува или на кантонот Јура или на комбинираната територија на кантонот Јура и Бернскиот Јура. Швајцарија како целина често го претставува последново од туристичка гледна точка со документација лесно достапна на француски или германски јазик. При создавањето, кантонот го усвои насловот Република и Кантон Јура. Други кантони во Швајцарија кои ја користат титулата „Република и кантон“ се Тичино, Женева и Нојшател. Во секој случај, насловот се однесува на автономијата на кантонот и неговиот номинален суверенитет во рамките на Швајцарската Конфедерација.
Од 1994 година, прашањето за регионот Јура повторно е контроверзно. Во 2004 година, федералната комисија предложи јужната Јура од француско говорно подрачје да се обедини со кантонот Јура, бидејќи јазичното прашање сега се чини дека е поважно од деноминациското. Можно решение би било да се создадат два полукантони, бидејќи повторното обединување со создавање само еден кантон би значело целосно преструктуирање на сегашниот политички систем на Јура, при што главниот град на кантонот ќе биде префрлен од Делемон во Мутиер.
На 18 јуни 2017 година, градот Мутиер на референдум гласаше за отцепување од кантонот Берн и приклучување кон кантонот Јура. На 17 септември 2017 година, блиските општини Белпрахон и Сорвилие обратно гласаа за останување во кантонот Берн. Гласањето во Мутиер подоцна беше прогласено за неважечко. На 28 март 2021 година, Мутиер гласаше за отцепување од Берн и повторно приклучување на Јура на официјално санкциониран референдум. Се очекува промената да се спроведе до 2026 година.
Географија
Кантон Јура се наоѓа на северозапад од Швајцарија. Се состои од делови од планините Јура на југ и висорамнината Јура на север. Висорамнината Јура е ридска и речиси целосно варовничка. Во овој регион лежат окрузите Ајои и Франш-Монтањ. Терминот „ Јура “ е изведен од Јура Алпите, чии слоеви го даваат името на ерата.
На север и запад од кантонот се наоѓа Франција. Кантонот Солотурн и Базел-Леншафт се источно од кантонот, додека кантонот Берн се граничи со Јура на југ. Реките Дабс и Бирс ги исцедуваат земјиштето. Даб се приклучува на Саон, а потоа и на Рона, додека Бирс е притока на Рајна.
Области
Јура е поделена на 3 области:
општините
Во кантонот има 53 општини.
Резултати од федералните избори
Населението е речиси целосно француски јазик. Само една општина зборува германски : Едерсвилер. Поголемиот дел од населението се римокатолици (75%  ) со мало протестантско малцинство (13%). Населението на кантонот (од 31 December 2020 ) е. [2] , населението вклучувало 8.195 странци или околу 11,8% од вкупното население.
Историско население
Историската популација е дадена на следниот графикон:
Економија
Земјоделството е важно во кантонот Јура. Значајно е сточарството, но има и коњи (Франш-Монтањ е последната швајцарска коњска трка). Главните индустрии се часовници, текстил и тутун. Се поголем е бројот на мали и средни бизниси. Во 2001 година имало 3.578 луѓе кои работеле во примарниот економски сектор. Во секундарниот сектор се вработени 14.109 лица, а во терцијарниот сектор 16.513 лица.
Во 2001 година, кантонот произведувал 0,9% од целиот швајцарски национален приход додека имал 0,9% од вкупното население. Во 2005 година, просечниот удел на националниот доход по жител на кантонот беше 38.070 CHF, додека националниот просек беше 54.031 CHF, или околу 70% од националниот доход по лице. Помеѓу 2003 и 2005 година, просечниот приход порасна со стапка од 6,4%, што беше поголема од националната стапка од 5,3%. Просечните даноци во кантонот се повисоки отколку во повеќето кантони, во 2006 година, даночниот индекс во кантонот бил 126,6 (швајцарскиот просек е 100,0). Во 2006 година, кантонот имаше највисока конечна даночна стапка за оние кои примаат високи плати (15,26% на брачна двојка со две деца кои заработуваат 150.000 CHF наспроти 11,6% на национално ниво), иако даночната стапка беше во средината за семејствата со пониски приходи.
Култура
Eau de vie Damassine е еден типичен производ од областа Ајоие. (види 今日のデリヘル嬢 Terroir Jura и Accueil Jura Infos)
Белешки и наводи
<references group="" responsive="0">
Економија на Романија
Романија е поранешна економија во транзиција и сегашна членка на Европската Унија.
Ќерамидница (Мустафино)
Ќерамидница — археолошко наоѓалиште кај светиниколското село Мустафино. Претставува населба и некропола од доцната антика.
Џексон Родригес
Џексон Хесус Родригес Ортис (Jackson Jesús Rodríguez Ortíz; р. ) — венецуелски професионален друмски велосипедист, кој вози за аматерската екипа ЈХС Групо-Супер Ахоро.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Ќерамидница (Мустафино)
Во нивите на М. Петров, Р. Здравев и Б. Гигов, кои се наоѓаат на 1 км северозападно од селото има градежен материјал и фрагменти од керамички садови и питоси.
Чуј Петел (Дукатино)
Чуј Петел — археолошко наоѓалиште во Дукатино, Општина Василево.
Шмукане и Шпијајок
Шмукане и Шпијајок биле мајански богови-создавачи кои помогнале во создавањето на човештвото.
Африканската кралица
„Африканската кралица“ (англиски: The African Queen) — британско-американски филм од 1951 година, во режија на Џон Хјустон (John Huston). Автор на сценариото е Џејмс Аги (James Agee) врз основа на истоимениот роман на Форестер. Главните улоги ги толкуваат: Хемфри Богарт, Кетрин Хепберн (Katharine Hepburn), Роберт Морли (Robert Morley), Питер Бул (Peter Bull), Теодор Бајкел (Theodore Bikel) и Волтер Готел (Walter Gotell). Филмот е едно од најпознатите остварувања на американската кинематографија и денес се смета за ремек-дело. Тој претставува комбинација на авантуристички филм и романтична комедија, а се одликува со специфичниот хјустоновски хумор, со суптилно психолошко нијансирање на ликовите и со ироничен третман на нивните односи. Исто така, тој се смета за класичен „глумечки филм“ во кој се истакнуваат Хепберн и Богарт при што за Богарт ја освоил наградата „Оскар“ (за најдобра машка главна улога), а и Хепберн била номинирана за оваа награда.
Содржина
Дејствието на филмот се одвива во Конго, во 1915 година, за време на Првата светска војна. Една средовечна мисионерка, немажена, најмува еден трговец (инаку алкохоличар) да ја пренесе со својот брод (наречен „Африканската кралица“) до нејзината мисија. Нивното патување по опасната река е исполнето со разни незгоди. Иако припаѓаат на различни општествени слоеви, наспроти бројните несогласувања и разлики, тие набргу се спријателуваат, а потоа, пријателството се претвора во љубов. При крајот на патувањето, тие се принудени уште да војуваат против германската воена морнарица...
Стејт департмент
Стејт департмент (на State Department или United States Department of State, буквално преведено како Државен оддел на САД) — сојузен орган на извршната власт на САД, надлежен за водење на надворешната политика и меѓународните односи, кој е еквивалент на министерство за надворешни работи во некои земји. Основан во 1789 година како прв извршен оддел на САД, дел од надлежностите на одделот се: советување на претседателот на САД, управување со дипломатските мисии на нацијата, преговори со странски ентитети и застапување на САД во Обединетите нации.
Со овој орган раководи државниот секретар, кој е номиниран од претседателот на САД и одобрен од Сенатот на САД. Државниот секретар е главен дипломат и претставник на нацијата во странство, тој е прв по важност меѓу членовите на т.н. Кабинет на Соединетите Држави, дел од извршната гранка на сојузната влада на САД, како и четврти по ред на претседателската линија на заменици, која предвидува кој ќе ја преземе функцијата доколку актуелниот претседател на САД умре, поднесе оставка, биде сменет од функцијата или не е способен да ја извршува функцијата.
Стејт департментот е сместен во зградата именувана по Хари Труман, во населбата Фоги Ботом во главниот град Вашингтон, на само неколку блокови од Белата куќа. Од јануари 2021 година, тековен државен секретар на САД е Ентони Блинкен, кој стапува на функцијата како дел од администрацијата на Џо Бајден.
NGC 6706
NGC 6706 — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6706 се споменува и како ESO 104-24.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6706 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6706 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 56 м 51 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 9' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 6706 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62596. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9074. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Демирхисарска парохија
Демирхисарска парохија — македонска православна парохија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата го опфаќа градот Демир Хисар (парохиско седиште) и селата Стругово, Загориче, Утово, Обедник, Свиниште, Метимир и Смилево. Старешина на парохијата е Тони Смуткоски (сос. 2016).
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
NGC 302
NGC 302 — ѕвезда во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 302 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 56 м 25,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 39' 44".
Сојузни извршни оддели на САД
Сојузните извршни оддели на САД се главните единици на извршната гранка на сојузната влада на САД. Тие се аналогни на министерствата, кои се вообичаени во парламентарните или полупретседателските системи (САД имаат претседателски систем), но за разлика од нив одделите се под раководство на претседателот на владата, кој исто така е и шеф на државата. Денес постојат 15 извршни оддели во САД.
Раководителите на извршните оддели го добиваат називот секретар на соодветниот оддел (на пример: Секретар на Финансии), освен раководителот на Одделот за правда кој се нарекува јавен правобранител. Раководителите ги именува претседателот на САД и стапуваат на функцијата по потврда од Сенатот. Сите раководители на извршните оддели се и членови на Кабинетот на Соединетите Држави, извршен орган кој практично служи како советодавно тело на претседателот.
Најстариот извршен оддел е Стејт департментот, кој е создаден во јули 1789 година, како надлежен за надворешните работи. Покрај овој оддел, останатите 14 оддели кои денес постојат се: Финансии; Одбрана; Правда; Внатрешни работи; Земјоделство; Трговија; Труд; Здравје и човечки услуги; Домување и урбан развој; Транспорт; Енергија; Образование; Односи со ветераните, и Домашна безбедност.
IC 125
IC 125 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 125 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 125 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 1 м 17,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 48' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 178°.
Други поделби
Проучување на IC 125 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14298.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Елементарна честичка
Елементарна честичка — најситна неделива честичка од која е составена материјата. Со тек на времето, а во зависност со постоечките сознанија, претставата за нив се менувала. Некои честички што порано се сметале за елементарни, подоцна се покажува дека имаат сложена структура. Така, уште од времето на грчките мислители, за најмала неделива честичка е сметан атомот. Ниту денес сè уште нема точна дефиниција за поимот на елементарна честичка. Со голема приближност, доста е експлоатиран поимот дека елементарна честичка не може да се опише преку систем составен од други делови или честички.
Денес елементарните честички се делат на лептони и кваркови.
Лептоните се поделени во две подгрупи. Во првата подгрупа спаѓаат електронот (e-), мионот (µ-, нарекуван и ми-мезон) и тау-честичката (τ-). Од сите нив, електронот е стабилен, додека останатите се нестабилни. Нестабилните честички постојат кратко време, а потоа се распаѓаат и преминуваат во други елементарни честички. На пример, мионот се распаѓа според релацијата µ- → e- + νµ + νe. Втората подгрупа од лептони е подгрупата на неутрина. Нив ги има три видови:
Поимот "неутрино" за првпат се среќава при проучувањето на β-распаѓањето. Притоа доаѓа до следната претворба: n = p + e + ve. Кога некој неутрон во некое атомско јадро се трансформира според оваа релација, тогаш станува збор за β-распаѓање (νe е симбол за неутрино, а со знак ~ над него е антинеутрино).
Според големината на електричниот полнеж, кварковите се поделени на две групи. Во првата се вброени кварковите што имаат позитивен електричен полнеж со големина од 1 / 3 од елементарниот електричен полнеж. Ознаките за кварковите: u, d, c, s, t, b потекнуваат од првите букви на англиските зборови: up (горе), down (долу), charm (шарм), strange (чудно), top (врв), bottom (дно). Самите имиња немаат некоја посебна смисла, но симболите се дадени за нивно меѓусебно разликување.
Директното набљудување на кварковите не е возможно, но индиректни докази за нивното постоење има во изобилство. Според досегашните сознанија, кварковите се составни делови на голем број набљудувани елементарни честички. На пример, протонот и неутронот се составени од по три кваркови: uud, односно udd. Нивниот сумарен полнеж одговара на полнежот на протонот, односно на неутронот. Според можноста за комбинирање на кварковите можат да се добијат и некои хипотетички структури кои сè уште не се познати во природата Врз основа на вакви претпоставки (во 1964) е откриен хиперонот омега минус (ω-), составен од три кваркови.
Национална селанска партија (Унгарија)
Национална селанска партија (Nemzeti Parasztpárt, NPP) – политичка партија во Унгарија меѓу 1939 и 1949 година. Партијата ја водел писателот Петер Вереш. Партијата повторно кратко време оживеала за време на Унгарска револуција од 1956 годинаи после падот на комунизмот во 1989/90 година.
Историја
Партијата била основана во 1939 година, а формално како организација постои од 19 септември 1944 година. . Освои 42 места на унгарските парламентарни избори во 1944 година. Следната броела 170 000 членови, иако освои 23 места на унгарските парламентарни избори истата година. На парламентарните избори во 1947 година партијата освоила 36 од 411 места во собранието.
На парламентарните избори во 1949 година, настапиле заедно со комунистичкиот Независен народен фронт, и освоиле 39 места. Со усвојувањето на новиот устав во август 1949 година, земјата станала еднопартиска, а Националната селанска партија се споила со комунистичко водената Унгарска работничка народна партија.
После Унгарска револуција од 1956 годинаУнгарската револуција од 1956 година, партијата била обновена под името „Петефиева партија“ и била вклучена во краткотрајната нова влада. За време на транзицијата во демократија (1989-1990), членовите на членовите на друштвото Петер Вереш повторно ја воспоставиле партијата под името Унгарска народна партија на 11 јуни 1989 година и учествувала на опозициските разговори на тркалезна маса. Унгарската народна партија имала големи надежи во однос на првите демократски избори во 1990 година, но освоиле само 0,8% од гласовите. После тоа президиумот го променил името во Унгарска народна партија-Национална селанска партија. Кратко пред парламентарните избори во 1994 година, две третини од членството му се придружила на Националниот демократски сојуз предводен од Золтан Биро и Имре Пожгај. Се затрела до крајот на деценијата.
Идеологија
Главната политика на партијата била земјишна реформа. Ја добила поддршката од средните и ниските класи на село, како и од интелектуалците во провинциите и била најпопуларна во источна Унгарија. Била спонзорирана од Комунистичката партија на Унгарија бидејќи таа не можела да ја добие поддршката од селските гласачи. Тоа значело дека нејзините поддржувачи биле поблиски до Комунистичката партија на Унгарија отколку до Социјалдемократската партија на Унгарија.
Парламентарна застапеност
1УСП била член на комунистичкиот Независен народен фронт. Унгарија станал еднопартиска држава по изборите во 1949 година
Софиja (област)
Софиска област е една од 28-те области на Бугарија. Наоѓа се во западниот дел на земјата. Административен центар на областа е главниот град Софија, истовремено со тоа таа има статус на посебна административна област - Софија-град. Софиска Област опфаќа површина од 7 059 км2 и има население од 273 240 луѓе.
Список на населените места во Софиска област
''Градовите се со удебелен фонт. ''
Општина Антон
Антон
Општина Божуриште
Божуриште, Гурмазово, Делjaн, Златуша, Мала Раковица, Пожарево, Пролеша, Росоман, Хераково, Храбрско
Општина Годеч
Браќовци, Букоровци, Брља, Врдловци, Врбница, Гинци, Годеч, Голеш, Губеш, Каленовци, Комштица, Лопушња, Мургаш, Равна, Разбоиште, Ропот, Смолча, Станинци, Туден, Шума
Општина Горна Малина
Априлово, Бајлово, Белопопци, Гајтанево, Горна Малина, Горно Камарци, Долна Малина, Долно Камарци, Макоцево, Негушево, Осоица, Саранци, Стргел, Чеканчево
Општина Долна Бања
Долна Бања, Свети Спас
NGC 4109
NGC 4109 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Софиja (област)
Општина Драгоман
Беренде, Беренде Извор, Василовци, Вишан, Владиславци, Габер, Големо Малово, Горно Село, Грлска Падина, Долна Невља, Долно Ново Село, Драгоил, Драгоман, Дреатин, Калотина, Камбелевци, Круша, Летница, Липинци, Мало Малово, Начево, Неделиште, Несла, Ново Брдо, Прекрсте, Рајановци, Табан, Цацаровци, Црклевци, Чеканец, Чепрлинци, Чорул, Чуковезер, Јалботина
NGC 4109
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4109 се споменува и како MCG 7-25-24, CGCG 215-27, NPM1G +43.0210.
Софиja (област)
Општина Елин Пелин
Богданлија, Габра, Голема Раковица, Григорево, Елин Пелин, Доганово, Елин Пелин, Елешница, Караполци, Крушовица, Лесново, Мусачево, Нови Хан, Огнјаново, Петково, Потоп, Равно Поле, Столник, Чурек
NGC 4109
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Софиja (област)
Општина Етрополе
Бојковец, Брусен, Горунака, Етрополе, Лопјан, Л'га, Малки Иск'р, Оселна, Рибарица, Јамна
NGC 4109
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4109 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4109 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Софиja (област)
Општина Златица
Златица, Карлиево, Петрич, Црквиште
Општина Ихтиман
Баљовци, Белица Боерица, Борика, Бузјаковци, Брдо, Вакарел, Венковец, Веринско, Гроздјовци, Џамузовци, Живково, Ихтиман, Костадинкино, Љубница, Мечковци, Мирово, Мухово, Пановци, Пауново, Полјанци, Поповци, Р’жана, Селjaнин, Средиштна, Стамболово, Суевци, Черњово
Општина Копривштица
Копривштица
Општина Костенец
Голак, Горна Василица, Костенец, Костенец (село), Очуша, Подгорие, Пчелин
Општина Мирково
Бенковски, Брестака, Буново, Каменица, Мирково, Смолско, Хврчил
Општина Пирдоп
Душанци, Пирдоп
Општина Правец
Видраре, Џурово, Калугерово, Манаселска Река, Осиковица, Осиковска Л’кавица, Правец, Правешка Л’кавица, Равниште, Разлив, Своде.
Општина Самоков
Алино, Бели Искар, Белчин, Белчински Бани, Говедарци, Горни Окол, Гуцал, Долни Окол, Доспеј, Драгушиново, Злокучене, Јаребковица, Јарлово, Клисура, Ковачевци, Лисец, Маџаре, Мала Црква, Марица, Ново Село, Поповјане, Продановци, Радуил, Рајово, Рељово, Самоков, Шипочане, Широки Дол
Општина Своге
Баќово, Батулија, Бов, Брезе, Брезовдол, Буковец, Владо Тричков, Габровница, гара Бов, гара Лакатник, Губислав, Добравица, Добрчин, Дружево, Еленов Дол, Желен, Завидовци, Заноге, Заселе, Зимевица, Искрец, Лакатник, Лесковдол, Луково, Миланово, Огоја, Оплетња, Осеновлаг, Реброво, Редина, Ромча, Свидња, Своге, Томпс’н, Церецел, Церово, Јабланица