cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ибрахим I
Убиството на Ибрахим
Јаничарите и спахиите се собрале во Аја Софија. Шеик-ул исламот одржал говор во кој го обвинил Ибрахим за ужасната состојба на царството, воениот неуспех, беззаконието и зборувал за приемот што Ибрахим му го дал на новиот голем везир. Големиот везир јавно го поканил шеик-ул исламот да издаде фетва, барајќи Ибрахим да се појави пред публиката и да известува. Фетвата била подготвена, и главниот јаничар, придружуван од двајца кадиаскери, заминале кај Ибрахим. Сите јаничари, собрани на Хиподромот отишле во палатата и го зазеле надворешниот двор. Високи службеници влегле во вториот двор и им соопштиле на Бостаџите и чуварите да не се спротивстават, или сите ќе бидат убиени. Ибрахим ја скинал фатвата на парчиња и се заканил дека ќе го убие шеик-ул исламот но главниот на јаничарите кажал дека животот на султанот е во поголема опасност од муфтијата. Во страв, Ибрахим се упатил кон својата мајка, на која пред тоа и било дозволено да се врати од Старата палата. Во пресрет на бунтовниците, водачите му рекле на Киосем дека единствениот начин да се спаси Ибрахим е да го убедат да се откаже од престолот.
Во меѓувреме, главниот јаничар, придружуван од двајца кадиаскери се вратиле во Аја Софија. Откако пренеле како поминале во палатата, шеик-ул исламот обезбедил нова фетва, според која султанот, кој ги прекршил сите закони на Куранот, повеќе немал право да им заповеда на муслиманите. По оваа одлука, целата толпа се преселила во палатата. По пристигнувањето, бунтовниците им наредиле на црните евнуси да го земат Ибрахим и да го приведат. Главниот муфтија ветил дека следниот султан ќе му овозможи на поранешниот султан да живее, а сите оние што придонеле за соборувањето на Ибрахим исто така се согласиле да не му го одземат животот. Муфтијата, големиот везир и јаничарите дури го одредиле и кафезот каде ќе биде спроведен Ибрахим по неговото детонирање. Веднаш штом влегол, вратите и прозорците биле запечатени, а имало само мала дупка за пренесување храна. Веднаш по ова, Мехмед IV, кој немал ни седум години, бил прогласен за султан. Неколку дена подоцна, и покрај ветувањето дадено од Косем, шеик-ул исламот издал фетва, според која Ибрахим требало да биде погубен. На 17 август, поранешниот султан бил задушен.
Карактер
Ибрахим бил слаб, безрбетен, но насилен човек, несовесен трошач на касата за да ги задоволи своите љубовници, кои оделе со него секаде, дури и во јавните бањи. Неговиот голем везир Кара Мустафа ги предводел реформите во финансиската администрација на земјата, на кој начин му овозможил на султанот раскошен живот во својата палата, и покрај тоа што истото и претходно го поседувал. Неговата мајка се трудела младиот султан да биде постојано забавуван од страна на харемските дами. Кога султанот ќе слушнел дека некоја од служителките во палатата имала каков било однос со некој од дворјаните, тој наредувал да 200 жени од харемот бидат удавени во вода.
Ибрахим сакал крупни жени, па им наредил на неговите офицери да ги најдат најдебелите жени во царството и да ги донесат во неговиот харем.
Се вели дека наредил да бидат удавени во Босфор 280 жени од неговиот харем. Но се знае дека барем една од нив го надживеала: Турхан Султан, девојка донесена како робинка од област во денешна Украина.
Семејство
Ибрахим имал голем харем, но имињата на само дел од наложниците се познати. Ибрахим стапил во правен брак со една од нив.
Хивен
Хивен (Hüven) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа неколку километри јужно од ридската област Химлинг, сместена помеѓу градовите Папенбург на северозапад и Хазелине на југ.
Соседни општини
Хивен се граничи на север со општината Зегел, на исток со општината Лан, на југ со општината Леден и на запад со општината Грос Берсен.
Свитокот на храмот
Свитокот на храмот (хебрејски : מגילת המקדש ) е еден од најдолгите свитоци пронајдени кај Мртвото Море. Меѓу откритијата кај Кумран товој свиток е назначен: 11QСвиток на храмота(11Q19[11QTa]). Свитокот опишува еврејски храм, кој никогаш не бил изграден, заедно со детални прописи за жртвување како и практики во храмот. Овој документ е напишан во форма на откровение од Бог на Мојсеј, а со цел да се покаже дека овој храм е посоодветен, и дека Мојсеевите инструкции биле или заборавени или игнорирани кога Соломон го изградил Првиот Храм. Со други зборови, во умот на писателот на овој свиток: „Соломон всушност требало да го изгради Првиот Храм, како што е опишано тука во Свитокот на храмот“.
Вовед
Свитокот на храмот е напишан на хебрејски со херодиско писмо на крајот на Вториот период, и се состои од 65 колони (19 парчиња кожа) и изнесува 9 метри во должина. Надворешниот дел на свитокот претрпел значителна штета во текот на многу векови, поради што во колоните од 2 до 14 недостасуваат зборови и фрази. Од колона 15 натаму, внатрешниот дел на свитокот е подобро зачуван.
Не постои научен консензус во однос на датумот, потеклото, авторот или авторите, или поврзаноста со кумранската заедница. Некои научници Свитокот на храмот го припишуваат на изолираната кумранска заедница, додека други не гледаат поврзаност со кумранската заедница. Наместо тоа, тие го сметаат Свитокот како дело како на свештеници, кој бил скриен во пештера од фанатиците за време на нивното бегство од Ерусалим во 70 година од нашата ера, пред римското уништување на Храмот.
Со користење на рендгентски зраци, делови од свитокот покажале дека фрагменти имаат коефициент на хлор и бром околу трипати поголем отколку што има во морската вода, поради што истражувачите констатирале дека пергаментот на свитокот може да бил направен со користење на вода од Мртвото Море.
Идеализираниот храм
Свитокот опишува комплекс на храм кој се простира на три концентрични квадратни површини, и кој наликува на израелскиот камп во пустината за време на нивното излегување од Египет во ветената земја. Идеализиран  храм е претставен во Свитокот на храмот. Јохан Маер пресметал дека димензиите на трите внатрешни површини се: Димензиите на храмот се многу поголеми отколку Првиот Храм на Соломон, веројатно како одраз на значително поголемата популација чии потреби мора да бидат исполнети. Ова јасно значи дека го Свитокот е напишан пред проширувањето на Вториот Храм (кој понекогаш се нарекува Храм от на Ирод) кое го извршил Ирод Велики за да се исполнат истите потреби поради значителниот пораст на населението.
Четирите еднакви страни на предложениот храм ги има храмот на Езекил (глави 40-47).
Свитокот на храмот опишува храм, кој почнува во центарот со Кадош Хакадашим, исто така познат како Најсветиот од Светите. Првиот дел е простор за свештениците, вториот е „простор за култно квалификуваните мажи“, а третиот дел е „простор за ритуално прочистување на Израелците." Свитокот започнува со најсветото место, а надворешните делови се сè помалку и помалку свети. Постои јасна поделба меѓу просторите.
Бернбург
Бернбург (Bernburg) — град во Саксонија-Анхалт, Германија, главен град на округот Залцланд. Се наоѓа на реката Зале, околу 30 километри низводно од Хале. Во градот доминира неговиот огромен ренесансен замок, кој служи како музеј.
Црквата Свети Стефан во селото Валдау (кое станало дел од Бернбург во 1871) била првпат спомената во 964; сегашната зграда потекнува од околу 1150. Таа е попатна станица на Патот на романиката или Strasse der Romanik.
Барнаул
Барнаул (Барнау́л) е најголем град и административен центар во Алтајскиот крај, Русија, сместен на устието на реката Барнаулка во Об во Западносибирската Низина. Според пописот од 2010 во градот живееле 612,401 жители, што го прави 21-ви најголем град во Русија и 4-ти најголем во Сибирскиот федерален округ.
Бернбург
Меѓународни односи
Бернбург е збратимен со:
Бруно Мендес (фудбалер 1994)
Клупска кариера
Бруно Мендес е роден во Крузеиро, Сао Паоло, и се приклучил на младинската постава на Гуарани во 2007 година, на возраст од 12 години. На 21 јануари 2012 година, на само 17 години, тој дебитирал за првиот тим влегувајќи како замена во второто полувреме во домашната победа на Кампеонато Паулиста против Осте со 2-1.
Бруно Мендес го постигнал својот прв гол за сениорскиот тим на 17 март 2012 година, постигнувајќи го првиот во поразот од Мирасол на домашен терен со 2-0. Тој веднаш станал стартер за тимот, постигнувајќи четири гола на 18 настапи, додека неговиот тим стигнал до финалето, но загубил од Сантос.
Во септември 2012 година, Бруно Мендес потпишал за ФК Ботафого до крајот на следната година. Купена од Агенцијата ХАЗ Спорт од Гуарани за сума од 7 милиони УСД, ХАЗ го користел Макае како полномошник за регистрација на правата на регистрација на Бруно Мендес. Тој дебитирал за клубот на 30 септември, заменувајќи го Кларенс Сидорф доцна во поразот од 2: 0 на гостувањето кај Баија за шампионската титула во Серија А.
Бруно Мендеш го постигнал својот прв погодок за Бота на 14 октомври 2012 година, израмнувајќи го израмнувачкиот гол на 1-1 на гостувањето против Гремио. Пет дена подоцна тој постигнал два погодоци во победата од 3: 2 на домашен терен против Васко да Гама и го завршил месецот со пет погодоци на шест натпревари.
Во ноември 2012 година, поранешниот играч на Гуарани, Андреј Фразакери, тврди дека клубот му должи плата и побарал од судот да му ги додели правата на Бруно Мендес. На крајот, Макае го презел долгот и му платил на Андреј 580 000 УСД за да го реши случајот.
На 15 јули 2015 година, Мендеш потпишал со португалскиот премиерлигаш Виторија де Гуимареш.
NGC 1367
NGC 1367 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1367 се споменува и како NGC 1371, ESO 482-10, MCG -4-9-29, IRAS 03327-2505, UGCA 79, AM 0332-250.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1367 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 1367 има привидни димензии од 5,6' х 3,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 35 м 1,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 24° 56' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 1367 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13255. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6447. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
Полимеризација
Полимеризација — процес во кој доаѓа до сврзување на поголем број помали молекули (мономери), при што се образуваат големи молекули (полимери), без да се добиваат други производи.
Реакцијата може да се одвива со прости меѓусебни поврзувања, адиција на исти молекули или различни молекули или со кондензација т.е. со одземање на вода, амонијак или други едноставни соединенија. Полимерот има ист хемиски состав како и молекулата од која тој е настанат, но единствената разлика е во тоа што тој има поголема молекулска маса. Оваа реакција е од големо значење во органската хемија и на неа е заснована индустријата за производство на пластични маси.
Супстанцата што стапува во реакција на полимеризација т.е. чиишто молекули се сврзуваат сами меѓу себе се вика мономер (μόνο – еден, μέρος – дел), а производот на полимеризација се вика полимер (πολύ- многу). Постојат итн. ко-полимери, кои се добиваат со полимеризација на два различни мономера. Покрај тоа, при некои полимеризации, можно е од мономерите, при образувањето на полимерот, да се издвојат мали молекули. Ваквата реакција се вика поликондензација. Постојат различни видови полимеризации во зависност од тоа кои честички учествуваат во процесот на полимеризација. Така на пример постои катјонска, анјонска и радикалска полимеризација. Полимерите се супстанци изградени од молекули со многу големи релативни молекулски маси, во чиј состав влегуваат по меколку илјади идентични структурни единицитн. мономерни единици, кои во структурата наизменично е повторуваат. Затоа, за полимерите се користи и терминот макромолекули.
Полимерите (било природните било синтетичките) имаат сосема различни својства од мономерите од кои се добиваат. Со регулирање на условите на полимеризација (температура, притисок и др.) може да се добијат полимери со точно определени својства. Полимерните материјали, кои уште се викаат и пластични маси, можат лесно да се обликуваати од нив да се прават предмети со различна форма, во различна големина и боја. Тие се отпорни на вода, атмосферски влијанија, на корозија, на голем број хемикалии, а некој од нив издржуваат големи температури. Сепак, секој полимер има свои специфични својства, па затоа тие имаат големо техничко-технолошко значење. Во последниве неколку години се добиени дури полимери што спроведуваат електрична струја.
Биополимери
Биополимерите во иднина треба да добијат широка еколошка поддршка, бидејќи тие треба да ги заменат досегашните пластични материјали за амбалажа, заради нетоксичната и брзата деградација во природата.
Полимери
Како што е нагласено на почетокот, полимерите се органски соедниненија составени од долги молекуларни вериги. Кај молекулите на полимерот се разликува главна верига која содржи голем број на атоми, а најчесто се содржани и странични вериги чија должина по правило е многу помала од онаа на главната верига. Бидејќи главните вериги се многу долги и флексибилни, тие лесно се испреплетуваат.
Вообичаените полимери се составени од соединенија на јаглерод, меѓутоа полимери може да се добијат и од неоргански соединенија, како што се силикатите и силициумите. Има бројни природни полимери (белковина, целулоза, скроб итн.), но полимерните материјали кои се користат во индустријата и секојдневниот живот најчесто не се добиваат од природните полимери. Има два основни вида индустриски важни полимерни материјали: пластики и еластомери. Инаку, во практиката постои тенденција изразот пластика да се користи наместо полимер кога се зборува за полимерите применети за изработка на разни делови.
Пластиките се голема група различни синтетички материјали. Тие се поделени во две главни групи: термопластични и термостабилни, во зависност од нивното однесување при загревањето. За двете категории важна улога играат т.н. адитиви, кој овозможуваат подобрување на јакоста и крутоста, бојата и отпорноста на палење.
Еластомерите се полимери кои се одликуваат со големо реверзибилно издолжување и единствено топлотно однесување. Тие еластично се деформираат во голема мерка кога се оптоварени и може да се вратат во правобитниот облик по растворувањето. Еластомерите може да се издолжуваат најмалку 100%, а често и преку 1000%. Еластомери се природната и синтетичката гума.
Пластиките се важни технички материјали поради многу причини. Тие се одликуваат со најразлични особини. Во некои случаи се незаменливи со други материјали, а во многу случаи се јавуваат како релативно поевтини материјали. Нивната примена дава низа предности: намалување на масата, елиминирање на многу завршни операции при изработка на деловите, поедноставно составување на склоповите, намалување на буката, елиминирање на подмачкувањето итн. Поради тоа масовно се користат во многу индустриски гранки. Добар пример за примената, која постојано расте, е автомобилската индустрија, каде за последните три децении во многу автомобили вградувањето на пластичните материјали е многу зголемено и за повеќе од 12 пати. Тие многу се користат и во електротехниката и електрониката, најмногу поради нивните одлични изолаторски особини.
Спроводливи пластики
Најголем број од пластичните материјали се изолатори и затоа наоѓаат примена за производство на штекери и електрично кабли т.е. за изолација на металните жици. Зборот пластика секогаш асоцира на изолатор. Меѓутоа, во последните децении се добиени полимери т.е. пластични материјали што спроведуваат електрична струја. За ова откритие тројца хемичари ја добија Нобеловата награда за хемија за 2000 г. Спроводливите пластични материјали се полимери во чија структура има наизменични единечни и двојни врски и додатоци на мали количества определени супстанции. Вакви материјали за првпат се направени во средината на 1970-тите години со што се разви ново поле во хемијата и физиката – наука за спроводливи полимери.
Ова откритие важно од теоретска гледна точка, но уште поважна е можноста за практична примена на ваквите материјали. Тие можат да се користат за заштитни филтри против електромагнетното зрачење за сметачките монитори. Прозорските стакла превлечени со тенок филм од вакви материјали можат да се осветлуваал или затемнуваат во зависност од јачината на светлината. Исто така, важни се за изработка на сончеви ќелии, екрани за мобилни телефони и мини телевизиски и сметачки монитори. Најголема перспектива се гледа во можноста од нив да се изработуваат делови во електорниката што ќе се сотојат само од една молекула.
Митохондрија
Митохондрии (од грчки: mitos-нишка и hondros-зрно) — клеточни органели кои се наоѓаат во сите еукариотски клетки. Нивниот облик е непостојан и се менува во зависност од физиолошката состојба на клетката. Бројот, димензиите и распоредот зависат од видот на клетките и нивната активност (во некои жлездени клетки кај животните има многу митохондрии).
Западна Померанија-Риген
Западна Померанија-Риген (Vorpommern-Rügen) — округ во северниот дел на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се граничи со (од запад надесно) Балтичкото Море и окрузите Западна Померанија-Грајфсвалд, Мекленбуршка Езерска Област и Росток. Седиштето на округот е ханзеатскиот град Штралзунд.
Митохондрија
Градба на митохондрија
Митохондриите имаат сложена градба. На електронски микроскоп јасно се гледа дека од цитоплазмата се одвоени со двојна мембрана, на која структурно, а особено биохемиски, се разликуваат надворешна и внатрешна мембрана и внатрешна содржина, т.н. матрица. Внатрешната мембрана се одликува по тоа што создава внатрешни набори (како нецелосни прегради) наречени кристи, што го прекинуваат континуитетот на внатрешниот простор (матрицата) и навлегуваат поплитко или подлабоко во истиот. На површината на кристите се забележуваат голем број топчести структури кои со една куса дршка се поврзани со внатрешната мембрана. Овие структури се наречени оксиозоми (или Ф-1 партикули, атпеозоми). Тие содржат ензими кои учествуваат во процесите на клеточно дишење.
Функција на митохондриите
Во митохондриите се врши аеробното разградување на материите и се ослободува енергија што се преобразува пред сè во ATP, како погоден облик што клетката може да го користи. Имајќи предвид дека митохондриите содржат свои нуклеински киселини (ДНК и РНК) и рибозоми и дека се способни сами да синтетизираат белковини, тие во извесна мерка претставуваат автономни (или семиавтономни) структури. Како такви, тие се способни и за саморепродукција и тоа со делба на диференцирани митохондрии. Овој факт е поврзан со ендосимбиотската теорија, популаризирана од биологот Лин Маргулис.
Западна Померанија-Риген
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Северна Западна Померанија и Риген и поранешниот слободен град Штралзунд, како дел од локалната административна реформа во септември 2011. Името на округот било одлучено на референдум на 4 септември 2011. Проектното име за округот било Северна Западна Померанија.
Сатоши Цунами
(роден ) — јапонски фудбалер.
Месо
Месо — дел, поточно плот од животно (најчесто мускули) кој се користи како храна. Поимот за месо се разликува во различните култури. Така на пример, плотта на рибите и другите морски и речни жители некогаш не се смета за „месо“.
Месото кое го конзумираат луѓето се добива најмногу од домашни животни, специјално одгледувани за оваа цел и убивани и обработени во кланици. Во различните светски кујни се употребува месо од различни животни. Постојат и сериозни културолошки и социјални нормативи кои ги обусловуваат погледите за употреба на различните видови на месо. На пример, во Европа не е приемливо да се јаде кучешко и мачкино месо, но во југоисточна Азија ова е обичен деликатес. Во муслиманските заедници не се јаде свинско месо, а во будистичките - телешко (бидејќи кравата се смета за свето животно). Исто така, во неевропските земји се користи месото на животни кои се различни од најчесто конзумираните во Европа (на пример, диви крупни и ситни цицачи, ладнокрвни животни, водоземци итн.). Дури и во различните европски земји има различни гледишта. Словенските и германските народи не толерираат храна која се состои од водоземци и влекачи (жаби, змии, гуштери), но речиси во сите латинојазични кујни жабешките копани се приемлив деликатес.
Во последно време се произведуваат заменувачи на месото, кои ги имитираат неговите вкус и структура (на пример, растително месо од соја). Главни консументи на овие производи се вегетаријанците. Исто така се разгледува и можноста за одгледување на месо „во епрувета“.
Општи поими
Месото се добива од животни по нивното колење. Обично се колат здрави, згоени и целосно развиени животни. По колењето се одделуваат месото, субпродуктите и техничките суровини.
Под месо најчесто се подразбира мускулатурата. Меѓутоа, тука се вклучени и коските, маснотијата, крвоносните и лимфните садови, нервите, сувожилијата и ‘рскавицата. Во субпродуктите се вбројуваат главите, внатрешни органи, млечни жлезди, лимфни јазли, опашки, екстремитети отсечени под скокачкиот дел, без копита. Во технички суровини припаѓаат крвта, кожата, коските, роговите, копитата, влакната, пердувите.
Разновидности на месо
Според содржината на маснотии во месото, се разликуваат:
Според животното од кое се добива, разликуваме:
Градба
Месото се состои од мускулно, масно, сврзно и коскено ткиво.
Органолептички својства на месото од добиток
Основната боја на месото е црвена. Таа е одредена од количеството на миоглобин во мускулните влакна. Зависи од полот, возраста и расата, како и од соодносот меѓу мускулното и масното ткиво. Кај поухранетите животни бојата на месото е посветла од таа на послабите. Исхраната на животните пред колењето исто така има влијание на бојата. Изразено влијание на ова својство покажува степенот на обескрвување при колењето. Од недобро обескрвените трупови се добива темноцрвено крваво месо.
Конзистенцијата кај пресните меса е плотно-еластична. Со притискање со прст на површината на вакво месо се образува избочина, која брзо се враќа во првобитната положба. Кај младите животни таа е понежна, а кај повозрасните конзистенцијата е поплотна. Ова се должи на количеството на сврзно ткиво, чие количество се зголемува со возраста. Месото добиено од машки животни е исто така со поплотна конзистенција. Месата кои се подвргнати на замрзнување и одмрзнување ја губата плотно-еластичната конзистенција.
Месото добиено од различни видови на животни поседува специфичен мирис. Меѓутоа, ова својство може лесно да се промени. Влијание може да покаже храната со која се хранети животните во деновите пред колењето, употребени медицински средства или состојби на болест. При чувањето на месото во близина на риба, цитрусови плодови или дезинфекциски средства, тоа може да присвои некарактеристичен за него мирис.
Вкусот се определува по топлинска или друга обработка на месото. Карактеристично за сите видови меса е што имаат пријатен вкус, специфичен за одделните видови животни. Факторите кои влијаат на мирисот на месото покажуваат влијание и на неговиот вкус.
Хемиски состав
Белковините претставуваат 18-22% од месото. Тие се неговиот најважен составен дел. Се среќаваат во 10 разновидности во сите елементи на мускулното влакно. Во саркоплазмата се застапени миоген, миоалбумин, миоглобулин и глобулин Х. Во миофибрилите се наоѓаат актин, миозин и актомиозин; во јадрото - нуклеобелковини, а во сарколемата - колаген и еластин.
Липоидите се наоѓаат во минимални количини (до 3%) во саркоплазмата како тесни рабови меѓу мускулните влакна. Во поголеми количини се натрупуваат во стомачната празнина, или под кожата како трупна маснотија.
Екстрактните материи се меѓу- и крајни производи од метаболизмот во мускулното ткиво. Некои од нив ги обусловуваат вкусово-ароматичните квалитети на месото. Може да бидат азотни и безазотни.
Минералните материи во месото се претставени со низа на минерални соли како натриум хлорид, соли на фосфорна киселина и други; макро- и микроелементи. Сите тие се лесноусвоиви за човечкиот организам.
Месото содржи како масто-, така и водорастворливи витамини. Количината во месото зависи од фуражната исхрана пред колењето, возраста на животните, степенот на ухранетост, од годишната сезона и други. Топлинската обработка на месото води до намалување на содржината на витамините. Најголема е загубата при варење (45-60%), по што следува стерилизирање (10-55%) и најмалку при печење (10-50%).
Содржината на ензими во месото е голема.
Одлики на птичјото месо
Кога се зборува за птичјо месо најчесто се има предвид месо добиено од кокошка. Но, вакво месо се добива и од други послабо застапени домашни птици, како мисирка, гуска и патка.
Кај птиците месото сочинува 52% од масата на телото, кај говедата 30 - 35%, кај овците и козите е 20 - 25%, а кај свињите 40 - 50%. Највредниот дел на месото кај птиците се среќава во областа на градите (бело месо) и бедрената област (црвено месо). Белото месо има помалку сврзно ткиво, понежно е и содржи повеќе азотни екстрактни материи. Кожата на птиците влегува во состав на месото.
Класификација на месните производи
Месото се конзумира по обработката. Тоа може да биде сурово, варено или печено. Може ситно да се меле или се конзумира цело. Производите во чиј состав влегува се наречени месни производи. Тие се класифицирани според неколку критериуми на следниот начин:
Маракеш
Маракеш (тамазигт: Murakush, арапски مراكش Murrākush), познат и како „црвениот град“, е град во југозападен Мароко, на падините на Атласките Планини. Градот имал 1.070.838 жители според пописот од 2004.
Како и многу други северноафрикански градови, Маракеш има две главни области: стариот град (медина) и модерниот град.
Меѓународниот аеродром Менара го опслужува Маракеш и околните градови.
Демографија
Официјалниот број на жители на Маракеш е 1.070.838 (според пописот од 2004), Најголемиот дел од населението на Маракеш е од берберско потекло. Според некои извори, постои и голема меѓународна заедница која се состои главно од Европејци, проценета на околу 10.700 жители, најголемиот дел од кои се пензионирани.
Историја
Маракеш е основан во 1062 година, од страна на Јусуф ибн Ташфин. Овој град бил и главен град на Мароко за време на владеењето на Мулај Исмаил. По него, неговиот внук го пренел главниот град од Маракеш во Мекнес.
Име
Маракеш / Муракуш е берберски збор кој значи „Земјата на Господ“. Маракеш е главен град на регионот Маракеш-Тенсифт-Ел Хауц. Овој град го има и најголемиот традиционален пазар во Мароко (соук), а тука се наоѓа и најзафатениот плоштад во цела Африка, наречен Џема ел Фна.
NGC 5756
NGC 5756 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5756 се споменува и како MCG -2-38-12, IRAS 14448-1438.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5756 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5756 има привидни димензии од 2,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 47 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 51' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 62°.
Други поделби
Проучување на NGC 5756 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52825. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5577. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1025.
Рибозом
Рибозомите се ситни, субмикроскопски органели во облик на зрна, што можат да се набљудуваат само со електронски микроскоп. Тоа се универзални органели за сите живи клетки. Се создаваат во јадренцето и по нивното создавање преминуваат во цитоплазмата, каде или остануваат во неа, или се прикрепуваат за ендоплазматичниот ретикулум. Други пак се наоѓаат во некои органели, како во хлоропластите и митохондриите. Бројот на рибозоми во клетката е различен и се движи до неколку илјади.
Рибозомите се надмолекулски комплекси, односно изградени се од белковини и рибозомска РНК. Секој рибозом се состои од две морфолошки подединици, кои се разликуваат по големина и тежина, наречени голема и мала подединица.
Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на белковините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Нивната улога во синтезата на белковините се остварува само ако се поврзани со информациската РНК, и во тој случај се создаваат структури, наречени полизоми (или полирибозоми).
ХЕЦ „Равен“
Равен (Хидроелектрична централа „Равен“ или ХЕЦ „Равен“) — хидроцентрала, која е дел од хидросистемот „Маврово“, со вкупен капацитет од 21 MW.
Особеност
ХЕЦ „Вруток“ е проточна хидроелектрична централа со установена моќност од 7 MW по агрегат, или вкупно 21 MW. Просечното годишно производство на електрична енергија е 42 GWh.
Изборна единица 2
Изборната единица 2 е е една од шесте изборни единици во Македонија. Оваа изборна единица опфаќа општини од Град Скопје и северна Македонија. На парламентарните избори од оваа изборна единица се избираат дваесет пратеници за Собранието на Македонија.
Општини
Изборната единица 2 опфаќа територија на 10 општини:
Ласло Гараци
Ласло Гараци (унгарски: Garaczi László), (1956, Будимпешта, Унгарија -) е современ унгарски писател (поет, драматург, прозаист), есеист, сценарист и преведувач.
Животопис
Ласло Гараци е роден во 1956 година во Будимпешта. Дипломирал филозофија на универзитетот ЕЛТЕ во Будимпешта, како и на Педагошката академија во Егер. Од 1982 година е професионален писател.
Творештво
Ласло Гараци е автор на поголем број поетски и прозни дела, а некои од нив се преведени на германски јазик. Исто така, три негови раскази се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "Сецирање на живо", во издание на издавачката куќа "Темплум". Покрај пишувањето, тој се занимава и со преведување од германски јазик.
Негови поважни дела се:
Признанија
Гараци е добитник на повеќе награди, како што се:
ФК Ешален
ФК Ешален е швајцарски фудбалски клуб од градот Ешален. Тимот во моментов се натпреварува во 1. Лига Класик, четвртото ниво во швајцарската фудбалска пирамида. Клубот е формиран во 1921 година и ги игра своите домашни натпревари на Стадионот Шпортплац Сапинс.
Северен мост (Киев)
Северен мост (украински: Північний міст) е мост кој минува низ реката Днепар во престолнината на Украина, Киев.
Мостот е дизајниран од страна на архитектот Анатолиј Доброволски, и истиот започнал да се гради во 1971 година, а во употреба бил пуштен во 1976 година. Мостот е долг 816 метри и широк 31,4 метри. Висината на кулата на мостот е 116 метри.
Во 1983 година била отворена тролејбусна линија.
Титоизам
Титоизам е комунистичка идеологија наречена според jугословенскиот водач, Јосип Броз Тито, употребувана да се опише специфичната политичка идеологија што се градела во СФР Југославија по расколот што настанал помеѓу Советскиот Сојуз и СФР Југославија по отфрлањето на Резолуцијата на Информбирото од страна на Комунистичката Партија на Југославија.
Облик
Елементите на титоизмот се засновани на принципот: во секоја држава средствата потребни да се достигнат целите на комунизмот мора да бидат диктирани од самата држава, а не од некоја друга. Во времето на владеење на Тито, особено било значајно Југославија да ги достигне целите на комунизмот независно од Советскиот Сојуз.
Терминот титоизам првично бил употребуван како навреда. Први го употребиле приврзаниците на Јосиф Сталин од Москва во периодот кога постоела тензија помеѓу Советскиот Сојуз и Југославија познат како Информбиро, а траел од 1948 до 1955 година.
За разлика од остатокот од Источна Европа, која потпаднала под советско влијание по крајот на Втората светска војна, Југославија, под силното водство од Маршалот Тито и фактот дека југословенските партизани ја ослободиле земјата само со ограничена помош од Црвената Армија, останала независна од Москва. Југославија останала еднинствена комунистичка држава на Балканот која го издржала притисокот од Москва да се приклучи кон Варшавскиот Пакт и останала „социјалистичка, но независна“ сѐ додека не пропаднал Советскиот комунизам во доцните 1980-ти и раните 1990-ти. Низ времето поминато работејќи, Тито останал горд на независноста на Југославија од Советскиот Сојуз и останал на својот став дека Југославија никогаш целосно нема да го прифати членството во Советот за заемна економска помош. Тито отворено отфрлил многу аспекти на сталинизмот со кои не се согласувал.
Советскиот Сојуз најчесто ја обвинувал Титова Југославија за троцкизам и фашизам. Тие обвинувања биле засновани на работничкото самоуправување и теоријата за здружен труд (полиси за делење на профитот и индустрии раководени од страна на работниците а иницирани од него, Милован Ѓилас и Едвард Кардељ во 1950 година). Во ова, Советскиот Сојуз ги видел (или се преправал дека ги гледа) почетоците на комунизмот на советите т.е. на корпоративизмот.
Нападите со оваа пропаганда биле фокусирани на карикатурата на Тито - Касапот (на работничката класа), насочени да го прикажат него како прикриен агент на западниот империјализам. Всушност, Тито и бил сојузник на Западните сили, но тој никогаш не ги изгубил комунистичките идеали. Сепак, тој период бил означен од острата репресија на противниците, луѓе кои изразувале восхит кон Советскиот Сојуз, или пак оние кои ја почитувале руската култура. Голем број од противниците на режимот биле пратени во логорот Голи Оток.
Позадина
На почетокот една од омилените личности на Сталин, Тито ја водел левичарската опозиција во времето на фашизмот т.е. Втората светска војна. Тито неколкупати се сретнал со раководството на Советскиот Сојуз за да разговараат за иднината на Југославија. Со тек на времето овие преговори станале помалку срдечни, бидејќи Тито немал намера да ја предаде извршната власт, ниту пак да дозволи надворешни влијанија (овој став на Тито подоцна придонел да стане дел од Движењето на Неврзаните).
Тито го налутил Сталин поради тоа што се сложил со проектите на бугарскиот водач Ѓорги Димитров, според кои Југославија и Бугарија требало да се спојат во една федерација. Ова водело до потпишување на договор за соработка, во 1947 година во Блед. (Димитров вршел притисок Романија да стане дел од заедничката федерација, изразувајќи ги неговите убедувања за време на посетата на Букурешт, во почетокот на 1948). Политиката за создавање на регионални блокови бил принцип кој се користел во Комитерните полиси – покажувајќи ја лутината на Советскиот Сојуз кон државите на една нација (англиски: nation-state) во Источна Европа и последиците од Париската конференција.
Мекнес
Територијата на која денес е градот била под доминација на Римското Царство во 117 п.н.е.
Гросгершен
Гросгершен (Großgörschen) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Лицен (Саксонија-Анхалт).
Ветруп
Ветруп (Wettrup) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Соседни општини
Ветруп се граничи на север со градот Хазелине и општината Дорен во општинската заедница Херцлаке, на исток со општините Берге и Бипен, обете во општинската заедница Фирстенау во округот Оснабрик, како и со општината Хандруп на југозапад.
Telnet
Телнет претставува мрежен протокол кој се користи во интернетот и локалните мрежи за да обезбеди двонасочна интерактивна текст-комунукација користејќи виртуелна терминал врска. Корисничките податоци се пресретнуваат со Телнет контролна информација во 8-битни бајт ориентирани податоци поврзани со Трансмисиски контролен протокол(TCP).
Телнет е основан во 1969 почнувајќи со RFC 15, подоцна проширено со RFC 854 и стандардизирано како Internet Engineering Task Force(IETF) интернет стандард STD 8, еден од првите интернет стандарди. Телнет овозможува пристап до интерфејс командната линија(command-line interface, вообичаено на оперативниот систем) на оддалечен опслужувач. Поголем број од мрежната опрема и оперативниот систем заедно со TCP/IP stack ги поддржуваат Телнет услугите за оддалечените конфигурации (вклучувајќи системи засновани на Windows NT). Поради безбедносните проблеми на Телнет протоколот неговата употреба за оваа намена се намали во однос на SSH.
Историја и стандарди
Телнет претставува клиент-опслужувач протокол, заснован на сигурен ориентиран транспорт. Најчесто овој протокол се употребува за да овозможи врска до TCP(Трансмисиски конролен протокол) влез број 23, каде Телнет-опслужувач апликацијата се користи. Телнет финкционира TCP/IP, а оригинално е заснован на Програма за контролирање на мрежен прoтокол(NCP). Пред 5 Март, 1973 година Телнет претставувал ад-хог протокол без официјална дефиниција. Во суштина користел 8-битен канал за разменување на 7-битни ASCII податоци. Секој бајт што ќе остане при разменувањето на 7-битни ASCII податоци на битови претставувал специјален Телнет карактер. На 5 Март, 1973 бил дефиниран Телнет стандард протокол во UCLA со издавање на 2 NIC документи: Телнет протокол спецификации, NIC #15372, и опциони Телнет спецификации, NIC #15373. Поради палетата на поставки на структурата на протоколот, многу верзии беа направени, некои од нив беа преземени како Интернет Стандарди, IETF документи STD 27 низ STD 32. Некои верзии беа широко имплементирани а други се предложени како стандарди на IETF.
Безбедност
Кога Телнет беше развиен во 1969 повеќето од компјутерските корисници беа во компјутерските одделенија на академските интитуции, или пак на големите приватни и владини истражувачки институции. Сигурноста во овие околини во почетокот не претставувал некој поголем проблем сè до 1990 година сè до појавата на Bandwidith. Сè поголемиот број на корисници на компјутерските системи со пристап до интернетот и сè поголемиот број на корисници кои се обидуваат да им наштетат на другите кориснички опслужувачи доведе до тоа криптираните податоци да станат потреба во компјутерскиот свет. Експертите во компјутерската безбедност како што се научниците од SANS институтот препорачуваат дека користењето на Телнет врската на далечинско конектирање треба да биде избегнето во сите нормални ситуации од следниве причини:
Сите проблеми околу сигурноста и безбедноста во Телнет комунациите драстично ја намали употребата на Телнет протоколите, а особено во секојдневното употребување на интернетот за разлика од Secure Shell (SSH) протоколот кој беше развиен во 1995. SSN ги обезбедуваше повеќе од функционалностите на Телнет протоколот, но со назначени подобрувања во енкриптирањето на приватните податоци меѓу кои и лозиниките од можноста да бидат пресретнати, а исто така и употребата на приватниот клуч како доказ дека компјутерот е тој што навистина се претставува. Како што се случи и со некои од првите интернет протоколи, така се појавија и подобрени верзии на Телнет протоколот како што се Transport Layer Security (TLS) безбедноста и Simple Authentication and Security Layer (SASL) потврда дека се решаваат горенаведените проблеми. Повеќето од Телнет имплементациите не ги содржат овие додатоци за заштита и безбедност на податоците и со тоа се доведе до значително мал интерес за Телнет протоколот.
Телнет 5250
IBM 5250 или 3270 работната станица е поддржана со Телнет клиенти, TN5250/TN3270, и  IBM опслужувачи. Клиентите и опслужувачите се дизајнирани да пропуштат IBM 5250 податоците преку Телнет генерално ја поддржуваат SSL енкрипцијата, и SSH не вклучува 5250 пропуштање. Под OS/400, влез 992 е претставува основен влез за обезбеден телнет.
Телнет Податоци
Сите октет податоци освен \377 се пренесени преку TCP комуникација како што се. Исто така Телнет апликацијата за клиенти може да се користи за подобрување на интерактивната ТСР употреба и целосно се верува дека таквата употреба која што не корист IAC(\377 карактер или 255 во децимала) е функционално идентично. Како и да е постојат и други виртуелни мрежни терминални правила, како што е побарувањето за враќањето на основниот карактер(CR, ASCII 13) да биде проследен со NULL(ASCII 0 ) карактер којшто прави разлика помеѓу телнет протоколот и TCP употреба. Од друга страна, многу системи сега имаат вистински TCP клиенти , како што се netcat или socat на UNIX и PuTTY на Windows, којшто исто така може да се користи за мануелен разговор со други сервиси без специализиран софтвер за клиенти. Како и да е Телнет сè уште се користи за дебагирање на некои мрежни уреди како што се SMTP, IRC, HTTP, FTP и POP3 опслужувачите, но од сите овие само FTP вистински користи Телнет формат.
Тековна состојба
Почнувајќи од средината на 2010 Телнет протоколот најчесто е користен за”влез оддалеку”, но Телнет е популарен и други различни области на примена: Телнет е дел од FTP протоклот. FTP податоците се пренесуваат во Телнет формат, иако некој софтвер ги имплементира погрешно.
Видуше
Видуше (многу често сретнувано и како Видуша) — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Долна Река, во околината на градот Дебар.
Географија и местоположба
Видуше се наоѓа во областа Долна Река, во западниот дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше, меѓу десната страна на реката Радика и источната падина на планината Дешат, чиј атар се издига до сртот на планината, каде што на тесен дел се допира со државната гранична линија со Албанија. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 1.110 метри.
Селото е сместено на средно висока тераса, над реката Радика, а под Вели Врв. Оддалечено е 11 километри од општинското средиште Ростуше, 28 километри северно од Дебар и 48 километри југозападно од Гостивар.
Како месности во атарот на селото се сретнуваат следниве: Бела Вода, Осој, Аџинова Ливада, Бара, Касаново Бачило, Св. Недела, Вели Врх, Студени Извор, Лазишче, Свитурица, Биљаково, Абдиов Дол, Куќериче, Старо Село, Лопушник, Јаловарска Планина, Шутароска, Зверина, Стара Кула и Иноска.
Селото има збиен тип и е поделено на две маала, Пировци и Село.
Историја
Видуше првпат се споменува во пописните дефтери во 1467 година како христијанско село со 4 семејства. Потоа се споменува и во 1536/39 година со 14 христијански семејства и 1 неженет. Првпат како муслиманско село е забележано во пописните дефтери од 1583 година, каде се регистрирани 10 семејства и 6 неженети.
Од месностите Куќериче и Старо Село, може да се заклучи дека селото било преместувано низ текот на годините. Селаните на Жировница, пак, споменуваат дека таму некогаш се наоѓале нивните кошари, па така настанало селото Видуше.
Во век, Видуше било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото зафаќа простор од. На него преовладуваат шумите на површина 615,2 хектари, пасиштата заземаат 38,5 хектари, додека на обработливото земјиште отпаѓаат само 52,3 хектари.
Селото, во основа, има сточарско-шумарска функција.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Видуше е село со 30 домаќинства и 75 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година, селото има 320 Македонци-муслимани.
Селото е мало и во 1961 година броело 225 жители, кои повеќето се изјасниле како Турци, додека во 1994 година бројот се намалил на 207 жители, од кои 92 биле Македонци, 62 Турци, двајца Албанци и 51 останат.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Видуше живееле 185 жители, од кои:
* Жителите кои се изјасниле како Турци, всушност претставуваат Македонци со исламска вероисповед, бидејќи најголем дел од нив се изјасниле дека македонскиот јазик им е мајчин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 37 жители, од кои 2 Македонци, 1 Албанец, 9 Турци, 13 останати и 12 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Видуше:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Во Видуше отсекогаш живееле Македонци. Според записите на Томо Смилјаниќ - Брадина на почетокот на XX век во Видуше живееле македонски муслимански родови, за чие потекло не се знае.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Ростуше, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Маврови Анови, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на општина Ростуше се наоѓало во периодот 1955-1957.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0475 според Државната изборна комисија, сместено во простории на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 165 гласачи.
Општина Струмица
Општина Струмица — општина која се простира во западниот и централниот дел на Струмичкото Поле, со површина од. На исток се граничи со Општина Босилово, на запад со Општина Конче, на север со Општина Василево, на југоисток со Општина Ново Село, а на југозапад со Општина Валандово. Ја сочинуваат 25 населени места, со вкупно население од 54.676 жители. Седиште на општината е Струмица.