cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Протопланетарен диск
Во јули 2018 година, била пријавена првата потврдена слика на таков диск, во која има нова егзопланета, именувана ПДС 70б.
Создавање
Протоѕвездите се создаваат од молекуларни облаци кои се состојат првенствено од молекуларен водород. Кога дел од молекуларниот облак достигнува критична големина, маса или густина, тој започнува да пропаѓа под сопствената гравитација. Бидејќи овој колаптен облак, наречен сончева маглина, станува погуст, случајните движења на гас првично присутни во облакот во просек во корист на насоката на нет импулсниот моментум на маглината. Зачувувањето на импулсниот момент предизвикува ротацијата да се зголеми како што полупречникот на маглината се намалува. Оваа ротација предизвикува облакот да се смачка - како што е правење на рамна пица од тесто - и да добие облик на диск. Ова се случува затоа што центрипетското забрзување од орбиталното движење се спротивставува на гравитационото влечење на ѕвездата само во радијална насока, но облакот останува слободен да пропаѓа во вертикална насока. Исходот е создавање на тенок диск поддржан од притисок на гас во вертикална насока. Првичниот колапс трае околу 100 000 години. После тоа време, ѕвездата достигнува температура на површината слична на онаа на главната секвенсна ѕвезда со иста маса и станува видлива.
Протепланетарни дискови се забележани околу неколку млади ѕвезди во нашата галаксија. Набудувањата од вселенскиот телескоп Хабл покажаа дека се создаваат проплиди и планетарни дискови во маглината Орион.
Однос со абиогенезата
Врз основа на неодамнешните студии на компјутерски модели, сложените органски молекули неопходни за живот може да се создаваат во протопланетарниот диск на зрна од прашина што го опкружуваат Сонцето пред формирањето на Земјата. Според студиите на компјутер, истиот тој процес може да се случи и околу други starsвезди кои се здобиваат со планети. (Исто така, видете Вонземски органски молекули ).
Црква „Св. Преображение“ - Припор
Светото Преображение Христово — црква, која се наоѓа на месноста Теферич во скопската населба Припор во Општина Кисела Вода.
Жаклина Јовановска
Жаклина Јовановска (1971, Куманово) - градоначалник на Општина Старо Нагоричане.
Црква „Св. Преображение“ - Припор
Црквата е висока осум метри, а широка пет метри. Во близина на црквата изградена е камбанарија. Уреден е самиот двор на црквата, во кој се наоѓа и чешма.
Жаклина Јовановска
Кариера
Вработена во Јавното претпријатие „Чистота и зеленило“ - Куманово, по што станува градоначалник на Општина Старо Нагоричане, откако победи на локалните избори во 2017 година како кандидат на СДСМ.
Архиви на Друштвото на народите
Архивата на Друштвото на народите е збирка на историски записи и официјални документи на Друштвото на народите. Колекцијата е сместена во Канцеларијата на Обединетите нации во Женева (УНОГ), каде што управува со одделот за институционална меморија (ИМС) на Библиотеката на ООН и архивите во Женева. Се состои од приближно 15 милиони страници содржина и опфаќа скоро 3 линеарни километри. Историското значење на архивите на Друштвото на народите е признато од УНЕСКО, со неговиот натпис на Регистарот на меморијата на светот во 2009 година.
Историја и обем
За време на своето постоење (10 јануари 1920 - 18 април 1946), Друштвото на народите создавало и чувало записи; сепак, нејзините архиви се поклопуваат со нејзиното основање и распуштање, датираат од преговорите за Версајскиот договор во 1919 година и се протегаат до ликвидацијата на Друштвото по нејзиното затворање во 1946 година. Општо, Друштвото водело евиденција само како последица од нејзините функции (т.е. без намера да ја зачува својата историја). Уште во 1919 година, Секретаријатот на Друштвото развило Регистар, кој бил одговорен за отворање на досиејата и водење на регистри во врска со администрацијата, како и со официјалните акти на Друштвото, особено отелотворени во функционирањето на Советот и Собранието и нивните придружни комитети, комисии и конференции.
Во 1946 година, Обединетите нации ги добиле записите и документите за регистрација на Друштвото. Во тоа време, овие не биле сметани за архива во вистинска смисла на поимот, а пристапот беше крајно ограничен. Дури во 1956 година, за време на нивната реорганизација под библиотеката на УНОГ, тие биле официјално признати како одделни од администрацијата на ООН. Сепак, пристапот сè уште бил многу ограничен, доделен на истражувачите само според многу строг систем на „заслуги“.
Во 1965 година, Карнегиската фондација за меѓународен мир предложила да се финансира проект за отворање материјали на Друштвото за истражувачите. Проектот започнал во 1966 година и завршил во 1969 година. Главната испорака била создавање на примарна помош за наоѓање на архивите, Répertoire Général (достапен во надворешни врски), што одговарало на промената на записите и документите на Друштвото во соодветна архива. Пристапот до архивите бил дополнително дефиниран со официјалните правила утврдени во документот со две страници насловен како „Пристап до архивите на Друштвото на народите“, објавен во билтенот на Генералниот секретар во 1969 година.
Структура
Архивите на Друштвото на народите е историска колекција на Архивите на Обединетите нации во Женева. Распоредени според административните делови што постоеле за време на Друштвото на народите, како што е Секцијата за мандати, која се фокусирала на администрација на териториите според системот на мандати, создадени со Версајскиот договор. Архивите биле поделени во два главни сегмента: Архивската група на Секретаријатот и Надворешните фондови. Фондовите Нансен (т.е. „Мешана архивска група за бегалци“) е единствениот дел за кој се смета дека е хибрид од овие два сегмента.
Архивската група на Секретаријатот
Архивската група на Секретаријатот опфаќала архиви произведени или примени во седиштето на Друштвото на народите во Женева. Се состоела од податотеки воспоставени од Регистарот или податотеки генерирани од одредени делови на Друштвото. Овие биле познати како регистарски податотеки со секции.
Регистарот
Регистарот бил централизирана функција на Секретаријатот што ги индексирал и обработувал повеќето од записите на Друштвото на народите според официјалните правила. Регистарските податотеки биле распоредени во три различни хронолошки периоди: 1919–1927, 1928–1932 и 1933–1946.
Податотеки со дел
Податотеките со секциите биле спонтано создадени и развиени слободно од специфичните делови (на пр., Оддел за економија и финансии, Оддел за мандати, итн.) Според тоа, тие немале „вистинска официјална историја“. Поради нивното одделување од Регистарот, податотеките со делови биле организирани од нивниот оддел. Затоа, податотеките со Секциите имале тенденција да бидат помалку организирани од податотеките во регистарот.
Надворешни фондови
Надворешните фондови биле архивски групи со надворешно потекло, што значи дека биле собрани надвор од Секретаријатот. Тие биле дефинирани и контролирани од специфичните институции што ги создале. Примерите вклучуваат Управна комисија на сливот Саар и архивите на канцеларијата на Друштвото во Берлин.
Колекции
Освен двата главни сегмента, архивите на Друштвото содржеле и „Колекции“, кои биле групи на материјали собрани независно од администрацијата на Друштвото. Главната група од ваков вид била позната како збирка на „документи“ на Друштвото.
Уништени или изгубени архиви
Делови од архивите на Друштвото на народите биле уништени во различно време од различни причини. Податотеките по секции, на пример, не морало да бидат подложени на правилата на Регистарот, и ова често резултирало во делови што ги уништувале записите заради административна погодност. Во други прилики, уништувањето било последица на воената состојба. Најсериозни загуби биле загубите на одредени досиеја за подоцнежните делови и документите на првите два генерални секретари.
Многу надворешни фондови биле изгубени, подложени на оштетување на времето на војната и/или систематско уништување. До денес не е познат точниот број на архиви што недостасуваат.
Вкупен дигитален пристап до архивскиот проект на Лигата на нациите
Во 2017 година, Библиотеката на УНОГ го започнала вкупниот проект за дигитален пристап до архивата на Друштвото на народите, со намера да се зачуваат, дигитализираат и да обезбедат пристап до Интернет до архивите на Друштвото на народите. Неговата основна цел е да го модернизира пристапот до архивите за истражувачите, образовните институции и пошироката јавност.
Чандарли (семејство)
Чандарли — познато и влијателно турско семејство чии потомци се стекнувале со големи позиции во управувањето на Османлиското Царство. Во текот на 14 век ова семејство било сметано второ по важност веднаш по Османлиската династија.
За разлика од останатите европски монархии, Османлиското Царство немала аристократски семејства и секое семејство имало еднакви шанси да се искачи кон хиерархијата на управувањето на империјата. Истото важело и за етничките разлики, но како предуслов бил прифаќање на исламот. Сепак, во раните години на империјата семејството на име Чандарли успеало да се стекне со огромна моќ во империјата.
Корените на ова семејство потекнуваат од денешното село Чандир во Централна Анадолија. По основањето на османлискиот бејлик, семејството се населило во Изник (Никеја), каде еден член на семејството станал кадија во 1326 година. Во периодот од 1365 до 1499 година, пет члена од ова семејство станале големи везири.
Најголема политичка моќ семејството уживало во времето на Мурат II. Кога Мехмед II, тогаш на 12 години, станал за првпат султан, во 1444 година морал да го повика својот татко за помош во Битката кај Варна и никогаш не ја заборавил улогата на Халил Чандарли за последователното враќање на престолот на неговиот татко. Тој чекал погоден момент за да стави крај на моќта на ова семејство. По освојувањето на Истанбул во 1453 година Халил бил погубен а следните четири везири биле од нетурско потекло (девширме).
Во следните години иако неколку членови од семејството работеле и под другите султани, тие никогаш немале можност да ја вратат силата од пред 1453 година.
Иван Тричковски
Иван Тричковски (роден 18 април 1987) — македонски фудбалер, напаѓач на АЕК Ларнака и на македонската репрезентација.
Бил прогласен за најдобар фудбалер во македонското првенство за 2007 година и најдобар македонски фудбалер во странство за 2011 година, додека настапувал за кипарскиот клуб АПОЕЛ. Тој е активен репрезентативец на Македонија и моментално се наоѓа на осмотто место по бројот на настапи за репрезентацијата со 67 одиграни натпревари.
Тричковски ја претставувал Македонија во младите репрезентации под 17, под 19 и под 21 година. Дебитирал за сениорската репрезентација во 2010 година, во натпревар против Азербејџан, во кој исто така го постигнал и својот прв гол во црвено-жолтиот дрес. Со македонската репрезентација, учествувал на Европското првенство 2020.
Почетоци и Вардар
Своојата кариера како професионален фудбалер ја започнал во 2004 година, кога дебитирал за екипата на Вардар во Првата македонска фудбалска лига. Својот прв гол во првенството го постигнал на 9 април 2005, во поразот со 2-1 од Беласица во Струмица. Следната сезона, во своето деби во европските натпреварувања, Тричковски го постигнал својот прв гол во ремито 1-1 против албанскиот Елбасан во квалификациите за Купот на УЕФА. Тој поминал две ипол сезони со црвено-црните забележувајќи 6 лигашки погодоци.
Работнички, Црвена Ѕвезда и Еносис Паралимни
Во јануари 2006, Тричковски преминал во екипата на Работнички, каде играл година дена пред во јануари 2008 година да потпише за Црвена Ѕвезда. Дебитирал за црвено-белите на 1 март 2008 година, во победата со 4-1 на домашен терен над лутиот соперник Партизан, влегувајќи како замена во завршницата од натпреварот. Следната сезона го забележил својот прв погодок во дресот на Црвена Ѕвезда во гостинската победа со 1-2 над Напредак. Во следните натпревари, тој забележал уште два гола, но во вториот дел од сезоната паднал во заден план и откако неговата кариера во клубот не се развила како што посакувал заминал во Кипар: таму најпрво играл на позајмица за екипата на Еносис Неон Паралимни, каде во сезоната 2009-2010 постигнал 8 гола на 29 натпревари, а потоа во мај 2010 потпишал тригодишен договор со АПОЕЛ од Никозија во трансфер вреден вреден 300.000 евра.
АПОЕЛ
Дебитирал за новиот клуб во квалификациите за Лига Европа против литавнскиот Таурас, а во реваншот против истиот противник го постигнал и својот прв погодок за АПОЕЛ. Во сезоната 2010-2011, Тричковски постигнал 11 гола и како најдобар стрелец на клубот (изедначен со Естебан Солари) бил еден од најзаслужните за триумфот на АПОЕЛ во кипарското првенство.
Следната сезона со клубот го освоил Суперкупот на Кипар совладувајќи ја Омонија со 1-0, и бил важна алка во незаборавната "бајка" на АПОЕЛ во Лигата на шампионите каде клубот стигнал до четвртфиналето, а на патот до таму македонскиот напаѓач постигнал еден гол во натпреварот од групната фаза против Шахтар Донецк што завршил нерешено 1-1. Тричковски, исто така, играл и во реванш осминафиналниот натпревар против Олимпик Лион и бил еден од прецизните изведувачи на удар од 11 метри за својот клуб помагајќи АПОЕЛ да ги елиминира французите по изведување на пенали, откако по двата натпревари и продолженијата вкупниот резултат бил изедначен 1-1.
Клуб Бриж и Васланд-Беверен
Во 2012 година, Тричковски потпишал за белгискиот Клуб Бриж за сума од 1.2 милиони евра. Сепак, во текот на целата сезона со Бриж тој се мачел да се избори за минути на теренот, играјќи многу малку во првиот дел од сезоната. Својот прв гол го постигнал на 8 ноември 2012, во натпреварот против во Лига Европа што завршил 2-2, додека првиот гол во белгиското првенство го постигнал на 9 февруари 2013, во победата со 3-1 над Ауд-Хеверле Левен.
Сезоната ја завршил со 23 настапи и 2 гола, по што во јули 2013 бил позајмен на Васланд-Беверен, каде одиграл 35 натпревари постигнал 6 гола.
Ал Наср и Легија
Во јули 2014 година, Тричковски го напуштил европскиот континент и се преселил во Ал Наср, клуб од Обединетите Арапски Емирати. Тој постигнал гол уште на своето деби за Ал Наср во првенството, и тоа само 18 минути по неговото влегување во игра од клупата за резерви во победата со 3-0 против екипата на Шарџа. Со клубот ги освоил и двата домашни купови во ОАЕ за сезоната 2014-2015: Купот на Претседателот и Лига купот. Сепак, откако во вториот дел од сезоната го загубил првотимскиот статус, одлучил да го напуштил клубот.
На 17 август 2015, напаѓачот потпишал за полската екипа Легија Варшава. Слично како и во претходниот клуб, Тричковски постигнал гол на своето деби и за Легија во ремито 2-2 против Заглебје Лубин. И покрај тоа што бил стандарден во натпреварите од УЕФА Лига Европа, тој сепак не успеал да се избори за поголема минутажа во првенствените натпревари и си заминал од полската екипа после само три месеци.
АЕК Ларнака
На 25 јануари 2016, Тричковски се вратил во првенството на Кипар после повеќе од три години по неговиот последен престој во оваа земја, потпишувајќи договор со екипата на АЕК Ларнака. Во сезоната 2017-2018, со АЕК го освоил Купот на Кипар постигнувајќи 3 гола на патот на клубот до титулата. Следната сезона, Тричковски бил избран за најдобар фудбалер во кипарското првенство во изборот на тренерите.
Пред почетокот на сезоната 2019-2020, тој бил назначен за капитен на АЕК Ларнака, по пензионирањето на шпанецот Давид Катала. Тоа како додатно да го мотивирало Тричковски, кој ја завршил сезоната како најдобар стрелец во кипарското првенство со 20 постигнати голови, што претставува и негов личен рекорд за најмногу постигнати голови во една фудбалска сезона.
Во октомври 2021 година, Тричковски го продолжил договорот со својот клуб до 2024 година.
Репрезентативна кариера
Тричковски ја претставувал Македонија во селекциите под под 17, под 19, под 21 година и сениорската репрезентација.
За репрезентацијата под 17 години, Тричковски постигнал два гола во три настапи: против Италија на 21 септември 2003 година, и Луксембург на 25 септември 2003, двата важечки за квалификациите за Европското првенство под 17 години.
Потоа тој играл и во репрезентацијата под 19 години, за која забележал 6 настапи и постигнал 3 гола против репрезентациите на Азербејџан, Ерменија и Франција. Исто така, играл и во квалифкациите за Европското првенство под 19 години 2006.
За репрезентацијата под 21 година, настапувал во периодот 2006-2008. Одиграл 9 натпревари, а единствениот гол го постигнал против Швајцарија во победата со 2-1 во квалифкациите за Европското првенство под 21 година 2009. Уште додека бил дел од репрезентацијата под 21 година, тој го добил првиот повик во сениорската репрезентација од селекторот Среќко Катанец, за пријателски натпревар против во февруари 2008, но бил принуден да го откаже настапот поради повреда.
За сениорската репрезентација дебитирал на 29 мај 2010, во пријателски натпревар против одигран во Бишофсхофен; Македонија победила со 3-1 во тој натпревар, а првиот гол за црвено-жолтите во 8-мата минута го постигнал Тричковски. Откако погодувал само на пријателски натпревари, на 26 март 2011, Тричковски го постигнал својот прв гол за Македонија во квалификациски натпревар против во поразот со 2-1 во Даблин. На 6 септември 2018, Тричковски ја затресол мрежата на во новоформираното натпреварување УЕФА Лигата на нации.
Во јуни 2021, Тричковски бил повикан од селекторот Игор Ангеловски да ја претставува Македонија на Европското првенство 2020. Тој играл на сите три натпревари од групната фаза, во која црвено-жолтите и го завршиле својот настап на турнирот. Веднаш по завршувањето на Европското првенство, Тричковски се простил од репрезентативниот дрес во кој забележал 67 настапи и 7 голови.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 21 јуни 2021.
Септичен артритис
Септичен артритис е интензивно болна инфекција на зглобовите во целина.
Опис на инфекцијата
Септичниот артритис најчесто ги погаѓа доенчињата и постарите лица, а најчесто страдаат колената и колковите. Најчесто е предизвикан од бактериски, габични или вирусни инфекции. Инфекцијата на зглобовите може да биде предизвикана од бактериите во друг дел од телото, кои патуваат низ крвотокот. Исто така, оваа инфекција може да се случи при силна, продорна повреда, кога бактериите доаѓаат директно во допир со зглобот. Најчест причинител на инфекцијата е бактеријата стафилококус ареус, која живее дури и на здравата кожа. Септичниот артритис може да се развие и кога има инфекција на горниот респираторен тракт или на уринарниот тракт, која се шири низ крвотокот. Поретко, инфекцијата се развива од пункција, операција или интравенозно примање дрога. Инфекцијата настанува затоа што обвивката на зглобовите (синовијалната мембрана) има мала способност за заштита од инфекции. Септичниот артритис обично предизвикува непријатност и тешкотии при користењето на заболените зглобови, кои се потечени, црвени и топли, проследено со треска. Септичниот артритис брзо и сериозно може да ги оштети 'рскавицата и коските.
Третман
Третманот на септичниот артритис вклучува дренажа со помош на игла или операција. Исто така, за да се запре инфекцијата се потребни интравенозни антибиотици. Со дренажата се отстранува инфицираната течност, што е од клучно значење при лекувањето. Таа може да се извади со игла која се вметнува во зглобниот простор или преку артроскопија, кога со флексибилна цевка со видео-камера се влегува во зглобниот простор. Сепак, инфицираната течност тешко се ваѓа од некои зглобови (на пример, колковите) и тогаш е потребно да се спроведе хируршка интервенција. Потоа, важно е да се идентификува видот на микробите што ја предизвикале инфекцијата, по што се даваат антибиотици, најпрво венозно, а подоцна и орално. Обично, третманот трае 2-6 недели, а употребата на антибиотиците носи ризик од несакани појави, како: повраќање, гадење, дијареа и алергиски реакции.
NGC 6144
NGC 6144 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6144 се споменува и како IC 4606, GCL 42, ESO 517-SC6.
Откривање
Објектот е откриен на 22 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6144 е од видот XI. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m. NGC 6144 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 27 м 14,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -26° 1' 27"".
Други поделби
Проучување на NGC 6144 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 336; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6798. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1105.
Северозападнокавкаски јазици
Северозападнокавкаски јазици (апхаско-адигејски или (северно)понтски јазици) — група на јазици говорени во регионот Кавказ, особено во Русија (Адигеја, Кабардино-Балкарија, Карачаево-Черкесија) во Грузија (Абхазија) и Турција. Ова е посебна група, одделна од североисточнокавкаската, чии јазици се наречени и „севернокасписки“.
Рубен Фернандес (велосипедист)
Рубен Фернандес Андухар (Rubén Fernández Andújar; р. во ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за UCI World Tour екипата.
Во август 2014 година, најавил дека Фернандес потпишал со нив двегодишен договор.
Лоза
Лози (науч. Vitaceae) — семејство дикотиледонски цветни растенија каде спаѓаат виновата и петолисната лоза. Го носи името на типскиот род лоза (Vitis).
Видовите од родот лоза (Vitis) имаат по 38 хромозоми (n=19), со исклучок на подродот Muscadinia, кој има 40 (n=20). Родовите Ampelocissus, Parthenocissus и Ampelopsis исто така имаат по 40 хромозоми (n=20), додека Cissus има 24 (n=12).
Видовите од родот тетрастигма (Tetrastigma) се домаќини на паразитските растенија од фамилијата рафлезии (Rafflesiaceae).
Мрежата за истражување на фило филогенијата на скриеносемениците и APG, во Лози го вбројуваат родот Leea.
Ксенија Милошевиќ
Ксенија Милошевиќ (26 април 1982 година во Белград, Србија, СФР Југославија) е српска пејачка и виолинистка и членка на женскиот бенд убави Кралици, кој е создаден со спојување на придружните вокали на Марија Шерифовиќ по победата на Евровизија 2007.
Семејство
Ксенија Милошевиќ потекнува од музичко семејство, ќерка е на легендарниот Божидар Боки Милошевиќ, познат српски кларинетист, шеф на Народниот оркестар на Радио-телевизија Белград, професор во музичкото училиште „Јосип Славенски“ и член на Белградската филхармонија. Нејзина сестра е Тијана Милошевиќ, на 19-годишна возраст е најмладиот концерт-мајстор во светот и прва виолина на Белградската филхармонија, професор по виолина.
Пред бендот
Ксенија Милошевиќ е родена во Белград во 1982 година. Виолина свирeла од својата четврта година, а на Факултетот за музичка уметност во Белград се запишала на 14 години. Дипломирала и магистрирала во 2005 година во класата на проф. Дејан Михаиловиќ. Ксенија Милошевиќ од својата 16-та година била постојано вработена како заменик концерт-мајстор на Белградската филхармонија, а во 2018 година одбележа 20 години работа во овој оркестар. Од 2006 година таа е постојан член на триото Сингидунум со кои активно настапува низ земјата. Беше член на многу камерни ансамбли и оркестри, како што се Ансамблот за виолина, Мајстори гудачи, Балканската камерна академија, Камерен оркестар Симфонијета, камерниот оркестар Љубица Мариќ, Огњен и пријателите, со кои настапуваше низ Европа и сними две ЦД-а.
Таа е член и на солистите на ансамблот Добл Сенс, кои настапуваат со солистот Немања Радуловиќ низ светот и со кој има снимено четири ЦД-а, од кои три се за Дојче Грамофон. Настапува како солист со многу камерни оркестри како и со симфониски оркестри како што се Белградската филхармонија, Симфонискиот оркестар на РТС, Симфонискиот оркестар Станислав Бинички и други.
Ксенија освоила бројни награди и настапувала како солист со угледни српски оркестри. Од 2001 година е заменик концерт-мајстор на Белградската филхармонија. Функцијата на концерт-мајстор ја извршувала две сезони.
Евровизија
Во 2006 година, таа свирела на виолина и пеела придружни вокали со песната на Хари Мата Хари, која ја претставувала Босна и Херцеговина на Изборот за песна на Евровизија во 2006 година. Во 2007 година, таа била придружен вокал во победничката песна на Србија, Молитва. Во 2012 година свирела виолина и пееше придружни вокали со песната на Жељко Јоксимовиќ - Није љубав ствар што ја претставувала Србија на Евровизија 2012 година. Четврти пат, Ксенија Милошевиќ била придружен вокал на Изборот за песна на Евровизија за Mоје 3, кои ја претставуваа Србија на Изборот за песна на Евровизија во 2013 година.
Калистен
Калистен од Олинт (околу 360 п.н.е. – 328 п.н.е.) е старогрчки историчар кој го придружува Александар Македонски во текот на неговиот поход во Азија.
Калистен бил внук на Аристотел и преку него тој е назначен за официјален историчар кој ќе го придружува Александар во неговиот поход во Азија. На почетокот од походот, Калистен зборува пофално, но со подлабокото навлегување во Азија неговиот тон почнува да се менува. Почнува остро да го критикува прифаќањето на ориенталните обичаи од страна на Александар, при што покажува особена одбивност кон сè поизразената желба на Александар оние што се среќаваат со него да ја извршат сервилната церемонија на проскинеза (практика според која, во зависност од општествениот статус на поединецот, тој би легнувал пред него, би клекнувал, би се поклонувал или би го бакнувал). Бидејќи поради ова негово противење македонскиот крал бил навреден, Калистен бил обвинет дека е вмешан во заговорнички активности против Александар и е фрлен во затвор, каде умира поради измачување или болест.
Калистен напишал запис за походот на Александар што го опфаќал периодот до неговото егзекутирање, историја на Грција од Мирот на Анталцидас (387 п.н.е.) до Фоциската војна (357 п.н.е.), историја на Фоциската војна и други дела, но сите тие исчезнале. Сепак, неговиот запис за походот на Александар опстојал доволно долго време за да биде искористен како директен или индиректен извор за други записи за Александар кој останаа зачувани.
Сиуански јазици
Сиуанските (или сиуанско–катобански) јазици се јазично семејство во Северна Америка чиишто говорници живеат претежно во Големата Низина, со помали заедници на исток.
Име
Стручњаците разликуваат две гранки: западни и источни сиуански јазици, наречени и „правилни сиуански“ и „катобански“ јазици. Други го ограничуваат името „сиуански“ само на западната гранка, а целото семејство го нарекуваат „сиуанско-катобанско“.
Фонологија
Во стручната јавност постојат извесни анализи на сиуанско-катобанските јазици по историско-споредбени методи. Меѓу првите (и најтемелните) дела е она на Волф [1950-51]. Волф го реконструирал гласовниот систем на прасиуанските јазици, со подоцнежни исправки од Метјус (1958). Системот изгледа вака: Реконструирани се и пет усни самогласки и три носни самогласки. Волф реконструирал и некои согласни групи.
Односи со другите јазици
Можеби најсроден јазик на ова семејство е изолатот Јучи.
Геноцид над Србите во Независна Држава Хрватска
Геноцид над Србите или Злосторствата над Србите (Геноцид над Србима) — низа дејствија извршени во насока на систематско убивање на Србите коишто се случиле за време на фашистичкиот режим на Усташите во марионетската држава Независна Држава Хрватска (НДХ) контролирана од страна на нацистичка Германија за време на Втората светска војна помеѓу 1941 и 1945 година. Злосторствата биле извршени преку убиства во смртни логори, масовни убиства, етнички чистења, депортации, принудно менување на верата и силувања. Настани се случиле во ист период со Холокаустот во НДХ и биле користени нацистички расни полиси со цел да се создаде етнички чиста Голема Хрватска.
Идеолошката основа за формирањето на усташкото движење се појавила во 19 век. Неколку хрватски националисти и интелектуалци објавиле теории во кои Србите се сметаат за инфериорна раса. По случувањата од првата светска војна и спротивставувањето на група на националисти за создавање на обединета држава на јужните словени, етничката тензија помеѓу народите во склопот на Кралството Југославија почнала да расте. За време на 1920-те години, Анте Павелиќ станал главниот водич на движењето за хрватска независност. Во 1920-те и 1930-те, се појавиле националистички и ултрадесничарски движења, главно поради диктатурата од 6 јануари и законите против Хрватите кои се појавиле во југословенската влада која била предводена главно од страна на Срби. Ваквите движења кулминирале со појавата на усташите кои претставувале ултранационалистичка, фашистичка и терористичка организација основана од Павелиќ. Движењето било финансиски и идеолошки поддржано од страна на Бенито Мусолини и усташите имале директен удел во атентатот врз југословенскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ.
По окупирањето на Југославија од страна на Силите на Оската во април 1941, германската марионетска држава наречена НДХ била создадена од страна на Усташите и ги сочинувала териториите на денешна Хрватска и Босна и Херцеговина како и делови на Србија и Словенија. Главна цел на усташите била да создадат етнички чистаГолема Хрватска со тоа што ќе ги елиминираат сите народи кои не биле Хрвати. Тоа првично ги вклучувало Србите но исто така и Евреите,Ромите и почитички дисиденти. Масакри бил извршени врз населението и биле изградени концентрациони логори, од кои најголем бил Концентрационен логор Јасеновац кој е познат по високиот број на убиства и барбарските чинови кои биле извршени. НДХ била единствената марионетска држава на Силите на Оската која поставила концентрационен логор наменет само за деца. Бројот на српски жртви не е целосно јасен, но се смета дека помеѓу 200,000 до 500,000 Срби биле убиени, а повеќето автори се согласуваат дека околу 300,000 Срби биле убиени. 300,000 Срби биле протерани и околу 200,000 Срби биле приморани да ја сменат верата иако поголемиот дел од нив повторно ја вратиле верата после војната. Земајќи ја предвид бројноста на населението, НДХ бил еден од најсмртоносните режими кои се појавиле во 20-от век.
Миле Будак и други команданти на НДХ биле осудени за направените криминални чинови од страна на комунистичката партија на Југославија. Љубо Милош и Мирослав Филиповиќ кои биле команданти на концентрациските логори биле уапсени и убиени, а свештеникот Алојзие Степинац бил обвинет за присилно менување на верата на српското население. Голем број криминалци избегале, најмногу во Латинска Америка, вклучувајќи го и водачот Анте Павелиќ. Злосторствата не биле целосно истражувани по војната поради тоа што владата на Југославија не сакала да поддржва независни академици од страв дека меѓуетничките тензии кои би се појавиле би можеле да го дестабилизираат комунистичкиот режим. Во денешно време, Србија го прогласила 22 април за државен празник посветен на жртвите на зосторствата и фашизмот а Хрватска одржува официјална комеморација кај Јасеновац.
Независна држава Хрватска
Во април 1941 година, Кралството Југославија било покорено од страна на Силите на Оската. Откако нацистите влегле во Загреб на 10 април 1941 година, најблискиот соработник на Павелиќ, Славко Кватерник, го прогласил создавањето на Независна Држава Хрватска (НДХ) за време на пренос на радиото на Загреб. Во меѓувреме, Павелиќ и уште неколку стотици усташки волонтери ги оставиле нивните логори во Италија и допатувале до Загрев кадешто Павелиќ прогласил нова влада на 16 април 1941. Себеси си ја доделил титулата на „поглавник“ (Führer). НДХ се состоела со најголемиот дел од денешна Хрватска, целосната територија на денешна Босна и Херцеговина и делови од Србија; овие територии биле комбинирани во италијанско-германски квази проктеторат. Србите составувале 30% од населението на НДХ. НДХ никогаш не добила целосен суверенитет, но била марионетска држава која ја имала најголемата автономија од било кој друг режим во Европа окупирана од Германија. НДХ била прогласена како држава која е поставена на „етничка и историска територија“.
"Оваа држава може да биде само хрватска држава и не постои ниту еден метод кој што не би го искористиле за да ја направиме вистински хрватска и да ја исчистиме од Србите, кои веќе со векови претставуваат опасност за нас и кои повторно ќе претставуваат опасност доколку им се даде таква можност."
- Милован Жаниќ, министер на владата на НДХ, на 2 мај 1941.
Главната цел на Усташите била да создадат етнички чиста држава. Според плановите на министрите на усташите, Миле Будак, Мирко Пук и Милован Жаниќ, стратегијата за постигнување на етнички чиста Хрватска била:
Усташкото движење не добило голема поддршка од хрватските граѓани. Во мај 1941, Усташите имале околу 100,000 членови кои положиле заклетва. Покрај тоа, локалната поддршка за насилството извршено од Усташите била поголема од бројките кои биле објавени за истата. Откако Владко Мачек ги повикал приврзаниците на хрватската селска партија да го почитуваат и да соработуваат со новиот режим на Анте Павелиќ, му се овозможило да ја користи партијата и службениците во поранешната Хрватска Бановина. На почетокот, хрватските војници кои претходно служеле во автстроунгарската партија ги имале највисоките позиции во вооружените сили на НДХ.
Историчарката Ирина Огњанова заклучила дека сличностите помеѓу НДХ и Третиот Рајх се состоеле во тоа што двете држави сметале дека теророт и геноцидот биле неопходни за да се задржи државата. Виктор Гутиќ одржал неколку говори на почетокот на летото во 1941 во кои ги нарекол Србите „претходни непријатели“ и „непосакувани елементи“ коишто треба да се исчистат и уништат и исто така им се заканил и на Хрватите кои не го поддржувале. Најголемиот дел на усташката идеологија бил заснован на расната теорија на Нацистите. Како Нацистите, и Усташите ги гледале Евреите, Ромите и словените како под-човечни (Untermensch). Усташите исто така ги прифатиле тврдењата на германските расни теоричари според кои Хрватите не биле словенска туку германска раса. Заклучно со тоа, геноцидот кој го извршиле над Србите, Евреите и Ромите бил резултат на нацистичките расистички идеологии. Адолф Хитлер ја изразил својата поддршка за Павелиќ да ги казни Србите. Историчарот Мајкл Фејр објаснил дека одлуката на нацистите да ги убијат сите Евреи во Европа започнала во втората половина на 1941 година кон крајот на јуни, што би значело дека геноцидот во Хрватска започнал пред нацистите да почнат да ги убиваат Евреите. Џонатан Стејнберг исто така напишал дека убиствата извршени врз Србите во НДХ го претставувале „најраниот обид за целосен геноцид за време на Втората светска војна“.
Андрија Артуковиќ, тогашниот министер за внатрешни работи на НДХ донел ноеколку расни закони. На 30 април 1941, владата го прифатила „легалнинот поредок на расите“ и „легалната заштита на арјанската крв и чест на хрватските луѓе“. Хрватите и околу 750,000 Босански муслимани, чија поддршка била потребна против Србите биле прогласени за аријци. Доналд Блоксхам и Роберт Герварт заклучиле дека Србите биле прва цел на ваквите расни закони и убиства. усташите донеле закон со кој на Србите им биле одземени државјанствата и сопствеништвата. Слично со Евреите во Третиот Рајх, Србите биле принудени да носат знак на раката со буквата „P“, за Pravoslavac  (православен). Усташките писатели почнале да имплементираат дехуманизирачки текстови и тврдења. Во 1941, употребата на кирилицата била забранета, и во јуни 1941 година започнала елиминацијата на „источни“ односно српски зборови од хрватскиот јазик проследено со затворање на српските училишта. Анте Павелиќ ѝ наредил на „хрватската државна канцеларија за јазик“ да создаде нови зборови користејќи стари корени и да го исчисти јазикот од многу српски зборови.
Концентарицони логори и логори за масовно убиство
Усташите поставиле концентрациони логори во пролетта 1941 и воспоставиле мрежа на постојани логори во есента, истата година. Создавањето на концентрациони логори и извршување на кампањата за масивно убиство на Србите биле планирани од страна на усташките водичи уште пред 1941 година. За време на егзибициите на усташите во Загреб, логорите биле прикажани како продуктивни и „логори за мирна работа“ проследени со слики од среќни затвореници.
Србите, Евреите и Ромите биле уапсени и испратени во концентрациони логори како Јасеновац, Стара Градишка, Госпиќ и Јадовно. Вкупно имало околу 22-26 логори во НДХ. Историчарот Јозо Томасевич го опишак концентрацискиот логор во Јадовно како „патна станица“ која води до бездни на планината Велебит, кадешто затворениците биле убивани и фрлани.
Најголемиот најозогласен бил логорот во Јасеновац и Стара Градишка кои формирале еден комплекс и претставувале најголемиот логор за масовно убиство на Балканот. Околу 100,000 затвореници биле убиен во него од кои најголемиот број биле Срби. Вјекослав „Макс“ Лубуриќ, главниот командант на хрватските логори, изјавил дека кампот во Јасеновац се одликувал со голема „ефикасност“ за време на церемонија одржана на 9 октомври 1942: „Тука во Јасеновац, убивме повеќе луѓе отколку османската империја за време на нејзината окупација во Европа.“
Кампот во Јасеновац бил ограничен од реки и двожична ограда со што се отежнувало бегањето а логорот во Јасеновац бил поделен на пет логори, од кои првите два биле затворени во декември 1941, додека останатите три биле активни сè до крајот на војната. Стара Градишка, односно Јасеновац V исто така држел жени и деца како затвореници. Логорот во Циглана, односно Јасеновац III, бил главно место за убивање и претставувал логор на смртта, со стапка на морталитете од 88%, што било повисокот од стапката на морталитет на Аушвиц од 84.6%. Печката која се наоѓала во цигланата била претворена во крематориум, а според сведочења, некои луѓе, вклучувајќи и деца биле запалени живи и мирис на човечко месо почнал да се шири во кампот. Лубуриќ изградил гасна комора во Јасеновац V, каде голем број на затвореници биле убивани со сулфур диоксид и Зиклон Б, но овој метод бил прекинат поради слабата конструкција. И покрај ваквите методи, голем број затвореници умреле од прегладнување, болести (вклучувајќи тифус), напади со палки, секири, отров и ножеви. Направата наречена srbosjek (хрватски за „сечач на Срби“) била ракавица на која била прикажан нож кој бил осмислен за сечење на грла. Големи групи луѓе биле убивани при пристигнување и телата биле фрлани во реки надвор од логорите. За разилка од германските логори, Јасеновац специјализирал во брутални насилства изрвшенин еден на еден, за време на кои стражарите ги напаѓале бараките со оружја и се отстранувале од телата во ендеци. Според историчарите во еден германски извор: „Дури и германските офицери и луѓето од Шуцштафел биле потресени кога ги виделе методите [на Усташите]“.
Концентрациони логори за деца
НДХ била единствената марионетска држава на Силите на Оската која изградила логори наменети за деца. Специјални логори за деца биле тие кај Сисак, Ѓаково и Јастребарско, додека во Стара Градишка биле држени илјадници деца и жени. Историчарот Томислав Дулиќ објаснува дека систематското убиство врз деца, кои не можеле да бидат закана за државата било пример за тоа дека масовните убиства извршувани од страна на Усташите биле од геноциден карактер. Холокаустот и преживеаните на геноцидот, вклучувајќи го и Божо Шварц, сведочеле за тоа дека Усташите им ги сечеле рацете на децата и „ставале течност на нивните усни“ по која децата умирале. Командантот на кампот во Сисак, докторот Антун Најжер, бил наречен „хрватскиот Менгеле“ од страна на преживеаните. Дијана Будисављевиќ, хуманитарка со автриско потекло, спровела спасувачки операции со кои спасила повеќе од 15,000 деца од логорите на Усташите.
Масакри
Голем број на масакри биле извшени од страна на Хрватските домобрани, вооружените сили на НДХ и усташката милиција. Усташката милиција била организирана во 5 (подоцна 15) батаљони од 700 мажи, два батаљони за одржување на безбедноста на железничките станици, елитата Црна легија и Поглавник Телохранителски Батаљон (подоцна преименуван во Бригата). Овие мажи биле регрутирани од необразуваната и работната класа.
Во летото во 1941, усташката милиција и смртоносниот ескадрон запалиле цели села и убиле илјадници Срби цивили користејќи оружја и алатки. Цивили биле претепувани до смрт, фрлани живи во дупки и бездни или палени во црвки. Некои српски села близу Сребреница и Озрен биле целосно масакрирани додека некои деца биле најдени забодени на колци во села близу Власеница и Кладањ. Некои нацистички командири биле шокирани од свирепоста и садизмот на усташите. Според репорт на Гестапо од 17 февруари 1942 до Хајнрих Химлер, бил рајсфурерот на Шуцштафел, било напишано: Зголемената активност на банди [од бунтовници] е главно поради грозоморните дела извршени од страна на усташките единици во Хрватска против православното население. Усташите ги извршувале нивните дела на ѕверски начин не само против мажи кои се доволно стари да бидат регрутирани како војници, туку особено врз стари и беспомошни лица, жени и деца. Бројот на православни кои Хрватите ги масакрирале и садистички ги измачувале до смрт е околу триста илјади.
Професорот Чарлс Кинг нагласил дека концентрациските логори почнале да ја губат нивната улога во истражувањата коишто се случувале за време на Холокаустот поради огромната популација на жртви кои умреле во масовни убивања, дупки и бездни. Исто така објаснил дека соработниците на Германците, вклучувајќи ги и хрватските соработници, исто така извршиле елиминација на малцинствата во селата и градовите.
Централна Хрватска
На 28 април 1941, околу 184–196 Срби од Бјеловар биле убиени, по издавањето на наредби за апсење од Кватерник. Тоа претставувало првиот чин на масовно убивање извршен од усташите откако дошле на власт и ја предвидело пошироката кампања на геноцид врз Србите во НДХ којашто траела до крајот на војната. Неколку дена по убивањето на Србите од Бјеловар, Усташите опколиле околу 331 Срби во селото во Оточац. Жртвите биле принудени да си ги ископаат своите гробови и потоа биле убиени со секири. Меѓу жртвите се нашол и локалниот православен свештеник и неговиот син, кои биле убиени свирепо..
Глина
На 11 или 12 мај 1941, 260–300 Срби биле внесени во православна црква и пукани, по што црквата била запалена. Идејата за овој масакар дошла од Мирко Пук кој бил министер за правда на НДХ. На 10 мај, Ивица Шариќ, кој специјализирал во такви операции допатувал до градот Глина за да се сретне со локалното усташко управништво каде што напишале список со имиња на сите Срби кои биле помеѓу шеснаесет и шеесет години кои требало да бидат уапсени. По долга дискусија, тие одлучиле дека сите уапсени требало да бидат убиени. Голем дел од Србите во градот слушнале за ваквите планови, но поголемиот дел од нив не избегале. На вечерта на 11 мај, започнале масовни апсења на машки Срби кои биле постари од 16 години. Усташите потоа ги внеле ваквите групи во православна црква и побарале документи од Србите во кои барале потврди дека тие ја смениле верата во Католицизам. Србите кои не поседувале сертификати за промена на верата биле заклучени и масакрирани. Црквата потоа била запалена, оставајќи ги телата да изгорат внате додека Усташите чекале надвор за да пукаат во преживеаници кои пробувале да избегаат од огнот.
Сличен масакар на Срби се случил на 30 јули 1941 година. 700 Срби биле собрани во црква со цел да им биде сменета верата. Жртвите биле убиени со селење на нивните грла, а некои биле усмртени со удаари по глава со пушки. Помеѓу 500–2000 други Срби потоа биле масакрирани во соседните села од страна на силите на Вјекослав „Макс“ Лубуриќ, продолживајќи сè до 3 август. За време на овие масакри биле убивани машки деца постари од 16 години. Само еден од жртвите преживеал преправајќи се дека е мртов и тоа бил Љубо Једнак.
Лика
На 6 август 1941, Усташите убиле и запалиле повеќе од 280 селани во Малква, вклучувајќи 191 деца. Помеѓу јуни и август 1941, околу 890 Срби од Личко Петрово Село и Мелиновац биле убиени и фрлени во бездната Делиќ.
За време на војната, Усташите масакрирале шовеќе од 900 Срби во Дивосело, повеќе од 500 во Смиљан и мовеќе од 400 во Широка Кула близу Госпиќ. На 2 август 1941, усташите заробиле околу 120 деца и жени и 50 мажи кои пробале да избзегаат од Дивосело. После неколку дена поминати во затвореништво кадешто жените биле силувани, тие биле прободени во групи и фрлени во бездни.
Славонија
На 21 декември 1941, околу 880 Срби од Дуго Село Ласињнско и Пркос Ласињнски биле убиени во шумата Брезје. На Српска Нова Година, 14 јануари, било извршено најголемото убиство врз цивили во Славонија. Цели села биле изгорени, 350 луѓе биле депортирани во Воќин и убиени.
Сирмија
Во август 1942, заедничката воена анти-партизанска операција во Сирмија на Усташите и германскиот Вермахт се претворила во масакар и биле убиени околу 7,000 Срби. Помеѓу убиените бил и познатиот сликар Сава Шумановиќ, кој бил уапсен заедно со 150 жители на Шид. Тој потоа бил измачуван со тоа што му биле исечени рацете.
Босанска Крајина
Во август 1941 на православниот празник Свети Илија, кој претставува светец-заштитник на Босна и Херцеговина, помеѓу 2,800 и 5,500 Срби од Сански Мост и околината биле убиени и фрлени во дупки кои биле ископани од самите жртви.