cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Монетарно таргетирање во Македонија
Монетарно таргетирање спроведено од НБРМ
Почнувајќи од последниот квартал од 1995 година, стратегијата на таргетирање на монетарните агрегати беше заменета со стратегија на таргетирање на девизниот курс. Притоа, при реализацијата на монетарната политика во 1996 година се создаде една специфична, неодржлива ситуација: иако експлицитно се премина на стратегија на таргетирање на девизниот курс, истовремено се продолжи со објавување на монетарните таргети како цели на монетарната политика. Во такви услови, значајното отстапување на движењата на девизниот пазар од предвиденото резултираше во политика на забавен монетарен раст, за да се одбрани стабилноста на девизниот курс како основна монетарна цел. Таквата концепција се покажа ефикасна во поглед на остварување на основната интермедијарна цел на монетарната политика (одржување на стабилен девизен курс на денарот), но детерминираше висока монетарна контракција, изразена низ негативна стапка на раст на паричната маса. Тоа предизвика остварените движења на паричната маса во 1996 година значајно да отстапуваат од проектираните рамки на пораст.
И покрај постоењето на извесни недостатоци, во првите години по монетарното осамостојување стратегијата на таргетирање на монетарниот раст се покажа како исклучително ефикасна стратегија за остварување на неопходната децелерација на монетарниот раст, односно преку тоа за постигнување на контрола врз потрошувачката и соборување на инфлацијата.
Стратегијата на таргетирање на монетарните агрегати, која беше доминантна до 1995 година, заради нестабилноста на побарувањката за пари, не е добро решение за Република Македонија. Од 27 земји во транзиција, 12 ја применуваат оваа стратегија, но ниедна од нив не спаѓа во групата на 10 најуспешни транзициони економии. Од развиените земји, најуспешна и најдолготрајна примена оваа стратегија имаше во Германија и во одредена форма во Швајцарија. По влегувањето на Германија во ЕМУ(англиски: Economic and Monetary Union), стратегијата на Бундесбанката само делумно беше пренесена во монетарната политика на ЕЦБ (англиски: European Central Bank), која користи некаква комбинација на стратегирата на монетарно таргетирање и директно таргетирање на инфланцијата.
Реда (фабрика за ткаенини)
Реда Груп е италијанска фабрика за волна основана во 1865 година од Карло Реда. Фабриката се наоѓа во Валдилана, во историскиот регион Биела.
Историја
Реда е основана во 1865 година во Вале Мосо, во провинцијата Биела, од страна на претприемачот Карло Реда, кој ја започнал компанијата од стара мелница. Компанијата била пренесена од неговиот син Џовани се додека Лујџи Бото не ја презел функцијата во 1919 година.
По целосното уништување на нејзините објекти (тогаш познати како Successori Reda) во поплавите во 1968 година, компанијата повторно се родила. Во 1993 година, компанијата ја купила својата прва фарма во Нов Зеланд и моментално поседува три: Отоматапаио (1993), Rugged Ridges (1997) и Гленрок (2003), со вкупно 74.100 хектари и 30.000 овци.
Во 2015 година, во соработка со The Woolmark Company, Реда ја прославил својата 150-годишнина со изложба на турнеја и книга за фотографии создадена со Magnum Photos и курирана од Анџело Флакавенто.
Во април 2018 година, компанијата, во сопственост на четвртата генерација на семејството Бото Поала, го купил Комеро, волнена фабрика со седиште во Гатинара (Верчели) и специјализирана за производство на текстил за машка и женска облека.
Производството на Реда е поделено на три линии: Реда 1865 (класични ткаенини), Реда Актив за техничка спортска облека и Реда Флексо, која користи полимер ROICA™ V550. Таа е една од ретките текстилни компании во светот која управува со целиот производствен синџир, од фарми за одгледување во Нов Зеланд до завршена ткаенина.
Rewoolution е линијата за активна облека на Реда Груп. Колекциите на асортиманот се наменети за спортисти, љубители на планини и ентузијасти на отворено.
Во ноември 2020 година, компанијата целосно го купила Lanieri, дигитален старт-ап во кој веќе бил малцински акционер.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Тичино (река)
Тичино (итал. ticino) е река која тече низ Швајцарија и Италија, односно низ италијанскиот регион Ломбардија. Долга е 154 километри. Се влева во По.
1374 п.н.е.
1374 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1374. година пред новата ера, 374. од вториот милениум п.н.е., 74. од 14 век п.н.е. и петта од 1370-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4134 и 4135 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3376 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2386 и 2387 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 621 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1374 година се протега во 1262 и 1263, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1322 и 1323 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 831 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2056 и 2055 исламска година пред хиџра.
Церово (Леринско)
Церово (Κλειδί, Клиди; до 1926 г. Τσέροβο(ν), Церово(н) ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 66 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија
Селото е сместено 23 км југоисточно од Лерин и 10 км северно од Суровичево во превојот Кирли или Кирли Дервент меѓу најисточните падини на Нередска Планина и Мала Ниџе. Крај него минува железничката линија железничката линија Солун - Лерин - Битола, како и автопатот со истите одредишта (ЕО3).
Древномакедонско време
Во преминот Кили Дервент се откриени остатоци од пат древномакедонско време кој се поврзувал околу Горно Врбени или Суровичево со Вија Егнација. На ридот крај денешното село има тврдина со ѕидини дебели 2,2 метри. Овој превој во подлабоката антика ја претставувал границата меѓу Линкестида и Македонското Кралство. Тука според Тукидид во 423 г. п.н.е. се одиграла битката на спартанскиот војсководец Бразид и македонскиот цар Пердика против силите на линкестидскиот крал Арабеј.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Церово е заведено како чисто македонско село. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) Црево како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Церово (Tzérovo) имало 30 домаќинства од 76 жители Македонци.
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Церово (Црово) во 1900 г. живееле 300 Македонци христијани. На почетокот на XX век во селото работеле двете странски пропаганди. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во селото има 200 Македонци под Бугарската егзархија и 200 Македонци под Цариградската партијаршија; селото имало и бугарско и грчко училиште. На крајот од 1900-тите грчката црква се повлекла, и целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни Церово се состоело од 60 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 402 жители. За време на Првата светска војна селото за кратко било под окупација на бугарската армија (8. пешачка тунџанска дивизија) во рамките на нејзината Леринска операција. По напредувањето на Антантата во октомври 1916 г. бугарските единици се истиснати од селото, и повторно ѝ е вратено на Грција со Нејскиот мировен договор. Во 1920 г. во селото живееле 71 семејства со 399 жители, а во 1928 г. Церово имало 492 жители. во 1926 г. селото е преименувано во Клиди. Во 1931 г. полициските органи направиле список на „докажано антигрчките“ жители на селото.
Според грчки документ од 1932 г. во селото имало 80 македонски семејства, од кои 65 биле со изјавена сопствена национална свест. Во 1940 г. селото се зголемило на 620 жители. За време на Втората светска војна во април 1941 г. селото потпаднало под бугарска окупација и воспоставена е бугарска општинска власт.
Во 1945 г. властите го водат Церово како село со 650 македонојазични жители, од кои 400 со „негрчка национална свест“, а 200 со „неутврдена“.
Стопанство
Селото се смета за доста богато. Произведува жито, тутун, кромид и анасон. Делумно е застапено и сточарството.
Јапонка (слика)
Јапонка (изворно: La Japonaise) е слика од Клод Моне од 1876 година, сега во Музејот за ликовна уметност во Бостон. Портретот со целосна должина ја отсликува една европска жена во кимоно како стои пред ѕид покриен со јапонски ладала.
Сликите на Европјанки во јапонска носија биле популарни во Франција уште од 1860-тите години, а придонесот на Моне во жанрот бил мотивиран од желбата да се генерираат приходи и публицитет во време кога имал потреба од пари. Сопругата на Моне, Камил, го подготвила портретот, облечена во руса перика и зјапала во гледачот со израз што критичарите на периодот го сметале за сексуално сугестивен.
Список на археолошки наоѓалишта во Тетовско
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Тетовско, односно општините Боговиње, Брвеница, Желино, Јегуновце, Теарце и Тетово. Списокот веројатно е нецелосен.
Искра Донева
Искра Донева (20 јули 1983, Скопје) — македонска поетеса.
Животопис
Искра Донева е родена на 20 јули 1983 во Скопје, каде завршила основно образование и природно-математичка гимназија. Дипломирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, а на истиот факултет се запишала и на постдипломски студии. Таа е член на поетскиот кружок „Мугри“, како и на клубот „Унеско: Живите јазици - прозорец кон светот“.
Творештво
Искра Донева започнала да пишува и да објавува поезија на седумгодишна возраст. Во 2000 година излегла нејзината прва збирка поезија „Говорот на срцето“. Исто така, таа објавувала поезија и во списанијата: „Огледало“, „Феникс“, „Мравка“, „Спектар“, „Наше писмо“, како и во електронските списанија „Мираж“ (www.mirage.com.mk) и „Литернет“ (http://liternet.bg). Во 2006 година ја објавила првата збирка со хаику-поезија „Кој ќе ги згрее птиците“, а во 2009 година излегла и втората збирка со хаику-поезија „Небеска раскрсница“. Нејзини песни се преведени на англиски, полски, бугарски и француски јазик, а таа се занимава и со превод од англиски и француски јазик.
Данок на личен доход
Данок на личниот доход е данок кој го плаќаат физичките лица на вкупниот доход што го оствариле во определен временски период. Тој спаѓа во групата на директни даноци.
Историја
Иако даноците постојат одамна, данокот на доход се појавил многу подоцна, во 18 век, кога во 1798 година, со цел да собере пари за финансирање на војните со Наполеон, Вилијам Пит Помладиот наметнал данок на доход во Британија кој изнесувал 10 %, а се пресметувал на лицата со годишен доход поголем од 60 фунти.
Данокот на личниот доход во Македонија
Во Македонија, оданочувањето на доходот на физичките лица е утврден со Законот за данок на личен доход кој започнал да се применува на 1.1.2019 година при што во декември 2019 година била направена промена во законот. Даночни обврзници се сите резиденти на Македонија кои остваруваат доход во земјата и во странство, како и нерезидентите кои остваруваат доход на територијата на Македонија. Во даночни обврзници влегуваат и земјоделците, занаетчиите, трговците-поединци, лицата кои вршат услуги, лицата со слободно занимање и непријавените лица кои подлежат на оданочување. Доходот што подлежи на оданочување го сочинуваат следните категории приходи:
Со законот од 2018 година биле предвидени прогресивни даночни стапки, и тоа: за даночната основа до 1.080.000 денари годишно даночната стапка е 10%, додека за доходот кој ја надминува оваа вредност даночната стапка изнесува 18%. Притоа, даночното намалување кај платите и пензиите, односно делот на кој не се плаќа данок, било зголемено на 8 000 денари. Доходот од права од индустриска сопственост, од закуп и подзакуп, од капитал, капитални добивки, добивките од игри на среќа, доходот од осигурување како и другиот доход влегуваат во доход од капитал и се оданочуваат со даночна стапка од 15%. Даночна основа за утврдување на данокот на личен доход е збирот на бруто-доходот во текот на календарската година (даночен период) намален за износот на: придонесите од задолжително социјално осигурување, даночното намалување и нормираните или стварните трошоци. Управата за јавни приходи ја изготвува годишната даночна пријава која најдоцна до 30 април наредната година ја доставува до даночниот обврзник. Обврзникот има рок до 31 мај да ја потврди или коригира пријавата, а во случај тоа да не со стори се смета дека доставената годишна пријава е потврдена. Доколку станува збор за даночен обврзник кој остварува доход од самостојна дејност (води деловни книги) тогаш тој мора најдоцна до 15 март наредната година да поднесе годишна пресметка за искажаниот финансиски резултат и даночен биланс. За непријавениот доход се пресметува данок со даночна стапка од 70%.
Насер Зибери
Насер Зибери (роден во година во  Ласкарци, Скопско) —  Народен правобранител, македонски правник и политичар.
Животопис
Насер Зибери завршил Правен факултет. Зибери работел како новинар во весникот „Флака е влазеримит“. Во 1990-тите се вклучил во политиката, станувајќи Претседател на огранокот на ПДП во Општина Карпош. Во периодот од 1994 до 1998 година бил Генерален секретар на ПДП.
Во периодот од 28 февруари 1996 до 30 ноември 1998 година ја извршувал функцијата Министер за труд и социјална политика на Република Македонија и потпретседател на Владата на Република Македонија. На Парламентарните избори од 1998 година повторно бил избран за пратеник во Собранието на Република Македонија од редовите на ПДП.
По повлекувањето од политичката сцена, Зибери работи како нотар.
На парламентарните избори во 2020 година, политичката партија ДУИ го промовираше Насер Зибери како свој кандидат за премиер.
Крчин
Крчин — планина во Западна Македонија и Албанија, којашто се протега во продолжение на планината Дешат и е дел од поголемиот венец Шара-Кораб-Дешат-Крчин-Стогово-Караорман, односно таа го претставува најјужниот дел од веригата на планинскиот масив Кораб-Дешат-Крчин.
Местоположба
Се протега од Сува Бара (2.080 м) на север, до дното на Дебарската Котлина на југ во должина од 13 км. Има изразено било, од кое се издаваат повеќе врвови преку 2.000 м. Највисок е Голем Крчин (2.341 м), по што следат Рудина 2.238 м, Дели Сеница 2.174 м и Црвена Плоча (2.107 м).
Геологија
Планината се состои од од флишни седименти. Кај бањата Косоврасти, варовниците преоѓаат во гипс, анхидрит и сулфурни наслаги. Во околината на бањата Бањиште, тлото се состои од сивобели варовници со дебелина од 300–400 м.
Крчин има најголеми резерви на гипс на Балканот, поради што има и фабрика за негова преработка.
Растителност
На Крчин расте ендемскиот македонски каранфил (Dianthus macedonicus), што може да се најде само на оваа планина.
Атајалски јазици
Атајалските јазици сочинуваат посебна група во рамките на подгрупата формозански јазици од семејството австронезиски јазици. Овие јазици се зборуваат во Тајван, поточно во северниот дел на државата. Според јазичарот Роберт Бласт, овие јазици сочинуваат посебна гранка во австронезиското јазично семејство, а според Пол Јен-куеи Ли тие се дел од формозанските јазици.
Класификација
Ли ги класифицира атајалските јазици и дијалекти на следниов начин:
NGC 7297
NGC 7297 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7297 се споменува и како ESO 345-18, MCG -6-49-7, IRAS 22282-3804.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 7297 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69046. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7997. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 4976
NGC 4976 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4976 се споменува и како ESO 219-29.
Откривање
Објектот е откриен на 31 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4976 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4976 има привидни димензии од 5,6' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 8 м 37,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -49° 30' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 161°.
Други поделби
Проучување на NGC 4976 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45562. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8255. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
1375 п.н.е.
1375 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1375. година пред новата ера, 375. од вториот милениум п.н.е., 75. од 14 век п.н.е. и шеста од 1370-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4133 и 4134 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3375 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2385 и 2386 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 622 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1375 година се протега во 1261 и 1262, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1321 и 1322 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 832 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2057 и 2056 исламска година пред хиџра.
IC 1370
IC 1370 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1370 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1370 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 15 м 28,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 26' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на IC 1370 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1409536.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Индоариски јазици
Индоариските јазици (наречени и индски јазици) се доминантно јазично семејство на северниот дел од Индискиот Потконтинент. Претставуваат гранка на индоиранските јазици, кои се пак подгрупа на поголемото индоевропско семејство. Говорниците на индоариските јазици по сочинуваат половина од вкупниот број на индоевропски говорници (1,5 од 3 милијарди).
Најголеми јазици во групата по бројот на говорници се хиндустанскиот (хинду-урду) (240 милиони), бенгалскиот (230 милиони), пенџапскиот (90 милиони), маратски (70 милиони), гуџаратскиот (45 милиони), одиски (30 милиони), синдски (20 милиони), сераичкиот (18 милиони), непалскиот (14 милиони), читагонскиот (14 милиони), синхалскиот (16 милиони) и асамскиот (13 милиони). Вкупно овие јазици имаат преку 900 милиони говорници.
Стари индоариски јазици
Најраните сведоштва за групата доаѓаат од ведскиот јазик (ведски санскрит). Ова е јазикот на зачуваните древни ракописи наречени „веди“, кои претставуваат канонски темел за хинзуизмот. Со слична старост како Ригведата е индоарискиот суперстрат на Mитани (и речиси е истоветен), но единствените наоди се состојат од низа заемки.
Околу IV век п.н.е., граматичарот Панини го кодификувал и стандаризирал ведскиот јазик во облик кој денес се нарекува „класичен санскрит“.
Средни индоариски јазици (пракрити)
Вон учената сфера на санскритот, народните говори (пракрити) продолжиле да се развиваат и менуваат. Најстари прарити за кои имаме сведоштва се будистичкиот канонски јазик пали и џаинскиот верски јазик ардамадаги. Во средновековието, пракритите се видоизмениле и разграниле во разни средноиндски дијалекти. Преодните говори, збирно наречени „апабранша“, претставуваат мост помеѓу старите и помладите индоариски јазици во периодот од VI до XIII век. Некои од овие дијалекти доживеале значаен процут на книжевноста: делото Шравакачара (930-ти н.е.) денес се смета за првата книга напишана на хинди.
Двата најголеми јазика што ја сочинувале групата апабранша биле бенгалскиот и хинди-урду. Другите биле гуџаратскиот, одиски, маратски и пенџапскиот.
Современи индоариски јазици
Индските јазици на северна Индија (каде спаѓа и Асамската Долина со асамскиот) и Пакистан образуваат дијалектен континуум. Она што се нарекува „хинди“ во Индија најчесто е литературниот (стандарден) хинди, санскритизирана варијанта на народниот хиндустански говор во подрачјето на Делхи од времето на Могулите до денес. Меѓутоа, поимот хинди може да се употреби и за сите централни индски говори од Бихар до Раџастан. Индоариските пракрити also gave rise to languages like гуџаратскиот, асамскиот, бенгалскиот, одискиот, непалскиот, маратскиот и пенџапскиот — кои не се сметаат за хинди, иако се дел од целината на дијалектниот конинуум.
Класификација
Бидејќи не секогаш постојат јасни граници помеѓу јазиците, индоариските јазици немаат точно одредена класификација. Најчесто се делат вака:
Вечен аманет
Вечен аманет е збирка поезија на македонската поетеса Ракида Спасовска. Збирката е објавена во мај 2010 година, од издавачката куќа „ИД Апис“ од Битола.
Технички податоци
Збирката е објавена во рамките на едицијата „Фондација Ванчо Николески“. Книгата е отпечатена во мек повез, со димензии од 20 сантиметри и има 50 страници. Каталогизацијата е извршена од Матичната и унивезритетска библиотека „Св. Климент Охридски“ од Битола и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-850-63-9. Рецензенти на книгата биле Билјана Герас и Илче Стојановски. Книгата е отпечатена во печатницата „Полиграфика“ од Битола.
Содржина
Збирката содржи 22 песни: Вечен аманет, Бол до непребол, Војникот - тоа сум јас, Војникот и девојката, Војничка порака, Војнички завет на 21 век, Две илјади и прво господово лето, Заветот на татковината, Метафорите на војникот, Мирот - светлост на денот, Мирот е Деница ѕвезда, Молитва за војникот, Празник на војникот, Прегратка, Смелост на војникот, Татковината најмногу од сè се сака, Тебе војнику, Темелник наш, Тестаментот на војникот, Ти си, Ти си духовен храм војнику, Украс од кристали.
Сенко Велинов
Сенко Велинов (роден на 15 мај 1965 година во Скопје) — македонски глумец, протагонист на повеќе улоги од антологиско значење. Дипломирал на ФДУ во Скопје. Член на Народниот театар во Суботица, во театарот на Љубиша Ристиќ (1990–1992), на Драмски театар (1992–1999), на Драмата на МНТ (1999–2000), директор на Драмски театар (2001–2002), од 2002 година повторно во Драмата на МНТ.
Улоги: Арган (Вообразен болен), Гилдерстен (Розенкранц и Гилдерстен се мртви мртви), Дон Жуан (Дон Жуан), Салиери (Амадеус), Троил (Троил и Кресида), А (Емигранти) и др.
Комуникација без пристраност
Комуникација без пристрасност или општење без пристрасност – говорење или пишување што се обидува да вклучи луѓе од сите народности, полови, полови определби, релиски припадности, способности и возрасти преку комуникација на начин што не прави никакви претпоставки за примачот на таквата комуникација.
Важен дел од комуникацијата на начин бил пристрасност е да се осигурате дека се вклучувате во значајни разговори, користејќи јазик без пристрасност. Изборот на зборови на писателот е од витално значење во смисла на делотворно комуницирање на начини кои не го навредуваат примачот. Според Локер, „Јазикот без пристрасност е јазик кој е чувствителен на полот, расата, возраста, физичката состојба и многу други категории на луѓето. Јазикот без пристрасност не дискриминира и затоа ги вклучува сите читатели на праведен и пријателски начин.“
Идентификување на пристрасност
Овие извори треба да се преиспитаат за нивната пристрасност бидејќи тоа може да влијае на нивната валидност во нивните точки. Затоа, избегнувањето на пристрасност во целата комуникација ќе се погрижи поентата да биде кристално јасна и да му се верува на говорникот.
Практикување комуникација без пристрасност
Со практикување на комуникација без пристрасност, се отстрануваат сите предрасуди што може да се имплицираат. Оваа предрасуда е често поврзана со претходно постоечко угнетување во општеството и не секогаш може да се признае на прв поглед. Комуникацијата, писмена или говорна, е исклучително важна за воспоставување врски и демонстрација на мислите. Користењето јазик без пристрасност е особено важно на работното место. Едукаторите треба да избегнуваат да користат пристрасност бидејќи е невозможно да се знае секое потекло на учениците и затоа, едукаторите може да предизвикаат оштетување на сликата за себе на учениците. Ако работата вклучува пишување и испраќање масовни е-пораки, писателот треба да биде претпазлив кога пишува бидејќи читателите може да имаат различни живи искуства од авторот. Со отстранување на каква било пристрасност, им овозможува на сите страни да се фокусираат на наменетата порака наместо да се обидуваат да ја просејуваат пристрасноста, намерна или на друг начин. Подолу се дадени неколку примери кои можат лесно да се употребат:
327
327 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 327 година од новата ера, 327. од првиот милениум, 27. од IV век и осма од 320-тите.
Историја на Бенин
Дахомејското кралство било формирано од различни етнички групуи на абомејското плато. Историчарите тврдат дека несигурноста произлезена од тргувањето со робови придолено до масивно иселување на народот во модерниот град Абомеј, вклучувајќи и луѓе од етничките групи Аџа и Гбе за кои се верува дека го основале градот. Аџаците и Фоните создале нова етничка група именувана како Дахомејци. И покрај тоа што основачите на земјата биле во почетокот против ропството, сепак трговијата со робови била активна во регионот на Дахомеј во продолжение на триста години.
327
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Историја на Бенин
Кон средината на 19 век, земјата започнала да ја губи својата регионална надмоќ, кое и дозволило на Франција да завладеат со територијата во 1892 година. Во 1899 година земјата станала дел од колонијата Француска Западна Африка. Во текот на 1958 година земјата добила автономија под името Република Дахомеј, а по само две години, на 1 август 1960 година земјата ја прогласила и својата независност. Во текот на следните дванаесет години, земјата била опфатена со етнички конфликти, проследена со неколку државни удари и преврати, при кое доминирале трите основни фигури: Суру Арити, Јубер Мага и Жастен Ахомадегбе. Трите страни се согласиле да формираат претседателски совет по 1970 година. Но во 1972 година се случил воен реврат кој бил воден од страна на Матео Кереку. Така милитаристите го ставиле почетокот на комунистичката ера на земјата. По зазимањето на власта земјата била преименувана во Народна Република Бенин (1975 година). Сепак, кон крајот на 80-тите од минатиот век, Кереку решил да ги изостави комунистичките идеи по големата економска криза на земјата, враќајќи го парламентарниот капиталистички систем во 1990 година. Но на изборите во 1991 година тој бил победен од Никефор Согло, со кое станал првиот африкански претседател којшто својата функција ја напуштил преку избори. Тој повторно се вратил на власт во 1996 година по изборите, а истото го забележил и во 2001 година. На изборите во 2006 година не учествувале ниту Кереку ниту Согло, бидејќи според уставот на земјата немале право заради својата возраст.
327
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5835 и 5836 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5077 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4087 и 4088 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1080.
Српци
Српци (понекогаш нарекувано Горно Српци) — село во Општина Битола, во областа Ѓават-Кол, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Ѓават-Кол, во западниот дел од Општина Битола.
Историја
Во век, Српци било село во нахијата Ѓават-Кол во Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Српци имало 820 жители, сите Македонци христијани и 230 Албанци муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Српци имало 576 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Српци имало 65 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 45 жители, од кои 39 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
Горно Српци или Српци е македонско православно село, родовите во селото поголемиот број се староседелски, а помалку доселенички.
Ѓореј (4 к.) (првично „Иванови“ од нив потекнува - Омраам Микаел Аиванов (Михаил Иванов, 1900-1986) — филозоф-мистик, ученик на Петар Данов во род со битолскиот писател по потекло од Српци Тоде Ѓорески,
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Битола, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе биле придодадени поранешните општини, Бистрица, Кукуречани и Цапари. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Цапари.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Цапари, во која влегувале селата Рамна, Ротино, Српци и Цапари.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Кажани, во која покрај селото Српци се наоѓале селата Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Лера, Маловиште, Рамна, Ротино и Цапари.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Дихово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Битола.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0211 според Државната изборна комисија, кое е сместено во задружниот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 70 гласачи.
Иселеништво
До 1951 година од селото имало иселеници во Битола (6 семејства), САД (20 семејства), Бугарија (22 семејства), Охрид (1 семејство), Србија (1 семејство), Аргентина (1 семејство) и во Австралија (7 семејства).
Силтер
Силтер е италијанско тврдо сирење направено во регионот Алпска Ломбардија околу провинцијата Бреша и околните области и традиционално се произведува со непастеризирано кравјо млеко во текот на летните месеци и септември, саламурено е, и одлежено минимум 6 месеци.
Од 2015 година, во рамките на ЕУ, има ПДО сертификат.
Име
Името Силтер потекнува од името на продавницата за сирење во Вал Камоника каде што се чуваат и стареат сирењата.
Историја
Тоа е традиционално сирење од Вале Камоника, добиено од млеко на кафеава раса крави, многу застапено во планинските области на долините на Бреша. Името го добива од ломбардскиот термин, од келтско потекло, што ја означува просторијата за стареење во малгата.
Производство
Сирењето се произведува во општините кои спаѓаат во монтанските заедници на Вале Камоника и делумно во областа Себино Брешано. Особено вредни се облиците направени во малге лоциран на планините Гуглиелмо и Манива, во областа на преминот Кроче Домини, како и долините на Касе ди Висо и Санта Аполонија во Понте ди Лењо.
Оптималното зачувување е во не премногу топла средина која може да варира од температура помеѓу 9 и 14°C. Минималното зачинување е 100 дена.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Водни лилјани (1919)
„Водни лилјани“ е слика од импресионистот Клод Моне од 1919 година, една од неговите низи „Водни лилјани “. Сликата, левата табла на голем пар, ја отсликува сцената во француското езерце на Моне, која покажува светлина што се рефлектира од водата со лилјани на површината. Тоа е изложена во Њујорк во Музејот Метрополитен.
Една од поголемите слики на Моне, ја покажува убавината на зајдисонцето како се одразува од водата. Во 1919 година, Клод Моне бил постар човек кој веќе сликал скоро 70 години, а неговата низа „Водни лилјани“ дошло во време кога тој главно сликал лилјани во своето езерце, мостот на езерцето и во неговата градина.
Проприоцепција
Проприоцепција (од латински proprius, што значи сопствен/a и од зборот перцепција), е чувство на релативната позиција на соседните делови на сопственото тело. За разлика од екстроцептивните сетила, со кои се восприема надворешниот свет и интроцептивните сетилата, со кои се доживуваат болката и движењето на внатрешните органи, проприоцепција претставува трет различен сетилен модалитет кој обезбедува повратни информации само за состојбата на сопственото тело. Ова чувство укажува на тоа дали телото се движи со потребните напори, како и каде различните делови од телото се наоѓаат еден во однос на друг.
Фудбал на Летните олимписки игри 2000 (жени)
Фудбалот на Летните олимписки игри 2000 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри во женска конкуренција. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија. На турнирот учествувале вкупно 8 репрезентации.
Првото место го освоила репрезентацијата на Норвешка, второто САД, и третото Германија.
Мичо Поповски
Мичо Поповски (Горничево,, — , ) — македонски спортист, доајен на македонскиот кајак на диви води. Тој бил поранешен национален шампион во кајак на диви води во слалом и спуст, тренер, иницијатор и еден од основачите на Македонскиот Олимписки Комитет.
Животопис
Поповски е роден роден на 5 мај 1947 година во селото Горничево, Леринска околија во Егејска Македонија. Дипломирал како инженер металург. Кариерата ја започнал во Рудници и Железарница, а ја завршил како раководител на сектор урбанизам во Град Скопје.
Активно бил вклучен во спортот и бил поранешен национален шампион во кајак на диви води во слалом и спуст, тренер, иницијатор и еден од основачите на Македонскиот Олимписки Комитет. Бил претседател на Сојузот на спортови на Град Скопје, Сојузот на спортски федерации на Македонија и прв Претседател на Кајакарската федерација на Македонија по осамостојувањето. Како селектор на Македонската репрезентација бил учесник на четири олимписки игри, Барселона, Атланта, Сиднеј и Атина. Бил добитник на наградата 13 Ноември на Град Скопје, а повеќепати и одликуван со награди и признанија од Светската Кајакарска федерација и Меѓународниот Олимписки Комитет. Бил и претседател на Кајак клубот Илинден 90 каде последните неколку години активно бил посветен на развојот на младинските категории. Починал во Скопје на 16 април 2017 година.
Георгиос Лјолјас
Георгиос Лјолјас (Γεώργιος Λιόλιας) е андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Биографија
Георгиос Лjолјас е роден во Долно Врбени, тогаш во Османлиското Царство. Со засилувањето на грчката вооружена пропаганда во Македонија сед ставил на страната на грчката кауза и формирал сопствена чета составена од локоални лица кој биле под влијание на грчката пропаганда.
Со оваа чета во периодот меѓу 1903 и 1912 година ги обиколувал Корештата и Леринското поле водејќи борба со четите на Македонската револуционерна организација. Со својата дејност го помагал Георгиос Цондос. .
Старо Змирново
Население
Според пописот во 2002 во селото имало 10 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Во минатото селото било населено во Албанци. Како едни од најстарите албански родови во селото се споменуваат родовите: Ферзолар, Џаферлар и Мустафлар. Доселени се од северна Албанија во втората половина на 18-от век.
Избирачко место
Селото е опфатено избирачкото место бр. 207 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. на село Доленци
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 223 гласачи.
Хигеланд/Телер
Хигеланд/Телер (Hügelland/Täler) — општинска заедница во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Требниц.
Општинската заедница Хигеланд/Телер се состои од следниве општини:
Сократ Мојсов
Сократ Мојсов — поранешен македонски фудбалер. За репрезентацијата на Југославија настапил трипати. Важел за еден од најдобрите македонски играчи од југословенската ера (пред 1992). Забележлив бил по неговата способност за играње со глава и индивидуалните вештини со топка.
Клупска кариера
Кариерата ја започнал во Вардар како младинец, а брзо стигнал во сениорскиот тим. За Вардар одиграл 362 натпревари и постигнал 166 гола во сите натпреварувања. Две години играл во Франција за ФК Рен, во Лига 1 и се пензионирал во 1973 година.
Меѓународна кариера
За сениорската репрезентација на Југославија дебитирал на пријателскиот натпревар против Бугарија во април 1964 година, вкупно настапил на 3 натпревари, без постигнати голови. Неговиот последен меѓународен настап биил пријателскиот натпревар против Советскиот Сојуз во септември 1966 година.
NGC 4977
NGC 4977 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4977 се споменува и како UGC 8196, MCG 9-22-10, CGCG 271-9, CGCG 270-53, NPM1G +55.0169.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 6 м 4,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 39' 24"".
Други поделби
Проучување на NGC 4977 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45339. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3846. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 675.
Унгарска кујна
Унгарската кујна (унгарски: Magyar konyha) претставува национална кујна на Унгарија и на сите Унгарци кои живееат насекаде низ дијаспората. Унгарската кујна се заснова претежно на јадења кои се подготвуваат со месо, сезонски зеленчук, овошје, леб, сирење и мед.
Рецептите биле пишувани со векови наназад, и се засноваат на голема традиција.
Особености
Унгарците особено ги сакаат нивните супи, десерти и колачи, како и полнетите палачинки (palacsinta). Исто така постои и соперништво помеѓу регионалните варијанти на едно исто јадење (како што е на пр. унгарската лута рибна супа, насловена како "Рибарска супа", или на унгарски: halászlé, која се подготвува на различен начин на двата брег на реките Дунав и Тиса).
Други познати унгарски јадења се оние кои се приготвуваат со пиперки (на пример Јанија со црвени пиперки), популарните "nokedli" (мали пелмени), традиционалниот гулаш, палачинки "Gundel (палачинки намачкана со темно чоколадо и сос од ореви) како и традиционално унгарската торта Добуш (на унгарски -Dobos, претставува чоколадна торта со крем како и тенок слој на карамела).
IC 1371
IC 1371 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1371 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 1371 има привидни димензии од 0,4' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 15 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 43' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на IC 1371 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1397841.
1376 п.н.е.
1376 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1376. година пред новата ера, 376. од вториот милениум п.н.е., 76. од 14 век п.н.е. и седма од 1370-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4132 и 4133 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3374 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2384 и 2385 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 623 пред основањето на Рим.
Солунски конгрес од август 1905 година
Солунски конгрес од август 1905 е окружен когрес на Солунскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација, овој конгрес бил еден во цела низа на окружни конгреси по Илинденското востание на кој биле разгледани голем број на прашања од внатрешен и надворешен аспект кој ја засегале Организација.