cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Данило Луис да Силва
Репрезентативна кариера
Данило најпрво настапувал за бразилската репрезентација под 20 години. Во 2011 година, со оваа репрезентација тој го освоил Јужноамериканското првенство за играчи под 20 години 2011, исто така, постигнувајќи гол во последната победа со 6-0 против Уругвај. На 17 јуни 2011, селекторот на репрезентацијата под 20 години Неј Франко го повикал Данило за Светското првенство под 20 години 2011 кое се одржало во Колумбија. На 29 јули во првиот натпревар на караоките на турнирот тој постигнал гол во ремито 1-1 против Египет. На 14 август тој бил еден од четворицата прецизни изведувачи на пенали во победата над Шпанија, откако по 120 минути натпреварот завршил нерешено 2-2 Бразил бил поуспешен при изведувањето на пеналите и се пласирал во полуфиналето каде три дена подоцна го совладале Мексико. На 20 август, на стадионот Ел Кампин во Богота, Бразил ја освоил светската титула во категоријата до 20 години победувајќи ја Португалија во финалето со 2-3 по продолженија. Севкупно, тој собрал 15 настапи за бразилската репрезентација под 20 години: 8 на Јужноамериканското првенство и 7 на Светското првенство, со два постигнати гола постигнати против Уругвај и Египет.
Во септември 2011, тој за првпат бил повикан од Мано Менезес, селекторот на сениорската репрезентација, започнувајќи како стартер во дербито против Аргентина во Суперкласико де лас Америкас што завршил 0-0 на стадионот Кемпес во Кордоба. Тој исто така играл и во вториот натпревар кој се одиграл 14 дена подоцна, во кој Бразил ја победил Аргентина со 2-0 на Олимпико до Пара во Белем.
На 6 јули 2012 година, тој бил повикан во олимписката репрезентација за Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Одиграл четири натпревари на турнирот и постигнал еден гол против Нов Зеланд во групната фаза. На крајот, Бразил го освоил сребрениот медал откако во борбата за златниот на 11 август биле поразени од Мексико со 2-1 на Вембли.
Во мај 2018, Данило бил повикан од селекторот Тите за својот прв турнир со сениорската репрезентација, Светското првенство 2018. Сепак, тој играл (како стартер) само во првиот натпревар на репрезентацијата, ремито 1-1 против Швајцарија. Подоцна, тој се здобил со повреда на 6 јули, ден пред четвртфиналниот судир со Белгија, со што бил надвор од комбинација за остатокот од турнирот.
На 19 ноември 2019 година, тој го постигнал својот прв гол за Селесао во победата со 3-0 против во пријателски натпревар.
Во ноември 2022 година, тој бил повикан од селекторот Тите во тимот што учествуваше на Светското првенство во Катар.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 5 ноември 2019.
Поеми од Балканот (збирка поезија)
„Поеми од Балканот“ е книга со македонска соремена поезија за возрасни на македонскиот поет Александар Саша Трајковски. Збирката поезија е во издание на најстарото битолското издавачко здружение „Дата Песнопој”, пуштена во печат месец декември 2021 година.Збирката поезија „Поеми од Балканот" на поетот Александар С. Трајковски го носи CIP-записот ISBN: 9786082463353
Kраток опис
За збиркита книга поезија “Поеми од Балканот”, авторот напоменува дека е максимално емоционален длабок ракопис, кој што всушност преставува и единствениот можен  начин да се прикаже најобјективно убавината на неговата сопруга, нејзината подршка секојдневна во тоа што тој го работи и дека само преку поезијата може да се прикаже “неговата љубов кон мајката на неговите синови”, но и во исто време непропушта да даде по некој свој совет за своите синови.
"Книгата е изобилство на моќни пораки за неговите размислувања и за се она што е небулозно и секојдневно не опкружува, за се почестата  деструкција и  опструкција кон нашето општество, многу поеми посветил на личности со сите нивни убавини и маани, кои како што вели и поетот, самите ќе се пронајдат уште по првиот прочитан стих од книгата" - ќе напише поетот Илија мерковски.
СОВРЕМЕНА МАКЕДОНСКА КНИЖЕВНОСТ - „Дата ПЕСНОПОЈ“ – Битола
Едиција: КНИЖЕВНИ МЕРИДИЈАНИ
Александар С. Трајковски: Поеми од Балканот
Уредник: Марина Огненова
Главен и одговорен уредник: Илија Мерковски
Лектор: Христијан Аџиоски
Тираж: 2000
Библиографија за авторот:
Дипломиран м-р. доктор, македонски поет, преведувач и толкувач, од 29 јуни 2021 година, официјално е член и дел од МАКЕДОНСКОТО НАУЧНО ДРУШТВО - БИТОЛА (МНД-Битола), од 07 октомври 2022 година член во Клубот на писателите “КОСТА СОЛЕВ РАЦИН” - Велес и во Здружението на преведувачи и толкувачи на Р. Македонија (ЗПРМ).
Книги на Александар С. Трајковски (авторски книги):
- 2022. “Лирски елегии”. Битола: (Дата Песнопој).
- 2022. “Поеми од Балканот”. Битола: (Дата Песнопој).
- 2023. “Балканско Хаику - Харакири”. Битола: (Здружение за книжевен развој “Нов Вавилон”).
- 2023. “Анатомија на поезијата”. Битола: (Дата Песнопој).
Александар С. Трајковски е добитник е на наградите:
- ПРВА НАГРАДА за стихозбирката “Лирски Елегии” за најдобра поетска книга со наградата "ДУШАТА НА ЧАРШИЈАТА".
- ПРВА НАГРАДА за НАЈДОБРА ПОЕТСКА ТВОРБА на Меѓународниот литературен фестивал “Божиќна литература 2022” во организација на писателката Милица Паулус.
- Награда за несплатно печатење и за НАЈДОБРА ПОЕТСКА КНИГА за возрасни „Поеми од Балканот“ на Дата Песнопој 2021'
- Награда за НАЈДОБРА ПОЕТСКА КНИГА “Лирски елегии” за 2023 год. на поетско - музичкиот настан “Уметност преточена во музика и поезија” - 2023 год.
- ЗЛАТНА ПЛАКЕТА за НАЈДОБРА ПОЕТСКА ТВОРБА “Навидум случајно” на поетско - музичкиот настан “Уметност преточена во музика и поезија”- 2023 год.
- ПРИЗНАНИЕ/MЕДАЛ за допринос во светската култура на меѓународниот фестивал - Европски книжевни “РАСКУСИ 2023” од светската асоцијација на поети и светската академија за литература.
Учествувал на бројни поетски читања низ Македонија и Европа.
* Струшки вечери на поезијата
* „Песнило“ – Младински културен центар
* Бела ноќ – Скопје
* Денови на младата македонска проза - Софија
* Софија: Поетики - Софија, Бугарија,
* Меѓународен македонски фестивал за поезија и литература “Струшките Книжевни Средби” 2022
* Астални проекции – Менада, 2014 г. и 2016 г.
* Денови на младата македонска проза - Софија, 2015 г.
* Барски летопис, самостојна книжевна вечер, Бар, 2015 г.
* СУР - Стих у регији, Загреб, 2015 г.
* Меѓународен поетски фестивал - Европски Книжевни  Раскуси , (Пресеци) 2023 г.
С  О Д  Р  Ж И  Н  А
1. Гест хиератичен за светот пагански     5
2. Поезија ќе творам       6
3. Наравоученија        7
4. Корабу вјасај        9
5. Наравоученија      11
6. Театар Потемкинов     12
7. Енигма нерешлива     13
8. Замок песочен      14
9. И тоа невреме дојде     15
10. Мојот крај      16
11. Девесница      17
12. Банкетот тажен      18
13. Бабетини       19
14. За љубовта стара      21
15. Загатка без одгатка     22
16. На поетот       23
17. Копнеж Потемкинов     25
18. За пациентите и читателите свои  26
19. Ликови лебдиви      27
20. Меланхолија      28
21. Мечтај вековечен     29
22. За синовите      31
23. Голгота со крај      33
24. Разлистување на спомени стари  35
25. Земја македонска      37
26. Легии од мисли заробени               38
27. Мртовци со живи ега     40
28. Линии       42
30. За малку утеха и среќа     45
31. За журка во младоста     46
32. Не застанувам      48
33. Така сум раат      49
34. Како кога       50
35. Само кога солзите паѓаат... 51
36. За неа       52
37. Глуварче       53
39. И солзата јасна прво сјае    55
40. Никако да се разбудам     56
41. Мали стрели остри     57
42. Наравоученија      58
ЛИРСКИИ ЕЛЕГИИ ЗА НАЈБЛИСКИТЕ
43. Лирика на мој начин и со мој печат  61
44. Љубов платонска      63
45. Странец на своја почва во своја земја  65
46. Голготата љубовна     67
Кавалски Залив
Кавалски Залив (Κόλπος της Καβάλας) — залив на Егејското Море во источна Егејска Македонија. Раздвоен е од т.н. Тракиско Море со островот Тасос. На неговиот брег излегуваат традиционалните краишта Правишко, Кавалско и Саришабанско.
Географија
Заливот се протега од ’ртот Врасида на југозапад до ’ртот Керемидли на југоисток. Широк е 28 км и навлегува 12 км во правец на копното. Има полукружен облик со благи подводни косини кои стануваат пострмни близу брегот. Просечната длабочина изнесува 32 м, а најголемата е 60 м во подрачјето западно од Тасос. Од тој остров одвоен е со Тасоскиот Проток, широк 13,5 км).
Светлосна година (роман)
Светлосна година — роман за млади на македонската писателка Оливера Николова, првобитно издаден во 1998 година.
Содржина
Напишана во прво лице, со јас раскажувачот Арна, Македонка во Виена, Австрија, авторката го следи животниот пат на Арна и Вили, нивната љубовна приказна, инспирирана од вистинска случка. Авторката ја пишува имајќи ги пред себе двете писма: писмото на Арна Савеска кое го чувал Вили и писмото на Вили Холер кое го чувала Арна. Во обраќањето на авторката на почетокот до читателите, таа пишува дека тие немаат повеќе потреба да се допишуваат, бидејќи се сакаат отворено, како што треба да се сакаат двајца млади луѓе. Книгата авторката ја посветува на Л. Насловот „Светлосна година“ пак е објаснет со дефиницијата од физиката- растојанието кое го поминува светлината за време на една година, а што е симбол на оддалеченоста на двата света, Австрија и животот на печалбарите-дојденци од Македонија. Книгата е напишана со лесен и ненаметлив стил, едноставен за следење на дејството/дејствата, близок до младите од сите времиња. Напишан во 1998, романот е современо и интересно четиво, и може да го задржи вниманието на младиот читател.
Поглавја
Романот започнува со поглавјето „Арна“ во кое се запознаваме со главната хероина, Арна, која во јас форма раскажува за „мачното снаоѓање на нашите луѓе во друга средина, проследено со потценување на сопствените вредности и чувството за неприпадност. Осознавањето токму на спротивното: дека различноста е преценета во однос на истоста на сите човечки битија е вистинската порака на „Светлосна година“. Љубовта и разбирањето на Другиот се решение на нашето време и на состојбите во кои не фрла животот“- пишува Оливера Ќорвезировска претставувајќи го новото издание на романот на Арс Ламина.
Третото поглавје е насловено „Симон“, кој е третиот лик на печалбар, кој авторката го внесува за да фрли отсјај на соништата на младите од втората генерација печалбари, кои сакаат да се вклопат во општеството во новата земја.
„Вера“ е четвртото поглавје на книгата, лик на девојка која доаѓа да ја освои Австрија со својот талент за уметничко лизгање, а чиј татко врши истражувања на македонските иселеници во австрискиот архив.
Петтото поглавје е „Вили“, дел во кој се дознава потеклото на Вили и мотивот за неговите постапки.
Светлосна година претставува извонредно дело на македонската авторка Оливера Николова, и е топла приказна на љубовта и себепронаоѓањето.
Тимотеуш Карпович
Тимотеуш Карпович (полски: Tymoteusz Karpovwicz; 15 декември 1921 - 29 јуни 2005) - полски поет.
Владе Лазаревски
Владе Лазаревски (роден на 9 јуни 1983 година) ― српско-македонски поранешен професионален фудбалски одранбеник. Тој бил член македонската фудбалска репрезентација. Тој е роден во Крушевац и е од македонска народност.
Клупска кариера
На 19 декември 2007 година, било сметано дека Лазаревски е во Англија на пробен тренинг со премиерлигашкиот Дерби Каунти; тоа било неуспешно и тој се вратил во Полска. Кон крајот на февруари, Лазаревски се појавил во Украина, тренирајќи со екипата на украинскиот прволигаш ФК Металист Харков. Набргу откако се случил трансферот и Владе бил објавен во јавноста како најновото засилување на клубот. Тој играл за Карпати Лавов во 2009 година пред да се приклучи на Риека на 27 јануари 2010 година. Лазаревски потпишал со Локомотив Астана на 8 јули 2010 година. Во декември 2010 година Лазаревски ја потврдил својата преселба во ФК Тобол. Клубот не му ја исплаќал платата, па ги пријавил во ФИФА и станал слободен агент. Следното лето, на неговиот 28-ми роденден, тој потпишал со Амјен, кој штотуку бил промовиран во француската Лига 2. Во февруари 2014 година потпишал со Звијезда.
Во сезоната 2016/17, тој му помогна на ФК Темниќ да ја освои Српската лига - Исток и да постигне унапредување во српскиот втор ранг, Српската прва лига.
Репрезентативна кариера
Додека играл во Србија со Напредак, уште како талентиран младинец, речиси истовремено станал член на репрезентацијата на Македонија до 21 година. Тој го имал своето деби за македонската сениорска репрезентација во квалификацискиот натпревар за Светското првенство во ФИФА во јуни 2005 година против Чешка и има стекнато вкупно 43 натпревари, без постигнати голови. Неговиот последен репрезентативен натпревар бил квалификацискиот натпревар за Европското првенство 2012 во октомври 2011 година против Словачка.
Илчо Стојановски
Илчо Стојановски е роден во Велес на 9 март 1973 тој е  македонски ликовен уметник и академски вајар.
Творештво
Во целокупното творештво на вајарот Илчо Стојановски преовладува неговата креативна преокупација кон животот и опкружувањето. Како и секој уметник и тој поминал низ неколку фази на уметничко изразување, но секогаш со успех ја сочувувал својата оригиналност. Скулптурата е константа во ликовното творештво на Илко Стојановски, но истовремено се надополнува и работи и во други ликовни правци. Сепак најчесто Стојановски останува доследен во својата целосна посветеност и творење на скулптурата. Во голем дел неговото склупторство е посветено на фигурацијата и реализмот.Во неговите први години од творењето тој работел претежно во дрво, медиум кој е природен и отпорен, вткаен во традиционалната македонска уметност уште од копаничарите. Дрвото како негов омилен материјал, чија топлина го инспирира од природниот праоблик, тој му вдахнува нов живот, дрвото му останува доминантно во склуптура иако подоцна тој работи и со ќерамика, стиропор, гипс, мермер и други материјали.
Самостојни излагања имал во:
Стојановски е добитник наградата бронзен медал за неговиот прв авторски стрип  „Болен Дојчин" на меѓународен салон од Стрип центар на Македонија во 2022 година.  Илчо Стојановски учествал и  на колониите:
Спомен обележја кои ги красат просторите од Илчо Стојановски се поставени и во неговиот роден град Велес:
Реализирал многу ликовни и вајарски работилници во соработка со колегите во општинските основни училишта во Велес. Во периодот од 48. до 55-те. „Детски Рацинови средби“ во Велес, тој бил претседател на жири комисијата на ликовните конкурси.
Надворешни врски
https://duma.mk/kultura/kultura/31026-2020-12-06-08-25-41/ http://tirekovmirece.com/Novost/%D0%98%D0%B7%D0%BB%D0%BE%D0%B6%D0%B1%D0%B0-%D0%BD%D0%B0-%D1%81%D0%BA%D1%83%D0%BB%D0%BF%D1%82%D1%83%D1%80%D0%B8-%D0%BE%D0%B4-%D0%98%D0%BB%D1%87%D0%BE-%D0%A1%D1%82%D0%BE%D1%98%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8-(%D1%84%D0%BE%D1%82%D0%BE) https://m.makpress.mk/home/PostDetails?PostId=297141 https://m.makpress.mk/Home/PostDetails?PostId=433175
https://m.makpress.mk/home/PostDetails?PostId=297141
https://www.youtube.com/watch?v=HTMCZl7pR1Y
https://duma.mk/kultura/golema-posetenost-na-zaednichkata-izlozhba-na-chetvoricata-veleshki-likovni-umetnici-foto/
Гонсало Перес де Варгас
Учествувал на Светското првенство во ракомет за мажи 2019 година.
Мирон Бјалошевски
Мирон Бјалошевски (полски: Miron Białoszewski; 30 јуни 1922, Варшава - 17 јуни 1983, Варшава) - полски поет, писател, драматург и глумец.
Творештво
Бјалошевски стапил на книжевната сцена со задоцнување - својата прва поетска збирка ја објавил на возраст од 35 години. Претходно пишувал поезија за себе, без надеж за објавуавње на неговите песни. Појавата на неговата прва поетска збирка претставувала доказ за големиот пресврт во повоената полска поезија - оддалечувањето од социјалистичкиот реализам. Тој е единствениот вистински боем во современата полска поезија; неговата поезија е многу реалистична, а тој пее за нештата што го опкружуваат, и тоа за најобичните нешта; пишувал „лирика пред спиење“, балади за одењето на продавница итн., и сето тоа не личи на ништо од она што е објавено пред него. На светот околу себе тој гледа како на збир на неразбирливи појави, но не се обидува да го менува светот. Во неговата поезија се манифестира доследна егоцентричност во која тој ги прима впечатоците за светот околу него само онака како што тие се одразуваат во неговата фантазија. За да ги изрази, тој ги користи не само зборовите, туку и корените на зборовите, наставките, па дури и само со ономатопејски звуци. Спојувајќи два или повеќе елементи на познатите поими тој создава сосема нова симболика и ново значење. Во тој поглед, често оди во крајности, особено во отфрлањето на сето она што го смета за вишок и, како последица на тоа, неговите песни и антидрами често се непреводливи и нечитливи дури и за најголемите познавачи на неговото творештво. Бјелошевски е тежок поет и претставува единствена појава во полската поезија, зашто не може да се имитира и повторува. Сепак, иако неговиот стил е неповторлив, тој извршил значајно влијание врз современите полски поети.
Ословска древна населба
Ословска древна населба (Αρχαίος οικισμός Παναγίτσας) — археолошко наоѓалиште кај селото Ослово, Воденско, Егејска Македонија.
Наоѓалиштето се наоѓа на Ословскииот Рид западно од Ослово, меѓу него и Жерви. Југозападно од него е откриена неговата некропола. Обитавано е постоянно от бронзеното време па сè до хеленистичкиот период, а особено богати се наодите од железно време.
Во 1997 г. населбата е прогласена за заштитен археолошки споменик.
Гиздово
Гиздово (Γκιστόβα) — планинско езеро на границата помеѓу Егејска Македонија и Албанија. Сместено е на планината Грамошта, на надморска височина од 2.350 м. Важи за највисокото и најголемото планинско езеро во Грција.
Најблиски населени места се Старје во Албанија и Грамошта (Грамос) од страната на Грција. Езерото е дом на планинскиот мрморец (Ichthyosaura alpestris) од групата на опашестите водоземци.
Лолита Ритманис
Лолита Ритманис (родена на 1 ноември 1962 година) е латвиско-американска композиторка, позната по нејзините филмски и телевизиски партитури, вклучувајќи ја и нејзината работа на анимираната серија Batman Beyond.
Раниот живот
Родена на 1 ноември 1962 година во Портланд, Орегон, Ритманис е ќерка на д-р Андрис Ритманис и Асја Ритманис, кои побегнале од Латвија за време на Втората светска војна и емигрирале во САД во 1949 година. Ритманис има сестра Бригита Ритманис-Џејмесон и брат Албертс Ритманис.
Низ нејзиното детство Ритманис студирал пијано, флејта, гитара и глас, настапувајќи и во ансамбли за џез и за класична музика. Ритманис ја компонирала својата прва песна на 11-годишна возраст. На 16-годишна возраст, таа била на турнеја низ САД, Канада, Европа, Австралија и Нов Зеланд, компонирајќи и настапувајќи со латвиската популарна музичка група „Dzintars“ („Килибарна“). Летонските фестивали на песна ширум светот ѝ дадоа на Ритманис можност да диригира и да ги изведува своите дела пред поголема публика.
Ритманис дипломирал на средното училиште Кливленд во Портланд, Орегон во 1980 година. Таа се преселила во Лос Анџелес за да студира на музичкото училиште Дик Гроув, каде што дипломирала и на Програмата за композиција и на Програмата за композиција на филмска музика, студирајќи со композиторите Дик Гроув, Мандел Лоу, Лало Шифрин, Хенри Манчини, Алин Фергусон и Џек. Фајерман, меѓу другите. Ритманис студирал и приватно со наставниците Мауро Бруно, Гибнер Кинг и Мет Денис.
Филмска и телевизиска композиција
По завршувањето на студиите, Ритманис започна да работи во студиото Ворнер Брос и Волт Дизни, што доведе до работа во областа на оркестрација за филм и телевизија. Таа можеше да обезбеди постојана понуда на работа од композитори како Мајкл Камен, Басил Поледурис, Ширли Вокер, Марк Сноу, Пол Чихара, Бенет Салвеј, Елиот Голдентал, Луис Фебре, Бурт Бакарач, Снафи Волден и Картер Бурвел. Во 1991 година, со помош на композиторката Ширли Вокер, Ритманис ја започна својата кариера како филмски и телевизиски композитор. Нејзината соработка со г-ѓа Вокер и даде можност да напише музика за Бетмен: Анимирана серија во Ворнер Брос. Студија. Таа продолжи во Warner Bros со работа на Superman: The Animated Series и Batman Beyond. Во овој временски период, Ритманис се запознал и започнал професионална соработка со композиторите Мајкл МекКустион и Кристофер Картер. Триото продолжи да компонира музика за The Zeta Project, Teen Titans, Justice League, Justice League Unlimited, Legion of Super Heroes и неколку долги проекти.
Таа има оркестрирано над 100 филмови, мини-серии и телевизиски програми, вклучително и Lethal Weapon 4, The X-Files, Swimfan, Jeepers Creepers 2, Robin Hood: Prince of Thieves, Final Destination, The West Wing и Demolition Man. Таа, исто така, ја оркестрираше партитурата, со МекКусион кој компонирала и диригирала, за видео играта <i id="mwWA">Спајдермен 2</i>, која се базира на истоимениот филм од 2004 година. Ритманис, исто така, оркестрирал дел од церемониите на затворање на стогодишните Олимписки игри во Атланта.
Концертни дела
Концертните дела на Ритманис биле и продолжуваат да се изведуваат низ САД, Канада, Европа, Тајван, Латвија и Австралија. Симфониската поема Збогум на Рига беше изведена во граѓанскиот аудиториум на Портланд во 1982 година. Нејзината кантата Нов ден беше изведена во Алис Тали Хол, Центарот Линколн во 1986 година. Во 1989 година Tas vakars piektdienā (Следниот петок во исто време), мјузикл, беше изведен во Терасиот театар во Лонг Бич, Калифорнија и низ Летонија во летото 1990 година. Turp un atpakaļ (Таму и назад), музичка ревија, беше изведена низ САД и Канада во 1999 и 2000 година. Мјузиклот Skudra un sienāzis (Мравката и скакулецот) беше изведен на Летонскиот фестивал на песна во Таузенд Оукс, Калифорнија во 1999 година. Во август 2003 година, мјузиклот Gudrais padomiņš (Мудрен совет) бил изведен во катедралата Хил во Сан Франциско. Rudentiņš pie durvīm klauvē (Есента тропа на вратата), дело за хор и камерен оркестар, беше изведено во Дејвис симфониската сала во Сан Франциско на 8 август 2003 година. Во 2004 година, Еслингена, мјузикл, бил изведен во театарот Изабел Бадер во Торонто, Онтарио, Канада, а во 2005 година бил изведен во Националниот театар во Рига, Латвија. Во 2007 година, Ритманис започнала да работи на нов мјузикл, чија премиера требаше да се појави есента 2008 година во Вентура, Калифорнија.
Партнери за динамична музика
Почнувајќи од 2007 година, Ритманис и нејзините колеги Мајкл МекКуистион и Кристофер Картер ги формираа Dynamic Music Partners (DMP). ДМП работеле на серијата Легија на супер херои на Ворнер Брос. Покрај нивната работа во анимација, ДМП ја комплетираше партитурата за играниот филм на Томас Калавеј „Скрши небото“, кој бил премиерно прикажан на филмскиот фестивал SXSW во 2007 година.Во 2023 година, Лолита повторно се соединува со режисерот Ѕинтарс Драјбергс за да го постигне долгометражниот филм: „Експејт мрежа“, како и да го слави објавувањето на филмот на Даниел Крајзберг: „Талекуа китот: Танц на тагата“, кој содржи музика од Лолита.
Личен живот
Ритманис е во брак со музичкиот продуцент Марк Матсон. Тие живеат во Студио Сити, Калифорнија, со нивните три деца – Андрис, Илзе и Аија. Тие одржуваат две студија за снимање.
Награди
Ритманис била номинирана за дневна Еми награда во 2007 година во категоријата Музичка режија и композиција за нејзината работа на Легијата на супер хероите. Во 2002 година, таа била номинирана за Еми во категоријата за извонредна главна тема за музика за Лигата на правдата. Во 2021 година, Ритманис ја добила наградата Холивуд за музика во медиумите во категоријата „Оригинална партитура — независен филм (странски јазик)“ и наградата на Здружението на композитори и текстописци во категоријата „Извонредна оригинална музика за независен филм“ за нејзината работа во латвискиот филм Blizzard of Souls од 2019 година.
Фолксваген Голф 4
Моделот бил заменет во 2004 година со Фолксваген Голф 5 на европските пазари. Сепак, производството продолжило во Јужна Америка, Мексико и Кина за пазарите во развој до 2010 година.
Фолксваген Голф 4 бил продаван во Јапонија, но почнувајќи од оваа генерација и последователните генерации, тој повеќе не бил во согласност со регулативата за димензиите на јапонската влада што влијаело на продажбата, наметнувајќи годишен данок на јапонските потрошувачи за поседување возило што го надминува максималното ограничување на ширина.
Дизајн
Четвртата генерација е значајна во својата класа. Како и со неговиот поголем брат Пасат, постоела намера на Фолксваген да го затвори јазот во масовно произведени возила и премиум автомобили, сè додека Сеат и Шкода се обиделе да го освојат пазарот со невиден квалитет на ентериер и софистицираност за една масовна марка. Всушност, квалитетот на Голф бил подеднаков со Ауди A3 од претходната година.
Најновиот модел останал верен на концептот на Голф, но додал нови „испакнати“ стилови кои за првпат биле видени во четвртата генерација на Пасат.
Голф кабриолет
Како и со Голф II, Фолксваген не направил кабриолет на четвртата генерација. Наместо тоа, тие направиле додатоци: предниот браник, браниците и решетките да изгледаат како четири додека се наоѓаат во три шасии. Фолксваген успеал да инкорпорира некои неструктурни делови од четвртата генерација, како што се фарови, ретровизори, задни светла на регистарските таблички, воздушни перничиња за воланот, итн. Задниот дел исто така бил редизајниран со нов браник кој има плоча наместо багажник, зголемено лого на Фолксваген за да личи на четвртата генерација. Ентериерот останал претежно ист како оној на третата генерација, освен три-говорниот кожен управувач, текстуралната табла, високи предни седишта со додадени странични воздушни перничиња. На светлата во кабината им било дадена сина и црвена нијанса од четири, а делови од Голф 3 биле обложени со хромирана боја, како што се клипови за внатрешни врати, кутии од предните ремени и цилиндрите за заклучување. Исто така, направени биле технички преноси, од кои главната е имобилизатор и четиримесечен компјутер што се користи со постар механизам со три мотори. Иако редизајнираната кабриолет верзија изгледа како четворка, таа се заснова на шасијата на Голф 3, што создава забуна за тоа како треба да се обележи автомобилот. Ентузијастите на Фолксваген го нарекуваат кабриолет 4, додека ентузијастите во Велика Британија и САД го нарекуваат 3.5 кабриолет.
Варијанти
Четвртата генерација била воведена во 1999 година, а завршила во 2006 година со воведување на новата петта генерација. За разлика од третата генерација, таа била достапна во Северна Америка под името Џета.
Фолксваген Бора
Фолксваген исто така го произвел и седанот од четврта генерација на Голф, како и со претходните верзии, под името Фолксваген Бора, но името Џета останало во употреба во Северна Америка и Јужна Африка. За разлика од својот претходник, Бора/Џета имал уникатни задни врати, предни браници и аспиратор.
Влезната врата е единствениот дел од телото идентичен со Голф. Внатрешноста била скоро идентична со помалиот стајлинг.
Германија, Јужна Африка, Словачка, Бразил и Кина ги произведувале моделите на Голф 4. Источноевропското производство било во Босна и Херцеговина, каде исто така се произведувале и модели од првата и втората генерација.
Изборите на моторот Голф/Џета вклучуваат 1.4, 1.6, 1,8, 2.0, 2,3 литарски VR5, 2,8 литри VR и 3,2 литарски бензински мотор R32, 1,9 литарски SDI природно дизел мотор и 1,9 литарски турбодизел, со моќност од 90 до 150 КС (66 до 110 kW).
Фолксваген направил хечбек со три или пет врати и караван со пет врати. Европскиот кареаван за голф е скоро идентичен со северноамериканскиот караван на Џета. Единствената разлика е во употребата на фаровите, браници, решетки, аспиратори.
Фолксваген Голф 4 бил претставен во Северна Америка во 1999 година. Достапните мотори на американскиот пазар биле бензински 2.0L мотор и 1,9L TDI мотор. Наскоро тој добил репутација за добар вртежен момент и економичност на горивото. Во 2004 година, моделите биле надградени со мотор 1.9L TDI PD.
Општински фудбалски лиги на Македонија 2012/2013
Општинските фудбалски лиги на Македонија 2012/2013 - 21. издание на Општинските фудбалски лиги на Македонија.
Мечит Рид
Мечит Рид ― планински врв кој се наоѓа во срцето на планината Билина, во североисточниот дел на Македонија. Се издига на висина од 1,422 метри, што го прави еден од највисоките врвови во регионот. Самата планина е позната по своите различни пејсажи, вклучувајќи густа борова шума и алпски ливади. Врвот се издвојува од околните врвови по својата пирамидален облик.
Местото на поаѓање е од крајот на асфалтот кај црквата во Карапанкова Маала на селото Петралица (750 м) од каде низ листопадна шума на гребенот Сулев Камен (1,104 м), се навлегува низ зимзелена шума се до под врвот Висок Чукар (1,344 м) од каде по голото планинско било се стигнува на Мечит Рид.
Стража (Билино)
Стража ― еден од врвовите во планината Билина, која се наоѓа во североисточниот дел на Македонија. Со својата впечатлива природна убавина и значајна височина, врвот Стража привлекува планинари и туристи кои бараат авантура и спокојство во планинската природа. Стража е еден од највисоките врвови во планината Билина. Врвот се издига на висина од 1,547 метри, што го прави еден од најдоминантните.
До врвот може да се стигне од црквата „Света Троица“ во селото Петралица од каде се движи по црн широк пат до самиот врв движејќи се по патеката која ја пресекува Рашка Река. Друг алтернативен начин по пократка патека е од селото Метежево или поточно од месноста викана Метежевски Преслап каде исто се движи по црн широк пат.
Ирина Антанасијевиќ
Биографија
Таа ја напуштила Приштина по потпишувањето на Кумановскиот договор (јуни 1999) и се преселила во Ниш. Работела како професор по руска литература на Филозофскиот факултет во Ниш, а продолжила да работи на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Приштина (со седиште во Косовска Митровица ). Во 2002 година ја одбранила докторската теза „Поетиката на жалоста“. Иницијатор за отворање на Катедрата за славистика со балкански студии на Филолошкиот факултет во Ниш (од 2002 г. Катедра за руски јазик и книжевност).
Професор по руска литература на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград. Член на Редакцијата на списанието Градина до 2009 година. Член на уредувачкиот одбор на списанието Факта универзитети до 2010 година. Член на уредувачкиот одбор на списанието Славистика. Член на уредувачкиот одбор на списанието Научни резултати, Серија социјални и хуманитарни истражувања.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Општински фудбалски лиги на Македонија 2013/2014
Општинските фудбалски лиги на Македонија 2013/2014 - 22. издание на Општинските фудбалски лиги на Македонија.
Бараж за унапредување (Пробиштип)
Победникот од баражот обезбедил пласман во баражот за унапредување - Исток.
Перен
Перен ― највисок планински врв со 1,326 м на планината Козјак сместена во североисточниот регион на Македонија.
Местоположба
Врвот се наоѓа во околината Дејловце, во Општина Старо Нагоричане. Во близина на Перен се наоѓаат селата: Длабочица, Арбанашко и Цветишница.
Знаменитости
Самиот врв е ридест и е пасиште, со ниска вегетација и грмушки. Има облик на заоблено било и е лесно препознатлив бидејќи на него има репетиторни станици. На врвот има табла со назив на врвот и надморска височина.
Разно
Во февруари 2015 година, планинарите од ПК „Козјак“ се искачиле на врвот во чест на починатиот претседател на Македонија, Борис Трајковски.
Врвот бил искачен во јануари 2020 година, од страна на Планинарското друштво Трансверзалец. Искачувањето било во рамките на нивниот планинарски проект „12 Врвови“.
Дејвид Ричард Бојд
Дејвид Ричард Бојд е канадски адвокат за животна средина, активист и дипломат. Тој е специјален известувач на Обединетите нации за човекови права и животна средина.
Г-дин Бојд има докторирано за управување со ресурси и студии за животна средина од UBC, диплома по право на Универзитетот во Торонто и диплома за бизнис на Универзитетот во Алберта.
Образование
Дипломирал на Универзитетот во Алберта и Универзитетот во Торонто. Тој беше извршен директор на Ecojustice Canada. Предава на Универзитетот во Британска Колумбија.
Наводи
https://www.ohchr.org/en/special-procedures/sr-environment/david-r-boyd
Италијанската империја
Италијанската колонијална империја, или (Impero coloniale italiano)на кои источноафрикански територии биле познати по меѓу 1936 и 1941 година, започнала во Африка во 19 век и ги сочинувала колониите, протекторатите, концесиите и зависностите на Италианското Кралство.. Во Африка, колонијалната империја ги вклучувала териториите на денешна Либија,Еритреја,Сомалја и Етилопија, (последните биле именувани како „ Africa Orientale Italiana“, или: „AOI"). Надвор од Африка, Италија ги поседувала Додеканезките острови (по војната со Османлиите и Италија), Албанија (која била проектортка од 1917 до 1920 година и во1939 година, кога била нападната и принудена на личен сојуз со Италија, до 1943 година), и имала отстапки со Кина.
Фашистичката влада која дојде на власт со диктаторот Бенито Мусолини по 1922 година се обидела да ја прошири својата империја и да ги задоволи тврдењата наиталианските. Систематската „демокравска колонизација“ била поттикната од владата, и до 1939 година, имало од 120.000 - 150.000 италијански доселеници во Либија и 165.000 во италијанска источна Африка.
За време на Втората светска војна, Италија се здружила со Германија во 1940 година и го окупирале британскиот Сомалиленд, западниот дел од Египет, голем дел од Југославија, Тунис, делови од југозападна Франција и поголемиот дел од Грција .Сепак, таа потоа ги изгубила тие освојувања и нејзините африкански колонии од напаѓачките сојузнички сили до 1943 година. Во 1947 година, Италија официјално се откажала од претензиите на нејзините поранешни колонии. Само територијата на Сомалија била претворена во довериелска територија на ОН под италијанска администрација се' до 1960 година. Кога Сомалија станала не зависна држава во 1960 година, завршил италијанскиот 65-годишен период на империјализам.
Позадина и предобединување
Империјализмот во Италија започнала уште од античкиот пим, а латинскиот поим маре нострум („Нашето море“, што се однесува на Медитеранот) историски била основа за италијанскиот империјализам, особено во времето на фашистичката ера. Во текот на средниот век и модерниот период, Република Венеција и Република Џенова контролирала мрежи на „колонии“ во медитеранскиот регион познати како Венецијанска империја соодветно. Помеѓу 15-тиот и 16-тиот век, италијанските истражувачи придонеле за колонијалните претпријатија на другите европски земји во Америка: Кристофер Колумбо од Џенова и' служел на Шпанија, Америго Веспучи од Фиренца и' служел на Португалија, браќата Кабот од Венеција и Џовани да Верацано од Фиренца и' служеле на Англија и Франција. Сепак, ниту една италијанска сила не презела активност во борбата за независноста на Американците, со забележителен исклучок на папата кој делувал како арбитер меѓу европските колонијални сили за време на ренесансата. Географската положба на Италија, сместена во центарот на внатрешното море, без отворен слободен пристап до океанот, придонесе за оваа чисто медитеранска политика. Фердинанд I, Големиот војсководец од Тоскана, го направил единствениот италијански обид да создаде колонија во Америка, во денешна Френцуска Гвајана, организирајќи во 1608 година експедиција за истражување на северниот дел на Бразил и реката Амазон под команда на Англискиот капитен Роберт Торнтон. Сепак, Торнтон, по враќањето од подготвителната експедиција во 1609 година, го нашол Фердинанд I мртов, а неговиот наследник, Коизмоn II, не бил заинтересиран за проектот. Во 1651 година, Џовани Паоло Ласкарис, италијански благородник и голем мајстор на витешкиот ред, Хоспиталер од Малта (во тоа време вазалното Кралство Сицилија), поседувал четири од островите на Карибиите, а тир биле Св. Кристофер, Св. Мартин, Св. Вартелем и Св. Кроа, кои биле колонизирани од 1651 до 1665 година. Ниту еден друг колонијален обид во океанот не бил направен се' до 1797 година, кога венецијанскиот и џеновскиот имот во Средоземното Море биле изгубени.
Тркајте се за империја
Откако била обединета како национална држава кон крајот на 19 век, Италија имала намера да се натпреварува со другите европски сили за новото време на европска колонијална експанзија. Своите интереси ги гледала во Медитеранот и во Африканскиот рог, регион кој допрва требал да биде колонизиран и со пристап до океанот. Италија доцна дошла до колонијалната трка и нејзиниот статус како најмалата од Големите сили, позиција на релативна слабост во меѓународните работи, значела дека таа била зависна од прифаќањето на Британија,Франција и Германија кон нејзиното градење на империја.Италија долго време ја сметале за дел од османлиската провинција Тунис, каде што живееле голема заедница на туниски Италијанци, во нејзината економска сфера на влијание. Не размислувала за негово припојување до 1879 година, кога станало очигледно дека Британија и Германија ја охрабрувале Франција да го додаде во своите колонијални имоти во Северна Африка. Понудата во последен момент од страна на Италија за споделување на Тунис меѓу двете земји била одбиена, а Франција, уверена во германската поддршка, им наредила на своите трупи да влезат од француски Алжир, наметнувајќи протекторат над Тунис во мај 1881 година според Договорот од Бардо. Шокот од „Шлаканицата на Тунис“, како што бил наведен во италијанскиот печат, и чувството на изолација на Италија во Европа, ја наведле да го потпише Тројниот сојуз во 1882 година со Германија и Австро-Унгарија.
Генезата на италијанската колонијална империја било купувањето на заливот на Асаб на Црвеното Море во 1869 година од страна на италијанска навигациска компанија која можела да основа станица за јаглен во времето кога Суецкиот канал бил отворен за навигација. Ова било преземено од италијанската влада во 1882 година, со што стана првата прекуморска територија на модерна Италија.
Потрагата на Италија по колонии продолжила до февруари 1886 година, кога, со таен договор со Британија, го анектирала пристаништето Масава во Еритреја на Црвеното Море од Египетската империја која се распаѓала. Италијанската анексија на Масава го ускрати етиопското царство на Јоханес IV излез до морето. Во исто време, Италија окупираше територија на јужната страна на рогот на Африка, формирајќи го она што ќе стане италијански Сомалиленд. Сепак, Италија ја посакуваше самата Етиопија и, во 1887 година, италијанскиот премиер Агостино Депретис нареди инвазија, што доведе до војната во Еритреја. Оваа инвазија беше прекината по загубата на петстотини италијански војници во битката кај Догали. Наследникот на Депретис, премиерот Франческо Криспи го потпишал Договорот од Вучале во 1889 година со Менелик II, новиот император. Овој договор ја отстапи етиопската територија околу Масава на Италија за да ја формира колонијата на италијанска Еритреја и - барем, според италијанската верзија на договорот - ја направи Етиопија италијански протекторат. Односите меѓу Италија и Менелик се влошија во текот на следните неколку години се додека не избувна Првата итало-етиопска војна во 1895 година, кога Криспи нареди италијанските трупи да влезат во земјата. Многу побројни и слабо опремени, резултатот беше решавачки пораз за Италија од рацете на етиопските сили во битката кај Адва во 1896 година Етиопјаните беа поддржани од руски советници и опрема, како и од единица руски доброволци. Бројот на загинати беше 6.889, вклучувајќи 4.133 Италијанци. Етиопјаните изброиле најмалку 4.000 мртви и 10.000 ранети. Вкупните смртни случаи во Италија, Еритреја и Сомалија, вклучувајќи ги и оние од болести, беа проценети на 9.000.
Фашизмот и Италијанската империја
[[Податотека:Italy_aims_Europe_1936.png|мини| Амбициите на фашистичка Италија во Европа во 1936 г.
Легенда: Митрополитот Италија и зависните територии; Албанија, која беше држава клиент, се сметаше за територија што требаше да се припои.]] Во 1922 година, лидерот на италијанското фашистичко движење, Бенито Мусолини, стана премиер и диктатор. Мусолини го реши прашањето за суверенитетот над Додеканезите со Договорот од Лозана од 1923 година, со кој беше формализирана италијанската администрација и на Либија и на Додеканезите, во замена за исплата на Турција, државата наследничка на Отоманската империја, иако не успеа во обидот. да извлече мандат на дел од Ирак од Британија.
Месецот по ратификацијата на договорот од Лозана, Мусолини наредил инвазија на грчкиот остров Крф по инцидентот на островот.Италијанскиот печат го поддржал овој потег, истакнувајќи дека Крф бил венецијански посед четиристотини години. Работата била однесена од Грција до Друштвото на народи, каде што Мусолини бил убеден од Британија да ги евакуира италијанските трупи, во замена за репарации од Грција. Конфронтацијата ги навела Британија и Италија да го решат прашањето за Џубаланд во 1924 година, кој бил споен во италијанска Сомалиленд.
Накај крајот на 1920 година, империјалната експанзија станувала се поголема тема во говорите на Мусолините. Една од целите на Мусолините било Италија да стане доминантна сила во Медитеранот што ќе можело да ги предизвика во војна Франција или Британија,и да постигне пристап до Атлантскиот и Индискиот Океан.Мусолините тврделе дека Италија бара неоспорен пристап до светските океани и бродски патеки за да го обезбеди својот национален суверенитет. Ова било елаборирано во документот што тој го составил во 1939 година, кој што се викал: „Маршот кон океаните“ и во официјалните записи бил вклучен на состанокот на Големиот совет на фашизмот. Овој текст тврди дека поморската положба ја одредува независноста на нацијата: земјите со слободен пристап до отворено море биле независни; додека на оние на кои ова им недостигаше, не беа. Италија, која имаше пристап само до внатрешното море без француско и британско прифаќање, беше само „полунезависна нација“ и наводно е „затвореник во Медитеранот“.
На Балканскиот Полуостров, фашистичкиот режим имало право на Далмација и имале амбиции со Албанија, Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Вардарска Македонија и Грција врз основа на преседанот на претходната римската доминација во тие региони. Далмација и Словенија требале директно да се припојат кон Италија, додека остатокот од Балканскиот Полуостров требале да се трансформираат во италијанско држави-клиенти. Режимот, исто така, се обидубал да воспостави заштитни односно-покровителен-клиент со Австрија, Унгарија, Југославија, Романија и Бугарија.