cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Филозофија на човековите права
Советски концепт за човекови права
Целта на јавните судења била „да не се демонстрира постоење или отсуство на кривично дело - што била предодредено од соодветните партиски власти - туку да се обезбеди уште еден форум за политичка агитација и пропаганда за поучување на државјанството (види московски судења на пример ) Адвокатите за одбрана, кои мораа да бидат членови на партијата, требала да ја земат здраво за готово вината на нивниот клиен. "
Други теории за човекови права
Филозофот Џон Фенис тврди дека човековите права се оправдани врз основа на нивната активна вредност при создавањето на неопходните услови за благосостојба на човекот. Теориите за интереси ја истакнуваат должноста да се почитуваат правата на другите лица врз основа на личен интерес:
Човечката безбедност е новонастанато училиште на мисла која ја оспорува традиционалната, државно заснована концепција на безбедноста и тврди дека пристапот фокусиран на луѓето кон безбедноста е посоодветен во современиот меѓузависен свет и ќе биде поефикасен во унапредувањето на безбедноста на поединците и општествата низ целиот свет.
Според препораката на научникот за човекови права, адвокат, д-р Мохамед Јесин Кан, LLB Донорс, LLM, д-р, PGDL, адвокат на адвокат (гостилница на Линколн), Велика Британија: „Правото“ е синоним за „легално“, а истовремено е и анонимно и на „погрешно“ и „незаконско“, секое „право“ на кое било човечко лице е имитирано „законско право“ кое заслужува заштита на правото и правно средство, без оглед на тоа што било запишано во законот, уставот или на друго место во која било земја.
Според адвокатот д-р Мохамед Јесин Кан: Единствениот начин да се ослободи светот од тероризам и војна, а исто така да се ослободи од глад, сиромаштија, дискриминација и експлоатација;  да се воспостави владеење на правото и економска, политичка и социјална правда; и  да се потврди слободата на човекот, мирот и развојот ширум светот е заштита и унапредување на човековите права како „Законски права на Ипсо Факто“ и единството на светската заедница во една и единствена теорија за „човек за човек“ корелативна, меѓусебно зависна и пристапот „еден спрема еден за друг“, имено, пристапот „Теорија на човекот за човекот“ за мирот во светот.
Критики на човековите права
Идејата за човекови права не е без критики. Џерми Бентам, Едмунд Берк, Фридрих Ниче и Карл Маркс се примери на историски филозофи кои го критикувале поимот природни права. Аласдаер Мекинтајр е водечки современ критичар на човековите права. За неговите критики се дискутира подолу.
Едмунд Берк за природните права
Едмунд Берк бил филозоф од 18 век, политички теоретичар и државник во голема мера поврзан со школата за конзервативизам. Неговите ставови за природните права се најдобро артикулирани во Рефлексии за револуцијата во Франција, која директно ја нападна Декларацијата за правата на човекот и граѓанинот (1789) и нејзините автори.
Голем дел од нелагодноста на Берк во Декларацијата лежи во напуштањето на подготвувачот од постојниот естаблишмент. За Берк, уставната легитимност не произлегувала од русовската доктрина за општа волја, туку од формата на наследена мудрост. Тој сметала дека е арогантно и ограничувачко за изготвувачите на Декларацијата да ги остават настрана традиционалните поими што му одолеа на времето. Иако изгледа како изготвувачите да ги напуѓтиле оковите на традицијата, за Берк, тие ги ограничија своите наоди на тесногради концепција за една личност или група. Ова е основа од која се темели нападот на Декларацијата од страна на Берк.
Берк не го негирал постоењето на природни права; наместо тоа, тој сметал дека априорното резонирање донесено од страна на изготвувачите произведува поими премногу апстрактни за да можат да се применат во рамките на општеството. Во изјавата дека „преправеното право на овие теоретичари е крајност; и во пропорција, бидејќи тие се метафизички вистинити, тие се морално и политички лажни “, Берк идентификувал дека апстрактните права се бесмислени без општествена рамка:
За разлика од Џон Лок, Берк не верувал дека целта на владата е да ги заштити веќе постоечките природни права; тој верувал дека „примитивните права на човекот претрпуваат толку разновидни рефракции и рефлексии, што станува апсурдно да се зборува за нив како да продолжуваат во едноставноста на нивната оригинална насока“. За Берк, владата, како резултат на долгата социјална еволуција, ги преобразил бесмислените природни права во практични предности што им беа дадени на граѓаните.
Не беа самите права, колку што било нивото на апстракција и нивното ставање над владата, што Берк ги сметал за опасни. Тој изјави дека „оние што паѓаат важни антички установи, кои не сакаат да ги уништуваат начините на администрација и јавните институции… се најпознатите палави, па затоа и најзлобните луѓе“. За Берк, политиката немала едноставни одговори и дефинитивно немала сеопфатни универзални максими, како што се изразени во Декларацијата. Наместо тоа, правата дадени на поединците требале да се проценат во контекст на социјалната рамка. Сепак, тој призна дека едноставноста на Декларацијата е привлечна и се плаши од нејзината способност да го наруши општествениот поредок. Берк верувал дека апсолутната природа на овие принципи на апстракција е инхерентно револуционерна; тие беа бескомпромисни и секое отстапување од принципите била причина да се крене во оружје. Ова било проблем затоа што;
Природните права „Против кои не може да има рецепт; против овие никакви договори не е обврзувачка “ им даде на револуционерите алатки да го уништат самото општество за кое Берк верувал дека им дава права. На овој начин, Берк сметал дека правата содржани во Декларацијата ќе доведат до „антагонистички свет на лудило, раздор, порок, конфузија и несреќна тага“.
Џерми Бентам за природните права
Утилитарниот филозоф од 18 век remереми Бентам ја критикувал Декларацијата за правата на човекот и граѓанинот во неговиот текст „ Анархични заблуди“. Тој славно тврдел дека концептот на природни права е „глупост врз потпорници“. Бентам ја критикувал Декларацијата и за јазикот што го усвои и за теориите што ги постави, наведувајќи; „Погледнете во писмото, наоѓате глупости; погледнете подалеку од писмото, не наоѓате ништо “.
Бентам имал упатено критика против Декларацијата беа нејзините тврдења за правата во форма на апсолутни и универзални норми. Тој утврди дека апсолутните права што ги имаат сите подеднакво се бесмислени и непожелни. Тие немаат значење затоа што ако секој има, на пример, неограничена слобода, нема ништо што ги спречува да ја користат таа слобода за да ја нарушат слободата на другиот. На овој начин, од „човечката влада и човечките закони“ се бара да дадат некои граници на правата за да се остварат. Дури и ако поборниците за апсолутни права ја препознаваат оваа неопходност, како што тоа го сторија поборниците на Декларацијата, Бентам тврди дека е залудно. „Би било само-контрадикторно, бидејќи овие права се прогласени за неисцрпливи во истиот здив за кој е прогласено нивното постоење; и неописливо ... не значи ништо освен ако не исклучи мешање на законите “.
Покрај оваа противречност, Бентам предупреди на опасностите од правата за кавги во апсолутна смисла. Влада што е во состојба апсолутно и подеднакво да го штити правото на секоја личност е утописки стремеж, но Декларацијата го предвидува тоа како услови за нејзина легитимност. „Наспроти секоја влада што не успева во кој било степен да ги исполни овие очекувања, тогаш, предмет на овој манифест е да се возбуди востанието“. Бентам не негира дека постојат некои закони кои се морално погрешни; неговата нелагодност е во лесно оправдување на револуционерниот повик за вооружување - со насилството, хаосот и уништувањето поврзано со него - засновано на одбиен закон.
Од теоретските грешки, Бентам сметал дека природните права се конструкција донесена за да се следат себичните цели на изготвувачите, од кои не може да се најде логичка основа. Тој призна дека можеби е пожелно да се имаат права, но „не е тоа право причина да се посака да се утврди одредено право; сакате не е снабдување; гладот не е леб “. Логично било да се утврдат правата што постојат според законите донесени од еден суверен, но не било тоа да се тврдат правата утврдени по природа. „Природно право е син кој никогаш немал татко“.
Бентам сметал дека природните права немаат логичка основа и дека нивниот индивидуалистички пристап бил опасен за опшеството.
Бентам сметал дека општеството е зависно од способноста на луѓето да се залагаат за поголемо добро, а не само од краткорочно задоволување на сопствените желби. Унапредувањето на природните права, за кое тој сметал дека слави себичност, требало да обезбеди средства за разбивање на социјалната заедница што го прави човечкиот живот поднослив.
Марксистичка критика на човековите права
Во „ За еврејското прашање “ Карл Маркс ја критикувал Декларацијата за правата на човекот и граѓанинот како буржоаска идеологија :
Според Маркс: „Безбедноста е врховен општествен концепт на буржоаското општество, концепт на полицијата, целото општество постои само за да се обезбеди зачувување на неговата личност, неговите права и неговиот имот на секој од неговите членови“. За Маркс, либералните права и идеи за правда се претпоставуваат во идејата дека на секој од нас му треба заштита од други човечки суштества. Затоа, либералните права се права на раздвојување, дизајнирани да нè штитат од ваквите согледувани закани. Слободата на таквиот став е ослободување од мешање. Она што го негира ова гледиште е можноста - според Маркс, фактот - вистинската слобода да се најде позитивно во нашите односи со други луѓе. Може да се најде во човечката заедница, а не во изолација. Значи, инсистирањето на режим на права нè охрабрува да се гледаме едни на други на начини што ја поткопуваат можноста за вистинска слобода што може да ја најдеме во човечката еманципација.
Марксистичкиот критички теоретичар Славој Жижек тврди дека „либералните ставови кон другиот се одликуваат со почитување на другоста, отвореност кон неа и опсесивен страв од вознемирување. На кратко, другиот е добредојден колку што неговото присуство не е наметливо, колку што не е друго. Толеранцијата на тој начин се совпаѓа со нејзината спротивност. Мојата должност да бидам толерантен кон другиот делотворно значи дека не треба премногу да му се доближувам, ниту да навлегувам во неговиот простор - накратко, дека треба да ја почитувам неговата нетолеранција кон мојата преголема близина. Ова сè повеќе се појавува како централно човеково право на напредното капиталистичко општество: правото да не биде „вознемирувано“, односно да се чува на безбедно растојание од другите. “И„ универзалните човекови права се всушност право на бело, машко сопствениците на имот слободно да разменуваат на пазарот, да експлоатираат работници и жени и да вршат политичка доминација “.
Британскиот социолог Роберт Фајн тврди дека клучот во аргументот на Маркс бил да се побие радикализмот што го поддржувал Бауер: радикализам кој не само што ги негирал правата на Евреите, туку одеднаш ги зафати правата на човекот и граѓанинот како такви. Она за што се залагал Маркс во еврејското прашање, како и во неговите претходни дела, генерално, била филозофија на правото. Фајн верува дека она против што застанал Маркс е бездуховен радикализам што ја открил неговата нечовечност не само преку непријателството кон Евреите, туку и преку непријателството кон идејата за право “. Освен тоа, Фајн тврдел дека Маркс тврди дека општеството што ја создава идејата за правата е исто како и она што ја создава стоковната форма. Тие се две страни на истиот медал. Тоа е општество засновано на производство од независни производители чиј контакт едни со други се посредува преку размена на производи на пазарот. Овие производители се формално слободни да произведуваат што и колку сакаат. Тие се формално еднакви по тоа што ниту еден производител не може да ги присили другите да произведуваат против нивна волја или да ги експроприраат своите производи против нивна волја. Тие се лични заинтересирани за тоа што сите имаат право да ги следат своите приватни интереси, без оглед на тоа што мислат или прават другите. Нивниот контакт со други производители има форма на бесплатна и еднаква размена во која поединците го разменуваат својот имот за возврат на имотот на друга и оваа размена на непотребни работи за возврат на корисни работи се чини дека е направена за заедничка корист на секоја страна.
Фајн, исто така, тврди дека за Маркс, размената на односи се чини дека е формирана меѓу слободни и еднакви сопственици на имот што склучуваат доброволен договор заради сопствен личен интерес. Фајн го цитира она што тој верува дека е поентата на Маркс за тоа како во замена лежи поимот за сите современи сфаќања за слободата и еднаквото право:
Понатаму, страните во размената мора да се поставуваат едни во други како лица чија волја престојува во тие предмети и мора да се однесуваат на начин на кој секоја не ја присвојува стоката на другиот и да ја отуѓува својата, освен преку акт за за што двете страни се согласуваат. Маркс ја карактеризирал оваа сфера на размена на стоки како „многу Еден за вродените права на човекот“ - царството на слободата, еднаквоста, сопственоста и Бентам:
Според Роберт Фајн, основната критика на Маркс е дека во рамките на политичкото општество луѓето се гледаат како кооперативни, додека во нивните економски улоги тие биле конкурентни, индивидуалистички и егоистички. Накратко, теоријата за правата ја изрази поделбата и отуѓувањето на човечките суштества.
Аласдаир Мекинтајр за човековите права
Аласдаир Мекинтајр е шкотски филозоф, кој објавил голем број дела во различни филозофски области, вклучувајќи политичка филозофија, етика и метафизика. Мекинтајр го критикува концептот на човекови права во „ После доблеста“ и тој славно тврди дека „нема такви права, а верувањето во нив е едно со верување во вештерки и еднорози“.
Мекинтајр тврди дека секој обид за оправдување на постоењето на човековите права бил неуспешен. Тврдењата на филозофите од 18 век дека природните права се очигледни вистини, тврди тој, се нужно лажни бидејќи не постојат такви работи како очигледни вистини. Тој вели дека молбата што филозофите од 20 век ја дадоа на интуиција покажува маана во филозофското размислување. Мекинтајр потоа истакнува дека, иако Роналд Дворкин не греши тврдејќи дека неможноста да се демонстрира изјава не е неопходна за нејзината лажност, истиот аргумент може да се примени и во врска со вештерките и еднорозите.
Мекинтајр ја направи оваа критика на човековите права во контекст на поширок аргумент за неуспехот на просветителството да произведе кохерентен морален систем. Филозофите на просветителството се обидоа да ги остават настрана дискредитираните поими за хиерархија и теологија како оправдување за моралот. Наместо тоа, тврди Мекинтајр, просветителството го постави поединецот како суверена власт да диктира што е добро и што не е во ред. Како и да е, верноста кон историските поими за моралот остана и филозофите се обидоа да најдат секуларно и рационално оправдување за постојните верувања. Проблемот, смета Мекинтајр, е што теолошкиот морал е развиен за да се надминат дефектите во човечката природа; да се постави пример за идеалот. Без овој поим за „совршено човештво“, единствената преостаната основа за градење на морална теорија бил темелот на несовршената човечка природа. За Мекинтајр, резултатот бил збирка на морални ставови, секој тврдел дека има рационално оправдување и секој ги оспоруваl наодите од соперничките поими.
Мекинтајр верува дека голем број морални дебати што се случуваат во општеството може да се објаснат како резултат на овој неуспех на „Проектот за просветлување“. Човековите права се пример за морално верување, основано во претходните теолошки убедувања, што го прави лажното тврдење дека се засновани на рационалност. За да илустрира како принципите доведуваат до конфликт, тој дава пример за абортус ; во овој случај, правото на мајката да врши контрола над своето тело е во контраст со лишувањето на правото на живот на потенцијалното дете. Иако и правото на слобода и правото на живот, сами по себе, се сметаат за морално прифатливи тврдења, конфликтот настанува кога ќе ги поставиме едни против други.
Теорија на вредност и имот
Хенри од Гент ја артикулирал теоријата дека секоја личност има својствен интерес во сопственото тело. Џон Лок го користи зборот својство и во широка и во тесна смисла. Во широка смисла, опфаќа широк спектар на човечки интереси и аспирации; потесно, тоа се однесува на материјални добра. Тој тврди дека имотот е природно право и потекнува од трудот. Покрај тоа, имотот и претходи на владата и владата не може „произволно да располага со имотите на поданиците“. Да се негираат важечките права на сопственост според Лок значи да се негираат човековите права. Британскиот филозоф имал значајни влијанија врз развојот на Владата на Велика Британија и бил од централно значење за основната филозофија на основањето на Соединетите држави. Карл Маркс подоцна ја критикувал теоријата за сопственост на Лок во неговите „ Теории за вишокот вредност“, гледајќи ги почетоците на теоријата за вишокот вредност во делата на Лок. Во Второто дело на Лок тој тврди дека правото на сопственост на приватна сопственост е неограничено сè додека никој не земал повеќе отколку што можел да користи без да дозволи некој од нивниот имот да се расипе и дека има доволно заеднички ресурси со споредлив квалитет за други да создадат нивниот сопствен имот. Лок верувал дека некои ќе бидат повеќе „работливи и порационални“ од другите и дека ќе собираат повеќе имот, но верувал дека тоа нема да предизвика недостиг. Иако овој систем може да работи пред воведувањето пари, Маркс тврдел во Теории за вишок вредност дека системот на Лок ќе се расипе и тврди дека парите се контрадикторност на законот на природата врз кој се основала приватната сопственост.
Реција
Реција или Ретија — римска провинција.
Монарх
Монарх — име за лице кое како владетел на држава управува доживотно со државата врз основа на законот за наследство. Државите на чело е монарх се нарекуваат монархии. Монархот мора да биде приврзан кон црквата и религијата за да биде крунисан за император или крал на една држава.
Пантелеј Митков
Пантелеј Митков (роден на година во ) — македонски архитект и урбанист.
Животопис
Дипломирал на Архитектонскиот отсек на Техничкиот факултет во Скопје во 1955 година). Докторирал на Природно-математичкиот факултет во 1980 година. Како проектант работел во Републичкиот завод за убанизам во Скопје и во Институтот за просторно планирање во Охрид. Претежно се занимавал со просторно и урбанистичко планирање, а се пројавува и како архитект проектант.
Позначајни реализирани објекти:
Боров модел
Во атомската физика, Ратерфорд–Боровиот модел или Боровиот модел, го прикажува атомот како мало, позитивно наелектризирано јадро опкружен со електрони што патуваат во округли орбити околу јадрото—слично како во сончевиот Систем. Според кубниот модел (1902), Томсоновиот модел (1904), the Сатуранскиот модел (1904), и Радерфордовиот модел (1911) доаѓа Ратерфорд-Боровиот модел или скратено само Боровиот модел(1913).Подобрувањето на Радерфордовиот модел е повеќе само квантно физичко претставување на моделот.
Боровиот модел е релативно примитевен модел на водородно јадро, споредено со валентниот атом. Како теорија може да се проследи преку првото предвидување на водородниот атом користејки многу по прецизна квантна механика и поради тоа може да се смета како застарена научна теорија. Сепак, поради едноставноста и точноста за некои селектирани системи, Боровиот модел сè уште се предава на некои студенти за да се запознаат со квантна механика пред да се премине на покомплицирани но попрецизни валентни атоми.
Потекло
Во почетокот на 20 век, експериментите од Ернест Ратерфорд потврдиле дека атомите се состојат од облак од негативно наелктризирани електрони кои обкружуваат мало, позитивно наелектризирано јадро. Со оглед на тоа дека податоците од овој експеримент, Ратерфорд размислувал за планетарен модел на атомот - модел каде што електроните орбитираат соларено јадро - сепак планетарниот модел има техничка не исправност. Законите на класичната механика предвидуваат дека електронот испушта електромагнетно зрачење додека го орбитира јадрото.Бидејќи електронот би губел енергирја, тој би колабирал во јадрото за време од околу 16 пикосекунди. Овој модел на атомот е неточен бидејќи предвидува дека атомот е не стабилен.
Исто така, додека електронот колабира зрачењето брзо ќе се зголемува во честота додека орбитата се смалува. Сепак при крајот на 19 век експериментите со електрично испуштање hпокажале дека атомите би зрачеле светлоaсамо на одредена честота.
Значајноста на Боровиот модел е законот за класична механика применета во движењето на електронот околу јадродто само кога е ограничено од квантното правило. Иако Праволото 3 не е комплетно дефинирано во малите орбитали, бидејќи процесот на зралење вклучува две орбитали со два различни периода, Бор можел да ја одреди енергетската разлика помеѓу нивоата користејки го Правилото 3 и да се стигне до точно квантно правило:
Каде n = 1, 2, 3, ... се вика принципот на квантен број, и
. Најмалата вредност на n е 1; ова дава најмал можен орбитален полупречник од 0.0529 nm познато како Боров полупречник. Откако електронот е во најмалата орбитала, не може да дојде поблиску до протонот. Почнувајќи од аголниот момент квантно правило, Бор можел само да ја пресмета енергијата на дозволените орбитали oна водородниот атом, и на другите атоми слични на водородот.
Боровиот кондицијал, дека аголниот момент е број помножен со ħ подоцна бил преиспитан во 1924 како стоечкиот бранов кондиција: електронот е опишан како бран и цел број од бранови должини мора да се соберат на обемот на орбитата на електронот:
Во 1925 нов вид механика бил предложен, квантна механика, во која Боровиот модел на електронот патувајќи во квантна орбитала бил издолжен во попрецизен модел на електронот во движење. Новата теорија била предложена од Вернер Хајзенберг. Друг вид од истата теорија, бранова механика, била откриена од Австрискиот физичар Ервин Шредингер не зависно и со друго разбирање.
Електронски нивоа на енергија
Боровиот модел дава скоро точен резултат само во систем каде две наелектризирани точки кружат околу себе со брзина многу помала од брзината на светлината. Ова не само што вклучува системи со еден електрони како што се водородниот атом, едно јонизираниот хелиум, двојонизираниот литиум, исто така вклучува и Рајдерберговата состојба на секој атом каде што еден електрон е далеку од се друго. Може да се користи за K-линијата X-реј транзициони пресметки ако други претпоставки се додадат. Во високо енергетската физика, може да се користи за пресметување на масата на тешки кварк месони.
За пресметување на орбиталите потребни се две претпоставки.
Електронот во најмалото енергетско ниво од таму има околу 13.6 eV помалце енергејиа него бездвижен електрон бесконечно далеку од јадрото. Следното енергетско ниво е −3.4 eV. Третото (n = 3) is −1.51 eV, итн. За поголемите вредности на n, овие се исто така сврзните енергии за високо возбуден атом со еден електрон во голема кружна орбитала околу атомот.
Комбинацијата од природни константи во формулата за енергија се нарекува Рајдербергова енергија(RE):
Бидејќи оваа деривација е претпоставката дека околу јадрото орбитира еден електро, можеме да го генерализираме резултатот допуштајќи го јадрото да има полнеж q = Z e каде Z е атомскиот број. Ова ќе ни го даде нивото на енергија за водородните атоми, што можат да послужат како груби целни-големини приближување на вистинското ниво на енергија:
Вистинското ниво на енергија Може да се реши со анализа на повеќе од еден електрон, бидејќи електроните не примаат влијание само од јадрото bтуку исто така и од Колумбовата сила.
Кога Z = 1/α (Z ≈ 137), движењетос станува високо релевантно, и Z2 го прекинува α2 во R; Орбиталаната енергија е споредлива со мирната енергија. Доволно големи јадра, ако се стабилни, би ја редуцирале својата промена создавајќи еден затворен електрон од вакуумот, исфрлајќи го позитронот во бесконечност. Ова е теоретскиот феномен на електромагнетниот полнеж кој предвидува максимален јадрен полнеж. Емитувањето на такви позитрони било посматрано во високи јони за да се создаваат привремено супер тешки јадра.
Боровата формула правилно ги користи редуцираните маси oна електронот и протон во сите ситуации, наместо масата на електронот,
Рајдберговата формула
Рајдберговата формула, која била позната емпириски пред Боровата формула, се смета во Боровата теорија како опис на енергиите на транзиција на квантни скокови bпомеѓу едно орбитално енргетско ниво. Боровата формула ја дава бројната вредност на веќе познатите и измерените Рајдбергови константи, но во однос на по фундаментални константи на природата, вклучувајќи го и електронскиот полнеж и Планковата константа.
Кога електронот ќе се помести од неговото оригинално енергетско ниво во повисоко нив, тогаш скока назад секое ниво додека не стигне до оригиналната позиција, што резултира во фотон. Користејќи ја формулата за различни енергетски нивоа на водоред може да се најде брановата должина на светлото еметувано од водороден атом.
Енергијата на фотон емитуван од водороден атом е дадена преку разликата на два енергетски нивоа на водород.: каде
nf
ni
е првичното енергетско ниво.
Бидејќи енергијата на фотонот е Брановата должина на фотон е:
Ова е познато како Рајдбергова формула и Рајдбергова константа
R
е
Крум Стојанов
Крум Стојанов (р., - , ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Боров модел
Рајдберговата формула
RE/hc
Крум Стојанов
Животопис
Крум Стојанов е роден на 6 март 1917 година во Скопје македонски глумец. Во 1945 година се вработува во Македонски народен театар во Скопје. Од 1967 до неговото пензионирање работи во Драмски театар - Скопје. Тој е еден од малкумината македонски актер кој ја добил „Стериината награда за глумечки остварувања“.
Филмографија
Стојанов ги остварил филмските улоги:
Боров модел
Рајдберговата формула
, или
RE/2π
во природни броеви. Оваа формула била позната во 19 век за научници кои изучувале спектроскопија, но немало теоретско објаснување за оваа форма или теоретска претпоставка за вредноста на
, сè до Бор.
За да се аплицира за атоми со повеќе од еден атом, Рајдберговата формула може да се модифицира заменувајќи
Z
со
или
n
n−b
каде
b
е константа претставувајќи скрининг ефект поради внатрешната школка и други електрони. Ова било заклучено емпериски пред Бор да го презентира својот модел.
Модел на школка на потешки атоми
Потешките атоми имаат повеќе протони во јадрото, и повеќе електрони за да се изедначи полнежот. Боровата идеја била дека секоја дискретна орбитала може да задржи само одреден број на електрони. Откако таа орбитала ќе се напуни, следното ниво мора да се користи. Ова му дава на атомот структура на школка, во која секоја школка одговара на секоја Борова орбитала.
Овој модел е уште поприближен него моделот на водород, бидејќи ги третира електроните во секоја школка како не-интерактивни. Електроните во крајните орбитали не само што го орбитираат јадрото, туку тие исто така ги движат внатрешните електрони, така делотворниот Z полнеж што го осеќаат е намален од бројот на електрони во внатрешните орбитали.
Пример атомот на литиум има електрони во најдолната 1s орбитала. Секој електрон го следи јадрениот полнеж од Z=3 минус ефектот на скрининг од другите, што грубо го намалува јадрениот полнеж за една единица. Ова значи дека највнатрешните електронски орбитала е приближно 1/4 од боровиот полупречник. Најнадворешниот електрон во литиумската орбитала на е грубо Z=1, бидејќи двата внатрешни електрони го намалуваат јадрениот полнеж за 2. Овој надворешен треба да биде на еден Боров полупречник од јадрото. Бидејќо електроните силно се одвратаат, описот на делотворниот полнеж е многу приближен. Но Моселиевиот закон експериментно ги сонди највнатрешниот пар на електрони, и покажува дека го користат јадрениот полнеж од приближно Z−1.
Мослиевиот закон и пресметки на К-алфа X-реј емитувани линии
Нилс Бор во 1962 рекол "Може да се види дека Радерфордовата работе не се сфатила сериозно. Не можеме да ја разбереме денес, но не била сфатена сериозно воопште. Вистинската промена дојде од Мослие."
Во 1913 Хенри Моселие пронашол емпириска релација помеѓу најсилните X-реј линии емитувани од атомите под електронско бомбардување, и нивниот атомски број Z. Мослие дошол до неговата емпириска формула преку Рајдберговата и Боровата формула.
Мослие му пишал на Бор, збунет околу неговите резултати, но Бор не можел да му помогне, Во тоа време, тој мислел дека највнатрешната школка "К" треба да има барем четири елктрони, не два што би го објаснило реузлтатот. Така Мослие ги издал своите резултати без теоретско објаснување.
Подоцна луѓето сфатиле дека ефектот бил предизвикан од промената на скрининг, со тоа што внатрешната школка содржела само два електрони. Во експериментот, еден од највнатрешните електрони во атом е изваден, оставајќи празен простор во највнатрешната Борова орбитала, што и останало само еден електрон. Овој празен простор птоа се полни со електрон од следната орбитала, што има n=2. Но n=2 електрони гледаат делотворна промена од Z−1, што е вредноста одговорна за полнежот на јадрото, кога еден електрон останува во највнатрешната Борова орбитала за скрининг на јадрениот полнеж +Z, и го намалува за− 1. Енергијата добиена од спуштањето на електронот од втората школка во првата ни го дава Мослиевиот закон за K-алфа линиите, или
Недостатоци
Боровиот модел ни дава не точна вредност
за земната состојба орбитален аголен момент. Познато е дека аголниот момент е нула од експериментот. Ова може да се репродуцира само во пософистициран полукласичен третнам како Сомерфилдовиот. Сепак и најсофисцираните полукласични модели не успеваат да го објаснат фактот дека највнатрешната енергетска состојба е сферно симетрлина - не покажува во никоја насока.
И покрај тоа во модерната целосно квантниот третман во фазниот простор, точната деформација на полукласичниот резултат се приспособува на вредноста на аголниот момент во точно делотворниот.
Во модерната квантна механика, електронот во водородот е сферен облак на веројатност tшто се згустува покрај јадрото. Стапката на постојаност на можноста на распаѓање во водородот е еднаква на инверзијата на Боровиот полупречник, но бидејќи Бор работел со кружни орбитали, фактот што овие два броја се согласни се смета за случајност.
Боровиот модел исто така има потешкотии со, или не може да објасни:
Refinements
Several enhancements to the Bohr model were proposed, most notably the Sommerfeld model or Bohr–Sommerfeld model, which suggested that electrons travel in elliptical orbits around a nucleus instead of the Bohr model's circular orbits. This model supplemented the quantized angular momentum condition of the Bohr model with an additional radial quantization condition, the Sommerfeld–Wilson quantization condition
where pr is the radial momentum canonically conjugate to the coordinate q which is the radial position and T is one full orbital period. The integral is the action of action-angle coordinates. This condition, suggested by the correspondence principle, is the only one possible, since the quantum numbers are adiabatic invariants.
However, this is not to say that the Bohr model was without its successes. Calculations based on the Bohr–Sommerfeld model were able to accurately explain a number of more complex atomic spectral effects. For example, up to first-order perturbations, the Bohr model and quantum mechanics make the same predictions for the spectral line splitting in the Stark effect. At higher-order perturbations, however, the Bohr model and quantum mechanics differ, and measurements of the Stark effect under high field strengths helped confirm the correctness of quantum mechanics over the Bohr model. The prevailing theory behind this difference lies in the shapes of the orbitals of the electrons, which vary according to the energy state of the electron.
The Bohr–Sommerfeld quantization conditions lead to questions in modern mathematics. Consistent semiclassical quantization condition requires a certain type of structure on the phase space, which places topological limitations on the types of symplectic manifolds which can be quantized. In particular, the symplectic form should be the curvature form of a connection of a Hermitian line bundle, which is called a prequantization.
Гдовски Кремљ
Гдовски Кремљ (Гдовский кремль) е средновековна тврдина (кремљ) изградена кон средината на 14 век. Се наоѓа во градот Гдов, на бреговите на реката Гдовка, во западен дел на Гдовскиот реон на Псковската област (на запад од европскиот дел на Руска Федерација).
Во времето на своето постоење, Гдовскиот Кремљ бил една од најважните тврдини на брегот на езерото Пеипси, на границата на Републиката Новгород и Ливонија, и на важен трговски пат што водел од север кон градот Псков.
Иако падот на тврдината започнал кон средината XVIII век, тврдината претрпела најголемо уништување во февруари 1944 за време на повлекувањето на германските окупациски трупи од градот. До денес се зачувани остатоците од југозападниот, југоисточниот и североисточниот sидини, земјените насипи на местата на уништените кули и портите високи од 4 до 6 метри.
Историјат
Во 1706 година за време на неговата посета на Гдов, императорот Петар Велики наредил реконструкција и дополнително утврдување на тврдината, а во тој период ѕидовите биле дополнително зајакнати со слоеви земја. Меѓутоа, бидејќи утврдувањето не било од стратешко значење, неговото распаѓање продолжило, а каменот од ѕидовите бил користен како градежен материјал за други градби. Иако царицата Катерина Велика за време на нејзиниот краток престој во Гдов во 1781 година таа сакала да ја врати тврдината во живот и да ја направи уште посилна, тоа никогаш не се случило.
Германските окупаторски сили во февруари во 1944 година, при повлекувањето од Гдов, ја минирале внатрешноста на Кремљ и целосно го уништиле. Само надворешните sидови го преживеале минирањето.
Беше изградена потполно нова црква на темелите на поранешната катедрала Свети Димитриј Солунски (изградена во периодот 1520-1530), која беше минирана за време на Втората светска војна. Црквата била изградена во периодот 1989-1993 година, а при нејзината изградба бил користен методот карактеристичен за средниот век. Тоа беше првата православна црква изградена во регионот Псков по Октомвриската револуција од 1917 година. Храмот е посветен на „Чудесната икона на Мајката Божја Владетелка“.
Душан Бешироски
Душан Перев Бешироски (1909 во Дабница, Прилепско — 20 септември 1942 во Дабница, Прилепско) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Вангел Цилевски
Вангел Петров Цилевски (15 мај 1923 во Брусник, Битолско — 30 октомври 1944 во Бела Црква, Прилепско) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Вангел Петров Цилевски е роден на 15 мај 1923 година во селото Брусник. По занимање бил општ работник. Кон НОБ се приклучил во септември 1944 година на седмата македонска бригада. Загинал на 30 октомври 1944 година во борба против Германците кај селото Бела Црква.
Чеченци
Чеченци ( čeč. нохчий), или Чеченците ( rus. Чеченци ), се кавкаски народ, кој живее главно во Русија, односно во Република Чеченија, што сочинува околу 98% од населението. Чеченците се претежно од исламска религија и тие зборуваат чеченски јазик, кој припаѓа на групата Нах од семејството на јазици од североисток на Кавказ.
Чеченци има вкупно околу 832.000.
Низ историјата, Чеченците биле познати по нивниот жесток отпор кон руските напаѓачи, а подоцна и по нивните чести бунтови против руските и советските власти. Во 40-тите години на минатиот век, под обвинение за договарање со Германците за време на Втората светска војна, Сталин го наредил колективно да бидат депортирани во Сибир. Тие се вратија во својата татковина во 1956 година.
Во 90-тите години, Чеченците страдаа сериозно, бидејќи нивната татковина стана сцена на две војни за независност од Русија.
Окрузи во Австрија
Округот (Bezirk) е второстепана управна единица во Австрија. Секој округ има своја окружна управа () задолжена за сите работи помеѓу граѓанинот и државата кои ја надминуваат надлежноста на општината како венчаници, возачки дозволи, пасоши, дозволи за собирање, ловечки дозволи, побарувања од здравствени служби итн.
Уставот на државата разликува два вида окружни управи:
Во 2020 г. во земјата имало 94 окрузи, од кои 79 под управа на окружни одбори и 15 статутарни градови.
Многу од окрузите ги опфаќаат имаат граници кои се совпаѓаат со оние на судските окрузи, кои ги има вкупно 115 (2022).
Статутарните градови обично не се нарекуваат „окрузи“ вон државните изданија и правната литература. Постои навика вистинските окрузи под управа на одбори да се нарекуваат „селски окрузи“ (), иако ова нема правно значење бидејќи многу од нив немаат изразито селски карактер.
Список на окрузи
Наставката „-Околина“ (-Land и -Umgebung) не претставува дел од службениот назив на округот. Се применува на обичајна основа за да се избегнат забуни кога еден селски округ дели исто име со статутарен град. Долна Австрија не го дозволува ова. Статутарните градови кои носат исто име како околинските окрузи се нивни седишта, иако не припаѓаат на нив.
Димко Митрев
Димко Митрев (роден во година во  - починал на  година во ) — македонски револуционер, организатор на НОБ во Велес, борец на НОПО „Димитар Влахов“ (од април 1942).
Животопис
Димко Митрев бил организатор на работнички штрајкови во Велес пред војната, член на СКОЈ (од 1938), на КПЈ (од 1940), а на МК на КПЈ за Велес (од 1941). Во неговата куќа (октомври 1941) бил отпечатен првиот број на илегалниот весник „Народен билтен“. Во 1941 г. преминал во илегалство, а во април 1942 г. заминал во партизани. Бил комесар на Велешкиот НОПО. Загинал при предвремена експлозија на нагазна мина за диверзија на германски воз.
Космос-1
Космос-1 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 16 март 1962 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 315 килограми. Космос-1 бил сателит наменет за истражување на јоносферата.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 49,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 731 км, а најмалото на 208.
Светско првенство во алпско скијање
Светското првенство во алпско скијање е натпревар во алпско скијање организиран од Меѓународната скијачка федерација (ФИС).
Алексо Бешироски
Алексо Миланов Бешироски (1915 во Дабница, Прилепско — 20 септември 1942 во Дабница, Прилепско) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Светско првенство во алпско скијање
Историја
Првото светско првенство во алпско скијање се одржало во 1931 година. Во текот на 1930-тите, првенството се одржувало секоја година во Европа, а по избувнувањето на Втората светска војна било прекинато. Во 1941 година се одржало првенство, но учествувале скијачи само од државите на Оската или од држави кои не биле во војна со нив. ФИС во 1946 година не ги признала резултатите од тоа првенство поради ограничениот број учесници, и затоа не се сметаат за официјални.
Алексо Бешироски
Животопис
Алексо Миланов Бешироски е роден во 1915 година во селото Дабница. По занимање бил земјоделец. Активно ја помагал народноослободителната борба поради што бил фатен од бугарската полиција. Истата го стрелала во месноста Завој кај Дабница на 20 септември 1942 година.
Светско првенство во алпско скијање
Историја
По војната, првенствата биле поврзани со Олимписките игри неколку децении. Од 1948 до 1982 година, првенството се одржувало во парни години, а Зимските олимписки игри воедно биле и Светски првенства до 1980 година, и посебно првенство се одржувало во парни неолимписки години. Првенството во 1950 година во САД во Аспен било прво светско првенство одржано вон Европа.
Алпската комбинација била отфрлена по 1948 и бил воведен велеслаломот во 1950 година. Комбинациите се вратиле на светските првенства во 1954 година како трка во која се пресметувале резултатите од три дисциплини: спуст, велеслалом и слалом. За време на олимписките години од 1956 до 1980 година, ФИС доделувал медали за комбинација на Светското првенство, но победниците не добивале олимписки медали. Комбинацијата како одделна дисциплина се вратила во 1982 година со две возења во свој спуст и слалом, а Супервелеслаломот бил додаден на програмата во 1987 година. (И двете дисциплини биле додадени на Олимпијадата во 1988 година.)
Во 1983 и 1984 година немало Светски првенства, а од 1985 година, тие се закажуваат во непарни години, независно од Зимските олимписки игри.
Список на земји домаќини
Вкупно дванаесет земји биле домаќини на Светското првенство во алпско скијање. Светско првенство на јужната полутопка се одржало само еднаш, во август 1966 година во Портило, Чиле. Списокот не го вклучува неофицијалното првенство од 1941 година.
Мажи
1 Забелешка: Медали освоени во 1930-тите, кога првенството се одржувало секоја година.
Скијачи со најмногу победи
Топ 10 скијачи повеќекратни освојувачи на златни медали на Светското првенство во алпско скијање (вклучително и во тимски настани). Активните скијачи се означени со задебелени букви и највисокиот број на медали меѓу сите скијачи (вклучувајќи ги и оние кои не се вклучени во овие табели) по тип.
Медали по земја
Табелата ги вклучува медалите освоени на девет Зимски олимписки игри од 1948 до 1980 година, иако тоа воедно биле и Светски првенства. {|
Ѓорче Бешироски
Ѓорче Перев Бешироски (1921 во Дабница, Прилепско — 12 септември 1942 во Мукос) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Ѓорче Перев Бешироски е роден во 1921 година во селото Дабница. По занимање бил земјоделец. Веднаш по окупацијата тој се приклучил кон напредната револуционерна младинска група во селото. Како таков во мај 1942 доброволно се приклучил во партизанските одреди на Југославија. Бил борец во составот на прилепскиот партизански одред. Учествувал во сите акции што ги изведувал одредот. Загинал во борбата на Мукос на 12 септември 1942 година.
Волхов (град)
Волхов ( Волхов) е населено место со административен статус на град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во централниот дел на Ленинградската област и административно му припаѓа на Волховскиот реон, кој е и административен центар. Волхов се развил како работничка населба на вработени на изградбата на Волховската хидроцентрала во 1918 година. Сегашното име го носи од 1940 година, а пред тоа бил познат и како Званка (до 1933 година) и Волховстрој. Градот има административен статус од 1933 година.
Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле 46 589 жители.
Географија
Градот Волхов се наоѓа на бреговите на истоимената река (притока на Ладога ), по што го доби своето име и се наоѓа во централниот дел на Ленинградската област. Центарот на градот лежи на надморска височина од 33 метри. Се наоѓа на околу 141 километар источно од Санкт Петербург. На само 6 километри северно од градот се наоѓа селото Стара Ладога, древна престолнина на рускиот народ.
Вкупната површина на градската територија е 108,21 км².
Историја
Првото населено место во подрачјето на денешниот град било Михајловска погост на Волховските брзаци, што се споменува во еден летопис поврзан со статистиката на Водската пјатина од 1500 година. Сепак, сегашната населба е создадена пет века подоцна.
За време на изградбата на железницата Санкт Петербург - Вологда во 1904 година била железничката станица Званка, која 12 години подоцна станала почетен дел од линијата до Мурманск на север. Во 1918 година започнала изградбата на голема хидроцентрала на Волхов, а паралелно со неа била основана и населбата Волховстрој, во која живееле вработените на градилиштето на хидроцентралата. Работата на електраната заврши во 1926 година, а Волховската хидроцентрала станала првиот капитален хидроенергетски објект на територијата на тогашна Русија (електраната денес е на списокот на културно и историско наследство на Руската Федерација). Волховстрој во 1925 година добил официјален статус на работнички град, а две години подоцна бил припоен кон населбата Званки, која се наоѓала на спротивниот брег на реката.
Во 1929 година недалеку од хидроцентралата, изграден е алуминиумски комбинат, првиот индустриски објект од ваков вид во Русија.
За време на Сталинистичките чистки од 1937-1938 година околу 300 жители на Волховстрој биле застрелани под различни обвиненија.
Градот е основан во 1970 година одликуван со Орден на Октомвриската револуција.