cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Контроверзии за ограничување на црковната служба
На 20 мај 2016 година, севернокипарскиот министер за надворешни работи Тахсин Ертугрулоглу ги ограничи грчките православни заедници да одржуваат само една верска служба годишно, со исклучок на манастирот Апостолос Андреас во Ризокарпасо, манастирот Свети Варнаба во Фамагуста и црквата Свети Мамас. во Морфу. Останатите цркви може да се користат за една од следните три празници: именден на црквата, Велигден или Божиќ. Потсекретарот Мустафа Лакадамјали тврдеше дека потегот е да се спречи „злоупотребата“ на дозволата за одржување миси, наведувајќи ги и тешкотиите со полициското работење на повеќе од една миса дневно или честите маси. Лакадамјали, исто така, рече дека „иако некои граѓани на ТРСК можат да поминат на југ дури и за да се поклонат, некои апсолутно не можат“. Никакво ограничување не било поставено за Маронитите.
Опсада на Бихаќ (1592)
Опсада на Бихаќ (Opsada Bihaća) — опсада и освојување на хабсбуршкиот град Бихаќ од страна на Отоманското Царство во јуни 1592 година. Со доаѓањето на Хасан-паша Предојевиќ како бејлербег на Босанскиот Ејалет во 1591 година, завршил периодот на мир воспоставен меѓу царот Рудолф II и султанот Мурад III и провинциските отомански војски започнале офанзива на Хрватска. Бихаќ, речиси изолиран град на реката Уна, кој го одбил отоманскиот напад во 1585 година, бил една од првите цели. Томас Ердоди, Бан на Хрватска, користел расположливи ресурси и војници за да ги заштити пограничните градови, но Османлиите успеале да заземат неколку помали тврдини во 1591 година. Како што офанзивата добивала на темпо, хрватскиот парламент донел закон за општо востание во земјата на 5 јануари 1592 година.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Контроверзии за ограничување на црковната служба
Одлуката била остро критикувана од страна на кипарските Турци Иницијатива Фамагуста како „шовинистичка и нетолерантна“ и било истакнато дека не се сретнал проблем во масите што се одржаа, на пример, во Несториската црква во Фамагуста. Одлуката на Ертугрулоглу беше критикувана и од Бурак Мавис од Синдикатот на наставници на кипарските Турци (КТОС), кој рече дека целата дебата е водена од „заостанат и расистички политички менталитет“, но ја бранеше Јилмаз Бора, лидерот на Здружението на поранешните војници на Турската организација на отпорот, кој бил цитиран како велејќи дека „не беше возможно да се живее со кипарските Грци во обединет Кипар, бидејќи менталитетот на кипарските Грци не е променет во последните 53 години“.
Јован Шангајски
Шангај
Во 1934 година бил ракоположен за епископ на Руската православна задгранична црква од страна на митрополитот Антониј и назначен во Шангајската епархија. Во Шангај, епископот Јован нашол недовршена соборна црква и православна заедница длабоко поделена по етнички линии. Воспоставувајќи контакт со сите различни групи, тој брзо се вклучил во месните добротворни установи и исто така основал сиропиталиште и дом за децата на сиромашните.
Опсада на Бихаќ (1592)
Позадина
Од 1520-тите, отоманското напредување во Хрватска се засилило. Хрватските благородници го избрале Фердинанд I Хабсбуршки на изборите во Цетин во 1527 година за нов монарх, но континуираните отомански упади резултирале со значително губење на територијата. Во 1537 година, падот на Клис значело губење на последното хрватско упориште на југот на земјата. Во 1540-тите Османлиите напредувале во Славонија и во следните три децении низ западна Босна во правец на Загреб. Кон крајот на 16 век Хрватска изгубила две третини од својата предвоена област и повеќе од половина од населението. Територијата била намалена на 16.800 km 2 слободна територија и со околу 400.000 жители. Останатите земји се нарекувале „ остатоци од некогашното големо и познато Кралство Хрватска“ (reliquiae reliquiarum olim magni et inclyti regni Croatiae).
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Јудаизмот
Во Киренија постои синагога за еврејската заедница во Северен Кипар.
Јован Шангајски
Шангај
Се зафатил со обновување на црковното единство, воспоставување врски со месните православни Срби и Грци. Тука првпат станал познат по чудата што ѝ се припишувале на неговата молитва.
Опсада на Бихаќ (1592)
Позадина
Биле потпишани или обновени бројни примирја меѓу Отоманското Царство и Хабсбуршката Монархија, но тие не биле почитувани од локалните санџак-бегови. Во зависност од временските услови и расположливите воени сили, тие спроведувале напади без да го земат предвид примирјето. Ускокс, нередовни војници во Хрватска, одговориле со свои напади на територијата која ја држела Османлиите. Османлиските власти населувале Власи, главно од православна вероисповед, на освоената територија и ги користеле како помошни единици во нивните војни.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Јудаизмот
Политички плурализам и учество
Јован Шангајски
Шангај
Како јавна личност, било невозможно целосно да го сокрие својот подвижнички (аскетски) начин на живот. За време на јапонската окупација, дури и кога тој рутински го пренебрегнувал полицискиот час во извршување на неговите свештенички дејствија, јапонските власти никогаш не го тормозеле.
Опсада на Бихаќ (1592)
Позадина
Во 1578 година, надвојводата Карло II одлучил да одговори на отоманските напади со офанзива за да ја турне границата назад до реката Уна. Офанзивата започнала во август и здружените австриско-хрватски трупи ги вратиле Чазин, Зрин и Островица, но биле запрени во Бужим и оттурнати на север, губејќи ги сите придобивки. Бихаќ останал во основа изолиран на реката Уна. За зајакнување на јужната одбрана, изградбата на Карловац како град-тврдина започнала во 1579 година Низата гарнизони тврдини на границата станале познати како Хрватска воена граница.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Јудаизмот
Кипарските Турци се слободни да се организираат во политички партии, а неколку партии се натпреваруваат во пракса. Шест партии биле претставени во законодавниот дом од 2021 година, вклучително и две - HP и YDP - кои влегле во комората за прв пат по изборите во 2018 година. Според законот од 2015 година, партиите кои ќе добијат најмалку 3 отсто од гласовите може да добијат државно финансирање.
Јован Шангајски
Шангај
Како единствен руски архијереј во Кина кој одбил да се потчини на авторитетот на советско доминираната Руска православна црква под патријархот Московски Алексиј I, тој во 1946 година бил издигнат во архиепископ на Кина од Светиот синод на Руската православна задгранична црква.
Опсада на Бихаќ (1592)
Опсада и последици од 1585 година
Во 1584 година, Османлиите претрпеле тежок пораз во битката кај Слуњ против силите на Бан Ердоди. Овој пораз ја смирило ситуацијата на границата бидејќи османлиските команданти ги прекинале своите напади. Ердоди го искористил тоа време за да ги зајакне граничните утврдувања и свикал седница на хрватскиот парламент на 11 март 1585 година. Била донесена одлука за завршување на работите кај Сисак и изградба на нова кула во Шишинец на реката Купа.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Наводи
https://freedomhouse.org/country/northern-cyprus/freedom-world/2022
Јован Шангајски
Шангај
Кога комунистите ја презеле власта во Кина во 1949 година, руската заедница била принудена да бега, прво во бегалски камп на островот Тубабао на Филипините, а потоа главно во Соединетите Американски Држави и Австралија. Архиепископот Свети Јован лично отпатувал во Вашингтон, за да се осигура дека на неговите луѓе ќе им биде дозволен влез во САД.
Опсада на Бихаќ (1592)
Опсада и последици од 1585 година
Бидејќи земјата била погодена од суша во текот на летото, реките биле исцедени што им олеснило на отоманските сили да ја преминат на хрватската територија. Ферхад-паша Соколовиќ, бејлербег од босанскиот ејалет, подготвил војска за напад на Бихаќ и неговите околни тврдини. На 14 септември 1585 година, Ферхад-паша го опсадил Бихаќ, но немал доволно пешадија на располагање. Бранителите на градот, командувани од капетанот Франц Хорнер, ја употребиле својата артилерија и им нанеле големи загуби на Османлиите, принудувајќи го Ферхад-паша да ја крене опсадата следниот ден. Османлиите запалиле неколку блиски села при нивното заминување.
Локалните санџакбегови потоа свртеле кон север и почнале да ги напаѓаат тврдините во Славонија. Али-бег, санџакбег од санџакот на Пакрац, бил убиен во битката кај Иваниќ во 1586 година. По отоманскиот пораз во близина на Наѓиканиза во 1587 година, на границата започнало релативно долг период на мир. Немало судири во 1588 и 1589 година, освен неуспешниот отомански напад на Сењ. На 29 ноември 1590 година било обновено примирје помеѓу царот Рудолф II и султанот Мурад III.
Јован Шангајски
Западна Европа
Благодарение на неговата работа во составувањето на житијата на светците, бројни западни светци пред расколот станале познати во православието и продолжуваат да се почитуваат до ден-денес. Неговата добротворна и пастирска работа продолжила како во Шангај, дури и меѓу многу пошироко расеаното стадо.
Опсада на Бихаќ (1592)
Обновување на непријателствата
Спротивно на договорот за продолжување на примирјето, со доаѓањето на воинствениот Тели Хасан-паша (Хасан-паша Предојевиќ) како бејлербег на Ејалетот на Босна во почетокот на 1591 година, тензиите повторно се зголемиле долж границата меѓу Хрватска и Отоманската империја. Хасан-паша веднаш почнал да собира војска околу Бања Лука и се подготвувал за офанзива на Хрватска. Хрватскиот бан Томас Ердоди очекувал напади на Бихаќ и Сисак. Разговарајќи за ситуацијата на седницата на хрватскиот парламент на 26 јули 1591 година, благородниците заклучиле дека во случај на голема инвазија, треба да се свика општо востание и дека сите благородници и граѓани, како и нивните подредени, треба да одговори на повикот. На 1 август 1591 година Хасан Предојевиќ го нападнал Сисак. Позицијата на градот била клучна бидејќи го бранела левиот брег на реката Купа, но и пристапот кон Загреб. Откако слушнал за опсадата на Сисак, банот Томас Ердоди испратил помош во градот и Хасан-паша бил принуден да се повлече на 11 август. Потоа, Ердоди водел контранапад и го вратил градот Мославина на 12 август. Ова го налутило Хасан-паша и тој побарал од Високата порта да го откаже примирјето и да објави војна на Хабсбуршката Монархија. Тој наредил затворање на командантите кои ја предале Мославина и ги испратиле во Истанбул. Во ноември, Османлиите го зазеле Рипач на реката Уна, јужно од Бихаќ.
Јован Шангајски
Сан Франциско
Во 1962 година Јован бил назначен од Светиот синод во седиштето на Сан Франциско. И овде затекнал поделена заедница и недоизградена црква. Иако ја завршил изградбата на соборната црква Света Богородица и воспоставил одреден мир во заедницата, тој станал мета на клевети од политичките непријатели. Тие поднеле тужба против него за наводно неправилно работење со финансиите поврзани со изградбата на соборната црква. Бил ослободен, но ова било голема причина за тага за него во неговиот подоцнежен живот.
Длабоко почитувајќи го Свети Јован Кронштатски, Јован одиграл активна улога во подготовката на неговата канонизација во 1964 година.
Опсада на Бихаќ (1592)
Почеток
По неуспешната опсада на Сисак, Османлиите се подготвувале да заземат упориште во близина на Сисак и да го направат база за нивните понатамошни упади во Хрватска. На 14 април Хасан-паша започнал да ја гради тврдината Петриња јужно од Брест. Материјалот за неговата изградба бил однапред подготвен и тврдината била завршена на 2 мај. Бидејќи очекувал напад на Бихаќ, капетанот Криштоф Обричан наредил зајакнување на одбраната на градот во пролетта, но набрзо бил заробен од Османлиите додека ја надгледувал работата надвор од градските ѕидини. На негово место бил назначен капетанот Јосип Дорнберг, но бидејќи тој бил отсутен командата привремено му била дадена на капетанот Џозеф фон Ламберг. На барање на Ламберг, од Карловац пристигнале засилувања од стотина ускоци со храна и муниција. Ова биле последните засилувања кои ги доби Бихаќ.
Јован Шангајски
Смрт и почит
На 2 јули 1966 година (19 јуни според јулијанскиот календар), Свети Јован починал при посетата на Сиетл, во време и место за кое се вели дека самиот го претскажал. Бил погребан во гроб под олтарот на Соборната црква Света Богородица што ја изградил во Сан Франциско.
Опсада на Бихаќ (1592)
Опсада
Во почетокот на јуни, Хасан Предојевиќ собрал војска и со 5.000 војници и голем број топови се упатил кон Бихаќ. Првиот дел од османлиските трупи пристигнале во близина на Бихаќ на 10 јуни и се улогорувале кај ридот Покој северно од него. Три дена подоцна пристигнала главната војска предводена од Хасан-паша и веднаш почнала да ја опколува Бихаќ. Хасан-паша одвоил дел од нив за да го заземе Изачиќ, последната преостаната христијанска населба помеѓу Бихаќ и реката Корана. Изачиќ застанал во одбрана на Гашпар Бабоножиќ кој имал на располагање 16 војници. Тие го издржале првиот напад, но го напуштиле градот на 14 јуни и побегнале во Слуњ.
Јован Шангајски
Смрт и почит
Во 1994 година, бил свечено прогласен (канонизиран) за светец на 28-годишнината од неговата смрт. Неговите небалсамирани, нераспаднати мошти се сместени во светилиште во наосот на соборната црква. Неговиот празник се слави во саботата најблиска до 2 јули.
Опсада на Бихаќ (1592)
Опсада
До крајот на 13 јуни Бихаќ бил целосно опколен и Ламберг не можел да испрати курири покрај османлиските линии. Хасан-паша ја организирал својата артилерија во три групи и ја распоредил околу Бихаќ, па можеле да ја гранатираат од сите страни. Бомбардирањето на градот започнало на 14 јуни, што можело да се слушне во Слуњ, на 25 милји (40 км) подалеку. Првата фаза од неа не предизвикала значителна штета на ѕидините, но огромниот број на топови и недостатокот на засилување предизвикале страв во градот и губење на надежта во можноста за негова одбрана. На 19 јуни Хасан-паша наредил пешадиски напад врз тврдината. Кога првите опсадни скали стигнале до ѕидините, судиите и советниците на Бихаќ побарале од Ламберг да започне преговори со Хасан-паша, велејќи дека бранителите се премногу слаби за да го издржат нападот и дека нема засилување. Ламберг бил принуден да преговара за чесно предавање и заедно со тројца судии отишол во шаторот на Хасан-паша. Отоманските услови биле итно предавање на Бихаќ, но тие уверувале дека на нејзините граѓани ќе им биде дозволено да заминат со својот имот или да останат и да ја признаат османлиската власт. Ламберг се согласил на тоа и истиот ден османлиските сили влегле во Бихаќ.
Јован Шангајски
Смрт и почит
Тој е сакан и славен ширум светот, со делови од неговите мошти во Србија, Русија, Света Гора, Грција (Црквата Света Ана во Катерини), Јужна Кореја, Бугарија, Романија, САД (Црквата Свети Јован Максимович, Јуџин, Орегон и Православната црква Св. Невин, Редфорд, Мичиген), Канада (Српска православна црква Света Троица, Киченер), Англија (Соборна црква Успение на Руската православна црква, Лондон) и други земји во светот.
Опсада на Бихаќ (1592)
Враќање на градот
Ламберг, неговите војници и нивните семејства биле придружувани од неколку стотици коњаници кон Слуњ. Кога колоната се оддалечила од градот, отоманските војници кои ги придружувале, почнале да ја ограбуваат и малтретираат сопругата на некој војник Томо Гал, кој пак го убил турчинот Вели-ага и ранил друг турчин по име Ибрахим. Кога стигнале до Мечевиќев Брод (во близина на Ваганац на реката Корана) ова се претворило во сеопфатна пресметка меѓу две страни и на крајот повеќето од христијаните биле убиени. Само Ламберг и неколку мажи успеале да побегнат и да стигнат до Брест. На Ламберг и на преживеаните бранители подоцна им било судено од воен суд за предавање на Бихаќ. Мнозинството од населението не сакало да ги напушти своите домови и решило да остане на Бихаќ. Меѓутоа, Хасан-паша не го почитувал крајот на договорот. Во првите денови по апсењето биле убиени повеќе од 2.000 граѓани, додека 800 деца биле заробени и испратени во Истанбул. Еден современ напис од Виена за битката објавил дека биле убиени 5.000 христијани.
Последици и наследство
Заедно со заробениците од битката кај Брест, затворениците од Бихаќ биле одведени во Истанбул, каде што се одржала триумфална прослава во чест на победата. Вагоните превезувале 172 заробеници и 22 знамиња заробени во Брест и Бихаќ до Високата порта. Хасан--паша му испратил и слики од Бихаќ и Слуњ на султанот, иако не успеал да го заземе Слуњ. Хабсбуршкиот царски пратеник во Истанбул протестирал за суровоста на силите на Хасан-паша и во име на царот побарал враќање на Бихаќ. Османлиите одговориле дека „секој разумен човек може да сфати дека Бихаќ не може да се врати“, бидејќи во него веќе била изградена џамија и се одржувале молитви за Падишахот.
Еден месец по падот на Бихаќ, на 19 јули, Османлиите ги поразиле силите на банот Ердоди во битката кај Брест. Во 1593 година Хасан-паша ги насочил своите сили кон Сисак, каде што претрпел тежок пораз на 22 јуни и бил убиен во акција. Битката кај Сисак ја поттикна Долгата војна која траела до мирот во Житваторок на 11 ноември 1606 година
Црквата Свети Антониј од Падова била претворена во џамија и преименувана во Фетија, што значи освоена. Забележително е по тоа што ги содржи епитафите и гробовите на хрватските благородници кои загинале заштитувајќи го градот. Областа контролирана од Османлиите од Велика Кладуша на северозапад до реката Врбас на исток станала позната како Отоманска Хрватска.
Опел Кросленд X
Опел Кросленд X — теренско возило (кросовер, SUV) произведено од германскиот производител Опел чие производство започнало во 2017 година. Исто така, моделот бил продаван како Воксхал Кросленд во Обединетото Кралство.
Човекови права во Малта
Малта е демократска република чии човекови права се уставно дефинирани. Човековите права се однесуваат на изразување и третман на други граѓани, во областите вклучувајќи религија, изразување и труд. Уставот делува како непристрасна одредница во граѓанските прашања, вклучително и прашањата за човековите права. Народните правобранители на Малта се овластени да истражуваат спорови кои ги прекршуваат законите утврдени со уставот. Основани се неколку организации и невладини организации со цел да се создаде свест и да се повика на промени околу одредени слободи и права во Малта. Уставот содржи слични слободи како и другите европски нации и има за цел да ги достигне стандардите утврдени со Универзалната декларација за човекови права (УДЧП).
Полициските сили на Малта ја одржуваат внатрешната безбедност. Вооружените сили на Малта се одговорни за надворешната безбедност, но имаат и некои домашни безбедносни одговорности. И двајцата поднесуваат извештаи до Министерството за внатрешни работи, национална безбедност и за спроведување на законот. Цивилните власти одржуваа ефективна контрола над полицијата, разузнавачките служби и вооружените сили. Нема извештаи дека припадниците на безбедносните сили извршиле злоупотреби во текот на годината.
Историја
Карактеризиран со влијанието на британското владеење на Малта, потеклото и развојот на малтешките човекови права може силно да се проследи наназад до владините практики во Обединетото Кралство. На 15 јуни 1802 година, 104 претставници од градовите и селата на Малта потпишале декларација со која се потврди монархиската моќ и основниот сет на права:
По Првата светска војна, Малта била погодена од неспособност да обезбеди основни резерви на храна и за поголемиот дел од островите, зголемувајќи ги трошоците за живот по војната. Сепак, некои поделби во општеството (увозници на жито, трговци) просперираа економски, поттикнувајќи социјално незадоволство кон државата. Д-р Филипо Скеберрас од Националното собрание на Малта работела да ја одбрани нацијата и да донесе општествени и политички промени. Тој повика на состанок на Националното собрание на 7 јуни 1919 година. За време на одржувањето на Националното собрание, демонстрантската толпа се бунтуваше со огорченост кон сегашната британска команда. Ова резултирало со загуба на четворица малтешки граѓани од страна на британските војници, сега почестени како национален празник, Сет Џуњо. После оваа компликација, уставниот напредок бил забрзан и на 20 ноември 1919 година, Малтежаните добиле уверување дека ќе добијат свој парламент, овозможувајќи домашно решавање на внатрешните работи. Подоцна, на 30 април 1921 година бил доделен нов устав Беа одржани избори и во ноември се собра првиот малтешки парламент.
Уставот од 1941 година во својот извор ја имал Европската конвенција за човекови права, стапена во сила во 1953 година Тој го потврди правото на секое лице во Малта на основните права и слободи на поединецот. Малта стекнала независност од Британската империја во септември 1964 година. Уставот од 1964 година содржеше опсежен и судски спроведлив закон за права, на пример, ''право на живот и безбедност на личноста, приватност на домот и друг имот. '' Во 2004 година, Малта се приклучила на Европската унија.
Извори на права
Изворот на правата е првенствено заснован во Уставот на Малта. Поглавје II ( Декларација за принципи ) повторува список од шеснаесет ( членови 7-21) експлицитни права кои ја обезбедуваат основата за правата што ги спроведува нацијата, како што вели член 21 ( Примена на принципите ):
„ ''Одредбите од ова поглавје нема да бидат применливи пред ниту еден суд, ... и целта на државата е да ги применува овие принципи при донесувањето закони.'' “
„(а) животот, слободата, безбедноста на лицето, уживањето на имотот и заштитата на законот;
(б) слобода на совест, на изразување и на мирно собирање и здружување; и
Во прилог на Уставот, Законот за ревизија на статутот, 1980 година и законите на Малта придонесуваат за судско спроведување и регулирање на правата во нацијата. Конституентите на малтешкиот закон вклучуваат над 600 поглавја кои се однесуваат на однесувањето на поединците, нивните права и нивниот однос кон другите поединци.
Слободи
Основен преглед на националните права е наведен во Поглавје II ( Декларација за принципи ) од Уставот на Малта:
7 . Право на работа.
8 . Промоција на културата и сл.
9 . Заштита на пејзажот и историско и уметничко наследство.
10 . Задолжително и бесплатно основно образование.
11 . Образовни интереси.
12 . Заштита на работата.
14 . Еднакви права на мажите и жените.
15 . Минимална возраст за платена работа.
16 . Заштита на трудот на малолетниците.
17 . Социјална помош и осигурување.
18 . Поттикнување на приватното економско претпријатие.
19. Заштита на занаетчиските занаети.
20 . Поттикнување на задругите.
20 А. Учество на државјани на Малта кои живеат во странство.
21 . Примена на принципите.
Уставот предвидува дека ограничувањата треба да имаат за цел да обезбедат дека уживањето на правата и слободите на кој било поединец не ги нарушува правата и слободите на другите или јавниот интерес. Законот го криминализира говорот што промовира омраза врз основа на пол, родов идентитет, сексуална ориентација, раса, боја на кожа, јазик, етничко потекло, религија или убедување или политички или други мислења. Поттикнување на верска омраза се казнува со затвор од шест до 18 месеци.
Третман на групи и малцинства
Во принцип, секое фундаментално право и слобода важат подеднакво за сите луѓе, меѓутоа, Малта доживеала настани и пријавила сценарија кои претставуваат ниво на нееднаквост меѓу групите и малцинствата.
Баратели на азил и бегалци
Откако барателот на азил ќе поднесе барање тој/таа ги има следните права:
Помеѓу јануари 2018 и септември 2018 година, 100 лица добиле статус на бегалци. Од јануари 2018 до август 2018 година, земјата одобри супсидијарна заштита на 334 лица
ЛГБТ
Малта е призната за обезбедување висок степен на слобода на своите ЛГБТ граѓани. Малта е една од ретките земји во светот што ги направи еднакви правата на ЛГБТ на уставно ниво. Малта сега е рангирана број еден во рангирањето на ИЛГА-Европа (Меѓународна асоцијација за лезбејки, геј, бисексуалци, транс и интерсексуалци) на сите 49 земји во Европа во однос на почитувањето на човековите права и еднаквоста.
Владата на Малта, исто така, вовела уште една мерка за поддршка на правата на ЛГБТК+ со воведување на небинарниот пол „Х“ како опција во официјалната документација.
Правата на жените
И покрај експлицитната цел за постигнување еднаквост меѓу мажите и жените, утврдена во уставот, „...државата особено ќе се стреми кон тоа да обезбеди работничките да уживаат еднакви права и исти плати за иста работа како и мажите“. (член 14), Малта сè уште се смета за зад просекот на ЕУ во однос на родовата еднаквост. Од 2015 година, Малта сè уште е рангирана на 15-то место во ЕУ-28, според индексот објавен од Европскиот институт за родова еднаквост.
Организации вклучувајќи го Националниот совет на жените Малта (NCW) и Фондацијата за женски права постојат како надворешно тело кое ги промовира правата и образованието на жените за нивните права. На пример, Националниот совет на жени Малта објавува годишни резолуции кои се однесуваат на мноштво прашања кои не се ограничени на правата на жените.
Резолуциите на NCW од јануари 2019 година вклучуваат:
Во 2014 година, владата вовела бесплатна грижа за децата за родителите во работата и образованието, како и утринска и постучилишна грижа. Оттогаш бројот на жени кои повторно влегуваат на пазарот на трудот по породувањето се зголеми за 6%. Помеѓу 2005 и 2015 година, просечната месечна заработка на жените и мажите се зголеми, иако родовиот јаз малку се зголеми. Жените месечно заработуваат приближно 15% помалку од мажите.
Попреченост
Законот за еднакви можности (лица со попреченост) (Закон I од 2000 година) (Поглавје 413), забранува неправедна дискриминација врз основа на попреченост. Опсегот на овој акт се движи од вработување до пристап до јавни објекти и ги опфаќа сите елементи што ги сочинуваат слободите кои се усогласени со редовните граѓани. Како што е дефинирано во актот, „ правата на лицата со попреченост“ ги опфаќаат релевантните права како што е наведено во Конвенцијата на Обединетите нации за правата на лицата со попреченост, усвоена на 13 декември 2006 година. Членовите содржани во оваа конвенција вклучуваат Право на живот (член 10), Слобода од експлоатација, насилство и злоупотреба (член 16) и соодветен животен стандард и социјална заштита (член 28). Законот, исто така, наведува дека државата ја поддржува одговорноста да обезбеди какви било информации и рана и сеопфатна интервенција за потенцијалните попречености, како и услуги и помош за децата со попреченост и нивните семејства. Во членот 16 од уставот на Малта се вели : „Лицата со посебни потреби и лицата неспособни за работа имаат право на образование и стручна обука“. Националната стратегија за попреченост на Малта е имплементирана со намера секое лице со попреченост да стане активен граѓанин со слобода да прави индивидуални избори и избори кои придонесуваат за општеството. Целта на стратегијата е да се олеснат подобри можности за лицата со попреченост на пазарот на трудот, подобрување на образовното искуство, обезбедување социјални услуги и на крајот промовирање на основните човекови права.
Наводи
https://www.state.gov/reports/2021-country-reports-on-human-rights-practices/malta/
Магда Логомер
Магда Логомер (родена на 18 мај 1706, во Крижевци, денешна Хрватска), позната и како Херуцина, била билкар од градот Крижевци, која била обвинета од нејзината соседка за вештерство и труење.
Логомер била мачена и осудена на смрт во 1758 година, пред интервенцијата на Марија Терезија. Таа напишала писмо на 23 ноември 1758 година во кое ја потврдила ослободителната пресуда и ја овластила да се врати во својот дом во Крижевци под посебна заштита.
Се смета дека судењето на Магда Логомер ставило крај на масовните прогони на вештерките во Хрватска. Нејзиниот случај е познат поради објавувањето на извештајот на лекарот Жерар ван Свитен на крајот на 1913 година. Лекарот ја прегледал и лекувал Магда Логомер по барање на кралицата по тортурите на кои била подложена, и преку преписката меѓу високите функционери на Кралството Хрватска и Судот во Виена.
Нејзината приказна ја раскажала и Марија Јуриќ Загорка во нејзиниот популарен роман за вештерките во Загреб.
Потекло на името „Херуцина“
Прекарот Херуцина најверојатно потекнува од првобитната резиденција на нејзиниот сопруг. Таа се омажила за Фрањо Херуц во 1727 година, па така, името Херуцина може само да го означува името на нејзиниот сопруг. Но, постои и можност за друго објаснување: на катастарот од 1857 година помеѓу Подгајец и селото Брчковчина може да се најде место по име „Херуц“. Фрањо Херуц имал регистрирано живеалиште во Брчковчина, а додавањето на Херуц може само да значи дека Магда Логомер потекнува „од Херуц“.
Локален историски контекст во Крижевци
Животот на Магда Логомер се одвивал во турбулентна средина. Во 1735 година, еден пожар уништил третина од градот. Околу 1740-41 година судењата на вештерки довеле до погубување на 13 жени. Во 1752 година Марија Терезија го обединила горниот и долниот град, кој го добил името Крижевци. Во 1755 година друг пожар ги опустошил имотите меѓу Крижевци, Врбовец и Бисаг и избувнал селански бунт. Во овој период биле изградени нови цркви. Никола Бенгер, кој бил роден во 1695 година во Крижевци, а починал во 1766 година во Лепоглава, бил историчар и монах од Свети Павлеи тој напишал историски извештаи за тоа време и место.
Постојат две историски хроники од тоа време од различни личности кои воопшто не го спомнуваат случајот со Херуцина. Едниот извештај потекнува од парохот на Крижевци, Иван Јосиповиќ, кој главно се занимавал со меѓуселски работи, а другиот извештај е од Балтазар Адам Крчелиќ, кој вклучува белешки за хрватските работи. Оттука, обемот на случајот е повеќе прашање на мешање на Марија Терезија од Австрија во локалните работи.
Справување со наводни случаи на вештерство
Во тоа време, многу интелектуалци го негирале постоењето на вештерки, а иако Марија Терезија од Австрија лично верувала во нивното постоење, таа била сомнителна за начинот на кој се воделе судењата. Според законите за вештерство, 63 вештерки биле гонети помеѓу 1740 и 1752 година во окрузите Загреб, Вараждин и Крижевци, во времето кога прогонството го дистигнало својот врв во регионот. Во соседна Унгарија, се случил бран на прогонство помеѓу 1720 и 1730 година, а повторно во 1740 година, и биле гонети 450 наводни вештерки. Сите овие судења биле спроведени со сурови методи на испрашување засновани на тортура, која била легална за време на Хабсбуршката монархија во Хрватска, но кодифицирана со строги правни правила според кодот на Фердинанд.
Не биле дозволени повеќе од три последователни мачења, а редоследот на употребените инструменти бил строго одреден. Правилата исто така барале задолжително водење на евиденција со детали за употребените инструменти и методи на тортура, како и прецизни датуми и времиња. Овие правила обезбедиле документација за испитување на случајот на Магда Логомер. Примери за инструменти што се користеле за мачење се: тркало и распарчување, како и затегнување на вратот со завртка и постепено зголемување на притисокот.
Брак
Магда се омажила за Фрањо Херуц, (роден околу 1700 година, починал на 9 февруари 1727 година). Таа имала 21 година. Тие имале 6 деца: Маргарет родена во 1727 година, Јакоб во 1733 година, Барбара во 1735 година, Емерик во 1740 година, Катарина во 1743 година и Матијас во 1746 година. Не е познато колку од нив достигнале полнолетство, иако се знае дека нивната ќерка Барбара преживеала, бидејќи сведочела на судењето на нејзината мајка.
Магда Логомер била билкар и подготвувала лекови за своите пациенти, кои главно биле задоволни. Иако практикувањето на билкарството не било забрането, било забрането да се прават отрови, а кога постоело сомневање дека некое лице е вештерка, билкарството честопати бил фактор што доведувал до сомневање и претставувал отежнувачки фактор.
Обвинение и судење за вештерство
Да се биде билкар во пракса значело собирање треви и правење лекови, но не е познато како Логомер се обучувала за оваа професија, која барала добро познавање на растенијата. Сепак, се знаело дека нејзините клиенти го ценаеле нејзиното знаење и ја препорачувале, а своето знаење таа го пренела и на нејзината ќерка Барбара, која понекогаш и помагала во нејзиниот бизнис.<
Неколку извештаи од претходните судски постапки ја истакнале нејзината личност. Таа еднаш била затворена по физичка пресметка со друга жена која ја удрила, а била ослободена со предупредување. За време на судењето, Магда признала дека толку силно ја удрила другата жена, Ева Облачиќ, што изгубила свест. Претходно се степала и со кумот Матија Суншиќ поради дрвена када. Таа имала проблематична врска и со судијата Стефан Швагел. Матија Суншиќ, сведок на судењето, изјавила дека Магда му признала дека само стравот од Швагел ја спречувал да ги искористи своите лековити способности. Просечниот животен век во тоа време во Крижевци бил од 40 до 50 години, а Магда за време на судењето имала 51 година, а последното дете го родила на 40 години, па била во добра здравствена состојба.
Друг аспект што треба да се земе предвид е фактот што како сведок на погубувањата на вештерки во градот помеѓу 1740 и 1741 година, таа можеби била свесна за опасностите на нејзината професија. Таа, исто така, можела да биде свесна за стравот вкоренет во суеверија што луѓето ги држеле за осомничените вештерки. Според тоа, таа можела да го искористи овој страв за свој интерес, но таа се обидувала да ги реши споровите со плаќање на отштета за да избегне обвинение за вештерство, елементи кои биле пронајдени по неколку нејзини физички пресметки.
Магда Логомер била обвинета од една од нејзините соседи, Ева Облачиќ, дека практикувала црна магија. Ева Облачиќ била убедена дека Магда ја отрула, и опишала како Магда ја мачела додека била во кревет со треска, а Магда Логомер се претворила во мува и се вртела околу нејзината глава. За време на судењето била спроведена истрага, а многу луѓе потврдиле дека биле сведоци на наводно ѓаволските постапки на Магда Логомер. Адвокатите на Магда истакнале дека царицата Марија Терезија не била информирана за судењето, иако тоа го налагаат новите правила наметнати од Марија Терезија при нејзиното доаѓање на престолот, но сето тоа било залудно. Магда Логомер била мачена и признала дека имала сексуална врска со ѓаволот. На нејзиното тело наводно биле пронајдени траги од ѓаволот и била осудена на смрт на 22 април 1758 година. Магда Логомер била испратена во медицинска клиника, каде Џерард ван Свитен, личниот лекар на Марија Терезија од Австрија, ја прегледал. Тој ја известил кралицата за тортурата што Логомер ја претрпела и подоцна наодите ги објавил. На 9 јуни 1758 година, откако Марија Терезија била информирана за случајот таа му наредила на грофот Фрањо Надажди, тогашниот бан на кралството, да ја испрати Магда кај неа за да може лично да се сретне со неа. Магда била испитувана од Де Хаен, професор по медицина, и Џерард Ван Свитен, кој бил и судски експерт за вештерство покрај тоа што бил личен лекар на царицата. Прегледот открил многу детали за кои царицата не била информирана, како и тортурата која ја оставила Магда со бројни повреди. Двајцата вештаци го пријавиле испитувањето кај Марија Терезија, при што изјавиле дека магистратот на судот во Крижевци бил суеверен. Џорџ Ван Свитен верувал во вештерство, но се сомневал дека вештерките можат да летаат со метли и да предизвикаат лошо време, и бил решен да ја убеди Марија Терезија во неопходноста од укинувањето на судењата на вештерки кои воделе до погубувања.
На 23 ноември 1758 година, царицата со писмо упатено до банот на Хрватска ја ослободила Магда и ја вратила дома во Крижевци под посебна заштита.
Овој заклучок бил дел од поопштата борба против суеверието и афирмацијата на централната моќ на Марија Терезија. Писмото им ставило крај на судењата за вештерки бидејќи значело дека локалниот суд ќе треба да потроши пари и енергија за да ја брани својата пресуда во Виена со мали шанси пресудата да биде потврдена од царицата Марија Терезија.
Крај на животот
Има малку информации за крајот на животот на Магда Логомер, а датумот на нејзината смрт не е познат. Сепак, записите укажуваат на тоа дека нејзиниот сопруг починал две години по нејзиното враќање, како и двајца од луѓето кои ја обвиниле, што сигурно не и ја олеснило социјалната реинтеграција, со оглед на локалните гласини и сомнежите за вештерство.
Историски контекст на ловот на вештерки
Судењата на вештерките биле генерално брзи и експедитивни. Кралството Хрватска како територија било дел од Хабсбуршката монархија, а потоа и од Австриската империја од 1527 година, и било управувано во личен сојуз со Унгарија од страна на суверените Хабсбурговци. Сепак, таа имаше право на мечот Ius gladii. Можела да води судски процеси без мешање, да изрекува смртни казни без да мора да се повикува на повисокиот суд на австроунгарската или хрватската монархија.
Во 1740 година, истата година кога Фридрих Велики ја забранил употребата на мачење во судењата на вештерки, Марија Терезија издала декрет во кој се наведува дека сите случаи на вештерство треба да се решаваат исклучиво под царска јурисдикција. Во 1766 година оваа уредба била засилена со Општа уредба за ставот што требал да се усвои, а во која било наведено: "За време на нашето владеење никогаш не бил откриен автентичен волшебник, но судењата од овој вид отсекогаш се засновале на измама поради злобата, глупоста или лудоста на обвинетиот или на некој друг порок."Сепак, таа прецизирала дека треба да се внимава да се спречи каков било чин на вештерство. Употребата на мачење не била формално укината до 1776 година. Во 1787 година, Јосиф II го укинал целиот правен арсенал посветен на црната магија и вештерството.
За пишување: Мемоар на занаетот
За пишување: Мемоар на занаетот е мемоар на американскиот автор Стивен Кинг кој ги опишува неговите искуства како писател и неговите совети за писателите кои се стремат. Првично објавена во 2000 година од Синовите на Чарлс Скрибнер, таа беше првата книга на Кинг откако една година претходно доживеа сообраќајна несреќа. Скрибнер објави две проширени изданија: Изданието за 10-ти годишнина (2010) има ажурирана листа за читање од Кинг; и изданието за 20-годишнина (2020) додава придонеси од двата сина на Кинг, Џо Хил и Овен.
Книгата е организирана во пет дела: „CV“, каде што Кинг ги истакнува настаните од неговиот живот кои влијаеле на неговото пишување; „Што е пишувањето“, каде Кинг го поттикнува читателот сериозно да го сфати пишувањето; „Кутијата со алатки“, дискутирајќи за англиската механика; „За пишувањето“, каде што Кинг ги детализира неговите совети до писателите кои се стремат; и „On Living: A Postscript“, каде што ја опишува неговата сообраќајна несреќа и како тоа влијаело на неговиот живот.
Во 2008 година, Entertainment Weekly го вклучи On Writing на нивната листа „The New Classics: Books – 100-те најдобри читања од 1983 до 2008 година“. Во нивните критики, Шерон Џонсон од The Patriot-News и Џули Ву од Associated Press го пофалија советот на Кинг како „цврст“. Џон Марк Еберхарт од Sunday Free Lance-Star ги нарече советите за пишување на Кинг „пешачки“, но на крајот заклучи дека On Writing е „мало, но преодно важно дело што треба да го води [Кралот] до подобри работи“.
Ќубица Лашшакова
Ľubica Laššáková (родена на 18 август 1960 година) била министер за култура на Словачка, на должност таа била од 22 март 2018 до 21 март 2020 година. Таа е членка на Direction – Social Democracy. Во 2019 година, таа ги намалила буџетите на ЛГБТ организациите во Словачка против советите на експертите на министерството, што предизвикало повици за нејзина оставка.
Опел Синтра
Опел Синтра — повеќенаменско возило (MPV) произведено од германскиот производител Опел чие производство започнало во 1996 година и завршило во 1999 година. Исто така, моделот бил продаван како Воксхал Синтра во Обединетото Кралство.
Историја
Името на моделот било избрано преку компјутер со список на кратки, едноставни зборови за изговарање, а не по историскиот португалски град Синтра. Синтра е специјално заснован на кратката верзија на меѓуоскиното растојание од втората генерација на Џенерал моторс со У платформа и има исто меѓуоскино растојание со Шевролет и Понтијак Монтана/Транс Спорт и слични надворешни димензии. Овој модел бил произведуван во Доравил, САД.
ABS-сот бил стандарден, како и двојните предни воздушни перничиња, двојните воздушни перничиња од предните страни и затегнувачите на безбедносните ремени. Моделот не користел мотор LA1 3400 V6, туку мотори на Опел (кој требало да се увезат во Соединетите Држави за монтажа). Новина за оваа генерација било тоа што биле инсталирани филтри за воздух во кабината, на кои лесно може да се пристапи од внатрешноста.
Синтра имала значително влијание врз развојот на каросеријата U, затоа што Џенерал моторс сакал да го задржи моделот слично во димензиите со европските големи миниван автомобили. Ова влијание продолжило и преку третата и последната генерација, иако ниту еден не бил продаван во Европа.
Синтра се одликува со лизгачки задни странични врати од обете страни и бил достапен во различни конфигурации за седење, обезбедувајќи седишта од 5 до 8 патници. За разлика од своите северноамерикански колеги, тој понудил рачен менувач наместо автоматски менувач, и менувачката брзина била монтирана директно на подот како и постарите генерации на европските минивани.
Беневенто Калчо
Беневенто Калчо, или познат како Беневенто, е италијански фудбалски клуб со седиште во градот Беневенто, Кампанија. Моментално се натпреварува во Серија Б, второто ниво на италијанскиот фудбал.
Клубот е основан во 1929 година, а потоа бил и ре-основан во 2005 година. Најголемиот успех Беневенто го оствариле во сезоната 2017-2018 кога за првпат и до денес единствен се натпреварувале во Серија А, највисокото ниво на италијанскиот фудбал, но веќе истата сезона претрпеле испаѓање и враќање во Серија Б.
Својте домашни натпревари ги играат на стадионот Чиро Вигорито, кој е со капацитет од 16,867 седечки места. Најчесто играат во пругасти црвено-жолти дресови.
Кепи Бард
Местоположба
Се наоѓа во северниот дел на планината на главниот срт, во близината на границата меѓу Македонија и Албанија, односно на нејзината гранична линија. Според местоположбата на врвот Кепи Бард се наоѓа на координатите 41°47'15" северна географска широчина и 20°34'35" источна географска должина, западно од селaта Нистрово и Жужње над караулата „Победа“ и долината Беланџа во најгорниот дел на долината на Радика. Поточно, Кепи Бард е сместен непосредно помеѓу највисокиот врв Голем Кораб (2764 м) со кој е поврзан со превојот Драганов Премин на запад и врвот Црна Чука (2572 м.) на север, додека на југ веднаш под неговото подножје се простира пространата висорамнина Кобилино Поле, а на исток е непосредно поврзан со Нистровски Кораб над долот Беланџа во најгорниот дел на долината на Радика. Се одликува со доста впечатлив грамаден изглед со изразито бели карпести падини на кои има изразито бели карпести блокови и сипари (камењари) со раздробени бели камења при што особено се истакнува со нивната белина, погледнат од сите страни, а посебно Голем Кораб на запад. Токму заради изразитите и впечатливи бели грамадни карпи, најверојатно врвот го добил името Кепи Бард што на албански значи Бело Капче/Капа. До врвот Кепи Бард може да се пристапи и искачи почнувајќи по добро обележаната планинарска патека која започнува од караулата „Победа“ и води до највисокиот врв Голем Кораб, по која се одвива традиционалното искачување, при што во пределот Нистровски Кораб непосредно пред скршнувањето лево на Кобилино Поле се доаѓа до подножјето на Кепи Бард од каде што може директно да се пристапи кон врвот, а одејќи по самата патека која го обиколува Кепи Бард може да се пристапи и од југ и од запад од страната на Големокорапско Езеро. На некои топографски карти под името Кепи Бард е обележан врвот Малокорапска Стена веднаш до Мал Кораб.
Ирина Фриз
Животопис
Фриз од мај 2003 до март 2005 година била помошник на тогашниот пратеник во украинскиот парламент Петро Порошенко. Од март 2005 до август 2006 година таа била помошник секретар на Советот за национална безбедност и одбрана на Украина и шеф на прес-службата на секретарот на Советот за национална безбедност и одбрана на Украина. Од август 2006 година до мај 2008 година Фриз повторно била помошник-консултант во украинскиот парламент. Фриз работела за Советот на Националната банка на Украина од мај 2008 до јануари 2013 година.
На 22 ноември 2018 година, парламентот ја назначил Фриз за министер на новосоздаденото Министерство за прашања на ветераните во владата на Гројсман. Таа останала на функцијата министер се додека не била воспоставена владата на Хончарук на 29 август 2019 година.
На украинските парламентарни избори во јули 2019 година, Фриз била избрана во парламентот за партијата Европска солидарност.
Фриз е омажена и има два сина.
Соработка со НАТО
На 9 септември 2016 година, Ирина Фриз ја предводела Постојаната делегација на Украина во Парламентарното собрание на НАТО.
На 9 ноември 2016 година, за време на состанокот со германската канцеларка Ангела Меркел, Фриз презентирала видео за руските војници во Донбас, кое било специјално подготвено од меѓународната волонтерска заедница InformNapalm.
На пролетната сесија на Парламентарното собрание на НАТО во Тбилиси, Ирина Фриз известила за врските на Руската Федерација со терористичките организации на Блискиот Исток.
Во ноември 2016 година, во Брисел, за време на состанокот на Меѓупарламентарниот совет НАТО-Украина, таа презентирала извештај за субверзивните информации и психолошките операции на Русија на социјалните мрежи.
Во октомври 2017 година, Фриз успеала да го организира Парламентарното собрание на НАТО за прв пат во Украина и тоа било одржано во 2020 година.
Фриз е автор на законот за измени на законодавството за враќање на Украина на патот кон членство во НАТО.
Ева Мозер
Ева Мозер (родена на 26 јули 1982 година) — австриска шахистка која ја носи титулата Меѓународен мајстор и женски велемајстор. Таа победила на апсолутно и женско австриско првенство во шах.
Мозер учествувала на женското првенство во шах во 2008 година.
Шаховска кариера
Мозер започнала да игра шах на 10-годишна возраст. Таа победувала на австриските првенства во шах за девојчиња во различни возрасни групи, осум пати.
Во тимските натпревари, Мозер ја претставувала Австрија на шаховската олимпијада од 2000 година, во отворената секција (обично се нарекува „машка секција“) на 36-та олимпијада во шах во 2004 година, на Европското првенство во шах, со почеток во 2003 година и на отворената секција од Купот Митропа (1999, 2002, 2004 година).
Мосер ја добила титулата ФИДЕ и била нарекувана женски велемајстор во 2003 година (прва во Австрија) и Меѓународен мајстор во 2004 година.