cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теорија на книжевноста
Теорија на литература и литература
Едно од основните прашања на теоријата на литературата е “што е литература?”, иако многу современи теоретичари и книжевни научници веруваат или дека “литературата” не може да се дефинира или дека може да се однесува на каква било употреба на јазикот. Одредени теории се разликуваат не само по нивните методи и заклучоци, туку дури и по тоа како тие го дефинираат “текстот”. За некои книжевни научници, “текстовите” се состојат не многу повеќе од ”книги кои припаѓаат на западниот книжевен канон”.Принципите и методите на теоријата на литература се применети и во популарната проза, филмот, историските документи, законот, рекламирањето и др. во областите поврзани со културни студии. Всушност, некои научници во рамките на културолошките студии ги третираат културните настани, како модата или фудбалските немири, како “текстови” кои треба да се толкуваат. По оваа мера, теоријата на литература треба да се смета како генерална теорија на интерпретација.
Бидејќи теоретичарите на литературата често се огледуваат на многу хетерогена традиција на континентална филозофија и филозофија на јазикот, која било класификација на нивните пристапи е само приближување. Постојат многу “школи“ или видови на теорија на литература, кои имаат различни пристапи кон разбирањето на текстовите. Повеќето теоретичари, дури и меѓу оние кои се дадени подолу, комбинираат методи од повеќе од една од овие пристапи (на пример, деконструктивистичкиот пристап на Пол де Ман се темели врз долга традиција на внимателно читање претставено од новите критичари, а де Ман е обучен во европската херменевтичка традиција).
Историја
Практикувањето на теоријата на литература стана професија во XX век, но таа има историски корени кои датираат уште од древна Грција (Аристотеловото дело “Поетика” често се наведува како ран пример за ова), древна Индија (“Натиа Шастра” на Барата Муни), средновековен Ирак (“ал-Бајан ва-л-табин” и “ал-Хајаван” на Ал-џахиз и “Китаб ал-Бади” на ибн ал-Му`таз ) и естетските теории на филозофите од античката филозофија преку XVIII и XIX век, се значајни влијанија врз тековната книжевна наука. Теоријата и критиката на литературата се исто така блиску поврзани со историјата на литературата.
Модерната смисла на “теоријата на литературата”,сепак, датира од 1950-тите кога структуралната лингвистика на Фердинанд де Сосир започнала силно да влијае на книжевната критика на англиски јазик. Новите критичари и разни европски формалисти (особено руските формалисти) ги опишале некои од нивните поапстрактни напори како “теоретски”.
Во академскиот свет на Обединетото Кралство и САД, теоријата на литературата беше најпопуларна од доцните 1960-ти (кога нејзиното влијание почнуваше да се шири надвор од елитните универзитети како што се Џон Хопкинс и Јејл) низ 1980-тите (време кога теоријата на литературата се изучуваше насекаде во која било форма). Во текот на ова време, теоријата на литературата беше прифатена како врвна академска наука и повеќето универзитетски литературни одделенија се обидоа да учат и студираат теорија и да ја вклучат во нивните програми. Поради својот метеорски подем во популарноста и тешкотијата на јазикот на нејзините клучни текстови, теоријата беше исто така критикувана како занес или популарен опскурантизам (и многу академски сатирични новели во овој период, како оние на Дејвид Лоџ, видливо ја вклучуваат теоријата). Некои научници, теоретски и анти-теоретски, ги нарекуваат дебатите за академска заслуга на теоријата во 1970-тите и 1980-тите “војни на теоријата”.
До почетокот на 1990-тите, популарноста на “теоријата” како предмет на интерес беше во опаѓање (заедно со работните места за чисти “теоретичари”), иако текстовите на теоријата на литература беа вклучени во студиите на скоро сите видови литература. Од 2004, контроверзијата за користење на теоријата во книжевните студии изумре и дискусиите на темите во рамки на книжевните и културолошките студии имаат тенденција сега да бидат значително поблаги и помалку остри. Некои научници ја користат теоријата во нивната работа, додека други само ја спомнуваат патем или воопшто не ја ни спомнуваат; но таа е признат, важен дел од книжевните студии.
Разлики меѓу школите
Интелектуалните традиции и приоритети на различните видови на теоријата на литературата се радикално различни. Дури и да се најде збир на заеднички термини за да се споредат, ќе биде многу тешко.
На пример, работата на новите критичари често содржи морална имплицитна димензија, понекогаш и религиозна: нов критичар може да чита поема од Т.С.Елиот или Џерард Менли Хопкинс поради нејзиниот степен на искреност изразувајќи го страдањето и контрадикторноста на сериозната потрага по верба во модерниот свет. Во меѓувреме, марксистички критичар може да ги најде овие судови повеќе идеолошки отколку критички; марксистичкиот критичар ќе рече дека новиот критичар не одржал доволна критичка дистанца од религиозниот став на поемата за да може да ја разбере. Или пост-структуралист може да го избегне проблемот разбирајќи го религиозното значење на поемата како алегорија на значење и третирајќи ги референциите на поемата за “Бог” со дискутирање на нивната референцијана природа отколку на она на што се однесуваат.
Во доцните 1950-ти, канадскиот литературен критичар Нортроп Фрај се обидел да воспостави пристап за помирување на историската и новата критика покажувајќи грижа за раните пристапи на критиката насочена кон читателот и бројни психолошки и општествени пристапи. Неговиот пристап, претставен во “Анатомија на критика“, е експлицитно структуралистички и се потпира  на интертекстуалниот “ред на зборови” и универзалноста на одредени структурни типови. Неговиот пристап држеше место во англиските литературни програми неколку декади, но се заборави во времето на издигнувањето на пост-структурализмот.
За некои теории на литературата (особено во одредени видови на формализам), разликата помеѓу „книжевното“ и други видови на текст е од огромно значење. Другите школи (посебно пост-структурализмот со неговите различни обливи: нов историзам, деконструктивизам и некои делови од марксизам и феминизам) се темелеле на кршење на разликите помеѓу двете и примениле алатки на текстуална интерпретација во широк спектар на “текстови”, вклучувајќи филм, историско пишување и дури културни настани.
Друга клучна разлика меѓу различните теории на литературна интерпретација е интенционалноста, тежината дадена за мислењето и намерите на авторот за делото. За повеќето пристапи пред пред 20 век, намерите на авторот се водечки фактор и важна одредница за “точното” толкување на текстот. Новата критика е првата школа која ја оспори улогата на авторот во толкувачките текстови, претпочитајќи да се фокусира на “самиот текст” во блиско читање. Всушност, колку и несогласувања да постојат меѓу формализмот и подоцнежните школи, тие го делат мислењето дека интерпретацијата на авторот на делото не е ништо поразлично од кое било друго.
Книжевно теоретски школи
Наведени долу се некои од најчесто идентификуваните теоретски школи, заедно со главните автори. Во многу случаи, како на пример оние на историчарот и филозоф Мишел Фуко и антропологот Клод Леви-Строс, авторите не биле првенствено литературни критичари, но нивните дела широко влијаеле на теоријата на литературата.
Црква „Вознесение Христово“ - ’Рлевци
Вознесение Христово (или Св. Спас) — православна црква во велешкото село ’Рлевци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена во северозападниот крај на селото. Во внатрешноста се зачувани вредни украси. Живописана е во 1927 г. од истакнатиот зограф Димитар Андонов Папрадишки.
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 100 м делфин за жени
Пливачката трка на 100 метри делфин за жени на Летните олмписки игри 2016 се одржа на 6 и 7 август 2016 година во Олимпискиот центар за водени спортови во Рио де Жанеиро.
Златниот медал го освоила швеѓанката Сара Сјестрем, која постигнала нов светски и олимписки рекорд.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Следниве рекорди беа поставен за време на натпреварувањето:
Никита (филм од 1990)
Синопсис
По неуспешниот грабеж на аптека, полицијата ја притвора наркоманката Никита (ја игра Парило). Таа е осудена на смртна казна, но полицијата ја режира нејзината лажна смрт и ја ангажира да убива за потребите на разузнавачката служба. Никита сфаќа дека мора да ја прифати понудата, а шефот на тајната полиција Боб (го игра Карјо) има голема доверба во неа и ѝ ги доделува најважните задачи. Откако ја поминува исцрпувачката обука, таа станува професионален убиец и почнува да ја извршува својата служба. Меѓутоа, тогаш го запознава симпатичниот Марко (го игра Англад), кој се вљубува во неа и кај Никита се развиваат чувства кои се спротивни на нејзината работа...
Котласки реон
Котласки реон е реон во Архангелската област, Русија.
Космос-2325
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 14 декември 1995 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2325 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9146 км, а најмалото на 9113.
NGC 5637
NGC 5637 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5637 се споменува и како UGC 9293, MCG 4-34-37, CGCG 133-69, KUG 1426+234, IRAS 14267+2324.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5637 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5637 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 28 м 59,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 11' 27"". Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Други поделби
Проучување на NGC 5637 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51736. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 152; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2008. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 102.
NGC 3239
NGC 3239 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3239 се споменува и како UGC 5637, MCG 3-27-25, CGCG 94-38, IRAS 10224+1724, Arp 263, VV 95, KCPG 236A.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3239 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 3239 има привидни димензии од 4,5' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 25 м 5,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 9' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Агнес Моника
Агнес Моника Мулјото (англиски: Agnes Monica Muljoto, ) или попозната како Агнес Моника (Agnes Monica) е Индонезијка пејачка и текстописец. Агнес сега се прави неговите меѓународни албум насловен "Agnez Mo" во 2013 година оваа.
Мазсалаца (општина)
Општина Мазсалаца (Mazsalacas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Источногерманска марка
Источна германска марка бил официјална валута на Германската Демократска Република во периодот на нејзиното постоење од 1948 година. до 1990 година. година
Фамбах
Фамбах (Fambach) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Фамбах се наоѓа во горниот тек на реката Вера, помеѓу Мајнинген и Бад Залцунген.
Кон местото припаѓаат три помали местенца: Елмиле, Хеслес и Нислесхоф.
NGC 1289
NGC 1289 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1289 се споменува и како IC 314, UGC 2666, MCG 0-9-54, CGCG 390-55.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1289 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1289 има привидни димензии од 1,8' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 18 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 58' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 1289 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12342. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4708. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 63.
Ден на галициската книжевност
Денот на галициската книжевност (Día das Letras Galegas) е јавен празник кој се слави во Галиција, Шпанија. На овој ден, кој беше воспоставен од страна на Кралската галициска академија (Real Academia Galega) во 1963 година, се чествува галицискиот јазик и неговата книжевност. Прославата секоја година се одржува на 17. мај. Во 1991 година, Денот на галициската книжевност е прогласен за јавен празник во цела Галиција.
Првата прослава во 1963 година ја одбележа стогодишнината од објавувањето на „Галициски песни“ (Cantares gallegos) од Розалија де Кастро (1837 - 1885), првото дело на галициски јазик. Де Кастро е еден од најважните поети во Галиција. „Галициски песни“ е објавена на 17. мај 1863 година.
Денот на галициската книжевност секоја година е посветен на различен писател кој творел на галициски јазик. Посветувањето е само на автори кои починале пред повеќе од 10 години пред годината кога се чествуваат, а изборот го прави Кралската галициска академија. Единствено во еден случај, Денот на галициската книжевност беше посветен на заедничко чествување на повеќемина автори -- во 1998 година заедно беа прославени делата на Мартин Кодаш, Жуан де Кангас и Мендињо. Овие поети беа избрани како претставници на средновековната литература (кантиги).
НК Табор Сежана
Фудбалски клуб Табор Сежана (словенечки: Nogometni klub Domžale), вообичаено познат како НК Табор Сежана или едноставно Табор — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Сежана, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 1923 година.
Браунлаге
Браунлаге (Braunlage) — град и бања во округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Сместен е на планинскиот масив Харц, јужно од врвот Брокен. Денес, главна дејност во Браунлаге е туризмот, особено зиме. Скијачки одморалишта во близина се Зоненберг и падините на Вурмберг.
Градски единици
Градот е составен од три единици:
Историја
Браунлаге започнал како шумска населба првпат споменат како „Бруненлое“ (Вrunenlohe) во декрет од 1253 година, која процутела кога Грофовијата Бланкенбург основала леарница во 1561 година. Истоименото грофовија потпаднало под власта на Војводството Брауншвајг-Волфенбител во 1599 година. Во век станал мал пазарен град, а во 1934 година ги добил градските права и статус на здравствен центар.
Во 1963 година започнала изградбата на најдолгата жичница во Северна Германија во должина од 2,8 километри и висинска разлика од 400 метри од градот до планината Вурмберг.
На 7 мај 1964 година, Герхард Цукер прикажал лет на поштенските ракети. Една од тие ракети експлодирала, убивајќи три лица.
Спорт
Постојат неколку скијачки скокалници на Вурмберг, на кои се одржуваат разни натпреварувања.
Знаменитости
Кон Санкт Андреасберг се наоѓа вештачкото езеро Зилбертајх и карпите Ханенклеклипен (Hahnenkleeklippen).
Дике Танен е заштитено природно подрачје близу Хоегајс.
Франц Нисл
Франк Нилс (германски: Franz Nissl, 1860 година - 1919 година ) бил познат германски невропатолог и во период од 1885 година до 1887 година лекар на кралот Ото од Баварија. Тој работел со Алојз Алцхајмер за да ја проучат патологијата на нервниот систем, особено кората на големиот мозок на човекот, а како резултат на ова дело било објавено големо дело за хистолошко и хистопатолошко истражување на кората на големиот.Тој пронајде метод на боење структури во телото на невроните наречен од телото на телото.
Оддалечени острови на Нов Зеланд
Оддалечените новозеландски острови (англ. New Zealand outlying islands) се состојат од девет островски групи, сместени во суптропиците и подантарктикот, кои се составен дел на Нов Зеланд но се наоѓаат вон новозеландскиот континентален гребен. Иако се сметаат за составен дел од Нов Зеланд, седум од деветте групи не припаѓаат на ниеден регион или округ, туку се сметаат за „Подрачје вон територијална управа“. Двата исклучока се Четемските Острови, коисамите се специјална територијална единица (островски совет), и Соландеровите Острови, кои му припаѓаат на регионот Саутленд и округот Саутленд.
Поимот понекаде се користи и во контекст на Балените, група подантарктички острови кои технички се сметаат за дел од Росовата Зависност и се водат според Антарктичкиот договор.
Петте островски групи на Новозеландските Подантарктички Острови, заедно со нивните територијални води се прогласени за Светско наследство на УНЕСКО.
Островски групи
Островските групи од север кон југ:
Населеност
Сите острови се ненаселени освен Четемските Острови.
На островот Рауловиот Остров од групата Кермадек постои метеоролошка станица со персонал. Метеоролошката станица на Кемпбеловиот Остров нема персонал бидејќи е автоматизирана уште од 1995. На Оклендовите Острови постоела метеоролошка станица од 1942 до 1945 г. Трикралевите Острови и Оклендовите Острови порано биле населени. Постоеле неуспешни обиди за населување на Рауловиот Остров, Антиподските Острови и Оклендовите Острови. Соландеровите Острови никогаш не биле населени, освен некои исфрлени патници на диво (најдолго од 1808 до 1813 од пет патници на диво од Европа).
Космос-2326
Космос-2326 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 414 км, а најмалото на 406.
Калиум тиоцијанат
Chemical compound Калиум тиоцијанат ― хемиско соединение со молекуларна формула KSCN. Тоа е важна сол на тиоцијанатски анјон, еден од псевдохалидите. Соединението има ниска точка на топење во однос на повеќето други неоргански соли.
Употреба во хемиска синтеза
Водениот KSCN реагира речиси количински со Pb(NO3)2 за да добие Pb(SCN)2, кој е користен за претворање на ацил хлориди во изотиоцијанати.
KSCN го претвора етилен карбонатот во етиленсулфид. За таа цел, KSCN прво е топен под вакуум за да се отстрани водата. Во поврзаната реакција, KSCN го претвора циклохексен оксидот во соодветниот еписулфид.
KSCN е исто така почетниот производ за синтеза на карбонил сулфид.
NGC 5638
NGC 5638 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Калиум тиоцијанат
Други употреби
Слично, оваа реакција е користена како тест за Fe3+ во лабораторија.
NGC 5638
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5638 се споменува и како UGC 9308, MCG 1-37-18, CGCG 47-63.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5638 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5638 има привидни димензии од 2,7' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 29 м 40,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 14' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 5638 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51787. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Магионичарот (филм од 1958)
Магионичарот (шведски: Ansiktet) е шведски игран филм од 1958 година, во режија на Ингмар Бергман, кој истовремено е автор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Макс фон Сидов (Max von Sydow), Гунар Бјернстранд (Gunnar Björnstrand), Ингрид Тулин,, Ерланд Јозефсон, Аке Фридел, Бенгт Екерот (Bengt Ekerot) и Биби Андерсон (Bibi Andersson). Во 1959 година, на Венцијанскиот филмски фестивал, филмот добил три награди.
Содржина
Во 1846 година, магионичарот Алберт Емануел Фоглер (го игра Макс фон Сидов) со својата мала трупа оди во еден град, каде треба да изведе приватна претстава во куќата на конзулот Егерман (го игра Јозефсон). Патем, тој среќава еден глумец, кој е тешко болен, и го зема со себе во кочијата. Кога пристигнуваат во куќата каде што треба да ја одржат претставата, магионичарите се изложени на потсмев од шефот на полицијата (го игра Павло) и од докторот Фергерус (го игра Бјернстранд), а единствено сопругата на конзулот (ја игра Фрид) е убедена во натприродните способности на Фоглер при што таа отворено му ја изјавува својата љубовна понуда. Кога ќе умре болниот глумец, Фоглер наоѓа начин за да се одмазди: за време на претставата, тој му ги онеспособува рацете на еден од присутните луѓе, кој потоа го напаѓа и Фоглер се претвора дека е мртов; него го ставаат во ковчегот со двојно дно во кој веќе се наоѓа телото на умрениот глумец. Докторот Фергерус го сецира телото на умрениот, а жената на Фоглер (ја игра Тулин) го заклучува по што Фоглер успева да го преплаши докторот. Утредента, групата на Фоглер се подготвува да замине, но тогаш пристигнува шефот на полицијата со покана за настап на кралскиот двор.
Филипи (фудбалер)
Филипи де Соуза Барос (27 јули 1987), познат како Филипи Соуза или едноставно Филипи, е бразилски фудбалер кој игра како десен бек на Калдензе.
Клупска кариера
Роден во Кампинас, Сао Паоло, Филипи дипломирал на младинските поставувања во клубот Сантос. Дебитирал за првиот тим на 16 јануари 2008 година, почнувајќи од пораз од 0: 2 против Португаза за шампионската титула во Кампеонато Паулиста.
Филипи го имал своето деби во Серија А на 11 мај, почнувајќи од пораз од 1-3 на гостувањето кај Фламенго.
Филипи потоа го поминал остатокот од својата кариера во Сантос на позајмица, претставувајќи ги клубовите Осте, Убераба, и Гремио Осаско и СЕВ Хортоландија пред да биде ослободен во декември 2010 година.
На 19 декември 2011 година, по една година игра за клубот Спорт Баруери, Филипи се приклучил на клубот Марсилио Диас. Откако добивал ретко шанси за игра, тој се преселил во Ресенде во јануари 2013 година.
На 5 јануари 2015 година, Филипи потпишал за Португаза.
Меѓувладина конференција за заеднички пазар и Евроатом
Меѓувладината конференција за заедничкиот пазар и Евроатом се одржала во Брисел, започнала на 26 јуни 1956 година со седница во големиот салон на министерството за надворешни работи во Белгија. Преговорите продолжиле во Val-Duchesse замокот во Аудергем (Брисел) и траеле сè до март 1957 година. Конференцијата се одржала за да се подготват договорите за основање на Европската економска заедница (ЕЕЗ) и Европската заедница за атомска енергија (ЕЗАЕ или Евроатом). Конференцијата се заснованаше врз резултатите од извештајот на Спаак комитетот и одлуката донесена на конференцијата во Венеција за подготовка на план за воспоставување на заеднички пазар и создавање на Европска заедница за користење атомска енергија во мирновременски цели.
Конференцијата ја предводеше Пол-Анри Спаак, белгискиот министер за надворешни работи, шефови на шестте делегации од Европската заедница за јаглен и челик (ЕЗЈЧ) беа Лодовико Бенвенути (Италија), Гроф Жан Чарлс Snoy et d'Oppuers (Белгија), Карл Фридрих Офулс(Сојузна Република Германија), Морис Форе (Франција), Јохан Линторст Хоман (Холандија) и Ламберт Шаус (Луксембург).
Заедничкиот пазар
Основниот принцип на заедничкиот пазар бил договорен од шестте членки на ЕЗЈЧ, но таму имало големи несогласувања во врска со постапките за неговата имплементација. Источна и Западна Германија и државите од Бенелукс, со нивните извозно ориентирани економии, се залагале за економски либерализам и сакале да ги намалат царинските давачки со цел да се симнат бариерите за трговска размена меѓу земјите-учеснички. На другата страна биле Франција и Италија, со своите помалку конкурентни економии, кои првенствено се залагале за механизам за регулирање на пазарот и одредена количина на заштита за надворешната конкуренција. Франција сакала да ја вклучи на некој начин својата африкански колонија во претстојниот европски заеднички пазар. Учесниците на конференцијата не можеле да постигнат задоволителен договор за заедничка земјоделска политика, но исходот од конференцијата овозможил подобрување на продуктивноста, самостојност во храна за заедницата и воспоставување на соодветна заработувачка за земјоделците.
Евроатом
Преговорите за Евроатом биле отежнати од страна на француската опозиција против каква било моќ на Евроатом за воена употреба на јадрената енергија. Ова можело да го попречи купувањето на јадрено оружје за Франција. Франција сакала да ги споделат трошоците за развојот на граѓанските јадрени истражувања со Евроатом, што секако би ослободило финансиски средства за сопствени воени јадрени истражувања. Иако останатите земји не биле подготвени да го прифатат овој став, на крајот тие се согласиле да ја остават воената употреба на јадрените истражувања надвор од договорот, но ја направиле предмет на меѓународната контрола. САД, исто така, се спротивставила на појавата на независна европска јадрена сила.
Кризата на Суецкиот Канал во 1956 година, која ја откри ранливоста на Европа во однос на снабдувањето со енергија имала влијание врз преговорите.
Резултат
Конференцијата довела до потпишување на Договорите од Рим на 25 март 1957 кои ја основаа Европската економска заедница (ЕЕЗ) и Европската заедница за атомска енергија (Еуратом) во редот на членовите на ЕЗЈЧ.
Термохалинско кружење
Термохалинското кружење понекогаш се нарекува океанска подвижна лента, голем океански транспортер или глобална транспортна лента. Повремено се користи за да се однесува на меридијалната превртена циркулација (често скратено како МПЦ). Поимот МПЦ е попрецизен и добро дефиниран, бидејќи е тешко да се одвои делот од циркулацијата што е управуван само од температурата и соленоста наспроти другите фактори како што се ветерот и плимните сили. Температурните и солените градиенти можат да доведат и до циркулациони ефекти кои не се вклучени во самата МПЦ.
Преглед
Во длабоките океани, доминантна движечка сила се разликите во густината, предизвикани од соленоста и температурните варијации (зголемувањето на соленоста и намалувањето на температурата на течноста ја зголемуваат нејзината густина). Често постои конфузија околу компонентите на кружење што се движени од ветер и густина. Забележливо е дека океанските струи поради плимата и осеката се исто така значајни на многу места; најистакнати во релативно плитки крајбрежни области, плимните струи може да бидат значајни и во длабоките океани. Таму во моментов се смета дека ги олеснуваат процесите на мешање, особено дијапикналното мешање.
Густината на океанската вода не е глобално хомогена, но варира значително и дискретно. Остро дефинирани граници постојат помеѓу водните маси кои се формираат на површината и последователно го одржуваат својот идентитет во океанот. Но, овие остри граници не треба да се замислат просторно, туку во ТС-дијаграм каде што се разликуваат водните маси. Тие се позиционираат еден над или под друг според нивната густина, што зависи и од температурата и од соленоста.
Топлата морска вода се шири и затоа е помалку густа од постудената морска вода. Посолената вода е погуста од посвежата бидејќи растворените соли ги исполнуваат интерстицијалните места помеѓу молекулите на водата, што резултира со поголема маса по единица волумен. Полесни водни маси лебдат над погустите (исто како што парче дрво или мраз ќе лебди на вода). Ова е познато како „стабилна стратификација“ за разлика од нестабилната стратификација каде што се наоѓаат погусти води над помалку густи води (види конвекција или длабока конвекција потребна за формирање на водена маса). Кога првпат се формираат густи водни маси, тие не се стабилно стратификувани, па затоа бараат да се лоцираат во правилна вертикална положба според нивната густина. Ова движење се нарекува конвекција, тоа наредува стратификација со гравитација. Управувано од градиентите на густината, ова ја поставува главната движечка сила зад длабоките океански струи како што е длабоката западна гранична струја (ДЗГС).
Термохалинското кружење главно е поттикнато од формирањето на длабоки водни маси во Северниот Атлантик и Јужниот Океан предизвикани од разликите во температурата и соленоста на водата. Овој модел бил опишан од Хенри Стомел и Арнолд Б. Аронс во 1960 година и е познат како модел на Стомел-Арон за МПЦ.
Формирање на длабоки водни маси
Густите водни маси кои тонат во длабоките басени се формираат во доста специфични области на Северниот Атлантик и Јужниот Океан. Во северниот дел на Атлантикот, морската вода на површината на океанот интензивно се лади од ветрот и ниските температури на амбиенталниот воздух. Ветерот што се движи над водата, исто така, произведува големо испарување, што доведува до намалување на температурата, наречено испарувачко ладење поврзано со латентна топлина. Испарувањето ги отстранува само молекулите на водата, што резултира со зголемување на соленоста на морската вода оставена зад себе, а со тоа и зголемување на густината на водената маса заедно со намалувањето на температурата. Во Норвешкото Море доминантно е испарувачкото ладење, а водната маса што тоне, длабоката вода на северниот дел на Атлантикот, го исполнува сливот и се излева на југ преку процепите во подморските прагови што ги поврзуваат Гренланд, Исланд и Велика Британија, познати како срт Гренланд-Шкотска. Потоа многу бавно тече во длабоките бездни рамнини на Атлантикот, секогаш во јужен правец. Протокот од басенот на Северноледениот Океан во Тихиот Океан, сепак, е блокиран од тесните плитки на Беринговиот Теснец. Во Јужниот Океан, силните катабатички ветрови кои дуваат од континентот на Антарктикот кон ледените полици ќе го разнесат новоформираниот морски мраз, отворајќи ги полиња долж брегот. Океанот, кој повеќе не е заштитен со морски мраз, трпи брутално и силно ладење. Во меѓувреме, морскиот мраз почнува да се реформира, па и површинските води стануваат посолени, па оттука и многу густи. Всушност, формирањето на морскиот мраз придонесува за зголемување на соленоста на површинската морска вода; посолената саламура е оставена зад себе бидејќи околу неа се формира морскиот мраз (чистата вода е замрзната). Зголемувањето на соленоста ја намалува точката на замрзнување на морската вода. Саламурата постепено го топи мразот веднаш под него, на крајот капе од ледената матрица и тоне. Овој процес е познат како отфрлање на саламурата.
Добиената антарктичка долна вода тоне и тече на север и на исток, но е толку густа што всушност тече низ длабоката вода на северниот дел на Атлантикот. Антарктичка долна вода формирана во Веделово Море главно ќе ги исполнува Атлантскиот и Индискиот басен, додека антарктичка долна вода формирана во Росовото Море ќе тече кон Тихиот Океан.
Густите водни маси формирани од овие процеси течат надолу на дното на океанот, како поток во околната помалку густа течност и ги полнат басените на поларните мориња. Исто како што речните долини ги насочуваат потоците и реките на континентите, топографијата на дното ги ограничува длабоките и долните водни маси.
Забележливо е дека, за разлика од слатката вода, морската вода нема максимална густина на 4 °C, но станува се погусто додека се лади сè до неговата точка на замрзнување од приближно -1,8 °C. Меѓутоа, оваа точка на замрзнување е во функција на соленоста и притисокот и на тој начин -1,8 °C не е општа температура на замрзнување за морската вода (погледнете го дијаграмот десно).
Движење на длабоки водни маси
Формирањето и движењето на длабоките водни маси на северниот дел на Атлантскиот Океан, создава потопени водни маси кои го полнат сливот и многу бавно течат во длабоките бездни рамнини на Атлантикот. Ова ладење на голема географска широчина и загревање на ниска ширина го поттикнуваат движењето на длабоката вода во поларен тек на југ. Длабоката вода тече низ басенот на Антарктичкиот Океан околу Јужна Африка, каде што е поделена на два правци: една во Индискиот Океан и една покрај Австралија во Тихиот Океан.
Во Индискиот Океан, дел од студената и солена вода од Атлантикот - влечена од протокот на потопла и посвежа вода од горниот дел на океанот од тропскиот Тихи Океан - предизвикува вертикална размена на густа вода со полесна вода горе. Во Тихиот Океан, остатокот од студената и солена вода од Атлантикот е подложен на соленост, и станува потопла и посвежа побрзо.
Истекувањето под морето на ладна и солена вода го прави нивото на морето на Атлантикот малку пониско од Тихиот Океан и соленоста на водата на Атлантикот повисоко од Тихиот Океан. Ова генерира голем, но бавен проток на потопла и посвежа вода од горниот дел на океанот од тропскиот Пацифик до Индискиот Океан преку Индонезискиот архипелаг за да ја замени студената и солена вода од дното на Антарктикот. Ова е познато и како „халиново форсирање“ (нето засилување на слатководните води со висока географска ширина и испарување со мала ширина). Оваа потопла, посвежа вода од Тихиот Океан тече низ Јужниот Атлантик до Гренланд, каде што се лади и се подложува на испарувачко ладење и тоне на дното на океанот, обезбедувајќи континуирано термохалинско кружење.
Оттука, неодамнешното и популарно име за термохалинско кружење, што ја нагласува вертикалната природа и карактерот пол-до-пол на овој вид океанско кружење, е меридијално превртено кружење.
Квантитативна проценка
Директните проценки на јачината на кружењето се направени на 26,5°С во северниот дел на Атлантикот од 2004 година од програмата РАПИД. Со комбинирање на директни проценки на океанскиот транспорт со помош на тековни метри и мерења на подморски кабли со проценки на геострофичната струја од мерењата на температурата и соленоста, програмата обезбедува континуирани проценки на целиот слив на термохалинската циркулација или, поточно, меридијална превртена циркулација.
Длабоководните маси кои учествуваат во МПЦ имаат хемиски, температурни и изотопски сооднос потписи и може да се следат, да се пресмета нивниот проток и да се утврди нивната старост. Тие вклучуваат сооднос 231 Pa/230 Th.
Голфска струја
Голфската струја, заедно со нејзиното северно продолжување кон Европа, Северноатлантскиот дрифт, е моќна, топла и брза струја на Атлантскиот Океан што потекнува од врвот на Флорида и ги следи источните брегови на САД и Њуфаундленд пред да ја премине Атлантскиот Океан. Процесот на западно засилување предизвикува Голфската струја да биде забрзана струја кон север во близина на источниот брег на Северна Америка. Во околу 40°N, -30°W, се дели на два дела, при што северниот поток преминува кон северна Европа, а јужниот тек повторно кружи покрај Западна Африка. Голфската струја влијае на климата на источниот брег на Северна Америка од Флорида до Њуфаундленд и на западниот брег на Европа. Иако имало неодамнешна дебата, постои консензус дека климата во Западна Европа и Северна Европа е потопла отколку што инаку би била поради северноатлантскиот нанос. Тој е дел од Северноатлантскиот вител. Неговото присуство довело до развој на силни циклони од сите видови, и во атмосферата и во океанот. Голфската струја е исто така значаен потенцијален извор за производство на енергија од обновливи извори.
Издигнување
Сите овие густи водни маси што тонат во океанските басени ги преместуваат постарите длабоки водни маси кои биле помалку густи со мешање на океаните. За да се одржи рамнотежа, водата мора да расте на друго место. Меѓутоа, бидејќи ова термохалинско издигнување е толку распространето и дифузно, неговите брзини се многу бавни дури и во споредба со движењето на долните водни маси. Затоа, тешко е да се измери каде се јавува издигнувањето со помош на тековните брзини, со оглед на сите други процеси поттикнати од ветерот што се случуваат во површинскиот океан. Длабоките води имаат свој хемиски потпис, формиран од распаѓањето на честичките што паѓаат во нив во текот на нивното долго патување во длабочина. Голем број на научници се обиделе да ги искористат овие трагачи за да заклучат каде се јавува издигнувањето.
Валас Брокер, користејќи модели на кутии, тврди дека најголемиот дел од длабокото издигнување се случува во Северниот Пацифик, користејќи ги како доказ високите вредности на силициумот пронајден во овие води. Другите истражители не нашле толку јасни докази. Компјутерските модели на океанската циркулација се повеќе го поставуваат најголемиот дел од длабокото издигнување во Јужниот Океан, поврзано со силните ветрови на отворените географски широчини помеѓу Јужна Америка и Антарктикот. Иако оваа слика е конзистентна со глобалната набљудувачка синтеза на Вилијам Шмиц во Вудс Хол и со ниските набљудувани вредности на дифузија, не се согласуваат сите набљудувачки синтези. Неодамнешни трудови од Лин Тали од Институтот за океанографија Скрипс и Бернадет Слојан и Стивен Ринтул во Австралија сугерираат дека значителна количина на густа длабока вода мора да се трансформира во лесна вода некаде северно од Јужниот Океан.
Ефекти врз глобалната клима
Термохалинското кружење игра важна улога во снабдувањето со топлина на поларните региони, а со тоа и во регулирањето на количината на морскиот мраз во овие региони, иако транспортот на топлина кон пол надвор од тропските предели е значително поголем во атмосферата отколку во океанот. Се смета дека промените во циркулацијата на термохалинот имаат значително влијание врз радијацискиот биланс на Земјата.
Се смета дека големите приливи на топена вода со мала густина од езерото Агасиз и деглацијацијата во Северна Америка довеле до поместување на формирањето и слегнување на длабоките води во крајниот северен Атлантик и предизвикале климатски период во Европа познат како Помлад Дријас.
Исклучување
Падот на Атлантска меридијална превртена циркулација, е поврзано со екстремното регионално зголемување на нивото на морето.
Во 2013 година, неочекуваното значително слабеење довело до една од најтивките сезони на урагани во Атлантикот забележана од 1994 година. Главната причина за неактивноста била предизвикана од продолжувањето на пролетната шема преку Атлантскиот басен.
Чудото од Хадсон
Чудото од Хадсон (англиски: Sully) — американски биографски драма филм од 2016 година, режиран од Клинт Иствуд по сценарио на Тод Комарницки, заснован на автобиографијата Највисока должност на Чесли Саленбергер и Џефри Заслоу. Во главната улога се појавува Том Хенкс како Саленбергер, а во споредните улоги се појавуваат Арон Екхарт, Лора Лини, Ана Ган, Отем Ризер, Холт Мекалани, Џејми Шеридан и Џери Ферара. Филмот го следи принудното слетување на Ербасот А320, управуван од Саленбергер, на реката Хадсон во јануари 2009 година, во кој сите 155 патници и членови на екипажот преживеале, и подоцнежниот публицитет и истрагата за несреќата.
Чудото од Хадсон премиерно бил прикажан на 43. издание од филмскиот фестивал во Телјурајд на 2 септември 2016 година и бил издаден во САД од Warner Bros. на 9 септември 2016 година. Филмот добил позитивни критики од страна на филмските критичари и заработил преку 238 милиони долари во светски рамки, но создал контроверзии со прикажувањето на Националниот совет за безбедност на транспортот. Американскиот филмски институт го вброил во најдобрите десет филмови во годината. Филмот добил номинација за Оскар за најдобра монтажа на звук на 89. доделување на наградите.
Содржина
На 15 јануари 2009 година, пилотот Чесли „Сали“ Саленбергер и ко-пилотот Џеф Скилс го започнуваат летот 1549 од аеродромот Ла Гвардија кон аеродромот Шарлот Даглас. Три минути по полетувањето, на приближна надморска висина од 850 метри, Ербасот А320 се судира во јато птици, при што откажуваат двата мотори. Без мотори и со лична проценка дека не може да слета на најблиските аеродроми, Сали принудно го слетува авионот на реката Хадсон. Екипажот и патниците го напуштаат авионот без повреди. Новинарите и јавноста го сметаат Сали за херој, но инцидентот му предизвикува посттрауматско стресно пореметување, и тој постојано го замислува авионот како се судира во зграда.
Сали дознава дека преелиминарните податоци покажуваат дека левиот мотор бил во фаза на мирување. Теоретски, ова би му овозможило со доволна сила да може да се врати на аеродромот Ла Гвардија или на блискиот аеродром Тетерборо. Од друга страна, Националниот совет за безбедност на транспорт тврди дека неколку поверливи компјутеризирани симулации покажале дека авионот можел да слета безбедно на било кој од двата аеродроми без мотори. Сали, сепак, инсистира дека тој ги загубил двата мотори, останувајќи без доволно време, брзина, или висина за да слета безбедно на некој аеродром.
Сали воочува дека советот го смета инцидентот за пилотска грешка, која ќе ја заврши неговата кариера. Тој договара повторување на симулациите со живи пилоти, и резултатите се пренесуваат на јавно сослушување. Двете симулации резултираат со успешни слетувања на двата аеродроми. Сали расправа дека тие се нереални бидејќи пилотите претходно се известени за ситуацијата со која ќе се соочат и за предложените вонредни мерки, и биле во можност да го извежбаат сценариото неколкупати. Советот прифаќа дека во реалниот живот на пилотите ќе им биде потребно повеќе време за реагирање и извршување на итните мерки пред да одлучат да го пренасочат авионот.
Двете симулации се повторуваат и пренесуваат на сослушувањето, овој пат со пауза од 35 секунди пред авионот да се пренасочи. Овојпат двете симулации се покажуваат како неуспешни, и авионот во двете ситуации не успева да слета на аеродромите. Советот објавува дека анализите извршени на левиот мотор, пронајден во реката, го потврдуваат извештајот на Сали дека моторот бил онеспособен од ударот во птиците. Советот заклучува дека Саленбергер постапил правилно избирајќи ја надобрата достапна опција, која во настанот ги спаси животите на сите кои се наоѓаа во авионот.
Изборно Кнежевство Трир
Изборно Кнежевство Трир (германски: Kurfürstentum Trier or Kurtrier) — германско црковно кнежевство на Светото Римско Царство кое постоело од крајот на 9-ти до почетокот на 19-ти век. Се состоело од поседите на принцот-архиепископ од Трир (Erzbistum Trier), кој исто така бил изборен кнез на Царството, заедно со изборниот кнез на Келн и изборниот кнез на Мајнц, меѓу кои вториот се рангирал на прво место.
Главен град на кнежевството бил Трир, а главна резиденција на електорот бил Кобленц од 16 век натаму. Изборното тело било секуларизирано во текот на германското посредување од 1803 година.
Изборно Кнежевство Трир, во својство на надбискуп, управувал и со архиепископијата во Трир, чија територија не одговарала на електоратот.
Среден век
Трир, како важен главен град на римската провинција Аугуста Треверорум, бил седиште на епископ уште од римско време. Бил подигнат на архиепископски статус за време на владеењето на Карло Велики, чиј тестамент ги споменува епископиите на Мец, Тул и Верден како нејзините суфрагани.