cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4946
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 5 м 29,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 35' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 131°.
Други поделби
Проучување на NGC 4946 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45283. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7785. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Генеа
Генеа е род на габи слични на тартуфи од фамилијата Pyronemataceae. Во родот има околу 32 видови кои се јавуваат во Северна Америка и Европа. Родот бил опишан од италијанскиот миколог Карло Витадини во 1831 година.
NGC 7268A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7268A се споменува и како ESO 467-57A, MCG -5-53-2, PGC 68839.
Генеа
Името на родот Генеа е во чест на Карло Џузепе Гене (1800 - 1847), кој бил италијански научник (зоологија) и професор по зоологија во Природонаучниот музеј во Торино.
NGC 7268A
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7268A е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 7268A има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 25 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 12' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на NGC 7268A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68848. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7497. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 12.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Бинсдорф (Зегеберг)
Бинсдорф (Bühnsdorf) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Луфтханза Карго
Луфтхганза Карго (Lufthansa Cargo) — товарен авиопревозник, подружница на Луфтханза, се седиште во Франкфурт, Германија. Оперира низ целиот свет, пренесува товар и нуди логистичка поддршка. Главна база е аеродромот во Франкфурт. Операциите на аеродромот во Лајпциг, во источниот дел на Германија, е за DHL, Германски пренесувач на брза пошта и товар.
Одредишта
Lufthansa Cargo оперира на 39 одредишта во 23 земји:
АФрика
Египет Кенија Сенегал Јужна Африка
Азија
Казахстан Узбекистан Кина Јапонија Јужна Кореја Сингапур Тајланд Индија Бахреин Иран Кувајт Саудиска Арабија Обединети Арапски Емирати
Европа
Белгија Германија Италија Русија Шведска Турција Обединето Кралство
Северна Америка
Канада Мексико Обединето Кралство
Јужна Америка
Аргентина Бразил
Флота
Флотата на Lufthansa Cargo ја сочинуваат 19 авиони сите од типот McDonnell Douglas MD-11F.
Кога Ниче плачеше (филм)
Кога Ниче плачеше е независен филм издаден во 2007 година. Главните улоги ги толкуваат Арман Асанте, Бен Крос и Кетрин Виник. Филмот е адаптација на истоимената новела на Ирвин Јалом. Режисер е Пинчес Пери. Филмот верно ја следи приказната на книгата, но ни двете дела не се целосно засновани на реалноста.
Синопсис
Филмот е за терапевтската средба помоѓеу германскиот филозов Фридрих Ниче и австрискиот доктор Џозев Бројер. Иако главните ликови во филмот (и книгата) и некои факти се вистинити, сепак главниот заплет околу оваа средба никогаш не се случил и е целосна фикција.
482
482 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 482 година од новата ера, 482. од првиот милениум, 82. од V век и трета од 480-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5990 и 5991 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5232 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4242 и 4243 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1235.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 482 година се протега во 3118 и 3119, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3178 и 3179 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1025. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 144 и 143 година пред хиџра.
Дрегерс
Дрегерс (Dreggers) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Јане Миљовски
Јане Кирил Миљовски (роден на година во  - починал на  во  ) — македонски универзитетски професор, економист и министер во првите влади на Македонија по осамостојувањето.
Животопис
Миљовски потекнува од семество на интелектуалци, чиј татко Кирил Миљовски бил еден од најистакнатите македонски интелектуалци пред војната и првиот ректор на Универзитетот „Кирил и Методиј“ и член на МАНУ уште од 1967 година, додека мајка му Десанка Миљовска била професор по социолиогија на Филозофскиот факултет. Негов дедо бил револуционерот Никола Миљовски.
Јане Миљовски дипломирал, магистрирал и докторирал на Економскиот факултет во Скопје. Својот работен век го започнал во Извршниот совет на СРМ. Потоа се вработил на Правниот факултет во Скопје како асистент по предметот Политичка економија, каде подоцна бил избран за доцент и редовен професор на факултетот, предавајќи по предметот економика.
Освен на Правниот факултет, предавања држел и на Факултетот за новинарство. Од 2007 година бил ректор на New York University во Скопје. .
Јане Миљовски бил член на првите Влади на Република Македонија и тоа како министер без ресор од 1991 до 1994 година. Кон крајот на 1980-тите заедно со група млади интелектуалци бил вклучен во демократизацијата на земјата, воведување на парламентарната демократија и либералната пазарна економија. Таа група интелектуалци, заедно со тогашниот врв на Сојузот на комунистите, го започнала процесот на расчистување со Белград. Како Министер за финансии на Република Македонија бил во периодот од 20 декември 1994 до 23 февруари 1996 година. Додека бил министер за финансии, истовремено ја вршел и должноста потпретседател на Влада задолжен за европска интеграција.
Јане Миљовски бил член на СДСМ, а мал период и нејзин потпретседател.
Дебелоглавка-треварка
Опис
Пеперугата е распространета во Средна Европа, Мала Азија, делови од Јужна Европа и Северна Африка.
Мажјакот има распон на крилја од 24 до 27 мм, женките од 25 до 28 мм. Горната страна е темнокафена со нијанси на портокалово.
Теодорокан
Теодорокан — визнатиски војсководец со ерменско потекло кој служел под царот Василиј II како на истокот така и на Балканот.
Живот
Првпат директно се спомнува во изворите (историја на Јован Скилица) во 990-ите (околу 994 година според Николас Адонц), кога бил назначен од царот Василиј II, кој во тој период бил во војна со бугарите, како стратег во Пловдив. Во 1000 година, заедно со Никифор Ксифиј, тој водел армија која набрзина ја освоила тврдината Велики Преслав, Мал Преслав и Плиска, со тоа воспоставувајќи византиска власт на североисточниот дел на Бугарија, првично освоен од царот Јован I на почетокот на 970-ите. Кус период подоцна, Теодорокан се повлекол поради својата возраст, и бил заменет од Ксифиј.
Војководците Ѓорѓи Теодорокан и Василиј Теодорокан, кои служеле при крајот на век, се претставени како негови синови од страна на Адонц, но, иако е можно, таквата роднинска поврзаност не може да се докаже.
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2017
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2017 — 3. издание на велосипедската еднодневна трка Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“, која се одржала на 29 јануари како втор настан во сезоната на Светската турнеја. Првпат била вклучена во календарот на Светската турнеја.
При завршниот спринт од намалена главна група, возачот на, Никијас Арнт, ја освоил трката пред Австралијците Сајмон Геранс и Камерон Мајер, кој возел за националната екипа на Австралија.
Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Поради тоа, тринаесет од осумнаесетте екипи настапиле на трката. Дополнително, четири професионални континентални екипи се натпреварувале, додека австралиската национална екипа ја заокружила главната група од 18 екипи.
1760
1760 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1760 година од новата ера, 760. од вториот милениум, 60. од XVIII век и прва од 1760-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7268 и 7269 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6510 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5520 и 5521 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2513.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1760 година се протега во 4396 и 4397, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4456 и 4457 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2303. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1173 и 1174 исламска година.
1324 п.н.е.
1324 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1324. година пред новата ера, 324. од вториот милениум п.н.е., 24. од 14 век п.н.е. и петта од 1320-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4184 и 4185 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3426 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2436 и 2437 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 571 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1324 година се протега во 1312 и 1313, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1372 и 1373 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 781 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2005 и 2004 исламска година пред хиџра.
П’пли
Потекло на името
Како селото го има добиено името не е точно познато. Според полскиот истражувач Пјанка кој со неговото истражување доаѓа до основни значења на зборот за името на селото (се мисли за времето на османлиското владеење), односно тој дознава дека селото се издигнувалo паралелно со другите долнопреспански села и зборот значел „папок“ или, пак, папочно врзани за споменатото село. Од постарите жители се говори дека во времето на Цар Самуил во селото П’пли постоел образовен институт во кој се вршело подготовки за свештени лица, односно попови, и од зборот „поп“ се добило името „Попли“, или „П’пли“ на месниот дијалект.
Селото П’пли од страна на турските власти припаѓало на нахијата Преспа, „хас на нишанџи“, везир Мехмед-паша во "Горичката Каза", кое уште од 16-от век било запишано како П’пли.
Со доаѓањето на Грците во тој дел на Македонија и со присилната промена на топонимите и имињата на селата и градовите, селото П’пли од тогашниот грчки режим било преименувано во „Лефкон“, што по нивниот јазик значи „Тополчани“ или „Белчиште“, односно место на кое има голем број на тополи (според сеќавањето на старите П’плени, ова село во минатото било обраснато со големи тополи).
Географија и местоположба
Во непосредна близина на Малото Преспанско Езеро, околу VIII век во месноста која се вика „Грамада“, односно „Старо П’пли“ било сместено село П’пли кое поради неадекватната местоположба и немањето услови за нормално живеење, како на пример достапноста до водата, на 1 километар од денешното село (во полето) во близина на П’пленска Горица, тогашните жители самоволно го напуштиле местото и формирале нова населба каде и ден денес се наоѓа новото село. На старото место, сè до 1930 година постоеле видливи урнатини (грамади) кои подоцна биле расчистени. Се смета дека дислокацијата на селото настанала во првата половина на XIX век, а како причина се наведува немањето на чиста вода за домашни потреби.
Селото П’пли денес е сместено во близина на подножјето од огранките на големата планина Бела Вода која тамошните селани ја нарекуваат „Мазни Врв“, а куќите во селото се сместени во рамницата на Преспанското Поле кое се протега на неговата западна страна сè до Малото Преспанско Езеро и тоа е едно од четиринаесетте села во Мала Преспа.
Селото П’пли граничи со следниве села, односно на север со Штрково, на југ со селото Оровник, на исток со селото Рудари и Рударската Планина и на запад со Малото Преспанско Езеро и селото Л’к.
Историја
За подготовките на Илинденското востание во Преспа, посебна заслуга имале познатите војводи Славејко Арсов од Штип, Никола Кокарев од селото Царев Двор, Велјан Илиев од селото Смилево, Даме Маслановски од селото П’пли, Спиро Миовски од селото П’пли (кој воедно бил и селски војвода), Ангел Андреев од селото Рудари, Наум и Петре Германчето од селото Герман и многу други востанички раководители и селски војводи. Првата чета на триесетина комити што се појавила во селото П’пли била четата на Митре Панџаров-Влаот од селото Кономлади која во пролетта, 1901 година, тајно, за првпат, го посетила селото.
Штабот на ресенскиот револуционерен реон, веста за востанието ја примил во месноста Водици на Љубојнската планина. Таа всушност била наредба за едновремено започнување на вооружените акции на 2 август. Поради тоа, Андреев и Кокарев се зафатиле со итно изработување на планот за нејзиното спроведување. Според планот акцијата требало да се изврши на 2 август вечерта. Цекта на акцијата била заземање на преспанското село П’пли. Во селото П’пли, покрај стационираниот гарнизон со околу 60 војници, живееле и голем број експлоататори чиј терор го чувствувало населението од сите соседни села. Овие сознанија биле пресудни за да реонскиот штаб се определи за напад на селото П’пли. Во акцијата требало да учествуваат околу 200 востаници и вооружени луѓе од сите соседни села. Од тие причини било неопходно да се побара помош од војводата Коте чие влијание во Долна Преспа било особено силно. Преговорите за соработка започнале, но Коте наговорил околу шеесетмина селани од селата Бесвина, Буковик, Дреново, Л’к и Оровник (што се наоѓаат јужно од селото П’пли) да не учествуваат во акцијата. На тој начин планираниот напад на 2 август, 1903, не се реализирал.
По заминувањето на Турците од овие простор, селаните од селото П’пли, како и останатиет селани од другите села од овој регион, биле изненадени од доаѓањето на новите поробувачи. Во првата балканска војна, во селото П’пли, прва стапнала српската војска која веќе на 19 октомври ја имало заземено речиси цела Преспа и запрела на ридовите Калуѓерица и на Превал, односно на самиот влез во Преспа - над селата Оровник, Рудари и селото П’пли. Преспа станала боиште каде што противничките војски си ги одмерувале своите сили. Времето на Грчката окупација било кусо и не им дало можност да ги реализираат своите асимилаторски планови затоа што во 1914 година избила првата балканска војна. Пристигнале нови окупатори, Бугарските жандарми во служба на централните сили. Во Преспа се отворил нов фронт. Бугарската војска пристигнала кај месноста Маркова Нога и заземала положај на тумбата Горица и ридовите над селата Герман, Р’би, Медово и селото П’пли. Тие тука ископале ровови и направиле одбранбена линија. Со доаѓањето на бугарската војска, грчките погранични единици се повлекле во Мала Преспа.
По извршената поделба на Македонија, селото П’пли, заедно со останатие македонски села, потпаднале под Грчка власт. Од тој момент за П’плени, како и за останатите селани од другите села, се создале тешки услови за живот бидејќи се прекинале сите семејни врски со роднините чии села потпаднале под српска и албанска окупација.
На 28 март, 1946, на повик од КПГ започнала граѓанската војна во Грција која се водела сè до 1949 година кога ДАГ била принудена да капитулира и да се расформира. Во оваа војна активно учество земаат и жителите од селото П’пли. Во 1946 година од селото П’пли заминуваат 7 борци кои земаат активно учество во редовите на ДАГ. Со текот на војната сè повеќе и повеќе П’плени се регрутирани во редовите на ДАГ. Овие селани остануваат во составот на армијата сè до поразот и нејзиното расформирање.
Занимања и економски развој на селото
П’плени својата издршка ја обезбедувале преку полјоделството, сточарството, риболовот и печелбарството. Селото П’пли важело за едно од побогатите села во долнопреспанскиот крај бидејќи неговиот атар зафаќал поголема површина од крајезерската рамница. Во рамки на поледелството се произведувало жито (пченица, ’рж, јачмен, уров, овес, пченка и друго), се одгледувале лозја, градинарски култури (пиперки, домати, праз, кромид, лук, зелка, бостан, компир и друго) а во некои периоди се садело и тутун. Во рамки на сточарството најмногу се одгледувале овци, кози, волови, биволи, коњи, свињи и друго. Рибата П’плени ја ловеле во Малото Преспанско Езеро.
Земјоделство
Земјоделието кај П’плени била основна гранка и главниот извор за производство на храна, како за луѓето така и за добитокот. Поради благата и влажна клима, селаните главно произведувале пченица и пченка, грав, а во нивните планински ниви сееле ’рж и овез. Земјата се обработувала со дрвено рало кое било влечено од волови. Ралото било составено од плаз, рачка, носач и железен плуг. Ралникот со јаремот бил прицврстуван за вратот на воловите со помош на прионите, а потоа воловите биле терани со остен. Жетвените култури биле вршени на селските гумна со помош на коњи и маски. Пченичното жито било сместувано во амбари, а постоеле и големи кошови во кои се чувала пченката. Во плетените кошови таа била складирана во кочани и служела за исхрана на добитокот.
Градинарство
Во преспанскиот крај мошне било развиено и градинарството. Преспани биле познати како одлични градинари, така што и во селото П’пли било развиена и оваа гранка од земјоделството. Секое п’пленско семејство имало и своја градина во која за свој домашни потреби произведувало кромид, лук, праз, пиперки, зелка, домати, грав, тикви и други градинарски производи.
Лозарство
Лозарството во селото П’пли била како споредна гранка, па затоа во селото немала некоја поголема традиција, се одгледувале само некои одбрани сорти на грозје кои успевале на овие простори. Претежно, насадите со винова лоза на жителите од селото П’пли биле во ридските предели од селскиот атар. П’плени ги одгледувале следниве видови на грозје: ралушино, лисичино, песјачка, стрнушина, д’лга м’ска и други сорти. Тие грозјето го собирале во есен во плетени кошни кои биле пренесувани со помош на магариња или запрежни коли. Преку ферментацијата на грозјето селаните добивале квалитетно вино, а од комињето правеле домашна ракија. Со оваа земјоделска гранка, во П’пли, се занимавале повеќето селски домаќинства.
Риболов
Приближно 40% од селскиот атар се наоѓал под вода, односно тој се протегал на копно со 14 килокилометри квадратни од кои 5 биле под вода. Една од главните преокупации на жителите на ова село бил риболовот. П’плени ловеле со мрежи кои самите ги изработувале, а, исто така, плетеле и коци од езерската трска. Пред сè, тие ловеле белвици, крап, јагули, скобуст и друго. Уловената риба ја користеле за свои потреби како и за продавање на пазарите во градот Лерин и на уште неколку други места во околијата.
Сточарство
Сточарството во селото П’пли вило застапено во помали количини, исклучиво за домашни потреби. Без исклучок, секој семејство од селото одгледувало крупен и ситен добиток. Селаните чувале волови кои секогаш биле во пар (ѕевгар) и ги користеле како работна сила за орање и влечење на запрежни коли. Исто така, тие чувале и крави, магариња, коњи, овци, кози, свињи и ситна живина.
Шумско богатство на П’пленскиот атар
Половината од селскиот атар е ридско планински и е покриен со листопадни, а има и мал дел со иглолисна шума.
Од сите гореспоменати листопадни и иглолисни дрвја, по планините и ридовите од П’пленскиот атар, растеле и егреби, липи, бука, но во помали количини од тие кои се набројани.
Демографија
Националниот состав на селото П’пли бил таков што уште од времето на Турците, тука, освен македонско население живееле и муслимански семејства. Во 1900 година имало 180 македонски и 210 муслимански жители. Во 1924 година, по договор помеѓу Грција и Турција, муслиманските семејства го напуштаат селото и заминуваат во Труција, а на нивно место се доселуваат околу 35 грчки семејства или вкупно 130 лица доселеници од областа Понд кои емигрирале од нивното место поради катастрофата на Грција во 1921 во Мала Азија-Турција. Бројот на населението во селото П’пли се движел така што во 1913 година имало околу 490 жители, а во 1940-та околу 281 Македонец и 161 жител-Грк, вкупно 442 жители, сè до поразот на ДАГ во 1949 кога бројот на населението се намалил на 61 жител меѓу кои 21 Македонец и 32 грци. Со напуштањето на селото од страна на македонските семејства, структурата на населението е потполно променета така што во моментот во селото П’пли има 173 жители Грци („Просфиги“, како што Македонците ги нарекувале) и двајца етнички Македонци.
Големиот пад на македонското население во селото П’пли е кога 10 македонски семејства го напуштаат селото во 1944 година и пребегнуваат во тогашна СР Македонија, поради невидениот терор од страна на грчките монархофашисти, но со поразот на ДАГ и напуштањето на селото од страна на македонските семејства, во селото П’пли остана да живее само уште едно македонско семејство.
Жителите на селото П’пли
Во селото П’пли покрај грчките семејства имало и 29 македонски кои биле доселени од разни места на Македонија и во разни временски периоди.
Карактеристични имиња на П’плени
Со доаѓањето на грците во селото македонското население било принудено задолжително да ги прекрстат децата со грчки имиња, така што од тој период се сретнуваат и имињата: Антула, Димитриос, Ставрос, Христос и слични на нив.
Климатски услови во селото П’пли
Скоро една половина од селскиот атар е ридски. Најниските коти се наоѓаат во селото, а понатаму благо опаѓаат и водат кон Преспанското поле и Езерото. Највисоката кота во селото е 930 метри надморска височина. Освен повисоките планински врвови како планината Грамада со нејзината надморска височина од 1576 метри, другите ридски височини се благи и меѓусебно зарамнети, така што повеќето од нив создаваат ниви и падини со плодно земјиште.
Со оглед на надморската височина на селото П’пли, зимите се доста студени со обилни снежни врнења, а летата се умерени и топли со мал број на дождови, кратки и доста силни, проследени со грмотевици.
Поголемиот простор од селскиот атар зафаќа рамничарско флувиоглацијално и алувијално, лесно обработливо и плодно, но ерозивно земјиште обраснато со ретка дабова, букова, смрекова и друга листопадна шума за која според сеќавањата на селаните се вели дека била запалена и целосно изгорена во текот на првата светска војна.
Образование
Селаните од селото своето образование започнале да го градат во годините по Илинденското востание. Поради честите војни тоа било прекинувано многу често и траело со многу долги прекини и секогаш на туѓи јазици, непознати за П’плени (бугарски и грчки). На свој мајчин македонски јазик, во селото П’пли, за првпат настава се одржала во 1947 година. Интересно е да се напомене дека во различни периоди како наставен кадар во 1936 година во селото бил Христо Папатрендафилу, дојден од селото Лаген од Леринско, а во 1938 година во селото пристигнува учителот Сидерас Танасис од селото Желево кој подоцна се оженил со учителката Персефони. За зајакнување на режимот во 1939 година од гратчето Ламија, Стара Грција, е донесен учителот Костас Малукос и учителката Авгула од Екшису каде што набргу стапуваат во брак. Последните споменати учители во селото остануваат сè до почетокот на граѓанската војна. Во селото П’пли имало две училишни згради, старото кое било изградено во 1926 година и новото школо. Децата од селото учеле во старото школо, па подоцна се преместиле во новата училишна зграда. Со почетокот на воените дејствија во 1946 година старото училиште било бомбардирано и изрушено до темел. Во месец мај, 1947 година, Преспа станала слободна територија на привремената влада на ДАГ. Во почетокот на месец јуни, 1947 година, во селото Герман започнал со работа курсот по македонски јазик наменет за школување на македонските учители организирани од привремената демократска влада на НОФ. На курсот активно учество земале 180 учесници, Македонци од Леринско, Костурско и Воденско. Од страна на привремената влада за учители на курсот биле поставени Лазо Ангеловски, Павле Раковски, Иљковски Фоти и Паскал Паскалевски. Наставата на курсот се изведувала на чист македонски јазик. Кон средината на 1948 година во селото Желево започнал со работа и вториот курс за подготвување на учители по македонски јазик. И овој курс го посетувале повеќе од 250 активисти кој имале за задача да ги учат македонските деца ширум селата во Леринско, Воденско, Костурско, Серско и други места. За прва школована учителка по македонски јазик се спомнува учителката Фотија Стефовска од селото П’пли која курсот успешно го завршила во селото Герман.
Топонимите на П’пленскиот атар
Атарот на селото П’пли е доста голем, па оттука произлегуваат и многуте топоними во него. Се знае дека П’плени низ вековите на секое помало место му давале име, а тие места биле нарекувани по географската поставеност на теренот, нивниот изглед, по историските настани или по имиња и презимиња на некои селани од селото. Еве ги топонимите, по азбучен редослед:
Други топоними во и околу П'пли: Баните, Бел Камен, Горна Врбица, Горни Лозја, Грмада, Грозданци, Дамои Нивје, Долна Врбица, Долни Лозја, Дренски Лозја, Зад Лозјата, Извор, Јасика, Калуѓерица, Катуништа, Крчиште, Лазоа Нива, Лазоа Орница, Ливадје, Мазни Врв, Мала Врбица, Мала Орница, Маликица, Мало Езеро, Мечкоец, Насадник, Новата Црква, Од Пограишта, Опајски Пат, Осоа, Папрат, Параспоро, Пороиштата, Речиштето, Салаташа, Свети Илија, Свети Митрија, Филипоец, Црвејнците, Шуригата.
Археолошки наоѓалишта во селото
Во селскиот атар како археолошки наоѓалишта од посебно значење се посочуваат месностите Салаташа на околу 2 километри западно од селото каде постојат турски гробишта, а во месноста Грамада еврејски гробишта. Во месноста П’пленска Горица и Дреник постојат бункери од Втората светска војна, а во месноста Слако, исто така, ровови од Првата светска војна. Во месноста Бушкани (под Граишта) како и во Грамада во повеќе наврати при обработка на земјата се пронајдени вредни питоси од различна големина како и фрагменти од други ќерамички и метални предмети.
Вековни светилишта
Другата црква која се наоѓа во селото е Свети Архангел Михаил. Таа е изградена во 1936 година со пари од многуте печалбари од селото кои биле на печалба во Америка. Таа е изградена на некогашната мала џамија која постоела во селото. Во источниот дел на селото, поточно во Жиловската Маала, се наоѓало црквичето Свети Илија, а ова мало црквиче во текот на двете светски војни неколкупати било разурнувано и пак обновувано од мештанинот Дамјан Кацанидис. Во внатрешноста на ова мало црквиче имало гроб. Овој објект постарите П’плени го нарекувале и Теќе, што упатува на претпоставката дека во времето на турското владеење тој бил дервишко, односно бектишко светилиште. Црквичето Свети Атанас се наоѓа на околу половина километар западно од селото. Во некое време, се сеќаваат постарите селани дека, до него имало забележително голем даб кој бил пресечен од страна на француската војска во текот на Првата севетска војна. Жителите од селото П’пли за своја општа селска слава го имаат Свети Димитрија.
Покуќнина
Во секое домаќинство, во зависност од неговата големина и бројот на членовите на семејството, ги имало следниве предмети:
Алатките кои ги употребувале за сечење, деклање, дупење, стружење, копање и слично се следниве: секира, скепар, прион, стврде, мотика, кама, казма, дикел, лопата, чекан, ренде, скепарче, а за изработка на алишта и покривки користеле разбој, гребени, фурки, пршлиња за предење и друго.
Народна носија
Народната носија на жителите од селото П’пли многу не се разликувала од носиите на другите преспански села. Повеќето од нив до првата светска војна носеле волнени или платнени алишта што самите си ги изработувале. Но, со појавата на печалбарството жителите од селото П’пли започнале да одат на работа во Европа и во Америка, па мажите постепено се откажувале од селската носија, додека, пак, жените и понатаму ја носеле, а подоцна и тие ја прифатиле ново надојдената мода.
По крајот на балканските војни и почетокот на првата светска војна, генерално, старите мажи носеле платнени кошули, а шалварите (панталоните), капите, палтата и чорапите ги изработувале од волна и кожа. Жените и девојките носеле долги бели платнени кошули и шалови, а футите и чорапите им биле волнени.
Веленцата, гините, перниците и ложниците биле волнени и кожни. Волната ја чистеле, переле, ја влечеле со грабени, ја пределе со фурки и пршле, ја сновале и на крај ја ткаеле на дрвени разбои кои биле составени од кросно, ниште, брдо, соалка и подлошки. На разбоите ткаеле платна, шајак, веленца од кои потоа самите домаќинки кроеле и шиеле алишта за семејството. Женската носија била богато украсена ос црвени гајтани, ширети, реси и везови и со многу разновиден накит од ковани благородни метали, додека, пак, машкта била поедноставно украсена, односно само со црни или кафеави гајтани.
Елементи на женската носија
Главните елементи на П’пленската, односно на преспанската женска народна носија, се состоеле од ресачка, шегун, кусаче, кошула, наглавок, фанела, појас, ремен, фута, месал, губешгушниче, наручиња, коцлешамија, чорапи, опинци и накит.
Женскиот накит претежно бил изработен од разнобојна монистра, метал, сребро, додека побогатите опшивале и златни пари. Од накитот претежно носеле белегзии, обетки, прстени, украсни хухулиња, петлици и китки од монистра
Елементи на машката носија
Декорот на машката народна носија бил поедноставен и се состоел од елементи како беќви, шурдија, хабадан, клачни, кошула, фанела, појас, ремен, чорапи, капа, опинци, гуна (гуња) и палто.
Заминување на децата од селото П’пли
Евакуацијата на П’пленските деца официјално започнала на 15 март, 1948 година, заедно со останатите деца од околните села. Поделбата на децата во групи била направена уште во селото. Секоја група имала и одговорно лице кое било од нивната средина. Така децата од селото П’пли кои биле вкупно 91, биле поделени на 4 групи. Одговорните личности за овие групи биле:
Емиграција на П’плени од 1941 г. и по поразот на ДАГ
Во периодот од 1941 година, па сè до поразот на ДАГ, селото го напуштаат и наоѓаат засолниште во источните држави следните лица:
Наводи
Леринскиот,Преспанскиот и Дебарскиот округ.Софија,печатница П.Глушков 1926.
Слободен пад (семрежен стрип)
„Слободен пад“ (Freefall) — популарен семрежен стрип, чиј автор е Марк Стенли. Во него е изложена хумористична научнофантастична сторија за неволјите на вселенскиот брод „Дивата кокошка“ чиј екипаж го сочинуваат Сем Старфол - симпатичен вонземски трчилаж, Хеликс - детинест робот и Флоренс Емброуз - припадник на генетички изменетиот вид „Боуменов волк“ (т.е. антропоморфно суштество од родот кучиња).
Стенли го објавува стрипот од 30 март 1998 година и досега се објавени над 1.300 ремени. Стрипот оригинално бил црно-бел, но првите 388 стрипа се достапни и во верзии обоени од неговите читатели. Од 21 април 2006 година стриповите официјално ги бои Џорџ Патерсон.
Сторија
Сторијата го опишува животот на Флоренс, чесен и работлив технички инженер, која е грабната да работи за не-баш-етичкиот Сем. Од почетокот на стрипот, Флоренс се обидува да го поправи вселенскиот брод на Сем, истовремено трудејќи се да не полуди поради глупостите што ги прават Сем и Хеликс. Лошата репутација на Сем на планетата Џин (Jean) на која се заринкани е толкава што властите го обвинуваат за каква било лоша случка појава во нивното општество. Тој носи скафандер со нацртан смешен лик, но наводно неговото вистинско тело личи на сипа.
Некои го критикуваат развојот на сторијата како преспор. За осум години (до 2006.) објавување, покриени се само неколку недели активност од приказната.
Белешки
„Слободен пад“ е претставник на жанрот тврда научна фантастика. Авторот се труди да ја одржи научната основа на случувањата на реалистично ниво, без употреба на уреди од типот deus ex machina (односно „магични“), како што е „ворп погон“, „вештачка гравитација“ или „зраци за транспортирање“.
Стрипот содржи и внатрешн шеги на сметка на „Ѕвездени патеки“. На пример, регистарскиот број на бродот е 1071-CCN, што е обратно од оној на „Ентерпрајз“ NCC-1701.
Неаполски сос
Наполскиот сос, исто така наречен сос од Наполи или сос Наполетана, е колективното име дадено (надвор од Италија) на различни основни сосови на база на домати, добиени од италијанската кујна, кои често се служат над или покрај тестенините.
Во Неапол, неаполскиот сос едноставно се нарекува ла салса, што буквално во превод значи сос. Може да се вклучат босилек, ловоров лист, мајчина душица, оригано, зрна бибер, каранфилче, маслинки и печурки во зависност од преференциите на вкусот. Некои варијанти вклучуваат моркови и целер. Надвор од Италија, основниот сос е вегетаријански, иако може да се додаде месо, како мелено говедско месо или колбас. Спротивно на тоа, во Италија, јадењето со сос што го носи Неапол во неговото име е сос наречен неаполски рагу.
Многу Италијанци не знаат што е неаполски сос, особено во врска со имињата на некои рецепти како што е, на пример, „шпагети наполитана“. Самото име, всушност, не е ни напишано на соодветен италијански.
Потекло
Историски гледано, првиот италијански готвач кој вклучува сос на база на домати, (Современиот стјуард), е напишана од италијанскиот готвач Антонио Латини и објавена во два тома во 1692 и 1694 година. Латини му служел како управител на првиот министер на шпанскиот вицекрал на Неапол.
IC 1327
IC 1327 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1327 се споменува и како ESO 374-6.
Откривање
Објектот е откриен во април 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1327 е од видот S0    R. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1327 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 52 м 50,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 44' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на IC 1327 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28466.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Едит Киндвал
Едит Марија Киндвал (1866–1951) била шведска учителка, фотографка, активистка за правата на жените и суфражетка. По предавањето на различни локации од 1886 година, во 1901 година се обучила како фотографка, отворајќи свое студио во Сторвик во 1902 година. Во 1907 година, таа го основала локалниот огранок Сторвик на Националната асоцијација за право на глас на жените (LPKR), подоцна станувајќи членка на централниот одбор на здружението. Киндвал била политички активна и во Шведското народно здружение и во Умерената партија.
Биографија
Родена во Варберг на 21 јули 1866 година, Едит Марија Киндвал била ќерка на сопственикот на книжарницата Карл Аксел Киндвал (1832–1880) и неговата сопруга Ана Шарлота родена Линдквист (родена 1834 година). Таа била трета во семејството со пет деца. По смртта на таткото, во 1881 година, мајката се преселила со децата од Транес во Линшепинг, но Едит се вратила во Транас каде најверојатно се обучувала како учителка.
Во 1886 година, Едит Киндвал се преселила во Финспенг работејќи како наставничка до 1889 година. По уште една година во Транес, таа се преселила во Гетеборг, од 1895 до 1897 година предавала во Стратјара, Хелсингланд, по што станала гувернанта во Сундсвал до 1901 година.
Потоа решила да ја промени својата професија во фотографка, работејќи со Карл Бергрен во Арбра како асистент во 1901 година. Следната година, таа отворила свое студио во Сторвик со кое раководела до околу 1909 година, потоа наводно отворајќи филијала во Норберг.
За поддршка на глас за жените, во 1907 година таа го основала огранокот Сторвик на Здружението за право на глас на жените и исто така учествувала на состаноците за право на глас во Јестрикланд, Даларна и Хелсингланд. Таа известувала за овие активности во списанието на Allmänna Valmansförbundet, умерена партија во која и таа била политички ангажирана.
Измени Киндвал починала во Стокхолм на 26 декември 1951 година.
Нови пламен
Novi plamen (македонски: Нов пламен), чиј издавач е Demokratska misao од Загреб, е лево-ориентирано социјалистичко списание, кое ја продолжува традицијата на некогашното списание Plamen, основано 1919 година и уредувано од познатите хрватски интелектуалци и писатели Мирослав Крлежа и Аугуст Цесарец. Денешното име Novi plamen е, всушност, алузија на првичното Крлежино и Цесарчево списание Plamen.
Тематски списанието е ориентирано кон економските, политичките, општествените и културните прашање на современиот свет. Околу неговото подготвување и издавање ангажирани се, пред сѐ, интелектуалци од некогашните југословенски републики: Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Македонија, Србија. Меѓутоа, со него тесно соработуваат и значајни лево-ориентирани интелектуалци од повеќе други земји.
Совет на списанието
Советот, според својот состав, е интернационален. Како негов неформален претседател се смета познатиот американски граматичар и интелектуалец Ноам Чомски. Покрај него се и познатите Михаела Алберта, Кен Коутс, Дејвид Гребер, Богдан Денич, Џон Мек Донел, Кетрин Самари, Жан Циглер и други.
Од некогашните југословенски републики членови на Советот на списанието, помеѓу другите, се следниве филозофи, социолози, политиколози, писатели: Славој Жижек, Милорад Пуповац, Предраг Матвеевиќ, Надежда Чачиновиќ, Слободан Шнајдер, Љубомир Цуцуловски, Инослав Бешкер, Миодраг Живановиќ и други.
Соработници
Помеѓу попознатите соработнци на Novi plamen се Растко Мочник, Соња Локар, Игор Мандиќ, дон Иван Грубишиќ, Тодор Куљиќ, Љубо Јурчиќ и други.
Активности
Една од позначајните активности на списанието беше меѓународната научна конференција Participation, Self-management, Democracy (Партиципација, самоуправување и демократија), одржана во Загреб (2007) организирана во соработка со Demokratska misao и шведскиот Left International Forum.
NGC 4947
NGC 4947 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4947 се споменува и како IC 3974, ESO 382-5, MCG -6-29-6, AM 1302-350, IRAS 13025-3504.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4947 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4947 има привидни димензии од 2,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 5 м 20,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -35° 20' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 4947 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45269. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7258. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Магарево
Магарево — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подлабоките северни пазуви на планината Баба, оддалечено 8 километри западно од Битола, на излезот кон Пелистер.