cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сообраќајот во Србија
Историски преглед
На крајот на Втората светска војна земјата се променила од монархија во комунистички режим. Аеропут беше ребрендиран во JAT Yugoslav Airlines и започнала реконструкцијата на уништената инфраструктура. По разидувањето на Тито и Сталин во 1948 година, Југославија станала еден од водачите на Движењето на неврзаните. Следејќи ја оваа политика, ЈАТ вовела меѓуконтинентални летови што го поврзале главниот град Белград со сите пет континенти. Новиот модерен аеродром, меѓународниот аеродром во Белград бил отворен во 1962 година. Белград станал национален и регионален центар. Покрај ЈАТ, биле создадени и голем број други чартер и регионални авиокомпании, а Авиогенекс бил една од нив со седиште во Белград. Исто така, Адриа Ервејс, делумно во сопственост на српската компанија ИнтерЕкспорт, вклучиле бројни летови кои го поврзуваат Белград со различни дестинации низ светот. За време на периодот на СФРЈ, Белград бил поврзан со летови до дестинации до Сиднеј, Сингапур, Куала Лумпур, Бангкок, Пекинг, Јоханесбург, Њујорк, Чикаго, Монтреал или Торонто. Патниците од регионот можеле да пристапат до сите овие дестинации преку поврзувачки летови преку Белград.
Индустријата за воздушен транспорт бил во континуиран раст и експанзија до почетокот на југословенските војни и распадот на Југославија. За време на војната, на Србија и Црна Гора биле наметнати строги санкции кои вклучуваа зона на забранети летови над Србија и забрана за меѓународни летови до и од Србија и Црна Гора. Ова било големо назадување за српската авио индустрија. Дури по војната во Косово и соборувањето на Милошевиќ до 2000 година, индустријата за авиосообраќај ќе почне да закрепнува.
Воден транспорт
Србија има прилично развиен внатрешен воден транспорт кој превезувал над 2 милиони тони товар во 2016 година.
Има 1.716 километри пловни внатрешни патишта (1.043 км пловни реки и 673 км пловни канали), кои се речиси сите сместени во северна третина од земјата. Најважниот внатрешен воден пат е Дунав (дел од Паневропскиот Коридор VII). Други пловни реки ги вклучуваат реките Сава, Тиса, Бегеј и Тимиш, кои сите ја поврзуваат Србија со Северна и Западна Европа преку каналот Рајна-Мајна-Дунав и рутата Северно Море. Кон Источна Европа преку црноморските патишта Тиса, Бегеј и Дунав, а преку реката Сава до Јужна Европа.
Трговската речна флота вклучува 149 бродови: 146 товарни бродови (со вкупен капацитет од 173 илјади тони) и 3 патнички бродови.
Гасоводи и нафтоводи
Преку гасоводна мрежа беа транспортирани околу 6,2 милиони тони гас и нафта во 2018 година Системот за транспорт на природен гас опфаќа 3.177 километри магистрални и регионални гасоводи за природен гас со 450 милиони кубни метри подземно складиште за гас во Банатски Двор. Има 155 километри нафтоводи за сурова нафта што ги поврзуваат рафинериите Панчево и Нови Сад како дел од транснационалниот нафтовод Адриа.
Горно Лакочереј
Горно Лакочереј — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото Горно Лакочереј е сместено во Охридската Котлина, 9 километри северно од градот Охрид. Ова село е претежно ридско - котлинско во кое селаните главно се занимаваат со земјоделство, сточарство и лозарство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Лакочереј живееле 130 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Лакочереј имало 120 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Горно Лакочереј е средно по големина село, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 595 жители, а во 1994 година 582 жители, од кои 566 биле Македонци, 2 Албанци, 4 Срби и 10 други.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 515 жители, од кои 511 Македонци, 1 Албанец, 2 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 446 жители, од кои 431 Македонец, 1 Влав, 1 останат и 13 лица без податоци.
Родови
Селото Горно Лакочереј отсекогаш било македонско православно село, во селото има 4 родови и сите се доселенички.
Родови во Горно Лакочереј се:
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Бендер
Бендер или познат како Бендери или Тигина (Бендеры; Бендери) — град во Молдавија, но се наоѓа во непризнатата самопрогласена република Приднестровие. Градот се наоѓа на западниот брег на реката Днестар во историскиот регион Бесарабија.
Јаматогото
', исто така наречено ' и  , е шест или седумжична цитра кој за разлика од кото и другите жици инструменти, се верува дека е вистински роден во Јапонија, и не-увезени од копнена Азија. И двете имиња буквално се преведуваатво „јапонски жичен инструмент“.
Бендер
Население
Според пописот од 2010 во Приднестровие, поширокото градско подрачје имало 100,169 жители, од кои 93,751 живееле во самиот град.
Јаматогото
Според шинтовиот мит како што е напишано во Коџики, јаматоготото одиграло важна улога во потеклото на самата Јапонија. Во митот, Аматерасу, божица на сонцето, била навредена од нејзиниот брат Сусано-о но Микото и се криела во пештера, одбивајќи да се појави. Затоа светот бил втурнат во темнина. Аматерасу со тек на време била избркана од својата пештера од божицата Аме но Узуме, која изведувала танц надвор од пештерата, на музика обезбедена со виткање на шест лакови за ловење. Забавувана од музиката и од забавните звуци на другите богови, Аматерасу ја напушта пештерата и се враќа во небесата. Шесте лакови се плеткаат заедно за да создадат инструмент, а се раѓа првиот вагон или јаматогото.
Велешка тврдина
Велешка тврдина (Велешко кале) — тврдина која лежи 2 кмн јужно од градот Велес, во речниот теснец на устието на Тополка во Вардар. Кале претставува издолжено плато, горе сосем зарамнето и со стрмни падини, високо 50—60 м над реките. Едно помало седло на јужниот дел го одвојува од повисоките планини. Од калето се контролираат два значајни пата што водат во неговото подножје: Вардарската магистрала и стариот пат Велес — Прилеп, што водел долж Тополка.
Бендер
Население
Белешка: '''1Од независноста на Молдавија, се популаризира тезата за посебноста на Молдавците. Белешка: '''2Во минатото биле именувани како Русини.
Велешка тврдина
Најстари остатоци
Во јужниот дел на висорамнинката се издига мала цуцка (купесто возвишение), на која во доцноримско време била изградена мала крајпатна стража. Во текот на V и VI век истата била обновена во многу силна акропола, зајакната со неколку кули и бастиони. Висорамнинката северно од неа (големо 350 × 80 м) сега е обградена со обѕидие, за сместување на населението. Тврдината ги контролирала двата спомнати пата.
Средновековни остатоци
Стратешкото значење на Велешкото кале било согледано и во средниот век. Не знаеме зошто словенската населба на тоа место го добила името на Велес, богот на подземниот свет и заштитникот на стоката. Старата акропола била обновена и Велес станал црковно и регионално средиште во текот на X век. Во историските настани во XIII век улогата на Велес пораснала, како географска врска помеѓу Средното и Горното Повардарие, Пелагонија и Брегалница. Сега е изградено ново обѕидие околу кастронот што мерел во должина дури 470 м. Новиот ѕид е поставен надвор од постарите остатоци, но тој е паралелен со нив, а зајакнат е со повеќе кули и со масивни бастиони на северниот и јужниот дел. Деловите на источниот градски ѕид запазени се и денес во височина до 8,5 м, речиси до првобитното круниште. Ѕидот е широк само 1,3—1,6 м. Главната порта е изградена во североисточниот дел. Акрополата добила нови ѕидови и најмалку 5 кули.
Од еден слаб извор јужно од калето била спроведена вода низ керамички ќунци до крепоста. На падината североисточно од крепоста, на тесниот простор до Вардар и устието на Тополка, се оформило мало цивилно подградие. Во XIV век тука биле изградени црквите Св. Недела, „Св. Димитрија“ и „Св. Никола“. На северниот крај ги закопувале умрените — тука се откриени гробови со накит од XIII - XIV век.
Пишуваните документи го спомнуваат Велес неколкупати. Во повелбата на Василиј II од 1019 г. Велес е наведен како еноријско седиште под јурисдикција на епископот на Пелагонија (Битола). Низ XIII век Велес ги менува повеќепати господарите; прво е под Добромир Стрез од Просек, потоа под Епирците, Бугарите, Никејците. Сочуван е детален опис како никејскиот цар Теодор II Ласкарис во 1255 г. го повратил Велес под својата власт, принудувајќи ја посадата од 500 Бугари да му се предадат (сп. Гл. VI. 2, 2).
Турците основале нова населба, касабата Ќуприли на речниот премин два километри северно од христијанското гратче, а на калето оставиле мала воена посада. Останало да живурка само подградието и во XIX век таму стоела уште една куќа. Денес таму функционираат само трите спомнати цркви, а околу Св. Димитрија е изграден манастирски комплекс.
Јаматогото
Обликот на инструментот се сменил многу малку уште од осмиот век. Слично во облик на попознатото кото, јаматоготото е потесно, бидејќи има помалку жици. Мостовите се направени од природните виљушки на гранките на дрвјата, особено јаворските дрвја, според традицијата. За разлика од многу инструменти, жиците на јаматоготото не се распоредени во музичка скала, од низок до висок степен, туку во одредена мелодиска секвенца која се игра во ритмички шеми. Друга вообичаена техника за играње вклучува брзо глисандо низ сите жици, со сите но последната жица свирена веднаш прекината со раката, со што се овозможува само последната низа да одекнува.
Денес, инструментот се користи само во шинтовата церемонијална/дворска музика наречена гагаку, и дури тогаш не е вообичаена. Како и да е, нејзината средишна улога во јапонската митологија му овозможува да задржи одредена почит.
NGC 1697
NGC 1697 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1697 се споменува и како ESO 56-SC5.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1697 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m. NGC 1697 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 48 м 36,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 33' 29".
Други поделби
Проучување на NGC 1697 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Етјен Декру
Етјен Декру (Étienne Decroux; во  —  во ) — француски глумец кој студирал на школата Вјо Коломбје на Жак Копо, каде ги забележал почетоците на тоа што подоцна станало негова животна опсесија, телесна пантомима. Во текот на неговата долга кариера како филмски и театарски глумец, создал многу претстави, користејќи го човечкото тело како основен извор на изразување.
Кариера
Запишан на Вјо Коломбје во 1923 година како ученил на Шарл Дилен, Декру започнал да ја предвидува новоодредената визија на пантомимата и подоцна да развие оригинален личен стил на движење. Неговите првични „вајарски пантомими“ потсетувале на скулптурите на Роден. Подоцна, биле наречени телесна пантомима. Интелектуалец и теоретичар, неговото тренирање на тело било засновано делумно на она што современите танчери го викаат „изолации“, каде што делови на телото се движат во пропишан дел и делумно на физиката на компензација каде што се барало телото да се одржи во баланс кога средиштето на гравитацијата е поместено.
Сакал да запише други ученици, но учениците не биле заинтересирани. Кога Вјо Коломбје се затворил во 1924 година, Декру учел во школата на Шарл Дилен. Жан Луј Баро исто така ја посетувал школата и обајцата работеле блиску две години, правејќи претстави за телесна пантомима поединечно и заедно.
Пристигнал во Њујорк околу 1957 година, Декру држел утрински и вечерни часови во едно студии. Учениците доаѓале и си оделе, но на крајот имале настап во „Пантомимичарскиот театар на Етјен Декру“.
Враќајќи се од САД во Париз во 1962 година, отворил школа во Булоњ Бијанкур каде предале скоро до својата смрт.
Зенон (владетел)
Флавиј Зенон (латински: Flavius ​​Zeno; грчки: Ζήνων) бил византиски цар во периодот од 9 февруари 474 до 9 јануари 475 година и за вторпат од август 476 до 9 април 491 година. Зенон е еден од најистакнатите рани источноримски цари од Тракиската односно од Лавовата династија.
Зенон бил активен и енергичен владетел, но неговото управување било отежнато од чести немири и верски несогласувања. Тој се обидел да ги контролира остатоците од Римското Царство на запад и во исто време придонел многу за стабилизирање на Истокот, иако тоа го чинело премногу.
Рани години
По потекло Зенон бил исавриец, со вистинско име Тарасис (Tarasicodissa, односно "Тарасис, син на Кодиса" ), водач на планинско полунезависно племе од областа Исаврија, северна Сирија. Татко му се викал Кодиса (Kodisa), а неговата мајка Лалис. Поголемиот брат на Зенон бил Флавиј Лонгин, кој бил конзул во 486 година.
Тарасис бил оженет за Аркадија, од цариградската аристократија. Според легендата имале две ќерки, Хиларија и Таопеста, кои биле посветени на христијанскиот живот. Веројатно бил роднина на исавријския војсководец Флавиј Зенон (конзул во 448 година). Зенон и Аркадија живееле од средината на 460-те години во Цариград.
Царот Лав I Тракиецот решил да ја зголеми улогата на исавриците како начин за спротивставување на силната фракција на Готите. Лав I го забележил Тарасикодиса, откако во ококу 464 година тој му покажал 466 документи кои го направиле Ардабур, синот на војсководец Аспар осомничен дека подготвува државен удар.
Лав го повикал Тарасикодиса во Цариград, за да го направи еден од главните војводи во борбата против Готите. Потоа тој бил направен зет и престолонаследник на царот, оженувајќи се за царската ќерка Елија Аријадна. Во тоа време тој го променил своето име во Зенон, а по смртта на царот Лав I во јануари 474 година, Зенон станал соцар на малолетниот Лав II, негов син од Аријадна. Кога Лав II се разболел и предвремено починал при нејасни околности, само по околу девет месеци од заедничкото управување, Зенон биол прогласен за источноримски (византиски) цар (во ноември 474 година) и покрај општото незадоволство.
Управување
Во јануари 475 година Василиск, брат на Елија Верина - тешта на Зенон, го узурпирал престолот со нејзина помош и Зенон бил принуден да побегне од Цариград во Анадолија. Но Василиск брзо ја изгубил популарноста во главниот град, додека Зенон ги организирал малоазиските војници против него. 20 месеци подоцна Зенон се вратил на власт, поддржан од исавријците, го соборил од власт на узурпаторот Василиск и сурово ги казнил своите противници.
Во времето на Зенон бил ставен крај на Западната Римското Царство, по соборувањето на последниот цар Ромул Августул. Овој настан од повеќето историчари го одбележуваат како крајот на античката епоха.
Во септември 476 година, само неколку недели по второто искачување на престолот на Зенон, германскиот водач Одоакар го детонизирал на Ромул Августул во Равена. Тој имал избор или да владее преку некој цар, кого би го контролирал, или да владее како клиент на византискиот цар. Одлучил формално да му ја врати царската власт на византискиот цар Зенон во Цариград. Зенон го прогласил за воен командант (dux) на Италија и го ставил меѓу патрициите. Одоакар ковал златници во име на Зенон, со што покажувал дека ја почитува формалната власт на Византија. Неспособен да се меша во политиката на Одоакар, Зенон конечно го испратил Теодорик против него.
Војна со Готите
Во управувањето на Зенон се водат многу конфликти со готските водачи во Мизија и Панонија. Балканските провинции на империјата биле жртва на постојаните упади на варварите. Уште во 474 година готскиот предводник Теодорик Страбон кренал востание и учествувал во превратот против Зенон. Подоцна царот безуспешно се обидувал да го привлече на своја страна друг готски војвода - Теодорик Амал. Според Јован Антиохиски, Зенон ги повикал Бугарите за сојузници, но мизиските Готи успеале да се заштитат од Бугарите и повторно кренале востание. Востанието продолжило до 487 година кога Зенон склучил договор со Теодорик според кој Остроготите биле испратени во војна против Одоакар во Италија, каде добиле право да се населат и да основат своја држава. Со ова, готското присуство на Балканот завршило.
Внатрешни војни
Во 479 и 480 година поддржувачите на Маркијан, внук на царот Маркијан, кренале две востанија против Зенон, и тоа во престолнината и во Мала Азија. Во востанието во Цариград, Зенон излегол како победник, а Маркијан бил испратен во манасрир но подоцна повторно учествувал во заговор против власта. Во 484 година исавријскиот генерал Ил и повторно Верина, тешта на Зенон, застанале против царот, обидувајќи се да го наметнат неговиот соперник Леонтиј на престолот, но тие конечно биле разбиени во Мала Азија четири години подоцна.
Во 482 година Зенон го издал едикт Енотикон (Henotikon, "Покајание") со цел да го реши спорот меѓу монофизитите и православните христијани. Во едиктот биле објавени решенијата од првите три вселенски собори, но најважното прашање за Христовата природа намерно не била засегната. Потпишувањето на "Енотикона" од египетскиот патријарх Акакиј станало повод за негово анатемосвање од папата Феликс. Така започнала т.н. Акакиева шизма која траела 35 година, во кој период немало никаков контакт меѓу источната и западната христијанска црква. Зенон во тоа време станал еден од најомразените цари во Цариград, што најмногу се должело на неговото потекло и постојаните немири во власта.
Зенон починал на 9 април 491 година, веројатно како последица на епилепсија. Според легендата Зенон се разбудил три дена по погребот, но никој не посакал да одговори на плачот за помош и да ја отвори гробницата.
Младен Бркиќ
Младен Бркиќ (српска кирилица: Младен Бркић; роден на 30 октомври 1980 година) е професионален српски фудбалер кој игра на позицијата како напаѓач.
Аполонија Фиер
Бркиќ за прв пат се претставил во првенството на Република Албанија во сезоната 2008-09 каде постигнал 9 гола на 30 натпревари со тимот на Аполонија Фиер. Тој успеал да се подобри во текот на следната сезона, постигнувајќи 15 гола на 30 натпревари, пропуштајќи ја „Златната копачка“ на Даниел Џафа за само 3 гола. Во јануари 2010 година бил именуван за нов капитен на тимот.
Бркиќ бил позајмен на тимот на Динамо од Тирана за учество на клубот во Лигата на Европа на УЕФА. Бркиќ играл за новиот тим на првиот натпревар од првото квалификациско коло против екипата на ФК Лахти. Овој натпревар завршил со резултат од 4:1 за финската екипа.
Скендербег Корча
На 14 август 2010 година, Бркиќ потпишал со екипата на Скендербег од Корча едногодишен договор вреден 50.000 евра. Тој постигнал гол на пријателски натпревар само четири дена подоцна против екипата на Поградеци. Својот прв хет-трик (три голови на еден натпревар) во албанската Суперлига го постигнал на 24 октомври 2010 година во победата со 5:1 на домашен терен над тимот на Кастриоти од Крује во осмото коло од првенството. По овој подвиг следеле погодоци против Динамо од Тирана и Беса од Каваја со што бројот на реализации достигнал 7 гола. Првиот дел од сезоната го завршил како најдобар стрелец на тимот на Скендербег со вкупно 8 гола од 16 натпревари. Дополнителниот еден гол бил постигнат во натпревар од Купот на Албанија. Бркиќ заминал од клубот во месец јануари.
Динамо Тирана (како позајмен играч)
Во јануари 2011 година Бркиќ се приклучил како позајмен играч на тимот на Динамо од Тирана, враќајќи се во главниот град по две и пол години. Како дел од трансферот, во спротивен правец заминал албанскиот играч за врска Ѓерѓи Музака.
Фљамуртари Валона
Бркиќ ги договорил личните услови и преминал во клубот на Фљамуртари на 15 септември 2011 година со потпишан едногодишен договор. Неговата играчка магија во Црвено - Црните била краткотрајна, бидејќи не постигнал голови на цели 10 лигашки натпревари. По долг период, тој сепак постигнал еден гол за клубот во куп натпревар против нисколигашкиот противник Билиш Спорт. Во првите денови од месец јануари Бркиќ го напуштил клубот со раскинување на договорот.
Залаегерцег ТЕ
На 15 март 2012 година, по три месеци како слободен играч, Бркиќ ја напуштил Албанија и се приклучил на тимот на Залаегерцег ТЕ од првата унгарска лига Немзети Бајноксаг I. Потпишал договор до крајот на сезоната 2011-12 и го носел дресот со бројот 11. Бркиќ само по два дена од потпишувањето на договорот подоцна влегол во игра како замена во последните минути од нерешениот натпревар против тимот на Шомбатели Халадас. Резултатот бил 1:1. Неговиот прв постигнат гол за клубот бил на вториот натпревар на 24 март против екипата на Вашаш СЦ, постигнувајќи погодок со удар во 76 минута. Со овој гол неговиот тим имал моментално водство, но сепак на крајот екипата била победена со резултат од 3:2. Овој натпревар се играл на стадионот Иловски Рудолф. Бркиќ ја завршил својата кратка сезона во Унгарија со 8 настапи и постигнувајќи еден гол. На крајот на сезоната клубот на Залаегерцег ТЕ испаднал во Втората фудбалска лига на Унгарија откако завршил на последното место во првенството.
Лачи
Бркиќ на 29 август 2013 година направил трансфер во албанската суперлига во тимот на Лачи, враќајќи се во Албанија по цели две сезони. Својот прв натпревар го имал на 14 септември во првото коло од новата сезона против екипата на Партизани од Тирана, при што имал завидна улога со асистенција за единствениот гол. Подоцна тимот на Лачи го победил натпреварот, а Бркиќ бил заменет со резервен играч. Тој постигнал гол на 6 ноември во куп-натпреварот против екипата на Елбасан, од пенал. Екипата на Лачи победила на тој натпревар со резултат од 2:0. Неговиот прв лигашки гол бил постигнат три дена подоцна кога неговата екипа победила со резултат од 0:2 против екипата на Кастриоти од Круја. Бркиќ го напуштил клубот 14 април следната година поради неговите лоши игри во текот на целата сезона. Во таа сезона тој постигнал само 4 гола во вкупно 25 лигашки натпревари.
Болскотна ѕвезда
Болскотна ѕвезда — променлива ѕвезда која претрпува силни и непредвидлливи промени во сјајноста во рок од неколку минути. Како и Сончевите блесоци, тие се должат на магнетната енергија складирана во атмосферата. Сјајноста се зголемува ширум целиот спектар, од рендгенските зраци до радиобрановите. Првите познати болскотни ѕвезди (V1396 Лебед и AT Микроскоп) се откриени во 1924 г. иако најпозната меѓу нив е UV Кит, чии блесоци забележани во 1948 г. Денес слични болскотни ѕвезди се класификуваат како променливи ѕвезди од типот на UV Кит (со кратенката UV) во ѕвездените пописи како Општиот каталог на променливи ѕвезди.
Највеќето болскотни ѕвезди се црвени џуџиња со слаба сјајност, но во поново време е утврдено дека блескањето може да се јави и кај кафеавите џуџиња, кои се помалку масивни. Најмасивните променливи ѕвезди од типот на RS Ловечки Кучиња (RS CVn) исто така прават блесоци, но овие се предизвикани од придружна ѕвезда во двоен систем која предизвикува заплетување на магнетното поле. Покрај тоа, болскотни појави се забележани и кај уште девет ѕвезди слични на Сонцето пред напливот на податоци за суперблесоци од вселенската опсерваторија „Кеплер“. Се предлага дека нивниот механизам е сличен на оној кај RS CVn-променливите по тоа што блесоците се предизвикани од придружник, поточно незабележана јупитеровидна планета во блиска орбита.
Блиски болскотни ѕвезди
Болскотните ѕвезди се по природа слаби, но се среќаваат до растојанија од 1.000 светлосни години од Земјата. На 23 април 2014 г. сателитот „Свифт“ ја пронашол најсилната, најврелата и најдолготрајната низа од ѕвездени блесоци, набљудувајќи го блиското црвено џуџе DG Ловечки Кучиња. Првичната епозида од оваа рекордна низа избуви била 10.000 пати помоќна од најсилниот забележан Сончев блесок.
Проксима Кентаур
Најблискиот ѕвезден сосед на Сонцето — Проксима Кентаур — e болскотна ѕвезда која повремено се засилува во сјајност поради магнетна активност. Магнетното поле на ѕвездата настанува со конвекција низ нејзиното тело, и произлезената болскотна активност создава вкупно рендгенско зрачење слично на Сончевото.
Волф 359
Друг близок сосед е болскотната ѕвезда Волф 359 (2,39 ± 0,01 парсеци). Оваа ѕвезда, наречена и Глизе 406 или CN Лав, е црвено џуџе од спектралната класа M6.5 кое оддава рендгенски зраци. Претставува болскотна ѕвезда од типот на UV Кит, и има релативно висока стапка на блескање.
Барнардова Ѕвезда
Барнардовата Ѕвезда е четврта ѕвезда по близина до Земјата. Таа е многу постара од Сонцето, со старост од 7–12 милијарди години. Долго се сметала за мирувачка. Сепак, во 1998 г. забележан е силен ѕвезден блесок, со што се покажало дека Барнардовата Ѕвезда е болскотна.
TVLM513-46546
TVLM 513-46546 е болскотна ѕвезда од типот M9 со многу мала маса, на границата меѓу црвено и кафеаво џуџе. Радиоастрономските податоци од опсерваторијата „Аресибо“ укажуваат дека ѕвездата прави блесоци на секои 7054 секунди.
Рекордни блесоци
Најсилниот ѕвезден блесок е забележан од ѕвездата II Пегаз. Набљудувањата направени со „Свифт“ укажуваат на присуство на тврди рендгенски зраци во добро утврден Нојпертов ефект, какви што се забележуваат кај Сончевите блесоци.
Џонатан Барнс
Џонатан Барнс (англ. Jonathan Barnes), (р. 1942) е британски филозоф, преведувач и историчар на античката филозофија. Предавал на Оксфордскиот универзитет 25 години, а потоа се преместил во Женевскиот универзитет. Предавал и на Сорбона во Париз, и во 2006 станал емеритус. Барнс е брат на романописецот Џулијан Барнс.
1693 во музиката
1693 година во музиката содржи некои значајни настани.
Население
Население во биологијата се подразбира група на единки од ист вид, кои населуваат одреден простор и кои можат меѓусебно да се размножуваат и да даваат потомство.
Во природата многу ретко можат да се најдат единки кои целиот свој живот го поминуваат одвоено. Единките кои живеат на едно исто подрачје воспоставуваат меѓусебни односи, како и односи со животната средина. На овој начин тие градат систем кој се нарекува население (во биологијата наречено и „популација“). Сите биолошки видови во природата постојат во облик на населенија, при што секој вид е претставен со одреден број во самото население. На пример, население сочинуваат сите глуварчиња на една ливада, диви свињи во една шума, како и лилјаците во една пештера.
Особености
Секое население е жив и динамичен систем. Таа непрекинато се движи како во просторот, така и во времето. Затоа може да стане збор за динамика на населението, при која под влијание на надворешните и внатрешните (внатре во населението) чинители се менуваат важните особености на населението.
Меѓу најважните одлики на население се:
Густина на населението
Густината на населението се изразува како број на единки (или нивна биомаса) на единица површина или волумен кој го населуваат. Во текот на времето, бројноста на населенијата значајно се менува во зависност од условите во животната средина. Кога ќе се стабилизираат одредени услови на средината, тогаш бројот на единки во населението може да нарасне до огромни размери, така што густината станува неподнослива, што води до наезда (на пример, на скакулци, губари или некои видови на пеперутки).
Просторен распоред
Единките од населението се на некој начин распоредени во своето станиште. Тој распоред зависи од условите кои постојат во стаништето. Така, распоредот на единките во просторот може да биде:
Случаен распоред постои кога условите во стаништето се еднакво поволни (тие се во својот оптимум). Рамномерниот распоред ретко се среќава и се јавува само ако условите на средината се подеднакво оскудни. Бидејќи условите во стаништето се ретко изедначени, најголем број од единките се собираат каде условите се поповолни. Резултат од ова е групниот распоред кој е и најчест во природата.
Родност и смртност
Родноста (наталитет) претставува зголемување на бројот на единки (полово или бесполово размножување). Тој е позитивен чинител на растот на населението. Можноста за создавање на нови единки е специфичен за секој вид и зависи од условите во животната средина. Некои видови даваат подмладок (потомство) еднаш во годината, други повеќепати, а некои се размножуваат постојано при поволни услови (како бактериите).
Смртноста (морталитет), пак, е негативен чинител на растот на населението. Тој најчесто е резултат од неповолните животни услови во средината (климатски чинители, поплави, пожари, каламитет или наезда од грабливци), но делумно и од антропогеното влијание (лов и риболов).
Старосен состав и бројност на населението
Старосниот состав го изразува бројот на одделните единки во одреден степен од нивниот развиток. Кога населението е младо, што значи дека во неа доминираат јувенилни единки, населението расте и бројно се зголемува. Доколку таа е стара, поголем број од единките се во своето старо доба, а населението или стагнира или опаѓа (негативен раст).
Поврзано
Penduduk
Национални паркови во Македонија
Во Република Македонија постојат четири национални парка:
Национален парк Пелистер
Националниот парк Пелистер се наоѓа во југозападниот дел на Република Македонија и зафаќа површина од 12.500 хектари. Прогласен е во 1948 година како прво заштитено природно добро во Република Македонија. Се одликува со поголем број врвови и возвишенија повисоки од 2.000 метри, кои меѓу себе се раздвоени со длабоки долини. Највисок врв е Пелистер (2.601 м). Од земјишните облици на Пелистер највпечатливи се т.н. камени реки. Тоа се наклони на релјефот исполнети со блокови од стени со различен состав. Од хидрографските објекти, со посебна природна привлечност се двете леднички езера — Големото и Малото Езеро на Пелистер, познати како „Горски Очи”. Растителниот свет на Пелистер е мошне разнообразен, па оттаму и неговото специфично ботаничко значење. Тука растат 88 дрвни видови, што претставува 29% од вкупната дендрофлора на Македонија. Во растителноста на Пелистер се среќаваат 21 растителна заедница, од кои 8 се шумски а 13 тревни заедници. Од шумските дрвни видови најголема вредност има моликата - автохтон вид на петоигличест бор со терциерна старост којшто расте само на неколку планини на Балканскиот Полуостров. Висинската амплитуда на распространувањето на моликата на Пелистер е од 600 до над 2200 метри. НП Пелистер претставува класично наоѓалиште за повеќе од 20 растителни видови, од коишто 2 се локални ендемити. Од ‘рбетниците се среќаваат: 10 видови водоземци, 15 влекачи, 91 вид птици и 35 видови цицачи. Од рибите, значајно е да се истакне присуството на пелистерската ендемска поточна пастрмка (Salmo trutta peristericus) и пелагониската поточна пастрмка (Salmo trutta pelagonicus).
Национален парк Маврово
Националниот парк Маврово зазема простор од 73.088 хектари и најголем е меѓу трите национални паркови во Македонија. Прогласен е за национален парк во 1948 година. Во границите на паркот се опфатени планините: Кораб, Дешат, југозападните ограноци на Шар Планина, поголем дел од Бистра и северните делови на Крчин. Средишниот дел на националниот парк го зафаќа долината и сливот на реката Радика. Во границите на паркот се среќаваат голем број на интересни морфолошки форми: речни долини, клисури, водопади, карстни полиња, ували, вртачи, пештери, циркови, леднички езера, разни видови на денудациони облици и сл. Од растителноста на паркот најголема застапеност има заедницата од горска букова шума. Како резултат на големата издиференцираност на релјефот, националниот парк Маврово се одликува со извонредно флористичко богатство, коешто се состои од над 1.000 видови виши растенија, од кои, 38 се дрвни видови, 35 грмушки а околу шеесетина се ендемски, реликтни или ретки видови. НП Маврово претставува класично наоѓалиште за 7 растителни видови, единствено е наоѓалиште во Македонија за 12 ретки растителни видови а во границите на паркот се сретнуваат уште 33 видови растенија коишто се многу ретки во останатите делови на Македонија. Фауната на националниот парк Маврово исто така се одликува со значителна разноликост. Таа се состои од 140 видови птици, од кои, позначајни се: сивиот сокол, орелот крстач, суриот (златен) орел, шумскиот буф, големиот буф, ливадската еја, степската еја, како и 11 видови водоземци, 12 видови на влекачи и 38 видови цицачи. Од цицачите најважни се: мечката, рисот, дивокозата и дивата мачка.
Национален парк Галичица
Националниот парк Галичица се наоѓа во југозападниот дел на земјата и ги дели Охридското и Преспанското Езеро. Зафаќа поголем дел од планината Галичица (22.750 хектари) и е прогласен во 1958 година заради особените природни убавини и карактеристичниот растителен и животински свет на шумите и шумските предели. Се одликува по положбата што ја зазема меѓу двете езера, потоа, по разгранетата орографија и интересните геоморфолошки облици (длабоки долови, разни видови на карстни форми и леднички земјишни облици). Националниот парк Галичица особено се истакнува по големото флористичко богатство. Тука допираат ареалите на голем број видови растенија, претставници на различни флорни елементи, од коишто некои овде ја достигнуваат северната, односно јужната граница на своето распространување, или пак источната или западната граница. Наоѓалиштата за некои од растителните видови на Галичица се единствени за територијата на Република Македонија. На територијата на паркот се застапени 37 растителни заедници, од кои 20 се шумски. Националниот парк Галичица претставува класично наоѓалиште за 20 видови виши растенија (Cormophytae) од коишто 12 видови се познати само за планината Галичица и за крајбрежјето на Охридското и Преспанското Езеро и претставуваат локални ендеми. Од фаунистички аспект, на подрачјето на националниот парк Галичица регистрирани се 26 ендемски видови. Посебно е интересна бројноста на пеперудите - 1.644 видови, што претставува огромна концентарција за толку мал простор. Според бројната застапеност на 30 видови водоземци и влекачи, Националниот парк Галичица е приближно на исто ниво каква што е застапеноста на херпетофауната на целата територија кај некои од средноевропските земји (Германија, Швајцарија, Австрија и др.). Класата птици на Галичица е застапена со 266 видови, што претставува 84% од вкупната македонска орнитофауна, додека пак бројноста на цицачите (51 вид) претставува 62% од вкупната фауна на цицачи во Македонија.
Палута Бадунова
Палута Алијаксандрана Бадунова ( Палута Аляксандраўна Бадунова  ; 7 септември 1885 – 29 ноември 1938) била клучна женска политичка фигура во белоруското движење за независност на почетокот на 20 век. Таа била единствената жена во Радата на Белоруската Демократска Република, а подоцна станала жртва на советските репресии во Белорусија .Познато е дека Бадунова студирала пред револуцијата на Московскиот универзитет. Таа се приклучила на белоруската социјалистичка Храмада и била член на Централниот комитет во 1917 година. Таа имаше многу важни позиции во Владата на Белоруската Демократска Република, пишуваше опширно и учествуваше во преговорите со Полјаците и други политички партии и групи.
Раните години
Бадунова е родена во градот Навабелица (сега една од областите Хомиел ). Нејзиниот татко, Александар Восипавич, изнајмил мал имот, кој бил главен приход на семејството и одгледал седум деца - два сина и пет ќерки. Завршила двокласно училиште во Бујничи, во близина на Махилиот, по што ги положила испитите со професија матична наставничка по руски јазик и географија. Во 1905 година започнала да работи во училиштата во областа Гомел. Во 1914-1917 година студирала на повисоките историски и литературни курсеви во Петроград, студирајќи литература, историја и географија.
Револуционерни и националистички активности
Во Петроградскиот совет на работнички и воени заменици била избрана како студент. Веројатно таму го запознала заменикот Змициер Жилунович и (можеби под негово влијание) се приклучила на Белоруското социјалистичко друштво (БСГ). Во јуни 1917 година била избрана за член на ЦК на БСГ. Во јули, весникот „Волнаја Белорусија“ кој објавил за нејзиното патување во Буда-Кашалев и Хомиел, каде што таму водела партиска работа. Од 5 август 1917 година, таа била член на ревизорската комисија на Централниот совет на белоруските организации во Минск. Во август 1917 година, Бадунова била меѓу основачите на Белорускиот синдикат на наставници. Извесно време (до 3 март 1918 г.) раководила со белоруското училиште бр.20. Таа, исто така, учествувала во работата на Првиот себелоруски конгрес.
На 21 февруари 1918 година, таа се приклучила на Народниот секретаријат на БНР, станувајќи народен секретар за старателство во првата влада на Белорусија. Како народен секретар, таа го потпиша актот од 25 март. Откако претставниците на БНР (Ј. Лесик, Јазеп Варонка, Раман Скирмунт, итн.) испратија телеграма до Вилхелм II, Бадунов бил отповикан од функцијата народен секретар од левото крило на Друштвото. На 1 мај 1918 година, заедно со Тамаш Хриб, таа го објавила создавањето на посебна фракција на социјалистичките револуционери во рамките на Советот на Белоруската Народна Република и со тоа стана ко-основач на Белоруската партија на социјалистичките револуционери (БПСР), секретар на Централниот комитет на партијата. Истиот ден, таа се приклучила на Комисијата за бегалци на Советот, а во август станала претседател на Комисијата за национално единство. Таа учествувала во отворањето на белоруските детски засолништа и училишта и служела како претседател на белоруското женско добротворно друштво Цјотка, организирано во Минск на 4 мај 1918 година.
На 12 ноември 1919 година била избрана за заменик-претседател на Народниот совет на БНР. Социјалисти-револуционерите тргнаа на патот на вооружената борба во сојуз со болшевиците против полските окупатори. На 20 ноември 1919 година, Бадунова зборуваше против кабинетот на Антон Лукиевич. На 13 декември, на организациониот состанок, таа прочитала декларација дека Советот на БНР ги прекинувала врските со буржоазијата, ја соборува буржоаската власт, создава нова, револуционерна на чело со Ваклау Ластоуски и оди во илегала. На овој состанок таа била избрана за заменик претседател на Советот на БНР.
Полјаците веднаш почнаа да апсат СР (вклучувајќи ги Ластоуски и Јазеп Мамонка ), но тие ја заробиле Бадунова дури во февруари 1920 година. Кратко време била задржана во затвор. Откако се ослободила, ја преминала Березина и се упатила кон Смоленск. Не наоѓајќи заеднички јазик со раководството на болшевиците од Литванија и Белорусија, таа отишла во Москва. Во април 1920 година, како претставник на БПСР, водела преговори со Централниот комитет на РКП(б) во Москва.
На крајот на мај 1920 година, Бадунова го пријавила своето патување во Москва до Президиумот на Советот на БНР и Советот на министри во Рига. На 31 мај 1920 година, таа ги потпишала резолуциите на конференцијата на членовите на БПСР за доверба во политиката на кабинетот на Ластоуски и министерот за надворешни работи на БНР, Ја. Ладнов. Во тие денови таа учествувала во работата на организациското биро за свикување на Државното собрание во Рига и на конференцијата на белоруските државни и јавни личности. Бадунов и Ј. Белевич се обиделе да се приклучат на вонредната мисија на БНР во Москва, која ја предводеше Васил Зачарка, но московската влада не им доделила акредитација. Покрај тоа, здравјето на Бадунова било значително лошо од туберкулозата што ја добила за време на нејзиното затворање од страна на Полјаците, и таа морала да помине терапија на лекување во одморалиште на брегот на Рига.
Бадунова се вратила во Минск до 6 ноември 1920 година. Таа се приклучила на работата на Социјалистичко-револуционерниот белоруски работнички клуб. На конгресот на БССР на 25 декември 1920 година, таа ја бранеше политичката линија на маневрирање кон советската влада, сметајќи дека е можно да се трансформира БССР во суверена национална држава. Делегатите ја избрале Бадунова за член на ЦК на БПСР.
Ноќта меѓу 16 и 17 февруари 1921 година, пред склучувањето на Договорот од Рига, за време на кампањата за присилна „ликвидација на БПСР“, Бадунова беше уапсена, заедно со другите членови на партијата, од болшевиците. Таа, шефот на десното крило на партијата СР, беше обвинета за врски со подземни организации во провинциите Витебск, Смоленск и Хомиел, како и со организации од другата страна на советско-полскиот фронт. За време на нејзиниот престој во притвор, нејзиното здравје значително се влошило. На 16 август 1921 година била ослободена.
Живот во егзил и враќање
На новогодишната ноќ 1923 година таа илегално ја преминала полската граница и отишла во Вилнус. Околу еден месец подоцна била уапсена од полската жандармерија за да го дознае нејзиниот идентитет и да се врати во СССР. Дури во август таа била ослободена од апсење со барање веднаш да ја напушти територијата на Полска. Но, пред да замине од Полска, Бадунова успеала да се сретне и да зборува пред фигурите на белоруското национално движење во Вилнус, Данциг, за чудо избегнувајќи го притворот.
Во 1923-1925 година живеела во Прага. Во овој период таа влегла во Украинскиот Висок педагошки институт, оттогаш преименуван по Михаило Драхоманов, но не можела да ги заврши студиите поради лошата здравствена состојба и честите болести.
Бадунова била потресена од веста за ликвидација на БПСР, со одлука на партискиот конгрес, што се одржа во Минск во октомври 1924 година. Таа почнала да страда невропсихијатриски болести.
Поддржувач на Ластоуски, таа се спротивстави на кабинетот на А. Цвикевич. Таа заедно со Момонка на 14 октомври 1923 година побарала да се свика Президиумот на Советот на БНР и да се реши прашањето за владата, но П.Пјотра Кречеуски и Захарка не се согласиле со тоа. Бадунова, Хриб, Бадунова и Мамонка потоа го објавиле „Огласот“ на Бирото на Централниот комитет на Партијата на социјалистичките револуционери дека владата на БНР и Рада не постојат. Овој документ предизвикал негативна реакција кај СР.
Репресија и смрт
Првиот бран на репресија против белоруската интелигенција, кој започнал во 1930 година, не влијаело на Бадунова, можеби поради нејзиното здравје. Во 1930 година, таа се вратила во Хомиел. Работела како учителка во училиште во Новобелица и предавала курсеви по белоруски студии во Хомиел. Живеела од поддршката на нејзиниот брат Александар. Наоѓајќи се во тешка ситуација, Бадунова сакала да го напушти СССР во 1932 година, но не добила дозвола.
Во летото 1937 година започна нов бран на репресија. На 3 септември 1937 година Бадунова била уапсена. На 30 ноември 1937 година, „специјалната тројка“ на НКУ на БССР ја осуди на десет години во работни логори. Бадунова била обвинета за тоа што таа, заедно со другите поранешни СР, раководела со подземниот Централен комитет на БПСР. На 25 мај 1938 година, посебен состанок на НКВД ја осудил на смртна казна. Таа била застрелана на 29 ноември 1938 година во Минск. Локацијата на нејзиниот погреб е непозната.
Рехабилитација
Бадунова била рехабилитирана на 21 јуни 1989 година според одлуката на Президиумот на Врховниот совет на СССР за време на перестројката на Михаил Горбачов во јуни 1989 година поради отсуство на кривично дело. Сепак, и покрај петициите на активистите да се именува улица во Хомиел по неа, во денешна Белорусија немало место за нејзина комеморација.
Филм
Во 2012 година бил снимен документарен филм за Бадунова „Палута Бадунова - запомни и не заборавај“, во режија на Валери Мазински. Идејата да се направи филм им припаднала на Хамелчуците, особено на новинарката и историчарка Лариса Шчирјакова. Таа сама почнала да го снима според книгата на Валентина Лебедева, а потоа се свртеле кон Валери Мазински. Шчирјакова, член на белоруското здружение на новинари од Хомиел, ја одиграла главната улога. Во филмот глумеле и социјални активисти од Хомиел.
Чешката епизода од животот на Бадунова е снимена во Чешка - среде Чешка, во Мислиборици, во стариот замок. Снимањето се одвивала и на Универзитетот Чарлс. Премиерата на филмот се одржала во есента 2012 година на ТВ каналот „Белсат“.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://slounik.org/149410.html
Ејлин Гу
Ејлин Гу (родена на 3 септември 2003 г.), исто позната по нејзиното кинеско име Гу Ајлинг — скијачка во слободен стил, двократна олимписка златна медалистка и модел. Таа се натпреварува за Кина во дисциплините халфпајп, слоупстил и биг ер од 2019 година. Гу претходно се натпреварувала под знамето на САД во Светскиот куп во слободно скијање во сезоната 2018–19.
На 18-годишна возраст, Гу станала најмладиот олимписки шампион во слободно скијање, освојувајќи златни медали во дисциплините биг ер и халфпајп на Зимските олимписки игри 2022 во Пекинг. Таа е првата скијачка во слободен стил која освоила три медали на едни Олимписки игри.
1692 во музиката
1692 година во музиката содржи некои значајни настани.
Фин пија
Фин пија е стапчена цитра со резонирачки дел/тело со две до пет жици. Се смета за национален инструмент на Тајланд. Едножичната верзија (еднаква на камбоџиската Ксе диев) е фин намтао.
Кула (Стење)
Кула — археолошко наоѓалиште во преспанското село Стење. Претставува тврдина од среден век. Се наоѓа на 1 км југозападно од летувалиштето Царина на висок рид со зарамнето плато на кое се забележуваат остатоци од средновековна тврдина.
Северен Камаринес
Северен Камаринес е покраина на Филипините која е сместена во Бикол Регионот на островот Лузон. Главен град е Дает и граничи со покраинитр Кезон на запад и Јужен Камаринес на југ.
Демографија
Северен Камаринес има население од 458.840 жители. Јазикот Бикол е најзборуван заедно со Тагалог и Англискиот.
Административна поделба
Северен Камаринес е поделен на 12 општини.
Инфраструктура
Покраината има големо меѓународно пристаниште сместено во барангајот Осмења, 13 риболовни пристаништа со пазари и еден аеродром.
Певејски јазик
Дијалекти
Јазикот се зборува во регионот Мајо-Кеби Уест во Чад. Јазикот е составен од три дијалекта, ламејски, доејски и дариски. Јазикот се пишува на латиница.
Кокит
Кокит — река на подземнот свет во старогрчката митологија. Таа е река на плачот и на јачењето. Кокит е притока на Стикс и заедно со него се влева во реката Ахерон.
Кирхофови закони
Постојат неколку Кирхофови закони, сите се именувани според физичарот Густав Кирхоф: