cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Волшебниот прстен
„Волшебниот прстен“ — книга со естонски народни приказни, објавена во 1969 година од издавачките куќи „Наша книга“ и „Култура“. Книгата служела како лектира за петто одделение во основните училишта во СР Македонија.
Содржина
Книгата ги содржи следниве приказни:
NGC 979
NGC 979 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 979 се споменува и како ESO 246-23, MCG -7-6-14, AM 0229-444, PRC C-14.
Откривање
Објектот е откриен на 18 октомври 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 979 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 979 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 31 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 44° 31' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 979 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9614. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 389; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7558.
Вадозен извор
Вадозни извори се оние извори чија вода потекнува од врнежите.
Trust
Trust е првата нумера од седмиот студиски албум на Мегадет, насловен Cryptic Writings. Била издаден како сингл на 8 мај 1997 година, во две верзии на англиски и на шпански јазик.
Текстот во песната зборува за неуспешна љубовна врска поради меѓусебна неискреност. „Trust“ добила номинација за Греми награда во категоријата „Најдобра хеви метал изведба“ (1998).
Во изданието за латино-американскиот пазар, рефренот на песната е отпеан на шпански, но останатите строфи се на оригинилниот англиски јазик. И песната „Promises“ од албумот The World Needs A Hero (2001) била специјално снимена со текст на шпански јазик.
Dangerously in Love 2
„Dangerously in Love 2“ е песна напишана и продуцирана од американската Р&Б пејачка Бијонсе Ноулс и продуцентот Ерол Меккала, Џр. Баладата прво била снимена за третиот студиски албум на Destiny's Child, Survivor (2001), под името „Dangerously in Love“, со Ноулс како водечки вокалист, што претставувало една од малкуте песни на Survivor кои Ноулс ги пеела речиси соло. Песната подоцна била вклучена во првиот студиски албум на Ноулс, со неколку мали вокални и инструментални поправки. „Dangerously in Love 2“ е Р&Б-соул песна, чиј текст прикажува изјава за романтична опсесија.
Песната предизвикала генерално позитивен прием од музички критичари, кои ја истакнале неговата сличност со флагрантно оригиналната верзија на албумот на Destiny's Child, додека други коментирале дека песната успева ефикасно да ги покаже вокалните способности на Ноулс. „Dangerously in Love 2“ ѝ донела на Ноулс награда во категоријата најдобра женска вокална Р&Б изведба на Греми Наградите во 2004 година.
Дури и со недостаток на промоција, „Dangerously in Love 2“ се искачила на Билборд Хот 100 табелата во САД и на други Билборд табели кон крајот на 2004. Се искачила на педесет и седмото место на Хот 100 и на седумнаесеттото место на Хот Р&Б/Хип-Хоп Песни табелата. Ноулс За првпат ја извела песната на Греми Наградите во 2004. „Dangerously in Love 2“ била дел од сет-списокот на турнеите Verizon Ladies First Tour, нејзината Dangerously in Love World Tour, The Beyoncé Experience во Лос Анџелес и нејзината светска турнеја, I Am... Tour. Ноулс добила голем број позитивни критики за нејзинита настапи во живо на песната за време на нејзините турнеи.
Позадина и композиција
„Dangerously in Love 2“ била напишана од Бијонсе Ноулс и Ерол Меккала Џр. кој исто така и ја продуцирал песната. Песната за првпат оригинално се нашла на албумот од Destiny's Child, Survivor (2001), под името „Dangerously in Love“. Ноулс повторно ја снимила песната во SugarHill Studios во Хјустон, Тексас во 2003 за нејзиниот прв соло албум, Dangerously in Love. Нејзината верзија, која технички била наречена „Dangerously in Love 2“, содржи изменет аранжман. Таа е формирана како ремикс песна, но подоцна станала инспирација за насловот на нејзиниот деби албум. За песната не постои официјално музичко видео.
Според листовите со музика објавени на страната Музички Ноти ох Хал Леонард Корпорацијата, „Dangerously in Love 2“ е умерена Р&Б-тивка бура балада во среден ритам. Песната потекнува од жанрови на соул музиката. Напишана е во тоналитет од Еф-дур и се движи во умерени 100 удари во минута. Инструментите во песната се пијано и гитара, заедно со вокалите на Ноулс кои се движат од E♯3 до D5. Спенс Д. од страницата IGN Music напишал дека песната е искапена во сјајно пијано, со различен силен ритам и звук, кои дејствуваат како да се во конкуренција еден со друг.
Многу музички критичати забележале дека песната е музички многу слична со оригиналната истоимена балада која се наоѓа на албумот на Destiny's Child, Survivor. Спред текстот, во песната се работи за романтична опсесија, но не на опасен или луд начин. Ова е илустрирано во стиховите на рефренот: „I am in love with you (Јас сум заљубена во тебе)/ You set me free (ти ме ослободуваш)/ I can't do this thing (не можам да го направам ова)/ Called life without you here with me (Повикан живот без тебе со мене)[...]“. Споре Лиса Верика од Тајмс, „Dangerously in Love 2“ носи флагрантна сличност со работата на Џенет Џексон, во однос на перспективата да се биде „помалку склон кон флертување“.
Критички прием
„Dangerously in Love 2“ добил претежно позитивни критики од музичките критичари. Натали Николс од Лос Анџелес Тајмс кажала дека песната е само една од повеќето балади дизајнирани за да го демонстрираат „душевното пеење на Бијонсе, централниот мир на ѕвезденото Р&Б трио, Destiny's Child.“ Сал Кинкуемани од Слант Магазинот ѝ дал измешани оценки на песната, кажувајќи дека изгледала малку датирана и била „речиси копија на песната 'Dangerously in Love' од Survivor [што] е комплетно одвишно.“ Додека го опфаќал повторното обединување во 2004 година на Destiny's Child, списанието Џет ја сметало песната за голем хит на деби албумот Ноулс. Во статија на Тин Инк, песната била забележана како една од топ „бујните балади“ од албумот. „Dangerously in Love 2“ освоил награда во категоријата најдобра женска Р&Б вокална изведба на 46тите Греми Награди на 8 февруари 2004.
Успех на табелите
Верзијата од Ноулс се искачила на неколку Билборд табели. „Dangerously in Love 2“ за првпат се појавила на табелата во САД наречена Хот Р&Б/Хип-Хоп Песни на седумдесет и третото место на 3 јули 2004. Наредните седум недели, песната продолжила да се искачува на пониски места на табелата, сè додека не била прогласена за најдобар освојувач во 21 август 2004, заземајќи дваесет и осум места од седумдесет и еден до четириесет и три. Влезот на седумдесет и петтото место на табелата Радио Песни, го предизвикало и првото појавување на песната на седумдесет и шестото место на Билборд Хот 100 на 18 септември 2004. „Dangerously in Love 2“ се издигнала до бројот шеесет на Хот 100 табелата во следната недела што ја направило најголемата преселба на табелата, а на табелата за радио песни, песната го зазела педесет и деветтото место. Песната го достигнала својот највисок број на хот Р&Б/ хип-хоп песни на 25 септември 2004 година, а на бројот педесет и седум на Билборд Хот 100 на 2 октомври 2004 година.. На 14 јуни 2006, песната добила златна сертификација од снимачката индустриска асоцијација на Америка (2006) за повеќе од пет илјади продадени рингтонови. Од 6 октомври 2010, биле продадени преку 130,000 дигитални спуштања во САД ос песната.
Настапи во живо
Ноулс за првпат ја извела песната „Dangerously in Love“ на Пепси Арената во Олбани, Њујорк во 2001. Настапот бил дел и од светсктата турнеја на Destiny's Child за нивната турнеја World Tour. Ноулс исто така ја изведувала песната на Греми Наградите во 2004 на 8 февруари 2004, каде поесната освоила награда во категоријата за најдобра женска вокална Р&Б изведба. Ноулс тогаш била облечена во долг тиркизен сребрен фустан. Таа се позиционирала помеѓу краевите на една гиганта рамка за слика и ја пеела „Dangerously in Love 2“ како да живеела во сликата од масло. Била придружена од седумнаесет позадински пејачи, музичари и танчери. Кон крајот, таа ја држела отворена својата рака и гулаб ѝ слетал на нејзината испружена дланка. Џон Виедрхорн од MTV Вести коментирал дека настапот не бил „ништо помалку од екстравагантен.“
Ноулс исто така ја додала песната за нејзината прва соло-турнеја Dangerously in Love Tour, во Вимбли Арената во Лондон, Обединетото Кралство. Таму имала специјална изведба на песната која била подолга од 8 минути. За време на Verizon Ladies First Tour на која се нашле Алиша Кис, Миси Елиот и Тамиа, Ноулс ја извела „Dangerously in Love 2“ во Њујорк пред повеќе од 20,000 обожаватели. Пред да ја започне изведбата, таа ја прашала публиката дали некогаш била заљубена. Како што пеела, сè повеќе и повеќе обожаватели се приклучиле во помалечки и кружни платформи. Истовремено, снимка од оган од подот и долго, правоаголно споено видео од пламени и настапувачи, биле навидум поставувани на оган. Шахим Рид од MTV Вестите ја пофалил изведбата пишувајќи: „[Бијонсе] ги натерала њујорчаните да се радуваат исто како кога навивачите на Јенкис прославувале за трофејот кој го освоил тимот кога таа совршено ја погодуваше секоја висока нота кон крајот на 'Dangerously in Love 2'.“
Ноулс дополнително ја изведувала песната на голем број други места, вклучувајќи ја песната како дел од сет-списокот на The Beyoncé Experience во Лос Анџелес и I Am... Tour во текот на првите постојки на почетокот на турнеја. Во Лос Анџелес Бијонсе имала целосен настап на песната, облечена во долг фустан кој паѓал директно во нејзините нозе. Изведбата била дополнета со неколку машки и женски танчери и инструментација во живо. Џон Перлс од Њујорк Тајмс ја пофалил изведбата, изјавувајќи „На Бијонсе не ѝ треба овлекување од нејзиното пеење, кое може да биде кое може да биде воздушесто или металично, насолзено или опасно, скорострелно со продолжени слогови. Но, таа беше во постојано движење, во костими [...]“. Иако песната била изведувана на неколку датуми на I Am... Турнејата, не била вклучена во физичкото издание на турнејата. Песната исто така била изведувана за време на I Am... Yours на шоуто во 2009 во Лас Вегас, iзаедно со акустична верзија на „Sweet Dreams“ и преработка на песната од Анита Бакер, „Sweet Love“".
Кредити и личности
Кредити преземени од Dangerously in Love.
Тао те кинг
Дао де ѓинг или Тао те чинг (кин. 道德經, Dàodéjīng = даодеѓинг) првобитно познат како Лао-це — класичен кинески спис. Името му доаѓа од првите зборови на неговите два дела: тао „пат“, дел 1, и те „доблест,“ дел 38, плус чинг „пример“. Традицијата вели дека текстот е напишан околу 6 век п.н.е. од страна на таоистичкиот мудрец Лао-це (или „Стариот Учител“), чуварот на записите на судот на династијата Зоу, и текстот во Кина е познат по неговото име. За вистинското авторство и времето на настанување на оваа книга сè уште се дебатира.
„Тао Те чинг“ е основата на таоистичката школа на кинеската филозофија, а текстот извршил силно влијание и врз други школи, како на пример неоконфуцијанството. Оваа древна книга е исто така централна за кинеската религија, не само за таоизмот, туку и за кинескиот будизам. Бројни кинески уметници, поети, сликари, калиграфи, па дури и градинари го користат „Тао Те чинг“ како инспирација. Влијанието на оваа книга е проширено и надвор од Источна Азија, и веќе постојат илјадници преводи на разни јазици.
Насловот
Постојат повеќе можни преводи на насловот на оваа книга:
Внатрешната структура
„Тао Те Чинг“ е краток текст со околу 5.000 кинески знаци поделени во 81 оддел. Постојат сомневања дека поделбата на секции е подоцна извршена, заради полесно коментирање или памтење на текстот, и дека оригиналниот текст бил пофлуидно организиран. Стилот на пишување е лаконски, често двосмислен, повремено се појавува рима, а идеите кои се тешки за сфаќање се дадени поетски.
Историска автентичност
„Тао Те Чинг“ му се припишува на Лао-це, чие пак историско постоење е предмет на научна дебата. Неговото име, со значење „Стариот учител“ дава дополнителна контроверза во целата работа.
Лингвистичките проучувања на користениот вокабулар во текстот, како и на шемата на користените рими, ја датира книгата околу доцниот 4 век п.н.е. и почетокот на 3 век п.н.е. Некои западни научници, кои го оспоруваат историското постоење на Лао-це, тврдат дека книгата „Тао Те Чинг“ е всушност збирка од различни автори. Спротивно на нив, кинеските научници го прифаќаат постоењето на Лао-це како историска фигура, но сметаат дека легендите поврзани со него се претерани.
Во едно сите се согласуваат - „Тао Те Чинг“ има долга и сложена историја.
Главните верзии
Постојат многу преводи на „Тао Те Чинг“, но неколку се сметаат за главни. Тоа се: верзијата на Јан Зун (80 п.н.е. – 10 н.е.), од времето на династијата Хан; верзијата на Хешанг Гонг (202-157 п.н.е.) за кого се смета дека живеел во време на Императорот Вен од Хан; верзијата на Ванг Би, познатиот филозоф од времето на „трите кралства“, (226 – 249 наша ера).
Во 1973 година археолозите откриле копии на стари кинески книги во гроб датиран од 168 г. п.н.е. Во нив се содржани речиси комплетни копии на книгата на Лао-це, со тоа што двете главни секции се подредени обратно. Научниците врз основа на калиографијата веруваат дека овие копии може да се датираат околу првата и третата декада од 2 век п.н.е.
Во 1993 година, најстарата позната верзија на текстот, пишувана на бамбусови таблички, е пронајдена во гроб блиску до Гуодиан во Јингмен, и се смета дека потекнува од пред 300 години п.н.е. Оваа верзија е испишана на 800 парчиња бамбус, со вкупно повеќе од 13.000 карактери, од кои 2.000 соодветствуваат со „Тао Те Чинг“, а вклучуваат и 14 претходно непознати стихови.
Интерпретација на темите
Во зависност од тоа како се толкува „Тао Те Чинг“, некои двосмислени делови имаат пвоеќеслојно значење – од совети за владетелот, до практична мудрост за обичниот човек. Сепак, централна тема е Тао.
Овие познати први стихови од „Тао Те Чинг“ тврдат дека Тао е неопислив, т.е. безимен, дека е зад сè, и го надминува говорот (именувањето). Преку изразот Тао се опишува состојбата на постоење пред времето и просторот, односно апстрактната космогонија.
Вечното враќање кон изворот на сè е една од темите на книгата.
„Тао Те Чинг“ се фокусира и врз почетоците на општеството, опишувајќи ги златните времиња од минатото кои можат да се споредат со идеите на Жан Жак Русо. Проблемите на човекот се појавуваат после „изумот“ на културата и цивилизацијата. Описот на среќните времиња го среќаваме во делот 80:
Голем дел во „Тао Те Чинг“ е посветен на уредување на државата, како и совети за мудрецот кој треба да го советува владетелот („Зошто луѓето гладуваат? Затоа што водачите ги јадат парите од данокот, затоа луѓето гладуваат“ /дел 75). Потоа себеспознанието како највисока мудрост, како и смирувањето на умот и ослободувањето од желбите („Испразни се од сè. Дозволи умот да се смири. Умот на оној што ја знае постојаноста е отворен. Тој што има отворен ум, тој е искрен“ /дел16).
Мудри изреки
Еве некои од вечните мудрости на „Тао Те Чинг“:
Тао Те Чинги христијанството
Христијанските мисионери биле меѓу првите луѓе од Запад кои го проучувале текстот на „Тао Те Чинг“, па не е чудно што барале поврзување меѓу таоизмот и христијанството. Извлекле многу паралели меѓи Новиот завет и „Тао Те Чинг“, како на пример „Љубете ги непријателите свои; правете им добро на оние што ве мразат„ (Лука 6:27) и „Награди ја горчината со грижливост“ (дел 63).
Посебно, цели два дела од „Тао Те Чинг“ се земени како потврда на христијанските теми. Делот 42 се сфаќа како потврда на тројството: „Тао го зачна едното. Едното ги зачна двете. Двете ги зачнаа трите. Трите ги зачнаа десетте илјади нешта.“ Во потрагата по сличности меѓу христијанството и текстот на Лао-це е отидено дотаму што во кинеските зборови кои го сочинуваат делот 14 се бара потврда на светото име на бога – Јахве: „Гледај, но не можеш да го видиш – тој е над обликот. Слушај, но не можеш да го чуеш – тој е над звукот. Допирај, но не можеш да го фатиш – тој е недопирлив.“
Денешните истражувачи продолжуваат да пронаоѓаат сличности меѓу таоизмот и христијанското учење. Дури напишани се и книги со наслов како на пример „Тао Те Чингза христијани“ (од Пол Бренан).
Критичарите на оваа истражувачка идеја обвинуваат дека сличностите се појавуваат поради тоа што речениците кои се споредуваат се извадени од контекст, како и тоа дека се занемарува кинеската религиозна пракса. Деловите кои се неспоредливи со христијанската доктрина потполно се занемаруваат, како што е делот 5: „Небото и Земјата се непристрасни... Тие ги гледаат луѓето како да се кучиња од слама.“
Преводи
„Тао Те Чинг“ е преведен на повеќе од 250 западни јазици. Тој е како „голема сложувалка која секој сака да ја намести.“
Повеќето преводи се извршени од луѓе кои се интересираат за кинеската мисла и филозофија, и кои се обидуваат да ја пренесат вистинската смисла на кинескиот текст до своите читатели. Преводи кои се сметаат за непопуларни, обично содржат интерпретации на текстот од самиот преведувач. Се смета дека таквите преводи не се раководат според историјата на кинеската мисла, и според тоа многу застрануваат од оригиналниот текст, или само пренесуваат некои од западните фантазии.
Тешкотии при преводот
„Тао Те Чинг“ е пишуван на класичен кинески јазик, кој е тежок за разбирање дури и за добро образовани Кинези. Алузиите во текстот кои биле јасни во времето на Лао-це, денес потполно се губат, а тука е и проблемот со неодреденоста и двосмисленоста на зборовите што се користени во „Тао Те Чинг“.
Бидејќи во класичниот кинески јазик не се користат интерпункциските знаци, често е нејасно каде завршува една и започнува друга реченица. Затоа, ако започнете со реченицата неколку зборови понапред или поназад, може да добиете сосема поинакво значење
NGC 2856
NGC 2856 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2856 се споменува и како UGC 4997, MCG 8-17-93, CGCG 238-47, IRAS 09208+4927, Arp 285, KUG 0920+494B.
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2856 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2856 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 24 м 16,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 49° 14' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 134°.
Симона Фишер-Хјубнер
Фишер-Хјубнер е членка на Советот за сајбер безбедност во Шведската агенција за граѓански непредвидени состојби (МСБ) од 2011 година. Покрај тоа, таа е шведска претставничка на IFIP Техничкиот комитет 11 за безбедноста на информациите и приватноста и координаторка на шведската мрежа на докторанти за ИТ безбедност (SWITS).
Рошја де Секаш
Рошја де Секаш (Roşia de Secaş, Rothkirchen) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.696 жители.
Космос-1799
Космос-1799 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 ноември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1799 бил комуникациски сателит.
Микола Мозговиј
Микола Мозговиј (Микола Мозговий; 1 септември 1947, с. Сарнив, Волочиски реон, Хмелничка Област - 30 јули 2010, с. Кијлив, Бориспиљски реон, Киевска област) - украински поп-пејач, текстописец, Народен уметник на Украина (1993).
Креативен придонес
Автор на песни базирани на зборовите на украинските поети:
Песни со нивните зборови:
Пасати
Пасати се постојани ветрови кои дуваат од 300 СГШ и 300 ЈГШ кон екваторот, односно од области со висок атмосферски притисок кон области со низок атмосферски притисок. Поради Земјината ротација тие скршнуваат кон запад. Често имаат слоеви, со површински слој кој станува сè повлажен и нестабилен како што воздухот се движи кон екваторот. Над него постои покривниот слој, кој е сув и стабилен. Пасатите се познати за обезбедување пат преку Атлантикот за бродовите, уште од ерата на истражување. Главна улога играат и во Тихиот Океан.
Св. Климент (Волино)
'''Св. Климент''' — археолошко наоѓалиште во селото Волино во областа Дебрца. Претставува некропола од римско време. Во северозападниот дел на селото, во дворот на Никола Спироски и во непосредната околина, на крајот на минатиот век биле откриени две надгробни плочи со старогрчки натписи, кои подоцна од страна на Н. ВулиЌ биле пренесени во Археолошкиот музеј во Скопје. Во дворот на сопственикот се гледаат мермерни плочи, фрагменти од керамички садови, обработен бигор и друго. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид и во Музејот на Македонија во Скопје.
Кубањска Народна Република
Кубањска Народна Република (КНР) или Кубанска Национална Република (КНР), (руски: Кубанская Народная Республика; украински: Кубанська Народна Республiка) — поранешна анти-болшевичка држава за време на Руската граѓанска војна, која ја опфаќа територијата на денешниот Кубањ во Русија.
Републиката била прогласена од Кубањската Рада на 28 јануари 1918 година и ја прогласила својата независност на 16 февруари. Ја опфаќала целата територија на поранешната Кубањска област на Руското Царство. За време на својата кратка независност, таа неуспешно се обидела да се обедини со Украинската Народна Република и Демократска Република Грузија. Кубањската Народна Република била де факто окупирана од силите на Антон Деникин на 6 ноември 1919 година, пред да биде целосно окупирана и анектирана од Советите во пролетта 1920 година.
Сушица
Сушица може да се однесува на:
Кристина Едстрем
Кристина Едстрем (Kristina Edström; р. ) — професорка по неорганска хемија на Упсалскиот универзитет, Шведска. Таа исто така служи како раководител на Ангстремовиот центар за напредни батерии (BCABC) и претходно била и продекан за истражување на Факултетот за наука и технологија и претседател на програмата за истражување STandUp за енергија.
Монферо
Монферо — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 172.43 км2, население од 2.490 жители (2005) и густина од 14,44 жит./км2.
Товар на докажување
Товарот на докажување (лат. onus probandi) е обврската да се промени во сопствена корист наводниот заклучок којшто претставува спротивно мислење (ова може да се сфати или во негативна или во позитивна смисла). Докажување може да се постигне само со докази.
Под латинската максима necessitas probandi incumbit ei qui agit лежи основното правило кое вели „неопходноста да се докаже нешто лежи во рацете на оној што тужи“. Така, докажувањето вообичаено лежи на товар на странката којашто поднесува нова тужба. Исклучок на ова правило е кога постои случај prima facie.
Докажувањето е особено значајно прашање во областа на правото и науката.
Видови товари
Општоземено постојат два вида на товар :
Стандард на докажување
„Стандардот на докажување“ е нивото на докажување кое се бара во една правна постапка со цел да се докаже, т.е. да се убеди судот дека даден предлог е вистинит. Степенот на докажувње зависи од околностите во кои настанал предлогот. Типично, повеќето земји имаат две нивоа на докажување:
Покрај овие, САД воведе и трет стандард наречен стандард на јасни и убедувачки докази, кои се смета за средно ниво на докажување, кое се применува, најчесто во случаи во кои државата бара да се прекинат нечии родителски права.
Првиот обид да се изрази основаното сомневање беше направен од страна Симон во 1970 г. При обидот, таа на група студенти им претставила како изгледа едно судење. Половина од студентите решавале за виновноста или невиновноста на оптужениот. Другата половина сметајќи ја веројатноста, изразена во процент, решила дека оптужениот извршил криминал. Таа тогаш ја поврза најголемата веројатност за вина со пресудите кои го осудуваат оптужениот и најмалата веројатност за вина со ослободителните пресуди. Од ова, таа проценува дека границата за основано сомневање се наоѓа некаде меѓу највисоката веројатност за вина поврзана со ослободителна пресуда и меѓу најниската веројатност за вина поврзана со осуда. Од овие примери, Симон заклучува дека стандардот се наоѓа некаде 0.70 и 0.74.
Основано сомневање
Основано сомневање е низок стандард на докажување во САД со цел да се одлучи дали краток претрес од страна на полициски службеник или владин агент е неопходен. Значајно е да се забележи дека ова застанување и/или претрес мора да биде кратко; неговата деталност е пропорционална со и ограничена од нискиот стандард на докажување. Построг стандард на докажување (честопати веројатна причина) ќе се бара кога е неопходен подетален претрес. Во случајот Тери против Охајо (Terry v. Ohio, 392 U.S. 1; 1968). Врховниот суд во САД пресудил дека основаното сомневање бара специфично сомневање, сомневање кое може да се докаже, сомневање поврзано со определена личност или предмет, сомневање дека се планирало кривично дело. Чист погодок или „претчувтство“ не е доволна причина да претставува основано сомневање.
Основ за апсење
Веројатниот основ е релативно низок стандард на докажување, којшто се применува во САД да се утврди дали еден претрес, или налог, е оправдан. Исто така, се применува и при случаи во кои одлучува голема порота дали да покрене обвинение. Во контекст на граѓанското право, овој стандард често се применува кога тужителите бараат правен лек за нанесената штета. Во контекст на кривичното право, Врховниот суд на САД во случајот САД против Соколов (United States v. Sokolow), 490 САД. 1 (1989), утврди дека веројатниот основ бара „веројатност дека ќе се пронајдат докази за постоење на кривично дело“ кога одлучуваше дали службениците при Управата за управување со лекови имале причина да извршат претрес. Одлуките на судовите варираат кога треба да проценат што претставува „фер веројатност“, некои велат 30%, некои 40%, некои 50%.
Добра илустрација за овој вид сериско докажување може да се смета типична интеракција меѓу еден полициски службеник и еден граѓанин. Разгледајте ги следниве три интеракции:
→ не се бара никакво ниво на сомневање : средба меѓу полициски службеник и граганин без никакво противење → се бара причина за постоење основано сомневање : запирање предизвикано од страна на полицискиот службеник што би предизвикало едно разумно лице да почувствува дека не е слободно да си отиде
→ неопходен е веројатен основ : апсење.
Принцип на реалност
Овој принцип е стандард на докажување којшто се користи да се утврди дали може да се примени одредена кривична одбрана. Тестот опфаќа прашања дали една одбрана би била успешна ако се претпостави дека сите наведени факти се вистинити. Во повеќето случаи, товарот на докажување лежи единствено на страната на обвинителството, негирајќи ја потребата за каква било одбрана. Сепак, кога се јавуваат исклучоци и кога товарот на докажување е префрлен на страната на оптужениот, од него се бара да постави одбрана која што е „реална“. Два случаи кои може да придонесат вакво нешто да произлезе се, првиот кога е постои prima facie случај против обвинетиот, и вториот кога одбраната се вади на т.н афирмативна одбрана (која што го оправдува стореното дело), како што е самоодбраната.
Урамнотеженост на веројатностите
Урамнотеженоста на веројатностите, исто така позната како одмерување докази, е стандардот којшто е непходен при повеќето граѓански случаи. Стандардот е исполнет ако се претпоставува дека предлогот е повеќе вистински отколку лажен. За стандардот ефикасно да се задоволи потребно е да постојат повеќе од 50% дека предлогот е вистинит. Лорд Денинг, во Miller v. Minister of Pensions, едноставно го опишува тоа како „поверојатно“.
Јасни и убедувачки докази
Јасни и убедувачки докази е највисокото ниво на товар на убедување што некогаш било употребено при граѓанската постапка во САД. Да се докаже нешто со „јасни и убедувачки докази“, странката, на чијшто грб паѓа товарот на докажување, мора да ги убеди поротата или судијата дека значително е поверојатно тврдењата во суштина да се вистинити. Ова е понезначително барање од тоа „да се докаже дека за постоењето одредено зло е одговорен обвинетиот и никој друг“, коешто бара од поротата или судијата да бидат речиси сигурни во вистината на наложената проблематика, но е построго во однос на барањето кое го налага принципот на „одмерување докази“, којшто едноставно налага наведената проблематика да има далеку повеќе шанси да е вистинита отколку лажна.
Докажување вина без да постои основано сомневање дека обвинетиот е сторителот
Ова е стандард којшто се бара да го исполни обвинителството во повеќето кривични случаи во рамки на адверсативните системи како највисоко ниво на убедување. Ова значи дека предлогот претставен од државата мора да се докаже до тој степен така што нема да постои никакво „основано сомнение“ во разумот на едно лице дека обвинетиот е виновен. Сепак, може да постои сомневање, но само до степен којшто не би влијаел врз верувањето на едно „разумно лице“ дека обвинетиот е виновен. Ако сомневањето што е предизвикано влијае врз верувањето на една „разумна личност“ дека обвинетиот е виновен, тогаш поротата е незадоволена што се однесува до докажувањето вина на обвинетиот без да се предизвика никакво основано сомневање. Точното значење на зборовите како што се „основано“ и „сомневање“ вообичаено се дефинира во рамки на судската практика на релевантната земја.
Што всушност претставува товарот на докажување? Најпрво, мора да го разјасниме значењето на зборот „товар“. Најчестите поротници го толкуваат како тежина. Поротниците ја замислуваат државата во личноста на обвинителот како масивен предмет на неговиот грб што се обидува да го носи определено растојание по угорница – па, оттука, сме слушнале како адвокатите на одбраната велат дека државата носи „тежок товар“. Зборот „товар“ нема никаква врска со тежина, маса или други видови на физички пропорции – зборот едноставно означува одговорност. Одговорност на државата е да докаже дека обвинетиот е виновен. Нема никаква врска со степенот или интензитетот на докажувањето. Кој треба да ја докаже вината на обвинетиот? Државата. До кој степен мора да се докаже таа вина? Што значи тоа? Повторно се појавува проблем со зборовите употребени на чуден и специфичен начин. Зборот „beyond“ од оригиналната фраза значи подалеку или повеќе. Јасно е дека тоа не е она што всушност го означува во правна смисла. Државата не мора да го „носи товарот“ до некоја одредена точка која што претставува основано сомневање. Државата секако не се обидува да докаже дека постои повеќе од едно основано сомневање. Ако барем нешто се обидува да докаже, тоа е дека не постои основано сомневање, коешто би го поматило умот на поротникот или судијата. Зборот „beyond” во фразата „beyond a reasonable doubt“ значи „со исклучок на“.Тоа значи дека државата мора да го исклучи кое било основано сомневање за вината на обвинетиот. Едноставно кажано, фразата значи дека ако поротник или судија има основано сомнение, нивна должност е да предадат ослободителна пресуда. Од друга страна, ако поротник/судија немаат основано сомневање, за тоа дека државата ја исполнила својата одговорност на докажување, тогаш обврска на поротникот/судијата е да го прогласат обвинетиот за виновен.
„Што е основано сомневање?“ Упатувањата што обично ги добива поротата велат дека основано сомневање е сомневање засновано на некаква причина и здрав разум и типично ја употребуваат фразазата како „целосно сум задоволен “од и „сосема сум убеден“ во обидот да се задоволи стандардот на докажување. Овие напори наместо да ги решат проблемите, тие создаваат уште повеќе. На пример, да ги разгледаме фразите „целосно сум задоволен“ и „сосема сум убеден“. Една личност е задоволна кога е среќна, кога се чувствува задоволено, удобно. Секој би се навалил во својата фотелја по јадење, би се потчукнал по стомакот и би рекол, „е ова беше јадење кое ми направи задоволство“. Дали ова е тоа што државата мора до го направи - да понуди доволно докази за еден поротник да е задоволен, среќен и да му удобно со пресудата. Секако не. Од поротникот не се бара да би задоволен или среќен со пресудата. Од државата не се бара да произведе доволно докази за да елиминира секакво основано сомневање и да го задоволи поротникот или да елиминира секаква резервираност за тоа дали поротникот ја направил правилната работа. Задоволен во фразата „целосно задоволен“ едноставно значи убеден. Слично, модификаторите „целосно“ и „сосема“ не значат дека треба да бидете 100% сигурно во вината на обвинетиот. Стандардот на докажување не претставува апсолутна сигурност. Еден поротник е „целосно задоволен“ или „сосема убеден“ кога државата елиминирала секакво основано сомневање.
Ова правило гласи:
„Неуспехот да се повика сведок покренува претполагањето индиректно да се изведе мислење дека сведочењето на ваква личност нема да и оди во корист на странката што го повикала, но нема вакво претполагањето или изведено мислење дека сведокот не е достапен, или дека неговото сведочење е неважно или резултативно, или дека тој е подеднакво достапен на обете странки."
„Стандардот на основано сомневање игра значајна улога во американаската шема на кривична постапка. Тоа се смета за првично средство за намалување на ризикот на убедувања кои се потпираат на фактичка грешка. Стандардот обезбедува конкретна материја за претполагањето на невиност - дека стабилниот „аксиоматски и елементарен“ принцип чие „спроведување лежи во основата на администрацијата на нашето кривично право."
Докажувањето без да постои никакво основано сомневање не беше прифатено како стандард во криминалните случаи сè до средината на 19 век. Ова не беше стандардот со кој се утврдуваше вина кога беше усвоен [Законот за правата на граѓаните|en.wikipedia.org/wiki/United_States_Bill_of_Rights ] во САД во 1789 година. Ова може да го објасни непостоењето на фразата во Уставот. Ниту беше елемент во тековните процеси.
Обидите да се изрази во бројки тежината на докажување немаат никаква цел. Тоа е повеќе квалитативен отколку квантитативен концепт. Како што Рембар забележува „докажувањето без да постои основано сомневање е квантум што не може да се изрази во бројки."
Далеку од сенката на сомневањето
Далеку од сенката на сомневањето е најстрогиот стандард на докажување. Бара да не постои никакво сомневање за секое прашање. Општоземено, тоа се смета за невозможен стандард, ситуација - резултат на природата од самото знаење, вредно е да се спомене само како коментар на фактот дека во ниеден суд нема никогаш потреба да се достигне ова ниво. Оваа фраза, и покрај тоа, е поврзувана со правото во народната култура.
Казнено право
Во Западните земји, кривичните случаи обично ја ставаат одговорноста на докажување на страна на обвинителот (на лат. ei incumbit probatio qui dicit, non que negat, „тежината на докажувањето лежи на грб на оној кој тврди, а не на оној кој негира“). Принципот е познат како претполагање на невиност, но не е поддржан во сите правни системи или практики. Онаму каде што е поддржана, обвинетиот нема да биде прогласен виновен ако тежината на доказите не е доволно докажана од страна на обвинителството.
На пример, ако обвинетиот (А) се товари за убиство, обвинтелот (Б) го сноси товарот на докажување да и покаже на поротата дека А навистина убил некого.
Во други земји, кривичните докази ја префрлаат тежината на докажување, и тогаш настанува претполагање на вина.
Сепак, во Англија и Велс, со [Одлуката на Окружните судови од 1980 год|http://en.wikipedia.org/wiki/Magistrates%27_Courts_Act_1980]., додаток 101 налага дека кога обвинетиот се потпира на некој „исклучок, изземање, одредба, оправдување“ во негова одбрана, правната тежина на докажување по основа на тој исклучок, паѓа на грб на обвинетиот, само врз основа на урамнотеженост на веројатностите. На пример, лице обвинето за управување со моторно возило под дејство на алкохол додека е на службена должност, може да се брани дека не постоела веројатност дека ќе треба да вози додека е во таква состојба. Обвинителство има одговорност да докаже без да постои основано сомневање дека обвинетиот ја надминал правната граница на алкохол во крвта додека управувал со моторно возило. Имањето клуч обично се смета за доволен доказ дека тоа возило било во негова контрола, дури и ако бранителот не е возилото и ако можеби е во некој бар во близина. Откако е тоа докажано, правниот товар на докажување лежи на грб на обвинетиот врз основа на начелото урамнотеженост на веројатностите дека не било веројатно дека ќе вози.
Слични правила постојат во судења по обвинение. Некои одбрани налагаат одговорност на докажување на страна на обвинетиот, која што ако се исполни, налага правна одговорност на страната на обвинителството. На пример, ако лице обвинето за убиство се изјасни дека го сторило тоа во самоодбрана, обвинетиот мора да ја задоволи одговорноста на докажување дека постојат некои факти кои укажуваат на самоодбрана. Првниот товар тогаш ќе падне на страна на обвинителството да докаже без да постои основано сомневање дека обвинетиот не постапувал во самоодбрана.
Во 2002 г., ваквата практика во Англија и Велс беше предизвикана како спротивна на Европската конвенција за човекови права (види Европска конвенција за човекови права) (ЕКЧП), чл.6 (2) којшто го гарантира правото на фер судење. Горниот дом (види Горен дом) се држеше до тоа дека ваквата обврска не е спротивна на Конвенцијата:
Граѓанско право
Во граѓанско-правните случаи, „товарот на докажување“ бара од тужителот да ја убеди поротата или судијата во неговото право да бара отштета. Ова значи дека тужителот мора да го докаже секој елемент од тужбата, или причината за отпочнување постапка, со цел да добие отштета.
Товарот на докажуавње мора да се разликува од „товарот да се оди напред“, којшто едноставно се однесува на низата докажување, како меѓу тужител и оптужен во една граѓанска постапка. Често се мешаат овие два концепта.
Примена во науката и други видови на примена
Надвор од правниот контекст, „товар/тежина на докажување“ значи дека некој што предлага нова теорија или тврди нешто мора да обезбеди докази да го поткрепи тоа: не е доволна само да се каже „не можеш да го оспориш ова.“ Поточно, кога некој уверено тврди нешто, било позитивно или негативно, одговорноста да го оспори тврдењето не му припаѓа на некој друг, туку одговорноста на докажување му припаѓа на лицето кое уверено го тврди тоа. Накратко, X не може да се докаже едноставно затоа што „не X“ не може да се докаже.
Општоземено, стандардот на докажување што бара да се воспостави каков било посебен заклучок варира со оглед на она што е тема на дискусија. Само како што постои разлика меѓу стандардот којшто се бара за да се донесе осуда во еден кривичен и во еден граѓански случај, така постојат различни стандарди на докажување кои се применуваат во многу други области од животот.
Што понеразумно е едно тврдење, толку повеќе докажување бара. Научниот консензус за ладно соединување се смета за добар пример. Повеќето веруваат дека ова, всушност, не функционира, затоа што верувањето дека ќе функционира ќе присили промена на многу веќе докажани и општоприфатени теории за јадрена физика.
Црква „Св. Никола“ - Бабино
Свети Никола — главна селска црква во селото Бабино. Црквата се наоѓа на неколку стотини метри по селото, од десната страна на патот кој води кон селото Базерник, на возвишение коешто се издига над селото.
Околу црквата се наоѓаат и самите селски гробишта, кои се сместени на мала површина и има гробови дури и до самата црква. Низ самите гробишта и дворот на црквата тече мал поток.
Историја
Црквата била подигната и осветена во 1858 година, што може да се забележи и од натписот над влезниот портал на западната фасада.
Била насликана триесет години по нејзината изградба, нешто што се забележува од ктиторскиот натпис над западната врата, во кој е запишано дека фрескоживописот бил завршен на 11 јуни 1888 година. Камбанаријата на црквата била изградена во 1922 година.
Во текот на 2014 година, од црквата се украдени 18 икони, мал сребрен крст и пари.
Архитектура
Камбанаријата на црквата има шестаголна основа.
Ноемвриска револуција
Ноемвриска револуција (Novemberrevolution) или Германска револуција — граѓански конфликт во Германското Царство на крајот на Првата светска војна, што резултирало со замена на германската федерална уставна монархија со демократска парламентарна република, која подоцна станала позната како Вајмарска Република. Револуционерниот период траел од ноември 1918 до усвојувањето во август 1919 година од Вајмарскиот устав.
Револуционерите, инспирирани од социјалистички идеи, не ја предале власта на совети како што болшевиците го направиле во Русија, бидејќи раководството на Социјалдемократската партија на Германија (СПД) се спротивстави на нивното создавање. СПД, наместо тоа, се одлучила за национално собрание кое ќе претставува основа за парламентарен систем на владеење. Стравувајќи од сеопфатна граѓанска војна во Германија меѓу милитантните работници и реакционерните конзервативци, СПД не планирала целосно да ги одземе старите германски класи од својата моќ и привилегии. Наместо тоа, таа се обидела да ги интегрира во новиот социјален демократски систем. Во овој напор, левичарите на СПД бараа сојуз со германската Врховна команда. Ова им овозможи на армијата и Фрикорпов ( националистички милиции) да го задушат комунистичкото Спартацистичко востание од 4-15 јануари 1919 со сила. Истиот сојуз на политичките сили успеа да ги потисне востанијата на левицата во другите делови на Германија, со што земјата конечно беше смирено до крајот на 1919 година.
Изборите за новото Национално собрание на Вајмар се одржаа на 19 јануари 1919 година. Револуцијата заврши на 11 август 1919 година, кога беше усвоен Вајмарскиот устав.
СПД и Светската војна
Во деценијата по 1900 година, Социјалдемократската партија на Германија (СПД) беше водечка сила во германското движење за работни односи. Со 35 отсто од националните гласови и 110 места во Рајхстагот избран во 1912 година, социјалдемократите прераснаа во најголемата политичка партија во Германија. Партиското членство било околу еден милион, а партискиот весник ( Vorwärts ) привлече 1,5 милиони претплатници. Синдикатите имаа 2,5 милиони членови, од кои повеќето најверојатно ги поддржуваа социјалдемократите. Покрај тоа, имало и бројни кооперативни друштва (на пример, станбени коопери, копродукции, итн.) И други организации директно поврзани со СПД и со синдикатите, или, пак, да се придржуваме кон социјалдемократската идеологија. Други значајни партии во Рајхстагот од 1912 година беа Партијата Католички центар (91 место), Германската конзервативна партија (43), Национал-либералната партија (45), Прогресивната народна партија (42), Полската партија (18) Партијата на германската Рајх (14), Економската унија (10) и Партијата на Алзас-Лорен (9).
На конгресите на Втората социјалистичка интернационала, СПД отсекогаш се согласувала со резолуциите со барање за комбинирано дејствување на социјалистите во случај на војна. По атентатот на надвојводата Франц Фердинанд во Сараево, СПД, како и другите социјалистички партии во Европа, организирала анти-воени демонстрации за време на јулската криза. Откако Роза Луксембург повикала на непослушност и отфрлање на војната во името на целата партија како претставник на левото крило на партијата, царската влада планирала веднаш да ги уапси партиските водачи на почетокот на војната. Фридрих Еберт, еден од двата водачи од 1913 година, отпатува за Цирих со Ото Браун за да ги спаси средствата на партијата од конфискување.
Откако Германија објави влаојна на Руската Империја на 1 август 1914 година, поголемиот дел од весниците на СПД го споделиле општиот ентузијазам за војната (" Духот на 1914 "), особено затоа што ја сметале Руската Империја за најреакционерна и антисоцијалистичка моќ во Европа. Во првите денови од август, уредниците веруваа дека се во согласност со Август Бебел, кој починал претходната година. Во 1904 година, тој изјавил во Рајхстагот дека СПД ќе поддржи вооружена одбрана на Германија против странски напад. Во 1907 година, на партиска конвенција во Есен, тој дури вети дека и самиот ќе го "рацели" пиштолот, ако би се борел против Русија, "непријател на целата култура и сите потиснати". Во услови на општ ентузијазам за војната меѓу населението, што предвидуваше напад од страна на силите на Антанта, многу пратеници на СПД се загрижени дека би можеле да изгубат многу од своите гласачи со нивниот постојан пацифизам. Покрај тоа, владата на Кралскиот канцелар Теобалд фон Бетман-Холвег се закани дека ќе ги забрани сите партии во случај на војна. Од друга страна, канцеларот го експлоатирал антирускиот став на СПД за да го набави одобрувањето на партијата за војната.