cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тегнуе
Морфологија
Важноста на растителниот дел во органогенската конструкција во однос на животинските е многу променлива и подложна на факторите на осветленоста на водата; односно поврзана со длабочината и заматеноста на водите. Морфологијата е многу неправилна. Постојат површини многу богати со микро пукнатини и имаат голема разновидност. Тие често се нарекуваат гребени, но во споредба со тропските морски корални гребени, кои потекнуваат од дејството на херматипните организми на кои им е потребна топла и чиста вода, тенгите, со оглед на заматеноста на локалната вода, значително не зависат од процесите на фотосинтеза на ниво на бентос. Тие лежат во многу заматени води поради големото количество на суспендиран материјал од флувијално потекло што ја намалува осветленоста на дното. Сепак, ова е исто така богат извор на хранливи материи за филтер-хранителите и детритиворите кои го сочинуваат доминантниот елемент на популацијата на тегну.
Истражување за потеклото на тегну
Овие корални формации се аномалија во споредба со дендритското дно на песок и кирпич на кое се потпираат. За да го подобрат разбирањето на овие формации, истражувачите извршија повеќе од 200 нуркања за да ја мапираат морфологијата и батиметријата на морското дно на кое се потпираат, земаа примероци од растресити карпи и седименти и поставија бунари за да ја анализираат водата во морските длабочини. Претходните генетски модели не беа задоволителни, па примероците беа анализирани во лабораторија. Ова покажа дека тегнуата се развила по издолжените морфолошки структури на древните флувијални канали присутни во рамнината на дното на морето, која била над водата во текот на последниот глацијален период пред околу 20.000 години. Седиментите се датирани од пред 9.000 години, а нивното стврднување на кое се закачиле првите организми се случило пред 7.000 години.
Екологија
Венецијанскиот Залив има многу висок однос површина/волумен на вода поради неговата плиткост; морското дно ретко достигнува длабочина над 30 m. Ова го намалува поголемото загревање на морињата во однос на климатскиот модел на атмосферата. Неговата морфологија има тенденција да ја забави брзината на обртот на водата. Овие фактори заедно со наоѓањето на највисоката географска широчина на Средоземното Море и внесувањето или големи количини на релативно ладна слатка вода од реките од Алпите создаваат необичен климатски модел кој се префрла од топла умерена/суптропска во лето на студена/субполарна. во зима. Флувијални слатководни болести соленоста и исто така внесуваат седименти и хранливи материи од копното. Сето ова има селективно дејство врз морските видови кои го населуваат. Како резултат на тоа, во Горно Јадранско Море има отсуство на некои типично медитерански видови.
Бидејќи се расфрлани и на различни длабочини и еколошки, морфолошки и структурно хетерогени, тегнуите развиваат разновидни популации и на различни локации и во рамките на истите биотипови во мозаик од микросредини што ја отежнува споредбата на нивните популации. Споменатата еколошка особеност на Венецијанскиот залив придонесува популациите на овие гребени да бидат чудни; слични, но не сопоставени со другите популации на Средоземното Море.
Овие „острови“ од цврста подлога во хомогеното пространство на песокот/калта на морското дно создаваат, локално, области богати со микросредини кои придонесуваат за зголемување на разновидноста на популациите на организми на кои им треба прилепување на цврста површина и можат да се населат на такви подлогите и областите околу нив. Нивната локација во не претерано длабоки и еутрофични води придонесува за зголемување на биомасата и бројот на видови благодарение на поддршката и заштитата што ја нудат цврстите подлоги заедно со нивниот вертикален градиент дадена со нивното лепење од дното и огромната достапност на храна во форма на веќе седиментиран суспендиран органски материјал.
Така се формираат оази со екстремно биолошко богатство со зголемување на бројот на видови, а исто така и значителна биомаса по единица површина. Овие области се, исто така, исклучително поволни за таложење на јајца, капсули во облик на говеда, ларви или репродуктивни форми на кои им треба цврсто прицврстување. Бројните шуплини и пукнатини и богатството и разновидноста на расположливиот спектар на храна придонесуваат за развој на малолетни форми на бројни видови, намалувајќи ја смртноста.
Рамнотежата во рамките на таквата сложена биоценоза е одредена од интеракциите помеѓу факторите на животната средина и биолошките чии варијации можат да ја модифицираат рамнотежата што ја дефинира. Се чини дека тегнуите создаваат значителна диверзификација на популациите во себе поради изобилството на микросредини и гребени и нивната дистрибуција од крајбрежните области со мала длабочина под директно влијание на континенталните флувијални влезови до повеќе офшор под поголем воден притисок при висока седиментација. и режим на ниска осветленост.
Фауна
Овде живеат повеќе видови сунѓери, вклучувајќи ракови и школки.
Постојат повеќе од 9.000 видови што вклучува корали, хидри, медузи, морски анемони, со густи колонии на мекотели, и морските полжави.
За некои видови риби, како што се европските јастози, ова е ексклузивнa срединa.
Тенгото под закана
Локално, главните извори на нарушување се риболовот и нуркањето. Поради својата природа, тенгите биле поштедени од ловење трали. Меѓутоа, во поново време риболовот со турбо-дувачки и ловењето трали со трали со заштитен синџир на дното влечен од две високо-моќни гали овозможија риболов уште поблиску, па дури и над овие гребени, предизвикувајќи значителна штета.
Поголемото знаење за тегнуата обезбедено од истражувањето доведе до зголемување на нуркачите во овие области без мерки за заштита и надзор. Претходно не многу луѓе знаеја за нив и било тешко да се најдат. Нуркањето стана поевтино, побезбедно и достапно за поголем број луѓе. ГПС и сонарите го олеснија пристапот до тегнето. Преголемиот број на рекреативни нуркачи може да предизвика значителна ненамерна штета.
Заштитено подрачје
Во 2002 година, тенгите бile прогласени за заштитена животната средина каде риболовот е забранет.
Дуло (Бањане)
Дуло — вила рустика од доцноантичкото време. На еден километар југоисточно од селото Бањане, во близината на изворот „Дуло“, на вакафска парцела („Св. Ѓорѓи“), во 1977 година селаните раскопале темели од вила рустика. Основата на објектот е втемелена по оската северозапад-југоисток, во вид на буквата „Г“, со 6 простории од кои една е создадена апсидно кон северозапад, а тремот е кон југоисток. Ѕидовите се од кршен камен со доста антички мермерни сполии, поврзани со хидрауличен малтер. Зачувани се остатоци од камени столбови, капители, архитрави, имбрекси, тегули, тубулуси, како и многу керамички материјал. Два сада се чуваат во Заводот за заштита на спомениците на културата на Град Скопје.
Арнолд Тојнби
Арнолд Тојнби (англиски: Arnold Joseph Toynbee; Лондон, 14 април 1889 — Њујорк, 22 октомври 1975) бил британски историчар, филозоф и социолог. Бил поборник на теоријата за општествени циклуси, тој е автор на монументалното дело Истражување на историјата (10 тома, 1934 — 1961).
Животопис
Роден е во истакната британска интелектулана фамилија. Неговиот чичко, Арнолд Тојнби (1852 — 1883) бил истакнат историчар на економија и творец на терминот Индустриска револуција. Арнолд Џозеф Тојнби студирал историја во Винчестер, Хајделберг и во Оксфорд, а потоа работел во Британското министерството за надворешни работи како стручен советник, особено во периодот помеѓу двете светски војни. Во 1919 година, учествувал во мировната конференција во Версај. Бил професор по Византија на универзитетот Лондон. Од 1924 година, Тојнби бил професор по меѓународната историја на Лондонската школа за економија, а во периодот помеѓу 1925 - 1956 година ја извршувал функцијата директор на Кралскиот институт за меѓународни работи.
Службата при Британското министерсво за надворешни работи и големиот број на меѓународни прашања со кои се сретнал: конфликтите на Блискиот Исток, убиствата над Ерменците, германските воени злосторства во Белгија и Франција го потикнале да размислува за глобална светска историја. Арнолд Тојнби бил првиот мислител за процесот на Глобализацијата, отстапувањето на Европа од центарот на историјата и критичарот на евроцентризам. Во 60-тите години на 20 век, Тојнби се посветил на општите прашања на светската политика и иднината на човештвото, како и религиозните и еколошките прашања. Во последните години се занимавал со Будизмот.
Благодарение на скаратената верзија на неговото капитално дело за светската историја, изработена од Д. Ц. Сомервел (1946 1957 и 1960 година) неговите идеи бргу станале популарни, особено во Соединетите Американски Држави, така што во 60-тите години станал култен автор. Во 1972 година, заедно со Јан Каплан објавил сопствена илустрирана везрија во еден том. Иако бил критикуван, особено од историчарите, неговите мисли имале големо влијание врз историјата на културата и судбината на човештвото во минатото и иднината.
Историја на Етиопија
Првата позната империја која што била на територтијата на денешна Етиопија е Кралство Аксум, која во 1 век била една од најразвиените трговски и поморски сили на Црвено море. Мнозинство од населението во текот на 3 век го прифатила христијанството. Во текот на 6 век земјата го контролирала и јужниот дел од Арапскиот полуостров. Со ширењето на исламот во 7 век, важноста на кралството се намалила, најмногу поради арапското освојување на бреговите на Црвено море, кое придонело до отсекување од морскиот пат на земјата. Сепак, земјата не била освоена од Арапите. Во текот на 14 век и 15 век, Етиопија успеала да ја одржи својата граница и покрај честите напади на нејзините муслимански соседи. Но веќе во 16 век, по неколкуте пораза кои ги доживеала, нејзиниот опстанок бил доведен во прашање. Во тој период, Португалија испратила помош и по неколкуте неуспеси на почетокот, во 1543 година муслиманската војска на Ахмад Гран била поразена.
Заедно со португалската воска во тоа време пристигнале и голем број на католички свештеници, кои придонеле земјата да стане претежно католичка кон 17 век. Кон средината на 16 век сепак надвладеала монофизитската доктрина при кое биле прикинати сите контакти со Европа. Во текот на XVIII век започнало слабеењето на земјата. Но, повторното враќање на стабилноста се случило во времето на Теводрос II и неговите наследници Јоханес IV и Менелик II, кои успеале да ја зачуваат етиопската независност пред колонизаторите од Европа. Менелик II ја победил италијанската војска во 1896 година кај Адуа. Во текот на следните четириесет години, земјата била модернизирана, проширувајќи се кон југ и обогатувајќи се со ресурси на кафе, кое главно било наменето за извоз. Во 1930 година на власт дошол Хаил Селасиј, кој продолжил со модернизацијата на својата земја, но сепак не успеал да ја сопре италијанската војска во својот втор обид за освојување на земјата, па така следувал периодот на италијанска окупација од 1936 до 1941 година. Самиот цар овие години ги поминал во егзил.
По завршувањето на Втората светска војна, Хаил Селасиј успеал да ја задржи својата власт и да ја зазеде италијанската колонија Еритреја, добивајќи на тој начин излез на море. Сепак, неговата политика била прифатена со незадоволство кај народот, па така во 1974 година, просоветската марксистичко-ленинистичка хунта, Дерг, успеала да го симне од власт на царот создавајќи еднопартиски систем и комунистички режим. По падот на комунизмот во 1991 година, новата влада предводена од герилскиот водач Мелес Зеневиј дала широка автономија на етничките покраини и ја признала независноста на Еритреја, но сепак земјата се нашла во тешка економска состојба. Во периодот од 1998-2000 се водела војна со соседот Еритреја околу граничен спор. Во конфликтот загинале околу 10.000 луѓе.
Милан Родиќ
Милан Родиќ (2 април 1991) е српски професионален фудбалер кој игра како лев бек за Црвена Звезда и за фудбалската репрезентација на Србија.
ОФК Белград
Родиќ го одиграл својот прв професионален натпревар за ОФК Београд на 26 април 2009 година, против Партизан на 18-годишна возраст. Речиси две години подоцна, на 25 април 2012 година, тој бил именуван во идеалниот тим на Спортал од 26. коло во српската Суперлига 2011–12.
Зенит Санкт Петербург
На 31 јануари 2013 година, Родиќ потпишал договор со Зенит Санкт Петербург. На 21 февруари 2013 година, тренерот Лучано Спалети го распореди Родиќ во 85. минута како замена за Сергеј Семак против Ливерпул во Лигата на Европа 2012-13 на УЕФА. Сепак, Родиќ на крајот одиграл само пет натпревари за Зенит пред да биде позајмен на ФК Волга Нижни Новгород и резервниот тим на Зенит, по што преминал во Крилија Советов.
Крилија Советов
Во август 2015 година, Родиќ потпишал со Крилија Советов. Во текот на две сезони, Родиќ се вратил во натпреварувачка форма. По две години поминати во Крилија Советов, Родиќ им се заблагодарил на фановите и прокоментирал дека е среќен што игра за Крилија, но дека му недостасува семејството во Србија.
Црвена Звезда
На 21 јули 2017 година, Родиќ потпишал тригодишен договор со српската Црвена Звезда од Белград. Црвена Ѕвезда платила околу 250.000 евра на Крилија Советов за трансферот на Родиќ. Тој играл во сезоната на Црвена ѕвезда 2017-18 во УЕФА Лига Европа под тренерот Владан Милојевиќ. На 19 октомври 2017 година, Родиќ добил црвен картон на домашен натпревар од групата Х против Арсенал, кој Црвена ѕвезда го загубила со 0–1. На 12 март 2019 година, тој го продолжил договорот со Црвена ѕвезда до летото 2022 година
Репрезентативна кариера
На 6 јуни 2011 година, Родиќ го направил своето деби со репрезентацијата на Србија до 21 година против репрезентацијата на Шведска до 21 година. Пет години подоцна, Родиќ го добил својот прв повик во сениорскиот тим на Србија за пријателски натпревар против Русија на 5 јуни 2016 година.
Во мај 2018 година тој бил именуван во прелиминарниот тим на Србија за Светското првенство во фудбал во Русија 2018 година. На 4 јуни, тој го направил своето репрезентативно деби на пријателски натпревар против Чиле, влегувајќи како замена за Александар Коларов во 80. минута. Тој исто така бил избран во тимот на Србија за Светското првенство 2018, но не успеал да се појави таму.
215
215 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 215 година од новата ера, 215. од првиот милениум, 15. од III век и шеста од 210-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5723 и 5724 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4965 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3975 и 3976 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 968.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 215 година се протега во 2851 и 2852, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2911 и 2912 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 758. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 420 и 419 година пред хиџра.
NGC 2546
NGC 2546 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2546 се споменува и како OCL 726, ESO 369-SC7.
Откривање
Објектот е откриен во 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2546 е од видот III2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,3 m. NGC 2546 има само една позната привидна димензија, која изнесува 70'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 12 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 37° 37' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 2546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 362; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7660.
Римски бројки
Останатите броеви се добиваат со додавање или одземање на знаци. На пример броевите после основниот број во горната табела се добиваат со додавање на знаци до „трето ниво“ а броевите непосредно до основниот број се добиваат со одземање на знак лево од претходниот основен број.
Пример 2 се добива со додавање на еден знак I до I, 3 со додавање на 2 знака II до I, 8 со додавање на 3 знака до V, 30 додавање на 2 знака XX до X. Додека пак броевите 4, 9, 40 итн. се добиваат на следниот начин. Пред бројот 5 (V) се става знак I (што значи 5-1 = 4) и IV e бројот 4. Пред X се става знакот I и се добива бројот IX (односно 10 - 1 = 9). Пред L се става X и се добива XL (т.е. 50-10=40). Пред М се става C и се добива CM (т.е. 1000-100=900), итн.
Еве некои римски броеви:
Пекорино Романо
Пекорино Романо е тврдо, солено италијанско сирење, често се користи и за рендање, кое е направено со овчо млеко. Името „пекорино“ едноставно значи „овен“ или „овци“ на италијански; името на сирењето, иако е заштитено, е едноставен опис наместо бренд: „[formaggio] Пекорино романо“ е едноставно „овчо [сирење] од Рим“.
Иако оваа сорта на сирење потекнува од Лацио, како што покажува и неговото име, најголемиот дел од неговото вистинско производство се преселило на островот Сардинија. "Пекорино романо" е италијански производ со име кое е признаено и заштитено со законите на Европската заедница.
Пекорино Романо бил главен во исхраната на легионерите од Стариот Рим. Денес, сè уште се прави и според оригиналниот рецепт кој е еден од најстарото сирење во Италија. На први мај, римските семејства традиционално јадат пекорино со свежа фава за времето на дневната екскурзија во Римската Кампања. Најмногу се користи во Централна и Јужна Италија.
Преглед
Разновидноста на ова сирење е од она што може да се смета и за најраната форма на денешното Пекорино Романо за прв пат е создадена во селата околу Рим, чии методи на производство се опишани од латинските автори како Варо и Плиниј Постариот пред околу 2.000 години. Неговиот долгорочен капацитет за складирање доведе и до тоа да се користат за исхрана на римските легии. Дневен оброк од околу 27 грама (1 римска унца) кој им бил доделен на легионерите покрај лебот и супата од фаро. Сирењето давало сила и енергија бидејќи било високо-енергетска храна која лесно се вари. Се произведувало само во регионот околу Рим (Лацио) до крајот на 19 век. Во 1884 година, римскиот градски совет го забрани солењето на сирење во продавниците за бакалите во Рим, но тоа не можело да го спречи формирањето на простории за солење и простории за производство на сирење на периферијата на Рим или на друго место во Лацио. Притисокот да се пресели производството надвор од Лацио, всушност, било предизвикан од големото зголемување на побарувачката за сирењето. Ова доведе и до неколку производители да го прошират своето производство во Сардинија. Сардинија, која доживеа сериозно намалување на нејзината шумска покривка како директен резултат на човековата активност, им обезбеди на римските претприемачи еден вид почва што била идеална за промовирање на монокултурното земјоделство.
Се произведува само од овчо млеко одгледано на рамнините на Лацио и во Сардинија. Денес, најголемиот дел од сирењето се произведува на островот, особено во Макомер. Пекорино романо може и да се прави со јагнешко сиренце од животни одгледувани во истата производна област, и следствено, не е погодно за вегетаријанците.
Пекорино Романо често се користи и за јадења со тестенини, кој се попознати како Parmigiano Reggiano. Нејзиниот специфичен ароматичен и пријатно остар, многу солен вкус довело до тоа да се претпочита за некои италијански јадења со тестенини со убав вкусен сос особено оние од римско и лацио потекло, како што се аматрицијана сосот, шпагети ала карбонара, тестенини ала грициа. Тоа зависи од периодот на созревање, кој варира од пет месеци за трпезно сирење до осум месеци или подолго за рендано сирење. Повеќето сирења од пекорино се класифицирани како грана и се зрнести и тврди и со многу остар вкус.
Други видови пекорино
Постојат и други регионални видови пекорино сирење. Пекорино Тоскано (од Тоскана ) и Пекорино сардо (од Сардинија) кој не се особено солени и генерално се јадат како што се, наместо да се рендаат и се користат како состојка за готвење. Во Соединетите Држави понекогаш се продава „ Рамано сирење “; не се базира на вистинско пекорино Романо, туку е малку поблаго сирење кое е направено со кравјо млеко.
Карла Блек
Во 2011 година, Блек била номинирана за Тарнеровата награда и исто така ја претставуваше Шкотска на Венециското биенале. Нејзината работа била предмет на самостојни изложби во Кестнергеселшафт во Хановер, Германија; Институтот за современа уметност во Филаделфија; Gemeentemuseum, Хаг; Музејот на уметноста во Далас; и Галеријата на модерна уметност, Глазгов, модерна уметност Оксфорд и Кунстхале Нирнберг, Германија. Блек ја претставувала Шкотска на 54-то Венециско биенале во 2011 година.
Ран живот и образование
Блек е родена 1972 година во Александрија, Данбартоншир и студирала скулптура на Уметничката школа во Глазгов од 1995 до 1999 година. Оттаму, Блек се здобила со диплома магистрант по уметност во организациски контекст од 1999 до 2000 година, како и МНР за ликовни уметности од 2002 до 2004 година.
Уметнички стил
Блек користи претежно традиционални материјали за изработка на уметност како гипс, боја, хартија и креда во нејзината работа, заедно со мала количина на супстанции како што се козметика и тоалети. Нејзините скулптури се или „речиси“ или „само само“ предмети и ги заобиколуваат медиумите на скулптурата, сликарството, перформанс-уметноста и инсталацијата, често поставувајќи ги големите размери со кревкоста на формата.
Таа ги користи и си поигрува со физичките својства на широк спектар на материјали, кои се обидува да ги искористи на естетски пријатен, но сепак суров и неоформен начин. Иако Блек се идентификува како вајар, нејзината употреба на секојдневната материја измешана со традиционалните уметнички материјали работи на проширување на параметрите на скулптурата. Според Блек, нејзините дела постојат и функционираат како „речиси сликарство, речиси инсталација, речиси перформанс уметност“.
Блек го наведува влијанието на психоаналитичката теорија врз нејзината работа: таа има особен интерес за делата на Мелани Клајн (1882–1960) која била пионер во раните случувања во детската психологија. Блек рекла: „Скулптурите се вкоренети во психоанализата и феминизмот; во теориите за насилните и сексуалните основи на индивидуалните ментални неред, како во неврозите и психозата, и безобличноста на одредени точки во историјата на уметноста, т.е. Германски и апстрактен експресионизам, виенски акционизам, земја уметност, анти-форма и феминистичка изведба.“
Во едно од парчињата на Блек со наслов „Made to Wait“ (2009), целофан чаршав се гледа како лебди како невидлив екран со лента од боја и други козметички производи намачкани над него, покривајќи ја долната половина. Според Гугенхајм, ова парче е „неостварливо и стабилно“, додека „делото е втемелено во својата материјалност како физичко искуство и се спротивставува на секое метафорично или симболично значење“.
Делото на црнците се наоѓа во збирките на колекцијата на Советот за уметност во Лондон, Музејот на уметноста во Далас, уметничката фондација Дејвид Робертс, Музејот за дизајн школа на Род Ајленд, Шкотската национална галерија на Модерна уметност, музејот Соломон Р. Гугенхајм, Центарот Саутбенк, и Тејт.
Кармел (планина)
Планината Кармел (הַר הַכַּרְמֶל, Хар ХаКармел, ИСО 259-3: Хар ха Кармел, , Џабал ал-Karmil), исто така познат како планината Мар Илија (   , Abабал Мар Еlyас. Планината Свети Елијас / Илија), е крајбрежен планински венец во северен Израел, кој се протега од Средоземното Море кон југоисток. Опсегот е Бисферен резерват на УНЕСКО. Голем број на градови се наоѓаат таму, особено градот Хаифа, третиот по големина во Израел, сместен на северните и западните падини.
Етимологија
Зборот кармел значи „градина-земја“ и има неизвесно потекло. Тоа е или соединение од керем и ел, што значи „лозјето Божјо “ или исечок од кар маж, што значи „полн кернел“. Мартин Јан Мулдер предложил трета етимологија, онаа на керем + л со потиштен суформатив, но ова се смета за малку веројатно, бидејќи доказот за постоење на потиштен суформатив е слаб.
Географија и геологија
Фразата „Планина Кармел“ е употребена на три различни начини:
Опсегот Кармел е широк приближно од 6.5 до 8 километри, постепен наклон кон југозапад, но формира стрмен срт на североисточното лице, 546 метри. Долината Језреел лежи непосредно североисточно. Опсегот формира природна бариера во пределот, исто како што долината Језреел формира природен премин, и следствено на тоа, планинскиот венец и долината имаа големо влијание врз миграцијата и инвазиите низ Левант со текот на времето.
Планинската формација е мешавина од варовник и кремен, која содржи многу пештери и е покриена со неколку вулкански карпи.
Наклонетата страна на планината е покриена со раскошна вегетација, вклучувајќи дабови, бор, маслинки и ловорови дрвја.
Палеолит и епипалеолит
Како дел од 1929–1934 годиншната кампања, помеѓу 1930 и 1932 година, Дороти Гарод ископала четири пештери и голем број карпи засолништа, во планинскиот венец Кармел кај ел-Вад, ел-Табун и Ес Схул. Гарод открил остатоци од неандерталец и раните современи луѓе, вклучувајќи го и скелетот на жената неандерталец, по име ,,Табун Први", што се смета за еден од најважните човечки фосили некогаш пронајдени. Ископувањето во ел-Табун произведол најдолг стратиграфски запис во регионот, опфаќајќи 600.000 или повеќе години човечка активност. Четирите пештери и засолништа за карпи (Табун, Jamамал, ел-Вад и Схул) заедно даваат резултати од долниот палеолит до денес, што претставува приближно милион години човечка еволуција. Исто така, постојат неколку добро сочувани погребувања на неандерталците и хомо сапиенсите и транзицијата од номадски групи ловци-собирачи во сложени, седентарни земјоделски друштва е детално документирана на тоа место. Земени заедно, овие го нагласуваат најголемото значење на пештерите во планината Кармел за проучување на човечката културна и биолошка еволуција во рамките на палео-еколошките промени “.
Во 2012 година, Комитетот за светско наследство на УНЕСКО ги додаде местата на човечка еволуција (на планината Кармел) во Списокот на места со светско наследство. Светското наследство вклучува четири пештери (Табун, alамал, ел-Вад и Схул) на јужната страна од долината Нахал Меарот / Вади Ел-Мугара. Местото исполнува критериуми во две одделни категории, "природна" и "културна".
Од голем интерес за епипалеолитот на Блискиот Исток е пештерата Кебара.
Античко земјоделство: маслиново масло и вино
Археолозите откриле антички преса за вино и масло на различни локации на планината Кармел.
Хебрејска Библија
Поради бујната вегетација на закосениот рид, и многу пештери од пострмната страна, Кармел стана прогонство на криминалци. Кармел се гледало како на место кое нуди бегство од Бога, како што е наведено во Книгата Амос. Според Книгите на кралевите, Елисеј отпатувал за Кармел веднаш откако проколнал група млади луѓе затоа што тие се потсмевале на него и на воздигнувањето на Илија, тогаш со шегување му рекле: „Оди горе, ќелав човек!“ По ова, мечките излегле од шумата и нападнале 42 од нив. Ова не мора да значи дека Елисеј барал азил таму од каква било потенцијална реакција, иако описот во Книгата на Амос, опишува дека локацијата е засолниште, датирано од текстолозите дури порано од извештаите на Елисеј во Книги на кралевите.
Римски и византиски период
Според Страбон, планината Кармел продолжила да биде засолниште барем до првиот век.
Според Јосиф и Епифаниј, планината Кармел била упориште на Есените што доаѓале од едно место во Галилеја, по име Назарет, оваа група Есенсе понекогаш се нарекувале и Назарии, можеби слично на Назарет, која следела по учењата на Исус (Јешуа).
Прва светска војна
За време на Првата светска војна, планината Кармел одиграла значајна стратешка улога. Битката кај Мегидо се одвивала на чело на превојот низ Кармелскиот гребен, кој од југ гледа на долината на Језреел. Генералот Аленби ги водел Британците во битката, што била пресвртница во војната против Отоманската империја. Долината Језреел била домаќин на многу битки порано, вклучувајќи ја и историски значајната Битката кај Мегидо меѓу Египќаните и Ханаанците во 15 век пр.н.е. а во битката од 20 век, самиот Кармел Риџ имал значајна улога, заради развојот во артилеријата и муницијата.
Ханаанците
Во античката ханаанска култура, високите места честопати се сметале за свети, а се чини дека планината Кармел не била исклучок, Египетскиот фараон Тутмос III содржел света земја меѓу неговите Ханански територии, а доколку ова е исто на Планината Кармил, египтолози како Масперо веруваат дека планината Синор се смета за света од најмалку 15 век п.н.е.
Олтарот на Јахве
Според Книгите на кралевите, на планината имало жртвеник на Јахве, кој пропаднал во времето на Ахав, но Илија изградил нов.
Илија
Во главната еврејска, христијанска и исламска мисла, Илија е цврсто поврзан со планината, и се смета дека понекогаш престојувал во грото на планината. Едно арапско име за планината Кармел е جبل مار إلياس ( abабал Мар Еlyас, осветлена. „Гора на Свети Илија“). Во Книгите на кралевите, Илија ги предизвикува 450 пророци на Ваал на натпревар пред олтарот на планината Кармел за да утврди чие божество навистина го контролира Израелското Кралство. Бидејќи нарацијата е поставена за време на владеењето на Ахав и неговата асоцијација со Феникијците, библиските научници се сомневаат дека Баалот за кој станува збор веројатно бил Мелкарт.
Според поглавјето 18 од Книгата на кралевите во хебрејската Библија, предизвикот бил да се види кое божество може да запали жртва со оган. Откако пророците на Ваал пропаднале, Илија се полил со неговата жртва за да го засити олтарот. Потоа се помолил. Паднал оган и ја внесол жртвата, дрвото, камењата, земјата и водата, што ги натерало израелските сведоци да објават: ГОСПОД, Тој е Бог! “ Во извештајот, Илија исто така објавува крај на долгата тригодишна суша, која претходно била испратена како божествена казна за израелското идолопоклонство.
Иако не постои библиска причина да се претпостави дека извештајот за победата на Илија се однесува на кој било посебен дел од планината Кармел, исламската традиција го става во точка позната како Ел-Махарака или поточно Ел-Мухрака, што значи палење.
Две области се претпоставуваат како можно место за приказната за битката против свештениците на Ваал. Битката можно е да се случила во близина на реката Кишон, во планинската основа, во рамно подрачје слично на амфитеатар. Местото каде што се случило, традиционално е поставено на планината над Јокнем, на патот кон дружното село Далијат ел-Кармил, каде што има манастир, изграден во 1868 година, наречен Ел-Мухрака („палењето“, можеби поврзано со изгорената жртва“). Се смета за една од "местата за посета што мора да ги посетите" во областа Хаифа. (Видете подолу под „ Кармелити (12-ти век - сегашност): локалитет Ел-Мухрака “ за повеќе).
Иако археолошките траги се отсутни, локацијата е фаворизирана затоа што има извор, од кој можело да се извлече вода до влажниот придонес на Илија. Има и поглед на море, каде што Илија погледнал да го види облакот кој најавувал дожд. Сепак, во библискиот текст се вели дека Илија морал да се искачи за да го види морето. Во манастирот има олтар за кој се тврди дека е тој што Илија го изградил во чест на Бога, но тоа е малку веројатно, бидејќи не е направен од локален варовник.
Хеленистички и римски периоди
Јамблих го опишува Питагора во посета на планината заради нејзината репутација за светост, наведувајќи дека таа е најсвета од сите планини, а пристапот е забранет за многумина, додека Такит наведувал дека таму се наоѓал оракул, што Веспасијан го посетил за консултации. Такит наведувал дека таму имало олтар, но без никаква слика на него и без храм околу него.
Кармелити (12 век - денес)
Иако Луис IX од Франција понекогаш е именуван како основач, тој не бил, и само го посетил во 1252 година.
Орденот е основан на местото за кое се тврди дека било локацијата на пештерата на Илија, (520 м) надморска височина на северозападниот крај на планинскиот венец.
Иако не постојат документирани докази што го поддржуваат тоа, кармелитската традиција сугерира дека заедницата еврејски пустиници живеела на тоа место од времето на Илија до пронаоѓањето на Кармелитите, префиксот до Уставот на Кармелитите од 1281 година тврдело дека од времето кога Илија и Елисеј живееле побожно на планината Кармел, свештеници и пророци, евреи и христијани, живееле „пофални животи во светото покајание “ во непосредна близина на местото на „фонтаната“ на Елисеј “  во непрекината сукцесија.
Кармелитскиот манастир бил основан на тоа место непосредно по создавањето на самиот Орден кој бил посветен на Пресвета Богородица под наслов „ Ѕвезда на морето “ („стела марис“ на латински ), вообичаена средновековна презентација за неа.
Под исламска контрола, локацијата на највисокиот врв на Кармел станал познат како „Ел-Махарака“ или „Ел-Мухрака“, што значи „место на палење“, во врска со извештајот за предизвикот на Илија кон свештениците на Хадад. Ова можеби не случајно, бидејќи е исто така највисоката природна точка на планинскиот венец.
Еден од најстарите скапулари се поврзува со планината Кармел и кармелитите. Според кармелитската традиција, Спапуларната Богородица на планината Кармел најпрво му била дадена на Свети Симон Сток, англиски кармелит, од Пресвета Богородица. Кармелитите ја повикуваат под насловот „ Богородица на планината Кармел “ и го слават 16 јули како нејзин празник.
Бахачи вера
Светилиштето на Баб е структура каде што се положени остатоците на Баб, основачот на Бабизмот и претходник на Бахаулах во Бахаџиската вера. Прецизната локација на светилиштето на планината Кармел беше назначена од самиот Бахаулах, а остатоците на Баб биле положени на 21 март 1909 година во шест-собен мавзолеум направен од локален камен. Изградбата на светилиштето со златна купола била завршена над мавзолејот во 1953 година, и серија од декоративни тераси околу светилиштето биле завршени во 2001 година. Белите мермери што биле користени биле од истиот антички извор што го користеле повеќето атински ремек-дела, планината Пентелико.
Бахаулах, основачот на Бахаџиската вера, пишувајќи во Таблетата на Кармел, ја назначил областа околу светилиштето како локација за административниот штаб на религијата, административните згради на Бахаџи биле изградени во непосредна близина на украсните тераси и се нарекуваат Лак, поради нивното физичко уредување.
Муслиманската заедница Ахмадија ја има својата најголема израелска џамија на планината Кармел, во квартот Кабабир на Хаифа, позната како џамија Махмуд. Тоа е единствена структура со две минариња. Џамијата еднаш била посетена од претседателот на Израел, Шимон Перес, на вечерата на ифтар.
Милетино
Милетино — село во Општина Брвеница, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Милетино се наоѓа во подножјето на Сува Гора, во близина на реката Вардар.
Милетино се наоѓа помеѓу селата Челопек и Блаце.
Историја
Во XIX век селото било дел од Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистичките пребројувања од 1453 додина во Милетино живееле исклучиво Македонци и тоа 88 семејства, 8 вдовици и 10 неженети. Додека пак во следниот попис во 1468 година има нагло зголемување на македонското население и тоа на 145 семејства, 6 вдовици и 7 неженети.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Милетино живееле 335 жители, од кои 200 Македонци и 135 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Милетино имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Милетино брои 1986 жители, од кои 642 Македонци, 1.336 Албанци, 2 Срби и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.674 жители, од кои 501 Македонец, 1.105 Албанци, 1 Србин, 3 останати и 64 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Милетино е центар на Милетинската парохија при Тетовското архијерејско намесништво на МПЦ.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2042 и 2043 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.919 гласачи.
Симеон Георгиев
Симеон Георгиев Клинчарски или Симеон Кочански — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација и ВМРО.
Животопис
Роден е во кочанското село Пресека, тогаш во Османлиското Царство, денес во Република Македонија. Влегува во ВМОРО во 1897 година. Во 1903 година е четник при Христо Чернопеев. Во 1904-1905 година е во четата на Крсто Б'лгаријата. По 1907 година до 1912 е самостоен војвода во Кочанско, во која секретар за некое време е Тодор Александров. На 1 февруари 1910 е направен неуспешен обид за негово убиство во Пресека.
При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е војвода на Кочанската партизанска чета № 35 при Македонско-одринското ополчение, подоцна е на чело на Кочанската чета, служи во 13-та Кукушка дружина, во штабот на 3-та бригада на МОО, а во Втората балканска војна е во Здружената партизанска чета. Награден е со орден за храброст, IV степен. По војната продолжува да дејствува во Кочанско со својата чета. Четник кај него е Јордан Мишов. По Првата светска војна се утврдува во Ќустендил и станува помошник на пунктовниот началник на ВМРО во градот. Клинчарски е едно од доверливите лица на Тодор Александров и дејствува источно од реката Вардар.
Клинчарски станува жртва на судирот меѓу ВМРО и владата на Александар Стамболиски. При средбата помеѓу претседателот на владата на Кралството на СХС, Никола Пашиќ и бугарскиот министер за внатрешни работи, Александар Димитров, во Белград на 30 мај 1921 година било договорено да се запрат навлегувањата на комитски чети во Вардарска Македонија. Најчувствителен бил регионот на Ќустендилско, каде ВМРО имала еден од најголемите гранични пунктови од каде нејзините чети навлегувале на територијата на Кралството. Поради таквите околности, бугарската влада го ангажирала Ангел Димитров, агент на државната безбедност, да им влезе во трага на локалните раководители на ВМРО со цел да се спречат активностите на комитските чети.
На 29 јуни Димитров по добиената наредба од Министерството за внатрешни работи, со петмина свои луѓе во Ќустендил ја опколил куќата на војводата Симеон Георгиев, кој бил пунктов началник на ВМРО и го уапсил. При апсењето кај него се откриени документи кои подоцна го поврзуваат со убиството на Ѓорче Петров. Во полицискиот участок Симеон Георгиев бил подложен на тешки измачувања од агентите на бугарската државна безбедност, бил претепан до смрт, а неговото мртво тело било префрлено со автомобил и оставено во близина на селото Жилинци, Ќустендилско. Според докази од ВМРО, убиството било дело на безбедносните служби на бугарската влада на БЗНС, но можно е да е резултат и на внатрешни пресметки за превласт во ВМРО.
NGC 7363
NGC 7363 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7363 се споменува и како MCG 6-49-78, CGCG 514-102, IRAS 22409+3344.
Откривање
Објектот е откриен на 27 август 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7363 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7363 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 43 м 18,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 59' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Други поделби
Проучување на NGC 7363 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69580. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2744. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
Бранислав Којиќ
Бранислав Којиќ, (Смедерево, 24. V 1899- Белград, 1987) дипломирал на Централната школа за уметност и ракотворби во Париз во 1921 година. Од 1921 до 1928 години работел во Министерството за градежништво во Белград. Од 1928 година, до завршувањето на својот активен работен стаж во 1968 година бил наставник на Архитектонскиот факултет во Белград, каде што го предавал предметот Проектирање на стопански и индустриски објекти. Меѓу првите ја проучувал народната архитектура на селскиот и градскиот тип. Значајни биле неговите истражувања во областа на руризмот. Учествувал на повеќе архитектонски конкурси, на кои освоил 5 први награди, а една меѓу нив била и за студентскиот дом во Скопје (1935). Во 1929 година изработил конкурсен проект за реконструкција на плоштадот „ Крал Петар“ ( денешен плоштад Македонија) во Скопје, а во 1930 година го изработил проектот за реконструкција на црквата Св. Спас во Скопје, кој не се реализирал. Во 1931 година учествувал на анонимниот архитектонски конкурс за железничката станица во Скопје. Во почетниот период на творештвото на неговите објекти е присутен фолклоризмот, додека подоцна се забележуваат влијанија од модерната тековна архитектура. Според неговите проекти биле изведени следниве објекти:
(Сите наведени објекти биле разурнати во катастрофалниот земјотрес во 1963).
Алдо Роси
Алдо Роси (3 мај 1931 – 4 септември 1997) е италијански архитект и дизајнер кој постигна меѓународно признание во четири различни области: теорија, цртање, архитектура и дизајн на производи.
Тој беше првиот италијанец кој доби Прицкеровата  Награда за архитектура.
Ран живот
Тој е роден во Милано, Италија. По почетокот на образованието од страна на религиозниот ред Омаски, а потоа на Алесандро Волта Колеџ во Леко, во 1949 година, тој отиде на училиште за архитектура на Политехничкиот Универзитет во Милано. Неговиот ментор за тезата беше Пјеро Порталупи и дипломира во 1959 година.
Во 1955 година тој почна да пишува, а од 1959 година беше еден од уредниците на, архитектонското списание Casabella-Continuità, каде што главен уредник беше Ернесто Натан Роџерс. Роси го напушти списанието во 1964 година, кога главен едитор стана Џиан Антонио Бернаскони. Роси продолжи да работи за списанијата Società и Il_contemporaneo, што го прави еден од најактивните учесници во културната дебата на времето.
Неговите рани статии ги покриваат архитектите како што се Алесандро Антонели, Марио Ридолф, Агуст Пере и Емил Кауфман и голем дел од овој материјал стана дел од неговата втора книга, Scritti scelti sull'architettura e la città 1956-1972 (Избрани дела на архитектурата и градот од 1956 година до 1972 година). Тој се оженил со швајцарската глумицата Соња Геснер, која го претставила кон светот на филмот и театарот. Културата и неговото семејство станаа клучни за неговиот живот. Неговиот син Фаусто беше активен во правењето на филмови како пред така и зад камерата, додека неговата ќерка Вера беше ангажирана со театар.
Кариера
Тој ја започна својата професионална кариера во студиото на Игназио Гардела во 1956 година, продолжувајќи во студиото на Марко Занусо. Во 1963 година тој исто така почна да предава, прво како асистент на Лудвико Кварино (1963) на факултетот за урбанистичко планирање во Арецо, а потоа во Карло Аимонино на Институтот за Архитектура во Венеција. Во 1965 година тој беше назначен за професор на Политехничкиот Универзитет во Милано и следната година тој ја објави На архитектурата на градот која набргу стана класика во архитектонската литература.
Својата професионална кариера, почетно посветена на архитектонската теорија и мали градежни проекти, направи голем чекор напред кога Аимонино му дозволи на Роси да дизајнира дел од комплексот Монте Амиата во кавартот Галаратес во Милано. Во 1971 година тој победи на натпреварот за дизајн за проширување на гробиштата Сан Каралдо во Модена, кои го направија меѓународно познат.
По суспензијата од наставата во Италија во политички бурното време, тој се пресели во шведскиот федерален институт за технологија во Цирих, заземајќи место во архитектонскиот дизајн од 1971 до 1975 година.