cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Астрономија
Мерење на сјајноста
Астрономите во минатото ги поделиле ѕвездите во шест класи, во зависност од нивната сјајност. Мерката за сјајност беше наречена величина. На најсјајните ѕвезди им беше дадена величина 0, а на најбледите величина 6. Со сè почестата употреба на телескопите астро-номите беа во можност да видат ѕвезди многу побледи од оние видливи со голо око. Тие ја надополнуваа скалата на магнитуди сè повеќе, давајќи им на побледите ѕвезди повисоки магнитуди. Магнитудите беа единственото мерило за сјајноста на ѕвездите сè до XIX век кога се развиени и инструменти со кои астрономите можеа да ја измерат вистинската количина на светлина што од една ѕвезда допира до Земјата. До 1850-тите се знаеше и многу повеќе за реакцијата на човечкото око на светлина и за сјајноста на ѕвездите. Кога човечкото око споредува два објекта од кои едниот е двапати посветол од другиот, тие не го регистрираат истиот како двапати посјаен. Големата разлика во сјајноста резултира со релативно мала разлика во магнитуди. Астрономите ја дефинираа магнтудата какопроизвод на логаритмот на сјајноста на еден објект.
Мерење на растојание
Со движењето на Земјата околу Сонцето, оддалечените ѕвезди изгледаат како да се движат на небото. Ова наводно поместување, познато како ѕвездена паралакса, е најосетно во интервали од шест месеци, кога Земјата се наоѓа на спротивните страни на нејзината орбита околу Сонцето. Астрономите ја користат ѕвездената паралакса за да ја одредат оддалеченоста на ѕвездата од Земјата со помош на аголот кој таа ѕвезда го прави со двете нејзини паралактички положби. Колку е поголема оддалеченоста на Земјата, толку нејзината паралакса е помала. Најблиската ѕвезда, Алфа Кентаур, е околу 260 000 пати подалеку од Земјата отколку Сонцето. Првите растојанија на ѕвезди беа измерени независно од астрономи во 1838 година.
Состав и енергија на ѕвездите
Изворот на огромната енергија која Сонцето и другите ѕвезди ја зрачат долго време претставувала мистерија. Сонцето произведува моќ од 3,86 х 10 26 вати (5,18 х 10 23коњски сили). Според геолошките докази животот на Земјата постои речиси неколку милијарди години, од што, пак, може да се заклучи дека дека сончевата енергија со сегашната стапка се ширела околу стотици милиони години. Во 1938 година американскиот физичар Ханс Бетс ја усоврши теоријата дека сончевата енергија е производ на јадреното соединување на водородните атоми во атоми на хелиум. Ова откритие го отвори патот кон развојот на водородната бомба со јадрено соединување околу 15 години подоцна. Ѕвездите кои се најмалку 1,4 пати помасивни од Сонцето го поминуваат нивниот животен циклус многу побрзо од Сонцето. Оптичките телескопи ги открија основните фази од животот на тие ѕвезди. Најпрво ѕвездата почнува да се кондензира однатре стнувајќи одвај густ молекуларен облак. Кондензацијата предизвикува период на контракција и внатрешно затоплување по што следи долгиот период на почетната фаза (mainsequencestar). При крајот на нејзиниот живот ѕваздата се проширува стапувајќи во фазата црвен џин, повторно се собира во состојба слична на почетната фаза (mainsequence star) за да на крај се изродува во бело џуџе.
Во 1960 тите британскиот радиоастроном Џоселин Бел откри рапидно променливи сигнали кои доаѓаа од ѕвездовидни објекти. Неговите проучувања укажаа на тоа дека станува збор за пулсирачки извори, наречени пулсари, кои се состојат од материја која е многу погуста од белите џуџиња. Оттука со голема веројатност може да се заклучи дека пулсарот е последната етапа во животот на една ѕвезда пред нејзинто конечно умирање како црна јама, чија маса е толку густа што ништо, дури ни зрачењето не може да í побегне. Во 1974 беше откриена црна јама во соѕвездието Cygnus со детектирање на Х-зрачењето од гас забрзан до огромна брзина, близу брзината на светлината, која ја добил паѓајќи кон црната јама. Оттогаш беа разгледувани и други можности, како на пример, огромни црни јами сместени во центарот на бурно радијационите галаксии. Во 1994 година Хабл Спејс Телескопот го приложи првиот доказ за постоењето на таква црна јама во центарот на галаксијата М87. Со мерење на забрзувањето на гасовите во околината на црната јама, научниците проценија дека нејзината маса е 2,5 до 3,5 милијарди пати поголема од таа на Сонцето.
Во 1983 година астрономите открија дека блискат ѕвезда Вега има сончев Систем. Вега е опкружена со диск од прав и камења кои можеби се во процес на формирање планети.
Во 1995 двајца американски астрономи дојдоа до првоиот доказ за постоењето на целосно формирана планета околу ѕвезда слична на Сонцето наречена 51 Пегас. Во 1998 се знаеше за околу дваесеттина ѕвезди со планети кои кружат околу нив и околу десеттина други опкружени со дискови од гас. Пред овие откритија повеќето астрономи сметаа дека веројатноста да се пронајдат планети околу ѕвезди слични на Сонцето е многу мала. Многу астрономи денес сметаат дека сончевите системи се релативно нормална појава.
Галaксија
При крајот на XVIII век британскиот астроном Сер Вилијам Хершел ги конструираше најголемите рефлекциони телескопи во тоа време и ги употреби за истражување на небото. Тој не само што ја откри планетата Уран, туку и низа двојни ѕвезди во рамките на огромниот број ѕвездени групации и облаци. Неговото броење на ѕвезди во различни региони на небото го увери дека Сонцето е само едно во огромниот облак од ѕвезди распрскани по небото.
Млечниот Пат претставува галаксија чии ѕвезди се гравитационо поврзани и ротираат околу еден оддалечен центар. Располагањето со информации за оддалеченоста на ѕвездите е од големо значење при проучувањето на структурата на Млечниот Пат. Методот за одредување на овие растојание преку паралаксата може да се примени само за неколкуте илјадници поблиски ѕвезди. Постои посебна класа на ѕвезди, наречени кефеидни променливи, чија сјајност варира на периоди што зависи од количеството на светлина која тие всушност ја зрачат (во споредба со количеството нивна светлина која стигнува до Земјата). Споредбата помеѓу овие две количества на светлина служи за одредување на нивните растојанија. Потпирајќи се на откритието за односот помеѓу периодот и сјајноста од страна на американскиот астроном Хенриета Свон Ливит, американскиот астроном Харлоу Шејпли ги искористи кефеидните променливи да ја измери големината на Млечниот Пат. На светлосен зрак кој се движи со брзина од околу 300 000 км/сек му се потребни 400 000 години да го помине Млечниот Пат од едниот до другиот негов крај. Видливата спирала изнесува некаде помалку од половината нејзина ширина. Сè на сè, Млечниот Пат брои околу трилион ѕвезди кои ротираат околу заеднички центар. Сонцето, кое е сместено на околу 30 000 светлосни години од центарот на Млечниот Пат, патува со брзина од околу 210 км/сек и прави една цела револуција приближно на секои 200 милиони години.
Млечниот Пат вклучува и огромни количини на честички од прав и гас кои се распрскани помеѓу ѕвездите. Оваа меѓуѕвездена материја í попречува на видливата светлина која доаѓа од далечните ѕвезди така што набљудувачите на Земјата не можат целосно да ги видат далечните делови на Млечниот Пат. Со откритието од 1932 година на американскиот електро инженер Карл Г. Џенски дека радио брановите се емитуваат во Млечниот Пат, почнува да се развива нова гранка на астрономијата. Подоцнежните истражувања укажаа на тоа дека ова зрачење доаѓа делумно од меѓуѕвездента материја, а делумно од дискретни извори формално наречени радио ѕвезди. Радио брановите, кои доаѓаат од далечните делови на Млечниот Пат можат да пенетрираат во меѓуѕвездената материја која не ја пропушта видливата светлина и со тоа им оневозможува на астрономите да ги набљудуваат регионите скриени за оптичките инструменти. Од таквите набљудувања беше констатирано дека Млечниот Пат претставува спирална галаксија со сплескана испакнатост од стари ѕвезди, надворешен диск од топли млади ѕвезди кои ги градат спиралните продолжетоци и огромен, издолжен ореол од бледи ѕвезди. Со набљудувањата на надворешниот диск во 1986 со радио телескоп, за првпат во историјата е забележано раѓање на ѕвезда, во соѕвездието Ophicus или Серпентинскиот носач, оддалечено 500 светлосни години. Сè до 1980-тите јадрото на Млечниот Пат претставуваше мистериозен регион, прикриен од темни облаци на меѓуѕвезден прав. Астрономите почнаа постепено да ја градат целата таа слика на овој регион во 1983 година, кога всушност беше лансиран сателитот ИРАС (Infrared Astronomy Satelite). Сензорите на ИРАС ослободени од попречувачките ефекти на Земјината атмосфера успеаја да ги снимат со досега невидена деталност позициите и облиците на огромен број извори на инфрацрвена енергија кои ја зафаќаат сржта на Млечниот Пат. Помеѓу овие беше откриен и еден масивен објект, кој не претсатвува ѕвезда, а е премногу компактен за да биде ѕвездена групација и за кој постои можност да се докаже дека е црна јама.
Вселена
И покрај неговата неверојатна големина, Млечниот Пат е само еден од бројните големи ѕвездени системи, наречени галаксии, кои ја населуват познатата вселена. Во 1924 година студиите спроведени од американскиот астроном Едвин Хабл го дадоа одговорот за природата на спиралните облаци, укажувајќи на нив како на посебни галаксии, слични на Млечниот Пат; други, пак, галаксии се сфероидни, без спирални продолжетоци; а има и такви со неправилни форми. Со помош на еден од најголемите оптички телескопи на светот кој се наоѓа во опсерваторијата Мауна Кеја, Хаваи, откриени се галаксии оддалечни повеќе од 10 милијарди светлосни години од Земјата.
Спектралните анализи на светлината која доаѓа од надворешните галаксии покажува дека ѕвездите од кои се составени овие системи се изградени од оние хемиски елементи кои се познати и на Земјата. Тие, исто така, укажуваат на тоа дека сите галаксии се оддалечуваат од Млечниот Пат. Колку е подалечна една галаксија толку побрза е нејзината рецесија. Ова е земено како доказ дека вселената се шири и дека потекнува од експлозијата на неверојатно жешка и густа состојба на материја. Можните состојби кои можеби ја иницирале експлозијата се опфатени во космолошката теорија од раните 1980-ти, позната како инфлататорна теорија. Оттогаш зрачењето од големиот прасок станува сè поладна; нејзината моментална температура изнесува околу 3 К над апсолутната нула (околу -273,16º С односно -454 °F). При оваа температура, зрачењето која доаѓа од сите насоки била откриена во 1965 од страна на американскиот физичар Арно Пензијас и Роберт В. Вилсон што претставува моментно најдобриот индикатор на раната историја на вселената (позадинско зрачење). Во прилог на теоријата за големиот прасок е и Ајнштајновата теорија на релативност.
Квазарите, кои биле откриени во 1950-тите со помош на радио телескопи, за многу астрономи претставуваат енергетски јадра на многу оддалечени галаксии. Од досега непознати причини, тие ја маскираат светлината од нивните базични галаксии. Тие често се појавуваат во крајно оддалечени групации на галаксии. Спектралните линии на квазарите покажуваат многу големи поместувања кон црвено redshift што укажува на тоа дека овие објекти се оддалечуваат од нашата галаксија со 80% од брзината на светлината. Нивната наводна огромна брзина исто така значи дека тие спаѓаат меѓу најдалечните космолошки објекти. Во 1991 беше откриен квазар оддалечен 12 милијарди светлосни години со помош на рефлекторот во Паломарската опсерваторијар.
Никола Коперник
Во XVI век познатиот полски астроном Никола Коперник(1473-1543) го создал новиот систем на светот. Согласно овој систем, во центарот на светот не била Земјата, туку Сонцето околу кое вртат сите планети и сферата на неподвижни звезди. Ваквиот систем е познат под името хелиоцентричен систем на светот. Коперник сметал дека планетите се движат по кружни патеки околу Сонцето и дека Меркур и Венера сепоблиску до Сонцето отколку Земјата бидејќи на небото се гледат блиску до Сонцето за разлика од останатите планети кои се видливи во текот на ноќта кога Сонцето се наоѓа длабоко под хоризонтот. Коперник прв ги определилрелативните растојанија меѓу планетите и Сонцето, како и периодите на обиколка на планетите околу Сонцето. Идејата на Коперник за хелиоцентричниот систем на светот долго време не била прифатена од страна на научниците и била строго забранета од страна на црквата.Германскиот астроном и математичар Јохан Кеплер (1571-1630, десно) во 17 век предложил математички релации за опишување на движењето нанебесните тела. Тоа беа, воедно, и првите закони за движење на небесните тела. За формулирање на овие закони, во голема мера, е заслужен данскиот астроном Тихо Брахе (1546-1601). До тогаш сите набљудувања на небото се правеле инцидентно, без некој ред. Затоа и таквите набљудувања немале некоја научна вредност. Тихо Брахе, во својата опсерваторија “небесна палата” поклонета од данскиот крал, континуирано ги набљудувал и забележувал положбите на Месечината и на познатите во тоа време планети во долг временски период (од 1576 до 1597 година). Во негово време сè уште се водела дебата која одтеориите: геоцентричната или хелиоцентричната е точна. Тој верувал дека споредувањето на експерименталните податоци со предложените теории ќеукаже која од нив е точна. Оваа идеја, да се набљудуваат појавите, да се бележат податоците и да се верува дека така добиените податоци ќе дадат одговор која од теориите е точна, била клуч на модерната наука и почеток на вистинското разбирање на Природата. Тихо Брахе застапувал една изменета геоцентрична теорија: планетите се движат околу Сонцето, а сите тие заедно се движат околу Земјата. Податоците собрани од страна на Тихо Брахе завршиле во рацете на неговиот асистент Јохан Кеплер. Тој се обидел, по метод на проба и грешка, да добие равенки на движење на планетите околу Сонцето. На почеток тој дошол до погрешен резултат, а тоа било дека планетите се движат околу Сонцето по кружни патеки но дека Сонцето не се наоѓа во центарот. Големото разидување помеѓу неговите пресметки и експерименталните податоци на Брахе применети за планетата Марс, укажале дека ваквиот заклучок не е точен. На тој начин, Кеплер, благодарение на прецизните експериментални набљудувања на Брахе, можел да стигне до своите три закони за движење на планетите околу Сонцето.
Кеплерови закони
Првиот Кеплеров закон кажува дека планетите се движат по елипси околу Сонцето и дека Сонцето се наоѓа во едниот фокус на елипсата.
Најблиската, до Сонцето, точка од орбитата на планетата се нарекува перихел, а најодалечената од него точка се нарекува афел. Елипсата е крива која има две полуоски:голема и мала. Големата полуоска на елипсата претставува средно растојание на планетата од Сонцето. Средното растојание од Земјата до Сонцето се нарекува астрономска единица и изнесува 149 600 000 км. Орбитите на планетите претставуваат многу слабо сплеснати елипси и скоро да не се разликуваат од кружници.
Согласно овој закон, планетата кога е поблиску до Сонцето се движи со поголема брзина отколку кога е подалеку од Сонцето. Планетата има максимална брзина кога поминува низ перихелот и минималма - кога поминува низ афелот.
Третиот Кеплеров закон гласи: Квадратите на периодите на обиколка на планетите околу Сонцето се однесуваат така, како кубовите на нивното средно растојание до Сонцето
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 10000 метри
Рекорди
Пред натпреварувањето, рекордите беа следниве:
Црква „Св. Богородица“ - Беловиште
Света Богородица е главната селска црква во тетовското село Беловиште. Изградена е во почетокот на XX век на местото каде дотогаш постоела мала истоимена црквичка. Оваа црква има најубав живопис од сите цркви во Долни Полог. Зографи биле Гавро и Страте од Мијачки Осој. Патронот се слави на денот на раѓањето на Богородица - Мала Богородица.
Михаил I Рангабе
Михаил I Рангабе (околу 770 — ) — византиски цар кој владеел од 811 до 813 година.
Михаил бил син на патрицијот Теофилакт Рангабе, адмирал на егејската флота. Се оженил со Прокопија, ќерката на идниот цар Никифор I и добил високо дворско место по крунисувањето на неговиот дедо во 802 година.
Преглед
Михаил ја преживеал страшната борба на Никифор против Крум од Бугарија и бил сместен за подобар кандидат за престолот отколку тешко повредениот шура Ставрикиј. Кога жената на Михаил, Прокопија, не успеала да го убеди нејзиниот брат да го именува Михаил како негов наследник, група на постари лица (магистрантот Теоктистос, командантот Стефан и патријархот Никифор) го приморале Ставрикиј да абдицира во негова корист на 2 октомври 811 година.
Михаил I се обидел да спроведе политика на помирување, напуштајќи го точното оданочување спроведувано од Никифор I. Со намалување на царскиот приход, Михаил дарежливо давал пари на војската, бирократијата и Црквата. Избран со поддршка на православната струја во црквата, Михаил внимателно ги прогонувал иконоборците и го приморал патријархот Никифор да отстапи од неговиот спор со Теодор Студит, влијателен свештеник во манастирот Студиос. Побожноста на Михаил му донела многу позитивна проценка во делото на хроничарот Теофан Исповедникот.
Во 812 година, Михаил I ги отворил преговорите со Франките и го признал Карло Велики како цар. Како размена за тоа признавање, Венеција била вратена на Византија. Меѓутоа, под влијание на Теодор, Михаил ги одбил мировните услови од Крум и го отпочнал освојувањето на Месембрија (Несебар) од Бугарите. По првичниот успех во пролетта 813 година, војската на Михаил се подготвувала за поголем судир кај Версиникија близу Адријанопол во јуни. Византиската војска била приморана да бега, а положбата на царот била сериозно ослабена. Со заговор во воздухот, Михаил подранил на настаните и абдицирал во корист на генералот Лав Ерменец и станал монах (под името Атанасиос). Неговите синови биле кастрирани и однесени во манастири, еден од нив Никетас (именуван Игнатиј), на крајот станал Цариградски патријарх. Михаил умрел на 11 јануари 844 година.
Семејство
Од неговата жена Прокопија, Михаил I имал најмалку пет деца:
Ќиро Костески
Животопис
Поради тешкиот живот во семејството, бил принуден да оди на печалба. Во Народноослободителната војска на Македонија стапил во есента 1944 година во редовите на Шестата македонска бригада. Станал ѝ член на КПМ. Со заминувањето на Бригадата за Срем, останал на теренот за расчистување на остатоците од балистичките банди. Во една таква акција против балистичките банди, загинал во селото Косел - Охридско во октомври 1945 година.
Девици (Климт)
Девици (Die Jungfrau) ― слика на австрискиот сликар Густав Климт, насликана во 1913 година. Во моментов е чувана во Националната галерија во Прага, Чешка.
Опис
Изобилството на цвеќиња на сликата ја симболизира еволуцијата кон женственоста. Сликата прикажува седум жени кои се испреплетуваат. Секоја жена претставува одредена животна фаза. Сликата допира различни теми од човечкиот живот, како што се љубовта, сексуалноста и регенерацијата кои се прикажани во цикличен облик.
Филмски плакат
Филмски плакат — плакат чија главна цел е промоција на некое филмско дело. Најчесто тие содржат впечатлива слика која треба да го зголеми интересот кај населието за дадениот филм. Претежно на овие плакати се среќаваат главните ликови од филмот или некоја впечатлива сцена. Често се среќаваат и комбинации од повеќе сцени. Порано се користеле цртежи наместо слики, поради техничките можности.
Освен слика, тие содржат и текст кој скоро секогаш е составен од имињата на главните глумци, режисерот и насловот на филмот пропратен со некој слоган или впечатлива реченица. Најчесто тука е и датумот на издавање или премиерата во кино. Филмските плакати најчесто се објавуваат пред или во кино салите, како и надвор во трговски центри или прометни улици. Истата слика често се користи и за флаери и памфлети или друг рекламен материјал со поинаква големина. Филмските плакати се стари колку и филмовите, со тоа што на почетокот на XX век тие биле едноставни илустрации од некоја сцена или пак уметничка интерпретација на некое случување од филмот или општо ја обработува филмската тема.
Колекционерство
Колекционерството или собирањето на филмски плакати како спомен и сеќавање се среќава заедно со собирањето на автограми, фотографии, поштенски марки и други видови на специфични работи. Собирањето на филмски плакати најмногу се раширило по Втората светска војна. Ентузијастичните колекционери започнале со собирање на филмски плакати иако имало популарни биле и разни видови на памфлети, списанија, специфични салфети и слично. Колекционерството на филмски плакати е распростането и во Република Македонија.
Речиси загрозен вид
Речиси загрозен (NT) е заштитен статус кој се назначува за видови и подвидови за коишто се смета дека ќе станат загрозени во блиска иднина, но кои мометанлно не можат да се сметаат за загрозени. Затоа Меѓународниот сојуз за заштита на природата ја нагласува важноста често да се проверуваат ваквите видови.
Речиси загрозените видови обично се блиску до задоволување на критериумите за ранливи видови, како намалувањето на бројноста и ареалот. Ваквите видови оценети од 2001 наваму може да бидат и такви кои зависат од заштитните напори за да не станат загрозени. Овие видови пред 2001 имале своја категорија наречена видови зависни од заштита.
За речиси загрозени се сметаат 3703 таксони. Тука спаѓаат 2423 животински и 1050 растителни видови.
Покрај овие, за речиси загрозени можат да се сметаат и 402 таксони зависни од заштита.
Примери за вакви животни се лиснатиот морски змеј, новозеландскиот гулаб, австралиската дводишалка, турскиот лазач, калифорниската црвенонога жаба, растенијата од видовите Arrojadoa dinae, Chamaesyce olowaluana, Cycas brunnea, и ''дајачкиот голем лилјак.
Категории и критериуми на МСЗП верзија 2.3
Пред 2001 МСЗП користеле категории и критериуми од верзијата 2.3, која имала посебна категорија за видови зависни од заштита (LR/cd). Речиси загрозените видови и видовите зависни од заштита биле поткатегории на категоријата „ниж ризик“. Таксоните оценети последен пат пред 2001 обично го задржуваат статусот LR/cd или LR/nt, иако по денешни критериуми овие видови би биле ставени во една едноставна категорија „речиси загрозени (NT)“.
Зидербраруп (амт)
Зидербраруп (Süderbrarup) — општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Зидербраруп. Општинската заедница Зидербраруп се состои од следниве општини:
Црква „Вознесение Христово“ - Звечан
Вознесение Христово (нарекувана и како Свети Спас) — главна селска црква, во поречкото село Звечан.
Црквата е сместена на самиот асфалтен пат кој води до селото Звечан. Во самиот двор на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
NGC 50
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 50 се споменува и како MCG -1-1-58.
Откривање
Објектот е откриен во - - 1865 година од страна на Гаспаре Станислао Ферари, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 50 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 50 има привидни димензии од 2,4' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 14 м 44,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 20' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 50 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 983. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 260; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4670. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1198.
NGC 6454
NGC 6454 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6454 се споменува и како MCG 9-29-26, CGCG 278-24.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6454 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 6454 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 44 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 42' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Зимбабве на Олимписките игри
Спортистите на Зимбабве освоиле вклупно осум олимписки медали – три златни, четири сребрени и еден бронзен медал – во два спорта. Седум од медалите ги освоила пливачката Кирсти Ковентри во 2004 и 2008; а останатиот медал бил резултат на изненадувачката победа на репрезентацијата на Зимбабве во хокеј на трева на игрите во 1980 година.
Историја
Јужна Родезија (сега Зимбабве) првично настапила како Родезија на Летните олимписки игри 1928 во Амстердам. Родезија потоа била отсутна од игрите сè до 1960 година кога Федерацијата на Родезија и Њасаленд се натпреварувала под името Родезија на Летните олимписки игри 1960 во Рим. Јужна Родезија потоа повторно настапила под името Родезија на следните олимписки игри во Токио. Земјата на тој начин секогаш се натпреварувала како британска територија. Земјата немала можност да настапи на игрите во 1968 во Мексико, поради толкувањата на мексиканската влада на прописите на пасошите. По декларацијата за независност на Ијан Смит за независна Родезија во 1970 година, државата повеќе не настапила на олимписки игри. Иако се вратила да се натпреварува на игрите во 1972 во Минхен, Родезија била отстранета од Меѓународниот олимписки комитет четири дена пред церемонијата на отворање на игрите, под притисок на другите африкански држави, кои не ја признавале легитимноста на родезиската држава и се заканиле со бојкот на игрите. Наследникот на државата, Зимбабве, своето олимписко деби го остварил на игрите во 1980 во Москва.
Селевкидско Царство
thumb|right|float|300px|Поделба на [[Македонската Империја, формирана од Александар Македонски.
Други држави
Селевкидската империја се распаднала во 63 година п.н.е. кога конечно било победено и освоена од страна на Римјаните.
Дијадосите се расправале околу надмоќта врз деловите од империјата на Александар Македонски. Птоломеј I Сотер, генералот и сатрапот на Египет, бил првиот кој го предизвикал новиот систем: ова довело до откажување од престолот на Пердика. Револтот на Птоломеј довел до нова поделба на империјата тн. Трипарадиската поделба во 320 п.н.е. Селевк како главен војсководец под Пердика уште од 323 п.н.е. (подоцна помогнал во убиството на Пердика) го добил Вавилон и оттогаш натаму започнал безмилосно да ги проширува своите територии. Селевк се зацврстил во Вавилон во 312 п.н.е., годината што е земена како основачки датум на Селевкидската иперија. Тој не владеел само со Вавилон, ами и со целиот огромен источен дел на Александровата империја:
„Секогаш ги демнел соседните народи, воено силен и убедлив во советот, тој ги освои Месопотамија, Ерменија, Селевкидска Кападокија, Персија, Партското Царство, Бактрија, Арабија, Тапурија, Согдијана, Арахосија, Хирканија и други соседни народи кои беа освоени од Александар, сè до реката Инд, па на тој начин границите на неговата империја беа најмногу проширени во Азија, по оние од Александар. Целиот регион од Фригија до Инд беше потчинет од Селевк“ - Апијан, „Сириските војни“.
Буковје (Постојна)
Буковје (словенечки: Bukovje) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Вагерсрот
Вагерсрот (Wagersrott; Vogsrød) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Augsburg Airways
Augsburg Airways e регионална авиокомпанија заснована во Аугсбург, Германија. Дел е од Lufthansa Regional групацијата и оперира на домашни и меѓународни одредишта под закрила на Луфтханза. Главна централа на авиокомпанијата е аеродромот во Минхен.
Историја
Авиокомпанијата беше основана во 1980 година, и започна со операции во 1986 година. Најпрвин беше позната под името Interot Airways, со летови од Аугсбург до Диселдорф. Во 1993 година започна со летови кон Европските одредишта за одмор, и прва одредиште беше Фиренца. Соработката со Луфтханза започна во 1996 година, со што го промени првобитното име Interot Airways во Augsburg Airways. Од 1 јуни 2002 година стана официјална членка на Луфтханза групацијата.
Флота
Флотата на Augsburg Airways се состои од следниве авиони:
Заклучно со август 2008, просечната старост на авионите е 8.1 година.
SSH
-Прислушкување на преносот на податоци, на пример, за шпионирање на password-и, броеви на кредитни картички или бизнис тајни.
-Киднапирање или преземање на комуникацијата на таков начин, што напаѓачот може да го истражи и модифицира секој податок што се пренесува меѓу комуникационите странки.
-IP лажирања, или лажирање на мрежните адреси или имиња на домаќини со цел да се измамат механизмите за контрола на пристап или да се пренасочат врските на лажен опслужувач.
SSH (Secure Shell) протоколот е проектиран да ги заштити мрежните комуникации од сигурносни опасности како овие. Тој е сигурносна алтернатива на небезбедните telnet, rsh, rlogin, remsh, rexec и други програми за оддалечен пристап. Но SSH е многу повеќе од тоа. SSH всушност е множество на стандарди асоцирани со мрежен протокол кој овозможува поставување на безбедносен канал за пренос на податоци меѓу локален и оддалечен компјутер. SSH користи јавна клучна криптографија за двострана автентикација меѓу клиентот и опслужувачот, но може да поддржува и други методи за автентикација. SSH овозможува доверливост и интегритет на размената на податоци меѓу два компјутери користејќи силна енкрипција и кодови за автентикација на пораки (MAC). Ако трета страна ја пресретне и модифицира енкриптираната информацијата пратена преку SSH, SSH го детектира овој факт.
SSH може да користи различни начини на енкрипција во граници од 512 бита до 32768 бита, а вклучува и шаблони за шифрирање како што се АЕС (Advanced Encryption Scheme), Triple DES, Blowfish, CAST128 или Arcfour. Се разбира, колку поголем број на битови се користат, подолго време треба за да се генерираат и користат енкрипционите клучеви, а исто така, и подолго време ќе треба за да може податоците да се пренесат преку врската.
SSH вообичаено се користи за отворање на најавувачки (login) процеси на оддалечена машина и извршување на команди и програми, но исто така поддржува тунелирање (или пренасочување) со енкрипција, на TCP порти и X11 врски со што може да се зголеми безбедноста и на други TCP сесии. Може да служи за пренос на податотеки преку SFTP и SCP (безбедна алтернатива на FTP и RCP протоколите). Исто така поддржува и контрола на пристап до ресурсите на некој опслужувач од страна на некој корисник (авторизација). SSH опслужувач, под вообичаено чека на стандардната TCP порта 22 за врски, т.е. за пакети на информации наменети за таа порта.
Денес постојат две верзии на протоколот: SSH-1, измислен 1995 г. од Tatu Ylonen, на Хелсиншкиот универзитет за технологија и SSH-2 (1996).
Кога го користиме протоколот првин се воспоставува безбедносен канал само меѓу клиентот и опслужувачот, низ кој се енкриптирани податоците што проаѓаат.
Пренасочување или тунелирање значи насочување на интернет пакетите на податоци на некоја друга TCP заснована сесија, низ SSH енкриптирана сесија. Со ова и другите TCP сервиси можат да се снабдат со сигурносните придобивки на SSH (приватност, интегритет, автентикација, авторизација).
SSH овозможува три типа на пренасочување: генерално TCP-порт пренасочување, X пренасочување, за подобрување на безбедноста на X сесиите и агент пренасочување, кое дозволува на SSH клиентите да имаат пристап на SSH јавните клучеви на оддалечена машина. Постојат и други видови на пренасочувања т.е. тунелирања со помош на други TCP протоколи. Telnet сесијата е еден вид на пренасочување т.е. тунелирање.
SSH протоколот се состои од три главни компоненти (слоја):
-Транспортен слоен протокол кој снабдува со опслужувачка автентикација, доверливост и интегритет. Може опционално да овозможи и компресија. Транспортниот протокол вообичаено се одвива над TCP/IP врска, но може да биде користен над секој стабилен проток на податоци.
-Кориснички автентикационен протокол. Служи за автентикација на корисникот. Се одвива над транспортниот слоен протокол.
-Конекциониот протокол го мултиплексира (збива) енкрипциониот тунел во повеќе логички канали. Се одвива над автентикациониот протокол.
Клиентот праќа барање за услуга откако безбедната транспортна врска е воспоставена. Второ барање се праќа од кога ќе се изврши автетникација на корисникот. Ова овозможува нови протоколи да се дефинираат и коегзистираат со горе наведените протоколи. Конекциониот протокол овозможува создавање на канали кои можат да се користат за разни цели како: безбедни интерактивни shell сесии и пренасочување на арбитражни TCP/IP порти и X11 врски.
Клуб за борба (роман)
Клуб за борби е роман од Чак Паланик 1996. Романот раскажува за искуствата на неименуван протагонист кој страда од несоница. Откако неговиот лекар разлутено ќе му каже дека несоницата не е болест, тој почнува да се претставува во неколку групи за поддршка како личност со сериозни проблеми. Тогаш го запознава Тајлер Дарден и формира таен клуб за борби кој би им служел како радикална психотерапија. Режисерот Дејвид Финчер во 1999 направи филм според овој роман во кој настапуваат Бред Пит и Едвард Нортон. Филмот привлече голем број на обожаватели и покрај финансискиот успех кој беше послаб отколку што беше очекувано. Неговиот углед им донесе уште повеќе слава на Паланик и на романот.
Историја на романот
Паланик добил инспирација за романот по еден настан кој му се случил додека бил на кампување. Иако бил со отоци и со модринки, неговите колеги избегнувале а го прашале што му се случило за време на кампувањето. Клуб за борби е инспирирана од нивното двоумење да прашаат што се случило.
Паланик претходно пробал да го објави неговиот роман Невидливи чудовишта, но бил одбиен од издавачите бидејќи романот бил премногу вознемирувачки. Потоа тој се насочил кон Клуб за борби и имал намера овој роман да го направи уште повознемирувачки. Најпрво Клуб за борби бил објавен како мала приказна од седум страни во состав на Потрага по среќа, но Паланик ја проширил во роман (во кој првичната расказ станала шесто поглавје).
Клуб за борби била повторно издадена во 1999 и 2004, а второто издание вклучува и вовед од авторот за концептот и популарноста на романот и филмот, во кој авторот вели:
…продавниците за книги беа преполни со книги од типот на :Клубот Џој Лак и Божествените тајни на сестринството Ја-Ја. Сите овие романи претставуваа социјален модел за жените да бидат заедно. Но, немаше роман кој ќе претставува нов социјален модел за мажите кои споделуваа нешто од нивните животи.
Понатаму тој објаснува : Јас напишав само една малку изменета верзија на Големиот Гетсби. Тоа e “апостолска” фантастика - каде што еден преживеан апостол ја раскажува приказната за неговиот херој. Има двајца мажи и жена. А едниот од мажите, херојот е целосно уништен.
Културното влијание на Клуб за борби се забележува и во формирањето на клубови за борби од страна на американските тинејџери. Обожавателите на книгата повторувале шеги од типот на мешање на храната кои се документирани во есејот на Паланик “Мајмуните мислат,мајмуните прават”, во книгата Почудно од фантастика : Вистински приказни, и во воведот на изданието на Клуб за борби од 2004. Други обожаватели кои биле поттикнати на други социјални активности, му рекле на Паланик дека книгата ги натерала повторно да се вратат на факултет. Покрај Клуб за борби, само неколку романи на Паланик биле адаптирани на филм, иако од неговиот роман Давење беше направен филм во 2008. Во 2004 од Клуб за борби требаше да се направи музички театар а зад кој стоеја Паланик, Финчер и Трент Резнор.Дилан Јејтс напиша драматична верзија која беше изведена во Сиетл и во Шарлот, Северна Каролина.
Дејство
Во центарот на Клуб за борби се наоѓа анонимен Раскажувач кој работи како специјалист за повлекување на производи од продажба за неименувана компанија за автомобили. Поради стресот од неговата работа и заморот од многуте бизнис патувања, тој почнува да страда од периодична несоница. Кога ќе побара лекување, лекарот на Раскажувачот го советува да посети група за поддршка на луѓе болни од рак на тестисите „за да види што всушност е вистинско страдање”. Раскажувачот сфаќа дека ислушувањето на туѓите проблеми (иако тој самиот нема рак на тестисите) му ја ублажува несоницата.
Необичното лекување на раскажувачот е успешно сè додека не ја запознае Марла Сингер, уште една “туристка” која се претставува лажно и ги посетува групите за поддршка. Марла, која е можно да е пореметена, го потсетува раскажувачот дека е лажго кој не припаѓа таму. Тој почнува да ја мрази Марла бидејќи го спречува да плаче, но и да спие. По една расправија,двајцата се согласуваат да посетуваат различни состаноци на групи 	за поддршка за да се избегнуваат еден со друг. Ова примирје е тешко и несоницата на Раскажувачот повторно се појавува. Додека Раскажувачот е на нудистичка плажа го запознава Тајлер Дарден, харизматичен, но и мистериозен екстремист. Откако една експлозија ќе му го уништи станот на раскажувачот ,тој го замолува Тајлер да остане во неговиот стан.Тајлер се согласува, но бара нешто за возврат: “Сакам да ме удриш силно колку што можеш“. Двајцата мажи сфаќаат дека уживаат во борбата со тупаници. Потоа се вселуваат заедно и формираат “клуб за борби“ повлекувајќи со тоа безброј мажи со слични темпераменти во борби со голи раце усогласени според следните правила:
3.	Koга едниот ќе рече “доста “или ќе почне да куца, борбата е завршена.
4.	Во една борба учествуваат само двајца.
5.	Не може да има две борби во исто време.
6.	Се борат без маици и чевли.
7.	Борбите траат колку што треба.
8.	Ако ова ти е прва ноќ во клубот, мораш да се бориш.
Понатаму во книгата еден механичар му кажува на Раскажувачот за две нови правила во клубот за борби: дека во центарот на клубот за борби се само оние кои се борат и дека клубот за борби секогаш ќе биде бесплатен.
Марла, којашто забележува дека Раскажувачот не ги посетувал неговите групи за поддршка, му се јавува за да му потврди дека се предозирала со Ксанакс во еден нерешителен обид за самоубиство.Тајлер се враќа од работа и откако Марла, која е под дејство на дрога, се заканува дека ќе се самоубие, ја спасува.Тајлер и Марла завршуваат во една турбулентна афера која го изненадува Раскажувачот и ја збунува Марла. За време на оваа афера, Марла не е свесна ниту за постоењето на клубот за борби, ниту за односот помеѓу Раскажувачот и Талјер. Бидејќи Раскажувачот никогаш не ги гледа Тајлер и Марла во исто време, тој се прашува дали Марла и Тајлер се една иста личност. Додека клубот за борби се шири низ целата земја,Тајлер го користи тоа за да ги шири своите анти-конзумеристички идеи наговарајќи ги членовите на клубот да учествуваат во вешто разработени планови со цел да ѝ наштетат на Америка. На крај тој ги прибира најпосветените членови на клубот и го формира Проектот Мејхем, култна организација која се стреми да ја сруши модерната цивилизација. Како и клубот за борби, и оваа организација се води според некои правила :
1.	Нема прашања.
2.	Нема прашања.
3.	Нема извинувања.
4.	Нема лаги.
5.	Мораш да му веруваш на Тајлер.
Иако најпрво беше верен учесник на Проектот Мејхем, Раскажувачот станува незадоволен поради разорувачката моќ на неговите активности. Кога Боб, негов пријател од групите за поддршка на болни од рак на тестисите умира за време на една операција за саботажа на Проектот Мејхем, тој решава да ги спречи Тајлер и неговите следбеници во нивните активности. Сепак ,Раскажувачот сфаќа дека тој самиот е Тајлер, Тајлер не е друг човек, туку друг идентитет.
Како што психичката состојба на Раскажувачот се влошува, неговиот ум си создава друга личност која може да ги избегне проблемите во неговиот живот. Марла ненамерно му кажува на Раскажувачот дека тој и Тајлер се една иста личност. Љубовната врска на Тајлер и Марла (која на Раскажувачот не му се допаѓа), всушност е негова врска со Марла. Нападите на несоница на Раскажувачот всушност се надворешноста на Тајлер. Тајлер бил активен секогаш кога Раскажувачот спиел. Личноста Тајлер не само што го создал клубот за борби туку и го уништил станот на Раскажувачот.
Тајлер планира да разнесе облакодер користејќи бомби направени дома до Проектот Мејхем, но всушност вистинската цел на експлозијата е блискиот Национален музеј. Тајлер планира да умре како маченик за време на овој настан, а со тоа и ќе му го одземе и животот на Раскажувачот. Кога ќе го сфати тоа, Раскажувачот решава да го спречи Тајлер, но тој секогаш мисли пред него. Раскажувачот се качува на покривот на една зграда, а Тајлер вперува пиштол кон него. Сепак, кога Марла доаѓа на покривот со една од групите за поддршка, Тајлер исчезнува бидејќи “тој е негова халуцинација, не нејзина “.
Откако Тајлер исчезнува, Раскажувачот чека за бомбата да експлодира и да го убие. Но тоа не се случува бидејќи Тајлер ставил парафин во експлозивот. Држејќи го пиштолот на Тајлер, жив, Раскажувачот ја прави првата негова вистинска одлука: го вперува пиштолот кон себе и се застрелува. По некое време тој се буди во душевна болница и верувајќи дека е во рајот, си замислува разговор со бог за природата на човекот. Книгата завршува кога на Раскажувачот ќе му се приближат неколку вработени во болницата кои му откриваат дека се членови на Проектот Мејхем. Му велат дека нивните планови продолжуваат и дека го чекаат Тајлер да се врати.
Карактери
Раскажувачот Обичен современ вработен човек, специјалист за повлекување на производи од продажба, крајно депресивен и кој страда од несоница. Низ целиот роман Раскажувачот е неименуван.Некои читатели го нарекуваат Џо бидејќи тој цело време го користи ова име во некои изјави, на пример “Јас сум точката на вриење на Џо”. Исказите “Јас сум ______ на Џо” се однесуваат на статиите Исхрана за читателите кои раскажувачот ги читал и во кои човечките органи пишуваат за себе во прво лице, како на пример “Јас сум црниот дроб на Џо”. Во филмот Џо се заменува со Џек и некои читатели така го нарекуваат Раскажувачот. Во романот и во филмот тој користи лажни имиња во групите за поддршка. На неговата потсвест и треба чувство на слобода, тој се чувствува заробен во сопственото тело и кога го запознава Тајлер Дарден, тој почнува во него да ги гледа сите оние квалитети кои тој ги нема, “Ми се допаѓа се околу тајлер Дарден, неговата храброст и неговата интелигенција. Неговата волја. Тајлер е забавен, силен и независен,луѓето го гледаат и очекуваат од него да им го смени светот. Тајлер е способен и слободен, а јас не сум”
Тајлер Дарден
“Поради неговата природа “ Тајлер работи ноќни работи, саботира компании и им наштетува на клиентите. Тој исто така краде остатоци од масно ткиво од клиника за липосукција за да се збогати преку правење на сапун но и за да создаде состојки за производство на бомби што ќе го произведува подоцна, со клубот за борби. Тој е соосновач на клубот за борби бидејќи негова беше идејата за борба која доведе до негово создавање. Подоцна го започнува Проектот Мејхем преку кој тој и неговите членови вршат неколку напади врз потрошуваштвото. Тајлер е рус (ова го дознаваме од коментарите на Раскажувачот)”. Душевно оболениот, но привлечен Тајлер понатаму во романот станува антагонист.
Марла Сингер
Жената која Раскажувачот ја запознава за време на средбите со групите за поддршка. Кога сфаќа дека и Марла ги глуми своите проблеми на состаноците со групите за поддршка, исто како и тој, Раскажувачот повеќе не чувствува подобрување на својата состојба. Откако ги напушта групите, тој повторно ја сретнува кога му таа станува љубовница на Тајлер. Марла е прикажана како премногу валкана и која не се грижи за себеси, а понекогаш е дури и со самоубиствени идеи. Сепак, понекогаш ја покажува и својата понежна страна.
Роберт “Боб” Полсон
Тој е човекот кој Раскажувачот го запознал во групата за поддршка на болни од рак на тестиси. Бидејќи бил поранешен телоградител, Боб добил рак на тестисите поради тоа што користел стероиди за да ги зголеми своите мускули и морал да се подложи на инјекции со тестостерон. Ова довело до зголемување на естроген во неговото тело, тоа предизвикало да му пораснат (како што е опишано во книгата) „Големи цицки” и да му се истенчи гласот. Поради ова, Боб е единствениот член кому му е дозволено да носи маица за време на борбите. Раскажувачот се спријателува со Боб и откако ќе ги напушти групите, повторно ќе го сретне во Клубот. Смртта на Боб за време на извршувањето на една задача за Проектот Мејхем ќе го натера раскажувачот да се сврти против Тајлер бидејќи членовите на Проектот Мејхем овој настан го гледаат како ситница наместо како трагедија.
Ангелско Лице
Човек кој му се придружил на Клубот за борби. Тој е верен член на Проектот Мејхем, кој се смее на вандализмот кој тој и групата “вселенски мајмуни” го прават откако нивните бељи ќе се појават на вести. Ангелско Лице го добил прекарот бидејќи бил многу убав. Русокосиот убавец претрпува ѕверски ќотек од Раскажувачот за време на една средба на Клубот за борби а Раскажувачот вели дека “сакал да уништи нешто убаво”. Кога понатаму во книгата се споменува Ангелско Лице, се вели дека “не е толку убав како порано”.
Мотиви
...
Кенет понатаму вели дека Тајлер сака да го искористи хаосот за да ја смени историјата за да можат “Децата на Бог” да имаат некакво историско значење, без разлика дали ќе биде “проклетство или спасение”.