cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оганесон
Предвидени соединенија
Врзувањето помеѓу оганесон и водород во OgH е предвидено да биде многу слабо и може да се смета како чиста ван дер Валсова интеракција, а не вистинска хемиска врска. Од друга страна, со високо електронегативни елементи, оганесон се чини дека формира постабилни соединенија отколку на пример коперинициум и флевориум. Стабилните состојби на оксидација +2 и +4 се предвидени да постојат во флуоридите и. Состојбата +6 ќе биде помалку стабилна, поради силното врзување на потпорницата 7p1 / 2. Ова е резултат на истите спин-орбитални интеракции што го прават оганесон невообичаено реактивен. На пример, беше покажано дека реакцијата на оганесон со за да се формира соединението ќе ослободи енергија од 106 kcal / mol од која околу 46 kcal / mol доаѓаат од овие интеракции. За споредба, спин-орбиталната интеракција за слична молекула е околу 10 kcal / mol од енергијата на формирање од 49 kcal / mol. Истата интеракција ја стабилизира тетраедралната Тд конфигурација за, различен од планарната рамнина и кој се смета дека и го има. врската најверојатно ќе биде јонска, а не ковалентна, со што оганесонфлуорид ќе биде нестабилен. е предвидено да биде делумно јонски поради високата електропозитивност на огансесон. За разлика од другите благородни гасови (освен евентуално ксенон и радон), оганесон се предвидува да биде доволно електропозитивен за да формира врска со хлор.
Европска лига во одбојка
Европската лига во одбојка е годишен континентален одбојкарски турнир, за првпат воведен во 2004. Натпреварувањето е Европски еквивалент на Светската лига во одбојка. Турнирот се игра во преелиминарна групна фаза, а најдобрите четири екипи се пласираат на фајнл фор турнир. Женскиот турнир бил воведен во 2009 година.
Табела на медали
Екипите кои биле домаќини се обележани со ѕвездичка (*).
Кливленд Кавалирс
Кливленд Кавалирс (Cleveland Cavaliers) е американска кошаркарска екипа од Кливленд (Охајо). Настапуваат во Централната дивизија од Источната Конференција на НБА лигата. Во НБА пристапиле во 1970 година со проширувањето на бројот на клубови. Домашен терен им е Квикен Лоанс Арената.
Оваа организација нема богата кошаркарска традиција. Врвот на својата популарност го достигнале во времето кога Леброн Џејмс бил во нивните редови (2003-2010). Под негово водство стигнале до финалето во 2007 година, каде загубиле од Сан Антонио Спарс со максимални 4-0. Во моментов нивни најдобар играч е младиот Кајри Ирвинг, а тренер им е Мајк Браун.
1746
1746 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1746 година од новата ера, 746. од вториот милениум, 46. од XVIII век и седма од 1740-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7254 и 7255 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6496 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5506 и 5507 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2499.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1746 година се протега во 4382 и 4383, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4442 и 4443 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2289. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1158 и 1159 исламска година.
Петерхоф
Петерхоф (Петерго́ф, од Peterhof, „Петров двор“), 1944-1997 г. Петродворец — град во Петродворечкиот реон, под надлежност на федералниот град Санкт Петербург, сместен на јужниот брег на Финскиот Залив. Населението брои
Во градот е сместен еден од двата кампуса на Санктпетербуршкиот државен универзитет, како и погоните на Петродворечкиот часовнички завод — водечкиот производител на часовници во земјата. Најзначајна знаменитост на градот е истоимениот дворец „Петерхоф“ со своите градини, изградени од архитектот Бартоломео Растрели (1700-1771) по наредба на царот Петар Велики и го носат прекарот „Рускиот Версај“. Овој збир од дворски градби, заедно со градскиот центар на Санкт Петербург е прогласен за светско наследство на УНЕСКО.
Дворци, фонтани и градини
Дворецот Петерхоф е изграден на 16-метарска спила, стотина метри од морскиот брег. Помеѓу карпестите воздишенија и брегот е сместена Долната градина (Нижни сад), која е распослана на површина од и зафаќа најголем дел од дворскиот комплекс,  протегајќи се од исток кон запад во должина од 200 м. Тука се поставени највеќето фонтани, како и неколку помали дворци и помошни објекти. Источно од Долната градина е сместен паркот „Александрија“ украсен со неоготски градби од XIX век како Готската кепела, дело на прочуениот германски архитект Карл Фридрих Шинкел (1781-1841).
Над карпите, кај средината на Долната градина се протега Големиот дворец. Јужно од него е релативно малата Горна градина (Верхни сад). По падината на спилата под дворецот е изградена Големата каскада — главната атракција на целиот комлекс. Под неа почнува Морскиот Канал, кој се вбројува меѓу најкрупните хидротехнички зафати на барокниот период, и ја дели Долната градина на две полоовини.
Сообраќај
Градот го опслужуваат три железнички станици: Нов Петерхоф, Стар Петерхоф и Универзитет. До дворците се стигнува и со хидроглисери кои поаѓаат кај Зимскиот дворец во Санкт Петербург, но лесно се достапни и преку автопат. Меѓу Санкт Петербург и Петерхоф редовно сообраќаат јавни превозни средства и поединечни такси-возила.
Горната градина е пристапна бесплатно, а влезот во Долната градина се наплаќа. Дворците и гротото можат да се посетат само со водич.
IC 1337
IC 1337 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1337 се споменува и како ESO 375-23, MCG -5-25-3, AM 1023-323, IRAS 10236-3238.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1337 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1337 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 25 м 58,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 54' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на IC 1337 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30634.
Србо Игњатовиќ
Србо Игњатовиќ, крстено Србољуб (Књажевац, 11 април 1946) е српски писател, литературен критичар, поет и раскажувач. Тој бил претседател на Друштвото на писателите на Србија до 2010 година, на Управниот одбор на УКС во 2012 година предложен е за дописен член на Српската академија на науките и уметностите. Тој е главен уредник на списанието Современик и уредник на Апостроф.
Член е и основач на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, од 2010 година.
Дела (библиографија)
Срба Игњатовиќ е роден на 11 април 1946 година во Књажевац, каде што завршил основно училиште и гимназија. Дипломирал, а потоа магистрирал на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград.
Игњатовиќ е присутен во културниот живот уште од младоста. Како средношколец пишувал за училишниот весник Наши погледи, кој го уредувал, а за десетгодишнината на трудот ја подготвил збирката „Четиринаесет песни“''. Во текот на својата долга и значајна кариера бил уредник на Младински новини, Книжевни зборови, и е еден од основачите на библиотеката на првите книги Пегаз, списанието Односи, но и уредник-соработник во повеќе издавачки куќи и стручно лице, уредник во книжевните весници НИРО .''
Игњатовиќ се занимавал и со книжевна критика и повремено пишувал критики за Политика, Илустрована политика, Вечерње новости. Бил и колумнист во Книжевни новини, Ослободување и други значајни весници, објавувајќи литературни текстови во весници и списанија на целиот поранешен југословенски културен простор. До денес има објавено деветнаесет книги со критики, есеи и студии.
Србо Игњатовиќ, освен како литературен критичар, е познат и како поет и раскажувач. Првата поетска книга ја објавил во 1971 година под наслов „Оние што немаат душа“, а до денес има објавено вкупно единаесет. Претставителниот избор од поезијата на Игњатовиќ „Варварите на Понтот“ го објавила белградска „ Просвета 2000“ година, а во 2012 г. Игњатовиќ подготвил и објавил избор од неговите песни „Голем вид“ (Вук, Лозница) и „Слободен пад“ (Српско книжевно друштво, Белград). Поезијата на Игњатовиќ е преведена на романски, бугарски, македонски, чешки, италијански, германски и англиски јазик и е застапена во голем број домашни и странски антологии поезија. Има напишано и осум книги прозни, главно раскази.
Од 1965 година Игњатовиќ има статус на слободен уметник, а од 1970 г. тој е член на Друштвото на писателите на Србија, каде што долги години бил претседател. Тој е член на Академијата АСЛА во Орадеа (Романија) и на Словенечката академија за литература и уметност во Варна (Бугарија). Покрај тоа, член е и основач на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, чие создавање несебично го поддржувал од самиот почеток. Своето наследство го формирал веднаш по повторното отворање на библиотеката Лазиќ 2009/2010 година, две години пред Здружението да биде официјално регистрирано и со тоа значително да помогне во развојот на проектот.
Во 2010 година прогласен е за почесен граѓанин на Књажевац, каде со годините често им помагал на локалните автори, а значително придонел за обликувањето на књажевачката книжевна сцена. По повод отворањето на фестивалот за младинска култура во Књажевац на Србија, тој го напишал сценариото, а повремено бил и во поетското жири на фестивалот.
Србо Игњатовиќ моментално работи како главен и одговорен уредник на списанието Савременик и уредник на Апостроф, чиј основач е и тој. Член е на редакцијата на списанието „ Исток “, кое излегува во Књажевац.
Признанија
Игњатовиќ е добитник на повеќе книжевни награди:
Во Романија му биле врачени:
Во Чешка, тој бил награден со европски медал „Франц Кафка“ (Прага, 2003), а исто така и добитник на медалот „Никола Тесла“ на Раум унд Цајт (2009) и Големата награда „Летечки пердув“ на Меѓународниот Поетски фестивал Словенски загрљај (Варна, 2010).
Добитник е на специјална награда од Владата на Република Србија за исклучителен придонес во националната култура (2007) и Повелба за животно дело на Друштвото на писателите на Србија (2019).
Книжевна критика, есеи, студии
Тој напишал (заедно со Синиша Ристиќ) воведна студија за монографијата Поврзувачки бранови со ѕвездите: лирски опсези од Милена Павловиќ Барили (Белград, 1998), како и уметничката монографија Драган Савиќ       (1990).
Преводи на странски јазици
Преведен е на повеќе странски јазици.
Наследството на Србо Игњатовиќ
Наследството на Србо Игњатовиќ се наоѓа во Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“ во Белград, а ја содржи неговата лична библиотека, ракописи, фотографии, лични предмети, но и целата архива на издавачката куќа Апостроф, чиј основач е тој., архивата на списанието Савременик и документацијата УКС од периодот кога тој бил негов претседател. Наследството го вклучува и првиот примерок од неговата прва книга, која ја подарил на своите родители, а по нивната смрт на Здружението Адлигат, како и десетици први изданија на српски книги со неговите белешки и посвети и стотици книги со посвета на неговите колеги. Дополнително, на Здружението му ја врачил и наградата „Ѓурин шешир“ и барелефот што го добил со неа, што Србо го добил за необјавената стихозбирка Синабар. Наследството на Игњатовиќ содржи и избрана збирка публикации за животот и делото на Никола Радошевиќ, близок пријател на Србо, и значајна збирка книги, предмети и посвети поврзани со романската литература.
Од формирањето на оставината во 2010 година до денес, Игњатовиќ на Здружението му подарил повеќе од 15.000 книги со повеќе од 1.500 посвети и потписи на домашни и странски колеги.
Мста
Мста (Мста) е река во Вишневолоцкиот, Удомелскиот и Бологовскиот регион во Тверската област и во Боровскиот, Окуловскиот, Љубитинскиот, Маловишерскиот, Крестескиот и Новгородскиот регион, како и во градот Боровичи од Новгородска област на Русија. Таа е притока на езерото Иљмењ. Таа е долга 445 километри, а површината на нејзиниот слив 23,300 км2. Главните притоки на Мста се Березајка (лево), Увер (десно), Перетна (лево) и Колова (лево). Градот Боровичи и населбата од градски тип Љубитино се наоѓаат на бреговите на Мста.
Опис
Изворот на Мста е во езерото Мстино на ридовите Валдаи веднаш северно од градот Вишни Волочиок. Реката тече на север, ја прифаќа Березајка од лево и влегува во Новгородска област. Таму, тој го прифаќа Уверот од десно и се врти северозападно. Низводно од градот Боровичи, ја формира границата помеѓу Боровичкиот и Окуловскиот регион, а сè уште низводно помеѓу Окуловскиот и Љубитинскиот регион. Заминува од границата кон север, а низводно од населбата Љубитино нагло се врти југозападно. Прави уште една кривина на границата со Крестетскиот регион и нејзиното устие е низводно од населбата Пролетариј.
Речниот слив на Мста е огромен и го опфаќа источниот дел на Новгородска област и областите во северниот дел на Тверска област. Градовите Боровичи, Бологоје, Удомља, Окуловка и Валдај лежат во сливот на реката Мста.
Исто така е значајно за брзаците на 30 километри помеѓу Опеченски Посад и Боровичи, и е популарна патека за сплаварење.
Најниските 134 километри на Мста, низводно од село на Мстински Мост, се наведени како пловни во Државниот регистар за води на Русија.
Рулја
Рулја (Κώτας, Котас, до 1927 г. Ρούλια, Рулја; до 1932 г. Κατωχώρι, Катохори ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 22 жители (2011) и до денес е сочинето исклучиво од Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 38 км југозападно од Лерин и на 30 км северно од Костур, во областа Корешта. Лежи во подножјето на планината Корбец, на надморска височина од 890 м. Рулја е на десниот брег на Рулска Река, лева притока на Бистрица.
Османлиско време
Селото првпат се споменува во османлиски тефтер од 1530 г. под името Хровилја со 25 семејства. . Според преданијата, селото изворно било сместено во месноста Горно Село, на самиот пат Лерин - Горица. Како крапатно место, страдало од османлиските војски што минувале по патот и го опустошувале, па затоа населението се преместило околу рушевините на манастирот „Успение на Пресвета Богородица“. Во 1865 г. во Рулја е изградена истоимената црква „Успение на Пресвета Богородица“ и е отворено народно училиште. .
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Рулја (Rulia), во Костурската каза, имало 36 доаќинства со 100 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Рулја имала 500 жители Македонци. На почетокот од XX век целото население било под врховенството она Цариградската патријаршија. Според грчки извор, во селото имало 70-90 семејства. По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. селото преминало под врховенството на Бугарската егзархија. Истата година турските власти му забраниле на учителот Л. Поповски от Д’мбени да отвори народно училиште во селото По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в Рулја има 600 Македонци под езаргхијата и работи бугарско училиште. Според Георги Константинов Бистрицки, Рулја пред Првата балканска војна имала 75 куќи, сите Македонски.
За време на Илинденско востание во 1903 г. во Рулја се организирале две чети на ВМОРО: селската со 37 четници, раководена од кметот Ставре и четата на Коте Христов со 169 четници, која се распуштила во 1904 г. поради преминувањето на Коте Христов на страна на грчка вооружена пропаганда
Во првите денови од април 1908 г. власта извршила рација селото, притоа спроведувајќи го претресот со мачење и насилства.
Во Грција
Со Букурешкиот договор селото е припоено кон дрчката држава, кога имало 572 жители. Грчкит еединици го нападнале бугарското училиште и му ја одзеле сета училишна документација. Мештаните Л. Делов и Н. Лазаров биле уапсени под обвинание за пробугарско агитирање. Во 1927 г. селото е преименувано во Катохорион, а во 1932 г. г добива името Котас, во чест на андартот Коте Христов.
Во 1995 г. во Рулја е отворен музејот „Капетан Коте“ во неговата родната куќа.
Население
Населението на Рулја постојано опаѓа, уште од нејзиното потпаѓање под грчка власт. Ова се должи на големото иселување на населението во прекуокеанските земји низ децениите.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Смрдеш со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Преспа, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Рулја, каде е единственото населено место.
Поделена меморија
Поделена Меморија
Поделената меморија е меморија која што може истовремено да биде пристапена од страна на повеќе програми, со цел да обезбеди комуникација меѓу нив или да ги избегне непотребни копии. Во зависност од контекстот, програмите можат да работат на еден процесор или на повеќе одвоени обработувачи. Користењето меморија внатре во секој програм, како на пример помеѓу своите делови, генерално не се смета како поделена меморија.
Во Хардвер
Прашањето за поделените мемориски системи е тоа што повеќето обработувачи имаат потреба од брз пристап до мемроијата и затоа постои ќеш меморијата, која има две компликации:
•	Процесор-Меморија врската станува тесно грло. Компјутерите со Поделена меморија не можат да подредуваат многу добро. Повеќето од нив имаат десет или неколку обработувачи. •	Кеш кохерентност: Кога и еден ќеш да биде надграден со информација што ќе се користи од друг процесор, промената мора да се пренесе и на останатите обработувачи, инаку обработувачите ќе работат со некохерентни податоци. Таквите кохерентни протоколи можат, кога работат добро, да обезбедат екстремно високи перформанси на пристап, за делење информации помеѓу обработувачите. Од друга страна, некогаш и тие се преоптоваруваат и стануваат тесно грло на перформансите. Алтернативите на поделена меморија се дистрибуирана меморија и дистрибуирана поделена меморија, секоја од нив има сличен сет на проблеми.
Во Софтверот
•	Начин на интер-процесес комуникација (IPC), односно начинот на размена на податоци помеѓу програми кои работат во исто време. Едни процеси ќе создаваат место во RAM –от до кое другите можат да пристапат, или •	Начин на конзервирање на мемориски простор со директен пристап во кој обично ќе се наоѓаат копии на дел од податоците на еден пример, со помош на виртуелно мемориско мапирање или со експлицитна поддршка на програмата за која што станува збор. Ова најчесто се користи за поделени библиотеки и за XIP.
Откако два процеси можат да пристапат до поделена меморија како до регулатна работна меморија, ова е многу брз начин на комуникација. Од друга страна, е помалку моќно, како на пример, процесите кои комуницираат мораат да работат на иста машина, и мора да се преземе нешто за да се избегне проблемот на процесите кои работат на различни CPU и основната архитектура не им е ќеш кохерентна
IPC од поделената меморија се користи на пример за пренос на слики помеѓу апликацијата и X опслужувач на Unix систем, или внатре во IStream вратен од CoMarshallnterThreadInterfaceLnStream во COM библиотеките на Windows.
POSIX нуди стандардизирана APL за користење на поделена меморија, POSIX Поделена Меморија. Оваа функција ја користи shm_open од sys / nman.h. Unix 5 системот обезбедува APL за поделена меморија исто така. Оваа користи shmget од sys/shm.h.
BSD ситемите овозможуваат “анонимна мапирана меморија” која може да се користи од неколку процеси.
Последните 2.6 Linux јадра почнаа да нудат /dev/shm како поделена меморија во форма на RAM диск, поточно како светски запишуван директориум кој е зачуван во мемроија. /dev/shm поддршката е незадолжителна во јадрената конфигурациска податотека. Вклучен е задолжително во Fedora и Ubuntu дистрибуциите.
Зедорф (Зегеберг)
Зедорф (Seedorf) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 4953/2
NGC 4953/2 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4953/2 се споменува и како ESO 382-8A, MCG -6-29-9, VV 671, AM 1303-371.
Откривање
Објектот е откриен на 26 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4953/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4953/2 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 6 м 8,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 35' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 4953/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45343. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7773. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 7277
NGC 7277 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Ајватовци
Свети Петар и Павле — православна црква во селото Ајватовци недалеку од градот Скопје.
NGC 7277
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7277 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7277 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Ајватовци
Храмот се наоѓа на Ајватовски Рид над самото село Ајватовци и до него води земјен пат. Градбата од надвор е завршена, а во внатрешноста постои само иконостас и сè уште не е живописана. Во непосредната околина на црквата беа спроведувани акции за пошумување, дел од акцијата „Ден на дрвото - засади ја својата иднина“. Од ова место се пружа прекрасна глетка на целото Скопско Поле.
NGC 7277
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 26 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 8' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 7277 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68861. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7497. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 12.
Приморски Алпи (римска провинција)
Провинцијата му го дала името на денешниот департман Приморски Алпи.
Крушка (Пуста Река)
Крушка — археолошко наоѓалиште во крушевското село Пуста Река. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на 4 км западно од селото, на границата со атарите на селата Пуста Река и Цер, каде на зарамнето плато со површина од 50 × 50 м, обраснато со дабова шума, се гледаат остатоци од црква и околу неа гробови градени од камени плочи.
Стадион Стадспарквален
Локација: Јеншепинг, Шведска.
Координати: 57°46′ на север и 14′08″ на исток. Сопственост: Општина Јеншепинг.
Капацитет: 7.300 гледачи.
Димензии: должина 105 метри и ширина 65 метри.
Изградба: 1902 година.
Свечено отворање: 1902 година.
Историја
Стадспарксвален, локално понекогаш наречен Вален, е класичен спортски објект сместен во Јеншепинг, Шведска.
Стадспарксвален бил инаугуриран во 1902 година и се наоѓа во градскиот парк Јеншепинг, на врвот на планината сместена западно од градот. Функционира како домашен терен за фудбалскиот клуб Јеншепинг Седра ИФ. ИК Торд, исто така, ги играл своите домашни натпревари овде во текот на некои сезони. До 1981 година се користел и за атлетски настани. Јеншепинг Седра ИФ има одиграно 10 сезони во шведскиот Алсвенскан во Стадспарксвален. Женската фудбалска репрезентација на Шведска одиграла трипати на теренот, првпат во 1985 година против Белгија.
За време на 100-годишнината на Шведската спортска конфедерација во 2003 година, Стадспарксвален бил назначен како едно од 100-те спортски историски места во Шведска.
Куќа на ул. „Страшо Пинџур“ бр. 3 (Битола)
'''Куќа на ул. „Страшо Пинџур“ бр. 3 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 50 во Битола.
Киловат-час
Киловат-час или киловатчас, (симб. kW·h, kWh и кВтч) — единица за енергија еднаква на 1000 ват-часови или 3,6 мегаџули.
Дефиниција
Киловат-часот е единица за енергија еднаква на еден киловат (1 kW) моќ (електрична работа) потрошен за време од еден час (h).
Обратно земено, еден ват е еднаков на 1 J/s. Еден киловат-час изнесува 3,6 мегаџули, што е количеството енергија добиено од работа што се врши со просечна стапка од илјада вати на час.
Примери
Греалка од 1000 вати (1 киловат) што работи еден час троши еден киловат-час (3,6 мегаџули) енергија.
Една 60-ватна светилка што работи еден час потрошила 0,06 киловат-часови струја. За илјада часа ќе потроши 60 киловати.
Именители
Киловат-часот се користи во елекстродистрибуцијата за фактурирање на потрошувачот, бидејќи еден домовите месечно трошат од неколку стотини до неколку илјади киловат-часови. мегават-часови, гигават-часови и терават часови се користат при мерење на големи количества електрична енергија за индустриски капацитети и изразување на производството кај електраните. Во терават-часови (во поголеми земји и петават-часови) се изразува годишното производство на струја на цели земји. На пример, во 2010 г. Република Македонија произведени се вкупно 6 462,3 гигават-часови (6,46 терават-часа) електрична енергија.
Ана Линдмаркер
Ана Линдмаркер, (родена на 5 јануари 1961 година) е шведска новинарка и презентерка на вести во ТВ4с Нихетерна. Таа е ќерка на странска кореспондерка Ингмар Линдмаркер, а за време на нејзиното воспитување живеела со своето семејство во градови како Москва, Њујорк и Вашингтон. Во средношколските години почнала да се занимава како новинар, а потоа почнала да студира новинарство во Poppius Journalskola. Откако работела на неколку локални радио станици, таа започнала да работи во Sveriges Radio во информативната емисија Екот.
Во текот на 1989 година, таа започнала да работи како презентер на вести за Aktuellt што се емитувало на SVT. Во 1997 година таа започнала да работи за ТВ4 како презентер на вести наместо за нивниот пренос на вести Nyheterna.
Космос-867
Космос-867 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 ноември 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-867 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 398 км, а најмалото на 249.
Меркава
Меркава или меркаба ( = „кочија“) — симбол во првото поглавје на старозаветната книга на Езекил кој се однесува на триумфалната кола на Господ, возило со четири тркала кое го влечеле четири животни, а секое животно имало по четири крилја и четири лица.
Библиската меркава
Според текстот за Езекил, меркавата е кочија направена од многу ангели, а управувана од „Оној налик на човек“. Основниот облик на кочијата е составен од четири ангели. Нивните тела се налик на човечките, но секој од нив има по четири лица, кои се свртени кон четирите правци: север, југ, исток и запад. Едното лице е човечко, второто е на лав, на вол (подоцна изменето во херувим), и лице на орел. Секој од овие ангели има по четири крила. Под овие четири ангели, има други ангели кои формираат тркала, и не ги допираат стапалките на горните ангели. Ангелот со лице на човек е секогаш свртен кон исток и гледа кон „Оној налик на човек“ кој ја вози кочијата, а кој седи на престол нарпавен од сафири.
Библијата подоцна споменува трет вид на ангели поврзан со меркавата, наречени серафими (со буквално значење „огнени“). Овие ангели се појавуваат како искри од оган, и тие ја движат кочијата. Според хиерархијата, овие ангели се од највисок степен, најблиску до Господ. Кочијата е во постојана состојба на движење.
Лопе де Агире
Лопе де Агире (8 ноември 1510 – 27 октомври 1561) бил баскиски шпански конквистадор кој истражувал во Јужна Америка. Бил нарекуван Ел Loco („Лудиот“), а самиот за себе велел: „Гневот на Бога, принцот на слобода, кралот на копното“. Агире е најдобро познат по неговата последна експедиција по реката Амазон во потрага по митското златно царство Ел Дорадо“. Во 1561 Агиреe испратил писмо до шпанскиот монарх Филип II, прогласувајќи независност на државата Перу. Експедицијата на Агире завршила со неговата смрт, и во наредните години, од страна на историчарите е сметан за симбол на суровост и предавство од времето на раната историја на колонијална шпанска Америка, по што станал антихерој во литературата, на филм и во другите уметности.
Кличевац
Кличевац е село сместено во општина Пожаревац, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, селото имало население од 1.329 жители. Населението е главно етнички Срби, а главни занимања се земјоделството и трговијата. Многу од жителите на Кличевац се иселиле, станувајќи гости-работници во текот на целата година во Австрија, Германија, Швајцарија и Италија. Кличевац има училиште, одделенија К-8, во кое се опслужуваат и децата од блиското село Речица.
Опис
Една легенда кажува дека селото го добило своето име од зборот „кључ“, што значи клуч. Легендата кажува дека достоинственик на отоманската турска влада ги загубил клучевите од својот харем додека минувал низ ова претходно неименувано село. Бидејќи овие клучеви му значеа многу, неговата придружба крена голема тревога, повикувајќи го месното население да ги најде клучевите. Друга верзија на оваа легенда го припишува името на глаголот „кличе“ — викање, веројатно за истите изгубени клучеви од харемот.
Локацијата на Кличевац,е покрај крак на реката Дунав, била привлечна и за Римјаните. Областа сè уште е зрела со илјадагодишни римски остатоци, од помалку значајни како римски патни тули, до поинтересни, но поретки, како монети, накит и грнчарски парчиња. Селаните биле познати по тоа што откопувале римски мошти додека работеле на нивните ниви.
Гробот во селото бил уништен за време на Првата светска војна.
Еден значаен жител на Кличевац бил Војвода (војводата) Миленко Стојковиќ, герилски командант за време на Првото српско востание против (отоманските) Турци.
1336 п.н.е.
1336 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1336. година пред новата ера, 336. од вториот милениум п.н.е., 36. од 14 век п.н.е. и седма од 1330-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4172 и 4173 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3414 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2424 и 2425 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 583 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1336 година се протега во 1300 и 1301, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1360 и 1361 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 793 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2017 и 2016 исламска година пред хиџра.
Откритија
1336 av. J.-C.
Филипос Китрињарис
Филипос Китрињарис, познат како капетан Ливас (Φίλιππος Κιτρινιάρης, καπετάν Λίβας), бил грчки офицер, андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Филипос е роден во 1878 година во Карамили, Грција. Служел во грчката армија сè до 1904 година, а потоа се поврзал со Димитрис Калапотакис и се вклучил во Елиномакедонскиот комитет.
Влегол во четата на Стефанос Дукас и со неа ги обиколувал Корештата и Корча, а оваа чета имала судир и со војводата на Македонската револуционерна организација, Митре Влаот.
Филипос учествувал во нападот на селото Загоричани во март 1905 година. На 10 април истата година четата на Филпос предводена од попот од село Скумско го нападнала селото Езерец, во текот на нападот загинале 8 души, а на 13 јули го нападнал селото Осничани. Во текот на сето делување бил придружуван од својот пријател Петров Малеврис (Πέτρος Μαλεύρης).
По Младотурската револуција, Филипос ја напуштил Македонија и се вратил во грчката армија и како грчки офицер учествувал во Балканските војни, Првата светска војна и Грчко-Турската војна од 1919 година.
Се пензионирал од грчката армија со чинот полковник и починал во 1965 година.
498
498 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 498 година од новата ера, 498. од првиот милениум, 98. од V век и деветта од 490-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6006 и 6007 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5248 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4258 и 4259 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1251.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 498 година се протега во 3134 и 3135, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3194 и 3195 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1041. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 128 и 127 година пред хиџра.
Ширен
Ширен може да се однесува на следниве места:
Ширен (Зегеберг)
Ширен (Schieren) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Кусиче
Кусиче е едно од селата во општина Велико Градиште, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, населението во селото брои 742 жители.
Наводи
44.71528°N, 21.52694°W
Сакулево
Сакулево (Μαρίνα, Марина; до 1928 г. Σακούλεβο, Сакулево ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 58 жители (2011), сочинето од Македонци.
Географија
Селото е сместено на десниот брег на Сакулева Река, 16 км североисточно од Лерин и 10 км источно од Долно Клештино. Лежи во северниот крај на Леринското Поле, близу границата со Р. Македонија.
Во Отоманското Царство
Селото се јавува во османлиските дефтери на христијанското население од Леринскиот вилает за 1626-27 г. како Сакулова со 28 даночни домаќинства. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович ( „Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал Секулево како македонско село.
Во 1861 г. Јохан фон Хан на етничката карта го завел Сакуленио (Sakuljenio) како мешано македонско-албанско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Сакулево (Sakoulévo) имало 250 домаќинства со 500 жители Македонци.
На почетокот на XX век Сакулево било мешано македонско-турско село во Леринската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Сакулево имало 380 жители Македонци христијани и 80 жители Турци. По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 336 Македонци под егзархијата.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни селото се состоело од 52 домаќинства, со 37 македонски и 15 турски куќи. Поради успесите на сојузничките сили во Првата балканска војна, Турците од Сакулево пребегале во Лерин.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 230 жители.
При теренската работа во јужна Македонија во 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го посетил Сакулево и ги проучил неговите родови, делејќи ги на староседели и доселеници.
Милоевиќ забележал дека селото имало неколку задруги, кои месно се нарекувале друштва. Тоа биле куќите на Кара Јоан, Неделко Рамалиец, Србиновци и една куќа на Ѓулуковци. Спомнува дека куќите во селото се изградени од ќерпич.
Во 1920 г. Сакуелво е заведено со 263 жители кои во 1928 г. биле 329. Истата 1928 г. властите го преименувале селото во Марина. Во меѓувоениот период селото значително пораснало, па во 1940 г. во него се попишани 488 лица.
Поради Граѓанската војна 20 семејства и неколку поединци од Сакулево пребегале во Р. Македонија, па во 1951 г. селото се намалило на 370 лица. Намалувањето продолжило и во следниот период поради иселување во прекуокеанските земји. По извесни десетлетија устојчивост, на почетокот на XXI век населението на Сакулево се смалило наполу.
Стопанство
Селото важи за богато. Се произведува многу жито, компири, грав и бостан.
Културна варијација
Културната варијација ― поим кој се однесува на богатата разновидност во општествените практики што различните култури ги прикажуваат низ целиот свет. Кујната и уметноста се менуваат од една култура во друга, но исто така се менуваат и родовите улоги, економските системи и социјалната хиерархија меѓу било кој број други човечки организирани однесувања. Културните варијации може да се проучуваат низ културите (на пример, меѓукултурна студија за обреди во Индонезија и Бразил) или низ генерации (на пример, споредба на генерацијата X и генерацијата Y) и често е предмет студирал од антрополози, социолози и културни теоретичари со подстручности од областа на економската антропологија, етномузикологијата, здравствената социологија итн. Во последниве години, културните варијации станаа богат извор на студии во невроантропологијата, културната неврологија и социјалната неврологија.
Сиге
Сиге е едно од селата во општина Жагубица, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, населението во селото има 704 жители.
Наводи
44.21833°N, 21.59528°W
Куќа на ул. „Славко Лумбарко“ бр. 6 (Битола)
'''Куќа на ул. „Славко Лумбарко“ бр. 6 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 77 во Битола.
Манастирче (Пуста Река)
Манастирче или Старо Лапово — археолошко наоѓалиште во крушевското село Пуста Река. Претставува средновековна населба. Се наоѓа на 5 км северозападно од селото, на границата со атарите на селата Пуста Река и Преглово, каде се гледаат урнатини од објекти.
1745
1745 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1745 година од новата ера, 745. од вториот милениум, 45. од XVIII век и шеста од 1740-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7253 и 7254 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6495 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5505 и 5506 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2498.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1745 година се протега во 4381 и 4382, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4441 и 4442 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2288. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1157 и 1158 исламска година.
IC 1338
IC 1338 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1338 се споменува и како ESO 501-4, IRAS 10299-2346.
Откривање
Објектот е откриен на 15 февруари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1338 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1338 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 32 м 20,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -24° 2' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.