cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Долно Чичево
Потекло и значење на името
За потеклото на имињата на селата Горно и Долно Чичево постои следната легенда. Во првата половина на XVII век во селото Росоман живееле тројцата браќа Јане, Петре и Стојан кои поради тоа што немале доволно земја за да опстанат, Петре и Стојан се решиле да заминат и да се занимаваат со чување на овци при што тие одбрале место со добри пасишта и извори на атарот на денешните чичевски села. Петре го направил своето бачило во месноста каде што е сега селото Горно Чичево, а Стојан своето бачило го направил малку подолу каде што сега се наоѓа Долно Чичево. Поминало доста време, а браќата не можеле да се видат со својот брат Јане, па неговата ќерка која што многу ги почитувала своите чичковци го натерала татка си да одат на гости кај нив. Кога стигнале таму, чичковците многу се израдувале што на гости им дошол братот, а посебно внуката заради што многу богато ги нагостиле, а таа пак на враќањето на сите кои ги сретнувале само им повторувала дека се враќаат од „чичевото имање“ заради што местото било наречено Чичево. Бидејќи едниот чичко живеел погоре местото го нарекле Горно Чичево, а за другиот чичко кој живеел подолу местото го нарекле Долно Чичево. Веродостојноста на ова предание не може да се потврди со оглед на тоа дека во двете места нема родови со потекло од Росоман кои се основачи на селата.
Села со имиња Горно и Долно Чичево има во околината на градот Требиње во Босна и Херцеговина близу до тромеѓето со Црна Гора и Хрватска, но не се знае дали тие имаат некаква врска со двете истоимени села кај Градско во Македонија, која е можно да настанала по големите преселби по Австриско-турската војна на крајот на XVII век во 1689 година. Село со име Чичево постои и во крајниот јужен дел на Бугарија.
Население
Селото Долно Чичево во 1961 година броело 502 жители, додека во 1994 бројот се намалил на 110 жители, македонско население. Сепак во селото денес има две постојано населени македонски семејства со по 2 мали деца.
Според пописот од 2002 година, во селото Долно Чичево живееле 72 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 39 жители, од кои 34 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Долно Чичево е македонско село, а во минатото имало во селото и Турци.
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Градско, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот 1952-1955 година, селото се наоѓало во тогашната Градска општина, во која покрај Долно Чичево се наоѓале и селата Виничани, Водоврати, Горно Чичево, Градско, Подлес, Убого и Уланци. Самата Градска општина била дел од Титоввелешката околија. Во периодот од 1950-1952 година, селото било седиште на тогашната Општина Долно Чичево, во која покрај Долно Чичево, се наоѓале и селата Водоврати, Горно Чичево, Крушевица и Подлес.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2222 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 36 гласачи.
Боде-Холтеме
Боде-Холтеме била заедница на општини во округот Халберштат, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реките Боде и Холтеме, источно од Халберштат. Седиштето на заедницата на општини било во Вегелебен. Распуштена е на 1 јануари 2010.
Заедницата на општини Боде-Холтеме се состои од следниве општини:
Tenthredo atra
Tenthredo atra е палеарктички вид растителна оса.
Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: цела Европа, Северна Азија, Сибир и Северна Америка. Во Македонија се среќава во јужниот и западниот дел.
Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 9-13 милиметри. Главата им е црна, основата на мандибулите жолти. Градите се црни, тегулите црвеникави, крилата стаклесто провидни, жилките и стигмата кафеави. Нозете се црвеникави, абдоменот црн.
Ларвите се развиваат во периодот од јули до август, а возрасните форми се среќаваат од мај до август.
NGC 7579
NGC 7579 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7579 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 7579 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 17 м 38,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 26' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 7579 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70964. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1161. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Дрохтерсен
Дрохтерсен (Drochtersen; долногермански: Drochters) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 45 километри северозападно од градот Хамбург.
Местоположба
Општината се граничи со островот Краутзанд. На југ се граничи со градот Штаде. На југозапад се граничи со општинската заедница Олдендорф-Химелпфортен.
Религија во Гана
Религијата во Гана има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Христијанството е најголема религија во Гана, со околу 71,2% од населението, кои се припадници на различни христијански деноминации според податоци од 2010 година на пописот во земјата.
Според пописот од 1960 година, 25% биле муслимани, 23% биле традиционалисти, 41% биле христијани, а остатокот (околу 9%) припаѓале на друга религија. Според истиот попис, 25% биле протестанти (Непентекости), 13% биле Римокатолици, 2% биле Пентекости и 1% припаѓале на независни африкански цркви.
Верската толеранција во Гана е на многу високо ниво. Христијанските празници Божиќ и Велигден се признати како национални празници.
Христијанство
Присуството на христијанските мисионери на брегот на Гана датирана од доаѓањето на португалските трговци во 15 век. Основите на христијанската црква во земјата биле поставени во текот на 19 век од страна на методистичките мисионери, преку преобраќње на образовната класа на народ. Денеска сѐ уште постојат средни училишта за црковно образование на младите, и истите училишта се финансирани од државата според Законот за образование од 1960 година.
Ислам
Исламот во земјата главно се распространил благодарение на трговците од Северна Африка, во текот на 15 век. Поголемиот дел од муслиманите во Гана се сунити кои припаѓаат на Маликиската школа, под влијание на суфизмот, додека има и верници од редот Тиџанија и Кадирија И покрај ширењето на исламот во Блискиот Исток и Северна Африка уште од средината на 1970-тите години, муслиманите и христијаните во Гана имале одлични односи. Во земјата постои Совет на муслиманите кој е одговорен за средување на аџилак во Мека за верниците кои можат да си дозволат патување. Сепак, останува да постои јаз меѓу муслиманите и христијаните во Гана. Како што општеството во Гана се модернизира, муслиманите биле блокирани во учеството во процесот на модернизација. Ова е во голема мера поради пристапот до работните места и потребите од модерно образование, кое е застапено единствено во мисионерските училишта. Многу муслимани стравувале дека испраќањето на своите деца на мисионерско училиште може да резултира со промена на верата.
Останати
Хиндуизмот се практикува во Гана од 1947 година и се шири активно од страна на хиндуистичкиот манастир на Гана. Денеска во земјата живеат околу 25,000 хундуисти. Во 1998 година првиот будистички храм бил изграден во земјата.
NGC 2780
NGC 2780 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2780 е од видот SB/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2780 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 12 м 44,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 55' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 2780 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25967. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2496. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 952.
Биоград на Море
Биоград на Море  (хрватски: Biograd na Moru) — град и општина во северна Далмација, Хрватска и е значаен бидејќи бил  поранешен главен град на средновековното хрватско кралство. Во Биоград денес жиивеат околу 5.569 граѓани (2011). Биоград е административно дел од задарската жупанија. Градот се наоѓа на брегот на Јадранското Море, со поглед на островот Пашман, на патот од Задар и Сукошан кон Водице и Шибеник.
Градот Биоград е туристичко место. Првите туристи почнаале да пристигнуваат во 1920-те години од Чехословачка, а нејзиниот прв хотел е изграден во 1935 година.
Географија
Биоград на Море се наоѓа на 28 километри јужно од Задар. Се наоѓа на мал полуостров опкружен со два мали залива: Солина на југ и Бошана на север; пред него се островите Планац и Света Катарина. Просечната температура во јануари е 7.3 °C и 23.9 °C во јули. Биоград е единствената населба во општината.
Историја
Раносредновековниот град бил изграден врз основа на постара црква од 6 век за време на владеењето на војводата Бранимир во 9 век. Зградата подоцна станала катедрала на епископот на Биоград. Една од многу значајните одлики на оваа зграда се полукружните потпорници, кои се наоѓаат само во зградите во Хрватска во тоа време.
Градот првпат се споменува како Белградон во хрониката De Administrando Imperio во средината на 10 век. Постојат тврдења дека епископијата е основана во ова време врз основа на повелба чија автентичност е оспорена. Така, ова не е универзално прифатено од историчарите.
За време на војните помеѓу Хрватска и Венецијанската Република во 1000 година, градот бил окупиран за кратко време од Венецијанците. За тоа време Биоград бил како замок, а нејзините граѓани служеле под раководство на Витале Михиел како гувернер.
Во поновата историја, српските сили наметнаа значителна штета од бомбардирањето во периодот 1991-1993 година за време на Хрватската војна за независност.
Население
Биоград на Море имал население од 5.569 жители според пописот од 2011 година. Мнозинството се Хрвати (95%).
Семрежен маркетинг
Интернет-маркетинг, исто така познато како веб-маркетинг, онлајн-маркетинг или е-маркетинг е маркетинг за производи и услуги на интернет.
Интернетот донесе многу уникатни бенефиции за маркетингот, од којшто еден е и пониската цена на дистрибуција и медиуми за глобалната публика. Интерактивната природа на интернет-маркетингот, како за обезбедување на инстантен одговор од страна на публиката, така и за предизвикување на нивната реакција, е уникатен квалитет на ваквиот медиум. Понекогаш за интернет-маркетингот се смета дека има поширок дијапазон бидејќи не се однесува само на дигиталните медиуми како што се интернет, Е-пошта и безжични медиуми; Интернет-маркетингот исто така вклучува и управување на дигиталните податоци на корисниците и систем за управување на електронските кориснички врски.
Интернет-маркетингот ги поврзува креативните и техничките аспекти на интернетот, вклучувајќи дизајн, развој, рекламирање и продажба.
Интернет-маркетингот исто така се однесува на пласирање на медиумите низ различните фази во процесот на ангажирање на купувачите (customer engagement cycle), преку: маркетинг пребарувачи, оптимизациски пребарувачи, банер реклами на специфични мрежни места, e-mail маркетинг, стратегии на Пајажина 2.0. Во 2008 година Њујорк Тајмс во соработка со comScore објавија почетна проценка за квалифицирање на корисничките податоци собрани од страна на големи интернет-засновани компании. Броејќи четири типа на интеракции со мрежните места на различни компании како додаток на хитовите од рекламирањето приложени од страна на мрежите за рекламирање, авторите пронајдоа потенцијал за собирање на податоци од корисник, во просек по 2500 пати за еден месец.
Наводи
1. Story, Louise and comScore (10 март, 2008)"They Know More Than You Think" (JPEG). in Story, Louise (10 март, 2008). "To Aim Ads, Web Is Keeping Closer Eye on You" The New York Times (The New York Times Company). Преземено на 18-03-2009
Надворешни врски
Online advertising
Кралство Корзика (1736)
Кралството Корзика било краткотрајно кралство на островот Корзика. Било формирано откако островјаните го крунисале германскиот авантурист Теодор Стефан Фрајхер фон Нојхоф за крал на Корзика.
Формирање и пад
Во Џенова, Нојхоф се запознал со некои корзикански бунтовници и прогонети лица и ги убедил дека може да ја ослободи нивната земја од џеновската тиранија ако го направат крал на островот. Со помош на бегот од Тунис, стигнал на Корзика на 12 март 1736 година со воена помош. Островјаните, чија кампања не била успешна, го избрале и го крунисале за крал. Ја презел титулата крал Теодор I, направил промеи, воспоставил витешки ред и војувал против Џеновјаните, на почетокот успешно. Но, борбите меѓу бунтовниците наскоро довеле до нивен пораз. Џеновецот ставил цена на неговата глава и објавил извештај за неговото шарено минато, а тој ја напуштил Корзика на 11 ноември 1736 година, наводно за да побара странска помош. Откако ја кажал можноста за заштита од Шпанија и Неапол, заминал во Холандија каде бил уапсен поради долг во Амстердам.
По враќањето на слободата, Теодор го испратил својот внук на Корзика со набавка на оружје; тој самиот се вратил на Корзика во 1738, 1739 и 1743 година, но џеновјански и француски сили продолжиле да го окупираат островот. Во 1749 година пристигнал во Англија за да побара поддршка, но на крајот паднал во долгови и бил затворен во должнички затвор во Лондон до 1755 година. Ја вратил својата слобода со тоа што се прогласил за банкрот, препуштајќи го своето кралство Корзика на своите доверители и опстојувал од добротворната организација на Хорас Волпол и некои други пријатели до неговата смрт во Лондон во 1756 година.
Џон Вилијамс
Џон Таунер Вилијамс (John Towner Williams, роден на година) е американски музички композитор, диригент и пијанист. Во неговата кариера која трае шест децении има напишано музика за многу познати филмови. Неговата филмска музика е помеѓу најдобрата во холивудската историја. Тој ја напишал музиката за познатите филмски серијали: Војна на ѕвездите, Супермен, Сам дома, за првите три филмови за Хари Потер и за сите освен два филмови на Стивен Спилберг вклучувајќи ги филмовите Индијана Џонс, Шинлеровата листа, Е.Т., Паркот Јура и Ајкула. Тој е и добитник на пет оскари, четири златни глобуси и седум БАФТА награди за најдобра музика. Вилијамс композирал музика за четири Олимписки игри, ја композирал главната музика за ноќните вести на NBC, како и музика за бројни телевизиски серии и концертни дела. Тој служеше како главен диригент на Бостонскиот оркестар за поп музка од 1980 до 1993, а сега е диригент на воениот оркестар.
Кралство Корзика (1736)
Белешки
<references group="" responsive="1">
Горнобрезнички манастир „Свети пророк Илија“
Горнобрезничкиот манастир „Свети пророк Илија се наоѓа на 6 километри од град Кресна и на 1 колометар од село Брезница (денес Горна Брезница) во Кресненско, Пиринска Македонија.
Прашалник за проценка на сезонски модел
Прашалникот за проценка на сезонскиот модел (ППСМ) е едноставен, само-администриран скрининг тест за сезонско афективно нарушување, кој првпат бил развиен во 1984 година. Иако некои аспекти на неговата точност се доведени во прашање од кога бил создаден, сепак тој е широко користен денес, особено од истражувачите на сезонско афективно нарушување (САН).
Опис
ППСМ е скрининг инструмент за сезонско афективно нарушување (САН), депресивно нарушување кое вообичаено ги погодува своите жртви во текот на есенските и зимските месеци. За прв пат бил развиен од американскиот психијатар Норман Е. Розентал и неговите колеги од Националниот институт за ментално здравје во 1984 година и продолжува да се користи нашироко. Тоа е само-администриран тест со хартија и молив кој е слободно достапен во јавниот домен. ППСМ може да се преземе.
Прашалникот бара испитаниците да ги рангираат износите на сезонските промени што ги доживеале во спиењето, социјализацијата, расположението, тежината, апетитот и енергијата. Глобална оценка меѓу 0 и 24 поени се добива со собирање на оценките за секоја од овие ставки. Испитаниците ги наведуваат и месеците во кои овие промени се најголеми и најмали. Тие, исто така, треба да го оценат нивното вкупно оштетување од сезонските промени од „без проблем“ до „оневозможувачко оштетување“.
Субјектите се учат како да ги толкуваат своите резултати и се предупредуваат дека самопроценката не може да ја замени клиничката евалуација. Ако нивниот резултат е висок, им се советува да се консултираат со својот лекар.
Сигурност, валидност и специфичност
Направени се бројни истражувања за да се процени корисноста на тестот. Општо земено, било откриено дека е доверлив (со тоа што дава конзистентни мерења) и валиден (со тоа што го мери она што сака да го измери). Исто така, било откриено дека има ниска специфичност (со тоа што луѓето кои имаат други форми на депресија можат да изгледаат како да имаат САН). Ова може да даде грешни и превисоки проценки за распространетоста на САН.
Некои истражувања ја доведуваат во прашање целокупната валидност на ППСМ, па дури и самиот концепт на САН.
И покрај неговите недостатоци, ППСМ сè уште е многу популарна алатка за скрининг во истражувањето на САН. Ова е поради неговиот ран развој, историски широката дисеминација и отсуството на подобри алтернативи.
Мај Шевал
Мај Шевал (25 септември 1935 година – 29 април 2020 година) била шведски автор и преведувач. Најпозната е по нејзините книги за полицискиот детектив Мартин Бек. Таа ги напишала книгите во соработка со нејзиниот партнер Пер Вахло.
Биографија
Мај Шевал била ќерка на Маргит Тробак и извршниот директор Вил Шевал.
По завршувањето на училиштето Шевал била вработена во издавачите на Åhlén & Åkerlunds помеѓу 1954 и 1959 година, издавачите на Wahlström & Widstrands помеѓу 1959 и 1961 година и потоа издавачите на Esselte помеѓу 1961 и 1963 година.
Шевал била најпозната по соработката со нејзиниот партнер Пер Вахло на серија од десет романи за подвизи на Мартин Бек, полициски детектив во Стокхолм. Тие напишаа и неколку романи одделно. Во 1971 година, четвртата од книгите на Бек, Полицаецот што се смее (превод на Den skrattande polisen, првично објавена во 1968 година) ја освои наградата Едгар од Мистериозните писатели на Америка за најдобар роман; книгата била адаптирана и во филмот „Полицаецот што се смее“ со Волтер Матау во главната улога. Во 2013 година, Шевал ја добила петтата Ленинова награда.
По смртта на Вахло, таа продолжила да работи како преведувач, пишувајќи колумни за списанија и како автор. Со данскиот автор Бјарне Нилсен во 1989 година ја објавила книгата Dansk Intermezzo. Во 1990 година, таа и авторот Томас Рос го објавија трилерот Kvinnan som liknade Грета Гарбо.
Личен живот
Шевал се омажила за својот прв сопруг, уредникот на списанието Гунар Исаксон, во 1955 година, а тие се развеле во 1958 година. Таа повторно се омажила во 1959 година со фотографот Ханс Џеј Флодквист; тие се разведеле во 1962 година.
Шевал имала 13-годишна врска со Вахло, која траела до неговата смрт во 1975 година
Шевал починала на 29 април 2020 година, на 84-годишна возраст по продолжено боледување.
Адаптации
Книгите за Мартин Бек биле адаптирани во неколку успешни филмови, а Бек бил портретиран од неколку од најпознатите шведски глумци. Најпознатиот портрет на Бек бил на глумецот Питер Хабер, кој се појави во 42 филма во улогата.
Еритромицин
Еритромицинот е антибиотик добиен од Streptomyces erythreus во 1952 г.
Антимикробна активност : Ефикасен е против голем број на Грам + микроорганизми, посебно против пнеумококите, стрептококите, стафилококите како и кон коринобактериите. Одредена осетливост покажуваат и наисерии, хемофилус и микроплазма.
Резистенција кон еритромицин : Во последните години доста микроорганизми имаат стекнато резистенција кон овој антибиотик, посебно стафилококите, а донекаде и пнеумококите. Апсорпција, дистрибуција и елиминација.
Еритромицин во вид на неговата стеаратна сол е ацидорезистентен и се ресорбира преку дигестивниот тракт. Се дистрибуира скоро во сите ткива сем во ЦНС. Се елиминира преку жолчката, каде се наоѓа во многу повисоки концентрации во споредба с оние во крвта.
Индикации
Еритромицинот е веројатно лек на избор кај некои инфекции предизвикани со каринобактерии (еритразма, дифтерични клицоносители, дифтерична сепса). Сем тоа, еритромицинот е корисен лек за оние паациенти кои се алергични на пеницилинот, а имаат инфекции предизвикани од стрептококни или пнеумококни инфекции.
Начин на давање и дозирање
Лекот се дава преку иста во вид на капсули, таблети или сиспензии во дози од 0,5 гр. на секој 6 саати.
Несакани дејства
А. Гастроинтестинален тракт: анорексија, гадење, повраќање, ретко и проливи.
Б. Оштетување на црниот дроб: може да настапи акутен холестетичен хепатит со треска и жолтица.
Никишјан
Никишјан или Никша (Νικήσιανη, Никисјани) — село во Правишко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Кушница, во Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на североисточните падини на планината Кушница, 12 километри северозападно од малиот град Правишта, на надморска височина од 340 метри.
Северно од селото се наоѓа машкиот манастир „Св. Јован Претеча“, а северозападно женскиот „Св. Димитриј“. Во непосредна близина се наоѓа селото Горјан.
Селото поради своето големо население се смета за гратче.
Историја
Во век, Никишјан било село во Правишката каза, на Отоманското Царство.
Селото отсекогаш било населено со грчко население и во етнички поглед не претрпело никакви промени. Единствено во 1923 година во него биле населени 132 доселеници.
Стопанство
Населението главно се занимава со земјоделство (тутун), каде годишно се произведувале и над 400.000 килограми. Во негова непосредна близина постојат и рудници за злато, кои не се експлоатираат.
Население
На пописот од 1913 година, селото броело 1.777 жители, а на пописот од 1920 година 1.632 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 2.451 жител. Во најновиот попис во 2011 година спроведен во Грција, селото било забележано со 2.236 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Кушница со седиште во самото село, која припаѓа на поголемата општина Кушница, во округот Кавала. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Никишјан, во кој е единствено село.
Пер Мертезакер
Пер Мертезакер (Per Mertesacker) (роден на  во Хановер, Западна Германија) — Германски фудбалер кој игра за Арсенал и за фудбалската репрезентација на Германија.
Клупска кариера
Мертезакер своето прво деби го имал за младиот состав на Хановер, за подоцна да го има своето прво деби за првиот состав на Хановер. Мертезакер имаше несреќен старт бидејќи уште на самиот почеток го скрши својот и нос и си постигна авто-гол. Но кога сè се стабилизира, тој можеше да се смета како еден од најдобрите млади одбранбени играчи во Будеслигата. Неговата игра беше необично „чиста“, затоа што доби само 2 жолти картони на 74 натпревари, со тоа што регуларно ги неутрализираше противниците. Високиот Мертезакер наскоро беше наречен Одбрабен Столб (die Abwehrlatte) од Германските таблоиди. Во август 2006 тој направи трансфер кој беше вреден 5 милиони евра во Вердер, после добрата игра на Светското првенство во Германија, во кое Германија беше 3та.
Мертезакер го доби својот прв црвен картон во професионалната кариера на натпреварот против Штутгарт, во кој Вердер изгуби со 3-6.
На 21 јуни 2009, Мертезакер го продолжи својот договор со Вердер до 30 јуни 2012.
Интернационална кариера
Во септември 2004, Јирген Клинсман го повика Мертезакер за натпреварот против Иран на 9 октомври 2004. На само 19 години Мертецакер стана еден од најмладите играчи коишто дебитирале за Германија. Со неговата мирна, но ефктивна игра, тој им парираше на Роберт Хут и Кристоф Мецелдер.
На Светското првенство во 2006 тој беше нападнат од Леонардо Куфре откако Германија победи со 4-2 на пенали. Тој доби мала повреда во колкот и удар од таа препирка. Откако Германија изгуби во полуфиналето од Италија Мертезакер изјави дека една од неговите нозе е повредена, но и дека не е од претходниот напад, туку се здобил со повреда на претходните натпревари и со тоа го пропуштил натпреварот за 3тото место
IC 1694
IC 1694 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1694 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1694 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 24 м 15,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 33' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Виктор Кампенертс
Виктор Кампенертс (Victor Campenaerts; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Возел на Светското друмско првенство. Во септември 2015 година било објавено дека ќе се приклучи во екипата од 2016 година. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016 и за Џиро д’Италија 2017.
На 16 април 2019 година, на велодромот во Акваскалиентес, Мексико, Кампенертс го срушил часовниот рекорд, возејќи 55,089 километри, надминувајќи го рекордот на Бредли Вигинс од 54,526 километри, поставен на 7 јуни 2015 година, рекорд кој Вигинс го држел 3 години, 10 месеци и 9 дена. Со ова станал четврти белгиски велосипедист кој го држел часовниот рекорд, по Оскар ван ден Ајнде (1897–98), Фердинанд Браке (1967–68) и Еди Меркс (1972–2000).
Кампенертс повторно се приклучил со тригодишен договор во 2022 година откако поминал две години во.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Енрикиљо
Енрикиљо (Lago Enriquillo) — хиперсолено езеро во Доминиканската Република сместено во југозападниот регион на земјата. Неговите води се делат меѓу провинциите Бахоруко и Индепенденција, од кои последната граничи со Хаити. Езерото Енрикиљо е најголемото езеро и во Доминиканската Република и во Хиспаниола, како и на целите Кариби. Исто така е и најниската точка за една островска земја.
Хидрологија
Езерото Енрикиљо опфаќа површина од (375 км2), и е најниската точка за една островска земја, паѓајќи 46 метри под нивото на морето. Неговиот дренажен слив вклучува 10 помали речни системи. Реките кои се издигаат на планините Неиба на север (долниот центар и долниот десен дел од сликата) се повеќегодишни. Оние реки што се издигаат на планините Баоруко на југ се наизменични. Езерото Енрикиљо нема излез. Нивото на водата на езерото варира поради комбинација на настани од врнежи предизвикани од невреме и високата стапка на испарување во регионот. Соленоста во езерото може да варира помеѓу 33 делови на илјада (споредливо со морската вода) и над 100 делови на илјада (хиперсолина).
Регионот има топла, полусушна клима. Годишните врнежи не се распределени рамномерно, а врвните врнежи се случуваат во мај и октомври. Сувата сезона е од декември до април кога врнежите може да бидат помалку од (20 мм). Поради должината на езерото, годишните просеци на врнежи варираат и на источните и западните краеви: (729 мм) на северозападниот брег и (508 мм) на југоисток.
Тренд на поплавување
Помеѓу 2004 и 2009 година, езерото ја дуплирало својата површина. Записите за 2004 година покажуваат дека езерото е (164 км2), со мерења од 2011 година, областа се проценува на (350 км2).
Причините за поплавување сè уште се дебатираат, но може да биде комбинација од неколку, вклучително и зголемување на врнежите во регионот во последниве години, зголемување на седиментите што одат во езерото од истекувањето поради уништувањето на шумите што придонесуваат за подигнување на коритото на езерото и поблаги температури, кои ја намалуваат стапката на испарување на површината.
Географија
Езерото лежи во долината што се протега од близу Порт-о-Пренс на Хаити до Баија де Неиба во Доминиканската Република. Долината е позната како Хоја де Енрикиљо во Доминиканската Република и како рамнина Дул Кул де Сак на Хаити. Делови од вдлабнатината се под нивото на морето и се опфатени со големи солени езера, вклучувајќи ги езерото Енрикиљо и Етанг Саумтре.
Во езерото има три острови: Барбарита, Ислита и Исла Кабритос. Некогаш, кога нивото на водата паѓало за време на суви магии, островите биле поврзани едни со други со песочни прачки. Од декември 2011 година, останал само Исла Кабритос, додека другите два острови се потопени од зголемувањето на нивото на езерото.
Геологија
Езерото Енрикиљо се наоѓа во рамките на раздорна долина што се формира како рампа за рампи помеѓу преклопот на Хаити и потисниот појас на север и подигнатата океанска кора на Масивот де ла Селе - Сиера де Бахоруко на југ. Дефектот на Градината Енрикиљо - Плантан е подоцнежен расед, се пресекува низ раздорнатата долина, која се протега од Јамајка на запад, до близу Неиба во Доминиканската Република на исток. Долината, поранешен морски теснец, бил создадена пред околу еден милион години кога падна нивото на водата и теснецот беше исполнет со седименти на реката Јак дел Сур. Тремовите во регионот се чести.
Екологија
Езерото Енрикиљо е дом на најголемата популација американски крокодили (Crocodylus acutus) на Карибите. Три вида риби се населуваат во езерото: црнообразната лимија (Limia melanonotata), хиспаноланската гамбозија (Gambusia hispaniolae) и кучешката риба Хиспаниола (Cipirodon bondi). Две загрозени игуани ендемски за Хиспаниола живеат симпатично на Исла Кабритос: игуаната на Рикорд (Cyclura ricordii) и игуаната носорог (Cyclura cornuta). Ендемскиот тркач Хиспаниола (Хаитиофис аномалус), змија, е исто така роден во оваа област. Меѓу бројните видови птици пронајдени на езерото, американските фламинга (Phoenicopterus ruber) се истакнати, Јата фламинго се особено концентрирани на Исла Кабритос и близу источниот крај на езерото.
Растенија кои успеваат на суви места, како што се кактусите (особено ендемскиот Melocactus lemairei ), може да се најдат тука.
Национален парк е основан во 1974 година за да се зачува областа; во 2002 година беше комбиниран со два други паркови за да се формира резерватот за биосфера Јарагва-Бахоруко-Енрикиillо.
Историја
Езерото е именувано по Енрикиoо, крал на домородните Таинци, кој се побунил против Шпанците на почетокот на 16 век и се скрил во планините јужно од езерото. Претходно се викало езерото Харагва, според главниот врв на Таинците во кое се наоѓаше.
Економија
Земјиштето крај езерото Енрикиљо долго време се користи за земјоделство, таму се одгледуваа култури како банани, сладок компир и јука, како и пасишта за говеда. Зголемениот водостој влијаеше на стотици блиски жители во градовите што се граничат со езерото, со обилна загуба на земјоделско земјиште.
Меѓу важните градови во близина на бреговите на Енрикиљо се наоѓаат Неиба, главниот град на провинцијата Баоруко, на североисток и Џимани, главниот град на провинцијата Индепенденција, на западниот крај на езерото во близина на границата со Хаити. Ла Дескубиерта е градот најблизок до влезот на Лаго Енрикиљо и Националниот парк Исла Кабритос. Заедницата на Бока де Кашон, крај езерото и сериозно погодена од надојдените води, била предмет на владини напори за преместување, вклучително и изградба на нов град подалеку од бреговите на Енрикиљо.
Езерото Енрикиљо стана важна туристичка дестинација, како за националниот, така и за странскиот туризам. Постои група на веројатно автохтони петроглифи на преттаинците (месно именувани како „ лас каритас “, „лицата“), од каде има поглед кон езерото. Постојат неколку мали хотели во блиските градови, кои обично ги користат патници поврзани со трговија, а кои ги користат и туристите за да ги видат атракциите на областа. Транспортниот систем со автобуси исто така ја поврзува оваа заедница со Санто Доминго и другите заедници меѓу нив.
1270
1270 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1270 година од новата ера, 270. од вториот милениум, 70. од XIII век и прва од 1270-тите.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Граешница
Рождество на Пресвета Богородица (или Св. Богородица Пречиста) — црква во битолското село Граешница. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
1270
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6778 и 6779 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6020 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5030 и 5031 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2023.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Граешница
Храмот е сместен на мало возвишение. Изграден е од необработен камен со кал, освен апсидата, која е изработена од камен, тули и варов малтер. По начинот на ѕидање и изгледот, оваа мала непретенциозна црквичка малку се разликува од селските куќи. Црквата е забележителна со својата керамодекорациja на апсидната фасада и датира од последните години на XV век. Останатите ѕидови се сосем бели, без украсување. Во просторот пред апсидата са зачувани неколку масивни камени плочи кои укажуваат на присуство на средновековни гробишта.
1270
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1270 година се протега во 3906 и 3907, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3966 и 3967 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1813. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 668 и 669 исламска година.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Граешница
Градбата архитектонски е поделена на два дела: на исток е еднокорабен наос со димензии 7,5 × 5 м, а во западнииот дел е нартексот со главниот влез, до кој се слегува по стрмно камено скалиште. Надворешниот изглед на градбата е именет со продолжениот нартекс со димензии 4 × 5 м. Во овој дел црквата е над метар и пол под површината и во неа се слегува по неколку камени скалила кон влезната врата. Нартексот е дограден подоцна, а во неговата внатрешност има дрвена галерија — женска црква, обновена или направена за време на реформите на Танзиматот. На јужната страна има влез со ниша над него, каде е претставена биста на Свети Никола, а над апсидата под покривот уште се гледаат остатоци од Богородица Оранта.
Ѕитниот живопис и многу оштетен од чад и со вадење на очите на иконите. Внатрешноста е темна — има само три скромни прозорци на северниот ѕид и еден тесен на јужниот. Украсувањето е скромно, претежно присутно во олтарниот простор, а во апсидата со претставата на Богородица Поширока од небесата со малиот Исус Емануил.
Фудбалски куп на Македонија 2013-2014
Фудбалски куп на Македонија 2013-2014 - 22. издание на македонскиот куп во фудбал.
Во ова издание Работнички ја освоил титулата.
Прва рунда
Натпреварите биле одиграни на 21 и 22 август 2013.
Осминафинале
Првите натпревари се одиграле на 18 септември 2013, а вторите се одиграле на 25 септември 2013.
Екипа победник
Работнички '''3. титула'''
Ахтопол
Ахтопол (Ахтопол) — град во Југоисточна Бугарија, дел од општината Царево во Бургаската Област. Има население од околу 1.277 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа на карпест полуостров на брегот на Црното Море и во подножјето на планината Странџа. Се наоѓа на 14 километри јужно од општинскиот центар Царево, 76 километри од регионалниот центар Бургас и 5 километри северно од устието на реката Велека. Градот е дел од територијата на паркот на природата Странџа.
Историја
На местото на денешниот град Ахтопол имало населби уште од неолитот, а за време на железното време областа била населена од тракиското племе Тини. Како град, Ахтопол бил основан околу 430 година п.н.е. од грчките колонисти од Атина, сугерирајќи дека нејзиното основање има врска со дејствијата на Перикле во црноморските региони. Градот станува трговски центар, со монети ковани таму. По варварските инвазии од 5-7 век, градот бил обновен од византискиот генерал Агатон, кој го нарекол Агатопол.
На почетокот на 20 век, граѓаните на Ахтопол поседувале 45 бродови, од кои три имале поместување од 1000 до 3000 тони. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, двајца од Ахтопол доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение. По Балканските војни (1912-1913), градот бил припоен кон Бугарија. Неговото грчко население било иселено, а на негово место се населиле бугарски бегалци од Источна Тракија. Во 1918 година, Ахтопол бил речиси целосно уништен од пожар, при што изгорела и старата катедрала „Успение Богородично“. Современиот град бил целосно обновен по пожарот. Во 1926 година, градот имал 1.095 жители.
Антигва и Барбуда
Антигва и Барбуда (Antigua and Barbuda) — островска држава во Средна Америка. Државата е дел од островската група Мали Антили и западно од неа се наоѓа Карипското Море, додека источно е Атлантскиот Океан. Таа е составена од два поголеми острови Антигва и Барбуда и уште неколку други помали островчиња.
Вкупната површина на Антигва и Барбуда изнесува 442 км2 и има население од вкупно 85.632 жители. Населението е воглавно мешано од западноафриканци, Британци и Португалци. Јужно од државата се наоѓа зависниот островот Гвадалупе, југозападно се наоѓа зависната територија Монтсерат, западно се наоѓаат државата Свети Китс и Невис и зависната територија Свети Евстахиј и на северозапад се наоѓаат зависните територии Свети Вартоломеј и Свети Мартин. Службен јазик е англискиот јазик, додека главен град на државата е Сент Џон. Често месното население својата држава ја нарекува со поранешното име Вадади.
Потекло на поимот
Името на државата и воедно на островите доаѓа од шпанските зборови „antigua“ што значи стар и „barbuda“ што значи брадест. Локално, како и пред доаѓањето на Шпанците, државата се нарекува Вадади или Wadadli
Историја
Од дамнешни времиња Антигва била првично населена од Американските староседелци, Сибонејци. Според радиојаглеродните податоци се утврдило дека најраната населба на островот бил од околу 3100 година. По оваа цивилизација, на територијата на Антигва живееле Саладоидите, кои живееле во Венецуела и Карибите. Тие го вовеле земјоделството, одгледувањето житни култури и слично. Подоцна на островите се доселиле и Карипците.
Првиот Европеец кој ги забележал Антигва и Барбуда бил Кристофер Колумбо во 1493 година. Шпанците не ја колонизирале Антигва бидејќи немало свежа вода за пиење. Во тој период на островот живееле Карипците. Сепак, доселениците, Европејци и Африканци, донеле болести кои не биле познати за Карипците и за кои немале развиен имунитет. Така, огромен дел од Карипците починале од сипаници.
Англичаните дошле на островот во 1632 година, а Кристофер Кодрингтон пристигнал на Барбуда во 1685 година. На островот почнало да се одгледува тутун и шеќер, а на плантажите работеле робови од Африка. Црното население набрзо станало многубројно, односно најдоминантно на островите.
Англичаните имале контрола над островот долг период. Во 1666 година успешно го одбраниле францускиот напад врз Антигва. Сепак, на островот имало брутални услови за живеење, особено меѓу робовите, така што имало серија бунтови предводени од робовите во 1701, 1729 и најзначајниот во 1736 година. Велика Британија го укинала ропството во 1834 година, што имало и економски последици. Ова било проследени и со природни катастрофи на островот, особено земјотресот во 1843 година и ураганот во 1847 година. Редонда, од друга страна пак, бил значаен извор на гуано и алуминиум фосфат, но кога се прекинале ископите островот повторно останал ненаселен.
Бидејќи Антигва и Барбуда биле дел од колонијата Британски Заветрени Острови. Овие острови во 20 век ја формирале краткотрајната Федерација Западни Инди, која траела од 1958 до 1962 година. По распадот, Антигва и Барбуда биле придружна сојузна држава на Велика Британија сè до целосната независност на 27 февруари 1967 година. Сепак, формализирањето на независноста завршила на 1 ноември 1981 година. Државата одлучила да биде дел од Комонвелтот и британскиот крал е шеф на државата.
Политички систем
Политиките на Антигва и Барбуда се одвиваат во рамките на сојузна парламентарна уставна монархија, каде шефот на државата е кралот Чарлс III. Претставник на монархот во Антигва и Барбуда е генералниот гувернер Луиз Лејк-Так, која пак е првата дама генерален гувернер во земјата. Советот на министри е избран од генералниот гувернер по совет на премиерот на Антигва и Барбуда. Моментален премиер е Болдвин Спенсер. Премиерот е шеф на владата.
Извршната власт е во рацете на владата. законодавната власт е во рацете на владата и дводомниот парламент, кој е составен од сенат и собранието. Сенатот има капацитет од 17 членови, додека собранието има капацитет од 17 членови избрани преку избори за петгодишен мандат. Судската власт, уставно, е независна.
Административна поделба
Администартивно, Антигва и Барбуда е поделена на шест парохии и две зависни области. Парохиите се наоѓаат само на островот Антигва, додека двата други поголеми острови се зависни области. Административните единици се:
Стопанство
Туризмот е доминантен во економијата на Антигва и Барбуда, каде претставува повеќе од половина од БНП на државата. Антигва е позната по многуте луксузни пансиони. Покрај туризмот, важни сектори во економијата се банкарството и финансиските услуги, така Банка на Америка има своја експозитура во државата, но и Кралска Банка на Канада, Шкотска Банка и Барклис. Земјоделството е сконцентрирани за локално производство но со ограничени можности за наводнување и работна снага.
Население, јазик и религија
Службен јазик на Антигва и Барбуда е англискиот јазик, но голем број од месното население зборува антигвански креолски јазик. Акцентот на зборовите на Барбуда за нијанса се разликува од тој на Антигва. Пред да се стекне со независност, во Антигва и Барбуда се зборувал само стандарден англиски јазик. Со независноста, луѓето почнале да го користат локалниот дијалект, како важен елемент за културна самостојност. Сепак, и денес образованието е само на стандарден англиски јазик.
74% од населението на Антигва и Барбуда се Христијани. Остатокот се припадници на останатите религии.
Етнички, Антигва и Барбуда се состои од 91% црно или мулатско населени, 4.4% се мешани, 1.7% се белци и 2.9 останати. Голем дел од белото население се Ирци или Британци.
Култура
Културата во Антигва и Барбуда била и е под силно влијание на британската и како резултат на тоа национален спорт е крикет. Покрај крикетот, популарни се и фудбалот, сурфањето и трка со бродови. Американската култура исто така е присутна во општеството и има силно влијание во медиумите и модата. Клични културни елементи во културата на Антигва и Барбуда се семејството и религијата. Во август се одржува традиционалниот национален карневал.
Леб и сол (музичка група)
Леб и сол — македонска џез/рок-група, основана на 1 јануари 1976 г., од нејзините основачи Влатко Стефановски и Бодан Арсовски.