cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роберто Баџо
Светско првенство 1994
По слабите перформанси за време на групната фаза, Баџо ја вратил формата во нокаут фазата, каде постигна пет незаборавни голови. Тој постигнал два во осминафиналето, помагајќи ѝ на Италија со десет играчи да ја порази Нигерија со 2–1 на стадионот Фоксборо во Бостон, откако заостанувала во поголемиот дел од натпреварот. Тој го постигнал својот прв гол на натпреварот на две минути до крајот на натпреварот, откако примил топка на работ од областа од Роберто Муси. Тој потоа го постигнал победничкиот гол од пенал во судиското продолжение, откако му подал наАнтонио Бенариво со лоб пас, кој потоа бил фаулиран во шеснаесетникот.
Баџо постигнал уште еден победнички гол во четврт-финалето каде Италија ја победила на Шпанија со 2-1 на три минути до крајот. Откако ја примил топката од Џузепе Сињори, тој издриблал покрај шпанскиот голман Андони Зубизарета, погодувајќи во тесен агол. Тој, исто така, бил вклучен во изградбата што довела до првиот гол на Италија од неговиот неповрзан имењак Дино Баџо. Баџо бил прогласен за играч на натпреварот во полуфиналето; тој постигнал уште два гола во победата над Бугарија со 2-1 на стадионот Џајантс, водејќи ја Италија до финалето на Светското првенство за прв пат по 12 години. Тој го постигнал својот прв гол откако поминал двајца играчи и ја упатил топката во долниот десен агол. Неговиот втор гол бил постигнат со полуволеј од тесен агол, на асистенција на Деметрио Албертини со лобувана топка.
Баџо не бил целосно подготвен за финалето против Бразил на Роуз Боул во Пасадена, Калифорнија, откако ја повлекол својата тетива за време на полуфиналето и играл со помош на инјекција против болки. И покрај тоа што бил далеку помалку доминантен од претходните натпревари, тој сепак го тестирал бразилскиот голман Клаудио Тафарел и успеал да создаде неколку шанси за своите соиграчи. Натпреварот завршил 0–0 по продолженијата; тој го извел последниот пенал за Италија, а неговиот удар поминал преку пречката, што значело дека Бразилците ја освоиле титулата, што резултирало со еден од највознемирувачките моменти во историјата на Светските првенства, и промашување со кое неговата кариера често се поврзува.
Баџо го опишал неславното промашување како најлошиот момент во неговата кариера, наведувајќи дека тоа влијаело на него со години. Во својата автобиографија, кога раскажува за промашувањето, тој подоцна размислувал: „Пеналите ги пропуштаат само оние кои имаат храброст да ги изведат“. Пред него, уште двајца Италијанци, Франко Барези и Даниеле Масаро, веќе ги промашиле пеналите. Откако ја одвел Италија до финалето со неговите незаборавни настапи, Баџо ја добил Сребрената топка како втор најдобар играч на турнирот, зад Ромарио, а исто така завршил изедначен на второто место по постигнати голови во текот на турнирот, иако ја пропуштил бронзената копачка, која им припаднала на Кенет Андерсон и Ромарио. Тој иле именуван и во Ол-стар тимот на Светскиот ку. Баџо завршли како вицешампион за Златната топка, со 136 поени од можни 245, ина третото место за најдобар светски играч на годината на ФИФА во 1994 година.
И покрај поврзаноста на Баџо со промашувањето на одлучувачкиот пенал во финалето на Светското првенство во 1994 година, поранешниот радиодифузер на Телелатино Алф Де Бласис во 2010 година изјавил дека верувал дека изведбата на Баџо во текот на целиот турнир го зацврстила неговото наследство како фудбалер; тој исто така изјавил дека едно од неговите омилени сеќавања на Мундијалот бил настапот на Баџо против Нигерија во осминафиналето на турнирот, коментирајќи: „Роберто Баџо ги стави „аѕурите“ на раменици и ги однесе до победата, постигнувајќи го изедначениот гол на прекрасно соло напор доцна во натпреварот, а потоа победничкиот гол од пенал во судиското продолжение. ''Баџо, се разбира, ќе продолжи да ја води Италија до финалето, каде што е запаметен по несреќното промашување од белата точка. Навистина слатко Светско првенство за една од најголемите ѕвезди на играта, но светско првенство што мислам дека го дефинираше неговото наследство во играта.“ Размислувајќи за настапот на Баџо на Светското првенство во 1994 година во 2001 година, Стефано Боци од BBC Sport изјавил: „На Светското првенство во САД 94, [Баџо] сам ја однесе Италија до финалето''“. Во 2006 година, Би-Би-Си го опишал како „најдобриот играч на Италија во текот на турнирот [1994]“. Во 2017 година, Емет Гејтс наместо тоа, го опишал пресретот на Баџо до финалето на Светското првенство во 1994 година со Италија како „најголемото покажување на индивидуална извонредност откако друг подеднакво величествен број десет [Марадона] доминираше на турнирот во 1986 година“. Кога го сумирал Светското првенство на Баџо во 1994 година во 2018 година, Ед Дов од ESPN FC изјавил дека „Божествената конска опашка“ веројатно беше извонреден играч на турнирот, спасувајќи ја Италија во многу наврати, но неговиот инспиративен допир го напушти кога беше најважно“. Неговиот колега Ник Милер наместо тоа изјавил дека „Роберто Баџо беше најдобриот играч на Светското првенство во 1994 година, влечејќи ја Италија до финалето буквално сам“.
По Светското првенство
По Светското првенство во 1994 година, селекторот на Италија Ариго Саки и Баџо неславно се скарале. Нивниот однос се влошил во септември 1994 година по ремито 1-1 против Словенија во квалификацискиот натпревар за Евро 1996 година, каде што Баџо останал на клупата. По поразот од Хрватска со 2–1 во квалификацискиот натпревар за Евро 1996 година во ноември, нивната врска го достигнала врвот, а Баџо, поддржан од неговите соиграчи, побарал отказ на менаџерот. Поради неговите несогласувања со Саки, Баџо поретко бил повикуван во државната репрезентација, итоа на само уште еден заменски настап во победата од 1-0 на домашен терен против Словенија во квалификациите за Евро 1996 година во септември 1995 година. Тој на крајот го загубил местото во тимот, пропуштајќи го тимот на Италија за Евро 1996, и покрај тоа што го освоил Скудетото таа година со Милан. Саки ја оправдал својата одлука со тоа што изјавил дека Баџо не бил целосно подготвен, и дека Енрико Киеза повеќе му помогнал на тимот. Италија била елиминирана во групната фаза од натпреварувањето. Баџо исто така бил исклучен и од италијанскиот олимписки тим на Чезаре Малдини во 1996 година.
Светско првенство 1998
По долго отсуство од државната репрезентација, Баџо бил повикан од Чезаре Малдини за квалификациски натпревар за Светското првенство против Полска на 30 април 1997 година, во Неапол; Баџо влегол од клупата и постигнал гол во победата од 3-0. Тој потоа бил избран како еден од 22-те играчи на Италија за Светското првенство во 1998 година по неговите настапи со Болоња.
Во воведниот натпревар на Италија на Светското првенство во Франција 1998 година, против Чиле, Баџо започнал заедно со Кристијан Виери, играјќи ги сите 90 минути, бидејќи Алесандро Дел Пјеро сè уште се опоравувал од повредата. Виери го отворил резултатот со асистенција на Баџо, но Чиле успеал да израмни и да поведе преку Марсело Салас. Баџо создал неколку шанси, но Италија не успеала да израмни. Кон крајот на натпреварот, Баџо одиграл низок центаршут во шеснаесетникот кој ненамерно ја допрел раката на чилеанскиот дефанзивец Роналд Фуентес на работ од шеснаесетникот, што резултирало со среќен пенал за Италија. И покрај тоа што го промашил одлучувачкиот пенал во финалето на Светското првенство во 1994 година, Баџо го извел и го постигнал израмнувачкиот гол за Италија, со што станал првиот италијански играч кој постигнал гол на три светски првенства. Ова бил првиот пенал што го извел за Италија по промашувањето на финалето на Светското првенство во 1994 година; Баџо ја опишал целта како „ослободителна“.
Во победата од 3-0 на Италија во вториот натпревар од групата над Камерун, Баџо му асистирал на воведниот гол на Лујџи Ди Бјаџо со центаршут по корнер; сепак, тој бил заменет со Дел Пјеро во текот на второто полувреме откако се здобил со мала повреда. Баџо го постигнал својот втор гол на турнирот во последниот натпревар од групата на Италија против Австрија, кој завршил со победа од 2–1 против Италија. Баџо влегол во игра во второто полувреме, на местото на Дел Пјеро, откако публиката почнала да го скандира неговото име. Тој го постигнал победничкиот гол на натпреварот, откако се комбинирал со Франческо Мориеро и Филипо Инзаги, додека Италија била на врвот на нивната група. Со овој гол, тој го израмнил рекордот на Паоло Роси за најмногу голови од италијански играч на Светско првенство, девет; ова бил и негов 27-ми и последен гол за Италија. Тој бил оставен на клупата за осминафиналната победа над Норвешка, а Италија се пласирала во четвртфиналето.
Во четвртфиналниот натпревар против следниот шампион Франција, Баџо влегол како замена за Дел Пјеро во второто полувреме и успеал да создаде неколку можности за гол. Резултатот останал 0-0, а натпреварот отишол во продолжение, иако Баџо бил најблиску до постигнување на златниот гол, со волеј од лоб пас на Албертини, но неговиот удар завршил само покрај стативата на Фабиен Бартез. Натпреварот на крајот бил решен во пенали. Иако Баџо го реализирал својот пенал како прв за Италија, престрелката ја добил домаќинот и Италија била елиминирана од Светското првенство на пенали по трет последователен пат. Селекторот на Италија бил критикуван поради тоа што го започнал закрепнувањето на Дел Пјеро пред Баџо и што не им дозволил на двајцата играчи да играат еден со друг. И покрај гласините дека замените создале ривалство меѓу играчите, Баџо и Дел Пјеро останале пријатели. Во 2008 година Баџо изјавил дека има голема почит кон Дел Пјеро и дека меѓу нив никогаш немало несогласувања. За возврат, Дел Пјеро го изразил своето восхитување на Баџо во 2011 година.
Подоцнежна кариера
Баџо бил контроверзно исклучен од тимот на Италија за Светското првенство во 2002 година од страна на тренерот Џовани Трапатони, кој верувал дека тој не се опоравил целосно од тешката повреда што ја заработил во текот на сезоната. Иако првично сакал да го вклучи Баџо во последната листа од 23 играчи, тој на крајот го исклучил од тимот; Баџо упатил директен апел до него пред турнирот, пишувајќи му писмо. Навивачите и експертите го критикувале пропустот, бидејќи Италија била елиминирана од ко-домаќинот Јужна Кореја во осминафиналето.
Многу фанови се надевале дека ќе го видат како игра за Италија на Евро 2004, или со олимпискиот тим во 2004 година кој на крајот успеал да освои бронзен медал, но тоа не било случај. Сепак, тој добил меѓународно испраќање од Трапатони на 37-годишна возраст во пријателскиот натпревар против Шпанија на 28 април 2004 година, во кој за последен пат го носел дресот со број 10, како и капитенската лента за дел од натпреварот. Иако Баџо ја забавувал публиката со својата креативност и умешност, тој не успеал да постигне гол, и покрај тоа што добил слободен удар од кој произлегол израмнувачкиот гол на Виери. Натпреварот завршил 1–1 и Баџо добил овации откако бил заменет од Фабрицио Миколи. Ова бил 56-ти и последен натпревар за Баџо за Италија, а тоа било првпат кариерата на италијански фудбалер да се прослави на овој начин откако Силвио Пиола се пензионираше.
Баџо е единствениот италијански играч кој некогаш постигнал гол на три светски првенства со девет голови на Светските првенства во кариерата, со што се израмнил со Кристијан Виери и Паоло Роси како најдобри стрелци на Светските првенства во Италија. И покрај неговите настапи за Италија на светските првенства во 1990, 1994 и 1998 година, тој никогаш не играл за Италија на Европските првенства на УЕФА, и моментално е италијанскиот играч со најмногу настапи без настап на едно европско првенство.
Стил на игра
Опишан како фантазиста, треквартист, мезапунта или рифиниторе во текот на неговата кариера во италијанските медиуми, поради неговата улога на теренот и креативниот стил на игра, Баџо бил плејмејкер од светска класа со око за гол, кој бил познат по својата елеганција, грациозност, флуидност, визија, креативност, способност да ја чита играта, прецизност на вкрстувањето и способност за додавање, што го направил одличен давател на помош; сепак, тој обично играл како втор напаѓач во текот на неговата кариера, бидејќи бил познат по постигнување голови, но и по нивно создавање. Ова го натерало Мишел Платини да го опише како „9 и пол“, имено играч чија улога се наоѓа на половина пат помеѓу напаѓачот и играчот од средниот ред, бидејќи тој не бил вистинска деветка (бројот на дресот обично се поврзува со напаѓачот), поради неговата креативна способност, но тој постигнал повеќе на шпзиција десетка (бројот на дресот што вообичаено се поврзува со напреден плејмејкер), опис што често го идентификуваше со улогата на внатрешен напаѓач. Тој исто така изјавил дека стилот на игра на Баџо се совпаднал со повторното појавување на офанзивниот играч за врска во Италија во раните 2000-ти; така, тој служел како инспирација за многу идни играчи. Баџо бил тактички разноврсен играч, со добро разбирање на играта и удобно напаѓал на двете страни или низ центарот на теренот; ова му овозможило да оперира насекаде по линијата на фронтот. Неговата претпочитана позиција била во слободна играчка улога зад напаѓачите, како креативен офанзивен играч за врска, иако тој ретко бил распореден на оваа позиција во текот на неговата кариера поради распространетоста на формацијата 4–4–2, во која вообичаено функционирал или како главен напаѓач, или почесто во споредна улога како длабок напаѓач. Дури во подоцнежните години тој можел почесто да ја игра оваа слободна улога. Тој, исто така, повремено бил распореден надвор од позиција како лево крило во напаѓачки трозабец,   како широк играч од средниот ред, или дури и во централниот среден ред како мецала или длабоко лежечки плејмејкер во поретки случаи. За време на Светското првенство во 1994 година, тој првично бил ставен од менаџерот на Италија Ариго Саки како центарфор, во улога позната во италијанскиот фудбалски жаргон како centravanti di manovra (што буквално во превод значи „маневрирање центарфор“), што било претходник на модерната улога на лажна деветка; на оваа позиција, се очекувало Баџо да се поврзе со другите играчи и да создаде шанси за нив, покрај тоа што создава и простор со своето движење со паѓање длабоко во средината, и дозволувајќи им на крилните играчи на тимот да се намалат внатре и да направат напади во центарот.
Како плодлив стрелец, Баџо бил прецизен во финишот и од внатре и од надвор од областа, и бил познат по неговите прецизни удари и смиреност пред голот, наместо по својата моќ. Поради одличната техника, тој бил прецизен волејер. Покрај тоа, тој беше и специјалист за сет фигури, кој бил многу ценет поради неговото испраќање топка од ситуации на мртва топка, како и неговата прецизност од директни слободни удари и неговата способност да ја извитка топката, што му донело репутација како еден од најдобрите изведувачи на слободни удари во неговата генерација. Неговата техника за изведување слободни удари влијаела на неколку други играчи кои станаа познати по нивната моќ во ситуации со мртва топка, како Алесандро Дел Пјеро и Андреја Пирло. За време на неговиот престој во Јувентус, неговата техника за слободни удари била опишана како спој помеѓу онаа на Марадона, Зико и Платини, бидејќи во тоа време се сметало дека неговата техника на удар со топка личи на Платини, иако, како и Зико и Марадона, тој претпочитал да изведува слободни удари од непосредна близина, обично од далечина од околу 20 до 16 метри од голот, или дури и надвор од просторот, и прво да ја допре соиграчот со топката пред да ја удри. И покрај неговото одлучувачко промашување во финалето на Светското првенство во 1994 година, Баџо бил и специјалист за пенали.
Иако природно бил со десно стапало, на Баџо му било удобно да ги користи двете стапала, и често почнувал да дриблира со левата нога. Не особено импозантен физички, или во воздухот, поради неговиот минијатурен раст и витката фигура, сепак бил познат по неговото темпо и забрзување на кратки растојанија, кои, заедно со неговото движење, позиционирање, исчекување, техничка способност, брзи стапала, низок центар на гравитација и како резултат на агилност, му дозволувал да се изгуби пред своите чувари кога изведувале офанзивни налети врз него, со или без посед на топката од негова страна. Се смета за еден од најголемите дриблери досега,   и како еден од технички најуспешните играчи на сите времиња,  Баџо поседувал одличен прв допир, и бил познат по неговото вешто дриблење, контрола на топката и рамнотежа, како и неговата просторна свест, брзина на размислување и извршување, реакции, блиска контрола на брзината и способност да победи во дуел против противниците со талент, трикови, телесни финти или ненадејни промени на темпото или насоката, и во ситуации еден на еден или за време на индивидуални трчања со дриблинг. Зико еднаш го опишал Баџо како „технички беспрекорен“, додека во 2004 година, Саки изјавил: „Баџо е креативност, талент, непредвидливост, интуиција, хармонија“. Во 2016 година, Роб Смит од „Гардијан“ го пофалил Баџо за неговата „инстинктивна интелигенција“, кога го коментирал неговиот стил на игра, опишувајќи го и како „диригент“ на теренот „кој знаел кога и како да го промени темпото на нападот“.
Прием
Сметан од експертите за многу ветувачка перспектива во неговата младост, Баџо подоцна се етаблирал како еден од најдобрите играчи на неговата генерација,  и како еден од најголемите играчи некогаш;  Баџо е сметан од многумина во спортот, вклучувајќи го и неговиот поранешен менаџер на Милан, Фабио Капело, како најдобар италијански фудбалер на сите времиња,  и од многумина во спортот, како еден од најголемите играчи во историјата на играта. Италијанскиот новинар Џани Брера, кој ги набљудувал и Џузепе Меаца и Џани Ривера, изјавил дека Баџо е најдобриот италијански играч што некогаш го видел. За време на неговиот престој во Јувентус, поранешниот претседател на клубот, Џани Ањели, го нарекол Баџо како „уметник“, споредувајќи ја неговата елеганција со сликарот Рафаело, додека тој го опишал новопечениот талент Алесандро Дел Пјеро како Пинтурикио. Во интервјуто за La Gazzetta dello Sport во 2011 година, Дел Пјеро изјавил дека Баџо, заедно со Зинедин Зидан, бил најдобриот играч со кој некогаш играл, став што го споделил и поранешниот колега на Баџо од Јувентус, Анџело Перуци и неговиот поранешен соиграч од Бреша, Пеп Гвардиола во 2010 година, како и неговиот поранешен соиграч од Интер, Хавиер Занети во 2020 година, додека Метју Ле Тисиер го именувал Баџо како негов најдобар противник досега во 2012 година. Во 2017 година, поранешниот соиграч на Баџо, Раванели, наместо тоа, го означил Баџо како најдобар играч на сите времиња. Во 1993 година, Џампјеро Бониперти изјавил дека верува дека Баџо е „веќе еден од најголемите досега“. Во 2018 година, Катал Кели од The Globe and Mail го опишал Баџо кој играл на Светското првенство во 1994 година како „најдобриот играч во светот“ во тоа време, додека Гардијан го опишал како „дефинитивен играч на деценијата“, исто така додавајќи дека „1990-тите му припаѓале на Ил Дивин Кодино“ и го означиле како „веројатно најдобриот играч во светот помеѓу 1992 и 1995 година“. Во 2015 година, Лес Карпентер од Гардијан го опишал Баџо како „можеби најдобриот играч на неговото време“, додека неговиот колега Емет Гејтс го нарекол „најдобриот играч на неговата генерација“. Во 2010 година, Марко Гори од TuttoMercatoWeb го означил Баџо како „еден од најдобрите фудбалери во историјата“. Во текот на неговата кариера, стручњакот Џани Брера го споредувал неговиот стил на игра со оној на италијанскиот поранешен фудбалер Џузепе Меаца, додека менаџерот Трапатони наместо тоа ги споредувал техничките одлики на Баџо со другите поранешни „десетки“ како што се Зико, Платини и Хуан Алберто Скијафино.
Во 2017 година, Баџо добил пофалби од бројни спортски личности и експерти пред неговиот 50-ти роденден, при што Стефано Едел од La Gazzetta di Mantova го опишал Баџо како „италијанскиот Марадона“ и ги повторил зборовите на Саки пред Светското првенство во 1994 година, кога ги споредил зборовите на Баџо, односно за важноста на Баџо за Италија како онаа на Марадона за Аргентина. Зико го опишал како „еден од најдобрите играчи во историјата на италијанскиот фудбал“, додека Томазо Пелицари од Il Corriere della Sera го нарекол „најголемиот чист талент на италијанскиот фудбал“. Џејмс Мекхи од Calciomercato.com наместо тоа го именувал како најдобар играч во Италија, нарекувајќи го „најдобриот играч [...] кој го облекол дресот на Аѕурите“, став што го сподели Стефано Дискрети од Mediaset, кој го нарекол Баџо „најдобар италијански фудбалер на сите времиња“ во 2019 година Исто така во 2017 година, Џузепе Бергоми го опишал Баџо како „извонреден“ и „чист талент“, кој бил „уништен кога играше затоа што беше способен сам да одлучува за игрите“. Во 2004 година, Џани Ривера го опишал како „еден од најголемите италијански фудбалери досега“. Во 2019 година, Марко Џентиле од Ил Џорнале го опишал Баџо како „еден од најдобрите италијански [...] играчи во историјата на фудбалот“, а исто така и како „еден од најдобрите играчи во историјата на светскиот фудбал“. Во 2020 година, Лука Стамера од Еуроспорт го опишал како еден од „најдобрите „десетки“ во историјата на овој спорт“. Во 2019 година, неговиот поранешен селектор на Италија, Дино Ѕоф, го навел Баџо како еден од најдобрите играчи што некогаш ги тренирал, додека неговиот поранешен менаџер на Фјорентина, Свен-Горан Ериксон го прогласил за најталентиран играч што некогаш го тренирал покрај Вејн Руни во 2021 година, коментирајќи: „Имаше сè: неверојатна техника, визија, темпо“. Во 2019 година, авторот Паоло Кондо го рангирал Баџо меѓу најдобрите играчи на сите времиња, став што го споделил Емануел Амуник во 2020 година како и Роберто Манчини и Џон Кеилман од Чикаго Трибјун, кои обајцата го опишале Баџо како еден од „големите на сите времиња“ во 2018 и 2019 година, соодветно. Поранешниот коментатор на RAI, Бруно Пицул, кој служел како стручњак за натпреварите на италијанската репрезентација на Светското првенство помеѓу 1986 и 2002 година, го именувал Баџо за негов омилен играч, и како еден од најдобрите фудбалери што некогаш ги видел. Во 2020 година, Матео Марани од Ла Стампа го нарекол Баџо како „еден од најчистите изрази на талент што го произвел светскиот фудбал“, исто така додавајќи „Роберто беше фудбалска игра во неговата чистота. ''Убавината на еден од неговите технички гестови, полираните движења, брзината на мислата. Во текот на својата кариера тој сликаше фудбал, исполнувајќи ги очите на оние кои беа страсни за овој спорт, а не само на навивачите на клубовите чии дресови ги носеше. Виченца, Фиорентина, Јувентус, Милан, Болоња, Интер, Бреша и италијанската репрезентација уживаа во неговиот талент, неговата сила и неговите голови. Роберто Баџо е несомнено едно од имињата што го направија фудбалот голем''.“
Познат по тоа што не ја сака одбранбената, физичката и тактичката природа на италијанскиот фудбал во 1990-тите, Баџо привлекол критики од одредени експерти и некои од неговите менаџери за неговата ограничена дефанзивна стапка на работа кога се губел поседот, како и фактот дека атлетскиот дел од неговата игра не бил негов главен фокус за време на тренинзите во неговата младост, додека во неговата подоцнежна кариера, неговите физички заболувања често го принудувале да тренира самостојно со личен кондиционен тренер и физиотерапевт, наместо со неговиот тим; како таков, менаџерот на Баџо во Милан, Капело верувал дека тој не е способен да игра 90 минути, поради несигурната физичка состојба на неговите колена. Лујџи Симони, еден од неговите менаџери на Интер, го пофалил Баџо за неговата стапка на работа на тренинзите, изјавувајќи во 2009 година дека тој ќе работи до шест или седум часа на ден во теретана за време на неговиот мандат, став кој исто така бил споделен и од поранешниот соиграч на Баџо во Болоња, Даниеле Карнасијали во 2013 година. Карло Мазоне и Џани Де Бјази, неговите менаџери во Бреша, како и неговите поранешни соиграчи Лука Тони и Емануеле Филипини, исто така го пофалиле Баџо за неговата дисциплина, професионализам и посветеност на тренинзите за време на неговиот престој во клубот, при што Де Бјази го нарекол „пример." Познат како интроверт во медиумите, поради неговиот тивок приватен живот и неподготвеноста да дава интервјуа, некои од спортот, вклучувајќи го и Џани Ривера, тврделе дека Баџо немал лидерски квалитети на теренот, и покрај тоа што служел како капитен и за Јувентус и за Бреша. Се смета дека неговата личност го ограничила да биде поуспешен, особено со поголемите клубови, а некои експерти наместо тоа тврдат дека тој повеќе се истакнувал со помалите тимови; други, наместо тоа, верувале дека тој има тежок карактер поради неговите несогласувања со неколку негови менаџери во текот на неговата кариера,  иако функционерите генерално го сметале за „коректен“ и кооперативен играч,  и како елегантен и добро воспитан фудбалер во медиумите. Мацоне исто така за него изјавил: „Баџо беше еден од најголемите италијански фудбалери на сите времиња. ''Но, можам да ви го кажам ова, тој беше уште поголем човек. Беше тивок, љубезен, почитуван, скромен. Никогаш не дозволи неговиот голем талент да тежи на некој друг. Тој беше пријател кој ми помогна да победувам во натпреварите во недела.“ Во 1995 година, Фабио Капело го опишал Баџо како играч кој бил „одлучувачки''“. Неговиот поранешен соиграч Андреја Пирло наместо тоа коментирал дека „[Баџо] беше тивок лидер, а пред сè, тој беше лидер на теренот. Кога играше за тимот, ве натерува да ги добивате игрите“, и подоцна опишувајќи го како играч кој „ги носеше соиграчите“.
И покрај неговиот талент, успех, популарност кај навивачите и репутација како еден од најголемите играчи на сите времиња, критичкиот прием на Баџо повремено бил поделен во текот на неговата кариера; ова делумно се должи на неговите повторливи борби со повреди, како и на фактот дека тактички одредени менаџери се мачеле да најдат соодветна играчка позиција за него. Неговата улога на плејмејкер помеѓу средниот ред и навалната линија, како и неговиот вешт и креативен стил на игра, често се сметале за застарени во модерниот фудбал, во кој менаџерите често ја фаворизирале употребата на формацијата 4-4-2 и повеќе атлетски пристап кон играта; Покрај тоа, иако Баџо не бил директен напаѓач, тој исто така се сметал дека нема издржливост да игра во средниот ред, што го правело помалку прилагоден на овој конкретен систем и понекогаш го водел да биде исклучен од неговите менаџери, иако на крајот можел да ефикасно да се прилагоди на играње како напаѓач. Уникатната игра на Баџо, стилот и пристапот кон играта, во комбинација со неговиот талент, ограничената стапка на работа и борбите со повреди, го навеле да има многу обожаватели и неколку клеветници. Марадона еднаш го опишал Баџо како „генијалец“, но и како „голем играч кој никогаш не можеше да го исполни целиот свој потенцијал“, нешто со што се согласи Мишел Платини, додека Пеле наместо тоа го нарекол „легенда“. Написот за Баџо од 1994 година од Индепендент вели: „Меѓу професионалците, [Баџо] се смета за најдобар“, цитирајќи го Рајан Гигс, кој рекол: „Гледате кон Роберто Баџо и сфаќате како изгледа добар играч“. Сепак, весникот, исто така, напишал дека „Баџо е со кршливо влијание. ''Нема полумерки во неговата игра. Или е брилијантен, или исчезнува, изгледа збунето и несреќно. Бидејќи целата шема на игра на Јувентус зависи од него, неговото исчезнување може да биде незгодно. Печатот ја протолкува неговата недоследност како недостаток на посветеност''.“
Во 2017 година, Антонио Мартели од Ла Пресе го опишал Баџо како „еден од најголемите италијански играчи на сите времиња можеби најдобриот во последните триесет години“ и како „автентичен шампион кој можеше да биде уште поголем без серија екстремно тешки повреди на коленото кои ја поткопаа неговата кариера уште од неговото изгревање“, став споделен од Рафаеле Ди Фуско, кој изјавил „кој знае што можеше да стане без сите тие повреди“, и Ренцо Уливиери, кој изјавил дека „Да имаше помалку повреди, ќе победуваше повеќе“ Во 2018 година, Грег Мареј од Football Italia го опишал Баџо како „еден од најголемите фудбалери на сите времиња“, но исто така се жалел што „никогаш не го видовме во целосна кондиција и сме среќни што воопшто уживавме во него“. Тој ја сумирал кариерата на Баџо со следново: „Можеби е една од големите фудбалски неправди што Ил Дивин Кодино е најпознат на глобално ниво по неговото промашување од пенали во финалето на Светското првенство во 1994 година против Бразил. За навивачите на Серија А, Баџо е признат како најдобар во својата генерација, и покрај кариерата која беше уништена од повреди и судири со неговите тренери“. Тој исто така додал: „Повлекувајќи се во 2004 година, се сугерираше дека Баџо бил жртва на ерата во која живеел. ''Како играч со трансцендентна креативност, но физички кревок, тој се бореше да се вклопи во плановите на неговите тренери во време кога тактиката и напорната работа беа сè. Да беше роден во сегашната ера, каде играчите се далеку позаштитени, можеби ќе постигнеше уште повеќе. Потресно е да мислиме што сме пропуштиле, но исто така сме благодарни што воопшто сме го доживеале Божественото коњско опавче''.“
Кариерата на Баџо била погодена од многу сериозни повреди, кои довеле до постепено губење на брзината и мобилноста како што напредувала неговата кариера, како и зголемувањето на телесната тежина во последните години од неговата кариера, што на крајот го принудило да се подложи на режим на тренирање со цел да изгради мускулна маса на нозете и да ја продолжи кариерата за време на неговиот престој во Бреша; неговите континуирани физички борби на крајот го довеле да се пензионира во 2004 година, што подоцна го опишал како „ослободување“. Откако ја претрпел својата прва серија на повреди опасни по кариерата со Виченца и Фјорентина во 1985 и 1986 година, соодветно, тој бил склон кон постојани проблеми со коленото особено, што често му го ограничувало времето за игра; повредите, навеле одредени експерти, како што е Бенедето Ферара од Ла Република во 2010 година, го означиле Баџо како „суперфин талент“, но кој исто така бил „неконзистентен“. Во 1995 година, Маурицио Крозети, колегата на Ферара, претходно го опишал Баџо како „кревок“. За повредите кои му се заканувале на неговата кариера како млад, а кои го ценкале додека не се пензионирал, Баџо во својата автобиографија од 2001 година напишал дека „целата моја професионална кариера ја играв со нога и половина. ''Илјадници часови работа за да се одржи во живот една нога која, да беше до неа, ќе се намалуваше секој ден. Играв без да бидам целосно во ред, кога и да е, затоа што ако требаше да играм натпревари само кога ќе почувствувам сто проценти, ќе одиграм три натпревари годишно''.“ И покрај бројните физички оштетувања со кои се соочувал во текот на неговата кариера, Баџо исто така се истакнал и по својата долговечност и можел да одржува постојано високо ниво на перформанси дури и во последните години од неговата кариера со Бреша до доцните 30-ти. Во 2004 година, Саки го пофалил Баџо за неговата сила на карактерот, за кој верувал дека дури и го надминува неговиот талент, бидејќи му овозможило да ги надмине повредите и физичките борби и на крајот „да победи во [неговите] лични битки против лошата среќа“. Во 2017 година, Капело забележал дека Баџо има извонредна волја да продолжи да игра и покрај неговите физички проблеми. Баџо ја припишува својата внатрешна сила на будизмот.
Наследство
Нашироко се смета за еден од најдобрите фудбалери на сите времиња, Баџо е четврти на интернет анкетата на ФИФА за играч на векот во 1999 година, и бил рангиран на 16-тото место на листата на World Soccer на 100 најдобри фудбалери на 20 век, највисоко рангиран италијански играч; на изборот на IFFHS за најдобар играч на 20 век во истата година, тој бил избран за деветти најдобар италијански играч и 53-ти најдобар европски играч на векот. Тој бил избран за играч на векот во Италија во 2000 година. Во 2002 година, Баџо бил избран во дрим-тимот на Светскиот куп на ФИФА, и во 2003 година, тој бил инаугуративен добитник на наградата Златно стапало, доделена за способност. Во 2004 година, тој бил именуван од Пеле на листата на ФИФА 100 на најголемите живи играчи во светот, и изгласан за 24-ти во онлајн анкетата на УЕФА за Златен јубилеј, славејќи ги најдобрите европски фудбалери во изминатите 50 години. Во 2010 година, Баџо бил прогласен за една од 50-те најголеми легенди на Јувентус. Во 2011 година, тој станал првиот фудбалер кој бил примен во Куќата на славните на италијанскиот фудбал. Во анкетата на ФИФА во 2014 година, Баџо бил избран за деветта најголема „десетка“ на сите времиња, а подоцна истата година бил рангиран на 24-то место на листата на 100-те најдобри играчи на Светското првенство на Гардијан, пред Светското првенство во Бразил 2014 година.
Во 2015 година, новинарите на La Gazzetta dello Sport го избрале најдобриот италијански играч на сите времиња, при што Баџо завршил на второто место зад само Џани Ривера; во анкетата на навивачите која подоцна ја организирал весникот, Баџо наместо тоа билизбран за најдобар италијански фудбалер на сите времиња, додека Маџид Мохамед од УЕФА го рангирал како дваесетти најдобар играч кој никогаш не ја освоил Лигата на шампионите на УЕФА. Истата година, Дејли Телеграф, исто така, го вклучил Баџо на 12-тото место во нивната листа на „Топ 20 фудбалери на сите времиња“. FourFourTwo го ставил Баџо на 52-то место на нивната листа за 2017 година на „100 најдобри фудбалери на сите времиња“ и исто така го именувал Баџо во 2019 година како шести најдобар играч кој никогаш не ја освоил Лигата на шампионите на УЕФА. Во јули 2019 година, истиот магазин го рангирал Баџо на десеттото место на нивната листа на „101 најголем фудбалер во последните 25 години“. Во 2020 година, Џек Галагер од 90min.com го ставил Баџо на деветтото место на неговата листа на „50-те најдобри фудбалери на сите времиња“, додека Sky Sports го рангирал како петти најдобар играч што никогаш не ја освоил Лигата на шампионите или Европскиот куп.
Записи и избрани статистики
Баџо играл на 16 натпревари на Светското првенство за Италија; Република Ирска е единствената нација против која тој играл повеќе од еднаш. Тој е највисоко рангираниот италијански стрелец на сите времиња на Светските првенства, со девет гола, заедно со Паоло Роси и Кристијан Виери. Баџо е единствениот Италијанец кој постигнал гол на три Светски првенства (два гола во 1990 година, пет во 1994 година и два во 1998 година). Три од неговите голови на Светското првенство биле постигнати во групната фаза, а шест биле постигнати за време на нокаут натпреварите. Баџо е четвртиот најдобар стрелец за Италија со 27 гола на 56 натпревари, со просек од 0,48 голови по натпревар. Со Баџо, Италија секогаш била елиминирана од Светското првенство по изведување пенали: во 1990 година, во полуфиналето против Аргентина; во 1994 година, во финалето против Бразил; и во 1998 година, во четврт-финалето против Франција.
И покрај неговото одлучувачко промашување пеналот во финалето на Светското првенство во 1994 година, Баџо е статистички еден од најголемите специјалисти за изведување пенали во историјата на италијанскиот фудбал, бидејќи постигнал 85% од пеналите во кариерата со само 19 промашувања, постигнувајќи 108 од 127 пенали на официјални натпревари, најмногу во историјата на италијанскиот фудбал. Баџо постигнал 10 со Виченца, 25 за Фјорентина, 38 за Јувентус, 5 за Милан, 11 за Болоња, 1 за Интер, 11 за Бреша и 7 за Италија (од 7 обиди, најмногу голови постигнати од точка на член на државната репрезентација). 68 од неговите пенали биле постигнати во Серија А, од 83 обиди, со процент на реализација од 82%, еден од најдобрите рекорди во историјата на Серија А. Во Серија А, Баџо постигнал 17 пенали за Фјорентина (од 19 обиди), 25 за Јувентус (од 28 обиди), 3 за Милан (од 5 обиди), 11 за Болоња (од 11 обиди), 1 за Интер (од 2 обиди) и 11 за Бреша (од 18 обиди). Баџо постигнал пенали за шест различни клубови од Серија А. Зад Тоти, Баџо има постигнато најмногу пенали во историјата на Серија А. Од другите негови пенали, 8 биле реализирани во Серија Ц (од 8 обиди), 8 во европските натпреварувања (од 9 обиди) и 17 во Копа Италија (од 20 обиди). Во престрелките, Баџо реализирал три од четирите пенали во кариерата: еден во Купот на УЕФА со Фјорентина, а другите два со Италија на Светското првенство; во престрелките на Светскиот куп, Баџо постигна два гола (1990 и 1998 година), со неговото единствено промашување во 1994 година
Иако никогаш не ја освоил титулата најдобар стрелец во Серија А, Баџо моментално е седмиот најдобар стрелец на сите времиња во Серија А, со 205 гола на 452 натпревари. Од овие голови, 96 биле одлучувачки (или израмнувачки или победници на натпреварите). Покрај Тоти, Баџо исто така го постигнал четвртиот најголем број на слободни удари во Серија А со 21 голови; пред него се само Алесандо Дел Пјеро, Андреја Пирло и Синиша Михајловиќ. Од неговите голови со отворена игра во Серија А, 84 биле со десната нога, 26 со левата, а 6 со глава. Тој, исто така, асистирал за 123 гола во Серија А. Тој е четврти Италијанец со најголеми стрелци во сите натпреварувања, зад Дел Пјеро, Џузепе Меаца и Силвио Пиола, со 318 голови во професионалната кариера на 699 натпревари. Покрај Тоти и Алберто Џилардино тој има постигнато голови против најразлични клубови (38) во Серија А.
По пензионирањето
Во август 2010 година, Баџо бил назначен за претседател на техничкиот сектор на Италијанската фудбалска федерација, на местото на неговиот поранешен менаџер на репрезентацијата на Италија, Азељо Вичини. На 23 јануари 2013 година, Баџо се повлекол од позицијата, наведувајќи дека федерацијата ги игнорирала неговите идеи за подобрување на системот и фокусирање на младинскиот талент, што го натерало да поднесе оставка.
Баџо ја добил својата тренерска лиценца од 2-та категорија на Италија (УЕФА А лиценца) во средината на 2011 година, со што се квалификувал да ги тренира тимовите на Лега Про или да работи како заменик-тренер во Серија А и Серија Б. На 5 јули 2012 година, Баџо ја добил својата УЕФА Про тренерска лиценца од категорија 1 во Коверчиано, која официјално му дозволува да тренира професионален клуб од Серија А.
Личен живот
По неговата заканувачка повреда во кариерата во 1985 година, Баџо, порано римокатолик, се преобратил во будизам, практикувајќи го будизмот Ничирен и е член на меѓународната будистичка организација Сока Гакај. Капитенската лента што ја носел во текот на кариерата ги имала боите на ова религиозно училиште (сина, жолта и црвена) и јапонското мото „Ние победуваме. Мора да победиме“ во идеограмите на јазикот. И покрај неговото преобраќање, тој се оженил со својата долгогодишна девојка Андреина Фаби во 1989 година на традиционална римокатоличка церемонија. Тие имаат ќерка, Валентина (1990) и два сина, Матија (1994) и Леонардо (2005).
Помеѓу 1991 и 2012 година, Баџо бил сопственик на продавница за спортска опрема во Тиене, Виченца, наречена Баџо Спорт, која на крајот бил принуден да ја затвори поради загуби како резултат на рецесијата во 2008 година.
Во 2001 година, Баџо напишал автобиографија со наслов  (буквално „Врата на небото“, познат и како „Гол на небото“), вклучувајќи детали за неговата кариера, детството, религијата, личниот живот и несогласувањата со менаџерите. Ја освоил наградата за најдобра фудбалска книга на наградите во Серија А во 2002 година.
Баџо има блиски врски со Аргентина; тој зборува шпански и поседува имот на ранч во Ривера, каде што ужива во лов на дивеч. Во март 2008 година, тој дал долго интервју за La Gazzetta Dello Sport, во кое открил дека дошол да го поддржи аргентинскиот клуб Бока Јуниорс поради нивната страсна навивачка база.
Филантропија
На 16 октомври 2002 година, Баџо бил именуван за амбасадор на добра волја на Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации, Преку организацијата, Баџо помогнал да се финансираат болниците, да се соберат пари за жртвите од земјотресот на Хаити и да придонесе за справување со птичјиот грип, и бил вклучен во бурманското продемократско движење, кое ја поддржало опозициската лидерка Аунг Сан Су Чи и нејзиното ослободување од затвор. На Баџо му била доделена титулата „Човек на мирот“ во Хирошима во 2010 година, која била доделена од Светскиот самит на нобеловци за мир како признание за неговата добротворна работа и придонес за социјалната правда и мир.
На 1 септември 2014 година, Баџо учествувал на „Натпреварот за мир“, кој се играл на стадионот Олимпико во Рим, а приходот бил дониран во добротворни цели. Баџо го поставил голот на Хуан Итурбе и постигнал гол по асистенција на Диего Марадона. На 25 октомври 2014 година, Баџо го инаугурирал во Милано отворањето на најголемиот будистички храм во Европа.
Медиуми и популарна култура
Во 1994 година, италијанскиот сатиричар Корадо Гузанти ја пародирал рекламата на Баџо за ИП на италијанската бензинска компанија пред Светското првенство во 1994 година. Италијанскиот поет Џовани Рабони го компонирал сонетот „Lode a Baggio“ во почит кон него. Тој е референциран во неколку песни, како „Баџо, Баџо“ од Лусио Дала, и „Мармелата бр. 25 “ од Чезаре Кремонини.
Баџо се појавил во две италијански реклами кои се однесуваат на неговото неславно промашување на пенали во финалето на Светското првенство во 1994 година. Првата била направена за WIND во 2000 година, и го прикажува Баџо како го постигнува последниот пенал и го освојува турнирот. Вториот, направен за Џони Вокер во 2001 година, покажува како тој успева да ја надмине тагата од промашувањето верувајќи во себе и постигнувајќи го израмнувачкиот пенал против Чиле на Светското првенство во 1998 година. Тој се појавил во неколку реклами на Диадора, бидејќи ги одобрувал нивните производи. Во јули 2017 година, Диадора се здружила со Баџо уште еднаш за да ја лансира новата Signature Match Winner RB Capsule Collection.
Апфелштет
Апфелштет (Apfelstädt) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2009 е дел од општината Несе-Апфелштет.
Роберто Баџо
Медиуми и популарна култура
Во ситкомот на Канал 4, Татко Тед, Баџо (и Алесандро Костакурта ) се споменуваат за време на епизодата од 1995 година „Дајте му вечен одмор“ од отец Дугал МекГваер (портретиран од Ардал О'Хенлон), кој, кога бил поттикнат да ги каже последните обреди на латински, завршува со кажување на имињата на фудбалерите. (Ова произлегува од тоа што Греам Линехан и О'Хенлон се навивачи на Фудбалска Италија). Во музичкото видео за песната на Светското првенство 2010 „ Вака Вака (Овој пат за Африка)“ од Шакира, се прикажани снимки од голот на Баџо против Шпанија и неговото промашување од пенал од Светското првенство во 1994 година.
Во текот на неговата кариера, Баџо го добил прекарот Divin' Codino („Божествена опашка“ на италијански, референца за иконската фризура што ја носел во голем дел од неговата кариера, како и неговата способност за играње и будистичките верувања) и Роби, од неговите фанови. Неговото алтер-его се споменува во италијанските детски стрипови на „Мики Маус“ и „Приказни за патките “ (Тополино) во том Topolino e il Giallo alla World Cup во кој е познат како Роберто Паџо. Во 2011 година, италијанскиот спортски весник La Gazzetta dello Sport издал збирка на ДВД со наслов Io Che Sarò Roberto Baggio раскажувајќи ја неговата кариера. Влијанието на Баџо врз фудбалот било прославено со објавувањето на онлајн игра наречена Баџовите магични удари, во која играчите се обидуваат да ја повторат неговата прецизност при изведување слободни удари и пенали. Во 2015 година, компанијата за аркадни игри Konami објавила дека Баџо ќе се појави во нивната фудбалска видео игра Pro Evolution Soccer 2016 како една од новите легенди на myClub. На 3 август 2018 година, EA Sports објавил на нивниот официјален профил на Твитер дека Баџо ќе се појави во фудбалската видео игра на EA Sports FIFA 19 како една од новите икони на Ultimate Team.
Во 2019 година, Нетфликс објавил развој на документарен филм за Роберто Баџо во партнерство со Mediaset. Во март 2021 година, Нетфликс го објавил трејлерот за документарен филм за кариерата на Баџо, насловен како Баџо: Божествената опашка, кој бил објавен на 26 мај 2021 година; Андреја Аркангели го толкува Баџо.
Почести
Јувентус
Италија
Индивидуални
Серанилос
Серанилос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Општина Могила
Општина Могила — општина во Пелагонискиот Регион, во југозападна Македонија. Создадена е со територијалната поделба од 1996 година, а со новата територијална организација предвидена со законот од 2004 година, кон поранешната општина Могила е припоена и Општина Добрушево.
На север граничи со трите општини Демир Хисар, Крушево и Кривогаштани, на југ и на запад со Општина Битола, а на исток и југоисток со општините Прилеп и Новаци. Центар на општината е селото Могила.
Географија
Могила лежи во Пелагониската рамнина, претежно јужно од реката Шемница, односно помеѓу стариот пат Битола-Прилеп (сега регионален пат Р-106) и Река Црна на просечна надморска височина од 583 м. Општина Могила е средноголема рурална општина, зафаќа површина од 251,2 км2 и се наоѓа во југозападниот дел на Р. Македонија. Според апсолутната надморска височина, се вбројува во општините со малку потпросечни вредности во државата. Всушност, територијата на оваа општина зафаќа простор во средишните делови на Битолското Поле, а населбите се наоѓаат распоредени во сливното подрачје на Црна Река и долното течение на нејзината десна притока Шемница и лежат во нивните алувијални делови.
Има правец на протегање северозапад – југоисток. Од север се граничи со општините Демир Хисар, Крушево и Кривогашатани, од исток и југоисток со општините Прилеп и Новаци, од југи од запад со општината Битола.
Вкупната територија на општината зафаќа 22363 ха, а ја сочинуваат кататастарските општини на 23 села и тоа:
-Могила        = 2571,39 ха, -Беранци	= 2018,52 ха, -Вашарејца	=706,81 ха, -Горна и Долна Чарлија	=1089,06 ха, -Долно Српци	=2371,16 ха, -Ивањевци	=1725, 72 ха, -Лознани	=906,94 ха, -Новоселани	=534,19 ха, -Подино	       =629,82 ха, -Радобор	=860, 31 ха, -Свето Тодори	=1118,31 ха, -Трновци	=1165,51 ха, -Добрушево	=1649,16 ха, -Дедебалци	=1207,88 ха, -Мусинци	=1157,55 ха, -Ношпал	       =1047,80 ха, -Мојно	       =1335,90 ха, -Алинци	       =394,22 ха, -Путурус	=645,20 ха, -Црничани	=1251,59 ха, -Трап	       =622, 68 ха, -Будаково	=562,69 ха, Вкупно во општина Могила =22363,7 ха
Оддалеченост на населените места во општина Могила од центарот на општината с. Могила
Могила:	Алинци	11 км, Беранци	10 км, Будаково	9 км, Вашарејца	12 км, Г. и Д. Чарлија	7,5 км, Дедебалци	11 км, Добрушево	12,5 км, Д. Српци	13 км, Ивањевци	16 км, Лознани	15 км, Мојно	21,5 км, Мусинци	18 км, Ношпал	15,2 км, Новоселани	18 км, Путурус	15 км, Подино	21 км, Радобор	5 км, Св. Тодори	22 км, Трап	8 км, Трновци	24 км, Црничани	16 км,
Стопанство
Општина Могила е земјоделска општина каде што најмногу се произведуваат житариците и полјоделските култури, но не помалку е застапено и сточарството. Од индустриските објекти позначајна е фабриката за производство на готова животинска храна сместена во населбата Радобор. На атарот на Општина Могила стопанисува ЗК Пелагонија и тука се наоѓа најголемата сточарска фарма со околу 800 молзни крави.
Структурата на бизнис секторот во Општина Могила ja сочинуваат 180 активни фирми, сите во приватна сопственост. 137 од нив се регистрирани како ДООЕЛ, 43 како трговец поединец. Најголемиот број од нив се занимаваат со трговија на мало ( продавници ) и со земјоделско – сточарска дејност.
Население
Според новата територијална организација предвидена со законот од 2004 година (припојување на општината Добрушево) општината имала 6.710 жители, од кои: