cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Блаженства
Постојат различни мислења за тоа колку блаженства се содржани во евангелијата. Православните сметаат дека ги има девет, додека пак западните христијани ги нарекуваат „осум блаженства“, спојувајќи ги последните две кај Матеј во едно блаженство. Во тоа евангелие, Исус споменува група луѓе кои вообичаено се сметаат за неблагословени и ги прогласува за блажени.
Матеј 5,3–12
Деветте блаженства во Евангелието по Матеј се следниве:
Блаженствата што се јавуваат само кај Матеј се оние за кротките, милостивите, чистите по срце и миротворните, а останатите се јавуваат и кај Лука, со тоа што во вториот случај тие се проследени со предупредувања за други групи. Кај Матеј се спомнуваат „бедните по дух“, што се смета за продуховување на нивната несреќа (во склад со наговестеното во Исаија 61) додека пак верзијата на Лука се задржува на нивните конкретни маки, сиромаштијата, осудувањето и презреноста кои тие еден ден победнички ќе ги надминат.
Лука 6,20-22
Четирите блаженства во Евангелието по Лука се изречени во Беседата на рамницата, и гласат вака:
Потоа следи стихот во Лука 6,23: „Зарадувајте се во оној ден и заиграј­те, зашто голема е наградата ваша на небото. Зашто и нив­ните тат­ковци така постапуваа со пророците!“, кој се чини напореден на стиховите во Матеј 5,11–12.
„Тешко вам“
По ова следат четирите предупредувања во Лука 6,24–26
Овие предупредувања се различни од оние изречени во Критика на фарисеите, која се јавува подоцна во Лука 11,37-54.
Кроткост
Поимот „кротките“ е познат од Стариот завет, како на пр. во Псалм 36,11. Иако блаженството за кротките е предмет на пофалба дури и од нехристијани како Махатма Ганди, некои имаат поинаков став за оваа заповед. Во Генеалогија на моралот, Фридрих Ниче ја смета оваа заповед за пример „ропскиот морал“ што го проповеда христијанството.
Милостивост
Блаженството за милостивост е одразено во христијанското учење за важноста на милостињата, која има плотна (телесна) и духовна вредност.
Миротворност
Поимот „миротворците“ се толкува не само како оние кои живеат во мир со другите, туку и тие што се залагаат за пријателство помеѓу луѓето, народите и човекот со Бога. Светиот отец Григориј Ниски (IV в.) го разбира овој стих како благочестиви дела, кои го следат примерот на Бога во неговата љубов кон човештвото. Англискиот методистички богослов Џон Весли (XVIII в.) вели дека миротворците ги помируваат луѓето во меѓусебната зајаденост, ги омекнуваат нивните души и, по можност, се трудат да ги помират луѓето; дека со сите свои способности настојуваат да го зачуваат мирот, и да го возобноват онаму каде што е нарушен.
Беда по дух
Во светоотечките толкувања под „бедни по дух“ се подразбираат оние кои се трудат да ја постигнат најважната христијанска доблест — смирението; оние кои не му е противат на Божјиот дух со својата гордост, туку се отворени да го спознаат Бога преку верата. Св. Јован Златоуст (IV-V в.) во беседата од XV толкување на Евангелието по Матеј вели: „Што значи бедни по дух? Смирените и покајаните во срцето“. Со ова толкување се согласува и св. Филарет Московски и додава дека „телесната беда може да послужи кон совершенството на духовната беда, ако христијанинот ја избира доброволно, за Бога“. Блажениот Јероним Стридонски (IV-V в.) во Толкувања на Евангелието по Матеј го сопоставува овој цитат со Псалм 33,19 и укажува на тоа што Господ не проповеда материјална беда, туку духовна, зборувајќи за луѓето кои се бедни по волја на Светиот Дух. Исто така, Јероним вели дека Спасителот говорел преку Исаија за духовната беда: „Духот на Господ Бог е врз Мене, зашто Господ Ме помаза за да им благовествувам на бедните“ (Исаија 61,1). Св. Игнатиј Брјанчанинов (XIX в.) во својот труд Аскетски обиди вели дека бедата по дух е смиреното сфаќање на себеси, предизвикано од видението за падот на човештвото. Светецот посочува и дека „бедата по дух го раѓа следното блаженство: ,плачот’. ,Плачот’ е благочестивата тага на верните души, која се гледа во огледалото на Евангелието, гледајќи ги во него своите безбројни грешни дамки“.
Дојран
Дојран (друго име Полин, Поленин, Полјанин, варијанти Дорјан, Догрјан, гр. Δοϊράνη, Дојрани) ― историски град во југоисточниот дел на Република Македонија на брегот на Дојранското Езеро, којшто бил разурнат во Првата светска војна кога броел дури 18 000 жители. Денес името Дојран го носаат три населби разместени околу Дојранското Езеро :
Легенда
За Дојран постојат многу легенди и преданија. Еве како оваа: Во местото каде што е денешен Дојран живеела една многу убава девојка, Дојрана. По неа ја забележал еден Османлиски бег и се заљубил во неа. Отишол кај нејзините родители и ја побарал за жена. Но девојката не го сакала. Така еден ден отишла да ги наполни стомните со вода од едно изворче. Но, тогаш Осламискиот бег (што бил заљубен во неа) ја забележал и потрчал по неа. Ама, таа не го сакала и не сакала другите околу неа да имаат маки, па се фрлила во изворчето! Утредента изворчето се проширило, го поплавило целото место. Станало езеро. По името на девојката- Дојрана, езерото го добило своето име ’Дојран’.
Историја на Дојран
Во 5 век п.н.е. долината на Празијас (сегашното Дојранско Езеро) ја населувале Пајонци. Тие живееле на брегот на езерото, во дрвени колиби заградени со трска и поставени на скелиња кои се потпирале на долги дрвени колци. Со копното ги поврзувале единствено чамците со кои управувале многу вешто заради што најчесто и обидите на освојувачите (Персијците) биле безуспешни. Се женеле по многупати, а се занимавале со лов, риболов, земјоделство и сточарство. Биле многу добри пливачи и нуркачи. Секој од нив во својата колиба имал отвор кон езерото (на дното на колибниот под) преку кој ловеле риба во изобилство и со неа ги хранеле дури и коњите и говедата. Регионот околу езерото Презијас во тој период територијално припаѓал на Македонската држава чиј крал бил Аминта, па на неговиот син Александар I по него, па Пердика II (454 - 413 година п.н.е.) па Архелај I (418 - 399 година п.н.е.). Во првиот и вториот век п.н.е. за времето на Филип II и Александар Македонски и во периодот кога Римјаните почнале да навлегуваат на Балканот ( II век п.н.е.) на западниот брег на Празијас (денес, месност Топлец) на површина од 30 - тина хектари веќе бил распространет антички град - тврдина со најстарото познато име Тауријан. Во 395 година при делењето на Римското Царство на Западно и Источно чиј центар бил Визит (Цариград), Тауријан станал дел од источното Римско Царство односно Византија. Потоа доаѓа времето кога на Балканот се населуваат Словените. На почетокот на деветтиот век Тауријан важел за град кој благодарение на местопожбата и развојот зазема значајно место во поглед на историските, културните и економските случувања. Иако нема пишани и документирани податоци кои прецизно ќе го окарактеризираат Тауријан во овој век сепак, најверојатна е претпоставката дека токму во некоја од годините на IX - от век заради епидемија на колера и последиците од неа градот е поместен малку подолу - на југ. Новиот град добива ново име Полин.
И новиот град покрај езерото ги прифаќа навиките на стариот Тауријан. Основни животни радости остануваат да бидат: добриот риболов, успешниот лов, родната градина и здравиот пород на стоката. Сепак наоѓајки се на крстопатот каде што се судирале интересите на Византијците и Бугарите, каде што се ширела или стеснувала македонската држава на Самоил (период од 969 до 1018 година) и од каде поминале освојувачките војски на српските кралеви (Милутин 1282 година и Душан 1331 - 1355 година) Полин морал да се соочува и со не така пријатните нешта на тогашноста. Неговите жители освен војните морале да ги плаќаат и разните даноци кон Византиската држава. Во периодот на 1026 и од 1037 до 1039 година жителите на Полин се соочиле и со земјотреси, суши, поплави и со епидемии што следуваат после нив. Живеејќи во времето на сето тоа, тие во својот Полин покрај езерото ги "дочекале" и сосема новите и најдолготрајни гости - господари, Турците Османлии. Турците го дале третото име на градот - Дојран. Во втората половина на XV - от век Дојран бил нахија - центар на неколку селски општини. Речиси во истиот период (1519 година) или 148 години по доаѓањето на Турците во Дојран, некои документи велат дека во него живееле 232 семејства. Од нив само три биле муслимански а сите останати 229 семејства биле христијански. Помасовно колонизирање на Дојран со турско население се случува во првата половина на XVII - от век. Тогаш во околината на Дојран настанале и селата во кои и денес живее исклучиво турско население: Ѓопчели, Чаушли, Севендекли, Дедели, Куртамзали, Органџали и други кои моментално се раселени. Заради блискоста и влијанието на актуелните општествени и политички процеси, Дојран бил град со амфитеатрален изглед од два дела: долен - каде што живеело месното население и горен во кој се лоцирало турското население. Градот бил изграден во стилот на Цариградската и Солунската архитектура. Имал калдрмисани улици, чиста вода за пиење каптирана од изворите над градот и спроведена до повеќе градски чешми преку канали со керамички цевки, градска бања - амам кој им служел на сите жители, мажи и жени, христијани и муслимани, три цркви и три џамии, неколку училишта (повеќе основни и една гимназија) и една заедничка саат кула. На Дојран во тоа време му припаѓале и околу 79 села при што имало околу 30 000 жители од кои над 18 000 Турци, повеќе од 9500 Македонци, околу 160 Евреи и 1000 Роми).
Против разурнатиот град во тоа време како да се свртело и езерото поплавувајќи го неговиот крајбрежен дел со се она што некогаш било кафеани, куќи, пазари и улици. Соочувајќи се со суровата реалност на својот Дојран кој не нудел буквално никакви услови за живот во него, шеесетина рибарски семејства во 1919/20 година својот копнеж за враќање на старото огниште го дотрошуваат во близина на темелите на стариот Тауријан. Тие на 4 километри од разрушениот Дојран создаваат нова населба која ја нарекуваат Нов Дојран. Но како и претходните "господари" Турците така и Кралството на СХС на овие простори населува 29 семејства српско население при што е формирана населбата Сретеново. Со тек на времето почнуваат да се враќаат семејства и во стариот град Дојран. Тогашната власт од свои причини управно - административниот живот го лоцирала во разурнатиот град. Така постепено отпочнало паралелно пулсирање на животот во Нов и во Стар Дојран. Во Втората светска војна Дојран повторно бил цел на желбите на соседите за конечно да биде ослободен на 5 - ти ноември 1944 година. Тоа значело квалитативно нов почеток и подеднаков и впечатлив напредок за двата Дојрана. Покрај Дојранското Езеро денеска на македонска страна постојат три населби: Нов Дојран, Стар Дојран и Николиќ во кој живеат над 4 000 жители. Населението некаде во средината на 50 - те години почнува да се занимава и со туризам. Во негова функција денес покрај дојранскиот брег постојат 40 објекти (хотели и одморалишта) на претпријатија од целата земја, 4 комерцијални хотели и уште толку модерни казина и над 600 викендици.
NGC 1558
NGC 1558 — спирална галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1558 се споменува и како ESO 250-17, AM 0418-450, IRAS 04187-4508.
Откривање
Објектот е откриен на 14 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1558 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1558 има привидни димензии од 2,5' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 20 м 15,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 45° 1' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 1558 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14906. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 391; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8069.
Благуњо дејче, пожаранче
Благуно дејче, пожаранче — македонска песна од почетокот на XX век во која се говори за неостварената љубов на младиот Аце Абаџијата кон познатата убавица Благуна Џолова, наречена Пожаранка (1889 - 1956), бидејќи родум била од гостиварското село Пожаране.
Историја на настанувањето
Во првите години од XX век, татко ѝ Никола продал сѐ што имал во Пожаране и купил куќа во Тетово, во Горна Чаршија, на десната страна од реката Пена. Песната за убавата Благуња ја испеале другарите на Аце Aбаџијата, кој безуспешно пратил стројници да ја побараат.
Благуња се омажила за Диме Бошњакoски, 1905 година. Аце умрел млад, а Благуња пожаранка Бошњакоска проживеала 67 години. Закопана е во семејна гробница на тетовските градски гробишта. На надгробната плоча стои дека нејзиното има е Благуња, а не Благуна, како што погрешно се пее од некои исполнители.
Изведби
Песната Благуњо дејче, пожаранче со својата убавина и популарност ги надмина границите на Македонија и е најизведуваната тетовска песна воопшто. Таа е и првата тетовска песна снимена на носач на звук: уште 1920-те на ЛП плоча ја става хармоникашот Бора Јаниќ - Шапчанин, а во 1942 на својата ЛП плоча ја става и тогаш најпознатиот југословенски изведувач Едо Љубиќ. Таа е на репертоарот на повеќе пејачи на народни песни од Македонија, Србија и пошироко.
Текст
Благуњо дејче, мори пожаранче, ајде,
отвори ми џамли пенџер
сакам да те видим ја.
Еј, ѓиди, Аце море аџамијо, ајде,
когај не те сакам ја.
ја подај ми бело лице
сакам да го љубим ја.
Еј, ѓиди, Аце море амаџијо, ајде,
што да давам бело лице
169 (број)
169 (сто шеесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 168 а претходник на бројот 170.
Четирска Река
Четирска Река (Ανω Ρέμα, порано: Κόρε ρέκα, Горе Река; Lum i Shagut, во превод Шачка Река) — река во Костурско, Егејска Македонија и Деволско, Албанија. Таа е десна притока на Рулска Река (почеток на Бистрица). Реката е северна граница на планината Алевица од нејзиното навлегување на албанска територија до влевањето во Рулска Река.
Описан
Извориштето на Четирската Река е во планината Гал’мбица (Алевица), под врвот Мала Алевица на 1.460 м.н.в., јужно од селото Ревани.
Реката ја напушта ридестата котлина кај Ревани на север и навлегува во длабока шумовита клисура на територијата на Албанија. Кај с. Брачани свртува на исток и правејќи голем свиок околу сртот Крастава (најсеверниот разгранок на Алевица), поаѓа обратно на југоисток и повторно влегува во Егејска Македонија. Четирска Река ја напушта клисурата кај с. Долно Папратско и навлегува во Четирското Поле кај с. Ошени.
Завршува како притока на Рулска Река кај с. Четирок и има вкупна должина од 43,7 км.
Револуционерот Георги Христов напишал за Четирска Река:
Имиња
Во горното течение Четирска Река го носи денешното грчко име Потами (Ποταμοί, во прев. „Река“). Во делот околу сртот Крастава се нарекува Шак или Шаг истоименото село Шак, и Новоселска Река по името на поранешното Ново Село. Откако ќе излезе од клисурата кај с. Долно Папратско, го носи името Горе Река, што е грчко преиначување на македонското Горна Река. На 5 мај 1969 г. властите го смениле името од Κόρε ρέκα во Ανω Ρέμα со истото значење, но на грчки.
Ицуцугину
Ицуцугину - јапонско женско кимоно од ерата Хејан. Направено е од раскошен материјал, најчесто свила и брокат. Се носи како горен капут кој е отворен напред. Под него се носи посебен фустан наречен „хибакама“. Ракавите на ицуцугину се многу широки и долги, а од внатрешната страна се поставени со поинаква боја. Притоа, кимоното паѓа до земјата во големи набори. Во минатото, ова кимоно се облекувало само во посебни свечени прилики, како што биле приемите во царскиот двор. Притоа, него го носеле само благородниците и богатите слоеви во јапонското општество.
Отмаршен
Историја
Првите спомнувања на Отмаршен се од 1317. Заедно со Алтона, Отмаршен станал дел од Хамбург во 1937/1938 поради Законот за голем Хамбург.
Демографија
Во 2006, квартот Отмаршен имал население од 12.169 луѓе. Густината на населеност била 2.023 жители на км2. 16,7% биле деца под 18 години, а 22,9% имале 65 или повеќе години. 11,3% биле странци. 153 лица биле регистрирани како невработени.
Во 1999, постоеле 5.672 домаќинства од кои 17,8% имале деца под 18 години, кои живееле со нив и 45,8% од сите домаќинства биле составени од поединци. Просечната големина на домаќинствата била 1,98.
Во 2006, се случиле 1.178 кривични дела (97 дела на 1000 жители).
Образование
Приватото Меѓународно училиште Хамбург се наоѓа во Отмаршен.
Постојат 1 основно и 3 средни училишта во квартот Отмаршен.
Музеи, галерии
Ernst Barlach Haus е музеј за работата на експресионистичкиот вајар, печатар и писател Ернст Барлах. Се наоѓа во Jenisch Park.
Пристанишниот музеј во соседството Ефелгене е мало пристаниште со некои стари бродови.
Jenisch Haus била изградена од 1831-1834 од Франц Густаф Форсман во соработка со Карл Фридрих Шинкел во Jenisch Park како дом за одморање на Мартин Јохан Јениш, градоначалник на Хамбург. Денес е дел Altonaer Museum во Отензен. Главно содржи слики и други уметнички дела од првата половина на 19-от век.
Рекреација
Во Отмаршен е Jenisch park и Hindenburgpark и Schröders Elbpark, директно до плажата на реката Елба.
Инфраструктура
Генералниот конзулат на Народна Република Кина основан во Хамбург во 1921 се наоѓа на улицата Elbchaussee 268.
Здравствен систем
Asklepios Klinik Altona е општа болница со 922 кревети, која се наоѓа Paul-Ehrlich-Strasse. Болницата има 13 оддели, вклучувајќи ги за интерна медицина, хирургија, гинекологија, урологија, неврологија, неврохирургија, офталмологија, анестезиологија и интензивна нега и итна хирургија.
Во Отмаршен постојат 10 градинки за деца и исто така 27 лекари во приватни ордиации и 1 аптека.
Сообраќај
Јавниот сообраќај во Отмаршен е обезбеден преку железничкиот систем на градските возови со станиците Отмаршен и Баренфелд и неколку автобуски линии. Овие се координирани преку Hamburger Verkehrsverbund.
Излезот на Автопатот 7 и северниот влез на Елпскиот тунел се наоѓаат во Отмаршен.
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот биле регистрирани 5.475 приватни возила (464 возила на 1000 луѓе). Се случиле вкупно 92 сообраќајни несреќи, вклучувајќи 76 со жртви.
Барака (Бесвица)
Барака — рудник од римско време во атарот на селото Бесвица, Македонија.
NGC 5938
NGC 5938 — спирална галаксија во соѕвездието Јужен Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5938 се споменува и како ESO 99-7, AM 1531-664, IRAS 15317-6641.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5938 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5938 има привидни димензии од 2,8' х 2,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 36 м 26,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -66° 51' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 5938 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55582. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 453; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9034. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Еспарагоса де Ларес
Еспарагоса де Ларес — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
170 (број)
170 (сто седумдесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 169 а претходник на бројот 171.
672 Астарта
672 Астарта — астероид којо кружи околу Сонцето.
Сункан
Сункан - јапонска облека од ерата Хејан. Сункан бил краток капут кој паѓа до половината на телото и обично се изработувал од цврст и издржлив материјал. Најчесто го носеле ситните службеници и малите трговци.
Нојбург (амт)
Нојбург (Neuburg) — општинска заедница во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Нојбург.
Општинската заедница Нојбург се состои од следниве општини:
Суруџилер
Суруџилер (Τείχος, Тихос) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри источно од градот Драма и на 24 километри југозападно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 315 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
Во 1927 година, селото било преименувано во Тихос.
Демографија
До 1928 година во селото биле населени 38 грчки семејства со 152 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 195 жители, додека во 1940 година селото броело 170 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 176 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 160 жители, во 1971 година имало 56 жители, во 1981 година имало 36 жители, додека во 1991 година имало 23 жители. Денеска, населението на селото е 63 жители според пописот од 2011 година.
Ант Хил
Ант Хил (Антарктик)  (-78.78333°N, 161.45°W) е рид на Антарктик, висок 1310 m, кој стрмно се издига на западната страна на Ледникот Скелтон помеѓу Ледникот Ант Хил и Ледникот Дилема. Бил истражуван и именуван во 1957 година од страна на партијата Нов Зеланд на Комонвелт транс-антарктичка експедиција, 1956–58. Ант Хил беше именуван од геолошките членови поради истакнатата антиклинала во блефот под ридот.
Аудиограм
Аудиограм – графички приказ на чујната осетливост за различни честоти на звукот.
Аудиометрија
Со првиот метод се одредува најниската јачина на звукот која испитаникот ја чувствува за поедина честота. Се врши со помош на аудиометар, електроакустичен апарат кои произведува тонови на честоти до 12 kHz и со јачина до 120 dB. Графичкиот запис е крива, која во координатниот систем (честотата на апсцисата, а јачината на ординатата) ги изразува осетните прагови за поедините тонски висини и така ја покажува чујната осетливост, а се нарекува аудиограм.
Со вториот метод се утврдува границата на примање на говор (на испитаникот му се претставуваат зборови со различна јачина сè додека не се најде онаа јачина на звукот при која испитаникот ги слуша и може да повтори половина од зборовите). Кај лица кои не можат свесно да учествуваат во проверката (на пример мали деца) се мерат промените на мозочните бранови и другите телесни одговори на звучна надразба.
Аудиометар
'Аудиометар е мерен инструмент или уред за испитување на сетилото за слух. Ракувањето со уредот изискува познавање на постапката за испитување
Глогов Брод
Глогов Брод (словенечки: Glogov Brod) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Гулапка со кора
Таксономија
Видот научно првпат бил опишан од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1886 година, кој ги направил колекциите на типови во Деј, Њујорк. Класифициран a е во потсекција Virescentinae од родот Russula. Специфичниот епитет crustosa значи „со кора“. Вообичаените имиња за видот вклучуваат „Гулапка со кора“, „зелена гулапка “ и „Обложена гулапка“.
Опис
Плодните тела имаат капи кои првично се конвексни пред да се израмнат со стареењето, често развивајќи централна депресија и се широки 1.2–2.5 см во пречник. Во зрелоста, површината на сувата капа се распаѓа на зеленикави дамки околу маргината. На маргините на капачето има радијални жлебови кои одговараат на жабрите на долната страна. Тесно распоредените жабри се по боја бели, крем или бледо жолти и имаат приврзаност кон стеблото. Должината на дршката на стеблото е од 3-9 см дебело, стеблото е бело до бледо жолто и станува шупливо со стреењето на печурката. Месото е тврдо и компактно (кога е младо) и белузлаво. Отпечатокот на спорите е бледо блескав, а спорите се елипсовидни по форма и донекаде брадавици со неколку фини линии за меѓусебно поврзување. Тие се хијалински (проѕирни), амилоидни и се со димензии 6-9 на 5,5-7микрометри.
Печурката е јадлива, ''Р. crustosa'' нема карактеристичен мирис, а вкусот се движи од благ до малку остар. Други зеленикави Гулапки, вклучително и Russula subgraminicolor, Russula aeruginea и Russula variata, може најлесно да се разликуваат по нивните површини на капата кои не распукуваат.
Слични видови
Гулапка со кора најчесто се меша и се заменува поради големата сличност со Зелена распукана гулапка, попосакувана печурка за јадење која има зеленикави дамки на површината на капачето. Последниот вид има месо што полесно се распаѓа и бел отпечаток од спорите.
Екологија и распространетост
Гулапка со кора е микоризна габа и е поврзана со широколисни дрвја, особено дабот. Плодните тела растат на земја во мешани шуми поединечно, расфрлани или во групи. Се појавува помеѓу јуни и декември.
Шеклтонов Брег
Брегот на Шеклтон (Антарктик)  е дел од брегот долж западната страна на Ледениот полицата Рос помеѓу Кејп Селборн и Аирдроп Пик на источната страна на Ледникот Бердмор во Антарктикот.
Именуван од Нов Зеландски антарктички комитет за имиња на места (NZ-APC) во 1961 година по Сер Ернест Шеклтон.
Тој дел од брегот на Антарктикот се наоѓа помеѓу Кејп Селборн и источната страна на ледникот Бердмор. Именуван по Сер Ернест Шеклтон, кој го придружуваше Скот на неговото јужно патување во NAE, 1901-04, и кој потоа водеше три експедиции на Антарктикот, BAE, 1907-09, ITAE 1914-17, и Rowett-21Shackle1 -22. Шеклтон ја откри областа надвор од влезот Шеклтон до ледникот Бердмор и беше првиот што најде практичен пат до Јужниот пол, но недостатокот на храна го спречи на 97 милји од неговата цел.
Тој го придружуваше Скот на јужното патување за време на експедицијата „Дискавери“ (1901–04) и последователно водеше три експедиции на Антарктикот. На Британска експедиција на Антарктикот (1907–09), Шеклтон ја откри областа надвор од Влезот Шеклтон до Ледникот Бирдмор и беше првиот што најде практичен пат до Јужниот пол. Недостигот од храна го запре 97 милји (180 km) од неговиот агол
Со текот на годините, беа направени бројни експедиции за да се обидат да се пронајдат остатоците од баркентин Ендуранс со три јарболи, откако потона во 1915 година без успех, до сега. Денес, 9 март 2022 година, беше објавено од експедицијата Endurance22 дека потонатиот брод на Endurance е пронајден во близина на брегот на Антарктикот на длабочина од 3.008 метри (9.869 стапки).
Се вели дека баркентинот со три јарболи е во „извонредно добра состојба“ и е означен како заштитено историско место и споменик според Договорот за Антарктикот.
Издржливоста е изградена од дрво во Норвешка и целосно завршена на 17 декември 1912 година. изградена во тоа време.
Сер Ернест Шеклтон го купил бродот во 1914 година и на 6 август истата година испловил за Аргентина. Оттаму, Шеклтон и неговиот екипаж од 27 луѓе се упатија кон јужниот регион на Веделското Море на патување наречено Империјална транс-антарктичка експедиција. Експедицијата беше обид да се направи првиот копнен премин на антарктичкиот континент.
На 24 јануари 1915 година, тие наидоа на екстремни услови со тежок мраз, оставајќи го мразот на Ендуранс во мраз, така што окото можеше да види во секоја насока. Екипажот направи очајни обиди за да го ослободи бродот од мразот во следните десет месеци, но за жал безуспешно, и на 21 ноември, Endurance потона во океанот. Историскиот настан го снимил фотографот на експедицијата Френк Харли. Френк Ворсли, капетанот и навигаторот на издржливоста ја забележаа позицијата како 68° 38,5'S 52° 58'W.
28-те мажи го напуштија бродот и поставија рудиментирани кампови на мразот. Тие продолжија да кампуваат на мразот уште пет месеци пред да можат да пловат со отворените чамци за спасување од Ендуранс до ненаселениот остров на слонови. Оттаму, Шеклтон заедно со капетанот Ворсли и четворица волонтери отпловиле до населениот остров Јужна Џорџија. Успеале да стигнат до станицата за лов на китови Стромнес, која била управувана од Норвежани. Оттаму тие го организираа спасувањето на остатокот од екипажот, кои на крајот беа спасени за чудо неколку месеци подоцна.
Лица и усни
Лица и усни (португалски јазик: Caras & Bocas) е бразилска телекомедија. Серијата во Бразил започна со прикажување на 13 април 2009 год.
Синопсис
Приказната започнува со љубовта помеѓу Дафне и Габриел пред 15 години кога се запознаваат за време на еден курс по мечување. И покрај тоа што се сакаат, двајцата живеат во постојан конфликт, бидејќи ниту еден од двајцата не сака да попушти: тој е вистински мачо, а таа е модерна жена. Интересот кон искуството е една од малите нешта помеѓу нив. Габриел е чувствителен и талентиран уметник, кој не располага со многу средства, па затоа и студира благодарение на стипендијата. Дафне е богата внука на сопственичка на една компанија за дијаманти, не е многу талентирана со четките, но умее да го оценува искуството и сонува да отвори сопствена галерија.
Шеклтонов Брег
Иако експедицијата беше неуспешна, фактот што целата екипа ги преживеа овие екстремни настани и сурови услови се смета за епски подвиг на издржливост.
Сер Ернест Шеклтон почина од срцев удар, на 47-годишна возраст, додека беше на друга експедиција на Антарктикот наречена Шеклтон-Ровет експедиција на 5 јануари 1922 година.
Лица и усни
Синопсис
И не само темпераментот на двајцата им се препречува во врската. Откако открива дека внука му е следена поради интерес, Жак се обидува да ги раздели. Со помошта на сопругата Леа, тој успева да ја осигура стипендијата за Габриел да учи во Лондон. Откако открива дека неговата внука е бремена, тој размислува да го назначи Габриел како управител на компанијата. Џудит, ќерката на Леа, сонува да управува со компанијата. Па поради тоа таа му се попречува во нивната љубов и Габриел ја напушта земјата без да знае дека Дафне е бремена, убеден дека свршеницата го измамила со друг, а Дафне верува дека тој ја оставил поради тоа што не сакал да ја одржува ќерка си.
Поминуваат 15 години, Дафне станала уверена жена, реализирана и професионалка, но останала сама. Таа го извршува нејзиниот сон – отвора сопствена галерија за која сонувала како мала. Но во приватниот живот е разочарана, бидејќи ја изгубила својата најголема љубов, Габриел, после кој ветила дека никогаш повеќе нема да се вљуби и да не се предава вистински на еден маж. Срцето и е затворено.
После решението на внуката дека не се мажи за никого, Жак се чувствува виновен за осаменоста. Освен тоа тој се колеба поради тоа што мисли дека Дафне нема да знае како да го управува бизнисот, кога ќе го наследи еден ден. Старецот се исполнува со надеж, кога Висенте, млад адвокат и син на неговиот пријател, се заљубува во неговата внука.
Тестароли
Тестароли, понекогаш именувани и како тестароло, е еден вид тестенини или леб во италијанската кујна што се подготвува со употреба на вода, брашно и сол, исечени на триаголни форми. Вообичаено јадење во регионот Лунигијана и историска територија на Италија, тоа е древна тестенина која потекнува од етрурската цивилизација на Италија. Тестароли се опишани како „најрано позната тестенина“. Исто така е нативно јадење во јужна Лигурија и регионите на северна Тоскана во Италија.
Тестароли се подготвува од тесто што се готви на топла рамна површина, по што може да се конзумира. Традиционално се готви на рамна теракота или површина за готвење од леано железо од која е добиено името на храната. Понекогаш се готви и во врела вода, а потоа се сервира. Тестароли понекогаш се нарекува леб, сличен на фокачија по состав, а понекогаш се нарекува и крепе. Може да биде сервиран со сос од песто или други состојки како што се маслиново масло, сирење Пекорино, Пармиџано-Реџано и лук. Falsi testaroli al ragu (Фалси тестароли ал рагу) е слично јадење подготвено со исечени тестенини и сос од рагу.
Етимологија
Името на Тестароли се основа на тесто, уред за готвење теракота или леано железо со топла, рамна површина на која традиционално се готви тестароли.
Историја
Тестароли е древна тестенина која потекнува од етрурската цивилизација,  цивилизација на античка Италија. Во книгата Рустико: Регионално готвење во италијанската земја се вели дека тестаролијата е „директен потомок на каша од неолитско време, која била истурена врз врели камења за да се готви“. Тоа е нативно јадење на јужните делови на Лигурија и северните тоскански региони на Италија. Според една статија објавена од „Волстрит журнал“, станува збор за „најраната снимена тестенина“.
Во италијанската провинции Маса и Карара, сместена во регионот на Тоскана, станува збор за селска храна, консумирана како еднократна храна, прелиена со рендано сирење и маслиново масло. Во Маса и Карара, понекогаш тоа било придружено со сирење од страчино. Тестароли останува многу популарно јадење во Понтремоли, мал град во провинцијата Маса и Карара, каде што се служи буквално во секој ресторан во градот, и наутро и навечер. Тестароли е исто така вообичаено и специјално јадење во регионот Лунигијана и историската територија на Италија, која се наоѓа помеѓу регионите Лигурија и Тоскана.
Состојки и подготовка
Тестароли се вид на тестенини слични на палачинки подготвени со употреба на вода, пченично брашно и сол кои се исечени на триаголни форми. Брашно од костен понекогаш се користи при подгка от. Состојките се мешаат заедно и се подготвуваат како тесто, по што се готви, понекогаш се користи двостепен процес на готвење Во типичната прва фаза, а понекогаш и само во фазата на готвење, тестото се истура и се готви на жешка, рамна површина во стил на палачинка или кпепа. Во овој процес, тестаролата традиционално се готви на тесто, кое може да се подготви за употреба со загревање на рели јаглен. Тава е уште еден уред за готвење што може да се користи за да се готви тестото. Тестенините потоа се сечат на триаголници, а понекогаш се служат директно по овој процес на гоење. Во втората фаза на готвење што понекогаш се изведува, тестенините може да се остават настрана да се оладат, а потоа да се готват понатаму во врела вода.
Тестароли понекогаш се нарекуваат како вид на леб што е сличен на фокачија, а исто така понекогаш се нарекува и крепе. Книгата "Табела во италијанската земја "се однесува на тестароли како „близок братучед со тестенините“ и како „одличен кружен леб налик на палачинка не повеќе од четвртина инч дебел“. Оваа книга исто така наведува дека кога се пече во остра текстура, може да се конзумира во стил на леб, додека кога се пече помалку, може да има сунѓереста и мека текстура, како тестенини. Методите за готвење варираат во различни области на Италија, а некои од овие методи се традиционални.
Сервирање
Тестароли понекогаш се служи со сос, што е вообичаен додаток во регионите на Лигурија и Тоскана во Италија. Друг метод на сервирање вклучува додавање на маслиново масло, сирење Пекорино, Пармиџано-Реџано, лук и босилек. Значителни количини на сос може да се апсорбираат во тестаролите.
Falsi testaroli al ragu (Фалси тестароли ал рагу)
Многу слично јадење е falsi testaroli al ragù ( англиски : „false testaroli in ragù“), кое се подготвува со исечени паста и не вклучува употреба на тесто или готвење на тесто. Се служи со рагу, италијански сос заснован на месо.
Ада Сафари
Ада Сафари е природно езеро на полуостровот Ада Циганлија, во близина на долниот шпиц, помеѓу реката Сава и Чукарички рукавац, во Белград, на 5 километри од центарот на градот. Езерото е во форма на латинската буква S, со површина од околу 6 хектари и просечна длабочина од околу 2 метри. Тоа првенствено е наменето за спортски риболов, но отворен е и за останатите посетители. Опкружен е со густа стовековна шума.
Историја
Повеќето белграѓани не знаат дека на Ада Циганлија, освен Савското Езеро, постои уште едно помало езеро. Имено, пред формирањето на Савското Еезеро, во делот на ада каде што денес се наоѓа Ада Сафари, се наоѓала природна депресија, односно мочуриште, кое се полнело во текот на високите водостои на Сава. Жителите на Чукарица тогаш ја нарекувале Савска бара. Кон крајот на 70 -тите и почетокот на 80-тите години на минатиот век, мочуриштето целосно било исушено, а на негово место бил направен забавен парк, кој набргу се покажал како нерентабилен и бил затворен. После тоа, теренот повторно се претворил во мочуриште обраснато со трски, шавар и грмушки.
На почетокот на 90-тите години со приватна иницијатива започнало ново чистење на Савската бара, за да во 1994 година темелно биде исчистена и станала езеро Ада Сафари.
Инфраструктура
Ада Сафари е опкружена со густа шума. Околу понајголемиот дел од езерото постојат патеки за прошетка кои можат да се користат преку целата година. Тука се наоѓа и мини зоолошка градина, со зајаци, кози, фазани, патки, лебеди, пауни, морки, гулаби, поради што целиот комплекс потсетува на еден вид природен резерват. Во непосредна близина сместено е и детски театар-игралиште „Робинсонов Остров“, кое е особено активно во текот на летните месеци.
На брегот на езерото во 2004 година бил отворен ресторан со специфична надворешна архитектура, ентериер, јадење, пиење и етно музика.
Фауна на птици
Покрај домашните патки и гуски, езерото постојано или повремено е живеалиште на разни видови на диви птици, од кои најважна е дивата патка глувара, а редовно се гледаат и сивата чапја, малиот вранец и водомар. На дрвјата и во грмушките околу езерото свој дом наоќаат и сивата врана, зелената жуна, големиот клукајдрвец, гулаб гривнаш, големата сеница, сината сеница, бргљезот, малото славејче, црноглаво грмушарче, страчка, сојка, жолна, ѕвингалка и други птици.
За време на преселбата се забележани шумското свирче, елов свиркач, сиво муварче, шарена мува. Во пролет остануваат само неколку дена пред да го продолжат своето патување на север, но во август и септември се собираат во големи јата на дрвјата околу водата.
Езерото Ада Сафари го надлетуваат птици кои прелетуваат од еден до друг крај на Ада Циганлија, како што се речниот галеб, жолтоногиот галеб, јастребот, ветрушката, соколот ластовичар, селската ластовица и други. Понекогаш може да се види дури и белоопашестиот орел, но на голема височина.
Риболов
На Ада Сафари во 2007 година е основан клуб на риболовци, кој секоја година има се поголем број на членови. Негова цел е омасовување на риболовот на крап во Србија, пружање на информации на сите риболовци, организирање на различни натпревари, а работеле и на опорибување на Савското Езеро.
171 (број)
171 (сто седумдесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 170 а претходник на бројот 172.
Бироге
Бироге - стара јапонска кочија на две тркала. Кочијата била затворена од надворешната страна, обично со спуштени завеси, а во неа се возеле дворските дами. Понекогаш, кочијата била изработена од скапоцен материјал - сандалово или дрво на роза, била украсена со богата резба или позлатена. Најчесто, кочијата ја влечеле волови.
Неофит III Цариградски
Неофит III — грчки духовник и вселенски патријарх во 1636 и 1637 г.
Роден е најверојатно на островот Хиос. Служел како ираклиски митрополит, па во средината на 1636 г. е избран за вселенски патријарх. На 5 март 1637 г. се откажал од престолот поради неможноста да ајде начин да ги врати огромните долгови во кои била западната Цариградската патријаршија (100.000 гроша зајмени од Западот, Турци, Ерменци и Евреи).
Се повлекол во Новиот манастир на Хиос, каде и починал.
Пакет (информатика)
Во информатичкa технологии, пакет е форматирана целина од податоци пренесени од компјутерска мрежа во пакет мод. Компјутерски комуникациски врски кои не поддржуваат пакети, како традиционалните point-to-point телекомуникациски врски, пренесуваат податоци едноставно како низи само од бајти, карактери или битови. Кога податоци се форматираат во пакети податочната брзина на комуникациониот медиум може подобро да се подели помеѓу корисниците отколку ако мрежата би била со вклучено коло. Со користење на мрежи со комутација на пакети исто така е потешко да се гарантира најниска можна податочна брзина.
Packet Framing
Еден пакет се состои од два вида податоци: контролни информации и податоци на корисникот (исто така познато како payload). Контролните информации ѝ обезбедуваат на мрежата податоци кои ѝ требаат за да ги пренесе податоците на корисникот, на пример: адреси на изворот и одредиштето, кодови за наоѓање на грешки како проверка на збирот, и подредување на информации. Типично, контролните информации може да се најде во заглавјата и trailers на пакетот со податоци на корисникот измеѓу.
Различни мрежни протоколи користат различни конвенции за правење разлика помеѓу елементите и за форматирање на податоците. Во Бинарен СИнхрон Пренос, пакетот е форматиран во 8-битни бајти, и се употербуваат посебни карактери за да се разграничат различните елементи. Други протоколи, како Етернет, го воспоставуваат почетокот на заглавјето и податочните елементи според нивната локација во однос на почетокот на пакетот. Некои протоколи ги форматираат информациите на битно ниво наместо на бајтно.
Добра аналогија е да се гледа на пакетот како писмо: заглавјето е како пликото, а областа со податоците е сѐ што лицето ќе стави во пликото. Разлика, сепак, е што некои мрежи можат да разделат поголем пакет на помали пакети кога е потребно (овие помали податочни елементи се сè уште форматирани како пакети).
Мрежен дизајн може да постигне два позначајни резултати со користењето на пакети: наоѓање на грешки и адресирање на повеќе домаќини.
Наоѓање на грешки
Поефикасно и поверодостојно е да се пресметан збир за проверка или проверка за циклична редундантност (CRC) за содржините на пакет отколку да се користи проверка на парни битови карактер по карактер. Trailer на пакетот често содржи податоци за проверување на грешки за да лоцира грешки кои настануваат при пренесување.
Адресирање на домаќини
Модерните мрежи обично поврзуваат три или повеќе компјутери домаќини заедно; во такви случаи заглавјето на пакетот воглавно содржи информации за адресите за пакетот да биде примен од точниот компјутер домаќин. Во сложени мрежи составени од повеќе насочувачки и преклопувачки јазли, како ARPANET и модерниот Интернет, низа од пакети пратени од еден компјутер до друг може да одат по различни патеки за да стигнат до исто одредиште. Оваа технологија е наречена преклопување на пакети.
Пакети наспроти датаграми
Воглавно, терминот пакет се однесува на било која порака форматирана како пакет, додека пак терминот датаграм е воглавно резервиран за пакети од неверодостојна услуга. Веродостојна услуга е онаа која го известува корисникот ако праќањето било неуспешно. На пример, IP обезбедува неверодостојна услуга. Заедно TCP и IP обезбедуваат веродостојна услуга, додека пак UDP и IP обезбедуваат неверодостојна. Сите овие протоколи употребуваат пакети, но UDP пакетите општо се нарекуваат датаграми.
Кога ARPANET прв започна со преклопување на пакети, обезбедуваше веродостојна процедура за испорачка на пакет за неговите поврзани домаќини преку неговиот 1822 интерфејс. Компјутер домаќин едноставно ги организираше податоците во точниот формат на пакети, ја приложуваше адресата на компјутерот домаќин кој е одредиште, и ја праќаше пораката низ интерфејсот до поврзаните IMP. Штом пораката ќе се пренесеше до домаќинот-одредиште, се пренесуваше до домаќинот-испраќач. Ако мрежата не можела да ја пренесе пораката, би пратила порака за грешка на испраќачот.
Во меѓувреме создавачите на CYCLADES и на ALOHAnet демонстрираа дека е можно да се изгради делотворна компјутерска мрежа без да се обезбеди веродостоен пренос на пакети. Оваа лекција подоцна беше искористена од дизајнерите на Етернет.
Ако една мрежа не ја гарантира испорачката на пакет, тогаш обезбедувањето веродостојност преку утврдување и препраќање на изгубените пакети станува одговорност на домаќинот. Последователно, искуството на the APRANET индицираше дека ,мрежата сама не може веродостојно да ги пронајде сите неуспешни праќања на пакети, и ова ја префрли одговорноста за наоѓање на грешки на оној домаќин кој испраќа во секој случај. Ова доведе до развивање на end-to-end принципот, што е една од фундаменталните претпоставки за дизајн на Интернетот.
Пример: IP пакети
IP пакетите се составени од заглавје и payload. Заглавјето на IPv4 пакетот се состои од:
По тие, можат да бидат додадени знамиња по избор од различни должини, кои може да се менуваат врз основа на користениот протокол, потоа се додаваат податоците кои ги носи пакетот. IP пакетот нема trailer. Како и да е IP пакет често се носи како payload во Етернет рамка, кој има свој заглавје и trailer.
Испорачката не е гарантирана
Заглавјето на еден пакет ги специфицира типот на податоци, број на пакетот, вкупниот број на пакети, IP-адресите на праќачот и примателот.
Терминот рамка понекогаш се користи за да се однесува на пакет точно како што е пренесен преку жица или радио.
Пример: The NASA Deep Space Network
Стандардот за телеметрија на пакети на Конзулативниот Комитет за Вселенски Системи за Податоци (CCSDS), го дефинира протоколот користен за пренос на податоците од вселенски инструмент преку deep space каналот. Според овој стандард, слика или друг вид на податок пратен од вселенски инструмент се пренесува со користење на еден или повеќе пакети.
Дефиниција за пакет на CCSDS
Пакет е блок на податоци со должина што може да варира помеѓу последователни пакети од 7 до 65 542 бајти, вклучувајќи го и заглавјето на пакетот.
Бидејќи должините на пакетот се променливи, но должините на рамките се фиксни, границите на пакетот обично не коинцидираат со границите на рамката.
Обработувачки забелешки на Telecom
Податоци во рамка се обично заштитени од канални грешки од страна на кодови за поправање на грешки.