cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скадарлија
21 век
Во февруари 2008 година биле објавени плановите за целосна реконструкција на најниската делница на Скадарлија (Атриум Скадарлија, површина од околу 1,5 хектари) ограничена со улиците Скадарска, Зедска, Цетињска и Душанова. Новиот мултифункционален центар ќе опфати два хотели, подземна гаража, ресторани, музеј и нова пешачка зона која ќе опфаќа широко шеталиште помеѓу улиците Скадарска и Цетињска. Ресторанот Стара Скадарлија, два автентични ѕида на пиварницата, старата кула и трговскиот центар, котларата и Легумите ќе бидат зачувани, но со дополнителни функции. Кулата ќе биде осветлена и видлива од градските населби долу. Најконтроверзниот аспект во моментов се чини дека е концептот на мембрана во облик на стаклена кутија, осветлена одвнатре, која би требало да го проголта ресторанот Стара Скадарлија. На идејата се протививело месното население. Освен за Стара Скадарлија, главни промени имало на страната од улицата Цетињска која важи за ниско зачувано урбано подрачје, за разлика од страната Скадарлија која е заштитена со закон и нема да се дозволуваат нови градежни работи. Проектот бил укинат во подоцнежните години поради нерешените прашања поврзани со сопственоста, бидејќи БИП ја продал пиварницата на италијанската компанија „Стар Имобилиаре“ во 2006 година, која пак ја продал на британската „Инвест Балкан пропертис ПЛЦ“ во 2007 година. Компанијата „Елгин“ ја купила зградата во 2010 година. Тврделе дека до крајот на 2011 година ќе соопштат кој од светски познатите синџири на хотели ќе изгради хотел но ништо не се случило.
2017–2021 реконструкција
Наместо тоа, градската власт најавила реконструкција на улицата во октомври 2016 година, бидејќи калдрмата и фасадите биле оштетени. Работите биле закажани за пролетта 2017 година, но биле преместени во октомври 2017 година, бидејќи градот одлучил да го прифати предлогот на сопствениците на кафаните да го одложи до завршувањето на туристичката сезона. Сепак, тие одлучиле да ја реновираат фонтаната за пиење, која требала да биде завршена во јули 2017 година. Бидејќи фонтаната се наоѓала почетокот на улицата, туристите рутински ја избегнувале улицата мислејќи дека е целосно затворена, додека оние кои влегувале во терасите и градините на рестораните често ја напуштале бидејќи прашината била насекаде, особено во почетниот дел од улицата. Бројот на посетители се намали, а рестораните ја обвинија градската управа дека „ја уништила сезоната 2017 година“. Фонтаната била обновена според оригиналниот проект на Богуновиќ и Рибникар од 1966 година, а работите биле завршени на 7 јули 2017 година, 10 дена пред предвиденото. Камената фонтана, која била изградена на старата локацијата, едноцевната фонтана од османлискиот период, била целосно реновирана и конечно била изградена камената клупа од жолтиот песочник Љиг, која била проектирана во 1966 година. Понатамошната реконструкција започнала на 16 октомври 2017 година и се предвидувало да трае до пролетта 2018 година.
Во ноември 2017 година се појавиле фотографии на кои се гледало дека заштитниот камен калдрма е отстранет и таа улица е поплочена со асфалтен бетон. Тоа предизвикало голем јавен изблик и протести, па градските власти објасниле дека асфалтот е само подлогата и дека камењата ќе се мијат и ќе се стават на врвот на асфалтот. Бидејќи оттогаш работите биле под построга лупа на јавноста, очигледно било дека стариот камен е заменет со нов, увезен, произведен во Грција во 2016 година. Градот објави дека старите и новите камења ќе се измешаат, но наместо шарени камења од старата калдрма, новиот бил униформно сив, опишан како „темна обвивка, за разлика од претходната разиграна и разновидна. Во долната половина, што била направена до декември, биле користени само новите камења. Од царинските документи се гледало дека каменот е увезен дури по завршувањето на асфалтниот коловоз и протестите на јавноста.
Реконструкцијата била повторно запрена во пролетта 2018 година поради отворањето на туристичката сезона, а продолжила во октомври 2018 година. Рокот за оваа фаза била средината на декември 2018 година, но кога се приближил крајниот рок, било очигледно дека работите нема да завршат. И покрај празничната сезона, работите го оставле поголемиот дел од кварталот дури и без основните улични светилки. Дополнително, работите на речиси сите попречни улици почнала во април и требало да заврши до октомври, но и тоа не било завршено, па здружението на сопствениците на локални ресторани и кафулиња повторно пријавило пад на приходите поради ископаните улици. Тие преговарале со градската управа за привремен прекин на работите за време на зимскиот распуст.
До септември 2019 година, помалку од една година од завршувањето на работите, улицата јасно се распаѓала, што го покажувала нискиот квалитет на работите и увезениот грчки камен. Откако и традиционалните и друштвените мрежи го објавиле ова, и покрај тоа што заменик-градоначалникот Горан Весиќ изјавил во март 2018 година дека последната, трета фаза започнувала во октомври 2018 година, градот сега тврди дека целата реконструкција ќе има фази 4 и 5, иако тие не биле споменати претходно и ништо не се знае за нив. Работите никогаш не биле завршени и до декември 2020 година улицата уште повеќе се влошила. Улицата била повторно ископана во јануари 2021 година, со тврдења дека ова е завршната фаза, која ќе биде завршена до мај/јуни 2021 година. Засега, новинарите објавиле дека не се знае што е планирано, колку е направено, што е вклучено подоцна, колку „завршни фази“ има и дека нема крај во догледно време. Новинарот на Дејли Политика и белградски хроничар Милан Јанковиќ иронично напишале: Ве молиме престанете. Оставете ја Скадарлија да биде грда и неприфатлива како што била претходно, затоа што почнавте да ја средувате е многу полошо. Или експериментот Скадарлија ќе продолжи.
Во октомври 2021 година, градската комисија за споменици усвоила предлог за изградба на споменик на пејачот Тома Здравковиќ, на бр. 26.
Одлики
Денешната Скадарлија,е кратка и крива улица, која е извонредна белградска туристичка атракција. Која што вклучува добро познати ресторани, хотели, уметнички галерии, продавници за антиквитети и сувенири. На крајот од улицата се наоѓа фонтаната Себиљ. Станува збор за орнаментирана фонтана за пиење, копија на фонтаната Себиљ во Башчаршија во Сараево и подарок од Сараево за Белград.
По улицата настапувале групи кои свират српска блех или традиционална урбана музика и глумци облечени во традиционални српски носии. За разлика од другите слични и популарни места во Белград кои се сметаат за луксузни, Скадарлија била позната како место што го посетуваат млади парови и цели семејства со деца. Рестораните нуделе типична национална кујна, особено роштиљ (месо на скара) со пиво. Скадарлија во кафулиња, ресторани, уметнички изложби и калдрма шеталиштето привлекуваат до 20,000 луѓе дневно. Улицата била пешачка зона, но и онака би била непогодна за сообраќај, бидејќи е претесна и со трнлива калдрма.
Боемски живот
Познати, но главно сиромашни поети и писатели станале редовни посетители на Скадарлија на почетокот на 20 век, не само од Србија, туку и од пошироките југословенски простори, уште пред да се формира југословенската држава како таква во 1918 година. Најистакнатите жители и посетители во боемски историја Скадарлијаги вклучуваат Ѓура Јакшиќ, Добрица Милутиновиќ, Жанка Стокиќ, Илија Станојевиќ, Тин Уевиќ, Густав Крклец, Стеван Сремац, Антун Густав Матош, Зуко Џумхур, Момо Капор и Силвана Арменулиќ.
По неколку децении на настап во ресторани и на отворено Скадарлија, некои пејачи и изведувачи станале синоним за Скадарлија: пејачите Шабан Шаулиќ, Тома Здравковиќ, Олга Јанчевецка, Дивна Ѓокиќ, Софка Васиљковиќ, Мила Матиќ, глумицата Љубица Јаниќијевиќ, и Радомир Шобота како тапанар.
Рестораните се горди на своите списоци на светски познати личности и епикуристи кои ги посетувале во текот на децениите. Дури и Алфред Хичкок ја прекинал својата диета во Скадарлија. Често, тие објавувале фотографии од нивните посети на ѕидовите. На пример, во текот на годините, Три капи ѓи поздрави бројните познати гости како гитарист Џими Хендрикс, политичари Џорџ Буш, Јосип Броз-Тито, кралот Хуан Карлос I, Сандро Пертини, и шахистот Анатолиј Карпов. Други познати личности кои го посетиле Скадарлија вклучуваат кралица Елизабета II, политичари Вили Брант, Џани де MICHELIS, Хелмут Кол, Ханс Дитрих Геншер, Евгениј Примаков, Игор Иванов и Маргарет Тачер, писателот Алберто Моравија, глумците Берт Ланкастер, Владимир Висоцки, Џина Лолобриџида, Ален Делон, филмскиот режисер Никита Михалков и др. Меѓу посетителите од подоцнежниот период се Џо Бајден и Јоханес Хан. Како слични боемски квартови, Скадарлија и париски Монмартр се збратимиле на 22 октомври 1977 година. Група француски уметници го посетиле Белград за да ја одбележат оваа пригода. Ним им се придружила голема толпа белграѓани и формирале заедничка поворка која пешачешела од Споменикот на благодарноста кон Франција во паркот Калемегдан, преку улицата Кнез Михаилова и плоштадот на Републиката, до Скадарлија. Фотографиите од настанот се чувале во архивата на Српската академија на науките и уметностите. Две идентични плочи, во знак на сеќавање на настанот, се поставени во мај 1978 година. Во Монмартр, плочата била поставена на зградата на Слободната комуна Монмартр, додека уметникот Бранимир Бане Миниќ, кој е автор на плочата, бил наречен Витез на Монмартр. Во Белград плочата била поставена на куќата на Ѓура Јакшиќ.
Од 1993 година, било официјалното отворање на летната сезона во Скадарлија (рестораните се отворени цела година) се одбележува со подигање на „боемското знаме“. Знамето се наоѓа пред ресторанот Златни бокал. На церемонијата секогаш присуствувале познати личности, вклучувајќи популарни и оперски пејачи, глумци и уметници. Сезоната обично започнувла кон крајот на април/почетокот на мај.
Постоел посебен кодекс на однесување за рестораните и нивните вработени. Кодот бил укинат во 1975 година, но бил повторно воведен во 2010 година.
Целата сезона се состоела од низа свечености и прослави: Летен празник на Свети Никола, Скадарлија фест, Цветен фестивал, Фестивал на шешири (Шеширијада), Тамбурица фест, Мис Скадарлија Паегент, детски фестивал за готвење Варјачиќи (посетен од Џејми Оливер), вински изложби, вечери на сликарство и поезија, театарски претстави, трка со полжави за избор на најбавен велосипедист, танцови претстави за танци во стар стил итн.
Симболот на Скадарлија е капа од типот Федора. Имало многу народни песни во кои се споменувала капата, посветени на неа или именувани по неа. Ова особено важи за песните во стилот на староградската музика, што е уште една амблематска одлика на Скадарлија.
Зелен пазар
Преку улицата Душанова, имало отворен пазар за фармери, официјално именуван пазар Скадарлија. До 19 век тоа било водено место, каде што два потоци, кои се слевале по двете улици на Скадарлија (Бибин Поток и Цетињска), носеле вода од изворите блиску до модерната зграда „Политика“. Областа во тоа време била позната како Видинско Полјаче. Со текот на времето, источниот дел од населбата Скадарлија, покрај улицата Цетињска, бил урбанизиран. Се состоел од мали куќички, со дворови и „задолжителни“ јорговани.
Пред пазарот била кафаната „Бајлонов кладенац“. Пазарот се развивал спонтано во 19 век за муштериите од долната населба Дорќол, на кои централниот градски пазар, Големиот пазар, им бил премногу далечен и нагорен. Основана била на празен терен пред пиварницата Филип, која подоцна била преименувана во Пивара Бајлони. Поради неговата пиварница и фактот дека тој го организирал исушувањето на мочуриштето, по Првата светска војна пазарот станал познат како Бајлони пазар. Во 1926 година Големиот пазар бил конечно затворен и градот основал неколку нови пазари низ градот, подалеку од центарот на градот: Зелени Венац, Калениќ и пазар Јованова. Во тој процес, таа година била адаптиран и маркетот Бајлони: добил нови тезги, ограда, квалитетни продавници за месо, јајца и млечни производи и подобрена хигиена.
Иако по Втората светска војна официјално бил именуван како пазар Скадарлија, во 1946 година граѓаните продолжиле да го нарекуваат пазарот само како Бајлони, не прифаќајќи го новото име.
Трета струшка парохија
Трета струшка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Струшкото архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Парохиски свештеник е протојереј Темелко Донески (сос. 2016). Парохијата ги опфаќа селата ’Ржаново, Селци, Пискупштина, Глобочица, Радожда и Калишта.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Црквите од Калишкиот манастир, кој е ставропигиален манастирски комплекс, не припаѓаат на ниедна парохија, но наведене се во списокот само заради територијата која ја покрива оваа парохија.
Крушица (Светиниколско)
Крушица — село во Општина Свети Николе, во областа Овче Поле во околината на градот Свети Николе.
Историја
Во XIX век селото било дел од Скопската каза во Отоманското Царство.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Крушица живеат 22 жители, сите Македонци.
Според пописот од 2021 година, во селото Крушица живеат 5 жители, сите Македонци.
Родови
Крушица е македонско село.
Според истражувањата од 1957 година, родови во селото се:
Иселеништво
Македонските иселеници од Крушица воглавно се иселувале кон Скопје. Таму има иселеници од разни погоре набројани родови.
Скопска епархија
Скопската епархија — една од 15-те епархии на Македонската православна црква. На чело на епархијата е архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан.
Најпознати цркви и манастири
Историја на Маите
Историјата на Маите опфаќа период од 10 век п.н.е. па сè до шпанската колонизација на Америка. Историјата на Маите е поделена на три главни периоди: предкласичен период, клаичен период и посткласичен период.
Предкласичен период
Важни мајански градови во јужните рамничарски предели се Накбе, Ел Мирадор, Кивал и Сан Бартоло. Покрај овие, градовите Изапа, Такалик и Чокола во 600 п.н.е. биле главните производители на какао. Првиот мајански натпис датира од овој период. поточно од 250 п.н.е.
Помеѓу научната јавност постои несогласување околу прашањето до каде се протегале физичките, а до каде културните граници на Маите. Во натписите од овој период се забележува заемно влијание помеѓу Маите и околните антички цивилизации.
Класичен период
Класичниот период (од 250 до 900 година) е период на голем развој на мајанската цивилизација, висок степен на урбанизација, градење на споменици и натписи и ова е период на значаен интелектуален и уметнички развој, особено во јужните предели на мајанската територија. Тие го развиле земјоделството и се развиле повеќе независни градови-држави. Такви значајни градови-држави биле Тикал, Паленке, Копан и Калакмул, но исто така опстојувале и некои помали како на пример Дос Пилас, Уашактун, Алтун Ха и Бонампак. Северните предели не се многу познати за денешната наука како јужните, но сепак тука се откриени значајните Ошкинток, Чунчукмил и Ушмал.
Најзначајните спомениви се скалестите пирамиди. Тие биле градени во религиозните центри заедно со палатите на владетелот на кралството. Палатата во Канкиен е најголема, иако огромното археолошко наоѓалиште нема пирамида. Покрај палатите и пирамидите, знчајни се изгравираните камени плочи наречени стели или на мајански тетун, на кои се пишувал текст со мајанско писмо со различна тематика.
Мајанската цивилизација учествувала долг период во трговијата во Средна Америка и општела со околните цивилизации: Теотивакан, запотечка цивилизација и останати околни цивилизации, како од Средна Америка така и од Карибите. Исто така, археолозите пронашле злато од Панама во Чичен Ица. Маите тргувале во какао, сол, морски школки и жад.
Падот на Маите
Поради сè уште непознати причини, мајанските градови од јужните предели пропаднале во 8 век и 9 век и накратко биле комплетно напуштени. Падот бил проследен и со значително намаление на создавање на мајански натписи. Иако сè уште нема општоприфатлива теорија за причините и падот на Маите, денешните историчари и научници имаат создадено повеќе теории за овој феномен и се делат во две групи: еколошки и нееколошки причини.
Нееколошките теории за падот на Маите се поделени на неколку поткатегориим како на примнер, пренаселеност, странски напад, револт на населението и пад на клучните трговски патишта. Еколошките хипотези за падот на Маите се делат на еколошки катастрофи, зарази и климатски промени. Како и да е, има докази дека Маите се соочувале со потешкотии во земјоделството, а особено имале проблеми со ловот. Некои научници излагаат со понови теории за 200 годишна суша во тој регион што резултирала со колапс на Мајанската цивилизација. Теориите за сушата се засноваат на истражувања на почвата околу копнените водени површини и испитување на почвата воопшто.
Пост-класичен период
За време на пост-класичниот период (од 10 век до ран 16 век), развојот на северните градски центри продолжил и е карактеризиран со зголемување на различноста во општествата и надворешни културни влијанија. Мајанските градови во Јукатан продолжиле со својот развој уште неколку векови после големиот пад на јужните предели и меѓу главните градови биле: Чичен Ица, Ушмал, Еѕна и Коба. По падот на владеачките династии во Чичен и Ишмал, Мајапан владеел со целиот Јукатан сè до револтот во 1450 година. Подоцна, ова кралство се намалило и опстојувало како град-држава сè до шпанската колонизација на Јукатан.
Маите од Ица, Ковох и Јалаин од Централен Петен го преживеале падот на класичниот период и до 1250 година се обединиле и создале градови-држави. Ица Маите како свој центар го имале Тајасал или познат како Нох Петен. Тој владеел со територијата околу езерото Петен. Ковох Маите за свој главен град го имале Киче и е познат по најголемиот извор на мајанска митологија, Попол Вух. Покрај овие, позначајни кралства биле оние на Мамите, Какчикелците, Чахомаците и Чухците.
Колонијален период
Кратко после неколку мали експедиции, Шпанците започнале воени походи за освојување на териториите на Маите и основале колонија на територијата на Маите во Јукатан и во Гватемала. Оваа кампања наречена Шпанска колонизација на Јукатан била тешка задача за шпанските конкистадори и им требало околу 170 години за да воспостават комплетна шпанска контрола на таа територија.
За разлика од Ацтеките и Инките, Маите немале еден единствен политички центар, што би овозможило Шпанците со еден напад да ја освојат цела територија. Наместо тоа, Шпанците биле приморани да ги освојуваат секој град-држава поединечно. Повеќето од колонизаторите биле мотивирани од идејата дека ќе пронајдат големо богатство во освоените градови како на пример злато и сребро, но сепак мајанските предели биле сиромашни. Но тоа не влијаело демотивирачки, туку Шпанците се заинтересирале за освојување на другите империи во Перу и Мексико.
Шпанската црква и шпанските власти ги уништиле мајанските записи и со тоа за секогаш го уништиле знаењето на Маите. За среќа зачувани се три книги од класичниот мајански период. Последните мајански кралства Тајасал и Закпетен биле освојувани и ослободувани сè до 17 век кога подоцна биле засекогаш уништени во 1697.
Амон Мисирски
Амон Мисирски е христијански светец.
Четиринаесет години се трудел и на Бога се молел само да го победи гневот во себе. Достигнал толку големо совршенство на добрина што мислел и не бил свесен дека постои зло во светот. Посебно го познавал Светото писмо. Се упокоил во почетокот на 5 век.
NGC 3935
NGC 3935 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3935 се споменува и како UGC 6843, MCG 6-26-49, CGCG 186-61, KUG 1149+326.
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3935 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3935 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Иранска монархија
Иранската монархија доживеала многу преобразби низ вековите, од времето на Персиското царство, па сѐ до основањето на современ Иран.
NGC 3935
Други поделби
Проучување на NGC 3935 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37183. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2524. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 109.
Иранска монархија
Соврмената иранска монархија била основана во 1501 со доаѓањето на династијата Сефевиди (1500 - 1722) под водство на шах Исмаил I, и со тоа дошол крајот на т.н. „четврто доба“ на политичкиот раскол.
Иран по уредување бил апсолутна монархија. За време на Персиската уставна револуција во 1905-11, Иран станал уставна монархија, и останал така сѐ до 1925. Реза Пахлеви извршил преврат и го симнал шахот Ахмед Каџар, последниот од династијата Каџари, и ја основал династијата Пахлеви.
Монархијата била укината во 1979 со револуција под водство на ајтола Рухолах Хомеини, го истерал последниот шах, Мухамед Реза Пахлеви, во бегство, и основал Исламска република.
Пахлеви
Персија го добива името „Иран“.
Музејски Остров
Колекциите биле ограбени и поделени по Втората светска војна, но денес се обединети и прибрани, со исклучок на Пријамовото азно, исто познато и како Златото на Троја, откопано од Хајнрих Шлиман во 1873, потоа прошверцувано од Турција во Берлин, а денес се наоѓа во Пушкиновиот музеј во Москва, Русија.
Постојат неколку музејски поставки во посебни згради:
Григориј Ниски
Григориј Ниски (335 – 395) - епископ на Ниса во периодот од 372 до 376, и од 378 до неговата смрт. Григориј e брат на Свети Василиј Велики. Најпрво бил само презвитер затоа што бил оженет, а кога му починала жената, блажена Теозва, го избрале и го посветиле за епископ во Ниса. се одликувал со огромна светска ученост и духовно искуство. Учествувал на Вториот вселенски собор. се смета дека тој го составил вториот дел од Симболот на верата.
Поради поразот, приврзаниците на Ариј многу го намразиле како свој најстрашен непријател и во времето на Валенс, нивни едномисленик, успеале да го симнат од епископскиот трон и да го испратат во прогонство. Овој свет отец 8 години поминал во прогонство трпеливо поднесувајќи ја сета беда и сите понижувања. Најпосле, починал во длабока старост, кон крајот на 4 век.
Сент Џорџ Бастер
Сент Џорџ Бастер (англиски: Saint George Basseterre) е една од 14-те парохии на Свети Кристофер и Невис. Оваа парохија е втора најголема во државата веднаш зад Сент Џејмс Винвард. Во рамките на федерацијата оваа парохија е најнаселена, во која живее една третина од населението на државата. Во рамките на оваа парохија се наоѓа главниот град на Свети Кристофер и Невис - Бастер. Дополнително на тоа, оваа парохија има најдолг брег од сите во државата.
Географија
Вкупната површина на парохијата изнесува 28 метри квардатни и во рамките на оваа територија има разновидни земјишни облици што ја прави географски најразновидна парохија. Северните предели на Сент Џорџ Бастер се дел од долината Бастер, еден од најплодните региони на државата. Рамните површини се користат за земјоделство, а главниот град се наоѓа на крајбрежјето. Централните и јужните предели на парохијата се Југоисточниот полуостров. Овој полуостров има значително поразлична клима. Тој е составен од еродирани брда, ниска вегетација и бели песочни плажи. Најголемата бара, Големата солена бара, има вкупна површина од 7.8 км2. На околу една милја од брегот се наоѓа островот Буби, кој всушност се наоѓа на пола пат до островот Невис. Овој мал остров Буби, официјално, не е под управа ни на Сент Џорџ Батсер ниту на соседната Сент Џејмс Винвард.
Населени места
Во парохијата се наоѓа главниот град на државата - Бастер. Градот се наоѓа во заливот Бастер, но градот сепак се протега и во соседната парохија Сент Питер Бастер. Останатите населени места во оваа парохија делуваат фактички како подградија на Бастер. Двете официјално назначени населени места како села се Брд Рок и Фригат Беј.
Пристаништа
Во оваа парохија се наоѓаат двете пристаништа на Свети Кристофер: Порт Занте и Дип Ватер Харбор.
Зодерсторф
Зодерсторф (Soderstorf) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Во негова близина се наоѓаат истоимените праисториски гробишта наречени „Некропола Зодерсторф“.
Местоположба
Зодерсторф се наоѓа на реката Луе, во средината на природниот парк Линебуршко Поле.
До општинската реформа во 1972 година постоеле општините Равен, Ролфсен и Зодерсторф. Оттогаш, општината била придодадена кон општинската заедница Залцхаузен и со тоа кон округот Харбург. Во 1974 година по силни протести била повторно вратена на округот Линебург и оттогаш припаѓа на општинската заедница Амелингхаузен.
Општински единици
Општината Зодерсторф се состои од следниве единици:
Микроскоп (соѕвездие)
Микроскоп (лат. Microscopium) — мало соѕвездие на јужното небо, осмислено во XVIII век од францускиот астроном Никола Луј де Лакај. Именувано е по научниот инструмент микроскоп. Ѕвездите му се мошне бледи и тешко видливи од северната полутопка. Најсјајна ѕвезда е Гама Микроскоп (Gamma Microscopii, γ Mic)
567 п.н.е.
567 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 567. година пред новата ера, 567. од првиот милениум п.н.е., 67. од 6 век п.н.е. и осма од 560-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4941 и 4942 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4183 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3193 и 3194 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 186.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 567 година се протега во 2069 и 2070, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2129 и 2130 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 24 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1225 и 1224 исламска година пред хиџра.
Македонски кубит
Македонскиот кубит бил мерна единица за должина во античка Македонија. Изнесувал околу 35,5 см, и со тоа бил нешто пократок од другите кубити во древниот свет.
Монада (филозофија)
Монада (од грч. μονάς, монас = „единица“),, според Питагорејците, е поим за Бог или првичното исконско битие, или пак севкупноста на сите битија. Тука се мисли на изворот на нештата (прапочетокот) или Едното, кое е нешто неделиво.
Според Питагорејците, создавањето на бројни низи е поврзано со геометриските објекти (фигури, тела) и космогонијата. Според Диоген Лаертиј, од монадата произлегла дијадата; од неа, броеви; од броевите, точки; потоа линии, дводимензионални ентитети, тридимензионални ентитети, тела, кулминирајќи со четирите елементи земја, вода, оган и воздух, кои пак се ‘граѓата’ од кои е направен сиот свет.
Историја
Според Иполит Римски, ова гледиште е инспирирано од Питагорејците, кои првото нешто што постоело го нарекувале монада, од се изродила дијадата, од која произлегле броевите, од кои произлегла точката, од која произлегла линијата или конечноста итн. Питагорејските и платонистичките филозофи како Плотин и Порфириј го осудувале Гностицизмот (погледајте Неоплатонизмот и Гностицизмот) за нивниот приод кон монадата или едното.
Понова филозофија
Во подоцнежните периоди, поимот „монада“ го презеле и мислители како Џордано Бруно, Лајбниц (Монадологија) и други.
Извори
Monáda
Ладислав II (Унгарија)
Ладислав II или Ладислас II (II. László, Хрватски и словачки: Ladislav II; 1131 - 14 јануари 1163) бил крал на Унгарија и Хрватска помеѓу 1162 и 1163 година, откако ја узурпирал круната од неговиот внук, Стефан III.
Ладислав ја добил титулата војвода од Босна од неговиот татко, Бела Втори од Унгарија, на шест години, но никогаш не владел со провинцијата. Наместо тоа, околу 1160 г. го следел примерот на својот помлад брат, Стефан, и се населил во Цариград, но и двајцата требало да се вратат во Унгарија по смртта на својот постар брат, Геза II од Унгарија, во 1162 година. Нивното враќање било поддржано од страна на византискиот цар Мануил I Комнин кој го искористил нивното враќање во обид да го прошири своето влијание над Унгарија. Првично, царот планирал да му помогне на Стефан IV да го искористи престолот, но унгарските господари само сакале да го прифатат Ладислав како крал против синот на покојниот Геза II, Стефан III.
Иако неговиот верен поддржувач, Лукас, архиепископот на Естергом, одбил да го круниса Ладислав и да го екскомуницира, тој бил крунисан од архиепископот Мико од Калока, во јули 1162 година, но умрел во рок од шест месеци по неговото крунисување.
Младост
Ладислав е роден во 1131 година, како втор син на кралот Бела II и неговата сопруга, Елена Вукановиќ. Неколку месеци по неговото раѓање, неговата мајка го зела и неговиот постар брат Геза на собранието одржано во Арад каде што бароните кои биле сметани за одговорни за ослепувањето на кралот биле масакрирани по наредбата на кралицата.
Армијата на Бела II ја нападнала Босна во 1136 година, која тој ја одбележа со усвојување на титулата Крал на Рама по една мала река. Следната година, кралот го назначил Ладислав војводата од Босна на собранието на преданите и бароните во Естергом. Меѓутоа, Ладислав никогаш не владеел лично со територијата и администрацијата, туку бил надгледуван од бан, кој бил или назначен или избран функционер.
Бела II умрел на 13 февруари 1141 година и бил наследен од неговиот постар син, постариот брат на Ладислав, Геза II. Илустрираната хроника пишува дека за време на неговото владеење царот Геза „доделувал приходи на војската на своите браќа“, Ладислав и неговиот помлад брат, Стефан, во неодредена година, иако според историчарот Балинт Хоман ова се случило во 1146 година научниците Ференц Мак и Ѓула Кристо тврдат дека двете војски го добиле овој грант околу 1152 година, кога кралот го назначил неговиот син Стефан за наследник.
Помладиот брат на Ладислав, Стефан, бил во заговор против кралот Геза, но не успеал во 1156 или 1157 година. Стефан прво побарал засолниште во Светото Римско Царство, но подоцна побегнал во Византија. Ладислав го следел и се населил во Цариград околу 1160 година.
Владеење
Ладислав бил крунисан за крал во јули 1162 година. Церемонијата ја извршил архиепископот Калоцки, Мико, бидејќи архиепископот на Естергом, Лукас, му бил лојален на Стефан III и го сметал Ладислав за узурпатор. Архиепископот Лукас го екскомуницирал Ладислав, но бил уапсен и затворен за возврат.
Според хрониката на Хенри од Мигелн, Ладислав му доделил една третина од кралството на својот брат, Стефан, и титулата војвода. Кинамус напишал дека Ладислав му ја доделил титулата урум („мојот господар“) на својот брат, што „меѓу Унгарците, ова име значи оној кој ќе успее до кралската власт“. Ладислав се обидел да се помири со своите противници и го ослободил архиепископот Лукас за Божиќ по барање на папата Александар III. Сепак, Архиепископот не му се придружил и продолжил да го поддржува Стефан III, кој се вратил во Унгарија и го окупирал Пресбург (денешна Братислава во Словачка). Ладислав не го нападнал неговиот внук во Пресбург, но повторно го затворил надбискупот Лукас.
Ладислав „ја узурпирал круната пола година“, според Илустрирана хроника и умрел на 14 јануари 1163. Погребан бил во базиликата во Секешфехервар.
Семејство
Се чини дека Ладислав бил вдовец кога пристигнал во Цариград околу 1160 година, но и името на неговата сопруга и нејзиното семејство се непознати. Ладислав „можел да се ожени со жена од кралска крв“ во Цариград, според Хонијат. Сепак, продолжува Хонијат, Ладислав „се воздржал од бракот, за да не заборави да се врати во својата земја и на тој начин да доведе до рушење на неговите домашни работи, зашеметен од магијата на жена“. Ќерката на Ладислав, Марија, била омажена со Николас Микијел, син на Витале II Микијел, венецијански дожд.
Глевиц
Глевиц (Glewitz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Васерлебен
Васерлебен (Wasserleben) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Нордхарц.
Монада
Монада (од грч. μονάς, монас = „единица“) може да значи:
Во филозофијата:
Во математиката и информатиката:
Во музиката:
Во технологијата:
Мезар (Дедино)
Мезар — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Дедино, Општина Конче. Претставува населба од доцноантичко време.
Да се живее гласно (филм)
Да се живее гласно (англиски: Living Out Loud) е американски филм во режија на Ричард Лагравенезе. Главните улоги ги толкуваат: Дени де Вито и Холи Хантер.
Содржина
Џуди Нелсон е неодамна разведена и поради тоа е обземена со фантазии за одмазда кон поранешниот сопруг и неговата невеста. Нејзиниот живот е празен, но неочекувано ги среќава храбрата и дрска џез-пејачка во локалниот клуб и несреќниот лифт-бој во нејзината зграда, на Петтата авенија.
Телеути
Во советското време и до 2000 година, властите сметале дека Телеутите се дел од Алтајците. Во моментов, во согласност со Одлука на Владата на Руската Федерација бр 255 датиран 24 март 2000 година, како и руските пописи од 2002 и 2010 година, тие се признати како посебна етничка група во рамките на домородните малобројни народи во Северот, Сибир и Далечниот Исток.
Историја
Телеутите некогаш биле дел од народот Тиеле. Тие потпаднале под власт на Првиот Туркиски Каганат. Телеутите произлегле од резултатот на мешањето на Кипчаците и Монголите. Приближно до крајот на 16 век, Телеутите талкале низ степата помеѓу Иртиш и Об. Тие станале номинални поданици на Ојратите во овој период. Нивното население во тоа време броело 4.000 шатори.
Русите ја добиле контролата врз регионот во средината на XVIII век и Телеутите последователно станале нивни поданици. Русите во своите документи ги нарекувале Телеутите „Бели Калмици“ и покрај етничките и јазичните разлики меѓу Калмиците и Телеутите.
Култура
Повеќето Телеути порано биле номадски или полуномадски сточари, а коњите, козите, говедата и овците биле најчестите видови на животни што ги одгледувале. Некои Телеути биле ловци и се потпирале на животните кои живеат во тајгата за опстанок.
Традиционалните телеутски живеалишта се конусни јурти направени од кора или брези.
Вообичаената телеутска носија била составен од ленени кошули, кратки панталони и наметки со едногради.
Религија
Повеќето Телеути се православни христијани. Сепак, постои значително малцинство што практикува шаманизам и сунитски ислам. Бурканизмот некогаш бил широко практикуван од Телеутите, но делотворно бил елиминиран за време на советската ера. Современите оживувања на религијата меѓу другите алтајски групи, не ги погодиле Телеутите.
Жалагаш (округ)
Жалагаш е округ во Казахстан во покраината Кизилорда со центар град Жалагаш.
Гостиварски дијалект
Гостиварски дијалект или горнополошки дијалект — дијалект што спаѓа во подгрупата на западни и северозападни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува во областа Горни Полог, односно во градот Гостивар со околните села, во соседната област Горна Река и во селата покрај брегот на Мавровското Езеро. Гостиварскиот дијалект е близок дијалект со кичевско-поречкиот дијалект и со реканскиот дијалект. Дијалектот е карактеристичен по тоа што нема поделба на машки и женски директен и индиректен објект.
Кооперативен мат
Со цел да се зголеми популарноста во решавањето на ваквите шаховски композиции, денес постојат композиции, во кои можно е да се објави кооперативен мат на повеќе начини, односно задачите имаат повеќе решенија. Исто така, голем е бројот и на т.н. шаховски близнаци, односно композиции во кои се можни повеќе решенија, но доколку настанат мали промени на позицијата на таблата; и на т.н. дуплекс композиции, во кои обете страни се во можност со меѓусебна соработка во ист број на потези да го матираат белиот или црниот крал.
fa:همدست (فیلم)
Нада Ицева-Салџиева
Нада Ицева-Салџиева ( во селото Павлешенци — во ) — падобранец и падобрански инструктор.
Животопис
Нада Ицева-Салџиева била падобранец и падобрански инструктор. Била член на аероклубот во Скопје од 1954 година. Ицева-Салџиева со падобран има скокнато 1150 пати.
Првенството на Југославија го освоила пет пати (1956, 1958, 1959, 1960, 1964), а како репрезентативка на Југославија учествувала во Светскиот јадрански куп во Тиват (1957 и 1959) и Порторож (1963), како и државниот тримеч во Софија (1957) и во Букурешт, една година подоцна. Ицева-Салџиева поставила неколку апсолутни републички и државни рекорди, а за најдобар спортист на Македонија била прогласена во 1956 година.
Список на највисоки точки во германските сојузни покраини
Ова е список на највисоките точки (планини или ридови) во секоја од сојузните покраини во Германија.
Моринген
Моринген (Moringen) — мал град во округот Нортхајм, во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Градот се состои од самото средиште Моринген и осум околни села.
Местоположба
Моринген се наоѓа во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, сместен во горниот тек на реката Море, која претставува западна притока на Лајне.
Историја
Градот и околните села биле основани пред околу илјада години.
Кон крајот на век, во градот била изградена психијатриска болница. Во текот на Втората светска војна, болницата била испразнета и била користена како концентрациски камп „Моринген“. Денес, повторно работи како психијатриска установа.
Стопанство
Меѓу поголемите претпријатија кои работат во околината е „Пилер“, произведувач на индустриски перки. Главната депонија за округот Нортхајм се наоѓа во Моринген.
Литература
by Gabriele Herz (Author), Jane Caplan (Editor), Hildegard Herz (Translator), Howard Hartig (Translator). Berghahn Books (15 Nov 2005). ISBN 1-84545-077-9; ISBN 978-1-84545-077-9.
Фиџискохиндиски јазик
Фиџискохиндискиот јазик или само како фиџиски хинди е индоариски јазик кој е мајчин јазик на околу 313.000 луѓе од индиско потекло во Фиџи.
Овој јазик е многу различен од стандардниот хиндиски кој се зборува во Индија и односот помеѓу двата јазика е сличен на оној меѓу холандскиот и африканс. Јазикот е составен од источнохиндиските дијалекти (Bhojpuri и Awadhi) со бројни англиски и фиџиски зборови. Во последно време, поради политичкиот пресврт во Фиџи, голем број на фиџиски Индијците се преселиле во Австралија, Нов Зеланд, САД и Канада.
Бецендорф (Долна Саксонија)
Бецендорф (Betzendorf) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Бецендорф се наоѓа помеѓу природните паркови Линебуршко Поле и Брег на Елба Дравен.
Општински единици
Општината Бецендорф се состои од следниве единици:
Салихинова џамија (Мамудовци)
Салихинова џамија — понова селска џамија во селото Мамудовци, во Општина Кичево, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во горниот дел на селото Мамудовци.
Историја
Според таблата на самата џамија истата била завршена во 2015 година.
Никола Даниловски
Никола Даниловски (Никола Даниловски) (, -, ) — македонски ракометар. Се удавил во Охридското Езеро.
Тој учествувал на Светското првенство во ракомет за младинци во машка 2017 година.
1799 во архитектурата
1799 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Љубица Донска
Љубица Донска (р. Накова; во ) — прва повоена македонска сликарка од Источна Македонија. Била акварелист и пејзажист.
Животопис
Завршила ликовна насока на Вишата педагошка школа во класата на В. Коџоман.
Целиот работен век го поминала како средношколски наставник по ликовно воспитание и директор на основно училиште.
Првата самостојна изложба ја организирала во 1957 година, а во текот на 50-годишниот активен сликарски период има приредено над 30 самостојни изложби во Македонија, но и во другите поранешни југословенски републики.
Гремерсдорф-Буххолц
Гремерсдорф-Буххолц (Gremersdorf-Buchholz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Приказна за играчките 3
Приказна за играчките 3 (Toy Story 3) - американски анимиран филм од 2010 година, во режија на Ли Ункрич, според сценариото на Мајкл Арнд. Гласовите ги позајмуваат: Том Хенкс, Тим Ален, Џон Кјузак, Дон Риклс, Валас Шон и Џон Раценбергер.
Фекенштет
Фекенштет (Veckenstedt) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Нордхарц.
Доменико Трецини
Деменико Трецини (италијански: Domenico Trezzini) (ц. 1670-1734) бил швајцарски архитект кој го развил петреобарокниот стил на руската архитектура.
Роден е во Астано, бизу Лугано, во во италијанскиот дел Тичино. Вројатно студирал во Рим. Подоцна, кога работел во Данска, добил покана од Петар Велики, да биде еден од архитектите на згради за новата руска престолнина, Санкт Петербург.
Од 1703, (основањето на градот), Трецини дал значителни придонеси кон најзначајните згради. Меѓу неговите инзвордени достигнувања се вбројуваат Петропавловската тврдина и Петропавловскиот собор, зградата на Дванаесетте Колегијати, (сега главната зграда на Санкт Петербургскиот Универзитет) како и Петровиот Летен дворец. Тој зел учество и во нацртите на Кронштат и Александро-Невскиот манастир.
Доменико Трецини игра и друга голема улога во архитектонската историја на Русија: неговата школа по европски модел била основа за познатиот петробарокен стил.
Трецини бил во добри и блиски односи со царот Петар Велики. За ова сведочи фактот што тој бил кум на неговиот син Пјетро Антонио Трецини (исто така станал познат архитект).
1798 во архитектурата
1798 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Миличина Пештера
Миличина Пештера — пештера која се наоѓа во месноста Петрово Село, на локацијата Почивало, долга 156 метри и 14 метри денивилација.
Пештерата се наоѓа во изданокот на горнојурските варовници на сливот на реките Косовица и Подвршка. Водата од две пократки понорници се пробива низ сливот на Косовица под земја и поминува во сливот на Подвршка Река, каде што извира низ Миличината Пештера (390 м.н.в.). Месното население оваа хидролошка врска ја утврдило со фрлање струготини во провалијата, а тоа го потврдуваат и морфологијата и обезбедувањето на пештерскиот канал. Покрај активниот влез, има и сув влез преку дупка чие дно пропаднало во пештерскиот канал. Протокот на вода тече по целата должина на пештерата и таложи калциум карбонат на некои сегменти на дното. Постоењето на двете форми на ерозија и акумулација укажува на повеќекратни промени во хемискиот состав на водата во пештерата.
Лудиот Макс 3 (филм)
Лудиот Макс 3 (англиски: Mad Max 3) — филм, во режија на Џорџ Милер и Џорџ Оџилви. Главните улоги ги толкуваат: Мел Гибсон, Брус Спенс и Тина Тарнер. Филмот претставува трето продолжение на серијалот за Лудиот Макс.
Содржина
Лудиот Макс скита низ опустошените делови на Австралија, барајќи го својот украден автомобил. За да ги обезбеди најосновните работи, Макс завршува во Бартетаун, еден постапокалиптичен град, во кој се водат борби за превласт. Така, Макс мора да се бори за својот живот при што во една од многубројните борби, тој е тешко ранет.
NGC 1856
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1856 се споменува и како ESO 56-SC73, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1856 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,1 m. NGC 1856 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 9 м 29,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 7' 40".
Други поделби
Проучување на NGC 1856 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Драгослава Јанева
Драгослава Јанева ( во ) — македонска керамичарка.
Животопис
Завршила Училиште за применета уметност во Скопје. Создава употребна и украсна керамика. Излагала самостојно (Куманово, Скопје) и на колективни изложби во земјата и во странство.
Солферино
Солферино (горномантовски: ) е мал град и општина во покраината Мантова, Ломбардија, северна Италија, околу 10 километри јужно од езерото Гарда.
Најпознато е како место близу до местото на Битката кај Солферино која се случила на 24 јуни 1859, дел од Втората италијанска војна за независност. Битката завршила со италјанско-француско заземање на Рока, тврдината, која потпаднала потоа во австриски раце.