cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паторот Дачо
Други медиуми
Во епизодата “Разновиден ден” на Канцеларијата, Мајкл го потпишува својот формулар за разноликост со името на Дачо. Во епизодата “На риба во Езерото на утките” на Дете против Мачка, Куп и Барт случајно ги грабнуваат шкртаниците на Дачо и Јеки. Слободниот стил на Еминем “Подол” го добил своето име од изјавата дека Еминем е “подол како Паторот Дачо”. Даг Вокер од ThatGuywiththeGlasses.com изјавил дека црпел многу инспирација за Носталгичните Критики од Дачо.
Хорштет
Хорштет може да се однесува на следниве места во Германија:
Хорштет (Северна Фризија)
Хорштет (Horstedt; Horsted; севернофризиски: Hoorst) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
ФК Банга
ФК Банга (Futbolo klubas "Banga") — литвански фудбалски клуб од Гаргждај. Моментално настапува во А лига на Литванија.
Историја
Фудбалскиот клуб Банга бил формално формиран во 1966 година.
Самарџица (Клиново)
Самарџица — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново.
Наоѓалиштето претставува населба од среден век.
На 2 км западно од селото, преку реката Сушица и ридот Старецот  се среќаваат фрагменти од керамички садови, питос и, грамади од градежен камен и покривни ќерамиди.
Руски Роми
Руските Роми (Руска́ Рома́), познати и како Халадји Роми (Халадытка Рома, т.е „Војници Роми“), се најголемата подгрупа на Роми во Русија и Белорусија. Првично познати како Руски Роми, тие живеат претежно во Русија и Белорусија, но исто така и во источна и централна Украина, САД, Франција и Канада. Оваа заедница се формирала во северозападниот дел на Руската империја, од полските Роми кои емигрирале во земјата во 18 век.
Руските Роми се поделени на територијални подгрупи, чие име доаѓа од името на локалитетот. На пример, во Русија: Псковски Роми (од Псков), Смољаки (од Смоленск), Сиберјаки (сибирски), Забајкалци (Трансбајкалски) и Бобри.
Во Белорусија: Витебшчуки (од Витебск), Сињаки, Халадоре (војници), Лепенци (од Липејел).
Рускиот ромски јазик содржи некои руски, полски и германски зборови, како и мала количина на руска и украинска граматика. Повеќето Руски Роми се православни христијани, додека повеќето од оние кои што живеат во претежно муслимански области (како што е Кавказ) се муслимани.
Руските Роми во руската историја
Гледајќи според јазикот на руските Роми, нивните предци сигурно поминале извесно време во Германија и во Полска пред да дојдат на источнословенски територии. Историските извори почнуваат да споменуваат ромско население на територијата на Русија од почетокот на 18 век. На пример, шкотскиот патник Џон Бел пишувал за Ромите кои доаѓаат од Полска, испратени од регионот Тоболск во 1721 година.
Набргу по нивното пристигнување во Русија, предците на руските Роми се вклучиле во забавување, играње и пеење на големи прослави. Од 19 век, руските Роми кои што живееле во големите градови како Москва и Санкт Петербург, започнале да создаваат ромски хорови, кои набрзо станале многу популарни меѓу руското урбано население. Номадските руски Роми се занимавале со тргување со коњи и со гатање.
Драстична промена во животот на номадските руски Роми се случила во 1956 година, кога со посебен декрет издаден од советската влада им се забранило на Ромите да водат номадски живот. Руските Роми биле приморани да почнат трајно да живеат во куќи, иако се уште се помобилни од неромското население и лесно можат да го променат местото на живеење. Во денешно време руските Роми често живеат дисперзирани, но, тие често бараат дом во области каде што се присутни и други Роми. Руските Роми претпочитаат да живеат во приватни куќи, но не е невообичаено руско ромско семејство да живее во стан.
Листопадни растенија
Листопадни растенија, главно дрва и грмушки, се оние кои ги губат лисјата за извесен период од годината. Во некои случаи, паѓањето на лисјата се случува на есен или зима кај умерени или поларни клими, додека други ги губат за време на сувата сезона кај климите со сезонски вариации на дождови. Обратно од листопадни се зимзелените растенија; некои растенија спаѓаат во т.н. меѓукатегорија полулистопадни растенија.
Многу листопадни растенија цветаат додека се голи, бидејќи ова го потпомога опрашувањето - нема листови да пречат на поленот, а инсектите можат полесно да го видат и пристапат цветот. Ова носи и извесни ризици, како да речеме замрзнување или во суви предели, недоволно вода за цветовите. Како и да е, со паѓањето на лисјата зиме, растенијата не губат толку вода бидејќи тогаш водата главно е во облик на мраз. Исто така поради ова се случуваат многу помалку кршења на гранки и стебла заради замрзнатост. (Lemon 1961).
Горноамамски мост
Горноамамски мост или Горен мост — еден од средновековните мостови во градот Кратово, Македонија. Горноамамскиот мост е еден од четирите останати камени мостови во градот, каде денес постојат четири камени, еден дрвен и еден бетонски мост на Кратовска Река и нејзините притоки.
Таза
Таса (ⵜⴰⵣⴰ, ) е град во северен Мароко кој го зафаќа коридорот помеѓу планините Риф и планините Среден Атлас, околу 120 км источно од Фес и 210 км западно од Уџда. Според пописот, населението брои 148.406 жители, и е главен град на провинцијата Таса.
Маргарита Христова
Маргарита Христова е македонска пејачка кој твори на македонската забавна сцена повеќе од 20 години. Родена е на 18 март 1973 во Битола. Својата музичка кариера ја започнала уште во 1987 година на фестивалот „Златен Глас“. Таа била победник на фестивалот „Југовизија“ во 1991 година, со што била последната избраничка на тогашната СФРЈ за фестивалот Евровизија. Повеќепати учествувала на фестивалот Макфест во Штип, како и на други музички фестивали во Македонија и странство. Остварила и повеќе турнеи во странство. Освоила повеќе награди на меѓународни музички феситвали, во 2009 во Турција, а во 2010 победила на меѓународен фестивал во Малта освојувајќи ја наградата за најдобар пејач.
Таза
Историја
Историски, градот Таза бил познат прво како' Ribāt Taza رباط تازة', воен камп кој припаѓал на државата Фатимид, и бил основан од локалниот гувернер Муса ибн аби Алафија موسى بن أبي العافية, кој исто така бил водач на Микнаса. Барем до почетокот на 20 век, Таза бил значителен трговски центар на трасата помеѓу Фес и алжирските граници.
Градот Таза најпрво бил населен од племињата Микнаса, кои ѝ го дале името: Микнаса Таза, слично на Микнаса ал-Зејтун (денешен Мекнес, друга населба на Микнаса). Царството Алморавид ја презело Таза во 1074 година. Тие беа заменети со Алмохадската династија во 1132 година. Во 1248 година градот бил заземен од Маринидите. Иако градот Таза ја забранил трасата на Турците од Алжир во обидот да го освојат просторот што е денешен Мароко, градот паднал под француска власт во 1914 година. Стариот град има берберски споменици, џамии и медреса од 14 век (коранско училиште). Населението во 1982 година изнесувало 77.216 жители.
Географија
Таза се наоѓа во северо-централниот дел на Мароко, на југ од регионот Риф, надвор од планинскиот масив на тесна рамнина. Градот е составен од два порано одделни града изградени на одделни тераси со поглед на планинската котлина. Стариот град Таза се наоѓа на надморска височина од 585 метри, и е опкружен со утврдувања; поновиот град, основан од Французите во 1920 година, се наоѓа во плодна рамнина на надморска височина од 445 метри. Остатоци од фосили покажуваат дека пештерите во областа биле населени уште во Старо камено време. Една од најважните пештери во Мароко, Рар Чара, е близу до Таза. Оваа пештера е долга над 7,6 километри.
Градот се наоѓа во еден планински превој познат како „Таза Гап“, каде што се спојуваат планините Риф и опсегот на Средниот Атлас. Низ овој премин последователни бранови на напаѓачи се движеле кон запад, кон крајбрежните рамнини на Атлантикот на северозападна Африка.
Знаменитости
Најпознатиот историски споменик во градот е Големата џамија на Таза, важен дел од мароканската архитектура од периодот Алмохад и Маринид. Главната улица на стариот град е оживеана од житниот пазар и базарот каде се продаваат плетени работи, таписерии, накит и друга стока. Патот завршува на плоштад. Минарето на џамијата, изградено во 14 век, е пошироко на врвот отколку во неговата основа.
Улицата Баб ел-Кебур ја преминува Кисарија (покриениот пазар), а потоа води кон Пазарната џамија каде се среќава со портата Баб Џамаа, главната точка на влезот на Таза. Нешто појужно, спроти Баб ел-Рих, Портата на ветерот, бастион што датира од 16 век го затвора прстенот околу казбата. Градските sидини на Таза, подигнати во 12 век и често зголемувани во подоцнежните години, биле опремени со утврдена кула 26 метри широка во основата, од страна на саадискиот султан Ахмед ел-Мансур во 16 век. Портата со железна решетка и касематите со терасовиден покрив се јасно под влијание на европската воена архитектура.
Топологија
Топологијата на областа наметнала шема на урбано ширење. Гледано од горе, градот има форма на буквата „Т“.
Во зората на независноста, градот се состоел од Медина Висока Таза, европскиот округ кој го заземал ридот наречен „Но Адрад Илуз“. Луѓето обично го изговараат Дра Луз. Оваа област станала центар на градот.
За време на 1980-ти години, се појавиле населени места на север од градот, кои денес се развиени области. Целта на ова проширување било да се отстранат сиромашните населби, што било успешно, бидејќи од 1986 година градот е град без сиромашни населби.
Во поново време, оваа област продолжува да се менува и ветува прекрасен поглед од височините на градот. Планирањето сега се прошири и на патот кон Фес на неколку километри.
Високуќи
Високуќи или Виткуќ (Vithkuq) — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во Општина Горица од Горичката област.
Полулистопадно растение
Полулистопадни растенија се оние растенија кои ги губат лисјата за само многу кратко време,во периодот помеѓу паѓањето на старите листови и создавањето на нови. Овој феномен се јавува кај тропските и суптропските дврести растенија, како да речеме кај растението Mimosa bimucronata. Во полулистопадни спаѓаат и дрвата кои виреат на блага клима и ги губат листовите на сличен начин како листопадните растенија, но во особено студена есен.
Историја на фармацијата
Историјата на фармацијата како независна наука започнала да се развива во првата третина на XIX век.
Фармацијата во праисторијата
Употребата на растителни мешавини, минерали и делови на животни (и инсекти) започнала уште во почетокот на човечката историја. Примитивните општества постојано се соочувале со недостиг на храна и разбирливо е дека во овие периоди луѓето експериментирале со различни растенија. Овој процес на учење ги запознал со алтернативни начини на обезбедување на храна, но и со некои растенија кои имаат фармаколошки ефекти, најчесто повраќање и дијареа.
Фармацијата во антиката
Лекувањето кај Старите Египќани е проучувано од зачуваните папируси, како што се Еберсовиот Папирус од 1550 г. пне и Папирусот на Едвин Смит од 16 век пне.
NGC 2887
NGC 2887 — елиптична галаксија во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2887 се споменува и како ESO 91-9, AM 0922-633.
Откривање
Објектот е откриен на 8 март 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2887 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2887 има привидни димензии од 2,1' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 23 м 24,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 48' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 2887 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26592. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 448; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8948.
Шарка
Шарка, лутица или осојница — змија отровница од родот шарки (Vipera) и е многу распространета во светот, вклучувајќи ја Македонија. Отровот го вбризгува со каснување, преку жлебот на отровниот заб. Делува бавно и не е многу силен, но сепак може да усмрти и човек.
Физички одлики
Шарката е бавна, со многу кратка опашка, со елипсовидна и сплосната глава, која што јасно се одделува од трупот. Мажјаците се помали од женките и имаат сива боја, додека женките се црвенкасто-смеѓи. И двата пола по должината на грбот имаат темна пруга со темни дамки по страните. Стомакот им е со сива до црна боја послан со бели точки, а долната страна на опашката им е со жолта до црвена боја. Обично пораснуваат околу 70 сантиметри во должина.
Имаат голема глава, тенок врат, долг јазик и дебело тело кое е помалку елегантно од телото на поскокот, со коса испрекината пруга која служи за прикривање.
Отров и исхрана
Како и останатите врсти од истиот род, шарките не го прогонуваат својот плен туку чекаат да дојде во близина и тогаш го напаѓаат со смртоносна ефикасност. Во споредба со своите поголеми сродници, шарката е ретка опасност за човекот, но за малите животни е моментално смртоносна. Нејзините отровни заби лежат преклопени во вилицата и се исфрлаат напред кога напаѓа. После нападот, шарката чека отровот да почне да делува, бидејќи пленот го јаде дури кога ќе биде мртов. Нејзиниот отров е хемотоксичен, што значи дека се распаѓа ткивото и делува на крвотокот. Некои научници шаркиниот отров го сметаат поотровен и од поскоковиот, сврстувајќи го дури и меѓу најотровните во змискиот свет, но веруваат дека поради малата количина на отров кој може да го вбризгува во раната не претставува ниту приближна опасност како поскокот. Бројните статистики укажуваат дека во поголемиот дел на Европа луѓето почесто умираат од убодот на пчела отколку од убодот на шарката.
Шарката се храни со гуштери, жаби, мали цицачи, понекогаш со слепец и млади птици како и со птичји јајца. Понекогаш, иако многу ретко, се храни дури и со мали куни.
Распространетост
Шарката спаѓа меѓу најраспространетите влекачи во светот. Живее од Пиринеите на западот преку цела Европа и Азија до Тихи Океан на истокот.
Живее на различни места — на влажни низински ливади, во шумите и планинските карстни предели. Во планините се наоѓа и до 3000 м надморска височина. Дење често се сонча, добро плива и е почеста од останатите европски змии. Живее во дупки каде што ја поминува зимата во спиење и тоа честопати повеќето од нив стуткани како големо клопче.
Размножување
Шарките се парат кон крајот на пролетта, а женката кон крајот на летото раѓа од 5 до 15 живи млади.
Милош Коџоман
Милош Коџоман (, 22 октомври -, ) — македонски сликар, припадник на новата генерација уметници што се појавиле во почетокот на 70-тите години на минатиот век. Неговите уметнички проекти ги обележуваат првите прогресивни манифестации, како што се перформансот и инсталацијата.
Животопис
Коџоман е роден во Скопје во 1952 година. Во 1972 година го завршил Училиштето за применета уметност „Лазар Личеновски“, а во 1974 година дипломирал на Педагошката академија во Скопје. Во 1977 година ја добива награда за најдобар студент, на прославата на 30-годишнината на Педагошката академија. Има реализирано над 20 самостојни изложби низ Македонија и во многу светски центри – Виена, Париз, Њујорк и др., а учесник е и на повеќе групни изложби. Добитник е на повеќе престижни награди и признанија, а во 2008 година и највисокото државно признание наградата „23 Октомври“ за долгогодишни остварувања во областа на културата и уметноста на Македонија. Неговите дела се застапени во многу уметнички колекции во земјата и во странство. Бил член на ДЛУМ од 1973 година. Починал на 21 ноември 2014 во Скопје.
Монументални гробишта во Пиза
Кампо Санто, исто така познат како „монументални гробишта“ или „стари гробишта“, е историска градба на северниот раб на плоштадот на катедралата во Пиза, Италија.
„Кампо Санто“ може буквално да се преведе како „свето поле“, бидејќи се вели дека е изградено околу брод со света почва од Голгота, вратен во Пиза од Третата крстоносна војна од Убалдо Ланфранчи, надбискуп од Пиза во 12 век. Легендата тврди дека телата закопани во таа земја ќе изгниеат за само 24 часа. Гробницата лежи над урнатините на старата крстилница на црквата Санта Репарата, црквата што некогаш стоела таму каде што сега стои катедралата.
Терминот „споменик“ служи за да се разликува од подоцна воспоставените урбани гробишта во Пиза.
Историја
Зградата била четврта и последна што била подигната на плоштадот на катедралата. Датира од еден век по донесувањето на почвата од Голгота и е подигната над претходниот гроб.
Изградбата на овој огромен, долгнавесен готски манастир е започната во 1278 година од страна на архитектот Џовани ди Симоне. Умрел во 1284 година кога Пиза претрпела пораз во поморската битка кај Мелорија против Република Џенова. Гробиштата биле завршени дури во 1464 година.
Зграда
Надворешниот ѕид е составен од 43 слепи лакови. Има две врати. Оној од десната страна е крунисан со благодатен готски табернакул. Ја содржи Богородица со дете, опкружена со четири светци. Тоа е дело од втората половина на 14 век од следбеникот на Џовани Писано. Ова била оригиналната влезна врата. Повеќето од гробовите се под аркадите, иако неколку се на централниот тревник. Внатрешниот двор е опкружен со елаборирани тркалезни сводови со тенка шпросна и плурилобедна трага.
На гробиштата има три капели. Најстарите од нив се капелата Аманати (1360) и го добиле името од гробот на Лиго Аманнати, учител на Универзитетот во Пиза; и капелата Аула, каде што има олтар направен од Џовани дела Робија во 1518 година. Во капелата Аула можеме да ја видиме и оригиналната ламба што Галилео Галилеј ја користел за пресметување на движењата на нишалото. Оваа светилка е онаа што Галилео ја видел во катедралата, а сега е заменета со поголема, поелаборирана. Последната капела била Дал Поцо, нарачана од надбискупот од Пиза Карло Антонио Дал Поцо во 1594 година; има олтар посветен на свети Јероним и мала купола. Во оваа капела во 2009 година биле преведени моштите на катедралата: моштите вклучуваат меѓу другите единаесет од дванаесетте апостоли, два фрагменти од Вистинскиот крст, трн од Трновиот круна на Христос и мало парче од фустанот на Богородица. Исто така во капелата Дал Поцо понекогаш се слави миса.
Саркофази
Кампо Санто содржел огромна колекција на римски саркофази, но останале само 84 заедно со збирка римски и етрурски скулптури и урни, кои сега се наоѓаат во Музејот на таблата со жици.
Саркофазите првично биле насекаде околу катедралата, честопати прикачени на самата зграда додека не биле изградени гробиштата. Тие потоа биле собрани на средина низ целата ливада. Во годините кога бил кустос на Кампо Санто, Карло Ласинио собрал многу други антички реликвии кои биле распространети во Пиза за да направи еден вид археолошки музеј во гробиштата. Во моментов, саркофазите се во внатрешноста на галериите, во близина на ѕидовите.
Фрески
Ѕидовите на огромната градба биле покриени со над 2600 метри квадратни фрески, што е поголемо пространство од Систинската капела. Најраните, припишани на Франческо Треини, биле насликани во 1336/41 година во југозападниот агол. Последниот суд, пеколот, триумфот на смртта и Тебаидата (приказни за пустинските татковци), обично се припишуваат на Буонамико ди Мартино да Фиренце, detto il Buffalmacco, биле насликани во годините по Црната смрт. Циклусот на фрески продолжува со Приказните за стариот завет од Беноцо Гоцоли (15 век) кои се наоѓаа во северната галерија, додека во јужната аркада биле Приказните за Пизанските светци, од Андреа Бонаиути, Антонио Венецијано и Спинело Аретино (помеѓу 1377 и 1391), и Приказните за Јов, од Тадео Гади (крајот на 14 век). Во исто време, во северната галерија биле Приказните за Битието од Пјеро ди Пучио. Последните слики датираат од почетокот на 17 век.
На 27 јули 1944 година, фрагмент од бомба од напад на сојузниците предизвикал пожар во Кампосанто, кој горел три дена, предизвикувајќи пад на дрвениот оловен покрив. Уништувањето на покривот сериозно оштети сè внатре во гробиштата, уништувајќи ги повеќето скулптури и саркофази и компромитирајќи ги сите фрески. Првичниот обид за спасување на фреските бил организиран од Дин Келер од програмата за споменици, ликовни уметности и архиви на американската армија. Парчиња од фреските биле спасени и бил подигнат привремен покрив за да се спречи понатамошно оштетување.
По Втората светска војна, започнале реставраторските работи. Покривот бил обновен што е можно поблиску до неговиот предвоен изглед, а фреските биле одвоени од ѕидовите за да бидат обновени и изложени на друго место. Откако биле отстранети фреските, биле отстранети и прелиминарните цртежи наречени синопија. Овие под-цртежи биле одвоени со истата техника што се користела на фреските и сега се наоѓаат во Музејот на Синопија, од спротивната страна на плоштадот.
Лепливоста на казеинскиот лепак првично користен за фиксирање на слоевите на бојата на дрвените носачи, не успеала откако мувлата навлегла во лепилото. Ова барало одлепување, повторно пренесување и повторно прицврстување на сите слики на нови потпори. За да се спречи интрамурална кондензација да навлезе во панелите, елабориран систем на сензори вткаени во синтетичка ткаенина бил поставен помеѓу ѕидот и панелот. Овие сензори ја прилагодуваат температурата на ѕидот на 3 степени од температурата на околината на секои 10 минути, со што се спречува кондензација.
Кампањата за реставрација завршила со повторно инсталирање на дел од циклусот Бафалмако во 2005 година; фреските на Тебијад во 2014 година; Пеколот во 2015 година; Последната пресуда во 2017 година; и Триумфот на смртта во јули 2018 година.
Олдеруп
Олдеруп (Olderup) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Хиперион (дрво)
Хиперион (Hyperion) е име на еден примерок на секвоја во Северна Калифорнија со височина од 115.5 метри, и како такво, ова е највисокото дрво на светот.
Откривање
Дрвото било октриено од истражувачот Крис Еткинс и аматерскиот природонаучник Мајкл Тејлор во далечен предел на Редвудскиот национален и државен парк откупен во 1978, во времето на Џими Картер. Местоположбата на дрвото не се кажува заради посетителите кои би можеле да го нарушат екосистемот околу него.
Максимален пробив
Теоретски можно е да се случаи да се освојат и над 147 бода, но тоа се случува доколку противникот прави фаули или остава „слободни ситуации“, но доколку не се направи пробив од 147 бода и покрај повеќето бодови (од 147) тоа не се смета за максимален пробив. Вакво нешто (повеќе од 147 бода) се случило само еднаш на професионален турнир.
Комисија за односи со верските заедници и религиозни групи
Основна цел и организациона структура
Основна задача на Комисијата за односи со верските заедници и ре­лиги­оз­­ни групи е да помага при разрешува­ње на прашањата кои ќе се појават по­ме­ѓу вер­ски­те заедници и ре­лигиозни групи во Република Македонија и држав­ни­те органи, односно, таа се јавува ка­ко врзна точка меѓу државата и црквата.
Активностите на Комисијата произлегуваат од нејзи­ни­те ов­ла­стув­ања од Законот за државната управа, Законот за верските заедници и религиозните групи, како и од обврските кои Комисијата ги има или од неа се бараат да бидат исполнети од стра­­на на Собранието на Република Македонија и од страна на Владата на Република Македонија, а се од­ви­­ваат спо­­ред ут­врдена програма за работа на Комисијата.
Во Комисијата постојат следните организациони облици:
Историја
За првпат како служба која е основана за верски работи се јавува во периодот од 1944 до 1945 год. како верско поверенство. Потоа, од 1945 до 1951 год. овој орган се наоѓа во состав на тогашниот Секретаријат за внатрешни работи. Од 1951 год. па до денес постои како самостоен државен орган, а во изминатите го­дини го ме­нуваше само својот назив.
Така, од 1951-1962 год. постои како Коми­си­ја за верски прашања, од 1963-1976 год. како Републичка комисија за верски прашања, од 1977-2000 год. како Републичка комисија за односи со верските заедници, а од 2000 година до денес, како Комисија за односи со верските заедници и религиозни групи. За целиот овој период до 2000 година, со органот раководи функцио­нер на ниво на потпретседател на Влада, односно министер, а со законските ре­ше­нија од 2000 година па наваму, претседател / директор, именуван од Владата на Република Македонија.
Винцу де Жос
Винцу де Жос, позната и како Винц (Vinţ, Alvinc, Unter-Wintz, Winzendorf, Weinsdorf, Binstum) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 5.295 жители. Освен истоименото село, во комуната се наоѓаат уште 17 села.
Географија
Винцу де Жос зафаќа површина од 82,27 км2 и се наоѓа на брегот од реката Муреш, на 15 km од окружниотглавен град, Алба Јулија и на околу 110 km од градот Себеш.
Стопанство
Во центарот на комуната се наоѓа железничка станица, која е од исклучително значење за железничкиот превоз во земјата, која исто така била и попатна станица на оригиналната рута на Ориент Експрес. Во комуната има и фабрика за производство на чевли.
Туристички атракции
Во Вонцу де Жос се наоѓаат остатоци од ренесансниот дворец на Георге Мартинуци, како и од доминикански дворец.
Локална управа
Локална управа — облик на јавно управување каде што во најголем дел од контекстот, се мисли на најниското ниво на управување во рамките на една држава. Терминот се користи да се разликува управувањето на државно ниво и се мисли на централна влада, национална влада и (доколку е потребно) федерална влада, а исто така и наднационална влада која се занимава со управување на институции помеѓу држави. Локалните влади најчесто работат преку овластувањата кои им се овозможени преку законодавството и директивите од повисокото ниво на власт. Кај федералните држави, локалната власт најчесто е третото (или понекогаш четвртото) ниво на влада, додека кај унитарните држави, локалната влада најчесто го опфаќа второто или третото ниво на власт и најчесто има поголеми овластувања од административните поделби на повисоко ниво.
Прашањето во врска со општинска влада е главно прашање на јавното управување и раководење. Институциите на локалната управа многу се разликуваат меѓу државите. Терминологијата најчесто се разликува дури кога постојат слични  групирања. Најчести имиња за ентитетите на локалната влада кои постојат во една држава се: провинција, регион, оддел, округ, префектура, област, административна единица, град, метропола, покраини, општина, градски реон, местна заедница, градска/локална управа, рурални покраини и село.
Египет
Локалната управа традиционално имала ограничена моќ во високо централизираната држава Египет. Од централната власт Египет бил поделен на 26 говернорати. (едн. Muhafazah; мн. Muhafazat). Овие биле поделени во области (едн. маrkaz; мн. Marakaz) и села (едн. qaryah; мн.qura) или градови. На секое ниво, постоела структура на управување која се состоела од совети составени од застапници и извршни органи кои биле поставувани од владата. Секој посебно бил управуван од гувернери, областни службеници, и градоначалници. Гувернерите биле назначувани од претседателот, и тие, по редослед, назначувале подредени функционери и службеници. Дополнително, организацијата на државата се извршувала од Министерството за внатрешни работи преку извршните органи на гувернерите сè до областните полициски станици и старешините на селата (едн. umdah; мн.umadah).
Пред револуцијата, државното инфилтрирање во руралните области било ограничено со моќта на значајни локални луѓе. Но, за време на Насер, земјишната реформа ја намали нивната социоекономска доминација и поврзувањето на селаните во задруги ја смени масовната зависност на селаните од земјопоседниците. Тие станаа поповрзани со централната власт. Зголемувањето на службениците во селските области овозможи да се овозможи развој и услуги во селата. Локалните гранки на владејачката партија, Арапската Социјалистичка Унија (АСУ), поттикнала одреден селски политички активизам и ги кооптирал локалните значајни луѓе во конкретен старешина на селото и ја утврдило нивната независност од државниот поредок.
Садат презел неколку мерки да ја децентрализира моќта во провинции и градови. Гувернерите придобиле повеќе авторитет според Законот број 43 од 1979, што ја намалил административната и буџетската контрола на централната власт врз провинциите. Изгласаните советници придобиле, барем формално, право да го одобрат или неодобрат локалниот буџет. Со цел да ги намали локалните барања на централното министерство за финансии, им биле доделени поголеми моќи на локалната управа да создава или зголемува данок. Но, локалните претставници на советите вршеле големи притисоци за трошењето на владата, и огромните дефицити од претставничките тела на локалнта управа биле покривани од централната власт. Локалната управа се охрабрила да се впушта во заеднички потфати со приватни инвеститори. Овие потфати стимулирале сојуз меѓу владините службеници и локалните богати луѓе. За време на децентрализацијата и локална автономија на Мубарак  ова станало повеќе од реалност и локалните политики често се каратеризирале со посебни локални услови. Па така, службениците во Горен Египет често се поклонувале на моќното исламско движење наспроти оние од пристанишните градови кои имале силни сојузи со увозниците.
Мали
Во последниве години, Мали се нафати со амбициозна програма за децентрализација, која ја вклучува главната област на Бамако, седум региони поделени во 46 окрузи  (фран. cercles)и 682 рурални општински области(општина). Државата останува во улога на советувач во административните и фискалните прашања и обезбедува техничка поддршка, усогласување и правен ресурс на овие нивоа. Се усовршуваат можностите за директна политичка улога и зголемена локална одговорност за развој.
На крајот, окрузите ќе бидат преинстуционирани, односно самите ќе имаат финансиска и правна основа. Нивните совети ќе бидат избрани од членови на окрузните совети. Регионите во највиското децентрализирано ниво, ќе имаат слична правна и финансиска автономија и ќе се состојат од извесен број во рамките на нивните географски граници. Мали треба да создаде капацитет за овие нивоа, особено да ги мобилизира и управува финансиските ресурси.
Јужна Африка
Јужна Африка има систем на две нивоа на локална власт што се состои од локални општини што спаѓаат во областни општини и метрополски општини што ги опфаќа и двете нивоа на локална власт.
Авганистан
Традиционално, Авганистан била поделена во провинции управувани од гувернери кои биле назначени од централната власт и имале значајна самоуправа во локалните работи. Денес, постојат 34 провинции. За време на Советската окупација и развојот на големите отпори во земјата, локалните области потпаднаа во голема мера под мухаџединските групи и најповеќето беа независни од повисоката власт. Локалните шерифи,исто така, донекаде, наметнале одредена независност од мухаџединските лидерства во Пакистан, воспоствувајќи нивни системи на локално управување, собирајќи приходи, управувајќи со образовни и други објекти, дури и впуштајќи се во локални преговори. Мухаџединските групи одржувале врски со партиите Пешавар (Peshawar) за да осигураат пристап до оружје што било раздавано до партиите на владата на Пакистан со цел да седостават на борачите во Авганистан.
Талибанците основаа шура ( собрание) составено од постари талибански членови и важни племенски групи од областа. Секоја шура составуваше закони и собираше закони на локално ниво. Талибанците основаа и привремена влада на целиот Авганистан, но не воспостави контрола врз локалните шури. Процесот на основање на транзициска влада во јуни 2002 од партијата Лоја Јирга опфатила многу постапки во вклучувања на локална власт. Најпрво, на окружно и општинско ниво, традиционалните шура совети се состанувале за да изберат гласачи – луѓе кои ќе гласаат за застапници на Лоја Јирга. Секој округ или општина требало да одбере однапред утврден број на гласачи, засновано на големината на популацијата. Овие гласачи патувале до регионалните центри и гласале, бирале помеѓу нив самите помал број на застапници на Лоја Јирга – според распределените броеви доделени на секој округ. Тогаш, застапниците биле дел од Лоја Јирга.,
Воените водачи кои владејат во неколку региони на земјата поседуваат локална контрола. Трансзиционата влада се обидува да ги интегрира локалните власти со централната власт, но недостасува лојалност од воените водачи што е потребна за управување. Потрадиционални форми на политичко управување како на пример Суфи мрежите, благородништво, јачина на кланот, мудрост заснована на возраста и слично сè уште постојат и играат значајна улога во авганистанското општество. Карцај се потпира на овие традиционални извори на власт во неговиот предизвик со воените водачи и постари исламистички водачи. Длабоките етнички, лингвистички, секташки, племенски, расни и религиозни раздори кои постојат во државата го создадоа таканаречениот Кавм (Qawm) идентитет, нагласувајќи ги локалните од повисоките формации. Кавм се однесува на група која поединецот се смета себеси дека припаѓа на помало племе, село, долина или соседство. Локалните власти се потпираат на овие форми на идентитет и лојалност.
Бангладеш
Бангладеш е поделен во седум административни поделби, секој именуван по нивните истоимени управни штабови: Барисал, Читагонг, Џака, Кулна, Рајшани, Силет и Рангпур.
Управите се поделени во области (zila). Има 64 области во Бангладеш, каде што секој посебно е поделен во подобласти (upazila orthana). Областа која ја опфаќа секоја полициска станица, освен за оние во метрополските области, е поделена во неколку сојузи и секој сојуз се состои од неколку села. Во метрополските области, полициските области се поделени во изборни единици и тие понатаму тие се поделени во т.н. махалас. Не постојат избрани службеници на окружно или областно ниво и администрацијата се состои само од владини службеници. Директни избори се одржуваат за секоја изборна единица каде се бира претседател и определен број на членови. Во 1997, беше донесен закон кој осигурува во секој сојуз 3 седишта (од 12) за женски кандидати. Џака е главниот и најголемиот град во Бангладеш. Градиовите кои имаат градска копрпорација и одржуваат градоначалнички избори се: Јужна Џака, Северна Џака, Читагонг, Кулна, Силџет, Рајшани, Барисал, Рангпур, Комила и Газипур. Други поголеми градови, кои вклучуваат други општини кои бираат претседатели се: Меменсинг, Гопалгани, Јесоре, Богра, Динајпур, Саидапур, Нарајангањ и Рангамати. И двете видови општини имаат мандат од 5 години.
Индија
Во Индија локалната власт е третото ниво на управување покрај државната и централната власт. Постојат два типа на локална управа кои се во функција: панчајатас во руралните области и општини во урбаните области. Панчајатасите се поврзан систем на локални тела со селски панчајатас ( просечна популација од 5000 жители) панчајатски семити на средно ниво (просечна популација од околу 100000) и панчајати-административна единица (просечна популација од околу 1.000000). Телата на локалната управа во основа се демократски институции.
Израел
Министерството за внатрешни работи на Израел признава 4 типа на локална управа во Израел
Јапонија
Со Меиџи револуцијата, Јапонија има систем на локална управа која се заснова на префектури. Националната влада го надгледува поголемиот дел од земјата. Општинските управи биле историски села. Сега, спојувањата се чести за делотворните трошоци на администрацијата. Постојат 47 префектури и имаат две главни одговорности. Едната е посредување помеѓу националните и општински влади. Другата е управување на областите.
Пакистан
Локалната власт е третото ниво на власт во Пакистан, после федералната влада и провинциската влада. Постојат 3 типа на административни единица на локална власт во Пакистан:
Постојат преки 5000 локални управи во Пакистан. Од 2001, тие се управуваат преку демократски избрани локални совети, каде што секој е раководен од Назим (зборот значи управник на урду, но понекогаш се преведува како градоначалник). Некои окрузи кои инкорпорираат метрополски области се наречени градски окрузи. Градски округ може да содржи подподелби наречени градови и сојузни совети. Изборите за совети се одржуваат на секои 4 години. Окружните власти исто така вклучуваат службеник за окружна координација, кој е граѓански службеник надлежен за сите преземени области.
Филипини
Во 1987 филипинскиот Устав овозможил постоење на автономни региони. Автономниот регион за Манандао муслиманите е единствениот муслимански регион на Филипините. Имаше обид за формирање автономен регион во Кордилера, но не успеа и се основа административен регион на Кордилера.
Локалните управи имаат ограничени даночни овластувања. Повеќето од нивните фондови доаѓаат од националните влади преку внатрешното распределување на приходи.
Кралството на Саудиска Арабија
Постојат три нивоа на локална управа во Кралството на Саудиска Арабија: градскиот совет, општинскиот совет и општина.
Градскиот совет е највисокото ниво на локална управа. Општинските совети почнаа да постојат од 2005 и е второ ниво на локална управа. Општината е трето ниво на локална управа. Во кралството постојат 178 општини. Првото се создало во Џедах за време на Османлискиот период. Секоја општина е управувана од градоначалникот на градот. Како целина општините на кралството го сочинуваат Министерството за општини и рурални работи.
Турција
Територијата на Турција е поделена во 81 провинции за административни цели. Провинциите се организирани во 7 региони за пописни цели, меѓутоа, тие не ја претставуват административната структура. Секоја провинција е поделена на изборни единици и постојат 923 изборни единици.
Албанија
Албанија има 3 нивоа на локална управа
Постојат вкупно 2980 села/општини во цела Албанија. Секоја изборна единица има свој совет кој се состои од одреден број на општини. Општините се првото ниво на локално управување и се одговорни за локалните потреби и спроведување на законот.
Бугарија
Од 1880 па наваму, бројот на територијалното управување на единици во Бугарија варирал од 7 до 26. Меѓу 1987 и 1999 административната структура се состои од 9 провинции (бугарски: области, едн. област). Новата административна структура е усвоена паралелно со децентрализација на економскиот систем. Административната структура се состои од метрополски-главен град (Софија). Сите области се именувани од истоимените градови. Провинциите се поделени во 264 општини. Општините се управувани од градоначалници кои имаат мандат од 4 години и преку директни избрани општински совети. Буgарија е високо централизирана држава, каде што националниот Совет на министри директно назначуваат регионални гувернери и сите провинции и општини зависат директно од нивните финансирања.
Хрватска
Хрватска е поделена на 20 окрузи и главен град Загреб. Загреб има истовремено углед и правен статус на округ и град. Окрузите се поделени во 127 града и 429 општини.
Чешка
Највисокото ниво на локалната управа во ешка се 13 региони (чешки: kraje, едн. kraj) и главниот град Прага. Секој регион си има свое избрано Регионално собрание (krajske zastupitelstvo) и хејтман (најчесто преведувано како хетман или “претседател”). Во Прага нивната работа се извршува преку советот и градоначалникот.
Регионите се поделени во 76 административни единици (okresy, едн. okres) што вклучуваат “статутарни градови” (без Прага, кој има специјален статус). Административните единици изгубија најмногу од нивната важност преку административната реформа. Тие останаа како територијални поделби и седишта на неколку гранки на државната администрација. Понатамошната реформа која стапи на сила од јануари 2003 создаде 204 Општини со поголема надлежност (obce s rozširenou pusobnosti; исто така obce III. stupnĕ – општини на трето ниво), неофицијално нарекувани “мали административни единици” кои најчесто ја опфаќаат администрацијата на поранешните административни управи. Некои од овие се поделени на општини со комисиска локална управа (obce s povĕřenŷm obicnim uřadem, скратено на poveřena obec, мн. Povĕřené obce; општини на второ ниво). Во 2007 границите на административните единици беа значајно променети и сега 119 општини се во рамките на различни административни единици.
Данска
За локалните владини цели, Данска е поделена во 5 региони (дански rеgioner) со нивнита најважна област на одговорност на јавни здравствени услуги. Тие се исто така одговорни за политиките за вработување, и некои региони се одговорни за јавниот превоз. Регионите не се овластени да наметнуваат нивни даноци, и тие се потпираат целосно на централното државно финансирање (околу 70%) и на финансирање од општините (околу 30%). Регионите се управувани од директно избрани совети (regionsråd). Секој се состои од 41 член.
Понатаму, регионите се поделени во 98 општини (kommuner). Изборите за општините се одржуваат на третиот четврток од ноември на секои четири години.
Естонија
Естонија е поделена во 15 окрузи (естонски: maakonnad). Секој е раководен од окружен гувернер (maavanem), кој ја претставува националната влада на регионално ниво. Гувернерите се назначени од владата, па така регионите немаат целосно самоуправување. Регионите се понатаму поделени во 227 општини (omavalitsus), и секоја општина е единица од самоуправување со нивни делегати и извршни тела.
Финска
Најважниот административен слој на локалната власт во Финска се 336 општини., кои можат да се нарекуваат градови или метрополи. Тие се одговорни за половина од јавното трошење. Трошењето е финансирано од општински данок на доход, државни субвенции и други приходи.
Како додаток на општините, постојат две средни нивоа на локална управа. Општините соработуваат со 74 подрегиони и 19 региони. Овие се управувани од членови на општините и имаат ограничени моќи. Меѓутоа, автономната провинција Аланд има директно избран регионален совет и Сами луѓето имаат полуавтономна Сами живеалиштна област (Sami Domicile Area) во Лапланд во врска со работи поврзани со јазик и култура.
Франција
Според Уставот од 1958, Франција има 3 нивоа на локална управа:
Меѓутоа, од додатоците на уставните клаузули од 1958, сега постојат специфики:
Грција
Од 1 јануари 2011, Грција се состои од 13 региони поделени во вкупен број од 325 општини и заедници. Регионите имаат нивни изгласани градоначалници и регионални совети, меѓутоа има 7 децентрализирани администрации кои се групирани во еден до три региони под раководство на генерален секретар назначен од владата. Исто така, постои и една автономна област Света Гора.
Унгарија
Унгарија е поделена на 19 окрузи. Покрај тоа, главниот град (főváros) Будимпешта е независен од која било окрузна управа.
Окрузите се поделени на 174 подрегиони (kistérségek), а Будимпешта е свој подрегион.
Постојат 23 града со окрузни права (singular megyei jogú város). Локалните власти на овие градови ги зголемија надлежностите, но овие градови припаѓаат во делот на окрузите наместо да бидат независни територијални единици.
Исланд
Општините се управувани од општински совети кое се директно гласани на секои 4 години. Големината на овие совети варира од 5 члена кај најмалите општини до 15 кај најголемите. Повеќето општини освен ептен малите најмуваат извршен управник кој може а може и да не биде член на општинскиот совет. Овие управници најлесто се поистоветени како градоначалници (bæjarstjóri / borgarstjóri) во повеќето урбани општини. Но, управници на заедниците (sveitarstjóri) се поистоветуваат во руралните или мешаните општини.
Ирска
Локалната управа во Ирска главно е заснована на структура од 29 окружни совети и 5 градски совети. Најчесто, главниот извор на финансирање е националната власт. Други извори вклучуваат камати на стопанска и индустриска сопственост, кирии за станување, наплати за услуги и позајмувања. Градот и окружните совети имаат проблеми од комбинација на недостиг на овластувања за да ги зголемат нивните даноци и постепено и постојано намалување на нивните овластувања низ периодите.
Италија
Италијанскиот Устав дефинира 3 нивоа на локална управа:
Поголемите градови, исто така, имаат дополнително ниво на локална управа наречено “Circoscrizione di Decentramento Comunale” или во некои градови ( како на пример Рим) Municipio (општина).
Латвија
Латвија е унитарна држава, моментално поделена во 110 општини (лат. Novadi) и 9 републикански градови (лат. republikas pilsētas) со нивните совети.
Лихтенштајн
Лихтенштајн е поделена на 11 општини (герм. Gemeinden – едн. Gemeinde), кои најчесто се состојат од еден град.
Ромски фолклор
Ромскиот фолклор ги опфаќа народните приказни, митовите, традициите и легендите на ромскиот народ. Ромите биле номади кога ја напуштиле Индија во средниот век. Тие мигрирале нашироко, особено во Европа. Некои легенди (особено од не-ромските народи) велат дека одредени Роми имаат пасивни психички моќи како што се емпатија, претчувство, ретрокогниција или психометрија. Други легенди вклучуваат способност за левитирање, патување со астрална проекција по пат на медитација, повикување клетви или благослови, поттикнување или канализирање духови и вештина со фрлање илузии.