cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Темпл Грандин
Детството, младоста и образованието
Грандин е родена во Бостон, семејство на Ричард Грандин и Јусташи Катлер.И дијагностицирале аутизам кога имала само две години (1950). На неа и било дијагностицирано оштетување на мозокот и присуствувала на предучилиште каде, според нејзино мислење, и предавале добри учители. Мајката на Грандин разговарала со доктор, кој предложил говорна терапија, а таа ангажирала дадилка која минувала часови играјќи со Грандин и нејзината сестра. По завршувањето на училиштето во Хемпшир кантри, интернат за талентирани деца во Ринг (Нов Хемпшир), во 1966 година, Грандин ги завршила своите додипломски студии по психологија на факултетот Френклин Пирс. Во 1970 година, магистрирала сточарство на Државниот универзитет во Аризона во 1975 година, потоа докторирача на Универзитетот во Илиноис (Urbana-Champaign). Во 1989 г. Грандин го примила почесниот докторат на Ветеринарниот колеџ во Онтарио на Универзитетот во Гелф во Онтарио (Канада) на собранието во 2012 година каде била главен говорник.
Кариера
Грандин е филозофски водач на движењето за благосостојба на животните и движењето за права на луѓето со аутизам. Двете движења ја наведуваат нејзината работа за благосостојба на животните, неврологијата и филозофијата. Таа го разбирала анксиозното чувство што доаѓа од заканите од животната средина и чувството на отфрлање и страв што и давал мотивирација да работи хумано со добитокот. Нејзината деловна мрежна страница промовира подобрување на стандардите во кланиците и сточарските фарми. Во 2004 година, таа беше наградена со Наградата Прога во категоријата „визионер“.
Една од нејзините најважни есеи е за благосостојбата на животните, во која таа претпоставува дека животните се технички сопственост на нашето општество, на кое законот конечно дава етичка заштита или права.
Азербејџанска национална библиотека
Азербејџанска национална библиотека "Мирза Фатали Ахундов" (Mirzə Fətəli Axundov adına Azərbaycan Milli Kitabxanası) — национална библиотека на Азербејџан, се наоѓа во Баку. Основана е во 1922 година. Името го носи по Мирза Фатали Ахундов, азербејџански драматург и филозоф. Националната библиотека располага со повеќе од 7 милиони книги, од најразлилни области.
Топоште
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Селиште (Ќојлија)
Селиште — археолошко наоѓалиште кај скопското село Ќојлија, Општина Петровец. Претставува населба од римско време.
Пампинг лема за регуларни јазици
Формален изказ
Ако јазикот L e регуларен тогаш постои некој број p>0 така што секој стринг w во L и за кои важи |w| ≥ p можат да се напишат во следнава форма каде што p е големината на напумпаноста:
w = xyz
кадешто низите x,y и z се такви што ги задоволуваат усливите |xy| ≤ p, |y| > 0 и xy i z е елемент на L за секој цел број i ≥ 0.
Користење на лемата
Со користење на лемата за да докажеме дека некој јазик не е регуларен, обично тоа го правиме со контрадикторност. Ако претпоставиме дека јазикот L е регуларен, тогаш пампинг лемата мора да биде точна за секоја низа во тој јазик. Со покажување дека постои барем еден елемент кој не ја поддржува лемата покажуваме дека тој јазик не е регуларен.
Со користење на лемата ќе докажеме дека јазикот L = {0n 1 : n ≥ 0} не е регуларен над азбуката Σ = {0,1}.
Да претпоставиме дека јазикот е регуларен, тогаш тој мора да биде препознаен од некој Детерминистички Конечен Автомат A кој има конечен број на состојби k. Ако A прочита k нули, тогаш треба да помине низ следнава секвенца на состојби:
Тоа се вкупно к+1 претставки кои ќе предизвикаат к+1 промена на состојбата. Бидејќи тоа се само к состојби, значи дека, автоматот мора да е повторно во некоја состојба во која претходно бил. Ова значи дека дава различни претставки за 0i и 0j автоматот ќе биде во иста состојба p.
Нека автоматот прима 1 како влез. Ако прочита i тој треба да го прифати зборот ако преткодно прочитал i0, односно да го одби ако прочитал ј0. Тоа значи дека во состојбата р автоматот не знае колку 0 прочитал, па и не може да донесе јасна одлука дали да го прифати зборот или да го одбие.
Доказ
Полесно се гледа со пример.
Автоматот го прифаќа стрингот abcbcd. Овој стринг е подолг од бројот на состојби кои ги има автоматот, повторените состојби се q1 и q2. Бидејќи подстрингот bcbc од стрингот abcbcd го носи автоматот низ премин кој започнува од состојбата q1 и завршува во состојбата q1, то доколку тој подстринг се повторува многупати како на пример во abcbcbcbcd, или ако целосно се одстрани ДКА секако ќе го прифати стрингот ad. Според правилата на лемата стрингот abcbcd е поделен на делови x кој всушност е а, y кој всушност е делот кој се повторува и z кој е bcd. (Забелешка: може да се подели и вака x=a, y=bcbc, z=d на овој начин сите услови се исполнети освен |xy| ≤ p ). Генерална верзија на pumping lemma-та за регуларните јазици
Ако јазикот L e регуларен, тогаш постои број р>0 така што за секој стринг uwv во L и |w| ≥ p може да биде напишано во формата, каде што р е големината на пумпањето.
uwv = uxyzv
со стринговите x,y, и z, така што |xy| ≤ p, |y| > 0 и uxyizv припаѓа на L за секое i ≥ 0.
Со оваа верзија може да се докаже дека многу повеќе јазици не се регуларни.
Pumping-Lemma
Знамиња во Северна и Средна Америка
Ова е галерија на знамиња во Северна и Средна Америка. Галеријата ги опфаќа независните држави на овие континенти, но и зависните самоуправувачки територии. Од практични причини знамињата на двата континента се споени во една статија.
Централна прекудунавска регија
Централна прекuдунавска регија (Közép-Dunántúl), таканаречена кралска регија, е една од седумте унгарски статистички регии. Оваа е трета регија по развиеност во Унгарија.
Географија
Овој регион обфаќа три окрузи и тоа: Центарот на регијата е градот Секешфехервар
Население
Население по региони
Уашактун
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Балдур фон Ширах
Балдур Бенедикт фон Ширах (Берлин, 9 мај 1907 — Крев, 8 август 1974), бил нацистички политичар, водач на организацијата Хитлерова младина, гаулајтер на Виена.
Валтер Функ
Валтер Емануел Функ (Walther Emanuel Funk; Данзкехмен, 18 август 1890 — 31 мај 1960) бил влијателен нацистички службеник. Валтер Функ од 1938 до 1945 година ја обавувал својата должност како министер за економија на Рајхот.
Ран живот
Роден е на 18 август 1890 година во трговско семејствво во местото Данзкехмен. Роден е како син на Волтер Функ, постариот и неговата супруга Софија (пред Урбшат). Студирал право, економија и политика на универзитетите во Берлин и Лајпциг. Во Првата светска војна се придружил на пешадијата, но бил исфрлен во 1916 година. Во 1919 година, Функ е оженил со Луиз Шмит-Зибен. По војната работел како новинар, а во 1922 година работел како уредник во престижниот весник Берлинер Берзенцајтунг.
Севернокорејски календар
Севернокорејски календар или џуче-календар — систем за одбројување на годините кој се користи во Демократска Народна Република Кореја (Северна Кореја).
Историја
Календар е воведен во 1997 година и се заснова на датата на раѓање на Ким Ил Сунг 15 април 1912 г. Оваа година се зема за џуче 1 и целиот систем започнува од таму. Не постои џуче 0. Џуче-календарот ги задржал традиционалните месеци и денови во месецот од грегоријанскиот календар. Па за да се пресмета, џуче-годината по 1912 г., едноставно се одзема 1911.
Практична употреба
Во многу случаи за употреба надвор од Кореја џуче-календарот е запишана по соодветната Грегоријанска година т.е. ''12 јуни 2007 г. (џуче 96)''. Но, повеќето ДНР-Корејски институции ја поставуваат Грегоријанската година на второ место на следниов начин 12 јуни џуче 96 (2007 г.).
Dorylinae
Dorylinae е потсемејство на мравки, со дистрибуција во Стариот и во Новиот Свет. Потсемејството Dorylinae еволуирале пред околу 74-101 милиони години. Потсемејството Dorylinae исто така поминало низ брзи адаптации за време на нивната рана историја. Во 2014 година, Брејди ги сместил претходните Dorylomorph потсемејства (Aenictinae, Aenictogitoninae, Cerapachyinae, Ecitoninae и Leptanilloidinae) во потсемејството Dorylinae.
Битолски Ејалет
Битолски Ејалет (турски: Manastır Eyaleti) – ејалет на Отоманското Царство. Постоел од 1826 до 1864 година на подрачјето на модерна Македонија, Србија, Албанија и Грција. Понекогаш, по грешка, овој ејалет се нарекува Румелиски, како што било името на многу поголем ејалет што претходно постоел.
Историја
Во 1826 година, како резултат на административната реформа на султанот Махмуд II од Румелискиот Ејалет, се одделиле Одринскиот и Солунскиот Ејалет, а самиот Румелиски Ејалет бил преобразуван во Битолски Ејалет. Истата година, главниот град на покраината бил преместен во Битола. Честопати постои забуна, погрешно се верува дека Румелискиот Ејалет продолжил да постои.
Задачата на битолскиот паша била да обезбеди османлиско владеење во централниот дел на Балканскиот Полуостров. Сепак, тоа било тешко да се направи, со оглед на постојаните востанија на Србите и Црногорците. Ситуацијата била тешка и во Албанија.
Во 1828-1829 година, североисточните области на ејалетот, особено Софија, биле окупирани за време на Руско-турската војна.
Во 1846 година, од територијата на ејалетот биле одделени во посебни провинции Видин и Ниш. Во 1864 година ејалетот бил преобразуван во Битолски Вилает.
Економија
Основата на економијата било земјоделството. На подрачјето на ејалетот работеле рудници на благородни метали и разни руди. Меѓутоа во 1830-тите и 1850-тите години ејалетот доживеале економска и социјална криза. За износот на даноците собрани во тоа време има малку информации.
Управители на ејалетот
Управители на ејалетот:
IC 304
IC 304 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 304 се споменува и како ESO 140-9, FAIR 44.
Откривање
Објектот е откриен на 1 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 304 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 304 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 13 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 43' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на IC 304 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61601.
NGC 4243
NGC 4243 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4243 се споменува и како NGC 4240, MCG -2-31-29.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4243 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4243 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4243 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39411. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 283; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5526. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1033.
Надворешни врски
NGC 4243
Бугојно
Бугојно — град и општина во централниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Среднобосанскиот кантон. Според податоците од пописот во 2013 година, Бугојно има 17.202 жители.
Географија
Бугојно се наоѓа покрај реката Врбас, на 130 километри северозападно од Сараево. На запад се наоѓа регионот Копривица. Оваа огромна шума некогаш била една од омилените места за лов на претседателот Тито.
Бугојно се наоѓа на надморска височина од околу 550 метри и е опкружен со планината Калин.
Население
Градот и општината е населен со мнозинство Бошњаци. Градот, пред војната бил со мултиетнички карактер, со речиси идентичен број на Хрвати, Бошњаци и Срби. Денес, само околу 150 Срби живеат во градот, додека околу 200 во општината. Бројот на Хрватите во општината се намалил од 16.500 до околу 4500 (2008).
Нијагарски Водопади
Нијагарски Водопади (Niagara Falls) — низа водопади кои се наоѓаат на реката Нијагара во источниот дел на Северна Америка, на границата помеѓу САД и Канада. Водопадите (француски јазик: „les Chutes du Niagara“) се состојат од три различни водопади: Потковични Водопади (познати исто како и Канадски Водопади), Американски Водопади и помалите Водопади на невестинскиот превез. Нијагарските Водопади не се многу високи, но, се мошне широки. Низ нив просечно течат околу 110.000 м3 вода секоја минута па сè до максимум од 165.000 м3 во минута. Тоа ги прави најмоќните водопади во Северна Америка и најверојатно најпознатите во светот.
Географски гледано, Нијагарските Водопади се наоѓаат на дваесет-минутно возење од американскиот град Бафало во државата Њујорк и на час и половина возење од канадскиот град Торонто. Некои извори погрешно тврдат дека низ водопадите течат просечно 330.000 кубни метри на минута или дури и повеќе. Таа бројка е точна кога станува за просечниот тек на самата река, но, голем дел од тоа се пренасочува за хидроелектрични потреби пред да стигне до водопадите. Нијагарските Водопади се прославени заради нивната убавина, но, исто претставуваат важен извор на хидроелектрична струја. Водопадите претставуваат популарна туристчка атракција скоро еден век и ова природно чудо го делат збратимените градови Нијагарски Водопади (Онтарио) и Нијагарски Водопади (Њујорк).
Извори
43.07821°N, -79.07592°W
Узбекистан
Узбекистан (узбечки: O‘zbekiston, Ўзбекистон), или официјално Република Узбекистан (O‘zbekiston Respublikasi, Ўзбекистон Республикаси) — држава во Средна Азија. Узбекистан се граничи со Казахстан на север и запад, со Киргистан и Таџикистан на исток и со Авганистан и Туркменистан на југ. Република Узбекистан е наследничка на Узбечката ССР. Узбекистан е една од туркиските држави во Азија.
Низ историјата територијата на Узбекистан била дел од неколку империи, меѓу кои Персија, Саманидската империја и Тимуридското царство. Регионот бил освоен и населен од Узбеци во раниот XVI век. Денес повеќето од узбекистанското население се Узбеци и зборуваат на узбечки јазик. Во XIX век територијата била присвоена од Руската Империја и во 1924 година станала составен дел од СССР. Узбекистан својата независност ја стекнала на 31 август 1991.
Економијата на Узбекистан се потпира на производството на стоки како памук, злато, ураниум и земен гас. Иако државата минува низ процесот на транзиција, сепак Узбекистан има контролирана економија, која често е причина за неинвестирање странски капитал во државата. По 1995 година државата забележала позитивни резултати од контролираната економија и транзиција. Узбекистанската политика за човековите права била под силна критика од меѓународните организации.
Потекло на поимот
Името „Узбекистан“ е составено од зборовите уз („свое“ на туркиските јазици), бек („господар“ на согдиски јазик) и -стан (персиски збор за „земја“). Така, името протолкувано значи „дом на слободните“ или „земја на слободните“. Од името „Узбекистан“ се изведени две придавки: „узбечки“ и „узбекистански“. Поимот „узбечки“ се користи за јазикот и народот Узбеци, додека „узбекистански“ се користи за граѓаните на Узбекистан (Узбекистанци) и сè што е поврзано со државата.
Историја
Територијата на Узбекистан е центар на многу древни цивилизации. Во VI век п.н.е. земјата на денешен Узбекистан била во составот на Персиската империја и династијата на Ахеменидите.
Во 327 п.н.е. земјата била под власта на Александар Македонски, по војната со Дариј III. Победата на Александар Македонски над персиската армија го дала крајот на владеење на династијата на Ахеменидите.
Арапите ја освоиле територијата на денешен Узбекистан во 712 година. Со доаѓањето на Арапите започнала и исламизацијата на месните народи, кои до тогаш биле приврзаници на зороастризмот. Династијата на Саманидите е првата персиска династија, која ја наметнува својата власт над територијата на денешен Узбекистан (819-1005). Големиот монголски владетел Тимур (1336-1405), роден во градот Самарканд, ја основа својата моќна империја, која ги опфаќа земјите на цела Средна Азија. Неговата држава пропаѓа во 1507 година и потпаѓа во рацете на узбечката династија на Шајбанидите.
Узбекистан бил освоен од Русите кон крајот на XIX век со победата на рускиот генерал Михаил Црнарев. Во 1884 година ги потчинуваат прво Бухарското ханство и ханството Хива, а после тоа и источните области на денешен Узбекистан, вклучително и Ташкент. Освоените територии во Средна Азија се вклучени во составот на Руската Империја и се организирани во генералгубернија Туркестан.
Со распаѓањето на СССР на 1 септември 1991 година Узбекистан ја прогласува својата независност.
Географија и клима
Узбекистан е сува држава без излез на море. Помалку од 10% од територијата е обработлива и има системи за наводнување, кои воглавно се во речните долини. На територијата на Узбекистан се наоѓа големата пустина Кизилкум и поголем дел од територијата е планинска. Највисока точка во државата е Казрет Султан, кој има 4.643 метри надморска височина. Врвот се наоѓа во близина на границата со Таџикистан. Порано врвот се нарекувал „Врв на 22 конгресс на Комунистичката партија“
Административна поделба
Узбекистан е поделен на 12 области (вилаети), една автономна република и еден независен град. Областите се поделени на окрузи.
Статистиката за областа на Ташкент ја вклучува статистиката за градот Ташкент.
Стопанство
Без излез на море, Узбекистан е вториот извозник на памук во светот. Основно производство е златото.
Русалија (Ќојлија)
Русалија — археолошко наоѓалиште кај скопското село Ќојлија, Општина Петровец. Претставува некропола од римско време.
На 1 км северно од наоѓалиштето Селиште, при обработувањето на земјата, во 1974 г. се откриени повеќе гробови од масивни камени плочи.
Афонсо Гонсалвес Балдаја
Првата експедиција
Во 1434 (или 1433) еден од домаќините на принцот Хенри, Гил Еанес, отплови покрај Кејп Бојадор, физичката и психолошката бариера што европските морнари долго време ја сметаа за не плус ултра на навигацијата. Во следното патување во 1435 година, Хенри го испратил Еанес повторно, овој пат придружуван од втор брод, баринел под команда на Афонсо Гончалвес Балдаја, со инструкции да го истражи брегот надвор од Бојадор.
Има малку информации за баринелот, освен тоа дека тој бил нов брод со длабоко труп, со две јарболи со едра и весла, поголем од барката со еден јарбол на Еанес и се вели дека е специјално дизајниран за истражување на крајбрежјето (и затоа можеби веќе имал задоцнето едро во јарболот на мизен). За разлика од Еанес, нема индикации дека Балдаја имала некое претходно поморско искуство.
Еанес и Балдаја пловеа на југ до Ангра дос Руивос (Заливот гранат), именуван по гребените на морето Робин ( ruivo ) најдоа таму), околу 50 лиги (250 км) јужно од Кејп Бојадор. Пловејќи првенствено по главно напуштениот брег на Западна Сахара, Еанес и Балдаја видоа некои траги од човечко присуство - стапалки од луѓе и камили - но никој не наиде на оваа експедиција.
Втора експедиција
Закотвувајќи се во Ангра дос Кавалос (околу Поинт Елбоу), експедицијата на Балдаја забележала родна забава на далечина и испратила забава по неа, но безуспешно. Продолжувајќи кон југ, Балдаја откри крајбрежен влез кој го нарече Рио до Оро (околу модерната Дахла, Западна Сахара), замислувајќи дека тоа е устието на легендарната „Златна река“ за која зборуваат транс-сахарските трговци (веројатно упатување на Сенегал Река, која допирала длабоко во империјата Мали).
Додека беше закотвен во Рио до Оро, екипажот на Балдаја застана за да ги лови монахот фоки кои се натоварија на тој дел од брегот, натоварувајќи го бродот со товар од фоки и масло.
Оттаму, Балдаја притисна уште на југ, преминувајќи го Тропикот на Ракот (веројатно првиот премин на таа географска широчина од страна на Европеец) и стигна до Педра да Гале ( Точка Гала, карпест остров во облик на галија кај Кејп Барбас ). Не најде ништо таму освен некои напуштени рибарски мрежи, Балдаја се врати назад. Севкупно, Балдаја пловел околу 125 милји јужно од минатогодишната најоддалечена точка.
Разочаран од реткиот брег што го пријави Балдаја, принцот Хенри не испрати друга експедиција во следните неколку години. Дури во 1441 година Хенри конечно се надоврзал на тоа и испратил два брода, прототипови на новата каравел со лансирање - еден под Антао Гончалвес за да се врати во Рио до Оро за да преземе уште еден лов на фоки, а друг под Нуно Тристао, истражувајте надвор од најоддалечената точка на Балдаја, Педра да Гале.
Подоцнежните години: Порто, Азори
Откако Балдаја се врати во Португалија, малку повеќе се слуша за него. Знаеме дека на барање на принцот Хенри, Балдаја беше назначен од страна на кралот Едвард од Португалија на функцијата алмоксарифе (царински инкасатор) во градот Порто. Имаме потврда дека тој продолжува да ја држи таа позиција дури на 13 октомври 1442 година. За неговиот наследник на таа позиција слушаме дури во 1451 година.
Обично се претпоставува дека Афонсо Гончалвес Балдаја, Хенриканскиот истражувач, е една иста личност како Афонсо Гончалвес де Антона Балдаја, азорски колонист, иако нема документи што го потврдуваат тоа. Последната Балдаја се појавила околу 1450 година во врска со фламанскиот колонист Јаков од Бриж, кој ја навел неодамна вдовицата Балдаја да се пресели на островите Азорски, како еден од почетните доселеници на островот Терсеира. Балдаја подигна резиденција и капела во Ангра до Хероисмо. Во 1474 година, Балдаја се повлекол во Вила да Праја и ги донирал своите земјишта Ангра на Францисканскиот ред. Неговата куќа ќе служи како францисканска поглавја, а подоцна и лицеј, додека неговата капела ќе биде зголемена за да стане црквата Носа Сенхора да Гуја. Колонистот Балдаја починал во 1481 година. Потомците на Балдаја ќе продолжат како истакнати личности во азорското општество.
Афонсо Гончалвес Балдаја е еден од навигаторите прикажан во Падрао дос Дескобриментос (Споменик на португалските откритија) од 1960 година во Лисабон.
Вака
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Васко Попа
Васко Попа (Гребенац, 29 јуни 1922 — Белград, 5 јануари 1991) бил српски поет.
Животопис
Васко Попа е роден во селото Гребенац, во близината на Бела Црква, Банат, во 1922 година. Од 1927 до 1940 година, учел основно училиште и гиманзија во Вршац. Студирал француска, германска и југословенска книжевност, со прекини во периодот 1940-1949 година, и тоа на повеќе места: Белград, Букурешт и Виена. Во 1949 година дипломирал на Филозофскиот факултет при Универзитетот во Белград. Во 1955 година, кога се појавило списанието „Дело“, Попа бил еден од неговите уредници. Истата година, првпат го посетил Париз, а подоцна повеќе пати патувал во Париз, низ Средна Европа и во словенските земји. Во 1958 година ги посетил Грција и манастирот Хиландар.
Творештво
Врз основа на стиховите на Попа се компонирани неколку музички дела: 13 кроки за 13 изведувачи со наслов „Список“ (српски: Списак), дело на Душан Радиќ од 1952 година; истиот композитор во 1955 година го компонирал мелодрамот за рецитатор и за клавир, „Предели“; една година подоцна, Радиќ ги компонирал песните за женски хор и два клавира „Опседната ведрина“ (српски: Опседнута ведрина); а во 1957 година и кантатата „Ќеле-Кула“ (српски: Ћеле-Кула); додека во 1958 година, Милко Келемен го компонирал циклусот за баритон и гудачи, „Игри“ (српски: Игре).
Поетските циклуси на Попа
Една од основните обележја на поезијата на Попа е приврзаноста кон поетските циклуси. Цикличната организација на неговите песни претставува крупен чекор кон остварувањето на големите облици, но без враќање кон класицистичките сфаќања. Неговите поетски циклуси не се само збирови на песни со заеднички наслови, туку неговата поезија го има предвид цикличниот план уште од самиот зачеток. Со помош на поетските циклуси, тој успева органски да ја надрасте индивидуалноста на одделните песни, а карактерот на секоја песна е условен од присуството на песната пред и по неа. Така, уште за време на пишувањето, песната станува дел од целината.
Наклонетоста на Попа кон поетските циклуси се забележуав уште во неговата прва збирка „Кора“, која содржи четири циклуси песни. Од нив, особено се истакнува циклусот „Список“ (српски: Списак), кој ги открива основните точки во развојот на творештвото на Попа, сите негови формални и содржински одлики и кој долго време бил синоним на неговата поезија. Циклусот наликува на наивна детска сликовница посветена на домашните животни, растенијата и секојдневните неважни предмети, но во него поетот ги открива прашањата за животот и смртта, за односот меѓу личноста и универзумот, за вечноста и минливоста и за смислата на човечкото постоење. Објектите на овие песни — мали, секојдневни суштества и предмети — стануваат центри на една мала, но исклучителна поетска космогонија. Објектите на овие песни постојат одделно, без меѓусебни допири, дури и без можност за комуникација. Тие живеат за себе и смислата на своето постоење ја наоѓаат внатре во себе. Тие можат да бидат уништени, до јадрото на нивното постоење можат да допрат само тие самите. Од тоа јадро нема излегување, зашто однадвор доаѓаат само навреди („Глуварче“, „Костен“), смртни закани („Свиња“, „Кокошка“) и несигурност („Повит“, „Виолина“), а постоењето е можно само низ одбраната од надворешните сили („Кактус“).
Расчекорот меѓу внатрешниот живот на единката и нејзиното окружување е присутен уште во раните песни на Попа кои се дел од циклусот „Далеку во нас“ (1943-1944). Како краен заклучок за неможноста од доближување на внатрешниот и надворешниот свет служи стихот „Воздухот е непробоен“. Оттука, единственото можно патување е кон средиштето на нашето битие, кон длабочините на нашата личност и кон откривањето на загатката на нашето постоење. Притоа, крајната цел на сите напори е затворањето на кругот, т.е. постигнувањето на затворено совршенство. На истата линија се наоѓаат и погледите искажани во циклусот „Опсадена ведрина“ (српски: Опседнута ведрина). Така, во песната „Разговор“, симболот на кругот служи како синоним на целоста на единката и на нејзината интегралност. Кругот е заштита од надворешните сили, знак на безбедност и на делимитација. Истовремено, неговата затворена рамномерна патека околу невидливото средиште значи патување во себеси — постојаност на целта. Неговиот облик е одбрана од надворешниот хаос и доказ за сопствената независност и неповредливост. Во циклусот „Внатрешна месечина“, дури и светлината претставува затворено егзистирање, небесните тела потпаѓаат под ударот на барањата на оваа партикуларизација, а бесконечноста на светот не се отворакон надворешноста, туку кон внатрешноста на кругот.
Во циклусот песни „Предели“, амбиентот го сочинуваат секојдневните предели кои наеднаш се лишени од присуството на луѓето. На тој начин, овие глетки на еден интимен микрокосмос прераснуваат во страшни метафизички пејзажи, опустошени од некаква невидена катаклизма. Отуѓеноста и празнината се присутни и во циклусот „Коска на коската“ (српски: Кост кости) во кој се опишани црнохуморните авантури на коските ои, ослободени од месото, ја играат својата стравотна игра на работ на исчезнувањето, докажувајќи ја невозможноста на егзистирањето во празнината, во полната изолација во која не постојат човечките мерки на нештата. Во циклусот „Проѕевка надсите проѕевки“ (српски: Зев над зевовима) сè се одвива под семожниот знак на огромната, бесконечна проѕевка на апсурдот и бесмислата. Тука, еден затворен космос ја покажува својата напразност низ ограниченоста на дејствата што се случуваат во него: тука делата се движат отуѓени од своите творци, а предметите се избегани од луѓето и претставуваат осамени тела во космосот на празнината и безнадежноста. Во циклусот „Белутрак“, цврстата затвореност на каменот е знак на неговата завршеност, интегралност и самостојност, но сепак, тој бара авантури и копнее за промена. Тој не може да ја промени својата природа, но постојано е незадоволен од непроменливиот ред на нештата и постојано се наоѓа во внатрешна авантура, барајќи ја смислата на своето постоење. И постапките на јунаците од циклусот „Игри“ како да се водени од желбата за разбивање на воспоставениот круг на егзистенцијата: непостоење — живот —непостоење. На крајот на овие фантасмагорични игри, играчите гинат: за да влезат во играта, тие го вложуваат својот живот како единствената своја вредност. Сите влегуваат во играта со јасен ризик, иако целта на играта не се гледа, зашто од играта не се добива ништо, туку нејзиниот крај обично е и крај на играчот. И покрај тоа што во овој циклус присуствуваме на решавањето на суштинските прашања на егзистенцијата, во ставовите на Попа нема никаква патетика. Врз стиховите за подвизите на играчите во циклусот „Игри“ постојано лежи ироничната насмевка на поетот-набљудувач. Всушност, ставот на Попа е смеса на скепса и оптимизам, предизвикување на судбината, еден хуморен инает.
Значење и влијание
Уште со првиот циклус песни (1951) и со првата поетска збирка (1953), Попа предизвикал голема врева во југословенските книжевни кругови. Тогашните противници на послободните струења го обвинувале за неразбирливост, бесмисленост и за внесување тужи идеи и ставови, а неговото име биле изговарано како анатема. Истовремено, уште од самиот почеток, Попа стекнал бројни обожаватели, бранители и следбеници. Сепак, било потребно да поминат години за да стане јасно дека се работи за автентичен поет чии дела не само што претставувале новина, туку и се одликувале со длабока и мудра порака. Денес, Попа се смета за еден од најголемите српски поети. Напишана со современ јазик во кој се препознаваат мелодичноста и метафоричноста на народните умотворби, со слободен и ритмички извонредно организиран стих, елиптична и идиоматска во изразот, лексички многу богата, поезијата на Васко Попа му гради траен споменик на човечкиот дух, иако секогаш се движи по самата граница на нихилизмот. И Влада Урошевиќ смета дека поезијата на Попа била еден од најзабележителните мигови во вресвртот на југословенската книжевност на почетокот на 1950-тите и претставува една од највозбудливите творешки авантури во српската поезија по Втората светска војна.
Српскиот поет Бранко Миљковиќ има напишано песна со наслов „Вовед во игри“, која е посветена на Васко Попа. Исто така, и песната „Вршачка елегија“ на полскиот поет Тадеуш Ружевич е посветена на Попа.
Список на државни водачи во 434 година
Ова е список на државни водачи во 34 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2022 - ОФЦ
Океанскиот дел од квалификациите за Светското првенство на ФИФА 2022 делувале како квалификации за Светското првенство на ФИФА 2022, што се одржало во Катар, за државните репрезентации кои се членки на Фудбалска конфедерација на Океанија (ОФЦ). Вкупно 0,5 слободни места биле достапни за тимовите на ОФЦ на завршниот турнир, односно едно место во плеј-офот меѓу конфедерациите.
Поради пандемијата на КОВИД-19 во Океанија, квалификациите се одржале како централизиран турнир во Катар од 17 до 30 март 2022 година.
Формат
Во ноември 2021 година, ОФЦ го потврдил форматот за квалификациите како одговор на пандемијата КОВИД-19. Квалификациската фаза требало да биде еден натпревар на 13 март 2022 година помеѓу двете најниско рангирани нации учеснички на ОФЦ на Светската ранг листа на ФИФА, при што победникот ќе напредувал во групната фаза, но Тонга се повлекла од квалификацискиот натпревар предизвикувајќи Куковите Острови автоматски да влезат групната фаза. Потоа, осум преостанати тимови биле извлечени во две групи од по четири, играјќи по еден натпревар едни против други. Двете првопласирани селекции од секоја група се пласирале во нокаут фазата со еден натпревар. Конечниот победник се пласирал во меѓуконфедерацискиот плеј-оф.
Пријавени тимови
На 28 јули 2020 година, ОФЦ потврдила дека квалификациите ќе ги вклучат сите единаесет тимови на ОФЦ. На 29 ноември 2021 година, датумот на извлекувањето на групната фаза, ФИФА објавила дека девет од единаесетте репрезентации поврзани со ФИФА од ОФЦ ќе влезат во квалификациите, бидејќи Американска Самоа и Самоа се повлекле. На 29 јануари 2022 година, два месеци по ждрепката во групната фаза, но два месеци пред да започне натпреварувањето, Тонга исто така се повлекла поради ерупцијата и цунамито Хунга Тонга–Хунга Хаапаи во 2022 година. На 19 март 2022 година, Вануату се повлекле откако турнирот започнал поради мнозинството играчи кои биле позитивни на КОВИД-19. На 23 март 2022 година, Куковите Острови исто така се повлекле по почетокот на турнирот поради позитивни тестови на играчи за КОВИД-19. П Се повлекле по еден натпревар
Распоред
Квалификациите првично се очекувале да започнат во септември 2020 година, но многу меѓународни натпревари закажани во прозорецот на ФИФА во тој месец биле откажани во јуни 2020 година поради пандемијата на КОВИД-19, додека плеј-офот меѓу конфедерациите исто така бил преместен од март до јуни 2022 година.
Во ноември 2020 година, ОФЦ објавила дополнително одложување на квалификацискиот процес до јуни 2021 година.
Во март 2021 година, конфедерацијата објавила дека ниту оваа временска рамка нема да биде остварлива, наведувајќи ја потенцијалната опција за организирање натпревари во јануари 2022 година, задржувајќи ги датумите на Меѓународниот календар на натпревари на ФИФА во март достапни за подготвителни натпревари пред плеј-офот меѓу конфедерациите во јуни. Фиџи и Нова Каледонија биле предложени како можни места за одигрување на натпреварите.
До септември 2021, континуираните одложувања значеле дека ОФЦ „не се во можност да организираат квалификациски натпревари во регионот на Океанија“ и како алтернатива, тие побарале одобрување од ФИФА за квалификациите да се одржат во Катар во март 2022 година. Ова било потврдено од ФИФА на 29 ноември 2021 година.
Стадиони
Натпреварите се играле на две локации во градот Доха.
Квалификациски натпревар
Требало да се одржи квалификациски натпревар помеѓу двете најслабо рангирани селекции (Тонга и Куковите Острови) за да се одреди осмата екипа што ќе се натпреварува во групната фаза. Натпреварот бил откажан откако Тонга се повлекла поради ефектите од ерупцијата и цунамито Хунга Тонга–Хунга Хаапаи во 2022 година; Куковите острови се пласирале во групната фаза.
Групна фаза
Седумте највисоко рангирани екипи на ОФЦ кои влегле во натпреварувањето се пласирале дирекно во групната фаза заедно со победникот од квалификацискиот натпревар. Тимовите биле поделени во две групи, од кои секоја имала по четири екипи. Секој тим играл со секој друг тим во својата група еднаш, а победниците и второпласираните од секоја група се пласирале во полуфиналето.
Ждрепка
Извлекувањето на групната фаза било одржано во Цирих, Швајцарија на 29 ноември 2021 година, 21:00 часот по средноевропско време. Во моментот на ждрепката не бил познат идентитетот на победникот на квалификацискиот натпревар. Ждрепката започнала со садот 2 и завршил со садот 1, при што тимовите биле распоредени во групите последователно (прво А, потоа Б). Првите две извлечени репрезентации биле доделени на позицијата 4, следните две биле доделени на позицијата 3, а последните две на позицијата 2. Двете највисоко рангирани екипи, Нов Зеланд и Соломонските Острови, биле доделени на позициите А1 и Б1, и затоа не биле извлечени во истата група. Од ждрепката биле извлечени следните групи:
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, ако натпреварот во предвиденото време заврши нерешено, ќе се игра дополнително време (двапати од по 15 минути), а доколку и понатаму е нерешено ќе следува и изведување пенали за да се одреди победникот.
Меѓуконфедерациски плеј-оф
Плеј-офот меѓу конфедерациите бил одреден со ждрепката одржана на 26 ноември 2021 година. Победникот од ОФЦ бил извлечен против четвртопласираната екипа од третото коло на КОНКАКАФ квалификациите. Плеј-офот се одиграл како еден натпревар во Катар на 14 јуни 2022 година.
NGC 420
NGC 420 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 420 се споменува и како UGC 752, MCG 5-3-83, CGCG 501-127, CGCG 502-3.
Откривање
Објектот е откриен на 12 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 420 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 420 има привидни димензии од 2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 12 м 9,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 7' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 420 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4320. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2295. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Перси Фосет
Перси Харисон Фосет (18 август 1867 година – за време или по 1925 година) бил британски географ, артилериски офицер, картограф, археолог и истражувач на Јужна Америка. Фосет исчезна во 1925 година (заедно со неговиот најстар син Џек и еден од пријателите на Џек, Рали Римел) за време на експедицијата за да се најде „ З “ - неговото име за антички изгубен град за кој тој и другите веруваа дека постои во џунглите во Бразил.
Раниот живот
Перси Фосет е роден на 18 август 1867 година во Торки, Девон, Англија, во семејството на Едвард Бојд Фосет и Мајра Елизабет (родено Макдугал). Фосет го доби своето рано образование на Комерцијалниот колеџ Њутн Абот, заедно со спортистот и новинар Бертрам Флечер Робинсон. Таткото на Фосет, кој е роден во Индија, бил член на Кралското географско друштво (RGS), додека неговиот постар брат, Едвард Даглас Фосет (1866–1960), бил планинар, источен окултист и автор на филозофски книги и популарни авантуристички романи.
Фосет присуствувал на Кралската воена академија, Вулвич како кадет и бил назначен како поручник на Кралската артилерија на 24 јули 1886 година. Истата година, Фосет ја запознал својата идна сопруга, Нина Агнес Патерсон, со која се оженил во 1901 година и имал два сина, Џек (1903-?1925) и Брајан (1906-1984) и една ќерка, Џоан (1910-2005). На 13 јануари 1896 година, тој бил назначен за аѓутант на артилериските доброволци на 1. Корнвол (војводата од Корнвол), и бил унапреден во капетан на 15 јуни 1897 година. Подоцна служел во Хонгконг, Малта и Тринкомале, Цејлон.
Фосет се приклучил на RGS во 1901 година, со цел да студира геодет и изработка на карти. Подоцна, тој работел за британската тајна служба во Северна Африка додека го следел занаетот на геодет. Служел за воената канцеларија на островот Спајк во округот Корк од 1903 до 1906 година, каде што бил унапреден во мајор на 11 јануари 1905 година. Тој станал пријател со авторите Сер Хенри Рајдер Хагард и Сер Артур Конан Дојл; вториот ги користеше Амазонските теренски извештаи на Фосет како инспирација за неговиот роман „Изгубениот свет“.
Рани експедиции
Првата експедиција на Фосет во Јужна Америка била во 1906 година (тој бил испратен на служба таму на 2 мај) кога на 39-годишна возраст отпатувал во Бразил за да мапира област на џунгла на границата со Бразил и Боливија по налог на Кралско географско друштво. На Друштвото му беше наложено да ја мапира областа како трета страна непристрасна од локалните национални интереси. Тој пристигнал во Ла Паз, Боливија, во јуни. Додека бил на експедицијата во 1907 година, Фосет тврдел дека видел и застрелал 62 ft долга џиновска анаконда, тврдење за кое беше исмеан од научниците. Тој пријавил и други мистериозни животни непознати за зоологијата, како што е мало куче слично на мачка со големина на лисичар, за кое тврдел дека го видел двапати, и џиновскиот пајак Апазаука за кој се вели дека отрул голем број локални жители.
Фосет направил седум експедиции помеѓу 1906 и 1924 година. Тој бил претежно пријателски со месното население преку подароци, трпение и љубезно однесување. Во 1908 година, тој го следел изворот на Рио Верде (Бразил) и во 1910 година патувал до реката Хит (на границата меѓу Перу и Боливија) за да го најде изворот, откако се повлекол од британската армија на 19 јануари. Во 1911 година, Фосет уште еднаш ги напуштил својот дом и семејството за да се врати во Амазон и да нацрта стотици милји неистражена џунгла, придружуван од неговиот доверлив, долгогодишен придружник во истражување, Хенри Костин, и биологот и поларен истражувач Џејмс Мареј. Тој, исто така, развил теорија дека урнатините на античкиот град, кој го нарекол „З“, лежат скриени во џунглата.
По експедиција во 1913 година, тој наводно тврдел дека видел кучиња со двоен нос. Овие можеби биле песови со тигар од Андите со двоносен нос.
Врз основа на документарното истражување, Фосет до 1914 година формулирал идеи за „изгубениот град“ што го нарекол „З“ ( Зед ) некаде во регионот Мато Гросо во Бразил. Тој теоретизирал дека некогаш постоела сложена цивилизација во регионот на Амазон и дека можеби преживеале изолирани урнатини. Фосет, исто така, пронашол документ познат како Ракопис 512, напишан по истражувањата направени во сертото на државата Баија и сместен во Националната библиотека во Рио де Жанеиро. Се верува дека е од португалскиот бандирант, кој напишал дека во 1753 година открил урнатини на антички град кој содржел сводови, статуа и храм со хиероглифи ; градот е опишан во многу детали без да се обезбеди одредена локација. Овој град стана секундарна дестинација за Фосет, по „З“. (Види ја сопствената книга на Фосет Истражување Фосет.)
По војната, Фосет се вратил во Бразил за да го проучувал локалниот див свет и археологијата. Во 1920 година, тој направил соло обид да го бара „Z“, но го заврши откако страдаше од треска и го застрела своето чопор.
Завршна експедиција
Во 1924 година, со финансирање од група финансиери со седиште во Лондон, позната како „Ракавица“, Фосет се вратил во Бразил со својот најстар син Џек и најдобриот и долгогодишен пријател на Џек, Рали Римел, за истражувачка експедиција да го пронајде „З. “. Фосет остави инструкции дека ако експедицијата не се врати, не треба да се испрати спасувачка експедиција за спасувачите да ја доживеат неговата судбина.
На 20 април 1925 година, неговата последна експедиција заминал од Кујаба. Покрај неговите двајца главни придружници, Фосет бил придружуван од двајца бразилски работници, два коња, осум мазги и еден пар кучиња. Последната комуникација од експедицијата бил на 29 мај 1925 година, кога Фосет напиша, во писмо до неговата сопруга доставено од роден тркач, дека бил подготвен да оди на неистражена територија само со Џек и Рали. Бил објавено дека ја преминувале Горна Ксингу, југоисточна притока на реката Амазон. Последното писмо, напишано од кампот на мртвите коњи, ја дал нивната локација и генерално била оптимистичко.