cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бенгалски тигар
Особености
Во минатото се сметало дека бенгалскиот тигар е вториот најголем подвид на тигар по сибирскиот, сепак, неодамнешните истражувања покажале дека е можно бенгалскиот да е најголем подвид. Должината на мажјаците изнесува од 270-310 сантиметри, а на женките е помеѓу 240 и 265 сантиметри. Опашката им е долга 85-110 сантиметри, а висината до рамениците е околу 90-110 см. Просечната тежина изнесува 221,2 килограми кај мажјаците, и 139,7 килограми кај женките. Единките што живеат во северните делови на Индија и Непал се потешки од просекот: измерени се 235 килограми кај мажјаците и 140 кг кај женките. Официјално, најтешкиот бенгалски тигар тежел 258,6 килограми и бил убиен во северна Индија во 1938 година. Сепак, на најтешкиот мажјак со непотврдено мерење му биле измерени 270 килограми. Овој тигар бил фатен и означен од научник во Непал во 1984 година. Бенгалскиот тигар со најголеми измерени димензии бил уловен од страна на Аркибалд Дунбар Брандер, и бил долг 221 сантиметар, имал висина до рамениците од 109 сантиметри, обем на градите од 150 сантиметри и опашка долга само 81 сантиметар (се претпоставува дека дел од опшаката му е скинат за време на борба). Оваа единка не била измерена, но со пресметки се проценува дека тежела не помалку од 270 килограми. Според Гинис, најтешкиот тигар бил мажјак уловен во 1967 година, кој бил долг 322 сантиметри и тежел 388,7 килограми. Оваа единка била уловена во северниот дел на Индија од страна на Давид Хасингер, и во моментот е дел од изложбата на Институтот Смитсониан. На почетоток на 20 век, се појавиле неколку пријави за мажјаци кои биле долги 3,6 метри, сепак не постојат точни научни докази и најверојатно овие димензии се основаат на мерење и на облините на телото (не директна линија од главата до коренот на опашката). Тигрите можат да живеат и на ниски температури, бидејќи нивното крно ги штити од сурово време. Крзното е жолто до светлопортокалово, а пругите се темнокафени или црни. Стомакот е со бела боја, а опашката е бела со црни прстени. Мутација на бенгалскиот подвид се и белите тигри кои имаат темнокафени или црвеникаво-кафеави пруги на бела позадина, а некои се и сосема бели. Црните тигри имаат жолто-кафеави, жолти или бели пруги на црна позадина. Кожа на црн тигар долга 259 сантиметри, е изложена во Националниот Природонаучен музеј во Њу Делхи. Постојат пријави за црни тигри без пруги меѓутоа ова никогаш не било докажано.
Генетски маркери
Бенгалските тигри се дефинирани со три посебни митохондриални нуклеотидни положби и 12 уникатни микросателитски алели. Моделот на генетската варијација кај бенгалските тигри одговара со претпоставката дека овие тигри дошле во Индија пред околу 12 000 години. Оваа историја за тигрите на индискиот потконтинент е во согласност со непронаоѓањето на фосили на тигри во Индија од времето пред доцниот плеистоцен, и отсуството на тигри во Шри Ланка, која се одвоила од континентот по зголемувањето на нивото на морињата за време на раниот холоцен. Сепак, неодамнешно истражување класифицирало како тигри два независни фосила од локации во Шри Ланка, од кои едниот датира од пред 16 500 години.
Исхрана
Бенгалските тигри се класифицирани како строги месојади, што значи дека се хранат исклучиво со месо. Бенгалските тигри се хранат со голем број различни животни кои ги среќаваме во нивните живеалишта како елен (самбар, читал, мунџак), дива свиња, водно бафало, гаур, антилопа нилгаи, а повремено и други копитари како Nilgiritragus hylocrius, јарци и такин. Забележани се и тигри кои ловат мал плен како мајмуни, зајци, птици и бодликави прасиња. Сепак најголем дел од исхраната на тигрите отпаѓа на големи и средноголеми копитари. Бенгалските тигри понекогаш убиваат и други грабливци како леопарди, волци, чакали, лисици, крокодили, азиски црни мечки, тромави мечки и азиски диви кучиња – животни кои нормално не се дел од пленот на тигарот. Возрасните слонови и носорози се премногу големи за да бидат убивани од тигрите, но сепак регистрирани се неколку вакви случаи: познатиот индиски ловец и биолог Џим Корбет опишал инцидент каде два тигри успеале да убијат возрасен слон мажјак. Поради навлегувањето на човечките населби на териториите на кои живеат бенгласките тигри, овие големи мачки повремено напаѓаат и добиток, а доколку се стари или повредени се случува да нападнат и луѓе. Начинот на лов на тигрите и пристапноста до плен, ги условува да бидат животни кои се хранат во стил на „прејадување или глад“. Тигрите кога има плен се прејадуваат конзумирајќи 18-20 килограми месо одеднаш, а потоа доколу не успеат да уловат ништо, не јадат и неколку дена. Бенгалските тигри ги напаѓаат ранливите единки, најчесто последното животно во стадото, потоа го убиваат и го носат на безбедно место каде го јадат.
Размножување
Парењето може да се одвива во било кој период од годината, но сепак најчесто е помеѓу ноември и април. Женките достигнуваат зрелост на 3-4 годишна возраст, а мажјаците на возраст од околу 4 години. По носењето кое трае 103 дена, женката носи на свет 2-5 младенчиња. Новородените тигри се слепи и тежат околу еден килограм. Мајката ги храни со млеко 6-8 недели а потоа тие почнуваат да јадат месо. Младенчињата остануваат до мајката околу година и пол а потоа почнуваат сами да си ловат плен.
Ловокрадство
Владата на Индија и Индиското друштво за заштита на дивиот свет (Wildlife Protection Society of India - WPSI) работат на апсење на ловокрадците и трговците со делови од тигри. WPSI ги истражува сите случаи на запленување на делови од тигри или на неприродна смрт кај овие животни. До денес оваа организација ги има регистрирано следниве случаи (податоците се добиени од [WILDLIFE PROTECTION SOCIETY OF INDIA. Tiger Poaching Statistics of India 2007] : WPSI има и податоци за голем број на тигри кои се „пронајдени мртви“. Без потврда дека се работи за ловокрадство, овие случаи не се вклучени во бројките кои се презентирани во табелата. Големата побарувачка на коските на тигрите кои се употребуваат во традиционалната кинеска медицина, како и меѓународната трговија со крзното од овие животни, продолжуваат да бидат главните причини за ловокрадството во Индија.
Популација
Денешната популација на бенгалски тигри во дивината на индискиот потконтинент се проценува на 1300-1500 единки. Од овие, 1411 живеат во Индија, а околу 280 единки во Бангладеш, најмногу во Сундербанс. За време на последниот век, бројноста на тигрите е драстично намалена. Од осум подвидови кои постоеле во 1900-тите, денес три од нив се изумрени, а изгубени се и над 90% од дивите тигри. Во минатото, пребројувањето на тигрите во Индија се правело со собирање отисоци од шепите (најчесто левата задна нога) во одреден временски период. Потоа овие отисоци биле анализирани за да се добие бројот на тигри. Овој метод долго бил критикуван од научниците како лесно подложен на грешки. Денес се користи специјален софтвер PUGMARK 1.0м кој исто така се темели на теоријата дека секој тигар остава карактеристични отисоци. Од секоја трага се прават дигитални фотографии на отисоците, се земаат мерки на должината на чекорите, начинот на движењето и GPS локација. Потоа, овие податоци се внесуваат во компјутер и преку статистички анализи се создава „профил“ на секој тигар. Популацијата на тигрите во Индија е намалена од 1642 во 1990-тите на нешто над 1400 од 2002 до 2008. Оттогаш, индиската влада преземала неколку мерки за да се намали уништувањето на природното живеалиште на овие животни. Од јуни 2009 година, бенгалски тигри има во 37 резервати на териториите на 17 индиски држави. Уништувањето на природното живеалиште и прекумерниот лов се најсериозната закана за преживувањето на овој вид. Ловокрадците убиваат тигри не само поради нивното крзно, туку и поради други делови од телото кои се користат во традиционалната источно азиска медицина.
Генетско загадување кај дивите бенгалски тигри
Во јули 1976 година, зоолошката градина Твикрос од Англија, донирала тигрица бенгалски тигар кој бил пуштен во Националниот парк Дудва во Индија, со цел да се докаже дека тигрите чувани во заробеништво можат успешно да се прилагодат на живот во дивина. Во 1990-тите, во овој национален парк се појавиле тигри со одлики на сибирскиот подвид : дебело крзно, широка глава и бели пруги. Благодарение на современите технологии, докажано е дека гени од сибирски тигар го „загадиле“ генетскиот код на претходно чистокрвниот бенгалскиот тигар од Дудва. Подоцна се дознало дека зоолошката градина Твикрос не чувала податоци од програмите за разможување, и поради тоа на Индија и бил даден хибрид од сибирски и бенгалски тигар. Иако популацијата во овој индиски национален парк изнесува само 1 процент од вкупната популација, се стравува декае можно ова генетско загадување да се прошири и на другите популации со што би можело да се загрози и постоењето на бенгалскиот тигар како посебен подвид.
NGC 2107
NGC 2107 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Семејна среќа
Семејна среќа (руски: Семейное счастие) е новела од 1859 година напишана од Лав Толстој, за прв пат објавена во Руски весник.
NGC 2107
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2107 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m. NGC 2107 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,1'.
Семејна среќа
Содржина
Приказната се однесува на љубовта и бракот на младата девојка Маша (17 години) и многу постариот Сергеј Михајлич (36), стар семеен пријател. Приказната ја раскажува Маша. По додворувањето под превезот на семејно пријателство, Маша чувствува дека љубовта кон Сергеј расте до степен на неиздржливост. Не можејќи повеќе да ги крие чувствата, му искажува љубов на Сергеј Михајлич, и открива дека и тој е силно заљубен во неа. Се колебал да ѝ го каже тоа поради стравот дека разликата во годините меѓу нив може да биде пречка за младата Маша. Возбудени и страствено среќни, двајцата се свршуваат. По венчавката, се селат во домот на Михајлич. И двајцата припаѓаат на руската висока класа. Набрзо, на Маша ѝ здосадува мирниот и тивок живот на имотот, и покрај меѓусебното разбирање и силната љубов меѓу сопружниците. За да ги надминат проблемите и анксиозноста, решаваат да поминат неколку недели во Санкт Петербург. Сергеј Михајлич ја носи Маша на аристократски бал. Тој го мрази „општеството“, но таа е маѓепсана од него. Одат пак, и пак. Маша станува редовна на баловите, мила им е на грофиците и принцовите, со нејзиниот рурален шарм и убавината. Сергеј Михајлич, прво задоволен од ентузијазмот на општеството во Петербург за неговата сопруга, почнува да му смета нејзината страст за „општеството“; но не сака да ѝ каже на Маша. Сергеј Михајлич мисли дека неговата млада сопруга сама ќе ја открие вистината за шуплината и грдоста на „општеството“. Но, таа е заслепена од овој свет, а тој конечно ги губи нервите и почнуваат расправија за разликите во нивните погледи. Сметаат дека конфликтот не може да се реши со некаков договор. И двајцата се шокирани и потресени што нивната силна љубов одеднаш е доведена во прашање. Нешто се смени. Поради горделивост и двајцата не сакаат да зборуваат за љубов. Исчезнуваат довербата и блискоста. Само учтиво пријателство е сѐ што им останува. Маша копнее по страсната блискост што ја имаа пред Петербург. Се враќаат на имотот во селото. Иако им се раѓаат деца и парот има добар живот, таа е во очај. Постои нетрпеливост меѓу нив. Конечно, Маша го замолува да ѝ објасни зошто не се обидел да ја одвлече од баловите и забавите во Петербург. Зошто дозволиле силната љубов да исчезне? Зошто не се обидуваат да ја вратат? Одговорот што го добива, не е одговорот што сака да го чуе, но ја теши и ја подготвува за долг живот на удобна „Семејна Среќа“.
484 Питсбургија
484 Питсбургија — астероид орбита околу Сонцето 150 милиони милји од Земјата. Наречен е по градот Питсбург, Пенсилванија поради индустриското наследство со кое е произведена најдобрата астрономска опрема од тој период.
Семејна среќа
Прием од критиката
Приемот на „Семејна среќа“ во Русија бил млак. Весникот Санкт Петербуршки Ведомости (јули 1859 година, број 155) и списанието Северен цвет (бр. 22, 1859) објавиле позитивни, но многу кратки критики. Големите продемократски публикации не го споменале нејзиното издавање, веројатно разочарани од фактот дека Толстој го објавил делото во десничарски весник уредуван од Катков, кој во тоа време бил лут ривал на Современик.
NGC 2107
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 43 м 13 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 38' 24".
484 Питсбургија
]
NGC 2107
Други поделби
Проучување на NGC 2107 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Семејна среќа
Поврзано
Библиографија на Лав Толстој
Долги Лаз
Долги Лаз (словенечки: Dolgi Laz) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Влада во егзил
Влада во егзил ― привремена влада на суверена или полусуверена држава евакуирана или формирана во туѓа земја од прогонета група луѓе кои се надеваат дека ќе владеат по ослободувањето на нивната земја. Владите во егзил обично очекуваат еден ден да се вратат во својата родна земја и да ја обноват формалната моќ. Владата во егзил се разликува од скусена држава во смисла дека скусената држава контролира барем дел од својата поранешна територија. На пример, за време на Првата светска војна, речиси цела Белгија била окупирана од Германија, но Белгија и нејзините сојузници контролирале мал дел во западниот дел на земјата. За разлика од тоа, владата во егзил во целост ја губи територијата со која владее. Меѓутоа, во практика мала е разликата; во горниот пример, белгиската влада во Сен-Адрес се наоѓала на француска територија и дејствувала како влада во егзил.
Владите во егзил најчесто се појавуваат за време на воена окупација или како последица на граѓанска војна, револуција или воен удар. На пример, за време на германската експанзија во Втората светска војна, некои европски влади побарале засолниште во Обединетото Кралство, за да ги избегнат последиците ако паднат во раце на нацистичка Германија. Од друга страна, привремената влада на слободна Индија прогласена од Нетаџи Субас Чандра Бозе се обидела да ја искористи поддршката од јапонските инвазивни сили за да ја преземе контролата врз земјата од според нив британските окупатори. Откако нацистите се повлекле од Франција, во енклавата во Зигмаринген биле сместени членовите на Вишиевската влада како француска влада во егзил.
Влада во егзил може да се создава и голем дел од населението верува дека владејачката влада е нелегитимна. Како резултат на избувнувањето на сириската граѓанска војна во 2011 година, на пример, била формирана Националната коалиција за сириските револуционерни и опозициски сили чии членови се обиделе да стават крај на владеењето на владејачката партија Баас.
Владите во егзил може делумно или воопшто да не се признати од другите држави. Делотворноста на владата во егзил првенствено зависи од тоа колку поддршка добива од странските влади или од населението во матичната земја. Некои прогонети влади се развиваат во застрашувачка сила, што претставува сериозен предизвик за актуелниот режим на земјата, додека други се одржуваат претежно како симболичен гест.
Влади во егзил постоеле и пред да започне формалната употреба на терминот. Во периодите на монархиско владеење, прогонетите монарси или династии понекогаш создавале дворови во егзил, каков што е примерот со Стјуартската династија кога Оливер Кромвел ги протерал од престолот и во Славната револуција. Бурбонската династија е уште еден пример затоа што во тоа време од другите земји била признаена како легитимна власт во Франција по нејзиното соборување за време на Француската револуција. Поддршката продолжила и за време на владеењето на Наполеон Бонапарт и Наполеоновите војни од 1803–04 до 1815 година. Со распространувањето на уставната монархија како начин на владеење, протераните монархистички влади во својот состав почнале да вклучуваат и премиер, каков што бил случајот со холандската влада за време на Втората светска војна на чело со Питер Шурдс Хербранди.
Активности
Меѓународното право признава дека владите во егзил можат да преземат многу различни активности при вршењето на секојдневните работи. Вакви активности се:
Список на државни водачи во 1688 година
Ова е список на државни водачи во 688 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ограда (Орешани)
Ограда — археолошко наоѓалиште кај скопското село Орешани, Општина Зелениково. Претставува некропола од железното време.
Црква „Св. Атанасиј“ - Прострање
Свети Атанасиј — помала селска црква во селото Прострање.
Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на селото.
Историја
Црквата била изградена во 1970-тите години на темели од стара црква.
Забрането кралство
Забрането кралство (англиски: Forbidden Kingdom) – американски филм од 2008 година, во режија на Роб Минкоф. Главните улоги ги толкуваат Џеки Чен и Џет Ли.
Содржина
Копајќи по пиратските ДВД-ја во една заложилница во кинескиот кварт, Џејсон доаѓа до чудесно откритие, кое ќе го врати во времето на древната Кина. Кога ќе пристигне таму, тој добива важна задача – да го ослободи славниот воин Кралот на мајмуните кого го заробил лошиот војсководец од Жад.
Полошка битка
Полошка битка — битка во склоп на Османлиско-албанските војни која се одиграла на 22 април 1453 година. Со поддршка од арагонскиот крал Алфонсо V, албанскиот водач Скендербег правел напори како да го врати Светиград, кој бил изгубен во 1449 година. за таа цел, Скендербег организирал поход против Османлиите во соседна Македонија. Така, силите на Скендербег се префрлиле преку границата во Полог, каде биле пресретнети од страна на Османлиите, на чело со Ибрахим-паша. Скендербег успеал да му нанесе пораз на Ибрахим-паша. Во битката бил убиен и самиот водач на Османлиите.
Во битката биле убиени околу 3.000 Турци. Армијата на скендербег продолжила со грабеж врз населението пред да се врати во Дебар.Истата година од страна на Османлиите бил заземен градот Цариград со кое се ставило крај на Византија.
Гробишта (Смолани)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во прилепското село Смолани. Претставува некропола од доцноантичко време.
На 1 км западно од селото, а на стотина метри од наоѓалиштето Лозја се пронајдени гробови градени со камени плочи, со насоченост запад-исток.
Роза Силверио
Роза Силверио, цело име Роза де Хесус Силверио Филпо (родена во Сантијаго де лос Кабаљерос, Доминиканска Република на 30 август 1978 година), е доминиканска поетеса и раскажувач.
Биографија
Силверио е родена на 30 август 1978 година и моментално живее во Мадрид, Шпанија. Таа е поетеса, новинарка, писателка и културна активистка. Расказите и песните на Силверио се објавени во списанија, литературни додатоци и антологии од различни земји. Нејзините литературни дела се преведени на јазици како англиски, француски, италијански, португалски и каталонски.
Награди
Меѓу наградите кои ги добила Силверио се: во 2011 година награда Саломе Урења во Санто Доминго, во 2005 година награда на XXI меѓународна поетска манифестација во Италија, и други.
NGC 6726
NGC 6726 — отсјајна маглина во соѕвездието Јужна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6726 се споменува и како ESO 396-N13, pair with N 6727.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јуни 1861 година од страна на Јохан Фридрих Јулиус Шмит, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6726 е од видот RN. NGC 6726 има привидни димензии од 9' х 7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 1 м 39,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 53' 29"".
Други поделби
Проучување на NGC 6726 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 379; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7421. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 322/2
NGC 322/2 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 322/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 322/2 има привидни димензии од 0,15' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 57 м 9,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 43° 43' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 62°.
Други поделби
Проучување на NGC 322/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 95427. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 387; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7539.
Russula adulterina
Russula adulterina е вид на габа од семејството Гулапка.
Опис
Гулапката Russula adulterina е со лут вкус со жолти спори во прав наликува и на Russula integra и на подмолната гулапка. Прилично ретка микориза на габата, може да се најде во варовнички планински четинарски шуми под ела и смрека. Видот не е без контроверзии меѓу експертите за Гулапка, бидејќи гулапката може да се разликува од сличните видови многу тешко, а исто така различно се толкува од различни автори.
Шапката е широка 8–10 см, прво куполна, подоцна се шири и обоена е слично на Кафеавокожеста гулапка. Палетата на бои се движи од окер до (црвеникаво) кафеава. Средината е обично посветла и може да има повеќе или помалку окер или зеленикава боја. Работ е мазен долго време и станува нерамен само со возраста. Кожата на шапката е многу мрсна и на влажно време и може да се оттргне околу половина од шапката.
Сјајната, бела и никогаш црвена дршка е долга 5–10 см и дебела 2–3 см. Релативно е цврста и полна кога е млада, но набрзо станува сунѓереста до шуплива. Со возраста, дршката исто така станува жолто-сива или слабо кафеава.
Месото е облачно бело или кафеаво сиво и има сè полут вкус, иако не толку лут како подмолна гулапка. Мирисот е слабо овошен или воопшто го нема, но русулата никогаш не мириса на кедар
Живеалиште
Плодните тела се појавуваат од крајот на јули до средината на октомври во планинските и повисоките ридски предели.
Анета Светиева
Д-р Анета Светиева — уметник и редовна професорка во пензија на Институтот за етнологија и антропологија на Природно-математичкиот факултет на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје.
Фамилија
Анета Светиева е родена во Битола 1944 г., мајка ѝ е Надежда Светиева, а татко ѝ Христо Светиев род Волканов. Има два сина: Методи Анастасов, и Андреј Анастасов Даскаловски - Еди (член на македонската рок група Т.Б. Трачери)
Академска Дејност
Во 1950 година семејството од Битола се преселило во Скопје и Светиева тука го завршува основното и средното образование. Во 1963 година се запишува на Академијата за ликовни уметности на Универзитетот во Белград каде што дипломирала во 1968 година. Во 1971 година успешно ги завршува постдипломските студии на Академијата за ликовни уметности и се стекнува со научниот степен - магистер по скулптура. До 1974 година, живее и работи во Белград.
Во периодот 1965 – 1971 се истакнува со забележителни достигања во современата скулптура за што добива три престижни студентски награди и една професионална награда на Друштвото на ликовни уметници на Србија. Во 1974 година се враќа во Македонија поради лични и семејни причини. Во периодот 1973 – 77 година, работела периодично на разни задачи поврзани со ликовната и применетата уметност, главно во тогашната МРТВ.
Во декември 1977 година професорката Светиева се вработила во Институтот за фолклор "Марко Цепенков", најпрво како приправник, а потоа како асистент-истражувач по ликовна и применета материјална култура, на работно место: истражувач на пластична народна уметност во Одделението за орнаментика. Уште првата година дошла до сознание дека ниту една тема од областа на фолклористиката не може солидно да се обработи без познавања на етнологијата и сродните општествени дисциплини (историја, социологија, итн.). За таа цел, набавила студиски програми од студиската група по етнологија на Филозофскиот факултет во Белград и започнала систематски да ја совладува етнолошката, антрополошката и фолклористичката литература. Оваа генерална насока во работата може да се согледа уште во првата објавена статија, со наслов:„Сончевите мотиви во македонската пластична орнаментика на таваните и вратите“, „Македонски фолклор“, 1979.
Следните години работи во споменатиот Институт, поминувајки ги научните звања од асистент- истражувач до виш научен соработник. Во меѓувреме, во согласност со кадровската политика на Институтот, пријавува докторска теза на Одделот за етнологија на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград, под менторство на проф. д-р Ѓурѓица Петровиќ. Во 1988 година со успех ја брани докторската дисертација под наслов „Резбарени тавани долапи и врати во Македонија“, на македонски јазик, и се стекнува со звање доктор по етнолошки науки. Оваа дисертација спаѓа меѓу малобројните во тоа време каде зададената тема е документирано обработена на територијата на етничка Македонија. Во 1990 година се вработува на Заводот за етнологија на Природно-математичкиот факултет на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје. Работејќи на овој Завод, во 1995 година достигнува до највисокото наставно-научно звање – редовна професорка. На Заводот за етнологија ги предава предметите од областа на материјалната, духовната и социјалната култура на Македонците, но и на сите останати балкански народи и етнички заедници. Работејќи на оваа проблематика, професорката ревидира некои ставови на претходните автори создадени под дневнополитичко влијание, како на пример регионалната етничка карта на Македонија опишана од д-р Миленко С. Филиповиќ, а истовремено внесува и редица нови податоци што претходно не биле земени предвид во регионалната етнологија на Македонците.
Досега во споменатите подрачја има објавено повеќе од 60 (шеесет) стручни и научни трудови, од кои повеќе од дваесетина се во странски списанија. Во изминатиот работен професионален период, била иницијатаор за создавање на списанието „ЕтноАнтропоЗум“ – гласник на Институтот за етнологија и антропологија, а потоа главен и одговорен уредник до 2010 година. Почнувајќи од уредувањето на списанието „Етнолог“ бр. 12, - периодичен гласник на МЕД, па до денес (2011 година), професорката е главен и одговорен уредник на ова стручно списание. Во периодот 2001-2005 била претседател на МЕД. Во тој период пријавила свој проект преку МЕД, и како резулатат на реализацијата на проектот, објавен е зборникот со трудови, со наслов : „Голо Брдо - Живот на граница“ – што го уредила професорката. Истовремено, членува и во други стручни граѓански здруженија.
Уметничка Дејност
Позначајни изложби:
1969 - Белград, 10 октомвриски салон
1972 - Скопје, Музеј на современа уметност, Современи македонски уметници - млада генерација II
1984 - Скопје, МСУ, 40 години македонско ликовно творештво 1944-1984
1986/7 Грац, Виена, Клагенфурт, Junge Kunst aus Jugoslawien - "Steirischer Herbst 86“
1987 - Istanbul, Askeri Miize 'de Duzenlenen, I Ulzslararasi Istanbul Gagdas Sanat Sergileri (I International Istanbul Contemporary Art Exhibitions)
Budimpesta, Hosb'k tere, VII Budapesti Nemzetkozi Kisplasztikai ZitfLlit&son
1989 - 9th Yugoslav Biennial of Small-Size Sculpture - Triennial of small sculptures, Murska Sobota
1997 - Претставничка на Македонија на 47th International Art Exhibition Venice Biennale / Biennale di Venezia - La Biennale di Venezia, Venice
1999 - NARCISSISM (S) - Museum of Contemporary Art Skopje, Skopje
2001 - Заедно со Захариј Каменов и Аурел Влад, Apollonia European Art Exchanges, "Angels and Men"
2002 - In search of Balkania - Neue Galerie Graz - Universalmuseum Joanneum, Graz
2004 - Dialogues - Nova Nacionalna Galerija - Chifte Amam, Skopje
2009 - Gender Check - Rollenbilder in der Kunst Osteuropas - Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig - MUMOK, Vienna
Надворешни врски
Мега-интервју за списанието „Глобус“: Зар без етногенеза Македонците не знаат што се? http://www.globusmagazin.com.mk/?ItemID=8F132995E2DB8245B69EF7CAEA4FC971
Three Yugoslav women sculptors: Darija Kačić, Duba Sambolec, Aneta Svetieva by Jovan Despotovic http://www.jovandespotovic.com/?page_id=6091
Опсада на Белград (1455)
Опсадата на Белград претставува дел од Османлиско-албанските војни која започнала во јули 1455 година во градот Белград (Берат), денешна Албанија.
Кошари
Кошари — село во областа Дурачка Река, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Потекло на името
Постои предание дека на денешното село, Турците имале сточарски објекти, „кошари“. По нив и самото село подоцна го добило името.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дурачка Река, речиси во средишниот дел на територијата на Општина Крива Паланка, од левата страна на Крива Река, недалеку од самиот град Крива Паланка, на оддалеченост од четири километри. Селото е ридско, чии маала се сместени на надморска височина од 900 до 1.060 метри.
Селото е мало, сместено во непосредна близина на градот Крива Паланка, од неговата лева страна. Околни села се: Варовиште на север и Дурачка Река на југоисток.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Градиште, Осој, Солиште, Голема Њива, Длага Њива, Равна Њива, Однесена Њива, Средња Њива, Црвена Њива, Сливче и Св. Троица.
Во периодот 1994-2002, Долното Маало било отстрането од атарот на селото и било пренесено во градското подрачје на Крива Паланка, што може да се забележи во драстичниот пад на жители на селото.
Историја
Во Долното Маало постои месност Градиште, на која бил ископан голем земјен ќуп од страна на мештанин од Средно Маало. Кај месноста има и други старини.
Селото влегува во поновите населби во областа. Било основано околу 1860 година, најверојатно од жители на Огут. Најпрвин, ја обработувале земјата на Турците, но подоцна истата ја купиле..
Во век, Кошари било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 2,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 120 хектари, на пасиштата отпаѓаат 65 хектари, а на обработливото земјиште 60 хектари.
Селото, во основа, нема некоја посебна земјоделска функција.
До крајот на Втората светска војна, селото имало развиено сточарство, но подоцна со одлука на властите за пошумување на пасиштата и обработливите површини, сточарството претрпело голем удар.
Население
По Првата светска војна селото било дел од општината Дурачка Река и имало 90 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Кошари живееле 21 жител, сите Македонци.
Родови
Родови во селото се:
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Кривопаланечка градска општина, во која покрај градот Крива Паланка, се наоѓале и селата Б’с, Варовиште, Дренак, Дрење, Дурачка Река, Киселица, Конопница, Кошари, Лозаново, Мартиница и Станци. Во периодот 1950-1952, селото, исто така, било дел од некогашната Кривопаланечна градска општина, во која влегувале градот Крива Паланка и селата Варовиште, Дрење, Кошари и Лозаново.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0942 според Државната изборна комисија, кое опфаќа и дел од градот Крива Паланка, сместено во средното училиште „Ѓорче Петров“.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 964 гласачи.
Дорис Гроув
Гроув моментално живее во близина на Стејт колеџ, Пенсилванија со нејзиниот сопруг Томас Кнауф, уште еден пилот на едрилица во халата на славните. Тие го поседувале и управувале со Ridge Soaring Gliderport во Џулијан, Пенсилванија, кој го основале во 1975 година. За жал, пристаништето за едрилици се затворило во 2022 година.
Бродолом на животот
Бродолом на животот – американски филм, во режија на Роберт Земекис. Главните улоги ги толкуваат Том Хенкс, Пол Санчез и Лари Вајт.
Содржина
Чак Ноланд (го игра Хенкс) е врвен професионалец, вработен во фирмата „Федекс“, така што често патува по светот. Неговиот брз живот ќе биде прекинат кога паѓа авионот со кој лета на една работна задача. Чак успева да преживее, но останува сам на еден далечен остров, отсечен од цивилизацијата и без можност да се спаси.
488 Креуза
488 Креуза астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 26 јуни 1902 година.
Дробочник
Дробочник (словенечки: Drobočnik) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Изгорено Трло (Смолани)
Изгорено Трло — археолошко наоѓалиште во прилепското село Смолани. Претставува населба од римско време.
Список на државни водачи во 312 година
Ова е список на државни водачи во 12 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мелик
Мелик или Менлик; Μελίκη, Мелики) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото е една од најголемите населби во Берско. Се наоѓа на околу 25 километри источно од градот Бер, на источната страна на реката Бистрица, на надморска височина од 40 метри. Површината на селскиот атар изнесува 35 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак.
Стопанство
Во селото постојат бројни трговски и занаетчиски дуќани, како и други установи, бидејќи порано, самото село претставувало седиште на истоимената општина.
Население
Иако и К’нчов и Бранков го споменуваат селото со 400 односно 395 жители, веројатно било многу поголемо, бидејќи за време на пописот во 1913 година било забележано со 985 жители, а во 1920 година со 1.007 жители. По 1923 година грчките власти тука сместиле 43 бегалски семејства со вкупно 156 жители. Оттука, заедно со бегалците, во 1928 година во Мелик имало 1.366 жители, за нивниот број во 1940 година да се искачи на 2.088 жители. Во 1951 година, Мелик имало 2.220, во 1961 година 2.662, во 1971 година 3.033, во 1981 година 3.245, а во 1991 година 3.290 жители. Зголемувањето на бројот на жителите се должи на добрата местоположба, на комуникациските врски и на фактот што претставува стопанско средиште на една цела област.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 3.102 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 3.116 жители.
IC 148
IC 148 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 148 се споменува и како ESO 157-38, DRCG 47-1, IRAS 04303-5430.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 148 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 148 има привидни димензии од 2,3' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 31 м 24,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 24' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 119°.
Други поделби
Проучување на IC 148 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15388.
Далај-лама
Далај-лама — врховен поглавар на тибетските будисти, што го сметаат за бог на земјата, а не само божји намесник. Оваа традиција потекнува од 1391. Ламаистите веруваат дека далај-ламата е бесмртен, дека му старее само телото и, кога тоа ќе умре, неговиот дух поминува во некое момче што е однапред определено за наследник на покојниот лама; додека да порасне тоа дете, врховната власт ја врши панчен-лама или таши-лама.
Во табелата во продолжение е направен преглед на сите далај-лами.
Црква „Св. Богородица“ - Прострање
Света Богородица — помала селска црква во селото Прострање.
Местоположба
Црквата се наоѓа на билото на Илинска Планина.
Историја
За црквата нема податоци кога е градена.
Архитектура
Претставува стара градба. Кровната конструкција е поправана и е од лим.
Градиште (Грчец)
Градиште — археолошко наоѓалиште кај скопското село Грчец, Општина Сарај. Претставува градиште од доцната антика.
На 1 км северно од постарото Горни Грчец и на 1 км јужно од поновата населба Грчец (Долни Грчец), во подножјето на Водно, на врвот со зарамнето плато со површина од околу 0,4 хектари се гледаат остатоци од одбранбени ѕидови, градени од камен и варов малтер. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Russula adusta
Russula adusta е вид на Гулапка. Припадник е на подродот Гулапка Compactae. Шапката е кафеава до сива и малку сјајна, со благ вкус и, наводно, мирис на празни буриња со вино. Има бели спори. Може да се најде како расте со четинари. Слични видови вклучуваат Црна гулапка и R. densifolia.
Обликот на шапката е конвексен, сплескан, може да има пречник до 15 см, бојата на шапката е кафеава и црникава, дршката е цилиндрична со белузлава боја и може да достигне висина од 8 см, а ширината може да достигне до 4 см..
Расте кон крајот на летото и есенските месеци во влажни четинарни шуми во Северна Америка и Европа.
NGC 2108
NGC 2108 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2108 се споменува и како ESO 57-SC33, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 16 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2108 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m. NGC 2108 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 43 м 55,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 10' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 2108 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Слобода на вероисповед во Ерменија
Уставот на Ерменија, изменет во декември 2005 година, предвидува слобода на вероисповед; сепак, законот поставува одредени ограничувања на верските слободи на приврзаниците на малцинските религиозни групи, а во пракса има одредени ограничувања. Ерменската апостолска црква, која има формален правен статус како национална црква, ужива некои привилегии кои не се достапни за другите религиозни групи. Некои деноминации пријавиле повремена дискриминација од страна на функционери од средно или ниско ниво на владата, но сметаат дека високите функционери се толерантни. Јеховините сведоци известиле дека судиите ги осудиле на подолги затворски казни поради избегнување алтернативна воена служба отколку во минатото, иако казните сè уште биле во опсегот што го дозволува законот.. Општествените ставови кон некои малцински верски групи биле амбивалентни и имало извештаи за општествена дискриминација насочена кон членовите на овие групи.
Религиозна демографија
Земјата има површина од 11,500 квадратна милјаs (30,000 km2) и население од 3 милиони.
Приближно 98 отсто од населението се етнички Ерменци. Како резултат на политиките од советската ера, повеќето луѓе се верски практичари кои не се активни во црквата, но врската помеѓу ерменската етничка припадност и Ерменската црква е многу силна. Се проценува дека 90 отсто од граѓаните припаѓаат на Ерменската црква, независна источнохристијанска деноминација со духовен центар во катедралата и манастирот Ечмијаџин. Поглавар на црквата е католикос Гарегин (Карекин) II.
Постојат мали заедници на други религиозни групи. Немало веродостојни податоци за пописот на верските малцинства, а проценките од собранијата значително се разликуваат. Католичката црква, и Римската и Мехитаристичката (ерменска унијатска), проценила 120.000 следбеници. Јеховините сведоци го процениле нивното членство на 9.000. Групите кои сочинуваат помалку од 5 проценти од населението вклучуваат езиди, културна група етничка Курди чија религија вклучува елементи кои потекнуваат од зороастризмот, исламот и анимизмот; неодредени „харизматични“ христијани; Ерменската евангелистичка црква; Молокани, етничка руска пацифистичка христијанска група која се одвоила од Руската православна црква во 17 век; Баптисти; Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни (мормони); православни христијани; Адвентисти од седмиот ден; Пентекосталци; Евреите; и Бахаи. Нивоата на членство во малцинските верски групи останале релативно непроменети. Немало проценка за бројот на атеисти.
Езидите се концентрирани првенствено во земјоделските области околу планината Арагац, северозападно од главниот град Ереван. Ерменските католици живеат главно во северниот регион, додека повеќето Евреи, Мормони, Бахаи и православни христијани живеат во Ереван. Во Ереван има и мала заедница на муслимани, вклучувајќи Курди, Иранци и привремени жители од Блискиот Исток.
Странските мисионерски групи се активни во земјата, но повеќето Ерменци сметаат дека тоа е неспоиво со нивните вредности.
Правна и политичка рамка
Уставот, изменет во 2005 година, предвидува слобода на вероисповед и право на практикување, избор или промена на верското уверување. Ја признава „ексклузивната мисија на Ерменската црква како национална црква во духовниот живот, развојот на националната култура и зачувувањето на националниот идентитет на народот на Ерменија“. Законот поставува одредени ограничувања на верските слободи на религиозните групи, освен на Ерменската црква. Законот за слобода на совеста утврдува поделба на црквата од државата, но на Ерменската црква и дава официјален статус како национална црква.
Продолжените преговори меѓу владата и Ерменската црква резултирале со рамка од 2000 година за двете страни да преговараат за договор. Преговорите резултирале со потпишување на закон на 14 март 2007 година, кој ја кодифицирал улогата на црквата.
Законот воспоставува доверливост на исповедникот-покајник, го прави брачниот обред на црквата правно обврзувачки и на црквата и на државата им доделува заедничка одговорност да ги зачуваат националните историски цркви. Законот не ѝ дава статус на црковно ослободување од данок или не воспоставува државно финансирање за црквата. Законот формално ја признава улогата што Ерменската црква веќе ја игра во општеството, бидејќи повеќето граѓани ја гледаат црквата како составен дел на националниот идентитет, историјата и културното наследство.
6 јануари, денот кога Ерменската црква го слави Божиќ, е национален празник.