cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Последици од Првата светска војна
Национални прашања
Во Британската Империја, војната започнала нови форми на национализам. Во Австралија и Нов Зеланд ова била првата голема војна во која се бореле новоформираните земји, и еден од првите случаи каде австралиските војници се бореле како Австралијци, а не како субјекти на британската круна. Денот Анзак, во чест на Австралискиот и Новозеландскиот армиски корпус, го слави овој момент. По Битката кај Вими Риџ, каде што канадските сили за првпат се бореле како самостоен корпус, Канаѓаните започнале да се однесуваат кон нив како нација „фалсификувана од огнот“. Откако успеале на истото бојно поле да постигнат резултати, тие за првпат биле почитувани на меѓународно ниво за сопствените достигнувања. Канада влегла во војната како доминион на Британската Империја и останала таква, иако се појавила со поголема мера на независност. Кога Британија објавила војна во 1914 година, владите автоматски биле вклучени во војната. Владите на Канада, Австралија, Нов Зеланд и Јужна Африка биле поединечни потписници на Договорот од Версај.
Формирањето на современата држава Израел и корените на континуираниот израелско-палестински конфликт делумно се наоѓаат во нестабилната динамика на моќта на Блискиот Исток што произлезе од Првата светска војна. Пред крајот на војната, Отоманското Царство одржувала скромно ниво на мир и стабилност низ Блискиот Исток. Со падот на османлиската влада започнале и првите конфликти. Политичките граници направени од победниците од Првата светска војна биле брзо формирани, понекогаш само со површно советување со месното население. Тие продолжуваат да бидат проблематични и во борбите за национален идентитет од 21 век. Распаѓањето на Отоманското Царство на крајот од Првата светска војна било клучно во придонесот кон современата политичка ситуација на Блискиот Исток, вклучувајќи го и Арапско-израелскиот конфликт.
Споменици
Споменици биле изградени во илјадници села и градови. Оние што биле погребани во импровизираните гробишта постепено нивните останки биле префрлани на формални гробишта повторно во близина на бојните полиња, под грижа на неколку организации. Многу од овие гробишта исто така имаат централни споменици за исчезнатите или неидентификувани мртви, како што е споменикот на Менин Гејт и меморијалниот Тиепвал.
Во 1915 година, Џон МекКреј, канадски армиски лекар, ја напишал песната „In Flanders Fields“ како поздрав за оние што загинале во Големата војна. Објавена во магазинот Punch на 8 декември 1915 година, таа сè уште се рецитира, особено на Денот на примирјето од Првата светска војна и на Денот во спомен на загинатите во војната.
Националниот музеј и спомен на Националната светска војна во Канзас Сити, Мисури, е споменик посветен на сите Американци кои служеле во Првата светска војна.
Владата на Велика Британија имала буџетирано значителни ресурси за одбележување на војната во периодот од 2014 до 2018 година. Водечкото тело е Кралскиот воен музеј. На 3 август 2014 година, францускиот претседател Франсоа Оланд и германскиот претседател Јоаким Гаук заедно ја одбележале стогодишнината од германското објавување на војна во Франција.
Културни
Првата светска војна имала трајно влијание врз колективната меморија на луѓето. Многумина во Британија ја виделе војната како сигнали за крајот на ерата на стабилност што се протегала назад во викторијанскиот период, а низ цела Европа многумина ја сметале за пресвртница. Историчарот Самуел Хајнс објаснил:
"Една генерација невини млади мажи, заминаа во војна за да го направат светот безбеден за демократијата. Тие беа заклани во глупави битки планирани од глупи генерали. Оние кои преживеале биле шокирани, разочарани и огорчени од нивните воени искуства, и виделе дека нивните вистински непријатели не биле Германци, туку старите луѓе дома кои ги излажале. Тие ги отфрлија вредностите на општеството што ги испратило во војна, и со тоа ги разделиле своите генерации од минатото и од нивното културно наследство."
Ова станало најчеста перцепција на Првата светска војна, која ја зафатило уметноста, киното, песните и приказните објавени подоцна. Филмови како што се На запад ништо ново, Патеки на славата и Крал и Земја ја зацврстиле идејата, додека филмовите за време на војната, вклучувајќи ги и Camrades, Poppies of Flanders, и Shoulder Arms, укажуваат дека погледите на војната биле многу повеќе позитивни. Слично на тоа, уметноста на Пол Неш, Џон Неш, Кристофер Невинсон и Хенри Тонкс во Британија насликала негативен поглед кон конфликтот во согласност со растечката перцепција.
NGC 4138
NGC 4138 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4138 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4138 има привидни димензии од 2,6' х 1,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 4138 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38643. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3019. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1367.
Катерина Корнаро
Катерина Корнаро (Αικατερίνη Κορνάρο; Catarina Corner) (25 ноември 1454 – 10 јули 1510) била последниот монарх на Кипарското Кралство, кој исто така ги имал титулите кралица на Ерусалим и кралица на Ерменија. Таа станлал кралица консорт на Кипар по бракот со Јаков II од Кипар, потоа регент на Кипар за време на детството на нејзиниот син Јаков III во 1473-1474 година, и конечно кралица регент на Кипар по неговата смрт. Таа владеела од 26 август 1474 до 26 февруари 1489 година и била прогласена за „Ќерка на Свети Марко“ со цел Венецијската Република да може да воспостави контрола над Кипар по смртта на нејзиниот сопруг.
Животопис
Катерина била ќерка на венецијанецот Марко Корнаро, витез на Светото Римско Царство, и Фиоренца Криспо. Таа била помлада сестра на нобил хуомо Џорџо Корнаро (1452 – 31 јули 1527), „Padre della Patria“ и витез на Светото Римско Царство.
Од семејството Корнаро поттекнувале четири дуждови. Нејзиното семејство имало долги асоцијации со Кипар, особено во областа на трговијата. Во областа Епископи, во Лимасолскиот округ, семејството Корнаро управувало со различни мелници за шеќер и извезувало кипарски производи во Венеција.
Катерина била насликана од Дирер, Тицијан, Белини и Џорџоне.
Кралица консорт
Така во 1468 година, Јаков II, инаку познат како Јаков Никаквецот, станал крал на Кипар. Тој и Катерина се венчале во Венеција на 30 јули 1468 година со полномошник кога таа имала 14 години. Таа конечно отпловила за Кипар во ноември 1472 година и лично се омажила за Јаков во Фамагуста.
Регент
Јаков починал набргу по венчавката поради ненадејна болест и според неговата волја Катерина, која во тоа време била бремена, дејствувала како регент. По отпловувањето на венецијанската флота, имало неуспешен заговор за соборување на доенчето Јаков III во корист на Шарлот, легитимната ќерка на Џон, а Катерина била држена како затвореничка. Венецијанците се вратиле и редот набрзо бил воспоставен, но републиката размислуваше за можноста за заземање на Кипар, иако немала валидна титула.
Монарх
Катерина станала монарх кога Јаков III починал во август 1474 година пред неговиот прв роденден, веројатно од болест, дури и ако се шпекулирало дека бил отруен од Венеција или партизаните на Шарлот. Кралството одамна паднало и било трибутарна држава на Мамелуците од 1426 година. За времето на Катерина, која владеела со Кипар од 1474 до 1489 година, островот бил контролиран од венецијански трговци.
Во 1488 година, републиката, плашејќи се дека султанот Бајазит II имал намера да го нападне Кипар, а исто така откривајќи заговор Катерина да се омажи за Алфонсо II, одлучила да ја отповика кралицата во Венеција и формално да го припои островот. Во февруари 1489 година, венецијанската влада ја убедила Катерина да му ги отстапи своите права како владетел на Кипар на венецијанскиот дужд — а потоа и на венецијанската влада како целина — бидејќи немала наследник.
На 14 март 1489 година Катерина била принудена да абдицира и да ја продаде администрацијата на земјата на Венецијанската Република. Според современиот хроничар Георгиос Бустрониос:"на 15 февруари 1489 година, кралицата излегла од Никозија со цел да отиде во Фамагуста, да го напушти [Кипар]. И кога отишла на коњ облечена во црна свилена наметка, со сите дами и витези во нејзиното друштво [...] Нејзините очи не престанале да леат солзи низ целата поворка. Народот исто така пролеал многу солзи."
Подоцнежен живот
Последната крстоносна држава станала колонија на Венеција, а како компензација, во 1489 година на Катерина ѝ било дозволено да ја задржи титулата кралица и таа станала дама на Азоло, округ на Терафермата на Република Венеција во Венето. Азоло набргу се здобил со репутација како суд на книжевни и уметнички дистинкции, главно како резултат на тоа што бил фиктивен амбиент за платонските дијалози за љубовта на Пјетро Бембо, Гли Асолани. Катерина живеела во Азоло до 1509 година, кога Камбриската лига го ограбила градот, а потоа побегнала во Венеција каде што живеела уште една година, умирајќи на 10 јули 1510 година. Таа е погребана во Црквата Сан Салвадор во Венеција.
Наследство
Корнарскиот институтот, кој бил основан од уметникот Стас Параскос во градот Ларнака како добротворна организација наменета за промоција на уметноста и култура, имал споменик посветен на Катарина, пред да биде затворен од Ларнакската општина во 2017 година.
Во октомври 2011 година, Кипарскиот оддел за антиквитети објавил проект од еден милион евра за реставрација на делумно средновековна палата во Потамија за која се сметало дека била летна палата на Катерина Корнаро. Проектот имал за цел да создаде културен центар во западното крило на замокот, при што работата ќе се одвивала етапно три години во зависност од средствата. Меѓутоа, според Cypriot Mail, Кипарскиот оддел за антиквитети во октомври 2012 година изјавил дека нема докази дека кралицата Катерина некогаш престојувала таму, а весникот ја цитирал археолошката службеничка на одделот Еви Фиури која вели дека одделот никогаш не ја нарекол структурата летна палата на кралицата, туку едноставно како потамска средновековна палата. Споед Фиури: „Како одделение за антиквитети, ние никогаш не го кажавме ова, се чини како нешто што преминало во традиција и не знаеме како започнало“.
Зина Креља
Зина Креља (, –, ) — македонска оперска певица, сопран, првенка на Операта на МНТ.
Животопис
Креља е родена во Битола на 17 јануари 1925 година. Потекнува од музикално семејство (мајка и била Нада Џамбазова – оперска певица). Пеење учела во Загреб, а вокалното образование го продолжила во Рим кај проф. Страчари. Во 1946 година дебитирала во Загреб со улогата на Виолета Валери во операта Травијата. Една сезона била ангажирана во Сараевската опера, а во Операта на МНТ, како еден од нејзините основачи била од 1947 до 1981 година. Во својата кариера остварила повеќе од 20 улоги. Настапувала и на концертниот подиум. Гостувала во музичките центри на поранешна Југославија, Бугарија, Романија, Швајцарија. Поседувала сугестивност и сензибилитет во изразот и сценски шарм. Добитничка е на голем број на награди и признанија, меѓу кои и на најголемата  државна награда „11 Октомври“. Починала во Скопје на 21 ноември 2004 година.
Златибор (Чајетина)
Златибор е град во Србија во општина Чајетина во областа Златибор. Според пописот од 2011 г. имало 2.821 жител.
Историја
До крајот на 19 век, ова тогаш сè уште мало село се викало Кулашевац, име според изворот и потокот во неговиот центар. Од зградите тука се наоѓала само дрвената веранда на Јован Мишиќ. Златиборски сердар и очигледно принцот Милош, исто така летувале тука со своите семејства.
Во 1893 година, кралот Александар Обреновиќ престојувал во Кулашевац и му ветил на Петар Мишиќ, тогашен претседател на општината, дека Златибор ќе стане туристичка област. На празникот Преображение Христово таа година, кралот изградил фонтана (Кралска Чешма) на изворот на Кулашевац, и оттогаш ова место се вика Краљева Вода. Септември 1905 година година, кралот Петар I Караѓорѓевиќ и престолонаследникот Александар I Караѓорѓевиќ го посетиле Краљева Вода. Оттогаш, туризмот на Златибор и Краљева Вода се развивал побрзо. Хотелот Краљева Вода и една вила, биле завршени во 1910 година, тоа биле првите објекти што започнале да примаат гости. Во 1927 година, Краљева Вода била поврзана со Ужице на модерен начин. Изграден бил и нов хотел Швајцарија, а летниковците се делеле бесплатно. Домот за сместување и закрепнување на хендикепираните лица е изграден во 1931 година. Истата година, Краљева Вода исто така добила водоснабдување.
По Втората светска војна, во спомен на партизаните кои биле ранети и кои биле застрелани во ноември и декември 1941 година, Краљева Вода била именувана како Партизанска вода. Во седумдесеттите години на 20 век, тој се развивал, и не запрел до денес. На крајот на 20. век, името на Партизанска вода е сменето во Златибор, па затоа често постои конфузија помеѓу името на местото и планината, особено меѓу туристите.
Растејќи и проширувајќи се, Златибор се поврзал со Палисада, која некогаш била посебно место. Туризмот се развил и на Палисадата.
Тука се наоѓаат и основното училиште „Димитрије Туцовиќ“ ИО Златибор, железничката станица Златибор, црквата Свето Преображение Господово, вилата „Јеље“, вилата „Блед“, вилата Џура Борошиќ, вилата Радомир Милачевиќ-Милац, вилата Александар Павловиќ, вилата Јанчиќ.
Демографија
Во населбата Златибор живеат 1834 возрасни жители, а просечната возраст на населението е 37,0 години (36,3 за мажи и 37,7 за жени). Во населбата има 811 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,89.
Јордан Ѓорчев
Образование и кариера
Во основно и средно образование ги цртал своите први карикатури и кратки стрипови и ги пишувал своите први песни кои се објавуваат во месниот весник, како и самостојна изложба на карикатури.
Во Скопје, завршил на правен факлутет, и во студенските денови црта карикатури и илустрации за повеќе дневници во Македонија.
Магистрирал на тема од областа социјална психологија во Русија на Тамбовскиот државен универзитет „Г. Р. Державин“ и општествени и политички односи во Бугарија, а докторирал исто така на Тамбовскиот државен универзитет „Г. Р. Державин“ на тема од областа на економските теории.
Докторира по втор пат на Слободниот Универзитет "Черноризец Храбар" во Варна, Бугарија.
Од 2000-2005 година работи како Градоначалник на општина Свети Николе.
Во 2004 ја основа приватната високообразовна установа – Меѓународен Славјански Универзитет „Г. Р. Державин” – Свети Николе. Денес работи како претседател на Управен Одбор на МСУ.
Интереси
Во слободно време се занимава со сликарство, карикатура и пишува поезија и проза.
Има издадено збирка карикатури во 2007 година насловена „Мојот пат”, а неговите карикатури „Бизнис Борис“ редовно излегуваа во македонските весници. Има напишано и збирки поезија кои се објавени на македонски и руски јазик – „Еден, една, едно“, „Чекори еден ден осамен“ и „Здивот на волшебното огледало“. Има напишано збирка раскази „По 3000-та” кои беа објавувани во повеќе македонски весници.
„Најстариот човек во светот“ е најновиот роман во авторство на проф. д-р Јордан Ѓорчев. Романот бил побликуван секоја недела во „Битолски весник“ во продолженија. Има вкупно 100 продолженија кои сега може да ги прочитате споени во една книга.
Во 2016 година му била врачена наградата „Икар“ која ја доделува Здружението на Македонци за Северна Бачка со седиште во Сомбор, еминентната награда за книжевни остварувања од значење за македонската книжевност и култура му ја врачила на поетот, романсиер и карикатурист проф. д-р Јордан Ѓорчев. Признанието на Ѓорчев му било доделено за неговиот придонес во јакнењето и продлабочувањње на културните врски со Србија.
Црква „Св. Петка“ - Бер
Света Петка(Αγία Παρασκευή) поранешна — црква во градот Бер, Егејска Македонија.
Црквата е изградена во средниот век. Се наоѓала на пресекот на денешните улици улици „Кавадија“ и „Платанон“. По османлиското заземање на градот во 1433 г. храмот е претворен во џамија наречена Фураџи- или Казанџи-џамија (Fırıncı, Kazancı Camii). Други имиња на џамијата се Мелик или Аји, т.е. „Мечкина џамија“. Така е наречена поради лавовската статуа која се наоѓала до неа, денес поставена во Берскиот археолошки музеј. До џамијата има фонтана која се користела за перење, а на статуата се беселе алишта за сушење, поради што со годините преостанала да личи на лав и почнала да личи на мечка.
Џамијата изгорела во големиот пожар од 1864 г. Во 1920 г. настрадала во друг пожар, по што се откриени остатоци од црквата.
Студена Гора
Студена Гора (словенечки: Studena Gora) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Мурафа (река)
Притоки
Липова, Тарањка, Клекотинка, Суха, Вазлуј, Бушанка (леви); Садкивка, Мурашка, Лозова (десни).
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Могилец
Свети Архангел Михаил — главна селска црква во поречкото село Могилец, во чиј двор се наоѓаат и селските гробишта.
Црквата е сместена на крајот од селото, каде се наоѓаат и самите селски гробишта.
Историја
Црквата била подигната во 1919 година.
Била осветена во 2012 година од страна на митрополитетот Тимотеј Дебарско и кичевски, заедно со протоерејот Игор Никовски, свештениците Боге Богески, Марко Трпкоски и Саше Костадиноски и ѓаконот Васко Голабоски. Црквата добила фрескоживопис во 2012 година од страна на Гоце Милески од Македонски Брод. Довршувањето на храмот и на фрескоживописот било помогнато од страна на црковниот одбор на селото.
Ќелиите (Галиште)
Ќелиите  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Галиште.
Претставува кула од средниот век.
На левиот брег од Галишка Река, непосредно до нејзината утока во Црна Река има остатоци од осамен објект - кула.
Железарка (растение)
Вербена, железарка( Verbéna officinalis ) - вид тревни растенија од родот Вербена од фамилијата Вербена, распространета на северната полутопка, Африка, Австралија. Ја има и во Македонија.
Имиња
Популарни имиња: железарка, железна трева, растение за вештерство, како и света трева и солза на Јунона.
Ботанички опис
[[Податотека:Verbena_officinalis_Sturm22.jpg|лево|мини| Verbena officinalis.
Ботаничка илустрација на Јакоб Штурм од Deutschlands Flora во Абилдунген, 1796 година.]] Вербената е повеќегодишно тревесто растение високо 30-60 см со моќен корен.
Стеблото е исправено, разгрането кон врвот, тетраедрално, покриено со набиени влакна по рабовите.
Листовите се спротивни кратки ливчиња. Долната страна, шилесто засечена, грубо назабена на рабовите со тапи забци. Средните листови се троделни со нерамномерно кренати исечени лобуси со тапи назабувања, од кои средниот е поголем од страничните. Горните листови се неподвижни, долгнавести, засечено-кренати, апикални. Лисната плоча е овален долгнавеста, во облик на клин стеснета кон основата, грубо влакнеста од двете страни.
Цветовите се собираат во долги шилести соцветија, на врвот - во голема, ретка метлица. Цветовите се развиваат од пазувите на средните и горните листови на стеблото. Чашката е влакнеста со кратки остри назабувања. Венчето е светло виолетово, розово - виолетови и поретко беличесто-виолетово.
Плодовите се триаголно-линеарни, диедарско-испакнати, збрчкани, кафеави или кафеави оревчиња.
Цвета во јуни-јули, плодови во август-септември.
Хемискиот состав на растителните материјали
Сите делови на вербена содржат: есенцијално масло, растворлива силициумска киселина, танини, слуз, како и иридоиден гликозид (вербеналин, вербена, аукубин, хастатозид), стероиди (ситостерол), тритерпеноиди (лупеол, урсолна киселина), флавоноиди артеметин), витамини, елементи во трагови.
Листовите на вербена содржат витамин Ц.
Распространетост и екологија
Вербената потекнува од Европа. Како увезено растение, растението се среќава во умерените и тропските клими на Азија и Африка, Австралија, Северна и Средна Америка.
Распространет е насекаде, но не во масовни количини. Растението е е прилично скромно и може да се издигне до височина до 1200 метри надморска височина. Расте во ливади, шумски рабови, покрај бреговите на потоци, реки и мориња, покрај клисурите, доловите. Може да се сретне и покрај патишта, на стари урнатини од куќи од тулиле, покрај периферијата на полињата, на расфрлани места, во близина на огради, во пустиња, меѓу земјоделски култури. Во градините, полињата со житни култури и зеленчуковите градини на Кавказ, расте како плевел.
Примена и значење
При готвењето, различни делови од растението се ставаат во кисели краставички и маринади (при кисела краставици, корените даваат сила и посебен зачинет мирис). Воздушниот дел во периодот на цветање доаѓа како сурогат за чај, кој, покрај тоа, има и благо холеретично дејство.
Примена во медицината
Како лековита суровина се користи воздушниот дел од вербената, главно за време на цветањето. Во овој период растението содржи најголем процент на етерично масло со мирис на камфор, од каде што е изворот на цитралната супстанца. Неговиот алкохолен раствор (1%) се користи во некои форми на конјунктивитис како антихипертензивен агенс сличен на резерпин.
Благодарение на еден од гликозидите - вербенамин - препаратите на verbena officinalis имаат: адстрингентно, аналгетско, тонизирачко, седативно, дијафоретичко, антиспазмодично, лаксативно, холеретично, антиинфламаторно, антисептично, лековито, дисперзивно, разрешувачко, анти-експекторансно, и, до одреден степен, анти-фебрилен, антипиретик ефект, се користи за хипотензија, губење на силата, анемија, оскудна менструација кај астенични жени, стимулира лактација, контракции на матката. Вербената го зголемува апетитот и го подобрува варењето и активноста на црниот дроб, го зголемува лачењето на желудечниот сок, го нормализира метаболизмот во организмот.
Примена во традиционалната медицина
Вербената е широко користена меѓу народот како лек.
Во кинеската, корејската и тибетската медицина, вербената се користила како антитуморно средство за тумори на гениталните органи, како дијафоретик, за чиреви, егзема. Во Индија препаратите од вербена се користела како контрацепција, што е потврдено и во експериментот.
Препаратите од вербена се препишуваат орално за акутни респираторни заболувања, бронхитис, ларингитис, трахеит, хроничен хепатитис, холециститис, холелитијаза, хроничен гастритис со слаб гастричен сок, ревматизам, забоболка и главоболка, пневмонија, хипотензија, треска, болести на црниот дроб, атеросклероза, тромбоза, како кардиотоничен агенс, со метаболички нарушувања, анемија, како тоник, диуретик, лактоген агенс. Каша од свежо, згмечено растение веднаш ги растворало хематомите. Чајот од вербена се пиел за треска предизвикана од настинка или грип.
Чај од билката се користи за кожни болести: разни осипи, чиреви, скрофула и шуга, за некои нарушувања на гастроинтестиналниот тракт и како аналгетик за воспаление на оралната слузница, фаринксот, скрофулоза, хепатитис, а исто така и за забоболка; во форма на бањи - против шуга, модринки.
Надворешно се користи во форма на облоги, лосиони, за измива ње за воспалителни заболувања на кожата, осип, фурункулоза и тешко заздравливи рани. Згмечените листови од растението се нанесувале на нелекувани рани и модринки. Коренот бил нанесуван на вратот како гипс лечел скрофла, заушки и апсцеси. Вербената го зголемува апетитот и го подобрува варењето и активноста на црниот дроб, го зголемува лачењето на желудечниот сок, го нормализира метаболизмот во организмот..
Меѓу другото, вербената е активен агенс против скорбут: неговите листови содржат 100 мг% витамин Ц.
Етеричното масло од вербена се препишува за исцрпеност и губење на силата, анемија, оскудна и кратка менструација, воспаление на црниот дроб.
Изматена и зготвена во вино, вербената помага против каснување од змија. Пиењето сок од вербена со мед и топла вода го подобрува дишењето. Од беснило (беснило) треба да пиете стебла од вербена варени во вино.
Историски информации
Во средниот век, вербената служела како вистински лек : се користела за лекување на епилепсија, треска, болки во грлото, скрофла, кожни болести, лепра, модринки, исто така заштитувала од каква било инфекција, што ја направило навистина скапоцен лек за време на епидемии толку честа во тоа време.
Вербена била света билка меѓу Галите, Персијците, во Стара Грција и Рим, тие и дале звучни имиња: „Солзи на Изида“, „Крв на Меркур“ или „Херкулова трева“.
На латински, името на растението значело „света гранка“ и почнало да се користи за именување на сите гранки со кои свештениците биле крунисани за време на жртвите, без разлика дали тоа биле гранки од ловор, мирта, вербена или маслиново гранче. Вербената потекнува од многу древен индоевропски корен, кој на грчки rnabdos - винова лоза (поточно - „волшебна прачка“). Во тоа време постоела традиција да се чува вербена во куќата за да се избркаат лошите духови, да се исчисти олтарот со неговите гранки или да се подарува букет вербена на некој што му посакува се најдобро.
Во Галија, вербената (на келтски - ferfaen) уживала не помал успех. Се користела не само за истите цели како и во Рим, вербената била заштитена и од вештерство. Жителите на Галија го нарекле „отров на ѓаволот“. Ги Отсекувале стеблата во самракот на ноќта, со нив ги посипувале со света вода на местата каде што се населил ѓаволот. Таа ги чистела и куќите. Магионичарите рекле дека ако се триеш со вербена, сите желби ќе се остварат. Со негова помош ја исфрлиле треската, излечиле тонзилитис, скрофла, кожни болести, лепра, модринки. Според нивното мислење, штитело од каква било инфекција. Но, за да се постигнат такви резултати, требало да се собере вербената навечер во самрак, за никој да не може да види (ниту месечината, ниту сонцето) и да се понуди земјата во вид на помирување за саќе. На ова тие додале дека сè уште не набраната вербена треба да се оцрта со железо во круг, да се извлече со левата рака и да се подигне во воздух. Листовите, стеблото и коренот се сушат посебно во темница. Друидите ја собирале на ведро пред изгрејсонце. Според нивното мислење, растението требало да се набере кога Сонцето е во знакот на Овен, да се исуши и да се сомеле во прав. Собрана во знакот на Овен и измешана со едногодишно семе од афион, вербената се користела и за лечење епилепсија. ..
Класификација
Вербената е опишана од Карл Линеус во 1753 година во Species planarum. Научното име на родот се однесува на античкото римско име verbena, доделено на жртвени и свештенички растенија. Officinalis доаѓа од латинскиот officina - аптека.
Тесно поврзана со видовите Verbena urticifolia, Verbena lasiostachys, Verbena menthifolia и веројатно Verbena hastata, кои се диплоиди со 14 хромозоми.
Многу сорти се опишани како посебни видови, сорти или подвидови. Во моментов е прифатена следнава таксономија :
Verbena halei понекогаш се вклучува како сорта или подвидови на Verbena officinalis. Но, и покрај надворешната сличност, биогеографските податоци сугерираат поинаку, а ДНК студиите го потврдуваат тоа. Истите овие студии сугерираат дека Verbena halei е поврзана со Verbena macdougalii.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Киевско-печерски гробишта
Киевско-печерските гробишта (украински: Кладовище на Дальніх печерах) се наоѓа во Киевско-печерската лавра, во Киев, Украина.
Гробиштата се наоѓаат на т.н. Далечни пештери, во близина на црквата Рождество на Пресвета Богородица веднаш до пештерските ѕидини.
Овде главно се наоѓаат гробови на монасите.
Татинг
Татинг (Tating) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 322 година
Ова е список на државни водачи во 22 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Старод
Старод (словенечки: Starod) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Европска библиотека
Европската библиотека е сервис на интернет кој нуди пристап до ресурсите на 47-те национални библиотеки на Европа. Ресурсите вклучуваат книги, весници, списанија, аудио снимки и други материјали во физичка и дигитална форма. Порталот на Европската библиотека обезбедува слободено пребарување, а како резултати се јавуваат добиени податоци од евиденциите и дигитални објекти, бесплатно или за плаќање. Глобалниот менаџмент на Европската библиотека е заснован врз основа на конзорциумот не 23-те национални библиотеки, кои се одговорни за одржување и развој на давателот на Порталот.
Историја
Порталот на Европската библиотека започна со соработка со 9-те национални библиотеки и CENL-нп (Конференција на европските национални библиотекари) во рамките на проектот ТЕЛ (Европска библиотека: Порта на европските знаења). Inician 2001 година, ТЕЛ проектот е завршен во 2004 година, а беше финансиран од програма на Европската комисија. Националните библиотеки на следниве земји учествуваа во проектот: Финска, Германија, Италија (Фиренца и Рим), Холандија, Португалија, Словенија, Швајцарија и Велика Британија.
Порталот The European Library.org е објавен на интернет на 17 март 2005 година. За помалку од една година, забележани се повеќе од 500.000 посети. Во овој момент, порталот пружа пристап до 23 збирки коишто можат да се гледаат, а по пат на користење  на хипервски, може да се види 21 колекција. Националните библиотеки на Австрија, Хрватска и Србија се приклучуваат на  Порталот во јули 2005 година.
Европската библиотека го има преземено следниот чекор кон продолжување на проектот преку EDL, кој мора да ги содржи дигиталните објекти на останатите 9 национални библиотеки на ЕУ и ЕФТА држава. EDL проектот започна во септември, 2006 година. Државите вклучени во овој проект се или членки на Европската Унија или на Европската слободна трговска асоцијација: Белгија, Грција, Исланд, Ирска, Лихтенштајн, Луксембург, Норвешка, Шпанија и Шведска. Во прилог на обезбедување помош на овие земји да се приклучат на проектот, проектот е фокусиран на повеќејазичност, направени се првите чекори на Европскиот регистар на метаподатоци, како и производители на политиките на дигитализација во националната библиотека. Во рамките на проектот, EDL одржани се  две многу успешни семинари, кои се занимаваат со предметот на техничките и политичките аспекти на вклучувањето на други дигитални архиви на културното наследство во Европската дигитална библиотека. EDL проектот е финансиски поддржан од страна на Европската комисија во рамките на eContentPlus програма и ќе продолжи за 18 месеци.
Планови
Европската библиотека е обврзана  во блиска иднина да стане централна капија за сите електронски средства од 47 национални библиотеки на Европа. Европската комисија објави на 2 март 2006 година дека Европската библиотека ќе обезбеди инфраструктура за Европската дигитална библиотека, заедничката служба за пристап до дигитални колекции за библиотеки, архиви и музеи во Европа.
Алат за пребарување
Порталот TheEuropeanLibrary.org постојано се прилагодува на потребите на новите корисници и поголем број на библиотеки-учесници. Во почетокот, Порталот беше во експериментална фаза и до него можеше да пристапи единствено преку прелистувачот Internet Explorer 6.0. Од јуни 2005 година, и користењето на Web пребарувачот, Camino, Netscape, Mozilla и Firefox, можете да ги користите услугите на Европската библиотека. Други пребарувачи како Опера, Mozilla и Galeon сè уште не е компатибилни со архитектурата на порталот на Европската библиотека. Порталот TheEuropeanLibrary.org наменет за поддршка на Европската библиотека, канцеларија, која се наоѓа во холандската Кралската библиотека во Хаг, која е раководена од Џил Кас, директор на Европската библиотека. Од март 2007 година, пребарувачот од страна на Европската библиотека ("Мини-библиотека во Европа") може да биде поставен и на други Web презентации.
IC 160
IC 160 — галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 160 се споменува и како ESO 364-22, AM 0558-335, IRAS 05582-3355.
Откривање
Објектот е откриен во април 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 160 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 160 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 0 м 4,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 55' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на IC 160 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18212.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Европеана
Europeana.eu е портал кој нуди пристап до милиони книги, слики, филмови, музејски дела и архивски записи кои се дигитализирани ширум Европа.
Повеќе од 2000 институции ширум Европа придонеле за развој на Европеана. Меѓу познатите институции се: Рајксмузеум Амстердам, Британска библиотека и Лувр. Мона Лиза од Леонардо да Винчи, Девојката со бисерна обетка од Јоханес Вермер, делата на Чарлс Дарвин и Исак Њутн како и музиката на Волфганг Амадеус Моцарт се некои од делата што ги има во Европеана.
Историја
Катализатор за основање на Европеана било писмото испратено од Жак Ширак, претседателот на Франција, заедно со премиерите на Германија, Шпанија, Италија, Полска и Унгарија до претседателот на Европската комисија, Хозе Мануел Дурао Баросо, во април 2005 година. Во писмото се препорачувало да се отвори виртуелна европска библиотека со што ќе се направи европското културно наследство достапно за сите.
Прототипот бил објавен на 20 ноември 2008 година. Во верзијата бета, страницата нудела пристап до 4,5 милиони дигитални објекти. Поради неочекуваната просечна посета од 10 милиони на час, опслужувачите не биле во можност да го издржат тоа, па страницата привремено била исклучена. По серија на технички надградувања, повторно била пуштена во декември 2008 година.
Во февруари 2009 година, била пуштена верзијата 1.0. Во 2010 година, проектот стигнал до бројка од 10 милиони дигитални објекти. На почетокот на 2011 година, биле додадени нови можности на страницата, како алатка за превод, и можност за пребарување на насловите низ Википедија како и на други страници.
Крунисувачко јајце (Фабержеово јајце)
Крунисувачко јајце — царско Фабержеово јајце, едно од низата од педесет и две украсени јајца направени од страна на Петар Карл Фаберже за руското царско семејство. Било изработено и доставено во 1897 година од ателјистите на Фаберже, Михаел Перхин и Хенрик Вингстрем. Јајцето било направено во чест на царицата Александра Фјодоровна.
Често било изложено во музејот Ермитаж и било праќано во разни музеи низ светот како дел од привремени изложби. Моментално е поседувано од еден од руските олигарси, Виктор Векселберг.
Дизајн
Јајцето е направено од злато со делумен жолт емајл и се поврзува со царската облека на царицата при нејзиното крунисување.
Направено со ленти зелениково златни ливчиња поставени на секое вкрстување од царскиот двоен орел и поставена розов дијамант на средината. Овој дел бил исто така прикажан на облеката при крунисувањето на царицата.
Голем дијамант е поставен на врвот на јајцето во рамки на група од десет брилијантни дијаманти; низ нив може да се види монограмот на царицата. На другиот, потесен крај, е поставен помал дијамант во рамки на розови дијаманти опкружени од цветни мотиви на 20 златни листови. На овој крај од јајцето, дијамантот ја покрива годината 1897 впишана на сличен начин како монограмот.
Изненадување
Внесено внатре во јајцето е совршена копија на царска кочија од век, која ја носела царицата Александра на нејзиното крунисување во Успенската катедрала во Москва.
Црвената боја на првобитната кочија била направена користејќи емајл со боја на јагода и сина боја за внатрешноста. На кочијата се наоѓа царската круна со розови дијаманти и шест двојни орли на покривот; имала кристални прозорци и планинумски гуми, како и царски орел со дијаманти на секоја врата. Минијатурата имала тркала, врати, осовина и мали скали на расклопување.
Амадеј I (Шпанија)
{| align=right
Амадеј I Савојски бил крал на Шпанија во периодот од 1870 до 1873 година. Роден е на 30 мај 1845 година во Торино, Италија. Тој е син на Виктор Емануел II, крал на Пиемонт и Сардинија, а по касно и крал на Обединена Италија, и на Марија-Аделаида Австриска.
На 30 мај 1867 година се оженил за Марија-Виторија дел Позо. Неговиот татко во почетокот не го признавал бракот поради фактот што Марија Виторија не потекнувала од кралско семејство. Со неа, Амадеј имал три деца. Во 1870 година Марија Викторија го замолола кралот да разговара со Амадеј околу неговите изневери, но тој сметал дека таа немала право да се меша во одлуките на Амадеј.
Во времето кога во Шпанија избувнала т.н. Славна револуција во 1868 година, револуцијата ги принудила Изабела II Шпанска и нејзиното семејство да ја напуштат Шпанија. Новите шпански Кортеси решиле дека идната монархија треба да биде создадена од страна на нова династија. На 16 ноември тие го избрале Амадеј или Амадео. Така, официјално на 2 јануари 1871 година Амадеј станал крал на Шпанија. Шпанија новиот крал ја наследил во голем хаос. Единствено на којшто можел да смета биле прогресивните партии. Во 1872 година во Баскија и Каталонија избувнале востанија. Генералите го советувале на кралот да ги казни главните водачи на бунтовите, но тој издал декрет против артилеријата. По ова тој на 11 февруари 1873 година абдицирал од престолот. Истата вечер, Шпанија била објавена за република. Амадеј се вратил во Италија каде повторно ја зазел функцијата херцог на Аоста. Починал на 16 јануари 1880 година во Торино.
Убче (Галиште)
Убче  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Галиште.
Претставува населба од доцноантичко време.
На 2 км југоисточно од селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и тегули.
NGC 2117
NGC 2117 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2117 се споменува и како ESO 86-SC33, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2117 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m. NGC 2117 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 47 м 46 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 27' 1".
Други поделби
Проучување на NGC 2117 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8904.
NGC 6735
NGC 6735 — астеризам во соѕвездието Орел, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6735 се споменува и како near SDAO 142915.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јули 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6735 е од видот *Grp. NGC 6735 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 0 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 27' 21".
Други поделби
Проучување на NGC 6735 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5128. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 193.
NGC 332
NGC 332 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 332 се споменува и како NGC 333A, MCG -3-3-13.
Откривање
Објектот е откриен во 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 332 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 332 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 51,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 28' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 119°.
Други поделби
Проучување на NGC 332 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3519. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 18. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 877.
Црква „Воскресение Христово“ - Могилец
Вознесение Христово — главна манастирска црква на новиот Могилечки манастир во поречкото село Могилец.
Манастирската црква се наоѓа во непосредна близина на регионалниот пат Македонски Брод-Самоков.
Историја
Изградбата на манастирската црква започнала со поставување на камен-темелник во 2005 година од страна на митрополитот Тимотеј Дебарско-кичевски.
Тони Мартин (велосипедист)
Тони Мартин (Tony Martin; р. во ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Мартин е познат како специјалист за хронометри и е четирикратен светски првак во истата дисциплина, победувајќи во 2011, 2012, 2013 и 2016 година. Исто така, освоил сребрен медал на Летните олимписки игри во Лондон, завршувајќи како второпласиран зад Бредли Вигинс на трката.
Мартин бил во составот на три победнички екипи на на Светското првенство во екипен хронометар, во 2012, 2013 и 2016 година. Исто така, Мартин победил на пет хронометарски етапи на големите трки; три на Тур де Франс во 2011 и 2013 и две на Вуелта а Еспања во 2011 и во 2014. Освоил и неколку етапни трки, вклучувајќи ги Енеко Тур, Париз-Ница и првите две изданија на Трката околу Пекинг во 2011 и 2012.
Животопис
Тони Мартин е роден во поранешната Источна Германија во Котбус. Заедно со остатокот на неговото семејство, тој побегнал од Источна Германија кратко пред падот на Берлинскиот ѕид и пропаѓањето на комунистичка Источна Европа. Подоцна се вратил во источниот дел на Германија, посетувајќи спортско училиште во Ерфурт.