cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александра Пријовиќ
Александра Живојиновиќ (моминско Пријовиќ ; Сомбор, 22 септември 1995 година ) е српска поп-фолк пејачка која станала популарна во раните 2010 -ти благодарение на Ѕвездите на Гранд. Три од нејзините песни што ги објавила до 2017 година биле во топ 5 хитови на годината во Србија. Во октомври 2016 година, Александра поставила домашен рекорд во брзината за која видеото достигна милион прегледи на YouTube, благодарение на песната Сенке, која таа бројка ја достигнала за помалку од 24 часа. Александра важи за најбараната пејачка на Гранд продукција, како и една од најпопуларните пејачки во Србија.
Детството
Таа е родена во 1995 година во Сомбор, а израснала во Бели Манастир во Хрватска и Бачка Топола. Моментално живее во Белград. Уште како мала покажала талент за пеење. Настапувала на училишни настани и друштвени настани. На тринаесет години снимила две песни (Мајка и Боли свака твоја реч) во продуцентската куќа, чиј сопственик бил Милорад Миќа Николиќ.
2012—2016: Почетоци
Во Ѕвездите на Гранд во сезоната 2012/13. година го освоила четвртото место, каде како награда ја добиле песната Још вечерас плакаћу за тобом. Истата година го снима дуетот Ма пусти понос со победникот од таа сезона Амар Јашарспахиќ. Следната година таа постигала голем успех со песната За нас касно је, за што песната беше избрана за еден од најголемите хитови во 2015 година. Во декември 2015 година го сними дуетот Шта би со МС Стојан и го претстави спотот за истиот. На крајот на мај 2016 година, ја објавила песната Тотална анестезија, која била голем успех бидејќи достигна 50 милиони прегледи на YouTube. На 25 октомври истата година ја претставила песната Сенке, која за 24 часа била преслушана милион пати на Јутјуб, со што го соборила рекордот на српската музичка сцена.
Приватен живот
Александра се нашла во центарот на вниманието на јавноста кога ја открила врската со Филип Живојиновиќ, синот на Боба Живојиновиќ од првиот брак. Парот се венчал на 21 јуни 2018 година во Белград. Тие го добиле синот Александар на 6 февруари 2019 година.
Заседната постелка
За заседната постелка (или плацента превија) зборуваме кога целата постелка или еден нејзин дел лежи на патот низ кој во текот на раѓањето треба да помине детето, т.е. во долниот тек на утерусот.
Причини
Плацента превија настанува ако оплоденото јајце се нидира (вгнездува) во долниот пол на матката (примарна Hyperemesis gravidarum) или ако поради исцрпеноста на ендометриумот постелката станала поширока и секундарно се проширила во долниот дел на матката (секундарна плацента превија). Следните фактори ги зголемуваат шансите за да се јави:
Клиничка слика и дијагноза
Ако бремената жена крвави во последното тримесечје од бременоста, претежно треба да се помислува на плацента превија. Главниот симптом на плацента превија е крвавењето кое настапува кон крајот од бременоста, најдоцна во првото родилно време. Имено, кон крајот на бременоста, односно во првото родилно доба се проширува долниот дел од утерусот каде што е вгнездена постелката (плацента превија). Постелката не е еластична, и не може да се шири и поради тоа таа неминовно се одлепува, настапува крвавење кое потекнува од мајката и од плодот. Поголемиот дел од крвта е од мајката, но во случлај да прсно поголем крвен сад од постелката, може да искрвави и плодот. Првото крварење обично е скудно, слично на она при застрашувачкиот абортус, а се повторува со различна силина во пократки или подолги интервали. Ако крварењето настапува дури во текот на раѓањето, тогаш е речиси секогаш многу силно. Матката при плацента превија е мека, нема болка, можат да се пипаат низ нејзиниот ѕид деловите на плодот. Честопати главата на плодот поради плацента превија е високо над влезот на карлицата, а не се ретки ни абнормалните и патолошките положби на плодот (попречни, коси). Покрај клиничката дијагноза, денес, со сигурност и безопасност, може да се постави точна дијагноза на плацента превија со uлтразвучна дијагностика.
Прогноза
Плацента превија е една од најопасните компликации во бременоста.Крвавењето може да биде обилно не само во бременоста туку и раѓањето и непосредно по раѓањето (поради физиолошка атонија на долниот уринарен сегмент ). Пурепериумот често е фебрилен. Морбидитетот и морталитетот кај новороденчињата е изразито висок, абнормалните положби на плодовите и анемиите поради искрвареноста на мајката и плодот. Крајниот исход главно, зависи од кондицијата на мајката, траењето на бременоста и, особено од ефикасноста на болничкото лекување.
Лекување
Во диспанзерите или дома потребно е да се предупредат бремените жени веднаш да се јават ако почнат да крвават. Таквите болни мораат веднаш да се упатат во болница без да се постави точна дијагноза. Тоа е најдобрата профилактична постапка, за да се спречат опасните по живот крвавења во домот на бремената жена или во диспанзерот. Ако крвавењето настапи дома, потребно е веднаш да се повика лекар. Ако состојбата е интна, треба и без лекарот да се однесе болната во болница. Добро е пред транспортот да и се даде инекција петантин или морфиум. Со прегледот во болницата првин се исклучуваат цервикалните причини за крвавењето, потоа се даваат седативи и трансфузија на крв. Честопати крвавењата се смируваат и може да се сочека барем 36-та недела од бременоста или уште повеќе. При итните случаи треба веднаш со обемна трансфузија на крв, да се направи царски рез , Понекогаш, при парцијалната превија може во текот на раѓањето да запре крвавењето со прекинувањето на плодовите обвивки и на тој начин да се овозможи понатамошен тек на раѓањето.
Профилакса
На жените кои сакаат да имаат повеќе деца треба да им се советува растојанијата меѓу бременоста да не бидат прамногу кратки т.е. помали од 9 до 12 месеци. Овде спаѓа и борбата против несаканите бремености, бидејќи честите абортуси и киретажите моѓат да го оштетат и исцрпат епидометриумот.
Бен Кинг
Бен Кинг може да се однесува на следниве личности:
Лариса Генијуш
Лариса Генијуш (белоруски: Ларыса Геніюш; 9 август 1910 - 7 април 1983 година) — белоруска поетеса, писател и активен учесник во националното движење.
Детство и младост
Лариса Генијуш е родена како Лариса Миклашевич, на 9 август 1910 година во Жлобович, во Гродњенска Област, северозападна Белорусија, во семејство на имотни земјопоседници. Таа имала повеќе браќа и сестри. Посетувала полско училиште, а во 1928 година успешно ја завршила полската гимназија во Волковиск. Била добро запознаена со светската литература, со полските, скандинавските и англиските класици. Уште како млада почнала да пишува поезија.
Апсење и осуда
По Втората светска војна, Лариса Генијуш заедно со сопругот и синот живееле во градот Вимперк, блиску до Прага. На 5 март 1948 година, тие биле уапсени од МГБ. И двајцата сопружници биле држени во затвор во Чехословачка и во Љвов во Украина. Во октомври 1948 година, биле префрлени во затворот во Минск. Тука поетесата била испрашувана и мачена од белорускиот министер за државна безбедност Лаврентиј Цанава.
На 7 февруари 1949 година, и двајцата биле осудени на 25-годишна затворска казна. Лариса својата казна ја отслужувала во логорот во Коми АССР. Во логорот, таа била пример за огромната духовна сила во обединување на белоруските затвореници и затворениците од другите националности. Во затворот продолжила да пишува поезија. Затворениците ја нарекувале Мајка, учејќи ги нејзините песни на памет и рецитирајќи ги како молитва. Таа била ослободена во 1956 година, по осумгодишна затворска казна.
Судбината на другите членови од нејзиното семејство била трагична. Нејзината мајка и двете сестри починале во 1945 година, во Казахстан. Нејзиниот брат Аркаџ, загинал како војник на 27 јули 1944 година, во Битката за Монтекасино, попозната како Битката за Рим, во Италија, а вториот брат загинал како војник на полската војска на крај од април 1945 година, блиску до Берлин.
Годините во Зељва
По ослободувањето, Лариса Генијуш живеела во домот на својот сопруг во белорускиот град Зељва. И двајцата сопружници одбиле да го примат државјанството на Советскиот Сојуз и до крајот на нивниот живот во пасошот им стоела забелешката – без државјанство. Тие неколкупати побарале рехабилитација, но сите нивни барања биле одбиени со одговор дека осудата била законска. Поетесата била следена од службата на КГБ насекаде, писмата што ги добивала биле отворани, а во куќата и биле поставувани апарати за прислушкување. На сопругот му дозволиле да работи како лекар во локалната болница, но нејзе само на кратко и дозволиле да работи како чистачка. Во 1979 година, нејзиниот сопруг починал, а нејзе и била дадена мала пензија. Властите не ѝ дозволиле да има мирна старост, а само еднаш и било дозволено да го посети својот син Јурга, кој живеел во Белосток, во Полска.
Цели десет години нејзините песни биле строго забранети. Само во 1963 година, нејзините песни напишани по затворскиот период за првпат биле објавени во белоруски списанија. Првата збирка на делото на Лариса Генијуш во Белорусија под наслов „Невадам зь Нёмана“ била објавена во 1967 година, благодарение на тогашниот претседател на врховниот совет на Белоруската Советска Социјалистичка Република, Максим Танк. Оваа збирка песни покрај новите песни од периодот на Зељва, содржела и песни од нејзината прва збирка „Ад родных ніў“, а имало и цензурирани делови. По ова нејзе ѝ било дозволено да објавува само детска поезија.
Смрт
Таа починала во 1983 година, а на нејзиниот погреб присуствувале илјадници луѓе.
Жижи (претстава)
Жижи (1951) е популарна Бродвејска претстава направена врз основа на истоимената новела на Колет, со Одри Хепберн во главната улога.
IC 1424
IC 1424 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Вииви Луик
Вииви Луик  (Viivi Luik), (родена на 6 ноември 1946 година, во Тјнассилма, Естонија) е естонски поет и прозаист. .
Животопис
Од 1965 до 1967 година Вииви Луик учела вонредното во средно училиште во Талин, работејќи истовремено како библиотекар.
Во 1970 година Виви Луик станала член на Естонскиот сојуз на писатели.
Во 1974 година Вииви Луик се оженила со Јаак Јерут, естонски писател, а подоцна и дипломат. Како сопруга на дипломат, таа помина неколку години во странство: во Хелсинки (1993-1997), Берлин (1996) и Рим (1998–2003) ,
Литературни дела
Првата поема на Луик се појави во локалниот дневен весник во 1962 година, а во 1964 година таа дебитирала во истакнатиот литературен магазин Looming. Нејзината прва збирка поезија „Празник на облаците“ била објавена во 1965 година ..
Ликиски јазик
Ликискиот бил индоевропски јазик од лувинската подгрупа на анадолски јазици. Сите јазици од оваа подгрупа освен лувинскиот биле зборувани во железната доба после 1000 п.н.е. Лувинскиот јазик се зборувал и во бронзената доба со падот на Хитската империја. Наскоро потоа исчезнал.
Ликискиот јазик денес ни е познат благодарејќи на неколку натписи. Од нив научниците издвоиле два дијалекта, од кои еден се смета за стандарден ликиски јазик а додека другиот наречен милиски и се разликуваат според граматичките црти. Ликискиот имал своја азбука, ликиска азбука, што била слична со грчката азбука.
Светска изложба
Светски саем (EXPO), е било која варијанта на голема изложба одржана од средината на 19. век па наваму. Официјално тело за организација на светските саеми е Службата за меѓународни саеми (Bureau of International Expositions, BIE), акроним од францускиот назив на организацијата (Bureau International des Expositions)). BIE саемите се поделени на неколку типови: универзални, меѓунардони и специјализирани. Вообичаено траат од 3 до 6 месеци. Државите можат да организираат сопствени саеми или изложби без влијание на BIE.
Во денешно времe, светските изложби најверојатно се трет најголем настан во светски рамки во смисла на економското и културолошкото влијание, веднаш после ФИФА Светскиот куп и Олимписките игри. Светските изложби се одржуваат повеќе од едни и пол век - што е подолго од организацијата на современите Олимписки игри и секако |Светскиот Куп. Првиот Експо бил одржан во Кристалната палата во Хајд Парк во Лондон, 1851 година под наслов "Голема изложба на индустриски постигнувања на сите нации". „Големата изложба“ како што честопати се нарекува, била идеја на принцот Алберт, сопруг на на Кралицата Викторија и била прва меѓународна изложба на индустриски производи. Како такваа, таа предизвикала развој во неколку подрачја од опшеството, вклучувајќи ги тука уметноста и образованието, меѓународна трговија, како и туризмот. Оваа изложба била претходник на многу меѓународни изложби одржани подоцна кои се нарекувале "Светски изложби", кои се постојано одржувани до денешен ден.
Историја на светските саеми
Од појавувањето на Светските саеми во 1851 година па до сега, карактерот на светските изложби постојано еволуирал. Се разликуваат три главни ери: ера на индустријализација, ера на културна размена и ера на национални брендови.
1851-1938 I. Ера на Индустријализација
Првата ера може да се нарече ера на индустријализација која го опфаќа периодот од 1851 до 1938 година. Во ова време, светските изложби биле фокусирани на трговијата и прикажувањето на технолошките иновации и напредоци. Светските изложби биле платформа каде најновите достигнувања во науката и технологијата од целиот свет биле прикажувани на едно место. Светската изложба во 1851 година во Лондон, како и тие одржани 1889 и 1900 во Париз може да се сметаат за едни од најзначајните. Пронајдоците како што е телефонот биле претставени токму во оваа ера. Многу важна ера за актуелниот имиџ на Експо е токму оваа ера.
1991- III. Ера на национални брендови
Од светскиот саем Expo 1992 одржан во Севиља - Шпанија, државите сè повеќе и повеќе почнаа да го користат светскиот саем како платформа за презентирање на нивниот национален бренд. Финска, Јапонија, Канада, Франција и Шпанија беа добар пример за ова. Студијата на Тјако Валвис (Tjaco Walvis) наречена "Expo 2000 Hanover низ бројки", покажува дека промовирањето и зајакнувањето на националниот бренд бил главниот мотив за учество за 73% од земјите учеснички на Expo 2000. Во светот во кој јак национален бренд е важна работа, павиљоните стануваат дел од рекламните кампањи, а Expo е добар начин за брендирање на нацијата. Покрај културните причини, земјите организатори (градовите и регионите домаќини) исто така го користат моментот за нивно брендирање. Според Вели Олинс (Wally Olins) експерт за брендирање, Шпанија го искористи Expo 1992 во Севиља и Летните олимписки игри во Барселона 1992 година за да ја истакне својата нова позиција како модерна и демократска држава и да се претстави себеси како важен член на ЕУ и глобалната заедница.
Универзални изложби
Универзалните изложби опфаќаат универзални теми од различни области на човековото дејствување. Универзални изложби се тематски ориентирани, врз основа на дефинираните теми, павиљоните се така направени да го претставуваат погледот на односната земја кон таа тема. Универзалните изложби вообичаено се одржуваат поретко за разлика од специјализираните меѓународни изложби бидејќи тие се доста поскапи. За да се разликуваат универзалните изложби од едноставните саеми, потребно е комплетно да се дизајнира конструкцијата на пивиљонот од самиот темел. Како резултат на тоа, нациите се натпреваруваат во тоа која ќе изгради незаборавна и впечатлива градба, пример за тоа се павиљоните на Јапонија, Франција, Мароко и Шпанија изградени на Expo '92. Понекогаш се користат стандардни саемски хали со цел да се минимизираат трошоците, ова посебно важи за земјите во развој. Или пак земјите од некој географски блок го делат заедничкиот простор (пример Афркинаските земји на Expo 2000 во Хановер).
BIE започна со одржувањето на изложбите секои пет години, почнувајќи од дваесет и првиот век.
Список на саеми
Ова е список на досегашни официјални светски (универзални, меѓународни/специјализирани, хортикултурни) саеми или изложби според Службата за меѓународни саеми и ExpoMuseum:
Амрита Притам
Амрита Притам ( - ) — индиска писателка и поетеса, која пишувала на пенџапски и хинди. Таа се смета за прва истакната жена од Пенџаби, романописец и есеист и водечки поет од 20 век на панџапскиот јазик, кој е подеднакво сакан од двете страни на индиско-пакистанската граница. Со кариера која опфаќа повеќе од шест децении, таа произведе повеќе од 100 книги поезија, белетристика, биографии, есеи, колекција народни песни од Панџаб и автобиографија кои беа преведени на неколку индиски и странски јазици.
Таа најмногу се памети по нејзината потресна песна, „Ајџ ахахаан Варис Шах ну“ (Денес се повикувам на Варис Шах, или „Ода на Варис Шах“), елегација на поезијата на Пенџаби од 18 век, израз на нејзината болка поради масакрите за време на поделбата на Индија. Како романописец, нејзината најзабележана работа била „Пинџар“ (Кафез) (1950), во која таа го создала својот незаборавен лик, Пуро, олицетворение на насилството врз жените, губење на човештвото и крајно предавање на егзистенцијалната судбина; романот бил направен во наградуван филм, Пинџар во 2003 година.
Кога поранешната британска Индија била поделена во независните држави Индија и Пакистан во 1947 година, таа се преселила од Лахоре во Индија, иако останала подеднакво популарна во Пакистан во текот на нејзиниот живот, во споредба со нејзините современици како Мохан Синг и Шив Кумар Баталви.
Црква „Св. Климент Охридски“ - Ново Коњарево
'''„Св. Климент Охридски“''' — црква која се наоѓа во Ново Коњарево, Општина Ново Село. Црквата била изградена во 2003 година.
1434 п.н.е.
1434 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1434. година пред новата ера, 434. од вториот милениум п.н.е., 34. од 15 век п.н.е. и петта од 1430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4074 и 4075 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3316 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2326 и 2327 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 681 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1434 година се протега во 1202 и 1203, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1262 и 1263 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 891 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2118 и 2117 исламска година пред хиџра.
Герда Маркус
Биографија
Родена во Стокхолм на 21 февруари 1880 година, Герда Фредрика Маркус била ќерка на сопственикот на веледрогерија Џејкоб Аксел Маркус и неговата сопруга Ема Хенриет моминско Елиасон. Таа била едно од петте деца во еврејско семејство со предци кои емигрирале од Мекленбург кон крајот на 18 век. По посетувањето на женското училиште Алин (1889–1897), таа работела во агенцијата за вработување на Текла Тјадер.
Додека работела во Берлин во 1907 година, таа почнала да испраќа новински извештаи до шведските весници како што е Дагенс Нихетер, речиси случајно станала странски дописник. По враќањето во Шведска, таа поминала неколку години како помошник уредник на новоформираното театарско списание, Талија. По затворањето во 1913 година, таа се приклучила на редакцијата на Свенска Дагбладет, на крајот работејќи во Виена како странски дописник на весникот. Нејзините напори, сепак, не биле ограничени на пишување. Таа се покажала како многу ефикасен собирач на средства, користејќи ги ресурсите на хартија за да собере капитал за финансирање на сиромашните семејства. За време на тешките години на Првата светска војна, благодарение на нејзините пишувања и поддршката од весникот, таа успеала да собере значителни средства за старите лица да уживаат во празниците и за децата да учествуваат во игри и други организирани активности. Во 1919 година, таа била една од оние кои го основале шведскиот огранок на Save the Children, станувајќи нејзин прв генерален секретар.
Од 1923 до 1933 година, Маркус живеела во Виена каде во декември 1923 година се омажила за еврејскиот адвокат и театарски издавач Ернст Фол. Бракот бил раскинат во 1933 година. Од средината на 1930-тите, таа и помагала на еврејската заедница во Стокхолм да ги спаси еврејските деца од прогонство во Германија. По завршувањето на Втората светска војна, таа ги посетила бегалските кампови во Австрија и Унгарија, обезбедувајќи поддршка за децата. Таа била активна и во помагањето на развојот на палестинското прашање.
Герда Маркус починала во Стокхолм на 28 јануари 1952 година.
Тиста
Тиста — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Црква „Св. Атанасиј“ - Бела Црква (Костурско)
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Бела Црква, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Жижи (роман)
Жижи (Gigi) — роман од 1945 година на француската писателка Колет, кој ја раскажува приказната за еден богат моден творец кој се вљубува во млада Парижанка која има кариера на grande cocotte и кој на крајот се венча со неа. Романот е адаптиран во истоимениот филм од 1958 во режија на Винсент Минели, а Одри Хепберн некое време ја игра главната улога во Бродвејската екранизација на ова дело.
Беатрис Офор
Беатрис Офор (1864-1920) била британска сликарка. Таа е првенствено позната по портрети; често од езотерична природа.
Живот
Голем дел од нејзината работа се состоела од претстави на глави на млади жени. Еден извештај објавен во 1907 година вели дека:"познатите „Offor Heads“ се познати низ целиот свет. Навистина, може да се каже дека госпоѓицата Беатрис Офор е една од најпопуларните уметници на денот, нејзините слики се барани со нетрпение, а издавачите се натпреваруваат меѓу себе за честа да ги покажат нејзините дела на јавноста."Нејзините слики биле редовно прикажувани на Кралската академија на уметностите. Таа често ги користела своите сестри како модели, често сликајќи невести и голи жени. Таа, исто така, насликала портрети на Џозеф Хауард пратеник и Сер Ралф Литлер, К.Ц. Таа насликала и копија од Богородица и дете на Перуџино за парохиската црква Тотенхем.
Некое време била сместена во Челзи - каталозите на Кралската академија даваат адреса на патот на кралот од 1899 година - но по нејзиниот втор брак со Џејмс Филип Биван, увозник на овошје, во 1907 година, таа се преселила во Брус Гроув, Тотенхем, во Северен Лондон. Таа доживеала нервен слом во 1919 година, а починала на 7 август 1920 година од повреди здобиени по пад од прозорец. Во истрагата била заведено за самоубиство со нездрав ум. Таа е погребана на гробиштата Брокли и Лејдивел.
Јавни збирки
Речиси 40 нејзини слики се чуваат во колекцијата на Музејот на замокот Брус, Тотенхем; тие вклучуваат портрети на млади жени, локални достоинственици и жена за која се верува дека е романописецот „Оуида“. Нејзиниот портрет на Сер Ралф Литлер е во уметничката колекција на Мидлсекс Гилдхал.
Стогодишнината изложба „Сестри, сирени и светци: замислувајќи ги жените на Беатрис Офор“ во замокот Брус е продолжена до декември 2021 година.
Каликрат
Каликрат (грчки: Καλλικράτης) бил старогрчки архитект активен кон средината на 5 век п.н.е. Заедно со Иктин го конструирал Партенонот (Плутарх, Перикле, 13). Од напис дознаваме дека тој е архитектот на „храмот на Ника“ во светилиштето на Атена Ника на Акрополот (IG I3 35). Овој храм е или амфипростилот храмот на Атена Ника кој е денес го гледаме на местото или пак претходникот со помали димензии (наиск) чии остатоци се најдени во темелите на претходно споменатиот храм. . Од друг напис пак, дознаваме дека тој е архитектот на класичните ѕидини во коло (IG I3 45), а Плутарх нè надополнува (loc cit) со тоа што тој го изградил и средниот од трите ѕида кои ги поврзувале Атина и Пиреја.
Епистоларен роман
Епистоларен роман — вид на роман кој е раскажан како збир од документи, најчесто писма. Под поимот се подразбираат и романи кои се напишани како дневници или исечоци од весник. Од неодамна, електронски „документи“ како радио снимки, блогови и е-пошта се влезени во употреба. Зборот епистоларен доаѓа од старогрчкото ἐπιστολή epistolē, што значи писмо. Преку оваа форма, писателот може да покаже разновидни гледни точки на различни ликови, наместо да се потпира на вообичаената техника на сезнаечки раскажувач.
Ебисфелде-Веферлинген
Ебисфелде-Веферлинген (Oebisfelde-Weferlingen) — град во округот Берде, во сојузната покраина Саксонија-Анхалт, Германија. Бил создаден на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Бесдорф, Дерен, Ајкендорф, Ешенроде, Етинген, Хединген, Херзинген, Катендорф, Ебисфелде, Рецлинген, Шванефелд, Зегерде, Зиштет, Валбек и Веферлинген.
Изговор
Изговор во лингвистиката е:
Еден збор може да се искаже на различни начини кај различни поединци или групи, и ова зависи од многу фактори, меѓу кои се:
Лингвистичка терминологија
Луѓето се бројат како звучни единици (гласови) кои тие ги користат во својот јазик. Гранката на лингвистиката која се занимава со тие звучни единици се нарекува фонетика. Гласовите кои имаат иста улога се групираат во класи наречени фонеми; изучувањето на овие се нарекува фонемика, фонематика или фонологија.
Сувин
Сувин или Сволјани (Κοκκινιά, Кокинија; до 1927 г. Σούμπινο, Сумбино ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 223 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 15 км североисточно од градот Гребен, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 685 м. Во непосредна близина на селото е сместен Пашин мост.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Сувин било мешано христијанско и муслиманско гркојазично село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Сувин живееле 100 Грци христијани и 80 Грци муслимани.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Сувин живееле 145 Грци муслимани и 100 Грци христијани.
Во Грција
Во 1927 година, името на селото било променето во Кокинија (Κοκκινιά).
Во согласност со Лозанскиот договор, во 1923 година присилно било иселено муслиманското население во Турција, а на нивно место грчките власти населиле бегалски семејства од Турција, со што селото останало мешано. Во 1928 година во селото биле населени 52 грчки бегалски семејства со вкупно 185 жители.
Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 518 жители, во 1920 година со 459 жители, во 1928 година со 573, во 1940 година со 551, во 1951 година со 517, во 1961 година со 409, во 1971 година со 301, во 1981 година со 293, а во 1991 година со 273 жители.
Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 16 квадратни километри. Општината Сувин била приклучена во општината Ираклеотес во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.
Селото припаѓа на општинската единица Ираклеотес со седиште во селото Чурхли, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Сувин, во кој влегува и селото Нов Трабзон.
Културни и природни знаменитости
Мостови
Црно семе (филм)
„Црно семе“ — македонски игран филм, снимен по сценариото на Ташко Георгиевски (засновано врз неговиот истоимен роман), а во режија на Кирил Ценевски. Филмот бил снимен во 1971 година, во времетраење од 89 минути, снимен во вајдскрин техника, во производство на Вардар филм, Скопје и истиот припаѓа на родот на играни филмови од историски жанр.
Овој филм е посебно важен за глумецот Дамевски, бидејќи за својата главна улога во овој филм, ја има добиено „Златната арена“ за најдобра машка улога на Филмскиот фестивал во Пула (1971). Исто така, филмот освоил и „Златна арена“ за режија, какои наградата „Златен венец“ за најдобро дебитанско остварување.
Кратка содржина
За време на Граѓанската војна во Грција, 1946 година, припадници на кралската грчка војска, во чиј состав влегуваат и Македонците од Егејска Македонија, под обвинение дека се комунисти и непријатели на кралска Грција, се казнуваат со упатување во логор на пуст остров. Поради своите убедувања и етничкото потекло, некои од нив ги совладуваат сите тешкотии, задржувајќи го своето човечко достоинство. Други, пак, не успеваат во тоа, и наместо очекуваниот спас, доживуваат целосен морален пад. Централни личности се Андон Совичанов, Парис и Христос, кои, секој за себе, претставува поединечна комплексност на самосвоен лик, што е видливо преку страдањата низ кои минуваат и кои ги означуваат разните димензии на човековиот отпор. Голготата започнува со одземањето на оружјето на Македонците од Егејска Македонија, припадници на кралската војска и со нивно депортирање, најпрвин во воен затвор каде што ги сослушуваат, а потоа, натоварени на брод во тешки и сурови услови, ги носат на пуст и карпест остров. На островот нема вода, така што нудењето и поткупувањето со вода е еден од методите за кршење и уривање на достоинството на жедните затвореници, при што од нив се бара да потпишат изјава за лојалност кон кралот и готовност за откажување од Организацијата. Репресалиите продолжуваат со постојани измачувања, тепања и стрелања на секого што, на каков било начин ќе пружи отпор или ќе покаже непослушност. На Денот на независноста на Грција, од затворениците се бара да ја пеат песната на независноста. Затворениците одбиваат, следи мешаница и бунт, кој завршува неуспешно, при што некои залудно гинат. Андон Совичанов плука во командантот и користејќи момент на изненадување, почнува да бега низ беспаќето на островот, гонет од самиот командант лично. Тоа, воедно, е и крај на филмот.
ОУ „Мануш Турновски“ - Ново Коњарево
„Мануш Турновски“ — основно училиште во Ново Коњарево, Општина Ново Село.
CBS Телевизиска работилница
CBS Телевизиска работилница е телевизска серија од 1952 година најпозната по тоа што тука се забележува една од раните појави на Одри Хепберн.
Желински мост
Желински мост — историски камен мост на реката Вардар во тетовското село Желино, прогласен за културно наследство на Македонија.
Местоположба
Мостот е сместен на стариот главен пат од Полог за Скопје (Р1206), веднаш северно од Желино. На мало растојание североисточно е современиот мост на магистралата А2.
Историја
Изграден е во 1845 година, по нарачка на полусамостојниот управник на Полог, Абдурахман-паша.
Опис
Мостот има четири полукружни лакови со димензии од 7,75 до 11,40 м. Изработен е од добро изделкани камења. Ова важи за отворите и носачите, со исклучок на носачот на десниот речен брег, кој е направен од фин камен со различна големина и облик.
377
377 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 377 година од новата ера, 377. од првиот милениум, 77. од IV век и осма од 370-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5885 и 5886 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5127 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4137 и 4138 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1130.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 377 година се протега во 3013 и 3014, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3073 и 3074 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 920. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 253 и 252 година пред хиџра.
1674
1674 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1674 година од новата ера, 674. од вториот милениум, 74. од XVII век и петта од 1670-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7182 и 7183 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6424 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5434 и 5435 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2427.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1674 година се протега во 4310 и 4311, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4370 и 4371 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2217. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1084 и 1085 исламска година.
Аделаида Конрој
Аделаида Конрој роденото Анчески (родена 1839 година) била фотограф од Малта, активна помеѓу 1871 и 1879 година.
Аделаида е родена на 23 април 1839 година во семејството на Помпилио Анчески и Роза Болонди во Реџо д'Емилија, Италија. Заедно со Џејмс Конрој, неговата прва сопруга Сара, нивното новороденче, Ричард Елис, Аделаида дошле во Малта од Месина на 9 април 1861 година на брод наречен Капитола. На 17 мај 1872 година во Англиканската катедрала, Валета Аделаида се омажила за фотографот Џејмс Конрој, кој ја изгубил сопругата една година претходно.
Од 1870 година Аделаида работела од 56, Страда улица, Валета како г-ѓа. Конрој – еден од фотографите во студиото Конрој. Помеѓу февруари и јуни 1878 година, Аделаида се рекламирала како „Госпоѓа. Конрој, англиски фотографи, 56 Страда Стрета, Валета“ во сите 12 изданија на краткотрајното списание „Ентерпрајс“.
Британски јазик
Британски јазик — јазик кој спаѓа во групата на келтски јазици. Британскиот јазик најмногу е зборуван на територијата на јужна и централна Британија и делови од Шкотска. Во времето на Јулиј Цезар, овој јазик многу се употребувал и во централна Галија. Овој јазик бил кодифициран во покасното владеење на Римското Царство (околу 7 век) со преземање на многу одлики од латинскиот јазик.
Тривешт
Тривешт — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Јуначко колено (телевизиска серија)
Јуначко колено e македонски игран филм по сценарио на Славко Димевски, а во режија на Благој Андреев.
Премиерата била одржана во 1984 година.
Ингалил Мосандер
Ингалил Маргарета Мосандер, моминско Ларсон (родена на 17 јули 1943 година), е шведски новинар, позната како плоден рецензент на книги на телевизија и во печатените медиуми.
Биографија
Мосандер е родена во Ескилстуна.
Работела како новинар во Dagens Nyheter, Vestmanlands Läns Tidning, Bildjournalen , Vecko-Journalen и Expressen, и во Aftonbladet од 1979 година Во 2006 година, списанието Svensk bokhandel ја прогласило за „највлијателна шведска новинарка во бизнисот со книги“. Таа била водителка на радио шоуто Sommar во јуни 2014 година. Мосандер, исто така, критикувала книги за веб-страницата Сениорен. Во 2004 година и била доделена стипендијата Аксел Лифнер.
Од 1999 до 2019 година, Мосандер неделно критикувала книги за телевизиското шоу Go'kväll емитувано на SVT. Во септември 2019 година, СВТ објавила дека одлучиле да не го задржат сегментот за критика на книги на Мосандер во шоуто, што довело до критики од многу гледачи. Мосандер протестирала против одлуката.
Личен живот
Мосандер била во брак со хирургот Бо Ериксон помеѓу 1967 и 1974 година. Во 1987 година, таа се омажила за новинарот Јан Мосандер. Ингалил Мосандер и нејзиниот сопруг биле двајца од петте Швеѓани кои ја преживеале катастрофата <i id="mwSQ">на Коста Конкордија</i> во 2012 година Мосандер го поддржала кривичното осудување на капетанот Франческо Скетино.
Иксион
Иксион бил крал ла Лапитите во Тесалија. Според преданието, тој ја навредил божицата Јунона и за казна, во Долниот свет бил распнат на тркало кое се вртело постојано.
Јорг Викрам
Живот
Викрам бил вонбрачен син на Конрад Викрам, Претседател на Советот на Колмар, со потекло од патрициско семејство. Меѓутоа, како вонбрачно дете, тој не добил темелно образование и му било оспорено поставувањето на повисоки општински функции. Отпрвин бил златар во Колмар, а потоа сликар и судски службеник. Од околу 1530 година започнале да се појавуваат првите книжевни дела, вклучувајќи ги и духовните и секуларните дела, кои тој самиот ги изведувал. Се претпоставува дека неговата зголемена книжевна активност се должи на неговата желба за општествена исправност. Во 1546 година ја наследил куќата на неговиот татко и со тоа се стекнал со државјанство како сопственик на куќа во Колмар. Во 1543 се спомнува неговото име како книжар во Колмар. Се забележува дека Викрам бил оженет, но не постои прецизна информација за името на неговата сопруга. Врз основа на ракописот на песна со кој се здобил на 21 декември 1546 година во Шлетштат, тој во Колмар го основал Мајстергенгегерселшафт, каде ѝ го донирал овој ракопис. Во овој период може да се смести и неговата креативна музичка фаза, во која и тој самиот пишувал песни и меѓу другото, создал колекција од 73 песни, особено од Ханс Закс. Околу 1555 година, Викрам работел како бирократ во Буркхајм ам Кајзерштул. Се чини дека бил болен во последните години од неговиот живот. По 1557 година не се појавило ниту едно негово ново дело. Точната година на неговата смрт не е позната. Во одреден натпис објавен во 1562 година во Стразбур, тој е опишан како починат.
Дела
(Наслов во модернизирана форма)
Викрамовиот превод на Метаморфози
Во 1545 година се појавило Викрамовото уредување на Метаморфози - превод на Албрехт од Халберсштат од околу 1200 година. Целта на Викрам со ова уредување била да се создаде пристап до Овидштоф за луѓето кои не знаат латински јазик. Исто така, ова дело служело како прирачник за литерарни продуценти. Се вели дека Викрам во тој период го препорачувал неговото уредување на ова дело како учебник за морал. Тој направил и формални и содржински промени. На пример, тој го зголемил бројот на слогови во стиховите, но сепак го намалил вкупниот број на стихови. Тој ја декорирал неговата едиција со специјално изработени илустрации од дрворез. Фактот дека неговите Метаморфози мора да наишле на големо одобрување, е докажан од четвртото издание на ова дело, со временски запис од 1631 година во него. До денешен ден се оспорува од каде дошло познавањето на латинскиот јазик на Викрам. Се верува дека тој бил самоук.
NGC 7337
NGC 7337 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7337 се споменува и како UGC 12120, MCG 6-49-50, CGCG 514-71.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1849 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7337 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 7337 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 37 м 26,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 22' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 7337 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69344. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Корнски јазик
Корнскиот јазик или корнволски јазик (Kernowek) спаѓа во групата на келтските јазици од британската подгрупа на келтските јазици. Сè до XVIII век, овој јазик бил зборуван на полуостровот Корнвол, Јужна Англија. Во моментот овој јазик не е во употреба, но се прават некои обиди за да може повторно да биде вратен во употреба. Така, во 2006 година, бројот на население кои го зборуваат корнскиот јазик изнесувал 3 500, но сепак, овие луѓе го познавале само основите на овој јазик.
IC 1425
IC 1425 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1425 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 1425 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 21 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 54' 52"".
Други поделби
Проучување на IC 1425 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1400779.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Хеморагична болест кај новороденче
Хеморагична болест кај новороденче е нарушување на коагулацијата кај новороденчиња поради недостиг на витамин К.
Причини
Новороденчињата релативно имаат дефициенција на витамин К. Тие имаат мали резерви на витамин К при раѓањето, витаминот К слабо ја поминува плацентата, нивоата на витамин К во мајчиното млеко се ниски и цревната флора е нецелосно развиена кај новороденчињата (витаминот К нормално се создава од цревните бактерии).
1435 п.н.е.
1435 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1435. година пред новата ера, 435. од вториот милениум п.н.е., 35. од 15 век п.н.е. и шеста од 1430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4073 и 4074 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3315 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2325 и 2326 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 682 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1435 година се протега во 1201 и 1202, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1261 и 1262 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 892 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2119 и 2118 исламска година пред хиџра.