Протерување_на_Албанците_(1877–1878)
Во предвечерието на конфликтот меѓу Србија и Османлиите (1876–1878), значително, понекогаш компактно и главно рурално албанско население заедно со некои урбани Турци (некои од албанско наследство ) живееле со Срби во Нишкиот санџак. Во текот на војната, албанското население, во зависност од областа, различно реагирало на влезните српски сили со тоа што давало отпор или бегајќи кон блиските планини и Отоманско Косово. Иако повеќето од овие Албанци биле протерани од српските сили, на мал број им било дозволено да останат во долината Јабланица каде што живеат нивните потомци денес.. "Додека овие бегалци од Ниш чекаа признание од локалното население, тие презедоа мерки за да се осигураат дека се соодветно сместени со често конфискување на храната складирана во градовите. Тие, исто така, едноставно присвоија земјишта и почнаа да градат засолниште на нив. Голем број случаи укажуваат и на бандитизам во форма на рации на добиток и „незаконски“ лов во комуналните шуми, сите делови од репертоарот на бегалците... Во оваа рана фаза на кризата, ваквите акции ја преплавија османлиската држава, со институцијата Најмалку способни за решавање на овие прашања е новосоздадениот Мухацирин Мудуријети... Игнорирани во стипендијата, овие акти на преживување на очајните бегалци претставуваа сериозна закана за воспоставените косовски заедници. Водачите на овие заедници на тој начин потрошија значителни напори лобирање кај султанот да направи нешто за бегалците. Иако овие нишки мухацири на некој начин ќе се интегрираат во поширокиот регионален контекст, како што е потврдено подоцна, тие и голем број други бегалци од албански јазик кои доаѓаат во следните 20 години од Црна Гора и Србија, сочинуваат силен опозициски блок на султановиот владее.“; стр.53. „Може да се забележи дека во стратешки важни области, новата српска држава намерно ги оставила недопрени старите османлиски закони. Уште поважно, кога државата сакаше да ја спроведе својата власт, службениците сметаа дека е неопходно да побараат помош од оние со одредено искуство, користејќи ги старите отомански административни кодекси за да им помогнат на судиите да донесуваат одлуки. Сепак, остана проблемот со тоа што регионот во голема мера е населен како последица на војните... На Белград му беа потребни овие луѓе, главно земјопоседниците на продуктивните земјоделски површини околу овие градови, назад. Во последователните обиди да се привлечат овие економски витални луѓе назад, додека упатуваа усни на националистичките повици за „прочистување“, белградските власти усвоија компромисна позиција што ги задоволи и економските рационалисти кои тврдеа дека на Србија и требаат овие луѓе и оние кои сакаат да се разделат “ Албанци“ од „Срби“. Наместо да се вратат во нивните „мешани“ села и градови од претходната отоманска ера, овие „Албанци“, „Помаци“ и „Турци“ беа охрабрени да се преселат во концентрирани групи села во Масурица и Горња Јабланица што ги постави српската држава. за нив. Меѓутоа, за да функционира оваа „репатријација“, на властите им беше потребна соработката на локалните водачи за да помогнат во убедувањето на членовите на нивната заедница кои биле бегалци на османлиските територии да се „вратат“. Во тој поглед се издвојува соработката меѓу Шахид-паша и српскиот режим. Албанецот кој за време на војната командувал со софиската касарна, Шахид-паша директно преговарал со идниот крал на Србија, принцот Милан Обреновиќ, за да ја обезбеди безбедноста на оние повратници кои ќе се населат во многуте села на Горња Јабланица. За да се олесни ваквите заеднички потфати, беа потребни закони кои ќе ја гарантираат безбедноста на овие заедници кои најверојатно ќе бидат цел на растечките националистички елементи кои се инфилтрираа во српската армија во тоа време. Навистина, во текот на 1880-тите, беа направени напори да се регулира интеракцијата помеѓу прогонетите муслимански земјопоседници и оние локални и новоемигрантски земјоделци кои ги работеа своите земји. Понатаму, законите донесени на почетокот на 1880 година започнаа процес на управување со преселувањето на регионот во кој беа сместени оние бегалци кои дојдоа од Херцеговина под австриска контрола и од Бугарија. Соработката, со други зборови, беше најпосакувана форма на размена во рамките на границата, а не насилна конфронтација." Србите од Лаб се преселиле во Србија за време и по првиот круг на воените дејствија во 1876 година, додека дојдовните албански бегалци после 1878 година повторно ги населувале нивните села.  Албанските бегалци, исто така, се населиле покрај североисточната османлиско-српска граница, во урбаните области и во над 30 населби лоцирани во централно и југоисточно Косово.