cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1857
Други поделби
Проучување на NGC 1857 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 66; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2909. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 668.
Ајбеншток
Историја
Малите бизниси за вез се здружиле во колективи, како што се Produktionsgenossenschaften des Handwerks (PGH) Sticktex или Eibenstocker Buntstickerei, но тогаш во 1972, овие биле претворени во Volkseigener Betrieb, вид на претпријатие основано во поранешната Источна Германија.
Помеѓу 1974 и 1979, бил реализиран проектот за втората најголема брана во Источна Германија. Бил создаден басен со 77 милиони кубни метри и 350 хектари во површина и сега снабдува милиони луѓе со вода за пиење.
По политичките и економските промени во 1989 и 1990, се случиле определени припојувања на Блауентал, Најдхартстал, Волфсгрин, Вилдентал и Обервилдентал со Ајбеншток, додека на 1 април 1997 и припојување на Карлсфелд и Вајтерсгласхите.
Во 2005 Ајбеншток ја прославила 850-годишнината.
Економија и инфраструктура
Од 14. до 18. век се откриле рудници за калај и железо. По големата глад во 1771-1773, оваа индустрија главно била заменета со останати индустрии и занаети.
Сергеј I Цариградски
Почетоци
Се верува дека Сергеј имал некаква важност пред да биде избран за Цариградски Цариградски патријарх. Сергеј бил ѓакон во Св. Софија, а истовремено бил и надгледник на пристаништето. Сергеј станал Цариградски патријарх на 18 април 610 година. Почитувајќи ги обичаите поврзани со Цариградскиот патријарх, Сергеј го крунисал Ираклиј I за цар во октомври 610 година и ја покрстил Ираклиевата ќерка. Сергеј исто така го советувал Ираклиј I по смртта на неговата сопруга Евдокија и пред неговиот брак со Мартина, Ираклиевата внука. НА тој начин, Сергеј развил блиско пријателство со царот, кое ќе му послужи во иднина.
In 614 година, персиската армија го заземала Ерусалим, притоа оштетувајќи ја базиликата на Светиот Гроб и го земале вистинскиот крст, кој првичнo бил откриен од страна на Елена. Бил организиран противнапад против персијците во 622 година од страна на Ираклиј I. Сергеј го обезбедил потребните финансиски средства за кампањата од фондовите на црквата. Сергеј успеал во ова пријавувајќи фондови во облик на црковни приходи и бродови. Се вели дека и бронзениот бик пред форумот Таури бил стопен за да се употреби за ковање на пари. Може да се каже дека Сергеј е заслужен за задржувањето на статусот на Цариград како главен град на Византија. Цариград страдал за време на походот против персијците поради недостатокот на жито од Египет кој бил заземен од страна на Персија. Ираклиј I верувал дека со поместувањето на главниот град во Картагена полесно ќе се обезбедело храна за населението. Обидувајќи се да насобере доволно пари за да овозможи Цариград да остане главен град, Сергеј тргувал со слободниот леб кои граѓаните го добивале во градот практика задржана од времето на Рим бидејќи властите не можеле да си го дозволат ова, идеја која логички не функционирала.
Во 622 година, Сергејовите способности биле признати од страна на Ираклиј I. Како резултат на ова, Ираклиј I го задолжил Сергеј да се грижи за неговите синови  Теотокос и Константин III. Во 626 година за време на отсуството на царот поради походот против Персија, аварите го опсадиле Цариград. Заедно со воениот управник Bonus, тој бил именуван за регент и бил одговорен за одбраната на градот. Тој водел литургија за Одигитриската икона моменти пред конечниот напад на аварите, и веднаш по завршувањето силна бура ја уништила флотата, спасувајќи го Цариград. Се вели дека Сергеј ја носел иконата на мајката божја на ѕидините на Цариград. Бурата се сметала за чудо од страна на Богородица, а Сергеј дека бил тој кој ја убедил да интервенира. Се зборувало дека некоја мината ода од православната црква била компонирана во чест на оваа битка и Сергеј.
Позадина
Со победата над персијците, поделбите во општеството на верска основа започнале повторно да се пројавуваат меѓу верувањата на монофизитите и халкедонистите. Ираклиј I и Сергеј планирале да го воведат поимот ‘монергизам’. Верувале дека на овој начин со нивнато верска формула ќе бидат во можност да ги поврзат различните верски гледишта и да обезбедат чувство на обединување во самата империја. Сергеј го промовирал верувањето дека Исус Христос имал две природи но една волја, познато како монотелитизам. Се надевал дека идејата ќе им се допадне на халкедонистите и дека следбениците на монофизитствотово империјата како што се споиле основните начела земени од двете учења. На почетокот, Сергеј имал успех, придобивајќи ги патријарсите Атанасиј Александриски и Кир Александриски Антиошки. Во 633 година монотелитистите започнале да наидуваат на отпор од халкедонистите, воглавно од монасите Софрониј и Максим Исповедникот. Во 633 година, Софрониј заминал за африка да ја оспори доктрината која Кир ја наметнал на Египет. За оваа цел, Сергеј го испратил својот архиѓакон Петар на синодот во Кипар 634 година, чиј домаќин бил архиоскопот Аркадиј II и со други пратеници испратени од Хонориј I. Противниците на монотелитизмот од Ерусалим, водени од страна на Максим и Софрониј, го испратиле на овој синод Анастасиј Апокрисаријски ученик на Максим, Георги Решаински ученик на Софрониј, и два ученицина Георги, и дополнителни осум епископи од Палестина. Кога двете страни му биле претставени на царот, царот го подржил монотелитизмот а со тоа и Сергеј. Токму во овој период околу 633 година Сергеј побрзал да ја изрази важноста на монотелитизмот на папата Хонориј I. Сергејовото писмо до Хонориј го информирало папата за значењето на соединувањето постигнато во Александрија и за оа како треба да се гледа волјата на Христова. Хонориј се сложил со Сергејовите верувања, изненаден од способноста на Сергеј да постигне теолошки договор во источните цркви, и му се причестил на Исус кој имал една волја но две природи. Хонориј се повлекува од оваа позиција во следното писмо до Сергеј, најверојатно како резултат на писмото од синодот напишано од Софрониј до Хонориј.
Ектезис
Сергеј се обидувал да создаде формула која во целост би можела да ги задоволи халкедонистите и монофизитите. Евентулно донело до дискусија за тоа дали Исус имал една или две енергииво себе и инсистиралдека Господ имал две различни природи во едно тело и волја. Сергеј оваа своја изјава ќе ја нарече Ектезис, или Излагање. Овие верувања биле блиски со оние на Хоминиј. Ова ја зацврстило Сергејовата формула во круговите на халкедонистите и монофизитите. Може да се каже дека Хоминиј не ја разбрал целосно Сергејовата формула, но е прифатено дека ја прифатил истата. Сепак Ектезисот не бил прифатен од страна на сите халкедонисти, Софрониј гледал на истиот до точка што објавил указ против истиот. Царот Ираклиј I се колебал да ја потпише Сергејсовата работа. Сергеј го завршил Ектезис во 636 година, и истиот не бил потпишан од страна на Ираклиј I сè до 638 година, истата година кога починал Сергеј.Ектезисот од 638 година бил издаден од царот Ираклиј I во договор со Сергеј. Овој документ го дефинирал монотелитизмот како официјална империјална  христијанска религија, и ќе остане како голем спор во наредните години по неговото спроведување.
Ефектите од ектезисот
Првичните ефекти од ектезисот биле силно почувствувани низ целото религиозно општество. Сергејовиот наследник, Пир, кој бил избраник на Сергеј, го прифатил монотелитизмот како официјална империјална доктрина. Понатамошно, поголемиот број на последователни наследници биле монофизити, зацврстувајќи го и ширејќи го. халкидонското верување значително се намалило и остатокот користењето било во критична состојба. Сето ова ќе се смени следната година на многу спротивен начин.
Смртта на Сергеј, Повлекување на Ектезисот, и последиците
Сергеј починал во декември 638 година, неколку месеци откако Ираклиј I го потпишал Екстезисот. И покрај брзото почетно ширење на монотелитизмот, во 640 година нагло доаѓа до запирање. Се случиле серија на настани во краток период. Хонориј и Сергеј, починале во 638 година. Прво, наследникот на Хонориј, Северин, силно се противел на прифаќањето на монотелитизмот. неговиот наследник, Јован IV,бил уште поголем противник. Конечно, по смртта на Ираклиј I во 641 година, како и двајцата последователни цари Константин III и Констанс биле православни и го отстраниле Екстезисот како официјална империјална доктрина, по барање на Јован IV. Ова дополнително го сузбило остатокот монотелитизмот и православното учење набрзо се вратило низ целата империја. До 680 година целата поддршка за монотелитизмот исчезнала и православието повторно се вратило во целост. Римскиот Велигденски синод во 680 година усвоил дека Христос имал две волји и сите кои ќе се спротивстават на ова ќе бидат прогласени за кривоверци. Монотелитизмот бил конечно прогласен за ерес на шестиот вселенски собор, 680-681 година, како што биле прогласени Сергеј I Цариградски и Хонориј I, кој до ден денес е единствениот папа кој е прогласен за еретик. Пренесено директно од записите на:
„…Хонориј I во еден период папа во Стариот Рим, како и писмото на вториот до Сергеј, забележуваме дека овие докуменити се страни за апостолските догми, како и на указите на светите собори, и до сите отци, атие ги следат учењата на кривоверците…“
Соборот имал вкупно 18 сесии за да го прогласи Сергеј за еретик, првиот бил во ноември 680 година, а последниот во септември 681 година.
Релинген (Долна Саксонија)
Релинген (Rehlingen) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Релинген се наоѓа во природниот парк Линебуршко Поле, сместен на реката Лопау, притока на Луе, помеѓу шумските подрачја Раубкамер и Зизинг.
Евроазиски остригар
Евроазискиот ловец на остриги ( Haematopus ostralegus ) познат е како обичен ловец на остриги, или палеарктичка остриги, или (во Европа ) само остриги, е морска птица од фамилијата на птици остриги Haematopodidae. Тој е најраспространет од остригите, со три раси кои се размножуваат во западна Европа, централна Евросиберија, Камчатка, Кина и западниот брег на Кореја. Ниту еден друг ловец на остриги не се појавил во оваа област. Изумрениот ловец на остриги од Канарските острови ( Haematopus meadewaldoi ), кој порано се сметал за посебен вид, можеби всушност бил изолиран подвид или посебна популација на евроазиските остриги.
Таксономија
Евроазискиот ловец на остриги бил наведен од шведскиот натуралист Карл Линеус во 1758 година во десеттото издание на неговата Systema Naturae под биномното име Haemotopus ostralegus. Името на родот Haematopus го комбинира старогрчкиот haima αἳμα што значи „крв“ и pous πούς што значи „стапало“. Специфичниот епитет ostralegus ги комбинира латинскиот ostrea што значи „остриги“ и legere што значи „да се собере“.
Името остриги било измислено од Марк Кејтсби во 1731 година како вообичаено име за северноамериканскиот вид H. palliatus, опишан како јадење остриги. Јарел во 1843 година го воспоставил ова како претпочитан термин, заменувајќи го постарото име Sea Pie.
Опис
Остригар е еден од најголемите ловци во регионот. Тоа е 40 - 45 cm долго, сметката сметководство за 8-9 сантиметри, и има распон на крилјата од 80 - 85 cm. Тие се очигледни и бучни птици слични на краставица, со црно-бели пердуви, црвени нозе и силни широки црвени клупи кои се користат за кршење или вреднување на отворени мекотели како школки или за пронаоѓање дождовни црви. И покрај неговото име, остригите не сочинуваат голем дел од неговата исхрана. Птицата сè уште го оправдува своето име, бидејќи малку или некои други птичји птица се способни воопшто да отвораат остриги.
Овој ловец на остриги е непогрешлив во лет, со бели дамки на крилјата и опашката, инаку црни горните делови и бели долни делови. Младите птици се покафеави, имаат бел врат и поматна сметка. Повикот е карактеристичен гласен цевковод.
Распространетост и преселба
Остригите е преселнички вид во поголемиот дел од својот опсег. Европското население се размножува главно во северна Европа, но во зима птиците можат да се најдат во северна Африка и јужните делови на Европа. Иако видот е присутен цела година во Ирска, Велика Британија и соседните европски брегови, сè уште има миграциско движење: големите стада кои се наоѓаат во утоките на југозападна Англија во зима главно се размножуваат во северна Англија или Шкотска. Слични движења покажуваат и азиските популации. Птиците се многу здружени надвор од сезоната на парење.
Статија
Поради големиот број и лесно идентификуваното поведение, ловецот на остриги е важен вид индикатор за здравјето на екосистемите каде што се собира. Извршени се опсежни долгорочни студии за неговото поведение во потрагата по храна, во северна Германија, во Холандија и особено на вливот на реката Ексе во југозападна Англија. Овие студии претставуваат важен дел од основата за модерната дисциплина на бихејвиоралната екологија.
NGC 6280/2
NGC 6280/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Змијоносец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6280/2 се споменува и како MCG 1-43-8, CGCG 53-26, ARAK 512.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6280/2 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 6280/2 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 1 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 39' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 144°.
Други поделби
Проучување на NGC 6280/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59464. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 202; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 410. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1056.
Магдолна Хас
Магдолна Хас (унгарски: Hász Magdolna) (??? - Будимпешта, ) — унгарска македонистка. Долги години работела како лектор по унгарски јазик на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, преведувач, библиотекар и афирматор на македонскиот јазик, литература и култура.
Автор е на антологијата на македонски расказ на унгарски јазик „Балканскиот клуч“ во нејзин избор и превод, објавен во Будимпешта, во 2005. Автор и препејувач на антологија на македонската поезија. Има преведено повеќе прозни и поетски дела од македонските автори Петре М. Андреевски, Михаил Ренџов, Радован Павловски, Венко Андоновски и Милован Стефановски, објавени во периодични литературни изданија.
Челканци
Челканците (домородно име - Чалканду, Шалканду) ― мала група туркиски домородни сибирски народ. Го зборуваат северноалтајскиот челкански јазик. Оние кои живеат во Република Алтај понекогаш се групирани заедно со Алтајците и оние во Кемеровската област се групирани со Шорците; сепак, тие се признати како посебна етничка група во списокот на домородните малобројни народи на Северот, Сибир и Далечниот Исток од страна на етнографите и Резолуцијата на Владата на Руската Федерација бр. 255 од 24 март 2000 година, и Руски попис (2002). Но, за време на пописот во 2010 година, тие повторно биле „обединети“ со Алтајците. Според пописот од 2010 година, во Русија имало 1.181 Челканец.
Култура
Челканците првично биле ловци, а животните кои живееле во тајгата биле нивниот главен плен и биле од животно значење за месната опстанувачка економија.
Религија
Повеќето современи Челканци се православни христијани. Меѓутоа, бурканизмот и шаманизмот се исто така присутни кај Челканците.
Сент Џорџ Џинџерланд
Сент Џорџ Џинџерланд (англиски: Saint George Gingerland) е парохија во југоисточните делови на островот Невис во државата Свети Кристофер и Невис. Според проценките за 2001 година, парохијата имала население од 2.500 жители.
Географија
Името „Џинџерланд“ на македонски би се превело како „земја на ѓумбир“ (ginger е англиски збор за ѓумбир, land е земја). Името е поврзано со одгледувањето на ѓумбир во оваа парохија во минатото.
Административен центар на оваа парохија е Маркет Шоп, а покрај ова село во парохијата се наоѓаат и други села, како на пример Чикен Стоун, Зетландс и Зион.
Оваа парохија е една од најнаселените во Невис бидејќи има плодна почва и поволна клима. Парохијата се наоѓа на заветрената страна на островот. Селата во оваа парохија имаат поладна клима бидејќи се на повисоко за разлика од крајбрежните населени места.
За целокупната парохиска економија значајна улога игра и туризмот.
Роанок
] Колонијата Роанок на островот Роанок, во денешна Северна Каролина била целосно финансирана и организирана од Сер Волтер Рели, кон крајот на 16 век. Целта било да се основа постојана англиска наслеба во рамките на колонијата Вирџинија. Меѓу 1585 и 1587 година, неколку групи на доселеници се обиделе да основаат колонија, но исчезнале. Последната група колонисти исчезнала после три години, а мистеријата на „Изгубената колонија“ до денес не е разрешена. Едно од можните објаснувања е дека се асимилирани меѓу локалните Индијанци.
Во 1587 година, Волтер Рали испратил експедиција на Роанок која вклучувала: 91 маж, 17 жени (2 од нив бремени) и 9 деца. Набрзо по пристигнувањето, една од жените родила ќерка, Вирџинија Дејр, која се смета за прво дете од англиски родители родено во Америка. Командантот на експедиција, Џон Вајт, се вратил во Англија по уште доселеници, но поради војната со Шпанија, не можел да се врати во Роанок цели три години. Кога во 1590 година стигнал во Роанок, го нашол островот сосема опустен, без никакви знаци за судбината на доселениците што ги оставил таму. Исклучок бил таинствениот натпис „Croatoan“, изрезбан на столб. Никогаш не било најдено решение на мистеријата за „изгубената колонија“.
Цорге
Цорге може да се однесува на:
1793 во архитектурата
1793 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
1792 во архитектурата
1792 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Белуово (Дедино)
Белуово - Бедва — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Дедино, Општина Конче. Претставува средновековна населба.
На 200 м западно од селото, на површина од 300 x 150 м се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
564 п.н.е.
564 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 564. година пред новата ера, 564. од првиот милениум п.н.е., 64. од 6 век п.н.е. и петта од 560-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4944 и 4945 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4186 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3196 и 3197 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 189.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 564 година се протега во 2072 и 2073, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2132 и 2133 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 21 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1221 и 1220 исламска година пред хиџра.
Гијом Бонафон
Гијом Бонафон (Guillaume Bonnafond; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Започнал со тренирање со екипата, подоцна придружувајќи се како аматер и од 2009 како професионален велосипедист.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 3937
NGC 3937 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3937 се споменува и како UGC 6851, MCG 4-28-81, CGCG 127-88.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3937 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3937 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 3937 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37219. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Петар II (Русија)
Рани години
Петар Александрович бил единствениот син на Алексеј Петрович, кој пак од своја страна бил единствен син на императорот Петар Велики. Мајка му Шарлота фон Брауншвајг била сестра на омаженаата за Карло VI, цар на Светото Римско Царство. Три години по раѓањето на Петар Алексеевич татко му бил убиен по наредба на Петар Велики, по што тој бил држен во изолација од дворот. Тоа продолжило и во управувањето на втората сопруга и наследничка на Петар I, Катерина I.
Петар Крсмановиќ
Петар Крсмановиќ (1 јуни 1990) е српски одбојкар. Тој бил дел од машката одбојкарска репрезентација на Србија, учесник на Европските игри 2015 одржани во Баку. На клупски план настапувал за рускиот тим Кузбас Кемерово.
Петар II (Русија)
Владеење
Со помош на царицата Катерина I, Петар Алексеевич бил венчан за Марија, ќерката на највлијателниот политичар во дворот и близок пријател на Петар Велики, Александар Меншиков. По смртта на Катерина во 1727, со помош на Меншиков, кој го прибирал во својот дворец, Петар Алексеевич бил прогласен за император. Само неколку месеци подоцна, во септември 1727, Петар II, со поддршка од својот учител Андреј Остерман, го отстранил Меншиков од власта.
Откако бил сменет, Меншиков бил испратен на заточение, а неговото место било зафатено од Василиј Долгоруков. Тој го одвел императорот во Москва и сакајќи да го венча за својата внука Катерина Долгорукова. Свадбата била закажана за 30 јануари 1730, но еден ден пред тоа императорот починал.
Со смртта на Петар II се прекинала директната машка линија на династијата Романови. Тој бил наследен од од Ана Ивановна, ќерка на Иван V, полубрат на Петар Велики.
Адам Холцер
Адам Холцер (унгарски: Ádám Holczer, 28 март 1988 во Ајка, Унгарија) — унгарски фудбалер кој во моментов игра за Ференцварош.
Наводи
<references group="" responsive="">
Фудбал на Летните олимписки игри
Фудбалот  — спортска дисциплина која на Летните олимписки игри била воведена на Летните олимписки игри кои се одржале во Лондон во 1908 година, и оттогаш постојано е вклучен во програмата на Олимписките игри. Претходно како демонстративен спорт бил на програмата на Летните олимписки игри во 1861, 1900 и 1904 година. Олимписките игри претставуваат први натпревари каде биле одиграни меѓународни натпревари во фудбалската историја.
Земји учесници - мажи
*= дисквалификација
Калцинеурин
Калцинеурин (CaN) е калциум и калмодулин зависна серин/треонин белковинска фосфатаза. Врши активација на T клетките на имунолошкиот систем. Калцинеуринот е таргет на класа на лекови наречени калцинеурин инхибитори, во кои спаѓаат циклоспорин, воклоспирин, пимекролимус и такролимус.
Трезебург
Трезебург (Treseburg) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009 е дел од градот Тале.
Географија
Трезебург се наоѓа на устието на потокот Лупбоде со реката Боде во клисурата Боде, југозападно од Тале, на просечна височина од 270 метри.
Под Трезебург (низводно) се наоѓа природен резерват на клисурата Боде, низ кој води патека, долга 10 километри, води до Тале и Rosstrappe. Оваа патека е затворена во текот на зимата поради опасност од карпи. Друга патека води до ридовите на Hexentanzplatz.
Историја
Селото поседува две рударски окна за железо и бакар, кои работеле од 15-от до 19-от век. До 1784 година, со сплавови била транспортирана рудата до преработучкиот објект Тале (Thaler Hütte).
На 1 јули 2009, претходно независната општина Трезебург била припоена кон округот Тале.
Градоначалник
Последниот Bürgermeister („градоначалник“) на селото Трезебург бил Јерг-Петер Хартман.
Грб
Блазонирање: „Сребрен, над црвен мост, црвена кула, два пристанишни дупки, помеѓу две тенки дрвја, во основа на пастрмка.“
(„In Silber ein roter gezinnter Turm mit silbernen Durchbrüchen über eine rote gezinnte Brücke, begleitet von je einer grünen Fichte, unten eine schwarze Forelle.")
Грбот бил создаден во 1995 од општински хералдичар, Јерг Манч и влегол во сила веднаш потоа. Одобрението на градскиот совет на Магдебург било дадено на 1 април 1997 година.
Знаме
Знамето на парохијата Трезебург има црвени и сребрени (бели) хоризонтални линии придружени со неговиот грб.
Економија
Трезебург е одморалиште со многу кафулиња, ресторани и хостели. Исто така, е почетна и завршна точка на прошетките долж клисурата Боде.
<br clear="all" style="clear:both;" />
Тома II Цариградски
Tома II Цариградски — Вселенски патријарх од 667 до 669.
Закон за авторски права во САД
Законот за авторски права на САД ги регулира законските права на креативните и уметничките дела во САД.
Авторските права во САД се дел од федералните закони, чија основа е дадена од Уставот на САД. Улогатa на државата да ги штити авторските права е обезбедена во членот I, дел 8, став 8 од Уставот, кој вели:
Конгресот ќе има моќ да го промовира прогресот на науката и уметностите, обезбедувајќи им за ограничено време на авторите и пронаоѓачите ексклузивни права на нивните пршани дела и откритија.
Оваа одредба е основа за законите за авторски права и за патентни права.
Авторските права во САД ги администрира Канцеларијата за авторски права на САД, која е дел од Библиотеката на Конгресот. Повеќе информации за авторските права на САД може да се најдат на Мрежното место на Канцеларијата за авторски права.
Ноќен воз за Лисабон
Ноќен воз за Лисабон (англиски: Night Train to Lisbon) е филм 2013 во режија на Били Аугуст. Главните улоги ги толкуваат: Џереми Ајронс, Мелани Лорент, Џек Хјустон, Аугуст Диел, Бруно Ганц, Шарлот Ремплинг и Мартина Гедек.
Содржина
По една средба со таинствена Португалка, швајцарскиот професор ја напушта кариерата и оди во Лисабон, во потрага по еден доктор и поет, кој целиот живот го посветил на борбата против диктаторот Салазар. За време на својата потрага, професорот станува сведок на мрачната историја на Португалија за време на диктатурата и, истовремено, открива еден трагичен љубовен триаголник.
Знаме на Уругвај
Знамето на Уругвај се састои од девет хоризонтални пруги во бела и сина боја. Во горниот лев агол се наоѓа бела подлога на која се наоѓа мајското сонце со 16 зраци. Знамето е усвоено првпат во 1828 година, а по мали измени повторно е усвоено во 1830 година. Уругвај од 1952 годин има три официјални знамиња, знамето на Пабељон се користи најчесто, а на државните институции секогаш се наоѓаат и по две други знамиња - Артигас и Треинтаитрес.
Селиште (Вранинци)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кочанското село Вранинци. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од Доцната антика и старохристијанска црква. Во непосредната близина на селското училиште, на површина од 200 × 200 м, во селските ниви се откриени темели од повеќе објекти. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. На горниот крај на наоѓалиштето има остатоци од старохристијанска црква, а до неа некропола од која се гледаат контурите на десетина гроба.
Знаме на Перу
Симболика
Знамето на Перу е составено од три еднакви вертикални ленти. Бојата на лентите се во црвена, бела и црвена боја. Во зависност од тоа дали верзијата е граѓанска или владина, во средината на белата лента се поставува државниот грб на Перу.
Црвената боја на знамето на Перу ја симболизира крвта која била пролеана за време на војната за независност. Белата боја на знамето симболизира мир и чистота. За значењето на грбот, видете ја соодветната статија.
Верзии
Националното знаме на Перу се користи од државните институции. Тоа е составено од три вертикални ленти во црвена, бела и црвена боја, но во средината на белата лента се наоѓа државниот грб. Ова знаме се користи за време на церемонии и владини настани.
Граѓанското знаме на Перу се користи од граѓаните на државата. Денес ова граѓанско знаме, за разлика од националното, нема грб. Оваа промена била направена од генерал Мануел А. Одрија кога ги создал граѓанското и военото знаме. Пред да се направат тие измени, граѓанското и државното знаме биле исти.
Военото знаме на Перу е слично со националното, само недостасуваат некои елементи од државниот грб. Најчесто на знамето се испишани имињата на државните служби кои го веат, како и бројот.
Знамето на морнарицата не е исто по дизајн со останатите. Тоа е состабено од бел квадрат со црвени работи. Во средината се наоѓа државниот грб.
Историја
За време на Вицекралството Перу, знамето на Шпанската Империја се веело низ територијата на Перу. Во 1820 година, за време на војната за независност британскиот генерал Вилијам Милер подигнал знаме во Такна што би требало да го означува независно Перу. Знамето било сино, а во средината имало сонце Инти. Оригиналното знаме денес е изгубено.
Во март 1822 година Хозе Бернардно де Тагле наредил да се редизајнира знамето. Тој сметал дека претходното знаме било тешко за правење. Така, новото знаме било составено од три хоризонтални ленти во црвена бела и црвена боја. Во средината на белата боја имало златно сонце Инти. Сепак и за ова знаме се правело проблеми бидејќи наликувало на шпанското, особоено од далеку Повторно се барало промена на знамето.
На 31 мај 1822 година Тагле повторно го сменил знамето. Новото знаме било составено од три вертикални ленти во црвена, бела и црвена боја со златно сонце Инти во средината.
Во 1825 година за време на администрацијата на Симон Боливар, сонцето Инти било сменето со националниот грб. Ова знаме се користело до 1950 година.
Последната измена на знамето била направена од Мануел А. Одрија кога направил државно, граѓанско и воено знаме. Промената била во тоа што граѓанското знаме немало веќе грб во средината.
Казали (округ)
Казали е округ во Казахстан во покраината Кизилорда со центар град Казали.
Брнички Поток
Брнички Поток — поток во јужна Македонија, притока на Црна Река.
Тече низ селото Брник, во битолскиот дел на областа Мариово и се влева во Црна Река. Извира на Селечка Планина.
Долно Неволјани
Долно Неволјани (Βαλτόνερα, Валтонера или Βαλτόνερο, Валтонеро; до 1928 г. Κάτω Νεβόλιανη, Като Неволяни ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 232 жители (2011).
Географија
Селото е сместено во северниот дел на котлината Сариѓол, 46 км јужно од Лерин и 6 км југоисточно од Ајтос. Лежи близу источниот брег на езерото Зазерци.
Во Отоманското Царство
Селото првично било населено исклучиво со Македонци, кои подоцна биле делумно истиснати од муслиманско население, па селото станало мешано во бројна полза на муслиманите. Наречено е Долно Неволјани, за да се разликува од другото Неволјани во Леринскои — наречено Горно Неволјани.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за селото:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Неволјани имало 150 жители Турци и 150 жители Роми, изоставувајќи го македонското малцинство. Меѓутоа, според српскиот географ Боривое Милоевиќ во годините пред Балканските војни Долно Неволјани се состоело подеднакво од 10 македонски и 10 турски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 204 жители, кои во 1920 г. опаднале на 171 жител. Во 1920-тите муслиманското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место грчката власт донела грчки колонисти од Кавказ и Власи од Епир. Во 1928 г. селото е заведено како наполно дојенско со 168 жители од 54 семејства, испуштајќи ги преостанатите Македонци. Истата 1928 г. е преименувано во Валтонера, што значи „блатна вода“.
Според истражување од 1993 година селото мешано со дојденско, словенојазично (т.е. македонско) и влашко население. Забележано е дека понтскиот грчки меѓу дојденците е зачуван на средно ниво.
Стопанство
Селото одгледува жито, тутун, компири и преработка на сточарски производи.
Метар
Метар (крат. м, m) е основна SI-единица за должина, и изнесува 3,29 стапки. Таа е основната големина за должина во метричкиот систем, која се користи низ светот за општи и научни потреби. Историски метарот е дефиниран од Француската академија на науките, како десетмилионити дел од растојанието помеѓу екваторот и Северниот Пол, која поминува низ Париз. Сега е дефинирана од Меѓународното биро за тегови и мерки, како растојанието кое светлината го поминува низ вакуум за 299.792.458-ти дел од секундата.
Останати мерки кои се поврзуваат со метарот се километар (1000 метри), и сантиметар (1/100) од метарот.
милиметар << сантиметар << дециметар << метар << километар
Зоза (Германија)
Зоза (Sosa) — село и поранешна општина во западните Рудни Планини, во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија. Таа е покраинско признат здравствен центар, кој припаѓа на градот Ајбеншток од 1 јануари 2011.
Географија
Зоза се наоѓа на двете страни на слично именуваниот поток Зозабах на височина помеѓу 550 и 817 метри надморска височина. Исто така, во селото е и Rote Grube.
Историја
Зоза започнал како шумарско село (Waldhufendorf). Во 1453 првпат бил споменат како Sossaw, иако се верува дека неговите почетоци се од 13. век. Луѓето првично ја работеле земјата; меѓутоа, од 18. век па натаму, рударството добило на значење. Во втората половина на 19. век, рударството изгубило на значајност и многу емигрирале во Цвикау. Имало кратко заживување помеѓу 1947 и 1956, кога советско-германската корпорација Визмут (Sowjetisch-Deutsche Aktiengesellschaft Wismut, или SDAG Wismut) започнала рудник за ураниум.
Движење на населението
Развојот на населението (31 декември):
Култура и знаменитости
Помеѓу 1949 и 1952 било изградено вештачкото езеро Зоза. Неговата брана е скоро 60 метри висока, а нејзината површина е 39,3 хектари.
Елек Бачик
Елек Бачик (22 мај1926 – 14 февруари 1993 година) бил унгарски џез гитарист и виолинист. Тој бил братучед на гитаристот Џанго Рајнхардт.
Кариера
Бачик е роден во Будимпешта, Унгарија. Тој бил син на Арпад Бачик и Ерзебет Почи.
Како придружник
Со Барбара
Со Серж Генсбур
Со Дизи Гилеспи
Перо Блажевски
Перо Блажевски (роден на во ) — поранешен македонски кошаркар и репрезентативец кој играл за повеќе македонски екипи како МЗТ Аеродром, Работнички, Куманово и многу други. Тој исто така бил член на Кошаркарската репрезентација на Македонија.
Клупска кариера
Блажевски сезоната 1994/95 ја поминал во Годел Работнички. Следната сезона се преселил во МЗТ Аеродром и тогаш го освоил Купот 1996.
За сезоната 2010/11, Блажевски потпишал за Работнички по третпат во кариерата Таа сезона, Блажевски го освоил Купот на Македонија 2011, каде и бил прогласен за најкорисен играч на финалето, а на крајот бил вицепрвак во Првенството.
Репрезентативна кариера
На 30 мај 1993 година, Блажевски го одиграл првиот натпревар за македонската репрезентација.
Повардарска епархија
Историја
Територијата на Република Македонија по својата географска положба го зазема централниот дел на Балканскиот Полуостров и претставува една од главните крстосници на економско-политичките и културните врски меѓу Европа и Блискиот Исток. Преку нејзината територија, уште од најдалечното минато, биле пренесувани традициите на народите и на разните етнички групи кои под разни историски околности и влијанија трпеле најразлични промени. Тие, како доказ за своето постоење оставиле богати и видливи траги коишто денес се неми сведоци. Тоа пред сè се богатите археолошки наоѓалишта.
Градот Велес, благодарение на близината до местата каде светиот апостол Павле уште во V век ја разгласувал радосната вест за човековото спасение, е меѓу првите што чул за Господовата посета на Земјата. Затоа христијанството во овој дел на Македонија рано се појавило. Познато е дека до почетокот на IV век христијанството било жестоко прогонувано од страна на римската власт. Со Миланскиот едикт од 325 година христијанството било прогласено за официјална религија во Римското Царство. Како резултат на ова во Македонија се формирале повеќе христијански епископии како: Стобиската, Скупската, Баргалската и други. Со населувањето на Словените во Македонија, во средината на VI и почетокот на VII век, христијанството како религија било почитувано од староседелците. Со Брегалничката мисија на браќата Св. Кирил и Методиј, Македонските словени го прифатиле христијанството како своја религија. Зацврстувањето и целосното прифаќање на христијанството во Велес и Велешко се случило многу подоцна, односно во времето на прочуените охридски чудотворци Св. Климент и Св. Наум кон крајот на VIII и почетокот на IX век. Од тогаш почнува и изградбата на бројните Божји домови по целата земја.
Градот Велес кој постоел како град уште пред раѓањето на Христа, за време на целата своја бурна историја заедно со својата околина се развивал и опстојувал во разни временски прилики и неприлики како што се војни, земјотреси, пожари, студови и друго. Со бројните манастири и цркви Велес во Средниот век прилегал на мала Света Гора. Велес како Епископско седиште се спомнува уште во XII век. Со тоа се потврдува дека во него и неговата околина се одвивал и развивал буен духовен и културен живот.
Велес како архијерејско седиште
Од досегашните познати историски податоци се дознава дека Велес имал свој епископ за време на Охридскиот архиепископ Хоматијан (1215 - 1234). Сепак до 1661 г. нема сигурни податоци за другите велешки епископи. Постојат повеќе причини зошто е тоа така: на прво место е влијанието на политичките околности, а потоа, се разбира и црковните состојби во Охридската архиепископија. Епископите често биле присилно сменувани, од кои некои биле само по една година. Но од втората половина на XVII век веќе се познати приличен број имиња на велешки епископи кои во продолжение ќе ги именуваме:
Седиште
Епархиското седиште се наоѓа во Велес покрај реката Вардар во кој има и параклис „Св. Климент Охридски“, додека митрополитската резиденција зе наоѓа во велешката населба Отовица покрај езерото Младост во кој има параклис „Св. Серафим Саровски“.
NGC 1858
NGC 1858 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1858 се споменува и како ESO 56-SC74.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1858 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 9 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 53' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 1858 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
NGC 6281
NGC 6281 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6281 се споменува и како OCL 1003, ESO 332-SC19.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6281 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,4 m. NGC 6281 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 4 м 47,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 53' 16".
Други поделби
Проучување на NGC 6281 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 376; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Радање
Радање — село во областа Јуруклак, во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
Потекло на името
Името на селото доаѓа од личното име Радан (Радибуд, Радобор, Радомир и слично).
Географија и местоположба
Селото е сместено во долината на Радањска Река, преку која се стигнува до малиот кањон Камник сместен на малата Кошевска Река во атарот на селото Мал Габер.
Историја
Во век, Радање било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 10,6 км2. Пасиштата заземаат површина од 412 хектари, а на шумите отпаѓаат 254 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција. Селото има земјоделска задруга и услужни објекти.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Радање имало 440 жители, од кои 40 Македонци и 400 Турци.
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото Радање живееле 290 жители, од кои 270 Турци и 20 Македонци.
Во 1961 година селото броело 926 жители, од кои 772 биле Македонци, а 26 жители Турци. Во 1994 година бројот се намалил на 542 жители, од кои 422 биле Македонци, 71 Турчин, 48 Власи и 1 Србин.
Според пописот од 2002 година, во селото Радање живееле 471 жител, од кои 318 Македонци, 118 Турци, 34 Власи и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 558 жители, од кои 110 Македонци, 361 Турчин, 1 Ром, 10 Власи, 2 останати и 74 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Радање:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Во поново време продолжува иселувањето на македонското население, кои ги продаваат своите куќи на турското население од плачковичките јуручки села.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 374 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 378 гласачи.
Култура и спорт
Во селото работи фудбалскиот клуб „Задругар“.
Сент Џон Капистер
Сент Џон Капистер (англиски: Saint John Capisterre) е една од 14-те парохии на Свети Кристофер и Невис. Оваа е втора најголема парохија во Свети Кристофер и трета најголема во државата. Административен центар на оваа парохија е Дип Беј Таун.
Географија
Друга значајна географска одлика на парохијата е планината Лјамуига. Таа е највисоката планина на островот и водно во Заветрените Острови.
Населени места
Најголемо населено место во парохијата е Седлерс и има население од околу 2000 жители. Табернакл е село и е второ најголемо населено место во парохијата. Покрај овие две, значајно е и селото Дип Беј Таун, кое е првото француско населено место на Свети Кристофер и административен центар на парохијата. Покрај овие, во парохијата се наоѓаат селата: Парсонс Граунд, Погсон, Лунч, Харис и Бел Ви