cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Средновековен хебрејски јазик
Историја
За време на златното доба на еврејската култура во Шпанија, значајни дела биле напишани од граматичари кои ја објасниле граматиката, но и зборовите, на библискито хебрејски. Значајни хебрејски граматичари биле Џуда бен Давид Хајуи, Џуда ибн Џанах, Абрахам ибн Езра и Давид Кимхи. Покрај нив, се појавиле и значајни поети како што се на пример Дунаш бен Лабрат, Соломон ибн Габирол, Џуда хе-Леви, Мосес ибн Езра и Абрахам ибн Езра.
Хебрејскиот бил зачуван низ вековите како пишан јазик за пишана комуникација на еврејската заедница во светот. Оваа пишана комуникација не се однесува само на литургијата, туку и за поезија, проза, трговија, секодневен контакт и договори. Така, Еверите од целиот свет и од различни земји имале заеднички јазик за комуникација и општење. Ова било слично со Христијаните од тој период, односно заеднички јазик на образованите Христијани и свештеници бил латинскиот.
Џулијус Јего
Џулијус Јего (роден на 4 јануари 1989 г.) е кениски атлетичар кој се натпреварува во дисциплината фрлање копје. Тој ги освоил златните медали во својата дисциплина на Сеафриканските игри во 2011 и на Африканското првенство во 2012 и 2014. На Светското првенство 2013 тој го освоил четвртото место, губејќи го бронзениот медал во последната серија. Во 2014, Јего станал првиот кенијец кој освоил златен медал во дисциплина во поле на Комонвелтски игри.
На Светското првенство 2015 во Пекинг, тој го освоил златниот медал со префрелните 92.72 метри, резултат кој е трет најдобар на списокот на сите времиња, со што станал првиот кенијец со златен медал од Светските првенства во дисциплините во фрлање. Со овој резултат тој го подобрил претходниот рекорд на Африка, кој исто така бил во негова сопственост.
Космос-1019
Космос-1019 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1019 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1488 км, а најмалото на 1424.
Морето на мразот (Каспар Давид Фридрих)
Морето на мразот , Das Eismeer (1823–1824), е слика во масло што прикажува бродолом во Арктикот од германскиот романтичарски сликар Каспар Давид Фридрих. Пред 1826 година оваа слика била позната како 'Поларното море'.
За Каспар Давид Фридрих
Каспар Давид Фридрихе роден на 5 септември 1774 година во Грајфсвалд, Германија. Тој пораснал како протестант. Фридрих започнал да учи уметност кај учител по цртање од Универзитетот во Грајфсвалд по име Јохан Готфрид Квисторп. Тој продолжил да студира на Академијата за Skønne Kunster во Копенхаген, Данска од 1794–1798 година. По ова Фридрих студирал на Универзитетот за ликовни уметности во Дрезден, Германија. Фридрих одлучил да го живее остатокот од својот живот во Дрезден каде што починал на 7 мај 1840 година.
Романтизам
Романтичното движење се појавило на крајот на XVIII век. Романтизмот беше и уметничко движење и пристап кон животот. Ги отфрлило просветителството идеите за рационализам и интелект во корист на религијата, емоциите и културата. Главна тема во романтизмот е фокусот на природата како тема.
Во 19 век, многу Германци биле заинтересирани за Арктикот, вклучувајќи го и Фридрих. Во германскиот романтизам Северот се сметаше за позитивна работа додека класичниот југ беше негативна работа.
Фридрих и романтизмот
Како и многу други сликари во 19 век, Фридрих решил да се фокусира на пејзажите како главни теми на неговите слики. Стилот на Фридрих се смета дека се вклопува во категоријата романтизам поради неговите слики на природата. Неговата цел била да ги замисли сликите според неговото доживување, размислување. Преку своите слики, Фридрих се обидел да го прикаже духовното и религиозното значење на природата. Фридрих е познат по тоа што создава духовно значење во многу негови слики.
Историја
Колекционерот Јохан Готлоб фон Квант нарачал две слики кои требало да го симболизираат југот и северот. Јохан Мартин фон Роден доби налог да ја наслика „Јужна природа во нејзиниот изобилен и величествен сјај“, додека комисијата за Северната природа во целата нејзина застрашувачка убавина била доделена на Фридрих. Меѓутоа, како што Василиј Жуковски објави во писмо од 1821 година, Фридрих – ни самиот не знаел што ќе наслика; го чекал моментот на инспирација, кој (со негови зборови) повремено доаѓа во сон.
Опис
„Морето на мраз“ е компонирано во едно од ателејјата на Фридрих во близина на Дрезден. Оваа слика е јасно базирана на Арктикот, иако Фридрих никогаш не го посетил .Се претпоставува дека Фридрих го стекнал своето знаење за Арктикот од експедицијата на Вилијам Едвард Пари. Но, бидејќи имаше повеќе извештаи и написи за Арктикот во Германија, никогаш не беше потврдено дека Фридрих ја искористил експедицијата на Пари за да го наслика „Морето на мразот“. Фридрих исто така стекнал знаење за ледените брегови преку проучувањето на Елба.
„Морето на мразот“ го претставува она што Фридрих верува дека изгледа Арктикот. Во преден план на сликата има мал леден брег слоевит еден врз друг, ледените брегови се згмечени заедно за да формираат кула од мраз. Овие ледени брегови се многу големи и сугерираат дека нешто страшно се случило. Веднаш до овој масивен мраз е заробениот брод е мал детал што не е тема на сликата. Тоа е бродлом.
Анализа
Потонатиот брод во „Морето на мразот“ укажува на идејата дека природата секогаш ќе биде супериорна во однос на луѓето. Мразот е место на смртта и природата секогаш ќе го победи секој што ќе се обиде да навлезе во неа.
Како дете, Фридрих доживеал трауматично искуство во кое бил вклучен неговиот брат Јохан Кристофер, кој на 8 декември 1787 година паднал низ мразот на водена површина и починал. Некои научници шпекулираа дека искуството на Фридрих можело да влијае на оваа слика.
Постои теорија дека Фридрих го насликал ова парче како коментар за Германија. Исто како што бродот е замрзнат во мраз, Германија се смета за замрзната пустелија политички без надеж за подобрување.
Делото можеби е инспирирано од Теодор Жерико Сплавот на Медуза (1818–19). Работата на Фридрих ја дели со онаа на Жерико слична композициска рамка и мрачна метафорична перспектива во однос на непростливото море. Трагедијата претставена во „Медуза“ е човечка одговорност без разлика на околината, додека „Морето на мраз“ претставува попесимистичка порака, а трагедијата е резултат на дрскоста на човештвото во неговите обиди да ја совлада природата.
Возвишено
Теоријата за возвишеното ги комбинира емоцијата на ужас и задоволство.Главните теоретичари на возвишеното се Едмунд Бурк, Имануел Кант, и Фридрих Шилер. Природата отсекогаш била поврзана со идејата за возвишеното. Кон крајот на 18 век, сликите на Арктикот биле поврзани со возвишеното. Сепак, имало дебата за тоа дали сликата „Море од мраз“ припаѓа или не на категоријата на возвишеното. Парчињата мраз може да пренесат опасност, но можат да се гледа како убавина. Една од причините зошто се водеше дебата за тоа дали оваа слика одговара или не на возвишеното е тоа што не е јасно дали гледачот навистина може да биде дел од сликата, што е главна елемент на возвишеното.
Влијание
Сликата била поздравена од критичарот Расел Потер како клучен пример на „Арктичко возвишено“ и влијание врз подоцнежните поларни слики од деветнаесеттиот век.
Сликата го инспирираше делото на Пол Неш од 1941 година Мртво Море (Мртво Море).
Архитектот Томас Мејн упатува на „Море од мраз“ како основно влијание врз неговиот пристап кон динамичниот однос помеѓу архитектурата, пејзажот и природата. Можеби послужи како инспирација за Операта во Сиднеј.
Надворешната, слободно лебдечка скулптура „Таа лежи“ од Моника Бонвичини е тридимензионална интерпретација на оригиналната слика на Фридрих инсталирана во Фјордот Осло до Осло Операта.
Големиот залив (Каспар Давид Фридрих)
Големиот залив  ( Das Große Gehege) или The Ostra Enclosure (Ostra-Gehege) е масло на платно од 1831 година од Каспар Давид Фридрих, сега во Галерија Ној Мајстер во Дрезден, иако е изложена во Албертинум. Познато е како „врв на доцното дело на Фридрих“.
Сликата го прикажува мочуриштето Остра, сместено на јужните брегови на реката Елба. Излеана, Елба ги потопува областите: оттука и површините на земјата измешани со баричките со вода присутни на сликата. Блиску до брегот забележуваме присуство на чамец со надуено едро поради слабиот здив на ветрот. Во позадина наоѓаме големи ливади прекинати од време на време од присуството на дрвја. Хоризонтот е низок и повеќе од половина од платното е насликано од претставата на небото на зајдисонце. Бродот заглавен на брегот, самракот и меките бои пренесуваат чувство на меланхолија што може да го одрази расположението на сликарот. Линијата на светлината на хоризонтот, заедно со облаците чиј правец го наведува окото да се оддалечи кон екстремитетите на сликата, потсетува на носталгијата за бесконечното, типична тема на Фридрих
Андреас Вајман
Андреас "Енди" Вајман (роден на 5 август 1991 година во Виена) — австриски фудбалер, напаѓач на Бристол Сити.
Големиот залив (Каспар Давид Фридрих)
Литература
Во 1832 година, делото било купено од Саксонско уметничко здружение.
Андреас Вајман
Рапид Виена
Вајман ја започна својата кариера во родниот град во клубот на Рапид Виена, приклучувајќи се кај нив на тринаесет години. Тој останал таму за три години, пред да потпише за англискиот клуб од Премиер лигата, Астон Вила. Тој вели дека тој сè уште го носи Рапид во своето срце.
Рана кариера и заемот во Ватфорд
Вајман беше претставени на клубот за време на Пис купот во 2009 година против Јувентус, Атланте и Порто. Како ветувачки напаѓач беше важна фигура во резервниот тим на Астон Вила, особено во сезоната 2009-10 кога тој ја пополнува празнината што ја остави Нејтн Делфоунесо каде тој ја завршил сезоната како резерви Јужна Лигата најдобар стрелец со девет гола во Јужната конференција на Премиер лигата за резервни тимови.
По импресивните перформанси во резервите, Вајман потпиша продолжување на договорот, кој го врзува за клубот до јуни 2012.
На 14 август 2010 тој го прави своето деби за првиот тим на Вила во мечот со Вест Хем Јунајтед кога се појавува како замена на местото на Ешли Јанг во 86-тата минута. Во јануарскиот преоден рок тој замина во Вотфорд на позајмица до крајот од сезоната.
Враќање во Астон Вила и пробив во првиот тим
Пред почетокот на новата сезона 2011-2012 тој се врати во Вила за пред-сезонски натпревари и одигра еден официјален меч во второто коло на Лига купот против Херефорд. Во мечот влезе како замена на местото на Дарен Бент. На 26 август тој го продолжи својот договор со клубот до 2014-тата година. И покрај тоа од клубот решаваат дека најдобро ќе биде тој да собере уште малку искуство пред да заигра за првиот тим го праќаат одново на позајмица, по вторпат во Вотфорд.
Само еден месец подоцна на 23 септември тој се враќа во својот матичен тим поради проблеми со повредени играчи од нападот. Тој се враќа пред мечот со КПР. По добрите игри за резервистите и на позајмиците, навивачите бараат од менаџерот Алекс МекКлиш Вајман да биде замена за повредениот Дарен Бент, кој мора да го пропушти остатокот од сезоната.
На 10 март 2012 година, откако влезе како замена за Шарл Н'Зогбија, Вајман го постигна својот прв гол за Вила во 92-та минута, носејќи му водство и победа на тимот од 1-0 над Фулам. Голот произлегува по шутот на Гери Гарднер, а Вајман реагираше најбрзо на одбиената топка за да го постигне винерот и да стане инстант фаворит на навивачите.
Нил Сорски
Нил Сорски е христијански светец од 16 век.
Еден од великите отци на руската црква. Основател e на скитскиот монашки живот во Русија. Починал во 1508 година. Моштите му почиваат во Сорскиот манастир. Неговиот Устав на скитски живот претставува духовнo и практичнo делo од прв ред.
Православната црква нејзиниот ден го чествува на 7 април.
52
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5560 и 5561 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4802 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3812 и 3813 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 805.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 52 година се протега во 2688 и 2689, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2748 и 2749 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 595. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 588 и 587 година пред хиџра.
Павле (принц на Грција)
Павле, принцот на Грција и Данска (англиски: Paul; роден на ) е најстариот син на Константин II, кралот на Елините Доколку Константин некогаш биде вратен на грчкиот престол, принцот Павле би бил негов наследник како најголем машки потомок.
Принцот се школувал на Грчкиот колеџ во Лондон. Во текот на своето школување, тој подоцна бил обучен како еден британски воен офицер во Кралската воена академија. Во 1993 година дипломирал меѓународни односи, а во 1995 година станал магистер за надворешни работи.
На 1 јули 1995 година се оженил со Мари Шантал. Денеска тие живеат во Њујорк и имаат пет децаа:
Фовизам
Фовизмот е уметничка група основана во 1905 година во Париз. Фовизмот е првата уметничка револуција во XX век. Фовистите се мала група на истомисленици сликари како Анри Матис, Морис де Вламенк и Андре Дерен кои во 1905 година изложувале свои слики во Парискиот есенски салон. Еден новинарски критичар го искористил изразот "-{Les Fauves}-" (во превод „диви ѕверови“) за овие уметници (како иронично подбивање). Оттогаш тоа е име на целата сликарска група.
Трка околу Пекинг 2012
Трката околу Пекинг 2012 било второто издание на етапната велосипедска трка Трка околу Пекинг. Започнала на 9 октомври од плоштадот Тјананмен и завршила на 13 октомври во округот Пингу во Пекинг по одржаните 5 етапи. Била 28. и последна трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена втора година по ред од германскиот возач Тони Мартин, возејќи за екипата. Мартин ја освоил втората етапа на трката по соло напад на 25 километри пред крајот на етапата и на крајот ја освоил етапата со 46 секунди предност пред најблискиот соперник. Го одржал водството во генералниот пласман на трката до нејзиното завршување, на крајот освојувајќи ја трката со 40 секунди пред возачот на Франческо Гаваци, кој ја освоил кралската етапа на трката на третиот ден. Возачот на Едвалд Боасон Хаген го заокружил подиумот, 6 секунди зад Гаваци и 46 секунди зад Мартин и исто така го освоил бодовниот пласман на трката.
Во другите пласмани на трката, четвртопласираниот Даниел Мартин го освоил планинскиот пласман, седмопласираниот Рафал Мајка бил победник во пласманот за млад возач за, а  биле победници во екипниот пласман.
Распоред
Трката повторно се состоела од пет етапи; за разлика од изданието во 2011 на трката, немало поединечен хронометар по кој Тони Мартин го одржал водството од хронометарот и победил на крајот на трката. Пред трката, втората етапа била изменета поради поројните дождови во областа претходно во годината; етапата првично била планирана на растојание од 134 километри, но на крајот била скратена на 126 километри.
Екипи
Бидејќи Трката околу Пекинг била настан од Светската турнеја на UCI, сите осумнаесет UCI ProTeam екипи автоматски се повикани се обврзани да испратат своја екипа. Првично, организаторите на трката им доделиле покана на екипата, но тие се повлекле од трката по политичките препирки помеѓу Кина и Јапонија, што предизвикало јапонските возачи да бидат приморани да ја напуштата септемвриската Трка околу Кина, која се одржала како дел од Азијската турнеја. На крајот биле заменети од екипата, и со тоа се создала групата од 19 екипи.
Екипи кои настапиле на трката биле:
Судски процес против грчката хунта
Судските процеси против грчката хунта (грчки: Οι Δίκες της Χούντας) — судски процеси во кои биле вклучени припадници на воената хунта што владеела со Грција од 21 април 1967 до 23 јули 1974 година. Во овие судски процеси биле вклучени поттикнувачите на државниот удар како и други членови на хунтата од разни редови кои учествувале во настаните од Атинското политехничко востание и во тортурата на граѓаните.
Водачите на воениот удар биле формално уапсени за време на периодот метаполитефси што следел по хунтата, а на почетокот на август 1975 година владата на Константинос Караманлис поднела обвиненија за велепредавство и востание против Јоргос Пападопулос и други негови соработници. Масовното судење, опишано како „Грчки Нирнбершки процес“ бил спроведен во затворот Коридалос под голема безбедност.
Главните водачи на државниот удар од 1967 година, Јоргос Пападопулос, Стилијанос Патакос и Николаос Макарезос, биле осудени на смрт за велепредавство. Кратко време по изрекувањето на казните, владата на Караманлис ја променила одлуката, и наместо на смрт, тие биле осудени на доживотен затвор.
Судењето било проследено со второ судење кое ги истражувало настаните околу Атинското политехничко востание, како и серија судења поврзани со инциденти на тортура.
Новинарот и автор Лесли Финер, кој бил избркан од хунтата од Грција во 1968 година, известувајќи во 1975 година за судските процеси за новото општество, напишал: „Судењето на 20 водачи на државниот удар е тест за демократска правда, меѓу другите функции, ова е начин на егзорцизам и образование“. Судските процеси ги откриле заговорите, корупцијата и некомпетентноста во рамките на режимот, и послужиле да го демистифицираат, а со тоа и да го уништат митот за моќта на хунтата. Корупцијата, која излезе на виделина за време на судските процеси, била толку раширена што ја изненадила дури и војската. Деталите за тортурата на високите офицери од страна на нивните подредени, откриени за време на судските процеси, го навредиле и обичниот службеник во војската. Инвазијата на Кипар била последната слама што довело до тоа војската да ја повлече својата поддршка за хунтата и да се откаже од секоја идеја за поддршка на сите воени мажи кои дејствуваат како политичари.
Позадина
По падот на хунтата во јули 1974 година, кога земјата влегла во периодот на метаполитефси и пред парламентарните избори во ноември истата година, преодната влада предводена од Константинос Караманлис била под постојана критика од опозицијата, меѓу кои и Јоргос Маврос, водач на главната опозициска партија во тоа време, бидејќи бил премногу попустлив за припадниците на неодамна соборената воена хунта.
Маврос побарал апсење на водачите на хунтата како услов за прочистување на политичкиот живот на земјата. Во тоа време тој изјавил дека веднаш штом парламентот ќе биде свикан по изборите во 1974 година, тој ќе предложи легислатива за поништување на сите закони за автоматскиот имунитет што хунтата може да ги донесе за да ги заштити своите членови.
Весниците понатаму барале истрага за улогата на бригадниот Јоанидис за време на задушувањето на Атинското политехничко востание, што во печатот било наречено масакр. Јоанидис бил таен водач на последната етапа на хунтата, и бил опишан како невидлив диктатор во печатот.
Владата на Караманлис одговорила на овие барања и наредила на водачите на хунтата Јоргос Пападопулос, Стилијанос Патакос и Николаос Макарезос, Јоанис Ладас и Михаил Руфогалис, да бидат уапсени.
Покрај тоа, на Јоргос Пападопулос, Димитриос Јоанидис, Михаил Руфогалис, Николаос Дертилис, Василиос Буклакос и Елиас Цауарис или Цапурис (исто така Циапарас), кои исто така биле одговорни за политехничките настани, им било забрането да ја напуштат земјата, бидејќи кружеле гласини дека планирале да побегнат во странство.
На 24 октомври 1974 година, Јоргос Пападопулос, Стилијанос Патакос, Николаос Макарезос, Јоанис Ладас и Михаил Руфогалис биле уапсени. Потоа тие биле испратени на островот Кеа.
Јоанидис, во тоа време не бил уапсен, со официјално објаснување дека тој не учествувал во заговорот на групата. Меѓутоа, весниците, како што се To Vima, навеле, повикувајќи се на сигурни извори, дека Јоанидис исчезнал и не можел да биде пронајден. .
Веднаш откако групата била прогонета во Кеа, опозицијата побарала да ги запознае деталите за акциите на Пападопулос и неговите соучесници пред нивното апсење, додека владата ги негирала гласините за прохунтски маневри меѓу војската.
За време на неговиот престој во Кеа, Пападопулос бил убеден дека тој и членовите на неговата хунта ќе добијат амнестија и на крајот ќе се кандидираат за претседател и ќе бидат избрани. Сепак, по тримесечниот престој на островот, во февруари 1975 година, Пападопулос и другите четири водачи биле транспортирани со брод до пристаништето Пиреја на пат кон затворот Коридалос. Јоанидис, кој бил уапсен на 14 јануари 1975 година, веќе бил во затвор кога Пападопулос и неговите припадници пристигнале таму.
Судење
На 28 јули 1975 година започнал судскиот процес против водачите на грчката хунта, со Јоанис Дејанис како претседавачки судија. Константинос Стаматис и Спиридон Каниниас биле обвинители.
Дејанис бил назначен за врховен судија за време на хунтата. . Мандатот на судењето бил да ги испита настаните околу државниот удар од 21 април 1967 година, за што Пападопулос и над дваесет други биле обвинети за дела како предавство и бунт. Безбедноста околу судењето била голема: илјада војници вооружени со автоматско оружје го чувале периметарот на затворот, а патиштата што водеа до затворот биле патролирани од тенкови.
И покрај ваквите настани, Пападопулос изразил уверување за новинарите дека нема да остане затворен долго. Тој, исто така, презел целосна одговорност за априлскиот државен удар, но одбил да се брани. По чело со Пападопулос, Стилијанос Патакос, Николаос Макарезос и другите членови на хунтата, сите објавиле дека нема да учествуваат на судењето. Димитриос Јоанидис објавил дека судењето „за жал не е интересно“.
Одбраната објавила дека причината поради која нивните клиенти не учествувале е дека владата на Караманлис го предрасудила исходот на судењето со прогласувањето на државен удар во 1967 година. Адвокатите на шеснаесетмина обвинети излегле од судницата на првиот ден од постапката, изјавувајќи дека не можат да ги извршуваат своите должности под атмосфера на терор и насилство, на која претседавачкиот судија Јоанис Дејанис одговорил: „Нека сите оние кои сакаат да си заминат. “.
Иако меѓу обвинетите бил постигнат договор дека ќе молчат за време на судењето и нема да дадат никакви изјави, Пападопулос го прекршил молкот и му соопштил на Судот: „Јас сум водач на револуцијата и јас сум одговорен за сè“. Патакос, Макарезос и останатите членови на хунтата биле изненадени кога ја слушнале изјавата на Пападопулос, бидејќи верувале дека имаат договор дека нема да го политизираат судскиот процес врз основа на верувањето дека немаат што да добијат. Според нив, нивната поддршка меѓу луѓето и војската не постоела.
Обвинението за бунт било оспорено бидејќи, иако полковниците всушност ја искористиле нелегалната моќ, го сториле тоа со одобрение на нивниот претпоставен генерал-полковник Јоргос Спандидакис, кој дури и се приклучил на пучот. Понатаму, самиот Караманлис, прифаќајќи ја поканата на претседателот Федон Гизикис, назначен од хунта, да се врати во Грција, му доделило мерка на легитимитет на хунтата. Покрај тоа, Гизикис се заколнал пред Караманлис како премиер.
За време на судењето, Спандидакис, Зоитакис и Стамателопулос ја диференцирале својата позиција од онаа на другите членови на хунтата. Ова отстапување од заедничката одбранбена линија го навело Пападопулос силно да го казни еден од неговите адвокати во одбраната за обид да се сомнева во еден од сведоците на Зоитакис. Тој кажал: „''Тој не е еден од нашите сведоци, не го прашувај [какви било прашања]“
Јоанидис изјавил пред судот: „''Го прифаќам моето учество во револуцијата од 21 април 1967 година. Отсекогаш сум бил војник во текот на мојот живот и дејствував на моја должност според мојата совест. Немам ништо друго да додадам''“. Дејанис на тоа прокоментирал: „''Не сте обвинети за учество во револуцијата. Вие сте обвинети за две кривични дела - не плашете се од терминот - предавство, овој термин не е многу чесен за да ви се припише, а второто обвинение е бунт, за овие две кривични дела сте обвинети, но за револуцијата не се обвинувате, за што се изјаснувате?“ Јоанидис потоа одговорил:„Го прифаќам моето учество во револуцијата и какви било последици што произлегуваат од тоа''“.
Панајотис Канелопулос, последниот легитимен премиер на Грција пред државниот удар, сведок на обвинителството, сведочел како тој бил уапсен со митралез и бил транспортиран до палатата за да се сретне со кралот Константин II. Тој додал дека за време на состанокот тој го повикал кралот да го искористи својот статус како главен командант на грчката војска за да им нареди на лојалните офицери да го уништат државниот удар. Тој изјавил дека Константин одбил да го стори тоа затоа што се плашел од крвопролевање.
Бранови појави
Примери за браново движење има насекаде околу нас. Ако во мирна вода фрлиме камен, областа која непосредно е допрена од каменот почнува да осцилира, а потоа осцилирањето се шири создавајќи бранови по површината на водата. Звукот, исто така, е еден вид браново движење. Приемот на звукот и сликата во радиото и телевизиските приемници се остварува со електромагнетните бранови. Електромагнетни бранови се и светлинските, рендгенските зраци и γ- зраците. Во зависност од природата на брановиот процес и средината низ која се пренесуваат постојат: ''механички, електромагнетни и квантномеханички бранови. Што е бран? Како се создава брановото движење?'' Одговорите се различни за различни видови бранови. Наједноставен пример за да покажеме браново движење е ако земеме едно долго јаже или гумено црево и со рака го придвижуваме горе-долу. Кога во една материјална средина (тврда, течна или гасовита ) се најде извор на осцилации (тоа е и извор на бранот) меѓу изворот и честичките на материјалната средина се јавуваат еластични сили на заемно дејство. Под нивно влијание честичките од средината се присилени да осцилираат со честота еднаква на честотата на изворот на бранот. Се разбира, најнапред ќе почнат да осцилираат оние честички од средината кои се во непосреден контакт со изворот на бранот, а подалечните честички доцнат во фаза од претходните и од изворот на бранот. Процесот на ширење на осцилациите во просторот со текот на времето се вика бранов процес, браново движење или бран. При брановиот процес честичките на еластичната средина осцилираат околу рамнотежната положба, а од една на друга честица во просторот се пренесува само деформацијата, а со тоа и енергијата од изворот. Во тоа може да се уверите ако на мирна вода каде има една топка или друг лесен предмет фрлите камен. Притоа топката осцилира горе-долу, останувајќи скоро на истото место, без разлика што бранот видно се проширил. Какви бранови разликуваме и како тие се шират во околината? Во зависност од тоа како осцилираат честичките на еластичната средина може да бидат:
Судски процес против грчката хунта
Судење
Канелопулос, исто така, изјавил на судењето дека, против неговиот совет, кралот Константин се заколнал - во владата на полковниците, акција што помогнала да се легитимизира нивното владеење. Сведочењето на Канелопулос имало ефект на поткопување на обвиненијата за бунт. Канелопулос, за време на неговото сведочење, ја прифатил и неговата одговорност „пред историјата“ за да не го спречи државниот удар. Тој сведочел дека воопшто немало индикации дека полковниците имаат заговор против највисоките ешалони на армиското раководство.
Бранови појави
Како пример за надолжен бран е ширењето на звучен бран во воздухот. Ширењето на надолжните бранови е условено од зафатнинската деформација на еластичната средина, па тие се шират во тврди, течни и гасовити средини. Бидејќи ширењето на попречните бранови е последица на посебен вид деформација својствена само за тврдите тела тие се шират само во тврдите средини. Ширењето на попречен бран во еднодимензионална материјална средина графички е илустрирано со низа честички (молекули, атоми). Нека во моментот t = 0, бранот што се шири од лево на десно дошол до честица 1. Таа почнува транслаторно осцилаторно движење повлекувајќи ја и честичката 2. Кога честичката 1 ја достигнува максималната оддалеченост од рамнотежната положба (t = T / 4), бранот се проширил до честичката 3. За време на t = T / 2, честичката 1 повторно е во рамнотежна положба, додека честичката 3 повлекувајќи ја и честичката 4 ја достигнува максималната елонгација. За тоа време бранот се проширил до честичката 5 која сè уште е во рамнотежната положба. Овај процес продолжува, така што за време t = 3T/4 првата честица е во максимална оддалеченост од рамнотежата но во спротивна насока од првата, а бранот се проширил до 7 честица. За t = Т првата честица ќе направи една полна осцилација, а за тоа време осцилирањето на честичките се проширило сè до честичката 9. Таа го започнува осцилирањето во исто време кога и честичката 1 го започнува вториот период, т.е. честичката 9 осцилира со временско задоцнување од t = T. Тие две честички осцилираат во фаза, т.е. синхроно (меѓу нив постои фазна разлика 2π). Патот што го изминува деформацијата во еластичната средина за време од еден период на осцилирање на изворот (првата честица) е бранова должина. Обично таа се бележи со λ. Постепено формирање на надолжен бран од повеќе честички може да се објасни аналогно како и формирањето на попречен бран. И во случај на осцилирањето на првата честичка се пренесува на втората, а преку неа на третата итн. При осцилирањето се менуваат само меѓусебните растојанија. Таквиот бран во средината предизвикува периодични промени на густина (згуснување и разредувања), кои се движат во насока на ширење на бранот. Дел од просторот во кој сите честички се вклучени во осцилаторниот процес се вика браново поле. Границата која ги одделува честичките од оние што сè уште не почнале да осцилираат. се вика бранова предница (лат. frontalis - чело.)
Бранова површина
Бранова површина е геометриско место на точки, кои во текот на брановиот процес осцилираат со еднакви фази. Брановата површина може да има произволна форма, но во најпрост случај таа може да биде рамна, сферна или цилиндрична. Според тоа, во неограничена хомогена и изотропна средина, каде брзината на ширење во сите насоки е иста, бранот се шири по концентрична површина чиј центар е во изворот на бранот. Таквите бранови се сферни бранови, а брановата предница е сферна површина. Димензиите на изворот на таков бран се мали па може да се смета дека изворот на ваков бранот е точкест. Ако брановите површини се рамнини нормални на насоката на ширење на бранот, тоа е рамен бран. Рамен бран на површина на водата може да се добие при треперење на линија со димензии значително поголеми од брановата должина на бранот. Брановите можат да бидат : просторни, површински и еднодимензионални(линиски) Ако осцилациите на изворот се пренесуваат по еден однапред утврден правец, во тој случај станува збор за простирање на линиските бранови. Такви бранови се шират, на пример, по должината на права (жица, прачка, јаже). За поедноставно прикажување и опишување на брановите се воведува поимот зрак. Зрак е линија чија тангента во секоја точка се поклопува со насоката на ширење на бранот. Во хомогена средина зраците се прави нормални на брановата предница. Насоката на зраците е определена од насоката на ширење на бранот.
Судски процес против грчката хунта
Судење
На судењето не било одговорено прашањето за вклучувањето на Централната разузнавачка агенција (ЦИА) во државниот удар, широко прифатено верување во Грција. Дејанис ги забранил сите дискусии на оваа тема со забелешка дека судењето било ограничено само на откривање на фактите вклучени во денот кога државниот удар се случил. Единственото сведоштво за вмешаноста на ЦИА го дал Андреас Папандреу, кој инсистирал на тоа дека полковниците тесно соработувале со ЦИА.
Црква „Св. 40 Севастиски маченици“ - Битола
Свети 40 Севастиски маченици — црква која се наоѓа на Кркардаш во битолскиот Смилевски Баир. Била подигната пред 150 години, на местото каде постоел некогашниот манастир „Свети Атанасиј“. Кога турскиот аскер ја освојувал Битола, калуѓерите од манастирот пружиле жесток отпор борејќи се на тој начин што во едната рака носеле крст а во другата меч. Во чест на овие 40 калуѓери, подигнат е манастирот „Св. 40 маченици“. Славата на ова црквиче е на првиот ден на пролетта. Во близина на манастирот е ЦОУ „Тодор Ангелевски“ - Битола, битолскиот Баир, како и меѓуградскиот стар патен правец Прилеп - Охрид преку Битола.
Судски процес против грчката хунта
Пресуда
Судењето завршило на 23 август 1975 година. Пападопулос, Николаос Макарезос и Стилијанос Патакос биле осудени на смрт, додека Димитриос Јоанидис добил доживотна казна. Седуммина други биле осудени на рокови од пет до 20 години, а двајца биле ослободени. Злосторствата биле сметани за моментални, а не континуирани и се сметало дека траеле само помеѓу 20 и 21 април 1967 година. Пресудата го оневозможило гонењето на соработниците на хунтата.
Следува деталната табела на главните обвинети:
NGC 5062/1
NGC 5062/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5062/1 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5062/1 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 18 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -35° 26' 43"".
Други поделби
Проучување на NGC 5062/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3094759. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7271. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Пчелинок
Пчелинок  — цветно растение од семејството нане (Lamiaceae), со потекло од Европа, северна Африка и југозападна и централна Азија. Исто така е широко натурализиран на многу места, вклучително и поголемиот дел од Северна и Јужна Америка.
Тоа е повеќегодишно тревно растение со сиво лисје и расте до 25-45 см височина. Листовите се 2-5 см долги со густо збрчкана површина и се покриени со перни влакна. Цветовите се бели, наредени во кластери на горниот дел од главното стебло.
Историски
Спомнувањето на пчелинокот во врска со медицинската употреба датира барем од 1 век пр.н.е., каде што се појавила како лек за респираторни заболувања во трактатот De Medicina од римскиот енциклопедист Аулус Корнелиус Целзус. Римскиот земјоделски писател Колумела го наведува како лек за протерување на црви кај животните на фарма во неговото важно дело „За земјоделството“ од првиот век. Оттогаш, пчелинокот се употрбувала за слични цели во многу книги за билки низ вековите, како што се The Herball, или Generall history of plantes од Џон Џерард, и Every Man His Own Doctor: или, The Poor Planter's Physician од д-р Џон Тенент.
Модерен
M. vulgare беше широко промовиран на интернет за неговите наводни терапевтски цели, а имаше и прелиминарни истражувања за неговите лековити својства. Сепак, од 2016, нема добри докази дека има некаква вредност како лек. Управата за храна и лекови на САД не го одобрува растението за употреба како лек, но го прогласи за генерално безбеден додаток на храна.
Бомбони од пчелинок
Бонбоните од пчелинок се горчливо слатки тврди бонбони како капки за кашлица кои се направени со шеќер и екстракт од M. vulgare. Тие се со темна боја, се раствораат во устата и имаат вкус што се споредува со ментол и пиво од корен. Како и другите производи добиени од M. vulgare, тие понекогаш се користат како недокажан народен третман за кашлица и други заболувања.
Како инвазивен плевел
Пчелинокот бил воведен во јужна Австралија во 19 век како лековита билка. Таа стана плевел на домородните пасишта каде што беше воведен со добитокот на доселениците и првпат беше прогласен според за штетна трева според законодавството. Сега се чини дека ја достигна својата целосна потенцијална дистрибуција.
Пчелинокот обично се среќава во нарушени и препасени области. Тоа е многу непријатно за добитокот, така што добитокот јаде други растенија околу него, процес кој му помага плевелот да се шири. Може да опстојува во автохтоната вегетација која била напасувана.
Како биоконтрола
Marrubium vulgare исто така се користи како природен репелент на скакулец во земјоделството.
Во астрологијата
Според англискиот поет од 14 век Џон Гоуер, во книгата 7 од неговата Confessio Amantis, ова растение било трева на четвртата ѕвезда од Nectanebus' astrology, Капела. Гоуер го користи постарото име, Алхаиот (VII: 1338).
Космос-1020
Космос-1020 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1020 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1484 км, а најмалото на 1407.
IC 1564
IC 1564 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1564 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 33 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 28' 0".
Други поделби
Проучување на IC 1564 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Клубот на непоправливите оптимисти
Клубот на непоправливите оптимисти (Le Club des incorrigibles optimistes) – роман од францускиот писател Жан-Мишел Генасија, објавен во 2009 година од издавачот Албен Мишел.
Џаст Рум Инаф
Џаст Рум Инаф (англиски: Just Room Enough Island) — најмалиот населен остров на светот. Се наоѓа во архипелагот Илјада Острови на територијата на САД. Ова е еден од 1800 острови на реката Сен Лорен која ги дели Њујорк и Онтарио. Има површина од околу 3.300 квадратни стапки, односно една тринаесетина акр.
Клубот на непоправливите оптимисти
Во книгата од над 600 страници, Жан-Мишел Генасија имал амбиција истовремено да напише „генерациски роман“ минуциозно реконструирајќи ги шеесеттите години (студената војна, алжирското прашање, појавата на рокенролот, итн.), и „меланхолична хроника на младост“.
Џаст Рум Инаф
Поради тоа што островот е малечок и интересен, во 2010 година Вашингтон Пост изјавил, "еден погрешен чекор и пливаш".
Клубот на непоправливите оптимисти
Местото на одвивање на дејството е задната сала на едно париско бистро кое го посетуваат Жозеф Кесел и Жан-Пол Сартр, каде се луѓе кои избегале од комунизмот во источните земји (Игор, поранешен руски лекар кому му се закануваат сталинистичките чистки, Павел поранешен чешки дипломат...), но кои се „непоправливи оптимисти.
Романот едногласно бил позитивно примен од критиката (Телерама, Ле Поен, Л’Експрес, Ле Нувел Опсерватер...) и го прифатила широка публика. Ја добил Гонкуровата награда на 9 ноември 2009 година, а во 2010 година наградата на читателите на „Нотр тан“.
УЕФА Лига на шампиони 2009/10
— 18. сезона сезона на најсилното натпреварување на европските фудбалски клубови под името УЕФА Лига на шампиони и 55. сезона од основањето на натпреварувањето.
Натпреварувањето започнало со одигрувањето на првото квалификациско коло на 30 јуни 2009 година, а завршило со финалето одиграно на 22 мај 2010 година на стадионот Сантјаго Бернабе во Мадрид, Шпанија. . Во финалето играле екипите на Бајерн Минхен и Интернационале Милано. Интернационале Милано го освоил својот трет трфеј во најсилното европско фудбалско натпреварување со резултат од 2:3.
Термопили
Термопилите станале познати низ светот поради Битката која се случила на тоа место меѓу грчките (посебно Спартанците) и персиските сили. Ова е единственото место на копно каде може да се одвива сообраќај меѓу Локрида и Тесалија. Овој премин од север кон југ на источниот брег на Балканскиот Полуостров е неизбежен, па поради тоа, Термопили биле место на неколку битки.
Во античко време ова место се нарекувало „Малис“ според името на племето што живеело тука (Μαλιεῖς), денес тоа е градот Ламија кај делтата на реката Сперхеј во Грција. Малијакскиот Залив е наречен според нив, исто така.
Опис
На просторот доминира реката Сперхеј, и стрмните пошумени варовнички планини. Постојаните наноси од реката како и травертинските наноси од врелите извори довеле до промена на земјиштето во теот на последните неколку илјади години. Тлото на кое се водела познатата битка во 480 година п.н.е., денес е покриена со 20 метри земја. Брегот со текот на вековите се зголемил поради седиментните наноси. Нивото на заливот било значително повисоко, а реката Сперхеј била пократка. Најтесниот дел, каде што најверојатно се одвивала битката бил широк помалку од 100 метри.
Меѓу 480 г. п.н.е. и 21 век, брегот се проширил на места и до 9 километри.
На главниот автопат од источната страна денес се наоѓа споменик посветен на кралот на Спарта Леонид I, наспроти ридот на кој е изгравиран епитафот на Симонид за паднатите воини.
Врелите извори според кои овој премин го носи името, сè уште постојат во подножјето на ридот.
Грчко-персиски војни
Термопилите се главно познати по битката која се водела во 480 г. п.н.е., во која се бореле грчки и персиски војски. Во текот на трите дена од битката, значително побројната персиска војска го освоила теснецот, според Херодот, по цена од 20.000 персиски жртви.
Трета света војна
Во 353 - 352 г. п.н.е. за време на Третата света војна, кој главно се одвивала меѓу силите на Амфиктиоската лига на чело со Теба, и подоцна Филип II Македонски, и Фокида. Војната била водена поради големите казни наметнати врз Фокијците во 357 г. п.н.е. заради тоа што го обработувале светото земјиште. Фокијците одбиле да платат.
Спиково
Селото било отпишано половина век, но од 2014 г. е повторно заживено и во него се вратило постојано население.
Историја
Во XIX Спиково било мал чифлик (единствен во Пехчевско заедно со Чифлик) во Пехчевската каза со околу 40 куќи. Во 1894-1896 г. имало 20 куќи, христијани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Спиково имало 136 жители, сите Македонци христијани.
Целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Спиково (Spikovo) живееле 80 жители, сите Македонци.
Селото е напуштено околу 1967 г. но веќе во XXI век почнало да добива повратни жители и веќе во 2014 г. повторно станало постојано населено место.
Шега со Станец
Шега со станец (хрватски: Novela od Stanca) - драма во стихови (сценска игра) на хрватскиот писател Марин Држиќ од 1551 година.