cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брежице (замок)
Историја
Освен додавањето на рововите, под јужното крило била изградена тераса, со што се отвора простор за овоштарници и градини. Околу 1720 година, западното крило било преизградено, и изградени биле големи скалила и капела, а ѕидовите на секоја од нив биле украсени од штаерскиот сликарот Франц Игнац Флуер помеѓу 1715 и 1732 година. Во втората половина на 18 век, на замокот му бил обновен покривот од страна на семејството Атемс; на кулите во исто време им биле дадени мансардни покриви.
Замокот бил значително оштетен од земјотрес што го погодил градот Брежице на 29 јануари 1917 година, за време на Првата светска војна, во тоа време големата сала служела како воена болница. Грофовите Атемс го задржале имотот до неговата национализација во 1945 година, со вкупно време на поседување од 251 година.
Архитектура
Замокот е одличен пример за ренесансно рамничарско утврдување и го задржува својот трапезоиден распоред од 16 век. Записите наведуваат дека изградбата се одвивала во три фази: помеѓу 1530 и 1550 година, основната тврдина била обликувана, со четири аголни кули поврзани со ѕидови; помеѓу 1567 и 1579 година, кога биле додадени источниот и западниот тракт; и конечно, помеѓу 1586 и 1590 или 1601 година, северниот тракт и аркадните внатрешни премини.
Структурата има два ката, како и подрум издлабен од камен. Замокот некогаш поседувал и ров и подвижен мост, но иако синџирите на подвижните мостови останале, и двата биле отстранети откако текот на реката Сава (која го полнела ровот) се оддалечила низ вековите.
Карактеристичната „поклонувачка“ врата е симболот на винската визба на замокот.
Во популарната култура
Замокот е често место за културни настани, вклучително и концерти на Фестивалот „Брежице“. Големата сала е исто така популарно место за бракови. Подрумот на замокот е окупиран од винарска визба, Замочна визба (Grajska Klet), од 1946 година.
Помалку позната е употребата на замокот, особено живописната Витешка сала, како место за снимање на голем број странски филмови во периодот непосредно пред распадот на Југославија. Најпознати меѓу нив се „Божји оклоп“ (1986) на Џеки Чен, проследено со Валканите дванаесетмина: Смртоносна мисија во 1987 година и Розенкранц и Гилденстерн се мртви (1990).
Телесто (месечина)
Телесто — Сатурнова месечина. Првичното име на оваа месечина било S/1980 S 13.
Телесто се движи по иста орбита во прстенот Е заедно со уште две месечини: Калипсо, што има слична големина како Телесто, и поголемата Тетида. Телесто се движи по орбитата 60° пред Тетида, а Калипсо 60° зад Тетида. Положбите на двете помали месечини во орбитата се наречени точки Лагранж. ВО овие положби двете помали месечини можат да ја одржуваат орбитата стабилна, одржувајќи рамнотежа меѓу гравитационите сили на Сатурн и Тетида. Телесто и Калипсо биле отркиени во 1980 година - Калипсо од опсерваторија на Земјата, а Телесто од страна на „Војаџер“.
NGC 3187
NGC 3187 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3187 се споменува и како UGC 5556, MCG 4-24-25, CGCG 123-36, IRAS 10150+2207, Arp 316, VV 307, HCG 44D.
Откривање
Објектот е откриен во јануари 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3187 е од видот SBc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,7 m/лм2. NGC 3187 има привидни димензии од 3,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 17 м 47,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 52' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 3187 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30068. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1425. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
Пагспа
Пагспа писмото (дөрвөлжин үсэг dörvöljin üseg "квадратесто писмо"; тибетски: ' "ново монголско писмо" или кинески: 蒙古新字 ' "ново монголски писмо") било абугида дизајнирано од тибетскиот Лама Дрогон Чогјал Пагпа за монголскиот император Кублај Хан за време на династијата Јуан во Кина. Писмото било наменето за пишување на сите јазици во рамките на Династијата, но сепак било тоа без посакуваните резултати. По доаѓањето на Минг Династијата, писмото престанало да се употребува.
НК Радомље
Фудбалски клуб Радомље (словенечки: Nogometni klub Radomlje), вообичаено познат како НК Радомље или едноставно Радомље — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Радомље, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига.
Петровац (Босна и Херцеговина)
Петровац е општина во Република Српска, БиХ. Сместено е во западниот дел на Република Српска. Седиштето на општината се наоѓа во селото Дринич. Според податоците на Агенцијата за статистика на Босна и Херцеговина за пописот во 2013 година, во општината се регистрирани 361 лице.
Населени места
Областа на општина Петровац се состои од населените места:
Бравски Ваганац, Буковача, Бунара, Дриниќ, Кленовац и Подстрница.
По потпишувањето на Дејтонскиот договор, во составот на Република Српска влегле следните делови на предвоената општината Босански Петровац: Бравски Ваганац, Буковача, Бунара, Дринич, Кленовац и Подсвеница. Од оваа област е формирана општина Петровац.
Историјата
Општина Петровац - Дриниќ зафаќа површина од 136,48 км 2 и зафаќа 16% од територијата на поранешната општина Босански Петровац (853 км 2). Оваа општина е формирана по потпишувањето на Дејтонскиот договор. Граѓаните ја напуштиле територијата на општината на 14 септември 1995 година и привремено се сместиле во Дервента, за потоа да се вратат по Дејтонскиот договор во март 1996 година; последица била формирањето на општина во Дринич во март 1998 година. Покрај населбата Дриниќ, општина Петровац има и дел од населбата Бунаре, како и дел од Буковача. Според пописот од 1981 година, општината Петровац имала 400 жители, според пописот од 1991 година. 362 жители. Во внатрешниот попис заклучно со 31 декември 2004 година се регистрирани 376 жители со статус на живеење (и 1.250 жители со статус на престој) (претежно од Федерациската општина Босански Петровац).
Општинска администрација
Градоначалникот ја претставува општината и ја извршува извршната функција во Петровац. Изборот за градоначалник се врши во согласност со Изборниот закон на Република Српска и Изборниот закон на БиХ. Општинската администрација, покрај градоначалникот, ја сочинуваат и општинското собрание. Институционален центар на општина Петровац е населбата Дриниќ, каде се сместени сите општински тела.
Градоначалник на Петровац е Милан Грбиќ пред ДНС, кој ја презеде функцијата по локалните избори 2016 година во Босна и Херцеговина.
Комисија за Општина Петровац
Комисијата за Општина Петровац е формирана во 1996 година врз основа на точка 2 од амандманот XXXV на Уставот на Република Српска и точка 2 од Одлуката за формирање комисии за општини или области кои се целосно или делумно дел од Федерацијата на БиХ. Општинската комисија ги извршува наредбите на Националното собрание, Претседателот на Републиката и Владата на Република Српска и ги извршува задачите од надлежност на Општинското собрание и Извршниот одбор во согласност со законот. Комисијата е формирана во следниот состав:
Уабое (округ)
Уабое е округ во Науру и се наоѓа во северозападниот дел од островот.
Површина и население
Округот има површина од 0.8 км2 и население од 330 жители. Овој округ е дел од изборната единица Убениде.
1901 во архитектурата
1901 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Шишање (филм)
Шишање е српски филм од 2010 година во режија на Стеван Филиповиќ. Премиерата била на 6 октомври 2010 година во Сава центар во Белград.
Заплет
Филмот започнува со вистински вести од протестите пред американската амбасада во Белград по протестниот митинг Косово е Србија што се одржа како одговор на едностраното прогласување независност на 17 февруари 2008 година од страна на етничките Албанци кои живеат во јужната српска покраина Косово. Оваа снимка е поврзана со снимки од главниот протагонист на филмот, скинхед Новица, кој протестира со водечки скандирања и палење ракети пред амбасадата додека тој исто така обезбедува нарација.
Приказната потоа е претставена како Новица (Никола Ракочевиќ), плашлив и откачен средношколец со набиена облека и разбушавена густа коса. Тој живее во Белград каде неговиот живот се врти околу посетување на напредни часови по математика за надарени деца и учество на натпревари по математика. Поради неговата незгодност околу луѓето, неговиот социјален живот не е ништо за зборување - негови единствени пријатели се неговиот братучед Мирко (Милош Танасковиќ) како и уште поглупавиот колега по математика Станислав (Владимир Тешовиќ).
На натпревар по математика додека учениците се трудат да решаваат проблеми, Новица е под притисок да мами Реља, самоуверен скинхед полн со храброст, кој исто така е надарен за математика, но не ги поседува баш математичките вештини на Новица за решавање проблеми. Реља седи релативно блиску до Новица на натпреварот и е заглавен на прашање што не може да го реши. Очигледно поласкан од вниманието на едно дете поставено многу повисоко на средношколската социјална скала, Новица му поминува на Реља решението напишано на лист хартија. Надзорникот на натпреварот забележува дека се случило нешто непријатно и му вели на Новица да си го пријави лицето на кое без казна му помогнал. Сакајќи да го покрие Реља, Новица намерно погрешно го посочува гадниот Станислав како примател на неговата помош, што доведе до тоа надзорникот да ги исфрли Новица и Станислав надвор, со што го прекрши ветувањето дека ќе ја поштеди Новица.
Надвор, Реља е среќен и импресиониран од однесувањето на Новица под притисок, давајќи му копија од Хитлеровиот Мојата борба, како и покана за предавање на професорот Хаџи-Танкосиќ (Предраг Ејдус) на Филозофскиот факултет на Белградски универзитет. Новица го носи својот братучед Мирко кој, незадоволен од десничарските, антисемитски призвук на предавањето на професорот, заминува рано. Новица, од друга страна, останува и е многу приемчив за она што го слуша.
Следниот ден Реља го носи Новица на фудбалски натпревар бидејќи неговите скинхедси се активни како навивачи на ФК Радник - корумпиран нисколигашки клуб финансиран од локалниот гангстер со прекар Пуфта (Срѓан Милетиќ). Иако навидум се верни поддржувачи на клубот, тие не се грижат многу за фудбалот, најчесто ги користат натпреварите како јавна платформа за да го подигнат профилот на групата и да ја унапредат нивната десничарска политичка агенда преку расистички скандирања, насилство и хулиганство. Дополнително, скинхедсите имаат крајно антагонистички односи со финансиерот на клубот Пуфта, редовно влегувајќи во тепачки со „ дизел момчињата на Пуфта“ - мала група навивачи на неговиот платен список. Бидејќи тој не е сопственик на клубот, мотивацијата на Пуфта да се вклучи во фудбалот е искористување на неговата нејасно дефинирана „финансиерска улога“ со цел да ги троши средствата од трансферите на играчи во странство. Додека тој го води својот бизнис на безмилосен начин, неговите најголеми ривали се на сличен начин управуван ФК Косанчиќ, клубот кој има и финансиер - мафијашка вдовица. На овој конкретен натпревар ФК Радник игра ФК Нови Пазар и нема недостиг од скандирања со омраза и насилство бидејќи Новица и Реља, меѓу другите, се одведени во полициска станица каде што ги испрашува корумпираниот инспектор Милутин (Никола Којо) и младиот идеалист. полицајката Лидија (Наташа Шолак) која неодамна се приклучи на силите. Таа веднаш забележува дека Новица навистина не одговара на вообичаениот скинхед профил и го охрабрува да излезе, па дури и да му дава личен контакт во случај некогаш да му биде потребна помош.
Дружејќи се една вечер, под дејство на алкохол, групата се шета по кејот на реката, кога налетува на едно од момчињата од дизел моторот кој е сам. Покрај тоа што припаѓа на нивната омразена ривалска група, тој е и Ром, што го прави уште повеќе мета во нивните очи. Сепак, Реља им наредува да не се замараат, но Новица кој е за пресметка со другите поддржувајќи го со зборови, го обвинува и го тепа момчето со тупаници. Реља и другите го извлекуваат Новица да го убие циганот, но тој ги изненадува сите со тоа што зема дел од градежен блок и го убива циганот. Шокирани од грозоморното злосторство што штотуку го изврши Новица, другите скинхедси малку ги фаќа паника пред да се прегрупираат и да одлучат да го фрлат телото во реката и да го потонат со камења.
Улоги
Во филмот се појавил глумецот Драган Миќановиќ. Во филмот како новинар се појавил и популарниот српски новинар и телевизиски водител Ивон Џафали.
Производство
Претпродукцијата започнала во 2007 година. Режисерот Стеван Филиповиќ добил одредени средства од SEE Cinema Network во Солун. Филмот се снимал во фази, бидејќи барал големи трансформации на глумците, што вклучувало обука во вежбалница и менување на фризури.
Мотивите
Иако повремено применува тенка маска кога станува збор за вистинските имиња, филмот реферира и алудира на различни поединци, организации и настани од српскиот јавен живот во текот на 2000-тите.
Фиктивниот ФК Радник од Белград очигледно е ФК Рад, клубот кој има мало, но насилно јадро на десничарски навивачи познати по судирите со навивачите на ФК Нови Пазар. Фиктивниот меѓуградски ривал на Радник, Ф.К. Косанчиќ, управуван од неименувана атрактивна мафијашка вдовица, очигледно се однесува на Ф.К. додека неговиот сопственик/финансиер има неверојатна физичка сличност со некогашната претседателка на Обилиќ Светлана Ражнатовиќ-Цеца, вдовицата на убиениот гангстер Аркан.
Всушност, многу детали од подзаплетот на фудбалот во филмот се извлечени директно од истражувачката програма на телевизијата Б92 на Инсајдер од 2008 година „Правила игре“ и онаа од 2009 година наречена „(Не)моќ државе“ и двете. откриени и наводни високи нивоа на организиран криминал и системска корупција во фудбалската лига на Србија.
Прием
Филмот заработил 30.193 евра за време на премиерниот викенд во Србија. На 29 ноември 2010 година, тој заработил 171.052 евра. Ја завршил својата театарска серија во Србија кон крајот на февруари 2011 година, со вкупна заработка од 288.512 УСД.
Еден рецензент напишал: „Шишање е задолжително, кое мора да го гледаат речиси сите родители кои воспитуваат тинејџер во својот дом.
Особено оние чии таленти се незамисливи. А особено родителите кои се сомневале дека имаат гениј, бидејќи границата помеѓу генијалноста и лудилото е тенка. Шишање го дели национализмот и лажниот патриотизам од насилство и анархија.
Марија Монтазами
Марија Брижит Анита Монтазами (родена на 13 ноември 1965 година) е шведска домаќинка и телевизиско лице во серијата Svenska Hollywoodfruar, која моментално ја емитува својата тринаесетта сезона во Шведска. Монтазами се појавила и во реклами за Max Hamburgers и туристичката агенција Vings. Во ноември 2010 година, Монтазами се појавила во ТВ3 шоуто 24 тиммар, заедно со пејачката Ана Бук.
Биографија
Montazami е родена во Вестерос. Во 1985 година, таа отпатувала во Лос Анџелес, САД, за да ја посети својата сестра. Таа останала во Лос Анџелес и работела како au pair, а подоцна и како келнерка во ресторан. Таа го запознала сопственикот на ресторанот Камран Монтазами, Американец по потекло од Иран. Марија и Камран се венчале во 1990 година.
Слава во Шведска
Во септември 2009 година, Монтазами, заедно со сопругата на Пол Анкас, Ана Анка и глумицата Агнес-Никол Винтер, биле избрани за новото шведско телевизиско шоу кое требало да следи три Швеѓанки кои живеат во Холивуд. Шоуто Свенска Холивудфруар станало огромен хит и најгледаното телевизиско шоу во историјата на ТВ3 со повеќе од еден милион луѓе кои секоја недела ја гледаат. Монтазами била единствената од трите оригинални холивудски сопруги кои потпишале за втората сезона од серијата. Монтазами се појави и во третата, четвртата и петтата сезона на холивудските сопруги.
На QX Gaygala во 2010 година во Стокхолм Монтазами била презентерка за категоријата „Årets bok“. Таа победила и во категоријата Årets: vi älskar dig.
Марија Монтазами била прикажана во реклама за шведската компанија за брза храна Max Hamburgers во 2010 година.
Во ноември 2010 година, Марија Монтазами се појавила во ТВ3 шоуто 24 тиммар (24 часа) заедно со пејачката Ана Бук.
Во јануари 2011 година, Монатазами се појавила во телевизиска реклама за туристичката агенција Ving во Шведска.
Монголска Народна Република
Формирање
Од 1691 до 1911, Надворешна Монголија била владеена од Кинг династијата. Во првата декада на XX век, династијата Кинг почнала со имплементирање на т.н. Нова Политика, со цел спојување на Надворешна Монголија со Кина. Вознемирен од кинеската колонизација на Надворешна Монголија, во 19 век, монголските благородници се свртеле кон соработка со царска Русија за поддршка. Во август 1911, монголска делегација заминала за Санкт Петербург и се здобиле со посакуваната поддршка. Кога тие се вратиле во Монголија, Шингајската револуција започнала во Кина и во декември 1911 Монголците ја одбиле кинеската власт и прогласиле независност на територијата на Их ханат под водство на осмиот Џебцундамба Хутугту, кој бил назначен од Богд Хан. Обидите да се приклучи и Внатрешна Монголија кон новата држава пропаднале, поради Русија, бидејќи таа имала тајни договори со Јапонија и плановите токму поради тоа пропаднале.
ФК Херта Берлин
Херта Берлин (германски: Hertha BSC) — германски фудбалски клуб од главниот град Берлин. Херта ги игра своите натпревари на Олимпискиот стадион во Берлин, со капацитет од 74.500 гледачи.
Историја
Херта е име на германската божица на плодноста, но митологијата не била во мислите на четворицата основачи на најпопуларниот берлински клуб. Тие на 25 јули 1892 година .се упатиле на патот до бродот Херта. Оџакот на Херти бил обоен со сини и бели ленти, кои ги определиле идните дресови.
БФЦ Херта 92 имала добри резултати од самиот почеток, а во 1905 година го освоила првото првенство во главниот град. Иако резултатите биле добри, финансиската состојба не била. Затоа следи спојување со богатиот БСЦ Берлин во БСЦ Херта во 1920 година година ја довела потребната стабилност. И наскоро, резултатите достигнале ново ниво.
Дваесеттите биле просперитетни за либералниот Берлин, клубот го следел тоа на соодветен начин, влегувајќи во шест последователни финалиња на германското првенство. За жал на навивачите, само последните две финалиња биле освоени во 1930 година и 1931 година  година. Херој на навивачите во тоа време биле Хано Зобек, најпопуларниот берлински играч на сите времиња.
Пристигнувањето на нацистите на власт бил тежок удар за космополитанскиот главен град, па така Херта паднала во криза од која излегла само во доцните 50-ти. На почетокот на таа деценија, група играчи избегале од Дрезден до Западен Берлин, откако клубовите од Источна Германија не сакале да играат со Херта. Во тоа време, било развиено големо соперништво со тенис Борусија (оживеан на момент пред неколку години кога ТБ влегла во другата Бундеслига и се состанале со Херт во купот.
Како шампион Херта влегла во Бундеслигата во 1963 година, но таа била истерана две години подоцна поради кршење на правилата за платите. Пред тоа, клубот морал да се соочи со тежок проблем. Нивниот стар стадион "Плумпе" се наоѓа северно од центарот на градот. Линијата на поделба се приближувала кон стадионот и го преминала јадрото на навивачите на Херта. Кога била 1961 година Берлинскиот ѕид бил подигнат, навивачите од источната страна се искачиле во близина и го следеле резултатот слушајќи ја куќата од стадионот. Тоа довело до крајот во сезоната на отворање на Бундеслигата, кога клубот се преселил во западниот дел на градот, каде што се наоѓал Олимпискиот стадион.
Херта брзо се вратила во лигата, но во 1971 година таа била вмешана во скандал за наместени натпревари, па брзо се проначла во финансиски проблеми. Тие ги решиле со продажба на стадионот, а таа деценија не била неуспешна - еднашка вице-шампион, двапати финалист и полуфиналист на Купот на УЕФА.
Уште една криза следела - од 1980 година до 1997 година. Клубот поминал само четири сезони во Бундеслигата (Берлин бил единствениот главен град на годината без дефанзивни играчи веќе десет години). По голема финансиска криза во средината на 1990-тите, клубот успеал да најде спонзори, се вратила во лигата и наскоро пристигнала во Лигата на шампионите.
NGC 1246
NGC 1246 — елиптична галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1246 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1246 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 1246 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11680. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 443; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8866.
Хеликоптер
Историјат
Како далечни основачи на хеликоптерот се сметаат Кинезите, кои во 4. век п.н.е. развиле мала играчка за летањe, направенa од бамбус, во форма на хеликоптер.
Икшќиле (општина)
Икшќиле (Ikšķiles novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2004 година.
Ева (округ)
Ева е округ во Науру и се наоѓа во северниот дел од островот.
Површина и население
Округот зазема површина од 1.2 км2 и има население од  300 жители. Ева е дел од изборната единица Анетан.
Епидемија
Епидемија е необично често појавување на некоја болест во една популација. Епидемични болести се меѓу другите колера, грип, тифус и чума. По правило секогаш се работи за заразни болести.
Ендемија, за разлика од епидемијата, претставува нормално и вообичаено појавување (ширење) на некои болести во една популација.
Горно Крушово
Горно Крушово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Надворешни врски
Крушево (Ном Сяр)
Космос-2244
Космос-2244 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 28 април 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3150 килограми. Космос-2244 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 403.
NGC 5591/2
NGC 5591/2 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5591/2 се споменува и како UGC 9207, MCG 2-37-6, MK 809, IRAS 14201+1356, KCPG 424A, KUG 1420+139, CGCG 75-23.
Откривање
Објектот е откриен на 4 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 22 м 33,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 43' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 5591/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51360. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 915. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 65.
Светско првенство во ракомет за мажи 1990
Светско првенство во ракомет за мажи 1990 — 12. светско првенство во ракомет за мажи организирано од Меѓународната ракометна федерација (МРФ, IHF). Првенството се одржало во Чехословачка и траело од 28 февруари до 10 март 1990 година. Шведска победила на турнирот.
Саран
Саран (казашки: Саран, Saran; руски: Сарань) — град во Карагандинската област во Казахстан, на реката Нура. Се наоѓа на 25 километри југозападно од Караганда.
Историја
Саран во превод од казашки јазик значи солен раствор / солен раствор. Во 1939 година, на местото на идниот рударски град, се појави мала населба Саран. Од 1943 година започна брзата изградба на градот, во близина на рудници за јаглен. Статусот на градот е добиен на 20 декември 1954 година.
Во 70-тите години на минатиот век, во близина на фабриката РТИ во Саран, беше изградена модерна населба од урбан тип, која се состоела од 3 микро-области од 5-9-катни згради, каде живееа 25 илјади луѓе. Имаше градинки, основни и средни училишта, големиот болнички комплекс, кино, продавници, ресторани, градска библиотека и хотел. По банкротот на претпријатието во 1994 година, започнаа прекини во греењето и снабдувањето со вода и електрична енергија во населбите. Постепено, повеќето од жителите беа принудени да ги напуштат своите домови. До денес, населбите не се обновени.
Географија
Саран се наоѓа во Карагандинската област, сместен на околу 25 км од градот Караганда. Саран е значаен центар за екстракција на јаглен поради наоѓалиштето на јаглен „Караганда“.
Клима
Климата во Саран е остро континентална со сурови зими, умерено топли лета и ниски годишни врнежи. Во лето, растителноста изгорува надвор од градот, а во зима се чести снежни бури и снежни бури.
Водни ресурси
Малата река Карагандинка тече низ градот и се влева во реката Сокур.
Население
На почетокот на 2019 година, населението на градот изнесувало 43 277 жители, додека на метро областа на градот Саран живееле 52 008 лица.
Етнички состав
Етничкиот состав на жителите на Саран (на почетокот на 2020 година) :
Голем Сјудад дел Есте
Голем Сјудад дел Есте, Гран Сјудад дел Есте или официјално Метрополитенска област Сјудад дел Есте (шпански: Área Metropolitana de Ciudad del Este, Gran Ciudad del Este) е метрополитенска област во Парагвај. Областа се наоѓа во Источен Парагвај и го зазема најголемиот дел на департманот Алто Парана. Метрополитенската област го опфаќа градот Сјудад дел Есте и околните 3 града. Ова е втора метрополитенска област во државата по Гран Асунсион. Областа има над 500.000 жители.
Сообраќај
Во метрополитенската област се наоѓа Гаваранскиот меѓународен аеродром, преку кој областа е поврзана со остатокот од Парагвај и Јужна Америка по воздушен пат.
Довишта
Отоманско Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 1500 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1400 Грци.
1900 во архитектурата
1900 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Довишта
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 2038 жители
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција.
Демографија
Во 1928 година селото броело 2407 жители, додека во 1940 година селото броело 2620 жители. Селото според пописот од 1951 година броело 2077 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2049 жители, во 1971 година имало 1207 жители, во 1981 година имало 1133 жители, додека во 1991 година имало 1086 жители. Денеска, населението на селото е 601 жител според пописот од 2011 година.
Буада (округ)
Буада е округ во Науру и е дел од изборната единица Буада.
Географија
Буада е единствениот округ во Науру кој нема излез на море. Тој се наоѓа во југозападниот дел од островот, околу лагуната Буада. Овој округ има површина од 2.6 км2.
Население
Буада има вкупно население од 980 жители.
Инчукалнс (општина)
Инчукалнс (Inčukalna novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2006 година.
Холандско преработено какао
Холандско процесно преработливо какао или холандско какао е цврсти материи од какао кои биле третирани со средство за алкализирање за да се намали природната киселост на какаото, давајќи му помалку горчлив вкус (и потемна боја) во споредба со „природното какао“ извлечено со процесот Broma. . Тoa ја формира основата за голем дел од модерното чоколадо и се користи во сладолед, топло чоколадо и за печење.
Употребените средства за алкализација варираат, но вклучуваат калиум карбонат или натриум карбонат.
Калабалак (музички албум)
Калабалак е името на шестиот студиски албум на македонската џез/рок група Леб и сол. Албумот бил издаден во 1983 година, за првпат преку издавачката куќа Југотон.
Горно Караџово
Горно Караџово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Хормон
Хормоните се специјализирани хемиски стимулатори,кои се продуцираат од ендокрините клетки,ткива и органи (ендокрини жлезди).Тие се транспортираат до сите делови на телото преку крвотокот,но тие се ефективни само врз дадени целни клетки. Своето дејство,хормоните го покажуваат во многу мали количини.Во зависност од местото на дејствување,тие можат да бидат со општо дејство (хормон за раст-STH,инсулин,тироидни хормони) или конкретно дејство (TSH,ACTH).Според хемиската структура,има хормони со:
Ослободувачки (рилизинг) хормони
Ослободувачките (рилизинг) хормони се синтетизираат од хипоталамусот и нивна задача е да ја регулираат функцијата на хипофизата.Тие се:
Ткивни хормони
Ткивните хормони можат да дејствуваат на самото место каде се излачуваат или преку циркулацијата да дејствуваат на други ткива или органи (како и жлездените).Тие се:
Тома (филм)
Тома е биографско - драматичен филм од 2021 година, во режија на Драган Бјелогрлиќ и Зоран Лисинц, заснован на идеите на Бјелогрлиќ, Жељко Јоксимовиќ и Бане Обрадовиќ. Сценаристи се Зоран Лисинац, Никола Пејаковиќ, Бјелогрлиќ и Маја Тодоровиќ, а продуценти на филмот се Наташа Вишиќ, Горан Бјелогрлиќ, Драган Бјелогрлиќ, Јоксимовиќ и Владимир Лисинац. Музиката ја компонирал Жељко Јоксимовиќ.
Снимањето на филмот започнало летото во 2020 година и траело до април 2021 година. Снимен е на повеќе локации како во Ваљево, Белград, Авала, Перлез, Тара, Баранда, Панчево, Прибој, Пријепоље, Црна Гора, Долово, Зрењанин и Чикаго.
Главната улога ја толкува Милан Мариќ како Тома Здравковиќ, додека споредните улоги ги толкуваат Тамара Драгичевиќ, Петар Бенчина и Андрија Кузмановиќ. Премиерата на филмот била на 20 август 2021 година на Сараевски филмски фестивал, а потоа на 21 август 2021 година на Глумечкиот фестивал Филмски средби. Филмот бил објавен на 16 септември 2021 година.
Акција
Овој филм е импресионистички портрет на Тома Здравковиќ (Милан Мариќ) кој ги прикажува неговите почетоци, како и врвот на славата, неговата љубов која го инспирирала да ги компонира некои од најголемите хитови, како и неговата врска со многу пријатели кои ги имал во уметничкиот живот во Југославија. Покрај животот на Тома, преку филмот ги следиме животите и на познатите уметници од тоа време - Зоран Радмиловиќ (Радомир Николиќ), Мајк Антиќ (Марко Јанкетиќ), Тозовац (Иван Зекиќ) итн.
Ова е биографска приказна за Тома Здравковиќ, човек кој го паметиме не само по неговите песни, туку и по еден голем боемски живот (по однесувањето и душата). Филмот следи две линии на акција - 1991 година, го следиме односот меѓу Тома и докторот кој ќе го започне лекувањето на Тома како и започнувањето на нивното пријателство. Втората линија го следи животот на Тома - од неговото детство во Печењевац, преку неговото запознавање со Силвана Арменулиќ (Тамара Драгичевиќ), кое е одлучувачко за неговата кариера, достигнувајќи незамислив врв на популарност но и допирање на дното на неговиот животот. Ова е приказна за душата.
За потребите на филмот е напишана и компонирана песната Полноќ. Александар Гајовиќ тврди дека за сценариото на филмот биле користени делови од неговата книга „За друштво во аголот“.
Вишен
Вишен е село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 3188
NGC 3188 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3188 се споменува и како UGC 5569, MCG 10-15-65, MK 31, CGCG 290-28, KUG 1016+576B.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 19 м 42,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 57° 25' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Космос-2245
Космос-2245 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 11 мај 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2245 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1417 км, а најмалото на 1397.
Џорџиски Залив
Џорџиски Залив (Georgian Bay, Baie Georgienne) — голем залив на езерото Хјурон, во биорегионот на Лавренција. Се наоѓа целосно во границите на Онтарио, Канада. Главниот дел на заливот лежи источно од полуостровот Брус и островот Манитулин. На неговиот северозапад е Северниот Канал.
Џорџискиот Залив е опкружен со областите Манитулин, Садбери, Пари Саунд и Мускока, како и понаселените окрузи Симко, Греј и Брус. Главниот канал го одделува полуостровот Брус од островот Манитулин и го поврзува Џорџискиот Залив со остатокот од езерото Хјурон. Северниот Канал, сместен помеѓу островот Манитулин и округот Садбери, западно од Киларни, некогаш бил популарна рута за пароброд, а сега се користи за рекреативно патување со брод до и од Џорџискиот Залив.
Географија
Џорџискиот Залив е околу 190 километри долг и 80 километри широк. Зафаќа приближно15.000 км2, што го прави речиси 80% колку големината на езерото Онтарио.
Источниот Џорџиски Залив е дел од јужниот раб на канадскиот штит, гранитно лежиште изложено од ледниците од крајот на последното ледено доба, пред околу 11.000 години. Гранитните карпести формации и ветровитиот источен бел бор се карактеристични за островите и голем дел од крајбрежјето на заливот. Суровата убавина на областа инспирирала пејзажи од уметниците на „Групата седум“. Западниот дел на заливот, од Колингвуд на север, и вклучувајќи ги островите Манитулин, Драмонд, Кокбурн и Сент Џозеф, се граничи со Нијагара. Заради големината и теснеците што се спојуваат со остатокот од езерото Хјурон, Џорџискиот Залив понекогаш се нарекува „шесто Големо Езеро“.
Ако Џорџискиот Залив се смета за самостојно езеро, тоа би бил четврто по големина езеро сместено целосно во рамките на Канада (по Големото Мечкино Езеро, Големото Ропско Езеро и езерото Винипег). Со Џорџискиот Залив, езерото Хјурон се смета за второ по големина од Големите Езера, но доколку би бил исклучен Џорџискиот Залив, езерото Хјурон би било трето по големина (по Горното и езерото Мичиген, но сепак пред езерото Ири и езерото Онтарио).
Во Џорџискиот Залив има десетици илјади острови. Повеќето од овие острови се долж источната страна на заливот и се колективно познати како „Триесет илјади острови“, вклучувајќи го и поголемиот остров Пари. Островот Манитулин, се наоѓа покрај северната страна на заливот, е најголемиот остров на светот во слатководно езеро. Водниот пат Трент – Северн го поврзува Џорџискиот Залив со езерото Онтарио, од пристаништето Северн во југоисточниот дел на Џорџискиот Залив, преку езерото Симкое до езерото Онтарио близу Трентон. Понатаму на север, езерото Ниписинг се влева во Џорџискиот Залив преку Француска Река. Во октомври 2004 година, Џорџискиот Залив бил прогласен за биосферен резерват од страна на УНЕСКО.
Историја
Археолошките записи откриваат присуство на староседелци во јужните региони на Канадскиот штит, датирано од пред 11.000 години. Докази за подоцнежните палео-индијански населби се пронајдени на островот Манитулин и во близина на Киларни. Во времето на европски контакт, Првите нации Оџибве и Отава, се нарекувале Анишинаабе (множина: Анишинаабег), живееле покрај северниот, источниот и западниот брег на Џорџискиот Залив. Хјурон (или Вендат) и Тиононтати ги населувале земјите долж јужниот брег, мигрирале од северните брегови на езерото Онтарио. Имињата на острови како „Манитулин“ (од Гичи Маниту, Големиот дух кој го оставил заливот како извор на живот за првите луѓе) и „Гробот на џин“ се показател за богатството на културната историја на тоа подрачје. Домородните заедници продолжуваат да живеат на нивните територии и ги практикуваат своите културни традиции.
Првиот Европеец што ја посетил оваа област бил најверојатно Етјен Бриле, кој на возраст под 20 години, во 1610 година бил испратен да живее како приправник-преведувач кај Онончатаронон, алгонкиски народ на реката Отава. Тие патувале секоја зима за да живеат со народот Арендаронон од конфедерацијата Хјурон (Вендат) на јужниот крај на Џорџискиот Залив, во областа сега наречена „Хјуронија“. Следната година Бриле се вратил кај Арендаронон. Во исто време, друг млад приправник и толкувач, млад човек запаметен само како Томас, кој бил вработен кај францускиот хирург и трговец Даниел Бојер, исто така, најверојатно стигнал до Хјуронија, во друштво на Онончатаронон, друг член на конфедерацијата.
Во 1615 година, работодавачот на Бриле, францускиот истражувач Самуел де Шамплен, го посетил Џорџискиот Залив и презимил во Хјуронија. Друг мисионер од редот Реколе, Габриел Сагар, живеел таму од 1623–34 година. Францускиот језуит Жан де Бребеф започнал мисија во Хјуронија во 1626 година. Во 1639 година тој го надгледувал градењето на мисионерската тврдина Сент-Мари, првата европска населба во Онтарио, во сегашниот град Мидленд. Реконструираната језуитска мисија, Сент-Мари меѓу Хјуроните, сега е историски парк со кој управува провинцијата Онтарио. Исто така, во близина се наоѓа и Храмот на мачениците, католичка црква посветена на канадските маченици, језуити, кои беа убиени за време на војната со Ирокезите против Хјурон околу Џорџискиот Залив во 17 век. Заливот се појавува на тогашните мапи како „Залив на Торонто“.
Првите поморски карти на Џорџискиот Залив биле направени во 1815 година од капетанот Вилијам Фицвилијам Овен, кој го нарекол езерото Манитулин. Капетанот Хенри Бејфилд, кој направил подетални графикони на заливот, го преименувал во 1822 година по кралот Џорџ IV. Неговите графикони се основа за оние што се користат денес.
Канадската хидрографска служба ја следи својата историја уште од 1883 година, кога првично била основана како истражување на Џорџискиот Залив, со задача да нацрта и да го подобри знаењето за заливот, откако претходната година таму бил потопен пароброд, при што загинале 150 нејзини патници.
Легенда за Кичикевана
Легендата раскажува за богот Кичикевана, кој бил доволно голем за да ја заштити целата територија на Џорџискиот Залив. Кичикевана бил познат по својот жив темперамент, а неговото племе одлучило дека најдобриот начин да го смири е со жена. Тие одржале голема прослава и многу жени дошле. Кичикевана се сретнал со жена по име Ванакита. Тој одлучил дека тоа е жената со која сака да се ожени, и започнал да ја планира венчавката веднаш откако таа заминала. Но, кога ја поканиле назад, таа му рекла на Кичикевана дека е веќе свршена. Бесен, Кичикевана ги уништил сите украси, трчал до едниот крај на островот Боусолел, и зграпчил голема топка земја. Трчајќи до другиот крај, тој ја фрлил во Големите Езера. Така, биле создадени 30.000 острови. Вдлабнатините што ги оставиле неговите прсти ги формирале петте заливи на Џорџискиот Залив: заливот Мидленд, Пенетанг, Хог, Стурџон и Матчедаш. Потоа легнал да спие, и таму спие сè уште како островот „Гробница на џинот“.
Градот Пенетангуишен сега има голема статуа на Кичикевана на својата главна улица. Постои летен камп за млади сместен на островот Боусолел, во јужниот дел од Џорџискиот Залив, именуван по Кичикевана. Кампот Кичикевана, или скратено Кичи, се наоѓа во Националниот парк острови на Џорџискиот Залив од 1919 година.
Населби
Колингвуд го надмина Овен Саунд како најголем град на заливот. Овен Саунд долго време бил складиште за Горните Големи Езера. Градовите Мидленд, Пенетангуишен, Порт Северн и Хани Харбор се наоѓаат на југоисточниот крај на заливот, и се популарни места за летни колиби, како и многуте заливи и острови на источниот брег. Колингвуд, Мифорд и плажата Васага се наоѓаат на јужниот крај на заливот, околу заливот Нотавасага. Овен Саунд, Виартон и Лавската Глава се наоѓаат на полуостровот Брус долж јужниот и југозападниот брег на заливот, додека Тобермори се наоѓа на северниот дел на полуостровот Брус на Главниот канал. Патничкиот траект патува од Тобермори преку Главниот канал до Јужен Бајмут на островот Манитулин. Порт Мекникол се наоѓа на источниот брег на заливот.
Постојат заедници на летни колиби на северниот и источниот брег и на соседните 30.000 острови. Повеќето од овие колиби се достапни само по вода.
Алексеј Толстој
Алексеј Николаевич Толстој ( Алексе́й Никола́евич Толсто́й; 10 јануари 1883 – 23 февруари 1945 година), нарекуван како другар гроф, бил руски писател кој пишувал на многу жанрови и бил специјализиран за научна фантастика и историски романи.
За време на Втората светска војна, тој служел во Вонредната државна комисија од 1942-1947 година.
Родителство
Алексеј бил син на грофот Николај Александрович Толстој (1849–1900) и Александра Леонтиевна Тургенева (1854–1906). Неговата мајка била внука на Декемвристот Николај Тургењев и роднина на познатиот руски писател Иван Тургењев. Неговиот татко припаѓал на семејството Толстој, (руски благородници) и бил далечен роднина на Лав Толстој. "Околностите на раѓањето на Алексеј Толстој се со неверојатна сличност со раѓањето на Алексеј Константинович, кој бил голем лирски поет и по кого го добил името. Неговиот татко бил офицер, но по неговите должности бил приморан да се повлече во Самара, Русија. Таму ја запознал и се оженил со Александра Леонтиевна Тургењев, девојка од добро семејство. Таа родила два сина Александар и Мстислав и ќерката Елизабета. Но, дивата крв на Толстој не му дозволила да се смири на постоечка домашна хамронија и бил протеран во Кострома поради навреда на гувернерот на Самара. Александра се заљубила во Алексеј Аполонович Бостром. Во мај 1882 година, веќе два месеца бремена со своето четврто дете, побегнала во прегратките на својот љубовник. Грофот му се заканувал на Бостром со револвер, но бил ослободен од судовите. Црковниот суд, при одобрувањето на разводот, одлучил дека на Александра не и е дозволено повторно да се омажи. За да го задржи очекуваното бебе, таа била принудена да тврди дека тоа е детето од Бостром. Исфрлена од општеството, па дури и неколку години од сопствените родители, таа заминала со својот љубовник во Николаевск, каде што тој имал скромна државна функција."
Ран живот
Делумно поради нивното отфрлање од руското благородништво и од црквата, Алексеј Бостром и Александра Толстој го воспитале Алексеј во цврсто атеистичка и антимонархистичка средина. Алексеј во подоцнежните години инсистирал да покаже дека бил обожавател на делата на Карл Маркс и Георги Плеханов. Иако тој беше официјално регистриран како син на грофот Толстој, до тринаесетгодишна возраст, Алексеј живеел под презимето Бостром и никогаш не се сомневал дека Алексеј Бостром не бил неговиот биолошки татко. Дури и откако ја дознал вистината, тој сè уште го сметал Алексеј Бостром за свој вистински татко и одбивал да се види со грофот Николај Толстој и со неговите постари браќа и сестри.
Образование
"Како и со многу руски деца во тоа време, малиот Алексеј најраното образование го стекнал дома. Неговата мајка го учела да чита и пишува, а неговиот очув навечер му читал на глас од списите на Лав Толстој и Иван Тургењев. Неговата мајка била аматер писателка и поетеса со скромни способности, но со заразен ентузијазам. Кога имал десет години, таа го поттикнала Алексеј да пишува приказни, а тие биле воодушевени од тоа колку лесно прозата тече од неговото перо и покрај правописните грешки. Охрабрувањето на неговата мајка вродило брз плод и со секоја година неговиот талент станува сè поочигледен.""Во 1896 година, четиринаесетгодишното момче било испратено на училиште во Самара. Таму студирал физика, хемија, инженерство и други предмети."Откако неговото семејство ја продало својата фарма и се преселило во Самара, скудните финансии на семејството биле уште повеќе намалени. Сепак, овие финански проблеми биле во полза за Алексеј. Градот Самара поседувал голема јавна библиотека каде што младото момче првпат се сретнал и запознал со авантуристичките приказни и дела на Џејмс Фенимор Купер, Жил Верн, Томас Мејн Рид и Виктор Иго, но најмногу ентузијазам му разбудил Виктор Иго. Алексеј подоцна напиша,"Со лути бришења на метлата, тој го растури мрачниот свет на ситнобуржоаското постоење и ме вовлече во светот на Големиот човек."Во 1900 година, грофот Николај Толстој починал, оставајќи му на својот отуѓен син наследство од 30.000 рубли и античко име. Според биографите, ова само по себе е сведоштво за татковството на Алексеј.