cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дида
2009-денес
Со враќањето на Абиати како прв избор на Милан за сезоната 2008-09, Дида беше стартер за Милан во УЕФА купот, кој заврши со нивна елиминација од Вердер Бремен на 27 февруари 2009. Тој го направи своето деби во серија А на 15 март против Сиена кога Абиати го напушти теренот поради сериозна повреда на коленото во 13-тата минута, после кое Дида беше именуван за прв голман до крајот на сезоната.
Интернационална кариера
Со 91 настап во 11 години, Дида е четвртиот бразилски голман со најмногу настапи позади Емесрон Леао (107 настапи), Клаудио Тафарел (101) и Жилмар (94). Тој е единствениот бразилски голман кој е познат по неговиот прекар. Го направи неговото деби за Canarinho во Светско младинско првенство под 21, каде Бразил го освои првенството по третпат. Неговиот прв меч за Seleção беше во поразот од Еквадор од 1-0 на 7 јули 1995.
Дида беше почетен голман за Бразил на Летните олимписки игри во 1996, но кампањата полна со грешки за Бразил, која го вклучува и судирот во единаестерецот меѓу него и тимскиот колега Алдаир, играше улога во поразите од Нигерија и Јапонија и го остави Бразил со бронзен медал. Две години подоцна, тренерот Марио Загало, кој го водеше тимот на Олимпијадата, го намами херојот од Светското првенство во 1994 Тафарел да се врати од пензија и да го заземе дресот #1 за Светкото првенство во Франција во 1998, коешто Дида го изгледа во потполност од клупата. Тој зема учество во победата на Бразил во Копа Америка во кое прими само два гола на шест натпревари, а покрај тоа одбрани пенал од Роберто Ајала со што ја сочува победата од 2-1 против соперниците за титулата Аргентина во четвртфиналето.
Дида играше четири од пет мечеви во Куп на Конфедерации во 2005 (Маркос имаше само еден настап поради ротации во тимот), примајќи четири гола и позиционирајќи се на второто место во вкупно одбрани позади мексиканецот Освалдо Санчез. Еден од моментите за паметење беше за време на поразот од Мексико во групната фаза, кога тој го одбрани ударот од белата точка на Харед Боргети, кој беше изведуван трипати поради навлегување на играчи во пенал зоната. Бразил ја зема дома титулата двапати, во 1997 и во 2005, и Дида беше прв избор за голман во двата наврати. Вкупно, тој учествуваше во пет последователни Конфедерациски купа од 1997 до 2005, и стана еден од тројцата играчи што го постигнале тоа (Антонио Карбахал и Лотар Матеус), и беше исто така единствениот голман што одбранил пенал во 2005.
Светско првенство 2006
Иако не играше ниту еден меч за време на краткиот престој во ФК Лугано, Дида прими топол пречек од локалните навивачи за време на бразилскиот тренинг во Вегис Швајцарија пред финалето на Светското првенство 2006. За време на двонеделниот престој во Вегис, тој исто така организираше пинг-понг турнир во кој многу негови соиграчи, како Лусио, Робињо, Фред, Роналдињо и Роналдо, учествуваа. Тој беше поразен од Жунињо Пернамбукано, и победничкиот трофеј беше дури именуван според него.
Тој прими само два гола во пет мечеви каде што Брзил ги победи Хрватска, Австралија, Јапонија и Гана пред да биде елиминиран од Франција во четвртфиналето, меч во кој Verdeamarela забележа само еден шут во рамките на голот на целиот натпревар и тоа доведе до оставка на Переира две недели после крајот на првенството. Поради неговата доследна игра на голот, Дида беше еден од малкутемина играчи на Seleção што го избегнаа гневот на навивачите и Бразилските медиуми по елиминацијата на тимот. Тој беше првиот афро-бразилски голман што застанал на голот во финале на Светското првенство од Моасир Барбоса во првенството во 1950; заради ова постигнување, тој беше прогласен како „Dida, o homem que quebrou o tabu“ (Дида, човекот кој го сруши табуто). Тој ја прифати улогата на капитен против Јапонија кога регуларниот капитен Кафу беше одморен на тој меч, со тоа станувајќи само вториот Бразилски голман што ја носел капитенската лента после Емерсон Леао на Светското првенство 1978.
Поединечни
Дида е пет пати номиниран за ИФФХС награда за најдобар светски голман, шестиот пат изедначувајќи се со Пепе Реина според гласањето во 2007. Тој беше исто така првиот бразилски голман што бил номиниран за Златна топка, во 2003 и 2005. На 15 јануари 2008, тој беше ранкиран тринаесетти од седумдесет номинирани на ИФФХС светски голман на сите времиња ранкирани од 1987 до 2007.
Словачка Брајова азбука
Словачката брајова азбука е верзија на брајовото писмо за запишување на словачкиот јазик. Азбуката е еквивалентна на латиницата, поточно на словачката азбука.
Азбука
Словачката брајова азбука е:
Нова алтернатива
Нова алтернатива — македонска политичка партија. Претседател на партијата е Ѓорѓи Оровчанец.
Учество на избори
Партијата била создадена од страна на Ѓорѓи Оровчанец во 2007 година, во периодот кога тој бил член на ВМРО-НП и пратеник во Собранието. На парламентарните избори во 2008 година, партијата учествувала во коалицијата предводена од СДСМ каде што добила едно пратеничко место. Партијата останала во коалицијата предводена од СДСМ и на наредните избори, но не добила пратеничко место. Партијата не учествувала на парламентарните избори во 2014 година, но повторно се приклучила на коалицијата предводена од СДСМ на парламентарните избори во 2016 година. На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција предводена од СДСМ.
Џеф Бакли
Џефри Скот "Џеф" Бакли (17 ноември 1966 – 29 мај 1997), одгледан како Скоти Мурхед — американски пејач, композитор и гитарист. По една деценија свирење гирата во Лос Анџелес, Бакли придобил следачи во раните 1990-ти со свирење свои верзии на песни на локации во East Village во Mенхетен, како што било Sin-é, постепено фокусирајќи се на сопствениот материјал. Иако немал интерес да соработува со издавачките куќи и менаџерот на неговиот татко, Herb Cohen, тој потпишал договор со издавачката куќа Columbia, регрутирал бенд и го снимил неговиот единствен студиски албум, Grace. Списанието Rolling Stone го смета Бакли за еден од најдобрите пејачи на сите времиња.
Во текот на следните две години, бендот одел на турнеи ширум светот да го промовира албумот, вклучувајќи и концерти во САД, Европа, Јапонија и Австралија. Во 1996 година, престанале да одат на турнеи и направиле повремени обиди да го снимат вториот албум во Њујорк со Том Верлен како нивен продуцент. Во 1997 година, Бакли се преселил во Мемфис, Тенеси, за да продолжи со снимање на албумот, My Sweetheart the Drunk, снимајќи многу демо-снимки со по четири песни додека неделно настапувал по локалните места кои правеле шоу. Додека чекал да пристигне неговиот бенд од Њујорк, се удавил кога една вечер спонтано решил да плива, целосно облечен, во реката Wolf, кога надошол бран што се ширел зад бродот кој поминувал. Неговото тело било пронајдено на 4 јуни 1997 година.
По неговата смрт, имало многу посмртни издавања на неговиот материјал, вклучувајќи и колекција на демо снимките со по четири песни и студио снимки од неговиот недовршен албум, My Sweetheart the Drunk, од албумот Grace и продолжени снимки од настапите во живо во Sin-é. Исто така, по неговата смрт, следел и успехот на музичките листи, со неговото познато препејување на песната на Леонард Коен, Hallelujah, се искачил на своето прво број 1 место на Hot Digital Songs на списанието Billboard во март,2008 година и го достигнал второто место на листата синглови во Велика Британија, во декември истата година. Баклки и неговото дело останаа популарни и редовни се вклучени во листите на најдобрите во музичкиот печат.
Живот и кариера
Роден во Anaheim, California, Бакли бил единствениот син на Мери Гилберт и Тим Бакли. Џеф бил одгледан од мајка му и неговиот очув, Рон Мурхед, во Јужна калифорнија, и неговиот полубрат Кори Мурхед. Во детството бил познат како Скот Мурхед според неговото средно име и презимето на неговиото очув. Неговиот биолошки татко, Тим Бакли бил познат пејач и композитор кој објавил низа високо ценети фолк и џез албуми во доцните ’60-ти и ’70-ти. Бакли изјавил дека татко му го имал сретнато само еднаш, кога тој имал осум години. Откако неговиот татко починал од предозирање со дрога во 1975, Џеф решил да го користи презимето Бакли.
Бакли бил израснат со музика, пеејќи низ неговата куќа, заедно со неговата мајка. По откривање на акустична гитара во орманот на неговата баба, Бакли почнал да свири на гитара од пет годишна возраст. Првиот албум што го имал бил оној на Led Zeppelin, Physical Graffiti, а друг омилен му бил и албумот на Кiss. На 12 години тој решил да стане музичар и на 13 години ја добил својата прва електрична гитара, црн Les Paul. Во тој период развил афинитети кон бендовите кои свиреле прогресивен рок како Rush, Genesis и Yes и гитаристот кој свирел џез фузија, Al Di Meola.
По завршување на средното училиште, Балки се преселил во Холивуд каде една година посетувал курс на колеџ за музичко образование. Подоцна, за списанието Rolling Stone Бакли изјавил дека училиштето било само едно "големо губење на време", но во интервју за Double Take Magazine, изјавил дека го ценел учењето за теоријата на музиката, велејќи, "Ме привлекуваа навистина интересните хармонии, оние што можеш да ги слушнеш во деата на Ravel, Ellington, Bartók."
Почетоци на кариерата
Следните шест години Бакли ги минал работејќи во хотел и свирејќи гитара во разни бендови кои се обидувале да се прослават свирејќи од џез и реге до рутс рок и хеви метал. Тој исто одел на турнеи со денсхоџ реге музичарот Shinehead, учествувал во повремените студиски сесии на фанк и Р&Б ( ритам и блуз). Бакли бил страстен љубител на музиката на Khan и во текот на тие што тој ги нарекувал “кафе денови”, често пеел негови песни. Бакли ја завршил Babylon Dungeon Session касетата со четири песни, Eternal Life, Unforgiven (подоцна наречена Last Goodbye), Strawberry Street (различна верзија од онаа на албумот Grace Legacy Edition) и панк песната Radio. Со оваа демо касета, Коен и Бакли се надевале да го привлечат вниманието на музичката индустрија.
Наредната година Бакли заминал за Њујорк каде за првпат ќе настапи на концерото во чест на неговиот татко, Greetings from Tim Buckley. Настанот, организиран од ветеранот во шоу бизнисот, Hal Willner, бил одржан во Бруклин на 26 април 1991, во црквата St. Ann. Во придружба на рок гитаристот Гери Лукас, Бакли ја отпеал I Never Asked To Be Your Mountain, песна на Тим. Бакли го завршил концертот со акустичен настап на "Once I Was" со импровизиран а cappella крај, бидејќи се скинала жица од гитарата. Организаторот на шоуто, Willner, подоцна изјавил дека настапот на Бакли предизвикал големи импресии. Со тој настап Бакли не постигнал музички да се оддалечи од својот татко, како што посакувал. Ова подоцна го објаснува за списанието Rolling Stone: "Тоа не беше мое дело не беше мој живот. Но, ме вознемируваше тоа што не присуствував на неговиот погреб и тоа што никогаш не можев да му кажам ништо. Затоа го искористив тој настап за да му ја оддадам мојата почит."
Бакли почнал да настапува во неколку клубови и кафулиња во близина на долниот дел на Менџетн, но главно место за настапување за него било Sin-é во East Village. Бакли прво настапувал во мало ирско кафуле во април 1992 и набргу почнал редовно да настапува таму секој понеделник. На неговиот репертоар имало разни препејувања на фолк, рок, Р&Б, блуз и џез песни. Во тој период се запознал со музичките дела на Nina Simone, Billie Holiday, Van Morrison and Judy Garland. На листата биле вклучени и оригинални песни од До летото 1992 година, пред Sin-é биле наредени лимузини на продуцентите кои со нетрпение сакале да потпишат договор со него. На крај, Балки потпишал договор вреден милион долари со Columbia Records, во октомври 1992 година.
Албумот Grace
Кон средината на 1993 година, заедно со музичкиот продуцент Енди Валас, Бакли започнал да работи на својот прв албум. За таа цел, тој формирал група, составена од басистот Мик Грондал и тапанарот Мет Џонсон. Во септември, триото заминало за Вудсток, Њујорк, каде во студиото „Берсвил“ во текот на шест недели го снимало песните за албумот „Grace“, со помош на џез-музичарот од Вудсток, Карл Бергер. Во јануари 1994 година, Бакли заминал на својата прва соло турнеја во Северна Америка да го промовира епот Live at Sin-é. Подоцна, во март, тој заминал на турнеја низ Европа, во траење од 10 дена, каде настапувал во клубови и кафулиња. Помеѓу посетителите на тие настапи биле Криси Хајнд од Притендерс, Крис Корнел од Саундгарден и The Edge од Ју Ту. Албумот „Grace“ бил објавен на 23 август 1994 година. Покрај седумте оригинални песни, албумот содржи и три преработки: „Lilac Wine“ според верзијата на Нина Симон, „Corpus Christi Carol“ од албумот на Бенџамин Бритн, „A Boy was Born“ и „Hallelujah“ на Леонард Коен. Верзијата на Бакли на песната „Hallelujah“ се смета за негово најдобро дело, за една од најдобрите песни според списанието „Тајм“, а се наоѓа и на списокот „The 500 Greatest Songs of All Time“ на списанието „Ролинг Стоун“.
Весникот Сидни Морнинг Хералд го прогласил албумот „Grace“ за „романтично ремек-дело“, а пофални зборови добил и од членовите на Лед Цепелин. На пример, Џими Пејџ дури изјавил дека Grace е еден од неговите омилени албуми на деценијата. Пофални зборови доаѓале дури и од музичарите кои биле испирација за самиот албум: Боб Дилан го нарекол Бакли еден од најдобрите текстописци на деценијата, а во интервјуто за весникот „Вилиџ војс“, Дејвид Боуви изјавил дека би го зел албумот со себе на пуст остров.
Турнеи
Поголемиот дел од следната година, Бакли го минал промовирајќи го албумот на турнеи. По издавањето на албумот тој настапувал во многу земји, од Австралија до Велика Британија (на фестивалите Glastonbury и Meltdown во 1995). по турнејата бендот, на 23 август 1994, ја започнал европската турнеја со настапи во Велика Британија и Ирска. Турнејата продолжила во Скандинавија и одржале и голем број концерти во Германија. Турнејата ја завршиле со концерт во Париз на 22 септември. Крајот го одбележале со свирка во Њујорк на 24 септември и следниот месец по поминале во проби и одмор. На 19 октомври 1994 тие ја започнале турнејата во САД и Канада и ја завршиле на 18 декември во Њу Џерси,а потоа следела турнеја во Јапонија. Бендот престанал да настапува по заминувањето на тапанарот Мет Џонсон сè до февруари 1997.
Sketches for My Sweetheart the Drunk и смртта
По завршувањето на турнејата во 1996 година, Бакли почнал да пишува нов материјал за албумот кој требало да биде наречен „Скици за мојата сакана-пијаница“ (Sketches for My Sweetheart the Drunk). По промоцијата на новите песни во Њујорк, тој се вратил назад во Мемфис (Тенеси), каде што работел на новиот материјал и почнал да снима демо-снимки за четири песни. На 29 мај 1997 година, неговата група планирала да продолжи со работа на албумот во студиото во Мемфис, Бакли одлучил да оди на пливање во Wolf River Harbor (притока на реката Мисисипи) целосно облечен, слушајќи ја неговата омилена песна, „Whole Lotta Love“. Кит Фоти, член на групата, заминал да го бара и кога ги пронашол гитарата и радиото, веднаш побарал помош. Истрагата траела до наредниот ден, до моментот додека не почнало да врне силен дожд. Три денa подоцна, еден турист го пронашол неговото тело исфрлено на брегот. Неговата аутопсија не покажала никакви знаци на дрога и алкохол во неговиот организам и како причина за смртта било наведено случајно давење.
Филм
Во 2012 година, на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто (Toronto International Film Festival) бил премиерно прикажан филмот „Поздрави од Тим Бакли“ (Greetings from Tim Buckley во кој е прикажан односот на Џеф со неговиот татко, музичарот Тим Бакли.
Наследство
По смртта на Бакли биле објавени колекција на демо снимки и целосен албум на кој тој работел под името Sketches for My Sweetheart the Drunk. Исто така бил издадена претходно необјавена снимка на песната "I Shall Be Released" испеана од Бакли преку телефон во живо за радио станица. Предвремената смрт на Бакли била инспирација за многу уметници што тој ги познавал или влијаел данапишат песни во негова чест, како на пример "A Body Goes Down" на Данкан Шеик, "Mississippi" на Стив Ади и "Teardrop" на групата Масив Атак. Во мај и јуни 2007 година, насекаде низ светот, се прославувале животот и делото на Џеф Бакли, со концерти во негова чест. Годишно се одржуваат три настани во знак на негова почит, Uncommon Ground, тридневен концертен настан во Чикаго, An Evening With Jeff Buckley во Њујорк и Fall In Light во Австралија.
Зголемен интерес
На 7 март 2008 година, верзијата на Бакли на песната „Hallelujah“ се искачила на врвот на iTunes листата. Исто така, победничката на британскиот „Х Factor“, Александра Бурк, објавила своја преработка на песната „Hallelujah“, со намера да се искачи на британските топ листи како број еден божиќен сингл.
Шаховска олимпијада 1968
18. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 17 октомври до 7 ноември 1968 во Лугано, Швајцарија.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Долен Чернец
Долен Чернец или Долно Черенци (Çerenic i Poshtëm) — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија.
Географија
Селото се наоѓа во областа Мала Река, дел од поголемата македонска област Голо Брдо. Сместено е во нспоредна близина на границата со Македонија.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) Черепецъ е дел од Грика Вогел (Мала Река) и во него живеат 230 Арнаути муслимани.
По Првата балканска војна во 1912 г. селото влегло во состав на Албанија.
Во 1940 г. Миленко Филиповиќ напишал дека Чернец е албанско село со 30 куќи, дел од областа Голо Брдо.
Иселеништво
Семејството Кочи од Чернец се преселило во горнодебарското село Селокуќи во Македонија во 1941 г. Не е укажано дали биле од Горен или Долен Чернец.
Воден Град
Воден Град ( унгарски:Víziváros Civitas Archiepiscopalis   , Wasserstadt   ) се наоѓа во населбата Естергом, во Унгарија на десниот брег на Дунав, под кралскиот замок и основната базилика „Свети Адалберт“. Името Watertown потекнува од бројните жешки извори во областа.
Водениот Град е основан од Матијас Ратот, архиепископ на Естергом во 1239 година. Градот паднал под отоманска власт во 1543 година, потоа ослободен од страна на христијанските сили во 1683 година. За време на тие 140 години, Турците изградија бањи, верски згради и го засилија замокот. Џамијата Озицели Хаци Ибрахим, која што се наоѓа на улицата Берењи Жигмонд, е најстарата џамија која што сè уште опстанала од времето на Отоманското Царство до реката Дунав.
По опсадата во 1683 година започна реконструкцијата на градот, но за време на војнатата на Ракоци за независност беше уништен во зимата 1705–1706 година. Водениот град го населиле Германците. Во 1827 година, неговото население било 697. До 1891 година во градот имало 1158 унгарски жители. Катедралната библиотека била отворена во 1853 година. Зградата на библиотеката е дизајнирана од Јожеф Хилд. Христијанскиот музеј бил основан од страна на архиепископот Џанос Симор во 1875 година, кога тој ја отворил својата приватна колекција на религиозна уметност. Примарната палата била изградена во 1883 година. Во 1895 година, Водениот Град се споил со Кралскиот Естергом, како трета област. Во исто време соседниот Сентѓерѓмезе стана четврт и Сентамаш стана втора област.
Ироаз (море)
Ироаз или Ирозиско Море (mer d'Iroise [iʁwɑz]) е дел од Атлантскиот Океан кој се протега од Ил де Сен до Ушант крај брегот на Бретања во северозападна Франција. Таа е содржана во рамките на Келтското Море, се граничи со остатокот од Келтското Море на север и запад, и Бискајскиот Залив на југ. Тоа е едно од најопасните мориња во Европа за бродовите што пловат. Во зима, често има насилни бури со огромни бранови. Исто така е една од најбогатите области за морски животни и била назначена како една од биосферните резервати на УНЕСКО во 1988 година и како прв морски парк во Франција во октомври 2007 година.
Име и степен
Името за првпат е запишано во Нептун Франсоа од 1693 година како Le Passage de l'Yroise ( = „канал"), како Пасаж де Л'Ироаз во 18 век, како Ироаз во 19 век, и како mer d'Iroise ( = „море“) во 1970-тите, од страна на индустријата за истражување на морското дно. Името се чини е утврдено не од локалните морнари, туку од персоналот во поморската база во Брест. Мапите од 18 век го идентификуваат „Пасаж де Л’Ироаз“ како канал кој води северозападно од Поент Сент-Матје и се наоѓа јужно од Ушант (Осеант) и Понантните Острови. Од 19 век, терминот Ироиза го опфаќа целото море по должината на западниот брег на Бретања помеѓу Уесант и Сен.  Додека ова останува границата што ја користат морепловците, некои извори од дваесеттиот век ја користеле mer d'Iroise за означување на целото Келтско Море до Ирска и Англија.
Значењето на Ироаз е нејасно, теориите вклучуваат:
Од 90-тите години на минатиот век, „Iroise“ стана популарна во Финистер во името на многу локални бизниси и здруженија. Мостот Понт де Л’Ироаз е отворен во 1994 година.
според морските временски прогнози на Метео-Франција и шпанскиот АЕМЕТ, „Ироаз“ ја означува морската област источно од линијата од 48.45°N, -6°W до 47.5°N, -6°W, ова одговара на северниот дел на прогнозата за превозот во Велика Британија, морското подрачје на Бискеј.
Локација и околина
Крајбрежјето Ироаз се состои од богата разновидност на плажи, карпести карпи, песочни дини, заливи и острови како што се Але де Сеин и Островот Молен.
Значителните разлики во длабочината и соседниот Ламанш ги создаваат силните струи низ Ироаз. Големите плими и осеки во каналот доведуваат до силни североисточни струи, кои се враќаат назад при мала плима. Струите можат да достигнат особено голема брзина на Раз де Сен или Гулет де Брест.
Во оваа област биле подигнати многу светилници за да ги водат морнарите. Многу локални легенди опишуваат изгубени бродови и трагедии на море.
Активности
Морето Ироаз ужива во различни активности. Француската морнарица е активна таму од 1631 година, кога Брест бил основан како поморска база. Од крајот на 20 век, тоа е центар на подморница активност, што се должи на подморница јадрена база основана во Île Longue на Crozon полуостров во сидришта на Брест.
Риболов, иако помалку важен отколку во минатото, сепак се практикува, особено преку пристаништата Ле Конкет, Дуарненез, Камарет и Брест. Фаќањата се движат од ракови до сардини и монашки риби. Областа е исто така популарна за пловење и пловење со задоволство, особено во помалку изложените области долж крајбрежјето и во заливот Дуарненес. Нуркањето е исто така сè попопуларно, особено во поглед на многу достапни урнатини и спектакуларни подводни глетки.
Барање и спасување на морето
Поради опасните услови на море, големата густина на испорака и голем број бродоломи во последните години, француските власти воведеле специјални операции за пребарување и спасување. Овие се потпираат на пловни објекти како што се Абеј Бурбон, како и на голем број големи чамци за спасување со седиште во пристаништата Дуарненес, Камарет, Ле Конке, Молен и Ушант.
Морски парк
И покрај неколкуте големи излевања на нафта и случаите на прекумерен риболов, морето Ироиза сè уште е богато со флора и фауна. Посебно е добро познат по морскиот бас, поделбите на делфинот, фоките, морските видри, јастозите и, од време на време, сончевата риба, ајкулата и китовите. Многу варијанти на морска птица вклучуваат корморани, гилемоти и чапји. Морето е исто така признато како најбогата средина за алги во Европа, со околу 300 видови.
Како резултат, на 2 октомври 2007 година, француските власти ја назначија оваа област за прв морски парк во земјата, официјално означен како Parc naturel marin d'Iroise. Неговите три главни цели се да го зголеми знаењето за морската околина, да ги заштити живеалиштата и видовите на областа и да развие морски активности од секаков вид. Морскиот парк Ироиза зафаќа површина од 3.550 км2 од географската ширина 48°31′N (северниот брег на Ушант) и географската ширина 47°59′N (јужниот брег на Ил де Сеин), крајбрежјето на копното на исток, освен Раде де Брест и 22 км2 ограничување на француските територијални води на запад.
Наводи
48.21667°N, -4.8°W
Аркиш
Аркиш (Bélárko) — општина во округот Арад во Романија. Се наоѓа во северниот дел на басенот Себиш во падините на планината Кодру Мома.
Наводи
Archis, Tavush
Никола Марјановиќ (фудбалер, 2001)
Никола Марјановиќ (21 мај 2001) е српски фудбалер кој моментално игра за Пролетер од Нови Сад.
Гордост и предрасуда (серија од 1995)
Гордост и предрасуда — британска телевизиска серија од шест епизоди снимена во 1995 година. По жанр ,станува збор историска драма, адаптирана по истоимениот роман на Џејн Остин од 1813 година. Режисер на серијата бил Ендру Дејвис, а главните улоги ги толкуваат Џенифер Ели, која го толкува ликот на Елизабет Бенет и Колин Ферт, кој го игра ликот на господинот Дарси. Серијата, во која извршен продуцент била Сју Бертвисел, била реализирана во соработка со британската телевизиска мрежа Би-Би-Си и американската телевизиска мрежа Еј енд И нетворк (A&E Network). Серијата била премиерно прикажана на првата програма на Би-Би-Си од 24 септември до 29 октомври 1995 година и секоја епизода траела 55 минути. Телевизиската мрежа Еј енд И нетворк, како ексклузивен носител на правата за прикажување на серијата во САД, ја емитувала серијата во три термини во кои биле прикажани по две епизоди. Премиерата на серијата била во САД во периодот од 14 до 17 јануари 1996 година.
„Гордост и предрасуда“ е просторно и временски сместен во Англија од почетокот на XIX век. Приказната е за петте немажени ќерки на господинот и г-ѓата Бенет откако добростоечкиот и сè уште неженет г-дин Бингли, заедно со неговиот пријател, г-дин Дарси, се преселиле во нивното соседство. Додека најстарата ќерка на г-дин Бенет, Џејн, веднаш почнала да го привлекува вниманието на Бингли, Дарси со големи тешкотии се обидувал да се навикне на новиот живот и околина, поминувајќи го најголемиот дел од своето време постојано надмудрување со втората  ќерка на Бенет, Елизабет. Њујорк Тајмс ја опишал серијата како „духовита мешавина од љубовни приказни и социјални интриги, мудро завиени во амбициите и илузиите на провинциската висока класа“.
Серијата добила многу позитивни критики и добила голем број на награди, вклучувајќи ја и телевизиската награда БАФТА за најдобра глумица, која ја добила глумицата Џенифер Или, како и наградата Еми награда за „извонредно поединечно достигнување во дизајнот на костумите за минисерија или телевизиски специјалец“. Сцената што го прикажува Ферт во влажна кошула била оценета „еден од најнезаборавните моменти во историјата на британската телевизија“. Оваа серија ја инспирирала авторката Хелен Филдинг Бриџит Џоунс. Во филмската адаптација на еден од романите, Ферт го играл Марк Дарси,човекот во кој е заљубена Бриџит.
Опис
1 епизода - Г-дин Чарлс Бингли, богат човек од северот на Англија, кој има намера да го помине летото во округот Хертфордшир, го купува замокот Недерфилд во близина на селото Меритон. Г-ѓа Бенет, за разлика од нејзиниот сопруг, е многу возбудена од можноста една од нивните пет ќерки (Џејн, Елизабет, Мери, Кити и Лидија) да се омажи за новопристигнатиот богаташ. На локалниот селски кантри танц, најстарата ќерка Џејн, веднаш го привлекла вниманието на Бингли, додека господинот Дарси, најдобриот пријател на Бингли, за кого се зборувало дека е двојно побогат од Бингли, тој не сакал да има контакт со никого, вклучувајќи ја и Елизабет, втората по старост ќерка на Бенет. Лошиот впечаток кој го добила Елизабет за господинот Дарси бил дополнително продлабочен и втемелен за време на престојот на Елизабет во замокот Недерфилд, период во кој таа се грижела за својата сестра Џејн.
2 епизода - Г-дин Вилијам Колинс, свештеник со чудни навики и манири, дошол да ги посети неговите роднини, семејството Бенет. Тој бил законски наследник на целиот имот на кој тие се наоѓале  и, со цел имотот да остане во семејството и откако г-дин Бенет ќе умре, тој одлучил да се ожени со Елизабет. За време на прошетката низ Меритон, тие се среќаваат со припадници на новопристигнатата армија, и меѓу другото, со г-дин Џорџ Викам. Кога Елизабет конечно ја забележала нетрпеливоста на Дарси кон Викам, Викам ѝ потенцирал, за време на разговорот, дека Дарси го изневерил во врска со неговото наследство. На балот во замокот Недерфилд, Дарси ја изненадил Елизабет со тоа што ја поканил на танц, што неволно, но љубезно таа го прифатила. Следниот ден, г-дин Колинс ја побарал за жена Елизабет, но таа го одбила без двоумење. Додека г-ѓа Бенет е сè уште незадоволна од одлуката на Елизабет. Блиската пријателка на Елизабет, Шарлот Лукас, го поканува г-дин Колинс да остане во нивниот дом.
4 епизода - Во едно долго писмо до Елизабет, Дарси се обидел да го оправда претходното однесување: тој изјавил дека погрешно ја проценил љубовта на Џејн кон Бингли и им открил дека господинот Викам е коцкар, кој еднаш се обидел да побегне со својата сестра Џорџија, со цел да го добие нејзиното наследство. Враќајќи се во својот дом, г-дин Бенет ѝ дава дозвола на Лидија, како лична пријателка  на сопругата на полковникот, да ја придружува војската до Брајтон. Елизабет му се придружила на семејството Гардинер на едно интересно патување и попатно го посетила замокот Пемберли, домот на господинот Дарси, додека тој бил отсутен. Таа била многу одушевена од огромната големина и богатството на замокот. Елизабет со големо внимание ја слушала приказната од домаќинката на замокот, која секогаш ја истакнувала добрината на господинот Дарси. Дарси се вратил во замокот неочекувано и многу порано. Дарси отишол да се освежи во езерото во близина на замокот. По ненадејната и малку непријатна средба со Елизабет, влажниот Дарси се обидувал на секој начин да го спречи предвременото заминување на гостите, покажувајќи ја својата љубезност и благонаклоност во невообичаена мера и на невообичаен начин.
5 епизода - Семејството Гардинер и Елизабет добиле покана да останат во замокот Пемберли, каде што љубовната искра меѓу Дарси и Елизабет започнала да тлее. Следното утро, Елизабет добила две писма од нејзината сестра Џејн во кои се објаснувало дека Лидија побегнала заедно со Викам. Одлучна да се врати веднаш во својот дом, Елизабет била изненадена од фактот дека Дарси ѝ нуди секаков вид помош. Напуштајќи го замокот, низ нејзината глава поминувала мислата дека повеќе нема да го види господинот Дарси. Господин и г-ѓа Бенет се обидувале да се справат со евентуален скандал сè додека не добиле писмо од г-дин Гардинер, во кое тој ги известува дека Лидија и Викам се пронајдени, дека тие не се во брак и дека наскоро ќе бидат под заштита на Гардинер. Г-дин Бенет бил изненаден од брзината со која се решил овој проблем, а Елизабет ја информирала Џејн за нејзината последна средба со Дарси, вклучувајќи ги и нејзините двојни чувства кон него.
Улоги
При изборот на глумци за серијата „Гордост и предрасуда“, продуцентот Сју Бертвисел и режисерот Сајмон Ленгдон се обиделе да изберат интелигентни, шара Елизабет Бенет и дваесет и осумгодишниот господин Дарси, исто така влијаел на изборот на другите глумци. Повеќе од сто глумици на возраст од петнаесет до дваесет и осум години поминале на аудицијата, а оние кои оставиле најдобар впечаток морале да глумат неколку претходно подготвени сцени во телевизиско студио со комплетни костуми и шминка. Продуцентот и режисерот испратиле и неколу понуди до одреден број на веќе познати и афирмирани глумци.
Британската глумица со американско потекло, Џенифер Или, била избрана меѓу десетици сериозни кандидати за улогата на Елизабет, втората најстара ќерка на Бенет, најсветлата и највесела девојка, а пред сè, омилена на нејзиниот татко. Освојувајќи ја главната главна улога во дваесеттите години и признавајќи дека го прочитала романот на Џејн Остин „Гордост и предрасуда“ на 12-годишна возраст, Џенифер Или била единствената глумица која учествувала во целото снимање на оваа серија. Сју Бертвисел особено сакала Колин Ферт, дотогаш скоро непознат глумец во триесеттите години да ја игра улогата на богатиот и дистанциран господинот Дарси (според романот на Џејн Остин, неговото име е Фицвилијам). Бертвисел работела со Ферт на „Холандски девојки“ во средината на 80-тите години од минатиот век, но без размислување, Ферт најпрво ја одбил улогата на господинот Дарси, сметајќи дека тој не е вистинскиот глумец за улогата и не сакал да игра во адаптации на делата на Џејн Остин, кој, според неговото мислење, гледале на светот и животот првенствено од женска гледна точка. По постојаното убедување на Сју Бертвисел, неговиот интерес за сценариото растел и Ферт на крајот ја прифатил понудената улога. За време на снимањето, Ферт и Или започнале романтична љубовна врска, која добила посебно внимание од медиумите кога двајцата се разделиле.
Бенџамин Витроу и Алисон Стедман, глумци кои некогаш биле номинирани за награда БАФТА, биле избрани за улогите на г-дин и г-ѓа Бенет, угледни, но финансиски несовесни родители на Елизабет. На Стедман му била понудена улогата без никаква аудиција или пробно снимање.
Четирите сестри на Елизабет, кои имале 15 до 22 години, биле избрани да изгледаат сосема поразлично една од друга. Сузана Харкер ја глумела убавата постара сестра на Елизабет, Џејн, која се труди да го гледа само доброто кај луѓето. Луси Брајерс, Поли Мејберли и Џулија Савала ги играле помладите сестри на Елизабет - едноставната Мери, љубезната, но понекогаш нестабилна и чувствителна Кити и несериозната и нескротлива десет години постара од ликот на Лидија, која има 15 години во романот, Јулија Савала имала доволно глумечко искуство да ја добие улогата без никаква аудиција. Џоана Дејвид и Тим Вилтон ги играат улогите на Гардинерови, чичковците и тетките на Елизабет. Дејвид Бамбер го игра господинот Колинс, братучед на г-дин Бенет, свештеник и по природа многу чуден човек. Луси Скот ја играла Шарлот Лукас, најдобрата пријателка на Елизабет и сопруга на г-дин Колинс.
Продуцентите заклучиле дека најдобрите физички и ментални одлики, кои се во целосна спротивност со ликот на Ферт, господинот Дарси, ги игра глумецот Криспин Бонам-Картер, кој исто така ја добил улогата на Мистер Бингли, многу рафиниран и богат човек. Бонам-Картер прво се појавил на аудиција за улогата на г-дин Џорџ Викам, убав поручник кој одлично со својот шарм ги крие неговиот неморал и алчност, но бил заменет со Адријан Лукис. Ана Канцелар, глумица позната по „ Четири венчавки и погреб “, била избрана за Каролин Бингли, сестра на г. Бингли. Улогите на втората сестра на г. Бингли и неговиот зет ги играа Луси Робинсон (Луиза Харст) и Руперт Ванситарт (г. Харст). Потрагата по глумицата што ќе ја игра улогата на помладата сестра на г-дин Дарси Џорџијана се покажало како многу тешко, бидејќи продуцентите сакале глумицакоја ќе изгледа невино,чисто и срамежливо, која ќе го прикаже духот на високата буржоазија и која може да свири на пијано. По аудицијата низ која поминале повеќе од 70 глумици, Симон Лангдон предложила Емилија Фокс, ќерката на Џоана Дејвис, да ја добие улогата и предлогот веднаш бил прифатен. На Барбара Леј-Хант, без никаква аудиција или проба, и била дадена улогата на наметливата тетка на Дарси, Кетрин Деборд.
Концепција и адаптација
Романот на Џејн Остин „Гордост и предрасуда“, „доживеал“ многу голем број на филмски и телевизиски адаптации, од кои пет биле реализирани во продукцијата на телевизиските мрежи БиБиСи и во 1938, 1952, 1958, 1962 година и 1980 година. Во есента 1986 година. Сју Бертвисел и Ендру Дејвис се договориле да направат телевизиска адаптација на романот „Гордост и предрасуда“. Сју верувала дека последната адаптација на овој роман ќе донесе многу повеќе драматичност од претходните, што, според нејзиното мислење, се чинело премногу „неисхрането“ и „непоетско“. Програмската шема на телевизиската мрежа го принудила Дејвис да го прошири своето оригинално сценарио од пет епизоди за уште една епизода. Бертвисел и Дејвис тогаш, кон крајот на 1986 година, го испратиле сценариото за првите три епизоди до телевизиските мрежи ИТВ и Би-Би-Си, но никој од нив не бил заинтересиран. Кога, во средината на 1993 година, двете телевизиски мрежи конечно покажале интерес за сценариото, уметничкиот директор на телевизиската мрежа Би-Би-Си Мајкл Веринг, успеал заедно со американската телевизиска мрежа да обезбеди финансирање за овој проект. Режисерот Сајмон Ленгдон и неговите соработници започнале со подготовки за продукција кон крајот на јануари и почетокот на февруари 1994 година.
Снимање на серијата
Со буџет од околу 1 милион фунти по епизода (вкупниот буџет за серијата бил 6,9 милиони долари) дозволен за 20 недели снимање, со пет дена на снимање секоја недела за да се завршат сите 6 епизоди по 55-минути. Повеќе од 10 часа поминувале дневно на сетовите за снимање, вклучително и времето за дизајн на костуми и шминка. Две недели пред да започне снимањето, повеќе од 70 луѓе кои го сочинувале тимот на екипата и продукцијата се собрале да го вежбаат сценариото заедно, а на повеќето глумци им биле обезбедени дополнителни часови за танцување, јавање, мечување и други вештини што глумците требало да ги усовршат. да можат совршено да ги изведуваат.. Самата серија е снимена помеѓу јуни и 1 ноември 1994 година со цел да се „покријат“ скоро сите сезони потребни за снимањето на одделни сцени. Постпродукцијата на серијата започнала во средината на мај 1995 година. Сцените снимени во иста географска област биле групирани во заеднички распоред за снимање. Серијата се снимала на 24 различни географски локации, а биле користени 8 филмски студија. За да ги покажат разликите меѓу главните ликови, продуцентите се обиделе да изберат пространа и удобна семејна куќа за домот на Бенетс, додека замокот Пембери на Дарси требало да изгледа како „најубавото место за живеење во Англија“, што оддава целосен аристократски дух. Градот Лакок бил избран за локација на селото Меритон. Делови од палатата Лакингтон биле искористени за прикажување на ентериерот и екстериерот на замокот Лонгборн за време на десетте недели од снимањето. Замокот Лајм бил избран за локација за Пембрли, но продуцентите, поради одредени потешкотии, морале да го снимаат ентериерот на Пемберли во замокот Садбери.
Продуцентите го избрале замокот Белтон како локација за Роулингс замокот, домот на Кетрин Дебор. Замокот на старите ректори е избран за скромен дом на г. Колинс. „Едкаут Хол“ служел како локација за снимање на ентериерот и екстериерот на замокот Недерфилд, домот на Бингли, додека сцените на игрите со топка што се одржале во Недерфилд биле снимени во „ Брокет Хол “. Улиците и сцените на гостилницата во Лондон биле снимени во малото гратче Ворик. Сцените од замокот Ремстиџ, каде што живеат г. Викам и Џорџијана, биле снимени на неколку локации во градот Сомерсет.
Дизајн на костуми и шминка
Бидејќи делото „ Гордост и предрасуда “ е поврзано со одреден, специфичен период од британската историја, подготовките за костимографија и шминка биле обемни и интензивни.Ликовите во делото, а пред сè нивното здравје и ментални состојби, главно се прикажани преку костумите што ги носеле; на пример, сестрите Бингли секогаш носеле најскапи фустани, а нивните фризури биле украсени со големи пердуви. Дизајнерката на костумите Дина Колин создала најголем дел од костумите сама, затоа што телевизиската мрежа Би-Би-Си немала доволно костуми што можат најдобро да ја претставуваат Англија од самиот почеток на XIX век Инспирацијата за костумите Дина Колин ја пронашла преку бројните посети на музеи и се обидела да ги создаде костимите на таков начин што ќе бидат привлечни за современата публика. Костумите што ги носела Елизабет имале живи бои и биле скроени за да овозможат лесно и брзо движење, што одговарало на активноста и живоста на Елизабет. За разлика од Елизабет, за Колин таа создала крем и бледо бели костуми за другите ќерки на Бенет за да ги нагласи нивната невиност, љубезност и едноставност. Костумите за сестрите Бингли и за Кетрин Деборд имале многу побогата боја. Колин Фиртучествувала во изборот на костими за неговиот лик,обидувајќи се да ги направи костимите што е можно потемни, оставајќи ги оние посветлите и и поживи костуми за ликот на Бингли.
Продуцентите го замислиле Дарси како исклучително мрачен човек, иако тоа не е особено нагласено никаде во романот, па затоа тие побарале од Ферт да ја обои својата природно кафеавата коса, заедно со веѓите и трепките, во црна боја. Продуцентите ги советувале машките глумци да пуштат коса што повеќе, а исто така ги предупредиле на фактот дека мораат да си ги бричат мустаќите. Кратката, руса коса на Џенифер Ел била надградена со 3 кафеави прамени, додека еден специјален прамен бил надграден на косата на Алисон Стедман (г-ѓа Бенет).Косата на Сузана Харкер (Џејн) е обоена во светлосина боја, за разлика од Елизабета и била средена во класичен грчки стил, за да се нагласи убавината на лицето на Џејн.Пеѓите што Мери (Луси Брајрс) требаше да ги има на лицето биле постигнати со специјални ефекти за шминка. Бидејќи Кити и Лидија биле премлади за косата да мора да биде специјално распоредена, глумиците кои ги играле овие ликови не морале да ги преуредуваат фризурите. Главната шминкерка, Каролин Нобл, го оценила ликот на господинот Колинс особено интересен и го направила горниот дел од усната да изгледа особено задебелен.
Музика и кореографија
Композиторот Карл Дејвис компонирал музика за многу голем број филмски и телевизиски адаптации на класични романи, па затоа тој бил првиот избор на Сју Бертвисел.
Во обид да ги комбинира духовитоста и живоста на романот со неговите главни теми, бракот и љубовта во мал град од раниот XIX век, Дејвис ја користел современата класична музика како инспирација, особено „Септетот“ на Бетовен, кој бил компониран за време на создавање на романот. За да се постигне целосна контрола на звукот, комплетната музика што се користела во серијата е претходно снимана. Снимката траела 6 часа, а учествувале 18 музичари. Глумците чии ликови свират на пијано во серијата имале можност да вежбаат неколку недели пред да започне снимањето, иако Луси Брајерс (Мери) и Емилија Фокс (Џорџијана) веќе биле многу вешти пијанистки. Хендл ОК дела, Моцарт Свадбата на Фигаро и Дон Џовани, како и делови од познатата Сонатина бр.4 на Бетовен се провлекуваат низ музиката, која се појавува во серијата. Компилација со комплетна музика што се појавува во серијата била издадена во 1995 година.
Исак Болеславски
Исак Ефремович Болеславски (Исаак Ефремович Болеславский; 9 јуни 1919, Золотоноша, Полтавска губернија - 15 февруари 1977, Минск) бил советски шаховски велемајстор, кандидат за светски првак, теоретичар и тренер.
Животопис
Болеславски се родил во еврејско семејство во местото Золотоноша (денешна Украина) во 1919 година. Шах научил да игра на деветгодишна возраст, а уште како ученик остварил завиден успех со победата на чилишното шаховско првенство во 1933 година. Две години подоцна, заврпил трет на сесоветското младинско шаховско првенство, коешто се одржало во Ленинград; а во 1938, 1939 и во 1940 година, трипати по ред бил првак на Украинската ССР. Поради овие успеси, во 1939 година ја стекнал советската титула „Мајстор на спортот“. Првото свое учество на првенството на СССР го забележал во 1940 година, кога завршил на делба на 5. и 6. местото (заедно со Ботвиник).
Панче Заев
Панче Заев — македонски и американски музичар, кој свири на кларинет и саксофон.
Животопис
Панче Заев се родил во Струмица, каде го завршил основното музичко училиште, а потоа го продолжил образованието во Средното музичко и балетско училиште „Илија Николовски-Луј“ во Скопје, каде го засакал кларинетот под влијание на наставниците Манол Јанев и Предраг Трајковски. Исто така, големо влијание врз неговиот музички развој имал професорот на Факултетот за музичка уметност во Скопје, Иван Кочаров.
Неговата сестра, Павлина Заева Гарсија, која учела во средното училиште во Стоктон, му помогнала да стапи во контакт со професорката по кларинет Патриша Шандс (Patricia Shands) и по одржаната аудиција, тој добил стипендија на престижниот конзерваториум за музика во Стоктон, Калифорнија, во рамките на Универзитетот на Тихиот Океан (University of the Pacific, Conservatory of Music - Stockton). Таму ја стекнал дипломата „Bachelor of Music“ кај професорката Шандс. Своето музичко образование го надоградил за магистратура и докторат на Универзитетот на Небраска (University of Nebraska-Lincoln, School of Music) под менторство на професорката Дајан Баргер (Diane Barger), каде истовремено работел асистент, предавајќи кларинет, техники за кларинетска изведба, музичка теорија, историја на џезот и историја на рокот.
Во 2008 година, Заев се вработил на приватниот универзитет „Небраска Веслијан Јуниверсити“ (Nebraska Wesleyan University) во Небраска, како професор по кларинет, саксафон, камерна музика и техники за дрвени инструменти.
Творештво
Заев свири класична музика, џез и блуз, а во своите настапи често изведувал дела на македонски композитори, како: Стојан Стојков, Сони Петровски, Љубомир Бранѓолица и Благој Цанев. Исто така, тој има сопствена џез-група „Свинг фивер“ (Swing Fever).
Во 2014 година, како специјален гостин, Заев учествувал на фестивалот за кларинет „Midwest Clarifest“, одржан на Универзитетот на Небраска во Линколн, каде го извел делото „20 варијации на народна тема за соло кларинет, оп. 10“ на композиторот Димитрије Бужаровски. Истата година, во октомври, Заев добил покана да реализира рецитал на Универзитетот на Јужна Јута (Southern Utah University), со кларинетски перформанс од композиторите Леонард Бернштајн (Leonard  Bernstein) и Френсис Пуленк (Francis Poulenc), во придружба на пијано од Кристијан Боненстенгел (Christian Bohnenstengel); разни џез изведби заедно со Томас херб (Thomas Herb) на саксафо), Џејкоб Ли (Jacob Lee) на контрабас и Лидија Бредшо (Lydia Bradshaw) на тапани; како и со негова соло изведба на варијациите за кларинет од Димитрије Бужаровски.
Во 2015 година, Заев ја објавил докторската дисертација заснована на избрани македонски соло и камерни кларинетски дела напишани од македонски композитори (An annotated bibliography of selected solo and small chamber works for clarinet in the 20th and 21st century written by Macedonian composers).
За промоција на својот докторски труд, во февруари 2016 година, во Небраска Веслијан Јуниверсити, Заев остварил посебен рецитал посветен на кларинетските дела од македонските композитори Љубомир Бранѓолица („Мариана за кларинет и пијано“, „Адаџо за кларинет и пијано“ и „Двије калоцепсеке вињете за флаута и кларинет“), Благој Цанев („Соната во Ес за кларинет и пијано“), Вања Николовски-Ѓумар („Интродукции и Рондо“) и на францускиот композитор Клод Дебиси („Premiere Rhapsodie“). Притоа, на рециталот настапил заедно со своите колеги Моли Менер (Molie Manner) на пијано, Лари Џонс (Larry Jones) на пијано и Елизабет Бобенхаус (Elizabeth Bobenhouse) на флејта.
Буџетирање во единиците на локална самоуправа
Буџетирање во единиците на локална самопурава (англиски: Local Government Budgeting) - процес на донесување, извршување и контрола на буџетот во единиците на локалната самоуправа (општините).