cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Демографија на Океанија
Демографијата на Океанија ги опфаќа населението, јазиците, религијата и другите демографски одлики на овој континент. Дефиницијата за тоа кои региони ги опфаќа Океанија варира. Според ООН, Меѓународниот олимписки комитет и голем број атласи и научни изданија, во Океанија спаѓаат Австралија, Нов Зеланд и сите острови во Тихиот Океан, со исклучок на Малајскиот Архипелаг. Географски, Океанија се дели на Полинезија, Меланезија, Микронезија и Австралија со Нов Зеланд.
Демографија по земја
Во подолната табела се наведени демографските статистики на сите населени држави и зависни територии во Океанија. Информациите се преземени од Светската книга на факти или државен орган на САД, освен ако не е поинаку наведено.
Градиште (Крајници)
Градиште — археолошко наоѓалиште во атарот на селото Крајници, Македонија. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичкото време. На 3 км североисточно од селото, на висок рид со зарамнето плато, на површина од околу половина хектар, се среќаваат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал. Видливи се и остатоци од ѕидови од утврдувањето, ѕидани од камен и варов малтер.
Ацоне Висконти
Ацоне Висконти (роден на - починал на ) бил владетел на Милано во периодот од 1329 до неговата смрт по десет години.
Роден е во Ферара како единствен легитимен син на Галеацо I Висконти. Во 1322 тој станал владетел на Пјаченца но во истата година, заедно со неговиот татко, бил принуден да побегне. Во 1325 година учествувал на победничката битка кај Алтопашо против Гвелфи и гибелини.
Во 1329 година бил обвинет како еден од виновниците за убиството на неговиот чичко Марко Висконти но никогаш не бил осуден. На 15 март 1330 Ацоне бил назначен за владетел на Милано.
Во 1331 година се оженил со Катерина Савоија. Истата година бил отруен Карло IV и Ацоне бил повторно обвинет. Во 1322 го освоил Бергамо, во 1335 Лоди, Крема и други делови од Ломбардија.
Квазимодо
Ликот на Квазимодо во романот „Богородичната црква во Париз“
Во романот, Квазимодо живее во камбанаријата на Богородичната црква, каде работи како ѕвонар, скриен од надворешниот свет. Неговиот покровител, архиѓаконот Клод Фроло, прераснува во главен антагонист кога двајцата се вљубуваат во убавата Есмералда. Љубовта на Квазимодо кон Циганката е совршен пример за идеалот на романтичарите, поради преданоста, пожртвуваноста и идеализирањето.
Пирдоп
Пирдоп (Пирдоп) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Пирдоп во Софиската Област. Има население од околу 6.700 жители (2022).
Географија
Пирдоп се наоѓа на 70 километри источно од главниот град Софија и 52 километри западно од Карлово на подбалканскиот пат. Се наоѓа на 696 мнв во средишниот дел на Златишко-Пирдопската котлина. Теренот на кој е изграден градот има благ наклон од североисток кон југозапад и го минува Пирдопската Река, притока на Тополница.
Историја
Во околината на Пирдоп се пронајдени траги од населување за време на неолитот и тракиската ера, како и остатоци од значајна доцноантичка и раносредновековна населба. На 5 километри североисточно од денешниот град се наоѓал манастирот „Свети Илија“, чиј дел се урнатините на Еленската базилика, кои се зачувани и денес. Манастирот бил значаен книжевен центар и функционирал до крајот на 18 век. Во него веројатно е составен Пирдопскиот апостол, еден од значајните споменици на среднобугарската литература, датиран во 12 век.
За прв пат се споменува во османлиски документ од 1430 година под името Пуротобабинче. Кон крајот на 17 век во градот имало ќелијно училиште, неговите жители учествувале во Чипровското востание, а локалниот даскал Георги ги составил во 1698 година Протопопинскиот и Тихомирмирскиот Дамаскин. Во 17-18 век Пирдоп станал голем центар за сточарство и преработка на волна со стотици работилници. Во 1841 година, жителите на градот биле ослободени од ангарија. Во 1840 година било отворено училиште, кое од 1853 година било класно, а во 1863 година - женско училиште. Читалиштето бил основано во 1869 година.
Во 1869 година во градот бил формиран комитет на Внатрешната револуционерна организација. Жителите на Пирдоп учествувале во српско-турската војна, во Ботевата чета и во Бугарското ополчение. Градот бил ослободен на 21 декември 1877 година од Дваесет и првиот Донски полк.
Џеси Бушерет
(Емилија) Џеси Бушерет (ноември 1825 - 18 октомври 1905) била англиски борец за правата на жените.
Животот
Таа е родена во ноември 1825 година во Норт Вилингем, во близина на Маркет Расен, Линколншир. Таа била внука на потполковник Ајскоге Бушерет и најмалото дете на неговиот син Ајскоге и Луиза, ќерка на Фредерик Џон Пигу од Дартфорд, Кент. Таа била образована во училиштето од четирите Мис Byerleys (ќерки на Јосија Wedgwood 's однос и партнер, Томас Byerley ) на Avonbank, Стратфорд-на-Авон, каде што г-ѓа Гаскел била ученик.
Активностите на Бушерет за женските каузи биле инспирирани од читањето на англискиот женски журнал, кој ги одразувал нејзините сопствени цели, и од една статија во Edinburgh Review за проблемите на многуте „излишни“ жени во Англија во средните години на деветнаесеттиот век. време кога во населението имало многу повеќе жени отколку мажи.
Со Барбара Бодичон и Аделаида Ен Проктер, Бушерет помогнале во основањето на Друштвото за промовирање на вработувањето на жените во 1859 година. Ова станало во 1926 година Друштво за промовирање на обука на жени кое денес работи како регистрирана добротворна организација Иднини за жени.
Исто така во 1859 година, Бушерет и Проктер се приклучиле на групата Лангам Плејс. Мала, но решителна група која водела кампања за подобрување на состојбата на жените, таа била активна помеѓу 1857 и 1866 година. Бушерет била промотор на движењето за право на глас на жените и силен поддржувач на Законот за сопственост на мажените жени. Таа го основала Англичанскиот преглед во 1866 година и го уредувала до 1870 година, кога со Лидија Бекер го основала Женскиот весник за право на глас.
NGC 5038
NGC 5038 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5038 се споменува и како MCG -3-34-31, IRAS 13123-1541.
Откривање
Телото е откриено на 28 мај 1881 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 15 м 2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 57' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Сокололики
Сокололиките се надред во состав на нерангираната група на грабливци (Raptores). Ги содржи редовите соколовидни (Falconiformes) и утковидни (Strigiformes).
Димче Коцо
Димче Коцо (, - ) — македонски и југословенски историчар на уметноста, ликовен критичар и автор на голем број трудови од областа на средновековната уметност и археологијата.
Животопис
Роден бил во Охрид на 10 октомври 1910 година. Матурирал во Битола, а дииломирал во 1937 година на групата Историја за уметноста на Филозофскиот факултет во Белград. Паралелно со студирањсто на Факултетот, учел една година сликарство во Уметничката школа во Белград.
Бил на студиски престој во Франција и Италија. Учествувал со реферати на сите меѓународни конгреси на византолозите, организирани по војната.
Од 1938- 1941 година работи како наставник во средни училишта, а од 1942 до 1944 година бил асистент во Народниот музеј во Скопје.
Бил сојузен пратеник и долгогодишен одборник на Народииот одбор на Скопје.
Истовремено, тој бил и активен ликовен уметник и критичар. Од ослободувањето до денес има три самостојни изложби, а учествувал на речиси сите изложби па ДЛУМ во Југославија и во странство – Франција и Италија.
Објавил новеќе научни трудови од областа на македонската средновековна уметност, средновековната уметност на другите балкански народи и современата македонска уметност. Неговото капитално дело „Археолошка карта на Република Македонија“ е објавено во три тома под издаваштво на МАНУ.
За дописен член на Македонската акадсмија на науките и уметностите е избран на 25 декември 1969 година, а за редовен член – на 26 декември 1974 година.
Починал на 17 март 1993 година.
Библиографија
Во науката се здобил со трајно место со ископувањата на Климентовата црква „Св. Пантелејмон“ во Охрид, врз основа на резултатите објавени во 1948 г.
Исто така, вршел ископувања и во манастирот „Св. Наум Охридски“ и на црквата „Св. Петнаесет струмички маченици]]“ во Струмица.
Во доменот на фрескоживописот се особено значајни неговите резултати од истражувањата на црквата „Св. Никола“ во с. Манастир (Мариово),
„Св. Никола Топлички“ (Демир Хисар), како и на други споменици од средновековниот и од доцносредновековниот период во Македонија.
Во 1969 г. е избран за член на МАНУ. Бил член на Деутсцхес Арцхаологисцхес Институт (Ромисцх-германисцхе Комиссион) во Франкфурт на Мајна и доцтор хонорис цауса на Универзитетот во Безансон.
Димче Кочо: Три глави, таписерија (1978)
Климентовиот манастир „Св. Пантелејмон]]“ и раскопката при „Имарет“ во Охрид, ГЗФФ, 1, Скопје, 1948, 129–180;
Црквата Св. Софија во Охрид, ГЗФФ, 2, Скопје, 1949, 341–358;
Неколку нови податоци за средновековните споменици во Македонија, „Гласник на Музејско-конзерваторското друштво на Македонија“, И/2, Скопје, 1954, 7–22;
Ноувеллес цонсидератионс сур л’еглисе де Саинте-Сопхие à Охрид, Аркхаеологиа Југославица, Ⅱ, Београд, 1956, 139–144;
Д. Коцо, П. Миљковиќ-Пепек, Манастир, Скопје, 1958;
Нови податоци за историјата на Климентовиот манастир Св. Пантелејмон во Охрид, ГЗФФ, 19, Скопје, 1967, 245–255;
Прилог кон проучувањата на Брегалничката епископија, Зборник Светозара Радојчића, Београд, 1969, 155–160;
Богородица Челница, Зборник –. Бошковић, „Старинар“, ⅩⅩ, Београд, 1970, 171–179;
Д. Коцо, П. Миљковиќ-Пепек, Б. Алексова, Првите резултати од археолошките ископувања на локалитетот Св. 15 маченици во Струмица – 1972 г.
„Ликовна уметност“, 1, Скопје, 1973, 43–44. ЛИТ.: Константин Петров, По повод 60-годишнината на професорот Димче Коцо, Зборник посветен на Димче Коцо, Скопје, 1975, 11–16. Цв. Гр. [[Кочани
Кирил Ризов
Кирил Ризов ( роден во — ? ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил јатак на нелегална чета. Бил осуден на осум години строг темничен затвор. Во логорите на смртта ја одлежал целата негова пресуда.
Џанфранко Ѕигони
Џанфранко Ѕигони (роден на 25 ноември 1944 година во Одерцо) — поранешен италијански фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Има 265 настапи и 63 гола во Серија А носејќи ги дресовите на Јувентус, Џенова, Рома и Верона, како и три повици за репрезентацијата на Италија за која настапил само еднаш.
Биографија
Роден во Одерцо, тој го поминал своето детство во квартот Маркони, област на јужниот раб на градот, потекнувајќи од големо селско семејство.
Тој има четири деца: од нив, синот Џанмарко, е исто така фудбалер и во моментов настапува за СС Јуве Стабија.
Со текот на годините, тој се здобил со репутација на бунтовник и ексцентрик поради љубовта кон алкохолот, жените и моторите и поради некои прилично бизарни однесувања. Поради ова тој станал еден од симболичните играчи во текот на 1970-тите години.
Технички карактеристики
Во својата кариера играл на две позиции како лево крило и центарфор.
Почетоци и Јувентус
Како тинејџер Ѕигони играл во Патронато Турони, младинска екипа во фудбал во затворено. Забележан од скаутите на Јувентус, тој влегол во младинската академија на Порденоне, во тоа време фидер клуб на бјанконерите, а потоа се преселил во Торино, правејќи го своето деби за првиот тим на 10 декември 1961 година, на возраст од само седумнаесет години, во првенствениот натпревар против Удинезе. Во тоа време тој играл и во пријателски натпревар против, кој Јувентус го загубил со 3-1: се вели дека по натпреварот Хосе Сантамарија, дефанзивецот на Реал го споредил со Пеле со многу хулење. Во 1972 година, со дресот на Рома, тој самиот играл против Пеле во пријателски натпревар против Сантос.
Ѕигони, за три години во Јувентус, одиграл четири првенствени натпревари во Серија А, постигнувајќи еден гол.
Џенова
Во летото 1964 година, се преселил на позајмица во Џенова. Во неговата прва сезона во Лигурија тој постигнувал, во просек, по еден гол на секои три натпревари: тие биле вкупно 8 на крајот од сезоната која завршила со испаѓање на клубот од Серија А. Во следната сезона, тој одиграл уште една сезона за Грифоните, овојпат во Серија Б, постигнувајќи 8 гола на 34 натпревари: тимот не успеал да избори промоција за два бода, завршувајќи на петтото место.
Враќање во Јувентус
По завршувањето на позајмицата, Ѕигони се вратил во Јувентус придонесувајќи со 8 гола во 23 натпревари за освојувањето на скудетото 1966-1967. Во следната сезона, тој ги одиграл своите единствени натпревари во Европскиот куп на шампионите.
Дури и во следните сезони неговите настапи на теренот никогаш не биле повеќе од 22-23 годишно, исто така благодарение на честите дисквалификации поради неговиот немирен темперамент. Со намалувањето на настапите му се намалиле и головите: 7 во сезоната 1967-1968, 3 во следната, и само 4 (во 14 натпревари) во сезоната 1969-1970, неговата последна во дресот на бјанконерите.
Рома
Во 1970 година, Ѕигони отишол да игра во главниот град, потпишувајќи за Рома, каде тренер му бил Еленио Ерера.
Во неговите две години со Рома, тој постигнал вкупно 12 гола на 48 натпревари, придонесувајќи клубот да ги освои шесттото и седмото место во Серија А. Во својата втора сезона со џалоросите тој го освои Англо-италијанскиот куп, придонесувајќи со гол во финалето, во кое неговата екипа го победила со 3-1 на 24 јуни 1972 година.
Верона
Во 1972 година, на дваесет и осум години, тој потпишал за Верона. Во годините поминати во Венето постигнал дури помалку голови отколку во претходните сезони, но поради неговите игри и заради некои сензационални гестови станал идол на навивачите. На 20 мај 1973 година, за време на последното коло од првенството, - лидерот на табелата во Серија А гостувал и морал да победи во Верона за да го освои скудетото. Веронезите победиле со 5-3, дозволувајќи му на да ги надмине росонерите за еден бод и да ја освојат нивната петнаесетта титула. Ѕигони му асистираше на Ливио Лупи за еден од головите во тој натпревар. Ова била првата од двете епизоди кој го направиле градот да стане познатата Фаталната Верона за навивачите на Милан.
Во 1974 година, тимот бил деградиран на последното место и исфрлен во понизок ранг заради спортски прекршоци: Ѕигони во следната сезона придонел за непосредна промоција со 9 голови, максимален број на голови што ги постигнал во шестте сезони во Верона. Во следните две години постигнал 2 гола во 18 настапи и 6 гола на 26 настапи: екипата завршила единаесетта и деветта, соодветно. Во сезоната 1975-1976 Верона стигнала до финалето на Купот на Италија, губејќи го од Наполи. За време на еден натпревар на Верона, тренерот Валкареџи го остави на клупата а тој, не одобрувајќи ја одлуката, седнал таму со бунда и капа. За време на пријателскиот натпревар Верона-Виченца одигран на крајот од сезоната, меч во кој тој не блескал, на дваесет минути од крајот дриблал четворица противници и ја ставил топката во горниот агол, за потоа од таму да замине директно во соблекувална, имитирајќи ги навивачите кои го напуштиле стадионот.
Во сезоната 1977-1978, неговата последна во Верона, тој постигнал еден гол во 26 натпревари.
Бреша
Во 1978 година, на 34 години, тој се преселил во Бреша, клуб од Серија Б предводен од Лујџи Симони. За време на неговата прва сезона тој постигнал 4 гола во 21 натпревар, а тимот завршил на осмото место.
Во следната сезона, Ломбардијците го освоиле третото место и избориле промоција во Серија А. Во таа сезона, Ѕигони не постигнал ниту еден гол на 19 натпревари, со што не се нашол во плановите на клубот. Во последната сезона во Бреша, тој одбил да игра во еден натпревар против Верона. .
Репрезентативна кариера
Својот единствен натпревар за италијанската репрезентација го одиграл на 25 јуни 1967 година, во победата со 1-0 на гости против.
Бил повикан уште два пати без да излезе на терен.
Радиотелевизија Црна Гора
Радиотелевизија Црна Гора (српски/кирилица: Радио Телевизија Црне Горе, српски/латиница: Radio Televizija Crne Gore) — државна телевизија на Република Црна Гора. Од јули 2001 заедно со РТС е дел од Европската Радиодифузна Унија. Формирана е во 1990 кога Радиотелевизија Титоград го сменила своето име во Радиотелевизија Црна Гора.
Канали
РТЦГ има 3 ТВ Канали, 2 во земјата, 1 меѓународен и 1 радио канал.
Домен (биологија)
Во биолошката таксономија, домен, натцарство или империја е највисокиот слој (таксономска категорија) на организми, по позиција повисок од царството. Според тридоменскиот систем на Карл Воуз, воведен во 1990 г., Дрвото на животот се состои од следниве три домена: Археи, Бактерии и Евкариоти. Распоредот на таксоните е одраз на фундаменталните еволутивни разлики помеѓу геномите.
Постојат и поинакви класификации на живиот свет:
Бидејќи овие групирања пред сѐ зависат од анализата на податоците за генетските низи и кладистиката, се очекуваат и други предлози.
Јуџин Шумејкер
Јуџин Шумејкер (1928-1997) — американски астрогеолог.
Шумејкер ги проучувал кратерите на Земјата и Месечината и мечтаел да отпатува на Месечината. Меѓутоа, Адисоновата болест го спречи во тоа. Тој ги поучуваше геологија астронаутите од мисијата „Аполо“. Во 1969 г. со екипа во Паломарската опсерваторија ги набљудувал астероидите што минуваат близу Земјата. По смртта на Шумејкер, неговата пепел беше однесена на Месечината на месечев проспектор од вселенскиот лет во 1999 година.
Светлана Антонова
Светлана Сергеевна Антонова е руска театарска и филмска глумица.Таа е родена на 10 декември 1979 година.
Ран живот
На 8 години научила да плива, а исто така е заинтересира и за цртањето и фотографирањето.
Дипломирала на театарскиот институт Борис Шчукин.
Глумицата Наталија Антонова е нејзина постара сестра.
Кариера
Работела во Театарот Сатира во Москва од 2001 до 2011 година.
Филмски улоги
2001 година - Главен граѓанин - Наталија, секретар на Фердолевски
2001 година - Љубов и други кошмари -
2001 година - Мамука -
2003 година - Станица - Оксана Панчук, благајник за продажба на билети за железница
2004 година - Пепел на Феникс - Светлана Неверова
2005 година - Љубов моја - Ангела Рајскаја
2006 година - Лов на Пирани - Олга Кмелницкаја, воен хемичар-биолог
2007 година - Знак на судбината - Огласник
2007 година - Морска патрола - Марина Викторовна Зајатс, обвинител, помлад советник за правда
2007 година - Мојата светлина - светлина
2008 година - Рудници на автопат - Маргарита Кузмитскаја
2008 година - Монтекристо - Олга Орлова, трауматолог
2009 година - морска патрола 2 - Марина Викторовна Зајатс
2009 година - агенција за детективи „Иван да Марија“ - Марија Алексеевна Зимина
2009 година - Валкана работа - Љуба
2010 година - Тивок вител - Александра, неутешна вдовица
2010 година - Насмевнете се кога cryвездите плачат - Марија, пријателка на Ана
2010 година - Цветници - Марија, сопруга на Артур Никитин
2010 година - „Алиби“ за двајца - Вера Николаевна Бархатова, истражител
2011 година - Московски огномет - Антон
2011 година - На јадицата! - Амалија Волкова (Лилја)
2011 година - Несакана - Вероника Сергеевна Маркина, лекар
2011 година - сегашност - Ала Андреевна Весникова, шеф на прес-центарот на Григориј Томски
2011 година - Осигурен настан - Маша
2011 година - Предвидување - Елена Анатоyeевна
2011 година - Елцин. Три дена во август - Татјана Борисовна Дјаченко, најмладата ќерка на Борис Елцин
2012 година - Импостор - Марта / Ксиуша, тренер во фитнес-клуб
2012 година - Ефект на Бохар - Лидија Романовска-Бохар / Дарија Романовска-Бохар
2013 година - Мојата бела и меки - Елена
2013 година - Цвеќиња на злото - Ирина Николаевна Елисеева, полициски психолог
2014 година - На работ на жилет - Лидија Лозинскаја („Лиолја“)
2014 година - Сериозна врска - Галина
2014 година - Вонземјанин - Екатерина Колосова
2014 година - Не е двојка - Марина Антоновна Савељyева, приватен детектив
2015 година - пензија "Бајка", или вклучени чуда - Светлана
2015 - 2016 година - Млади - Елизавета Андреевна Краснова, поранешна докторка на хокеарскиот клуб „Титан“, терапевт во клиниката
2015 година - Консолидирани судбини - Екатерина Полујанова, најстарата ќерка на Роберт Шатов
2016 - 2019 година - Вороните - Симона Алберовна Смирнова, шеф на медиумскиот холдинг „Глобал Спорт Newsуз“, шеф на Костја (сезони 18-24)
2016 година - Случај на судијката Карелина - Ирина Викторовна Карелина, судија
2018 година - доктор Котов - Рита
2018 година - Потребен е човек - Маја, работник во музејот
2018 година - Психологијата на љубовта - Вероника Ливанова
2019 година - Минатата недела - Љуба
2019 година - Убавина и крадци
2020 година - Казанова - Наталија Петровна Баркина, главен економист на фабриката КанАЗ во Ереван
Озвучување и синхронизација
2009 година - Тато повторно има 17 години (дублерка) - Џејн Мастерсон, директор (улога на Мелора Хардин)
Бахреин на Летните олимписки игри 2004
Бахреин учествувал на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција, од 13 до 29 август 2004 година.
Стевен Краусвајк
Стевен Краусвајк (Steven Kruijswijk; р. во Нуенен) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Краусвајк е најмногу познат по неговата вештина за качување на брда, со која има повеќе успеси.
Бахреин на Летните олимписки игри 2004
Едрење
М = трка за медали; OCS = На страната на почетната линија; DSQ = Дисквалификуван; DNF = Не заврши; DNS = Не започна; RDG = Дадена отштета
Стевен Краусвајк
Има завршени меѓу првите пет на сите три големи трки и бил близу победа на Џиро д’Италија во 2016 година, но ги упропастил неговите шанси, кога удрил во снежен брег на претпоследната планинска етапа. На подиум за првпат се качил на некоја голема трка со третото место на Тур де Франс 2019, завршувајќи 1:31 зад победникот Еган Бернал.
Рана кариера
Во 2007 година, Краусвајк започнал да вози за развојната екипа на Рабобанк. Во 2009 го освоил холандското друмско првенство под 23 години.
2011–2015
Две години подоцна во 2011, Краусвајк завршил осми во генералниот пласман на Џиро д’Италија. Потоа, ја освоил шестата етапа на Тур де Свис и исто така завршил трет во генералниот пласман.
Во 2014 година, Краусвајк ја освоил Арктичката трка на Норвешка, негова прва победа во кариерата.
2016
Во 2016 година, Краусвајк повторно возел на Џиро д’Италија, која започнала со три етапи во Холандија. На кралската етапа на трката, етапата 14, Краусвајк завршил втор зад Естебан Чавес преземајќи го водството со 41 секунда од Винченцо Нибали. На петнаесеттата етапа, планински хронометар, Краусвајк повторно завршил втор, овој пад зад Александар Фолифоров со што го зголемил своето водство на 2 минути и 12 секунди пред Чавес, додека Нибали имал механички проблеми и паднал на третото место, 2 минути и 51 секунда зад Краусвајк. На шеснаесеттата етапа, Краусвајк повторно завршил втор, зад Алехандро Валверде и го зголемил своето водство пред Чавес на 3 минути.
Меѓутоа, на етапата 19, Краусвајк паднал при спуст додека следел напад на Нибали и Чавес, завршувајќи во снег од страната на патот. Иако можел да продолжи, Краусвајк ја завршил етапата со скоро пет минути зад Нибали и четири минути зад Чавес, така паѓајќи на третото место. Бил во болница по етапата, кога било потврдено дека имал скршено ребро во падот. Сепак, ја започнал дваесеттата етапа, каде загубил дополнително време и паднал зад Валверде на четвртото место во генералниот пласман. Ја завршил трката на четвртото место. Во јули, Краусвајк потпишал двегодишно продолжување на договорот со екипата.
2017
Краусвајк целел кон победа на 100. издание на Џиро д’Италија во 2017 година, откако пропуштил да ја освои трката во 2016 година. Негов најдобар резултат пред Џиро било седмото место на Волта а Каталуња. Никогаш не ја достигнал формата од претходната година на Џиро и Краусвајк ја напуштил трката во последните денови поради болест. Брзо се опоравил на Тур де Свис и стигнал на подиум со третото место на крајот на трката. Сакал да се врати на Вуелта а Еспања, каде бил предводник на екипата за. Но, Краусвајк никогаш не ја достигнал формата од претходната година и влегол меѓу првите 10 во завршните денови. Со седмото место на целта до Алто де л’Англиру, Краусвајк завршил на деветтото место на крајот на трката.
2018
За сезоната 2018, целта на Краусвајк била Тур де Франс, каде ја предводел екипата заедно со Примож Роглич. На неговата последна подготвителна трка за Тур, Краусвајк завршил осми на Тур де Свис. Кога пристигнал на Тур де Франс, Краусвајк имал добар почеток и загубил време само на екипниот хронометар на третата етапа. Кога трката стигнала на Алпите, Краусвајк нападнал на етапата 12 и се нашол во бегство. Напаѓал сам на 80 километри до целта, но бил достигнат на само 5 километри до целта во Алп д’Иез. Стигнал до две третини од искачувањето кога групата на жолтата маичка го достигнала, но и покрај тоа успеал да заврши во првите десет на етапата. За храбриот потег, Краусвајк ја добил наградата за борбеност на етапата 12, а овој подвиг му донел и добра позиција во генералниот пласман. Краусвајк на крајот завршил на импресивното петто место.
По неговиот силен настап на Тур де Франс, било одлучено дека Краусвајк ќе вози на Класика де Сан Себастијан како еден од предводниците на екипата. Краусвајк ја завршил трката на деветтото место со колегите Роберт Гесинк и Антван Толхук, кои ги освоиле осмото и десеттото место, соодветно. На неговата втора голема трка во годината, Вуелта а Еспања, Краусвајк ја добил улогата на предводник на екипата заедно со Џорџ Бенет. Со силен настап во првата недела било одлучено дека екипата ќе вози целосно за подиум на Краусвајк. Влегол меѓу првите пет на етапата 14 по напад на последното искачување на етапата. Возејќи го еден од неговите најдобри хронометри, завршил четврти на завршниот хронометар, напредувајќи до третото место во генералниот пласман. Меѓутоа, следниот ден, Краусвајк имал лош ден на стрмното искачување Балкон де Бискаја и паднал на петтото место во пласманот. На претпоследната етапа, Краусвајк уште еднаш се нашол меѓу првите тројца, кога завршил трет на етапата 19. Кога тројца од неговите противници за подиум се одвоиле на второто последно искачување на етапата, Краусвајк се двоумел и го изгубил подиумот на завршното искачување. Завршил на четвртото место на Вуелта.
Распоред на резултатите на етапните трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Желки
Желките се животни од класата на влекачите. Се одликува со коскен или кожен штит, односно оклоп. Секој влекач со оклоп може да се нарече желка.
Распространетост и разновидност
Постојат околу 270 денешни видови на желки кои се групирани во 12 или 13 фамилии. Овие фамилии се класифицираат во два подреда: желки кои ги заштитуваат своите глави со извиткување на својот врат, при што тој се вметнува во оклопот и желки кои директно ги вметнуваат главите во оклопот. Првите се наоѓаат само во Јужна Америка, Африка и Австралија, како и во блиските острови. Вторите се пораспространети од првите. Во нив спаѓаат сите претставници кои живеат во океаните, како и оние од слатководните басени на Северна Америка, Европа и Азија и копнените желки. Морските желки, како и неколку други видови на желки, се сметаат за членови на вториот подред, иако целосно не можат да ги вовлечат главите.
Желките го населуваат секој континент освен Антарктикот. Живеат во различни живеалишта, како бари, реки и океани; шуми и степи; а дури и во пустини. Како и сите денешни влекачи, желките се ектотермни - ладнокрвни животни чија телесна температура е под влијание на надворешната средина. Поради ова, желките се најраспространети во топлите тропски и суптропски клими. Источна Северна Америка, меѓутоа, е дом на многу видови на желки иако во неа владее умерена клима.
Видови во Македонија
Во Македонија се присутни четири вида на желки од три фамилии:
Физички опис
Желките варираат значително во големина. Најголемата светска желка е големата кожногрбна морска желка и таа достигнува должина на оклопот од 240 см и може да тежи повеќе од 900 кг. Џиновските копнени желки од островите Галапагос близу Јужна Америка и оние од островот Алдабра, близу источниот африкански брег, можат да достигнат околу 130 см во должина. Најголемата северноамериканска слатководна желка е алигаторската желка, која достигнува должина на оклопот до 80 см. Меѓу најмалите желки се американските калливи и мошусни желки, кои се распространети од Канада па до Јужна Америка. Должината на оклопот кај многу видови во овие групи е помалку од 13 см. Други мали желки се ретката барска желка од источен САД, со 11 см; и точкестата желка од Јужна Африка, чиј оклоп е само 10 см долг.
Физиологија
Како и повеќето влекачи, со исклучок на крокодилите и нивните блиски роднини, желките имаат срце со три компартмани. Желкиното срце дејствува речиси како да е четириделно, но комората има непотполна преграда. Оваа преграда оневозможува крвта која примила кислород од белите дробови да се меша со редуцираната крв.
Во дигестивниот систем на желката, храната поминува од устата низ цевковиден хранопровод во желудникот, каде започнува дигестијата. Од желудникот, храната оди во цревата каде хранливите мономери се ресорбираат во крвта. Отпадните материи од цревата се исфрлаат во клоаката, откаде го напуштаат телото. Желките имаат и уринарен систем кој ги филтрира екскретите од крвта и ги спроведува до клоаката.
Желките имаат централен нервен систем и добро развиен мозок. Тие имаат остри сетила со кои се ориентираат во средината. Повеќето желки имаат остар вид и можат да распознаваат нијанси и бои. Очите на морските желки се адаптирани за подводно гледање, а можат да гледаат само на кратки растојанија кога се на копно. Голем број желки имаат добар осет за мирис. Оклопот и кожата на желките се чувствителни на допир. Можноста на желките да слушаат звуци кои патуваат низ воздухот е ограничена на ниски честоти, но тие можат да осетат вибрации пренесувани низ земјата или водата.
Свети Петар (Свети Петар и Микелон)
Островот Свети Пјер ― еден од трите главни острови Свети Петар и Микелон. Го содржи градот Сен Пјер, кој лежи на источниот брег на островот и е главниот центар на населението во групата на острови. Тој е дел од прекуморската заедница на Франција и се наоѓа во близина на канадската покраина Њуфаундленд и Лабрадор.
Неколку помали острови лежат покрај брегот на Свети Пјер, особено Л'ил-о-Маран и Л'ил-о-Ванкер на исток, и Гран Колумбје, кој се наоѓа покрај најсеверната точка на Свети Пјер. Свети Пјер и неговите соседни острови ја облкуваат комуната Сен Пјер, една од двете комуни во Свети Петар и Микелон (другата е Микелон-Ланглад). Островот е достапен со траект од Њуфаундленд и Лабрадор и има контрола на имиграциите за државата Франција.
КАФ Лига на шампиони
КАФ Лигата на шампионите е годишно континентално клупско фудбалско натпреварување управувано од страна на Африканската фудбалска конфедерација (КАФ). Најдобрите клубови од најдобрите фудбалските лиги во Африка се поканети да учествуваат на ова натпреварување, кој е најважното клупско фудбалско натпреварување на континентот и е еквивалент на УЕФА Лигата на шампионите. Поради спонзорскиот договор со француската компанија Тотал, официјалното име на натпреварувањето е Тотал КАФ Лига на шампиони, или исто така во употреба е и Тотал Лига на шампиони.
Победникот на турнирот стекнува право да учествува на Светското клупско првенство, турнир на кој се натпреваруваат сите клубови шампиони од сите шест континентални конфедерации, а исто така се соочува и со победникот на КАФ Купот на конфедерации во Суперкупот на КАФ следната сезона.
Египетскиот Ал Ахли е најуспешниот клуб во историјата на натпреварувањето, освојувајќи го турнирот осум пати. Египетските клубови имаат акумулирано најголем број победи, освојувајќи ја титулата 14 пати. Моментален шампион е мароканската Видад Казабланка, кои ја забележаа својата втора титула во историјата на натпреварувањето, совладувајќи го Ал Ахли во финалето 2017.
Првите години
На почетокот, натпреварувањето ги опфаќало сите шампиони на националните лиги на африканските земји кои биле членови на КАФ. Натпреварувањето траело 12 месеци и се играло по купски систем, по кој во секое коло се играле по два натпревари (дома-гости) сè до четвртфиналето, каде екипите играле по еден натпревар на неутрален терен и победникот се пласирал понатаму.
Првиот 'Африкански Куп на шампиони' одигран е во 1964 година, а првата екипа која го освоила трофејот бил камерунскиот Орикс Дуала, кој го победил Стад Малијан од Мали со 2-1 во финалниот натпревар.
Во 1965 година турнир не бил одржан, но организаторите не се откажале од него и повторно е организиран во 1966 година. Сега сите фази на натпреварување се играле по двоен систем ‘домаќин и гостин’, а во финалето играле Реал Бамако од Мали и Стад Абиџан од Брегот на Слоновата Коска. Реал Бамако ја искористил предноста на домашниот терен во првиот натпревар и победил со 3-1, но во реваншот во гости во Абиџан изгубил со 4-1 и останал без титулата која му припаднала на Стад Абиџан.
Во 1970 година во финалето повторно се сретнале Асанте Котоко и Мазембе. Првиот натпревар бил одигран во Гана и завршил со резултат 1-1, но во реваншот на гостински терен Асанте славеле со 2-1 и така ја освоиле титулата која ја испуштиле пред три години.
Во текот на седумдесеттите години доаѓа успон на камерунските фудбалски клубови, кои поставиле основа за успесите на камерунската репрезентација. Од 1971 до 1980 година камерунските екипи освоиле 4 титули Африкански првак: Канон Јаунде трипати (1971, 1978 и 1980) и УС Дуала еднаш 1979. Покрај успесите на екипите од Камерун, во тој период и Хафија Конакри од Гвинеја имала свои златни години, освојувајќи ја титулата шампион трипати (1972, 1975 и 1977).
Египетска доминација
Посебно биле доминантни двата египатски фудбалски гиганти од Каиро, Ал Ахли и Замалек. Ал Ахли победил рекордни осум пати: 1982, 1987, 2001, 2005, 2006, 2008, 2012 и 2013; а Замалек има пет титули: 1984, 1986, 1993, 1996 и 2002.
Друга екипа од Северна Африка која исто така имала доста успеси во натпреварувањето е Раџа Казабланка од Мароко, која победила трипати: 1989, 1997 и 1999.
Развој на КАФ Лигата на шампионите
Покрај воведување на правилото гол во гости многу малку се менувало во системот на натпреварувањето до 1997 година. Таа година, КАФ започнал да спроведува реформи во натпреварувањето, како што УЕФА го направила истото пет години порано, создадена е групна фаза во почетокот на турнирот и натпреварувањето го менува името во КAФ Лига на шампиони. КАФ исто така претставил и парични награди за учесниците.
По новиот формат, Лигата на шампионите се состои од серија прелиминарни рунди сè до фазата последните 16. Во оваа фаза екипите се поделени во 4 групи со по 4 клуба каде играат по двоен систем дома гости од кои првопласираните две екипи од секоја група поминуваат во четвртфиналето. Од четвртфиналето па до самиот крај на натпреварувањето (вклучувајќи го и финалето) се игра по куп систем во два натпревари дома-гости.
Во 2010 година, TП Мазембе од ДР Конго станал првата екипа која по вторпат успеала да ја освои титулата две години по редом. Првпат тоа го сториле во 1967 и 1968, а го повториле во 2009 и 2010.
Во КAФ Лигата на шампионите учествуваат победниците од сите национални лиги кои се членови на КАФ, како и шампионот од претходната година. Од 2004. година право да учествуваат имаат и второпласираните екипи од 12-те најдобро рангирани фудбалски лиги во Африка. После оваа реформа доаѓа до спојување на КАФ Купот (натпреварување во кое учествувале второпласираните екипи од африканските национални првенства) и КАФ Купот на победниците на куповите и создаден е КАФ Купот на конфедерации.
Успешност по клубови
<references group='pbt'/>
19
19 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 19 година од новата ера, 19. од првиот милениум, 19. од I век и последна од 10-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5527 и 5528 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4769 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3779 и 3780 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 772.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 19 година се протега во 2655 и 2656, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2715 и 2716 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 562. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 622 и 621 година пред хиџра.
Надворешни врски
10er
Костадин Лажов
Животопис
Бил јатак на нелегална чета. Бил осуден на една година строг темничен затвор. Целата пресуда ја одлежал во сливенскиот затвор.
Фабијан Џонсон
Фабијан Џонсон (роден на 11 декември 1987 година) — американски фудбалер роден во Германија, играч од средниот ред на Борусија Менхенгладбах и на американската репрезентација.
Клупска кариера
Роден во Минхен Џонсон во почетокот на својата кариера играл на повеќе позиции. Од 1991 до 1996, тој играл во младинските екипи на клубот Спортфреунде Минхен. Во 1996 година, Џонсон дошол во екипата на Минхен 1860, каде што поминал низ сите младински категории сè до категоријата под 23 години, односно Минхен 1860 II. На 11 декември 2004 година, тој го одиграл својот натпревар за вториот тим на Минхен 1860 во Регионалната лига - Југ. До 2007 година, тој одиграл 43 натпревари за вториот тим на лавовите.
Денови на искушение (филм)
Содржина
По завршувањето на Балканските и на Првата светска војна (1918 г.), повеќе илјади Македонци емигрираат во Бугарија. Меѓу нив се и врховистички ориентираните Македонци кои сакаат емиграцијата да ја искористат за свои политички цели.
Фабијан Џонсон
Клупска кариера
Својот прв професионален настап, Џонсон го имал на 19 март 2006 година во 2. Бундеслига, кога тој влегол во игра во последните моменти од натпреварот против Падерборн 07. До крајот на сезоната 2005-2006 сезона, тој влегувал во игра како замена уште во три други натпревари. Пред почетокот на сезоната 2006-2007 значајно за Џонсон било назначувањето на Валтер Шахнер за нов тренер на Минхен 1860. До 2009 година, тој направил 90 лигашки настапи за клубот, при што постигнал и четири гола. Покрај тоа, тој одиграл и шест натпревари во Купот на Германија во кој исто така успеал да постигне еден погодок.
Во летото на 2009 година, Џонсон се преселил во Првата Бундеслига, потпишувајќи за Волфсбург. Како дефанзивен играч, тој во почетокот имал потешкотии да се избори за место во почетната постава на волците покрај поискусните играчи како Марсел Шефер или Заша Ритер. На 12 септември 2009 (во 5-тото коло), тој го направил своето деби за Волфсбург (воедно и во Бундеслигата) во поразот на домашен терен со 2-3 од Бајер Леверкузен, влегувајќи како замена за Кристијан Гентнер во 76-тата минута Вкупно до крајот на сезоната, тој бил вклучен во игра само на десет натпревари. Следната сезона била многу полоша за Џонсон и тој одиграл само шест првенствени натпревари, од кои на три се појавил како замена и тоа во последните минути од натпреварите.
Денови на искушение (филм)
Содржина
Орце (Предраг Ќерамилац) е дваесетгодишно момче од село Чаниште, чии родители биле заклани во сопствениот двор од турскиот аскер 1903 година, кое се придружува кон организацијата и е спремен да врши револуционерна дејност. Пристигнува со пладневниот воз во Софија.
Фабијан Џонсон
Клупска кариера
На 3 јуни 2011 година, Џонсон објавил дека го напушта Волфсбург и е пред трансфер во екипата на Хофенхајм. Џонсон дебитирал за Хофенхајм на 6 август 2011, во поразот на неговиот клуб од Хановер со 2-1. Неговиот прв погодок за новиот клуб го постигнал на 28 јануари 2012, на Сигнал-Идуна Парк, во поразот од Борусија Дортмунд со 3-1.
Денови на искушение (филм)
Содржина
Гостите во станот го пречекуваат Орце и му ја соопштуваат задачата што треба да ја исполни, да убие македонски предавник и противник на организацијата, предавник чиј збор тежи повеќе од 1000 пушки и чие име не му го соопштуваат од причина што не е важно името на предавниците. Сите се изненадени од тоа дека Орце изразува желба, ако може, евентуално да го сретне Ѓорче Петров кој лично го познава и за кој претпоставува дека е во Софија иако не се сретнале десет години. Сите се вчудовидени, а Орце со емоции продолжува да им раскажува како бил спасен токму од Ѓорче Петров и им го покажува часовникот што како подарок подоцна го добил лично од него. Сите овие разговори од зад завесите ги слуша Неда и се зачудува на какви гости со сопругот им го отстапуваат станот. Видно вознемирена Иван (Воја Мириќ) ја смирува пиејќи со Неда едно заедничко кафе.
Утредента претпладнето е организиран атентатот. Фезлиев, Иван, Луков, Методи, Крсто се на своите места по улиците каде се очекува секој момент да се појави Ѓорче Петров (Јанез Врховец). На Орце му е даден пиштол и енергично со голем гнев го извршува атентатот врз „предавникот“. Сфаќајќи што сторил и кого убил, знаејќи дека и него го чека смрт, се крие по софиските улици. Во желба да му помогне на Орце да се спаси, Фезлиев исто така паѓа во канџите на организацијата. Двајцата се убиени на депото меѓу пероните на софиската железничка станица.
Фабијан Џонсон
Клупска кариера
На 24 февруари 2014, неколку месеци пред истекот на неговиот договор со Хофенхајм, Џонсон потврдил дека се договорил со екипата на Борусија Менхенгладбах да им се приклучи како слободен играч во текот на летото 2014. На 24 август 2014 година, тој го имал својот прв настап во лигата за Борусија Менхенгладбах, влегувајќи како замена во 72-рата минута од натпреварот на домашен терен против Штутгарт. На 13 септември 2014 година, тој го направил својот прв старт во лигата во победата на домашен терен со 4-1 над Шалке 04. На 3 ноември 2015, тој го постигнал својот прв погодок во Лигата на шампионите во неговата кариера, во ремито 1-1 на домашен терен против Јувентус.
Репрезентативна кариера
Иако е роден во Германија, Џонсон се одлучил да ја претставува репрезентацијата на САД. Своето деби го направил на 11 ноември 2011, во поразот со 1-0 од Франција во пријателски натпревар.
Мерсенови прости броеви
Мерсенови прости броеви — прости броеви во облик 2^n-1.
За Мерсеновите прости броеви
Познато е дека 2^n-1 може да биде прост само ако и n е прост. Имено, ако е n сложен, тогаш може да се најдат природни броеви a и b, поголеми од еден, за кои важи n=ab. Меѓутоа, тогаш 2^n-1 е делив со 2^a-1 така што тој број е сложен.
Примери
2^2-1=3
2^5-1=31
2^7-1=127 . ..
Масовни комуникации и нивни карактеристики
Масовните комуникации се карактеристична појава за современото општество и најчесто се поврзани со медиумите за масовно информирање и комуницирање (печат, радио, телевизија, филм и сл.).
IC 1536
IC 1536 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1536 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1536 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1536 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1428474.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
1454
1454 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1454 година од новата ера, 454. од вториот милениум, 54. од XV век и петта од 1450-тите.