cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓурѓевац
Ѓурѓевац (хрватски: Đurđevac) — град во Хрватска. Ѓурѓевац е дел од Копривничко-крижевската жупанија, и трет најголем град во самата жупанија. Според пописот од 2011 година, Ѓурѓевац имал население од 6.349 жители.
Население
Општина Ѓурѓевац, според пописот од 2011 година, имала население од 8.264 жители, распоредени во следниве населени места:
Според истиот тој попис, 94.92% од населението биле Хрвати.
Кале (Биљановце)
Кале - Врбица  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Биљановце.
Претставува средновековно градиште. На 5 км источно од селото, на границата со атарите на селата Виштица и Сушица се наоѓа висок рид чија доминантна положба овозможува да се надгледува комуникацијата по долината на реката Пчиња. Видливи се остатоци од бедем, а на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни керамиди и кршен камен.
Тренер
Тренер — личност што води, подучува и тренира спорт или спортски клубови. Покрај физичките и техничките припреми, тренерот исто така може да врши и психичка припрема на спортистите со цел што подобри припреми на истиот за натпреварувањата кои му претстојат.
Кога станува збор за тимските спортови, тренерот, покрај веќе споменатите функции, врши и селектирање на стратегијата која тимот ќе ја применува во претстојните натпревари. Исто така, тренерот е задолжен да ги гледа и проучува соперниците и соперничките стратегии.
Џејмс Њутн Хауард
Џејмс Њутн Хауард (роден на 9 јуни 1951) — американски композитор, диригент и музички продуцент. Има работено на над 100 филмови и е добитник на Греми награда, Еми награда и осум номинации за Оскар. Неговите најпознати музички достигнувања се музиката од филмовите Убава жена (1990), Големиот Кањон (1991), Бегалецот (1993), Адвокатот на ѓаволот (1997), Диносаурус (2000), Атлантида: Изгубената империја (2001), Планета на богатството (2002) Кинг-Конг (2005), Бетмен почнува (2005), Крвав дијамант (2006), Темниот витез (2008), Наследството на Борн (2012), Фантастичните ѕверови и каде да се најдат.
Леонора Карингтон
Леонора Карингтон (англ. Leonora Carrington), (родена -  во Клејтон Грин, Ланкашир, Англија) е британски романописец и сликарка надреалистка. Татко и бил богат индустријалец. Мајка и била Ирка.
Била образована од нејзината дадилка, учители и калуѓерки, и често била исклучувана од многу училишта заради нејзината палава природа сè додека не била испратена од семејството во Фиренца каде започнала да ја посетува Пенрос академијата за уметности. Татко и бил против нејзината уметничка кариера, но мајка и ја поддржувала безусловно. Со враќањето во Лондон, започнала да го посетува училиштето за уметност во Челси и се придружила на школата на Амиди Озенфант.
Првата изложба на Леонора се случила во галеријата Блумсбери во 1933 година. Карингтон била поканета да изложува и во 1936, на меѓународната изложба во Лондон, каде што била единствена жена учесник - професионален сликар. Станала славна прекуноќ.
Го запознала Макс Ернст на лондонска забава во 1937. Двајцата се вљубиле и приврзале за кратко, и Ернст со враќањето во Париз, веднаш ја напуштил својата тогашна сопруга. Леонора и Макс соработувале и напредувале сè додека Германците не извршиле напад врз француското село во кое живееле двајцата, и го однеле Ернст во концентрационен логор во 1940. Уништена, Леонора заминала во Шпанија. Тензијата што ја преживувала кулминирала со нервен слом во британската амбасада во Мадрид. Нејзините родители веднаш ја сместиле во институција за ментално болни. Таму била под постојана терапија со кардиазол - моќна дрога која предизвикува шок-состојба. После извесно време била пуштена на нега кај една медицинска сестра во Лисабон и тогаш Карингтон успеала да избега и да си среди префрлање во Њујорк, со помош на еден мексикански дипломат, со кого ја запознал Пикасо. Таа се омажила за дипломатот, затоа што тоа бил условот за тој да и помогне.
"Немав време да бидам ничија муза... Бев премногу зафатена со бунтување против моето семејство и учење како да станам уметник." - Леонора Карингтон, 1983
Капитен
Капитен (Captain), во тимските спортови, е титула зададена на еден од членовите на тимот. Титулата е често почесна, но во некои случаи капитенот може да има значителна одговорност за стратегијата и тимската работа кога се игра играта на теренот или во салата. Во секој случај, ова е позиција која укажува на чест и почит на еден од соиграчите.
Ајлзен (општинска заедница)
Ајлзен (Eilsen) — општинска заедница во округот Шаумбург, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Бад Ајлзен.
Општинската заедница Ајлзен се состои од следниве општини:
Уметник
Уметник е личност која се занимава со активност поврзана со создавање уметност, вежбање уметност или демонстрација на уметност. Заедничката употреба и во секојдневниот говор и во академскиот дискурс е практичар строго за визуелните уметности. Терминот често се користи во бизнисот за забава, особено во деловен контекст, за музичари и други изведувачи (поретко за глумците). „Артисте“ (францускиот збор за уметник) е варијанта која се користи на англиски јазик само во овој контекст; оваа употреба стана ретка. На пример, употребата на терминот за да се опишат писателите е валидна, но поретко, и претежно ограничена на контексти како критика.
Дефиниции на речници
Англискиот речник на Оксфорд ги дефинира постарите широки значења на терминот „уметник“:
Историја на терминот
Грчкиот збор „techně“, честопати преведен како „уметност“, подразбира мајсторство за секаков занает. Придавната латинска форма на зборот "technicus", стана извор на англиските зборови техника, технологија и технички.
Ниту една муза не била идентификувана со визуелните уметности на сликарството и скулптурата. Во Стара Грција вајарите и сликарите се држеле слабо, некаде помеѓу слободниот народ и робовите, нивната работа се сметала за обична рачна работа.
За време на средниот век, зборот уметник веќе постоел во некои земји како што е Италија, но значењето било нешто што наликува на занаетчија, додека зборот артесан сè уште бил непознат. Уметник бил некој што можел да направи некоја работа подобро од другите, па затоа била потенцирана квалификуваната извонредност, наместо полето за активност. Во овој период некои „занаетчиски“ производи (како што се текстилот) биле многу поскапи од сликите или скулптурите.
Првата поделба во поголемите и малите уметности се бележи од делата на Леон Батиста Алберти (1404–1472): De re aedificatoria, De statua, De pictura, кој се фокусираше на важноста на интелектуалните вештини на уметникот, а не на рачни вештини (дури и ако во други гранки на уметност имало проект зад себе).
Со академиите во Европа (втора половина на 16 век) дефинитивно бил поставен јазот помеѓу ликовната и применетата уметност.
Многу современи дефиниции за „уметникот“ и „уметноста“ се многу зависни од културата, се спротивставуваат на естетскиот рецепт, на ист начин на кој одликите што ја сочинуваат убавината и убавата не можат да се стандардизираат лесно без корупција во киче.
Денешниот концепт на „уметник“
Уметникот е описен термин што се применува на лице кое се занимава со активност за која се смета дека е уметност. Уметникот, исто така, може неофицијално да се дефинира како „личност која се изразува себеси преку медиум“. Зборот се користи и во квалитативна смисла на, личност креативна, иновативна или уметничка практика.
Најчесто, терминот ги опишува оние што создаваат во контекст на ликовната уметност или „ висока култура “, активности како што се цртање, сликарство, скулптура, глума, танцување, пишување, пишување, правење филмови, нови медиуми, фотографија и музика - луѓе кои користат имагинација, талент или вештина за создавање дела за кои може да се оцени нивната естетска вредност. Историчарите на уметноста и критичарите ги дефинираат уметниците како оние кои произведуваат уметност во рамките на призната или препознатлива дисциплина. Контрастни термини за високо квалификувани работници во медиумите во применетата уметност или декоративните уметности вклучуваат занаетчиски и специјализирани термини како што се грнар,златер или стаклобар. Уметниците од ликовната уметност како сликарите успеале во ренесансата да го подигнат својот статус, порано сличен на тие работници, на одлучувачки повисоко ниво.
Терминот исто така може да се користи лабаво или метафорички за да се означат високо квалификувани луѓе во какви било активности што не се на „уметност“, како на пример: закон, медицина, механика или математика.
Честопати, дискусиите на оваа тема се фокусираат на разликите помеѓу „уметникот“ и „ техничарот “, „забавувачот“ и „ занаетчијата “, „ ликовната уметност “ и „ применетата уметност “, или што претставува уметност, а што не. Францускиот збор артист (што на француски, едноставно значи „уметник“) е увезен на англиски јазик каде што значи изведувач (често во музичка сала или Ваудевил ). Употребата на зборот „уметник“ може да биде и пејоративен термин.
Во живо со уметност, Марк Гетлин предлага шест активности, услуги или функции на современите уметници:
Откако ги разгледавме долгогодишните податоци за матурантите во училиштата во уметноста, како и резултатите од политиките и програмите во врска со уметниците, уметноста и културата, Елизабет Линго и Стивен Тепер предложуваат поделба меѓу уметниците за доброто на уметноста и уметниците,комерцијалниот успех на уметници не е толку широк како што може да се согледа, и дека „оваа бигуркација помеѓу комерцијалното и некомерцијалното, одличното и основата, елитата и популарната, сè повеќе се распаѓа“ (Eikhof & Haunschild, 2007). Линго и Тепер посочуваат:
Обука и вработување
Бирото на статистика за трудот на САД класифицира многу визуелни уметници како занаетчии или добри уметници. Занаетчиски уметник прави рачно изработени функционални уметнички дела, како што се керамика или облека. Добриот уметник прави слики, илустрации (како што се илустрации на книги или медицински илустрации ), скулптури или слични уметнички дела пред сè заради нивната естетска вредност.
Главниот извор на вештина и за занаетчиските уметници и за ликовните уметници е долгорочно повторување и пракса. Многу ликовни уметници ја проучувале својата уметничка форма на универзитет, а некои имаат магистерски студии по ликовни уметности. Уметниците исто така можат да учат сами или да добијат обука на работно место од искусен уметник.
Во САД, ликовните уметници имаат просечен приход од приближно 50,000 долари годишно, а занаетчиските уметници имаат просечен приход од приближно 33,000 долари годишно. Ова се споредува со 61 000 долари за сите полиња поврзани со уметноста, вклучувајќи поврзани работни места како што се графички дизајнери, мултимедијални уметници, аниматори и модни творци. Многу уметници работат скратено работно време како што има и уметници што работат две работи.
Канто
Канто (јапонски: 関東地方; канто:—чихо:) — географско подрачје и регион во Јапонија, на најголемиот остров, Хоншу.
Регионот се состои од седум префектури и го зазема поширокото подрачје на Токио: Гунма, Точиги, Ибараки, Саитама, Токио, Чиба и Канагава.
Науката во 2009 година
2009 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Настани
Научни настани кои ќе се одржат во 2009 година:
Оваа година е Меѓународна година на астрономијата, настан кој се одбележува во текот на целата година.
Краста (Биљановце)
Краста  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Биљановце.
Претставува сакрален објект - митреум од римското време. На околу 500 м југоисточно од селото, на патот за селото Доброшане во 1932 година се откриени остатоци од митреум вкопан во стрмна падина и со димензии од 10 x 5,5 м. Во моментот на ископувањето ѕидовите биле зачувани во височина до 1,20 м, а денес се наполно уништени. Во објектот се најдени релјефни икони од камен со претстава на Митра, кои имаат таква обработка што претставуваат врвно уметничко остворување меѓу сите досега откриени митраистички споменици.
Список на франкиски кралеви
Временската табела на франкиските водачи е тешко да се определи бидејќи кралството, согласно старата германска практика, честопати било делено меѓу синовите на водачот после неговата смрт а потоа повторно било и обединувано.
Рани владетели
Овој список на рани владетели е нецелосен поради недостиг на целосни историски податоци.
Меровиншки кралеви на Франките
На сите Франки Хлодовик I ги обединил сите мали франкиски кралства како и владеел со поголемиот дел на Римска Галија освојувајќи го Доменот на Соасон од римскиот генерал Сијагриј како и Визиготското кралство на Тулуза. Го заземал Париз, како и Соасон, Ремс, Мец, и Орлеан кои станале негови главни упоришта. По неговата смрт, кралството било поделено помеѓу неговите четири сина:
Хлотар I по смртта на браќата или нивните наследници ги наследил сите кралства. После неговата смрт, кралството повторно се поделило меѓу неговите четири синови:
Хлотар II ја поразил Брунхилда и нејзиниот внук, и го обединил кралството. Сепак, во 623, за да ги осигура границите од нападите, на Австразијците им го дал неговиот млад син за крал. Неговиот син и наследник, Дагоберт I, го направил истото назначувајќи подкрал за Аквитаника, со седиште во Тулуза, во 629 и Австразија во 634.
Теодорих III бил признат за крал на сите Франки во 679. Оттогаш, кралството на Франките може да се третира повторно како целина со кус период на граѓанска војна.
Мајордоми на палатата
Каролинзите на почеток биле мајордоми под меровиншките кралеви, прво во Австразија и подоцна во Неустрија и Бургундија. Во 687, Пипин Херисталски ја земал титулата Војвода на Франките (dux et princeps Francorum) после неговото освојување на Неустрија со Битката кај Тертри. Од современите хроничари ова се цитира како почеток на владеењето на Пипинидите. Меѓу 715 и 716, потомците на Пипин биле наследници. Во март 752, Пипин III станал крал на Франките и титулата мајордом изчезнала. Каролинзите ги замениле Меровинзите како владејачка династија.
Кралеви на Франките
Луј Побожниот направил многу поделби во текот на неговиот животен век. Последната поделба, прогласена во Вормс во 838, го направила Карло Ќелавиот наследник на запад, вклучувајќи ја и Аквитанија, а Лотар наследник на исток вклучително и Италија додека пак Баварија му била оставена на Луј Германецот. Сепак, после смртта на царот во 840, империјата западнала во граѓанска војна која траела три години. Франското кралство било поделено со Верденски договор во 843. На Лотар му било дозволено да ја задржи титулата император и неговото кралство во Италија, и му било доделено новонастанатото кралство Средна Франкија, коридор кој се протегал од Италија до Северното Море, и вклучително долноземието, Роналенд, Бургундија, и Прованса. Карло бил потврден во Аквитанија, каде синот на Пипин I, Пипин II, му се спротивставил, и ја добил Западна Франкија (денешна Франција), земјите западно од кралството на Лотар. Луј Германецот бил потврден вон Баварија и ја добил Источна Франкија (денешна Германија), земјите источно од кралството на Лотар.
Следнава табела не го дава целосниот список за некои од бројните кралства  (регна) на империјата, особено оние кои биле подкралства (субрегна) на Западното, Средишното, или Источното кралство како Италија, Прованса, Неустрија, и Аквитанија.
<th width="33%"> Западно кралство (или Франција) <th width="33%"> Средишно кралство <th width="33%"> Источно кралство (или Германија) Имињата обележани со (*) не биле Каролинзи, туку Робертини.
После ова, династијата Капети владеела со Франција. За понатаму, види Список на француски кралеви.
После смртта на Лотар во 855, кралството било поделено меѓу неговите синови:
Луј ги поделил своите земји меѓу трите сина, но сите на крајот, до 882, припаднале на најмладиот:
После Карло Дебелиот, Источна Франкија била наследена од неговиот внук:
Луј Детето бил последниот источнофранкиски каролиншки владетел. Него го наследил Конрад од Франконија а потоа саксонската Отониска династија. За понатаму, види Список на германски кралеви.
Жештина и прашина (филм)
Жештина и прашина (англиски: Heat and Dust) - британски филм од 1983 година, во режија на Џејмс Ајвори (James Ivory) по сценариото на Рут Проер Џабвала (Ruth Prawer Jhabvala), засновано на истоимениот роман од 1975 година. Главните улоги ги толкуваат: Грета Скаки (Greta Scacchi), Шаши Капур (Shashi Kapoor), Џули Кристи (Julie Christie) и Закир Хусаин (Zakir Hussain). Филмот бил номиниран за „Златна палма“ на Канскиот филмски фестивал; исто така, имал осум номинации за БАФТА при што ја освоил само наградата за најдобро адаптирано сценарио.
Синопсис
Во филмот се испреплетуваат две приказни: првата се одвива во Индија во 1920-тите и ја прикажува забранетата љубовна врска меѓу Оливија, убавата млада сопруга на еден британски колонијален службеник, и Индиецот Наваб. Втората приказна се одвива во 1982 година, кога Ен, правнуката на Оливија, заминува во Индија со надеж дека ќе дознае нешто повеќе за животот на својата прабаба. Таму, Ен започнува љубовна врска со еден оженет Индиец...
Џери Штал
Џери Штал е американски писател.
Творештво
Џери Штал е најпознат како автор на наркоманските мемоари „Постојана полноќ“ (Permanent Midnight), според кои е снимен филмот во кој глумат Бен Стилер и Овен Вилсон. Исто така, тој е автор и на романите: „Перверзник - љубовна приказна“ (Perv- A love story), „Гол во цивилка“ (Plainclothes naked) и „Јас, Дебелко“ (I, Fatts). Неговиот расказ „Самрак на будалите“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Ченек Зибрт
Ченек Зибрт (1864–1932) бил чешки етнограф и историчар, специјализиран за фолклорната култура.
Лаура Липман
Лаура Липман (родена на 31 јануари 1959) е американска писателка на детективски романи.
Животопис
Лаура Липман живее во Балтимор каде во текот на 12 години работела како новинарка во весникот „Балтимор сан“, а исто така пишувала текстови и за „Њујорк тајмс“ и „Вашингтон пост“.
Творештво
Липман е најпозната како автор на серијата книги за приватната детективка Тес Монаган, чие дејство се одвиваат во Балтимор. Исто така, таа има објавено и два романа во кои не се појавува Монаган: „Секое тајно нешто“ (Every secret thing) и „На трет степен“ (To the power of three). За своите дела, таа ги освоила речиси сите поважни американски награди, кои се доделуваат за најдобри криминалистички раскази. Нејзиниот расказ „Диета со чист кокаин (или, како да ослабите и да го промените својот живот само за еден викенд)“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Егои Мартинес
Егои Мартинес де Естебан (Egoi Martínez de Esteban; р. во Ечари-Аранац, Навара) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој настапувал професионално од 2001 до 2013. На неговиот прв Тур де Франс, Мартинес завршил 41. во генералниот пласман во 2004.
Мартинес се повлекол на крајот на сезоната 2013.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал
Чибу
Чибу (јапонски: 中部地方; Chūbu-chihō) е географско подрачје и регион во Јапонија. Се наоѓа во централниот дел на најголемиот остров, Хоншу.
Регионот се состои од девет префектури: Аичи, Гифу, Фукуи, Ишикава, Нагано, Ниигата, Шизуока, Тојама и Јаманаши.
Роберт Вард
Творештво
Ворд е автор на шест романи, меѓу кои и „Црвениот Бејкер“ (Red Baker), за кој во 1985 година ја добил наградата „Pen West“ за најдобар роман. Според романот „Cattle Annie and Little Britches“ е снимен филмот во кој глумат Берт Ланкастер и Дајан Лејн. Исто така, тој е автор и на повеќе телевизиски серии, како што се: „Hill Street Blues“, „Miami Vice“, „New York Undercover“ и „The Division“. Неговите текстови и кратки прозни дела се објавени во списанијата „GQ“, „Rolling Stone“, „Anateus“ итн. Неговиот расказ „Хемија“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Хокурику
Хокурику (北陸地方, Hokuriku chihō) е субрегион на регионот Чибу, централен регион на островот Хоншу, најголемиот јапонски остров. Хикурику има голема брегова линија по Јапонското Море.
Во овој субрегион се наоѓаат префектурите Тојама, Ишикава и Фукуи. Понекогаш е вклучена и префектурата Ниигата.
Регионот може да биде групиран на:
Врбовец
Врбовец (хрватски: Vrbovec) — гратче во централна Хрватска. Врбовец е дел од Загрепската жупанија и се наоѓа североисточно од главниот град Загреб. Според пописот од 2011 година градот имал население од 4,947 жители.
Население
Според пописот од 2011 година, Општина Врбовец имала население од 14,797 жители, во следниве населени места:
Ледник
Ледник или глечер — голема маса мраз која во вид на мразни јазици, струја или река под влијание на сопствената тежина бавно се движи и по тлото. Ледниците се образуваат во областите над снежната граница.
Бекерова мускулна дистрофија
Бекерова мускулна  дистрофија или БМД  (Becker muscular dystrophy) — X-поврзано рецесивно наследно нарушување кое се одликува со бавнонапредувачка мускулна слабост на нозете и карлицата. Тоа е еден вид дистрофинопатија. Ова е предизвикано од мутации на генот на дистрофин, кој ја кодира белковината дистрофин. Бекеровата мускулна  дистрофија е поврзана со Дишеновата мускулна дистрофија со оглед што и двете се резултат на мутација на генот на дистрофин, но има поблаг тек.
Знаци и симптоми
Поединци со ова нарушување обично доживуваат прогресивна мускулна слабост на мускулите на ногата и карлицата, што е поврзано со губење на мускулната маса ( трошење ). Мускулната слабост се јавува и во рацете, вратот и другите области, но не толку силно како во долната половина на телото. Мускулите на телото првично се зголемуваат за време на возраст од 5 до 15 години (обид на телото да компензира за губење на мускулната сила), но зголеменото мускулно ткиво на крајот се заменува со масно и сврзно ткиво (псевдохипертрофија) бидејќи нозете се помалку се користат (со употреба на инвалидска количка).
Компликации
Можни компликации поврзани со мускулна дистрофија (МД) се срцеви аритмии. Бекеровата мускулна дистрофија (БМД) исто така го покажува следново:
Генетика
Нарушувањето се наследува со X-поврзана рецесивна наследност. Генот се наоѓа на хромозомот Х. Бидејќи жените имаат два Х-хромозома, ако едниот Х-хромозом има неработен ген, вториот Х-хромозом ќе има работна копија на генот за да се компензира, поради оваа способност да се компензира, жените ретко развиваат симптоми. Сите дистрофинопатии се наследуваат на Х-поврзан рецесивен начин. Ризикот за браќата и сестрите на засегнатиот поединец зависи од статусот носител на мајката. Жените -носители имаат 50% шанси да поминат мутација на ДМД во секоја бременост. Синовите кои ќе ја наследат мутацијата ќе бидат засегнати; ќерки кои ќе ја наследат мутацијата ќе бидат носители. Мажите кои имаат Бекерива мускулна дистрофија можат да имаат деца, а сите нивни ќерки се носители, но никој од синовите нема да ја наследи мутацијата на нивниот татко.
Бекеровата мускулна дистрофија се јавува при приближно 1,5 до 6 од 100 000 машки раѓања, што ја прави многу поретка од мускулната дистрофија на Дишен. Симптомите обично се појавуваат кај мажи на возраст од околу 8-25 години, но понекогаш може да започнат подоцна. Генетско советување може да биде препорачливо кога потенцијалните носители или пациенти сакаат да имаат деца. Синовите на човек со Бекерова мускулна дистрофија''' не развиваат нарушување, но ќерките ќе бидат носители (а некои носители можат да доживеат некои симптоми на мускулна дистрофија), на синовите на ќерките може да им се појави нарушување.
Дијагноза
Во однос на дијагнозата на развој на симптоми на Бекерова мускулна дистрофија наликува на мускулна дистрофија на Дишен. Физичкиот преглед укажува на недостаток на пекторални и надлактични мускули, особено кога болеста е незабележана во раните тинејџерски години. Губење на мускулите започнува во нозете и карлицата, а потоа напредува кон мускулите на рамената и вратот. Зголемувањето на мускулите на телото (псевдохипертрофија) е доста очигледно. Меѓу извршените испити / тестови се:
Дијагнозата на болеста се поставува врз основа на клиничката слика, семејната историја и лабораториските наоди (серумскиот креатин-киназа е десет до сто пати повисок од нормалното ниво). Дијагнозата се потврдува и со биопсија на мускулите или тестирање на ДНК за аномалии на ДМД.
Третман
Терапијата е симптоматска и превентивна со ублажување на постоечките симптоми и спречување на  компликациите. Главниот облик на третман во раната фаза на болеста е редовна физичка активност со пасивно истегнување на погодените мускули и зглобови со цел да се спречи болното скратување на зглобовите и да се продолжи периодот во кој пациентот може сè уште да оди. Ако се појави вкочанетост на зглобовите, ортопедската хирургија може да доведе до олеснување и подобрување на функцијата. Ортозите на нозете можат да го помогнат стоењето и чекорењето кога мускулите на колковите и нозете се толку слаби што пациентот не е во состојба да стои и да оди самостојно и без помагала. Лицето кое повеќе не може да стои, треба да користи соодветна инвалидска количка. Мониторингот на срцето и следењето на респираторната функција се многу важни кај овие пациенти. Потребно е да седат исправено во кревет за да се спречи собирање  на течности во белите дробови. Респираторните уреди се користат при ослабување на респираторните мускули, а се препорачува вакцинација против грип и пневмокок. Се препорачува и рано лекување на кардиомиопатија со АЦЕ-инхибитори. Ако се појави сколиоза, можат да се вградат надворешни стеги за да се спречи напредувањето или се јавува потребата од хирушки зафат. Добрата хигиена и мерките за спречување на инфекцијата се исклучително важни.
Сè уште нема познат лек за мускулната дистрофија на Бекер. Третманот е насочен кон контрола на симптомите за да се зголеми квалитетот на животот што може да се мери со специфични прашалници. Активноста е охрабрена. Неактивноста (како што е одмор во кревет ) или премногу долго седење може да ја влоши мускулната болест. Физичката терапија може да биде корисна за одржување на мускулната сила. Ортопедските апарати како што се загради и инвалидски колички може да ја подобрат подвижноста и грижата за себе.
Познато е дека имуносупресивните стероиди помагаат во забавување на напредувањето на Бекеровата мускулна дистрофија. Лекот преднизон придонесува за зголемено производство на белковина утрофин кој многу личи на дистрофин, белковина која е неисправна во БМД.
Срцевите проблеми што се јавуваат со Бекерова мускулна дистрофија и миотонична мускулна дистрофија може да бараат пејсмејкер.
Истражувачкиот лек Дебио-025 е познат инхибитор на белковината циклофилин Д, кој го регулира отокот на митохондриите како одговор на клеточната повреда. Истражувачите одлучија да го тестираат лекот кај глувци дизајнирани да носат МД откако претходните лабораториски тестови покажаа бришење на ген што го кодира циколфилин Д, намален оток и ги смени или спречи мускулните оштетувачки одлики на болеста. Според прегледот на Бушби и др. ако примарна белковина не работи правилно, тогаш можеби друга белковина може да го заземе своето место со зголемување. Урегулација на компензаторните белковини е направена кај модели на трансгени глувци.
Прогноза
Квалитетот на животот на пациентите со Бекеровата мускулна дистрофија може да биде под влијание на симптомите на нарушувањето. Но, со помошни уреди, независноста може да се одржи. Луѓето погодени од мускулна дистрофија Бекер сè уште можат да одржуваат активен животен стил.
Историја
Бекеровата мускулна дистрофија го носи името на германскиот лекар Петер Емил Бекер кој објавил статија за тоа во 1955 година.
Леска (Биљановце)
Претставува средновековна населба. На 1 км североисточно од селото има грамади од градежен камен и покривни керамиди, а спорадично се среќаваат и фрагменти од керамички садови.
Анзен (Германија)
Анзен (Ahnsen) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа на работ на Природниот парк „Висорамнини Везер Шаумбург-Хамелн“ помеѓу Минден и Хамелн.
Дебора Ванкин
Дебора Ванкин е американска писателка.
Животопис
Дебора Ванкин живеела во Англија, Израел и Јапонија, а денес живее во Силверлејк, во близината на Лос Анџелес. Таа работи како уредничка на рубриката за книги и храна во весникот „LA Weekly“, а исто така, таа објавувала текстови за храната и во други списанија и весници, како што е „Њујорк тајмс“. На Универзитетот во Лос Анџелес го предавала предметот екранизација на книжевни дела.
Творештво
Дебора Ванкин е соавторка на две книги: „Ташеновиот Лос Анџелес“ (Taschen’s Los Angeles) и збирката есеи врз чија основа е снимен филмот „Според вистинска приказна (само со повеќе судири)“ (Based on a true story (But with more crashes)). Нејзиниот расказ „Вики, Флеш и заводникот на продавачките на чевли“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Изгубената чест на Катарина Блум (филм)
„Изгубената чест на Катарина Блум“ (германски: Die verlorene Ehre der Katharina Blum) — германски филм од 1983 година, во режија на Фолкер Шлендорф (Volker Schlöndorff) и Маргарете фон Трота (Margarethe von Trotta) по сценариото на Фолкер Шлендорф, засновано врз истоимениот роман на Хајнрих Бел. Главните улоги ги толкуваат: Ангела Винклер (Angela Winkler), Марио Адорф (Mario Adorf), Дитер Лазер (Dieter Laser), Јирген Прохнов (Jürgen Prochnow), Хајнц Бенент (Heinz Bennent) и Карл Хајнц Фосгерау (Karl Heinz Vosgerau).
Синопсис
Во февруари 1975 година, на Поклади, една група луѓе се забавуваат, меѓу кои и анархистот Лудвиг Гетен (го игра Прохнов) кого го следи полицијата. Друштвото заминува во друг стан, каде Лудвиг се среќава со младата жена Катарина Блум (ја игра Винклер) и меѓу нив веднаш се раѓа љубов. Утредента, полицијата ја опколува зградата и насилно влегува во нејзиниот стан, барајќи го Лудвиг, но тој успеал да побегне. Катарина е обвинета за соработка со Лудвиг и полицијата ја сослушува, обидувајќи се така да го фати Лудвиг. Истовремено, новинарот Тетгес (го игра Лазер), кој е соработник на полицијата, започнува да објавува сензационалистички статии во кои ја оцрнува Катарина. Набргу, таа почнува да добива анонимни телефонски и писмени пораки со закани и навреди. За време на сослушувањето, Катарина се обидува да го прикрие идентитетот на Алојз (го игра Фосгерау), угледен човек, со кого се гледа одвреме-навреме. Додека Катарина е притисната од сите страни, единствено адвокатот Блорна (го игра Бенент) и неговата сопруга се обидуваат да ѝ помогнат. Најпосле, полицијата го открива Лудвиг, кој се крие во вилата на Алојз, и успева да го уапси. Откако Тетгес ќе влезе во болницата во која лежи мајката на Катарина и која набргу ќе умре, Катарина решава да му се одмазди на новинарот за нејзината нарушена чест. Затоа, таа му закажува состанок со намера да даде интервју, но тогаш го убива, а подоцна го убива и неговиот помошник. Така, таа е уапсена, а во затворот накратко го среќава Лудвиг при што успеваат да се бакнат. Филмот завршува со закопот на Тетгес.
Бад Ајлзен
Бад Ајлзен (Bad Eilsen) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 11 километри југозападно од окружниот град Штатхаген и 13 километри југоисточно од Минден.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Ајлзен.
Географија
Бад Ајлзен се наоѓа помеѓу ридските масиви Харл и Бикеберг, северно од масивот Везер и помеѓу градовите Бикебург, Ринтелн и Обернкирхен. Во југозападниот дел на општината се наоѓа покраинската граница со Северна Рајна-Вестфалија. Бикебургер Ауе тече низ местото.
Емори Холмс II
Емори Холмс II е американски писател. Емори Холмс II живее во Лос Анџелес. Тој пишува романи, драми, поезија, колумни и литература за деца. Неговите раскази излегуваат во повеќе весници и списанија, како: „San Francisco Chronicles“, „Chicago Tribune“, „Los Angeles Times“, „New York Times“, „Los Angeles Magazine“ и „Essence“. Неговиот расказ „Попознат како Мојсеј Рокфелер“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Крвава млечка
Крвава млечка (латински: Lactarius sanguifluus), попозната како крвава млечна шапка, е вид на габа од фамилијата Russulaceae. Првпат опишана од Франција во 1811 година, видот го добил своето сегашно име од Елиас Фрис во 1838 година кога го пренел во Млечки (печурки). Пронајдени во Азија, Средоземна Африка и Европа, плодните тела ( печурките ) растат расфрлани или во групи на земја под четинари. Кога се допрени или исечени, плодните тела испуштаат крваво-црвен до виолетов латекс кој полека станува зеленикав при изложување на воздух. Шапките се портокалови до црвеникаво-кафеави и со возраста стануваат во облик на инка. Жабрите се розови до виолетови. Различни форми се опишани од Италија, но тие не се универзално прифатени како различни. Крвава млечка печурките се јадат и се продаваат на руралните пазари во Европа и Азија. Плодните тела кои се растатт во загадена почва,вклучувајќи ги и патиштата кои се предмет на густ сообраќај, може да биоакумулираат токсични тешки метали. Неколку стероли и пигменти се изолирани и идентификувани од печурките.
Таксономија
Габата првпат била опишана од францускиот миколог Жан-Жак Поле како Hypophyllum sanguifluum во 1811 година Неговото сегашно име го добила кога Елиас Магнус Фрис  го пренел на Лактариус во неговото дело Epicrisis Systematis Mycologici од 1838 година. Во 1892 година, Ото Кунце го нарекол Lactifluus, род кој до 2010 година се сметал за синоним за Lactarius. Бидејќи типичната илустрација на Пауле од 1811 година за видот не ја претставува типичната морфологија на овошните тела, Јоринде Нуитинк и Анемике Вербекен назначиле епитип во 2005 година.
Џовани Паци и Џорџо Лали ги опишале формите roseus и vinosus од Италија во 2003 година; roseus има сиво-белузлаво обезбојување на шапката, додека f. vinosus има помалку јасно зонирана шапка на која и недостигаат зелени тонови и жабри со јорговано-розов сјај. Меѓутоа, формата vinosus, првично опишана од Лусиен Келе како сорта ( Lactarius sanguifluus var. vinosus ) во 1881 година, била неважечка, бидејќи базионимот на Келе бил нелегитимен номенклатурен синоним на вид именуван во 1855 година од Жан-Батист Барла. Подоцнежните автори не се согласиле со разграничувањето на овие форми како различни таксони, сугерирајќи дека алтернациите во изгледот претставуваат нормални морфолошки варијации предизвикани од разликите во возраста и факторите на околината, како што се нивоата на сончева светлина и влажноста. Lactarius vinosus често се смета за разновидност на Крвавата млечка, но морфолошките (особено макроскопски знаци и украсување на спорите ) и молекуларни докази (засновани на внатрешно транскрибирана секвенца на диспејсер) потврдиле дека тие се посебни видови.
Опис
Плодните тела имаат конвексни шапки со централна вдлабнатина, достигнувајќи пречник од 4-7.5 см. Површината на шапката е мазна и леплива, а маргините се искривени надолу, дури и кога печурката созрева. Неговата боја е розово-блескава до портокалова, понекогаш со дамки од сивкаста или бледо зеленикаво -сива боја, особено кога површината е модринка. Малку преполните жабри имаат приврзаност кон малку неиздржлива приврзаност кон дршката. Тие се бледо винести со бледо розово-буфлив раб. Цилиндричната дршка е со 2-3.5 см долга и 1-2 см дебела. Неговата мазна површина е обоена со бледо розово-блескаво до бледо сиво-блескаво, понекогаш со кафеави неправилни точки. Месото се движи од цврсто до кревко: во дршката е меко и бледо розово биволско; под кутикулата на шапката има тула боја или кафеаво-црвена веднаш над жабрите. Неговиот вкус се движи од благ до малку горчлив, и и недостасува значаен мирис.
Спорите се грубо сферични до елипсоидни, со димензии 7,9-9,5 на 8,0-8,8 Мм. Имаат украси на површината до 0,8 високи Мм и речиси целосен ретикулум кој содржи широки, заоблени гребени. Базидиите (клетките што носат спори) се донекаде цилиндрични, четири спори и се со димензии 50-70 на 9-11 Мм. Кутикулата на шапката е иксокутис (направена од желатинозни хифи кои се движат паралелно со површината на шапката) до 60 Мм дебели, со хифи кои се 2-6 широки кои обично се разгранети и испреплетени.
Слични видови
Lactarius vinosus, порано се сметал за разновидност на Крвавата млечка, е доста сличен по изглед. Во принцип, L. vinosus може да се разликува по повеќе вино-црвената боја (недостигаат портокалови тонови) на шапката, дршката и жабрите, појасно заостренота дршка надолу и поинтензивното обојување на латекс от на ткивото на шапката. Двата вида, исто така, може да се разликуваат микроскопски според разликите во украсувањето на нивните површини на спори. L. vinosus има нецелосен ретикулум на површината на спорите, со гребени кои имаат поширок степен на варијација во дебелината. Друг потенцијален изглед, L.semisanguifluus, има карактеристичен портокалов латекс кој станува вино-црвен за 5-10 минути по изложувањето на воздух. Во споредба со Крвавата млечка, плодните тела на L.semisanguifluus се помали, имаат виолетови нијанси во капачето и развиваат зеленикава обезбојување со возраста.
Живеалиште и распространетост
Ектомикоризален вид, плодните тела на Крвавата млечка растат на земја во асоцијација со борови дрвја на варовнички почви. Крвавата млечка е широко распространета во Химачал Прадеш во Индија, каде што е забележано дека расте во мешани четинарни шуми, обично под папратот Onychium contiguum. Распространета е во Јужна Европа, каде што плодува помеѓу септември и ноември (се протега до декември во најјужните региони на континентот). Во Холандија, таа била пронајдена во варовнички дини, растејќи на топло, сончево и заштитено место на работ на шумата во која доминирале боровите видови. Крвавата млечка расте во четинарни шуми и во Македонија. Од Европа е снимен и во Белгија, Естонија, Грција,  Кипар, Франција, Германија, Италија, Луксембург, Холандија, Полска, Русија, Шпанија, Словачка, Шведска,  и Швајцарија. Во Африка, видот е собран во Мароко; во Азија, се јавува во Виетнам  и Кина. Тој е наведен во Црвената книга на Украина, и се појавил во нацрт-црвената листа за Шпанија како загрозен јадлив вид кој се смета за ранлив поради неконтролираното комерцијално собирање. За илустрација, наведен е извештај од весници од септември 1998 година, во кој се наведува дека 82.5 кг од печурките Крвава млечка набрани во Полињи се запленети од комбе.
Јадливост
Плодните тела на Крвавата млечка се јадливи и се собираат. Ова го забележал Паулет во својот оригинален опис на видот, кој напишал: „Оваа габа е многу ценета за употреба од страна на оние кои се запознаени со неа, добро се чува, ги чував цела година, се стврднува без да се расипува, а потоа добива вкус на смрчки. Најдобар начин за јадење е да ја готвите во тава или на скара со масло или путер и сол: не треба долго да се готви.“ Печурките се продаваат на руралните пазари во Франција,  Шпанија, Турција, и во провинцијата Јунан, Кина. Тие се собираат и од месното население во горната долина на реката Серхио во централна Италија. Во Шпанија, каде што печурката е ценета како кулинарски деликатес во каталонската кујна, е позната како níscalos  (на шпански) или rovelló  (на каталонски). На Кипар е позната како γαιματάς (што значи „крвавиот“) и е широко собирана од месното население, но се смета за инфериорен во однос на Рујницата. Во Индија, младите примероци се консумираат заедно со Рујницата а некои сметаат дека Крвавата млечка  има подобар вкус од неговиот попознат роднина. Нивното заедничко англиско име е „крвава млечна шапка“.
Плодшните тела можат да биоакумулираат тешки метали, вклучувајќи ги и токсичните, од загадената почва. Поради оваа причина, не се препорачува конзумирање на печурки собрани од потенцијално контаминирани места - како што се во близина на патишта кои се предмет на густ сообраќај. Во една турска студија на различни видови печурки за јадење собрани од тревниците, во близина на патишта и внатрешните делови на шумите, овошните тела на Крвавата млечка е утврдено дека има акумулирано високи нивоа на цинк, манган, никел, кобалт, кадмиум и олово.
Биоактивни соединенија
Крвавата млечка содржи мешавина од стероли. Доминантен стерол е ергостеролот (56,6% од вкупните стероли), со помали количини на деривати на ергостерол, вклучувајќи ги ергост-7-ен-3β-ол, ергоста-7,22-диен-3β-ол и ергоста-5,7- диен-3β-ол.
Латекс от содржи сесквитерпенски пигменти со скелети од гуаиан, тука спаѓаат соединенијата дадени со заедничките имиња лактаровиолина и сангол. Се смета дека некои од овие хемикалии подлежат на ензимски конверзии кога плодното тело ќе се повреди. Се покажало дека екстрактите од плодните тела имаат одредена антимикробна активност против грам-позитивни и грам-негативни бактерии.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Андреапол
Андреапол ( Андреаполь) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на регионот Андреапол кој се наоѓа во западниот дел на Тверската област. Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 7 528 жители.
Географија
Градот Андреапол се наоѓа во западниот дел на Валдајските ридови, на запад од Тверската област. Реката Западна Двина тече низ градот, чиј извор е на само 20-тина километри на север. Лежи на околу 286 километри западно од административниот центар на областа, градот Твер.
Историја
Во литванските катастарски книги од 1489 година се споменува населбата Дубна, која се наоѓала на десниот брег на Западна Двина, наспроти денешниот град. На подрачјето на денешниот град, реката ја претставувала и границата помеѓу Псковската и Тверската област во периодот помеѓу XVIII и почетокот на XX век.
На левиот брег на реката, во текот на 18 век, постоел имот на генералот Андреј Кушељов, според кој целата област е изградена во 1783 година, наречено Андрејино поле. Интересно е тоа што во областа на денешната населба Кужељов во 1806 година го отворил еден од првите бањски центри во Руската Империја „Андреаполски минерални води“.
Самата населба Андреапол е основана во 1906 година, а нејзиното појавување е директно поврзано со изградбата на пругата и отворањето на железничката станица во областа. Андреапол во 1928 година се споил со соседниот Дубно и администрацијата на Ленинаскиот регион, основана една година порано, беше пренесена во неа.
За време на Втората светска војна, Андреапол дложивеа огромно уништување со што бил скоро целосно разрушен. Административниот центар на Андреаполскиот реон е од 1965 година. Има официјален статус на град од 1967 година
Мачешка фуга
Фуга во ге-мол (K. 30, L. 499) — соната за чембало од Доменико Скарлати со еден став, популарно наречена Мачешка фуга.
Андреапол
Сообраќај
Денес, Андреапол е важна железничка станица на линијата Бологоје - Великије Лука.
На околу 3 километри источно од градот се наоѓала воздухопловната база на воздухопловните сили на Руската Федерација. Базата е затворена на 1 декември 2009 година
Мачешка фуга
За прекарот
Композицијата не го добила својот прекар пред XIX век и затоа самиот композитор така никогаш не ја нарекувал. Приказната за прекарот доаѓа од една случка која го навела композиторот на зачудувачки необичен мотив врз основа на кој е компонирана фугата. Според преданието Скарлати имал мачка по име Пулчинела, која според самиот тој, многу сакала да шета по клавијатурата (чембалото) бидејќи многу ја интересирале звуците.
По една прилика мачката прошетала по клавијатурата и Скарлати ја запишал фразата која излегла од таа „импровизација“, подоцна употребувајќи ја како водечки мотив во оваа фуга:
Прекарот почнал да се употребува на концертните програми во XIX век, а и во изданијата на Клементи, Черни и Лонго.
Влијание
Кк. 30 била издадена во Лондон во 1739. Хендл, познат по повторното искористување на своите и туѓи дела, ги компознирал своите Големи Концерти (Concerti Grossi) Оп. 6 помеѓу крајот на септември и крајот на октомври 1739 и чудните надолни интервали во вториот став Бр. 3 потсеќаат на Мачешката фуга.
Изведби
Кк. 30 отсекогаш уживала популарност. Франц Лист — кој дознал за делото од римскиот колекционер на партитури Абе Сантини — ја приклучил кон својата програма во Берлин во раните 1840-ти; ја има изведувано и Игнац Мошелес; двајцата ја изведувале под името Мачешка фуга
Анзен
Анзен може да се однесува на следни места:
Црква „Вознесение Христово“ - Нистрово
Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во горнореканското село Нистрово.
Местоположба
Црквата се наоѓа под селото, под патот кој оди за соседното село Жужње.
Частоловице
Частоловице (Tschastolowitz (Частоловиц)) е пазарно гратче/село во Округот Рихнов над Кнежну во Кралохрадечкиот крај во Чешката Република. Има околу 1.700 жители.
Селото лежи на 20 километри од Храдец Кралове и наводно било населено од Частолов од семејството Хроновец во 1342 година. Главната знаменитост на Частоловице е замокот од ренесансната ера, кој е во сопственост на Стернбергови, семејство на чешки благородници, повеќе од 300 години.
Бил Муди
Бил Муди е американски писател.
Животопис
Бил Муди работи како џез-музичар и DJ во KSWY во Сонома, Калифорнија. Исто така, тој предава творечко пишување на Државниот универзитет во Сонома.
Творештво
Бил Муди е автор на серијата романи за Еван Хорни. Неговиот расказ „Синиот Камаро“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Јууреи
Јууреи [] се фигури во јапонскиот фолклор аналогни на западниот модел на духови. Името се состои од два канџи, ју [幽 (yū)], што значи „слабо“ или „бледо“ и реи [霊 (rei)], што значи „душа“ или „дух“. Алтернативните имиња вклучуваат боореи [亡霊 (Bōrei)], што значи уништен или заминат дух, ширјоо [死霊 (Shiryō)] што значи мртов дух или повеќе опфатниот термин јоокаи [妖怪 (Yōkai)] или обаке [お化け (Obake)]. Како и нивните кинески и западни колеги, за нив се смета дека се духови на кои им е забранет мирен задгробен живот.
Јапонски задгробен живот
Според традиционалните јапонски верувања, сите луѓе имаат дух или душа наречена реикон [ 霊 魂 (reikon)]. Кога некое лице умира, реикон го напушта телото и влегува во еден вид на чистилиште, каде што чека да се извршат правилните погребни и пост погребни обреди, за да може да се придружи на неговите предци. Ако ова е направено правилно, се верува дека реикон ќе биде заштитник на живото семејство и годишно ќе се враќа во август за време на фестивалот Обон за да добие благодарници.