Емил_Чоран
Творештво
Својата прва книга, „На врвовите на очајувањата“, Чоран ја објавил во 1934 година (на романски јазик) и за неа добил две награди: наградата за млади писатели и наградата на романската влада. Книгата се продавал добро, но публиката била вџашена. Така, откако го прочитала делото, мајка му на Чоран заклучила дека со него се случува нешто опасно и консултирала некој лекар-специјалист, кој сметал дека Чоран е болен од сифилис. Меѓутоа, анализата на крвта покажала дека тоа не е точно. Десетина години по преселбата во Франција, Чоран почнал да пишува на француски јазик. Во 1949 година се појавила неговата прва книга на француски јазик, „Краток преглед на распаѓањето“ во која пишува за улогата на злото во историјата. Три години подоцна се појавува книгата „Силогизми на горчината“ која се одликува со малку поблаг тон, а во неа првпат го применува афористичкиот облик. Во делото „обид за живеење“ (1956) ја истакнува идејата за животната измама пишувајќи дека „живеењето е работа на убедувањето, еден облик на негодување против очигледноста“, а на човекот му останува само изборот меѓу илузијата и самоукинувањето. Во неа, Чоран војува не само против своите поранешни заблуди, туку и против своите негирања на заблудите. Во „Оглед за реакционерното мислење“ (1957), Чоран ја открива својата духовна сродност со францускиот моралист Жозеф де Местер, големиот противник на револуцијата и на напредокот. Книгата „Историја и утопија“ (1960) е збирка од неколку подолги есеи во кои стравотиите на постоењето не ги разгледува од философски аспект, туку во контекстот на историските настани, истакнувајќи ја тезата дека колективните настани само ги повторуваат лудостите и стремежите на поединците. Според него, слободата цвета само во општествата кои ја загубиле животната самоувереност, а лишен од омразата, човекот би престанал да делува како активен творец на историјата. Во „Падот во времето“ (1964) Чоран ја искажува тезата дека довербата во моќта на сознанието е обична фикција. Губејќи ја првобитната невиност, човекот е паднат во времето во кое е заробен. Движечката сила на животот е она што е ирационално, а глупоста е повитална од мудроста. „Злобниот демиург“ (1969) повторно ја разработува темата на злото. Овде, Чоран го искажува ставот дека животот е производ на една глупава грешка, едно застранување; тој е навреда за чистотата на непостоењето; злото е движечка сила во историјата, а добрината нема творечка моќ. Незгодата наречена доаѓање на светот (1973) претставува збирка афоризми во кои се исмејува бесмислата на постоењето, додека „Распнување“ (1979) ја одразува духовната состојба на човекот кој е распнат меѓу живеењето и сознанието. Делото „Вежби по обожување“ (1986) претставува збирка портрети на познати писатели, т.е. есеи за: Анри Мишо, Семјуел Бекет, Мирча Елијаде, Сен-Џон Перс, Роже Кајоа, Пол Валери, Борхес итн. Една година подоцна се појавила книгата „Прифаќања и анатеми“ која содржи афоризми за пустошот, разочарувањето, пропаста на битието, но во поинаков тоналитет. Есента 1989 година, Чоран ја одбил понудената награда од Француската академија во вредност од 200 000 франци по што членовите на жирито ја повлекле својата одлука. Сепак, весниците дознале за тоа, па тој настан одекнал силно во француската јавност.