cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ткаење
Историја
Првите и најстарите разбои биле вертикални. Ткајачите ги врзувале нишките од основата за греда или гранка, а на долните краеви на нишките врзувале камења (тегови) за да постигнат затегнатост на основата. Овој тип на разбој е присутен кај повеќето антички народи. Се среќава во Скандинавија, Стара Грција, Индија, Северна Америка (Индијанци), Пуебло Индијанци, Египет, Перу, итн. Софистицираните вертикални разбои сега се користат за изработка на таписерии, килими, теписи и простирки. Подобрувањето на хоризонталниот рачен разбој било постепено. Најпрво бил дополнет со кросно за основата, кросно за ткаенината и брдо (Кина, 1500 - 1000 пр.н.е.), а потоа со ништи во кои основата била воведувана за да се формира зев. Разбојот со ништи претставувал голем чекор во развојот на ткаењето, бидејќи го овозможил првиот покомплексен модел на ткаенини во однос на релјефот, фигурацијата и бојата. Најстариот разбој со ништи датира од 400 година пр.н.е. (Кина). .
Подготовка за ткаење
Подготовка за ткаење вклучува подготовка на основата (сновење и воведување во разбојот) и подготовка на јатокот.
Подготовката на основата вклучува избор на предиво, техничка пресметка која го одредува бројот на жици на основата потребни за да се добие ткаенина со одредена ширина и должина. Точниот број на жици на основата се добива кога ширината на ткаенината изразена во cm се множи со бројот на жици на 1 cm, што зависи од густината (финост, нумерација) на брдото. Пресметувањето на должината на основата го подразбира збирот на саканата должина на ткаенината, процентот на вткаеност и потрошена основа за врзување на кросното за навивање на ткаенината. Дополнително, се одредува редоследот на боите на основните нишки, по што следи постапката на сновење.
Подготовка на јатокот вклучува избор на предиво и премотување на јатокот на совалка.
Најчесто за основа се користи кончено предено, заради јачината и способноста да издржи големо триење и напрегнатост на жиците, а за јаток може да се користат најразлични материјали во согласност со саканите одлики на ткаенината. За ткаење се користи предено од влакна од растително потекло ( лен, коноп, сисал, рафија, памук); од животинско потекло (свила, волна, разни животински влакна); вештачки произведени влакна (органско потекло - целулоза и неорганско потекло - најлон, дралон, перлон, акрил).
Основни принципи на ткаење
Најважно за процесот на ткаење е жиците на основата да се држат оптегнати, така што да лежат во линија во една рамнина. Основните аспекти на рачното ткаење останаа непроменети до ден-денес. Со зголемената употреба на свила и памучно предено, постепено во употреба влегуваат две кросна (вратила) преку кои е намотана основата, која сега се поставува хоризонтално. На краевите на секое кросно е врзана врвца во облик на јамка. Едната јамка се врзана околу дрво, а другата околу половината на ткајачот. Со потпирањето назад на јамката или појасот, ткајачот ја затегнувал основата и ја менувал затегнатоста на жиците според негова желба. Пред ткаење на разбој со хоризонтално поставена основа, жиците на основата се поставуваат на основиното кросно (основна осовина), поминуваат преку основиниот мост (мост на основата) и помеѓу две шипки за вкрстување, па се воведуваат во ништите, брдото, и се врзуваат на ткаенинското кросно.
Процесот на создавање ткаенина на разбојот вклучува низа континуирани дејства како што се: формирање зев (подигање и спуштање на ништите), провирање на јатокот низ отворениот зев, постепено затворање на зевот, набивање на јатокот со брдото до линијата на создадената ткаенина, намотување на новосоздадено парче ткаенина ткаенинското кросно и одмотување на основата од основиното кросно за онолку колку што е потрошено за време на процесот на ткаење.
Преплетување на ткаенините
Преплетите ја сочинуваат конструкцијата на ткаенината, т.е. тие го претставуваат начинот на вкрстување на основата и јатокот (нивната меѓусебна положба во ткаенината) и ја одредуваат конструкцијата на ткаениот материјал. Освен тоа, покрај преденото што се користи за основа и јатокот, и преплетите, исто така, влијаат на изгледот и особините на ткаенината.
Преплетувањето се определува според големината на односот (R) на основата или јатокот, што претставува најмал број на различно поврзување на жици на основата на површината (лицето на ткаенината), може да се види кој систем е повеќе застапен, што го дефинира ткаењето како основино (доминантна основа), јаточно (доминантен јатокот) и еднакво (и двата системи се подеднакво застапени). Покрај оваа поделба, преплетите може да се поделат во пет различни групи, и тоа: основни (платно, кепер и атлас), изведени (рипс, панама, појачан, повеќекратен, скршен, одземен, мрежест, засенчен кепер), комбиниран, жаккар и сложени преплети.
Сите наведени преплетувања се графички прикажани на посебен тн. ткајачка хартија која се одликува со квадратна поделба, каде што вертикалните колони ја претставуваат основата, а хоризонталните колони - јатокот.
Цртањето на преплетите во ткајачката хартија се врши на одреден начин, така што местото каде што основата е на лицето на ткаенината се означува со полно поле или некој знак, додека местото на јатокот, на лицето на ткаенината, останува празна на цртежот. Различни дезени на ткаенини
Словенска писменост
Словенската писменост е основна цивилизациска вредност на словенските народи, а старословенскиот јазик претставува основно средство за ширење на културата меѓу словенските народи.
Во својата стара татковина Словените немале писмо и, како што вели Црноризец Храбар во делото "О писменех" (за буквите), долго време, "со цртички и рецки читаа и гатаа". Кога дошле на Балканот и се покрстиле, словенските зборови ги пишувале со римски и грчки букви без правила. Со такво писмо не било можно точно да се напишат многу словенски зборови. Во грчката азбука немало букви за многу словенски гласови. "Потоа свети Константин Филозоф наречен Кирил, маж праведен и вистинољубив, им создал 38 букви, едни според грчките букви, други по словенскиот јазик."
Еве како станало тоа: во 862 година великоморавскиот кнез Ростислав, сакајќи да ја заштити Велика Моравија од германско политичко и културно ропство, му пратил писмо на византискиот цар Михајло 3 со кое му нудел војнички сојуз. Истовремено барал да му се испратат учени луѓе кои ќе можат да шират просвета и култура на словенски јазик во Моравија.
Византискиот цар Михајло го прифатил предлогот, бидејќи имал корист од тоа - една земја од западната сфера на влијание сама му се нуди да потпадне под влијание на Византија. Затоа тој ги повикал кај себе двајцата учени браќа, Кирил и Методиј, и им ја поверил мисијата во Велика Моравија. Таа се состоела во преведување на христијански богослужбени книги од грчки на словенски јазик, со писмо што допрва требало да го состават. Потоа, така подготвени, требало во Моравија да ги преведат моравските Словени во христијанство.
Утврдено е дека Кирил ја создал азбуката глаголица по углед на грчкото минускуларно (курзивно) писмо, кое веќе било во употреба во 8 и 9 век. Тој ги позајмил буквите што ги имало во грчката азбука, а за оние гласови за кои немало букви во неа, измислил нови знаци.
Но, Словените се служеле со две азбуки и тоа во приближно исто време, со глаголицата и кирилицата. Бидејќи најстарите споменици на словенско писмо не датираат од времето во кое живееле и пишувале Св. Кирил и Методиј, туку дури од 10 и 11 век, во науката настанал спор за тоа која азбука е дело на Кирила, глаголицата или кирилицата која го носи неговото име.
Денеска е расчистено тоа прашање: глаголицата е азбука што ја создал Кирил. Таа е постара од кирилицата. Тоа се докажува со следниве факти:
Се претпоставува дека кирилицата е составена од Климента (некои му ја препишуваат на Методиј или на епископот Константин или на Црноризец Храбар) кој во чест на својот учител ја нарекол кирилица. Оваа азбука била составена според грчкото уставно (првично) писмо и се јавила во Источна Бугарија околу педесет години по глаголицата.
Причини за создавање на словенската писменост
1. Политички причини - Словените биле пагани (многубошци) кои живееле во родовски заедници. При допирот (соседството) со моќните држави (Византија и Германските Кралства) постоела опасност Словените да се претопат. Односно, на запад да се германизираат, а на југ да се елинизираат. Таа опасност прв ја согледал кнезот Ростислав, владетелот на Велика Моравија, првата словенска држава. Затоа, тој побарал од Византија мисионери кои ќе го шират христијанството, но на словенски јазик. Византија, пак, го прифатила тоа за да го спречи ширењето на германските држави и за да се заштити себеси.
2. Религиозни причини - За да се проширува христијанството меѓу Словените, наједноставно било тоа да се направи на нивниот јазик, бидејќи тие не ги знаеле тогашните од Бога дадени: грчки, латински и еврејски јазик. Целта на Кирил и Методиј била ширење на христијанството. Залагајќи се за верата, Кирил успева со својата моќ на оратор и филозоф да го убеди Римскиот папа официјално да го признае словенскиот јазик. Така, во 869 година словенскиот јазик станува рамноправен со латинскиот, грчкиот и еврејскиот и можел да се употребува во богослужбата.
Пабло Неруда
Пабло Неруда (Pablo Neruda; 12 јули 1904 - 23 септември 1973) — псевдоним, а подоцна и официјалното име на чилеанскиот писател и комунист Нефтали Рикардо Рејес Басоалто (Neftalí Ricardo Reyes Basoalto). Неговите дела се преведени на многу јазици, а Пабло Неруда се смета за еден од најголемите и највлијателни поети на XX век. Својот псевдоним, што подоцна му станува негово легално и официјално име, го презел од името на чешкиот писател и поет Јан Неруда.
Поезијата на Неруда е разгранета во неколку различни стилови и мотиви, почнувајќи од еротските љубовни песни (како „Бели ридови"), надреалистичните поеми, историските епови, како и политичките манифести. Можеби најобожаваните песни на Неруда се „Оди за скршените нешта," собрани во неколку томови. Колумбискиот романописец Габриел Гарсија Маркез еднаш го нарекува Неруда „најголемиот поет на XX век на било кој јазик“. Во 1971 година, Неруда ја добива Нобеловата награда за литература, а следната година и Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.
Неруда е поетот кој ќе чита пред најмногубројна публика и тоа на двапати. На 15 јули 1945 година, на стадионот Пекамбу во Сао Паоло, Бразил, пред 100 000 луѓе читал песни во чест на комунистичкиот водач и револуционер Луис Карлос Престес. Откако ја примил Нобеловата награда за литература, на покана од претседателот Салвадор Аљенде, Неруда рецитирал делови од својата поезија на Estadio Nacional пред повеќе од 70.000 луѓе.
Во текот на својот живот, Неруда бил неколкупати на видни дипломатски позиции, а кратко време бил и секретар на Чилеанската комунистичка партија. Кога конзервативниот чилеански претседател Габриел Гонзалез Видела спроведол терор врз комунистите во Чиле, издаден бил налог за апсење на Неруда. Неговите пријатели со месеци го криеле во подрумот на една куќа во пристанишниот град Валпараисо. Преку планината во близина на езерото Маихуе, Неруда успеал да избега во Аргентина. Подоцна, Неруда бил близок соработник на социјалистичкиот претседател Салвадор Аљенде.
Хоспитализиран бил поради рак во времето на државниот удар во Чиле на 11 септември 1973 година кој го предводел Августо Пиноче и во кој неговиот близок пријател Аљенде го изгубил животот. Неруда умрел од инфаркт дванаесет дена подоцна. Веќе легенда во текот на својот живот, по смртта, Неруда станал вистинска митска личност, а неговиот погреб прозвучил насекаде низ светот. Имено, по наредба на Пиноче погребот на Неруда не смеел да стане јавен настан, но илјадници Чилеанци, со солзи во очите, и покрај смртните закани, ги преплавиле улиците во чест на големиот поет. Со тоа, погребот на Неруда се претворил во прв голем јавен протест против новововедената диктатура.
Маркова Река
Маркова Река — река во Македонија со должина од 30 километри, десна притока на реката Вардар, која тече јужно од градот Скопје.
Течение на Маркова Река
Маркова Река извира во гребенот на масивот на Мокра Планина (под врвот Пепељак) и протекува во правец кон север добивајќи вода од својата прва лева притока, понорницата Патишка Река. Според описите за хидрографијата на Македонија на македонскиот револуционер Ѓорче Петров, Маркова Река извира од големото езеро (на Салаковските Езера) на Црн Врв. Понатаму, тој дава подетален опис на нејзиното течение при што наведува дека низ една процепена карпа од бреговите на езерото од него излегува вода – тоа е почетокот на Маркова Река и по кусо течение по билото на Црн Врв, таа влегува во еден дол меѓу Црн Врв и Ибраимица. До Марковиот манастир таа тече во северозападен правец по тој дол, којшто е многу длабок и тесен, но не така кривулест, а кај манастирот таа веќе се ослободува од вертикалните прегради и слегува во подножјето на планината.
Како продолжение на двете стрмнини, кои ја заградуваат нејзината долина над манастирот, се спуштаат надолу крај реката тумбовидни различно поставени тераси и ред ридови, меѓу кои реката се извива во лакови. Сите тумби се повеќе од земјено-глинест состав, кој помогнал на реката да си создаде длабока и доста широка долина, обрасната со густи дрвореди од врби надвиснати над водата, кои блиску до селата се заменуваат со бавчи за зеленчук. Тука како и понадолу до Скопското Поле десниот брег ѝ е повисок и е сочинет само од верижно поставени глинести тумби во вид на купишта, кои брановидно се издигнуваат од дното на реката нагоре и кои некаде се покриени со дрва, а некаде со грмушки. Левиот брег е значително понизок (3-10 метри) и се состои од леснопроникливата за вода - слида, полски шпат кој некаде е чист, а некаде помешан со варовник, сите полу или наполно изветреани и претворени во прашлива почва, која чека мала сила за да се срони. Заради тоа, од манастирот надолу долината на реката се раширува на сметка на тој брег, кој многу лесно се разјадува и рони. Меѓу тие брегови долината ѝ е скриена и патникот уште од ¼ час растојание слуша бучење, без да види дури ниту да проѕира река, а штом влезе во неа се гледа една долина извиена како ѕид – ѕид со остри свиоци. Од манастирот до селото Сушица, каде што во неа од лево се влева Суводолската Река, таа прави 12 свиоци (меандри) под остар агол, секој долг околу 7-10 минути пат во должина. Кога ќе влезеш во една од нив не ја гледаш другата. На тоа место во долината не може да има ниви затоа што во надоаѓањата реката е толку силна, што сѐ би било поплавено и опустошено. Таков карактер таа има 1 ¼ - 1 ½ час под манастирот. По големиот пад кој го има Маркова Река, таа кај селото Маркова Сушица во близина на Марковиот Манастир „Св.Димитриј“ навлегува во рамничарскиот дел на својата долина, каде нејзиниот тек создава кривулести меандри, во кои често во летниот период губи доста вода во песокот. Во долината на Маркова Река се влеваат нејзините три помали десни притоки Умовска, Цветовска Река и Батинчица. Протекувајќи крај селата Варвара и Батинци, непосредно кај Драчево, Маркова Река навлегува во Скопската Котлина и течејќи низ својата алувијална раминина во Скопското Поле, близу населбата Горно Лисиче се влева во реката Вардар. За долното течение сѐ до вливот Ѓорче Петров запишал дека крајбрежните височини во вид на купишта завршуваат и по нив започнува подножјето на Китка при што долината станува поширока, поправа и порамна, а реката добива северен правец на течење и започнува да го губи чисто планинскиот карактер. Најпосле таа се појавува во полето, каде што го излева својот јад за маките и пречките кои ги среќавала до таму, исфрлувајќи многу песок и камења кои го исполнуваат нејзиното корито. По едно течение од околу ½ час таа се влева во Вардар кај с.Лисиче.
Својот максимум на водостој Маркова Река го има најчесто во раната пролет во време кога се топат снеговите на Караџица и Мокра Планина, па тогаш достигнува и пораст на водостојот од 2 до 4 метри. Во тој период доста чести се и нејзините излевања и поплави особено на селото Батинци во чија близина постојат повеќе ископи на песок (бетонски бази) кои го менуваат текот на реката. Најнискиот водостој се забележува во летните сушни денови.
Непосредно до течението и коритото на Маркова Река во алувијалната раминина на Скопското Поле проаѓа и трасата на гасоводот.
Потекло на името
Потеклото на името на Маркова Река се поврзува со средновековниот македонски владетел Крале Марко, кој е честа тема во македонското народно творештво, а постојат и голем број на топоними поврзани со него низ целата територија на Македонија, како што се и Марковиот Манастир „Свети Димитрија“ и селото Маркова Сушица во непосредна близина на Маркова Река. Имено, народното предание кое се однесува за процепувањето на Бразда (Салаково), по обичај, произлегувањето на таквата појава ја припишува на влијанието на Крали Марко, кој како и на други места, така и тука со својата сабја тој процепувал карпи и планини и ја пропуштал водата. Според тоа предание, порано, всушност, водите на Салаковски Езера истекувале преку Кадина Река во велешкиот Вардар, бидејќи издигнатата карпа им пречела да истечат во Скопско. Бидејќи му била потребна водата во изградбата на Марковиот манастир, тој ја процепил височината, направил преграда каде што истекувала водата во Кадина Река и дел од водата пуштил да тече во спротивен правец во Скопско. На тој начин, Марко го дал почетокот на оваа река, поради што таа се нарекла Маркова Река. Во некои пишани извори позната и како Марковица или Маркоица, меѓутоа тоа име денес воопшто не е познато и присутно меѓу народот.
Водостопански можности на Маркова Река
Во педесеттите години на XX век, тогашната Драчевска општина направила план за поврзување на водите на Кадина Река со Маркова Река за наводнување на 3.000 хектари земјоделско земјиште во полето околу Драчево. Овој план за поврзување на водите на Кадина и Маркова Река предвидувал два начина за остварување на потфатот: преку прокопување на тунел долг 1.200 метри или преку системот на канали по еохипси со благ и природен пад на водите. Денес водите на Маркова Река единствено се искористуваат за наводнување на нивите со пченка, пченица и овоштарниците во селата Варвара и Маркова Сушица, напојување на стоката во селата во горниот тек (Маркова Сушица, Малчиште), како и за исцрпување на песок за бетон во селото Батинци.
Почеток (филм)
Почеток (англиски: Inception) — научнофантастичен филм од 2010 година, во режија на Кристофер Нолан. Во главните улоги се појавуваат Леонардо ди Каприо, Кен Ватанабе, Џозеф Гордон-Левит, Марион Котилард, Елен Пејџ, Том Харди, Том Беринџер и Мајкл Кејн. Леонардо ди Каприо го игра шпионот специјализиран за деловна шпијунажа, односно каредење информации од потсвеста на неговата жртва, во моментот додека жртвата спие, односно сонува.
Уште во 2001 година, Нолан напишал сценарио на 80 страници за крадење преку соништа, и идејата им ја презентирал на Варнер Брос.. Приказната е сфатена како хорор филм. Сфаќајќи дека му треба уште искуство за овие теми, Нолан го оставил ова сценарио цели девет години. Конечно, филмот Почеток е започнат со снимање во Токио на 19 јуни 2009 година, а завршен во Канада кон крајот на ноември истата година. Филмот е сниман на локации во шест држави и четири континенти.
Филмот имаше осум номинации за Оскар, а освои четири награди: за најдобар звук, за најдобри звучни ефекти, за најдобри визуелни ефекти и за најдобра кинематографија.
Содржина
Дом Каб (Леонардо ди Каприо) и неговиот партнер Артур (Џозеф Гордон-Левит) работат илегално деловна шпионажа со тоа што влегуваат во потсвеста на жртвата преку контролиран сон. Користат техника „сон во сон“, преку која успешно ја добиваат бараната информација. И двајцата користат `тотем`, а тоа е мал предмет, чие „однесување“ му е познато само на оној што го има. Преку тотемот може да откријат дали можеби тие се наоѓаат во туѓ сон или се во реалноста. Тотемот на Каб е конус кој не престанува да се врти ако се наоѓа во состојба на сон. На почеток од филмот го дознаваме главниот проблем на Коб: неговата мртва сопруга, Мал (Марион Котилард), која извршила самоубиство, се појавува во неговите соништа и му ги саботира напорите, предизвикувајќи го да остане со неа во состојба на сон за стално. Другиот негов проблем е што не смее да се врати во САД, бидејќи е обвинет за убиство на неговата сопруга.
Каб е ангажиран од господинот Саито (Кен Ватанабе) за малку поинаков случај: овој пат да вметне идеја во потсвеста на синот наследник на големата компанија што е конкуренција на Саито. Саито му ветува дека доколку успее во задачата, ќе помогне да се избрише обвинувањето против Каб во САД, со што Каб ќе може конечно да ги види децата. Каб го составува тимот за оваа задача: Ејмс, фалсификатор на идентитети, Јусуф, хемичар кој работи со моќни седативи потребни да се воспостават соништата и Аријадна, млада студентка архитект, која е задолжена за градење на лавиринтите од соништата. Саито се приклучува кон тимот со цел да се увери дека задачата ќе биде завршена.
Задачата започнува во авионскиот лет од Сиднеј до Лос Анџелес, а тимот се наоѓа во иста кабина со Роберт Фишер, кој го придружува телото на својот умрен татко. Каб става седатив во пијалакот на Роберт, а тимот го внесува Роберт во создадените соништа на три нивоа. На секое ниво е потребно еден од тимот да остане и да ги чува заспаните, додека останатите продолжуваат во придружба на Роберт сè до неговото најдлабоко ниво на потсвест. Начинот на будење од нивоата на соништата е удар, било да е паѓање на колата од мост, паѓање со лифт, зграда која се урива. На тој начин се враќаат назад низ нивоата сè до реалноста.
Проблем настанува кога Саито е смртно повреден во последното ниво на соништата, а умирање во сон за него би значело дека ќе остане заробен во заборав, во најдлабокото ниво на својата потсвест, при што ја губи врската со реалноста. Се појавува и мртвата сопруга на Каб, која ги саботира со тоа што го убива Фишер. Каб и Аријадна влегуваат во уште подлабока состојба за да ги најдат Саито и Фишер. Аријадна го наоѓа Фишер и го враќа назад низ нивоата на соништата, а Каб продолжува во потрага по Саито.
Каб го наоѓа Саито, кој е остарен, живеел декади во заборав (додека во реално време поминале само неколку часа), и двајцата заедно се сеќаваат на задачата и се будат. На крајот од филмот ги гледаме ликовите од тимот кои се будат во авионот, на летот до Лос Анџелес. Каб минува крај царината без никаков проблем, и оди дома да се сретне со децата. На масата го употребува својот тотем, конусот кој се врти, за да провери дали е ова реалност, но децата го довикуваат од дворот, и тој заминува да ги гушне без да го дочека резултатот од вртењето на конусот.
Критики
Филмот доживеа главно позитивни критики. Повеќето филмски критичари го пофалија филмот поради иновативната приказна, но и за изборот на улогите, како и за незаборавните сцени.
За крајот
За крајот на филмот постојат шпекулации - дали Каб се наоѓа во реалност или во нечиј сон. Самиот Нолан изјавил: „Ми го поставија ова прашање толку многупати, што до сега не сум бил толку прашуван за ниеден друг филм што сум го направил... Она што е смешно е луѓето навистина очекуваат од мене да им одговорам.“" Сценариото за филмот завршува со зборовите „Зад него на масата конусот сè уште се врти.“ Како и да е, Кристофер Нолан смета дека најважниот момент од последната сцена е тоа што Каб не гледа во конусот, туку во своите деца.
Во септември 2010 година, во интервју Мајкл Кејн, кој во филмот игра улога татко на жената на Каб, крајот на филмот го објаснил вака: „Штом сум јас таму, реалност е, затоа што јас никогаш не сум во состојба на сон. Јас сум човекот кој ги измисли соништата.“
Музика
На Ханс Зимер ова му е трета соработка со Нолан за филм. При компонирање на музиката, Зимер користел звук на гитара што потсетува на Енио Мориконе, а сакал деловите да ги отсвири Џони Мар, бившиот гитарист од рок групата од `80-тите Смитс. Се консултирал со Нолан ко јсе согласил со идејата, па така Мар поминал четири дена по 12 часа во студио свирејќи ги нотите кои ги компонирал Зимер.
Интересно е дека во трејлерите за филмот е употребена посебно подготвена музика д Зак Хемси, која не се појавува во официјалната музика за филмот.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 200м краул во женска конкуренција
Натпреварите во 200м краул за жени во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се оржаа на 26 јули со прелиминациите и полуфиналето и на 27 јули со финалето.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светските и шампионатските рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту шампионатски рекорди беа поставени во ова натпреварување.
Прелиминации
49 пливачи учествувва во 7 групи.
Прелипливување
Бидејќи двајца пливачи имаа исто време како 16то место ти учествуваа во препливување за да се одлучи последниот полуфиналист.
Полугфинале
Полуфиналето се одржа во 19:14.
Финале
Финалето се одржа во 18:32.
Рајнер Шутлер
Рајнер Шутлер (германски: Rainer Schüttler; 25 април 1976 во Корбах, Германија) е поранешен германски тенисер.
Кариера
Тој, исто така, освоил сребрен медал на Олимписките игри во 2004 година, играјќи во двојки со сонародникот Николас Кифер.
Најдобриот пласман на АТП листата го остварил во април 2004 година, кога бил петти играч.
На 11 октомври 2012, објавил дека официјално се повлекува од активното играње тенис.
Викторија Баденска
Софи Мари Викторија од Баден ( Sophie Marie Viktoria  ; 7 август 1862 година - 4 април 1930 година) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Густаф V. Таа била политички активна на конзервативен начин за време на развојот на демократијата и позната како прогерманска за време на Првата светска војна.
Раѓање
Принцезата Викторија е родена на 7 август 1862 година во палатата Карлсруе, Баден. Нејзини родители биле големиот војвода Фридрих I од Баден и принцезата Луиз од Прусија. Викторија го добила името по нејзината тетка по брак, престолонаследничката принцеза Викторија од Прусија, ќерка на кралицата Викторија од Обединетото Кралство.
Престолонаследничка
На 20 септември 1881 година во Карлсруе принцезата Викторија се омажила за престолонаследникот Густаф од Шведска и Норвешка, син на кралот Оскар II од Шведска и Норвешка и Софија од Насау. Оттогаш таа го користела името Викторија. Германскиот император и царицата биле присутни на свадбата, а бракот бил договорен како знак дека Шведска припаѓа на германската сфера во Европа. Бракот бил популарен во Шведска, каде што била наречена „Принцезата Васа “, поради нејзиното потекло од старата династија Васа, и таа добила многу детално добредојде на официјалниот кортеж во Стокхолм на 1 октомври 1881 година. На 1 февруари 1882 година, Викторија и Густаф го посетиле Осло, каде што биле пречекани со поворка од 3.000 факели.
Таа и Фистаф биле запознаени преку нивните семејства, а нивниот брак не бил среќен. Нивниот брак резултирал со три деца. Во 1890-1891 година, Викторија и Густаф отпатувале во Египет за да ја поправат нивната врска, но тоа не успеало, наводно поради интересот на Викторија за еден од дворјаните, и таа го повторила патувањето во Египет во 1891-1892 година. По 1889 година, личната врска помеѓу Викторија и Густаф се сметала дека е завршена, делумно, како што проценува Ларс Елгклу, поради бисексуалноста на Густаф. Таа претрпела депресија по раѓањето на нејзиното прво дете во 1882 година, а после тоа често ги поминувала зимите во бањи во странство. Таа ќе продолжи да ги поминува зимите надвор од Шведска од таа година до нејзината смрт. До 1888 година, нејзините зимски патувања ја направиле непопуларна и била опишана како многу горделива. Во 1889 година, таа имала пневмонија и лекарите официјално ѝ наредиле да ги помине студените шведски зими во јужна клима. Имала конфликти со свекорот за нејзиниот скап престој во странство.
Таа многу не го одобрувала бракот помеѓу нејзиниот зет, принцот Оскар и нејзината свекрва Еба Мунк аф Фулкила во 1888 година. Таа е опишана како со силна волја и уметнички талентирана. Таа била успешен аматерски фотограф и сликар, а исто така и вајар. На нејзините патувања во Египет и Италија, таа опширно фотографирала и сликала, и експериментирала со различни техники за развој на фотографии, создавајќи висококвалитетна фотографска работа. Таа исто така била одлична пијанистка и, на пример, можела да свири низ целиот Прстен на Нибелунг од Вагнер без ноти. Имала добро музичко образование и во младоста ги свртела нотите на дворските концерти за Франц Лист. Нејзини омилени композитори биле Шуберт и Бетовен. Таа била опишана и како вешт јавач.
Кралицата
Викторија станала кралица-сопруга на Шведска со смртта на нејзиниот свекор на 8 декември 1907 година. Како кралица, таа била присутна во Шведска само во текот на летото, но сепак доминирала на дворот. Таа го договорила бракот меѓу нејзиниот син Вилхелм и големата војвотка Марија Павловна од Русија во 1908 година. Таа, исто така, била посветена на различни видови добротворни цели, во Шведска, Германија и Италија.
Кралицата Викторија имала значително политичко влијание врз нејзиниот сопруг, кој често се сметал за прогермански. Во 1908 година, Викторија била во официјална посета на Берлин со Густаф, каде што била прогласен за почесен пруски полковник: била опишана како строга и милитантна и било речено дека има срце на пруски војник. Таа била многу строга со дисциплината, и ако некој од членовите на стражата на палатата заборавел да ја поздрави, тој генерално бил приведен. Во шведскиот дворски живот, исто така, доминирала одредена вкочанетост, поддржана од нејзината омилена дама во чекањето, Хелен Таубе. Таа била длабоко конзервативна во своите ставови и негодувала поради распаѓањето на шведско-норвешката унија во 1905 година, Големиот штрајк од 1909 година, изборната победа на радикалите и социјалистите, како и либералите во 1911 година, и кога нејзиниот син бил привремен регент во 1912 година, со писма од Италија го предупредила дека не треба да биде премногу „интимен“ со избраната влада.
Кралицата Викторија изгубила голема популарност меѓу Швеѓаните поради нејзиниот често забележан прогермански став, особено политички за време на Првата светска војна кога се вели дека во голема мера влијаела на нејзиниот сопруг. За време на Првата светска војна, таа му дала личен подарок на секој шведски доброволец на германските сили. Одржувала близок контакт со нејзиниот прв братучед, германскиот император Вилхелм II, кого често го посетувала за време на војната Таа го основала „Drottningens centralkomittée“ („Централниот комитет на кралицата“) за одбранбена опрема. Таа длабоко се налутила на социјалдемократските изборни победи во 1917 година и работела да ги спречи да учествуваат во владата. Политичкото влијание на Викторија било засновано на позицијата на моќ на нејзиниот прв братучед, германскиот император и крал на Прусија, а во 1918-1919 година, откако тој бил соборен, таа го изгубила целото политичко влијание во Шведска.
Кралицата Викторија страдала од многу лошо здравје (многу поради лошиот третман од страна на неколку лекари во нејзината младост), и често одела на патувања за да го подобри своето здравје (страдала од бронхитис и можеби туберкулоза ). Таа била третирана со жива и непотребни тешки лекови за време на нејзините тешки бремености, најверојатно причината за нејзините хронични состојби. Од 1892 година до нејзината смрт, Аксел Мунте бил нејзин личен лекар и од здравствени причини ѝ препорачал да ги поминува зимите на италијанскиот остров Капри. Додека првично се двоумела, во есента 1901 година отпатувала за Капри, пристигнувајќи на официјалното добредојде и толпата која ја придружувала од Марина Гранд до хотелот Парадајс. Оттогаш, освен за време на Првата светска војна и последните две години од животот, таа поминувала неколку месеци годишно на Капри. По некое време, таа решила да купи сопствена резиденција на Капри, интимна рустикална двокатна фарма што ја нарекла Casa Caprile, која опширно ја уредувала, опкружувајќи ја со густ парк. Во 1950-тите, дваесет години по нејзината смрт, имотот станал хотел.
Кралицата одела во резиденцијата на Мунте, вилата Сан Микеле, повеќето утра за да му се придружи на Мунте на прошетки низ островот. Мунте и кралицата организирале и вечерни концерти во Сан Микеле, на кои кралицата свирела на пијано. Тие, исто така, ја споделувале љубовта кон животните, при што кралицата често била видена со куче со поводник, и била позната по тоа што ги поддржувала (на крајот успешни) напорите на Мунте да ја купи планината Барбароса за употреба како засолниште за птици. Се шпекулирало дека Мунте и кралицата биле љубовници, но тоа никогаш не е потврдено.
Кралицата Викторија поминувала многу од своето време во странство поради здравствени причини, бидејќи шведската клима не се сметала за добра за неа, а во последните години како кралица, таа ретко била присутна во Шведска: учествувала во официјална посета на Норланд во 1921 година., посета на Даларна во 1924 година и на Финска во 1925 година. Посетата на Финска била нејзиното последно официјално појавување како кралица; иако таа ја посетила Шведска на роденденот на нејзиниот сопруг во 1928 година, таа не се покажала пред јавноста. Меѓутоа, за време на тие прослави, некој забележал женска фигура зад завесата во Кралската палата во Стокхолм: тој и мавнал, а таа со марамчето назад. По ова, таа засекогаш ја напуштила Шведска во Италија: почина две години подоцна.
Таа била 855-та Дама на кралскиот ред на кралицата Марија Луиза.
Смрт
Кон крајот на нејзиниот живот, со опаѓање на нејзиното здравје, Мунте и препорачал повеќе да не поминува време во Капри и се вратила во Шведска некое време, градејќи вила во стилот на Капри таму. Таа потоа се преселила во Рим.
Нејзината последна посета на Шведска била на 70-тиот роденден на нејзиниот сопруг во јуни 1928 година, а кралицата Викторија починала на 4 април 1930 година во нејзиниот дом Вила Свезија во Рим на 67-годишна возраст.
Максимилијан фон Монтгелас
Максимилијан Карл Јозеф Франц, гроф фон Монтгелас (германски: Maximilian Karl Joseph Franz Graf von Montgelas; 12 септември 1759 година - 14 јуни 1838 година) — баварски државник, член на благородничко семејство од Војводството Савоја. Од 1799 до 1817 година бил министер на Баварија под изборниот кнез, а подоцна и крал на Баварија Максимилијан I. Неговиот татко Џон Сигмунд Гарнерин, влегол во воената служба на Максимилијан III, изборен кнез од Баварија и се оженил со грофицата Урсула фон Траунер. Максимилијан Јозеф, нивниот најстар син, е роден во баварската престолнина Минхен на 12 септември 1759 година.
Театар Теразије
Театарот Теразије е основан на 22 декември 1949 година од страна на Собранието на Град Белград како „Хумористичен театар“, постојана, репертоарска институција на театарската култура, музика и жанр комедија. Од 1954 година до 1959 година се вика „Белградска комедија“. Со спојувањето со Белградскиот драмски театар во 1959 година го добил името „Современ театар“, а во 1972 година го добил името „Белградски театар“. Конечно, во театарската сезона 1975/76 година повторно се осамостоил и го добил сегашното име „Театар на Теразија“. Во периодот на реконструкција на главниот објект и иселување во Културната установа „Вук Караџиќ“ од 1991 година до 2005 година, театарот бил наречен „Театар Т“.
Како единствен театар во Србија, тој има постојана административно-техничка и изведувачка екипа составена од: глумечка, балетска, хорска и оркестарска група, вкупно околу 200 луѓе, како и голем број надворешни соработници од широк опсег на уметнички и сценски активности. Во текот на повеќе од 60 години постоење, секогаш добро прифатен од најшироката публика, но и од критиката, театарот Теразије со својата доследна репертоарска политика ги следи случувањата на светската музичко-комедија. Посебно се негуваат и се развиваат домашните драмски креации, комедии, оперети и музички дела.„Столот за лулка“, „Сплитски акварел“, „Убиј или бакни“, „Малата Флорами“..., како и светските хитови „Оклахома“, „Приказната за западот“, „Здраво Доли“, „Виолинист на покривот“, „Циганите летаат на небото“, „Човекот од Ла Манча“, „Мојата прекрасна дама “, „Кабаре“, Некои го сакаат жешко“...
Во последниве години, репертоарската дејност на театарот „Теразије“ доживеал брз уметнички и маркетиншки успех. Комедиите „Д-р“, „Парадокс“, потоа мјузиклот „Некои го сакаат тоа жешко“, додека „Кукла на корица“, „Јубилеј“ (апсолутен победник на Денот на комедијата во Јагодина 2000 година), „Брилијантин“, „Гоља“ постигнале исклучителна гледаност.а „Бакни ме Кејт“ веќе станале култни театарски настани за кои постои интерес и надвор од границите на Србија.
Основање
Сепак, првата идеја за театарска претстава од забавен музички тип се појавила во почетокот на 1949 година, кога Исак Амар добил задача да организира подготовка на модна ревија. Првата повоена претстава ја режирал Јозо Лауренчиќ, шампионот на Југословенскиот драмски театар, во соработка со тогашните комичари, балетани и музичари. Во текот на мај 1949 година, оваа ревија била изведена 18 пати во салата на Белградскиот драмски театар.
Имајќи предвид дека претставата била добро прифатена од публиката, есента 1950. Театарот за хумор е основан во За прв директор бил назначен поетот Душан Костиќ, но главен иницијатор на театарот бил Радивоје-Лола Ѓукиќ, кој составил глумечки, пеачки и танцувачки ансамбл и ја дизајнирал програмата на театарот. По основањето на театарот, Радивоје-Лола Ѓукиќ бил на функцијата уметнички директор, а единствениот услов за да биде на оваа функција било салата да биде во Теразије.
Театарот се наоѓа во холот на киното „Белград“, каде што ќе остане до крајот на своето најголемо постоење.
Први претстави
Првата премиера во театарот била премиерата на комедијата на Нушиќ „ Д-р “,на 1 март 1951 година. Како втора премиера, на 21 март 1951 година е изведена музичко-сатирично-хумористичната ревија „Дојди утре“ во која за првпат се претставиле сите ансамбли на Театарот за хумористика. Музичкиот репертоар потоа се проширил на оперета, а првиот што бил изведен во театарот бил од периодот на берлинската меѓувоена оперета „Кај белиот коњ“ на 15 октомври 1951 година. Една од одликите на Хумористичниот театар е концептот замислен од Радивоје-Лола Ѓукиќ, кој се одразил во посебен музичко-драматуршки третман на комедиите со кој тие ги претвориле говорните комедии во музички. Така, Лола Ѓукиќ, режувајќи го англискиот водвил на Брендон Томас, „Тетката на Чарли“, бил вклучен хорот и балетот во претставата и создале ревиско-комедиски спектакл наречен „Маскарада“, чија премиера била изведена на 12 април 1952 година, во која главната улога ја толкувал Миодраг Петровиќ Чкаља.
Спојување со Белградскиот драмски театар
Во текот на 1960-тите, поради малите посети на публиката, имало голема криза во театрите. Градската власт одлучила да ги спои Белградската комедија и Белградскиот драмски театар, со што се создал Современиот театар. По спојувањето, реформираниот репертоар вклучувал музички и сценски адаптации на популарни дела на југословенските класици. Така е создадена новата, модернизирана изложба „Патувања низ светот“, музичка комедија базирана на делото на Бранислав Нушиќ. „Околу светот“ била премиерно прикажана на 14 март 1963 години, но не наишла на добри критики. Од оваа репертоарска линија, претставите „Тирена и Новела“ (13 март 1965 година) и „Мајсторите се првите луѓе“ (23 април 1962 година) добиле признанија од критиката, со што се создала народна музичка комедија која ќе прерасне во нов жанр на комична опера.
Новина на репертоарот било намалувањето на уделот на оперетата и создавањето на модерен музички ревијален театар по примерот на модерната западноевропска комедија. Режисерката Соја Јовановиќ со двете култни претстави „Добра ноќ,Бетина“ (25.05.1961) и „СлаткаИрма“ (12.01.1964) ги поставува темелите на мјузиклот на кој ќе се гради театарот.
Реформата на репертоарот вклучувало и обид да се создаде модерно музичко шоу во кое балетот е во преден план. Првата драма од ваков вид е „Претставата невидена“ (5 март 1961 г.), работена по текст на Васо Поповиќ, во која Миодраг Петровиќ Чкаља и Жика Миленковиќ се менуваат во улогата на управител на покраинскиот Дом на културата има амбиција да постави „невидена претстава“.
Покрај адаптациите на претставата, биле реализирани и изведби од целосно домашни автори, кои биле на границата меѓу шоуто и мјузиклот. Претставите „Белград некогаш и сега“ (24 октомври 1970 г.), сатирична временска машина заснована на текстовите на Стерија, Нушиќ и Матија Беќковиќ и „Мајсторот од морето“ (13 февруари 1970 г.), за која е напишана музика од Корнелије Ковач. На сцената се појавиле големите имиња на југословенската глумечка сцена: Мики Манојловиќ, Марко Николиќ и Предраг Ејдус. Во текот на 1970-тите, класичната оперета речиси целосно исчезнала од репертоарот. Се појавувала само во форма на реаранжмани на стари хитови како „Мала флорами“, која ја режирал Ѓокица Милаковиќ на 5 мај 1974 година.
Пробив на мјузиклот
Првиот голем американски мјузикл на репертоарот бил мјузиклот „Оклахома“ од Роџерс и Хамерштајн. Премиерата се одржала на 5 март 1966 година во режија на Светозар Рапајиќ и со Драган Лаковиќ и Жељко Рајнер во главните улоги. Претставата била со голем успех и признание и на публиката и на критиката и оттогаш мјузиклот заземал сè поголем дел од музичкиот репертоар на театарот Теразије. И покрај лошите технички можности, малата сцена, скромните пејачки и глумечки способности на глумците кои не стекнале доволно компетенции преку формалното образование, овој технички и уметнички комплициран жанр почнал полека да се развива, често со големи напори на режисерите, костимографите и сценографите. Потоа следеле мјузиклите „Карневал“ од Боб Мерил во режија на Соја Јовановиќ ( 15 декември 1966 година ), „Приказната за западниот кварт“ од Леонард Берштајн (31 март 1968 година), „Бакни ме, Кети“ од Кол Портер. (11 мај 1969 година), „Здраво, Доли“ од Џери Херман (26 април 1971 година), како и „ Виолинист на покривот “ од Бока-Штајн (2 април 1972 година), во режија на Александар Ѓорѓевиќ, што добил одлични признанија и во која главната улога ја имал Милутин Татиќ.
Театар на Теразије
Режисерката Соја Јовановиќ, која го одбележа периодот на театарските реформи во 1960-тите и можеше да ја препознае важноста на модерната западноевропска музичка комедија, до крајот на нејзината режисерска кариера вешто и духовито режира култни мјузикли на тема брачни и веренички заплетки. Така, своето место на репертоарот го најдоа „Моето момче“ на Сенди Вилсон (24 септември 1984 година) и „Ја сакам мојата жена“ на Стјуарт и Колман (26 септември 1986 година). Значајно место на репертоарот заземаа филмските мјузикли „Некои го сакаат тоа жешко“ од Стоун, Мерил и Стајн (27 декември 1990 година), „Мала ноќна музика“, Вилер и Сондхајм (13 јуни 1991 година) базирани на Бергман. „Насмевката на една летна ноќ“ која се нарекува „Античко флертување“ во изведбата на терацо, и на крајот „Кабаре“ од Мастероф, Кандера и Еба (21 јуни 1993 година), со Ана Софреновиќ, Раде Марјановиќ и Дара Ѓокиќ во главните улоги.
Театар Т
Од 1991 година до 2005 година поради долгогодишната реконструкција на главната зграда, театарот „Теразије“ настапувал на сцената на „Театар Т“ во Установата за култура „Вук Караџиќ“. Во услови на општа материјална и општествена нестабилност, имало чести промени на чело на театарот, се барало нов концепт, се разамислувало целосно да се укине музичката сцена или да се сведе на повремено сервисирање на репертоарот на комедијата. Ваквите настани го довеле во прашање опстанокот на музичкиот театар, но и покрај тоа се родиле големи претстави кои ќе останат запишани како најдобри претстави од тој период, како што е „Лукреција“ во режија на Јагош Марковиќ. Една од многу интересните репертоарски линии и новитети во театарот „Теразије“ беше првиот стрип мјузикл „Алан Форд - Брадести разбојници“ (11 ноември 1994 година) заснован на текст подготвен од Мирјана Лазиќ врз основа на епизода од истоимениот стрип, режија: Кокан Младеновиќ.
Продолжување на традицијата на филмски мјузикли обезбедило „Брилијант“ на Џим Џејкобс и Ворен Кејс ( 16 ноември 1995 г.), во режија на Михаило Вукобратовиќ и Наташа Кличковиќ и Дејан Луткиќ во главните улоги. За успехот на оваа претстава најдобро говори фактот што по 200 изведби, претставата била обновена, со изменета глумечка екипа во која главните улоги ги толкувале Мина Лазаревиќ и Никола Булатовиќ (7 декември 2001 година).
Последната премиера пред враќањето во реновираниот простор на Теразије била новата постановка на драмата на Максим Горки „Циганите летаат на небото“ (17 април 2004 година), со музика на Јевгени Дога, аранжман на Ивана Димиќ и режија на Владимир Лазиќ, со Иван Босиљчиќ, Милена Ражнатовиќ и Љиљана Стјепановиќ во главните улоги.
Години на слава
На 15 октомври 2005 година свечено била отворена реновираната зграда на театарот Теразије. По речиси 40 години споделување простор со киното „Белград“, каде пробите се изведувале само на ограничено време што им ги дало киното на театарот, и по 10 години принудно иселување во Установата за култура „Вук Караџиќ“, театарот добил модерна сала, јасна и акустична, со сцена опремена со сите технички иновации кои му се потребни на музичкиот жанр. Театарот бил отворен со ревијалната претстава на Миленко Заблаќански наречена „Светлините на сцената“. Оваа приказна за „театар за театар“, која ја пренесува сета радост, убавина и маки на Театарот на Теразија, дал рамка за заживување на сите песни од некогашниот репертоар кои биле програмска најава за идната работа, но и можност. да ги прикаже врвните технички можности на новата етапа.