cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конско
Географија и местоположба
Атарот зафаќа површина од 66,3 км2.
Историја
Во век, Конско било христијанско влашко село во рамките на Гевгелиската каза на Отоманското Царство.
Селото било тешко оштетено при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Стопанство
Селото има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Конско имало 560 жители, сите Власи. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Конско имало 640 жители.
Селото било наполно раселено во 1994 година, а во 1991 година броело само еден жител.
Според пописот од 2002 година, во селото Конско имало 4 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 11 жители, од кои 10 Македонци и 1 лице без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Гевгелија, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Миравци. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Гевгелија.
Во периодот 1950-1952, селото било во рамките на некогашната општина Горничет, во која влегувале селата Горничет, Конско, Моин и Ума.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Гевгелиска градска општина, во која покрај селото Конско се наоѓале градот Гевгелија и селата Горничет, Конско, Моин, Мрзенци и Ума.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Гевгелија.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гевгелија.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 354 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на младински дом на селото Ново Конско.
NGC 5081
NGC 5081 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5081 се споменува и како UGC 8366, MCG 5-31-174, CGCG 160-192, CGCG 161-10, KARA 581.
Откривање
Телото е откриено на 19 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5081 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5081 има привидни димензии од 2,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 19 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 30' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 103°.
Други поделби
Проучување на NGC 5081 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46427. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1996. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 131.
Скопско
Скопско може да означува неколку работи:
Никола (принц на Грција)
Принц Никола  (грчки: Πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδας; во  -  во ) бил третиот син на Георги I, крал на Грција,  и Големата кнегиња Олга Константиновна.
Тој се оженил за руската кнегиња Елена Владимировна на 29 август 1902 година и имале три деца:
Општина Херцег Нови
Општина Херцег Нови — една од 23-те општини во Црна Гора. Седиште на општината е градот Херцег Нови.
1397
1397 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1397 година од новата ера, 397. од вториот милениум, 97. од XIV век и осма од 1390-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6905 и 6906 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6147 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5157 и 5158 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2150.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1397 година се протега во 4033 и 4034, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4093 и 4094 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1940. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 799 и 800 исламска година.
Битка за Лиеж
Германскиот план
По германската победа во Француско-пруската војна германскиот началник на генералштабот Хелмут фон Молтке, Постариот започнал да ја формуларизира војната на два фронта, против Франција и против Русија. Германија според тој план требало да изврши инвазија на една, а истовремено да се брани од втората. При крајот на 19 века станало очигледно дека Франција станувапомоќна и претставува опасен противник. Германија ги поседувала Алзас и Лорен како плодови на победе од Француско-пруската војна, а Франција посакувала да ги врати тие територии. Грофот Алфред фон Шлифен одлучил со руската претходница да се пресмета само со една армија, а напад, на Франција да испрати седум армии. Меѓутоа, Французи имале изградено систем на одбрана по должина на источната граница. Германија не можела да нападне преку  Швајцарија бидеjќи Швајцарија имала над 500.000 добро обучени војници. Германија не можела ни директно да ја нападне Франција, бидејќи изградениот одбранбен систем бил како непробоен бедем. Поради тоа фон Шлифен и неговиот наследник Хелмут фон Молтке, Помладиот одлучиле да извршат инвазија на Франција од север, низ Белгија и така да дојдат до срцето на Франција. Планирале, многу помалку војска да остават на германско-француска граница, но главниот напад да оди преку Белгија. Но тој план имал недостаткк, бидејќи ја повредувал неутралноста на Белгија, што ја вовлекувало Велика Британија во војната. На патот на германската војска кон освојуваер на Франција се наоѓал и градот Лиеж.
Тврдини
Лиеж бил силно утврден град. Реката Меза поминувала низ самиот центар на градот. На јужниот брег на реката Меза постоеле индустриски постројби и фабрики. Градот се наоѓал во речната долина со Ардени на исток и со белгиски планини на запад. Главна железничка врска меѓу Германија и Брисел одела низ Лиеж, а подоцна од Брисел продолжувала кон Париз. Таа железница фон Шлифен и фон Молтке намеравале да ја користитат за превоз на војската кон Франција. Освен тоа, околу градот постоеле тврдини од 19 век, што ја олеснувало одбраната на самиот град. Постоеле 6 тврдини на секоја страна на реката, а тие тврдини биле силно и добро вооружени. Типична тврдина имала 2 топа од 150 mm,,  четири топа од 200  mm, два минофрлачи од 210  mm, една хаубица од 210  mm, и многу топови од 57 mm.
Лиеж лежи помеѓу Арден на југ и Мастрихт во Низоземска на север. Се наоѓа во долина на реката Меза која се влева во реката Урта. Реката Меза протекува низ кањони во Лиеж, па претставувала силна пречка за германското напредување. Освен тоа, таму се наоѓале 12 тврдини изградени во 1892 година според германските методи за фортификација. Тврдините се покривале едната со дригата во заштитни огнени зони, така што доколку едната тврдина падне, двете соседни можат да ја напаѓаат војската што се обидува да заземе мести на таа тврдина.
Шест тврдини биле соградени како основни и имале пентагонална форма со вооружени пречки. Тврдините биле сериозно добро вооружени Во тоа време германскиот производител Круп имал договор за замена на оружјата, така што Германците биле добро запознаени со артилерија на тврдините. Како слабост на тврдините можело да се смета на недостаток на луѓето за одбрана на градот и недостаток на полската артилерија што би ги покривала отворените дупки. Со одбрана на Лиеж командувал генералот Жерар Леман, кој имал 25.000 војници на располагање.
Текот на битката
На Белгији војната ѝ е објавена наутро на 4 августа 1914 година. Германците формирале специјални сили од 30.000 војници под команда на Ото фон Емих, а ги следел Ерих Лудендорф како набљудувач. Специјални сили се состоеле од шест пешадиски бригади и три дивизии на коњаница. Неколику сати по прогласување на војната специјални единици преминале граница со Белгија. Кога дошле до рекеатаМеза затекнале уништени мостови, па истиот ден ја преминале реката северно од Визе. Белгискаата трета дивизијана на 5 август успешно ги одбила геранските напади, а Германците претрпеле големи загуби. По неуспешниот напад Германците извеле прв воздушен напад во историја. Користеле цепелин со кој фрлале бомби на Лиеж. Во меѓувреме германската коњаница успеала да го заобиколи градот од југ. Леман на третата дивизија ѝ наредил да се повлече од градот и да ѝ се приклучи на белгиската армија на запад.
Ерих фон Лудендорф ја презел командата врз 14 бригада, која успеала да се провлече меѓу тврдините. Успешно го зазеле Лиеж на 7 август 1914 година. Меѓутоа, надворешниот прстен на тврините го спречувал германското напредување. Тврдините опстојувале и покрај силното бомбардување.
Единствено на тврдината Флерон со артилериски оган бил уништен механизам на куполата. Тврдината Баршон била единствена што паднала во пешадиски напад на 10 август 1914 година. Германците против тврдините почнале да користат масивна артилерија. Биле довлечени крупови хаубици познати како „Дебела Берта“ од 420 -{mm}- и Шкодини топови од 305 -{mm}-. Гранатете од тие топови паѓале вертикално на тврдините и го пробивале бетонот, а експлодирале со одгодена експлозија, дури откако би се пробиле во внатрешноста на тврдината. Тврдините биле се бомбардирани една по една сè до предавањето. На 16 август 1914 година се предала и последната тврдина. Десетоднево запирање на Германците кај Лиеж не било предвидено според стратешки план (Шлифенов план) на германската војска. Германците загубиле два дена. Сепак германските команданти тврделе дека борбата за Лиеж не ја пореметила значително германската армија во нивните намери. Меѓутоа, десетодневната опсада им го подкренала моралот на сојузниците. Француски претдседател на градот Лиежу и на неговите граѓани им доделил орден на Легија на честа.
Мира Алечковиќ
Мира Алечковиќ (Мира Алечковић), (, -, ) — српска книжевница и поетеса.
Животопис
Родена е на 2 февруари 1924 година во Нови Сад (крстена е во Николаевската црква како: Мирослава, но никој така не ја викал, туку само - Мира) како дете на Машан Алечковиќ, новинар родум од Требиње (од Засад, на патот кон Дубровничките Врати) и новосаѓанката Драгица Трпинац, која била инспектор во пошта и втора жена во безжичната телеграфија во Кралството СХС и Кралството Југославија. Мира Алечковиќ била прво женско дете кое се родило во ова српско херцеговско семејство Алечковиќ.
Во детството секое лето го поминувала на Косово кај сестрата на мајка ѝ Јелена, учитека, која ѝ ја пренела љубовта кон српската народна поезија (епска и лирска), каде се играла покрај реките Ситница и Лаба. Била една од најдобрите ученички на Десанка Максимовиќ и нејзина блиска пријателка, до крајот на нејзиниот живот, а Бранко Ќопиќ и бил венчален кум. По завршување на гимназијата патријархот Варнава ѝ укажал голема чест и ѝ понудил да ѝ биде покровител во нејѕиното понатамошно школување во странство на трошок на Српската православна црква, но тие планови ги спречила неговата ненадејна смрт. Студирала и завршила општа книжевност и славистика во Белград, како најдобра студентка во класата на поѕнатиот српски јазичар, професор на Белградскиот универзитет и академик Александар Белиќ, а потоа и виша Фушеова школа на Сорбона. Била полиглот и зборувала дури десет (10) странски јазика: француски, германски, англиски, руски, италијански, полски, чешки, македонски, словенечки и словачки.
Била изразит хуманист, а пријателства и културни врски воспоставувала низ целиот свет, можеби најмногу со руски и француски писатели и интелектуалци, но и со творци од голем број на земји од сите континенти. Имала три деца, две ќерки и син.
Мира Алечковиќ умрела на 27 февруари 2008 година во Белград, во 85-ата година од животот. Погребана е на 3 март, со воени почести, во Алејата на заслужни граѓани на Новите гробишта.
Дело
Го уредила првиот број на списанието „Пионер“ (српски: „Пионир“), кој во текот на војната е издаван илегално. По војната поетесата продолжила со општествената и книжевната работа. Ги уредувала првите повоени списанија и листови за млади: „Младина“ (српски: „Омладина“), „Младост“, „Полетарец“ (српски: „Полетарац“), и „Змеј“ (српски: „Змај“). Повеќе од четириесет години била главен и одговорен уредник на „Змеј“ (српски: „Змај“).
Поетското творештво на Мира Алечковиќ се појавува непосредно пред почетокот на Втората светска војна, а својата прва збирка песни „Ѕвездени балади“ („Звездане баладе“) ја издава по завршување на војната во 1946 година. Објавила уште дваесетина книги за деца и дваесетина дела поезија и проза за возрасни. И нејзината поезија и нејзината проза преведени се на повеќе од 20 јазика (руски, бугарски, романски, унгарски, полски, чешки, монголски, италијански, и на сите јазици на народите и народностите на СФРЈ.
Поетските дела на Мира Алечковиќ припаѓат на традиционалниот тек на поезијата која се верзува за Јован Јовановиќ-Змај, Гвидо Тартаља, Десанка Максимовиќ и Бранко Ќопиќ. Нејзината лирика се засновува на едноставност и искреност, пишувана е со едноставен јазик близок на децата. Со неа таа кај младите пробудува племенитост и секогаш е проткаена со хуманост, хуманизам и човекољубие. Посебно внимание посветува на љубовта помеѓу родителите и децата, а паралелно се бори и за почит кон детската личност. Сепак, најмногу има родољубиви мотиви, а најдобра илустрација на ова тврдење е збирката „Ѕвездени балади“ („Звездане баладе“).
За својата работа Мира Алечковиќ вели: Творење за деца за мене значи враќање кон самата себе, светот на детството, почист од светот на возрасните. Тоа е вечно барање на убавината, добрината и љубовта, потрага за засолниште кога ќе нè изневери светот на возрасните.
Фацелија
Фацелијата е билка која е многу медоносна. Може во текот на мај-септември да се користи како пасиште за пчели. Тоа се постигнува во текот на 15-20 дена, постепено.
Фацелија
Фацелијата е билка која е многу медоносна. Може во текот на мај-септември да се користи како пасиште за пчели. Тоа се постигнува во текот на 15-20 дена, постепено. Приносот на мед и изнесува дури до 1000кг на хектар. Познати се неколку видови на фацелија. Најзастапена е Phacelia tanacetifolija која достигнува висина од 70-100цм. Таа е едногодишна зељеста билка. Целата билка е густо покриена со кратки гранчиња. Листовите се кратко засечени. Цветовите се виолетови и се наоѓаат на врвот од стеблото или напречните гранчиња. Phacelia campanularij е ниска билка со висина од 15-20цм. Листовите се во облик на срце, а цветот му е во облик на ѕвончиња, значително поголеми од претходните. Фацелијата припаѓа на семејството на hydrophyllaceaeи како таква е добродојдена за сите варијанти на плодоредот.
Употреба
'Phacelia tanacetifolija ' се користи како медоносна билка а се користи и кај мешаните цеќиња. Може да се користи и за зелено ѓубрење. 'Phacelia campanularija'е исто така медонсона билка, но поради убавиот цвет се користи како цвет во градина. Двете врсти имаат предност да цвеетаат пред сите билки. Истовремено тие цветаат кон крајот на мај. Бидејќи ова е медоносна билка потребено е да се собери семето за потребите од пчеларите. Цвета после 45-50 дена по сеењето. Цветањето трае 30-40 дена. Ако сеењето се поднеси во временски периоди, на поединечни парцели, може периодот на пасиштето да се продолжи во текот на целото лето, односно од мај до септември. Цветовите даваат обемен нектар и цветен прав. Приносите од мед од 1 хектар се од 150-300кг. Под поволни услови може да се постигне и до 1000кг мед по 1 хектар. Бојата на медот е светложолта или бела со пријатен мирис и вкус и со оддличен квалитет. Покрај за пасиште се користи и за примес на сено за стока.
Агротехника
Земјиште: Најдобро успева на квалитетно земјиште како што се карбонатни црни,ливадски црни и алувијални, но успева и на други видови земјишта. Предсеењето припремата треба да е поквалитетна,да се обезбедат услови за сеење. Важно е да се пред дрљањето не се нправи кора на земјата туку нежно да се помини. Ѓубрење: Ако фацелијата се произведува во големи количини минералните ѓубрива зависат од повеќе услови и тоа најважно плодноста на земјиштето итн. Просечна количина NPK која се внесува под основни обработливи услови изнесуваат околу 300 килограми на хектар ѓубриво. Во прихранувањето се додаваат и 50-100кг азот. На плодно земјиште ѓубрењето може целосно да се изостави посебно ако е наменето како пасиште за пчели. Сеењето се обавува во втората половина на март. Сеидбата може да се изведе и со сеаалка за жито на растојаније меѓу редови од 25цм или 12,5 см. Длабочината на сеењето треба да биде2-3цм. Количината на семе е 5-10килограми на хектар. Една од специфичните особини на фацелијата е што инхибира на светлина што не смее да остане на површина. Употребата на хербициди е можна но треба да биде опрезен на времето на примена особено во растот на петтиот лист. Кај производството фацелија за пасење на пчели пестицидите е пожелно да се изостават, а сеидбата да се обави на 12,5 см растојание меѓу редовите со употреба на семе 10-12кг. Во вакви услови корењата тешко би дошле до израз. Сеидбата на фацелија за пасење пчели е 15-20 дена. На овој начин се обезбедува континиутет на пасиштето во целиот вегетационен период пасиштето да се продолжи во текот на целото лето односно од мај до септембер. Ако посејот се гои за производсто на крма пожелно е да се почни со жнеење пред почетокот на цутење на светот. Кога во доењето делат врстите на некои семки посевот може да се третира со исушувачи. После неколку дена кога посевот е сув се жнее со комбањ за жито. Ако не изводливо да се користат исушувачи може директно да се жнее но придобивката е значително помала. Посевот се суши 5-7 дена па се врши. Ако е потербно може да се досуши.
Гостиварско
Поимот Гостиварско се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Гостивар, т.е. место кое географски тежнее кон градот. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во Општина Гостивар, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Гостиварско, но некогаш и не.
Куќа на ул. „Манчу Матак“ бр. 32 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Манчу Матак“ бр. 32''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија. Градбата е урната односно веќе не постои.
Морж (град)
Морж (Morges, Morgiis ) — град и општина во кантонот Во, Швајцарија. Градот е административен центар на округот Морж.
Во Морж живеел прочуениот полски композитор и премиер Игнаци Јан Падеревски.
Дебарско
Поимот Дебарско се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Дебар, т.е. место кое географски тежнее кон градот. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во Општина Дебар, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Дебарско, но некогаш и не.
Чудовиште од Борско Езеро
Чудовиште од Борско езеро е криптид кој наводно живее во Борско Езеро, Србија.
Опис
Оваа суштество се опишува како голема змиолика риба со крилја и коњска глава. Оваа суштество воглавно е видено ноќе.
Можни објаснувања за овој криптид
Една од главните причини која го оспорува постоењето на оваа суштество е тоа што Борското Езеро е создадено по вештачки пат во 1959 година, со изградба на брана и акумулација на водата на реката Ваља Жони, Марецова Река и дел од сливот на Злотска Река. Исто така во периодот пред поставувањето на браната не се случила ниту една случка на средба со оваа суштество. Можно објаснување за наводните средби со оваа суштество е дека се работи за видувања на поголеми примероци на сомови и штуки кои прествојуваат во оваа акумулација.
Опсада на Ерусалим (637)
Опсадата на Ерусалим траела во периодот од ноември 636 до април 637 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешен Израел. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Опсадата на градот започнала кога муслиманскиот водач Абу Убаид наредил опсада на градот, за да по шест месеци патријархот Софрониј се согласи да го предаде градот, но под услов градот да се предаде на арапскиот калиф. Така во април 637 година во Ерусалим пристигнал Омер на кој официјално му бил предаден градот.
Муслиманското освојување ја заврстила арапската контрола врз Палестина, контрола која ќе ја задржи до почетокот на Првата крстоносна војна кон крајот на 11 век. Ерусалим од страна на муслиманите започнал да се гледа како свет град за исламот, но градот останал свет и за евреите и христијаните. во 613 година, еврејскиот бунт против Ираклиј I кулминирал со освојување на градот од страна на Персија и формирање на еврејска автономна област. Револтот завршил со заминувањето на Персијците и масакар врз еврејското население во 629 година од страна на Византија, по кое завршила еврејската автономија и управа на градот.
Позадина
Ерусалим претставувал важен византиски град за Палестина Прима. Само 23 години пред муслиманското освојување, во 614 година, градот паднал под персиска управа. Персијците го ограбиле градот, а се смета и дека масакрирале 90,000 христијански жители. Како дел од грабежите, во Црквата на Светиот гроб бил уништен и ограбен Вистинскиот крст, кој по ова бил однесен во престолнината Ктесифон. Подоцна крстот бил вратен во Еусалим од страна на Ираклиј, откако неговата армија успеала да издвои конечна победа против Персија во 628 година. Се смета дека еврејското население, кое долги години било прогонувано во рамките на Римското Царство, ги помагало на персиските војски.
По смртта на Мухамед во 632 година, муслиманското раководство било предадено на калифот Абу Бакр, кој го завршил обединувањето на арапските племиња започнати од Мухамед. Во 634 година Абу Бакр испратил повик за џихад (света војна), со кое започнал процесот на проширување и арапските освојувања. Први на удар биле областите кои биле под власта на Византија кон северните делови и тоа Сирија и Месопотамија. Персиска Месопотамија паднала без поголем отпор додека Византија со тешки напори ја пречекала арапската експанзија.
По смртта на Абу Бакр, на негово место застанал Омер, кој ги продолжил политиките на своите претходници. Во мај 636, царот Ираклиј започнал голема експедиција да ги поврати изгубените територии, но неговата војска била поразена решително во Битката кај Јармук во август 636. Потоа, Абу Убаид, муслиманскиот командант на армијата во Сирија го свикал советот за војна на кој биле разгледувани прашањата околу идните напади кон Сирија и Палестина. На состанокот преовладувало мислењето дека мора да се освојат градовите Ерусалим и Кесарија, како стратешки и многу важни градови. Калифот Омер наредил најпрвин да се нападне Ерусалим. Така, тој заедно со Халид ибн ал-Валид започнале марш кон Ерусалим. Муслиманите пристигнале во почетокот на ноември, и по пристигањето византискиот гарнизон се повлекол кон утврдениот град.
Опсада
Ерусалим бил добро утврден град, по зазимањето од страна на Ираклиј во војната против Персија. Ерусалимскиот патријарх Софрониј Ерусалимски ја санирал одбраната и ѕидините на градот. Муслиманите досега не се обиделе да го опсаднат градот претходно. По Битката кај Јармук, градот бил отсечен од остатокот на Сирија, и се претпоставува дека подготовките за опсада започнале веднаш по битката. Кога муслиманската војска стигнала до Ерихон, Софрониј ги собрал сите свети мошти вклучувајќи го и Вистинскиот Крст, и тајно ги испратил до брегот за да бидат испратени до византиската престолнина Цариград. Муслиманските трупи го опседнале градот во ноември 636. Наместо немилосрдните напади врз градот, тие одлучиле да се продолжи со опсадата додека византиските сили не прифатат доброволно да го предадат градот.
Иако деталите околу опсадата не биле регистрирани, се претпоставува дека византискиот гарнизон не може да очекува никаква помош од Ираклиј. По опсадата која траела четири месеци, Софрониј понудил да се предаде на градот и да плати данок, под услов калифот дојде во Ерусалим за да го потпише договорот. Се вели дека кога Софрониј ги предадел условите за предавање на градот, еден од муслиманските команданти сугерирак дека наместо да го чекаат калифот да дојде од Медина, Халид ибн Валид треба да биде испратен бидејќи биле многу слични еден со друг. Но ова не успеало, бидејќи Халид бил многу познат во Сирија или можеби затоа што христијанските Арапи кои ја посетиле Медина, го знаеле самиот калиф Омер. Поради тоа, ерусалимскиот патријарх одбил да преговара по кое Абу Убаид му пишал на калифот Омер, кој прифатил да дојде и да го преземе градот од ерусалимскиот патријарх.
Предавање
Самиот ерусалимски патријарх го поканил Омер заедно да се молат во црквата на Светиот гроб. Омер ја одбил пканата, стравувајќи дека прифаќањето на поканата може да го загрози статусот на црквата како христијански храм, и дека муслиманите може да го прекршат договорот и да го претворат храмот во џамија. По престојот од десет дена во Ерусалим, калифот се вратил во Медина.
Масакр во Куманово
Масакрот во Куманово (средина на јануари 1945) бил извршен од страна на припадници на ОЗНА врз 48 осудени лица од Кумановско. Со пресуда на Советот на Кумановското воено подрачје, донесена на 14 јануари 1945 година, на тајно место биле стрелани лица за кои имало сомневања дека работеле како соработници на окупаторот. Ова е последното официјално масовно стрелање во ослободена Македонија. Натамошните масовни стрелања биле забранети, меѓутоа на 15 јануари уследил Масакрот во Велес.
Горчлив дрен
Горчлив дрен, европско ајдучка трева, обична ајва, прочистувачка ајва, или само ајдучка трева, е вид на мало дрво од фамилијата на цветни растенија Rhamnaceae. Првобитно пронајдено е во Европа, северозападна Африка и западна Азија, од централните Британски острови на југ до Мароко и на исток до Киргистан. Беше воведен во Северна Америка како украсна грмушка во почетокот на 19 век или можеби порано, а сега е натурализирана во северната половина на континентот и е класифицирана како инвазивна билка во неколку американски држави  и во Онтарио, Канада.
Опис
Горчливиот дрен е листопадна, дводомна грмушка или мало дрво кое расте до 10 метри високо, со сиво-кафеава кора и често трнливи гранки. Листовите се елипсовидни до овални, 25-90 милиметри долги и 12-35 милиметри широки; тие се зелени, стануваат жолти наесен и се распоредени малку променливо во спротивно од спротивните парови или наизменично. Цветовите се жолтеникаво-зелени, со четири ливчиња; тие се дводомни и опрашувани од инсекти. Овошјето е глобозно црно пиперче, 6-10 милиметри попречно и содржи две до четири семиња.
Видот првично бил именуван од Карл Линеус како Горчлив дрен, но овој правопис бил поправен во дрен бидејќи името на родот горчлив се третира како од женски род.
Токсичност
Семињата и листовите се благо отровни за луѓето и повеќето други животни, но птиците лесно ги јадат и распрснуваат семето во нивниот измет. Токсините предизвикуваат грчеви во стомакот и лаксативни ефекти кои можат да функционираат при растурање на семето. Хемиските соединенија одговорни за овој лаксативен ефект се антрахинон и емодин. Името на видот дрен и вообичаеното име прочистувана ајва се однесуваат на овој ефект.
Во 1994 година, горчливиот дрен бил вмешан во појава на идиопатска невролошка болест кај коњите, иако официјално не беше идентификуван предизвикувачкиот агенс. Во испитувањата каде што глодачите биле хранети со лисјата и стеблата на горчливиот дрен, метаболизмот на гликоген стана абнормален и гликогенски депозити се формираа во цитоплазмата на клетките на црниот дроб. Абнормалностите во метаболизмот на гликоген доведуваат до дијабетес кај луѓето.
Екологија
Горчливиот дрен е толерантен на сенка, умерено брзо расте и краткотрајно. Тоа е прехранбено растение на сулфурната пеперутка, Gonepteryx rhamni. Сулфурно-жолтите мажјаци се индикативни за присуството на овој вид или на неговиот алтернативен домаќин, Frangula alnus.
Овој вид е алтернативен домаќин за значајната болест на 'рѓа кај житариците предизвикана од Puccinia coronata. Горчливиот дрен е исто така примарен домаќин за презимување во Северна Америка за значителен земјоделски штетник на сојата, вошката вошка од соја.
Алелопатија
Секундарни соединенија, особено емодин, се пронајдени во плодот, лисјата и кората на растението и може да го заштитат од инсекти, тревопасни животни и патогени. Емодин присутен во Овошјето на дренот може да спречи рана консумација, бидејќи најмногу се наоѓа во незрели плодови, што им овозможува на семето да достигне зрелост пред да се распрсне. Птиците и глувците значително избегнуваат да јадат незрело овошје, а ако се принудени да внесуваат емодин или незрело овошје, животните го регургитираат оброкот или произведуваат течни, водени столици.
Алелопатски ефекти на ексудати од горчливиот дрен од листовите, корењата, кората, лисјата и плодовите на дренот може да го намалат ртењето на другите растителни видови во почвата. Почвите во областите во кои доминира ајдучката трева се со поголема содржина на азот и јаглерод од нормалните почви, што ја забрзува стапката на распаѓање на лисниот отпад. Ова може да резултира со формирање на голи дамки и горчливиот дрен има добри резултати во такви нарушени живеалишта, така што ова може да биде приспособливо за поставувањето на нејзиното семе.
Инвазивни видови
Видот е натурализиран и инвазивен во делови од Северна Америка. Горчливиот дрен има конкурентска предност во однос на домородните дрвја и грмушки во Северна Америка поради конкуренцијата на корените, сенката што ја произведува, и излегува пред домашните видови. Од годишната добивка на јаглерод во грочливиот дрен, 27-35% доаѓа од фотосинтезата што се случува пред да се појават лисјата на другите растенија. Почвата во шумските предели во која доминира горчливиот дрен беше повисока во содржината на азот, pH и вода отколку почвата во шумските предели, релативно без горчливиот дрен, веројатно затоа што горчливиот дрен има високи нивоа на азот во листовите и овие листови брзо се распаѓаат.
Горчливиот дрен е исто така поврзан со инвазивни европски дождовни црви (Lumbricus spp.) во северниот среден запад на Северна Америка. Отстранување на горчливиот дрен доведе до намалување од околу 50% на биомасата на инвазивните дождовни црви.
Почвите збогатени со дополнителен азот од распаднатите лисја на ајдучката трева и дополнителната активност на дождовните црви имаат негативно влијание врз северноамериканските шумски екосистеми: „Инвазивните дождовни црви, на кои им треба богат отпад, брзо ги кршат [листовите од ајдучката трева], уништувајќи ги корисните габи и изложувајќи ги голите почви во процесот. Овие почви обезбедуваат идеални услови за ртење и раст на садници, но многу домашни дрвја и грмушки имаат потреба од корисни габи и нема да се размножуваат без нив.“
Вообичаено ајдучка трева може да се најде во повеќето северни држави на Соединетите Држави и таа е особено распространета во државите на Големите езера Минесота, Висконсин и Мичиган. Тековната мапа на нејзината дистрибуција може да се најде на системот за рано откривање и мапирање на дистрибуција (EDDmapS). Овој вид е во голема мера распространет од птици, но само подгрупа на видови птици кои јадат плодови се компетентни дисперзатори. Тој е отпорен на зима во зоните на USDA: 3 до 8. Тоа е забранет вид во неколку американски држави; Минесота го наведува како Ограничена штетна трева што го прави нелегално увозот, продавањето или транспортот на растението, Конектикат, Ајова, Масачусетс, Њу Хемпшир, исто така, го ограничуваат или забрануваат растението, а Вермонт го наведува како штетна трева од класа Б.
Контрола
Методите на механичка контрола како што се влечење и сечкање на растенијата се поеколошки, но исто така одземаат многу време. Растенијата со стебла со пречник помал од половина инч или помалку од еден метар (3') можат лесно да се влечат, но влечењето ризикува да ги наруши корените на соседните, автохтони растенија и да им наштети. Пропанските факели за плевел може да се користат и за убивање на садници, кои генерално нема да никнат ако се изгорат во пролет или рано лето.
Користење
Кората и плодот на Горчливиот дрен се користел како прочистувач во традиционалната медицина. Дрвото е тврдо и густо, а кората дава боја.
Љубомир Котевски
Љубомир Котевски (3 август 1923, Скопје - 10 август 2014, Скопје) — интернист, пулмоалеролог, професор, основач и директор на Клиниката за пулмологија во Скопје.
Животопис
Љубомир Котевски е роден во Скопје, на 3 август 1923 година, каде завршил основно и средно образование. Есента 1945 година се запишал во Белград на медицински факултет. Студиите ги завршил во мај 1951 година, и веднаш стапил на служба во Специјалната болница за ТБЦ во селото Лешок, Тетовско. Специјалистички испит по интерна медицина положил во 1956 година, а во јануари 1957 година бил избран за асистент на Интерните клиники во Скопје. За редовен професор бил избран во 1977 година
Кариера
Љубомир Котевски бил декан на Медицинскиот факултет во Скопје од 1978 до 1982 година, а од 1982 до 1985 година бил директор на УЦМН. Тој бил основач и шеф на Одделението за пулмологија, и директор на Клиниката за пулмологија и алергологија. Се усовршувал на клиниките во Париз, Рим, Минхен, Лондон, Милано и Прага. Особени заслуги има за формирањето и развојот на одделите за интензивна респираторна нега, за бронхоскопија за газометрија, каде вовел современи методи за дијагностика и терапија.
Бил претседател на Здружението на алерголози и клинички имунолози на Југославија, член на Меѓународното здружение на алергологија и клиничка имунологија. Автор е на бројни стручни и научни трудови. Одликуван бил со награди и признанија, меѓу кои: Орден на трудот со златен венец, наградата „13 Ноември“ и Повелбата „Д-р Трифун Пановски“.
Бранислав Ивановиќ
Бранислав Ивановиќ (роден на )  е српски фудбалер и капитен на српската фудбалска репрезентација кој игра за рускиот Зенит од Санкт Петербург. Тој игра во дефанзивата и може да игра како десен бек и десен централен бек. Бранислав неговата кариера ја почна во Србија, играјќи за клубот Ремонт, ФК Срем и ОФК Београд. Потоа тој се преселил во Русија каде што играл за Локомотив Москва. После две поминати години во Москва тој се преселил во Челзи, каде што настапил девет сезони а тимот од Стемфорд Бриџ. Во јануари 2017 година, тој се вратил во Русија во тимот на Зенит. Тој играл за Србија на нивниот прв меѓународен турнир, Светското фудбалско првенство 2010. Ивановиќ бил избран за десен бек на сезоната за Премиер лигата во сезоната 2009-2010 кога Челзи ја освоил титулата во Премиер лигата и ФА Купот во 2010.
Бранислав е роден во Сремска Митровица, а негови родители се Раде и Славица.
85
85 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 85 година од новата ера, 85. од првиот милениум, 85. од I век и шеста од 80-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5593 и 5594 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4835 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3845 и 3846 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 838.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 85 година се протега во 2721 и 2722, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2781 и 2782 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 628. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 554 и 552 година пред хиџра.
Дебора Тепер Хаимо
Образование и кариера
Хаимо е родена на 1 јули 1921 година во Одеса. По неколку години живот под британски мандат во Палестина, нејзиното семејство се преселило во САД, кога таа имала 11 години. Таа го посетувала Женското латинското училиште во Бостон, и за првпат се воодушевила од математиката во нејзината втора година на студии, кога ја проучувала Евклидовата геометрија. Кога влегла на Редклиф колеџот, започнала да студира физика, бидејќи сметала дека со студирањето математиката можела да стигне само до училиштен наставник, а во тоа време наставниците биле отпуштани штом ќе стапат во брак. Сепак, нејзините искуства со непознатите влијанија на околината врз експериментите по физика ја вратиле назад во математиката, каде што "имаме контрола врз нашите претпоставки". Како додипломец од висока класа во Редклиф, Хаимо можела да се запише на курсевите по математика на Харвард колеџот. Како нејзини инструктори таму биле вклучени Хеслер Витни и Саундерс Мек Лејн, и на еден од овие часови таа се запознала со нејзиниот иден сопруг, Френклин Тепер Хаимо. Дипломирала во 1943 година на Редклиф, и тоа и со диплома и со магистратура по математика.
Потоа, Хаимо работела како инструкторка по математика во низа од институции: Лејк Ери колеџот, Североисточниот универзитет, Вашингтонскиот универзитетот во Сент Луис и Јужниот Илиноис универзитет. За тоа време, таа исто така, подигнала семејство од пет деца. По десетгодишна пауза во нејзиното образование, таа се вратила на дипломски студии, додека предавала на Универзитетот во Вашингтон и Јужен Илиноис универзитетот, а докторатот го завршила на универзитетот Харвард во 1964 година. Нејзината дисертација, под надзор на Дејвид Вајдер, со дополнително неофицијално менторство од страна на Исидор Ајзак Хиршман Јуниор од Вашингтонскиот универзитетот, била Интегрални Равенки Поврзани со Хенкеловите конволуции.
Награди и признанија
Френклин и Маршал колеџот на Хаимо и доделил почесен докторат во 1991 година. На Хаимо и била доделена Ју-Џин Ганг и Д-р Чарлс Ј. Ху наградата за еминентната работа во МАА во 1997 година.
Зелениче (растение)
Зелениче ( Vinca minor) е зелјесто повеќегодишно растение (измиени) со виолетови цветови и постојано зелени листови. Поради своите листови, ова растение станало симбол на бесмртноста. Порано се сметало за симбол на невиноста и чедноста. Покрај сето тоа, означува и вечно пријателство. Во поранешните периоди ( среден век и подоцна) за време на јавните погубувања, блиските роднини или пријатели на осудениот носеле цветови од зеленичиња со значење дека душата на погубениот, без разлика на стореното дело, сепак ќе се пресели во рајот, дека осудениот не е виновен и дека невин бил погубен. Во христијанската религија и иконографијата, зеленичето го претставува невиното страдање на Исус Христос.
Опис на растението
Зелениче е повеќегодишно растение кое може да порасне од 20 до 25 сантиметри. Најдобро расте на влажна почва, но може да се најде и на малку посува почва. Припаѓа во нивото на ниска вегетација. Може да се најде во шумите и ливадите, обично со грмушки и дрвја. Се користи во народната медицина.
Цвет
Цветовите на зеленичето се виолетови или модро-сини. Цветаат кон крајот на летото и се долги околу еден сантиметар. Се составени од 5 венечни ливчиња. Во ретки случаи, може да биде и во бела боја. Има пријатен мирис. И цветот, како и другите делови од растението, има лековити својства, па затоа има и примена во медицината.
Стебло и корен
Стеблото е во форма на колено, со должина помеѓу 10 и 20 сантиметри. Има мал обим и лесно се свива, како и кај другите зелјести растенија. По боја е малку посветло од листовите. Коренот е нешто малку помал, најчесто долг околу 7 сантиметри. Сличен е како и кај другите зелјести растенија.
Плод
Плодовите се мали и не се забележуваат лесно. Долги се од 2 до 2,5 сантиметри и имаат големи семиња.
Кари Силван
Кари Силван (родена на 15 октомври 1940 година) е шведска глумица, танчерка, учител по балет и кореограф.
Кариера
Силван започнала како танчерка во 1956 година во Кралскиот шведски балет и во балетот Калберг. Во двете компании таа танцувала водечки улоги, на пример насловните улоги во Дамата од морето на Биргит Калберг, базирана на драмата на Ибзен и нејзината адаптација на Мис Џули на Стриндберг. Подоцна Силван глумела во филмовите на Ингмар Бергман Cries и Whispers и Лице в лице. Со танчерката Карин Тулин, Силван ја основала компанијата со две лица Kari och Karin („Кари и Карин“), на турнеја во Шведска и појавувајќи се на телевизија. Од 1996 до 2005 година била заменик-ректор на Универзитетскиот колеџ за танц во Стокхолм. Во 2005 година, таа била наградена со медал на кралот од 12-ти ред за нејзиниот придонес во танцот.
Неодамна, таа глумела во шведски музички спотови, вклучувајќи ги „Седум“ на Февер Реј во 2009 година и „Полн со оган“ на Нож (кој исто така е краток филм на Марит Остберг) во 2013 година.
Непрекинатост на функција
Во математиката, концепт, или поточно, својство кое ги опишува функциите и нивното однесување во точка или околина. Тесно поврзан со поимот на непрекинатост е поимот гранична вредност на функција (лимес).
Структурно, концептот на непрекинатост на функција претставува своевиден вовед во - (ипсилон-делта) излагањето на математичката анализа, практика која понатаму се обопштува на широка палета поими.
Изучувањето на непрекинатоста и непрекинатите пресликувања е од клучно значење за природните и техиничките науки зашто процесите во природата се одвиваат непрекнато.
Дефиниција
Првата строга и прецизна дефиниција на поимот непрекинатост на функција дал францускиот математичар Огистен Луј Коши. Неговата дефиниција е првата која ја дефинира непрекинатоста независно од други математички поими:
Нека е даден интервал \ [a,b] и функција определена (дефинирана) на него. Да избереме точка. Тогаш:
Фунцијата \ f е непрекината во точката ако   така што за секој  за кој важи:
Со строга математичка нотација:
Практично, тоа е следново: имаме интервал - \ [a,b], функција дефинирана на тој интервал - \ f и произволна точка од тој интервал -. Фунцијата \ f ќе биде непрекината во избраната точка ако: за секоја позитивна вредност - \epsilon >0, постои друга позитивна вредност - зависна од првата таква што сликата на интервалот  е подмножество од интервалот, т.е.
Ако функција не е непрекината во точка, тогаш велиме дека функцијата има прекин во таа точка.
Алтернативна дефиниција на непрекинатоста, со помош на лимеси, дал Хајне: функцијата \ f е непрекината во точката \ x_0 ако за секоја низа (x_n) од следи:
Оваа дефиниција е далеку попрактична од Кошиевата, но сепак зависи од дефиницијата и својствата на друг поим: низа реални броеви.
Примери
Ќе се послужиме со дефиницијата на непрекинатост за да испитаме непрекинатост на функција во точка.
За функцијата да е непрекината во точката \ u мора за секој \epsilon>0 да постои вредност \delta>0, која зависи од изборот на \epsilon и точката \ u, таква што за секој истовремено важи.
Нека \epsilon>0 го избереме произволно и нека за некое \delta>0 (чија зависност од \epsilon и \ u треба да ја определиме!!!) е исполнето:
Тогаш следи:
Ако сега, бидејќи \epsilon е произволен, вредноста на \delta ја определиме како: тогаш важи:
од каде следи дека функцијата е непрекината во сите точки во кои е дефинирана, освен, можеби, во нулата.
Ќе разгледаме два случаја. Од математичката логика го имаме следново:
За функција да не е непрекината во точка \ u треба да постои \epsilon>0 таков што за секој \delta>0 за кој важи, важи и
Прв случај: нека, нека избереме \epsilon=1 и нека \delta>0 e произволно. Тогаш постои ирационална точка т.е. ирационален број \ x за кој е исполнето. Но тогаш следи:
што значи дека функцијата на Дирихле има прекин (т.е. не е непрекината) во сите рационални точки
Втор случај: постапката е слична како претходната: нека, нека избереме \epsilon=1 и нека \delta>0 e произволно. Тогаш постои рационална точка т.е. рационален број \ x за кој е исполнето. Но тогаш следи: