cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Панче Караѓозов
Период по Втората светска војна
При формирањето на Медицинскиот факултет - Скопје, во март 1947 година бил именуван за доцент на Катедрата по хирургија и заменик директор на Клиниката за хирургија и бил еден од првите 19 наставници на факултетот. Во 1952 година организирал и успешно раководел со самостоен Трауматолошки центар во Клиничката болница во Скопје, со 45 кревети. Во 1993 година, кога била дадена во употреба новата зграда на хируршките клиники при МФ-Скопје, формиран бил посебен Ургентен центар кој го носи името „''Проф. д-р Панче Караѓозов''"
Повеќегодишното интензивно темпо на работа негативно се одразило на неговото здравје, физичка и психичка исцрпеност. Во првата половина на 1954 г. сериозно се разболел од исхемична болест на срцето, а тоа барало подолго лекување и закрепнување. По прекин од близу една година повторно се вратил на работа, на раководната позиција - заменик директор на Клиниката за хирургија. Во 1960 г. бил избран во вонреден професор, а во 1967 г. за редовен професор на Медицинскиот факултет.
По повеќегодишно тешко исхемично заболување на срцето, починал во Скопје, на година, во 68-та година од животот.
Влодко Кауфман
Влодко (Владимир) Кауфман (роден на 2 март 1957 година, во Караганда, Казахста ) е украински уметник со германско потекло, сликар, графичар, изведувач автор на многу уметнички проекти, и учесник на самостојни и групни изложби.
Voyage (пејач)
Михајло Веруовиќ (Белград, 15 септември 2001), повеќе познат како Војаж (француски: Voyage) — српски пејач.
Животопис
Михајло Веруовиќ е роден на 15 септември 2001 година во Белград. Со музика почнал да се занимава во основно училиште, а во средното училиште со друштвото од одделението ја основал рап-групата Company. Бендот ја објавил својата прва песна во 2015 година, насловена Дојди поблиску (Приђи ближе). Со групата исто така во 2017 година ја објавил песната Докрај (До краја) и многу други.
Во текот на 2019 година започнувал соработка со продукциската куќа Генерација зед, со која во мај 2019 година ја објавил песната Отровен (Отрован), заедно со Хени, и потоа песната Сеќавања (Сећања), исто така со него.
На пошироката публика стана познат по соработката со Бресквица со песната Врати ме. Во ноември 2019 година го издал својот втор дует со Бресквица наречен Биди тука (Буди ту), а на крајот на декември истата година ја објавил песната Чекори во ноќта (Кораци у ноћи) заедно со Вук Моб и Бресквица.
Во текот на 2020 годинава Војаж продолжил да објавува дуети со Бресквица, па таа годинава ја објавиле песната C'est la vie, Дам, Безимена, Анѓеле, како и песната со Тања Савиќ — Панцир.
Војаж во почетокот на 2021 година започнал да соработува со продуцентите на филмот и ТВ-серијата Јужен ветер и како дел од таа соработка во март истата година ја објавил песната Играј (Плеши) со британскиот рапер J Fado, а тие двајца го напишале текстот и музиката за песната.
Личен живот
Михајло е син на Милан Веруовиќ, поранешниот телохранител Зоран Ѓинѓиќ и автор на книгата Третиот куршум (Трећи метак). Кога бил многу мал, тој морал да се пресели во Франција, од каде потекнува неговото уметничко име Voyage, што на француски значи „патување“. Завршил во Девета гимназија. Бил во тригодишна врска со пејачката Анѓела Игњатовиќ, позната под уметничкото име Бресквица.
Дувачки инструмент
десно|мини|300п| Распоред на дувачите во оркестрот: [[Дрвени дувачки инструменти|1. Дрвени дувачи: Fl. picc. = флаута пикола, Fl. = флаути, Ob. = обои, C. ingl. = англиски рог, Cl. b. = бас-кларинет, Cl. = кларинети, Fg. = фаготи, Cfg. = контрафагот.
2. Лимени дувачи: Cor. = хорни, Tr. = труби, Trbn. = тромбони, Tb. = туба.]]
Дувачки инструменти се инструменти кои го произведуваат тонот со дување, обично од устата и белите дробови на свирачот. Дувачките инструменти претставуваат едно голема и разнолико семејство. Се разликуваат по облик, материјал, начин на дување и улога. Тие спаѓаат во аерофони инструменти.
Во симфониски оркестар зад гудачите се наоѓаат свирачи на дрвени дувачки инструманати и рогови, а во последниот ред се наоѓаат свирачите на лимени дувачки инструменти (види слика).
Поделба на дувачки инструменти
Зависно од материјалите од кои се произвeдени, дувачките инструменти се делат на две основни групи:
1. Дрвени дувачки инструменти, во кои спаѓаат:
2. Лимени дувачки инструменти, на кои тонот се произведува со дување во метален усник. Тука спаѓаат:
Јакобинци
Друштвото на пријателите на Уставот (Société des amis de la Constitution), преименувано во Друштво на Јакобинците, пријатели на слободата и еднаквоста ( ') од 1792 година попознат како Јакобински клуб ( Club des Jacobins ) или едноставно Јакобинци''', бил највлијателен политички клуб за време на Француската револуција. Времето на нивната политичка моќ го опфаќа и периодот на владеење на теророт, кога во Франција преку 10.000 луѓе биле судени и погубени, најчесто за политички злосторства.
Историја
Јакобинскиот клуб бил основан во 1789 година од антиројалистички пратеници од Бретања, и набргу клубот прераснал во национално републиканско движење, со преку половина милион членови. Во тоа време состаноците се одржувале во тајност, и немало никаква евиденција за тоа што се случило или каде се свикале состаноците. За да го сместат растечкото членство, Јакобинците за своите состаноци ја изнајмиле трпезаријата на манастирот Св. Јаков во улицата Сен Оноре, во непосредна близина на седиштето на Собранието. Подоцна, своето име го добиле по името на овој манастир. Своето име го промениле во Друштво на пријателите на Уставот (Société des amis de la Constitution), иако уште тогаш нивните противници веќе ги нарекувале „Јакобинци“ (според името на манастирот каде што било првото седиште во Париз). Јакобинскиот клуб бил хетероген и ги вклучувал двете истакнати парламентарни фракции од раните 1790-ти, Монтањарите и Жирондинците.
Поларизација помеѓу Робеспјеристите и Жирондинците
Кон крајот на 1791 година, група Јакобинци во Законодавното собрание се залагале за војна со Прусија и Австрија.
Максимилијан Робеспјер, исто така јакобинец, јасно се изјаснил против војна со Прусија и Австрија - но во Јакобинскиот клуб, а не во Собранието каде што немал мандат. Робеспјер им се обраќал со презир на Јакобинците кои ја посакувале војна и ги нарекол „фракција од Жиронд“; некои, но не сите, навистина биле од департманот Жиронд. Во април 1792 г. Собранието конечно одлучило да им се објави војна на Австрија и на Прусија, застапувајќи ја „жирондинската“ линија, но Робеспјер сега добил поистакнато место меѓу Јакобинците.
Во Законодавното собрание, кое управувало со Франција од октомври 1791 до септември 1792 г., доминирале Жирондинците. Но, по јуни 1792 година, Жирондинците сè помалку го посетувале Јакобинскиот клуб, каде што Робеспјер, нивниот жесток противник, станувал сè подоминантен.
На 21 септември 1792 година, по падот на монархијата, Јакобинскиот клуб по прогласувањето на уставот од 1791 година го променил своето име во Друштво на јакобинците, пријатели на слободата и еднаквоста (Société des Jacobins, amis de la et de l'égalité) Во новоизбраниот Национален конвент, кој управувал со Франција од 21 септември 1792 година, Максимилијан Робеспјер се вратил во центарот на француската моќ. Заедно со неговиот 25-годишен штитеник Луј Антоан де Сен-Жист, Мара, Дантон и други соработници биле сместени на највисоките седишта од просторијата за седници: затоа таа група предводена од Робеспјер била наречена Монтањари (француски: la Montagne, les Montagnards - во буквален превод Планина, Планинци).
Некои историчари претпочитаат да ја идентификуваат парламентарната група околу Робеспјер како Јакобинци, што може да биде збунувачки бидејќи не сите Монтањари биле Јакобинци, а нивните главни противници - Жирондинците, претходно исто така биле Јакобинци. Во септември 1792 година, Робеспјер веќе бил доминантен во Јакобинскиот клуб.
На 6 април 1793 година, Конвентот го основал Comité de salut public (Комитетот за јавен просперитет, или Комитет за јавен спас) како еден вид извршна влада составена од девет, подоцна дванаесет членови, и одговорна пред Националниот конвент. Првично, во Комитетот немало жирондинци и само еден или двајца Монтањари, но постепено влијанието на Монтањарите во Комитетот растело.
Жирондинците исклучени од Националниот конвент
Во Конвентот се воделе долги и жестоки дебати меѓу Монтањарите и Жирондинците. Жирондинците се потпирале на гласовите од мнозинството пратеници, но поради инсистирањето на Жирондинците да ги монополизираат сите позиции на власт за време на Конвентот и нападите врз лидерите на Монтањарите, пратениците полека почнале да гравитираат кон Монтањарите.
Воените неуспеси против Првата коалиција, пребегнувањето на Шарл Франсоа Думурие на страна на непријателот и Вандејската буна, која започнала во март 1793 година, биле користени како аргументи на Монтањарите и санкилотите за да ги прикажат Жирондинците како меки.
Последната пресметка била поттикната од судењето на Жан-Пол Мара и апсењето на сецесионерите. На 25 мај, Париската комуна влегла во Конвентот и побарала ослободување на активистите. Претседавачот со Конвентот, започнал со говор кој потсетува на манифестот на Бранзвик : „Ако се изврши напад врз лицата кои ја претставуваат нацијата, тогаш во името на целата земја изјавувам дека Париз ќе биде уништен“. Следниот ден Јакобинците се изјасниле дека се во востаничка состојба. На 28 мај, било договорено организирање на востание. На 29 мај, делегатите од 33 секции формирале востанички комитет од девет члена. На 2 јуни, 80.000 вооружени санкилоти го опколиле Конвентот. На хаотична седница, тој ден бил усвоен декрет од страна на Конвентот, со кој од него биле исфрлени 22 водечки жирондинци, меѓу кои биле и Ланжуине, Иснар и Фаше. Така Жирондинците престанала да постојат како политичка сила.
Владеење на Монтањарите и граѓанска војна
Во јуни 1793 година, Максимилијан Робеспјер и некои од неговите соработници (Монтањари) добиле поголема моќ во Франција. Многу од нив, како и самиот Робеспјер, биле Јакобинци: Фуше, Коло д'Ербоа, Било-Варен, Мара, Дантон, Сен Жист. Тројца други моќни Монтањари не биле познати како Јакобинци: Бертранд Баер, Жак Ебер  и Жорж Кутон. Меѓутоа, по 1793 година, групата околу Робеспјер која доминира во француската политика во периодот јуни 1793 до јули 1794 година честопати се означува како „Јакобинци“.
Периодот на владеење на Монтањарите ( јуни 1793 година до крајот на јули 1794 година) се нарекува Владеење на теророт. Поради ширењето на граѓанската војна од Вандеја и сè поголемите непријателски војски кои ја опкружувале Франција од сите страни, со декрет од 5 септември револуционерната влада одлучила да го воспостави „Теророт како секојдневица“ и да преземе остри мерки против оние за кои се сомнева дека се непријатели на револуцијата. Освен погубувањето на политичките непријатели, Теророт имал и своја економска страна олицетворена во Максимумот, мерка за контрола на цената на основните намирници и религиозна страна преку програмата за дехристијанизација што ја спроведувале следбениците на Жак Ебер. Со Законот од 22 праирал година II (10 јуни 1794 година) на осомничените им се одзело правото на јавно судење и правна помош и поротата можела да бира само помеѓу слобода или смрт. По донесувањето на овој закон следел перодот на „Големиот терор“ (француски: la Grande Terreur ), во кој биле погубени околу 1.400 лица, и придонел за падот на Робеспјер на 27 јули (9 Термидор).
Затворање на клубот
На 9 Термидор (27 јули 1794) во Националниот конвент имало заговор против Робеспјер, кој управувал со Комитетот за јавен спас. Жан-Ламбер Талиен, член и поренешен претседател на Националниот конвент ја осудил тиранијата на Робеспјер. Потоа била донесена наредба да се уапсат Робеспјер и неговите следбеници. Истиот ден, Робеспјер бил погубен заедно со 21 негови најблиски соработници.
По погубувањето на Робеспјер и другите водечки Монтањари и Јакобинци, започнала Термидорската реакција. Јакобинците станале мета на термидорските и антијакобинските весници, при што Јакобинците се жалеле дека контрареволуционерните памфлети „го трујат јавното мислење“. Започнале судења на истакнати членови од Теророт вклучени во злосторствата во Нант.
Биле формирани организирани банди, jeunesse doree или Мускадини, кои ги малтретирале и ги напаѓале Јакобинците, и ја нападнале салата на Јакобинскиот клуб во Париз. На 21 Бример, Конвентот не поддржал декрет за заштитата на клубот. Доцна вечерта, Комитетот за општа безбедност одлучил да ја затвори салата за состаноци на Јакобинците, и таа била заклучена во четири часот утрото.
На следната седница 22 Бример (12 ноември 1794 година), без дебата, Националниот конвент речиси едногласно донел декрет за трајно затворање на Јакобинскиот клуб. Јакобинските клубови биле затворени низ целата земја.
Список на претседатели на Јакобинскиот клуб
На почетокот нов претседател се избирал на секои два месеци, а подоцна на секои две недели:
IC 234
IC 234 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 234 се споменува и како ESO 444-5, MCG -5-31-43, IRAS 13149-3150.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 234 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 234 има привидни димензии од 2,8' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 17 м 42,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 6' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 234 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46304.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Список на државни водачи во 379 година
Ова е список на државни водачи во 79 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Градиште (Мородвис)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кочанското село Мородвис. Претставува утврдена населба од доцноантичкото време и средниот век. Над јужната периферија на денешното село се издига висок и не сосема пристапен рид кој од источната и северната страна е ограничен со суводолица. Западната страна се спушта до Морошка река, а на југ доста стрмно со еден длабок дол ридот е одделен од масивот на Плачковица. Со својата природна поставеност тој доминира над селото и над голем дел од Кочанско Поле. На наоѓалиштето се пронајдени остатоци од бедеми во неколку појаси од кои се највидливи бедемите на највисоките изохипси што веројатно го формираат акрополот. Во тие рамки постои правоаголна цистерна, а веднаш под неа се наоѓа современата црква посветена на Св. Симеон, изградена врз темелите од постара црква. Западно од неа има зарамнето плато каде што во 1980 година археолошки е сондирано и под слојот на уништување заедно со рановизантискиот керамички материјал е откриена и монета од Јустинијан I. По целата површина на градиштето се наоѓаат фрагментирани садови и монети временски вклопени од IV до XII-XIV век. Материјал од VII до X век не е пронајден. Во контекстот на Градиште се наоѓа и рановизантиска некропола што е сместена надвор од бедемите, односно на 50-70 метри северно од десната страна на суводолицата.
Хамди Охри
Хамди-беј Охри (Hamdi Bej Çoku Ohri; во  —  во ) — виден деец на албанската преродба по потекло од градот Охрид, Македонија.
Хамди-беј бил основоположник на првото албанско училиште во Охрид. Автор е на еден албанско-турски речник, од кој еден дел е уништен, а другиот дел го зел Сотир Коле во Софија.
Животопис
Хамди-беј е роден 1872 година во градот Охрид, чие име го носи како прекар. Бил потомок на големиот род Чоку од Ковачица, Дебарско. Внук на видниот деец на албанската преродба Илијаз-паша Дебарски, бил воспитан како албански патриот. Основно училиште завршил во Охрид, а Руждие во Битола. На 16 години заминал да учи во Воената академија во Истанбул, но поради патриотската активност бил исклучен од училиштето. Во 1892 година присуствувал на револуционерните заседанија во куќата на дебранецот Беџет Бекташи, на кои присуствувале и Сами и Наим Фрашери, Дервиш Хима, доктор Ибрахим Темо и други. Разоткриени од властите, Хамди, Темо и Хима успеале да се спасат, додека пак Бекташи бил фатен и умрел во заточеништво.
Охри заминал за Европа. После престојот во Виена, Белград и Букурешт, се вратил во Истанбул, каде бил уапсен. Набргу потоа бил ослободен и се вратил во родниот град Охрид. Во тоа време Охри работел заедно со Сотир Коле со цел составување речник на албански јазик. Хамди-беј ја продолжил револуционерната и културно-образовна дејност во Охрид, Струга, Дебар, Река и Кичево. Заедно со Темо и Дервиш Хима бил член на Единство и прогрес. Во 1897 година отворил албанско училиште во својот дом. Училиштето било разоткриено и Охри избегал во Издеглавје, но бил измамен со амнестија за да биде осуден на пет години, од кои одлежал само една. В затвор организирал албанско училиште. Во 1899 година се вклучил во Пеќската лига (албански: Lidhja e Pejës). Некаде во ноември-декември 1899 година Хамди-беј ги обиколил Скопје, Тетово, Гостивар, Река, Струга и Охрид. На почетокот од 1900 година добил писмо од Фрашери кој му препорачал да се поврзе со србомакедонскиот комитет во Белград за заедничка борба против турскиот режим. Охри се сретнал со водачите на српската пропаганда и крал Александар Обреновиќ, но ги отфрлил нивните предлози. Истата таа година бил уапсен во Дебар и затворен во Битола, а подоцна заточен во Дијарбекир, каде останал до Младотурската револуција од 1908 година.
Охри учествувал во подготовката на Битолскиот конгрес кој се одржал од 14 до 22 ноември 1908 година, Елбасанскиот конгрес на 2 септември 1909 година, и Вториот битолски конгрес од 1 до 3 април 1910 година. Во 1912 година Охри создал албанска милиција во охридско и струшко, која имала задача да се спротивстави на отоманската власт и на евентуалните бугарски, српски или грчки претензии. Милицијата била предводена од Ирфан-беј, Бегир-ага Ваута, Мехмед-беј, поранешен раководител на албанскиот комитет во Охрид и Мурад Сојли ефенди. Во средината на ноември 1912 година, Хамди-беј, како делегат од Охрид, бил еден од потписниците на Декларацијата за независност на Албанија (албански: Deklarata e Pavarësisë, Shpallja e Pavarësisë). За време на српската окупација, во Балканската војна од 1912 година, Охри бил еден од организаторите на албанско-македонскиот бунт, односно Охридско-дебарското востание.
Умрел на 24 ноември 1938 година во Тирана. Му бил приреден величествен погреб.
Густав (крокодил)
Густав е огромен нилски крокодил кој живее во Бурунди. Се проценува дека е долг одприлика 7 метри и дека тежи околу 1,3 тона. Овој крокодил се смета за најголемиот крокодил кој е виден во Африка. Густав е озлогласен човекојаден крокодил, за кој се зборува дека има 300 жртви, најчесто од бреговите на реката Рузизи и северните брегови на езерото Тангањика. Иако оваа бројка се смета за преувеличена, Густав се има здобиено со речиси митски статус кај месното население. Постојат тврдења дека Густав ги лови жртвите, а потоа ги остава телата не изедени. Густав го добил името од Патрис Фаје (Patrice Faye), француски граѓанин на Бурунди кој се сметал себе за природонаучник и кој бил во потрага по Густав од 1998 година. Фаје и неговиот тим пробале да го фатат овој крокодил во 2002 година, поставувајќи огромна замка, но крокодилот не само што ја избегнал туку изгледало и како да се подсмева на тимот. Овој обид за фаќање на Густав е опфатен во документарецот наречен „Фаќајќи го крокодилот убиец“ (Capturing the Killer Croc) кој бил емитуван на PBS во мај 2004 година. Според неговата големина, се проценува дека Густав е стар најмалку 100 години (просечна старост на нилски крокодил е 45 години), но според отисокот од забите неговата старост се проценува на 65 години. Последен пат бил забележан во февруари 2008 година од извори на National Geographic. Познат е по неколкуте впечатливи лузни од куршуми : една на неговата глава и 3 на десната страна од телото. Во делови на Азија и Австралија постојат 6 метарски морски крокодили (Crocodylus porosus) кои се лесно забележливи, а исто така се пријавени и единки со должина од 7 метри. Во источна Индија, Гинисовата книга на рекорди го потврдила постоењето на единка долга 7 метри. Според ова, Густав не е со исклучителна должина споредено со останатите крокодили, но е многу поголем од просечниот нилски крокодил. Поради неговата колосална големина тој е речиси неспособен да лови мал плен како мали цицачи и риби, па затоа напаѓа голем плен како диви свињи, луѓе и зебри. Според еден чувар, Густав убил и изел возрасен нилски коњ, кој вообичаено е способен да преполови помал крокодил.
Валетудо (месечина)
Валетудо (или Јупитер LXII, првично S/2016 J 2) — месечина на Јупитер. Откриена е од американскиот астроном Скот Шепард и неговата екипа од податоците добиени со Магелан-Бадеов телескоп (6,5 м) во опсерваторијата „Лас Кампанас“ во 2016 г., но објавен дури на 17 јули 2018 г. во службениот распис на Центарот за мали планети, каде биле објавени уште девет новооткриени Јупитерови месечини. Освен податоците од „Лас Кампанас“, во изворната се наведуваат и податоци добиени од телескопот „Џемини Север“ (8,1 м) („Мауна Кеја“), како и рефлекторскито телескоп на Меѓуамериканската опсерваторија „Серо Тололо“ (4 м).
Особености
Месечината има пречник од околу 1 км и кружи околу Јупитер на растојание од 19 милиони километри. Има наклон од 34° и занесеност од 0,222. Оди по напредна орбита која ја завршува за година и пол, но ги пресекува патеките на неколку други месечини кои имаат повратни орбити и претставуваат опасност за судири во иднина.
Име
Валетудо ја носела првичната ознака сè додека не добила име во 2018 г. Името ѝ е дадено по Валетудо, римската божица на здравјето и чистотата и правнука на Јупитер. Одобрено е од МАС на 3 октомври 2018 г.
Пудла
Пудла (или пудлица) — раса на куче која може да се најде во три димензии (стандардни, минијатурни и играчки), која има крзно женски капут(бунда). Првично се одгледувале како ретривер, раса кој е вешта како спортско куче, а тоавклчуваагилност, послушност, следење и дури и гонење. Пудлицит се раса на кучиња кои собрале голрма чест во многу изложби на кучиња на сите раси.
Историја
Се смета дека оваа расата потекнува од Германија,, каде што била позната како Пудлхаунд. Пудла ( англиски "барица"), потекнува од низок германски глагол со значење "прскање", и зборот хаунд што личи на германскиот збор Hund за куче. Расата била стандардизирана во Франција, каде што најчесто се користи како воден ретривер .
Пудлицата одамна е распространета на Европскиот континент, пред да биде доведена во Англија. Била главно домашно милениче на крајот од 18-ти век во Шпанија, како што е прикажано на цртежите од шпански уметник, Франсиска Гоја. Француската пудлица (играчка) се одгледувала како разгалена, но омилена раса за времето кога владеел  Луј XVI.
Пудлицата се сретнува најмалку во три големини, вклучувајќи стандардна, минијатурна и играчка. Според Американскиот Кинолошки клуб, Стандардната пудла е најстара од трите сорти,  а подоцна се изградени сортите од минијатурни димензии до играчки. Најмалата, односно сортата играчки е развиени во Англија во 18 век.
Пудлиците, како водениот ретривер сè уште се користи за лов. Нивното крзно е отпорно на влага, што помага во нивното бањање. Предците на пудлицата биле добри пливачи, иако еден член на семејството, што се користел за да се најде тартуф (вид на куче што може да биде од големината на играчка до џуџеста големини), никогаш не се нашол во близина на вода. Барањето за тартуф  широко се практикува во Англија, а подоцна и во Шпанија и во Германија. За научни истражувања и ископувања на печурки, помалите кучиња се фаворизира, бидејќи тие полесно го откопувале тартуфот и со тоа имале помало оштетување на шепите, отколку поголемите кучиња.
Боја на крзното
Пудлиците се еднобојни или со изшаранп крзно. Овие кучиња имаат широк спектар на бои, вклучувајќи бела, црна, кафеава, сребрена, сива, беж, кајција боја, црвена, крем и тигреста.
Калман Кандо
Калман Кандо де Егерфармос ет Стрегова ( egerfarmosi és sztregovai Kandó Kálmán, 10 јули 1869 - 13 јануари 1931) бил унгарски инженер и пионер во развојот на електричната железнца.
Образование
Бил обучен на Техничкиот универзитет во Будимпешта, каде што дипломирал во машинското инженерство. Работел во Франција како помлад инженер за дизајнирање и развој на индукциски мотор на Никола Тесла.
Работата на електрификација на железницата
Во 1894 година, Калман Кандо развил високонапонски трифазни наизменични мотори и генератори за електрични локомотиви ; тој е познат како татко на електричен воз. Неговата работа за електрификација на железницата била направена во електричните работи на Ганз во Будимпешта. Првите дизајни на Кандо во 1894 година биле применети во краток трифазен товарен трамвај во Евиан-ле-Бенс ( Франција ), кој бил изграден помеѓу 1896 и 1898 година. Тоа бил управувано од 37 HP асинхрони влечење систем.
Во 1907 година тој се преселил со своето семејство во Вадо Лигуре во Италија и се вработувал со Социјација Италијана Ветингхаус Тој подоцна се вратил во Будимпешта за да работи во фабриката Ганц, каде што станал управен директор.
NGC 380
NGC 380 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Калман Кандо
Работата на електрификација на железницата
Тој бил првиот кој признал дека електричниот воз систем може да биде успешен само ако може да ја користи електричната енергија од јавните мрежи. Во 1918 година, Кандо го измислил и развил претворачот на вртежна фаза, овозможувајќи им на електричните локомотиви да користат трифазни мотори додека се снабдуваат преку една жица за надземни жици, носејќи ја едноставната индустриска честота (50  Hz) еднофазна наизменична струја од високонапонските национални мрежи.
NGC 380
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 380 се споменува и како UGC 682, MCG 5-3-51, CGCG 501-81, Arp 331, VV 193, 4ZW 38, Z 0104.5+3213.
Откривање
Објектот е откриен на 12 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Калман Кандо
Италија
Под негово водство, фабриката Ганц започнала со работа на трифазен транспорт за железници. Врз основа на нивниот дизајн, италијанската линија Валтелина била електрифицирана во 1902 година и станала прва електрична железничка линија во Европа.
NGC 380
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 380 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 380 има привидни димензии од 1,3' х 1,3'.
Калман Кандо
Италија
Трифазниот, двожизен систем, се користел на неколку железници во северна Италија и станал познат како "италијански систем". Сега постојат неколку железници кои го користат овој систем.
Унгарија
За да се избегнат проблемите поврзани со употребата на две надземни жици, Кандо развил изменет систем за употреба во Унгарија. Моќ полупроводници кои не биле измислени уште во 1930-тите години, системите за локомотиви на Кандо V40 се потпирале на електромеханизмот и електрохемијата.
NGC 380
Други поделби
Проучување на NGC 380 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3969. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Калман Кандо
Унгарија
Монофазната моќност била испорачана на 16.000 волти и 50  Hz преку една надземна линија и претворен во трифазна на локомотива со вртежен фазен претворач. Моторите за погон, направени од Метрополитен-Викерс, имале многу голем пречник од 3 метри и инкорпорирале четири сета од 24 магнетни столбови, што може да се додаде на напорот за влечење по желба, создавајќи високо ефикасни константни брзини од 25, 50, 75 и 100  km / h преку железница (или 17/34/51/68   km / h за варијанта на моторот V60 со тешки товарни возни возила, со шест пара помали погонски тркала).
А голема корист на овој аранжман бил фактор на моќност од околу 1,00 во провис на синџир -attached опрема, која ги исполнила строгите прописи на оптоварување дистрибуција на електрични мотори. Неприфатливо сиромашниот фактор на моќност на дизајнот на електричните мотори пред време на Втората светска војна (понекогаш ниско како 0,65) не се чувствувал надвор од локомотивите Кандо, бидејќи машината за менување на фазите обезбеди изолација.
Список на придружни галаксии на Млечниот Пат
Млечниот Пат има ред помали галаксии кои се гравитациски сврзани со него, како дел од подгрупата во состав на јатото Месна Група.
Утврдени се 59 мали галаксии на далечина од 420 килопарсеци (1,4 милиони светлосни години) од Млечниот Пат, но не сите се во орбита, додека пак некои кружат околу други придружни галаксии (наречени и сателитски). Единствено видливи со голо око се Големиот и Малиот Магеланов Облак, кои се познати уште од праисториско време. Во 2006 г. се извршени мерења со вселенскиот телескоп „Хабл“, каде е заклучено дека Магелановите Облаци можеби се пребрзи за да кружат околу Млечниот Пат. Од оние за кои со сигурност се знае дека се во орбита, најголема е џуџестата елиптична галаксија Стрелец, чиј пречник изнесува 2,6 кпс (8,500 сг) или околу една дваесеттина од оној на Млечниот Пат.
Особености
Придружните галаксии кои кружат од 1,000 сг (310 пс) на работ од дискот на Млечниот Пат до работ на неговиот темноматериски ореол на 980×103 сг (300 кпс) од средиштето на галаксијата, се осиромашени со водороден гас во споредба со оние што кружат од поголема далечина. Ова се должи на нивото заемодејство со густиот и врел гасовиот ореол на Млечниот Пат кој им го одзема студениот гас на придружниците. Придружниците вон ова подрачје изобилуваат со гас.
Список
Придружни галаксии на Млечниот Пат се:
Бил Бергсон
Бил Бергсон (Kalle Blomkvist) е измислен лик создаден од шведската писателка Астрид Линдгрен. Првата книга со него е објавена во 1946 година.
Детективската приказна на Линдгрен е за Бил Бергсон, повеќе или помалку обично шведско момче со извонредна фасцинација од детективската работа. Живее во малиот град Лилкопинг. Тој идентификува индиции, истражува енигми и ја решава загатката околу мистериозен странец додека полицијата и другите возрасни лица ја занемаруваат или отфрлаат целата работа. Тој и неговите пријатели неколку пати решаваат вистински злосторства, вклучувајќи убиство и киднапирање. Линдгрен напишала стенографија за Хари Седерман, доктор по криминологија, и токму за време на оваа работа ги научи основите на криминологијата што подоцна ги користела во своите приказни.
Бил и неговите пријатели исто така играат игра што тие ја нарекуваат Војна на розите. Тој, заедно со неговите двајца пријатели Андерс и Ева-Лота, се Белата Роза, додека уште три деца, Сикстен, Јонте и Бенка, се Црвената роза. Тие се „борат“ за поседувањето на Стормумрикен, камен со чудна форма. Групата што го нема каменот мора да ја искористи сета своја памет и енергија за да го добие. Групата што го има каменот мора да ѝ даде на другата група загатки каде да го најде.
Иако има „војна“ меѓу двете рози, сите шестмина млади се добри пријатели и едноставно меѓу нив постои разиграно ривалство. Црвените рози им помагаат на белите кога им се закануваат вистински опасности.
Линдгрен напишала три книги за Бил Бергсон:
и три театарски претстави:
Преводи на англиски јазик
Викиншко издание
Оксфордско издание
Наследство
Ликот Микаел Бломквист во Милениумската трилогија на Стиг Ларсон е наречен „Кале Бломквист“ од печатот за да му се потсмева во неговото истражувачко известување. Изгледа дека името на Лизбет Саландер е преземено од Ева-Лота Лисандер, а во повеќето други погледи е моделирана на другиот познат лик на Линдгрен, Пипи Долгиот Чорап.
Во Девојката со тетоважа на змејот, се споменуваат три книги на Линдгрен: Децата на бучното село, Бил Бергсон и спасувањето на белата роза (иако во книгата преводот беше Кале Бломквист и Расмус) и Пипи Долгиот Чорап.
Односот меѓу Астрид Линдгрен и, барем, првиот дел од Трилогијата, може да се однесе подалеку ако се земе предвид фактот дека во неа мачката се вика „Тјорвен“. Името доаѓа од шведската телевизиска серија Vi på Saltkråkan базирана на сценарио на Астрид Линдгрен, а не првично книга. Освен ова, ТВ-шоуто датира од раните шеесетти, околу времето кога во романот на Стиг Ларсон се случува еден од клучните настани што ја обликуваат приказната.
Градиште (Плешенци)
Градиште — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Плешенци. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од доцноантичкото време.
Црвена гулапка
Црвена гулапка (лат. Russula rosea) (синоним Russula lepida), позната и како розова гулапка, се наоѓа на северниот дел на умерени температури, некои ја сметаат за јадлива, други дека не може да се јаде, обично се наоѓаат големи печурки од родот Гулапки (Russula).
Шапката е конвексна кога е млада, подоцна е рамна, претежно светлоцрвенa до кармин-црвена; често со жолти дамки и до 10 cm во пречник. Жабрите се бледо сламесто-жолти, кршливи и повремено со црвен раб на работ на шапката. Спорите се бледо кремова боја. Дршката обично е со боја на исплакнат кармин, но може да биде и чисто бело. Месото е тешко и вкусно горчливо. Оваа печурка најчесто се наоѓа во зимзелени шуми  или во близина на букови дрвја. Расте најмногу во лето поединечно или во групи.
Слични видови
Реткиот Russula pseudointegra се одликува со месо со пријатен вкус. Црвено- стеблесните форми на црвената гулапка, исто така, може да се мешаат со Russula xerampelina, но последната има помеко месо и нема вкус на дрво.
Јовачко Езеро
Јовачко Eзеро или Езеро Јовац se наоѓа во селото Јовац, општина Владичин Хан. Настанало во 1977 година со ерозија на земја. Богато е со риба. Во него се влева Јовачка Река.
Ова езеро припаѓа во група која ја сочинуваат уште пет други езера кои настанале на ист начин. Овие шест езера се познати под заедничко име како „Јовачки езера“. На просторот на нивното настанување се наоѓало Јовачко свлечиште. Во ноќта помеѓу 17 и 18 февруари 1977 година, во околината на вулканските конуси (Грот и Облик) и планината Кукавица, тргнала лизгачка маса (карпи и земја) од 150 милиони m3. Во рамките на лизгачката маса настанале езерата Жилевје, Русимово, Црквено, Мало и Живково Езеро. Големото Јовачко Езеро настанало со преградување на Јовачка Река со лизгачката маса.
Јовачките Езера се редок генетски тип на езера, затоа се сместени на списокот на Инвентарот на геонаследството на Србија од 2005 година. Прогласени се за споменик на природата и ставени се под II степен на заштита. Оваа подрачје го одликува посебно значаен пронајдок на строго заштитен вид на долгоног мрморец (Trirurus karelinii) и блатна желкa (emysorbicularis), односно 12 видови на риби во езерата и Јовачка Река.
Црквеното Езеро го добило името затоа што на местото на денешното езеро постоела црква, која пропаднала поради споменатата ерозија на земјата.
Во ова село постојат уште неколку езера:
Марулево (Горноџумајско)
Марулево или Марлево — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Томасбург
Томасбург (Thomasburg) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Фасторф се наоѓа на западниот крај од Природниот парк Брег на Елба-Дравен на реката Неце.
Општински единици
Општината Томасбург се состои од следниве единици:
Пештанска парохија
Пештанска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Охридското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Кузман и Дамјан“ во селото Пештани. Моментално, парохиски свештеник е Атанас Казанџиски.
Во составот на оваа парохија се селата Пештани, Елшани, Горно и Долно Коњско, Трпејца, Љубаништа, како и населбите Елешец и Лагадин.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Оркестар
Оркестар е голем интрументален ансамбл типично за класична музика, кој се состои од гудачки и жичени инструменти на пример виолина, виола, чело и контрабас како и дрвени дувачки, лимени дувачки, удирачки инструменти групирани во посебни секции. Некои инструменти како пијаното и селестата понекогаш може да се појават во петтата клавишна секција или да бидат засебно издвоени како концертната харфа за изведба на модерни композиции. Поимот оркестар е изведен од грчкиот ὀρχήστρα (оркестар), назив за површина пред сцената на античкиот грчки театар, резервирана за грчкиот хор.
Кога е во полн состав, оркестарот се нарекува симфониски или филхармониски оркестар. Бројот на музичарите анганжирани во изведба на делата може да варира од 70 до преку 100 во зависност од делото кое се изведува и големината на местото на изведба. Поимот камерен оркестар вообичаено се однесува на помалубројните ансамбли од околу 50тина музичари или помалку. Оркестри кои се специјализирани за барокната музика на, на пр. Ј.С.Бах и Г.Ф.Хендл или класичниот репертоар на Ј.Хајдн и В.А.Моцарт вообичаено се од помал обем отколку оркестрите за изведба на романтичарски репертоар како симфониите на П.И. Чајковски. Вообичаениот број на музичари во еден оркестар низ 18. и 19 век го достигнува врвот во бројноста (со повеќе од 120 музичари)за потребите на делата на Р.Вагнер и Г.Малер. Оркестрите ги предводат диригенти кои со движење на рацете ја раководат изведбата често олеснувајќи им на музичарите да ги пратат со користење на диригентската палка. Диригентот е тој којшто го унифицира звукот на оркестарот, поставува темпо и динамика. Исто така, тој ги предводи пробите којшто и претходат на изведбата на делото при што дава инструкции поврзани со музичката интерпретација. Водачот на првите виолини се нарекува концертмајстор и истиот има важна улога во предводењето на музичарите. Во ерата на барокната музика (1600 - 1750) оркестрите вообичаено биле предводени од концертмајстори или самите композитори. Оркестарскиот репертоар опфаќа симфонии, опери, балетски увертири, концерти за соло инструменти и некои видови на музички театар.
Постојат и аматерски оркестри како што се младински, средношколски, факултетски и други.
NGC 2179
NGC 2179 — спирална галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2179 се споменува и како ESO 555-38, MCG -4-15-11, IRAS 06059-2144.
Откривање
Објектот е откриен на 21 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2179 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2179 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 8 м 2,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 44' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 2179 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18453. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 316; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5945. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 655.
IC 235
IC 235 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 235 се споменува и како ESO 444-6, MCG -5-31-44, IRAS 13157-3122.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 235 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 235 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 18 м 29,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 37' 52".
Други поделби
Проучување на IC 235 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46363.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
NGC 4190
NGC 4190 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4190 се споменува и како UGC 7232, MCG 6-27-30, CGCG 187-24, VV 104, KUG 1211+369.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4190 е од видот Im/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 4190 има привидни димензии од 1,7' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Други поделби
Проучување на NGC 4190 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39023. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2529. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1559.
Зекат
Зекат (милост, милостина, милосрдие) — една од петте основни должности на исламот. Од самиот почеток, Куранот го нагласува чинот на милосрдието како една од главните доблести на правиот верник. Самиот поим зекат ја означува добродетелта „дар што се дава“ и која е побожна.
Зекат е верска институција под која се подразбира милостина собрана и поделена само на муслиманите. Првично пропишан како доброволен чин на љубов и сметан речиси исто како побожност, зекатот се развил во задолжително оданочување на имотот, вклучувајќи пари, добиток, жито, овошје и стоки. Неговата точна сума варирала и била одредена во секој поединечен случај со религиозниот закон на фикх, но обично изнесувал 2,5%. За млада исламска држава, зекатот го собирале редовните службеници и бил управуван од централната благајна за да им се помогне на сиромашните во заедницата, се граделе џамии и се покривале државните трошоци. Подоцна, со распадот на чисто исламската држава, зекатот бил оставен на совеста на муслиманите.
Бил Витерс
Вилијам (Бил) Харисон Витерс Џуниор (анг: William Harrison Withers Jr.; 4 јули 1938 - 30 март 2020) ― американски пејач и текстописец. Во текот на неговата музичка кариера која траела 18 години, имал неколку големи хитови како: „ Ain't No Sunshine “ (1971), „Grandma's Hands“ (1971), „Use Me“ (1972), „Lean on Me“ (1972), „Lovely Day“ (1977) и „Just the Two of Us“ (1981). Витерс освоил три Греми награди и бил номиниран за уште шест други.
Раниот живот
Вилијам Харисон Витерс Џуниор, најмало од шесте деца на неговите родители, е роден на 4 јули 1938 година во гратчето Слаб Форк, Западна Вирџинија. Тој имал вродено пелтечење, а подоцна изјавил дека му било тешко да се вклопи во околината. Неговите родители се развеле на негови три години, а одгледан бил од семејството на неговата мајка во Бекли, Западна Вирџинија. Кога имал 13 години починал татко му. На 17-годишна возраст, Витерс се пријавил во морнарицата на САД, и таму останал девет години, а во тоа време се заинтересирал за пеење и пишување песни.
Кариера
Во 1965 година ја напуштил морнарицата, а во 1967 година се преселил во Лос Анџелес, да започне музичка кариера. Прв негов музички запис бил „Three Nights and a Morning“ во 1967 година. Песната во тоа време била незабележана, но подоцна Витерс ја преработил во песната „Харлем“.
Витерс работел како монтер за неколку различни компании, како Даглас Еркрафт Корпорејшн, IBM и Форд, а со парите кои ги заработувал снимал демо ленти, купувал плочи и исто така настапувал во ноќни клубови. Кога неговата песната „Ain't No Sunshine“ во 1971 станала хит, тој нејќел да даде отказ од работата зошто сметал дека музичкиот бизнис е променлива индустрија.
Музичка кариера
Витерс продолжил да ја усовршува својата музика, и научил да свири гитара.