cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на П’пли
Граѓанската војна во Грција
Во оваа војна активно учество земале и жителите од селото П’пли. Во 1946 од селото П’пли заминале 7 борци кои активно учествувале во редивите на ДАГ, а тоа биле Трајко Доневски - Дупенски, Илија Доневски - Дупенски, Михаил Доневски - Дупенски, Доне Доневски - Дупенски, Ристо Арнаутовски, Цветко Трајковски и Јанкула Петровски. Овие лица во составот на ДАГ остануваат сè до поразот и расформирањето на единицата на ДАГ. Согледувајќи ја поставеноста на демократската армија и противничката воена сила, потпомогната од западните светски воени сили, главната команда на ДАГ упатува апел до населението во Егејска Македонија за масовно вклучување во редовите на аримијата по што од селото П’пли во редовите на ДАГ, во 1947 година, заминуваат уште 12 селани жртвувајќи ги своите животи за Македонија. Втората група П’плени ја сочинувале Алексо Петровски, Васил Ангелов, Михаил Наумов - Ангелов, Василка Геровска, Гоче Геровски, Стоја Кочовска, Танас Беговски, Глигур Каранфиловски, Олга Тутуновска, Ристо Стефовски, Ристо Петровски и Стојан Поповски. При крајот на 1948 во редовите на демократската армија се приклучуваат и последната, трета, група на жители од ова село во која се наоѓале Вангел Миовски, Ристо Марковски, Филип Тутуновски, Стојанка Доневска - Дупенска, Фанија Доневска - Дупенска, Германија Томовска, Павлевица Бегутому, Фотејца Каранфиловска, Доста Марковска и Стоја Димова. П’пли и П’плени дале сè за војанта. Освен оние кои биле воено ангажирани, голем придонес давало и останатот население со тоа што пренесувало оружје, храна, копале ровови и сè друго со што можело да се помогне во движењето.
На 23 ноември, 1948, по наредба на главниот штаб на ДАГ била извршена општа мобилизација на жените кои требало да земат активно учество во воените редови на армијата. Центарот за мобилизација, кој бил во П’пли, оваа наредба ја објавил во весникот на ДАГ „Демократис“ и истата гласела: Сите жени на таа возраст, од селата од Преспа, пристигнале во селото П’пли. Комисијата за мобилизација на жените била составена од тројца членови и тоа луѓе кои биле на раководни функции во ДАГ и во привремената влада. Групата ја сочинувале Барџитас Василис, Петрос Кокалис и Кочев Ставро. Мобилизираните жени биле подолени во групи, одведени во центарот за обука во Р’би каде што биле обучувани за ракување со пешадиско и тешко оружје. Некои од мобилизираните жени биле последните останати членови во нивните семејства, а повеќето веќе имале изгубено барем по еден член во дотогашните војни. Овие групи жени биле ангажирани за изградба на одбранбена линија и биле вклучени во позадинските единици на ДАГ. Во почетокот на 1949 година по селата од Мала Преспа останале само старите и изнемоштени селани. Останатото население било заминато во партизанските единици стационирани во Бела Вода каде продолжило градењето на одбранбената линија на фронтот. Селото П’пли и останатите села останале пусти слушајќи се само виењето на кучињата. Над селото секојдневно прелетувале авиони кои рафално стрелале, фрлале ракети и напалм бомби кои за првпат биле употребувани.
Единиците на ДАГ жестоко се спротивставувале на владините воени сили кои биле воено потпомогнати од западните земји. Сместувањето на главниот штаб на ДАГ и централниот комитет на КПГ во реонот на Преспа, како и партизанската болница и владината авијација, предизвикало немилосрдно вршење на секојдневни напади на селата во овој реон, сè со цел да се нанесат загуби како кај единиците на ДАГ така и кај месното население. Во поглед на тоа битно е да се напомене дека непријателската авијација на 28 февруари, 1948, во 07:00 часот го бомбардирала селското училиште во селото Герман.
Во тешките борби кои се воделе на разни локации низ Песпа, како на планините Грамошта (Грамос), Вич, Орлово, од селото П’пли, животот го загубиле следниве селани:
Во оваа група селани од П’пли кои ги положиле своите животи за надежта за слобода ќе бидат споменати и останатите кои загинале по други основи, односно од брутално мачење на монархофашистичките владини сили во периодот на Отоманското владеење, Грчко - Италијанската војна, Граѓанската војна, па сè до распадот на ДАГ:
Од 25-26 март, 1949, во селото П’пли се одржал вториот конгрес на НОФ, а веќе наредниот ден (на 27 март по вториот конгрес) 163 македонски комунисти и делегати од конгресот решиле да формираат Комунистичка Организација на Егејска Македонија, КОЕМ. Веднаш по оваа одлука по селата од Мала Преспа се формирале и ќелии на КОЕМ. После формирањето на организацијата, пролетта и летото во 1949 година, од страна на КПГ и лично од Захарјадис (кој функцијата на раководење на имал земено во свои раце) била спроведена голема клеветничка акција против титовата Југославија и нејзиното комунистичко раководство. На 20 јуни, 1949, од страна на Захарјадис бил свикан вонреден состанок кој се одржал во неговите тајни скривалишта во пештерите над селото Винени. Состанокот траел цела ноќ и било решено да се променат некои кадри во раководството на НОФ и КОЕМ. Отстранетите личности, Македонци, биле испратени на борбените позиции на Грамошта. Истовремено, Захарјадис преку своите симпатизери и истомисленици испратил емисари по селата за да изведат засилена агитација и пропаганда против Тито и Југославија како и раководството на Народна Република Македонија. Веќе од овој момент било очигледно дека и во раководните структури на ДАГ и КПГ се поставувале луѓе кои не гледале сојузнички на Македонците иако заедно се бореле против фашизмот.
Епилогот на граѓанската војна е познат. И покрај скапите жртви, слободата не е добиена. Таа војна донела само нови маки и страдања затоа што македонското население не можело да остане во своите домови после поразот. По расформирањето на ДАГ Македонците биле припорани да ги напуштат родните краишта засекогаш и никогаш повеќе да не се вратат.
Заминување на децата од селото
Евакуацијата на П’пленските деца официјално започнала на 15 март, 1948 година, заедно со останатите деца од околните села. Поделбата на децата во групи била направена уште во селото. Секоја група имала и одговорно лице кое било од нивната средина. Така децата од селото П’пли кои биле вкупно 91, биле поделени на 4 групи. Одговорните личности за овие групи биле:
Во овој состав децaта од селото П’пли биле однесени до селото Р’би во близина на границата со тогашна ФНРЈ, односно со НРМакедонија. Во ова село биле донесени и останатите деца од другите Преспански села од тогашната слободна територија и се чекало погоден монент, односно одобрување од тогашната КПЈ за префрлање на децата преку границата. На 17 април 1948 година, колони на деца предводени од одговорните „мајки“ преку Р’пското Поле во доцните часови биле префрлени во месноста наречена Маркова Нога на самата грчко – југословенска граница, а таму оваа група на деца се сретнала и со останатите деца од селата Дробитишта, Винени, како и со неколку стотици деца од леринските и костурските села. Пред полноќ, групите од деца со товарни камиони пристигнале во Битола, Македонија. Децата од селото П’пли на 25 мај 1948 година, со воз преку Скопје и Белград биле префрлени во тогашна Социјалистичка Република Романија, односно во градот Синаја. Со самото пристигнување на децата во градот Синаја тие биле најсрдечно пречекани од градските власти и од организацијата на црвениот крст на Романија. Целосната грижа била преземена од стручни лекарски тимови, негователи и друг персонал. Комунистичката Партија на Романија на користење ја отстапила царската зимска палата во која биле сместени неколку стотици на деца. Тука децата биле избањати и им била дадена чиста облека, а исто така биле и нахранети, па за првпат легнати во топла бела и чиста постела.
П’пли и П’плени по поразот на ДАГ
Спред пресметките на раководството на КПГ и ДАГ, 1949 година требало да биде година на победата, но таа за жал се претвори во година на катастрофален пораз. Виновникот за настанатата ситуација главно се барал во самото раководство на КПГ и ДАГ како и во генерален секретар на КПГ Никос Захарјадис.
По поразот на единиците на ДАГ на Пелопонез кон крајот на 1948 година и во почетокот на 1949 година како и по поразот на ДАГ на Кајмакчалан и Пајак Планина, на почетокот на месец јули 1949 година, врховниот воен совет на КПГ одлучил да даде зелено светло за главната команда на ДАГ да ја спроведе тактиката на редовна војска и на борба на фронтот затоа што не можело да се постигне никаков успех против моќната сила и воените средства со кои располагала владината војска. На почетокот на месец август 1949, грчките владини сили ги започнале своите воени активности против единиците на ДАГ на Планината Грамошта (Грамос), но главните воени дејствија ги насочиле на Планините Вичо, Мали Мади, Бела Вода и во реонот на Преспа. Најтешките и најголеми борби единиците ДАГ ги воделе во реонот на Бела Вода, Превал и во блиската околина на Преспа. Под силниот притисок од страна на владините воени сили, единиците на ДАГ биле принудени да се повлечат во реонот на Преспа, а потоа кон Албанија или кон тогашна Југославија. Генерал-полковникот на ДАГ, Георгиос Кикицас, кој бил задолжен за повлекувањето на единиците, во своите пишани мемоари, меѓу другото, запишал: Наредбата веќе била дадена. Таа била наменета за повлекување на партизанските единици, но и за цивилното население од териториите што дотогаш ги контролирале единиците на ДАГ. Меѓу другото, во своите мемоари генералот Кикицас, запишал: Во својот пишан материјал од книгата „До пеколот и назад” Евдокија Фотева-Вера,во врска со поразот на ДАГ, запишала: На 30 август 1949, ДАГ на планината Грамошта била поразена од страна на монархофашистите сестрано потпомогнати од англоамериканците. Генералниот секретар на ЦК на КПГ Захарјадис, по паѓањето на Вичо, рекол: „Грамошта ќе биде гробница на монархофашистите. Меѓутоа, по бројните жртви, ако не се повлечеше ДАГ во Албанија ќе се случеше обратното на што подолго работеше лично тој со неговото Политбиро со сменувањето на докажаните воени стратези со таканаречениот „Закон за Врховниот воен совет” кога му е одземена командата на генералот Маркос над ДАГ, поставувајќи нови воени стратези без потребно сооедветно искуство. Единиците на ДАГ од Грамошта и од други правци се повлекоа на територијата на Албанија”. Со повлекувањето на партизанските единици се повлекло засекогаш и мирното население од слободната територија, оставајќи ги своите села, имоти, домови, оставајќи сè. Меѓу нив биле и П’плени. Селото останло пусто, без душата на своите вековни жители. Од некогашниот буен и живописен селски живот не останало ништо.
Народна власт во селото
Партиската организација во селото П’пли започнала да се формира пред почетокот на војната. Група на симпатизери од напредното работничко движење и на комунистичката партија од ова село биле следните селани: Васил Арнаутовски, Фоте Доневски - Дупенски, Ристо Миовски, Ламбро Иљовски - Миовски, Сотир Марковски, Ристо Кочовски и Петре Доневски - Дупенски (кого селаните го ословувале со прекарот „социјалистот“).
Народната власт во селото била воспоставена со првите акти за организирањето на народна власт и народните судови во слободните територии донесени од главниот штаб на ДАГ на 10 август 1947, и потврдени на 28 март 1948 година. Од привремената демократска влада со закон бр. 12, меѓу другото се вели и: „Националните малцинства имаа еднакви граѓански и политички права да ја зачуваат и развиваат својата национална култура, јазикот, вероисповедта, националната просвета итн.“
Интересно е да се напомене дека селото со училишна зграда се здобило во 1926 година, додека, пак, со електрична енергија селото е покриено во 1965 година. П’пли за првпат добива асвалтни улици во 1975 година. Во моментот од јавните установи во селото постојат полициска станица и амбуланта со стационар.
Првобитни (ТВ-серија)
„Првобитни“ — американска фантастична натприродна драмска телевизиска серија која започна да се емитува на „ The CW“ на 3 октомври 2013 година. Тоа е продолжеток на „Вампирските дневници“. Серијата го следи хибридот вампир-врколак Клаус Микаелсон додека тој и неговото семејство се вплеткуваат во натприродната политика на Францускиот кварт на Њу Орлеанс.
На 10.05.2017 година, CW ја обнови серијата со петта сезона. На 20 јули 2017 година, творецот на серијата Џули Плец објави пред Стрип Кон дека петтата сезона на серијата ќе биде последна. Последната сезона започна да се емитува на 18 април 2018 година, а заврши на 1 август 2018 година.
Преглед на серија
Првобитните, спин-оф од „Дневниците на вампирите“, се фокусираат на три од браќата и сестрите Микаелсон : Клаус (Џозеф Морган), Елајџа (Даниел Џилис) и Ребека (Клер Холт). Семејството Микаелсон е исто така познато како „првобитните“ поради фактот што тие се првите вампири во историјата. Никлаус „Клаус“ Микаелсон е син на вештерка и врколак, а неговата потрага за ослободување на неговата хибридна природа беше детално опишана во „Дневниците на вампирите“.
Серијата започнува со првобитните браќа и сестри кои се враќаат во градот Њу Орлеанс за прв пат од 1919 година, каде се смести и бремената Хејли. Првично го изградија Францускиот кварт, тие беа принудени да го напуштат кога бегаа од нивниот одмаздоубив татко Микаел (Себастијан Роше). Во нивно отсуство, штитеникот на Клаус, Марсел (Шарл Мајкл Дејвис), ја презеде одговорноста за Францускиот кварт. Клаус реши дека тие мора да го симнат Марсел и да го вратат градот што некогаш им припаѓаше. Додека го прават тоа, тие исто така мора да го заштитат својот град од војна која се создава помеѓу вампири, врколаци и вештерки.
Со текот на времето, се формираат нови и стари пријателства, љубовта е во воздухот, смртта ги опкружува, а првобитните дознаваат повеќе за сопственото семејно минато. Првата сезона опишува како ќе се роди мистичното дете на Клаус и зборува за заканите од кои оригиналците заедно мораат да ја заштитат.
Втората сезона се занимава со враќање на родителите на Клаус и неговите браќа и сестри и доаѓање на тетка која го загрозува животот на бебето.
Третата сезона покажува дека Микаелсон се соочува и со пророштво што зборува за нивниот пад и со првата генерација на не-првобитни вампири што ги возбудија, кои сакаа да се одмаздат против Микаелсонови скоро еден милениум.
Четвртата сезона скока пет години, со тоа што Микаелсон се враќа во Њу Орлеанс и мора да се соочи со разбудена античка мистична закана, уништувајќи што било на својот пат.
Петтата и последна сезона од серијалот се одвива седум години по четвртата сезона, со тоа што Хоуп сега е тинејџерка во училиште за натприродни деца, Интернатот за млади и надарени Салваторе и Микаелсон сè уште треба да се соочат со античката закана од претходната сезона обидувајќи се уште еднаш да го обединат своето семејство.
Епизоди
Листа на епизоди
Продукција
На 11 јануари 2013 беше објавено дека серијата „Првобитните“ ќе се емитува некаде во април. На 26 април 2013 година, „Првобитните“ беа потврдени за целосна серија. Овој втор обид за продолжеток ќе го надгледува Џули Плец,.Првобитните официјално ги зеде продукцијатаThe CW на 26 април 2013 година, за сезоната 2013–14. Првата сезона на „Оригинали“ требаше да биде изведена во вторник, на 15 октомври. Сепак, на 29 јули 2013 година, CW објави дека премиерата на серијата наместо тоа ќе се емитува на 3 октомври 2013 година, по премиерата во петтата сезона на Дневниците на вампирите, со цел да ги привлече обожавателите на серијата. На 10 октомври 2013 година, CW порача три дополнителни сценарија за серијата. На 11 ноември 2013 година, CW одлучи да нарача целосна сезона за The Originals.
После нејзината епизода на 11 март, Клер Холт ја напушти главната екипа. Холт потврди дека ќе се врати во шоуто, но дека прво треба да помине време со своето семејство.
Првобитните: Будењето
Во ноември 2014 година, веб-серијата насловена Оригинали: Будењето беше објавена како четврто шоу во франшизата. Серијата го истражува ликот Кол Микаелсон и неговите односи со неговите браќа и сестри. Трепкајќи назад во 1914 година, Кол е во потрага да склучи сојуз со вештерките на Францускиот кварт. Будењето дава одговори на некои прашања во врска со минатото на Кол, вклучувајќи го потеклото на неговото соперништво со неговото семејство и уникатната приказна што ја има со вештерките од Њу Орлеанс. Секој веб-мод е долг приближно две минути. Серијата заврши на 8 декември 2014 година.
Романи
На 27 јануари 2015 година, излезе првата книга во низата романи засновани на шоуто. Подемот, Губењето и Воскресението ги сочинуваат трите романи во серијата „Оригинали“ напишана од Џули Плец.
Спин-оф
Во август 2017 година беше објавено дека се развива спин-оф фокусиран на Хоуп Микаелсон, ќерката на Клаус и Хејли. Џули Плец, ко-творец на „Вампирските дневници“ и творец на „Оригинали“, го напиша сценариото и е заслужен за создавањето на серијата. Во јануари 2018 година, беше откриено дека снимањето за пилотот ќе започне во производство во вториот квартал на 2018 година. Исто така беше најавено дека ветеранот од „Вампирските дневници “ Мет Дејвис ќе глуми во проектот заедно со Арија Шахгасеми, Квинси Фоус, Џени Бојд и Кејли Брајант. Шахгасеми дебитираше во петтата сезона на „Оригинали“ како пријател на Хоуп, Лендон.
На 11.05.2018 година, беше објавено дека спин-офот, насловен како Наследства ќе се емитува во 2018-19 година. Шоуто се фокусира на 17-годишната Хоуп (што означува надеж), заедно со ќерките близначки на Алариќ и други млади вештерки, вампири и врколаци.
Ристо Шапкар
Ристо Шапкар (Велгошти,, ) — македонски политиколог, стопанственик и фотограф.
Животопис
Шапкар е роден во охридското село Велгошти во 1931 година. Бил долгогодишен директор на РО „Херој Тоза Драговиќ“ во Охрид (членка на корпорацијата Заводи „Црвена застава“ од Крагуевац). Истовремено извесен период бил и секретар на Општинскиот комитет на СКМ во Охрид. Како страстен љубител на уметничката фотографија, станал еден од водечките македонски фотографи. Приредил повеќе изложби со уметнички фотографии во Македонија, како и во разни југословенски и европски центри како Рим, Париз и др.
Список на државни водачи во 186 година
Ова е список на државни водачи во 86 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Давор Стојановски
Давор Стојановски (роден на 8 март 1987 година во Скопје, Република Македонија) е македонски писател и музичар.
Биографија
Дипломира на Катедрата за македонска книжевност и јужнословенски книжевности на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
Магистрира на истиот факултет, на студиската програма за Македонска книжевност, со трудот „Историографската метафикција од С до З (Анализа на двете верзии Сестрата на Сигмунд Фројд и Сестрата на Зигмунд Фројд од романот на Гоце Смилевски)“.
Работел како копирајтер во маркетинг-агенција и како уредник во издавачка куќа.
Творештво и награди
Стојановски е добитник на наградата „Ана Франк“ за театарската пиеса „Буна на времињата“ (2005, Феникс).
Во 2011 година е добитник на откупната награда на конкурсот за краток расказ на Нова Македонија за расказот „Соба со тенки ѕидови (Сонувајќи го Цејлон)“.
Неговиот прв роман, „Ненасловена месечева соната“ (2013) влезе во потесниот избор со четири други романи, за наградата Роман на годината на Утрински весник.
Неговиот втор роман, „Собирачи на пепел“ (2016) ја доби наградата Роман на годината на Утрински Весник.
Пишува во речиси сите книжевни жанрови.
Дел од неговото творештво е објавен во домашни и во странски антологии и книжевни списанија.
CTB 80
CTB 80 — остаток од супернова во соѕвездието Лебед
Ванчо Димовски
Ванчо Димовски (роден на ) е поранешен македонски ракометар кој играше за екипата на РК Металург и за Македонската ракометна репрезентација.
IC 17
IC 17 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 17 се споменува и како ESO 508-42, MCG -4-31-50.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 17 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 17 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Други поделби
Проучување на IC 17 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46410.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
NGC 6614
NGC 6614 — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6614 се споменува и како ESO 103-18.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6614 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6614 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 25 м 7,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 14' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 6614 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61852. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 455; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9072. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
8 ½ (филм)
Осум и половина - италијански филм од 1963 година, во режија на Федерико Фелини. Главните улоги ги толкуваат: Марчело Мастројани, Клаудија Кардинале, Сандра Мило, Росела Фалк, Анук Еме, итн. Филмот има освоено 18 награди на филмските фестивали, меѓу кои и две награди „Оскар“. ]]
Синопсис
Филмскиот режисер Гвидо Анселми (го игра Мастројани) се наоѓа во креативна криза и заминува на одмор во една бања. Подготовките за новиот филм почнуваат, а тој постојано е под притисок од продуцентот и од глумците кои го измачуваат со своите барања, но тој нема никаква идеја за новиот филм. Во бањата пристигнува неговата љубовница Карла (ја игра Мило), но подоцна доаѓа и жена му Лујза (ја игра Еме). Така, тој е растргнат од проблемите со филмот, влошените односи со сопругата, спомените од детството, католичкото воспитување, жените што ги сакал, итн. Во последен миг се појавува и неговата омилена глумица Клаудија (ја игра Кардинале), но ниту таа не му помага во разрешувањето на креативната криза. Најпосле, нестрпливиот продуцент организира коктел на кој го најавува почетокот на снимањето, но режисерот нема што да изјави пред насобраните новинари. На крајот од филмот, тој ги собира сите присутни кои, фатени за раце, парадираат на бината....
CTB 87
CTB 87 — остаток од супернова во соѕвездието Лебед
Луј Граби
Додека тој веројатно е роден во Каталонија, подоцна бил наречен 'Lodovicus Grabeu of Shalon in Catalunnia', детали од неговиот ран живот се непознати. Некогаш во младоста се преселил во Париз, каде најверојатно бил трениран од Лили. Во времето на Реставрацијата тој заминал во Англија, каде што француската музика, особено операта, биле многу во мода.
Чарлс II го назначил за композитор за неговата приватна музика во 1665 година, а со смртта на Николас Ланиер во 1666 година тој станал вториот човек кој ја носи титулата Мајстор на кралската музика. Тој ја приспособил операта Аријадна на Роберт Камберт за изведба во Лондон во 1674 година и напишал музика за Албион и Албаниј на Џон Драјден во 1685 година.
Во 1693 година тој ја напуштил Англија, единствената земја каде што постигнал слава, и целосно исчезнал од историските записи.
Список на археолошки наоѓалишта во Штипско
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Штипско, односно на наоѓалиштата кои се наоѓаат на територијата на Општина Штип и Општина Карбинци. Подредени се по азбучен редослед на населените места во или кај кои се наоѓаат. Списокот веројатно не е целосен.
Кинин
Кинин е алкалоид што се користи како лек против маларијата и се добива од исушена кора на тропското растение cinchona по потекло од Јужна Америка.
Од 2006 година, кининот повеќе не е препорачан од светската здравствена организација како третман против маларија, а смее да се употребува само при недостаток на лекот артемесинин.
Кининот се користи како средство за вкус и мирис во пијалаците тоник и битер лемон. Според традицијата, за да го ублажат горчливиот вкус на тоникот кој се користел како превентивно средство против маларија во британските колонии (во Индија), Британците го мешале со џин, и така е создаден коктелот џин и тоник, кој и денес е популарен во многу делови од светот, посебно во Велика Британија, САД, јужна Канада, Кина и делови од Австралија и Ласа.
Жорди Амат
Жорди Амат Маас (роден на 21 март 1992) — шпански професионален фудбалер, централен дефанзивец на Свонзи Сити.
Квирла
Квирла (Quirla) — село и поранешна општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Штатрода.
Географија
Квирла се наоѓа непосредно на излезот Штатрода на автопатот А4.
Соседни места се Рутерсдорф-Лочен на север, Болберг и Мерсдорф на исток, Мекерн и Тиса на југ, како и Штатрода на запад.
Список на државни водачи во 1813 година
Ова е список на државни водачи во 813 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Месје 110
NGC 205 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 10 август 1773 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 205 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 8,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 205 има привидни димензии од 19,5' х 11,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 40 м 22,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 41' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 205 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2429. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 60; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2805. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 851.
Пенанг (мост)
Мостот Пенанг (Jambatan Pulau Pinang на малајски) е висечки мост кој ги поврзува Гелугор на островот Пенанг и Себеранг Праи со остатокот од копното на Малезија на Малајскиот полустров. Мостот беше отворен на 14 септември 1985. Вкупната должина на мостот е 13,5 km, што го прави еден ос најдолгите на светот.
Надворешни врски
5.35389°N, 100.34639°W
Глен Клоус
Гленда Вероника „Глен“ Клоус (родена на 19 март 1947 г.) — американска глумица, пејачка и филмски продуцент. Таа ја започнала својата кариера во театар во 1974 година и главно играла во њујоршките театри до крајот на 1970-те и раните 1980-ти, играјќи во претстави и мјузикли, вклучително и во бродвејската продукција на музиклот Барнум во 1980 година и во претставата Вистинското нешто во 1983 година, за која добила Награда Тони за најдобра театарска глумица.
Својата филмска кариера Клоус ја започнала во драмата Светот според Гарп (1982), а потоа следеле споредни улоги во филмовите Големиот студ (1983) и Талент (1984); за сите три улоги таа добила номинација за Оскар за најдобра глумица во споредна улога. Таа подоцна во кариерата добила номинации за Оскар за најдобра глумица за нејзините изведби во филмовите Фатална привлечност (1987), Опасни врски (1988) и Алберт Нобс (2011). Во 1990-те години таа добила уште две Награди Тони, и тоа за изведбите во претставата Смртта и девојката во 1992 година и мјузиклот Булевар на самракот во 1995 година. Првата Еми награда таа ја добила во 1995 година за изведбата во телевизискиот филм Молчи и служи.
Клоус го толкувала ликот на Елеонор Аквитанска во телевизискиот филм Лавот во зима (2003) и за својата изведба добила Златен глобус. Во 2005 година таа глумела во серијата Штит. Потоа, од 2007 до 2012 година, таа играла главна улога во серијата Опасна игра, улога која ѝ донела Златен глобус и две Еми награди. Таа го позајмува гласот на ликот Мона Симпсон во анимираната серија Симпсонови од 1995 година. Клоус се вратила на Бродвеј во 2014 година, и глумела во обновената претстава Деликатна рамнотежа на Едвард Олби. Таа играла во филмовите Запчеста острица (1985), Хамлет (1990), Менување на среќата (1990), 101 далматинец и Марс напаѓа! (1996), Пат кон рајот (1997), Претседателски авион (1997), Колаче на судбината (1999), Височини (2005), Чувари на галкасијата (2014) и Посебна (2016).
Клоус шест пати била номинирана за наградата Оскар, и го дели рекордот за глумица со најмногу номинации која сè уште не ја добила наградата (заедно со Дебора Кер и Телма Ритер). Покрај тоа, таа била номинирана за четири Тони награди (три победи), четиринаесет Еми награди (три победи), тринаесет Златни глобуси (две победи) и осум награди на здружението на филмски глумци на САД (една победа). Таа исто така еднаш ја добила наградата Оби и трипати била номинирана за Греми награда и за награда БАФТА. Клоус има своја ѕвезда на холивудската патека на славните.
Список на државни водачи во 187 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мајкл Ман
Мајкл Кенет Ман (англиски: Michael Kenneth Mann; роден на 5 февруари 1943 година) ― американски режисер, сценарист и продуцент, познат по неговиот специфичен стил на криминалистичка драма. Негови најпознати дела се филмовите „Крадец “ (1981), „Ловец на луѓе“ (анг: Manhunter) (1986), „Последниот мохиканец“ (1992), „ Врелина“ (1995 година), „Инсајдер“ (1999), „Колатерал “ (2004) и „Државни непријатели “ (2009). Како извршен продуцент е познат по популарната ТВ серија Пороците на Мајами (1984–89), која ја адаптирал во игран филм од 2006 година.
За неговите дела, бил номиниран од меѓународни организации и жирија, меѓу кои и Британската академија за филмска и телевизиска уметност, Канскиот филмски фестивал и Академијата за филмски уметности и науки. Како продуцент, Ман двапати бил номиниран за Оскар за најдобар филм, прво за „Инсајдер“, а потоа и за „Авијатичар“ (2004), кој прво требало да го режира Ман за потоа проектот да му биде доделен на Мартин Скорсезе. Total Film во 2007 година го ставил Ман на 28-мо место на нивната листа од 100 најдобри режисери во историјата, а Sight and Sound го рангирал на 5-то место на нивната листа од 10 најдобри режисери во последните 25 години (за годините 1977-2002 ).
Биографија
Мајкл Ман е роден на 5 февруари 1943 година во Чикаго во семејство на украински Евреин, учесник во Втората светска војна. По дипломирањето на Универзитетот во Висконсин, заминал во Лондон за да студира филмска уметност. Таму се запознал со други современици како Ридли Скот, Алан Паркер и Адријан Лејн, со кои работел заедно на реклами и кратки документарни филмови.
Филмски стил и тематика
Негов заштитен знак се филмови со силно осветлени ноќни сцени и необична музика, како на пример Tangerine Dream во „Крадец“ и музиката во Ловец на луѓе. Во многу филмови (Последниот мохиканец, Врелина, Ловец на луѓе, Инсајдер, пороците на Мајами) негов стил е да се прикаже главните ликови како гледаат во водени пространства додека донесуваат важни одлуки кои влијаат врз заплетот.
Филмовите на Ман при снимање на звуци од пукотници се истакнуваат со реализам, а тој претпочита да користи необработени аудио снимки од сцената, наместо звучен микс. Во многу негови филмови пред продукцијата на акционите сцени, глумците посетуваат курсеви за ракување со оружје и за прецизно да го доловат звукот на боева муниција во сцените пукаат со „ќорци“.
Хајншпиц
Хајншпиц (Hainspitz) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Хајншпиц се наоѓа во источниот дел на округот Зале-Холцланд, околу 5 километри западно од окружниот град Ајзенберг.
Низ местото поминува патот Б7.
Општински единици
Општината е составена од местата Кирхдорф, Зедорф и Норддорф/Гевербегебит.
Орден на партизанската ѕвезда
Орден на партизанската ѕвезда (Орден партизанске звезде/, Red partizanske zvezde) — југословенско воено одликување.
Историја
Орденот бил воспоставен по наредба на Јосип Броз Тито, врховен командант на југословенските партизани на 15 август 1943 година. Во зависност од видот на манифестираните лични квалитети, на примачот му биле доделувани различни ордени:
На 1 март 1961 година со актот се менуваат имињата на класите и се поставува називот Орден на партизанскате ѕвезда од 1., 2. и 3. ред. Сите редови продолжиле да им се доделуваат на офицерите на ЈНА за успешно командување со единиците на вооружените сили, за умешност во водење борбени дејствија и за покажана особена храброст во борбата против непријателот. Можело да се додели и на државјани на Југославија и на странски државјани.
Орденот бил доделуван од 1943 до 1980 година и за тоа време бил доделен вкупно 12.542 пати, вклучувајќи:
Опис на орденот
Значката на Орденот на партизанската ѕвезда е изработена од сребро, што е позлатено во случајот на 1. ред. Значката на орденот од 1. ред има облик на црвена емајлирана петкрака ѕвезда поставена на златен лаворов венец. Ѕвездата е обрабена со злато. Кај 2. ред орденот е со венец и сребрен раб. Кај 3, ред ѕвездата не се става на венец туку лежи на вкрстени пушки. Пушките и рабовите во овој случај се сребрени.
Орденот првично бил без лента. За да може редот да се носи со други украси, во 1961 година е воспоставена лента. Црвена е во случај на 1. ред. Кај 2. ред, лентата е црвена со две жолти пруги. Кај 3. ред, лентата е црвена со четири жолти пруги.
Автори на дизајнот билесликарот Ѓорѓе Андрејевиќ-Кун и вајарот Антун Аугустинчиќ. Првите примероци биле направени во Московската ковачница. По војната најпрвин се произведуваат во работилницата на Браќата Кнаус во Загреб, а подоцна и во ковачницата Орешковиќ Марко во Загреб.
NGC 6615
NGC 6615 — спирална галаксија во соѕвездието Змијоносец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6615 се споменува и како UGC 11196, MCG 2-46-13, CGCG 84-34.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6615 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6615 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 18 м 33,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 15' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 6615 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61713. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 204; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1022. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 123.
Гајранци
Гајранци — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во најјужниот дел на територијата на Општина Пробиштип, недалеку од патот Пробиштип-Штип или Кочани, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Карбинци. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 400 метри. Од градот Пробиштип, селото е оддалечено 15 километри.
До селото се стигнува преку регионалниот пат 1205, од каде има исклучување со асфалтен пат до самото село.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 8,1 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 526,6 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 251,1 хектар, а на шумите само 5,8 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделско-сточарска функција.
Население
Селото е мало, со намалување на бројот на населението. Во 1961 година, селото броело 275 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 63 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Гајранци живееле 36 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, од кои 5 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Гајранци е македонско село.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Гајранци било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Трооло, во која покрај селото Гајранци, се наоѓале и селата Бучиште, Гујновци, Зарапинци, Куково, Лезово, Пестришино, Пуздерци, Стризовци и Трооло. Општината Трооло постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1550 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
HB 21
HB 21 — остаток од супернова во соѕвездието Лебед
Словенечка матица
Словенечка матица  (Slovenska matica) — научна и културна институција која организира научни семинари, конгреси, состаноци, и консултации за различни проблеми на словенечката култура и општество и нејзината иднина, и втора најстара словенечка издавачка куќа, која објавува оригинални дела и преводи од хуманистичките науки, науката и технологијата.
Намена
До основањето на Словенечкиот универзитет во Љубjана и Словенечката академија на науките и уметностите, Словенечката матица беше централна словенечка културна и научна институција. .
Историја
Постоеле доста иницијативи за основање на Словенечката матица во периодот од 1845 до 1862 година. Првиот бил од Антон Мартин Сломжек, кој со помош на Иван Шубич го основале Друштвото Мохор. Читателите на Марибор први изготвија план за формирањето на Матица. По празничната новогодишна ноќ од 1863 година, Ловро Томан, кој последен пат повикал за формирање, како поврзаност со  8 март 1863 година, во пресрет на милениумот на доаѓањето на Св. Кирил и Методиј во Моравија, или како иницијатива за  Словенска матица.
Дејност
Во првите шест месеци од работењето, Словенечката матица имала само 157 соработници. Првите организации кои се приклучиле биле читалната во Марибор, Општина Раздрто, богословијата во Трст, Општина Идрија, Лесеверајн во Бистрица, читалната во Клагенфурт, читалната во Ајдовшчина, читалната во Цеље, читална во Љубљана, читална во Трст, Јужни Сокол и земјоделска гранка во Цеље. На сестринскиот сојуз се придружиле: Далматинска матица од Задар, Галичко-руска матица од Лавов, Словачка матица св. Мартина и Србска матица од Нови Сад. Во 1866 година веќе имало 717 членови.
Словенска матица го достигнала својот врв за време на претседателството на Фран Левец, кога нејзините книги почнале да се објавуваат во голем тираж и одржувале контакти со светските универзитети. За време на Првата светска војна, таа била во судир во судир со австриските власти поради објавувањето на книгата Г-дин Фрањо Фран Мас Masа - Подлибарски, која зборувал за однесувањето на австриската армија во окупирана Босна, што довло до конфискација на нејзиниот имот. Ова не ги одвратило членовите да работат, па по војната тие помогнаа во основањето на Словенечката академија на науките и уметностите. Во 1942 година, Културниот пленум на Ослободителниот фронт се состана нелегално во Матица, а по војната, новата влада го национализира имотот, кој бил вратен во 1994 година ..
Топљани (Берско)
Топљани или Топлјани (Γεωργιανοί, Георгијани; до 1926 година Τόπλιανη, Топљани ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Вкупната површина на селскиот атар изнесува 25 квадратни километри.
Историја
Изгледа дека се работи за стара населба која била разурната во времето на Негушкото востание во 1822 година, поради што и не се спомнува во постарите статистики. Подоцна, во селото биле сместени 82 бегалски семејства со вкупно 288 жители. Во 1920 година, селото повторно се смета за населба.
Стопанство
Населението произведува овошје (праски и круши), пченица и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство, за што постојат поволни услови.
Население
Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.
На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.
По повторното населување на селото, овој пат со грчки бегалски семејства, селото имало 82 семејства со вкупно 288 жители. Во 1920 година селото е регистрирано како населба со 123, а во 1928 година со 326 жители, сите бегалци. Во 1940 година, Топљани имало 398, во 1951 година 327, во 1961 година 267, во 1971 година 224, во 1981 година 270, а во 1991 година 365 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 288 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 449 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Топљани, во кој покрај селото Топљани се наоѓа и селото Извор.
NGC 4015/1
NGC 4015/1 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4015/1 се споменува и како UGC 6965, MCG 4-28-109, CGCG 127-122, KCPG 314A, Arp 138, VV 216.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4015/1 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 4015/1 има привидни димензии од 2' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 131°.
Брадест мршојадец
Брадестиот мршојадец (Gypaetus barbatus), уште познат и како коскобер е граблива птица, единствен член на родот Gypaetus. Живее на високите планини во јужна Европа , Африка , Индија и Тибет. Се среќава и во Македонија. Успешно е повторно населен на Алпите, но сепак е една од најретките грабливи птици во Европа. Како и другите мршојадците и коскоберот се храни со мртви животни, но често не го јаде месото зашто коскената срж ја сочинува неговата главна исхрана. Големите коски ги фрла од големи височини за да ги искрши на помали делчиња. Понекогаш фрла и желки за да им го искрши оклопот.