Висенте_Бласко_Ибанез
Туку, колку што претставуваат драгоцени сведоштва за контекстот на нивното создавање и целите што писателот си ги поставил.Сепак, кога зборуваме за поетиката на романот и за естетиката на реализмот/природата воопшто. Лизмот на Висенте Бласко Ибанез, „Писмото до Хулио Сејадор“ („Cartaa Julio Cezador“, 1918) е незаменливо. Во него на почетокот истакнува дека целосно се согласува со својот татко со тоа што романот е реалност видена низ призмата на одреден темперамент но и огледалото што го носи романсиерот за време на своето патување. Романописецот секако ја отсликува реалноста на посебен начин, во согласност со темпераментот на одата избирајќи се што е интересно и достојно за опис, притоа отфрлајќи ги претерувањата, недоследностите, бескорисноста, просечноста и досадата. Блашко Ибанез потсетува дека сите познати романсиери, барем во почетните фази на нивното создавање, создавале под влијание на авторите тетка, на сите оние реалисти и натуралисти кои владееле со европските книги со децении жива сцена. Сепак, секој писател на крајот ќе го негува личното изразување испитувајќи ги сите предлози кои долго време биле неприкосновен закон.Овој шпански реалист ја изразува својата почит кон Зола како најголем авторитет на натурализмот, но не се согласува со оценката дека тој самиот е „шпанската зола“, истакнувајќи со навестување на разочарување што токму така го оценува шпанската книжевна критика, но сепак се оддалечи од естетиката на натурализмот и разви посебен литературен израз и ронедостатоци кои се посложени во однос на мислата, вклученоста и општеството од сите оние што произлегуваат во рамките на натуралистичката естетика (Alborg 1999: 474-475). Романопи вреќа, смета Блашко Ибањеш, тој го пишува делото затоа што има потреба од тоа, роден е задека, и ако се обиде да го потисне креативниот импулс или да престане да пишува, тоа нема да биде можно без сериозни последици за самиот писател и неговиот дух. Ја прави имагинацијата на романсиерите како камера, со објектив постојано подготвен и отворен за снимање на нови слики од околината. Токму така, без свесно знаење за процесите и нештата од околината, постепено на ум ми доаѓаат сите елементи на постоечката реалност. тие лебдат во умот на писателот, а подоцна, доколку е потребно, служат во процесот на литературното и уметничкото творештво. Разумот не игра важна улога во процесот на создавање на романот, туку во преден план е впечатокот, инстинктот, потсвеста, сите мистериозни, скриени и невидливи сили кои често ги носиме под заедничкото име „инспирација“ (Aalborg 1999: 476 ‒477).Како што педантно забележува Хуан Луис Алборг (1999: 478), начинот на кој е напишан овој текст, бројните стилски и содржински грешки, повторувања и недоследности, сведочат за искреноста на писателот и потребата од директно обраќање. Во преден план секогаш ја става личноста на писателот и сите елементи кои можат да бидат важни во процесот на создавање на едно дело, додека надворешните влијанија (ери, литературни школи) се елементи кои авторот може да ги има предвид во творечкиот процес, но тоа е личен по перспективата и призмата на писателското „јас“ е она што им дава облик и го одредува степенот на нивното влијание. .