cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свиштов
Градот има население од околу 23.325 жители (2022). . Поголемиот дел од населението на Свиштов е православно. Мал дел од жителите на градот се римокатолици, главно поради миграцијата од некои од околните села, коишто се католички целосно (с. Ореш) или делумно (град Белене, с. Драгомирово).
Руска култура
Денеска, руското културно наследство е рангирано на седмата позиција според Nation branding, врз основа на интервју на 20.000 луѓе главно од западните земји и земјите од Далечниот Исток. Руското општество во последните години сè повеќе настојува да се вклучи во модерната глобализација и меѓународниот туризам.
Руски language
Русија е земја во која постојат околу 160 етнички групи кои зборуваат на околу 100 јазици. Според пописот од 2002 година, 142.6 милиони луѓе зборуваат руски, 5,3 милиони зборуваат татарски и околу 1.8 милиони украински. Рускиот јазик е едниствениот официјален државен јазик на земјата, но Уставот дава на поединешните етнички групи во републиките да го користат својот мајчин јазик како ко-официјален веднаш до рускиот. И покрај неговата голема разширеност, рускиот јазик е во голема мера хомоген во цела Русија. Тој е најраспространетиот географски јазик на просторот на Евроазија и најзборуваниот словенски јазик. Рускиот јазик припаѓа на групата индоевропски јазици и е еден од оние јазици кои во истата група кои се задржиле во употреба до ден денес. Други јазици од истата група се белорускиот, украинскиот и веројатно русинскиот јазик кои споделуваат заеднички лингвистички одлики. Старорускиот јазик бил зборуван во периодот од X до XIV век, и од него произлегуваат горенаведените источнословенски јазици. Како податок над една четвртина од светската научна литература е објавена на руски јазик. Околу 70% од универзалните науки се објавени на англиски и руски. Денеска, јазикот е еден од шестте службени јазици на ООН.
Фолклор
Стариот руски фолклор се заснова на корени од паганските верувања на старите Словени, кој пак денеска најчесто е застапен во руските бајки. Руските епоси заземаат важен дел од словенската митологија. Најважните и најстарите епови од времето на Киевска Русија всушност се створени во денешниот северозападен руски федерален округ. Голем број на бајки и еписи биле прилагодени и претставени во анимациони филмови од страна на многу познати режисери како Александар Птушко (Илья Муромец, Садко) и Александар Роу (Морозко, Василиса Прекрасная и др.). Некои руски поети, вклучувајќи ги Леонид Филатов и Петр Јершов, направиле голем број на познати поетски интерпретации на класичните руски бајки. Меѓу овие се вклучува и Александар Сергеевич Пушкин кој исто така создал потполни оригинални бајски песни кои до ден денес се задржиле во голема популарност.
Руска литература
Руската литература се смета за една од највлијателните и најразвиените во светот, која придонела и дала едни од најпознатите светски книжевни дела. Руската литературна историја започнува во текот на X век. Во текот на XVIII век за развој на истата најмногу придонеле Михаил Василевич Ломоносов и Денис Фонвизин. Но можеби најголемиот расцвет, руската литература доживеала во текот на XIX век, во кој век биле создадени најголемите руски книжевни дела. Овој век е познат како Златен век на руската литература. Тој започнал со Александар Сергеевич Пушкин, кој се смета за основач на модерната руска литература и честопати овој поет се опишува или се нарекува како “Рускиот Шекспир“. Златниот век на литературата продолжил во текот на XIX век со делата на Михаил Јурјевич и Алексеј Некрасов, Александар Островски, Антон Павлович Чехов, Николај Васиљевич Гогољ, Иван Тургенев, Лав Николаевич Толстој, Фјодор Михајлович Достоевски, Иван Александрович Гончаров, Алексеј Феофилактович Писемски, Николај Семјонович Лешков и други. Толстој и Достоевски од гледна точка на книжевни критичари биле определени како најголемите писатели на векот.
Кон крајот на 19 век, руската литература започнала да се променува. Кратките прози и поезии станале доминантни жанрови во руската литература во следните неколку децении. Овој период од историјата на руската литература е познат и како Сребрен врк на руската поезија. За разлика од претходниот период каде реализмот бил главна одлика, во периодот од 1893 до 1913 госина, руската книжевност паднала под силно влијание на симболиката. Најпознати писатели од тој период се Валериј Брусов, Андреј Бели, Вјачеслав Иванов, Александар Блок, Николај Гумилев, Дмитриј Мерезковски, Фјодор Сологуб, Ана Ахматова, Осип Мандељштам, Марина Цветаева, Леонид Андрејев, Иван Буњини и Максим Горки.
По руската револуција од 1917 година, рускиот културен живот во голем степен се променил или пак бил претворен во хаос. Некои истакнати и познати писатели од тој период, како Иван Буњини и Владимир Набоков ја напуштиле земјата, додека пак новата генерација на млади талентирани писатели се приклучиле кон различни организации со цел создавање на една нова културна книжевност проследена со новиот режим во склопот на Советскиот Сојуз. Во текот на 1920-тите, писателите уживале широка толеранција. Во 1930-тите, објавувањето на новите книжевни дела било затегнато со оглед на доаѓањето на власт на Јосиф Сталин и неговата социјалистичка политика и режим. Голем број на писатели биле затворани и прогонувани во тој период. По неговата смрт, ограничувањата биле отфрлени за да во 1970-тите и 1980-тите истите бидат игнорирани. Од најпознатите водечки писатели од оваа ера, најмногу се издвојуваат: Евгениј Земјатин, Исак Бабел, Владимир Мајаковски, Илф и Петров, Јуриј Олеша, Михаил Булгаков, Борис Пастернак, Михаил Шолохов, Александар Солженицин, Андреј Вознесенски и други.
Филозофија
Некои руски писатели, како на пример Толстој и Достоевски, исто така, се познати и како филозофи, а голем број на автори се познати по своите филозофски дела. Расцутот, руската филозофија го доживеала во текот на XIX век, по примерите на западните европски земји, создавјќи го славофилството. Втората група ги вклучува Николај Данилевски и Константин Леонтјев кои го дале почетокот на евроазинизмот. Во понатамошниот свој развој, руската филозофија била во непосредна близина со развојот на литературата, политиката, национализмот и целото општество. Едни од најпознатите филолозофи од крајот на XIX век и почетокот на XX век се: Владимир Соловјов, Сергеј Булгаков, Павел Флоренски и Владимир Вернадски. Во XX век, руската филозофија станала со доминантно марксистичко убедување.
Руска архитектура
Корените на руската архитектура започнале во времето на старите Словени. По христијанизацијата на Киевска Русија, руската архитектура во следните неколку векови била под влијание на византиската архитектура, сè до падот на Цариград во 1453 година. Освен традиционалните тврдини кои ги поседувале градовите (Види: Кремљ), главни архитектурни објекти во раната историја на руската архитектура биле православните храмови со големите куполи кои честопати биле или позлатувани или варосени. Аристотел Фиораванти и други италијански архитекти ја донеле ренесансата и нејзините трендови во Русија. Во текот на XVI век се развил т.н. шатор тип на цркви. Најпозната црква од таков тип е црквата Свети Василиј во Москва. Кромидестата купола се развила во текот на XVII век. Кон средината на истиот век во земјата се развил т.н. Наришкински барок. Реформите на Петар Велики довеле до промена на целото руско општество и доближување до западноевропската култура и архитектонски стилови.
Во текот на XVIII век настапил архитектонскиот стил рококо кое придонел до создавање на голем број на познати дела проследени од страна на Бартоломео Растрели и неговите наследници. Во текот на владеењето на Катерина Велика и нејзиниот внук Александар I, градбите во градот Санкт Петербург биле трансформирани во неокласицистичка архитектура. Во втората половина на XIX век започнала руската преродба потикнета од готската архитектура од Западна Европа.
Во текот на XX век, најпознати архитектонски стилови во Русија биле сецесијата (Фјодор Шехтел), конструктивизам (Алексеј Шчусев и Константин Мелников), и Сталинистичката архитектура (Борис Јофан). По смртта на Сталин, Никита Хрушчов целосно го осудил веќе поранешниот архитектонски стил. Кон крајот на советската ера, доминантен архитектонски стил во Русија бил функционализмот. Ова помогнало да се реши станбениот проблем кое довело пак до изградба на голем број на згради со низок архитектурен квалитет. По распаѓањето на СССР, голем број на христијански храмови кои биле срушени повторно биле обновени.
Најпознати руски градби:
• Црква Света Софија (Новгород) | Златна Порта (Владимир) | Црква на Исус Христос Спасителот (Москва) | Црква Успение на Пресвета Богородица (Владимир) | Катедрала на Благовештението (Москва) | [ [Архангелска катедрала (Москва)]] | Црква Успение на Пресвета Богородица (Москва) | Црква Вознесение Христово (Санкт Петербург) | [[Црква Св. Василиј - Москва]] | Казански Кремљ | Црква Свети Исак (Санкт Петербург) | Казанска катедрала | Црква Свети Петар и Свети Павле (Санкт Петербург) | Мешниукова кула | Манеж (Москва) | Триумфална порта Нарва | Коломенское | | Петерговска палата | Гатчина | Troitse-Sergiyeva Lavra | Соловетски манастир | Кунсткамера | Државен руски музеј | Катеринска палата | Голем Кремљски дворец | Зимски дворец (Санкт Петербург) | Симонов манастир | Новодевички манастир | Мавзолеот на Ленин | Татлинска кула | Палата на Советите | Седум Сестри (Москва) | Советски Изложбен центар | Останкинска кула | Триумфална палата | Бела куќа на Русија
Иконопис
Руските икони најчесто се изобразени на дрво и обично се мали, но сепак постојат и големи икони во некои манастири и цркви низ земјата. Во христијанскиот православен дом во Русија обичнио се наоѓа т.н. иконско место односно место каде што се наоѓаат неколку икони од христијански светци. Во храмовите пак иконите се наоѓаат најчесто во иконостасот. Во најголем дек од верниците, иконите им помагаат при нивните молитви. Третјаковската галерија е една од најзначајните галерии од таков тип во светот. Користењето и создавањето на икони на овие простори започнало во времето на Киевска Русија, по примерот на Византија во 988 година. Голем број на икони кои денеска се наоѓаат во Русија потекнуваат од Цариград.
Религија
Предците на голем дел од денешните Руси го примиле христијанство во X век. Околу 100 милиони граѓани се сметаат себеси за православни христијани, кое во процент е околу 70% од вкупниот борј на население во земјата. Сепак црквата тврди дека тој број е околу 80 милиони. Исто така, според една анкета која била спроведена од страна на рускиот Центар за истражување на јавното мислење, 63% од испитаниците сметаат себеси за православни верници, 6% од испитаниците за муслимани и помалку од 1% за протестанти, будисти, евреи и слично. Други 12% рекле дека веруваат во Бог, а 16% изјавиле дека се неверници.
Денеска, се проценува дека Русија е дом на околу 23 000 000 луѓе од муслиманска вероисповед, од кој само 1 500 000 живеат во Москва. Според Православната црква пак, бројот на муслиманските верници е околу 20 000 000, додека пак според официјалниот попис, нивниот број е околу 15 000 000. Во Русија исто така има населено околу 4 000 000 муслимани кои биле раселени во за времето на Советскиот Сојуз. Најголемиот дел од муслиманското население во Идел-Урал, како и во Северен Кавказ, Москва, Санкт Петербург и Западен Сибир.
Будизмот е традиционален за три региони на Руската Федерација: Бурјатија, Тува и Калмикија. Некои жители на сибирски региони и Далечниот Исток, Јакутија, Чукотски, итн, се припадници на помали религиозни организации.
Народна музика и танц
Русите имааат големи карактеристични традиции во народната музика. Типични етнички руски инструменти се гусла, жалејка и балалајка. Народната музика имала огромно влијание врз класичните руски композитори, и во денешно време таа е еден од изворите на инспирација за голем број на популарни народни групи, од кои најпознати се „Мелница“. Најпознати народни танци се: казачок, хоровод, камаринска и др.
Класична музика
Почетоците на класичната музика во Русија биле кон XIX век. Како нејзин основач се смета Михаил Иванович Глинка заедно со неговите следбеници, кои го прифатиле рускиот национален идентитет и додале голем број на верски и народни елементи во нивните композиции. Во оваа прва фаза на класични музичари спаѓа и Антон Рубинштајн кој ја основал конзерваторијата во Санкт Петербург. Можеби еден од најпознатите и најуспешните композитори од тоа време е Петар Илич Чајковски, кој со своите творби ја одбележа ерата на доцниот романтизам како еден од најсестраните и најплодните. Делата на Сергеј Василевич Рахманинов го претставуваат доцниот Руски романтизам во класичната музика. Бил инспириран од Петар Илич Чајковски, Корсаков и другите познати руски композитори. Тој е еден од последните музички уметници од европската класична музика.
Светски реномирани композитори од XX век се Александар Скрjабин, Игор Стравински, Сергеј Прокофиев, Дмитриј Шостакович и други. Во текот на советската ера, класичната музика во голема мера била регулирана и создавана според социјалистичкиот режим кој бил налаган. Меѓу најпознатите од овој период се Давид Оистрах, Мстислав Ростропович, Владимир Хоровиц, Свјатослав Рихтер, Фјодор Шалапин, Галина Вишневска, Ана Нетребко и Дмитриј Хворстовски.
Модерна музика
По распаѓањето на СССР, во Русија, главно под влијание на западноевропската култура и музика, започнал да се развива еден нов жанр на музика кој претходно бил сосема непознат и недостапен на музичката естрада. Можеби најпопуларната музика во моментот во Русија е поп-музиката заедно со Рокенрол|рокенролот и хеви металот. Санкт Петербург (поранешен Ленинград), Екатеринбург (поранешен Свердловска) и Омск биле трите главни центри на рок-музиката. Најпопуларни руски групи се: Машина времени, ДДТ, Аквариум, Алиса, Кино, Арија, Граѓанска одбрана, Сплин и други. Како една од најпопуларните групи кои имаат меѓународно признание е музичката група Тату во Западна Европа и Витас.
Опера
Првата најпозната опера која била создадена на руските простори била Царскиот живот (руски: Жизнь за царя) од страна на Михаил Глинка во 1836 година. По оваа опера биле направени редица од кои најпознати се Руслан и Лудмила од 1842 година. Првично, руските опери биле комбинација од руската народна музика и италијанската опера. По Октомвриската револуција од 1917 година, голем број на руски оперисти ја напуштиле земјата. Најпознати руски оперски песни се: Борис Годунов, Евгениј Онегин, Златен петел, Кнез Игор и други.
Анимација
Русија исто така има голема традиција и во погед на анимацијата која започнала по крајот на руската империја. Поголемиот дел од руските анимирани филмови биле создадени во текот на советската ера, кога Coјузмултфилм бил најголемиот производител на анимација. Како најпознати аниматори од тоа време во Русија се: Иван Иванов Вано, Фјодор Китрук и Александар Татарски. Најпознати анимирани филмови од тоа време се Чебурашка, Ну, погоди! и други.
Олимпијада
Русите се едни од најуспешните спортисти во светот, кои секогаш се наоѓале на самиот врв од вечната список на ВТА организирана од Олимписките игри. Доколку се признаат медалите кои СССР ги освоил, и се префрлат на нејзината наследничка Русија, таа на вечната ранг листа е на второ место по бројот на златни медали на Летните олимписки игри и прва на Зимските олимписки игри. За време на советската ера, националниот олимписки тим настапил 18 пати и бил најуспешен тим во историјата на спортот. Од Летните олимписки игри во 1952 година, земјата постојано била рангирана на првите три места според бројот на освоени медали. Гимнастика, атлетика, кревање тегови, борење, бокс, мечување, стрелање, шах, уметничко лизгање се спортовите во кои СССР и Русија имаат освоено најмногу медали. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, руските спортисти продолжиле со својата доминација во овие спортови. Земјата била организатор на Летните олимписки игри во 1980, кои се одржале во престолнината Москва, а освен тоа во 2014 година ќе бидат организатори на Зимските олимписки игри во 2014 година, кои ќе се одржат во Сочи.
Кошарка
Како Советскиот Сојуз, така и денешна Русија е позната по кошарката, освојувајќи различни олимписки турнири, европски и светски првенства. Неколку руски кошаркари настапуваат во најсилната кошаркарска лига на светот, НБА. Како најпознат руски кошаркар во денешницата е Андреј Кириленко кој настапува за Јута Џез. Во 2007 година, Русија победила на Европското првенство во кошарка. Најпознат кошаркарски клуб е КК ЦСКА Москва која во 2006 и 2008 година го освоила купот на Евролига и УЛЕБ купот.
Хокеј на мраз
Иако спортот хокеј на мраз во земјата бил воведен во советската ера, сепак репрезентацијата многу бргу станала една од најсилните во светот, освојувајќи злото на речиси сите олимпијади и светски првенства. Најпознати руски играчи се Валери Кармалов, Сергеј Макаров, Вјечеслав Фетисов, и Владислав Третиак, и истите се избрани во Тимот на векот според IIHF Како и кај другите спортови, така и хокејот на мраз по распаѓањето на Советскиот Сојуз дошол до голем пад. Златен медал руските спортисти немале освоено дури 15 години. Во тоа време, голем дел од руските играчи својата кариера ја направиле во НХЛ лигата. Во последните неколку години Русија повторно се наоѓа на врвот како една од најголемите сили во тој спорт, главно поради освојувањето на златни медали во 2008 и 2009 година. Во 2008 година била основана КХЛ лига, како најсериозен конкурент на НХЛ лигата.
Фудбал
За време на советската ера, Русија исто така била конкурентна и во фудбалот како спорт. И покрај тоа што располагала со фантастични играчи, СССР никогаш всушност не успеала да завладее како најголема светска сила во тој спорт на меѓународната сцена. На ЕВРО 1960, СССР го освоила златниот медал, а во 1988 била финалист. Заедно со хокеј на мраз и кошарката, фудбалот е еден од најпопуларните спортови во земјата. Во последните години, рускиот фудбал се движи во нагорна линија. Најпознати клубови од Русија се ЦСКА Москва, ФК Зенит, ФК Локомотив итн. Можеби најпознатиот руски фудбалер во моментот е Андреј Аршавин кој настапува за англискиот премиерлигаш Арсенал.
Радио и телевизија
Русија била меѓу првите земји во светот кои го вовеле радиото и телевизијата. Во текот на советската ера во Русија имало само неколку канали кои биле прикажувани преку овие два медиума. Но изминативе две децении се отвориле голем број на државни и приватни медиуми. Глас руски (руски: Голос России) е едно од најстарите радија во земјата. Најпознати телевизии се: Првиот канал (руски: Первый канал) кој опфаќа 98% од целата руска територија, Русија 1 (руски: Россия 1), ТВ Центар (руски: ТВ Центр) итн.
Кујна
Во руската кујна најмногу се користи риба, живинарство, печурки, бобинки, и мед. Од културните се користи 'рж, пченица, јачмен, и просо. Црниот леб релативно е повеќе популарен во Русија, во споредба со остатокот од светот. Како најпознати јадења се: руска салата, пелмени, шишови, винегрет итн.
Празници
Во Руската федерација, денес има осум државни празници. Нова Година е првиот празник според календарот. Новогодишните празници заедно со големиот христијански празник Божик се одбележува традиционално како и во останатиот свет во Западна Европа преку поставување новогодишна елка и поклонување на подароци. Православниот Божик се прославува на 7 јануари според јулијанскиот календар. Освен Божик, христијански празници се и Велигден и Света Недела, кои се празнуваат во денот недела.
Други државни празници се: Денот на одбрана на татковината (23 февруари), Меѓународниот ден на жената (8 март), Меѓународен ден на трудот (1 мај), Ден на победата над фашизмот (9 мај); Државен празник на Русија (12 јуни), Ден на народно единство (4 ноември).
Национални симболи
Грбот на Русија претставува црвен штит, на кој се наоѓа двоглав орел поврзани со круна, а помеѓу нив уште една круна на Петар Велики. Црвената боја го означува Големината на Русија. Грбот бил изработен во времето на Руската Империја. По распаѓањето на СССР, грбот повторно бил вратен како државен симбол.
Државното знаме на Руската федерација претставува правоаголник со три бои, од кој најгорната е бела, средната е сина и најдолната е црвена. Односот помеѓу ширината и должината е 2:3.
Химната на Руската Федерација (руски: Государственный гимн Российской Федерации) е државната химна на Русија. Верзија е на државната химна на Советскиот Сојуз од 1944, компонирана од Александар Александров. Текстот е променет за Руската Федерација од Сергеј Михалков, кој го напишал текстот и за верзии на советската химна во 1943 и 1977. Промената никаде не ги споменува идеите на Владимир Ленин и „нескршливиот сојуз“ на Советската држава, а наместо тоа се задржува на земјата којашто е огромна и богата во ресурси. Химната е ставена во употреба од доцната 2000 од претседателот Владимир Путин и ја заменила „Патриотската песна“, којашто била официјалната химна од 1990. Пред и по донесувањето на новата химна, либерални групи развиле грижи дека враќањето на советската химна ја враќа Русија во советската ера. Музиката на државната химна, напишана од Александар Александров.
Туризам
Туризмот во Русија бележи раст по крајот на советската ера. Денеска, земјата располага со едни од најголемите туристички одредишта на светот. Русија има 24 објекти кои се вклучени во списокот на светско и културно наследство на УНЕСКО, какао и многу кои чекаат да бидат вклучени.
Најголеми и најпопуларни туристички одредишта во Русија се градовите Москва и Санкт Петербург, како поранешни престолнини на големи империи и големи клултурни центри во светот. Најпознати атракции во туризмот се Третјаковската галерија и Ермитаж, црквите Свети Василиј, Исус Христос Спасителот и Свети Исак, Црвениот плоштад, Палас плоштад и многу други.
Прв устав на Македонската револуционерна организација
Прв устав на МРО — прв нормативен акт на Македонската револуционерна организација. Според расположливите историски извори, тој бил усвоен по Јануарската средба, но пред март 1894 година.
Полемики
Христо Татарчев истакнува дека Уставот бил донесен на некоја од наредните седници, а од писмата на Даме Груев до Никола Дејков од 9 март и 31 март 1894 година дознаваме дека уставот веќе бил на сила во март 1894 година. Така, во писмото на Груев до Никола Дејков од 9 март 1894 година тој јасно истакнува дека во внатрешноста:
Исто така проблематично е прашањето дали нацрт-уставот кој требало да го изработи Петар Поп Арсов бил во целосност прифатен или претрпел измени. Д. Груев истакнува дека тие се групирале меѓу себе и го изработиле правилникот-устав. Уставот на МРО бил изработен врз основа на уставот на Бугарскиот централен револуционерен комитет кои бил публикуван од Захариј Стојанов.
Ова сведоштво е причина за различните ставови меѓу историчарите. Од една страна бугарската историографија, го негира самиот македонски национален индивидуалитет и на македонското револуционерно дело му се дава бугарски карактер.
Македонските историчари сметаат дека со можноста бугари да членуваат во организацијата, всушност станувало збор за Македонци-егзархисти (Македонци христијани кои биле под духовна јурисдикција на Бугарската егзархија) и дека целата на основачите била најпрво да се делува во егзархиската средина а потоа да тргнат по свој пат.
Дополнителна тешкотија претставува вклучувањето на Одринско во уставот на МРО. Имено, Татарчев јасно кажува дека Одринско не влегувало во програмата на организацијата, а дека подоцна било вклучено бидејќи положбата на населението во Одринско било во иста положба со таа на македонскиот народ. Најверојатно е дека со вклучувањето на Одринско во Уставот, основоположниците сакале да најдат нов сојузник во борбата против заедничкиот непријател.
Тезата за „БМОРК“
Во 1961 г. историчарот Иван Катарџиев публикува документ кој според него нагласува дека целото име на првиот устав од 1894 гласи: '''Устав на буг. македоно-одрински револуционерни комитети'''. Катарџиев спомнува дека го добил документот од некој колегии кога беше во Софија, заради тоа уставот на БМОРК не е признает низ светот и само е признает во Бугарија. Катарџиев признава дека податоците од мемоарската литература не се во согласност со содржината на тој „Устав“.
Според Бугарски историчари името на БМОРК го користиле од 1894 до 1903, но според некој Бугарски автори, името БМОРК го користиле до 1896.
Македонскиот историчар Ванчо Ѓорѓиев спомнува дека е неможело да биде првото име БМОРК заради тоа што кога истражувал документите открил дека печатот и амблетот на документите во тоа време читат „Македонски Одрински Централен Комитет“ а не „Бугарски Македонски Одрински Централен Комитет“ Ѓорѓиев исто истакнува :
Некој Бугарски историчари признаваат дека првото име беше МРО, и дека организацијата се викаше ЦМРК (Централен Македонски Револуционерен Комитет). Вакви гледишта се исто признаети и прифатени во интернационални историчари. Австро-Унгарскиот новинар Готлиеб Пара во еден од неговите списаниски дела објавува превод на првиот устав под името МРО што е индикатор дека првиот устав ја именуваше организација како МРО.
Уште една теза на МРО е кој беше авторот, според историски детали авторот беше Петар Поп Арсов но одредени Бугарски историчари мислат дека првиот автор беше Ѓорче Петров или Гоце Делчев. Но нема историски доказ за вакви гледишта.
Различни револуционери од МРО имале различни гледишта на првото име на МРО, според револуционерот Тодор Станков првото име беше МРО и дека комитетот се викаше „Централен Македонски Револуционерен Комитет“. Според Владислав Ковачев членството во МРО беше за секој Бугарин. Според Алексо Мартулков членството беше отворено за сите македонци, но Иван Хаџи Николов спомнува дека членството беше отворено за секој граѓанин во Македонија. Но според многу современи извори името на организација секогаш беше МРО,  и името на комитетот беше ЦМРК.
Секако, тука е и недостатокот на изворна протоколарна документација, како што рековме погоре, заверена со печатот на „БМОРК“. Сите документи на МРО се заверени со печатот на ЦМРК.
Во мемоари на Михаил Герџинов изработен во Софија во 1945 тој архивирал разни писма негови кон МРО, во еден од нив спомнува:
Ричард Тарускин
Ричард Филер Тарускин (роден 2 Април 1945) е американски музиколог и музички критичар кој е меѓу водечките и најистакнатите музички историчари на неговата генерација. Ширината на неговото испитување во изворниот материјал, како и музичката анализа која ги комбинира социолошките, културните и политичките перспективи, поттикна многу дискусии, дебати и контроверзии. Тој пишувал на широк спектар на теми, но централно место за неговото истражување е руската музика од 18ти век до денес. Други теми со кои се занимава вклучуваат теорија на изведба, музика од 15ти век, класична музика од 20ти век, нацонализам во музиката, теорија на модернизам и анализа. Тој е најпознат по неговото монументално истражување на западната класична музика, 6-том „Оксфордска историја на западната музика. Покрај тоа, тој пишува музичка критика за весници како ЊуЈорк Тајмс.
Кариера
По факултетот на Универзитетот Колумбија до 1986, тој се преселил во Калифорнија како професор по музикологија на Универзитетот Калифорнија, Беркли, каде што го одржал Чаир во 1955. Тој се пензионираше од Беркли на крајот на 2014.
Награди и почести
Тарускин има добиено бројни награди и почести за неговата стипендија. Ја добил наградата Ноа Гринберг (1978) од Американското музиколошко друштво (AMS), наградата Алфред Ајнштајн (1980) од АМС и Дент медал (1987) од Кралската музичка асоцијација. Двапати ја добил наградата Кинкелди од АМС, во 1997 и 2006 година. Во 1998 бил избран во Американското филозофско друштво. Американското здружение на композитори, автори и издавачи му ја додели наградата Deems Taylor во 1988, а подоцна и во 2006 година. Во 2017 ја добил наградата Кјото за уметност и филозофија (музика).
Книги
- Тарускин Ричард (1981) Опера и Драма во Русија: Kако што се проповедашe и практикуваше во 1860-тите. Eн Арбор: UMI истражувачки печат. Преобјавен во 1993, Рочестер: Универзитетот во Рочестер Прес. - Вајс, П., eds. (1984). Mузика во Западниот Свет: Историја на документи. Њујорк: Г. Шример, Inc.
- (1993). Mусоргски: Oсум есеи и Епилог. Принстон: Принстон универзитетски печат.
- Текст и Акт: Eсеи за Музика и изведба. Оксфорд: Оксфордски универзитетски печат.
- (1996). Стравински и Руската традиција: Биографија на делата преку Мавра. 2 тома. Беркли: Калифорниски универзитетски печат.
- (1997). Дефинирање на Руската музика: Историски и Херменевтички есеи. Принстон: Принстонски универзитетски печат.
- (2005). Оксфордска историја за Западната музика. 6 тома. Оксфорд: Окфордски универзитетски печат.
- (2008). Oпасноста од музиката и другите антиутопски есеи. Беркли: Калифорниски универзитетски печат.
- (2008). За Руската Музика. Беркли: Калифорниски универзитетски печат.
- Карлински, Симон, Хјуз, Роберт П., Костер, Томас А. eds. (2013). Слобода од Насилство и Лаги: Eсеи за Руската поезија и музика. Бостон: Академски студиски печат.
- Аланбрук, Вај Џеминсон, Смарт, Мари Ан, eds.(2014). Секуларна Комедија: Комична мимеза во музиката од крајот на 18ти век. Беркли: Калифорниски универзитетски печат.
- (2016). Руската музика дома и во странство. Нови есеи. Беркли: Калифорниски универзитетски печат.
Реџина Тодоренко
Реџина Тодоренко (роден 14 јуни 1990) — познат украински пејач.
Од јануари 2014 година, година Тодоренко стана нов водител на проектот "Орел и Решка".
IC 984
IC 984 — галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 984 се споменува и како ESO 243-28, DRCG 41-41, Beta Phe (3.8) 3' p.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 984 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 984 има привидни димензии од 1,3' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 6 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -46° 43' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на IC 984 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3915.
Имброс
Имброс или Имроз, официјално Ѓокчеада од 29 јули 1970, (старо име на турски: İmroz; грчки: Ίμβρος Imvros) — е најголемиот остров во Турција и седиште на округот Ѓокчеада во провинцијата Чанаккале. Островот се наоѓа во Егејското Море, на влезот на заливот Сарос и е најзападна точка на Турција. Имброс има површина од 279 км 2 и содржи некои шумски области.
Според пописот од 2016 година, островот има население од 8.776 жители. Главните индустрии на Имброс се риболов и туризам. Денес островот е населен претежно со доселеници од турското копно што во најголем дел пристигнале по 1960 година, но од домородното население околу 300 Грци сè уште живеат на островот, повеќето од нив се постари, но вклучувајќи и некои семејства со деца. Островот бил населен претежно со етнички Грци во антички времиња до околу 1960 година, кога голем дек од нив емигрирале во Грција, Западна Европа, САД и Австралија. Се смета дека грчката дијаспора има околу 15.000 жители, по потекло од островот.
Митологија
Според старогрчката митологија, палатата на Тетида, мајката на Ахил, кралот на Фтија, била сместена помеѓу Имброс и Самотраки.
Се вели дека шталите на крилестите коњи на Посејдон се наоѓале помеѓу Имброс и Тенедос.
Хомер, во Илијада напишал: Во длабочините на морето на карпата Помеѓу Тенедос и Имброс Постои една пештера, широко распространета Посејдон, кој ја натера земјата да трепери, ги запре коњите таму . Етион, господар или владетел над островот Имброс, исто така се споменува во Илијада. Тој го купува заробениот син на Пријам, Ликаон, и го враќа кај својот татко. Хомер, исто така, пишува дека Хера и Хипнос го напуштиле Лемнос и Имброс и заминале кон планината Ида. Хомер го споменува Имброс во Илијада и во други прилики.
Аполониј од Родос, исто така, го спомнува Имброс во првата книга од своето дело Аргонавтика.
Антички период
За Старите Грци, островите Лемнос и Имброс биле свети на Хефест, бог на ковачката вештина, а на античките монети на Имброс се појавува и самиот Хефест.
Во класичната античка историја, Имброс, како Лемнос, бил атински сојузник, колонија чии доселеници го задржале атинското државјанство. Оригиналните жители на Имброс биле Пеласгите, како што споменал Херодот во неговото дело „Историја“.
Во 511 или 512 п.н.е. островот бил окупиран од персискиот генерал Отанес. Но, подоцна, Милтијад го освоил островот од Персија по Битката кај Саламина; колонијата била основана околу 450 п.н.е., за време на првата атинска империја, и била задржана од Атина (со кратки исклучоци) во следните шест века. Тукидид во својата „Историја на Пелопонеската војна“ ја опишува колонизацијата на Имброс и на неколку места го споменува придонесот на жителите во поддршката на Атина за време на разни воени дејства. Тој, исто така, раскажува за бегството на атинскиот ескадрон на Имброс. Во доцниот II век, островот можеби станал независен под Септимиј Север.
Стефан Византиски спомнува дека Имброс бил свето за Кабеирите и Хермес.
Византиски период
Пред падот на Цариград, неколку поголеми острови јужно од Имброс биле под власт на Џенова. На почетокот на 13 век, кога Четвртата крстоносна војна и нејзините последици привремено ги нарушиле односите на Венеција со Византија, Џенова го проширила своето влијание северно од Имброс, во Црното Море и Крим. Широката мрежа на трговски патишта и придружните пристаништа го промовирало проширувањето на византиската култура, нејзините стоки и услуги - вклучувајќи ги и научниците и занаетчиите школувани според древни класични традиции - во Италија, Франција, Грција, Монако, Русија, Тунис, Турција и Украина. Обновувањето на европската култура во ренесансата било делумно предизвикано од брзиот прилив на прогонетите од Цариград научници на крајот од 15 век. Но не сите трговски размени биле исто толку корисни.
Отомански период
По падот на Цариград во 1453 година, византиските сили во Имброс го напуштиле островот. По завршувањето на повлекувањето, делегатите од островот заминале во Истанбул кај отоманскиот султан Мехмед II, за да разговараат за условите кои им дозволуваат да живеат хармонично во рамките на Отоманското Царство.
Откако островот станал отоманска територија во 1455 година, тој бил контролиран од Османлиите и Венецијанците во различни времиња. Во овој период, а особено за време на владеењето на Сулејман (1520-1566), островот станал голема база во рамките на Отоманското Царство. Односот помеѓу Османлиите и Венецијанците понекогаш доведувал до непријателства - на пример, во јуни 1717 година за време на Отоманско-венецијанската војна (1714-1718), се одвила нерешителната поморска битка во близина на Имброс во Егејското Море. Сепак, жителите на островот продолжиле да живеат во релативен мир и просперитет до 20 век.
Во 1912 година за време на Првата балканска војна, грчката морнарица го нападнала островот. По потпишувањето на Договорот од Атина во 1913 година, сите Егејски острови, освен Тенедос и Имброс, биле отстапени на Грција.
Турски период
Во 1915 година, Имброс имал голема улога во текот на околните битки за време на Првата светска војна. На островот биле изградени градски болници, аеродроми и продавници. Особено, војниците на Австралискиот и Новозеландскиот армиски корпус се наоѓале во Имброс за време на Галиполскиот поход, а островот бил користен и како воздушна и поморска база. На Имброс било седиштето на генералот Јан Хамилтон.
На 20 јануари 1918 година, во Егејско крајбрежје во близина на островот се случила поморска акција Битка кај Имброс (1918), кога отоманската морнарица била поразена.
Преговорите за ставање крај на Балканската војна започнале во декември 1912 година во Лондон, а прашањето за егејските острови претставувало еден постојан проблем. Прашањето ги поделило големите сили како Германија, Австроунгарија и Италија за поддршка на отоманската позиција за враќање на сите егејски острови, а Велика Британија и Франција ја поддржувале грчката позиција за грчка контрола на сите егејски острови. Со Италија, која ги контролирала клучните острови во регионот, преговорите со големите сили се повлекле во Лондон, а подоцна и во Букурешт. Романија се заканила со воена акција со Грците против Османлиите, со цел да ги принуди преговорите во Атина во ноември 1913 година. На крајот, Грција и Велика Британија ги притиснале Германците да го поддржат договорот во кој Османлиите ќе ги задржат Тенедос, Кастелоризо и Имброс, а Грците ќе ги контролираат другите егејски острови. Грците го прифатиле планот додека Османлиите го отфрлиле отстапувањето на другите егејски острови. Овој договор не се одржал, но избувнувањето на Првата светска војна и Турската војна за независност го поставиле прашањето настрана.
Сепак, на 26 јуни 1927 година, правата што им биле дадени на грчкото население на Имброс и Тенедос биле отповикани, со прекршување на Договорот од Лозана. Така, островот бил деградиран од административна област во под-област, што резултирало со тоа што островот требало да биде одземен од своите локални трибунали. Освен тоа, членовите на локалниот совет биле задолжени да имаат соодветно познавање на турски јазик. Освен тоа, според овој закон, турската влада го задржала правото да го распушти овој совет и во одредени околности да ги воведе полициските сили и другите службеници. Овој закон, исто така, ги прекршил образовните права на локалната заедница и наметнала образовен систем сличен на оној што го следеле обичните турски училишта.
Прогонството во голем обем против локалниот грчки елемент започнало во 1961 година, како дел од Eritme Programmi, чија цел била елиминација на грчкото образование и спроведување на економски, психолошки притисок и насилство. Под овие услови, турската влада го одобри присвојувањето на 90% од обработливите подрачја на островот и доселување на дополнителни 6.000 етнички Турци од континентална Турција. Турската влада, исто така, ги затворила грчките училишта на островот и го класифицира како надгледна зона, што значело дека иселениците не можат да го посетат островот и нивните домови без посебен прием. Грците на островот, исто така, биле цел на изградба на отворен затвор на островот во кој биле вклучени затвореници осудени за силување и убиство, на кои потоа им било дозволено слободно да се шетаат на островот и да ги малтретираат месните жители.
Во 1991 година турските власти го одзеле статусот на воена забранета зона на островот.
Во 1992 година, Panimbrian споменал дека членовите на грчката заедница „сметаат дека властите се граѓани од втор ред“ и дека локалните Грци се плашат да ги изразат своите чувства, да протестираат против одредени дејства на властите или турските доселеници, или дури и да им дозволат на сите да ги користат нивните имиња кога даваат некои информации што се однесуваат на кршењето на нивните права, стравувајќи од последиците со кои тие би се соочиле од турските власти.
До 2000 година останале само 400 Грци, додека Турците биле околу 8000 лица. Од 2015 година, на островот останале само 318 Грци, додека бројот на Турците се зголемил на 8.344.
Геологија
Имброс е главно од вулканско потекло и највисоката планина на островот Илјас Даг, претставува стратовулкан.
Земјотреси
На 24 мај 2014 година, Имброс бил потресен од силен земјотрес со јачина од 6,9 мегавати. 30 лица биле повредени, а бројни стари куќи биле оштетени, некои од нив срушени целосно. Во блиска иднина се очекува да се случи голем земјотрес во околината. Малите забележани земјотреси се чести.
Клима
Островот има средоземна клима со топли и суви лета и влажни и ладни зими. Иако летото е најсушната сезона, некои дождови се случуваат во лето. Снегот и мразот не се невообичаени во зима.
Населени места
Промена на населението низ годините
Џиновска секвоја
Џиновската секвоја (лат.: Sequoiadendron giganteum) е единствениот вид во родот Секвојадендрон (Sequoiadendron), и еден од трите видови на четинарски дрва познати како секвои класифицирани во фамилијата чемпреси (Cupressaceae) во потсемејството Sequoioideae, заедно со Sequoia sempervirens (обичната секвоја) и Metasequoia glyptostroboides (метасеквојата).
Џиновската секвоја е позната и под имињата Секвојадендрон (по родот) и Велингтонија. Џиновската секвоја уште е позната како и црвено дрво коешто се наоѓа во областите на Северна Калифорнија. Џиновската секвоја е најголемиот жив организам на планетата коешто живее околу 4900 години, а расте просечно 120 метри и е широка 11 метри. Во времето на диносаурусите имало разни врсти на секвоја, но со катаклизмата на диносаурусите пред 65 милиони години опстојале да живеат само две врсти на џиновска секвоја.
Алпско скијање на Зимските олимписки игри 2010 - супервелеслалом за жени
Натпреварот во дисциплината супервелеслалом во алпско скијање во женска конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржа на 20 февруари на патеката во Вислер, со почеток во 10:00 по месно време (UTC-8).
== Освојувачи на медали ==
Жоан Фусте
Жоан Фусте и Ортељс или Џоан Фустер (катал.: Joan Fuster i Ortells; Суека, Автономни заедници во Валенсија, 23 ноември 1922 - Суека, 21 јуни 1992) бил валенсијански писател на Каталонскиот јазик.
Веслијан
Универзитетот Веслиан во Охајо е една од првите високошколски установи во Охајо во САД, и се наоѓа на 20 милји северно од Колумбус, главниот град на американската сојузна држава Охајо.
Мисија
Универзитетот, користејќи ги традициите и современиот цивилизациски напредок учествува во развојот на науката, културата и стопанството, како и во решавањето на важни научни, техничко-технолошки и општествени проблеми. Основните цели на кои е поставена мисијата на универзитетот се:
Историја
Отворањето на Универзитетот Веслиан во Охајо е извршено на ноември 1842 година, а првите предавања се одржани на 1844 година. На почетокот, предавале 20 наставници и еден асистент, додека настава слушале 30 редовни студенти.
Библиотека
Во склоп на Веслиан функционира библиотеката „Бигли“, именувана по човекот чија визија беше основање и развој на библиотеката. Главна цел на кадарот кој работи во библиотеката е да го зголеми нивото на информации, образование и да се осигура околина за проток и размена на информации и за многу други културни активности.
Надворешни врски
Официјално мрежно место на Универзитетот Веслијан во Охајо
Базилика Свети Јован и Павле
Базиликата на Санти Џовани и Паоло, позната на венецијански како Сан Заниполо, е црква во сестиерата Кастело во Венеција, Италија.
Една од најголемите цркви во градот, има статус на мала базилика. По 15 век овде се одржувале погребните служби на сите венецијански дузи, а во црквата се закопани дваесет и пет дузи.
Опис
Огромното издание од тули е дизајнирано во италијански готски стил и е завршено во 1430-тите. Таа е главната доминиканска црква во Венеција и како таква е изградена за да има големи собранија. Посветен е на Јован и Павле, а не на библиските апостоли со истото име, туку на двајца нејасни маченици на ранохристијанската црква во Рим, чии имиња биле запишани во 4 век, но чија легенда е од подоцнежна дата.
Во 1246 година, дужот Јакопо Тјеполо им подарил мочуриште на Доминиканците откако сонувал како јато бели гулаби летаат над него. Првата црква била урната во 1333 година, кога била отворена сегашната црква. Тоа било завршено дури во 1430 година.
Огромната внатрешност содржи многу погребни споменици и слики, како и Мадона дела Пејс, чудесна византиска слика сместена во сопствената капела на јужниот коридор, и подножјето на Света Катерина од Сиена, главната реликвија на црквата.
Санти Џовани и Паоло е парохиска црква на Викаријатот на Сан Марко-Кастело. Други цркви на парохијата се Сан Лазаро деи Мендиканти, Оспедалето и Беата Вергине Адолората.
Ренесансната Коњичка статуа на Бартоломео Колеони (1483), од Андреа дел Верокио, се наоѓа веднаш до црквата.
Камбанаријата има 3 ѕвона во Д-мајор.
Погребни споменици
По 15 век, погребните служби на сите венецијански дуждови биле одржани во Санти Џовани е Паоло. Дваесет и пет дуждови биле закопани во црквата, меѓу кои:
Изолативен јазик
Изолативен јазик е вид јазик со мал број морфеми во однос на еден збор. Во крајни случаи има и јазици каде една морфема е еден збор. Поимот „изолативен јазик“ е во сродност со поимот „аналитички јазик“, каде во крајна граница има целосно отсуство на инфлекција за означување граматички односи. Изолативните јазици се поставени наспроти синтетичките јазици, каде во зборовите има присуство на повеќе морфеми.
Објаснување
Иако историски јазиците биле поделени на три групи (изолативни, флективни и аглутинативни), овие морфолошки видови можат да бидат поделени според два параметра:
Изолативен јазик може да биде дефиниран како јазик кој има совпаѓање еден со еден меѓу зборот и морфемата. Пример за ова совпаѓање е зборот „ти“, кој е еден збор и една морфема. Од другата страна пак во овие јазици може да има и зборови составени од повеќе морфеми, како што е зборот „преиспитување“ кој е еден збор составен од три морфеми: пре-, испитува, -ње.
Аналитички јазик
Аналитички јазик е јазик кој ги искажува граматичките односи по синтаксен пат, односно преку употреба на слободни морфеми кои функционираат како одделни зборови. Овие јазици послабо користат сврзани морфеми кои имаат флекција.
Наводи
Lingva tipologio
Англиска променада
Англиската променада или Англиското шеталиште (Promenade des Anglais, никардски: Camin deis Anglés) е познато шеталиште долж Средоземното Море кај Ница, Франција.
Историја
Пред Ница да биде урбанизирана, брегот на Ница бил опграден со плажи. Првите куќи се наоѓале на повисоко ниво, оддалечени од морето.
Почнувајќи од втората половина на 18 век, Англичаните доаѓале во Ница да го поминуваат зимскиот период, уживајќи во панорамата долж брегот. Кога особено силната зима донела наплив на просјаци во Ница, некои од богатите Англичани предложиле корисен проект за нив: изградба на шеталиште (chemin de promenade) долж морето.