cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
243
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 243 година се протега во 2879 и 2880, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2939 и 2940 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 786. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 391 и 390 година пред хиџра.
1611
1611 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1611 година од новата ера, 611. од вториот милениум, 11. од XVII век и втора од 1610-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7119 и 7120 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6361 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5371 и 5372 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2364.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1611 година се протега во 4247 и 4248, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4307 и 4308 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2154. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1019 и 1020 исламска година.
2052
2052 (Римски бројки) ќе биде престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2052 година од новата ера, 52. од третиот милениум, 52. од XXI век и трета од 2050-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7560 и 7561 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6802 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5812 и 5813 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2805.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2052 година се протега во 4688 и 4689, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4748 и 4749 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2595. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1474 и 1475 исламска година.
Редкино
Редкино (Редкино) е населено место со административен статус на мало гратче (посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во југоисточниот дел на Тверската област и административно припаѓа на Конаковскиот реон. Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 11 507 жители.
Географија
Градчето Редкино се наоѓа во југоисточниот дел на Тверската област во ниска и рамна површина на Горноволшката низина, околу 5 километри северно од Шошинскиот Залив на Ивањковско езеро на реката Волга. Гратчето се наоѓа на околу 39 километри југоисточно од обласниот центар на градот Твер, односно околу 130 километри северозападно од главниот град Москва.
Важна е железничката станица на железничката линија Москва-Санкт Петербург.
Историја
Иако првото писмено споменување на селото Редкино датира од XVI век, населбата не се развила значително дури во 1843 година година кога низ тоа подрачје поминувала Николаевската железничката пруга, која ја поврзува Москва со Санкт Петербург. За време на 1890-ти години, во населбата почнало да се експлоатира тресет од блиското тресетиште Галицки Мох и наскоро била отворена фабрика за кокс. По изградбата на Ивањковската акумулација во 1936 година, еден дел од жителите на поплавените соседни населби се преселиле во Редкино, чиј број на население со тоа се зголемил на 4 000. Населбата во 1939 година добила статус на мало граче и во тоа време била дел од Завидовскиот реон во тогашната Калининска област.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во гратчето живееле 11.286 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 11.507 жители. Тоа е втора по големина населба во подрачјето на Конаковскиот реон, веднаш по градот Конаково. Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
Индустрија
Населбата е забележлива како локација на голема хемиска експериментална фабрика. Новите хемиски процеси се тестираат најпрво на мали инсталации пред да бидат префрлени во големи постројки. Постои производство на кислород (со метод на компресија на воздух), водород (со електролиза на вода), меркаптан, итн. Една инсталација е производство на авијациски бензин од тресет мов. Ова е обид да се удвојат германските експерименти на крајот од Втората светска војна. Фабриката има голем асортиман на опрема за реактори од Јапонија кои се реактори со висок притисок за различни хемиски процеси.
Нинечер
Нинечер бил третиот крал од Втората египетска династија. Владеел од 2810 или 2790 г. п.н.е. Постојат теории дека владеел 40 или 47 години. Се споменува на Каменот од Палермо, како и на печатите пронајдени во подземната галерија во Сакара. Има многу предмети од времето на неговото владеење, кое било долго и просперитетно. Познато е дека за време на неговото владеење, имало економски и внатрешно-политички проблеми.
Гробот на Ниничер бил пронајден во галерија во Сакара, означен како „гроб Б“, и се наоѓа на околу 150 метри од гробот на Хотепсехемви. Подземната гробница се состои од голем лавиринт со ходници, простории и ниши. Самата гробница е на југозапад од комплексот, но нејзиниот покрив се распаднал. И другите коридори и простории се во опасност од уривање.
Наводи
<references group="" responsive="">
NGC 7381
NGC 7381 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7381 се споменува и како ESO 603-17, MCG -3-58-7A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7381 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7381 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 50 м 8,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -19° 43' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 7381 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69828. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 348; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6390. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1190.
Функционализам (архитектура)
Во архитектурата, функционализмот е принцип дека објектите треба да бидат дизајнирани само врз основа на целта и функцијата на објектот. Овој принцип кога се појавува е предмет на забуна и контраверзии во рамките на професијата, а посебно во односот кон модерната архитектура.
Појавата на функционализмот кај објектите датира уште од Витрувијанската тријада каде „употребност“ (utilitas) стои покрај „убавина“ (venustas) и „устојчивост“ (firmitas) како еден од трите класични цели на архитектурата. Функционалистичките погледи биле типични за некои готски преродбени архитекти. На почетокот на 20 век архитектот Луис Саливен ја популаризирал изреката “формата ја следи функцијата“ во која го изнел своето верување дека големината на објектот, масивноста, односот на просторот и другите одлики на објектот, треба да произлегуваат исклучиво од функцијата на објектот. Импликација е дека ако функционалните аспекти се задоволени, архитектонската убавина и естетика ќе дојдат сами по себе.
Ле Корбизје еден од најпознатите модернистички архитекти изјавил дека “куќата е машина за живеење“, а неговото дело Вила Савоја се смета за прототип на функционализмот. Сепак постојат тврдокорни ставови за функционализмот кои ја прават оваа тема контроверзна. Американскиот архитект Филип Џонсон тврдел дека архитектонската професија нема поврзаност со функционалистичката одговорност, дека архитектурата не би требало да се занимава со прашањето на функционалноста на објектите.
Познатите архитекти како што се Френк Гери, Стивен Хол, Ричард Маер и И. М. Пеи се гледаат себеси како уметници кои немаат одговорност кон клиентите или корисниците на објектите. Тие ги гледаат своите објекти како уметнички дела кои не се подложни на критика за практичноста. Исто така е познат и ставот на постомодерниот архитект Питер Ајзенман кој својата работа ја базира на екстремна теоретска основа со ставот „Јас не се занимавам со функционалност“.
IC 1474
IC 1474 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1474 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1474 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 25 м 44,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 10' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 88°.
Други поделби
Проучување на IC 1474 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Вилино сито
Вилино сито (латински: Carlina acaulis) познат и како крављак, краљевац, краљевак, пупава, пупава трева, бел трн, крмски корен, големо сито (на Стара планина го викаат шереметка) е повеќегодишно двокотиледоно цветно растение од фамилијата Asteraceae, по потекло од алпските региони на централна и јужна Европа. Специфичното име acaulis ( нов латински значи „без стебло“, од латински caulis „стебло“ или „стебленце“) и вообичаените имиња се описни за начинот на кој нејзината цветна глава лежи директно на базална розета од листот. Растението го добило името по Карло Велики кој барал лек против чумата. Тој сонувал ангел кој му рекол да фрли стрела на небото и да види во кое растение ќе удри стрелата. Ова растение му донело олеснување на чумата. Растението што го удрила стрелата било Carlina acaulis, корените на растението биле дистрибуирани меѓу населението по што чумата се намалила.
Опис
Боцките, пиннатилобни листови растат во базална розета приближно 20 см во пречник. Цветовите имаат големина до 10 см цветови со сребрено-бели делови околу центарот. Цветовите на дискот се цевчести и жолто-кафеави во боја. За да се заштити поленот, главата се затвора на влажно време, феномен со кој народот го предвидувал претстојниот дожд. Времето на цветање е помеѓу август и септември. Ризомот е добро развиен, вретенест и вертикално поставен.
Растението претпочита варовити почви и суви пасишта во средини од долини до надморска височина од 2.800 метри.
Подвидови
Постојат два подвида:
Употреба
Ризомот содржи голем број етерични масла, особено антибактерискиот карлина оксид. Коренот порано се користел во хербалната медицина како диуретик и лек за настинки.
Додека е млад, пупката со цут може да се готви и јаде на сличен начин како артичока, поради што го добил прекарот ловџиски леб.
Понекогаш се култивира како карпесто растение, или се суши и закачува како украс на куќите.
Се користи во народната медицини како:
Делува против микроби, габа па се употребува надворешно за лечење рани. Најчесто се употребува за болести урогениталниот тракта и кај грчеви во дигестивном тракт.
Хемиски состав на дрогата
Како дрога се користи коренот (Carlinae radix) кој содржи:
Мина Сандвол
Мина Сандвол е родена на 23 октомври 2001 година и  е американска глумица која е позната по улогите во Планот на Меги, Ферхелд и # Хорор.
Животопис
Сандвол е родена на 23 октомври 2001 година, во Њујорк. Во 2012 година, таа го има својот прв настап на телевизија на документарната серија „ Познати духови приказни“. Таа се појави во Закон и ред: Специјална единица за жртви во 2014 година. Во 2015 година, таа глумеше во романтичната комедија-драма Планот на Меги, трилерот Фриделд , и хорор филмот # Хорор. Таа го игра ликот на Пени Робинсон во двете сезони од серијата на „ Нетфликс “ Изгубени во Вселената, која за првпат се емитуваше во април 2018 година.
Исландски јазик
Исландски јазик (íslenska) — северногермански јазик и службен и мајчин јазик на населението на територијата на Исланд. Јазикот е сличен со фарскиот јазик со западните дијалекти на норвешкиот јазик. Додека скоро сите западногермански јазици ги редуцирале инфлекциите на деклинациите на именките, исландскиот јазик се состои со граматички правила слични на латинскиот јазик или со старонорвешки јазик или староанглиски јазик.
Правопис
Исландската азбука е заснована на латиницата. Карактеристично за азбуката е тоа што има задржано две стари букви кои се користеле во минатото и кај останатите германски јазици.
1610
1610 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1610 година од новата ера, 610. од вториот милениум, 10. од XVII век и прва од 1610-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7118 и 7119 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6360 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5370 и 5371 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2363.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1610 година се протега во 4246 и 4247, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4306 и 4307 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2153. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1018 и 1019 исламска година.
Змеј (појаснување)
Змеј може да се однесува на:
244
244 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 244 година од новата ера, 244. од првиот милениум, 44. од III век и петта од 240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5752 и 5753 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4994 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4004 и 4005 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 997.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 244 година се протега во 2880 и 2881, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2940 и 2941 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 787. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 390 и 389 година пред хиџра.
Височани
Височани или Височан (се среќаваат и Височен и Височени; Ξηροπόταμος, Ксиропотамос, до 1927 г. Βησωτσάνη, Висоцани ) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 8 километри северозападно од градот Драма, на надморска височина од 255 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 250 Турци и 1.150 жители Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1.840 Македонци, 20 Грци, 36 Власи и 30 Албанци. Освен тоа, во селото работеле македонско и грчко училиште.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Ликостомо.
Демографија
Во 1928 година селото било мешано си 396 жители бегалци. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 1925 лица, додека во 1940 година селото броело 2568 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 2677 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 3051 жител, во 1971 година имало 2023 жители, во 1981 година имало 2381 жител, додека во 1991 година имало 2401 жител. Денеска, населението на селото е 2554 жители според пописот од 2011 година.
2053
2053 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2053 година од новата ера, 53. од третиот милениум, 53. од XXI век и четвртта од 2050-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7561 и 7562 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6803 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5813 и 5814 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2806.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2053 година се протега во 4689 и 4690, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4749 и 4750 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2596. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1475 и 1476 исламска година.
Подмет-прирок-предмет
Подмет-прирок-предмет (меѓ. крат. SVO, од анг. subject–verb–object) — еден од најчесто застапените зборореди меѓу јазиците. Овој редослед заедно со подмет-предмет-прирок се застапени кај 75% од светските јазици. Овој редослед најчесто се користи и кај сите креолски јазици, што укажува дека овој збороред е очигледен за човековата психологија. Пример за овој редослед е реченицата „Томе јаде јаболка“, каде на прво место се наоѓа вршителот на дејството, проследено од глаголот и предметот.
Примери
Јазици кај кои најчесто се користи овој збороред се: македонскиот, албанскиот, англискиот, грчкиот, естонскиот, италијанскиот, јаванскиот, кинескиот, кмрескиот, латвискиот, полскиот, португалскиот, тајландскиот, финскиот, францускиот, хебрејскиот и многу други.
Градски ѕид
Градски ѕид — е составен дел од центарот на градот Скопје и е проектирана од познатиот јапонски архитект Кензо Танге, после големиот земјотрес во Скопје, во 1963 година. Како составен дел од центарот на градот, композицијата го нагласува и обиколува централното градско јадро, а објектите се ситуирани десно од реката Вардар.
Градскиот ѕид се состои од верижно поврзани блокови ( P+6, H=24m ) и кули ( P+12, H=45m ) – еден вид на прстенеста ѕидна рамка во модерна интерпретација.
Местоположба и ориентација
Објектите се ситуирани десно од реката Вардар, помеѓу реката и булеварот „ЈНА„, „Јужен булевар„, булеварот „Кочо Рацин„. Блоковите се со ориентација север-југ и североисток-југозапад, а становите во станбените кули се ориентирани во правец североисток-северозапад. Двата вида на објекти внесуваат разноликост во композицијата – кулите овозможуваат аерација на блоковите кои се виткаат кон центарот, а помеѓу станбените кули и блоковите се наоѓаат зелени површини, детски игралишта, градинки и простори за одмор, кои во решението се одвоени од надворешниот сообраќај со цел овозможување на безбедност.
Историја
По земјотресот во 1963 година градот Скопје имаше потреба за нов урбанистички план. Во 1965 година беше распишан интернационален конкурс за нов урбанистички план за центарот на градот на кој учествуваа како домашни (во тоа време – југословенски) така и странски архитекти. На меѓународниот конкурст поголемиот дел од првата награда ја доби планот за центарот на Скопје на јапонскиот архитект Кензо Тангe. План кој ќе донесе нов развој на градот, кој нема да ги занемари неговите историски вредности, но сепак ќе создаде еден нов, модерен, идентитет на градот. „Градскиот Ѕид„ е можеби најмаркантната структура во планот на Кензо Танге и единствена структура која е во целост изведена од неговиот план. Оваа структура е најпрепознатливиот елемент од неговиот план кој се простира низ целиот центар на Скопје. И покрај тоа што „Градскиот Ѕид„ претрпел повеќе измени од првичната замисла до неговата изведба, сепак неговата симболика и метафоричка претстава и ден денес е зачувана.
Архитекти
Градски ѕид е идејно дефиниран со конкурсниот проект (1965) на Кензо Танге. Меѓутоа, при разработката на проектот со т.н. деветтата варијанта се отстапува од конкурсната идеја за Градски ѕид оформен со повеќекатни терасести блокови, кои се заменети со станбени кули и ламелни станбени блокови. Станбените блокови (1966-) се подигнати според проектите на авторскиот тим составен од: Н. Богачев, С. Ѓуриќ, Љ. Маленкова, А. Серафимовски, С. Симоски и В. Ќосевска.
Автори на станбената кула тип М (1966-) во состав на Градскиот ѕид се Д. Димитров, С. Ѓуриќ, В. Ладинска, Р. Минчева и А. Серафимовски, додека Александар Смилевски (1939-) се јавува како автор на станбената кула тип Б (1966-). Сите тие објекти имаат примерно функционално решение и конструктивен состав, и еден „рутински“ обликуван израз.
Архитектура
Најголемата структура во планот на Танге и структура која го дефинира центарот на градот – „Градскиот Ѕид„ е првенствено станбена структура намената да ги задоволи потребите за станување кој поради земјотресот биле круцијални во тоа време. Барањата на градот тогаш биле со новиот план на Скопје да се обезбедат 2200 станови кои Танге требало да ги предвиди во неговата единствена станбена структура – „Градскиот Ѕид„. Оваа урбана структура требало да го обиколи центарот на градот толку колку што топографијата би дозволила. Тој е всушност станбена структура со висока густина на жители кои би живееле во неа и која воедно би содржела и други содржини задоволувајќи ги потребите на граѓаните. Првичната идеја била тој да биде составен од поврзани високи блокови чии долен дел би бил трапезоиден. Подоцна тие биле едноставни кубични блокови кои се верижно поставени и кои го обиколуваат центарот на градот на десниот брег и пресечени од Републичкиот Плоштад, продолжуваат на левиот брег на реката Вардар.
Поминувајќи низ деветте верзии на планот на Кензо Танге, Градскиот Ѕид повеќепати се менувал. Блоковите од Градскиот Ѕид кои биле предвидени да се градат на левиот брег на Вардар биле отстранети поради тоа што од таа страна немало потреба од структура која би го дефинирала центарот на градот. Од една страна, тврдината Кале и старата скопска чаршија не би ги прифатиле овие нови структури, а од друга страна тврдината, чаршијата и ридот Гази Баба се делотворен природен „ѕид“ на северната страна од центарот на Скопје. Во формата на Градскиот Ѕид се имплементирани и кули. Со тоа тој се состои од верижно поврзани блокови со висина од 24 метри и кули високи 45 метри кои би ги пресекувале овие линеарни елементи. Висината на блоковите се совпаѓа со висината на веќе постоечките објекти во центарот на градот и така тие не би доминирале. Со тоа се дооформува идејата за Градскиот Ѕид – тој да биде еден вид на ѕид-тврдина во модерна интерпретација. Кулите се поставени на двете страни од улиците кои ја пресекуваат оваа структура или на местата каде што ѕидот формира агол. Тие се поставуваат во групи од 2 или 3 кули. Со тоа нивната симболична интерпретација би била дека тие се бастиони на тврдината. По должината на целиот Градскиот Ѕид било замислено да има шеталиште. Оваа структура било предвидено целосно да се втопи во зеленило. Балконите на горните катови на блоковите од Градскиот Ѕид биле замислени да бидат издадени за да ја покријат таа патека. Паркирањето на возилата е решено да биде во подземни паркинзи и надземни паркиралишта пред објектите.
Приземниот дел на објектите и мезанинот било предвидено да бидат окупирани од комерцијални содржини и на места да има пасажи низ објектите кои би го поврзувале предниот и задниот дел од Градскиот Ѕид. Така оваа структура би овозможила и поинакви доживувања од нејзините две страни. Предниот дел на ѕидот е ориентиран кон центарот на градот, кон прометни улици и дел кој е бучен, додека задниот дел станува поинтимен дел со плочник кој би претставувал бегство од урбаниот и брз живот. Овие две доживувања се поврзани преку периодичните пасажи. Градскиот Ѕид е планиран да биде еден од главните белези на градот. Тој е структура која не може да се одмине при пешачко или автомобилско движење низ центарот на градот. Структура која се повторува и која му дава идентитет на градот. Овој ѕид го затвора центарот на градот, без да се наметнува на внатрешноста и оставајќи ја таа понатаму да се развива. Човекот е основната еднинка според која се водат урбанистите и планерите и при планирањето треба да се овозможи негов поквалитетен живот. Така луѓето како перманентна единка на еден град, Танге ги сместува во овој симболичен ѕид кој воедно и го дефинира новиот идентитет на градот. Овој ѕид го одвојува центарот на градот, но воедно и го поврзува со останатитот дел на градот овозможувајќи им на луѓето за момент да влезат или да избегаат од брзиот и бучен живот.
Внатрешна организација на станови
Оваа композиција на блокови и кули, се состои со капацитет од околу 1814 станови, во кои се сместени околу 7800 корисници. Преку пристапни улици и пешачки патеки, композицијата воспоставува контакт со околината и во внатрешноста на истата се предвидени околу 1800 паркинг места, од кои, 1000 на отворено и под тремови, а околку 800 гаражирани во подземно ниво.
Структурата на становите во овие станбени објекти е :
- двесобни              308
- двеиполсобни      448
- трисобни              792
- четирисобни         38
- петсобни               112
-
Вкупно:                    1814 станови
Освен тоа, секоја од кулите и блоковите беше предвидено да располага со помошни простории како – просторија за состаноци на куќен совет и игра за деца, двособен стан за хаузмајстор, работилница со остава, просторија за оставање на велосипеди и детски колички, заедничка сушална во мезанинот и сл.
Габриел Оноре Марсел
Габриел Оноре Марсел (Gabriel Honoré Marcel), (, -, ) - француски филозоф, драмски писател, музички критичар и водечки христијански егзистенцијалист. Автор на преку десетина книги и најмалку триесет претстави. Често се смета за првиот француски егзистенцијалист.
Марсел како егзистенцијалист
Егзистенцијализмот во средината на XX век се нашол во средиштето на расправи со марксизмот, психоанализата, структурализмот околу можностите за истражување на човекот како и можностите на филозофијата; истовремено настојувал да изгради еден посебен вид рационалност која ќе може да се спротивстави на сциентизмот и на различните форми на детерминистичкиот редукционизам и притоа да го сочува специфичниот начин на гледањето на човечкиот опстанок. Со намаленото влијание на егзистенцијализмот не исчезнале и неговите методолошки достигнувања, неговите теми; притоа, треба да се разликува егзистенцијализмот како и филозофски правец и егзистенцијалистичката проблематика која останува трајно актуелна, бидејќи е најтесно поврзана со човековиот непосреден опстанок и во светот и неговата вечна потрага за смисла.
Габриел Марсел е основач на католичкиот егзистенцијализам; помеѓу неговите важни документи се: Метафизички дневник (1925), Да се биде и да се има (1935), Човек – скитник (1945), Луѓе против човечкото (1951), Тајна на битисувањето I-II (1951), Есеј за конкретната филозофија (1967).
Сите Марселови дела создадени се од кратки фрагменти, дневник белешки. Тоа не е само стилистичка специфика на неговата форма на изразување, туку последица на фундаменталните принципи на неговата филозофија. Тој пред сè е под влијание на христијанската форна на исповест, а целта на исповестите е во тоа на мислите да им се даде интимен живот, нивната вистинска егзистенција, која денес е од онаа што била вчера, или од онаа што ќе биде утре. Филозофија на постоењето што ја открива автентичната срж на човековата егзистенција не треба да се излага на мртви јазични апстракции туку така да звучи глас на осамениот човек кој се слуша сега и овде. Како убеден католик Марсел го отфрлил томизмот како рационалистичко учење што се обидува да ја измери верата и позитивната наука. Постоењето на Бог треба да се изведе од постоењето на човекот, од тајната што се наоѓа во човекова свест. Ако вистината не се согласува со ортодоксната вера, дотолку полошо за ортодоксијата.
Марсел изградил сопствен оригинален систем на филозофски категории, напоредно со филозофски категории (суштествување, трансцендентно, онтолошко) ги става и христијанските поими (љубов, отелотворување, верност, мачеништво, слобода, потчинетост, надеж, очај, доказ, тајна, желба, и др.). Иако сите негови категории вообичаено јавуваат во парови, уште со ова непотполно нивно набројување се гледа дека тука наоѓаме цела ниска типично „егзистенцијални“ поими.
Тирленско Езеро
Тирленско Езеро (Türlersee) — езеро во округот Афолтерн на кантонот Цирих, Швајцарија. Сместено е на границата помеѓу општините Еугст и Хаузен на Албис, на надморска височина од 643 м. Наречено е по селото Тирлен, кое се наоѓа во Хаузен на Албис.
Езерото зафаќа површина од ; долго е 1.4 км, а широко 500 м.
Визуелно Аудио
VisualAudio е проект кој што произведува звук од слика која се наоѓа на запис. Ваквиот проект потекнува од партнерство помеѓу Швајцарската национална архива за звук и Факултетот за инженерство и архитектура во Фрибург.
Вовед
Дисковите биле единственото средство за зачувување на звукот пред воведувањето на магнетните ленти. До појавата на винил во 1950-тите, записите биле направени од шелак или восок. Органскиот состав на овие материјали им овозможил да се деградираат со текот на времето, а исто така ги направил склони кон нападите од габи.
Историја
Идејата за ова обновување на звукот на старите плочи преку оптичко скенирање започнала во летото 1999 година во Лугано, меѓу техничкиот менаџер на Швајцарската национална архива за звук (Fonoteca Nazionale) Стефано С. Каваliери (творец и носител на интелектуална сопственост, иницијатор на проектот), поранешниот директор на М & Ц Менаџмент и комуникации С.А. Пјер Хемер (ко-творец на проектот) и директорот на швајцарските национални архиви на звукот Пио Пелизари.
Принцип на обработка
При нормална репродукција на запис за фонограф, звукот се добива со помош на игла што го следи жлебот. Радијалното поместување на жлебот се забележува преку микроскоп што значи дека звучните информации се видливи.
Ако се земе аналогна слика со висока резолуција од секоја страна на записот и информациите во филмот потоа се дигитализираат со помош на кружен отчитувач, разни алгоритми можат да ја обработат сликата со цел да го извлечат и реконструираат звукот.
Предности и недостатоци
Со својата средна фотографска фаза, ова решение решава неколку значајни предизвици пронајдени во системите за архивирање.
Недостатоци на системот:
Аљоша Попович и Тугарин Змејот (игра)
„Аљоша Попович и Тугарин Змејот“ е компјутерска игра во жанрот „потрага“. Играта е развиена од студиото PIPE и објавена од 1C. Играта била објавена на 4 февруари 2005 година.
Заплет
Аљоша Попович шетајќи низ чаршијата во Ростов, решил да ја види Љубава. Доаѓајќи дома, таа објаснила дека ги изгубила обетките и го замолила Аљоша да ги најде. Аљоша нашол една обетка на највисокиот рингишпил, а Гришка ја нашол другата. Тој му ја нуди на Аљоша но за возврат бара да го победи неговиот најдобар борец. Аљоша го победува и ја освојува обетката. Аљоша Попович и ѓи враќа обетки на Љубава и тие одат на прошетка во чаршијата. Одеднаш, војниците на Змејот Тугарин галопираат низ Ростов и оставаат белешка напишана на тугарски јазик. Аљоша Попович и Тихон ја носат белешката до службеникот, но тој не може да ја преведе белешката без неговата азбука, бидејќи враната му ја украла азбуката. Тихон им вели дека враните сакаат сјајни работи и Аљоша позајмува една од обетките од Љубава, по некое време тој ја надмудрува враната и таа  ја враќа азбуката. Писарот ја преведува пораката „Собери данок за 24 часа! " Аљоша не знае што да прави и Тихон му дава совет дека треба да оди кај Ведун за совет. Ведун им го кажува на Аљоша и Тихон планот како да го заштитат ростовското злато. Тие им го раскажуваат планот на сите жители на Ростов и го собираат целото нивно злато, а потоа го кријат во пештера. Потоа Аљоша и Тихон одат кај зидарот со огромен камен во форма на кружен облик за да го затворат и скријат влезот во пештерата кога војниците на Тугар ќе влегуваат во пештерата по златото.
Следното утро Тугарин и неговите трупи влегуваат во пештерата а Аљоша и Тихон го покриваат излезот, спуштајќи го каменот. Од радост, Аљоша и Тихон скокаат на самиот камен и танцуваат. Одеднаш, каменот се спушта до Ростов. Аљоша и Тихон го насочуваат огромниот камен од лево и на десно, за да не здробат никого и да не ги скршат куќите во Ростов. Жителите на Ростов ги обвинуваат Аљоша и Тихон дека поради нив им го украле златото и ги ставаат во затвор, а Тугарин и неговите трупи, заедно со златото, бегаат во шумата.
Аљоша и Тихон одлучуваат дека Ведун е виновен за тоа што златото било украдено, бидејќи овој план со каменот бил негов. Тие бегаат од занданата и одат кон Ведун. Излегува дека тогаш Аљоша ја добилл идејата со каменот не од вистинскиот Ведун, туку од самиот Тугарин Змеј, кој бил облечен како него и тој сето тоа специјално го договорил со златото, со пештерата и со каменот. Вистинскиот Ведун го советува Аљоша Попович да оди во Проклетата шума кај славниот јунак Свјатогор, бидејќи тој веројатно знае каде да го најде Тугарин. Доаѓајќи кај Свјатогор, тој му кажува на Аљоша дека му треба меч и херојски коњ. Аљоша и Тихон добиваат херојски коњ од Циганите, давајќи им капа за невидливост во замена за кољите, што Тихон ја украл од Баба Јага, а ковачот Ивашка прави меч за Аљоша во подземната ковачница.
Свјатогор им го покажува на Аљоша и Тихон патот кон Тугарин. Тие поминуваат низ мочуриштето и го наоѓаат домот на гоблинот. Тие го прашуваат гоблинот да им го покаже патот до логорот на Тугарин а за возврат го поправаат подот во неговата куќа и прават сè да му биде потивко за да може гоблинот да спие. Гоблинот, за возврат, им дава свирче во кое, ако дувнат, ќе им се појави патот кон Тугарин во мочуриштето. По патот, Љубава и нејзината баба ги наоѓаат а Аљоша решава да ги одведе по патот. Откривајќи го логорот на Тугарин, тие не можеле да влезат внатре, бидејќи портите се заклучени однатре. Тие наоѓаат стара продавачка на напивки и од неа бараат напивка што се намалува. За возврат, таа го сака подмладувачкото јаболко да стане млада бидејќи сака да се омажи, но никој не ја проси затоа што е стара. Одејќи во градината недалеку од таму, тие зеле едно јаболко и го донеле на старицата, а за возврат таа им ја дава напивка за намалување.
Со помош на напивката за намалување, Аљоша се собира по некое време и се пробива низ тесната дупка внатре во логорот на Тугарин и ги отвора портите за неговите пријатели. Тие го наоѓаат своето злато, кое го стопуваат во форма на голема златна топка, тивко го земаат и се обидуваат да го изнесат незабележано. Одеднаш самиот Тугарин Змеј се буди и гледа дека му го одземаат украденото злато. Аљоша Попович влегува во битка со меч со Тугарин и го победува. Следниот ден Аљоша и неговите пријатели се враќаат дома во Ростов со златото.
Игра
Играчот може да контролира два карактери Аљоша Попович и Тихон. Играчот може да се пресели од една до друга локација, да комуницира со ликовите на играта, да комуницира со нив, да разменува работи, да зема предмети и да ги користи.
Проценки
Играта добила мешани критики од критичарите. AG.ru биле неутрални во однос на играта, давајќи и на играта само 53% од 100, додека играчите и даваат на играта 57% врз основа на 71 глас. Отзовик и дава на играта 4.3 од 5 звезди. На мрежното место, играта била пофалена за смешната приказна, но ја критикувале што била кратка.
Александар Дмитрук, кој ја напишал својата рецензија за играта, ги критикувал бесните коментари на коњот Јули во текот на целата игра и сложените загатки што ќе ве натераат да се замислите многу долго за да ја завршите играта.
Салуен
Салуен (သံလွင်မြစ်, Танлвин; သာန်လာန်, Сан лон; ; 怒江, Нуџанг; шански: Нам Конг; แม่น้ำสาละวิน, Ме нам Салвин; — река во Југоисточна Азија што извира од Тибетската Висорамнина и завршува во Андаманското Море. Долга е 2.815 км и има тесна вододелница of 324.000 км2 што се протега во Кина, Мјанмар (Бурма) и Тајланд. Има брз и силен тек, претежно во клисури, и и нема брани. Како таква, една од најдолгите незаградени реки во светот. Големиот слив на Салуен се одликува со биоразновидност слична на онаа на Меконг и население од 7 милиони жители. Во 2003 г., поважните делови од средиштето на вододелницата се ставени во состав на заштитеното подрачје Три Напоредни Реки, прогласено за светско наследство на УНЕСКО.
Населението во поречието е релативно изолирано од остатокот од светот. Реката е пловна само во должина во последните 90 км, и тоа во врнежливата сезона.
Географија
Реката извира на надморска височина од 5.450 м во Чингхајските Планини на Тибетската Висорамнина, недалеку од врутоците на Меконг и Јангцекјанг. Најпрвин тече на запад, но набргу прави голем лак на исток, навлегувајќи во кинеската покраина Јунан и подрачјето Три Напоредни Реки, прогласено за светско наследство. Тука Салвин го носи името Ну (Нуџанг) и важи за река со голем потенцијал — поголем од оној на системот „Три Клисури“, кој е најголем во светот. Потоа реката прави широк лак на југ, помеѓу Тибетската и Јунанско-гуејџоуанската Висорамнина, спуштајќи се во голем кањон со длабочина од 4.000 м. Продолжува во североисточен Мјанмар, низ сојузните држави Шан и Каја.
Кај устието, реката има просечен годишен истек од 1.659 м3/с, со големи колебања на водостојот од месец до месец.
Роберт Харон
Роберт Емет Харрон (англиски: Robert Emmett Harron; 12 април 1893 - 5 септември 1920) бил американски филмски глумец од раната нема филмска ера. Иако глумел во повеќе од 200 филмови, тој е познат по своите улоги во  филмовите под режија на Д. В. Грифит, „Раѓањето на нацијата“ (1915) и „Нетолеранција“ (1916).
Животопис
Харрон бил постар брат на филмските глумци Џон Харон и Мери Харон. Роден бил во Њујорк и Харрон бил второто најстаро дете од девет браќа и сестри во сиромашно ирско-католичко семејство од работничка класа. Помладите браќа и сестри на Харон, Џон (со прекарот "Џони"), Марија и Чарлс исто така станале глумци, додека една од неговите помлади сестри, Теси, била статист во немите филмови. Чарлс бил убиен во сообраќајна несреќа во декември 1915 година. Теси починала од шпански грип во 1918 година, додека братот на Харон, Џон, починал од мозочен менингитис во 1939 година.
Харон учел во училиштето Сент Џон во Гринич Вилиџ. На четиринаесетгодишна возраст, тој работел како момче во американското Биографско студио. Во прилог на обврските за чистење, Харон, исто така, се појавил како статист во неколку шорцеви за студиото.
Рејнир
Планината Рејнир — највисоката планина на Каскадните Планини на Северозападниот дел на Тихиот Океан, и највисока планина во американската држава Вашингтон. Рејнир претставува голем активен стратовулкан кој се наоѓа на 87 километри југоисточно од Сиетл, во Националниот парк Рејнир. Таа е најстарата топографски истакната планина во Континентален САД и Каскадните Вулкани, со височина од 4 392 метри.
Вулканот се смета за еден од најопасните во светот, и е прогласен за Декаден вулкан, идентификувајќи се како достоен за одредена студија како дел од програмата на ООН за намалување на природните катастрофи, земајќи ја предвид неговата историја на експлозивни ерупции и близината до населените места. Поради големата количина на леднички мраз, планината може да произведе големи лахари кои би можеле да ја загрозат целата долина на реката Пујалуп и претставува сериозна закана за јужните делови на метрополската област Сиетл од 3,7 милиони жители.
1609
1609 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1609 година од новата ера, 609. од вториот милениум, 9. од XVII век и последна од 1600-тите.