cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шаумбург
Шаумбург (Schaumburg) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Нинбург, Хановер и Хамелн-Пирмонт и сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија (окрузите Липе и Минден-Либеке).
Географија
Северната половина на округот Шаумбург се наоѓа во Северногерманската Низина, а јужната половина во Везерското Средногорје. ОВа се состои од ридски масиви, како што се Везер, Харл, Зинтел, Бикеберг и Дајстер. Шаумбуршката Шума е постојана низа на дрвја во насока на околу 60 степени долж северната граница на округот. Во близина на границата е езерото Штајнхудер Мер со површина од 29,1 км2, најголемо во Северна Германија. Реката Везер тече западно долж јужниот раб на ридскиот масив Виен. Пејзажот на запад е одреден од реката Везер, која е граница со соседниот округ Минден-Либеке. Понатаму тече низ Порта Вестфалика низ градот Бремен и се влева во Северното Море.
Историја
Округот Шаумбург бил создаден на 1 август 1977 година во рамки на окружната реформа на Долна Саксонија со спојување на поранешните окрузи Шаумбург-Липе и Грофовија Шаумбург. Градот Хесиш Олдендорф бил преместен во округот Хамелн-Пирмонт. Општините Гросенхајдорн, Идензермор-Нинграбен и Штајнхуде веќе биле преместени во општината Вунсдорф, со што станале дел од округот Хановер.
На крајот, округот Шаумбург ги пресликал границите на Грофовијата Шаумбург од средниот век. Шаумбург бил грофовија основано на почетокот на век. Кратко потоа, светиот римски цар ги назначил грофовите на Шаумбург како грофови на Холштајн.
Во текот на Триесетгодишната војна, Шаумбуршката династија немала машки наследник и грофовијата била поделена на Шаумбург (кој станал дел од Хесен-Касел) и Шаумбург-Липе (1640). Како член на Рајнскиот Сојуз, Шаумбург-Липе прераснал во кнежевство. Во 1815 година, Шаумбург-Липе станал дел од Германскиот Сојуз, а во 1871 година дел и од Германското Царство. Во 1918 година станало република. Малата Слободна Држава Шаумбург-Липе постоела до 1946 година кога станала административна област во рамките на Долна Саксонија. Шаумбург-Липе имала површина од 340 км2 и население од 51.000 жители (во 1934 г.).
Хесенскиот Шаумбург бил припоен од Прусија заедно со остатокот на Хесен-Касел во 1866 година. По Втората светска војна, Шаумбург и Шаумбург-Липе станале окрузи во рамките на покраината Долна Саксонија, додека не биле споени повторно во 1977 година.
Грб
Грбот е скоро идентичен до стариот грб на Шаумбург, кој се користел од век. Замокот Шаумбург, во средновековниот период бил седиште на грофовите на Шаумбург, е сместен на Неселберг („планина коприва“) во Шаумбург. Листот од коприва во средината на грбот станал хералдички симбол на Холштајн, со што се претставува историската поврзаност помеѓу Холштајн и Шаумбург.
Лондонски договор (1913)
Лондонскиот мировен договор, потпишан на 30 мај 1913 година, е договор со кој завршила Првата балканска војна (1912 - 1913). Поради незадоволството помеѓу балканските сојузници од распределбата на отстапените територии од страна на Турција, набрзо започнала Втората балканска војна (1913).
Албанија на 28 декември 1912 е призната за независна држава, а предлогот за независност на Македонија не е прифатен. Србија и Грција уште пред војната тајно се договориле дека нема да дозволат создавање на самостојна Македонија, ниту постоење на бугарско-албанска граница меѓу државните граници на Србија и Грција. И Бугарија го обила турскиот предлог за создавање на автономна Македонија.
Бугарија и Грција ги заостриле односите уште во почетокот на Првата балканска војна, особено откако грчката војска го зазела Солун. Грција во нотите од 3 и 18 ноември 1912 година и од 22 април 1913 година, предлагала да се реши прашањето на границата. Бугарија ги отфрлила предлозите како претерани, но не дала свои противпредлози.
Со потпишувањето на Лондонскиот мир на 30 мај 1913 година со Турција, односите меѓу балканските држави уште повеќе се заостриле. Во тоа време, сојузниците ги окупирале оние територии што ги зазеле во војната против Турција. Меѓу Србија и Бугарија уште во време на војната била создадена привремена демаркациона линија: Патарица-Руен-сртот на Осоговските Планини-Злетовска река-Брегалница, до сливот на Крива Лакавица-сртот Плавуш -Дојранско Езеро. На таа линија започнало префрлањето на бугарската војска од Тракија и истовремена концентрација на силите кон Грција.
Тоа било причина на 1 јуни 1913 година Србија и Грција да склучат договор за пријателство и одбранбен сојуз против Бугарија. Покрај тоа, Србија добила право на слободно користење на пристаништето во Солун во траење од 50 години. Истиот ден била потпишана и Воената конвенција, во која биле регулирани меѓусебните воени обврски и соработката меѓу Србија и Грција во случај на напад од Бугарија или на некоја друга држава.
По тие настани, големите сили, со оглед на сопствените интереси кон Балканот, развиле широка дипломатска активност. Русија настојувала да го зачува Балканскиот сојуз како пречка на австро-германското продирање на Балканот, а Австроунгарија тежнеела да се разбие овој сојуз и ја поддржувала Бугарија да не попушта во своите барања.
За да го спречи избувнувањето на нова, меѓусојузничка војна, Русија ги повикала сојузниците да го решат спорот по мирен пат и ги предупредила Србија и Бугарија на руската арбитража предвидена со Српско-бугарскиот договор. На рускиот апел двете страни одговориле условно: српската влада дека ја прифаќа арбитражата на Русија, доколку се прифати нејзиното барање за ревизија на договорот, а бугарската влада арбитражата ја прифаќала доколку се почитува договорот, односно воспоставената поделба на територијата. Со оглед на тоа дека двете влади не отстапувале од своите барања, Русија се откажала од натамошна арбитража. Со тоа го забрзала почетокот на Втората балканска војна, новата поделба на Македонија и воспоставување нови граници по пат на сила.
Во името на македонската колонија во Петерсбург, на 1 март 1913 г. до Лондонската мировна конференција е испратен Меморандум потпишан од Димитрија Чуповски, Наце Димов, Гаврил Константинович и А. Везников. Во меморандумот Димитрија Чуповски пишува дека: „2/3 од населението на Македонија претставуваат посебно словенско племе“ и со истиот приложил своја етнографска карта.
Игнаси Лукасиевич
Игнаси Лукасиевич (роден на 8 март или на 23 март 1822 година во Задушники, починал на 7 јануари 1882 година во Хоркувка ) — полски фармацевт и претприемач, основач на првиот светски рудник за нафта, откривач на керозинската ламба, пионер на нафтената индустрија во Европа, револуционер и активист за независност. Потекнувал од сиромашно, но благородничко семејство ,од родот на Лада.
Тој бил првиот во светот кој ги искористил придобивките од суровата нафта во индустриски размери. Многу ефикасен организатор, кој со текот на времето заработил големо богатство на нафтата. Активен учесник во општествениот живот. Пропагирал формирање на судови, изградба на патишта и мостови, училишта, болници итн., финансирајќи многу иницијативи и од свој џеб. Се борел против сиромаштијата и алкохолизмот во регионот, создавал фондови за помош како и пензиски фондови. Се трудел да ја развива нафтената индустрија, не фокусирајќи ја само на кон себе, туку убедувајќи и помагајќи други да создадат свои претпријатија. Бил член на галицискиот Сејм во четвртиот мандат (1877–1882).
Семејство
На 20 април 1857 година, во Горлице, тој се оженил со својата внука Хонората Стачерска (1837–1897), која била 15 години помлада од него. Таа ќерка на Ернест Леополд Дидак и Емилија, која била помлада сестра на Лукасиевич. . Тие имале само една ќерка, Маријана (1 февруари 1858 – 7 декември 1859 година).
Комеморација
За време на својот живот добил почесни државјанства на градовите Јасло (1861) и Кросно, а во 1878 година во негова чест бил излеан бронзен медал.
Во Бобрка ( во близина на кросно ) се наоѓа Музејот на индустријата со нафта и гас именуван по Игнаси Лукасиевич
Во 1974 година, Технолошкиот универзитет во Жешов бил именуван по Игнаси Лукасиевич. Во 1983 година била пуштена во оптек монета со ликот на Игнаси Лукасиевич на задната страна, со номинална вредност од 50 злоти, дизајнирана од Ана Јарнушкевич и Станислава Ватробска-Фринд со тираж од 611700 парчиња. Во 2003 година, ликот на Лукасиевич (дизајниран од Р. Новаковска) бил повторно прикажан на монети, овој пат на колекционерски монети: од злато и сребро по повод „150-годишнината на индустријата за нафта и гас“ со тираж од 2.100 и 43000 парчиња. Освен портретот на Лукасиевич, на нив бил запишан и датумот „31 VII 1853“. Во истата серија биле издадени 600.000 примероци на монети со номинална вредност од 2 злоти изработени од нордиско злато (легура на бакар, алуминиум, цинк и калај), на кои е прикажан ликот на Лукасиевич, керозинска ламба и рафинерија. Во 2022 година, била издадена сребрена монета од 10 злоти со тежина од 31,1 g со портрет на Лукасиевич, рудникот во Бобрка и неговата светилка. Дизајнот на монетата е на Доброчка Сурајевска. Во 1996 година била објавена колекционерска банкнота со ликот на Лукасиевич. Во 1982 година била издадена поштенска марка во чест на 100-годишнината од смртта на Лукасиевич. А во 2022 година Полска Пошта издала уште една поштенска марка, со вредност од 11,5 злоти ликот на Лукасиевич со тираж од 600000
Лукасиевич е патрон на бројни училишта, универзитети, институции, улици, плоштади итн. На многу места низ Полска има негови споменици и спомен-плочи.
Во 2009 година бил снимен телевизиски документарен филм за Лукасиевич, насловен Осветли ја темнината.
Од 28 август 2020 година, мостот над реката Јасиолка во Швиерзова го носи името на Игнаси Лукасиевич.
Со резолуцијата на Сејмот на Република Полска од 29 октомври 2021 година и со резолуцијата на Сенатот на Република Полска од 26 ноември 2021 година, Игнаси Лукасиевич е прогласен за патрон на 2022 година. Било издадено посебно издание на Сејмската хроника посветено на покровители на 2022 година.
На 24 јуни 2022 година, Игнаси Лукасиевич бил назначен за патрон на основното училиште бр. 7 во Милец.
Русите доаѓаат, Русите доаѓаат
Русите доаѓаат, русите доаѓаат! (англиски: The Russians Are Coming, the Russians Are Coming) - американски филм од 1966 година, во режија на Норман Џуисон, според сценариото засновано врз романот на Натаниел Бенчли. Главните улоги ги играат: Карл Рејнер, Ева Мари Сеинт, Алан Аркин, Брајан Кејт, Џонатан Винтерс, Пол Форд, Теодор Бајкел, Џон Филип Ло, итн. Во 1967 година, филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во четири категории, како и за наградата „Златен глобус“ во пет категории од кои победил во две: најдобар филм - комедија или мјузикл и најдобар глумец (Алан Аркин). Исто така, филмот имал и две номинации за наградата БАФТА.
Синопсис
Дејството на филмот се одвива за време на Студената војна, кога една советска подморница заглавува во близината на еден остров во американската сојузна држава Масачусетс. Деветмина морнари, предводени од Розанов (го игра Аркин), оди во блиската населба за да најде брод со кој би ја одвлекле подморницата назад во морето. Тие доаѓаат во една куќа во која го минува својот летен одмор писателот Волт Витекер (го игра Рејнер), заедно со семејството. Тој помислува дека Советскиот Сојуз ги нападнал САД и наскоро целиот крај е зафатен од паника. Притоа, една група жители се самоорганизира, со цел да го одбрани островот, а шефот на полицијата настојува да ги вразуми. Советските морнари го заробуваат Витекер, а неговата ќерка се зближува со советскиот морнар Алексеј (го игра Ло). Една група од советските морнари успева да грабне брод, но капетанот на подморницата, мислејќи дека другите морнари се заробени, наредува да го нападнат градот. Тогаш, на пристаништето се собира месното население, при што советските морнари и Американците се здружуваат за да спасат едно дете. Најпосле, кон островот полетуваат американски воени авиони, со цел да ја уништат подморницата, но месното население со своите бродови и чамци ја придружува подморницата сè додека таа безбедно не си замине.
Никудин
Никудин — село во Општина Струмјани.
Пополжани (појаснување)
Пополжани може да се однесува на следниве села:
Месопотамија (тема)
Месопотамија (Μεσοποταμία) била името на римската тема (воено-цивилна провинција) сместена во она што денес е источна Турција. Не треба да се меша со регионот Месопотамија или со постарата римска провинција Месопотамија. Средновековната римска тема се наоѓала помеѓу реките Арсанија (современ Мурат) и Чимисгезек.
Историја
Темата била создадена најверојатно меѓу 899 и 911 година, кога императорот Лав VI Мудриот (вл. 886–912) го назначил за свој управител поранешниот стратег на Харсијанон, по име Орест. Поголемиот дел од провинцијата бил создаден од ерменското кнежевство Такис, управувано од поглаварот Мануил. Мануил и неговите четири сина биле убедени да ја предадат својата територија на Римската Империја во замена за титули и имот во други теми. Ерменските населби Келцене (одвоени од темата Халдија) и Камаха (дел од темата Колонеја) потоа биле споени за да ја создадат новата тема.
Иако императорот Константин VII Порфирогенит (вл. 913–959) споменува дека пред нејзиното издигнување на тема, регионот бил „неименувана клисура“, има докази за многу порани административни структури од тоа. Печат на еден „ спартариј и стратег на Месопотамија“ е датиран ок. 810, можеби укажува на постоење на прва краткотрајна тема таму, и печат на еден тумарх со ерменското име Мусиликес, е несигурно датирано ок. 870.
Така е можно Месопотамија да биде конституирана кон крајот на 9 век од ерменското кнежевство како поделба ( турма) на некоја соседна тема, при што нејзиниот кнез добил римска титула и продолжил да управува со него, пред да се прошири во целосна тема. Ова исто така може да го објасни необичниот обичај на неговиот цртеж на стратегот, до 911 година, неговата плата не од императорската ризница, туку од царинскиот приход на комеркионот на неговата провинција.
Муспили
Муспили — старогорногерманска песна позната во нецелосна форма (нешто повеќе од 100 линии) од баварскиот ракопис од деветтиот век. Нејзиниот предмет е судбината на душата веднаш по смртта и на Страшниот суд. Многу аспекти на толкувањето на песната, вклучувајќи го и насловот, остануваат контроверзни меѓу научниците.
Манучар Маркоишвили
Манучар Маркошвили (მანუჩარ მარკოიშვილი, 17 ноември 1986 во Тбилиси, Грузија) — грузиски професионален кошаркар кој игра за националниот грузиски состав и за италијанскиот прволигаш Паласенестро Канту.
Палат
Географија и местоположба
Село Палат се наоѓа во планински регион. Селото се наоѓа на 11 километри западно од градот Свети Врач и на 9 километри југозападно од општинскиот центар Струмјани во источните падини на Малешевските Планини.
Раздол
Раздол — село во Општина Струмјани.
Демирхисарска Котлина
Демирхисарска Котлина — котлина во областа Железник, во горното сливно подрачје на Црна Река, од изворишните делови до селото Бучин (влезот на Црна во Пелагонија). Ограничена е со водоразделните линии по Бушева Планина, Баба Сач, Илинска, Плакенска и Бигла со нивните разграноци. Повисоките предели на котлината изобилува со засеци, кои ја делат на неколку посебни целини. Зафаќа вкупна површина од од кои на рамничарскиот дел отпаѓаат  и лежат на надморска височина од 600 до 700 м.
Во котлината се издвојуваат следниве целини:
Наталија Меклин
Наталија Фјодоровна Кравцова р. Меклин (Наталья Фёдоровна Меклин, Наталія Фёдорiвна Меклин; – ) беше командант на лет во 46. Таманска Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк, еден од трите женски воздухопловни полкови основани од Марина Раскова по Германската инвазија на Советскиот Сојуз. Полкот потоа ќе биде познат под името „Ноќни вештерки“, наречен така од страна на германските непријатели. Прогласена е за Херој на Советскиот Сојуз во февруари 1945 година, за извршување на 840 мисии, здобивајќи се со значајна слава.
Ран живот
Меклин е родена на 8 септември 1922 во Лубни, во тогашна Украинска Советска Социјалистичка Република. Го поминува нејзиното детство и младост во Смила, Карков и Киев. Завршува десет одделенија во Киев во 1940 година.
Пилотска кариера
Во 1940 година се придружува кон училиштето за воздухопловна едрилица на Киевската Млада Киевска Палата, подоцна завршувајќи на Московскиот воздухопловен институт во 1941. Во октомври, аплицира за влез во 588. Ноќен бомбашки полк, основан од Марина Раскова; полкот подоцна е преименуван во 46. Таманска Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк. Во 1942, по завршувањето на военото воздухопловно училиште Енгелс, испратена е на Источниот фронт на Втора светска војна. На 19 години, таа година е распоредена како командант на лет и лета во ноќни бомбашки мисии на Јужниот фронт, Северен Кавказ, 4. Украински и 2. Белоруски фронт со Поликарпов По-2 лесен бомбер.
Кон крајот на војната, Меклин има прелетано 982 ноќни мисии и има фрлени околу 147 тони експлозив над непријателска територија. Додека е поручник, прогласена е за Херој на Советскиот Сојуз на 23 февруари 1945 година. Станува резервен офицер во октомври 1945.
Подоцнежен живот
Наталија завршува две години на Московскиот државен универзитет пред повторно да се приклучи кон војската во 1947 година. Од 1948 до 1957 година, студира на Воениот институт за странски јазици и следствено на тоа работи како преведувач пред пензионирање. Станува член на Унијана на Советски писатели во 1972. За подвизите за време на војната, доделени ѝ се Орден на Ленин, два Ордени на Патриотската војна од прва и втора класа, Орденот на Црвеното знаме и Орденот на Црвената ѕвезда, помеѓу другите медали. Неколку училишта се именувани во нејзина чест во Смоленск, Полтава, Ставропол и во други градови. Именувана е за почесен жител на Гдањск, Полска и заедно со нејзината колешка од бомбашкиот полк, Ирина Ракоболскаја, пишува книга насловена Нас называли ночными ведьмами (Нас нѐ викаа Ноќни вештерки) за искуството на полкот за време на војната. On 5 June 2005, she died in Moscow and was buried in Troyekurovskoye Cemetery.
Тобијас Лудвигсон
Тобијас Лудвигсон (Tobias Ludvigsson; р. ) — шведски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Како јуниор освоил неколку национални титули во друмски и планински велосипедизам. Во 2009 година бил осми на Светското друмско јуниорско првенство. Во средината на 2011 година му бил понуден договор за стажант со екипата. По првата трка за трката, Трката околу Бургос, му бил понуден професионален договор на две години. Тој е постар брат на Фредрик Лудвигсон.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016, каде ја носел белата маичка на три етапи како предводник на пласманот за млад возач. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Никарагва
Никарагва (шпански: Nicaragua); офиц. Република Никарагва (República de Nicaragua) — најголемата држава во Средна Америка со вкупна површина од 130.373 км2. Никарагва се граничи со Хондурас на север и со Костарика на југ. На запад државата излегува на Тихиот Океан, додека на исток излегува на Карипското Море. Државата поседува уникатен растителен и животински свет, кој е богат со голем број на ендемски видови. Главен град на државата е Манагва, каде живее една четвртина од вкупното население и е втор најголем град во Средна Америка. Никарагва има население од 5.891.199 жители и службен јазик во државата е шпанскиот јазик.
Географија и клима
Никарагва е држава во Средна Америка, во копнениот дел. На север државата се граничи со Хондурас, а на југ се граничи со Костарика. На запад државата излегува на Тихиот Океан, додека на исток излегува на Карипското Море. Вкупната површина на Никарагва е 130.967 км2. Главен град на државата е Манагва. Според пописот од 2005 година, државата имала 5,666,301  жители.
Околу една петтина од вкупната територија на државата има статус на заштитена област, вклучувајќи ги националните паркови, природните резервати и билошките резервати. Геофизички, државата е опколена од Карипското плато, океанско-тектонското плато и Кокосовото плато. Во државата има голем број вулкани бидејќи државата се наоѓа во средноамериканскиот вулкански појас.
Никарагва има три различни географски региони: тихоокеанските низини, кои се плодни долини, планинскиот регион и атлантските низини. Низините покрај Карипското Море се широки околу 60 милји.
Политички систем
Никарагва е демократска република  со претседателски  повеќепартиски систем на управување. На чело на државата, а воедно и на владата, е претседателот на Никарагва. Извршната власт во државата е во рацете на владата на Никарагва. Законодавната власт во Никарагва е поделена меѓу владата и Националното собрание на Никарагва. Според законите и уставот, сусдската власт е независна.
Во периодот меѓу 2007 и 2009 година, главните политички партии во државата отвориле разговори за тоа да се премине од претседателски кон парламентарен систем. Политичките партии како причина го навеле јасното разграничување на ингеренциите меѓу премиерот и претседателот. Сепак, времето покажало дека ова било обид да се пронајде легален начин како сегашниот претседател Ортега да остане на власт по завршувањето на неговиот мандат во јануари 2012.
Војска
Воените сили на Никарагва се состојат од различни воени формации. Никарагва има армија, морнарица и воздухопловни сили. Во државата има околу 14.000 активен ангажиран персонал, бројка која е слична со никарагванската армија за време на револуцијата. Иако армијата имала сурова воена историја, дел од силите кои биле познати како Национална гарда, станале интегриран дел од денешната Национална полиција на Никарагва. Всушност полицијата станала жандармерија, но ретко се етикетира како таква. Служењето војска во Никарагва е задолжително за лица со наполнето 17 години. Според податоците од 2006 година, воениот биџет бил околу 0.7% од буџетот на државата.
Административна поделба
Никарагва е унитарна република. За административни цели, државата е поделена на 15 департмани и два самоуправни региони, засновани на шпанскиот модел. Департманите понатака се поделени на 153 општини. Двата автономни региони биле познати како Северноатлантски Автономен Регион (Región Autónoma Atlántico Norte) и Јужноатлантски Автономен Регион (Región Autónoma Atlántico Sur). Пред да се стекнат со автономија, тие го сочинувале департманот Зелаја.
Стопанство
Економијата на Никарагва е главно фокусирана на земјоделскиот сектор. Како и да е, државата е најслабо развиена во Средна Америка и е најсиромашна во Америка по номиналниот БДП. Во 2010 година, економскиот раст на Никарагва бил околу 4.5%, кој се должел на зголемениот извоз и развојот на туризмот. Според проценките од 2011 година, никарагванската економија забележала пораст од околу 5%. Од економска гледна точка, Никарагва е особено ценета по извозот и производството на банани, телешко месо, тутун и високо ценетиот рум.
Демографија
Според податоците на CIA, Никарагва има население од 5,891,190 жители. Од вкупната бројка, 69% се местици, 17% се белци, 5% се староседелци, 9% се црнци. Околу 84% од населението е урбано. Според проценките во 2009 година, животниот век во Никарагва е 71.5 години. Според стапката на морталитет, Никарагва е на 91 место. Најнаселен град во државата е главниот град Манагва, кој има население од околу 1.8 милиони жители (2005 г.)
Религијата има голема улога во никарагванската култура. Слободата на религиска определба која била дадена во 1939 година и религиската толеранција се почитувани како од уставот, така и власта. Никарагва нема официјална религија. Најголемата религија во државата е Христијанството, поточно Римокатоличката црква. Сепак, во последните декади се забележал пад на следбениците на Римокатоличката црква, но се забележал пораст на следбениците на Евангелистичката, Протестантската и Мормонската црква. Исто така, во државата постојат и Маравската и Англиканската црква. Римокатолицизмот во Никарагва бил воведен во 16 век од шпанските конкистадор. Останатите христијански цркви во Никарагва биле донесени во 19 век, но се стекнале со поголеми групи следбеници за време на 20 век. Поради имиграцијата, во државата се забележува и одредена група на Будисти.
Службен јазик во Никарагва е шпанскиот јазик, поточно во државата се зборува Никарагвански шпански дијалект. Никарагванскиот дијалект подлегнал на голем број влијанија од локалните староседелски јазици, како што се наватлски јазик. мангвески јазик и мајанските јазици. Никарагванскиот акцент потекнува од андалузискиот говор од 16 век, и поради одредената изолација на земјата, дијалектот не подлегнал на големи измени.
Покрај карипското крајбрежје живее население со африканско потекло и тие зборуваат на англиски креолски јазик, кој им е мајчин јазик, а шпанскиот го зборуваат како втор јазик. Покрај тоа, староседелското американско население сè уште зборува на еден од староседелските јазици, како што се јазиците мисикито, сумо, рама и гарифуна.
Шпанскиот јазик во државата е задолжителен во образованието. Англискиот јазик се изучува во средно образование и се стреми да стане втор јазик во државата. Никарагва била дом на три изумрени јазици, од кои едниот никогаш не бил класифициран. Никарагванскиот знаковен јазик во лингвистиката важи за еден од најмладите јазици во светот.
Култура
Културата во Никарагва има развиен фолклор, музика и религиски традиции. Никарагванската култура имала и има силно влијание од европската култура, но истата била збогатена и од староседелската американска култура. Глобално гледано, никарагванската култура е поделена на неколку културни региони. Тихоокеанското крајбрежје има високо развиен фолклор, музика и религиска традиција, која била под директно влијание на европската. Регионот бил колонизиран од Шпанците и поради тоа овој регион споделува сличност со останатите поранешни шпански колонии во Средна и Јужна Америка. Староседелското население кое со векови живее во овој регион полека било асимилиано во денешното население наречено местици. Карипското крајбрежје било во минатото британски протекторат. Англискиот јазик во овој регион е сè уште доминантен и истиот се зборува секојдневно заедно со шпанскиот и староседелските јазици. Оваа култура е слична со културата на Карипските Острови кои биле под британска управам како што се Јамајка, Белиз или Кајманските Острови. За разлика од западниот брег, локалното староседелско население на истокот ги задржал својот идентитет и култура.
Црква „Св. Меркуриј“ - Барешани
Свети Меркуриј (локално позната како Свети Меркули) — главна и единствена манастирска црква црква на Барешанскиот манастир во селото Барешани.
Местоположба
Манастирската црква е сместена во горниот дел на селото Барешани.
Историја
Црквата била подигната во 1836 година и претставува единствена манастирска црква посветена на Свети Меркуриј.
Фрескоживопис
На ѕидовите на внатрешноста нема сочувано ѕидно сликарство.
Иконостас
Иконостасот е со два реда на икони, работени од непознат мајстор. Испишаните години на некои од престолните икони, информираат дека тие се насликани во 1853 година.
Занимливост
Барешанци веруваат дека каменот положен покрај темелот од северната фасада на црквата има моќ да им помага на жените кои не можат да останат бремени. Според мештаните, повеќе семејства (христијански и муслимански), кои се помолиле на светиот камен и се измиле со светата вода од манастирот добиле принова.
Седелец
Седелец — село во Општина Струмјани.
Крадци (филм од 2018)
Крадци (јапонски: Manbiki kazoku) - јапонски филм од 2018 година, во режија на Хироказу Коре-еда, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Кирин Кики, Лили Френки, Сакура Андо, Мају Мацуока, Јио Каири, Мију Сасаки итн. Филмот освоил шест награди, од кои најважната е „Златната палма“ на Канскиот филмски фестивал.
Синопсис
Во една трошна, сиромашна куќа живеат старица, маж, жена, возрасна девојка и дете. Мажот и жената работат нископлатени, повремени работи, но истовремено крадат по локалните продавници, заедно со детето. Една студена вечер, мажот и детето наоѓаат напуштено девојче кое го земаат со себе. Најпрвин, присутните не сакаат да го прифатат девојчето, но кога ги откриваат трагите од насилство, тие почнуваат да се грижат за него како за свое дете. Во меѓувреме, полицијата го бара исчезнатото девојче. Жителите на куќата живеат безгрижен живот, но работите се влошуваат кога умира старицата. Бидејќи немаат пари за погреб, мажот и жената ја закопуваат старицата внатре во куќата. По некое време, жената е отпуштена од работа. Еднаш, детето и девојчето влегуваат во продавница при што девојчето почнува да краде, а детето се обидува да го заштити. Бегајќи од продавачите, тоа се повредува и завршува во болница, каде го испитува полицијата. Останатите жители на куќата се обидуваат да побегнат, но токму тогаш пристигнува полицијата и мажот и жената се уапсени. Тогаш се откриваат вистинските односи во куќата: мажот и жената се вонбрачен пар кој го убил поранешниот сопруг на жената; старицата изнудувала пари од едно семејство; а детето не им е син, туку своевремено го пронашле во еден автомобил. Мажот и жената се обвинети за грабнувањето на девојчето, а целата вина ја презема жената, која завршува в затвор. Малото девојче го враќаат кај родителите, кои продолжуваат да се однесуваат лошо кон него, а детето завршува во дом за деца без родители.
Криминалистичка психологија
Криминалистичка психологија, исто така позната како криминолошка психологија - проучување на волјата, мислите, намерите и реакциите на криминалците и сето она што учествува во криминалното однесување. Поврзана е со полето на проучување на криминалната антропологија. Истражувањата одат длабоко во она што го прави и поттикнува некого да изврши кривично дело, но исто така и реакциите по криминалот, во бегство или на суд. Криминалните психолози често се повикуваат како сведоци во судските случаи за да му помогнат на поротата да го разбере умот на криминалецот. Некои видови на психијатрија, исто така, се занимаваат со аспекти на криминалното однесување.
4th of July (албум на Mooger Fooger)
„4th of July“ (македонски: 4. јули) — музички албум на македонската рок-група „Mooger Fooger“. Албумот е издаден во форма на компакт-диск, како прво издание на „Corpus Delicti Records“. Насловот на албумот е изведен од истоимената улица во скопската населба Чаир каде што (во една барака) била основана групата.
Содржина
Албумот содржи 16 песни, и тоа:
Изведувачи
На албумот настапуваат следниве музичари:
Продуцент на албумот е Сеад Хаџиќ - Сецко, Ненад Трифуновски е инженер на звукот, Евгениј Каревски ја направил пост-продукцијата, дизајнот е дело на Bea.Arna, Горан Трајкоски ја миксирал седмата песна, додека Сашко Костов ја миксирал 16. песна. Автор на текстовите е Џабир Дерала, освен текстовите на следниве песни: „Будење на пролетта“ (Горан Трајкоски), „1001 Tomorrows“ и „Чекајќи го рајот“ (Ристо Солунчев), „Wounds“ (Соња Димитриевска) и „Walking Around“ и „And What Nexts?!“ (Сашко Костов).
Струмјани (село)
Струмјани — село во Општина Струмјани.
Јоан Гуркуф
Јоан Мигел Гуркуф (роден на година) — француски поранешен професионален фудбалер кој играл главно како офанзивен играч за врска. Тој, исто така, можел да се користи како повлечен напаѓач, и бил опишан како „плејмејкер со вистински квалитет кој е голем додавач на топката“. Поранешниот француски репрезентативец Давид Жинола, Гуркуф го опишал како најдобар француски играч на неговата генерација. Неговиот талент, елегантниот стил на игра, истрајноста на теренот, техничките вештини и предвремената способност предизвикале споредби со француската легенда Зинедин Зидан.
Јоан Гуркуф е син на Кристијан Гуркуф. Во 2001 година, тој тргнал по стапките на неговиот татко и се приклучил на Рен. Откако напредувал низ младинските редови и стигнал до сениорски тим, Гуркуф брзо станал миленик на навивачите меѓу поддржувачите и неговите индивидуални достигнувања набрзо довеле до интерес од клубови од странство, што резултирало со преселба во италијанскиот клуб Милан. тој постигна многу клупски почести и покрај тоа што не можел да се пробие во стартните единаесет, што резултирало со тоа што играчот бил испратен на позајмица во клубот од Лига 1 Бордо во неговата родна земја Франција. По успешната сезона, во која Бордо освоил двојна лига и лига купот, а Гуркуф добил неколку индивидуални почести, тој потпишал со клубот трајно. Гуркуф е поранешен победник на наградата за најдобар играч на годината на УНФП Лига 1 и во декември 2009 година бил прогласен за играч на годината во Франција за календарската 2009 година. Во август 2010 година, тој се приклучил на Олимпик Лион со петгодишен договор. Во септември 2015 година, тој се вратил во својот поранешен клуб Рен, каде одиграл три сезони пред да потпише за Дижон, последниот клуб во неговата кариера. Откако го раскинал договорот во јануари 2019 година, пензионирањето на Гуркуф било потврдено од неговиот татко во октомври 2020 година.
Почести
Индивидуални
Вертиго (филм од 1958)
Вертиго (англиски: Vertigo) — американски филм од 1958 година, во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Џејмс Стјуарт, Ким Новак, Барбара Бел Гедес и Том Хелмор. Во 1959 година, филмот бил кандидиран за „Оскар“ во две категории (сценографија и звук), а во 1989 година бил внесен во Националниот регистер на филмови на САД.
Натусиев лилјак
Натусиев лилјак ( Pipistrellus nathusii ) е мал лилјак од родот Pipistrellus. Тој е многу сличен на обичната пипестрела и до неодамна бил занемарен во многу области, но сепак е широко распространета низ Европа.Тоа било опишано од двајца германски натуралисти, Александар Кејсерлинг и Јохан Хајнрих Блазиус, и именувано од нив по Херман фон Натусиус, во знак на благодарност за неговата поддршка на нивното истражување.
Опис
Должината на главата и телото е 46–55 mm, а распонот на крилата е 220–250 мм. Има должина на подлактицата од 32–40 mm и тежи околу 6–15,5 g. Петтиот прст е подолг од 43 мм. Неговото крзно е средно темно црвено-кафеаво одозгора, често со побледи врвови, а долу е бледо кафеаво. Крзното е подолго и помалку еднообразно обоено од обичната пипестрела. Поголема е и од обичната пипистрела со пошироки крилја. Лицето, ушите, крилјата и опашката се темни.
Дистрибуција
Натусиев лилјак се јавува од Западна Европа кон исток до планините Урал, Турција и Кавказ. Тој е настроен многу миграциски со поединци од северните и источните области кои се движат југозапад во текот на зимата. Преферирани живеалишта се паркови и светли шуми, често во близина на вода.
Генерално видот е почест во Централна и Источна Европа. На запад главно е редок зимски посетител, но во последниве години се пронајдени нови колонии за размножување во неколку области. Во Ирска и Британија претходно се мислеше дека е скитник со само неколку записи, вклучително и неколку од нафтените платформи во Северното Море. Сега е познато дека се размножува на неколку локации во Британија и Ирска.
Заканите за видот вклучуваат губење на шупливи дрвја и токсични хемикалии од третманот на дрва во зградите. Сепак, тој е заштитен вид во многу земји и успешно се размножува во кутии со лилјаци.
Исхрана и репродукција
Се појавува рано за лов, летајќи во прави линии со брзи, длабоки удари на крилјата на околу 3 до 15 метри над земјата. Се храни со мали до средни летечки инсекти, особено хирономидни мушички.
Колониите за размножување се наоѓаат во шупливи дрвја, кутии со лилјаци, а понекогаш и во згради. Парењето се одвива од јули до почетокот на септември кога мажјаците собираат харем од женки на нивната територија за парење. Во пролетта женките се собираат во градинките каде што раѓаат две младенчиња.
Ехолокација
Честотите што ги користат овој вид лилјаци за ехолокација лежат помеѓу 36–62 kHz, имаат најмногу енергија на 41 kHz и имаат просечно времетраење од 6,9 ms.
Ерик Башка
Започнал со велосипедизам на 14 години, првично настапувајќи како планински велосипедист пред да се впушти во друмски велосипедизам на предлог на неговиот тренер Тибор Велитс, вујко на велосипедистите Мартин Велитс и Петер Велитс.
Форензичка психологија
Форензичка психологија — пресек помеѓу психологијата и правниот систем. Тоа подразбира разбирање на фундаменталните правни принципи, осебено во однос на сведочењето на стручните сведоци и конкретната област за засегатни содржини (пр., компетентноста да се одржи судење, старателство над деца и посетување или дискриминација на работното мест), како и релевантни надлежности (пр. во Соединетите Американски Држави, дефиницијата за лудило во кривичните судења се разликува од држава во држава), со цел да можат соодветно да се комуницираат со судиите, адвокатите и другите правни професионалци. Важен аспект на форензичката психологија е способноста да сведочи на суд како вештак, да изврши преформулирање на психолошките наоди во правниот јазик во судницата, обезбедувајќи информации за правниот персонал на начин што може да се разбере. Понатаму, за да биде веродостоен сведок, форензичкиот психолог мора да ја разбере филозофијата, правилата и стандардите на судскиот систем. Првенствено, тие мора да го разберат контрадикторниот систем. Исто така, постјат правила за доказ за слушање и што е најважно, право за исклучување. недостаток на цврсто разбирање на овие постапки ќе резултира со тоа што форензичкиот психолог ќе го загуби кредибилитетот во судницата. Форензички психолог може да се обучи во клиничка, социјална, организациска или која било друга гранка во психологијата.
Јутоацтечки јазици
Јутоацтечките јазици сочинуваат јазично семејство кое се зборува во Северна Америка и делови од Средна Америка. Ова јазично семејство е составено од над 30 јазици. Најголем дел од јазиците се зборуваат во западните делови на САД и Мексико, но има и мал број на јазици кои се зборуваат во периферните предели на Средна Америка. Името на јазичното семејство е сложенка од двата јазика со најекстремна распространетост север-југ, јутски јазик и ацтечки јазик.
Јутоацтечките јазици се една од најголемите јазични семејства во Америка, по број на жители, број на јазици и географска распространетост. Најсеверниот јазик е шошонскиот, кој се зборува сè до Салмон, Ајдахо. Најјужниот јутоацтечки јазик е пипилскиот, кој се зборува во Ел Салвадор. Според „Етнолог“, бројот на јазици во ова семејство е 61 со вкупно 1.900.412 говорници. Од ова јазично семејство најголем јазик е ацтечкиот (наватлски) кој го зборуваат околу 1,9 милиони луѓе, или 78.9% од вкупниот број на јутоацтечки говорници.
Прајутоацтечки јазик
Прајутоацтечкиот е хипотезен заеднички предок на јутоацтечките јазици. Стручните лица за историјата на оваа јазична група најчесто ја сместуваат прајутоацтечката татковина на пограничниот регион на денешни САД и Мексико, поточно горските региони на Аризона и Ново Мексико, како и мексиканските сојузни држави Сонора и Чивава. Татковината на јутоацтечките јазици одговара со Соноранската пустина, како и западниот дел на Чиваванската пустина. Овој јазик се зборувал во регионот пред 5.000 години.
Цапарево
Цапарево — село во Општина Струмјани.
Јутоацтечки јазици
Прајутоацтечки јазик
Споротивна теорија за татковината на прајутоацтечкиот ја сместува татковината многу појужно. Во 2001 година Џејн Х. Хил, базирајќи се на реконструкцијата на зборовен фонд поврзан со пченка, ја објавила оваа теорија. Според нејзината теорија, претпоставените говорници на прајутоацтечкиот биле одгледувачи на пченка (житни култури) од Средна Америка, кои постепено мигрирале кон север. Со тоа тие го донеле и одгледувањето на пченка кон север. Ова се одвивале пред 4.500 или 3.000 годуни. Географската дифузија на говорниците се совпаѓа со распадот на јазичната еднаквост. Хипотезата била критикувана од неколку аспекти и не е општо прифатена од научниците специјалисти за јутоацтечките јазици.
Согласки
и  можеби биле  и , соодветно.
Географска распространетост
Јутоацтечките јазици се зборуваат во Северна Америка, во западните планински предели. Поточно, овие јазици се зборуваат во западни САД, односно во сојузните држави Орегон, Ајдахо, Монтана, Јута, Калифорнија, Невада и Аризона, како и во Мексико, поточно во сојузните држави Сонора, Чивава, Најарит, Дуранго, Закатекас, Халиско, Мичоакан, Гереро, Сан Луис Потоси, Идалго, Пуебла, Веракрус, Морелос, сојузна држава Мексико и Град Мексико. Пипилскиот јазик, кој е најсроден со (или произлегол од) ацтечкиот, се зборува во Ел Салвадор. Овој јазик е исчезнат во Гватемала и Хондурас, а во Ел Салвадор е скоро исчезнат.
Класификација
Покрај горенаведената класификација, јазичарите се сомневаат дека има уште неколку други исчезнати јазици, но за кои нема никакви докази. Тие јазици би се зборувале во Мексико и се претпоставува дека биле сродни на јутоацтечките.
Софија Грандаковска
Софија Грандаковска (1973) — научник, поет и автор во областите на компаративните книжевни студии и интердисциплинарните студии на холокаустот, еврејската историја, литература и култура, со специјализација во доменот на еврејската и холокауст историја на Балканот. Друга област на нејзин научен интерес се Византиски студии. Грандаковска има објавено бројни научни студии во областите на книжевната и визуелната семиотика, книжевната теорија, критика и интерпретација и уметноста.
Образование и работно искуство
Во нејзиниот дипломски труд Интермедијалните аспекти на иконата (теологија, семиотика, апстрактна уметност) (1999), преку примена на семиотичкиот модел на компаративното проучување на книжевноста и визуелната уметност (средновековната икона и апстрактното сликарство), Грандаковска го истражува прашањето „Дали зборот и претходи на сликата, или сликата му претходи нему?“ Подоцна, тезата од овој труд е развиена и објавена во нејзината академска книга Портретот на сликата (2010).
Нејзината магистерска дисертација, одбранета во 2007 (објавена под наслов Говорот на молитвата во 2008),  е фокусирана на дефинирање на дискурсот на молитвата во интердисциплинарен домен, од нејзините архаични манифестации до нејзината книжевна феноменологија во еврејската, хеленската, византиската и старословенската книжевна традиција и семиотика на антропологија.
Во 2007, Грандаковска е номинирана од Одделението за книжевност и литературна наука при Македонската академија на науките и уметностите за научно истражување во Српската академија на науките и уметностите, во Белград. Како докторанд при Византолошкиот институт и Балканололошкиот институт при САНУ, таа истражува на тема: „Историските перспективи меѓу старозаветната поезија и византиската книжевност“, што подоцна ја развива и разработува во нејзината докторска дисертација Богородичниот акатист во контекст на византиската химнографија (2009), подоцна објавена во книгата Неседалната химна низ слово и фреска (2017).
Пролетта 2009 година, Грандаковска користи номинација за престој во културниот центар apexart (Њујорк), како резултат на нејзините научни и книжевни достигнувања во Република Северна Македонија. Подоцна, истата година, се стекнува со звање асистент професор во областа на културната теорија на Институтот за општествени и хуманистички истражувања „Евро-Балкан“ (Скопје), каде предава од 2009-2013 година. Во 2014 година, Грандаковска се стекнува со научно звање виш научен соработник/вонреден професор при Институтот за национална историја, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
Во периодот 2016-2018, Грандаковска ја добива престижната Саул Каган постдокторска стипендија во напредни шоа студии од страна на Клеимс Конференс (Claims Conference) за нејзинато истражување „Евреите од Македонија и холокаустот: раса, граѓански статус, депортација“. Ова интердисциплинарно и интеристориско научно истражување е фокусирано на прашањата за расата и нацијата во 20 век низ примерот на различните холокауст искуства на македонските Евреи, вклучувајќи ги оние од вардарска Македонија и оние кои престојувале на територијата на Југославија. Како истражувач на Саул Каган, Грандаковска била афилирана на Факултетот за медиуми и комуникации (ФМК) при Универзитетот Сингидунум во Белград (Србија).
Во 2018, Грандаковска остварува научен престој во Центарот за еврејска историја (Center for Jewish History) (Њујорк), каде работи на истражувачката тема: „Поделени истории на Сефардите од Монастир: Холокаустот и мигрирањето во Америка.“ Основниот фокус на нејзиното истражување е насочен кон населувањето на таканаречените Монастирлии или Сефардите од градот Монастир (Битола) во отоманска Македонија, во Њујорк, Индианаполис и Рочестер, во три миграциски бранови во периодот меѓу 1900 и 1924 година. Грандаковска ја истражува нивната институционална (социјална, религиска и професионална) интеграција во новиот американски амбиент како нова географска референца за оваа сефардска група, како и учеството на Монастирлиите во создавање нов културен наратив за историјата на миграцијата во 20 век.
Од 2019 година, Грандаковска работи како професор на John Jay College of Criminal Justice (City University of New York), на катедрата за антропологија. Предава за теми кои ги истражуваат прашањата од „културата и злосторството“ манифестирани во насилна форма, со посебен акцент на колонијализмот, војната и геноцидот во различни општества, територии и времиња.
Компаративна книжевност и културни студии
Софија Грандаковска е автор на неколку научни книги од областа на интердисциплинарните студии на книжевноста, уметноста и културата.
Говорот на молитвата (2008) го проучува феноменот на молитвата во човечката историја, нејзиното потекло, предкнижевниот контекст и нејзиниот развој во различни цивилизации, како и начините на кои човекот го надминувал стравот и го барал доброто. Книгата понатаму ја изучува молитвата како книжевен жанр во хеленската, еврејската, византиската и старословенската книжевност.
Портретот на сликата (2010) е збирка што обединува научно истражување во однос на дванаесет различни теми, поврзани со толкувањето на книжевни феномени и форми на уметничко и духовно изразување во средновековната и современата епоха. Одделните тематски истражувања претставуваат своевидни теоретски прозорци во однос на разбирањето на културното наследство на Република Северна Македонија, обединувајќи неколку хуманистички научни дисциплини, меѓу кои археологија и нејзините субдисциплини, историја на уметност, уметничка критика, книжевни жанрови, културно-историски анализи и проучување на средновековната и современата духовна култура.
Неседалната химна низ слово и фреска (2017) претставува мултидисциплинарна студија посветена на етичките, естетските и поетските аспекти на византиската Акатистна химна во нејзиното терминолошко разбирање, историскиот, книжевниот, литургискиот и визуелниот контекст. Истражувањето навлегува во книжевниот текст на Акатистот, како и во трансформацијата на химната во сликарството (како што е примерот на насликаниот циклус на Акатистот во црквата „Св. Димитрија“ - Марков манастир близу Скопје).