cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Албериго Евани
Стил на игра
Иако Евани не бил надарен со извонредно темпо како за крилен напаѓач, ниту со способност да ги волшебува своите дефанзивци со елаборирани финти, тој се развил во динамичен и вешт левостран играч од средниот ред, чија брзина, дисциплина и сигурни квалитети се покажале како витални за успехот на сениорскиот тим на Милан во доцните 80-ти и раните 90-ти; неговата техника, дистрибуција, способност за вкрстување, а особено неговата склоност да изведува напаѓачки трчања по левото крило му овозможиле да биде одличен на оваа позиција. Поради неговата тактичка интелигенција, разноврсност, позиционираност, професионализам, издржливост и дефанзивна стапка на работа, тој исто така бил способен да ја држи својата позиција и да покрива одбранбено на напаѓачките бекови; овие квалитети, исто така, го направиле способен да игра како бек, позиција што често ја заземал порано во неговата кариера. Тој дури бил користен и како централен играч за врска во неговата подоцнежна кариера, откако изгубил дел од темпото, поради неговата способност да започне напаѓачки игра со негови додавања. Евани исто така бил прецизен изведувач на слобони удари и поседувал силен шут. Во текот на неговата кариера, Евани го добил прекарот „Бубу“, поради неговата очигледна сличност со помошникот на мечето Јоги, Бу-Бу.
Менаџерска кариера
По неговото пензионирање, Евани се вратил во Милан, служејќи како тренер на младинскиот тим за Алиеви Национали (играчи од 16 до 17 години), крунисајќи се како национални шампиони во 2007 година, а потоа започнал да се занимава со тренерски квалификации. Во јуни 2009 година бил најавен за нов главен тренер на клубот од Сан Марино Калчо од Лега Про Секунда Дивизија. Тој бил сменет од тренерската функција во април 2010 година и покрај тоа што бил на второто место со неговиот тим, наведувајќи ги внатрешните проблеми во тимот и тешките односи со одборот како главни причини за неговото отпуштање.
Во август 2010 година, Евани бил назначен за главен тренер на Италија до 18 години.
На 6 август 2013 година, Евани бил назначен за селектор на Италија до 20 години.
На 6 февруари 2018 година, Евани бил назначен за привремен менаџер на Италија до 21 години за мартовските пријателски натпревари против Норвешка и Србија, додека Лујџи Ди Бјаџо бил назначен за привремен менаџер на сениорската репрезентација на Италија до враќањето на Ди Бјаџо на 15 мај. Подоцна истиот месец, сениорскиот тренер Роберто Манчини го именувал Евани за помошник тренер. Во ноември 2020 година, откако Манчини бил позитивен на тестот за КОВИД-19 среде пандемијата во Италија, Евани станал тренер на пријателскиот натпревар против Естонија (победа 4–0) и на последните два натпревари од Лигата на нации А на УЕФА 2020–21 против Полска и Босна и Херцеговина.
Играчки
Милан
Сампдорија
Италија
Индивидуални
Менаџерски
Милано
Список на презентери на Детскиот избор за песна на Евровизија
Списокот ги вклучува сите оние презентери кои ги воделе различните изданија на Детски избор за песна на Евровизија. Од 2003 година генерално имало два презентери на натпреварувањето. Единствениот случај на тројца презентери бил во 2009 година, додека во 2014 година па наваму има само еден презентер.
Фудбалска репрезентација на Чешка
Фудбалската репрезентација на Чешка ја претставува Чешка на меѓународните фудбалски натпреварувања и е под контрола на Фудбалската асоцијација на Чешка (FAČR). Историски гледано, Репрезентацијата на Чешка учествувала во натпреварувања организирани од ФИФА и УЕФА под разни имиња како Бохемија, Австроунгарија и Чехословачка.
Репрезентацијата е основана во 1901 година, и постоела под претходно споменатите имиња сè до распадот на Чехословачка во 1993 година. Денешната Репрезентација на Чешка е основана во 1993 година, а својот прв официјален натпревар го одиграла на 23 февруари 1994, победувајќи ја со 4-2 во Истанбул. Првото натпреварување на кое се пласирала Чешка било Европското првенство 1996, на кое стигнале до финалето во кое загубиле од. Своето деби на Светските првенства го направиле во 2006 година, каде биле елиминирани уште по групната фаза со една победа и два порази.
Историја
Својот прв официјален натпревар Чешка го одиграла на 23 февруари 1994 година против во Истанбул и победила со 4-2. Својот прв натпревар на домашен терен Чешка го одиграла против во Острава и победила со резултат 5-3.
Првите официјални натпревари репрезентацијата ги забележила во квалификациите за Европското првенство 1996. Во својот прв квалификациски циклус Чешка остварила шест победи, три нерешени исходи и еден пораз. Единстваениот пораз во квалификациите Чешка го доживеала од, но на крајот успеала да заврши на првото место во групата пред фаворизираната. На Европското првенство во Англија, Чешка била во група со, и. Во првиот натпревар на турнирот тие биле поразени од Германија со 2-0. Во вториот натпревар Чешка ја победила Италија со 2-1, со головите на Павел Недвед и Радек Бејбл. Во последниот натпревар од групната фаза и одлучувачки за пласман во четвртфиналето Чешка играла против Русија. На полувремето Чешка водела со 2-0 со головите на Јан Сухопарек и Павел Кука, но во второто полувреме Русија постигнала дури три гола и повела со 2-3, за сепак преку Владимир Шмицер Чешка да стигне до реми кое се испоставило доволно за пласман во четвртфиналето. Во четвртфиналето Чешка се сретнала со и изборила победа со 1-0 која ја одвела во полуфиналето. Стрелец на единствениот гол во натпреварот бил Карел Поборски на почетокот на второто полувреме. Противник на Чешка во полуфиналето одиграно во Манчестер била. Откако по регуларното време и продолженија немало голови, натпреварот стигнал до изведување на пенали како би се одредил првиот патник во финалето. Откако првите 10 пенали биле прецизно изведени, во шестата серија Рејналд Педрос промашил за Франција (одбранил голманот на Чешка Петр Коуба) по што Мирослав Кадлец бил прецизен и ја одвел Чешка во финалето. Во финалето против Германија, Чешка прва дошла во водство со голот на Патрик Бергер во 59-тата минута од пенал, меѓутоа Германија со двата гола на Оливер Бирхоф, прво во 73-тата минута а потоа и златниот гол во 5-тата минута од првото продолжение дошла до победа и го освоила Европското првенство. Со настапот во финалето Чешка го остварила својот најголем успех до денес во историјата на Европските првенства.
Моментален состав
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Играчи со најмногу настапи
Последна промена 14 април 2020.
Играчи со најмногу постигнати голови
Последна промена 14 април 2020.
Вишеград (Пешта)
Вишеград (Visegrád ; Vyšehrad) е мал град во округот Пешта во Унгарија. Се наоѓа северно од Будимпешта на десниот брег на Дунав. Во градот, во 2001 година живееле 1.654 жители. Вишеград е познат по остатоците од раната ренесансна на летната палата на унгарскиот крал Матија Корвин и средновековната тврдина.
Шестдневна војна
Арапско-израелска војна од 1967 (наречена и Шестдневна војна) — воен конфликт кој се водел помеѓу Израел и арапските соседи Египет, Јордан и Сирија од 5 јуни до 10 јуни 1967 година. Војната завршила со победа на Израел, кој во војната ги зазел Појасот Газа, Синај, Западниот брег и Голанската Висорамнина. Последиците од оваа војна влијаат врз геополитичката ситуација во регионот и денес.
Вишеград (Пешта)
Етимологија на името
Името Вишеград е од словенечко потекло и значи „горна тврдина" или „горна населба/ град/ утврдување“. Постои град со слично име во Босна и Херцеговина, Вишеград, а исто така и мало населено место во Тексас, Вишехрад, веднаш до Халетсвил. Едно германско архаичнo име за Вишеград е Плинтенбург.
Шестдневна војна
Повод
Периодот по Суецката криза не поминувал без конфликти помеѓу Израел и соседните арапски земји. Помеѓу 1965 и 1967 година се случиле низа сериозни инциденти на границата на Израел со Сирија и Јордан. Поддршката на Сирија за терористички напади од страна на палестинската организација Фатах врз еврејското население била повод за израелска инвазија врз арапските држави. Во почетокот на 1967 година, Израел бил цел на напади од страна на сириското воздухопловство главно во Ерусалим, во кои биле срушени и шест сириски авиони.
Вишеград (Пешта)
Историја
Во 11 век, кралот Андрија се вратил од Русија, од егзил, со неговата сопруга Анастазија. Тој основал манастир околу 1056 година во денешниот Вишеград, посветен на св. Андриј Првозван, и го доверил на православните монаси од Василиј. Латините беа привремено потиснати од православните свештеници. Овој манастир постоел до доаѓањето на Турците во овие подрачја, што оставиле пустош зад себе.
Шестдневна војна
Тек на војната
Шестдневната војна траела од 5 јуни до 10 јуни 1967 г. Од израелска гледна точка, војната била превентивен воен поход, чија цел е зачувување на израелската држава од пропаѓање како и зачувување на идентитетот на Евреите. Војната била многу добро стратегиски разработена и иницирана од страна на генерал Моше Дајан, тогашниот израелски министер за одбрана.
Вишеград (Пешта)
Историја
Во 1886 година, на еден вис покрај Дунав, се виделе рушевините на кралскиот град Вишеград. Во неговото подножје, унгарскиот воен офицер Гергели живеел во една куќа, кој во 1849 година положил оружје во Вилагос. Тој бил омразен од неговите сонародници, поради неговата наводно измамлива положба. Во рамките на ѕидовите имаше т.н. кулата на "Соломон", во која кралот Владислав I од Унгарија, го уапсил својот братучед Соломон.
Шестдневна војна
Тек на војната
Причина за оваа војна е, од една страна, притисокот на Египет врз мировните сили на ООН, дислоциран по Синајската кампања од 1956 година и новата египетска поморска блокада, која го затвора Акапскиот Залив за израелско пристаниште; а од друга страна, од концентрацијата на арапските армии на израелските граници во мај 1967 година.
Вишеград (Пешта)
Историја
Во Вишеград со задоволство престојувале унгарските кралеви како Карло Роберт, Матија Корвин - "кралот Матијаш" и Лудвиг. Лудвиг Велики се оженил со Јелисавета, ќерка на Стефан II Котроманиќ, босанска забрана. Тоа било 1358 година во неговиот "романтичен" замок во Вишеград. Во таа прилика тој се обврзал да го заштити Дубровник. Од тогаш, за граѓаните на Дубровник се создадени услови за слободна трговија во Дунавскиот регион.
Шестдневна војна
Резултати од војната
Последиците од војната директно влијаеле на денешната геополитичка ситуација на регионот. Дипломатски односи помеѓу земјите кои учествувале во оваа војна биле постигнети во 1991 година.
Вишеград (Пешта)
Историја
Унгарскиот крал Карло III умрел во 1385 година, истата година кога бил крунисан, во Вишеград. По наредба на младата и старата кралица, го убил најмениот убиец Граф Форгач. Градот Вишеград го осовил австрискиот император 1684 година, на Дунав.
Србите во Вишеград
Според државниот попис од 1900 година во Вишеград, само еден српски православен граѓанин бил регистриран во округот Пешта. Парохијската гранка не е организирана овде.
Калдрма (Радожда)
Калдрма — пат од римското време во атарот на селото Радожда, Македонија. Се наоѓа на 300 метри западно од селото, на падините на Јабланица и води кон преминот Ќафасан. Трасата е поплочена со камени блокови и грижливо изведени рабови, а ширината изнесува 2,5-3 метри. Патот е сочуван и видлив во должина од 100 метри со прекини (31; 4; 19; 19; 21 метар), а потоа се губи во густото зеленило на планината.
Поле (Софилари)
Поле  — археолошко наоѓалиште во местото Софилари општина Штип.
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Лежи на голема рамнина со благ пад на источната страна, пред влезот во селото. На површината има фрагменти од керамички садови, градежни тули и тегули. Со орањето мештаните раскопувале темели од ѕидови, а биле најдени и неколку питоси кои не се зачувани. .
Козаци (роман)
Содржина
Младиот идеалист Дмитри Андрејх Оленин ја напушта Москва, со надеж да започне нов живот на Кавказ. Оди во една станица и полека се заљубува во опкружувањето, презирајќи го своето претходно постоење. Таму се спријателува со стариот Козак Ерошка, со кого одат заедно на лов и во него наоѓа добар другар поради неговата склоност кон пиење. Во меѓувреме, младиот Козак Лука убива некој Чеченец кој сакал да ја премине реката и да дојде во селото за да ги извидува Козаците. Оленин се вљубува во слугинката Марјанка, која требало да се мажи за Лука. Тој сака да го потисне ова чувство и конечно си се убедува дека ги сака и Лука и Марјанка поради едноставноста и заклучува среќен може да биде само оној човек кој постојано дава на другите без да размислува за своите задоволства.
Лука е тешко ранет во една борба со група чеченци кои сакале да го нападнат селото, меѓу кои и братот на чеченецот што претходно убил. Братот на чеченецот успева да го застрела Лука во стомакот. Лука се чини дека е на смртна постела и за него се грижат селаните. Оленин повторно ја прашува Марјанка дали ќе се омажи за него; таа одбива налутено. Тој сфаќа дека „првиот негов впечаток дека не може да ја има жената бил исправен“. Бара од командантот на четата да си замине и да се приклучи на штабот. Се збогува со Ерошка, кој е единствен селанец што го испраќа. Ерошка е емотивен кон Оленин, но откако Оленин на заминувањето ќе погледне наназад, ќе види дека Ерошка очигледно веќе заборавил на него и му се вратил на нормалниот живот.
Филмски адаптации
Од романот се направени две филмски адаптации: нем филм во 1928 година, во продукција на Метро-Голдвин-Мајер и режиран од Џорџ Хил и Кларенс Браун; и друга верзија во 1961 година од советскиот режисер Васили Пронин, која е премиерно прикажана на Канскиот филмски фестивал.
Поврзано
Библиографијата на Лав Толстој
Велико Трново (област)
Великотрновска област е една од 28-те области на Бугарија. Се наоѓа во северниот дел на земјата и опфаќа површина од 4 661,6 км2. Населението на Великотрновска област изнесува 291 121 луѓе.
Список на населените места во Великотрновска област
''Градовите се со задебелени букви. ''
Општина Велико Трново
Арбанаси, Балван, Белјаковец, Бижовци, Бојчеви колиби, Бојчовци, Бочковци, Бојановци, Буковец, Велико Трново, Велчево, Ветринци, Виларе, Водолеј, Војнежа, Вонешта вода, В'глевци, Врлинка, Габровци, Гаштевци, Големаните, Горановци, Горен Еневец, Дебелец, Деветаците, Дечковци, Димитровци, Димовци, Дичин, Долен Еневец, Долни Дамјановци, Дунавци, Емен, Ивановци, Илевци, Јовчевци, К'пиново, Килифарево, Кисјовци, Кладни дјал, Кл'шка река, Лагерите, Леденик, Малки Чифлик, Малчовци, Миндја, Мишеморков Хан, Момин Сбор, Нацовци, Ниќуп, Ново село, Пирамидата, Плаково, Пожерник, Поповци, Присово, Продановци, Пушево, Пчелиште, П'ровци, Радковци, Рајковци, Ресен, Русалја, Самоводене, Самсите, Сејмените, Семковци, Суха Река, С'рненци, Терзиите, Тодоровци, Хотница, Церова Корија, Шереметја, Шодековци, Шемшево, Јалово
Општина Горна Орјаховица
В'рбица, Горна Орјаховица, Горски Горен Тр'мбеш, Горски Долен Тр'мбеш, Долна Орjaховица, Драганово, Крушето, Паисиj, Писарево, Поликрајште, Правда, П'рвомајци, Стрелец, Јантра
Општина Елена
Бадевци, Баевци, Баждари, Балуци, Багалевци, Беброво, Бејковци, Берковци, Билково, Бл'сковци, Богданци, Бојковци, Босевци, Брезово, Бр'чковци, Бујновци, Бјалковци, Велковци, Вељувци, Веселина, Високовци, В'лчовци, В'лчовци, В'рзилковци, В'рлевци, Ганев Дол, Глоговец, Големани, Горнака, Горни Драгијци, Горни Крај, Горни Палици, Горни Танчевци, Горска, Граматици, Г'рдевци, Давери, Даjновци, Дараци, Дебели Р'т, Дерикотковци, Добревци, Дойнов Мост, Долни Мајан, Долни Танчевци, Донковци, Драгановци, Драганосковци, Драгијци, Драгневци, Дрента, Дуковци, Д'рлевци, Елена, Зеленик, Иван Ивановци, Игнатовци, Илаков Р'т, Илијувци, Каменари, Кантари, Караиванци, Карандли, Киревци, Ковачи, Кожљувци, Козја река, Колари, Константин, Коњарци, Косевци, Костел, Котуци, Криљувци, Крумчевци, Лазарци, Ливадките, Мајско, Марафелци, Мартинковци, Марјан, Махалници, Мијковци, Миневци, Мирчовци, М'жлеци, Недјалковци, Нејновци, Нешевци, Николовци, Николчовци, Ничовци, Палици, Папратлива, Пашовци, Пејковци, Петковци, Попрусевци, Попска, Радовци, Рајновци, Развалаци, Ралиновци, Рајувци, Ребревци, Руховци, Садината, Светославци, Славовци, Средни Колиби, Стаматевци, Стойчевци, Стојановци, Султани, Титевци, Тодјувци, Томбето, Топузи, Треновци, Тумбевци, Т'нки Р'т, Т'ркашени, Угорјалковци, Умница, Харваловци, Хв'рлевци, Христовци, Х'невци, Чавдарци, Чакали, Червенковци, Черешов Дјал, Черни Дјал, Шилковци, Шубеци, Јаковци
Општина Златарица
Горна Хаџијска, Горско Ново село, Дедина, Дединци, Делова Махала, Долно Шивачево, Д'лги Припек, Златарица, Калајџии, Новогорци, Овоштна, Равново, Разсоха, Резач, Родина, Росно, Сливовица, Средно Село, Чешма, Чистово
Општина Љасковец
Џуљуница, Добри Дјал, Драгижево, Козаревец, Љасковец, Мердања
Општина Павликени
Батак, Бутово, Бјала Черква, Вишовград, В'рбовка, Горна Липница, Димча, Долна Липница, Д'скот, Караисен, Лесичери, Михалци, Мусина, Недан, Павликени, Паскалевец, Патреш, Росица, Сломер, Стамболово
Општина Полски Тр’мбеш
Врзулица, Стефан Стамболово, Иванча, Каранци, Куцина, Климентово, Масларево, Обединение, Орловец, Павел, Полски Сеновец, Полски Тр’мбеш, Раданово, Петко Каравелово, Страхилово
Општина Свиштов
Алеково, Александрово, Б'лгарско Сливово, Вардим, Горна Студена, Делјановци, Драгомирово, Козловец, Морава, Овча Могила, Ореш, Свиштов, Совата, Хаџидимитрово, Царевец , Червена
Општина Стражица
Асеново, Балканци, Благоево, Брјаговица, Виноград, Владислав, Водно, Горски Сеновец, Железарци, Кавлак, Камен, Кесарево, Лозен, Љубенци, Мирово, Николаево, Нова В'рбовка, Ново Градиште, Стражица, Сушица, Теменуга, Царски Извор
Девица III (галактички групи)
Девица III (групи Девица III или облак Девица III) — збир од барем 75 галактички јата и поединечни галаксии кој се протега околу 40 милиони светлосни години (12,26 мегапарсеци) кај источниот раб на суперјатото Девица. Се наоѓа во соѕвездијата Девица, Вага и Змиска Глава (дел од Змија). Сместен е приближно 65 Мсг (19,92 Мпс) до 85 Мсг (26,06 Мпс) од Сончевиот Систем на ректасцензија од 13:30:0 до 15:20:0.
Јатата се следниве:
NGC 2032
NGC 2032 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2032 се споменува и како ESO 56-EN160, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2032 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 35 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 34' 36".
Други поделби
Проучување на NGC 2032 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Димитар Двојаковски
Димитар Двојаковски (Нова Горица, Словенија,  – Ваксинце,, ) — македонски бранител, припадник на Скорпионите при АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 3 мај 2001 заедно со Влатко Петров во Ваксинце.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Димитар е роден на 22 април 1972 година во Нова Горица, Словенија. Поради тоа што татко му бил висок офицер на ЈНА и бил на служба во Словенија. Семејството Двојаковски потекнува од Берово. Димитар има завршено средно електротехничко училиште. Подолг период попусто барал вработување. На крајот за да обезбеди егзистенција за своето семејство, имајќи ги сите психофизички предиспозиции за добар војник, се пријавил и завршил обука за специјалната единица, наречена „Скорпиони“. Од формирањето на единицата до денот на погибието, Димитар бил на сите терени во кризните подрачја. На 2 мај, ден пред неговата смрт во заседа во кумановското село Ваксинце, од позициите на границата, телефонски се јавил дома и рекол дека кога ќе му заврши смената, од 3 мај ќе користи викенд-одмор. Го рекол тоа и толку. Всушност и никој не можел да помисли дека такво момче може да загине, не барем од куршум.
За тоа колку и' бил верен на армијата и единицата говори и податокот што сам сакал да оди на позиција на 2 мај 2001. Поконкретно, Димитар бил дежурен на истата позиција ден пред тоа. Бидејќи смената трае 24 часа, му следувал одмор од исто толку време. Меѓутоа, со изговор дека токму неговите другари ќе бидат на позиција на празникот, и тој се приклучил кон наредната смена. Можел, сосема со мирна совест да го мине празникот во касарната во Куманово и наредниот ден да си замине за Штип, кај своите. Можел, а не го сторил тоа. Ако ја исклучиме можноста одморот да му бил условен со уште една смена, испаѓа дека судбината сакала да се случи. Димитар зад себе ги остави едногодишниот син и сопругата.
Во чест на Димитар, во Штип е поставен споменикот на бранителите. На споменикот ги има сите македонски бранители кои се по потекло од Штип. Двојаковски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
На 13 март 2012 година, споменикот во чест на штипските бранители е искршен од вандали. Нејасно е кој стои зад овој вандалски чин. Се претпоставува дека балистите, навивачката група на ФК Шкендија Тетово, која имала на викендот утакмица со ФК Брегалница Штип, стојат зад злоделото.
Заседа Ваксинце – 3 мај 2001
Димитар веше на позициите во Кумановско. На трагичниот ден, во рамките на граничните единици беше на теренот кај Ваксинце. Смената им почна на 2 мај во 6 часот и требаше, откако ќе пристигне замената, туку без никаква замена да се нареди повлекување во 5 часот. И групата и нивните препоставени знаеле дека низ Ваксинце има поставено барикади. Кога возилото од 7 војници стасале до првата барикада, водникот им се јавил на своите претпоставени. Меѓутоа, оттаму не добиле дозвола да се повлечат, туку да продолжат низ селото. Очигледно некому му требало да демонстрира некаква сила и тоа со необезбедена патрола. Или можеби, наредбата има друга заднина. Како и да е, момчињата ја послушале наредбата и продолжиле.
Кога ја минале барикадата, навлегувајќи во селото, веднаш влегле во осило од терористи. Се нашле сардисани од сите страни и немале можност за борба, бидејќи се враќале од позиции и биле во возилото. Од друга страна, настанот укажува и на карактерот на терористите. Ако веќе претпочитаат борба, тогаш зошто не се бореле додека момчињата биле на позиција, туку ги чекале кришум, во заседа. Ова го спомнувам не толку за терористите колку за нашата тактика во сета оваа војна. Проблемот требаше и можеше да биде разрешен уште во Танушевци. Ние моравме да си ја сочуваме границата и ние терористите да ги чекаме во заседа, а не да им дозволиме да влезат длабоко во земјата и тие нас да не дочекуваат и ликвидираат во разни заседи. Но тоа е друга приказна. И такви работи по правило се случуваат кога политичарите водат војна, а војската води политика.
Трет елемент укажува и на една сосема понаква спрега е фактот што терористите биле убедени дека го убиле таткото на Димитар, Јане Двојаковски, кој бил полковник во АРМ. Терористите на ОНА во својот прв извештај велат дека е убиен висок офицер на АРМ. Очигледно мислеле дека ме убиле мене, а не мојот син. Значи акцијата е водена без евиденција, без стратегија, без план кога и како да се дејствува. Во тој контекст, криво ми е што во врска со настанот, и не само со него, не бевме примени јас и повеќе мои колеги ниту од Претседателот Трајковски, ниту од премиерот ниту од Претседателот на Собранието. Не мора да не послушаат, но човечки беше да не слушнат, бидејќи имавме што да кажеме - вели полковникот (†2005), додавајќи дека точно ги знае сите што учествувале во убиството на неговиот син Димитар Двојаковски и Влатко Петров.
Во врска со нападот на транспортерот во Ваксинце интересен е и податокот дека во него учествувале 60-тина терористи од селото на чело со сопственикот на колонијалната продавница и уште 30-тина терористи од Косово. Во самиот почеток, учествувале десетмина, но по влегувањето на траспортерот, бројката на учесниците постојано се зголемувала. Практично врз седуммината се пукало од сите страни. Подоцна, двајца од терористите се заробени и тие даваат комплетна слика за командантите, извршителите и за самиот настан.
Во заседата биле Беќир Сакипи (командант), Адем Халили (снајперист), Заим Халили, Блерим Авдиљи, Скендер Халили (командант „Скендери“), Заим Авдиљи, Севдаиљ Нуредини (снајперист), Насер Авдиљи, Арсим Османи, Буредин Лимани (снајперист), Арџент Авдиљи, Исмет Салиу (снајперист), Нехат Авдиљи, Ќани Рамадани (осматрач) и Ќани Рамиз, сопственик на продавницата „Гури-мовит“ II или „Син Камен“ во Ваксинце. Последниот ја издал наредбата за дејствување по одобрение на командантот „Шкупи“ од Слупчане. Поставената „дрљача“ била главната препрека поради која транспортерот бил оневозможен да го продолжи патот за Куманово. Тука следувала канонадата од разни оружја и убиството на Двојаковски и Влатко Петров.
NGC 252
NGC 252 — леќеста галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 252 се споменува и како UGC 491, MCG 4-3-4, CGCG 480-7, IRAS 00453+2721.
Откривање
Телото е откриено на 26 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 252 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 252 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 252 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2819. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 126; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1745. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 857.
Паленке
Паленке (мајански: Bàak) — еден од најмоќните мајански градови и религиозни центри кој својот подем го забележал во VII век. Денес Паленке е значајно археолошко наоѓалиште во Мексико и еден од важните извори за проучување на преколумбовската мајанска цивилизација. По својот пад, градот бил проголтан од џунглата, но својот сјај повторно бил достапен за светската јавност по неговото откривање и реставрирање. Наоѓалиштето лежи во близина на реката Усумакинта во мексиканската сојузна држава Чијапас, околу 130 километри јужно од градот Кармен, на надморска височина од 150 метри.
Потекло на поимот
Маите го напуштиле Паленке и тој бил празен неколку векови, сè до доаѓањето на шпанските истражувачи во Чијапас во XVI век. Првиот Европеец кој го посетил наоѓалиштето и објавил публикација за истиот бил свештеникот Педро Лоренцо де ла Нада во 1567 година. Во тоа време, локалните Маи наоѓалиштето го нарекувале „Отолум“, што во превод значи „земја со силни куќи“, но свештеникот го именувал наоѓалиштето како „Паленке“ (шпански:Palenque), што во превод значи „тврдина“. Поимот „Паленке“ станал и име на градот Санто Доминго дел Паленке, кој бил изграден во близина на наоѓалиштето на стари мајански рушевини.
Покрај општото мајанско име за градот, во употреба се користело и име за центарот на градот. Центарот се нарекувал „Лакам Ха“ што во превод значи „голема вода“ и името е инспирирано од големиот број извори и водни патеки во околината и центарот. Паленке бил главен град и важен центар на класичномајанската град-држава „Бакал“ или „Бак“.
Покрај топонимите за самиот град Паленке, низ текстовите на спомениците се забележуваат и следните топоними и називи:
Историја
Препознатливите градби во наоѓалиштето кои денес се многу познати се најверојатно неколкупати обновувани за време на подемот на Паленке бидејќи често биле напаѓани од градот Калакмул и неговите сојузници. Еден од најзначајните мајански ликови одговорен за преродбата на градот, архитектурата и уметноста е Кинич Ханаб Пакал или попознат како Пакал Велики. Тој владеел со Паленке од 615 до 683 година и е посебно познат по иградбата на споменикот, воедно и негов гроб, наречен Храм на натписите бидејќи содржи голем текст кој и денес е зачуван. Гробот на Пакал Велики го открил Алберто Руз Луилиер и овој гроб бил најбогатиот и најдобро зачуван гроб во античката историја на Америка. Таа титула ја држел сè додека не биле откриени гробниците во Моче во Перу, Копан и Калакмул.
Владетели на Паленке
Низ мајанските натписи кои се наоѓаат на голем број од објектите во Паленке се дознале значајни информации за историјата на градот. Меѓу другото, значајни се информациите за владетелите на Паленке, па така досега познати владетели се:
Ранокласичен период
Првиот крал или ахав на Бакал за кој денес се знае бил Кук Балам I кој владеел четири години започнувајќи од 431 година. После него владеел крал за кој не се знае како точно се викал но во археологијата и историјата се нарекува со прекарот Каспер. Нареден крал кој владеел со Бакал најверојатно бил синот на „Каспер“ Буц Ах Сак Чик за кој многу малку се знаело во науката сè до откривањето на табла во 1994 година во која имало опис на ритуал за еден крал. Првата табла споменува дека негов наследник бил Ахкал Мо Наб I и поради тоа се верува дека тие биле во блиски семејни односи. Од непознати причини, Ахкал Мо Наб се стекнал со голем престиж и почитување, па така секој крал кој го наследувал бил горд да биде негов наследник.
Кога Ахкал Мо Наб I умрел во 524 година имало интерегнум или пауза во наследувањето на кралскиот престол кој траела четири години. Следен крал бил Кан Хој Читам I кој владеел цели 36 години. Неговите синови Ахкал Мо Наб II и Кан Балам I биле првите кралеви на Паленке кои ја користеле титулата кинич што во превод значи „големиот син“ и оваа титула се користела и од понатамошните кралеви. Балам I бил наследен од Јок Икнал во 583 година и се верува дека овој владетел всушност е жена. За време на нејзиното владеење се случил напад од страна на Калакмул кој го зазел Паленке на 21 април 599 година и ова е поддржано со натпис пронајден во наоѓалиштето. Вториот воен успех на Калакмул бил 12 години подоцна, поточно во 611 година, кога со Паленке владеел Ах Не Јол Мат син на Јол Икнал. За време на овој напад, кралот на Калакмул лично влегол во Паленке но претрпел пораз и настанала сериозна политилка криза. Ах Не Јол умрел во 612 година.
Доцнокласичен период
Доцнокласичниот период на Бакал започнал со безредие создадено од поразите нанесени од страна на Калакмул. Според таблите и глифовите во Храмот на натписите, дури и основните религиски церемонии не биле одржувани во 613 година и за овој период самиот натпис вели:
За понатамошниот развој на градот се верува дека по смртта на Ах Не Јол Мат, власта ја презел Ханаб Пакал преку политички договор. Ханаб Пакал ја извршувал функцијата крал на Бакал, но никогаш не бил крунисан. Тој бил наследен во 612 година од неговата ќерка Сак Кук која владеела само три години, сè до периодот кога нејзиниот син не станал доволно возрасен да ја преземе власта. Од тој момент, во историјата се верува дека династијата повторно била возобновена и Бакал почнал да чекори кон слава и развој. Внукот на Ханаб Пакал е најпознатиот мајански крал Кинич Ханаб Пакал. Тој ја презел власта на својата 12 годишна возраст и владеел од 615 до 683 година. Тој го внел Паленке во нова ера на слава и моќ. Пакал се оженил со принцезата од Октан во 624 година и имале најмалку три деца.
За време на владеењето на Пакал Велики голем дел од палатите и храмовите во Паленке биле возобновени и градот достигнал подем како никогаш до тогаш. Централниот дел, кој бил познат под името „палатата“, бил проширен и редизајниран во 654, 661 и 668 година. Во внатрешноста на структурите има натписи каде се вели дека во овој период Паленке повторно станал сојузник со Тикал и Јашчилан со што биле во можност да ги поразат шесте непријателски кралеви. Тоа е последниот текст кој е преведен од таа табла со натписи.
По смртта на Пакал во 683 година неговиот постар син Кинич Кан Балам станал крал на Бакал и бил наследен од неговиот брат Кинич Кан Хој Читам II во 702 година. Првиот од овие двајца, го продолжил архитектонскиот развој на Паленке. Исто така тој започнал различни проекти, како и завршување на изградбата на гробот на неговиот татко. Поради неговите архитектонски подвизи, денес е зачуван портрет на Кинич Кан Балам и се наоѓа на неколку споменици. Истото го правел и неговиот брат.
Во 711 година Паленке бил ограбен од Тонина и кралот Кинич Кан Хој Читам II бил заробен. Денес не е позната судбината на кралот по заробувањето, но се верува дека бил погубен во градот Тонина. Од тој момент, цели 10 години немало крал на кралскиот престол на Паленке. После паузата, во 722 година Кинич Ахкал Мо Наб III бил крунисан за крал на Паленке. Иако овој крал бил на кралскиот престол, не постојат сигурни извори кои би потврдиле дали тој бил и семејно поврзан со останатите кралеви. За овој период малку се знае, освен дека војната со Тонина и понатака продолжила и се забележал новиот пораз на Паленке.
Пропаѓање на градот
За време на VIII век, Бакал потпаднал во голема криза што резултуирало со стагнирање во изградбата на центарот на градот, појава која ги зафатила скоро сите мајански градови. Земјоделското население, и покрај стагнирањето во развојот на градот, продолжило да живее уште неколку генерации кога и тие го напуштиле градот. Паленке полека бил проголтуван од самата џунгла, со многу малку население и контакт со цивилизацијата.
Архитектура и уметност
Паленке е дом на голем број значајни мајански структури, храмови и натписи. Тие се важен извор за проучување на историјата на Маите и мајанската цивилизација воопшто. Како најмаркантните објекти во Паленке се вбројуваат:
Палатата
Палатата е всушност комплекс од неколку објекти поврзани меѓу себе. Палатата има и двор кој бил граден и прошируван низ текот на историјата и има вештачка голема тераса. Од објектите забележителна е кулата со четири спрата и околу неа се наоѓаат живеалишта украсени со бас-релјеф гравури во камен.
Храмот на натписите
Храмот на натписите започнал со градба во околу 675 година и првичната идеја била да биде гроб на Ханаб Паскал. Во овој објект се наоѓа вториот најголем мајански текст во светот каде се испишани околу 180 години од историјата на градот. Пирамидата во Паленке е широка 60 метри, длабока 42.5 метри и висока 27.2 метри. Најголемиот камен во комплексот тежи од 12 до 15 тони. Вкупниот волумен на пирамидата и храмот е 32.500 кубни метри.
Во 1952 година Алберто Руз Луилиер отстранил камен блок од подот на една соба во храмот и случајно открил влез со долги скали кои воделе кон гробот на Пакал Велики. Самиот гроб е значаен поради големиот изгравиран камен саркофаг, погатиот декор и скулптура која ги декорира ѕидовите на гробницата. Карактеристично за овој гроб е психодуктот, кој води од самиот гроб кон скалите и завршува со дупка во плочата која ја покрива самата гробница.
Орадеја
Орадеја (Oradea, Großwardein, Nagyvárad, Велики Варадин) — град во северозападниот дел на Романија и административен центар на округот Бихор, во историскиот регион на Мунтенија. Областа зафаќа површина од 77.9 км2.
Според пописот на земјата од 2011 година, во градот живееле 196,367 лица, што го прави десетти најнаселен град во Романија.
Историја
Иако денешниот град за првпат се споменува во 1113 година под името Варадинум, неодамнешните археолошки наоди обезбедиле докази дека населбата постоела во периодот на неолитот. Дакијците и Келтите исто така живееле во регионот. По освојувањето на Дакија од страна на Римјаните градот станал познат како Варадинумс, и бил населен особено во областа на Салка.
Населбата се развила и прераснала во град во текот на 11 век, кога кралот Ладислав I основал бискупија во близина на градот, каде денеска се наоѓа Римокатоличката епархија Орадеја. Својот подем градот го доживеал во текот на 13 век на економско и култрно ниво. За првпат тврдината се споменува во 1241 година, односно во времето на монголската инвазија, која била разрушена и изградена на неколкупати во текот на следните векови. 14 и 15 век се покажале како најпросперитетните периоди во историјата на градот. Многу уметнички дела биле создадени во градот, вклучувајќи ја статуата на Свети Стефан, Емерик и Ладислав (пред 1372 година) и јавачката скулптура на Свети Ладислав (1390). Легендарната статуа на Свети Ладислав била една од првите прото-ренесансни дела во Европа. Во времето на епископот Батори била обновена градската катедрала во готски стил, и денеска во неа се наоѓа черепот на кралот Ладислав. Во 1464 година била основена опсерваторија во градот.
Во 1474 година градот бил освоен од Османлиите по долга опсада. Во следниот период градот станал дом на различни етнички групи како Романци, Унгарци, Австријци, Словаци, Евреи и Турци.
По Отоманската инвазија на Унгарија, во 16 век, градот станал постојана точка на несогласување меѓу Кнежевство Трансилванија, Отоманското Царство и на Хабсбуршката монархија. Мирот од Варад бил склучен меѓу царот Фердинанд I и Јован Заполја на 4 февруари 1538, според кој двајцата цареви меѓусебно се признале еден со друг како легитимни монарси. По освојувањето на Кнежевство Трансилванија од Михаил Храбриот, Османлиите испратиле казнена експедиција која го ставила под опсада на градот во 1598 година, и градот бил освоен. По убиството на Михаил во 1601 година и мирот во Виена од 1603, градот бил трајно вграден во територијата на Кнежевство Трансилванија со царски декрет. Османлиите испратиле уште една експедиција, но истата доживеала неуспех. Во 1660 година Османлиите, со сила од 45,000 војници го ставиле под опсада на градот и по 46 денови го освоиле на 27 август. По ова освојување градот станал седиште на пашалак, и под османлиска управа градот бил до 1692 година кога Хабсбуршката Монархија го освоила градот.
Во рамките на Хабсбурговците, градот влегол во својата златна ера. Виенскиот инженер Франц Антон Хилебрант добил задача на изградба на градот во барокен стил, започнувајќи од 1752 година. Така во текот на овој период биле изградени Римокатоличката катедрала, Државниот театар, музеи итн. Градот одиграл голема улога во Унгарската револуција од 1848 година, бидејќи во него се наоѓало седиштето на најголемата фабрика за оружје.
На крајот на Првата светска војна, Орадеја станала дел од Кралство Романија. На 12 октомври 1944 година, градот бил освоен од Советите. По крајот на Втората светска војна, Унгарија морала да се откаже градот, по кое градот останал во рамките на Романија.
По распаѓањето на комунистичкиот режим, Орадеја и покрај тешкотиите во 1990-тите, започнала процес на економски и културен развој претварајќи се во еден од најзначајните центри во земјата.
Географија
Градот се наоѓа на околу 10 километри од западната граница со Унгарија, зафаќа површина од 115.56 км2, со надморска височина од 126 метри.
Клима
Просечна годишна температура изнесува 10,4 °C. Во јули во просек темпертурата е околу 21 °C, додека во јануари во просек е 1,4 °C. Врнежите од дожд се во годишен просек од околу 585,4 мм.
Население
На пописот во 2011 година градот имал население од 196.367 жители, што претставува намалување од бројката забележана во пописот од 2002 година.
Етничкиот состав во градот е:
(Податоците се однесуваат на оние за кои информацијата за етничката припадност е на располагање. Таа не е позната за 14.705 лица или 7,5% од населението на градот).
Верската принадлежност во градот е: 59,8% православни, 14,3% реформисти, 9,4% католици, 5% Пентекостите, 3,7% Баптисти, 3,4% гркокатолици и 4,4% останати.
Еврејска заедница
Еврејската заедница била основана во 1735 година, додека првата синагогата била изградена во 1803 година, првото училиште во 1839 година. Во 1835 година, еврејското население добило дозвола да живее во било кој дел на градот. Еврејската заедница во Орадеја се поделила на православни и неолози. Во почетокот на 20 век, Евреите имале големо значење во јавниот живот на градот. Во Ордеја имало голем број на еврејски производители, трговци, адвокати, лекари, и земјоделци. Шефот на полицијата од 1902 година исто така бил евреин, а еврејскиот елемент пропорционално бил застапен и во Советот на општината.
Во 1944 година, за време на окупацијата на Унгарија од страна на Нацистичка Германија, унгарските власти ги пренеле еврејските жители во гетото во градот пред да ги транспортират во концентрациониот логор Аушвиц.
Стопанство
Орадеја е еден од најголемите просперитетни градови во Романија. БДП по жител во градот е околу 150% од романскиот просек. По 1989 година, заради неговата важна база на потрошувачите, градот започнал со голема економска обнова, не толку многу во индустријата колку во секторот на услуги, како што се трговијата и туризмот.
Орадеја има стапка на невработеност од 6,0%, нешто помала од романскиот просек, но многу повисока од просекот на округот Бихор каде е 2%. Градот во моментот произведува околу 63% од индустриското производство на округот Бихор. Нејзини главни индустрии се производство на мебел, текстил и облека, обувки и преработка на храна. Економијата на градот во голема мера се одржува од страна на малите и средни претпријатија и даноците на имот платени од страна на граѓаните.
Сообраќај
Во околината на градот се наоѓа Меѓународниот аеродром Орадеја.
Образование
Орадеја е еден од главните образовни центри на Романија. Градот е дом на Универзитетот Орадеја, еден од најголемите универзитети во земјата. Исто така, постојат неколку приватни универзитети, како Универзитетот Агора, Универзитетот Емануел, баптистичко училиште итн.
Традиционално, високото образование во градот е присутно од средниот век. Во 2012 година се одбележале 232 години отворањето на високото образование во градот. На крајот на 18 век била основана високообразовна институција за филозофско учење, кој во 1788 година станал Правен факултет, еден од најстарите од таков вид во Источна Европа.
Во мај 1990 година, со декрет на Владата на Романија бил основан Техничкиот универзитет, подоцна наречен Универзитет Орадеја. Денес, на Универзитетот Орадеја постојат 18 факултети.
Туризам
Архитектурата на Орадеја претставува мешавина од објекти од комунистичката ера кои главно се наоѓаат во надворешните населби, и историски објекти кои од времето кога градот бил дел од Австроунгарија. Во прилог на многу барокни згради, Орадеја се одликува со особено богата колекција на Арт Нову архитектурата, чии почетоци датираат од 1900 година. Зградите изградени на почетокот на XX век имаат влијание од Виенската архитектура.
Список на државни водачи во 1766 година
Ова е список на државни водачи во 766 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Св. Арангел (Радожда)
'''Св. Арангел (позната и како Пештерна Црква''') — пештерна црква од доцниот среден век во атарот на селото Радожда, Македонија. На околу 300 метри западно од селото, на тешко пристапен терен, во карпите има црква посветена на „Св. Арангел“, во која се зачувани два слоја на фрескоживопис од XVII-XVIII век.
Пандулф Втори на Беневенто
Пандулф Втори Стариот бил принц на Беневенто од 981 и принц на Капуа од 1008 или 1009 до нивниот смрт во 1014. Тој бил син на Ландулф Трети кој бил ко-принц од 959 до 968.
После смпртта на такто му, чичкото на Пандулф, Пандулф Приви, даде Беневенто и Капуа на Ландулф Четврти во 981. Но во истата година, Ландулф бил принуден да го подели кнежевството и Пандулф добие Беневенто.
Тумба (Селце)
Тумба  — археолошко наоѓалиште во местото Селце општина Штип. Наоѓалиштето претставува могила од римско време. На јужниот крај од месноста Јарма, оддалечена од селото 250-300 м, се издига могила висока 3,5 м која има неправилна елипсовидна основа со димензии од 21 × 16 м. Во средината има војнички ров, длабок 1 м, при чие копање биле извадени варов малтер и камен. Од димензиите и обликот на могилата може да се заклучи дека се работи за ѕидана гробница со дромос.
Гиги Радич
Георгина "Гиги" Радич (родена на 18 август 1996 година во Ентрефалва, Унгарија ) е унгарска пејачка, кој е најпознат по учеството во Дал 2013 и 2014 година и е еден од судиите на унгарскиот X-Factor.
2012: Мегастар
Во февруари 2012 година, Радич беше избран да биде еден од финалистите на шестата сезона на унгарската музичка емисија, Мегастар. Во нејзината прва жива изведба, таа беше поврзана со Андреас Конка и ја изведуваше песната " Мразам што те сакам " од Ријана и Не-Јо. Радич заврши победнички. Радич беше доследна секоја недела и заврши со победа на натпреварот.
2013-денес: Дал
На 10 јануари 2013, Радич беше најавена како една од триесетте финалисти за "Дал 2013" со нејзината песна "Úgy fáj". Таа се натпреваруваше на првиот дел, одржан на 16 февруари 2013 година. Радич беше награден со најмногу бодови во групата и беше во можност да се квалификува во полуфиналето, без да мора да се соочи со јавното гласање. Радиш подоцна се натпреваруваше во второто полуфинале што се одржа на 24 февруари 2013 година. По добивањето на 42 бода од жирито, имаше една врата помеѓу себе и групата Јунајтед. Жирито подоцна одлучи дека Радич ќе биде нивна втора квалификациона жири и таа уште еднаш не треба да се соочи со јавното гласање. Финалето на Дал се одржа на 2 март 2013 година. Радич го освои четвртото место и го освои второто место по жирито, напредувајќи на јавното гласање. На јавно гласање, таа го освои третото место само зад Андрас Калај-Саундерс и неговата песна "Моето бебе" и победникот БиеАлек и неговата песна " Кедвесем ".