cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Банатско востание
Последици
Османлиската одмазда била застрашувачка. По битките околу Зрењанин, армијата ограбила и изгорела села сè до реката Муреш. Многу населби биле напуштени и никогаш не биле обновени, бидејќи населението било убиено или однесено како робови, или избегало во Трансилванија и Хабсбуршкиот дел од Унгарија. Следната година, Кримските Татари навлегле во Темешвар, извршувајќи нови грабежи, и според современите изјави, не можело да се види живо суштество по три дена одење. Колку подолго траела војната, вонредните воени даноци се зголемувале.
Во 1596 година во источниот дел на Херцегов инскиот Санџак избувнало српско востание, организирано од регионалното православно раководство. Тоа траело кратко, поразените бунтовници биле принудени да капитулираат поради недостаток на странска поддршка, бидејќи исто така побарале помош од христијанските европски држави.
Палење на моштите на Свети Сава
Останува нејасно кога моштите на Свети Сава биле донесени во Белград и изгорени. Или тоа се случило за време на востанието или една година потоа. Во акција на одмазда, големиот везир Коџа Синан-паша наредил зеленото знаме на пророкот Мухамед да се донесе од Дамаск за да се спротивстави на српското знаме, како и саркофагот и моштите на Свети Сава кои се наоѓале во манастирот Милешева со воен конвој до Белград. На патот, османлискиот конвој убивал луѓе за бунтовниците во шумата да слушнат за тоа. На 27 април, Османлиите ги изгореле моштите на Свети Сава јавно, а пепелта била расфрлана за да ги обесхрабри Србите.
Архиепископот Сава ја основал Српската православна црква, српското црковно право и националната литература и како важна фигура од историјата на Србија, е споредуван со она што е Буда за будизмот. Тој биол канонизиран како чудотворец и неговиот верски култ бил асимилиран во народните верувања во османлиско време. Почитувањето на неговите мошти создало тензија помеѓу Србите и Османлии. Во 1774 година, Сава бил прогласен за заштитник на сите Срби. Во XIX век култот бил оживеан во контекст на национализмот со изгледите за независност од Османлиите, „претставувајќи и репродуцирајќи моќни слики за националното златно доба, за национално помирување и обединување и за мачеништво за црквата и нацијата“. Откако Србија се здобила со целосна независност, била планирана катедрала посветена на светителот, дел од плановите за модернизација на Белград. Иако градежниот одбор за црквата е основан во 1895 година, изградбата на победничкиот концепт, заснован на Гражаница и Аја Софија, започнал во 1935 година. Изградбата престанала за време на Втората светска војна и комунистичкото владеење, за да се започне повторно по дозволата во 1984 година; од 2010 г., надворешноста е завршена, а внатрешноста недовршена. Местото каде што биле запалени моштите на Свети Сава, станала новата основа на Националната библиотека на Србија и црквата Свети Сава, посветена на светителот, во XX век. Од својата локација, црквата доминира во градскиот пејзаж на Белград и станала национален симбол.
Наследство
Големината на востанието е илустрирано во една српска епска песна : „Целата земја се побуни, станаа шестстотини села, сите го вперија пиштолот кон царот“.
Грбот на Вршац, кој за прв пат бил донесен во 1804 година, вклучува обезглавена турска глава на сабја над тврдината.
Владиката Теодор бил канонизиран на 29 мај 1994 година како свештеномаченик, со свој празник на 29 мај. Во 2009 година, централниот плоштад во Вршац бил именуван како „Свети Теодор Вршац“. На 28 октомври 2012 година, била поставена спомен-плоча во црквата Свети Архангел Михаил во Зрењанин, во чест на Теодор и бунтовниците. Црквата подигнала спомен крст и црвено знаме со ликот на Свети Сава.
Историска драмска претстава насловена како Маѓепсан замок што го опкружува замокот го вклучува ликот на Јанко Халабура.
Руско-турски војни
Руско-турска војна се однесува на некој од воените конфликти помеѓу Царска Русија и Отоманското Царство, а во поново време помеѓу Советскиот Сојуз и Турција:
Младен Звездов
Младен Звездов — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1883 година во Прилеп, тогаш во Османлиското Царство. Од 1901 година е член на ВМОРО, исполнува терористички задачи зема учество во Илинденското востание во четата на Стојан Трајков. Остава спомени за востанието во Мариово.
Опсада на Дамаск (634)
Опсадата на Дамаск траела во периодот од 21 август до 19 септември 634 година. Конфликтот се одвил помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат, станувајќи првиот голем град на Византија кој паднал во рацете на муслиманите.
Последната Византиско-персиска војна завршила во 627-628 година, кога византискиот цар Ираклиј I започнал успешен поход против Персија во Месопотамија. Во исто време, муслиманскиот пророк Мухамед, под знамето на исламот започнал напади кон териториите на Византија и Персија. По неговата смрт во 632 година, Абу Бакр станал првиот владетел на Праведниот Калифат. По задушувањето на неколку локални востанија, муслиманите започнале напади надвор од Арапскиот полуостров.
Во април 634, Абу Бакр ја нападнал Византиското Царство во Левант и ја поразил византиската армија на неколкупати, посебно во Битката кај Аџнадајн. По овој успех, муслиманите продолжиле кон север и го ставиле под опсада важниот град Дамаск. Додека дамаскиот командант Тома се договорил со вториот муслимански командант за мирно предавање на градот, Халид ибн ал-Валид успеал да влезе во градот по нападот од источната порта. По зазимањето на градот започнал спор околу условите на мирните преговори за предавање на градот, по кое новите освојувачи се согласиле дека мировните услови дадени од Абу Убајдах ќе бидат исполнети. Од друга страна пак, ал-Валид иако се согласил на мировните услови, по три дена започнал со протерување на бегалците и напад кон Антиохија.
Позадина
Во 610 година, во текот на византиско-персиската војна, Ираклиј станал цар на Византија по соборувањето на Фока. Додека Ираклиј своето внимание го насочувал кон внатрешните работи на империјата, Персија ја освоила Месопотамија и Сирија, по кое започнала напади и во Анадолија. Во 612 година Ираклиј ги протерал Персијците од Анадолија, додека следната 613 година започнал офанзива против Сирија но бил поразен во истата.
Во следната деценија, Персија ја освоила Палестина и Египет, по кое Ираклиј повторно ја обновил својата армија, подготвувајќи се за нов напад во 622 година. Во овие напади тој постигнал значителни успеси во Кавказ и Ерменија. Во 627 започнал офанзива во Месопотамија, каде најпрвин постигнал убедлива победа во Битката кај Ниневија. По оваа победа се заканил и на главниот град Ктесифон. Во превратот во Персија, новиот владетел успеал да склучи мировен договор со Ираклиј I и да му ги врати одземените територии. . Во Арабија, муслиманскиот пророк Мухамед успеал да го обедини поголемиот дел од полуостровот под единствена религија и армија. По неговата смрт во 632 година, Абу Бакр станал станал првиот владетел на Праведниот Калифат. По задушувањето на неколку локални востанија, муслиманите започнале напади надвор од Арапскиот полуостров, но веќе во 633 година, Арабија станала цврсто обединета под централна власт на калифатот во Медина. Во 633 година, Абу Бакр започнал воен поход за освојување на територии во Персија и Византија. . По успешното освојување на персиска Месопотамија, започнале нападите во Левант од четири различни правци. На чело на армијата се наоѓал Халид ибн ал-Валид, кој храбро со својата армија влегол во Сирија. Неговите успеси започнале по зазимањето на градот Босра, кој претставувал главен град на арапското христијанско плене Гасаниди.
Во 634 година, тој исто така ја поразил и византиската војска во Битката кај Аџнадајн, по која битка се упатил кон големиот град Дамаск, ставувајќи го под опсада.
Одлики на градот
Градот Дамаск претставувал голем трговски центар на Блискиот Исток, привлекувајќи трговци од целиот свет. Познат како сириски рај, градот бил заобиколен од фортификација. Главниот дел од градот бил ограден со ѕидини високи 11 метри. Внатрешноста на градот имала 1,500 метри должина и 800 метри ширина.
Во градот се влегувало преку шест порти:
Иако реката Барада се наоѓа во северниот дел од Дамаск, таа била премногу плитка за да одигра некаква дефанзивна важност.
Во времето на сириската кампања, византиски командант на градот бил Тома, зет на Ираклиј I. Тој бил побожен христијанин и познат по својата храброст, интелигентност и образование.
Муслиманска подготовка
Муслиманските војски во 7 век сè уште немале опрема за опсада на некој град, и обично во такви случаи практикувале тактички план за зазимање на градовите или тврдините. Поради овој проблем, војските на раните муслимански освојувачи започнувале со опкружување на градот и стопирајќи го снабдувањето на бранителите и населението до нивно предавање. Во меѓувреме, сите шанси за влегување во градот биле искористувани, а се користел и поткуп на некој од внатрешноста на тврдините.
Така, за да биде Дамаск изолиран, Халид ги пресекол линиите за транспорт во северна Сирија. На запад застанала коњаницата на Фахал која го окупирала вниманието на визнтискиот гарнизон, друг одред бил испратен на патот кон Емеса.
Изолирајќи ја околината, Халид наредил да се опкружи градот на 21 август 634 година. На командантите им било наредено да се откажат од каков било византиски напад од соодветните порти на градот, но и да побараат помош во случај на поголем напад. Кон сите порти на градот биле поставени посебни одреди кои броеле до 5,000 војници и секоја од нив имал свој командант:
Халид бил стациониран како главнои воено тело кон источната порта. . Тој својот штаб го основал на кратко растојание од источната порта во еден манастир.
Византиски одговор
Муслиманската опсада најверојатно била ослабнета поради повлекување на 9,000 војници од околината на тврдината. Разбирајќи ја опасноста, Халид побрзал да се врати пред портите на Дамаск.
Првиот византиски напад
Откако заклучил дека засилување нема да дојде во градот, Тома одлучил да започне контра офанзива. Во почетокот на третата недела од септември 634 година, Тома ги повикал сите луѓе од градот за да се формира доволно голема сила за да се пробијат кај портата на Тома. Кај портата тој се соочил со околу 5,000 муслимански војници предвоени од Шурабил. Византискиот напад започнал со стрелање, византиската пешадија која била покриена од византиските стрелци на ѕидините, се упатиле кон портата и ја рашириле опсадната муслиманска линија. Нападот бил воден од самиот Тома, но во текот на овој напад тој бил погоден во десното око со стрела. По овој неуспех, Византијците започнале да се повлекуваат кон тврдината. Повредениот Тома се заколнал дека како одмазда ќе избоди илјада други очи. Кога бил во тврдината, наредил уште еден напад кон муслиманите, но во текот на ноќта.
Вториот византиски напад
Овој пат Тома планирал да започне истовремени напади од четири порти. Како главен напад требало да биде повторно портата на Тома, додека нападите кон другите порти требало да предизвика паника кај муслиманските сили и неможност да им помогнат на своите соборци кај портата Тома. Така, на источниот дел биле собрани најголемиот дел од византиските војници.
Кога нападите започнале, византиските сили биле одбиени кај портата Џабија и тие започнале да се повлекуваат кон тврдината. КОнфликтот кај портата Јазид пак била добиена од муслиманите кога тие добиле дополнителна поткрепа на околу 2,000 војници.
На источната порта, ситуацијата била поинаква бидејќи муслиманите немале можност да ги издржат нападите. Но навременото пристигнување на Халид со неговата коњаница значело пресвртница во нападот кај источната порта. Овде се случиле и најголемите битки. По интензивните борби, Тома согледувајќи дека нема промени во муслиманската опсада и не е намалена можноста за нивно повлекување, одлучил дека продолжувањето на нападите би било залудно и дека ќе се доведе до дополнителни жртви меѓу неговите војници и мирното население. Поради тоа, тој наредил повлекување кое било проследено со муслимански стрелби. Ова претставувал последен обид на Тома да ја пробие опсадата, но и овој обид бил неуспешен. Тој загубил илјадници војници во бесуспешните напади и немал можност да започне нов напад кон надворешните ѕидини на градот.
Нападот на Халид
Муслиманската практика била многу јасна: доколку еден град се предаде тогаш жителите на градот ќе бидат поштедени, но доколку не го сторат тоа, по зазимањето градот ќебиде ограбен. Тома се обидел да го спаси Дамаск за последен пат. Тој испратил пратеници кај портата Џабија за да разговараат со Абу Убајдах, вториот по команда муслимански генерал и понудил да ја предаде тврдината по мирен пат и да плати данок. Тој ја прифатил понудата мислејќи дека ќе се согласи и самиот Халид.
Веста била испратена до сите команданти. По мугрите Абу Убајдах влегол во Дамаск додека Халид сè уште се борел кај источната порта. Абу марширал мирно заедно со Тома и некои високи функционери кон центарот на градот, во црквата Пресвета Богородица.
Предавање на градот
Халид кажал дека градот тој го освоил со сила, а од друга страна Абу го поседувал градот преку капитулација и мировен договор со Тома. КОмандантните корпуси разговарале за настанатата ситуација, и наводно Халид кажал дека морало да се почитува мировниот договор.
Според договорот, никој во градот нема да биде повреден, нема да биде направена штета врз храмовите ниту пак населението ќе биде земено како робови. Ова важело за секој христијански граѓанин на Дамаск кој ќе продолжи да живее под муслиманска власт. Исто така, мировниот договор ќе завршил по три денови кога муслиманите повторно би можеле да нападнат други населени места.
По падот
По смртта на Абу Бакр во Медина, на негово место застанал Омер. Тој го отстранил Халид од позицијата командант на муслиманската армија и го именувал Абу Убајдах. Во подоцнешните години, муслиманските сили го зазеле целиот Левант, проследено со освојувањето на Антиохија во 638 година. Во 639 и 640 Византија ги изгубила Ерменија и Месопотамија, по 642 Египет и Триполитанија.
Дамаск бил избран за главен град на исламска Сирија. За прв управител на градот бил прогласен Јазид ибн Абу Суфџан. По неговата смрт во 640 година, неговиот брат Муавија, по смртта на Али во 661 година, станал основач на династијата Омејади со престолнина во Дамаск.
Српска книжевност
Историја на српската книжевност
Најстариот ракопис и споменик на старата српска книжевност пишуван на српски јазик е Евангелието на Мирослав, литургиска книга од 362 страници, пишувана во преодна форма меѓу старословенски и српскословенски јазик, која е напишана во осумдесеттите години на XII век. Со филолошки анализи е утврдено дека на текстот работеле двајца писари од кои само еден се потпишал во четири кратки записи, и тоа како Глигорије, Глигор и Григорије. Во неа се пишува за хумскиот кнез Мирослав Завидовиќ, син на Завида, братот на Стефан Немања. Веројатно, текстот бил создаден во манастирот Св. Петар и Павле во Бијело Поље. Постои и теорија дека тој бил создаден во манастирот Хиландар. Направено е фототипско издание во Јужноафриканската Република, а во 2001 година, УНЕСКО го вброил во својата библиотека „Памтење на светот“.
Книжевноста во просветителството
Сè до седумдесеттите години на XVIII век, просветата и книжевноста го задржале претежно доминантното влијание на црквата. Училиштата се основале во црквите или во архијерејските столици. Во нив предавале главно свештеници, а наставата, иако опфаќала и световни предмети, имала претежно духовна содржина. Книжевноста и јазикот биле црковни и се наоѓале под руско црковно и културно влијание.
Книжевноста во романтизмот
Епохата на српскиот романтизам е во знакот на Вук Стефановиќ Караџиќ и неговата борба за афирмација на народниот јазик. Практично сите големи српски романтичари биле поддржувачи на идеите на Караџиќ и се инспирирале од народната поезија, за чие систематско собирање Караџиќ има најголеми заслуги. Насоченоста кон народната, „наивна“ книжевност е една од романтичарските црти која влечи потекло од идеите на Русо за првобитниот, нерасипан човек. Кај Србите, како и кај многу други европски народи кои во тоа време се наоѓале под политичка и културна хегемонија на странски земји, ова време се поклопува со времето на национално будење и културен препород. Работата на Вук Караџиќ, исто така, наишла на одушевување кај многу водечки европски романтичари, како што е Јохан Волфганг Гете, а овој позитивен прием дополнително ја засилил националната самосвест. Книжевното творештво на Србите во ова раздобје главно е поетско. Се истакнуваат следниве поети: Бранко Радичевиќ, Ѓура Јакшиќ, Јован Јовановиќ-Змај и Лаза Костиќ.
Во текот на XVIII век и во првата половина од XIX век, во српската проза преовладувале преводите на туѓи текстови, басните, класичните приказни, библиските параболи, источните раскази, идилите, преработките направени според помалку вредни странски автори, поучните приказни за животот, приказните од поновата историја, итн. Дури и во 1850-тите, српската проза била аморфна и жанровски неиздиференцирана, без трајна книжевна вредност. Во тоа време, оригиналните прозни текстови биле вистинска вредност, за што сведочи, на пример, Богобој Атанацковиќ, кој во придружниот текст на „Книгата за добри цели“ (Књига за добре цели) од 1852 година, ги повикува Србите да му испратат „Белетристички оригинални состави“. Исто така, Ѓорѓе Поповиќ, уредникот на списанието „Седмица“ во едно писмо од 1858 година пишува: „Воопшто, кај нас е беда во поглед на прозата... Песните некако поминуваат, но прозата никако. Нема ни три-четири кај кои не треба нешто да се поправи.“ Благодарение на собирачкото творештво на Караџиќ, српската книжевна периодика се свртела кон народната книжевност, со цел да се пополни големата празнина предизвикана од недостигот на автентични српски прозни дела. За развојот на автентичната српска проза особено значење имала книгата на Караџиќ „Српски народни приказни“ од 1853 година, која не само што го отворила патот кон српскиот реализам, туку го овозможила и внесувањето на фикцијата во српската проза. Најпосле, треба да се забележи дека голем српски писатели биле преплатници на оваа книга, како: Јован Стерија Поповиќ, Јанко Веселиновиќ, Бранко Радичевиќ, итн.
Книжевноста во реализмот
Во времето на српскиот реализам доминираат прозните жанрови – романот и, особено расказот. Најзначајни претставници се: Светозар Марковиќ (теоретичар), Јаков Игњатовиќ, Милован Глишиќ, Лаза Лазаревиќ, Јанко Веселиновиќ, Илија Вукиќевиќ, Симо Матавуљ, Стеван Сремац, Радоје Домановиќ, Војислав Илиќ (поет), Бранислав Нушиќ (кој најмногу се пројавил во драмската книжевност, и кој продолжил да пишува и во наредните периоди – во модерната и меѓувоената книжевност).
Современа книжевност
Во XX век и во 21 век, српската книжевноста доживеала процут и се појавиле голем број значајни писатели, како:
Мрзливиот Град
Мрзливиот Град (LazyTown) — исландска детска емисија на Nick Jr. и CBeebies. Серијата е во режија на Магнус Шевинг, а освен како творец, тој го игра и еден од главните ликови во серијата — Спортакус (снажен суперјунак што сака да спортува и да јаде само овошје и зеленчук). Мрзливиот Град бил премиерно прикажан на 16 август 2004 г. Емисијата била емитувана во над 100 земји со огромен успех, вклучувајќи ја и Македонија, и има вкупно 104 епизоди.
Содржина
Главниот лик Стефани пристигнува во градот и ги поканува своите нови пријатели Зиги, Стинги, Пиксел и Трикси да бидат поработоспособни наместо да седат внатре и да играат игри по цел ден. Спортакус 10, кој се опишува себеси како „малку натпросечен јунак“, е повикан од нејзиниот вујко, несмасниот градоначалник Милфорд Минзвел. Спортакус настојува децата да играат надвор и им помага на луѓето во итни случаи, кои се случуваат одвреме-навреме. Меѓутоа, додека жителите на градот биле мрзливи, со градот управувал Роби, лут човек што живее во подземно дувло во близината на градот. Во повеќето епизоди, Роби се прикрива и се обидува да го избрка Спортакус од градот засекогаш, така што децата повторно ќе бидат мрзливи.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
.hn
.hn е е главен интернет домен (ccTLD) за Хондурас. Доменот бил воведен во 1993 година.
==Второстепени домени ==
Надворешни врски
Toppdomän
Шпанска ренесансна архитектура
Шпанската ренесансна архитектура започнала со калемење на ренесансната врз готските облици во последните децении од XV век.
Стилот го рашириле локалните архитекти со преземање на јужноиталијанската архитектура, понекогаш од илустрирани ракописи и слики, и со мешање на готскиот стил и локалните идиосинкратии. Новиот стил бил наречен Платерескен стил, заради екстремно украсените фасади, кои постеќале на декоративните мотиви на комплексно деталните дела на кујунџиите, наречени „платероси“. Класичните редови и канделабриските мотиви (а канделиери) слободно се мешале во симетрични целини.
Со минувањето на децениите, готското влијание исчезнало и истражувањето на ортодоксниот класицизам достигнало своевиден врв. Иако под Платерескен стил се подразбираат речиси сите архитектонски дела од доцниот XV и првата половина од XVI век, некои архитекти стекнале повоздржани лични стилови, меѓу кои се Диего Силое и Родриго Гил де Онтањон. Примери за ова се фасадите на Универзитетот во Саламанка и Манастирот Сан Маркос во Леон. Од средината на XVI век, под водство на архитекти како Педро Мачука, Хуан Баутиста де Толедо и Хуан де Ерера шпанската архитектура се придржувала кон римскиот стил на уметност, понекогаш предосеќајќи го Маниризмот, како во случајот на Дворецот на Карл V во Гранада и дворецот Ескоријал, Мадрид.
NGC 6467
NGC 6467 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6467 се споменува и како UGC 11004, CGCG 112-58, NPM1G +17.0638.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6467 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 6467 има привидни димензии од 2,6' х 1,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 6467 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60972. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 158; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1556. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 274.
Повеќефазни системи
Повеќефазни системи – средство за пренос на електрична енергија со посредство на наизменична струја. Најчест пример се трофазните системи кои се користат во повеќето индустриски примени.
Мотори
Полифазните системи се посебно корисни кај наизменичните мотори како што се асинхроните (индукциони) мотори, каде полифазните системи создаваат вртежно магнетно поле неопходно за работи на овие мотори. Кога трофазното напојување ќе изврши цел еден период, магнетното поле на двополен мотор се завртува за 360° во просторот; моторите со повеќе пара полови изискуваат повеќе периоди за да комплетираат едно завртување на магнетното поле и затоа овие мотори се вртат побавно. Никола Тесла и Михаил Доливо-Доброволски ги измислиле првите практични индукциони мотори кои користеле вртежно магнетно поле. Претходно сите комерцијално мотори користеле еднонасочна струја, со скапи комутатори, четкички кои изискувале чести замени и одлики неповолни за работа во мрежа со наизменична струја. Полифазните мотори биле едноставни за производство и сами се задвижувале.
Системи со број на фази поголем од 3
Честа пракса за исправувачки инсталации и HVDC претворачи е да се обезбедат шест фази, меѓусебно поместени за 60°, за да се редуцира создавањето хармоници во системите со наизменична струја и да се обезбеди порамна еднонасочна струја. Експериментално изградени се преносни линии со 12 фази.
Еднофазни приемници во повеќефазни системи
Поединечните потрошувачи се рамномерно распоредени меѓу трите фази за да се изедначат оптоварувањата по фази.
Напонот меѓу фазата и нултиот спроводник е 230 V, а напонот меѓу две фази е 400 V.
Грасберг
Грасберг (Grasberg; Grasbarg) — општина во округот Остерхолц, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 13 километри југоисточно од окружниот град Остерхолц-Шармбек и 20 километри североисточно од градот Бремен.
Општински единици
Општината се состои од следниве единици (во заградите годината на основање):
Историја
Пред колонизацијата на областа на која денес се наоѓа Грасберг, пејзажот главно бил мочурлив. Областа припаѓала на Архиепископијата Бремен, основана во 1180 година. Со Вестфалскиот мир, Архиепископијата станала Војводство Бремен во 1648 година, кое - заедно со Кнежевство Ферден - најпрвин било дадено како плен за своето учество во Триесетгодишната војна да биде владеено од Шведска. Овие две царски феуди на Швеѓаните обично биле нарекувани Бремен-Ферден.
Во периодот 1785-89 по наредба на Финдорф и негов проект се изградила лутеранската црква на песочното тревнасто издигнување (околу 5 метри над морето), од каде и дошло името на Грасберг (буквално „тревна планина“), која служела како парохиска црква за 12 новосоздадени села во мочуриштата.
Лутеранската црква има необично богатство, единствените зачувани оргули од познатиот Арп Шнитгер, првично предадени на сиропиталиште во Хамбург во 1694 година. Во 1789 година, Грасберг ги купил оргулите.
Хановерското Војводство Бремен, како и самите општини, ја промениле власта неколку пати во текот на Наполеоновите војни.
ВО 1807 година, Кралството Вестфалија го припоило Војводството, пред тоа да го направи Франција во 1810 година. Во 1813 година, Војводството било вратено на Изборното кнежевство Хановер, кое станало Кралство Хановер во 1814 година. Грасберг и другите села станале дел од областа Штаде, основана во 1823 година. Во 1831 година, селото Грасберг почнало да се развива околу црквата.
Лука Цариградски
Лука Цариградски — Вселенски патријарх од 1156 до 1169 година.
За време на патријахатот на Лука се случиле други големи еолошки спорови. Во 1156–1157 било покренато прашањето, дали Исус се понудил како жртва за гревовите на светот до Господ и Светиот дух, или пак и до самиот себеси. На крајот се одржал синод во Цариград во 1157 година усвоил компромис, дека Исус направил двојна жртва до Свето тројство, покрај несогласувањето на патријархот Антиошки Сотир Пантевген. За време на своето начелствување било покренато и прашањето за односот меѓу синот божји и Господ во Светото тројство. Ова прашање произлегло порадси објаснувањето на Деметриј Ламписки (во Фригија) за фраза од евангелие според Јован, што значи мојот татко е поголем од мене (John, XIV.29). Хрисоберг, по завет на царот Мануил I, свикал неколку собири на синодот во 1166 годиназа да се разреши проблемот, кои го осудиле за кривоверство Деметриј и мирјаните кои го следеле. Оние кои не сакале да се покорат на волјата на синодот, им бил одзмен имотот и истите биле протерани. Политичките димензии на оваа спорна одлука се очигледни поради фактот дека водечки противник на царовата доктрина бил неговиот внук Алексиј Контостефан.
Други кривоверни учењ продолжиле да цветаат на територијата на Византија во Европа, вклучувајќи ги тука богомилството, павлиќанството, и монофизитството кое Лука и неговите наследниците имале потешкотии да го сузбијат.
Лука исто така бил замешан и во процесот во кој цркавата сакала да се оддалечи од секуларниот живот на државата. Во 1115 година, патријархот Јован IX се обидел да ги спречи свештените лица да даваат правни совети во граѓанските судови. Во декември 1157 година, Христоберја проширил оваа забрана на сите земни занимања. Во сè уште постоечки канон, тој напишал: „ние забележавме дека некои од они кои се во свештенството неканонски се вклучиле во змените работи. Некои почнале да работат како куратори или надгледувачи на аристократските куќи и имоти, други пак ги собирале јавните даноци... други пак прифатиле почести и управни работи наменети за граѓанството.... ние бараме сега овие луѓе да се воздржат од вакви занимања, и да се посветат себеси на духовнички требувања....“ Ваквата поделба меѓу државата и црквата било клучно за да се сочува црквата од влијанието на државата за работи кои истата ги сметала за строго верски. Ова било особено значајно во периодот на владеењето на икмператорот Мануил I кој бил познат по својот автократски стил и цезаропапизам, и иако идиосинкратски, честопати ги ставал патријарсите во служба на државата.
Димитар Чиков
Димитар Чиков ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Работел како шумар во горското стопанство "Синаница" и ја помагал нелегалната чета, поради што бил осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), поминал околу осум и пол години.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Чиков, Димитар}}
Њ
Њ, њ — кирилична буква, првобитно лигатура од буквите Н и Ь. Се користи во македонската и српската азбука, каде ја претставува звучниот палатален назал []. Во македонскиот јазик употребата на оваа буква е јасно илустрирана во Мисирковата книга За македонцките работи и таму се означува како н', а во постари текстови како нь (како на пример во делата на Марко Цепенков), кои очигледно служеле како инспирација за современата адаптација. Усвоениот граф со кој се означува гласот кој соодветствува на оваа буква во македонската азбука за првпат се користи во српската азбука предложена од Вук Караџиќ.
Документарист (филм од 2003)
Содржина
Главен протагонист на филмот е режисер на документарни филмови што со својата екипа снима различни субјекти. Навидум неповрзаните теми се ставени една до друга за да го создадат мозаикот на Ерменија во 1990-тите: деца питачи, осакатени деца напуштени од своите родители, новороденчиња, бегалци, бездомни кучиња, виновни и невини затвореници... Трагедијата на општеството во транзиција... И надежта, родена од екстремниот очај.
884 Пријам
884 Пријам — привремена ознака 1917 CQ редок вид на Јупитеров тројанец од тројанскиот табор, со пречник приближно од 100 км. Откриен е на 22 септември 1917 година од германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершката опсерваторија во јужна Германија.
Според спектралната класа, темното и црвеникаво тело е припадник на ретката класа D. Од 2016 година, познати се 46 астероиди кои се припадници на оваа спектрален тип. Во орбита е на следечкиот тројански табор, во Јупитеровата Лангранжова точка, 60° зад орбитата на гасовитиот џин. Астероидот е во орбита на Сонцето на растојание од 4,6–5,8 ае еднаш на секои 11 години и 10 месеци (4.309 денови). Орбитата има занес од 0,12 и наклон од 9° во однос на еклептиката. Астероидовиот набљудувачки лак почнува 2 месеци по неговата официјалната дата на откривање, а првите снимени набљудувања се направени во хајделберг во ноември 1917 година.
Според истражувањата изведени од јапонскиот сателит Акари и мисијата NEOWISE на НАСА преку Широкозафатниот ифнрацрвно-прегледен истражувач, асероидот има пречници од 101,1 и 120,0 км и површината има албедо од 0,037 и 0,044. Според Соработна астероидна светлокривна врска претпоставува за стандардно албедо за јаглеродни астероиди од 0,057 и пресметале пречник од 96,3 км, заснован на апсолутната величина од 8,81.
Добиени се неколку светлински криви од фотометриските набљудувања на астероидот. Добиен е вртежен период меѓу 6,85 и 6,90 часа со промена на светлинската величина од 0,23 и 0,40. Првите две сетлосни криви биле добиени од страна на Стефано Мотола во јануари 1993 година и октомври 2001 година, во соработка со Клас-Ингвар Лагерквист и Марко Делбо од соодветните Квинстабергова и Торинска опсерваторија, (U=3/2+). Двете добро определени светлински криви биле добиени и од Роберт Стивенс и Линда Френч при Центарот за изучување на Сончевиот Систем и Веслијанскиот универзитет на Илиноис во јули 2010 годинаи јануари 2015 година со (U=3/3). Во продолжение,набљудувањата украинските астрономи во август 010 година биле искористени за да се добие добро дефинирана светлинска крива со (U=3).
Астероидот е наречен по Пријам, кралот на троја за време на Тројанската војна. Јупитеровите торјанци 624 Хектор и 3317 Парис се наречени по неговите синови Парис и Хектор (H 86).
Брак на италијански начин (филм)
Брак на италјански начин (италијански: Matrimonio all'italiana) — италијански филм од 1964 година. Режијата е на Виторио Де Сика, а сценариото на Ренато Кастелани според пиесата на Едуардо Де Филипо.
Филмот има добиено одлични критики за двајцата главни глумци. Филмот ги освоил наградите „Давид Ди Донатело“ (за најдобра продукција) и „Златен глобус“ (за најдобар странски филм).
Заплет
Филумена Мартурано, мајка на три деца, која со години е слугинка и конкубина на Доменико Соријано, сака да се омажи. Успева во тоа преправајќи се дека е смртно болна. Но, потребна е дополнителна итроштина.
.hr
.hr — највисок државен домен на Хрватска. Со него од 1993 управува CARNet и според одредени правило на него можат да се регистрираат само хрватски правни и физички лица, како и правни лица што обавуваат некоја дејност во Хрватска.
Надворешни врски
Toppdomän
Список на државни водачи во 8 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Студено
Студено (словенечки: Studeno) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Вера Мајлс
Вера Мајлс — американска филмска глумица, која глумела во филмовите на Алфред Хичкок, пред сè во филмот Психо, исто и во продолжението Психо 2. Нејзини други запазени улоги се во филмовите Погрешен човек, Трагачи, Следете ме момци и Човекот што го застрела Либерти Валанс.
Младост
Вера Мајлс, родена како Вера Џун Ралстон во Бојз Сити, Оклахома како ќерка на Томас и Бурнис Ралстон. Детството го минува во Прат, Канзас, а подоцна семејството се сели во Вичита, Канзас каде младата Вера се школува во средното училиште и работи како оператор-дактилограф во Вестерн Унион. Средното училиште го завршува 1947 година.
Вера е крунисана во Мис Канзас 1948 година, истата година е втора финалистка на Мис Америка, кога и почнува нејзината медиумска кариера.
Во едно интервју во 1951 година на шега вели: Најпрво бев Мис Стопанска комора, потоа Мис Вичита, па Мис Канзас. Тогаш започнав со првите јавни настапи, снимав реклами во Тексас, каде најпрво бев прогласена за „Мис Грејпфрут”, а подоцна и „Мис Нов пречистен маргарин”
Кариера
Мајлс имала улога и во Скриената џунгла на Тарзан (1955). За време на снимањето се запознава со Гордон Скот (телоградител и актер) кој ја игра улогата на Тарзан. Се разведуваат во 1959 година.
Вера Мајлс во 1957 година потпишала петгодишен личен договор со Алфред Хичкок. Претходната година „ги положила сите испити“ на голема ѕвезда во филмовите на веројатно во тој момент најголемите светски режисери, Трагачи на Џон Форд каде е партнерка на Џефри Хантер (филм во кој игра и Џон Вејн) и Погрешен човек на Хичкок каде ја игра улогата на сопруга на легендарниот Хенри Фонда. Трагачи е прогласен за еден од најдобрите воопшто филмови од вестерн жанрот. Истата година Мајлс глуми во 23 чекори до Бејкер Стрит со Ван Џонсон.
Вртоглавица (1958) и Север-Северозапад (1959) на Хичкок требало да бидат филмови во кои Вера ќе ја достигне и престигне славата на Грејс Кели, но поради бременоста улогата на главна женска улога им била доделена на Ким Новак и Ева Мари Сеинт соодветно.
Неколку години подоцна Хичкок ќе изјави:
Таа остана бремена непосредно пред да стане најголема ѕвезда. Потоа и јас изгубив интерес за соработка, не би можеле да го фатиме ритамот со неа повторно...
За цело време на неговите филмови постоеше еден тип на жена, како Ингрид Бергман или Грејс Кели. Јас се обидував да му објаснам дека не сум таков тип на жена и никогаш не би можела да бидам, но тој не можеше да ме сфати. Тие се убави и секси жени, а јас имам сосема поинаков пристап...
И покрај меѓусебните недоразбирања, Хичкок и Мајлс во 1960 година го снимаат веројатно заемно најголемиот успех, легендарниот трилер/хорор филм Психо каде го глуми ликот на Лила Крејн.
На 33-тите награди за Оскар одржани во април 1961 година, покрај 4 номинации (за режија, споредна женска улога, црно-бела кинематографија и црно-бела декорација на сцена), филмот не добил ниту една награда! Покрај првичната не многу поволна оценка на критичарите (сепак ова бил прв филм од ваков карактер снимен на американска територија), публиката масовно го прифатила и ги полнела киносалите, остварувајќи огромна добивка за тоа време од 24.000.000 продадени билети во САД и Канада за период од 12 месеци од јуни 1960 до мај 1961 година, а во периодот јули-септември 1960 бил 11 недели по ред најбаран билет за киносалите(*), период во кој остварувал неверојатна добивка од 1.000.000 долари неделно.
(*) Овој рекорд ќе биде срушен од филмот Кум на Френсис Форд Копола дури во 1972 година.
Во 1962 снима уште еден легендарен вестерн Човекот што го застрела Либерти Валанс во режија Џон Форд заедно со холивудските легенди: Џон Вејн, Џејмс Стјуарт, Ли Марвин и други.
За својата улога во Психо платена е со хонорар од 10.000 долари.
Има своја ѕвезда на Булеварот на славните на 1652 VINE STREET во Холивуд, Калифорнија.
Приватен живот
Мажена е четири пати.
Со Гордон Скот (телоградител и актер) е во брак од 1955 до 1959 со кого има еден син Мајкл Скот (1957).
Со Кејт Ларсен (актер, сценарист и режисер) е во брак од 1960 до 1971 со кого има еден син Ерик Ларсен (актер, род. 1961).
Четврти пат е мажена за Боб Џонс во 1973 година.
По некоја случајност тројцата поранешни сопрузи биле високи, згодни и мускулести мажи. Исто така испаѓа и дека сите се (скоро) истовремено починати: Кејт Ларсен е починат 13 декември 2006, Боб Мајлс на 12 април 2007, а Гордон Скот на 30 април 2007 година.
Генерален секретар на ЦК на КПСС
Генерален секретар на ЦК на КПСС, претставува најголемата должност на КПСС, еднаква како на државна глава на Советскиот Сојуз по смртта на Ленин во 1924 година. Целото име е Генерален (или Прв) секретар на Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз.
Била воведена во текот на 1922 година, каде во почетокот имала всушност само технички карактер отколку партија со вградена хиреархија. По смртта на Ленин, и со доаѓањето на власт на Сталин, тој воспоставува апсолутна власт врз целиот СССР, при кое должноста Генерален секретар се превратила во најголема должност и улога во КПСС.
Должноста генерален секретар на ЦК на КПСС постоела сè до 1991 година кога била прекратена и дејноста на партијата.
Sovjetunionens kommunistiske parti
Георги Гаргов
Георги Гаргов (Роден во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил дел од нелегалната чета на Герасим Тодоров скоро два месеца, поради што бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), поминал околу четиринаесет години.
Поврзано
Смилен Гаргов
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Гаргов, Георги}}
Радио Слободна Европа
Радио Слободна Европа / Радио Слобода (РФЕ / РЛ) — приватна, непрофитна, меѓународна мултимедијална радиодифузна корпорација, финансирана преку грант од Конгресот на САД, преку Агенцијата за глобални медиуми. Медиумот служи како слободен про-демократски печат во земјите каде што „слободниот проток на информации е или забранет од властите или не е целосно развиен“.
Комутатор (електротехника)
Комутатор – електричен прекинувач кој периодично ја сменува насоката на струјата во електромоторот или електричниот генератор. Комутаторот им овозможува на моторите да работат на, односно на генераторите да произведуваат, еднонасочна струја наместо наизменична струја.
Конструкција
Комутаторот обично се состои од пар меѓусебно изолирани бакарни контакти со полуцилиндричен облик, прицврстени околу изводот на вртечкиот дел и пар јаглени четкички поставени на пружина која е прицврстена на стационарниот дел на машината, кои комплетираат електрично коло од намотката на роторот до вон машината. Триењето меѓу бакарните контакти и четкичките предизвикува абење на двете површини. Јаглените четкички, бидејќи се направени од помек материјал, се абат побрзо и се проектирани да можат лесно да се заменат без раставување на машината. Бакарните контакти по правило се непристапни и, на малите мотори, не се проектирани да може да се поправат. На поголемите мотори, комутаторите може да се израмнат со гланцање. Секој сегмент на комутаторот е изолиран од соседниот сегмент; поголемите мотори може да содржат стотини сегменти.
Поделциг
Поделциг (Podelzig, Podolsk) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Лебус
Лебус (Lebus) или Лубуш (Lubusz) — град во југоисточниот дел на округот Меркиш-Одерланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Бил центар на историската област позната како Ланд Лебус.
Местоположба
Лебус се наоѓа на реката Одра на германската граница со Полска, 10 километри северно од Франкфурт на Одра. Седиште е на истоимената општинска заедница.
Историја
Траги од населба во близина на Лебус се наоѓаат од пред 3000 години. Ридовите обезбедувале природна одбрана, а утврдувањата изградени на нив само дополнително го заштитувале градот. Се верува дека Германите живееле во областа пред нашата ера. По околу 1000 години, областа ја населиле Словените. Земјата на обете страни на Одра станала позната како Terra Lebusana.
Областа била освоена и контролирана од Полска од 966 под власта на војводата Мишко I. Бил изграден граничен замок за контрола. Областа, од која потекнало името на денешното Лубушко Војводство во Полска, била под влијание на војводите од Шлеска. Постоењето на населба позната како Лубуш на преминот на Одра, близу замокот била првпат забележана во 1109 г.
Бискупијата Лубуш била основана во 1124-25 во текот на владеењето на Болеслав III. Била важен центар на католичките мисионери кои делувале во областа на Одра. Во 1163, императорот Фридрих I ја доделил областа Лебус како феуд на Шлеска. Германското доселување на областа дошло во 13 век и населбата станала позната како Лебус. Војводата Хајнрих I му го доделил статусот на град во 1226. Маркгрофовијата Бранденбург ја припоило областа во 1250.
Во текот на средниот век, Лебус служел како важна станица на трговските патишта од Балтичкото Море до Италија и од Познањ до Фландрија. По уништувањето на градската катедрала од трупите на императорот Карло IV во 1373, седиштето на бискупијата било преместено во Фирстенвалде. Населението станало протестантско во текот на реформацијата, а бискупијата била секуларизирана во 1555 по смртта на последниот бискуп Георг фон Блументал. По пожарите и политичките промени во 16 век ги ослабеле утврдувањата; замокот бил тешко оштетен од удар на гром во 1713. Лебус постепено го губел значењето.
Во 1701, Лебус станал дел од Кралството Прусија. Во 1815, по Наполеоновите војни, бил администриран во рамките на новата пруска покраина Бранденбург.
Во текот на Втората светска војна, Лебус, вклучувајќи го и стариот средновековен град, бил скоро целосно уништен, а деловите источно од Одра станале дел од Полска во 1945 според Потсдамскиот договор. Парохиската црква на Лебус била обновена во 1954.
.ht
.ht — највисок семрежен домен на Хаити.
Надворешни врски
Toppdomän
Бел град (филм од 1988)
Бел град – ерменски документарен филм од 1988 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан.
Манастир Св. Архангел Михаил (Варош)
''Ова е статија за археолошкото наоѓалиште. За манастирот, видете Варошки Манастир.''
'''Манастир Св. Архангел Михаил''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува осамен наод од римското време.
Пред манастирскиот влез се наоѓа дел од тимпанон со релфејна палмета. Во ѕидот на конакот има мала мермерна плоча со релјефна претстава на тракиски коњаник. Мермерните столбови што го носат тремот на црквата исто така се од античко потекло.
Градиште (Дреновци)
Градиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Дреновци. Претставува населба од римско време. Се наоѓа во подножјето на јужната страна на врвот Љута — кој се наоѓа северозападно од селото, на околу 1 км во воздушна линија, каде се гледаат остатоци од ѕидови ѕидани од кршен камен и варов малтер.
Куп на конфедерации
ФИФА Купот на Конфедерации е фудбалско натпреварување за државни репрезентации, кое се одржува на секои 4 години. Ова натпреварување е организирано од ФИФА. Ова натпреварување се одржува во земјата домаќин на Светското првентсво. Ова е и вогланво главен тест за условите на организирањето. Во него учествуваат победниците од првенствата од 6те конфедерации (КАФ, КОНМЕБОЛ, УЕФА, АФК, ОФК, КОНКАКАФ), заедно со победникот на светското првенство и домаќинот со што се достигнува до бројката на 8 тимови. Натпреварувањето во 2009 се одржува во Јужна Африка, каде во финлаето Бразил победи со 3-2 против САД
Историја и детали
Турнирот оригинално беше организиран од и во Саудиска Арабија и беше наречен Крал Фахд Куп (или Интерконтинетален турнир), одржан во 1992 и 1995, каде учествува репрезентацијата на Саудиска Арабија и некои континентални шампиони. Во 1997, ФИФА, ја презеде организацијата на овој куп и го нарече ФИФА Куп на Конфедерации и беше воспоставен на секои две години.