cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кривична намера
Видови елементи
Според традиционалното прецедентно право, вината или невиноста на едно лице зависи од тоа дали тоа лице извршило кривично дело, actus reus, и дали имало намера да го изврши кривичното дело, mens rea. Сепак, многу модерни кривични закони создале степени на mens rea наречени видови вина што варираат зависно од елементите на кривичното дело: однесувањето, околностите и резултатот, или она што Кривичниот закон го нарекува CAR (conduct, attendant circumstances, result) (ОПР—однесување, придружни околности, резултат). Според тоа, дефиницијата за кривичното дело е составена со користење само на овие елементи а не сликовитиот јазик за mens rea во традиционалното прецедентно право:
"Убиството е незаконско убивање на едно човечко суштество со злонамера"
"Едно лице извршува престап ако тој/таа:
(1)намерно, или со премисла предизвика смрт на друго лице"
Традиционалното прецедентно право и модерните дефиниции за елементите му пристапуваат на кривичното дело од различни агли.
Во пристапот на традиционалното прецедентно право, дефиницијата вклучува:
Модерното право ѝ приоѓа на анализата на различен начин. Убиството е “резултати“ кривично дело што забранува секакво однесување што е “намерно“ или “со премисла“ што резултира со смртта на друго човечко суштество. "Намерно" во оваа смисла значи дека чинителот поседува "цел" или "желба" неговата или нејзината цел (т.е. смрт на друго човечко суштество) да се исполни. "Со премисла" значи дека чинителот бил свесен или практично сигурен дека резултатот ќе биде смрт. Според тоа, на actus reus и mens rea елементите на убиство во модерен кривичен статут може да се гледа на следниов начин:
Во модерниот пристап кон елементите на престап, придружните околности покажуваат тенденција да го заземат местото на традиционалниот елемент mens rea, покажувајќи го и степенот на вина како и други околности, т.е. кривичното дело кражба на владин имот како придружна околност би го вклучувал тоа дека имотот ѝ припаѓа на владата.
Видови вина
Степените на mens rea и разликата меѓу нив варираат помеѓу судските надлежности. Иако прецедентното право води потекло од Англија, прецедентното право на секоја судска надлежност варира во поглед на вината исто како што варираат и преседаните и статутите.
Соединетите Американски Држави
Глава 18 од Законот на Соединетите Американски Држави нема шема за вина но се потпира на потрадиционални дефиниции за кривични дела земени од прецедентното право. На пример, злонамера се користи како услов за извршување кривично дело казниво со смртна казна..
Кривичен закон на американски правни институции
Пред 1960-тите години, mens rea елементот во Соединетите Американски Држави беше несигурен, нејасен и збунувачки концепт. Оттогаш, формулацијата за mens rea образложена во Кривичниот закон била многу влијателна низ Северна Америка при разјаснувањето на дискусијата за различните видови вина..
Непознавање на законот и mens rea (кривичната намера)
На пример, во случајот на затајување данок според мора да се покаже дека обвинетиот има специфична намера да прекрши фактички позната правна обврска. Види Избегнување данок и затајување данок
Субјективни и објективни тестови
Тестот за постоење mens rea може да биде:
На судот ќе му биде малку тешко да го утврди елементот mens rea ако постои вистински доказ–– на пример, доколку обвинетиот дал прифатливо признание. Ова би го задоволило субјективниот тест. Но значителен дел од оние обвинети за кривични дела не прават такво признание. Оттука, некој степен на објективност мора да се земе како основа врз која потоа се припишуваат неопходните компоненти. Секогаш е оправдано да се претпостави дека луѓето со просечна интелигенција се свесни за нивните физички окружувања како и за простите закони за причина и последица (види причинско-последична врска). Според тоа, кога едно лице планира што ќе прави а што не, тој ќе ја увиди низата на можни резултати од даденото однесување на лизгачка скала од "неизбежно" до "веројатно" до можно" до "невозможно". Колку повеќе еден резултат тежнее кон "неизбежно" на скалата, толку поверојатно е дека обвинетиот го предвидел и го посакувал тоа, и затоа, посигурно е да се припише намера. Ако има јасен субјективен доказ дека обвинетиот немал предвидување, ама разумен човел би имал, хибридниот тест може да утврди кривична небрежност. Во однос на товарот на докажување, условот е тоа дека поротата мора да поседува висок степен на сигурност пред осудувањето. Ова резонирање ја оправдува малолетство, и со недостаток на ментална способност според M'Naghten правилата, и разните статути што ја дефинираат менталната болест како изговор. Очигледно, ако има пресумпција на doli incapax – односно, дека обвинетиот немал доволно разбирање за природата и одликите на неговите дела –– тогаш неопходниот елемент mens rea е отсутен без разлика на тоа кој степен на веројатност би можел во спротивно да биде присутен. За оваа цел, оттука, онаму каде што важните статути се тивки а прецедентното право треба да ја создаде основата за потенцијална одговорност, разумното лице мора да ги има истите интелектуални и физички квалитети како и обвинетиот, а тестот мора да биде дали обвинетиот со овие специфични атрибути би го имал потребното предвидување и желба.
390 п.н.е.
390 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 390. година пред новата ера, 390. од првиот милениум п.н.е., 90. од 4 век п.н.е. и прва од 390-тите п.н.е.
Кривична намера
Субјективни и објективни тестови
Во Англискиот закон, дел 8 од Законот за кривична правда 1967 година дава законска рамка во која се проценува mens rea елементот. Вели: ќе одлучат дали тој има намера или го предвидел тој резултат врз основа на сите докази, извлекувајќи такви заклучоци од доказите како што изгледа правилно во околностите. Според дел 8 (б), според тоа, на поротата ѝ е дозволен голем простор во примената на хибридниот тест за припишување намера или предвидливост (за целите на невнимателноста) врз основа на сите докази.
Важноста на мотивот
Една од менталните компоненти што се доведуваат често во прашање е мотивотАко обвинетиот признае дека има мотив во согласност со елементите на предвидливост и желба, ова ќе се додаде на степенот на веројатност дека фактичкиот резултат бил намерен (го прави случајот на обвинителството поверодостоен). Но ако има јасни докази дека обвинетиот имал различен мотив, ова може да ја намали веројатноста дека тој/таа го посакувал/а суштинскиот резултат. Во таква ситуација, мотивот може да стане субјективен доказ дека обвинетиот немал намера, туку бил невнимателен или своеволно слеп.
390 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5118 и 5119 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4360 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3370 и 3371 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 363.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 390 година се протега во 2246 и 2247, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2306 и 2307 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 153. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1042 и 1041 исламска година пред хиџра.
Кривична намера
Невнимателност (Соединетите Американски Држави: "своеволно слепило")
Во такви случаи, има јасен субјективен доказ дека обвинетиот го предвидел но не го посакувал тој резултат. Кога обвинетиот не успеал да го сопре односното однесување, тој го презел ризикот со кој се причинува загуба или штета. Секогаш има некој степен на намера вклучена во невнимателноста. Во текот на однесувањето, обвинетиот предвидува дека можеби некој друг става во ризик од предизвикување штета: Во тој момент треба да се направи избор. Доколку одлучи да продолжи, обвинетиот всушност има намера да го изложи другиот на ризик од такво повредување. Колку е поголема веројатноста дека тој ризик ќе се развие во предвидената повреда, толку е поголем степенот на невнимателност и,последователно, се дава казна. На пример, во прецедентно право, незаконско убиство извршено од невимание вообичаено би го создало кривичното дело намерно убиство од небрежност. Дело извршено со "екстремна" или "голема" невнимателност кон човечкиот живот ќе претставува убиство, понекогаш дефинирано како убиство со "расипано срце" или "напуштено и злонамерно срце".
Кривична небрежност
Тука, тестот е и субјективен и објективен. Има веродостоен субјективен доказ дека обвинетиот ниту го предвидел ниту го посакувал тој резултат, па според тоа се исклучуваат и намерата и невнимателноста. Но разумно лице со истите способности и умеења како и обвинетиот би предвидел и би презел мерки за заштита за да ја спречи да биде поднесена загуба и штета. Само мал процент од престапите се дефинираат со овој услов за mens rea. Поголемиот број од законодавствата претпочитаат да ја засноваат одговорноста или врз намера или врз невнимателност и соочени со потребата да ја утврдат невнимателноста како стандарден елемент mens rea за вина, оние што работат во поголемиот број системи во голема мера се потпираат на објективни тестови за утврдување на условот за предвидливост или невнимателност.
Српска калиграфија
Српска калиграфија е форма на калиграфија заснована на кириличното писмо што се користи за пишување на српскиот јазик. Најзабележителни калиграфисти се Захарије Орфелин (1720–1785), Христофор Жефаровиќ (р. 1753) и Иван Болдижар (1917–1986).
Втора фудбалска лига на Македонија 1993/1994
Втората фудбалска лига на Македонија 1993/1994 - 2. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 1993 и завршила во јуни 1994. Во оваа сезона прваци биле Кожуф и Охрид.
Табела
Извор: MacedonianFootball.com
NGC 3803
NGC 3803 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1856 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3803 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3803 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3803 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36204. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Горнсдорф
Горнсдорф (Gornsdorf) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Бескарагај (округ)
Бескарагај е округ на покраината Источен Казахстан во Казахстан. Административен центар на округот е градот Бескарагај.
Амандмани на Повелбата на Обединетите нации
Процес на измена и дополнување
Членот 108 предвидува:"Измените и дополнувањата на оваа Повелба стапуваат на сила за сите членки на Обединетите нации кога ќе бидат усвоени со гласање од две третини од членовите на Генералното собрание и ратификувани во согласност со нивните уставни процеси од страна на две третини од членовите на Обединетите нации, вклучително и сите постојани членки на Советот за безбедност."Бидејќи амандманите за Повелбата бараат согласност од сите пет постојани членки на Советот за безбедност на Обединетите нации — дефинирани во член 23 од Повелбата како „ Република Кина, Франција, Сојуз на Советските социјалистички републики, Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска и Соединетите држави “ — невозможно е другите земји-членки на ООН да ги принудат трајните пет да се откажат од „правото на вето на Советот за безбедност, преку амандман на Повелбата. Многу реформатори ја опишале оваа ситуација како улов-22. Според Форумот за глобална политика, „П-5 се задоволни со сегашните аранжмани и се спротивставуваат на какви било промени што можат да ја намалат или оспорат нивната моќ или да го прошират нивниот„ клуб “. Кина веќе објавила дека ќе го блокира трајното членство на Јапонија, а Соединетите Американски Држави сугерираат дека само ќе ја поддржат реформата на Советот што командува со неверојатен „широк консензус“ “.
Членот 109 предвидува свикување на „Генерална конференција на членките на Обединетите нации“ за да се разгледаат амандманите. Во 1955 година, Генералното собрание на ООН формирало комитет кој треба да се состанува и да дава извештаи за оваа можност годишно. Комитетот го сторил тоа до 1967 година. Барањето „предлогот да се свика таква конференција ќе биде ставен на дневен ред“ на Генералното собрание од 1955 година ја рефлектира намерата на повелбата на ООН дека оригиналната повелба би била само привремен документ, до воспоставувањето на посовршен унија во рок од една или две децении. Многу организации започнале лобистички напори и поттикнувања за петиции во обид да се повикаат на одредбите од член 109.
Според извештајот на Комисијата за глобално управување, 1995 г. Нашето глобално соседство, „членот 109 од Повелбата на ООН предвидува ревизија на Повелбата. Задолжителна ревизија претставувала една идеја што била применета во Сан Франциско, во контекст на приговорите за одредбата за вето од страна на земјите кои не се големи сили “.
Амандмани
Измените во Повелбата на ООН, направени со пет амандмани, се:
Овие измени и дополнувања биле прилагодени за да се земат предвид зголемувањето на членството во ООН, кое е скоро четири пати зголемено од 1945 година.
Структурни измени усвоени без амандман
Големи измени во структурата на ООН дефинирани со Повелбата исто така биле направени без формално изменување и дополнување на текстот:
Анадир (река)
Анадир (Ана́дырь или Погыча, јукагирски: Онандырь, чукотски: Йъаайваам) — река на крајниот североисток на Сибир која тече низ внатрешниот дел на Чукоткскиот автономен округ во Русија.
Реката е долга 1.150 км. Извира во Анадирското Горје, кое поминува низ тесната долина. Во горниот ток Анадир е рамничарска река. Се велва во Беринговото Море во заливот Онемен (залив) дел од Анадирскиот Залив. Нејзиниот слив опфаќа. Пловна е до населбата Мараково, 570 км од устието. Заледена е од почетокот на октомври до крајот на мај. Десни притоки се: Јаблон, Еропол и Мајн а леви се: Белаја и Тањурер. До устието на Анадир прв дошол рускиот морепловец Семјон Дежњов во 1648, а во XVIII век, Дмитриј Лаптев ја опишал реката.
Итаипу
Браната Итаипу (Itaipu, Itaipú; ) е хидроелектрична централа на реката Парана на границата меѓу Бразил и Парагвај. Името „Итаипу“ потекнува од мало островче кое постоело близу местото на изградба. На јазикот Гуарани значи „гласот на каменот“. Американскиот композитор Филип Глес (Philip Glass) има напишано симфониска кантата наречена Итаипу во чест на градбата.
Оваа брана е најголемиот функционален хидроелектричен објект во поглед на годишен капацитет за производство, произведувајќи 94.7 TWh (терават часови) во 2008 г. и 91.6 TWh во 2009 г., во споредба со капацитетот на браната Три клисури кој во 2008 г. изнесуваше 80.8 TWh, а во 2009 г. 79.4 TWh. Браната е двонационален потфат на Бразил и Парагвај на границата меѓу двете земји на 15 км северно од Мостот на пријателство. Проектот се протега од Фоз до Игуасу (Foz do Iguaçu) во Бразил и Сјудад дел Есте (Ciudad del Este) во Парагвај на југ, па сè до Гуаира и Салто дел Гуаира на север. Основниот капацитет за производство на електраната е 14 GW (гигавати), што се постигнува со 20 единици за производство од кои секоја произведува 700 MW (мегавати) и 118-метарска хидраулички дизајнирана глава. Во 2008 г. електраната произвела рекордни 94.68 милијарди kWh (киловат часови), што претставува 90% од вкупната електрична енергија потрошена во Парагвај и 19% од онаа потрошена во Бразил.
Од дваесетте постоечки генератори, десет со јачина од 50 Херци (Hz) произведуваат за Парагвај и десет со јачина од 60 Hz произведуваат за Бразил. Два 600-киловолтни далноводи за директно пренесување на високонапонска електрична енергија (HVDC lines) долги по приближно 800 км пренесуваат бразилска и парагвајска електрична енергија до Сао Паоло каде таа се претвора во електрична енергија од 60 Hz.
Преговори меѓу Бразил и Парагвај
Идејата за електраната Итаипу беше резултат на макотрпни преговори меѓу двете земји во текот на 60-тите години. Актот Игуасу (Ata do Iguaçu) беше потпишан на 22 јули 1966 г. од страна на бразилскиот министер за надворешни работи Жураси Магаљаеш (Juracy Magalhães) и парагвајскиот министер за надворешни работи Сапена Пастор (Sapena Pastor). Ова претставуваше изјава на заеднички интерес за проучување на начинот на искористување на водните можности со кои располагаа двете земји во делот од реката Парана кој започнува со Салто де Сете Куедас (Salto de Sete Quedas) и завршува со вододелницата на реката Игуасу. Спогодбата со која започна изградбата на електричната централа беше потпишана во 1973 г.
Условите на спогодбата, која истекува во 2023 г., се причина за големо незадоволство во Парагвај. Владата на претседателот Луго бараше обнова на преговорите со Бразил околу условите на спогодбата, кој, пак, долго време се спротивставуваше на какви било нови преговори.
Во 2009-тата год. Бразил се согласи на поповолна исплата на електрична енергија на Парагвај и исто така му дозволи на Парагвај да го продава вишокот енергија директно на бразилски компании, наместо само преку бразилскиот електро-енергетски монопол.
Почеток на изградбата
Во 1970-тата г., здружението кое го формираа компаниите ИЕКО (IECO) (од Соединетите Американски Држави) и ЕЛЦ Електроконсалт С.п.А. (ELC Electroconsult S.p.A.) (од Италија) победи на меѓународното натпреварување за истражување на изводливоста на проектот и објаснување на проектот за изградба. Со работа се започна во февруари 1971 г. На 26 април 1973 г. Бразил и Парагвај ја потпишаа Спогодбата Итаипу, законската алатка потребна за хидроелектрична експлоатација од страна на двете земји на реката Парана. На 17 мај 1974 г. беше создадено Двонационалното тело Итаипу за да управува со изградбата на централата. Во јануари наредната година започна и нејзината изградба.
Пренасочување на реката Парана
На 14 октомври 1978 г. реката Парана беше пренасочена, со цел дел од речното корито да се исуши за да се овозможи изградбата на браната.
Договор меѓу Бразил, Парагвај и Аргентина
Бразил, Парагвај и Аргентина склучија важен дипломатски договор со потпишувањето на Тространиот договор (Acordo Tripartite) на 19 октомври 1979 г. Овој договор ги воспостави дозволените нивоа на реката и колку тие може да се променат како последица на разните хидроелектрични потфати на вододелницата која ја делат трите земји. Во овој период трите земји беа воени диктатури. Аргентина беше загрижена дека во случај на конфликт Бразил би можел да ги отвори вратите на браната, покачувајќи го нивото на водата на реката Плата (Rio de la Plata) што би довело до потопување на главниот град Буенос Аирес.
Создавање на езерото
Резервоарот на електраната започна да се гради на 13 октомври 1982 г. откако заврши работата на браната и вратите на страничниот канал се затворија. Во текот на целиот овој период, силните дождови и поплави го забрзаа процесот на полнење на резервоарот и водата достигна височина од 100 метри за на 27 октомври во 10:00 часот да ги допре вратите на проточниот канал.
Почеток со работа
На 5 мај 1984 г. во Итаипу започна со работа првата единица за производство. 18 единици беа пуштани во употреба со брзина од две до три годишно, а последните две од нив започнаа со работа во 1991 г.
Зголемување на капацитетот во 2007 г.
Последните две од 20-те електрични единици за производство започнаа со работа во септември 2006 г. и март 2007 г., зголемувајќи го вкупниот капацитет за производство на 14 GW и со тоа заврши изградбата на електричната централа. Ова зголемување на капацитетот ќе овозможи 18 единици за производство да работат постојано, додека две се на технички преглед. Поради клаузула во спогодбата меѓу Бразил, Парагвај и Аргентина, максималниот број на единици за производство кои може да работат истовремено е ограничен на 18.
Основната моќ на секоја единица за производство (турбина и генератор) е 700 MW. Но, половина од времето расположливата моќ е преку 750 MW за секој генератор.
Секоја турбина произведува околу 700 MW. За споредба, целокупната вода од водопадите Игуасу би имала капацитет да снабди со вода само два генератори.
Прекин во електричното напојување во ноември 2009 г.
На 10 ноември 2009 г. преносот на енергија од централата беше целосно прекинат, најверојатно поради бурата која оштети три високонапонски далноводи, но браната не беше оштетена. Ова предизвика масовни прекини на електрични енергија во Бразил и Парагвај. Цел Парагвај беше во темнина 15 минути, а Рио де Жанеиро и Сао Паоло преку 2 часа. До прекинот на електрична енергија дојде во 22:13 часот по месно време. Најмногу влијаеше врз југоистокот на Бразил, оставајќи ги Сао Паоло, Рио де Жанеиро и Еспирито Санто во потполен мрак. Службените лица задолжени за електрична енергија изјавија дека до прекин на електрична енергија дошло и во Рио Гранде до Сул, Санта Катарина, Мато Гросо до Сул, Мато Гросо, внатрешноста на Бахија и делови од Пернамбуко. Повеќето области добија електрична енергија до 00:30 часот.
Чудо на модерниот свет
Во 1994 г. Американското здружение на градежници (ASCE) ја избра браната Итаипу за едно од седумте Чуда на модерниот свет. Во 1995 г. американското списание Познати механичари ги објави резултатите.
Влијание врз општеството и животната средина
Кога започна изградбата на браната, околу 10.000 семејства кои живееја покрај реката Парана беа раселени.
Најголемите водопади по количина во светот, водопадите Гуаира, влегоа во склоп на новоформираниот резервоар Итаипу. Бразилската влада го укина националниот парк Гуаира Фолс (водопадите Гуаира) и со динамит ги уништи подводните гребени каде се наоѓаа водопадите за да овозможи посигурна навигација, истовремено елиминирајќи ја можноста за натамошно враќање на водопадите во првобитната состојба. Неколку месеци пред да се наполни резервоарот, 80 луѓе загинаа при уривање на пренатрупан мост кој имаше поглед на водопадите, одземајќи ги животите на туристите додека ги гледаа водопадите за последен пат.
Аеродром Берлин-Шенефелд
Аеродромот Берлин-Шенефелд (Flughafen Berlin-Schönefeld) е меѓународен аеродром сместен во близина на градот Шенефелд, во сојузната покраина Бранденбург, на самата јужна граница со Берлин и 18 километри југоисточно од центарот на градот. Шенефелд бил главен цивилен аеродром на Источна Германија (ГДР) и единствен аеродром, кој го опслужувал Источен Берлин. Денес е помалиот од двата берлински аеродроми.
Аеродромот Шенефелд е сместен надвор од границите на градот, за разлика од аеродромот Берлин-Тегел. Но, затоа пак, проблемот со бучавата е помалку присутен во Шенефелд. Аеродромот ќе биде споен во новиот Аеродром Берлин-Бранденбург во 2014.
Аеродромот Шенефелд забележува голем пораст во бројот на патници во последните години, што се должи на отворањето на свои бази на EasyJet и Germanwings. Во 2008, аеродромот опслужил 6,6 милиони патници. На почетокот на зимската сезона во 2012, Germanwings го напуштил Шенефелд и се преселил на Берлин-Тегел како последица на задоцнетото отворање на Берлин-Бранденбург.
Историја
Одредбата во Берлинскиот договор по Втората светска војна била целосна забрана на германските авиопревозници во воздушниот сообраќај до Берлин, каде пристапот бил ограничен на американските, британски, француските и советските авиопревозници. Бидејќи аеродромот Шенефелд се наоѓал надвор од границите на Берлин, оваа забрана не важела. Така, авиопревозникот на Источна Германија Interflug можел да го користи аеродромот Шенефелд, додека на западногерманската Lufthansa ѝ бил забранет пристапот до аеродромите Тегел или Темпелхоф.
По повторното обединување на Германија во 1990, управувањето на трите аеродрома довело до многу високи трошоци, што довело берлинските власти да побараат единствен аеродром кој би бил поефикасен и би го намалило количеството на бучава од аеродромот во рамките на градот. Така било одлучело да се изгради аеродромот Берлин Бранденбург на местото на аеродромот Шенефелд, првично предвиден да се отвори во есента 2012. Поради различни прочини, повеќе проблеми со системот за пожар и безбедност, отворањето било одложено за 2014. Новиот аеродром ќе дели само една писта со постоечкиот. Поголем дел од стариот аеродром, вклучувајќи ги терминалите и пероните ќе доживеат комплетна урбана обнова по неговото затворање.
Терминали
Аеродромот Шенефелд има четири терминали (A, B, C, D), иако ова важи само за пријавувањето, додека се користи само еден заеднички излез.
Авиопревозници и одредишта
Аеродромот Шенефелд ги опслужува следниве авиопревозници. Сите летови ќе бидат префрлени на новиот аеродром во 2014 (или подоцна) кога ќе се отвори новиот аеродром.
Други објекти
Главното седиште на Private Wings се наоѓа на терминалот за општа авијација („Allgemeine Luftfahrt“) во посед на аеродромот Шенефелд. Пред неговото пропаѓање, седиштето на источногерманскиот авиопревозник Interflug се наоѓало на самиот аеродром.
Тропрст галеб
Тропрстиот галеб (Rissa tridactyla) е вид птица од семејството галеби. Го има и во Македонија. Овој вид за првпат бил опишан од Карл Лине во 1758 како Larus tridactylus.
Опис
Возрасниот тропрст галеб е долг 37-41 см со распон на крилјата 91 – 105 см и тежина од 305 до 525 грама. Има бела глава и тело, сив грб и сиви крилја обрабени со црно. Има црни нозе и жолт клун. Некои единки имаат розово-сиви до црвеникави нозе. Во зима, овој вид има темносива дамка зад окото и сива лента на вратот како гердан. Се огласува со врескаво „кити-во-аајк, кити-во-аајк“.
Распространетост и размножување
Тропрстиот галеб се размножува на бреговите на северниот Тихи Океан и северниот Атлантски Океан, често среќаван во Северна Америка и Европа. Се размножува во големи колонии на бреговите и тогаш се многу бучни. Снесуваат 1 или 2 сивкасти јајца со потемни дамки, во гнездо наредено со мов или алги. Малечките се сосема бели без никакви камуфлажни пердуви бидејќи не излегуваат веднаш од гнездото да шетаат наоколу. За разлика од другите галеби, овие го напуштаат брегот и навлегуваат во отворениот океан, вон сезоната на парење.
Подвидови
Има два подвида:
Мане Тодороски
Мане Митов Тодороски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од селско сиромашно семејство. По занимање бил работник. Веднаш по окупацијата на Македонија, се определил за борба против фашистичкиот окупатор. Во борбата за конечното ослободување на Македонија и Југославија, се приклучил во редовите на Првата македонска бригада прво како водич, во есента 1944 година, а подоцна во состав на Петнаесеттиот корпус, со кој заминал на Сремскиот фронт каде загинал во борба со германците кај Славонска Пожега во април 1945 година.
Алиса низ огледалото (филм од 2016)
Алиса низ огледалото (англиски: Alice Through the Looking Glass) - американско-британски филм од 2016 година, во режија на Џејмс Бобин, а според сценариото на Линда Вулвертон, засновано врз книгата на Луис Карол. Главните улоги ги толкуваат: Миа Васиковска, Ен Хатавеј, Џони Деп, Саша Барон Коен, Хелена Бонам Картер итн.
Содржина
Алиса (ја игра Васиковска), за која се мисли дека е луда, поминува низ огледалото и повторно се враќа во подземниот свет, каде дознава дека Шапкарот (го игра Деп) е несреќен, дознавајќи дека неговото исчезнато семејство можеби не е мртво. Затоа, Алиса ја грабнува машината од господарот на времето (го игра Барон Коен) и се враќа во минатото, обидувајќи се да го промени текот на историјата. Таму, таа дознава малиот Шапкар бил во сенка на татко му, кој никогаш немал доверба во него, како и дека за злото на лошата кралица Ирасебет (ја игра Бонам Картер) е виновна нејзината сестра Миранда (ја игра Хатавеј). Господарот на времето тргнува во потрага по Алиса, чија непромисленост предизвикува опасност од крајот на времето. На крајот, Алиса открива дека лошата кралица го грабнала семејството на Шапкарот, поради нанесената навреда во младоста. Сепак, Миранда ѝ се извинува на сестра си, а во последен миг, Алиса успева да го спаси времето. По враќањето во овој свет, Алиса одлучува да се занимава со поморска трговија.
UTC+04:00
UTC+04:00 — назнака на временско отстапување за четири часа понапред (+04) од UTC. По стандардот ISO 8601, истото се запишува како. Ова време се користи во:
Гросолберсдорф
Гросолберсдорф (Großolbersdorf) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Ангара (река)
Ангара (Ангара́) е река во Русија кој тече низ Сибир. Долга е 1.779 км. Ова е единствена река која истекува од Бајкалското Езера (во близина на градот Листовјанка). Површината на сливот изнесува 1.039.000 км2.
Тече недалеку од градовите Иркутск и Братск и се влева во Енисеј кај Енисејск.
Реката е пловна помеѓу Иркутск и Братск. Во блозина на овој град на Ангара се наоѓа една од најголемите хидроелектрани на светот (4500 МВтч).
Андалузиски арапски јазик
Андалузискиот арапски јазик (шпански или маварски арапски јазик) е јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на арапски јазици. Овој јазик е мртов јазик и се зборувал во Андалузија (ел-Андалус), Пиринејскиот Полуостров. Овој јазик се зборувал од страна на муслиманите-Арапи кои владееле со полуостровот. Но со познатата Реконквиста и истерување на муслиманите од полуостровот, исчезнал и самиот јазик. Андалузискиот арапски јазик помеѓу IX век и XV век постигнувал голем развој и проширување на оние кои го разбирале овој јазик. Се смета дека кон XI век бројот на говорниците на овој јазик дека бил околу 6.000.000. Оваа бројка постепено започнала да опаѓа по преземањето на полуостровот од страна на христијаните. Неофицијално, овој јазик исчезнал во XVII век.
Конвенција за геноцид
Конвенцијата за спречување и казнување на злосторството за геноцид била едногласно усвоена од Генералното собрание на Обединетите нации на 9 декември 1948 година како Резолуција 260 на Генералното собрание. Конвенцијата стапила на сила на 12 јануари 1951 година. Таа го дефинирала геноцидот во правна смисла и е кулминација на повеќегодишната кампања на адвокатот Рафаел Лемкин. На сите земји учеснички им се препорачало да спречат и казнат активности на геноцид во војна и во доба мир. Од мај 2019, 152 држави го ратификувале или пристапиле кон договорот, неодамна Маурициус на 8 јули 2019 година. Една држава, Доминиканската Република, го потпишала, но не го ратификувала договорот.
Дефиниција за геноцид
Членот 2 од Конвенцијата го дефинира геноцидот како — "...кое било од следниве дела сторено со намера да уништи, целосно или делумно, национална, етничка, расна или религиозна група, како таква: (а) Убиство на членови на групата; (б) Предизвикување сериозни телесни или ментални повреди на членовите на групата; (в) Намерно нанесување на групните услови на живот, пресметани за да се донесе неговото физичко уништување во целост или делумно; (г) Наметнување мерки наменети за спречување на раѓања во групата; (д) Насилно пренесување на деца од групата во друга група. - Конвенција за спречување и казнување на злосторството за геноцид, член 2."
Членот 3 ги дефинира кривичните дела кои можат да бидат казнети според конвенцијата: "(а) геноцид; (б) Заговор за извршување геноцид; (в) Директно и јавно поттикнување за извршување геноцид; (г) Обид да се изврши геноцид; (д) Соучесништво во геноцид. - Конвенција за спречување и казнување на злосторството за геноцид, член 3."
Имунитет од гонење
"Лицата обвинети за геноцид или за кое било друго дело наведено во член III ќе бидат судени од надлежен трибунал на државата на чие подрачје е сторено делото или од меѓународен казнен трибунал што може да има надлежност во однос на тие договорни страни. која ќе ја прифати својата јурисдикција. - Конвенција за спречување и казнување на злосторството за геноцид, член 6."
"Секоја договорна страна може да ги повика надлежните органи на Обединетите нации да преземат такви активности според Повелбата на Обединетите нации, зашто сметаат дека се соодветни за спречување и сузбивање на акти на геноцид или било кое од другите акти наведени во член III. - Конвенција за спречување и казнување на злосторството за геноцид, член 8."
"Споровите меѓу договорните страни во врска со толкувањето, примената или исполнувањето на оваа Конвенција, вклучително и оние што се однесуваат на одговорноста на една држава за геноцид или за кое било друго дело наведено во член III, ќе бидат доставени до Меѓународниот суд на правдата на барање на која било од страните во спорот. - Конвенција за спречување и казнување на злосторството за геноцид, член 9."
Апликација на не-самоуправувачки територии
"Секоја договорна страна може во кое било време, со известување упатено до Генералниот секретар на Обединетите нации, да ја прошири примената на оваа Конвенција на целата или која било од териториите за вршење на чии надворешни односи таа договорна страна е одговорна.
- Конвенција за спречување и казнување на злосторството за геноцид, член 12."
Неколку земји се спротивставиле на овој член, сметајќи дека конвенцијата требала да се однесува на територии кои не се самоуправуваат:
Ирак
Во 1988 година, по кампањата со напади со хемиско оружје и масовни убиства на курдски лица во северен Ирак, било предложено законодавство на Претставничкиот дом на Соединетите држави, во „Законот за спречување геноцид“. Предлог-законот бил поразен од обвинувањата за „несоодветни термини“ како „геноцид“. Современите научници и меѓународните организации нашироко сметаат дека кампањата Анфал била геноцид по војната во Иран и Ирак, убивајќи десетици илјади Курди. Садам Хусеин бил обвинет поединец за геноцид, иако бил погубен пред враќањето на обвинението. Соработници на Хусеин, како што е „Хемикали Али“ и други биле широко обвинети за геноцид и за настаните кои биле широко наведени како едно од злосторствата најчесто поврзани со режимот на Хусеин.
Руанда
Првиот пат кога законот од 1948 година бил спроведен се случил на 2 септември 1998 година кога Меѓународниот кривичен трибунал за Руанда го прогласил Жан-Пол Акајесу, поранешниот градоначалник на мал град во Руанда, виновен за девет точки за геноцид. Главен обвинител во овој случај бил Пјер-Ричард Проспер. Два дена подоцна, Жан Камбанда станал првиот шеф на владата осуден за геноцид.
Поранешна Југославија
Првата држава и партии што биле откриени дека ја прекршуваат конвенцијата за геноцид биле Србија и Црна Гора и бројните водачи на босанските Срби. Во Босна и Херцеговина против Србија и Црна Гора, Меѓународниот суд на правдата ја претставила својата пресуда на 26 февруари 2007 година. Ја исчистила Србија од директна вмешаност во геноцид за време на босанската војна. Наодите на Меѓународниот трибунал се осврнале на две обвинувања за геноцидни настани, вклучително и Кампањата за етничко чистење во 1992 година во општините низ Босна, како и пресудите утврдени во врска со масакрот во Сребреница од 1995 година, во кој трибуналот утврди, „силите на босанските Срби извршија геноцид, тие беа насочени кон истребување, 40.000 босански муслимани од Сребреница ... судечкиот совет се однесува на злосторствата со нивното соодветно име, геноцид.." Поединечните убедувања што се применувале на етничкото чистење во 1992 година не биле обезбедени. Голем број домашни судови и законодавни тела утврдиле дека овие настани ги исполнувале критериумите за геноцид, а МКТЈ утврдил дека се задоволени делата и намерата да се уништат, „Долус Специјалис“ сè уште бил под прашање и пред војната на МИЦТ, на ООН суд за кривични дела но, пресудил дека Белград го прекршил меѓународното право со тоа што не го спречил геноцидот во Сребреница во 1995 година и не успеал да ги испроба или пренесе лицата обвинети за геноцид во МКТЈ, со цел да ги почитува своите обврски од членовите I и VI од Конвенцијата за геноцид, особено во однос на генералот Ратко Младиќ.
Ситуации под истрага
Советот за безбедност на Обединетите нации е организација која има право да му наложи на Меѓународниот кривичен суд со истраги во врска со кршење на конвенцијата за геноцид.
Од 2018 година, случајот со Дарфур, Судан, отворен во 2005 година, е единствената истрага што е во тек и е поврзана со геноцид. Налозите за апсење на Омар Хасан Ахмад ал-Башир, поранешен претседател на Судан, биле распишани во 2009 и 2010 година. Случајот останува во фаза на претходна постапка бидејќи осомничениот сè уште е на слобода.
Соединети Држави
Едно од првите обвинувања за геноцид поднесено до ООН по стапувањето во сила на Конвенцијата се однесуваше на третманот на афроамериканците. Конгресот за граѓански права подготвил петиција на 237 страници во која се тврдело дека дури и по 1945 година, САД биле одговорни за стотици погрешни смртни случаи, правни и вонпарнични, како и бројни други злоупотреби на геноцид. Лидерите од црната заедница, вклучувајќи ги Вилијам Патерсон, Пол Робесон и В.Е.Б. ДуБоа ја претставиле оваа петиција до ООН во декември 1951 година. Сепак, ова обвинување било домашен политички чин на Конгресот за граѓански права, без никакви резерви дека ќе било покренато официјално обвинение против САД.
Мјанмар
Неодамна Мјанмар бил обвинет за геноцид врз својата заедница Рохинџа во државата Северен Ракин откако околу 800,000 Рохинџи побегнале во соседен Бангладеш во 2016 и 2017 година. Меѓународниот суд на правдата го дал својот прв циркулар во 2018 година во кој се бара Мјанмар да ги заштити своите Рохинџи од геноцид.
Сили на Оската
Силите на Оската е поим по кој се подразбираат учесниците во Втора светска војна што се бореа против силите на Сојузниците. Трите големи сили на Оската се Германија, Италија и Јапонија, исто така се познати како оската Рим-Берлин-Токио. На крајот од војната силите на Оската претрпеа пораз.
Нарцис (Караваџо)
Нарцис  е – слика, масло на платно од Микеланџело Мериси да Караваџо, насликана е околу 1597–1599 година, а е изложена во Националната галерија за античка уметност (Италија) во Рим. .
Ова е една од двате познати слики на Караваџо на тема од класичната митологија. Нарцис, според поетот Овидиј во „Метаморфози “, е симпатичен младич која се вљубуваа во сопствениот одраз. Не можејќи да се оддели од себе, тој умира од својата страст, па дури и додека ја преминува реката Стикс тој продолжува да гледа во сопствениот одраз.
Опис
Караваџо насликал младич облечен во елегантен брокатен дублет, потпрен со двете раце над водата, додека гледа во оваа своја искривена рефлексија. Во сликата е присутна меланхолија: фигурата на Нарцис е заробен во својот одраз, опкружена со темнина, така што единствената реалност е во овој лавиринт е самиот тој. Литературниот критичар од 16 век, Томасо Стиглијани го објаснил современото размислување, дека митот за Нарцис „јасно го покажува несреќниот крај на оние кои премногу ги сакаат своите дела и постапки“.
Стил
Сликата ги содржи основните стилски одлики на овој голем автор. Чувство за реалистички детали. Перспектива. Прецизност. Неверојатна игра и доловување на светлината. Чувство за атмосферата. Ова е една од редките слики на Караваџо, која е синтеза на интимнаата и митолошката тема. Неговиот стил е своевиден ран барок во кој се насетуваатдури и некои елементи на подоцнежниот класицизам и специфичен историски реализам. .
Техника на сликање
Караваџо спаѓа меѓу авторите кои го довеле до совршенство масленото сликарство. Во ликовната постапка, покрај инсистирањето на реалниот приказ, точен и прецизен до еден совршен реалистички метод, Караваџо инсистирал и на специфична употреба на светло темното, односно специфичната претстава на светлината, што зборува дека користел метод на лазурно поставување на колоритот во неколку транспарентни слоеви, со што постигнувал длабочина, специфична колористичка гама и педантност во изработката најверојатно првично подлогата ја припремал со густи наслаги на битумен, а врз него употребувал окер, оловно бела и нијанси на згасито жолта со што правел истакнати граници помеѓу темното – мракот и светлината која најчесто извирала од еден извор и била фокусирана во осветлувањето на ликовите и портретите. Во ова дело, тој уште повеќе го затемнува колоритот, сметувајчи го колоритот во доминантно црна површина со светлосни акценти кои ја наговестуваат драматичната заробеност на ликот во сопствениот одраз. .
Влијание
Во рамките на историјата на уметноста Караваџо ги продолжува чистите сликарски традиции, особено во барокот индиректно тој ќе повлијае врз сликарската постапка на Рембрант ван Рајн, неговата улога и влијание особено ќе биде присутна кај сликарите кои ќе се изразуваат во класичниот и романтичниот стил (Жак-Луј Давид, Жан Огист Доминик Енгр, Ежен Делакроа), но, во ова дело се чувствува и далечно наговестување на импресионистичката директност а директно влијание врз исликарството како и на мајсторите на подоцнежните митолошки сцени.сцени.
Административна поделба на СД Микронезија
Административната поделба на Сојузните Држави на Микронезија ги опфаќа првостепените и второстепените административни единици. Првостепени административни единици на Микронезија се сојузние држави, кои се четири на број, а второстепени се општините.
391 п.н.е.
391 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 391. година пред новата ера, 391. од првиот милениум п.н.е., 91. од 4 век п.н.е. и втора од 390-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5117 и 5118 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4359 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3369 и 3370 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 362.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 391 година се протега во 2245 и 2246, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2305 и 2306 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 152. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1043 и 1042 исламска година пред хиџра.
NGC 6155
NGC 6155 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6155 се споменува и како UGC 10385, MCG 8-30-13, CGCG 251-18, IRAS 16247+4828.
Откривање
Објектот е откриен на 12 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6155 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 6155 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 26 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +48° 22' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 6155 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58115. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3495. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1375.
Гросрикерсвалде
Гросрикерсвалде (Großrückerswalde) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Стојан Трајаноски
Стојан Лалев Трајаноски (на споменикот е запишан како Стојан Трајкоски) ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.