cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мануел Нориега
Соработка со ЦИА
Иако Нориега не бил договорно поврзан со ЦИА сè до 1967 година, Нориега работел со ЦИА од доцните 1950-ти до 1989 година и бил на нејзиниот платен список до 5 февруари 1988 година, кога службата против наркотиците поднесла обвинение против него.
Во 1988 година, Поткомитетот за тероризам, наркотици и меѓународни операции на Сенатот заклучил дека „сагата за панамскиот генерал Мануел Антонио Нориега е еден од најголемите надворешно-политички неуспеси на Соединетите држави“. Во текот на седумдесеттите и осумдесеттите години од минатиот век, Нориега успеал да ја изманипулира американската политика кон својата земја, додека истовремено вешто собирал скоро апсолутна моќ во Панама. Јасно е дека секоја американска владина агенција поврзана со Нориега замижувала пред неговата корупција и трговија со дрога, иако тој станувал клучен играч во корист на картелот Меделин (чиј еден член бил познатиот колумбиски наркошеф Пабло Ескобар). На Нориега му било дозволено „да ја воспостави првата наркоклептократија на оваа полутопка“.
Де факто владетел на Панама
Нориега ја консолидирал својата позиција како де факто владетел во август 1983 година кога се промовирал во чин генерал. Тој им дал на САД нови привилегии и покрај договорите на Панамскиот Канал, им дозволил на САД да воспостават станици за прислушување во Панама. Тој им помагал на проамериканските герилци во Никарагва како посредник во испраќањето американско ново оружје, според некои тврдења. Сепак, Нориега тврдел дека неговата позиција во тоа време била неутрална, бидејќи им дозволувал на герилците од обете страни слободно да минуваат низ Панама, под услов тие да не ја користат Панама како база за воени операции.
Собранието на Панама го назначило Нориега за „главен извршен директор“ на владата, формализирајќи ја ситуацијата што постоела 6 години. Во октомври 1984 година, Нориега ги дозволил првите претседателски избори во последните 16 години. Кога првичните резултати покажале дека поранешниот претседател Арнолфо Аријас ќе забележи победа, Нориега го запрел пребројувањето. Владата подоцна издала соопштение во кое се наведува дека кандидатот на Демократската револуционерна партија, Николас Ардито Бартлета Валарион, освои тесно мнозинство од 1.713 гласови. Независни проценки велат дека Аријас би победил со разлика од 50.000 гласови, ако изборите биле спроведени регуларно.
Околу исто време, Хуго Спадафора, еден од најгласните критичари на Нориега кој живеел во странство, го обвинил Нориега дека е вклучен во трговијата со дрога и дека имал намера да се врати во Панама за да му се спротивстави. Спадафора бил киднапиран од автобус на границата со Костарика. Неговото обезглавено тело подоцна било пронајдено, со знаци на силно мачење, завиткано во поштенска вреќа. Неговото семејство и други групи повикале на истрага за убиство, но Нориега одбил каков било обид за истрага. Тој бил во Париз за време на убиството, за што бил обвинет командантот на провинцијата Кирикија, Луис Кордоба. Снимен е разговор помеѓу Нориега (од Париз) и Кордоба:
Панамскиот претседател Бартлет во тоа време бил во посета на Њујорк. Новинар го прашал за убиството на Спадафор и тој ветил истрага. По враќањето во Панама, тој бил повикан во штабот на панамската армијата и му било наредено да си даде оставка. Како пријател и поранешен студент на Џорџ Шулц, Бартлет се сметал за недопирлив од Соединетите држави, а неговата оставка била пресвртница во односите меѓу САД и Нориега.
Избори во 1989 година
Изборите во 1989 година биле контроверзни. Коалицијата предводена од Демократската револуционерна партија го номинирала Карлос Дуку, издавачот на најстариот весник во земјата „Ла Естрела де Панама“. Повеќето други партии се обединиле околу Ѓилермо Ендара, член на Панамската партија на Ариас, со кандидати за потпретседател, Рикардо Ариас Калдерон и Ѓилермо Форма.
Американска инвазија на Панама
Соединетите држави воведоа економски санкции против Панама, а односите меѓу американската армија стационирани во зоната на Панамскиот Канал и трупите на Нориега се влошиле. На 15 декември 1989 година, панамското собрание изјавило дека Соединетите држави и Панама војуваат. Нориега подоцна тврди дека оваа изјава се однесувала на американските акции против Панама и дека тие не претставувале објавување на војна. Војската на САД продолжила да изведува маневри и операции, како што се операциите „Болва во песок“ и „Организација на виолетова бура“. Акциите на САД биле оправдани со Договорот од Панамскиот Канал од 1980 година. помеѓу Торијос и Џими Картер, кој им гарантирал на американските трупи слободен премин во случај на одбрана на Панамскиот Канал. Панама сметала дека ова е кршење на договорот.
Од друга страна, силите на Нориега запреле и американски војници и цивили. Три инциденти што се случиле непосредно пред да започне инвазијата, ги спомена американскиот претседател Џорџ Буш како причини за операцијата. Во инцидент што се случил на 16 декември четворица американски војници биле запрени во градот Панама. Министерството за одбрана на САД тврди дека војниците биле невооружени во цивилно возило и дека се обиделе да избегаат само кога нивното возило било опкружено со цивили и панамски војници. Во тој инцидент загинал американски маринец. Панамската војска тврди дека американските војници биле вооружени и биле во извидничка мисија.
Американската инвазија на Панама започнала на 20 декември 1989 година. Загубите од американска страна биле 24 убиени војници и тројца цивили, додека бројот на панамски загуби не е утврден. Генералното собрание на Обединетите нации, со мнозинство од 75:20 и 40 воздржани, ја осуди инвазијата како кршење на меѓународното право.
Нориега избегал за време на инвазијата и започнала потера по него. Тој се заканил дека ќе започне герилска војна доколку Ватикан не му даде засолниште. Откриено е дека Нориега се криел во амбасадата на Ватикан во Панама. Тој се предал на 3 јануари 1990 година. Тој бил приведен како воен заробеник, а подоцна бил префрлен во САД.
Судење и смрт
Судењето се одржува пред окружниот суд во Мајами. Нориеа бил осудена по осум точки за трговија со дрога, рекетирање и перење пари.
На судењето Нориега направил обид да се одбрани презентирајќи ги кривичните дела за кои бил обвинет како дел од неговата работа за ЦИА. Владата на САД не дозволи какво било откривање на причините поради кои САД му платиле на Нориега затоа што оваа информација е прогласена за тајна и нејзиното откривање би било спротивно на интересите на САД. На прелиминарното сослушување, владата соопштила дека Нориега добил 320 000 американски долари од американската војска и ЦИА, додека Нориега инсистирал на тоа дека „вистинската сума е близу 10.000.000 американски долари и дека ќе треба да му биде дозволено да ги открива задачите што ги извршувал за Соединетите држави“. Окружниот суд смета дека информациите за содржината на тајните мисии во кои Нориега учествувал во замена за наводните плаќања се неважни за неговата одбрана. Судот пресуди дека презентирањето докази за улогата на Нориега во Ција ќе ги збуни на сите.
Нориега бил осуден на 40 години затвор, но на крајот отслужи 17 години по намалена казна за добро однесување. По издржувањето на казната во САД, Нориега бил екстрадиран во Франција во 2010 година, каде бил осуден на 7 години затвор за перење пари. Франција последователно го екстрадирала во Панама, каде што бил затворен и осуден на 20 години затвор за злосторства извршени за време на неговото владеење.
Слаштен
Слаштен — село во Сватовчко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Слаштен се наоѓа на 25 километри источно од Хаџидимово и на 20 километри јужно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 679 метри, во историко-географската област Чеч. Атарот на селото зафаќа површина од 20.975 км2. На територијата на селото тече реката Места. Соседни села се В’лкосел, Жижево, Туховишта, Годешево и Беслен во Бугарија, како и Ракиштен во Грција.
Рана и средновековна историја
Селото Слаштен има долга историја. Најраната позната населба на територијата на Слаштен датира од доцно бронзено време. На месноста Мрамор постоела населба за време на раната железна епоха и за време на антиката. Во месноста Чуката северно од селото има надгробен споменик и населба. Во другo наоѓалиште со ова име на брегот на реката Места има и траги од населба. Античка населба постоела и во месноста Градиште. Многу остатоци биле откриени и во населбата од доцната железна епоха во областа Сливките. Постојат и траги од античка населба на ридовите на Белица и Грамада, а во месноста Лозјата има гробна некропола.
Османлиско Царство
Селото Слаштен било воведено во отоманскиот административен систем во 1464-65 година, кога неговото население било регистрирано по име. Во регистарот биле регистрирани 1 муслиманско семејство и 51 немуслимански семејства во селото, 10 неженети и 1 вдовица. Следниот попис на населението на Слаштан е направен во 1478-79 година, кога во селото биле запишани 2 муслимански семејства, 100 немуслимански со 2 неженети и една вдовица. Во наредните години, населението во селото значително се зголемило. Во 1519 година, муслиманите во тоа биле 25 семејства и 18 неженети, а немуслиманите биле 113 семејства, 13 неженети и 19 вдовици. 11 години подоцна, бројот на муслиманите пораснал уште повеќе, а бројот на немуслиманите опаднал. Во регистар од 1530 година имало 35 семејства и 25 неженети муслимани во Слаштан, 70 немуслиомански семејства, 6 неженети и 6 вдовици. Од истата година, сочуван е фрагмент од деталниот регистар, во кој Слаштен е единственото село во Неврокоп (од оние наведени во фрагментот), во кое има џамија и имам е Муса, син на Хедер. Детален регистар на Софискиот санџак од 1569-70 година го прикажува населението на даночните обврзници во Слаштан на следниов начин: муслимани - 33 семејства и 37 неженети; немуслимани - 14 семејства и 12.
Во 1671 година, претставници од сите села биле повикани во Неврокоп за да сведочат на суд дека им биле платени купените претходно државни производи. Од муслиманските села бил испратен муслиман, од христијанските села бил испратен христијанин, а муслиман и христијанин од мешаните села. Селата во кои живееле луѓе со повисок социјален статус биле претставени од нив без оглед на нивната религија. Во овој документ Рибново е претставен од Мехмед Челебија. Во 17 век, населението било драстично намалено поради неколку воени походи и неколку епидемии на чума. Така, во 1723 година, Слаштан било чисто муслиманско село со 48 семејства. Во селото имало џамија, музезин, а има и еден спахија и еден спахија на тимар. Селото, исто така, се наоѓа во отоманските документи кои датираат од 1605 година како Ислаштани. Според академик Иван Дуриданов, ова е оригиналното име на жител со наставката jane *Слаштане од *Saltjane,, произлезено од придавката слат. Во османлиските документи, селото најмногу се нарекува Ислаштен (на отомански турски: ﺍﺳﻼشــتــــن).
Во текот на XIX век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Слаштен (Slaschtène) е село со 50 семејства и 130 Помаци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 750 жители, сите македонски муслимани во 90 куќи. Според Стефан Верковиќ во 1881 година во селото живееле 176 муслимански машки лица во 50 куќи.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1913 година, неколку бегалци семејства од Ракиштен, се населиле во во Слаштен.
Во пролетта 1972 година, имињата на жителите на селото биле променети како дел од процесот на Преродба, при што властите наишле на сериозен отпор и започнале големи насилства.
Население
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година, 3012 Помаци живееле во В’лкосел, Годешево, Слаштен и Туковишта. Според податоците од пописот во годините 1926, 1934, 1946 и 1956 година, населението во Слаштан било 839, 838, 1130 и 1263, соодветно.
Религија
Жителите од Слаштан се Помаци кои го практикуваат исламот. Џамијата се наоѓа во центарот на селото. Се состои од молитвена куќа и минаре. Минарето има еден балкон. По подолг период на забрана за влез во џамија во комунизмот, истата била отворена по промените во 1989 година. Се собираат средства од целото село за реновирање на истата.
Училиште
Првото бугарско училиште во Слаштен било отворено кон крајот на 1912 година, но по неуспешниот обид за преобразување на Помаците, истото било затворено. Повторно било откриено на 1 март 1925 година. Единствениот учител бил Истилијан Крустев, брат на началникот на границата. На 8 декември 1925 година, по налог на Министерството за образование, Методи Тенев бил назначен од градот Ќустендил. За него се смета дека е првиот учител и директор на училиштето. Првично, училиштето било сместено во 4 простории.
Училиштето е сместено во зграда од 1950 година. Зградата тогаш целосно ги исполнувала и ги задоволувала потребите на училиштето, но по 1970 година станала исклучително недоволна, затоа што сите одделенија (I-VIII) биле двојни, а некои - тројни. Сегашната зграда била изградена според еден вид дизајн прилагодена од проектна организација - Благоевград од 1975 до 1979 година. Првично, училиштето се отворило како основно училиште (одделение I-IV), а во 1980 година за првпат било отворено првото средно училиште (V клас).
Ти сурфаш, ние праќаме пирани
Список на песни
Албумот содржи десет песни:
Ann Summers
Историја
Енис Самерс, која е родена како Енис Гудвин во 1941 година, но подоцна го зела презимето на нејзиниот очув, ја напуштила компанијата скоро по кавгата со Каборн-Вотерфилд. Таа заминала да живее во Умбрија, Италија, на два часа од Рим, и починала од рак во октомври 2012 година.
Во 2000 година, „Ann Summers“ ја купил марката за долна облека „Knickerbox“ за необјавена сума. Сепак, во 2014 година тие објавиле планови за продажба на марката.
Трговија на мало
Првата продавница на „Ann Summers“ била отворена во 1970 година во Марбл Арч, Лондон, од која прераснала во шест продавници.
„Ann Summers“ била купена во 1971 година од браќата Ралф и Дејвид Голд, кои ја претвориле од стандардна сексуална продавница во етаблиран бутик за долна облека. Во 1981 година, Дејвид Голд ја вметнал својата ќерка Жаклин Голд (која е сегашен извршен директор на „Ann Summers“) и таа го вовела концептот на Партиски план. Со малопродажното работење за сите продавници на „Ann Summers“ управува од Главната канцеларија во Вајтлиф, Сари, а заклучно со декември 2010 година, „Ann Summers“ работела со 144 продажни места низ Обединетото Кралство, Ирска, Каналските Острови и Шпанија.
Продавниците нудат долна облека, козметика, костими за капење и играчки за секс. Продавниците продаваат 2 милиони рампарт вибратори, еден вид ексклузивни вибратори на „Ann Summers“ годишно.
Список на ѕвезди во соѕвездието Телескоп
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Телескоп, надолно подредени според сјајноста.
Мартин Богатинов
Мартин Богатинов (р. 26 април 1986 во Кратово) — македонски фудбалер кој игра за Карпати Лавов во украинското фудбалско првенство и за фудбалската репрезентација на Македонија. Игра на позицијата голман.
Артемис 1
Артемис 1 (официјално Артемис I) — пробен лет без екипаж, дел од програмата Артемис на НАСА. Тој е прв лет на носечката ракета Space Launch System (SLS) и прв лет на Orion MPCV. Ракетата е лансирана на 16 ноември 2022 г. во 06:47:44 ч. UTC.
Мартин Богатинов
Клупска кариера
Фудбалската кариера ја започнал во 2005 година во клубот Силекс од Кратово. Во 2007 година се преселил во редовите на Вардар, но наскоро бил позајмен на клубот Цементарница. За шест месеци колку што бил во Цементарница тој одиграл 12 натпревари. По враќањето во Вардар, тој одиграл само два натпревари за клубот, па така во 2008 година потпишал со Тетекс од Тетово.
Артемис 1
Порано позната како „Истражувачка мисија-1“ (Exploration Mission-1, EM-1), мисијата била преименувана по воведувањето на програмата „Артемис“. Била лансирана од вселенскиот центар Кенеди, од каде леталото „Орион“ било испратено на мисија во времетраење од 26 до 42 дена, од кои најмалку 6 на далечната повратна орбита околу Месечината. Мисијата била предвидена да ја потврди можноста за летови со екипаж на леталото „Орион“ и носечката ракета SLS, почнувајќи со вториот пробен лет, Артемис 2.
Мартин Богатинов
Клупска кариера
Во летото 2009, тој се преселил во Работнички од Скопје. На 23 јули 2009 година тој дебитирал во европските купови, со победата од 4-2 на Работнички над Крусадерс од Северна Ирска. Во 2010, Мартин Богатинов бил прогласен за најдобар играч во Македонското првенство.
Во јануари 2011 година било објавено дека Богатинов ќе потпише договор со украинскиот Карпати Лавов, иако за него претендирале и клубови од Азербејџан и од Русија. На 23 јануари 2011 година бил потврден неговиот трансфер во Карпати Лавов. Неговиот трансфер чинел 150.000 евра. Првиот деби натпревар за "Карпати" од Лавов, го одиграл на 6 март 2011 година против Арсенал Киев. Во сезоната 2010/11 година Карпати Лавов се пласирал на 5-то место во украинската лига, и тоа значело настап во УЕФА Европа Лигата. Во УЕФА Европа тој бил еден од позаслужните што клубот се пласирал во групната фаза од натпреварувањето. Во ноември 2013 година, по претходните расправии со клубот, Богатинов добил раскинување на договорот и станал слободен играч. Претходно, нему му биле понудени полоши услови за продолжување на договорот, кој тој ги одбил, така што паднал во немилост и ретко добивал шанса да брани.
Кариера во репрезентативниот дрес
Официјалното деби за фудбалската репрезентација на Македонија го направил на 17 ноември 2010 година во натпреварот против Албанија влегувајќи во игра во 87-та минута од натпреварот. Потоа на 22 декември 2010, тој бил прв избор на голманската позиција на пријателскиот натпревар против Кина каде фудбалската репрезентација на Македонија загубила со 1-0 примајќи гол во 94-та минута од натпреварот. До сега за фудбалската репрезентација на Македонија има одирано 9 натпревари.
Дејвид Танер
Дејвид Танер (David Tanner; р. во ) — поранешен австралиски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2009-2018 за шест различни екипи.
Еламска азбука
Еламската азбука е десно кон лево, неспојлив абџад. Потекнува од арамејската азбука. Еламската азбука била користени во античката држава Елам, која била полунезависна држава од 2 век пр.н.е. до почетокот на 3 век н.е., честопати вазал под партската контрола, во денешниот регион Хузестан, Иран (Сузијана).
Уникод
Елимајската азбука беше додадена на Уникод стандардот во март 2019 година со објавување на верзијата 12.0.
Уникод блокот за еламската азбука е U+10FE0–U+10FFF.
Комаром
Комаром ( Komárno Komárno Komárno Komárno, Германски : Komorn ) е град во Унгарија на јужниот брег на реката Дунав во округот Комаром-Езтергом. Комарно, Словачка, е на северната банка. Комаром порано беше посебно село наречено. Во 1892 година Комаром и Újszőny биле поврзани со железен мост, а во 1896 година двата града биле обединети под името град Комаром. Тврдината одигра важна улога во Унгарската револуција од 1848 година и многу современи англиски извори се однесуваат на тоа како Тврдина на Коморн
Историја
По унгарското освојување на Карпатскиот басен на крајот на 9 и 10 век, принцот Арпад даде Комаром и околината на Комаром, до племенскиот главенец Кетел. Кетел беше првиот познат предок на познатиот клан од клапан Koppán (род). На почетокот на 12 век, ова племе го основаше бенедиктинскиот манастир во чест на Пресвета Богородица, спомната во 1222 година со името Monostorium de Koppán. Турците уништија голем дел од манастирот и неговата околина во 1529 година, а областа беше депопулирана. Подоцнежните наводи се однесуваат на него како Пионерски манастир ( Pusztamonostor ). Во моментов, тоа се нарекува Koppánymonostor ( Коппан манастир ) во чест на своето основање семејство. Римските рушевини (вклучувајќи милјокази и караули) сè уште стојат денес.
Градот бил силно оштетен во земјотресот на Комаром во 1763 година.
Помеѓу 1850 и 1871 Форт Моноштор (Monostori Erőd) бил изграден во близина.
Во 1918 година Комаром бил поделен на новоформираната граница на Чехословачка. Во 1920 година, Унгарија беше принудена да го потпише Договорот од Тринан, признавајќи ги новите наметнати граници, вклучувајќи ја и границата со Чехо-Словачка. Загубата на нејзината територија создаде значително унгарско малцинство во Словачка. Словачкиот дел е денес Комарно, Словачка. Во 1938 година целиот град беше вратен во Унгарија, нејзиниот Регент, адмирал Хорти, добива бурната добредојде од граѓаните кога го премина стариот мост и влезе во порано расчленетиот дел. На крајот на Втората светска војна градот повторно беше поделен меѓу Унгарија и Чехо-Словачка.
По Втората светска војна окупаторските Совети го изградиа најголемото складиште на муниција во тврдината на Моностор. Илјадници вагони од муниција беа испратени од оваа строго чувана област. Една од серијата тврдини, Моностор денес е отворен за јавноста како музеј.
Комаром и Комарно се поврзани со два моста: Стариот железен мост и понов мост за подигнување. Во моментов, третиот мост е во изградба со проценета завршница до крајот на 2019 година. Огромното мнозинство од тоа е финансирање од средствата на Европската унија за поврзување на Европа.http://www.worldhighways.com/sections/general/news/new-danube-river-bridge-to-get-100-million-finance-from-eu/
Двата града беа граничен премин меѓу Чехо-Словачка (денес Словачка) и Унгарија, додека двете земји не станат дел од Шенген-зоната, што резултираше со укинување на сите имиграциски и царински контроли на 12 декември 2007 година.
Близначки градови - збратимени градови
Комаром е збратимен со:
Туховишта
Туховишта — село во Сватовчко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија
Селото Туховишта се наоѓа на 28 километри источно од Хаџидимово и на 22 километри јужно од општинскиот центар Сатовча и на околу 2 километри од границата со Грција. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 836 метри, во историко-географската област Чеч. Атарот на селото зафаќа површина од 17.151 км2. Селото се граничи со територијата на следниве села: на исток, каде поминува границата со Грција, со територијата на раселените села Борен и Манастир, на запад со Слаштен и В’лкосел, на југ со Годешево и на север со Жижево.
Шумскиот фонд е богат со зимзелени и листопадни видови - бор, смрека, бука, ела, даб, бреза, врба и други. Бидејќи Туховишта се наоѓа на премин од ридско во планинско подрачје, може да се забележи дека има зимзелена вегетација. Од животинските видови се наоѓаат мечка, зајак, волк, лисица, верверица, елен, свиња и многу други.
Среден век
Во селото има откриено некропола. Во 1975 година случајно била откриена некропола во областа Оградето во близина на селото Туховишта. Истражените 146 гробови на некрополата се гробни јами од правоаголна или трапезоидна форма - потесни од нозете. Тие се изградени од камени плочи, поставени вертикално само од една страна. Погоре, тие се исто така покриени со камени плочи - стара паганска традиција која била широко распространета и останала жива по христијанството, главно во областа Родопи, Пирин.
Во погребниот обред има елементи на пагански погребни традиции, како што е горење на трупот. Повеќето истражувања следат некои отстапувања од канонот на официјалната христијанска религија донесена во IX век, главно во однос на рацете. За разлика од христијанските погребувања, каде рацете секогаш се прекрстуваат над градите или стомакот, во некрополата кај селото нивната позиција во голем број гробови е различна Кај релативно големиот број жртвувани садови пронајдени во некрополата, се забележува значителна разновидност на форми, техники и украси, а преовладуваат словенски керамички традиции. Глинените садови обично се со мали и средни големини, без рачки, кои припаѓаат на словенскиот вид садови.
Отоманско Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 500 жители, сите македонски муслимани во 70 куќи. .
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Во 1912 година, за време на Балканските војни, селото пострадало за време на присилното крштевање на Помаците. Поради отпорот на населението, по повторното пристигнување на пловдивскиот свештеник, тој бил придружуван од четници на ВМОРО, кои ги запалиле двете џамии во селото. За време на овие настани, населението на Туховишта побегнало на југ, со намера да премине во Турција. Сепак, по патот дознале дека четниците го напуштиле селото и тие се вратиле иако истото било во урнатини.
во 1949 година селото влегло во составот на Општина Слаштен според силата на указот 794 на Президиумот на Народното Собрание од 24 септември 1949 година. со решението на Благоевградскиот окружен народен совет од 28 ноември 1958 г. селото поминало под Општина Сатовча. Било вратено на Слаштен со указ 959 од 23 декември 1965 г. По силата на указот 2295 на Државниот совет на НРБ од 22 декември 1978 г. повторно било вратено кон Сатовча.
Во 1970 г. жителите на селото станале жртва на т.н. процес на Преродба.
Население
Динамика на населението :
Македонска младинска тајна револуционерна организација
Македонска младинска тајна револуционерна организација (ММТРО) била тајна студентска организација формирана од ВМРО. Цел за дејствувањето била да ја помага ВМРО во борбата за ослободување на Македонија од грчкото и српското владеење и создавање на Независна Македонија. ММТРО формира четири окружни петорки во Скопје, Битола, Охрид и Штип, вкупно 40 петорки речиси во сите градови, со околу 190 членови. Во Вардарска Македонија Организацијата дејствувала до јуни 1927 година, кога била извршена провала, во која биле уапсени околу 40-50 членови на ММТРО, од кои на Скопскиот студентски процес им било судено на 20 македонски студенти.
Формирање
ММТРО била создадена, како независна организација од ВМРО, во март 1922 година во Загреб од петмина Македонци од Вардарска Македонија, студенти на Универзитетот во Загреб, на чело со Иван Бојаџиев од Велес. Уставот на ММТРО бил одобрен и потпишан од водачот на ВМРО - Тодор Александров.
Устав
Уставот на ММТРО се состои од 19 члена поделени во 5 глави. Во првата глава е целта на Организацијата, во втората глава се составот и устројството на ММТРО каде во 2 членот се истакнува дека:
Член на ММТРО може да биде секој студент или ученик од повисоките гимназијални одделенија и кој е Македонец по потекло, доволно е да е препорачан од тројца постари членови и да изјавил желба да се посвети на делото.
Во третата глава се регулирани должностите на членовите, во четвртата глава се казните, a во петтата глава е заклетвата која гласела: ''„Се заколнувам пред Бога и својата чест, дека ќе чувам во тајна се, што дознам сега, или би дознал во иднина, за дејноста на Внатрешната тајна револуционерна македонска организација и ќе ги исполнувам прописите на уставот на ММТРО, а следствено и заповедите на раководството. Во спротивен случај нека бидам убиен со оружјето, кое што тука го целувам.” Во последниот 19 член било истакнато дека Уставот на ММТРО'' стапува во сила по неговото одобрување од страна на Централниот комитет на ВМРО (Автономистичка).
Организација
ММТРО се состоела од петчлени групитн. петорки, поврзани една со друга само со своите раководители. Првите петорки на организацијата се создаваат уште во мај и јуни 1922 година во Велес, Битола и Штип. ММТРО ја поделила Вардарска Македонија на четири револуционерни окрузи - Скопски, Битолска, Охридска и Штипски.
Нелегални ќелии на ММТРО биле формирани и сред македонските студенти во Западна Европа - Виена, Лајпциг, Берлин. Главната ќелија на организацијата се наоѓала во Загреб. За три години ММТРО ја опфатила цела Вардарска Македонија со многу добро развиена мрежа - групи на ММТРО имало во сите македонски градови под српска власт.
Дејност
ММТРО со своите програмски цели и како помошна организација на ВМРО го загрозувала уставниот и државниот поредок на Кралството Југославија и Грција. Тамошните власти презеле соодветни мерки за разбивањето на оваа организација. Во Вардарска Македонија, српските власти покрај легалистичките мерки го формирале и т.н Здружението за уништување на бугарските банди кое ги гонело македонските револуционери од ММТРО. Ова здружение ги ликвидирало гевгелискиот раководител Трајко Попов и дојранскиот раководител Никола Чакров, како и други членови на ММТРО. Во мај 1927 година доаѓа до голема провала против ММРТО. Најпрво на 29 мај 1927 година бил уапсен Димитар Ѓузелов, а потоа и другите дејци. По нивното апсење се спроведува т.н. Скопскиот студентски процес. Судењето започнало на 15 ноември 1927 година и траело само неколку дена. Адвокат на обвинетите бил Анте Павелиќ. Судењето побудило големо интересирање и за него пишувале сите поголеми европски весници. Пресудите биле изречени на 10 декември 1927 година. Деветмина од нив биле осудена на казна затвор - Димитар Ѓузелов од Дојран и Иван Шопов од Гевгелија на по 20 години строг затвор, Димитар Нацев од Струмица на 15, Димитар Чкатров од Прилеп на 10 години. На петмина од нив - Харалампие Фукаров, студент на Машински факултет во Белград, Тодор Гичев од Штип, Борис Андреев од Велес, Штерјо Баздов од Крушево и Борис Светиев од Битола им е изречена казна од по пет години затвор. Другите единаесетмина: Петар Хаџипанзов, Георги Хаџиманов, двајцата од Велес, Јордан Сапунџиев од Дојран, Кирил Вангелов, Христо Хаџикимов, Благој Манев, Тодор Христов, Страхил Иванов, Кирил Караџов, сите од Штип, биле ослободени.
Судскиот процес на студентите во Скопје практично го означил и почетокот на крајот на ММТРО во Македонија. ММТРО доживеала два странични удара: едниот од српската власт, другиот од михајловистичката ВМРО.
По завршувањето на судскиот процес, ликвидациите на дејците од ММТРО продолжиле. Коста Црнушанов истакнува: „Два дена откако беше произнесена пресудата во Скопје, на улица во Струмица беше застрелан членот на ММТРО Томе Кујунџиев. На 29 декември истата година во Неготино, во раните зори, беше застрелан младинецот Георги Ангушев, исто така член на ММТРО. Еден месец подоцна, во Тетово бил убиен и адвокатот Борис Андрејчин, есента 1928 година на железничката станица Јесенице во Словенија бил ликвидиран Кирил Ципушев од Радовиш, исто така, член на младинската организација. Наредната година во подрумот на полициската станица во Штип бил убиен Благој Монев, еден од тие што биле ослободени на судскиот процес. Подоцна во Дојран беше застрелан низ прозорецот на неговата спална младинецот Кољо Чакаров, исто активист на ММТРО, а во текот на декември 1931 година во Гевгелија е убиен Трајко Попов, исто така, член на ММТРО, заедно со татко му Теохар Попов и неговиот другар Илија Димов, исто така, член на младинската организација.“
Убиството на Александар Протогеров на 7 јули 1928 година, по наредба на Иван Михајлов, повторно ги активирало споровите и несогласувањата меѓу дел од членовите што биле уапсени. Иван Бојаџиев и неговите пријатели повторно ја истакнале потребата од самостојна организација во Македонија, на која и е туѓ тероризмот. Бојаџиев својата желба нема да ја оствари. Во Виена се нашол во тешка материјална положба, без средства за живот. Заболел од туберкулоза на коските и починал набргу потоа, пролетта 1930 година.
Тоа практично било и крај на ММТРО во вардарскиот дел на Македонија или поточно крај на оној дел од неговите членови кои се залагале за самостојна и независна асоцијација на македонската интелигенција. Еден незначителен број студенти, како што се Коста Црнушанов и Тома Петров, што останале верни на ВМРО, ја продолжиле својата дејност надвор од Македонија. Според Кирил Прличев, Коста Црнушанов по судскиот процес преку Унгарија пребегал во Софија. Но, не за да се врати во Македонија и да пополни едно од испразнетите места на обезглавената ММТРО, туку за да се најде на високо место во Михајловата ВМРО во странство.
За цело време на Кралството Југославија живите приврзаници на Иван Бојаџиев настојувале да го зачуваат својот македонски политички интегритет. Тие одржувале контакти со прогресивните сили на македонското национално и револуционерно движење и во текот на Втората светска војна се вклучиле во ослободителната војна на македонскиот народ. Оние што му останале верни на ВМРО во текот на војната се ставиле во служба на бугарската окупаторска власт во Македонија.
Волфсбург
Волфсбург (Wolfsburg) — петти најголем град во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Градот е сместен на реката Алер, оддалечен 75 километри источно од Хановер и 230 километри западно од Берлин.
Во 2013 година, Волфсбург бил најбогат град во Германија со БДП по глава на жител од 128.000 долари, пред сѐ поради неговата автомобилска индустрија.
Географија
Реката Алер со Средногерманскиот Канал поминува низ градот во насока исток-запад. Највисоката точка се наоѓа на 140 метри надморска височина кај Алмке, додека најниската точка се наоѓа на 54 метри во Илкербрух. Највисоката точка во јадрото на градот е 110 метри на Клиферсберг.
Клима
Годишните врнежи изнесуваат 532 мм и со тоа се наоѓа меѓу најсушните места во Германија; само на 7% од метеоролошките станици на Германската временска служба се забележани пониски вредности. Најсув месец е октомври, додека најмногу врнежи има во јуни; во овој месец паѓаат 1,9 пати повеќе врнежи отколку во октомври.
Градски единици
Градското подрачје на Волфсбург се подели на 40 градски единици. Една градска единица или повеќе заедно создаваат вкупно 16 градски окрузи, кои ги предводат окружни совети. Секој окружен совет избира свој предводник.
Градски окрузи (со број на жители во 2015 г.) и соодветните градски единици се следниве:
Посебен округ
Посебен случај претставува областа на фабриката на Фолксваген и паркот Алер во поделбата на градот: иако се наоѓа во градското подрачје, не припаѓа кон ниту еден градски округ, туку се води како „посебен округ“.
Историја
Волфсбуршкиот замок бил првпат споменат во 1302 година во документ како живеалиште на благородниците Бартенслебен. Првично веднаш до реката Алер, неколку векови подоцна била заштитена со ендек. Во 1372 година се појавува првото спомнување во документ на замокот Нојхаус (Burg Neuhaus), во близина на Волфсбург. По исчезнувањето на линијата Бартенслебен во 1742 година, поседите и Волфсбуршкиот замок (Wolfsburg Castle) припаднале на грофовите на Шуленбург. Замокот бил важен работодавач за соседните населби Ротенфелде и Хеслинген.
Некои од денешните градски окрузи, вклучувајќи го Хеслинген, припаѓале на војводата од Магдебург во текот на век. Во 1932 година, овие окрузи биле одвоени од пруската покраина Саксонија и припоени кон административниот округ Линебург, кој припаѓал на покраината Хановер.
Други градски окрузи, како Форсфелде и селата префрлени во Волфсбург од округот Хелмштет, припаѓале со векови на подоцнежниот војвода на Брауншвајг. Фалерслебен и други села припаѓале на Изборното кнежевство Брауншвајг-Линебург или на Кралството Хановер.
Волфсбург бил основан на 1 јули 1938 година како „Градот на Фолксваген буба кај Фалерслебен“ (Stadt des KdF-Wagens bei Fallersleben), плански град околу селото Фалерслебен, изграден како дом за работниците на Фолксваген („народен автомобил“), фабрики изградени за изработка на фолксваген буба.
Во текот на Втората светска војна, воените автомобили, авионите и другата воена опрема се правеле тука, главно од принудните работници и воените заробеници. Во 1942 година, германските власти го основале концентрацискиот камп „Арбајтсдорф“ во градот во период од неколку месеци.
За време на британската окупациска зона, градот бил преименуван во денешното име, Волфсбург. Преименувањето било извршено на 25 мај 1945 година, по истоимениот замок сместен во околината. Во 1951 година, Волфсбург бил одвоен од округот Гифхорн и станал урбан округ.
Во 1955 година, милионитиот автомобил „фолксваген буба“ бил произведен во Волфсбург. Повоеното производство на „буба“ завршило во Волфсбург во 1974 година, додека производството на „буба“ продолжило во Емден до 1978 година. Фабриките во Волфсбург останале клучен дел од стопанството на Волфсбург.
Во текот на германското стопанско чудо, Волфсбург имале голем прилив на доселеници, особено од Италија.
Во 1958 година било изградено Градското собрание. Во 1960 година, Фолксваген преминал од друштво со ограничена одговорност во акционерско друштво.
При административната реформа во Долна Саксонија во 1972 година, 20 села од околината биле додадени кон градот преку т.н. Волфсбуршки закон. Волфсбург стекнал статус на голем град со близу 131.000 жители. Истовремено, површината на градот се зголемила од 35 на близу 204 квадратни километри. Во 1973 година, населението на градот го достигнало врвот од 131.971 жител.
Во 1982 година, автопатот А39, гранка на А2 (Оберхаузен-Хановер-Вердер) бил изграден како директен автопат до Волфсбург.
Во 1988 година, градот станал универзитетски град со основањето на Високата школа Брауншвајг/Волфенбител. Денес, неговото име е Остфалски универзитет за применети науки.
Со започнувањето на петтата генерација од фолксваген голф, градот Волфсбург ги поздравил посетителите на официјалното мрежно место на интернет и на секој знак во градот со името „Голфсбург“, што траело од 25 август до 10 октомври 2003 година. Оваа кампања го привлекла националното внимание.
Летото 2009 година, Волфсбург го привлекол фудбалското внимание, кога фудбалскиот клуб, ФК Волфсбург, го освоил германското првенство. Била одржана забава во центарот на градот на која имало околу 100.000 луѓе.
Население
Од околу 1.000 жители во 1938 година, населението во градот се зголемило на 25.000 жители во 1950 година и се удвоило до 1958 година, на 50.000 жители. На 1 јули 1972 година, населението на Волфсбург првпат го надминало прагот од 100.000 жители, поради вклучувањето на неколку села, со што Волфсбург станал голем град. Во 1973 година, населението го достигнало својот врв: 131.971 жител. На крајот на декември 2010 година, како жители на Волфсбург се броеле 121.451. До крајот на 2012 година, оваа бројка се искачила на 123.144 жители.
Култура и знаменитости
Средиштето на Волфсбург е уникатно во Германија. Наместо средновековен стар град, Волфсбург има нова и современа знаменитост, наречена Автоград. Во стариот дел на градот Алт Волфсбург се наоѓаат некои велепоседнички куќи во традиционален стил. На врвот на ридот од реката Алер се наоѓа Волфсбуршкиот замок.
Автоградот, исто така, вклучува: планетариум; хотел „Риц-Карлтон“; научниот центар „phæno“, најголемиот научен музеј во Германија; воден скијачки центар и приватен уметнички музеј (Уметнички музеј Волфсбург) специјализиран за современа уметност.
Политика
Шеф на новиот град во 1938 година станал Карл Бок со одлука бр. 145 на владата на Линебург. Неговите следбеници биле поставени од владата исто така.
Во 1946 година, воената влада на британската окупациска зона воспоставила сличен систем на британскиот. Со тоа, граѓаните избирале совет, кој избирал градоначалник како предводник на градот. По 1946 година, советот избирал нивен претставник за водење на градот. Во 2001 година, двојното водство било укинато. Со тоа бил поставен еден градоначалник. Оттогаш, граѓаните директно го бираат градоначалникот.
Градот бил опишан како „социјалдемократска утопија“.
Градски совет
Резултатите од локалните избори на 11 септември 2016 година:
Излезност на гласачи: 52,3%.
Амблеми
Грбот на Волфсбург прикажува сребрен замок со две кули со затворена порта на црвена позадина преку зелена основа со сребрени бранови долу. Златниот волк со син јазик е качен на замокот. Знамето на градот е зелено и бело.
Одделот за внатрешни работи на Долна Саксонија му доделил грб на градот во 1952 година. Во 1961 година бил подобрен хералдички и новододелен од владиниот комитет од Линебург. Симболите на волкот и заокот го прикажуваат името на градот и немаат директно историско значење. Знамето било прифатено во 1955 година.
Фолксваген користел изменета верзија на грбот на Волфсбург како негов амблем до раните 1980-ти години, кога бил заменет од денешниот амблем.
Спорт
Волфсбург е дом на екипата во хокеј на мраз Гризлис Волфсбург, кои од 2007 година се на водечката позиција во соодветната германска лига.
Исто така, во градот се одржува тенискиот турнир Фолксваген Челинџер. Турнирот се одржува секоја година од 1993 година.
Збратимени градови
Волфсбург е збратимен со следниве градови:
Волфсбург има партнерства со следниве градови:
Кратово (античко археолошко наоѓалиште)
Кратово — археолошко наоѓалиште во градот Кратово. Наоѓалиштето претставува доцнохеленистичка и римска населба. Се наоѓа на северниот дел на градот. На ридот кај гимназијата, со ископувањата изведувани во 1992 година се откриени делови од јужниот бедем на населбата и ретки делови на хеленистичка керамика, како и многубројни остатоци од римски садови, питоси и римски монети од III до IV век. Откриена е и печка за печење керамички садови. Ископувањата ги изведувала археологот Вера Битракова-Грозданова со колегите од Музејот на Македонија и Институтот за историја на уметност и археологија.
Обединети Покраини на Рио де ла Плата
Обединети Покраини на Рио де ла Плата (Provincias Unidas del Río de la Plata), а првично именувана како Обединети Покраини на Јужна Америка (Provincias Unidas de Sudamérica), била независна држава во Јужна Америка која произлегла од поранешната шпанска колонија Вицекралство Рио де ла Плата, во регионот на Рио де ла Плата. Оваа држава произлегла од Мајската револуција во 1810 година и аргентинската војна за независност во периодот од 1810 до 1818 година. Буенос Аирес бил избран за главен град на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата.
Денес во аргентинската химна таа држава се нарекува Обединети Покраини од Југот, а според денешниот устав на Аргентина името „Обединети Покраини на Рио де ла Плата“ е едно од официјалните имиња на државата заедно со имињата Аргентина, Аргентинска Конфедерација и Аргентинска Нација.
Местоположба
Обединетите Покраини на југ се граничеле со „територијата на староседелците“, име кое се користело за слабонаселените региони Пампас и Патагонија, кои денес се во составот на Аргентина. На север Покраините се граничеле со Гран Чако, регион кој бил и е под контрола на Парагвај, Боливија и Бразил, и Горно Перу (денешна Боливија). На запад преку Андите се наоѓала шпанската Генерална капетанија Чиле, подоцна независна држава Чиле. Североисточно од Покраините се наоѓала португалската колонија Бразил, а подоцна независната Империја Бразил. Во склоп на тогашните Обединети Покраини се наоѓале северните делови на денешна Аргентина, пола Уругвај (другата поливина била под окупација на Бразил), делови од современ Парагвај, делови од современа Боливија и делови од колонијален Бразил.
Историја
Промената на Вицекралството Рио де ла Плата во Обединети Покраини на Рио де ла Плата не било само промена на управништвото (гувернерите), туку тоа бил револуционерен процес со што апсолутната монархија (Шпанска Империја) се заменила со република. Главна причина за ваквите промени се гледа во преродбата во Шпанија, која промовирала нови идеи, како и Полуостровската војна со која Шпанија останала без авторитетен челник. Концептот за поделба на властта или моќта станал алатка за спречување на деспотизам.
Обединетите Покраини биле основани преку подолг процес кој започнал во мај 1810 годинам која граѓаните и милицијата на Буенос Аирес, главниот град Вицекралството Рио де ла Плата, го собориле шпанскиот вицекрал Балтазар Идалго де Сиснерос за време на Мајската револуција. Во тоа време немало формална објава на независноста, па така првата хунта или првата влада која произлегла од револуцијата објавила лојалност кон шпанскиот крал Фернандо VII во обид да го реформира економскиот, социјалниот, културниот и општествениот живот на Вицекралството. Веднаш штом овој процес започнал, се јавиле противници на таквата реформација на општеството и државата и целокупната насока на револуцијата. Со други зборови, Банда Ориентал (денешен Уругвај), Кордоба (денес сепак покраина на Аргентина), Парагвај и териториите на Вицекралството Перу не се согласувале со новата политика на Буенос Аирес и така оваа револуција останала чисто аргентинска, а не регионална како што била идејата.
Со започнувањето на војната за независност започнала и граѓанската војна во Обединетите Покраини, а како главна причина за паралелната граѓанска војна се несогласувањата за видов на државното уредување на новата држава.
Територии
Вицекралството Рио де ла Плата, до моментот на своето постоење било составено од следниве покраини:
Сите овие пет ја создале современата држава Боливија, бидејќи не се согласувале со Буенос Аирес, иако исрпатиле претставници на Конгресот од Тукуман.
Уругвај, тогаш именувана како Банда Ориентал, исто така исрпатил претставник на конгресот но не се сложувале со политиката на Буенос Аирес и се стремеле за основање на независна држава. Покраината Банда Ориентал станала, после неколку војни и немири, современата Уругвај.
Подолните покраини горе долу имале покомпактна идеја за иднината на државата и заедно ја формирале современата Аргентина, а тогашна Обединети Покраини:
Тајната вечера (Тинторето)
Тајната вечера е слика на италијанскиот ренесансен уметник Јакопо Тинторето. Слика во масло на платно создадена во 1592–1594 година, таа е сместена во Базиликата ди Сан Џорџо Маџоре во Венеција, Италија.
Содржина
„Тајната вечера“ на Тинторето користи Mannerist уреди во својот сложен и радикално асиметричен состав. Во својата динамичност и акцент на дневната - поставката е слична на венецијанската гостилница - сликата го покажува патот кон барокот. „Способноста на оваа драматична сцена да ги вклучи гледачите беше добро во склад со идеалите на Контрареформациската и верувањето на Католичката црква во дидактичката природа на религиозната уметност.“.