cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Камерон Мајер
Кариера
Мајер се повлекол од спортот во септември 2022 година, откако тринаесет години бил професионалец. Потоа, Мајер станал тренер за женската екипа на Бритиш Сајклинг.
Гибел (слободна област)
Гибел (Giebel) — слободна област во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во истоименото мочуриште Гибел, дел од Дремлинг.
Камерон Мајер
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Гибел (слободна област)
Слободната област е ненаселена. Станбената единица „Гибел, Форстхаус“ се води како ексклава со површина од 400 на 200 метри на општината Парзау. Од статистички причини се води под бројот 03 1 51 501.
До 1974 година, областа припаѓала на округот Хелмштет.
Космос-2074
Космос-2074 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 април 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 825 килограми. Космос-2074 бил военoнавигациски сателит.
Илинец
Илинец или Илинче — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, округот Пешкопеја и општина Мелан.
Пафлагонија
Пафлагонија (Παφλαγονία; Paflagonya) бил антички регион на црноморскиот брег во северна Анадолија, сместен помеѓу Витинија на запад и Понт на исток, и одделен од Фригија (подоцна, Галатија). Според Страбон, реката Партениј ја формирала западната граница на регионот, а од исток била ограничена со реката Халис. Името Пафлагонија е добиено од легендите од Пафлагон, син на Финеј.
Параспур (Џепиште)
Параспур — археолошко наоѓалиште во дебарското село Џепиште. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на источната периферија на селото, во приватни ниви, каде при обработувањето на земјата биле откриени темели од објекти и керамички цевки за водовод. По површината на теренот се среќаваат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал.
Фахверк
Фахверк (германски: Fachwerk) или полудрвена градба — начин на изградба на куќи и поголеми објекти со изработка на дрвена конструкција која потоа се полни со ѕиден материјал за да се добие стабилност и декоративен изглед. Аналогната конструкција во Македонија е бондрукот. Овој начин на градба се користи веќе долго време во разни краишта во светот како стара Јапонија, Европа и средновековна Англија. Денес, во европската традиција најзабележливи примери се наоѓаат во земјите со најдолга традиција: Германија, Англија и Франција, но интересни примери постојат во разни земји од Комонвелтот како Канада, Јужна Африка, Австралија, Нов Зеланд и други.
Историја и традиции
Примери на полудрвена градба во северноевропската изработка на куќи можат да се најдат во средновековна и ранонововековна Англија, Германија и  делови од Франција во места кадешто дрвото изобилувало додека каменот погоден за градба и вештините за негова обработка биле оскудни. Кај ваквата градба дрвата се цепеле на половина и од тоа се правел скелетот на куќата.
Римски дрвенарии пронајдени во аноксидни глинени пластови во римско-британските археолошки наоѓалишта укажуваат на тоа дека софистицираното римско дрводелство ги имало сите потребни техники за ваква изградба. Најраните постоечки (француски) полудрвени градби датираат од 12 век.
Англиска традиција
Некои англиски куќи во тјудорско време биле додатно збогатени со гипсено калапена орнаментација. Полудрвенаријата е карактеристична за англиската домашна архитектура во Источна Англија, Вустершир и Чешир каде што се наоѓа еден од најдобрите примери на англиската полудрвена изградба - Малата Моретонова хала. Во средишните краишта, најстарата ваква куќа се наоѓа во Шефилд, го носи името „Куќа на бискупот“, и е изградена околу 1500 год.
Во велдот во Кент и Сасекс, полудрвената велденска куќа, имала отворена хала со отвори на секоја страна и надвиснувачки горни катови.
Со колонистите, полудрвената градба влегла и во Северна Америка во раниот 17 век, но наскоро била напуштена и користена само во Нова Англија и средноатлантските колонии и била заменета со фасадни штици (уште една традиција во Источна Англија).
Француска традиција
Добри полудрвени предни фасади од 15 век сѐ уште можат да се најдат во Бурже и Руан како и во Тир.
Германска традиција
Во северна Германија, градот Целе е познат по „фахверк“ од 15 век. Кај градбите од подоцнежниот 16 век, дрвенаријата е раскошно изрезбана и просторот е исполнет со помала дрвенарија, не само од декоративни, туку и од структурни причини.
Канадска традиција
Називот на ваквата градба во Квебек и други делови од Канада е colombage pierroté и најчесто се однесува на полудрвени градби наполнети со камен или шут која се практикувале сè до 19 век, со тоа што на крајот на истиот век биле повторно вратени во употреба. Во западна Канада ваквиот стил на градба се употребувал и во населеното место „Црвена Река“; Куќата на мажите во Нижата тврдина „Гари“ е добар пример за colombage pierroté.
Возобнова во подоцнежните векови
Кога по 1860 година полудрвената градба повторно добила на популарност, во разните возобновувачки стилови како „Кралица Ана“ кај куќите на архитектот Ричард Норман Шо и други, ваквата градба имала за цел да евоцира „тјудорска“ атмосфера (видете Тјудорбетански), иако во тјудорско време ваквите куќи почнале да изгледаат многу селски и сè почесто се користеле само на село. Во 1912 година, Ален В. Џексон ја издал книгата Полудрвената куќа: Генеза, дизајн, современ план и изградба, и како резултат на тоа се појавиле многу полудрвени куќи во Род Ајленд или по улиците со палми во Беверли Хилс. Во 1920-тите години заради слабо рекламирање, популарноста на овој стил прилично се намалила.
Треба да се знае дека во стиловите на возобновата како тјудорбетанскиот стил, полудрвениот изглед се должи на надворешна декорација, а не на внатрешната конструкција како кај вистинските полудрвени градби.
Софија од Насау
Софија од Насау (Sophia Wilhelmine Marianne Henriette; 9 јули 1836 – 30 декември 1913) била кралица на Шведска и Норвешка како сопруга на кралот Оскар II. Таа била шведска кралица 35 години, подолго од која било пред неа, и кралица со најдолг стаж до 2011 година, кога била надмината од кралицата Силвија. Таа е, исто така, најновата жена која официјално била кралица Давагер на Шведска.
Ран живот
Софија била најмладата ќерка на Вилхелм, војводата од Насау, од неговата втора сопруга принцезата Полин Фридерике Мари од Виртемберг.
Нејзиниот татко починал кога таа имала три години и бил наследен од нејзиниот полубрат Адолф, Големиот војвода од Луксембург. На Софија ѝ било дадено она што се сметало за соодветно образование за принцезите во тоа време од приватни тутори. Тренирала мечување, спорт вообичаено резервиран за мажи, за да го зајакне грбот и да го поправи држењето на телото. Софија се дружела со академици и уметници, а дворот во Насау се сметал за подемократски од она што било вообичаено во повеќето германски дворови. Рано го научила англискиот јазик и чувствувала симпатии кон британскиот парламентарен систем. Јазикот што се зборувал во нејзиниот дом од детството не бил германски, туку англиски. На Софија и било дадено воспитување кое е повеќе слично на викторијанскиот начин на живот од средната класа, кој го претпочитале наместо кралски. Нејзините браќа ја нарекувале Unsere demokratische Schwester (нашата демократска сестра). Таа била опишана како сериозна, интелигентна и должна, и заинтересирана за јазикот и историјата: таа исто така била искрено религиозна.
Во 1848 година, таа била сведок на бунт во Војводството Насау, кој бил потиснат од нејзината мајка и браќата. Таа ја поминала зимата 1853-1854 година со нејзината мајка на дворот на нејзината тетка по мајка во Санкт Петербург во Русија. Нејзината тетка по мајка, принцезата Шарлот од Виртемберг, била во брак со големиот војвода Мајкл Павлович од Русија. Патувањето не било направено за да договори брак со руски принц затоа што нејзината мајка не сакала таа да се преобрати, што ќе било неопходно, туку, напротив, да го проучува животот на голем двор. За време на нејзиниот престој во Русија, таа била ученичка на пијанистот Антон Рубинштајн. Софија и нејзината мајка биле принудени да ја напуштат Русија на почетокот на Кримската војна. По смртта на нејзината мајка во 1856 година, Софија живеела со нејзината полусестра, принцезата Мари Вилхемин од Вид.
Во јули 1856 година, во летната резиденција на нејзината сестра Мери, Монрепос, надвор од Насау, ја посетил принцот Оскар од Шведска, војводата од Естергетланд. Оскар бил вториот жив син на владејачкиот крал. По смртта на неговиот постар брат Густаф во 1852 година, тој станал иден наследник на шведскиот престол бидејќи неговиот брат, владејачкиот престолонаследник, не можел да има повеќе деца со својата сопруга. Затоа било политички неопходно Оскар да се ожени. Во 1855-1856 година, Оскар бил испратен да посети различни кралски дворови во Европа со цел да најде соодветен брачен партнер и по ранг и по свој вкус. Тој го посетил британскиот двор, но не сакал да се ожени за принцезата Марија од Кембриџ, а белгиските и пруските принцези на кои им било предложено не сакале да се омажат за него. Бракот на Софија и Оскар не треба да се смета за договорен брак: на Оскар му била дадена слободата да избере принцеза што му се допаѓала од многуте дворови што ги посетувал, а Софија, која претходно била запросена, не сакала да биде под притисок. во брак. Софија и Оскар, сепак, меѓусебно се заљубиле еден во друг.
По посетата, Оскар се вратил во Шведска за да побара согласност од родителите да се венчаат, што и било одобрено. Потоа се вратил во Насау, каде што свршувачката била направена во септември, а објавена во октомври. За време на свршувачката, Софија се образувала на шведски јазик и историја и се допишувала со нејзиниот иден брачен другар: наскоро, преписката била водена на шведски. Брзо го совладала и норвешкиот јазик.
Војвотката и крунисаната принцеза
Софија и Оскар се венчале на 6 јуни 1857 година во замокот во Висбаден-Бибрих. Софија пристигнала во градот Стокхолм со Оскар на 19 јуни 1857 година, и ја пречекала нејзината шведска љубовница на облеките, грофицата Вилхелмина Бонде и нејзината почесна слугинка Аугуста Јегерхјелм на бродот Травемунде. Таму биле пречекани со поздрав, пеење и толпа луѓе. Софија била примена со голем ентузијазам по нејзиното пристигнување во Шведска. Бидејќи сегашната престолонаследничка принцеза Луиз станала стерилна по раѓањето на нејзиното последно дете, а постариот брат на Оскар, престолонаследникот Чарлс, немал син, а неговата ќерка не била прифатена за престолонаследник според сегашниот устав, така што Софија се сметала за решението на проблемот со сукцесијата и идната кралица. Таа била облечена во сино при нејзиното пристигнување и затоа го добила прекарот Сината војвотка. Во палатата најпрво била претставена на кралскиот двор, а потоа во салонот на кралицата била претставена на кралското семејство. По средбата со кралот, кој дотогаш бил опишан како речиси полуден и ставен под регентство на престолонаследникот, таа се упатила кон него, се поклонила и го прегрнала.
Во 1858 година, Софија родила син, што ја обезбеди династијата Бернадот и ѝ дала голема популарност. Пораѓањето се случило во палатата Дротнингхолм според стариот судски протокол, а целиот суд и членовите на владата биле присутни во комората надвор од спалната соба како сведоци. По смртта на нејзиниот свекор, кралот Оскар I во 1859 година, нејзиниот зет станал крал Чарлс XV, а нејзиниот сопруг претпоставен наследник.
До 1861 година, Софија се породила трипати во три години, а потоа нејзиното здравје било слабо. Истата година патувала во Ница за да го излечи своето здравје и продолжила да патува од здравствени причини. Следното патување било направено во 1863 година; овој пат во Германија. Во 1864 година, таа се ангажирала во изградбата на нивната летна резиденција Софиеро од страна на Ересунд, која го добила нејзиното име. Во Софиеро тие би можеле да останат во контакт со данското кралско семејство во Фреденсборг од другата страна на Оресунд. На собирите во Софиеро понекогаш им се дава политичка димензија како центар на семејните совети.
Софија практикувала силна дисциплина над своите деца. Нејзината одлука да дои, во тоа време невообичаена за високата класа, привлекла внимание. Таа, исто така, предизвикала внимание кога во 1869 година ги сместила своите синови во државно училиште наместо да ги остави да се образуваат дома, како што била традиција во кралската куќа. Ова било христијанското машко училиште Бесковска Сколан на теологот и викар Густаф Емануел Бесков, на чии проповеди често присуствувала. Софија отсекогаш имала многу близок интерес за религијата - интерес што го делела со нејзината снаа Евгенија, во чие друштво била запознаена со различни различни христијански гранки. Од 1866 година, таа била претседателка на добротворната организација Allmänna skyddsföreningen (Друштвото за заштита) за сиромашните жени во Стокхолм.
Софија била заинтересирана за политика и во текот на животот се занимавала со државни работи, а повремено била присутна и како набљудувач на собраниските седници. Во 1866 година нејзината родна земја, Војводството Насау, била анектирана од Прусија. По ова, таа задржала антипруски став. Во летото 1870 година, таа била присутна во Емс, каде што се сретнала и со рускиот цар и со кралот на Прусија непосредно пред објавувањето на војната, и се информирала за политичката ситуација. Таа не се спротивставувала на обединетата Германска империја како таква, но не и се допаднало како таа била создадена и доминацијата на Прусија. Таа, сепак, имала добри лични односи со престолонаследникот Фридрих од Прусија и неговата сопруга.
Кралицата на Шведска и Норвешка
По смртта на нејзиниот зет на 18 септември 1872 година, Софија станала кралица на Шведска и Норвешка. Во тоа време имало тензична политичка ситуација и барања за република. Оскар првично не бил популарен, но имало надежи дека ќе дозволи да се води од советите на Софија, која се сметала за политички остроумна. Исто така во Норвешка, имало надежи дека Софија ќе го искористи своето влијание врз Оскар за да воведе поеднакво место во унијата. Софија била крунисана со Оскар во Стокхолм во Шведска на 12 мај и во Трондјем (сега Трондхајм ) во Норвешка на 18 јуни 1873 година. Во Норвешка, парот направил турнеја низ земјата во врска со крунисувањето, кое било опишано како триумф.
Во текот на есента, кралските парови вообичаено престојувале во палатата Дротнингхолм, каде што примале странски кралски достоинственици и биле домаќини на свечени забави. Во текот на зимата, тие се занимавале со претставување и во Стокхолм и во Осло. При посетата на Норвешка, на границата ги пречекал посебен норвешки суд, кој служеше за време на нивниот престој таму. Во Норвешка, нејзините главни дами во чекање беа Алет Дуе и Елизе Ловенскиолд. Познато е дека Софија се облекувала спектакуларно на свечени прилики, со многу накит, многу тантела и орнаменти и светли бои како црвена и сина. Оскар II вообичаено летувал со своите пријатели на неговата јахта Дрот во Марстранд, додека Софија често летувала прво во палатата Улриксдал, а во подоцнежните години почесто во Норвешка. Од 1892 до 1904 година, таа ги поминувала своите норвешки лета во замокот Скинарбол надвор од Конгсвингер, каде што е запаметена по нејзиниот едноставен животен стил и великодушноста кон месното население. Таа била популарна во Норвешка и била опишана како кралица која поминала најмногу време во Норвешка меѓу сите кралици за време на сојузот Шведска-Норвешка.
Самата Софија ги опишала годините помеѓу 1873 и 1878 година како години на криза за неа. Во текот на овие години, Оскар имал неколку афери, особено со Магда фон Долке и со Мари Фриберг. Аферата на Оскар со Магда фон Долке започнала во 1874 година и привлекла големо внимание, а тој ја искористил нејзината кариера во Кралскиот драмски театар и и дал додаток. Иако таа не покажала, се верува дека Софија страдала од неговата прељуба. Тоа е поврзано како Софија отпатувала во Германија за да бара утеха со нејзината полусестра Мари од Вид, која, се верува, ја советувала да ја прифати ситуацијата. Во една прилика, кралот испратил дворјанец кај оперската пејачка Ида Базилие-Магелсен со барање на „приватна публика“, а таа му одговорила: „Кажете му на неговото височество дека може да има приватна публика со својата добра и убава кралица. Имам други работи отколку да имам приватни конференции со стари господа!“ Кога и било кажано за ова, кралицата Софија испратила по Базилие-Магелсен и нивната средба, наводно, завршила со заеднички солзи поради нивните прељубнички сопружници. Нејзиното здравје барало од неа да оди често во странство, а нејзиниот брак очигледно претрпел криза каде што нејзините брачни односи биле прекинати. Брачната криза била забележана и спомната од нејзиното најблиско опкружување, а за време на едно патување на континентот во 1876 година, Софија му испратила на Оскар, она што таа го нарекла проштално писмо.
1878 година била пресвртна точка за кралицата Софија. Оваа година таа станала следбеник на учењето на британскиот проповедник Лорд Редсток, со кого била запознаена од нејзината дама во чекање Марта Екетра. После тоа, таа помина голем дел од нејзиниот секојдневен живот во молитва со нејзините омилени дами во чекање Екетра, Еба фон Розен и Ајда Ведел-Јарлсберг. Оскар II бил скептичен кон ова поради неговата позиција како поглавар на шведската црква, но нивниот однос всушност бил подобрен по нејзиното ново верско убедување.
Наводно, Софија била најблиска со нејзините синови Оскар, чии религиозни интереси ги споделувала, и со Еуген. Во 1886 година, таа го поддржала Еуген, кој сакал да студира уметност во Париз. Таа, исто така, го поддржала Оскар во неговата желба да се омажи за благородната дама во чекање Еба Мунк аф Фулкила. Нејзиниот син Јуџин рекол за неа дека човечката вредност и правдата речиси имаат повисока положба кај неа од нејзината длабока побожност. Во 1887 година, таа била принудена да се подложи на операција на овариотомија. Операцијата се сметала за потенцијално опасна по живот. Пред операцијата, таа направила тестамент. Таа, исто така, се заветила на Оскар II, дека доколку ја преживее операцијата, кралот ќе дозволи Оскар конечно да се ожени со Еба Манк. По операцијата, Оскар го искористил тоа и венчавката конечно би можела да се одржи. Операцијата се сметала за успешна, но потоа имала потешкотии со одењето и повремено била принудена да користи инвалидска количка. И покрај тоа, таа продолжила да јава.
Во 1881 година, таа присуствувала на свадбата на нејзиниот син, престолонаследникот Густав, со Викторија од Баден во Карлсруе. Софија претпочитала нејзиниот син да се ожени за Беатрис од Велика Британија, бидејќи имала големо восхит кон кралицата Викторија, но на почетокот била многу ентузијастичка за изборот на Викторија од Баден, бидејќи таа била потомок на поранешната шведска династија Васа. Нејзиниот однос со снаата сепак требало да стане напнат. Софија и Викторија имале спротивставени политички ставови, а Софија се навредила кога Густав почнал да ја слуша Викторија наместо неа, додека Викторија го критикувала влијанието на Софија врз кралот: германскиот дипломат Еуленберг извести дека Викторија изјавила, дека кралицата Софија вршела притисок врз кралот да попушти пред опозицијата за да избегне конфликти, дека била немилосрдна намерна и дека Оскар се плашел од неа. Софија не го сакала братучедот на Викторија, императорот Вилијам II од Германија, со кој имала неколку конфликти.
Политички, Софија е опишана како либерална и речиси демократска во нејзините ставови. Нејзиното политичко влијание врз Оскар II се смета за значајно. Се смета дека таа дејствувала како негов политички советник и е познато дека го користела нејзиното политичко влијание во неколку наврати, барем по 1878 година. Софија покажала голем интерес за Норвешка и прашањата околу унијата меѓу Шведска и Норвешка. Се очекувало кралот редовно да ја посетува Норвешка за време на владеењето кога кризата на унијата станувала сè почеста, а кралицата вообичаено го придружувала, понекогаш и против неговата волја. Во Осло, таа често ги поканувала сопружниците на политичарите во Кралската палата и создавала важна мрежа на контакти и од десните ројалисти и од левите републиканци. Во 1882-84 година, имало сериозна криза во Норвешка и се зборувало за револуција, што на крајот довело до забрана на кралското вето и губење на кралската моќ таму, и таа била активно вклучена во кризата. Иако била против реформата, таа сметала дека е неопходно да попушти. Ингвар Нилсен раскажал сцена кога ја прочитал веста за кралицата: кралот влегол во собата, паднал на колена пред неа и рекол: „Да, Софија, сега си внатре!“, на што таа му ја бакнала раката пред да стане и изјавил дека тешко се снашол но дека ќе си остане на зборот. За време на кризата во 1884 година, нејзиното влијание било очигледно бидејќи таа била таа што го убедила Оскар да му дозволи на левото крило Јохан Свенндруп да формира норвешка влада: „Нејзиното влијание врз кралот беше големо и добро познато. Таа беше исто толку цврста колку и тој слаб, мирна колку и тој нестабилен и нервозен. До март 1884 година таа го поддржувала во неговиот отпор, но во април 1884 година ја сменила стратегијата и сфатила дека отпорот само ќе ѝ наштети на монархијата. Уште тогаш, таа му рекла на кралот да го поддржи Јохан Свердруп.“ За време на синдикалната криза од 1895 година, кога Норвежаните сакале да имаат свои амбасади, кралското семејство имало семеен совет кај болниот кревет на кралицата во присуство на германскиот император Вилијам II. Вилијам препорачал обединета германско-шведска воена интервенција, но Софија цврсто забранила се што е таков, му рекла на императорот дека не ја разбира ситуацијата и се залагала за пријателски преговори. За време на кризата од 1898 година, Норвежаните почнале да користат сопствено знаме, Оскар Втори се заканил дека ќе абдицира, а премиерот Бостром ќе поднел оставка. Кралицата ја смирила ситуацијата и ги убедила двајцата да останат на своите места. Кралицата Софија е заслужна за користењето на своето влијание за да спречи воена интервенција и војна за време на распадот на унијата Шведска-Норвешка во 1905 година.
Кралицата доверител
Кралицата Софија верувала во ставот на кралицата Викторија од Обединетото Кралство : дека приватниот живот на кралската личност треба да биде добар пример за нејзините поданици, и таа била почитувана личност во овој аспект.
Деца
Нејзините деца биле :
Софија била полусестра на Адолф, великиот војвода од Луксембург (и последниот владејачки војвода од Насау ), кој ја создал титулата Гроф Висборг во луксембуршкото благородништво за синот на Софија, Оскар, кој ги загубил своите права за наследување и титули со брак без Согласност на кралот.
Нејзини правнуци се кралот Харалд V од Норвешка и поранешниот крал Алберт II од Белгија ; Нејзини правнуци се данската кралица Маргрете II, шведскиот крал Карл XVI Густаф, белгискиот крал Филип, грчката кралица Ана-Мари и Големиот војвода од Луксембург Анри.
NGC 3070
NGC 3070 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3070 се споменува и како UGC 5350, MCG 2-26-6, CGCG 64-11.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3070 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3070 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 58 м 6,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 21' 37".
Други поделби
Проучување на NGC 3070 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28796. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 189; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 832. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 74.
Алпите-езеро
Алпите е езеро во областа Осталгву, Баварија, Германија, која се наоѓа на околу 4 километри југоисточно од Фусен. Тоа е близу до замоците на Нојшванштајн и Хоеншвангау.
Езерото има само пет километри од крајбрежјето и длабочина до 62 метри. Таа е популарна туристичка атракција, со оглед на близината на замоците и дивите лебеди кои го населуваат езерото. Чамци се достапни за изнајмување и има широк спектар на пешачки патеки во близина. Кружниот пат води низ брегот, а "Fürstenstrasse" (Принцевските патот) води од Хоеншвангау над Шварценберг гребен и надолу за да Пинсванг во Лехтал.
Кула (Чалошево)
Кула — тумул од римското време во атарот на селото Чалошево, Македонија. На 2 километри југоисточно од селото, лево од современиот пат Велес-Штип, на зарамнето плато се издига тумул со височина од 3-4 метри и пречник во основата од околу 20 метри.
Јанаково
Јанаково или Јанакево (Γιαννακοχώρι, Јанакохори; книжевно: Γιαννακοχώριον, Јанакохорион; до 1926 година: Γιαννάκοβο, Јанаково; книжевно: Γιαννάκοβον, Јанаковон ) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на седум километри северно од градот Негуш, на патот што води од Негуш за селото Голема Река, на надморска височина од 290 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 18 квадратни километри.
Историја
Селото Јанаково, како и селата од целото ова подрачје, до 1924 година било населено исклучително со македонско население.
По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени понтски Грци, бегалци од Понт. Во 1928 година, Јанаково претставувало мешана населба со 17 бегалски семејства со вкупно 79 жители. .
Во 1926 година, името на селото било променето во Јанакохорион (Γιαννακοχώρι).
Население
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Јанакиево (Yanakievo) било село во Воденската каза со 15 домаќинства и 70 жители. Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Јанаково живееле 70 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јанакиево (Yanakievo) имало 72 Македонци.
Во пописот од 1913 година било забележано со 47, а во 1920 година со 128 жители. По 1924 година тука се населиле неколку бегалски семејства (вкупно 80 бегалци), така што селото станало мешана населба, која во 1928 година била забележана со 229 жители, во 1940 година со 461, во 1951 година со 418, во 1961 година со 504, во 1971 година со 444, во 1981 година со 440, а во 1991 година со 468 жители, од кои нешто повеќе од половината Македонци.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 410 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 415 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јанаково, во кој е единствено село.
Ваипукурау
Ваипукурау (маорски: Waipukurau) е најголемото населено место во округот Централен Хоков Залив на источното крајбрежје на Северниот Остров на Нов Зеланд. Гратчето се наоѓа 50 км југозападно од Хејстингс, крај реката Тукитуки.
Местото лежи блиску од маорско па (утврдување), по кое го носи името. Ова утврдување (па) се наоѓало на главниот рид во гратчето, наречен Пукекаихау. Се вели дека овој назив значи вода на пукерау, со тоа што пукерау е вид на габа. Во ова гратче бвила изградена првата црква во копнениот дел на регионот Хоковиот Залив, изградена во 1847 г. Најголемиот дел од гратчето датира од модел-селото создадено од локалниот земјопоседник [http://www.dnzb.govt.nz/dnzb/default.asp?Find_Quick.asp?PersonEssay=2R32 Х.Р. Расел] во 1867 г.
Вработување
Најголемиот дел од вработувањето се сезонско и зависи или од локалната месна преработувачница или од околните земјоделска и градинарска индустрија.
Гратчето е земјоделско и извезува млечни производи, овошје, зеленчук и месо.
ITunes
ITunes е приватен мултимедијален веб- систем на познатата американска компанија Apple. Тоа е импресивно богата страница која содржи десетици милиони дигитални документи. Од песни, преку филмови, до електронски и аудио книги, телевизиски програми, универзитетски предавања и апликации за мобилните удери ipod, IPad и iPhone.
Користење
ITunes е хибриден систем кој може да се користи на два начина. Првиот е директно преку веб читачот (browser) од компјутер или Mеc, додека другиот е преку класична и мобилна апликација која чита само мултимедијална содржина од мрежното место. Домородните апликации нудат подобри и побогати одлики од семрежните прилози, но бараат претходно преземање од интернет и долго инсталирање. Овие апликации постојат за двата популарни оперативни системи на десктопот, MacOS и Windows, како и за мобилниоѕ оперативниот систем на Apple, iOS. Апликациите кои се многу зависни од веб-содржината припаѓаат на специјална група софтвер наречена RIA (Rich Internet Application).
Содржина
Оваа ризница за дигитална содржина нуди комбиниран комерцијален модел. Голем дел е достапен бесплатно, но голема е и понуда на материјали за кои мора да се плати. ITunes е регионализиран. Корисничкиот интерфејс е ист за сите земји, но тој е на различни јазици и секоја земја нуди различни нивоа на материјал. Некои нудат само мобилни апликации, некои само песни, додека најнапредната, американска продавница, ја нуди целата содржина.
Големата количина бесплатна содржина го прави овој систем многу важен катализатор за вниманието на современите корисници на интернет, бидејќи ви овозможува да гледате голем број дигитални документи на многу едноставен начин. Посебен акцент треба да се стави на делот посветен на универзитетите. Најпрестижните универзитети во светот, особено американските, иако има и британски, германски, француски и италијански и други, скоро секогаш нудат бесплатни предавања на нивните популарни курсеви. Харвард, Стенфорд, Оксфорд, Кембриџ се само неколку од неколкуте стотини достапни универзитети. Предавањата се претежно на англиски јазик, иако европските универзитети комбинираат свои и англиски.
Адара
Адара (Епсилон Големо Куче; ε CMa / ε Canis Majoris), е втора ѕвезда по сјајност од соѕвездието Големо Куче, и една од најсјајните ѕвезди на ноќното небо. Има Бајерова ознака „ипсилон“ иако е втора по сјајност во тоа соѕвездие. Традиционалното име `Адара` доаѓа од арапскиот збор عذارى ‘aðāra’, „девица“. Во Кина е позната како 弧矢七 (Седмата Ѕвезда Лакот и Стрелата).
Адара е двојна ѕвезда, оддалечена околу 430 светлосни години од Земјата. Има видлива величина од +1,5 и спектрална класификација `B2`. Температурата на површината е 25.000 К и емитира зрачење 20 илјади пати поголема од нашето Сонце. Оваа ѕвезда да се наоѓаше на иста далечина како Сириус, на ноќното небо ќе ја гледавме 15 пати посјајна од планетата Венера. Исто така, оваа ѕвезда е една од најекстремните познати извори на ултравиолетови зраци на небото.
Пред неколку милиони години, Адара била многу поблиску до Сонцето од денес, и била многу посјајна ѕвезда на ноќното небо. Пред околу 4.700.000 години, Адара била на растојание од 34 светлосни години од Сонцето, што значи и најсјајната ѕвезда на небото со величина од –3,99. Ниедна друга ѕвезда немала ваква сјајност, ниту некоја ќе има во наредните пет милиони години.
Германска комунистичка партија
Германска комунистичка партија (германски: Deutsche Kommunistische Partei, DKP, ДКП) е германска левичарска политичка партија основана во Западна Германија во 1968, со цел да се замени старата Комунистичка партија на Германија (KPD, КПД), којашто била забранета од Федералниот уставен суд во 1956. Во голема мера произлегла од екстрапаравоената опозиција. Партијата останува релативно мала, никогаш не освоила повеќе од 0.3% од гласовите во федералните избори. Многу членови на ДКП ја напуштиле партијата по обединувањето на Германија и се зачлениле во новоформираната Партија за демократски социјализам (PDS, ПДС), наследничка на западногерманската Партија за социјалистичко единство на Германија (SED, СЕД).
Во изборите од 2005 година, ДКП ја поддржувала Левата партија (Die Linke), наследничка на ПДС.
Има свој неделен весник, „Унсере цајт“ (unsere zeit).
Демократска обнова на Македонија
Демократска обнова на Македонија (ДОМ) е македонска политичка партија на зелената опција. ДОМ била основана на 26 ноември 2005 година, а своето основачко собрание го одржа во Скопје на 28 јануари 2006 година. Тогаш за претседател на партијата беше избрана Лилјана Поповска, која, по своето повлекување од Либерално демократската партија, беше главниот иницијатор на ДОМ. ДОМ по само неколку месеци од своето формирање учествуваше на Парламентарните избори во 2006 и на нив успеа да добие едно парламентарно место, пратеник стана претседателката на ДОМ Лилјана Поповска. На овие парламентарни избори ДОМ освои околу 20 000 гласови на национално ниво. ДОМ како парламентарна партија влезе во владината коалиција, која ја предводеше ВМРО ДПМНЕ, со заменик министер за животна средина и просторно планирање. Во периодот помеѓу 2006 и 2008, ДОМ имаше нагласена активност во промоцијата на туризмот,културата, науката,образованието итн. Од програмските определби на ДОМ: одржлив економски развој, заштита на животната средина, заштита на културниот и националниот идентитет и почитувањето на истиот на другите еднички групи, силна меѓународна соработка и политика на ненасилство и толеранција, јасно произлезе дека по својата суштина ДОМ е партија на Зелените. Тоа официјално било прогласено со Зелениот манифест на ДОМ од 2008. ДОМ силно се залага за правата на жената, обновливи извори на енергија, туризам, наука, заштина на животна средина, еко-земјоделство, демократија, почитување на човековите права, зелени работни места. еднакви можности за сите, против дискиминацијата во општеството итн.
Космос-2075
Космос-2075 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 април 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 512 км, а најмалото на 480.
Вупертал
Вупертал (гер. Wuppertal) — град во германската сојузна покраина Северна Рајна-Вестфалија. Поседува регионална шифра (AGS) 5124000, NUTS (DEA1A) и LOCODE (DE WUP) код. Тој е стопански, индустриски, културен и универзитетски центар на својот регион. Градот лежи на брегот на реката Вупер.
Се наоѓа јужно од Руската област, во географскиот регио Рајна-Рур, околу 30км источно од Деселдорф, 40км североисточно од Келн, и 23 километри југоисточно од Есен.
Градот има 356,000 жители, по што е седумнаесетти најголем германски град, а седми по големина во Северна Рајна-Вестфалија.
Географски и демографски податоци
Градот се наоѓа на надморска височина од 101 до 350 метри. Површината на општината изнесува 168,4 км2. Во самиот град според проценките од 2010 година живееле 351,050 жители. Просечната густина на населението изнесува 2,085 жители на км2.
Занимливости
Во Вупертал се наоѓаат преку 4.500 објекти под заштита на државата. Поголемиот дел е од периодот на класицизмот, арт нуво и баухауса.
Родната куќа на Фридрих Енгелс денес е еден од градските музеи.
Играчкиот театар во Вупертал, под раководство на Пин Бауш е истакната културна институција, која настапувала низ целиот свет.
Од 1901 година, во градот постоела висечка железничка линија (Wuppertaler Schwebebahn). Таа е поставена 8 метри над градските улици и 12 метри над реката Вупер.
Националсоцијализам
Основање на националсоцијалистичката партија
Партијата била основана на 5 јануари 1919 година, како Германска работничка партија (DAP), а нјезин основач бил Антон Дрекслер. Хитлер, како десетар, бил пратен од германската разузнавачка служба да ја разгледа партијата, но поради импресивната говорничка способност за време на една дискусија со членовите, тој бил поканет да ѝ се приклучи на партијата. Тој влегол во партијата во септември 1919 година, станувајќи одговорен за пропагандата. Партијата била преименувана во Националсоцијалистичка германска работничка партија на 1 април 1920 година, за разлика од предлогот на Хитлер - Социјал-револуционерна партија. Хитлер станал водач на партијата на 29 јули 1921 година.
Нацизмот како идеологија
Нацизмот не бил прецизна, теоретски поткрепена идеологија, ниту пак масовно движење, туку германска комбинација од разни идеологии и групи, обединети од гневот кон Версајскиот договор и кон наводната Еврејска/комунистичка завера за понижување на Германија на крајот на Првата светска војна. Така, нацизмот се состоел од неконкретен збир од повеќе гледишта: антипарламентаризам, етнички национализам, расизам, колективизам, антисемитизам, социјална демагогија, опозиција на економскиот и политичкиот либерализам, расистички поглед на завера на финансискиот капитализам и антикомунизам.
Според Фридрих фон Хајек, погрешно е да се смета дека националсоцијализмот се појавил само како ирационален револт без интелектуална позадина, ниту пак како капиталистичка реакција на подемот на социјализмот. Според Хајек, националсоцијализмот претставува само кулминација на долга традиција на мислители, почнувајќи од Јохан Готлиб Фихте, Фердинанд Ласал, Јохан Карл Родбертус, Томас Карлајл, Вернер Зомбарт, Хјустон Стјуарт Чемберлен, Огист Конт, Жорж Сорел итн. Уште повеќе, Хајек тврди дека уште од самиот почеток постоела блиска поврзаност меѓу националсоцијализмот и социјализмот. На пример, Зомбарт бил еден од првите германски социјалисти, но во 1915 година ја промовирал идејата за „Германската војна“ против комерцијалната цивилизација на Англија. Според Хајек, двајца други германски социјалдемократи, Јохан Пленге и Паул Ленч се творците на клучните идеи со кои се послужиле непосредните идеолози на националсоцијализмот, како што се: Освалд Шпенглер, Артур Мелер ван ден Брук, Отмар Шпан, Ханс Фрејер, Карл Шмит и Ернест Јингер. Врз основа на тоа, Хајек го означува нацизмот како чисто социјалистичко движење со силни антикапиталистички тенденции и тврди дека главната причина за занемарување на овој факт е поврзаноста на националсоцијализмот со германскиот национализам кој го претставуваат големите индустрии и големите земјопоседници.
NGC 1155
NGC 1155 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Дабниште
Дабниште — село во Општина Кавадарци, во областа Витачево, во околината на градот Кавадарци.
NGC 1155
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1155 се споменува и како MCG -2-8-35, MK 1064, IRAS 02557-1033.
Дабниште
Потекло на името
Името на селото потекнува од „дабовата гора“, која постоела во околината на селото.
NGC 1155
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1155 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1155 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Дабниште
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел од Општина Кавадарци, односно јужно од градот Кавадарци, недалеку од патот што води во областа Витачево. Селото е ридско, на надморска височина од 420 метри. Од градот Кавадарци, селото е оддалечено околу 9 километри.
NGC 1155
Други поделби
Проучување на NGC 1155 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11233. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5290. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Дабниште
Географија и местоположба
Атарот зафаќа простор од 8,5 км2. На него обработливото земјиште зазема површина од 328,5 хектари, на пасиштата отпаѓаат 351,9 хектари, а на шумите 121,2 хектари.
Селото е од линиест карактер, поделено на три маала, Горно, Средно и Долно Маало.
Историја
Селото било христијанско од чифлички тип. Во него биле сместени две беговски кули во турско време. Поголемиот дел од населението се доселеници.
Во век, Дабниште било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Дабниште имало 203 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Дабниште имало 208 жители.
Селото е мало, на пат за целосно раселување. Така, во 1961 година броело 281 жител, а во 1994 година бројот се намалил на 43 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Дабниште имало 27 жители, од кои 26 Македонци и 1 Србин.
Родови
Како родови во Дабниште се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бегниште, во која се наоѓале селата Бегниште, Гарниково, Дабниште, Драгожел, Кошани и Ресава.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Бегниште, во која покрај селото Дабниште се наоѓале селата Бегниште, Гарниково, Драгожел, Кажани, Куманичево и Ресава.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0700 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Брушани, Дабниште и Ресава, кое е сместено во објект на општината, поранешно основно училиште во село Ресава.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 115 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 111 гласачи.
Agusta A.106
Во развојот на хелкоптерот се користени искуствата добиени при развојот на хеликоптерите: А.103, А.104 и А.105. По нарачка и за потебите на италјанската морнарица се изработени два прототипа и пет сериски хеликоптери, со намера за базирање фрегати на италјанската морнарица и нивна употреба во противподморничката борба, за што хеликоптерите биле опремени со опрема за акустична идентификација на подморници и за уништување подморници со две противподморнички торпеда Mk 44. Алтернативно хеликоптерот бил предвиден за поддршка на армиските сили, за што требало да биде опремен со дигалка и со можност за носење на две носилки, странично на трупот. Производството на хеликоптерот било запрено во 1973 година.
Тип: вооружен хеликоптер
Класа: лесен
Произвдител: Agusta (Италија)
Статус: прв лет во ноември 1965 година
Земји корисници: Италија
Техничкотактички податоци:
Намена: за поддршка на морнарички сили (противподморничка борба)
Мотори: еден турбински мотор Turbomeca-Agusta TAA-230, со сила од 300 кс
Димензии:
- Должина на трупот: 10 м
- Височина: 2,5 м
- Пречник на HP: 9,50 м
Тежини:
- Празен: 590 кг
NGC 3071
NGC 3071 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Agusta A.106
- Максимална: 1,400 кг
- Корисна: 300 кг
NGC 3071
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1886 година од страна на Јохан Пализа, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Agusta A.106
Перформанси:
NGC 3071
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3071 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3071 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Agusta A.106
- Максимална брзина: 176 км/ч
NGC 3071
Други поделби
Проучување на NGC 3071 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28825. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2502. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1396.
Agusta A.106
- Крстосувачка брзина: 167 км/ч
Јаупас
Јаупас — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Богово.
Agusta A.106
- '''Макс. V во кач:''' 375 м/мин
- Максимален долет: 732 км
Опрема: стандарна комуникациска, навигациска и опрема за откривање подморници
Вооружување: две торпеда Mk 44 или Mk 34; 10 длабочински бомби Mk 10; или 300 кг корисен товар
Макс Складановски
Макс Складановски (роден на 30 април 1863 година во Панков во близина на Берлин, починал на 30 ноември 1939 година во Берлин) бил пионер на филмовите. Со неговиот брат Емил Складановски (1866-1945) го развил Биоскоп, каде што за првпат на 1 ноември 1895 биле прикажани краткометражни филмови пред јавноста. Со ова пионерско достигнување, Складановски влегол во историјата на филмот.
ФК Арсими (Чегране)
ФК Арсими (KF Arsimi) — фудбалски клуб од селото Чегране, кој моментално настапува во Третата фудбалска лига - Запад.