Ошо
Ашрам Пуна: 1974 – 1981
Ашрамот Пуна од сите аспекти бил возбудливо и живо место за престојување, со атмосфера полна емоции што наликува на лудница во која владее бучна веселба. Денот започнувал во 6:00 часот наутро со Динамична Медитација. Од 8:00 часот, Ошо предавал 60 до 90 минути во Салата „Буда“ во ашрамот, коментирајќи на религиозни текстови или одговарајќи прашања од посетители или ученици. До 1981, серијата предавања што се држеле на хинди, се држат на англиски јазик. Преку ден, се случувале неколку медитации и терапии, чиј интензитет се припишува на духовната енергија од просветленоста на Ошо. Во вечерните часови (изворно: darshans, анг.sights) Ошо разговарал со поединечни ученици или посетители и охрабрувал следбеници. Саниасите доаѓале на darshans кога заминувале или се враќале, или кога сакале да дискутираат за било што. За да одлучат на кои терапии да учествуваат, посетителите или го консултирале Ошо или правеле селекција во зависност од нивните склоности. Некои од првите терапевстски групи во ашрамот, како на пример групата Сретение, била експериментална, и истата вклучувала одреден степен на физичка агресија како и сексуални акти меќу учесниците. Во печатот почнале да се појавуваат збунувачки извештаи за повреди настанати во сесиите на групата Сретение. Ричард Прајс, во тоа време истакнат терапевт од Движењето за човечки потенцијал и соосновач на институтот Езалин, открива дека групите ги охрабрувале учесниците да „бидат насилни“ а не само да „глумат дека се насилни“ (норма на групата Сретение спроведена во САД), и ги критикува дека ги направиле „најголемите грешки како неискусни водачи на една Езалин група.“ Цената се утврдува врз основа на тоа да се напушти Пуна ашрамот со скршена рака при што следи период од осум часа во заклучена просторија со учесници наоружани со дрвено оружје. Бернард Гунтер, неговиот колега од Езалин, минал подобро во Пуна и пишува книга „Умирање за просветлување“, проследена со слики и лирски описи за медитациите и терапевтските групи. Насилството во групите конечно завршува во јануари, 1979, кога ашрамот соопшти за медиумите дека насилството „ја исполнило својата функција во рамките на неговиот севкупен контекст на еволуирање во духовна комуна.“ Саниасите кои „дипломирале“ по месеци медитација и терапија, можеле да аплицираат да работат во ашрамот, во околина што била свесно моделирана во однос на заедницата што во 1930тите во Франција ја предводел рускиот мистик Георгиј Ѓурџиев. Главните одлики копирани од Ѓурџиев биле тешка и неплатена работа на надгледници бирани по нивната абразивна личност, и двете создадени за да отворат можности за себе-набљудување и трансценденстност. Многу ученици останувале со години. Покрај контровериите околу терапиите, искази за употреба на дрога меѓу саниасите почнува да го руши угледот на ашрамот. Некои саниаси од Запад си го финансирале продолжениот престој во Индиа со проституција и работа со дрога. Некое време подоцна се дознава дека Ошо не е дирекно вмешан, но таквите планови и активности биле дискутирани во часовите на визии (изворно: darshan) кога тој му давал благослов за истите. До подоцните 1970-ти ашрамот Пуна станува претесен да ги собере сите и Ошо бара да се најде некаде поголем. Саниасите од цела Индија почнале да разгледуваат имоти: во оние што доаѓале предвид спаѓале еден во провинцијата Куч во Гујарт и уште два на север во Индиските планини. Плановите никогаш не биле остварени бидејќи тензиите меѓу ашрамот и владината партија Јаната на Морарџи Десаи водат до безизлезна состојба. Дозволата за употреба на земјиште била одбиена, и што е уште поважно, владата престанува со издавање на визи на странски посетители кои го означуваат ашрамот како нивно главно одредиште. Освен тоа, владата на Десаи го поништува статусот на ашрамот дека е ослободен од даноци ретроактивоно, што резултира во барање за надомест од 5 милиони долари. Конфликтите со бројни Индиски религиозни водачи ја влошуваат ситуацијата уште повеќе – до 1980 ашрамот станува толку контроверзен што Индира Ганди, освен претходното здружување меѓу Ошо и Индиската конгресна партија назад во шеесеттите, беше подготвена да посредува за тоа по нејзиното враќање на власт. Во мај, 1980, за време на еден од говорите на Ошо извршен е напад со цел да му се одземе животот од страна на Вилас Тјуп, млад хинду фундаменталист. Тјуп изјавува дека презема одговорност за нападот, бидејќи верувал дека Ошо е агент на ЦИА. До 1981, ашрамот на Ошо пречекувал повеќе од 30.000 посетители годишно. Дневната публика на говорите до тогаш била претежно Европска и Американска. Многу набљудувачи забележале дека стилот на предавање на Ошо се сменил во доцните седумдесетти, станувајќи помалку интелектуален и проследен со бројни етнички или валкани шеги со намера да ја шокира или забавува неговата публика. На 10 април, 1981, по 15 годишно секојдневно јавно говорење, Ошо влегува во три и пол годишен период од самонаметнато јавно молчење, и сатсанги (изворно: satsangs) тивко седење со музика и читање од духовни дела како Пророкот од Калил Гибран или Иша Упанишадите – што ги заменило говорите. Во исто време, Ма Ананд Шила (Шила Силверман) ја заменува Ма Јога Лакшми како секретарка на Ошо.