cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црна Места
Реката извира под името Ражавица на 2.434 м.н.в. на Источна Рила, меѓу врвовите Сивричал (2.641 м) на југ и Равни Чал (2.637 м) на север. До вештачкото езеро Белмекен тече на југ, а потоа на југозапад под името Софаница (Софан Дере), во тесна (до 60–80 м), стрмна и мошне пошумена долина со стрмни (30–40°) страни. Коритото е тесно и каменливо, со чакалесто–каменливо дно. По вливот на Леевштица реката свртува на југ веќе под името Черна Места, со истите одлики на долината. Кај селото Черна Места долината се насочува кон југозапад, и 1,8 км по него, на 941 м.н.в. се слева со Бела Места и двете заедно го сочинуваат почетокот на самата река Места. Во овој последен дел коритото ѝ е поблаго (околу 30 м/км), а долината ѝ се проширува, достигајќи 300–400 м.
Сливот на реката зафаќа, што претставува 4,76 % од вкупниот слив на Места.
Главни притоки: → лева, ← десна
Средниот годишен истек кај селото Черна Места изнесува. Поради големата висинска разлика на течението, Бела Места има два јасно изразени највисоки и најниски водостоја. Во високите предели најполноводна е во мај, а најслабоводна во февруари; во ниските предели тие се во април и септември. Средниот наклон на течението е многу голем 64,7 м/км. Средната надморска височина на сливот изнесува 1.595 м.
По течението на Черна Места има само едно населено место — селото Черна Места, наречено по неа.
Реката е проодна со низок степен на тешкотија (I–II категорија).
Горното поречие е обраснато со кривул, муника, смрча, бел бор, а долното — со бука и даб.
Во 2003 г. е направено испитување за мала хидроцентрала, со што е утврден потенцијал од 1.350 киловати моќност и 5,9 гигават-часови струја годишно.
По десниот брег на реката, од с. Черна Места до устието, на растојание од 2 км поминува дел од второкласниот пат II-84: Зв’ничево – Велинград – Мехомија (Разлог). Во истиот дел, напоредно на патот поминува и делница од теснолинејката Септември – Добриништа.
Во горното течение на реката, југозападно од вештачкото езеро Белмекен е изграден големиот спортски комплекс „Белмекен“ наменет за тренирање.
Поплавување
Во 2005 г. реката се излеала од коритото, однесувајќи две масивни градби во с. Черна Места и ги поплавила пределите од устието до крајот на Општина Јакоруда, на подрачје долго 18 км и широко околу 50–60 м, загрозувајќи два моста со поткопани потпори. Предизвикани се големи штети, прекривајќи десетици декари ници со камења, тиња и наноси. Ова ја загрозило земјоделското производство во регионот за следната 2006 г.
Селиште (Небојани)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кочанското село Небојани. Наоѓалиштето претставува населба од Доцната антика. Во непосредната близина на Мишино маало, во нивата на еден жител, се среќаваат делови од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Пронајдени биле и неколку земјоделски алатки од железо.
Скаморца
Скаморца (италијански scamorza) е вид италијанско сирење кое се добива најчесто од кравјо млеко. Слично е на моцарелата и доста често се користи како нејзина замена.
Потекло и одлики
За созревање на ова сирење потребо е тоа да отстои 15 дена.
Калапот
Калапот — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Ѕвездено Гратче
Ѕвездено Гратче (Звёздный городо́к) претставува руски военоистражувачки и обучен центар кој се наоѓа во московската област на околу 32 km североисточно од Москва, Русија. Започнувајќи од почетокот на шеесеттите години од минатиот век космунаутите живеат и се обучуваат во гратлето во Центар за подготовка на космонаути кој го носи името на Јуриј Гагарин.
Во времето на Советскиот Сојуз гратлето претставувало воена инсталација со ограничен пристап за останатиот дел од светот. Голем број руски космунаути, бивши и сегашни, како и персоналот од центарот за подготовка живеат во Ѕвезденото Гратче заедно со своите семејства. И денес ова населено место е опкружен со шума и со ѕид, а пристапот до него е ограничен.
Збратимени гредови
Ѕвездениот град е збратимен со градот Насау Беј во Тексас, САД.
Мусина Кокалари
Мусина Кокалари (10 февруари, 1917 Адана, Турција - 14 август 1983 година) од Ѓирокастро, Албанија беше албанска писателка на проза и политичарка во пред-комунистичкиот период во Албанија. Таа беше основач на Социјалдемократската партија на Албанија во 1943 година. Кокалари беше првата жена писател во Албанија. По кратко учество во политиката во текот на Втората светска војна, таа беше прогонувана од страна на комунистичкиот режим во Албанија и не и било дозволено да пишува повеќе. Таа почина во сиромаштија и целосна изолација.
Таа на возраст од 24 објави 80-странична колекција од десет младешки приказни во проза: Како што мојата стара мајка ми кажува (албански: Siç me thotë nënua plakë). Оваа историска збирка, силно инспирирана од Тоскиски фолклор и од секојдневните борби на жените, се смета за прво дело напишано и објавено од страна на жена во Албанија. Кокалари ја нарече книгата "огледало на светот поминат, патот на транзицијата од момичешка возраст со своите мелодии и првите години од бракот во светот на возрасната жена, уште еднаш обврзана од тешките синџири на ропство на патријархалниот фанатизам."
Кокалари беше една од првите 30 затворени писатели да бидат наведени во 1960 година од страна на Комитетот на Трите (претходник на Меѓународниот ПЕН). Во 1993 Кокалари беше посмртно прогласена за Маченик на Демократија од страна на претседателот на Албанија и училиште во Тирана сега го носи нејзиното име.
Крум Тошев
Крум Тошев (Прилеп,  –  Скопје ) — македонски славист, македонист и  универзитетски професор.
Животопис
Крум Тошев завршил гимназија во Битола, а потоа дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград (1937). Работел како професор во Даниловград, Струмица и Слатина. Бил член на Комисијата за кодификација на македонскиот литературен јазик и на првиот редакциски совет на новооснованото Државно книгоиздателство на Македонија. Како професор, го одржал првиот студентски час на новооснованиот Филозофски факултет во Скопје. Бил раководител на Одделот за народна книжевност при Институтот за фолклор и прв директор на Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“. Бил уредник на сп. „Македонски јазик“ и „Литературен збор“. Соавтор е на првиот „Македонски правопис со правописен речник“. Освен тоа, автор е на повеќе учебници и читанки по македонски јазик и литература за основно и средно образование, како и поголем број научни и стручни трудови за основните одлики нав фонолошкиот и граматичкиот систем на македонскиот литературен јазик.
Транскрипција (лингвистика)
Транскрипција или предавање (од лат. transcriptio - препис, предавање) е претворање на усмена реч (како да речеме судска постапка), во пишана, чукана или печатена форма. Може да значи и претворање на текст во друг медиум, како скенирање на книги и нивно претворање во дигитална верзија. Транскрипционист е лице кое прави транскрипции.
Во строго лингвистички смисол, транскрипција е процесот на запишување на говор со помош на специјални пишани симболи, користејќи прецизни правила, со цел на негово подоцнежно репродуцирање.
Стандардни транскрипциони шеми за лингвистички цели се Меѓународната фонетска азбука (МФА) и нејзиниот ASCII еквивалент, SAMPA. Видете и Фонетска транскрипција.
Транскрипцијата често се помешува со транслитерацијата, заради честата новинарска практика на мешање на елементи од обете при предавањето (интерпретацијата) на туѓи имиња. Вака добиената практична транскрипција е хибрид, кој народот го нарекува и транскрипција и транслитерација.
Едни исти зборови би се транскрибирале различно во различни системи. На пример, мандаринското кинеско име за главниот град на НР Кина е „Беи-џинг“ (Beijing) во широко употребуванот денешен систем пинјин, но во историски важниот Вејд-Џајлсов систем истиот се пишува како „Пеи-Џинг“ (Pei-Ching).
Практичната транскрипција може да се врши и во неазбучен јазик. На пример, во хонгконшки весник, името на претседателот Џорџ Буш се транслитерира во два кинески знака: „Поу-су“ (布殊) што значи „платно“ и „специјално“. Така, многу зборови од англискиот и други западноевропски јазици кои влегуваат во јапонскиот се транскрибираат со помош на катакана, една од јапонските слоговни азбуки.
Панде Манојлов
Панде Манојлов (, -,  ) — македонски поет, раскажувач и новинар. Најпознат е по песната за Палестина што ја напишал во 1982 година и ја објавил во весникот „Нова Македонија“. Оваа песна во август 2006 година во радиото Монте Карло, во емисијата за арапски јазик, била прогласена за најубава странска песна посветена на Палестина.
Животопис
Манојлов е роден на година во с. Породин, Битолско. Завршил Правен факултет во Скопје. Работел во редакцијата на весникот „Битолски весник“, Битола. Бил член на ДПМ од 1989 година.
Награди
Добитник е на наградите:
Катун (Кален)
Катун  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кален.
Претставува населба од среден век.
На околу 200 м западно од селото и 50 м лево од патот за селото Кокре има природна височинка на чија површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди, расфрлени камења и камени плочи. Најголемата концентрација на остатоците е на простор од околу 100 х 50 м, издолжен во правец исток-запад. Оттука потекнува камена мелница која се чува во куќата на Божин Бошевски.
Фимоза
Фимоза - деформација која се изразува како стеснување на кожата на пенисот.
Опис и симптоми
Фимозата претставува стеснување на кожата на пенисот поради што таа не може да отиде преку главата на пенисот. Претесниот отвор на кожата влијае врз нормалното функционирање на пенисот. Се проценува дека околу 2% од машкото население има вродена фимоза. Како посебен вид деформација се јавува  парафимозата кај која, исто така, постојат тешкотии поврзани со кожата на пенисот, меѓутоа, во овој случај, кожата е зад главата на пенисот при што не може да се растегне нанапред.
Лекување
Лекувањето на фимозата и парафимозата се спроведува со хируршка интервенција (обрежување), а се применуваат и стероидни кремови и техники за растегнување на кожата на пенисот.
Тибор Секељ
Тибор Секељ (, во — ) — светски патник, новинар, експериментист,писател и истражувач со еврејско потекло.
Патувал низ Јужна Америка, Азија и Африка и тој особено сакал да патува во непознати и опасни места, како што се тропските шуми во Африка и Амазон и ги посетувал нејнеразвиените племиња во светот. Тој зборувал унгарски, српскохрватски и германски, шпански, англиски, француски и есперанто. Тој бил член на Академијата на Есперанто. Некои од неговите дела биле напишани оригинално на есперанто.
Неговиот татко, лекар по професија, доаѓал од Никшиќ, Тибор се запишал во средното училиште во Никшиќ.Тибор бил основоположник на многу организации.Кои биле успешни.
За разлика од другите светски познатиот постолов како што е Жељко Малнар од Загреб, успеал да не добие маларија. Нивното огромно искуство со патување не било во можност да се претвори во голема тиражни книги, така што тој бил целиот свој живот со многу скромни финансиски можности. На крајот на својот живот тој беше Директор на Музејот во Сочи.
Стрипови
Тој бил писател на стрипови, меѓу другото, познатиот уметник Александар Хецлу во делата",Кумеуауа син на дождовни шуми" во 1960 — 1961 година. за лист Пионери (Белград) и во "Индиската држава" во 1962 година. за лист Сина Весник" (Загреб).
Другите двајца почитувани стрипери, сценарист Норберт Нојгебауер и карикатурист Јули Жули.Тие напишале многу стрипови.
Прва словенечка фудбалска лига
Словенечката Прва лига (словенечки: Prva slovenska nogometna liga), во моментов е наречена Прва лига Телемах поради спонзорски причини, позната и по кратенката 1. SNL — главната фудбалска лига во Словенија, а е формирана во 1991 година откако Словенија станала независна земја. Од 1920 година до крајот на сезоната 1990-1991, Словенечката републичка лига била пониска поделба на фудбалскиот систем на југословенската лига. Во моментов со лигата управува Фудбалскиот сојуз на Словенија. Помеѓу 2001 и 2012 лигата била управувана од Здружението на 1. SNL. Целје и Марибор се единствените два основачки клуба кои никогаш не испаднале од лигата од нејзиното основање во 1991 година.
Формат
Лигата брои десет клуба, кои играат по четири меѓусебни натпревари во текот на 36 кола, двапати дома и двапати на гости. Тимовите добиваат три бода за победа, еден бод за нерешено и без бодови за пораз. Тимовите се рангирани според вкупните бодови, а ако две екипи се изедначени, меѓусебниот резултат се користи како прв критериум за класификација.
УЕФА Ранкинг
Точно од 9 септември 2020 година. Табелата ја прикажува позицијата на словенечката Прва лига, врз основа на рангирањето на земјите со коефициентот на УЕФА, и четирите странски лиги кои се најблиску до позицијата на Првата лига (две лиги со повисок коефициент и две со помал коефициент).
Членови на Првата лига во сезоната 2021/2022
Вкупно 10 тимови се натпреваруваат во тековната сезона, вклучително и 9 тимови од сезоната 2020–21, и победникот од втората словенечка лига.
NGC 938
NGC 938 — елиптична галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 938 се споменува и како UGC 1947, MCG 3-7-17, CGCG 462-17.
Золум
Золум — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 938
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 938 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 938 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 28 м 33,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 17' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 938 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9423. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 130; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1221. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 443.
Ласан
Ласан (Lassan) — град во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на реката Пенештром, ракав на реката Одра, 15 километри североисточно од Анклам.
Боже на правдата
Боже на правдата (српски: Боже правде) е химна на Србија и Република Српска, од авторот Јован Ѓорѓевиќ. Музиката ја напишал Даворин Јенко. Таа постоии во две верзии, актуелната се користи како современа химна на Србија додека оригиналната верзија се користела, неофицијално, како химна на Република Српска.
Текст
{| ===Српски јазик ===
Боже правде, ти што спасе
од пропасти досад нас,
чуј и одсад наше гласе
и од сад нам буди спас.
Календарски софтвер
Календарски софтвер е софтвер што минимално им овозможува на корисниците електронска верзија на календарот. Покрај тоа, софтверот може да обезбеди книга за состаноци, именик и / или список со контакти. Овие алатки се во проширување на многу од одликите што ги нуди софтверот за управување со времето, како што се пакетите за додатоци на бироата и системите за автоматизација на компјутерските канцеларии. Календарот е стандардна одлика на многу PDA, EDA и паметни телефони и исто така на многу канцелариски апартмани за лични сметачи.
Боже на правдата
Текст
Моћном руком води,брани
будућности српске брод,
Календарски софтвер
Софтверот може да биде локална апликација наменета за поединечна употреба (како што е наставката за Mozilla Thunderbird, Microsoft Outlook без Exchange Server, или Windows Calendar ) или може да биде мрежен пакет кој овозможува споделување на информации помеѓу корисниците (како што е Mozilla Sunbird, Календар на Windows Live, Календар на Google или Microsoft Outlook со опслужувач за размена).
Боже на правдата
Текст
српске земље, српски род!
Сложи српску браћу драгу
на свак дичан славан рад,
слога биће пораз врагу
а најјачи српству град.
Нек на српској блиста грани
братске слоге знатан плод,
Нек на српско ведро чело
твог не падне гнева гром
Благослови Србу село поље,
Кад наступе борбе дани
к' победи му води ход
Боже спаси, Боже храни
Из мрачнога сину гроба
српске славе нови сјај
настало је ново доба
Нову срећу, Боже дај!
Отаџбину српску брани
пет вековне борбе плод
Боже спаси, Боже брани
моли ти се српски род!
Македонски јазик
од досегашен пропаст нас,
Слушај ги и од сега гласовите наши
И од сега биди спас наш.
Со моќна рака нè води, брани
ја иднината на српскиот брод,
Боже спаси го, Боже храни го,
српската земја, српскиот род!
Сложи ги српските браќа мило
На секоја горда славна работа,
Слогата ќе биде пораз на врагот
А најјак српски град.
Нека на српството блисне гранка
на братска слога, златен плод,
Боже спаси го, Боже храни го
Нека на српското ведро чело
Да не падне твој гневен гром
Благослови го српското село
Поле, нива, град и дом!
Кога настапуваат борбени дни
Кон победа води му пат
Од мрачниот синов гроб
Српските круни, нов сјај
Нова среќа, Боже дај!
Кралството српско брани го
Петвековната борба, плод
Ти се моли српскиот род!
Кондор
Кондор — голема птица-мршојадец од Новиот Свет кој го сочинуваат два вида: Андскиот кондор и Калифорнискиот кондор.
Особености
Две од најголемите птици што летаат, секоја со должина од околу 130 cm и тежина од 10 кг. И двете се хранат со мртви животни. Андскиот кондор (Vultur gryphus) кој се наоѓа од тихоокеанското крајбрежје во Јужна Америка до високите Анди, има малку подолги крилја (3 m) и е црн со бели пердуви околу вратот и розова глава, врат и гуша. Калифорнискиот кондор (Gymnogyps cxalifornianus) речиси е црн со бели делови од крилјата, гола жолта глава и црвен врат и гуша. Бил речиси изумрен во 80-тите години на XX век, по што, како чекор на заштита, речиси секој калифорниски кондор бил уловен; внимателната грижа неодамна довела до ослободување на десетици кондори во дивината.
Наводи
কোনডোর্ Kondorer
Космос-1729
Космос-1729 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 февруари 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1729 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9729 км, а најмалото на 641.
Моноспитовско Блато
Моноспитовско Блато — големо мочуриште, кое се наоѓа десетина километри североисточно од Струмица, во долината на Стара Река која заедно со Струма и реката Турија се разлива низ Струмичката Котлина. Се претпоставува дека блатото е остаток од некогашното големо езеро кое настанало пред дваесет милиони години во време кога се формирало Егејското копно, а подоцна истекло кон Егејското Море.
Опис
Блатото се наоѓа на надморска височина од 240 метри, кое со својата богата флора и фауна е единствената блатна површина во Македонија. Во минатото, блатото имало површина од околу 5 илјади хектари, а сега познатиот ѓол едвај се простира на 400 хектари. Опколен со повеќе видови дрвја, папрати, барска трска и безброј птици, овој споменик на природата потсетува на мала џунгла во која сè уште се кријат уникатни растенија и животни кои ги нема на други простори, не само во Македонија, туку и на Балканот.
Туризам
Со рачно изработени предмети од трска, дрво и платно, месното население од селото Моноспитово на големо се подготвува за привлекување на туристите за Моноспитовското блато кое почна да се ревитализира. Тие преку обука ги обновиле изумрените занаети кои своевремено биле единствена егзистенција покрај познатото мочуриште. Чајки од дрво (чамци за пловење во Моноспитовското блато), леси од шамак и трска, разни декоративни предмети од глина, трска и платно, се нудат на гостите, кога доаѓаат да уживаат во богатата флора и фауна на Моноспитовското блато. Моноспитовското блато со 170 илјади евра помош од ЕУ ќе се ревитализира и во иднина треба да стане природонаучен музеј, со патна мрежа на платформа, посматрачници и ловџиски куќички.
Маркови Кули (Кален)
Претставува тврдина од доцноантичко време и среден век
На доминантна карпеста височина со зарамнето плато, што се наоѓа на 1 км североисточно од селото, се гледаат остатоци од разурнати градби. Од северозападната страна тврдината е заштитена со дебели бедемски ѕидови широки околу 1,50 м, а од југоисточната со стрмни карпи. Вдлабнатите кружни отвори во карпите упатуваат на лежишта од конструкции на градби. Тврдината има две нивоа. Била изградена и користена во рановизантискиот период, а обновена во средниот век. .
Миралем Пјаниќ
Миралем Пјаниќ (роден на 2 април 1990, во Тузла) — босанскохерцеговачки фудбалер, играч од средниот ред на и на репрезентацијата на Босна и Херцеговина.
Животопис
Играчот е син на Фахрудин исто така некогашен фудбалер во третата југословенска лига и Фатима. Миралем има двојно државјанство:босанско и луксембуршко, земјата каде што се засолнил со своето семејство за кратко време по бегството од Војната во Босна. Има прекар Џото, зборува шест јазици: босански, англиски, германски, луксембуршки, француски и италијански јазик.
Во 2014 година го добил своето прво дете, синот Един, со својата долгогодишна девојка Јосефа од Ница, Франција.
Технички одлики
Се смета за еден од најголемите таленти на неговата позиција во својата генерација, Пјаниќ е вешт играч од средниот ред поседува квалитетен дриблинг и одличен шут од далечина. Во поглед на позицијата најчесто се користи како внатрешен играч од средниот ред пред одбраната, но може да игра и како офанзивен играч за врска зад напаѓачите. Тој е специјалист за слободни удари, во времето кога играл за Лион често тренирал шутирање на слободни удари заедно со Бразилецот Жунињо, од кој бил сметан за наследник во францускиот клуб.
Почетоци
Пјаниќ ја започнал својата кариера во луксембуршкиот клуб ФК Шифланге (Прва лига на Луксембург), откако на возраст од само седум години неговиот татко го открил неговиот талент и интерес за фудбалот. Додека бил во Шифланге Пјаниќ бил следен од скаути на неколку клубови од Белгија, Холандија и Германија, меѓутоа тој се одлучил да му се приклучи на францускиот Мец во 2004 година. Мец го откриле талентот на играчот преку поранешниот луксембуршки репрезентативец Гај Хелерс.
Мец
Пјаниќ му се приклучил на Мец на 14-годишна возраст со договор за млади играчи и поминал околу три години во академијата на клубот. Во сезоната 2005-2006, тој играше за тимот под-16 години кој го освоил Државното првенство за играчи под 16 години, а по завршувањето на таа сезона, потпишал петгодишен елит договор со клубот. Откако сезоната 2006-2007 ја поминал настапувајќи за тимот под-18 години, Пјаниќ бил унапреден да игра за аматерскиот тим на клубот во Аматерското првенство на Франција за сезоната 2007-2008. Тој се појавил во игра во првите два натпревари од кампањата пред да заработи повик во сениорскиот тим од тренерот Френсис Де Тадео. На 18 август 2007, Пјаниќ го направил своето професионално фудбалско деби, на возраст од само 17 години во лигашки натпревар против Париз Сен Жермен, влегувајќи како замена во натпреварот што завршил без голови 0-0. Веќе следната недела, тој го направил својот прв старт во поразот со 2-0 од Рен.
По низа солидни настапи, на 30 ноември 2007 година, Пјаниќ го потпишал својот прв професионален договор во вредност од три години, кој го обврзал за клубот до 2010 година. Откако станал професионалец, му бил доделен дресот со број 15. Пјаниќ го постигнал својот прв професионален гол за Мец на 15 декември 2007 година, во поразот со 2-1 од Сошо реализирајќи од пенал во 88-мата минута, со што станал еден од најмладите играчи во историјата кој успеале да постигнат гол во Лига 1. Меѓу другите негови позитивни остварувања биле уште еден гол од пенал во поразот со 2-1 од Ница и погодокот во последното коло од сезоната против Ле Ман во возбудливата победа со 4-3. Сезоната ја завршил со вкупно 38 настапи во сите натпреварувања и 4 постигнати гола. Тој бил номиниран за наградата Млад играч на сезоната во Лига 1, која отишла во рацете на Хатем Бен Арфа. Со одличната форма и добрите игри во текот на целата сезона, Пјаниќ брзо го привлекол вниманието на поголемите клубови во Европа, но благдарение и на фактот што неговиот Мец испаднал во Лига 2.
Лион
И покрај тоа што Мец добиле бројни понуди за услугите на играчот, на 6 јуни 2008 година, Пјаниќ и Мец постигнале договор со Олимпик Лион за трансфер на играчот во седумкратниот едноподруго шампион на Франција. Сумата на трансферот изнесувала 7,5 милиони €, а Пјаниќ потпишал петгодишен договор. Етикетиран како идна замена за ветеранот Жунињо, на презентацијата во новиот клуб на Пјаниќ му бил доделен дресот со бројот 18. Своето деби за Лион го направил во Суперкупот на Франција против Бордо во поразот по изведувањето на пенали. Дебито во лигата го направил во победата со 3-0 на домашен терен над Тулуза на 10 август 2008. Иако не бил постојан стартер, Пјаниќ често добивал шанса во првите три месеци од сезоната сè до повредата во натпреварот против Сошо кога ја скршил неговата мала писка по ужасниот старт врз него од страна на Стефан Далма. Иако првично било дијагностицирано дека ќе биде надвор од акција еден месец, тој пропуштил два месеци и се вратил на 3 јануари 2009 година, во победата со 6-0 над аматерскиот клуб Конкерне во Купот на Франција играјќи 66 минути. На 24 февруари го направил своето деби во Лигата на шампионите, влегувајќи во игра во 89-тата минута на местото на Абдул Кадер Кеита во првиот натпревар од осминафиналето на домашен терен против Барселона што завршил 1-1. Својата прва сезона во Олимпик ја завршил со вкупно 24 настапи во сите натпреварувања (20 во лигата, 2 во Купот на Франција, еден во Лигата на шампионите и еден во Суперкупот на Франција) без постигнат погодок.
За сезоната 2009-2010, Пјаниќ го сменил бројот на дресот земајќи го бројот 8, претходно носен од страна на Жунињо. Тој силно ја започнал сезоната постигнувајќи постигнувајќи го својот прв погодок во дресот на Лион од слободен удар во победата со 5-1 над белгискиот Андерлехт во плејоф рундата од Лигата на шампионите. Неколку дена подоцна, тој го постигнал својот прв гол за Лион во лигата, во победата на неговиот тим со 3-0 над Осер. Пјаниќ продолжил со одличните игри и во првото коло од групната фаза на Лигата на шампионите го постигнал единствениот гол за победа (1-0) на домашен терен над италијанската Фјорентина. Во вториот натпревар на Лион од групата против унгарскиот Дебрецен, тој повторно постигнал гол, и повторно од слободен удар, но исто така имал и две асистенции за други два гола во победата со 4-0 на гости. На 10 март 2010 година, Пјаниќ го постигнал израмнувачкиот гол за Лион во ремито 1-1 против Реал Мадрид со кој му помогнал на својот тим да се пласира во четвртфиналето на Лигата на шампионите по победата со 1-0 во првиот натпревар во Франција. Фантастичната сезоната во која бил еден од главните играчи во својата екипа ја завршил со вкупно 53 настапи (37 во лигата 2 во Лига купот и 14 во Лигата на шампионите) и 11 постигнати гола (6 во лигата и 5 во Лигата на шампионите).
Рома
На 31 август 2011 година, Пјаниќ потпишал четиригодишен договор со Рома за надомест од 11 милиони евра. На 11 септември 2011 го направил своето деби за Рома во поразот на домашен натпревар од Каљари со 1-2. Својот прв гол во италијанскиот фудбал го постигнал на 20 ноември 2011 против Лече, првиот за Рома во победата со 2-1. Во неговата прва сезона во Италија одиграл забележал севкупно 31 настап и 3 гола, и бил еден од ретките кој ги избегнале критиките во катастрофалната сезона на Рома со тренерот Луис Енрике.
Во првиот дел од следната сезона Пјаниќ започнувал најчесто од клупата, поради лошиот однос што го имал со новиот тренер Зденек Земан завршувајќи ја сезоната со само 29 натпревари и 4 гола; меѓутоа со доаѓањето на клупата на Руди Гарсија од сезоната 2013-2014, Пјаниќ станал незаменлива фигура во средниот ред на Рома. Тој ја имал клучната улога во остварувањето на клупскиот рекорд од десет победи во првите десет кола во Серија А. Својот прв гол за сезоната го постигнал на 1 септември 2013 во победата со 3-0 над Верона на домашен терен и асистирал за третиот гол што го постигнал Адем Љајиќ. На 18 октомври 2013 во осмото коло од првенството Пјаниќ го решил дербито против Наполи на Олимпико со два гола за победа на џалоросите со 2-0. На 25 април 2014, Пјаниќ постигнал еден од најубавите голови во Серија А за сезоната со фантастичен соло продор против Милан во победата со 2-0. Сезоната ја завршил со вкупно 38 настапи (35 во лигата и 3 во купот) и 6 гола (сите во лигата), помагајќи и на Рома да заврши на второто место зад шампионот Јувентус.
Следната сезона повторно Пјаниќ играл одлично. На 17 септември 2014 го одиграл првиот натпревар во Лигата на шампионите во дресот на Рома во победата со 5-1 над ЦСКА Москва. На 30 ноември 2014 постигнал два гола во победата на домашен терен над Интер со 4-2. На крајот на сезоната Пјаниќ и Рома повторно неуспеале да дојдат до скудетото откако повторно ја загубиле битката со Јувентус, завршувајќи одново на второто место.
Во сезоната 2015-2016 Руди Гарсија добил отказ и на негово место во средината на сезоната дошол Лучано Спалети, но ситуацјата за Пјаниќ останала непроменета бидејќи тој добивал голема минутажа и кај двајцата тренери. Пјаниќ ја започнал сезоната со прекрасен гол од слободен удар на 30 август 2015 во победата со 2-1 над Јувентус. Тој постигнал 10 гола во Серија А што е негов личен рекорд по бројот на постигнати голови во едно првенство (претходниот изнесувал 6 гола во сезоната 2009-2010 со Лион и 2013-2014 со Рома). Исто така тој бил најдобриот асистент во лигата со 12 асистенции колку што имал и Пол Погба од Јувентус.
Јувентус
На 13 јуни 2016 година, Јувентус го купил Пјаниќ од Рома за 32 милиони евра, потпишувајќи петгодишен договор со играчот во вредност од 4,5 милиони евра по сезона плус бонуси. На неговата презентација на 12 јули, Пјаниќ избрал да го носи дресот со број 5. Откако ги пропуштил првите два натпревари во Серија А, Пјаниќ дебитирал во третиот првенствен натпревар на својот клуб започнувајќи како стартер во победата со 3-1 на домашен терен против Сасуоло, притоа во истиот го постигнал својот гол првенец за Јувентус.
Луксембург
Во 2006 година Пјаниќ играл за репрезентацијата на Луксембург под 17 години на Европското првенство за играчи под 17 години, каде Луксембург како домаќин автоматски се квалификувал. Тој го постигнал единствениот погодок за Луксембург на турнирот, со прекрасен лоб удар од далечина, во поразот со 7-1 од Шпанија. Истата година тој постигнал 4 гола против Белгија во натпревар кој завршил 5-5. Иако играл за младите селекции на Луксембург, во 2007 година Пјаниќ истакнал дека во иднина сака да игра само за репрезентацијата на Босна и Херцеговина, од каде му се по потекло и двајцата родители. Таа негова одлука наишла на големо негодување и неразбирање во Луксембург. Некое време бил изложен под голем притисок на медиумите и Фудбалскиот сојуз на Луксембург па дури и под уцени, но сепак тој останал цврсто при својата одлука. Во тоа го поддржал и неговиот татко Фахрудин.
Босна и Херцеговина
Во 2007 година најпрво бил повикан во репрезентацијата на Босна и Херцеговина под 21 година. Меѓутоа поради административни проблеми, односно поради тоа што не поседувал босански пасош не му било дозволено да дебитира. Меѓутоа во почетокот на 2008 година добил пасош и ги исполнил сите услови за да може да заигра за репрезентацијата на Босна и Херцеговина. Дебитирал на 20 октомври 2008 во Зеница во пријателски натпревар против Бугарија. Својот прв гол за репрезентацијата на БиХ го постигнал на 3 март 2010 во пријателски натпревар против Гана во победата со 2-1.
Во 2014 година Пјаниќ се нашол на списокот од 23 играчи на селекторот Сафет Сушиќ за Светското првенство во Бразил и дебитирал во првиот натпревар на репрезентацијата против Аргентина во поразот со 2-1 на Маракана. На 25 јуни, за време на последниот натпревар од групата против Иран, Пјаниќ постигнал гол во победата со 3-1 што била прва историска победа за Босна и Херцеговина на Светските првенства.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 14 мај 2016
Евкелада (месечина)
Евкелада, исто така познато како Јупитер XLVII, е ретроградно неправилен сателит на Јупитер. Беше откриен од тим астрономи од Универзитетот на Хаваи предводен од Скот С. Шепард во 2003 година и ја доби привремената ознака „S/2003 J 1' .
Евкелада е со пречник од околу 4 километри и кружи околу Јупитер на просечно растојание од 23.484.000 km за 693,02 дена, со наклонетост од 164° кон еклиптиката (165° до екваторот на Јупитер), во ретроградно насока и со ексцентричност од 0,2829.
Именуван е во март 2005 година по Евкелада, опишана од некои грчки писатели како една од Музите, а со тоа и ќерка на Зевс (Јупитер).
Евкелада припаѓа на Групата Карме, составена од неправилни ретроградни месечини кои кружат околу Јупитер на растојание меѓу 23 и 24 Gm и на наклон од околу 165°.
Васе Манчев
Васе Манчев — македонски раскажувач, романописец, поет, драмски писател и преведувач.
Животопис
Манчев е роден на година во с. Робово,. Завршил Филолошки факултет во Белград, а подоцна станал доктор по филолошки науки. Бил уредник на списанието „Разгледи“, а работел и во Радио Телевизија Скопје. Исто така, бил пратеник во Собранието на Република Македонија. Член е на Македонскиот ПЕН центар, а во Друштвото на писателите на Македонија членува од 1980 година. Од 1987 до 1993 година бил директор на Националната библиотека „Св. Климент Охридски“ во Скопје.
Творештво
Манчев е автор на книгите: Суша и душа (раскази, 1977), Подгорен корен (раскази, 1979), Клето лето (раскази, 1983), Јадигар (драма, 1984), Кршалнига (драма, 1984), Бледица (драма, 1985), Чинки (раскази, 1987), Подигравки (драми, 1988), Инакво лице (роман, 1988), Тажни свечености (избор раскази, 1988), Насушна сушност (раскази, 1989), Залудни раскази (1993), Големи богови, мали богови и привиденија (поема, 1994), Свирепа вечност (поезија, 1995), Измислена душа (раскази, 1996), Амин (роман, 1998), Сиреч (раскази, 1998), Волшебно време (раскази, 2000).
Добитник е на наградите: „Рациново признание“ и „Стале Попов“.
Виенски конгрес
Конгресот честопати бил критикуван за предизвикување на последователно сузбивање на новите национални и либерални движења, и се сметал за реакционерно движење во корист на традиционалните монаси. Сепак, други го фалат поради создавање релативно долгорочна стабилност и мирни услови во поголемиот дел од Европа.
Во техничка смисла, „Виенскиот конгрес“ не бил вистински „конгрес '' : никогаш не се одржала пленарна седница, а најголемиот дел од дискусиите се случиле во неформални сесии меѓу најголемите сили на Австрија, Велика Британија, Франција, Русија, а понекогаш и Прусија, со ограничено или без учество на други делегати. Од друга страна, конгресот бил првата прилика во историјата, каде што, на континентална скала, националните претставници се собрале да формулираат договори, наместо да се потпираат главно врз пораки меѓу неколкуте престолнини. Договорот од конгресот во Виена, и покрај подоцнежните промени, ја формираше рамката за европска меѓународна политика до избивањето на Првата светска војна во 1914 година.
Подготовки
Договорот од Чамон во 1814 година ги потврдил веќе донесените одлуки и бил ратификуван од страна на позначајниот конгрес на Виена од 1814-1815. Тие вклучуваат формирање на конфедерална Германија, поделба на Италија во независни држави, враќање на бурбонските кралеви на Шпанија и проширување на Холандија за да го вклучат она што во 1830 година станало модерна Белгија. Договорот од Чамонт станал камен-темелник на европската алијанса со кој се создала рамнотежа на моќ со децении. Други делумни договори веќе се појавиле, како Договорот од Париз помеѓу Франција и Шестата коалиција, како и Договорот од Кил што ги опфати прашањата покренати во врска со Скандинавија. Договорот од Париз утврдил дека во Виена треба да се одржи „општ конгрес“ и дека поканите ќе бидат издадени на „сите сили ангажирани од двете страни во сегашната војна". Отворањето било закажано за јули 1814 година.
Учесници
мини| 1. [[Артур Велсли, Прв војвода од Велингтон|Артур Велесли, првиот војвода од Велингтон 2. Хоаким Лобо Силвеира, седми гроф од Ориола 3. Антонио де Салданха да Гама, грофот на Порто Санто 4.  Грофот Карл Левенхилм 5. Жан-Луј-Павле-Франсоа, 5-ти војвода од Ноај
6. Клеменс Венцел, принцот фон Метерих 7. Андре Дупин 8. Грофот Карл Роберт Неселуде 9. Педро де Соса Холштајн, грофот на Палмела 10. Роберт Стјуарт, Виконт Кастереаг 11. Емерих Јозеф, војвода од Далберг 12. Барон Јохан фон Весенберг 13. Принцот Андреј Кирилович Разумовски 14. Чарлс Стјуарт, прв Барон Стјуарт 15. Педро Гомез Лабрадор, Маркиз Лабрадор 16. Ричард Ле Поер Рог, 2-ри Ерл на Кларкарти 17. Вакен (запишувач) 18. Фридрих фон Гентц (секретар на Конгресот) 19. Барон Вилхелм фон Хумболт 20. Вилијам Кеткарт, 1-ви Ерл Кетчарт 21. Принцот Карл Август фон Харденберг 22. Чарлс Морис де Талериран-Перигор 23. Грофот Густав Ернст фон Стакелберг ]] Конгресот функционирал преку формални состаноци, како што се работни групи и официјални дипломатски функции; сепак, голем дел од Конгресот бил спроведен неформално во салони, банкети.
Четири големи сили и Бурбонска Франција
Четирите големи сили претходно го формирале јадрото на Шестата коалиција. На работ на поразот на Наполеон, тие ја истакнале нивната заедничка позиција во Договорот од Чамон (март 1814) и преговарале за Парискиот договор (1814) со Бурбонците за време на нивното обновување:
Други
Практично секоја држава во Европа имала делегација во Виена - повеќе од 200 држави и кнежевскии куќи биле претставени на Конгресот. Покрај тоа, имало претставници на градови, корпорации, религиозни организации (на пример, на опатиите) и специјални интересни групи - на пример, делегација која ги претставувала германските издавачи, барајќи закон за авторски права и слобода на печатот. Конгресот бил забележан поради раскошната забава: според познатата шега не се движел, туку танцувал.
Улогата на Талеран
Првично, претставниците на четирите победнички сили се надевале дека ќе ги исклучат Французите од сериозно учество во преговорите, но Талеран вешто успеал да се вметне во "нејзините внатрешни совети" во првите недели од преговорите. Тој се здружил во Комитет за осум помали овластувања (вклучувајќи ги Шпанија, Шведска и Португалија) за контрола на преговорите. Кога Талеран бил во можност да го користи комитетот за да стане дел од внатрешните преговори, тогаш ја напуштил, повторно обвинувајќи ги сојузниците.
Неодлучноста на големите сојузници за тоа како да ги спроведат своите работи без да предизвикаат обединет протест од помалите сили, довело до повикување на прелиминарна конференција за протоколот, на кој Талиран и маркизот Лабрадор, претставник на Шпанија, биле поканети на 30 септември 1814 година.
Секретарот на конгресот, Фридрих фон Гент, известил: „Интервенцијата на Талеран и Лабрадор безнадежно ги вознемири сите наши планови. Талеран протестираа против процедурата што ја усвоивме и гласно нè оценуваше два часа. Тоа беше сцена која никогаш нема да ја заборавам.“ Засрамените претставници на сојузниците одговориле дека документот во врска со протоколот што го договориле всушност не значел ништо. „Ако тоа значи толку малку, зошто го потпишавте?“ викнал Лабрадор.
Политиката на Талеран, насочена кон националните, но и личните амбиции, барала близок, но никако не пријателски однос со Лабрадор, кого Талеран го гледал со презир. Лабрадор подоцна му забележал на Талеран: „дека осакатувањето, за жал, се случува во Виена“. Талеран исцрпел дополнителни статии што ги предложил Лабрадор: тој немал намера да ги предаде 12.000 шпански бегалци, симпатизери на Франција, кои му оддале почит на Жозеф Бонапарт, ниту пак најголемиот дел од документите, сликите, ликовната уметност и книгите кои биле ограбени од архивите, палатите, црквите и катедралите на Шпанија.
Полско-саксонска криза
Најопасната тема на Конгресот била таканаречената полско-саксонска криза. Русија сакала поголем дел од Полска, а Прусија ја сакала цела Саксонија, чиј крал бил сојузник со Наполеон. Царот ќе стане крал на Полска. Австрија стравувала дека тоа ќе ја направи Русија премногу моќна, став што бил поддржан од Велика Британија. Резултатот бил ќор-сокак, за што Талеран предложил решение: Прифатете ја Франција во внатрешниот круг, а Франција ќе ги поддржи Австрија и Велика Британија. Трите нации потпишале таен договор на 3 јануари 1815 година, согласувајќи се да одат во војна против Русија и Прусија, доколку е потребно, за да се спречи исполнувањето на руско-прускиот план.
Кога царот слушнал за тајниот договор, тој се согласил на компромис што ги задоволил сите партии на 24 октомври 1815 година. Русија го примила најголемиот дел од Наполеоновото војводство Варшава како „Кралство Полска“ - наречено Конгресна Полска, со царот како крал, владеејќи независно од Русија. Меѓутоа, Русија не ја примила провинцијата Познањ, која ѝ била дадена на Прусија како Големо Кнежевство Познањ, ниту Краков, што станал слободен град. Освен тоа, царот не можел да го обедини новиот домен со делови од Полска, кои биле инкорпорирани во Русија во 1790-ти години. Прусија добила 60 проценти од Саксонија - подоцна позната како Провинција Саксонија, со потсетник пратен до кралот Фридрих Аугуст I во неговото Кралство Саксонија.
Завршен акт
Завршниот акт, кој ги вклучувал сите посебни договори, бил потпишан на 9 јуни 1815 година (неколку дена пред Битката кај Ватерло). Неговите одредби вклучуваат:
Финалниот акт бил потпишан од претставници на Австрија, Франција, Португалија, Прусија, Русија, Шведска-Норвешка и Велика Британија. Шпанија не го потпишала договорот, туку го ратификувала во 1817 година.
Други промени
Главните резултати на Конгресот, освен потврдувањето на губење на териториите што се припојуваат меѓу 1795-1810 година, кои веќе биле решени со Парискиот договор, било проширувањето на Русија (која го стекнала најголемиот дел од Војводството Варшава) и Прусија, која ја стекнала областа Познањ, Шведска Померанија, Вестфалија и северната Рајнска област. Била потврдена консолидацијата на Германија од речиси 300 држави на Светото Римско Царство (распуштена во 1806 година) во многу помалку комплексен систем од триесет и девет држави (од кои 4 биле слободни градови). Овие држави формирале лабава германска конфедерација под раководство на Австрија и Прусија.
Претставниците на Конгресот се согласиле со бројни други територијални промени. Со Договорот од Кил, Норвешка била отстапена од кралот на Данска-Норвешка на кралот на Шведска. Ова го поттикнало националистичкото движење кое довело до формирање на Кралството Норвешка на 17 мај 1814 година и последователна лична унија со Шведска. Австрија ја стекнала Ломбардија-Венеција во северна Италија, додека поголемиот дел од останатите северно-централни делови на Италија отишле во Хабсбуршките династии (Големото Војводство Тоскана, Војводство Модена и Војводство Парма).
Папската Држава била вратена на папата. Кралството Пиемонт-Сардинија било обновено на своите континентални добра, а исто така се здобило со контрола врз Република Џенова. Во јужниот дел на Италија, на зетот на Наполеон, Јоаким Мурат, првично му било дозволено да го задржи неговото Кралство Неапол, но неговата поддршка од Наполеон во Стоте денови довела до повторно поставување на Бурбон Фердинанд IV на престолот.
Големото Обединето Нискоземско Кралство било формирано за принцот Орањски, вклучувајќи ги и старите Обединети провинции и поранешните територии во југоисточна Холандија. Други помалку важни територијални прилагодувања вклучуваат значителни територијални придобивки за германските кралства на Хановер (кои се стекнале со Источна Фризија од Прусија и разни други територии во северозападна Германија) и Баварија (која го добила Рајнес Пфалц и територии во Франконија). Војводството Лауенбург било префрлено од Хановер во Данска, а Прусија ја анектирала шведската Померанија. Швајцарија била проширена и била воспоставена швајцарска неутралност. Швајцарските платеници играле значајна улога во европските војни за неколку стотини години: Конгресот имал за цел постојано да ги прекинува овие активности.
За време на војните, Португалија го загубила својот град Оливенса во полза на Шпанија и се обидела да го врати. Португалија е историски најстариот сојузник на Велика Британија, а со британската поддршка успеала да ја реинкорпорорира Оливенса во членот 105 од Завршниот акт, во кој се вели дека Конгресот "ја сфатил окупацијата на Оливенса за нелегални и признати права на Португалија". Португалија го ратификувала Завршниот акт во 1815 година, но Шпанија не сакала да потпише, и ова станало најважното одложување на Виенскиот конгрес. На крајот Шпанија одлучила дека е подобро да стане дел од Европа отколку да остане сама, и конечно го прифатила Договорот на 7 мај 1817 година; сепак, Оливенса и неговата околина никогаш не биле вратени под португалска контрола, а ова прашање останало нерешено. Велика Британија добила делови од Западна Индија на сметка на Холандија и Шпанија, и ги зачувала поранешните холандски колонии на Цејлон и Колонијата ’Рт на Добрата Надеж, како и Малта и Хелголанд. Според Договорот од Париз, Британија добила протекторат врз Соединетите Држави на Јонските Острови и Сејшелите.