cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Омраам Микаел Аиванов
Животопис
На 22 јули 1937 година, пристигнал во Франција без никакви парични средства, без познавање на францускиот јазик, познавајќи само едно лице за контакт – бугарската емигрантка Стела Белемин. За кратко време, Иванов го совладал францускиот јазик, докажувајќи се како одличен јазичар. На 29 јануари 1938 година, го одржал своето прво јавно предавање во Луксембуршката сала, Плас де ла Сорбона. Ова било прво од над 5000 негови предавања.
Во 1947 година Иванов го регистрирал во Франција здружението „Изгрев“, во Севр, кое во почетокот било наречено „Божествено училиште“, а потоа е преимевувано на Семирско бело братство. Во 1953 година, во околината на Фрежис, Иванов го создава информативниот центар на Семирското бело братство, кое продолжува да функционира и по неговата смрт (1986 година).
Средствата од неговите предавања биле собирани за издавачките активности и печатење на книги од неговите предавања. Во 1944 година ја објавил својата прва збирка книгата - Разговори. На 21 јануари 1948 година бил уапсен под лажно обвинение за соработка со Гестапо за време на војната, осуден е на четири години затвор, но во март 1950 година бил ослободен. Во 1960 е рехабилитиран од Апелациониот суд на Екс-ан-Прованс, при што му бил даден и документ со јавно извинувања за неправдата што му била нанесена.
Воглавно, предава во Франција, каде што ги создал духовните центри Бонфен во Фрежис. Во Бугарија го создал центарот Изгрев, во Софија. Патувал многу. Од 1938 до 1986 година одржал околу 4.500 предавања на француски јазик, пред сè во Франција (во Париз и во периферијата, а подоцна и во Фреј во регионот Вар), а потоа во Швајцарија (во духовниот центар Виделината), Канада, САД, Индија, Шведска и Норвешка. Посетил и многу други земји.
Неговите дела, се составени од 44 брошури и 32 комплетни дела, најчесто оформени од стенографските белешки, а од 1960 година од аудио и видео снимки. Конечно, во 1972 година, издавачката куќа Просвета започнува да ги објавува неговите дела, најпрво составени во вид на збирки од овие разговори во форма на книги и брошури (преведени на 30 јазици), CD-а и ДВД-а со преводи. Денес оваа издавачка куќа ги има објавено севкупните негови творби.
Во 1959 година тој патувал во Индија, каде што се запознал со светецот Неим Кароли Баба, кој го нарекол Аиванов „француски Садху“. Името Омраам му го дале тројца мудреци кои му се придружиле на Аиванов додека бил во Индија. „Омраам“, потекнува од медитацијата која била во корелација со неговото дејствување, оформена од индиските мудреци. Оттогаш е познат како Омрам Михаел Аиванов. По ова тој бил наречен „Господар“ He received French citizenship just before his death. . Француско државјанство добил непосредно пред својата смрт. Починал на 25 декември 1986 година во Фрежис, Франција.
Централна идеја
Филозофијата на Аиванов е изградена врз основните постулати дека: сите, без оглед на расата, религијата, општествената положба, интелектуалната способност или материјалните средства, можат да учествуваат во реализацијата на новиот период за братството и мирот на земјата. Ова може да се случува преку личната трансформација на поединецот: растот во совршенство и во хармонија со Божествениот свет. Без оглед на темата, тој секогаш се фокусирал на тоа како може подобро да се спроведе живот на Земјата. Аиванов инсистира дека за да постигне подобар живот, мора да се има висок идеал: „... ако имате Висок Идеал, како што е спроведувањето на Божјото Царство на Земјата, добивате сè што посакувавте, чувствувајќи го духовното изобилство.“
Аиванов своето учење го втемелува најпрво од старите принципи на науката на посветените. Тој ги опишува космичките закони со кои се регулираат и универзумот и човечките суштества, макрокосмосот и микрокосмосот, како и размената која постојано се одвива помеѓу нив.
Ова учење се јавува во различни форми низ вековите. Тоа е трајната мудрост изразена преку разновидните религии, секој прилагоден на духот на одредено време, луѓе и степен на духовна еволуција. Учењето на Аиванов вклучува најчесто аспекти на езотеричното христијанство кои се однесуваат на пронаоѓањето на „Царството Божјо на Земјата“ во рамките на поединецот. Една од основните вистини за науката на посветените, според Аиванов, е дека (во повисокиот свет) сите работи се поврзани. Така, се создава и Царството Божјо на земјата: „Вистинската наука и учењето може да се оствари и оформи само во длабочините на нашето битие, на секој поединец без исклучок кој всушност е Телото што посветените го нарекуваат Телото на славата, Телото на светлината, Телото Христово.“
Епоха на Водолијата
Филозофијата на Аиванов учи дека сите луѓе, без оглед на раса, религија, социјална положба, интелектуални способности или материјална положба, се приспособени да земат учество во создавањето на новиот поредок кој одговара на ерата на Водолијата. Ова треба да се постигне преку личната трансформација на секој поединец, преку развој и во хармонија со божествениот свет. За Аиванов - учењето е суштината преку која луѓето го доживуваат својот живот на Земјата преку самоспознание, самоусовршување и подобро организирање на личниот живот, во хармонија со Божественото Царство на Земјата.
Наука за посветените
Во 1937 година, кога пристигнал во Франција, Аиванов докажувал дека е наследникот на Петар Данов и на богомилите, дека го пренесува тајното свето знаење од еден тибетски учител и дека го пренесува знаењето добиено од „книгите што се чуваат само во четири библиотеки во светот“ и дека доаѓа нова ера, во која ќе владее шестата раса. Теоријата на Шестата раса во системот на Аианов е наследена од неговиот духовен учител Петар Данов.
Звонко Белдедовски
Звонко Белдедовски (, -  ) —  македонски археолог, познато по своите истражувања на штипскиот Исар и виничките теракоти.
Животопис
Белдедовски е роден на 1 јануари 1948 година во Берово. Основно и средно образование завршил во Берово. Во 1974 година дипломирал на Филозофскиот факултет, група археологија во Белград. Вработен во Н.У. Заводот за заштита на спомениците на културата и Музеј – Штип од 1974 год. Бил учесник на бројни национални и меѓународни симпозиуми од областа на археологијата и член на МАНД (Македонско Археолошко Научно Друштво). Работел на местото советник кустос археолог, раководител на античкото и средновековно одделение. Починал во 2011 година. Белдедовски е заслужен за многу откритија кога е во прашање Исарот во Штип, а тие се содржани хронолошки како податоци во посмртно дело кое го издало неговото семејство во 2016 година.
Тројанска војна
Тројанската војна — војна помеѓу Ахајците и Тројанците во местото Троја (Илиј) во Мала Азија или Деветогодишната војна. Поводот за овој судир е грабнувањето на жената на спартанскиот крал Менелај, Елена, од страна на Парис синот на тројанскиот крал Пријам. Тројанската војна е во главните мотиви на старогрчката митологија. За автор на „Илијадата“ се смета Хомер кој, исто така, ја напишал и епопејата „Одисеја“. Прекрасниот стил и мотивот опеан во „Илијада” бил инспирација за многу светски автори да го пренесат во своите дела. Како, на пример, римскиот поет Вергилиј, според Илијадата ја напишал својата епопеја „Енеида”.
Митот за јаболкото (Парисовиот суд)
Тројанската војна има свои корени во приказанта за венчањето на Тетида (божица на морето) и Пелеј. Тие на својата свадба не ја повикале Ерида (божицата на неслогата), така што таа се налутила и бесна влетала на свадбата и фрлила едно златно јаболоко на средината на масата. Па рекла: „Ова јаболко ѝ припаѓа на најубавата”.
Хера, Атина и Афродита сакале да посегнат по јаболкото, меѓутоа Зевс одлучил дека Парис, тројанскиот принц, кој го сметале за најубавиот јунак во тоа време, треба да биде судија. Тогаш Хермес отишол кај Парис кој пак се согласил да биде судија. Хера му ветувала моќ, Атина богатство и мудрост, а Афродита-најубавата жена на светот (Елена). Тој ја избрал Афродита и ја грабнал Елена додека нејзиниот сопруг Менелај бил на закопот на својот татко на островот Крит.
Парисовиот суд (јаболкото на раздорот)
Имено митот започнува со судот на Парис, на кој од страна на Зевс му било заповедано или речено да и го досуди јаболкото на најубавата, по претходно предизвиканиот раздор меѓу божиците, како кандидати на ваквиот избор биле избрани божиците Афродита, Хера и Атина,така еден ден додека Париз ги извршувал своите номадски обврски, беше заспал на еден извор налик пештера, тука му се јавува Хермес кој му ја кажува веста, односно одлуката Зевсова, Парис на тоа одговорил : во ред, но мрам прво да ги видам : по што следува и одлуката Парисова, прва на судот се јавува Хера која му се претставува како врховна божица, жена на Зевс, а како вровна божица му го ветила единственото што таа може да му го понуди а тоа е моќта, му рекла : Ќе те направам најмоќниот човек на светот, ќе имаш моќ како никој досега, на што Парис се насмевнал и рекол во ред, нека влезе следната, следствена била Атена која му понудила воена храброст, мудрост и богатство, ќе те направам најмоќниот човек на светот, ќе нема рамен на твојата сила, снага и мудрост, најголемите, најхрабрите ќе ти завидат- биле збоовите на Атена, како и на претходната така и на неа и се заблагодарил, и ја повикал следната Афродита, таа со својот магичен колан кој го пленел секое машко срце, не успеала да го заведе, единствениот отпорен на нејзината убавина, па му ветила љубов, и тоа не каква било љубов туку најголемата што некогаш била и ќе биде, на ова Парис заинтригирано запршал, како ќе го изведе тоа, му одговорила дека ќе му ја подари најубавата жена на светот Елена- Хелена, а тој и рекол од каде ќе знам дека е најубава, по што Афродита му ја покажала на површината на водата насобрана во вирче на карпеста подлога, кога ја видел Парис занемел од нејзината убавина, и ја прашал како ќе се случи тоа јас да ја сретнам и таа да се заљуби во мене, по што Афродита му рекла, јас ќе те водам, а таа во кратко веме ќе ти припадне доколку ме слушаш, тој и рекол во ред ќе и го дадам јаболкото на тебе, но што доколку бидам измамен од тебе, по што му се заколнала божицата, и јаболкото и пpипаднало на неа, како реакциј на ова се јавил гневот Херин, кој го следел Париса до крајот на животот.
Елена и Парис се венчале во Троја во 1200г п.н.е.
Борно
Борно, позната и како држава Борно, е сојузна држава во североисточна Нигерија. Нејзин главен град и најголем град е Маидугури. Државата е формирана во 1976 година од расколот на североисточната држава. До 1991 година ја содржела денешната држава Јобе. Мотото или слоганот на државата е „Дом на мирот“. Борно е татковина на народот Канури во Нигерија и на неколку други етнички групи.
После една деценија долготраен конфликт што ги уништило економските активности и нормалниот живот, гувернерот на државата Бабагана Умара Зулум во 2019 година започнал повеќенасочна стратегија за сопствено регрутирање 10 000 ловци со „ вуду моќ“ за да им помогне на владините сили да ги уништат бунтовниците.
Историја
Во државата доминира народот Канури. Други етнички групи како Лапанг, Бабур / Бура и Марги исто така се наоѓаат во јужниот дел на државата. Арапите Шува се главно потомци на арапскиот народ и е пример за издржливост на традиционалните политички институции во некои области на Африка, каде што емирите на поранешната империја Канем-Борну имале удел во политиката на оваа област за скоро 1.000 години. Сегашната династија Канеми добила контрола над Емиратот Борно на почетокот на 19 век по џихадот Фулани на Усман дан Фодио. Освоен од Рабих во 1893 година, Борно бил нападнат од Британците, Французите и Германците на почетокот на 20 век. Во 1902 година, Британците официјално го вклучија Борно во протекторатот на Северна Нигерија и во 1907 година воспоставија нова престолнина во Маидугури или Јерва, која останала главен град и до денес.
По независноста на Нигерија во 1960 година, Борно останал прилично автономен сè до проширувањето на бројот на држави во Нигерија на 12 во 1967 година. Реформата на локалната самоуправа во 1976 година дополнително ја намалила моќта на емирите од поранешната династија, а до времето на враќањето на Нигерија во цивилното владеење во 1979 година, надлежноста на емирите била ограничена само на културни и традиционални работи. Емирите сè уште постојат и служат како советници на локалната самоуправа. Мала Качала бил избран за гувернер на државата Борно во 1999 година под знамето на тогашната АПП (Сите народни партии) подоцна АНЦ. Али Моду Шериф бил избран за гувернер на државата Борно во Нигерија во април 2003 година. Тој е член на Народната партија на цела Нигерија (АНПП). Али Шериф бил првиот гувернер во сојузната држава Борно, кој двапати го освоил ова место.
Бунтот на Боко Харам започнал во 2009 година, а најсилно погодената област била Борно. На 14 мај 2013 година, претседателот Гудлак Џонатан прогласил вонредна состојба во североисточна Нигерија, вклучувајќи ја и државата Борно заедно со соседните држави Адамава и Јобе. Ова се случило откако во борбите меѓу Боко Харам и државните вооружени сили биле убиени 200 лица во градот Бага. Портпаролот на вооружените сили изјавил дека офанзивата ќе продолжи „сè додека е потребно за да се постигне нашата цел да се ослободиме од бунтовниците од секој дел на Нигерија“.
Во јули 2014 година, гувернерот на државата Борно, Кашим Шетима изјавил дека „од 2011 година досега биле убиени 176 наставници и уништени 900 училишта“. По киднапирањето на ученички во Чибок во април 2014 година, повеќето училишта во државата Борно биле затворени. Тие требало да бидат повторно отворени во ноември 2014 година.
Во ноември 2014 година, УНИЦЕФ објавил дека го засили Центарот за Управување со Акутна Неисхранетост (ЦУАН) во државата Борно „од 5 на 67 и планира да го зголеми на 100“. Во државата Борно, земјоделскиот сектор претрпел најмногу поради бунтот и многу луѓе доживеале акутна несигурност во храната.
Области на локална самоуправа
Државата Борно се состои од дваесет и седум (27) области на локалната самоуправа, групирани во три сенаторски окрузи (прикажани подолу со нивните области и бројки за попис на населението од 2006 година): Покрај тоа, постојат осум совети на Емирати (Борно, Дамбоа, Диква, Биу, Аскира, Гвоза, Шани и Уба Емирати) кои ги советуваат локалните самоуправи за културни и традиционални прашања.
Религија
Исламот продолжува да биде доминантна религија што се практикува во државата Борно, со многу помал број приврзаници на христијанството и другите вери распространети низ целиот регион кои живеат во нив. Шеријатот е примарна основа за развој, толкување и спроведување на повеќето граѓански кодекси и закони. Римокатоличката епархија Маидугури има свое седиште во државата. Еклесијар Јан'Ува А Нигерија (EYN) во Маидугури биле уништени од Боко Харам како дел од нивното востание.
Остштајнбек
Остштајнбек (Oststeinbek) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 13 километри источно од Хамбург, на самата граница помеѓу двете покраини, Хамбург и Шлезвиг-Холштајн.
Селото било првпат споменато во 1254 година, а неговата 750-годишнина ја прославило во 2004 година.
Вараждинске Топлице
Вараждинске Топлице (хрватски: Varaždinske Toplice) — мало гратче во Хрватска. Гратчето се наоѓа во Вараждинската жупанија. Местото е познато како спа-центар во Хрватска.
Население
Според пописот од 2011 година, општина Вараждинске Топлице имала население од 6.364 жители распоредени во следниве населени места:
Училишна вратоврска
Училишната вратоврска е дел од училишната униформа што ја бараат голем број англиски училишта. Старата училишна вратоврска се однесува на вратоврска што доброволно ја носат алумни на долго воспоставени британски училишта. Фигуративно, се однесува на поврзаноста помеѓу припадниците на елитата кои биле дел од одредени институции: ова е особено поврзано со јавните училишта.
Училишна вратоврска
Училишната вратоврска означува ученици на одредено училиште, или годишна група или на одредена куќа во тоа училиште. За некои училишта, училишната вратоврска не е само показател дека ученикот припаѓа на одредена група или заедница, туку вратоврската е дел од концептот наречен „паметен“: кој ги поврзува уредните училишни униформи со високи стандарди.
Одредени припадници во академските кругови сметаат дека училишната вратоврска е начин на кој луѓето можат да прават разлика помеѓу групите и социјалните класи на начинот на кој се етикетираат учениците според бојата на нивните вратоврски и униформи.
Стара училишна вратоврска
Стара училишна вратоврска или вратоврска на стари момчиња е вратоврска што, со напуштање на училиштето, поранешните ученици имаат право да ја носат. Според протоколот, оваа вратоврска може да ја носат само поранешни ученици. Овој симбол може да биде дискретен пасош кон мрежата на старото момче и таквите вратоврски можат да бидат показател за нечија социјална состојба. И обратно, носењето вратоврска на која немате право е сериозен социјален гаф.
Ваквите ексклузивни вратоврски не се ограничени само на британските државни училишта: тие исто така се практикуваат и во некои елитни училишта во Австралија, многу приватни и во некои од попрестижните државни училишта во Нов Зеланд, многу клубови, воени полкови и колеџи на универзитети како Оксфорд и Кембриџ, а исто така се прошириле и на некои поранешни империјални поседи на Велика Британија, вклучително и Канада и САД.
Комплекс „Попарница“ (Охрид)
Комплекс „Попарница“ — археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Наоѓалиштето претставува осамени наоди од римско време. Осамени наоди од римско време, старохристијански и раносредновековни  сакрални објекти. Го зафаќа седлестиот простор меѓу двата рида, односно ул. „ Илинденска “ и нејзината непосредна околина лево и десно, на потегот од Горна порта до црквата  Св. Софија. На овој простор се евидентирани остатоци од повеќе старохристијански и помали или поголеми раносредновековн и словенски цркви, епиграфски споменици и друга фрагментирана мермерна пластика, остатоци од стара римска улица во близината на Горна порта, како и  световни или сакрални објекти украсени соѕидни  мозаици (Манчевци).
Црква „Св. Петка“ - Бериславци
Света Петка (Ναός Αγίας Παρασκευής) — преродбеничка црква во селото Бериславци, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото, во непосредна близина на гробиштата. Според преданието, изградена е во 1850 г. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида и затворен трем од југ и запад. Ѕидовите се дебели 0,60 м. Има два влеза — на западната и јужната страна на црквата. Покривот е покриен со камени плочи. Со дебели камени плочи е покриен и подот. Во западниот дел на црквата, над припратата има женска црква. Столбовите се округли, дрвени и малтерисани во багдадски стил. Таванот е дрвен и живописан, каков што е и иконостасот.
Храмот е зографисан во 1862 г. На северниот ѕид се претставени Страстите Христови и светците. Во апсидата е Богородица Поширока од небесата меѓу Архангел Михаил и Архангел Гаврил. Под нив е годината 1862. Меѓу фреските има и претстава на Света Злата Мегленска со натпис на македонски „Света Злата Мегленская“.
Дере Мислим
Дере Мислим — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија. Во 1935 година, официјалното име на селото е Лозеница.
Географија и местоположба
Селото Дере Мислим се наоѓа на 20 километри јужно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 391 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 8168 км2.
Османлиско Царство
Црквата „Свети Илија“ била изградена во XVII век.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 210 жители, сите Македонци. Училиштето во селото било отворено од страна на Костадин Точев по наредба на Јане Сандански во куќата на чорбашијата Атанас Белјата, а грчкиот учител бил протеран. Точев на двапати бил затворан и на распит повикуван од страна на мелничкиот кајмакам Ибрахим-бег
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Квантитативна психологија
Квантитативни психологија е поле на научна дисциплина која се фокусира на математичко моделирање, истражување, дизајн и методологија, статистичка анализа на човечкото или животинско на длабоките психолошки процеси. Квантитативни психолози се развиелеи да анализираат широк спектар на методи на истражување, вклучувајќи ги и оние на psychometrics, област која занимава со теорија и техника на психолошките мерења.
Психолозите имаат големи придонеси за статистичка и математичка анализа, со што и квантитативна психологија е сега специјалитет признат од страна на Американската Психолошка Асоцијација. Докторските студии се доделуваат во оваа област во голем број на универзитети во Европа и Северна Америка, и квантитативни психолози се во високата побарувачка во индустријата, владата и академските кругови. Нивната обука и во општествените науки и квантитативна методологија обезбедува уникатна вештина за поставување за решавање и применети и теоретски проблеми во различни области.
Историја
Квантитативната психологија ги има своите корени во почетокот на опитната психологија кога, во XIX век, научниот метод бил првата систематска примена на психолошки феномени. Значајни придонеси вклучени E. H. Вебер студии на тактилна чувствителност (1930), Фехер е развојот и употребата на психофизички методи (1850-1860), и Херман фон Хелмоц, истражување на визија и аудиција во почетокот после 1850 година. Вилхелм Вунд често се нарекувал "основач на "опитна психологија", затоа што тој се нарекувал себеси психолог и отворил психолошка лабораторија во 1879, каде што многу истражувачи дошле до студија. Работа на сите истражувачи, и на многу други помогнало да се стави да се одморат од барањата, со теоретичари како што се Емануел Кант, дека психологијата не може да стане наука, бидејќи прецизни опити врз човечкиот ум биле невозможни.
Психологија на толпата
Психологија на толпата — гранка на социјалната психологија. Социјалните психолози развиле неколку теории за објаснување на начините на кои психологијата на толпата се разликува и се поврзува со онаа на поединците во неа. Познати теоретичари на психологија на толпата се: Гистав Ле Бон, Габриел Тард, Сигмунд Фројд, и Стив Рајхер. Ова поле се однесува на однесувањето и мисловните процеси на поединечните членови на толпата и на толпата како ентитет. [1] Однесувањето на толпата е под силно влијание на губењето на одговорноста на поединецот и впечатокот за универзалноста на однесувањето, кои се зголемуваат со големината на толпата.
Видови на толпи
Толпите можат да бидат активни (банди) или пасивни (публики). Активни толпи можат понатаму да се поделат на: агресивни, ескаписти, привидни или експресивни банди. Агресивните банди се често насилни и надворешно фокусирани. Примери се фудбалски немири и немирите во Лос Анџелес од 1992 година. Ескапистичките толпи се одликуваат со голем број на упаничени луѓе кои се обидуваат да излезат од опасна ситуација. Натпреварувачки толпи се случуваат кога голем број луѓе се борат за ограничени ресурси. Експресивна толпа е која било друга голема група луѓе што се собираат за активна цел. Граѓанската непослушност, рок концертите и религиозните преживеани спаѓаат во оваа категорија.
Критичка психологија
Една од главните критики на критичката психологија кон конвенционалната психологија е дека таа не успева да го разгледа или намерно го пренебрегнува (игнорира) начинот на разликите на моќта помеѓу општествените класи и групи може да влијае на менталната и физичка добросостојба на поединци или групи на луѓе. Тоа го прави ова, делумно поради тоа што има тенденција да се објасни однесувањето на ниво на поединец.
Фенолна киселина
Фенолните киселини или фенолкарбоксилни киселини се феноли кои се составени од фенолен прстен и најмалку една карбоксилна група.
Од оваа група најголемо значење имаат дериватите на:
Најголем дел од фенолните киселини во растенијата се поврзани со естерска, етерска или ацетална врска или со структурните компоненти на растението (целулоза, белковиним лигнин) или за посложени полифеноли (флавоноиди), или за помали органски молекули (глукоза).
2011 УС Опен – Мажи поединечно
Рафаел Надал е бранител на титулата, но тој беше поразен во финалето од Новак Џоковиќ со резултат од 6–2, 6–4, 6–7(3–7), 6–1. Џоковиќ ја освои првата титула на УС Опен, негов трет Гренд Слем оваа година и четврт во неговата кариера. Забележително, како и на Ролан Гарос порано оваа година, првите четири носители стигнаа до полуфинале.
Носители
<li> Јурген Мелцер ''(Второ коло) <li> Хуан Мартин дел Потро ''(Трето коло) <li> Фернандо Вердаско ''(Трето коло) <li> Јанко Типсаревиќ '' (Четвртфинале, се откажа поради повреда на левата ципа) <li> Енди Родик '' (Четвртфинале) <li> Александр Долгопогов ''(Четврто коло) <li> Радек Штепанек ''(Второ коло, се откажа поради повреда на абдоменот) <li> Хуан Игнасио Чела ''(Трето коло) <li> Фелисијано Лопез ''(Трето коло) <li> Флоријан Мајер ''(Трето коло) <li> Марин Чилич ''(Трето коло) <li> Џон Иснер '' (Четвртфинале) <li> Михаел Љодра ''(Второ коло) <li> Иван Љубичич ''(Второ коло) <li> Марсел Грањолерс ''(Трето коло, се откажа поради повреда на абдоменот) <li> Иван Додиг ''(Прво коло)
Гросхансдорф
Гросхансдорф (Großhansdorf) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 3 километри источно од Аренсбург и 25 километри североисточно од Хамбург.
Историја
Гросхансдорф бил првпат споменат во 1274 година во декрет на црквата Св. Катарина од Хамбург, на која Гросхансдорф бил доделен во тоа време. Во 1435 година, градот Хамбург го припоил Гросхансдорф и го управувал како дел од шумските села, составени од низа хамбуршки енклави опкружени од територии на Холштајн. Во 1642 година била забележана изградба на воденица, која постоела до век. Од 1701 година, Гросхансдорф бил седиште на шумскиот јавач (Waldreiter), функционер на хамбуршката полициска администрација, кој денес е претставен во грбот на Гросхансдорф. Тогаш, Хамбург бил слободен царски град во рамките на Светото Римско Царство.
Во 1872 година, Грос-Хансдорф (како што тогаш било името) и соседниот Шмаленбек се споиле во Грос-Хансдорф-Шмаленбек (Groß-Hansdorf-Schmalenbeck), општина во рамките на државата Хамбург, која тогаш се состоела од истоимениот град и бројни помали општини и градови. Од 1921 година шумската железница (Walddörferbahn, источниот дел на денешната линија У1 од подземната железница на Хамбург го поврзала Гросхансдорф со Хамбург.
Со територијалното прекројување преку Законот за голем Хамбург, Грос-Хансдорф-Шмаленбек бил предаден од Хамбург на пруската Покраина Шлезвиг-Холштајн со сила од 1 април 1937 година, создавајќи така општина во рамките на округот Штормарн. Името Грос-Хансдорф било доделена на новата општина.
Хигија
Во старогрчката митологија, Хигија (грч. ) — ќерка на Асклепиј. Таа е божица на здравјето, чистотата и санитетот, а подоцна и на месечината. Таа игра важна улога и во култот на нејзиниот татко. Додека татко ѝ, надлежна за спречувањето на болести и одржувањето на добро здравје. Нејзиното име е извор за поимот „хигиена“.
Култ
Нејзините најзначајни храмови се наоѓале во Епидаур, Коринт, Кос и Пергам. Географот Павзаниј забележал дека кај асклепионот во Титана во Сикион (основан од Алексанор, внук на Асклепиј), статуите на Хигија на главата биле прекриени со женска коса и вавилонска облека. Според натписите, истите нешта се жртвувале и во Парос.
Арифрон, сикионски уметник од IV век п.н.е. напишал добро позната пофалбена химна во чест на оваа божица. Меѓу другите вајари, статуи на Хигија имаат изработено вајарите Скопас, Бријакс и Тимотеј, но не постои јасен опис за тоа како тие изгледале. Честопати Хигија била прикажувата како девојка која храни голема змија обвиткана околу неа, а на други статуи змијата пие од стомната во рацете на Хигија. Овие карактеристични елементи подоцна прешле и кај галско-римската божица на лекувањето наречена Сирона. Хигија ја придружувал нејзиноот брат Телесфор.
Комплекс „Св. Климент“ (Охрид)
''' „Комплекс „Св. Климент“ “'''— археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Наоѓалиштето претставува објекти и црква од старохристијанско време. Се наоѓа на западниот дел од зарамнетото плато на источниот рид во стариот дел на Охрид. Го зафаќа просторот од црквата Св. Богородица Перивлептос (денешната Св. Климент) и непосред ната околина од сите четири страни. Во внатрешноста на црквата (нартексот и надворешната припрата) се пронајдени остатоци од првобитниот трем и основа од постара градба, најверојатно старохристијанска црква. Јужно и источно се пронајдени остатоци од други градби, подвижни наоди и гробни конструкции од средниот век. Археолошки ископувања се вршени во 1960 г. Од Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата и Народниот музеј од Охрид.
Глинде
Историја
Името Глинде било првпат споменато во документ од 25 март 1229 година. Во документот, грофот Адолф IV на Шауенбург и Холштајн го доделил селото на цистерцијанскиот манастир (манастирот подоцна бил преместен во денешниот град Рајнбек). Кралот на Данска и војвода на Шлезвиг, Фредерик I го одзел поседот од манастирот во текот на реформацијата. Во 1544 година, неговиот син Кристијан III го поделил со неговите браќа.
На 24 јуни 1979 година (750-годишнината на селото), Глинде добило градски права.
Опитна психологија
Чарлс Бел
Чарлс Бел бил британски психолог, чиј главен придонес биле истражувањата кои вклучуваат нерви. Тој го напишал памфлет сумирањето на неговото истражување на зајци. Своето истражување го заклучил со тоа дека сетилните нерви внесете во posterior (грбните) корени на ’рбетниот мозок и моторните нерви излегуваат од предниот (ventral) корените на' рбетниот мозок. Единаесет години подоцна, францускиот психолог Франсоа Магенди ги објави истите заклучоци, без да бидат свесни за истражувањето на Бел. Поради Бел, и неговото не- објавување на неговото истражување, откритието било наречено Бел-Магендиев закон. Откритието на Бел, разоткрило верување дека нервите пренесуваат или вибрации или духови.
Бугарска Брајова азбука
Бугарската Брајова азбука ― Брајова азбука за пишување на бугарски јазик. Таа се заснова на унифицираните меѓународни конвенции на Брајовото писмо, со Брајови букви што се приближни до нивната латинска транслитерација и истата интерпункција, со францускиот прашалник. На бугарски јазик е позната како Брайлова азбука (Брајлова азбука).
Азбука
Бугарската Брајова е скоро идентична со руската Брајова азбука, каде што тие се преклопуваат. Бугарската нема неколку руски букви, и има дополнително писмо ѝ, која го зема местото на руското й (со бугарското й е отсликано на тоа).
Каменогорск
Каменогорск (Каменного́рск), до 1948 година Антреа (Антреа) е град во северозападниот дел на Европска Русија. Сместен е во северозападниот дел на Ленинградската област, во областа на Виброшкиот реон.
Според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година во градот живееле 6 781 жител.
Географија
Градот Каменогорск се наоѓа на левиот брег на реката Вуокса, на север од Карелискиот теснец и административно припаѓа на Виборгшкиот реон во Ленинградската област. Сместен е на околу 170 километри северозападно од Санкт Петербург, или околу 44 километри североисточно од реонското седиште, градот Виборг. Центарот на градот лежи на надморска височина од 20 m. Територијата на градот се протега во тесен појас долж левиот брег на реката Вуокса, со должина од скоро 10 километри, а единствениот дел од градот што е физички одделен од остатокот од населбата е населбата Гранитни, која се наоѓа на мал полуостров опкружен од три страни со реката Вуокса.
Историја
Во пишани извори, денешниот Каменогорск за првпат се споменува во 1597 година како мала населба во лутеранската црковна општина Свети Андреја која била под покровителство на шведската црква. Во врска со тоа, самата населба првично била наречена Свети Андреј ( Saint-Andre)
По завршувањето на Финската војна (1808–1809) помеѓу Шведска и Русија, Шведска ја загубила Финска, а со тоа и населбата Свети Андреј станува дел од Руската Империја. Од тој момент, населбата започнала да го носи финското име Антреа.
Во 1948 година во согласност со законот за русификација на топонимијата на подрачјето на поранешниот фински Карелиски теснец, градот Антре најпрвин е преименуван во Гранитни, потоа во Првомајск и на крајот во Каменогорск.
Партнерски градови
Градот Каменогорск има потпишано договори за партнерство и соработка со следниве градови:
Ускана
Ускана – најголем град на Пенестите, едно од племињата во Горна Дасаретија. Се наоѓал недалеку од Лихнид (Охрид), на три дена одење од Стибера (Чепигово). Речиси со сигурност може да се локализира кај Кичево.
Воена психологија
Воена психологија - истражување, дизајн и примена на психолошките теории и емпириските податоци кон разбирање, предвидување, и справување со однесувања  на пријателски или непријателски сили или на цивилното население, што може да бидат пожелни, опасни или потенцијално опасни за спроведување на воени операции. Воената психологија се преобразува од подгранка на групи на различни психолошки дисциплини во алатка која се користи од страна на војската, како и сите алатки на војската, за да им овозможи на војниците подобро да ги преживеат стресовите на војната, додека со користење на психолошки принципи за дебаланс на непријателските сили со што војската полесно ќе победи во војната. Сите стресови и психички болести кои ги разгледува воената психологија не се специфични само за војската. Сепак, војниците имаат тенденција да се соочуваат со одредена комбинација од овие инаку општи стресови. Воената психологија понатаму се специјализира во потрага на оваа уникатна комбинација на стресови кои ги опфаќаата војската и војната. Овие стресови вклучуваат посттрауматски стресни нарушувања (ПТСН), вина, тешкотии во семејството каде воен ветеран е брачен другар, ноќни кошмари и се враќања назад, и многу повеќе. Воена психологија се применува во советување и третман на стрес и замор на воениот персонал или воени семејства, како и третман на психичката траума.
Бисер балкански
„Бисер балкански“ — новокомпонирана македонска народна песна во изведба на пејачот Гоце Николовски. Песната за првпат била испеана на „Фолк фест Валандово“ во 1990 година. Ја освоила првата награда. Текстот на песната е од Јован Павловски, музиката е на Хилми Билбил а аранжманот е на Томислав Таневски. По самата изведба песната станува голем хит и многу наскоро станува широко прифатена од македонскиот народ.
Јасминка Павловска, во својата статија посветена на Гоце Николовски вели дека ниту една новосоздадена песна претходно, ни потоа немала таква општонародна прифатеност, што во периодот на раните деведесетти, што се совпаѓа со независноста на Македонија, ужива и своевиден статус на химна.
Тема
Песната спаѓа во категоријата на народни новокомпонирани песни, во подгрупата на родољубиви песни. Главна тема е опевување на македонските убавини. Покрај тоа, во песната се опеани сите три дела на етничка Македонија, нејзината црна историја, но и љубовта кон истата.
Урош Предиќ
Урош Предиќ (Урош Предић), (, -, ) – еден од најголемите српски сликари реалисти. Предиќ најмногу останал запаметен по неговите рани дела во кои го прикажал „стварниот“ живот на обичните луѓе. Подоцна дал голем придонес во црковното сликарство и портретите.
Животопис
Роден е во Орловат како најмлад син на свештеникот Петар Предиќ. Тука учел основно училиште, а потоа германско училиште во Црепаја. Од 1869 до 1876 година студирал седмокласна гимназија во Панчево (панчевачка реалка која подоцно го добила неговото име). Како многу надарен, ја добил стипендијата на Матица српска и во 1876 година отишол на виенската сликарска академија.
Завршил Уметничка академија во Виена во 1880 година во класата на професорот Грипенкерл (Christian Griepenkerl), истакнат виенски сликар кој имал големо влијание на Предиќ. Во текот на студиите ја добил Гунделовата награда за сликање со масло на машки модел. Во 1882 година работел во приватното атеље на професорот Грипенкерл, а во периодот 1883-1885, бил асистент на Уметничката академија во Виена. Во тоа време, по упатства на професорот Грипенкерл и познатиот архитект Ханзен, изработил 13 слики со митолошка содржина за парламентот во Виена. Заради семејни обврски во 1885 година се враќа во татковината. Прв и единствен пат се обидел да се ожени во 1889 година со шеснаесетгодишната Ана Накарада (1873-1938), ќерка на пензионираниот оберлајтнант Ѓуро Накарада (1830-1899), но татко ѝ не и дозволил да се омажи за 32-годишниот Предиќ. Во Орловат изработува серија слики од животот на своите соселани. Потоа од 1886 до 1889 престојува во Белград, 1890-1893 во Нови Сад и Стар Бечеј. Во периодот 1894-1909 живее во Орловат, а од 1909 до смртта во Белград. Своите слики самостојно ги изложува во 1888, 1910, 1920, 1949 во Белград, 1890, 1949 во Нови Сад, 1890 во Сремски Карловци, 1890 во Панчево и Вршац. Во неговиот сликарски опус најзастапени се потретитете, иконографијата, историските композиции, поретко пределите, и само еден акт.
Тој е еден од основачите на друштвото Лада во 1904 година и бил негов долгогодишен претседател. На 26 јануари 1909 година избран е за дописен член на Српската кралска академија, а на 3 февруари 1910 година за редовен член. Тој е исто така и еден од основачите на ‘’Здружението на ликовни уметници на Белград’’ во 1919 година и прв негов претседател. Во обидот да постигне што поуверлива сличност со ликот на нарачателот и настојувајќи на препознатливоста, Предиќ станал хроничар на граѓанското општество на своето време. Во 1885 година во Панчево почнал со сликање на портрети по нарачка, понекогаш со помош на фотографии. Најчесто изработувал претставителни портрети, глави или бисти. Од сцените, познати дела му се Весели браќа, Сираче (на мајчиниот гроб), потоа историски дела се Херцеговски бегалци и На Студенац. Една од најпознатите негови слики е Косовка девојка. Ги насликал портретите на претседателите на академијата: Сима Лозаниќ, Стојан Новаковиќ (1920), Јован Жујовиќ (1921), Јован Цвииќ (1923), Ѓорѓе Вајферт (1927) Слободан Јовановиќ (1930), Богдан Гавриловиќ (1935) и Александар Белиќ (1940). Потоа портретите Михаило Петровиќ (1943), Ксенија Атанасијевиќ (1917), Бранислав Петронијевиќ (1911), итн. Неговите слики Херцеговски бегалци и Сираче на мајчиниот гроб ги откупил Михајло Пупин на изложбата во Париз во 1889 година и му ги поклонил на Народниот музеј во Белград. Урош Предиќ го насликал преубавиот иконостас на бечејската православна црква и иконостасот во капелата на бечејскиот велепоседник Богдан Дунѓерски. Освен тоа насликал повеќе иконостаси заради што се оценува како последен значаен српски иконописец. Кај Предиќ посебен квалитет има цртежот, што е посебно воочливо во неговите сочувани блокови за скицирање. Во својот долг творечки живот им останал верен на правилата на старите мајстори и истрајал на истакнување на цртежот и јасноста на композицијата, покажувајќи отпор спрема тежнеењата на младите уметници кои се школувале во Минхен и Париз. Умрел во Белград во 1953 година, во својата 96 година, како најстар српски сликар. Согласно неговата желба погребан е во Орловат. И во длабоката старост бил полн со работна енергија и ведрина. Неколку месеци пред смртта се качил на столица да реди некои слики во своето атеље, паднал и притоа се повредил (ја скршил ногата), од што не закрепнал и набрзо умрел.
Заоставнина
За животот и делото на Урош Предиќ објавени се повеќе книги меѓу кои:
Сообраќајна психологија
Сообраќајна психологија е дисциплина на психологијата што ги проучува односот помеѓу психолошките процеси и однесувањето на учесниците во сообраќајот односно патните корисници. Во принцип, сообраќајната психологија има за цел да ги применува теоретските аспекти на психологијата со цел да се подобри сообраќајната подвижност (подвижност) преку помагање да се развијат и да се применат противмерки на сообраќајни несреќи, како и преку воведување на саканото однесување, преку образование и мотивација на учесниците во сообраќајот и корисниците на патиштата.
Однесувањето често се изучува во врска со истражувања на сообраќајните несреќи со цел да се оценат причините и разликите во несреќа вклученост. Сообраќајните психолози се разликуваат три мотивации на однесувањето на возачите: образложено или планирано однесување, импулсивно или емоционално однесување, и вообичаено однесување. Дополнително, социјалните и когнитивните примени на психологијата се користат за цели, како што се: спроведување на законите и сообраќајните правила, безбедноста во сообраќајот и на патиштата, образовни кампањи, и, исто така, терапевтски и програми за рехабилитација.
Оваа трансплантирана машина за чукање
Оваа трансплантирана машина за чукање досега не типкала љубовно писмо — музички албум на македонската група „Фолтин“, објавен во 2008 година како издание на Културно-информативниот центар - Скопје.
Список на песни
Албумот содржи пет песни, обележани како:
Опис на албумот
На албумот настапуваат:
Зумпрес
Зумпрес - македонска издавачка куќа, со седиште во Скопје.
Писма до Олга
Писма до Олга (чешки : Dopisy Olze (Дописи Олзе)) - книга составена од писма напишани од чешкиот драмски писател, дисидент и иден претседател Вацлав Хавел до неговата сопруга Олга Хавлова за време на речиси четиригодишната затворска казна од мај 1979 до март 1983 година (Хавел бил ослободен кога се здобил со висока температура и добил лекарско отпуштање). Хавел бил затворен од комунистичката влада на тогашна Чехословачка затоа што бил еден од водачите на Комитетот за одбрана на неправедно гонетите (ВОНС) - повеќето од нив биле потписници на документот за човекови права - Повелбата 77.
Авторот Салман Рушди во едно интервју во 1999 година изјавил дека книгата „Писмата до Олга“ била една во малиот број книги што ги носел со себе живеејќи на тајни места во текот на годините што ги криел од можното погубување.
Васил Хаџи-Кимов
Животопис
Васил Хаџикимов е роден на 29 октомври 1903 година во штипското Ново Село, тогаш во Отоманското Царство. Роднина е на револуционерот Владислав Ковачев. После окупацијата на Вардарскиот дел на Македонија од Србија завршува српска гимназија, во којашто уште од 8-ми клас се присоединува кон СКЈ. Уапсен е од српската полиција, заради распространуваната од него книга на Коста Новаковиќ „Македонија на Македонците! Земјата на земјоделците!“. Во почетокот на 1920-те Хаџи-Кимов ја напушта СКЈ и се присоединува кон Македонската младинска тајна революционна организација, откако комунистите откажуваат да потпомогнат во решавањето на македонското прашање.
Во текот на 1925 година се префрлил во Софија и станува член на новосоздадената Внатрешна македонска револуционерна организација (Обединета), а заедно со студентите Коста Веселинов, Димитар Шарланџиев, Асен Чаракчиев, М. Иванов и Кирил Николов учествува во нивната блиска Македонска народна студентска група во 1929 година. Завршува право во Софискиот универзитет и специјалност „Конзулат“ во Слободниот универзитет (сега УНСС). После убиството на Александар Протогеров во текот на 1929 година, Хаци-Кимов издава брошура „Не можеме повеќе да молчиме“, во којашто го критикува Иван Михајлов за братоубиствените војни во ВМРО, а пак самата ВМРО (Обединета), чијшто печатен орган е „Македонско дело“, го критикува Хаџи-Кимов и другите студенти. Иван Ванчо Михајлов пишува во дневникот после средбата со Васил Хаџи-Кимов од 9 септември 1930 година, на којашто дискутирале за Македонската студентска група и федералистите Михаил Шкартов и др. Филип Атанасов: [[Податотека:Vasil_Hadzhikimov_Makedonskite_Balgari.jpg|мини|340x340пкс|Корица на книгата „Македонските Бугари“.
]] Во текот на 1932 година Васил Хаџи-Кимов е член на групата Македонски народни студенти и соработувал активно на редактираниот од Александар Мартулков весник „Македонско знаме“. Васил Хаџи-Кимов, Антон Југов и Ст. Караџов се определени за шефови на ВМРО (Обединета) за Бугарија на општата конференција од 15-16 април истата година. После општата резолуција на ВМРО (Обединета) и Коминтерна та за признавање на македонската нација од 1934 година, Васил Хаџи-Кимов ја напушта организацијата и заедно со Борис Михов го издава весникот „Македонска борба“, преку којшто се спротивставил на македонизацијата којашто ја сметал за измислена комунистичка идеологија. Ја подготвил книгата „БКП и македонското ослободително движење“ со помошта на Павел Шатев, но таа останала неиздадена. Истата година ја издава книгата „Постои ли македонска нација“, со којашто се спротивстава на историските фалшификации, и пишува писмо („Едно мислење“ под псевдонимот „Македонец“) до бугарскиот министер-претседавач Георги Ќосеиванов, во коешто се застапува за целосното обединување на бугарската нација. Автор е на книгата „Македонските Бугари“.
После поразот на Кралска Југославија од Нацистчка Германија во април 1941 година, се префрлил во Вардарска Македонија, кадешто е иницијатор и основач на Бугарскиот централен акционен комитет и последователниот прием на бугарската војска. Избран е за секретар-организатор на комитетот и заедно со доктор Борис Благоев го редактира печатениот орган весник „Македонија“ со директор-издавател Стефан Стефанов. Учествува во воспоставувањето на бугарското управување во областа и работи за заштита на интересите на Бугарите, кои останале во окупираните зони на Македонија од италијанските и германските војски.
После 1944 година Васил Хаџи-Кимов е уапсен од новата југословенска власт и во текот на февруари 1946 година е осуден прво на смрт со стрелање, а потоа казната му е заменета од Врховниот воен суд со 20 години затвор, од коишто отслужува само 11 во Затворот Идризово.
После затворот Хаџи-Кимов живеел во Скопје и работи во Универзитетската библиотека „Св. Климент Охридски“, кадешто во 1970 година ја издава „Ретроспективна библиографија на Македонија – книги“ во тираж од 500 броја. Подоцна се преместил во Софија, Бугарија, каде што пишува материјали за отпорот спрема македонизмот во периодот од 1944-1980 година. Таму заклучува, дека се спроведени над 700 политички процеси спрема Бугари, повеќето со смртна казна, а другите 23 илјади души се убиени или исчезнале. 120 илјади вкупно поминале низ затворите на Југославија, а околу 180 илјади се прогонети во Бугарија и во другите земји по светот.
После објавувањето на независноста на Република Македонија се вратил во Ново Село, кадешто умира на 20 декември 1992 година. Васил Хаџи-Кимов е автор и на книгите „Сончеви денови“ (Скопје, 1942), „Унче и Димче - Пусто турско“ (Штип, 1964), „Љубовни копнежи“ (Скопје, 1972) и други.
Васил Хаџи-Кимов пишал:
Мост на легијата
Мост на легијата (чешки: Most Legií) - историски мост над В’лтава во Прага, Чешка, именуван по Чехословачката легија.
Продавница на тајни
Продавница на тајни (италијански: La Butique del Mistero) е збирка раскази од италијанскиот писател Дино Буцати (Dino Buzzati), оригинално објавена во Милано, во 1968 година. На македонски јазик, за првпат збирката е објавена во 2005 година, во издание на „Независни изданија ТНИД Ѓурѓа“ - Скопје, во рамките на едицијата „Меридијани“, по што следувало и второ издание во 2006 година, во библиотеката „Ризница“. Преводот од италијански јазик го направила Радица Никодиновска.
Содржина
Збирката „Продавница на тајни“ содржи предговор и 25 раскази: