cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лига 1 (Франција)
Клубови
Вкупно 73 клуба играле во Лига 1 од нејзиното формирање во сезоната 1932-33 до крајот на сезоната 2008-2009. [7] Во моментов, Марсеј, Ница, Рен и Сошо се единствените клубови основачи кои играат во Лига 1. Париз Сен Жермен, Осер и Арле-Авињон се единствените клубови кои не испаднале од лигата заради недоволни бодови, при што Париз Сен-Жармен заработија пласман во првата дивизија во сезоаната 1974-75 и оттогаш не паднале надолу. Осер го имаа своето прво деби во лигата 6 години подоцна и сè уште не испаднале, додека Арле-Нувињон ќе го има своето деби во лигата во сезоната 2010-2011. Париз Сен Жермен испадна административно од лигата по неговата поделба од Париз ФЦ во 1972.
Франција
Во Франција, ЛФП има ексклузивен договор за емитување со премиум каналите Канал+ и Оринџ. Договорот, склучен на 2 Февруари 2008 ќе и плати на ЛФП 668 милиони евра за четири сезони. Канал+ на почетокот беа колебливи да го склучат договорот, поради критиките поврзани со Лига 1(види погоре) и одлуката на лигата да ги подели ТВ правата во 12 пакети, што се сметаше за контроверзно во некои кругови и мисловно во други каде што е дозволено помалите радиодифузери, како што се Оринџ и СФР, да пренесуваат одредени натпревари. [8] По објавувањето на договорот, беше откриено дека Канал+ емитува девет од дванаесетте пакети, додека Оринџ ги поседува останатите. Преземањата на Оринџ вклучуваат емитување на лига натпреварите на мобилен, услуга за нарачување, и еден премиум пакет. Канал+ стекна два од премиум пакетите, што ги вклучува сите дерби мечеви кои се емитуваат во недела навечер. Канал+ исто така се стекна со пакетот што дозволува онлајн пренесување на натпреварите во Лига 1. Услугата за емитување на Канал+, Фут Плус, беше претставена  на стартот на сезоната 2008-09.
Други земји
Во повеќето земји, како Канада и на африканскиот континент, Лига 1 е достапна на ирскиот синџир на канали Сетанта Спортс. Во Шпанија лигата се емитува на Гол ТВ. Во европските земји како Швајцарија и Полска лигата се емитува на сестринските канали на Канал+. Во Холандија, Лига 1 порано се емитуваше на сестрински канал на Канал+. Каналот подоцна беше откупен од Либерти Глобал и сега лигата се емитува на Спорт 1. Исто така,Спорт 1 ги пренесува натпреварите од Лига 1 во Унгарија и Романија.Во повеќето северно, источно и централно европски земји, Лига 1 се емитува на Виасат Спорт, Спорт Клуб или Нова Спорт. Сепак, во Албанија, Данска, Исланд, Русија и Украина Лига 1 се емитува на нивните локални спортски медиуми. Во Бразил наплатниот канал Спорттв ги емитува натпреварите од лигата. Во Индонезија натпреварите се емитуваат на ТВР1. Во САД Лига 1 е достапна на ТВ5Монд и Фокс Сокер Плус, додека во Мексико лигата се емитува на Телевиса Депортес како и на ТВ5Монд со пет натпревари неделно,три натпревари во директен пренос и две снимки. На 1 Април 2010, ЛФП објави дека лигата склучила мулти-милионски договор за пренесување на натпреварите со италијанскиот канал Спортиталиа. Каналот ќе ги пренесува натпреварите од Лига 1 во наредните две години почнувајќи од сезоната 2010-11. Спортиталиа ќе пренесува четири натпревари во живо неделно и исто така ќе го емитува и прегледот на неделата. [10] Сличен договор беше склучен една недела подоцна со телекомуникациската компанија ПЦЦВ од Хонгконг која ќе ги пренесува натпреварите од Лига 1 во регионот во наредните две сезони. [11]
Награди
Сегашниот трофеј во Лига 1, Лексагоал, бил осмислен од ЛФП, а создаден и создаден од француско-аргентинскиот уметник Пабло Реиносо. Трофејот му се доделува на шампионот на Франција од крајот на сезоната 2006-07, заменувајќи го претходниот трофеј во Лига 1 кој постоеше само пет години.Името Лексагоал, е добиено на официјално натпреварување организирано од ЛФП и францускиот ТВ Канал ТФ1 за да се избере име за новиот трофеј. Над 9000 предлози беа испратени, за да на 20 мај 2007,членот на Француската Фудбалска Федерација, Фредерик Тирие, објави дека според онлајн гласањето терминот Лексагоал добил половина од гласовите. Првиот клуб кој ја имаше честа да го подигне новиот трофеј беше Олимпик Лион по освојувањето на сезоната 2007-08.
Месечни и годишни
Во прилог на трофејот на победникот и поединечните медали за играчите, Лига 1 ја доделува и наградата Играч на месецот. Во текот на сезоната, се одржуваат наградите на УНФП и се доделуваат наградите за играч на годината, менаџер на годината и млад играч на годината од двете лиги.
Џулиен Мур
Животопис
Џулиен Мур има шкотско потекло од кое ја наследила црвената коса, која подоцна станала нејзин заштитен знак. Таткото на Мур бил воено лице, така што нејзиното семејство морало често да се сели од еден во друг град. Поради честите преселби од едно во друго училиште, во тоа време, Мур читала многу книги. Кога била средношколка, Мур ја видела Мерил Стрип на насловната страница на списанието „Тајм“ и тогш добила цврста желба да стане филмска глумица, а Стрип била нејзиниот идол. Од 1996 година, таа е во брак со режисерот Барт Фрејндлих со кого има две деца: синот Кејлеб (роден во 1998 година) и ќерката Лив (родена во 2002 година).
Филмска кариера
За своите улоги, Џулиен Мур била четирипати номинирана за наградата „Оскар“. Во декември 2014 година, на два месеца пред 87. доделување на наградите „Оскар“, во обложувалниците ширум светот, Мур важела како најголема кандидатка за „Оскар“ во категоријата „најдобра женска улога“ (со коефициент од само 1,17), за настапот во филмот „Сè уште Алис“, во кој игра професорка по лингвистика која е болна од Алцхајмерова болест. И навистина, прогнозите се оствариле, зашто таа ја добила наградата за најдобра жеснка улога.
К-Ваген
Гроскамфваген или " К-Ваген " (кратко за ГК-Ваген ) бил германски супер-тежок резервоар, од кои два прототипа биле речиси завршени до крајот на Првата светска војна.
Историја
Во јуни 1917 година, пред да бидат завршени првите тенкови од A7В, германското министерство за воени операции наредило изградбата на нов резервоар за напојување, наменет да се користи во пробивни ситуации. Дизајнерската работа ја спровел Јозеф Волмер, капетан и инженер кој работел за „Одборот за испитување на транспортните технологии“ на армијата и капетан Вегер.
На 28 јуни 1917 година, Министерството за војна го одобрил нацртот на дизајнот и наредил десет примери, пет од кои ќе бидат изградени од фабриката Рибе во Берлин, а пет од Вегман и Ко. во Касел.
Возилото првично тежело 165 тони, но ова било намалено на повеќе практични 120 тони со скратување на должината. Огромната големина и маса на K-Ваген го направиле невозможното да се транспортира, така што било одлучено дека ќе биде поделено на делови за железнички транспорт, да се реконструираат зад линијата на фронтот каде што требаше да се користи.
Два прототипа биле изградени на барање на Хинденбург, и биле речиси завршени до крајот на војната.
Опис
Корпата на K-Ваген се состоела од шест модули кои можеле да се транспортираат одвоено по железница: контролната соба, борбената просторија, моторната соба, просторијата за пренос и двата спонзони. Командантот можел да им додели наредби на екипажот со помош на електрични светилки: контролата на пожарот била споредлива со онаа на уништувачот. Германците го виделе возилото како вистинско „склопување“. Возачите требало да го следат возилото слепо, во режија на командирот.
К-Ваген требало да биде вооружен со четири 77  милиметарски пушки и седум МГ08 митралези и имало екипа од 27 луѓе: командант, двајца возачи, сигналист, артилериски офицер, 12 артилериски мажи, осум машински артилери и два механика. На почетокот на проектот било разгледано вклучувањето на огнено оружје, но подоцна било одбиено.
К-Ваген никогаш не станал оперативен, бидејќи под услови на примирјето на Германија им било забрането да поседуваат тенкови. Еден од тенковите „Рибе“ бил завршен на крајот од војната, но тој никогаш не ја напуштил фабриката и бил уништен под будното око на Воената комисија за контрола на сојузничките сили.
Полимерни банкноти
Полимерните банкноти се банкноти направени од полимер од видот на биаксијално ориентиран полипропилен. Таквите банкноти вклучуваат многу безбедносни одлики кои не се достапни во хартиените банкноти, вклучувајќи ја и употребата на метамерни мастила. Полимерните банкноти траат значително подолго од хартиените, предизвикувајќи намалување на влијанието врз животната средина и намалени трошоци за производство и замена.
Современите полимерни банкноти за првпат биле развиени од страна на Резервната банка на Австралија (РБА), Организацијата за научни и индустриски истражувања на Комонвелтот (ЦСИРО) и Универзитетот во Мелбурн. Прво биле издадени како валута во Австралија во 1988 година, а во 1996 година Австралија целосно се префрлила на полимерни банкноти.
Други земји кои целосно се префрлиле на полимерни банкноти се: Брунеи, Малезија, Канада, Нов Зеланд, Папуа Нова Гвинеја, Романија и Виетнам. Најновите земји што вовеле полимерни банкноти во општ промет се: Обединетото Кралство, Нигерија, Зеленортски Острови, Чиле, Гамбија, Никарагва, Тринидад и Тобаго, Малдиви, Мавританија, Боцвана, Сао Томе, Принсипе и Македонија.
Автопат А1 (Македонија)
„Пријателство“ (ознака: А1, по старо: M1), порано „Александар Велики“ — автопат во Македонија, кој се протега во меридијански правец север–југ, од границата со Србија, кај граничниот премин Табановце, сè до границата со Грција, кај граничниот премин Богородица–Мачуково (Евзони), близу Гевгелија. Автопатот е дел од паневропскиот меѓународен коридор 10, т.е. меѓународната рута Е-75.
Правец на протегање
Автопатот „Пријателство“ започнува од граничниот премин Табановце, северно од градот Куманово, и во две двонасочни ленти продолжува низ Кумановското Поле, минувајќи непосредно западно крај Куманово, каде се наоѓа крстосницата со магистралниот пат кон Крива Паланка и граничниот премин „Деве Баир“ на границата со Бугарија. Близу рафинеријата за нафта „ОКТА“ кај селото Миладиновци навлегува во Скопската Котлина и долината на реката Вардар, по која продолжува да се протега сè до македонско-грчката државна граница. Кај селото Миладиновци се наоѓа клучката, т.е. раскрсницата со делницата од автопатот кој води кон главниот град Скопје и продолжува кон запад како дел од меѓународниот паневропски коридор 8, а во овој предел автопатот непосредно минува и се поврзува Меѓународниот аеродром Скопје. Автопатот продолжува кон југ, навлегувајќи во Прнарската Клисура на реката Пчиња и Таорската Клисура на реката Вардар продолжувајќи низ повеќе тунели кон Велес. Делницата од автопатот Катланово - Велес се состои од двенасочни одделни коловозни ленти кои се меѓусебно раздалечени по неколку километри поради ридско-планинскиот, карпест и клисурест терен и во овој предел не постојат клучки за излез од едната и приклучување кон другата насока. Непосредно пред Велес се наоѓа крстосницата на магистралниот пат кон Штип, Кочани и Делчево сè до македонско-бугарската граница. По Велес автопатот минувајќи преку реката Вардар, продолжува кон југ со две одделни непосредно блиски двонасочни коловозни ленти сè до Градско каде се наоѓа крстосницата со магистралниот пат кој води кон Кавадарци, Прилеп и Битола. Минувајќи непосредно крај античкиот град Стоби, автопатот продолжува низ Тиквешката котлина кон Неготино, каде се наоѓа крстосницата со патниот правец кон Радовиш и Струмица. Во две одделни двонасочни коловозни ленти автопатот продолжува сè до Демир Капија, каде тие се спојуваат во една двонасочна лента и навлегуваат Демиркаписката Клисура и двата препознатливи тунели. На овој потег се наоѓа единствената делница која има една двонасочна лента, а која треба до 2017 година да се изгради уште една одделна лента.
Кај селото Удово автопатот навлегува во Гевгелиско-валандовската клисураи тука се наоѓа излезот за патниот правец кон Валандово и Дојран. Сè до селото Смоквица на десниот брег на реката Вардар патот продолжува во единствена двонасочна лента, а потоа повторно се раздвојува во две одделни коловозни ленти сè до градот Гевгелија каде се наоѓа клучката на локалниот патен правец кон Богданци. На само 3 километри по Гевгелија патот завршува кај граничниот премин „Богородица“ на македонско-грчката државна граница.
Историја
Во втората половина на XX век, овој патен правец бил дел од југословенскиот Автопат „Братство и единство“, кој минувал низ четири југословенски републики, поврзувајќи ги крајната северна и крајната јужна граница. Сепак условите и инфраструктурата на патот, не биле целосно на нивото на денешните меѓународни стандарди за автопатишта, бидејќи само делот од Куманово до Велес бил со две разделени сообраќајни ленти.
По осамостојувањето на Македонија во 1991 година, овој пат етапно почнува да се доградува и подобрува, со изградба на одделни сообраќајни коловозни ленти во две насоки. Доградбата и обновата на автопатот во најголем дел се одвивала со средства на Македонија и финансиска помош од фондовите на ЕУ. Така во периодот од доцните деведесетти до 2000 година е завршена делниците до Градско и Смоквица - Гевгелија, потоа во периодот 2001-2002 делницата до Неготино, во периодот до 2004 е завршена делницата до Демир Капија, а на 8.9.2011 е завршена седумкилометарската делница Куманово - Табановце. Во моментот се работи на изградба на втора одделна сообраќајна коловозна лента на делницата Смоквица - Демир Капија, со што до 2016 година целосно ќе се заврши и изградбата на целиот автопат по сите меѓународни стандарди со две одделни коловозни сообраќајни ленти.
Со одлука на Владата на Македонија, од 2008 година, овој автопат го носи името Александар Македонски. Сепак, истиот бил именуван во „Пријателство“ во 2018 година, во знак на пријателство помеѓу Македонија и Грција.
Космос-2324
Космос-2324 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 14 декември 1995 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2324 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9141 км, а најмалото на 9114.
Укајали (регион)
Укајали (Ucayali) е регион во Перу. Регионот се наоѓа во Амазонските прашуми и името на регионот потекнува од реката Укајали. Главен град на регионот е Пукалпа.
Саждево
Саждево — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот североисточен дел на територијата на Општина Крушево, чиј атар се допира со подрачјето на општините Македонски Брод и Долнени. Селото е ридско, на надморска височина од 650 метри. Од градот Крушево е оддалечено 21 километар.
Селото се наоѓа на допирот на Бушева Планина на северозапад и ниската езерска рамнина на југоисток, поради што во него се погодни сточарството, шумарството и земјоделството. Села со кои се граничи атарот на Саждево се: Јакреново, Лажани, Кошино и Дреново. Во минатото, вода за пиење добивало од само една чешма на сретсело и од бунари. Подалеку од селото има и други послаби извори, некои од нив соѕидани во чешми, наречени: Крони Кепит, Ке-Раса (Плоча), Таиров Кладенец, Ѓорева Вода и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Каља, Бело Камење, Гури Маркут (Марков Камен), Зелен Камен, Ледина Маде (Голема Ледина), Гури Рустеми, Земник, Чука, Куса Ричка, Дрварски Пат, Ула Ѓоре (Ѓорев Пат), Аре Ѓорѓијут, Присој, Говедарник, Секојца и Ливада Вогл (Мала Ливада).
Селото има збиен тип, поделено на три маала, наречени Поштр (Долно), Туфо и Зајак. Во секое од маалата живеат припадниците на еден род. Маалата се незначително едно од друго оддалечени.
Историја
Североисточно од селото, на височина од 1.500 метри, се наоѓа возвишението Каља. Таму имало тврдина, од која има слаби остатоци од заштитниот бедем, а возвишението е обраснато со шума. Во подножјето извира изворот Студена Вода.
Селото се споменува во Трескавичкиот споменик од век.
Саждево е албанско село и неговите жителите не кажуваат дали нивните предци нашле постари жители кога се доселиле во првата половина на век. Сепак, утврдено е дека во селото живееле православни Македонци и иселени родови од Саждево се наоѓаат во Крапа (Сидоровци, 4 к. и Ѓинчаровци, 4 к.).
Жителите од соседното Кошино наведуваат дека порано во Саждево постоела црква. Црквата била нападната на Велигден од арбанашки напаѓачи, кои упаднале во нејзе и убиле многу мештани. За овој настан во околните села се пеела песна.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Саждево живееле 154 жители, од кои 130 Албанци и 24 Роми.
Саждево е мало село, без некои поголеми промени на бројот на населението. Во 1961 година броело 246 жители, од кои 218 биле Турци, 14 Македонци и 7 жители Албанци. Во 1994 година бројот се зголемил на 316 жители, од кои 199 Турци и 108 Албанци.
Според пописот од 2002 година, во селото Саждево живееле 393 жители, од кои 184 Албанци, 207 Турци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 476 жители, од кои 222 Албанци, 221 Турчин, 6 Бошњаци, 14 останати и 13 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Саждево:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Денес, Саждево е албанско село, кои се доселеници.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година родови во селото се: Зајак (13 к.), доселени се од северна Албанија. Го знаат следното родословие: Мемет (жив на 70 г. во 1952 година) Алим-Мемет-Браим, кој се доселил во селото; Туфо (10 к.), доселени се од северна Албанија во исто време со претходниот род; Грудовци (11 к.), доселени се од северна Албанија; Поповц (1 к.), доселени се во 1913 година од селото Дреново во Порече. Нивните роднини таа година се иселиле во Турција.
Иселеништво
Покрај иселувањето на христијанското население во минатото, од селото имало иселувања и на доселените Албанци. Така од родот Туфо едно семејство заминало во Турција, додека родот Шуке (1 к.) се иселил во селото Дебреште.
Самоуправа и политика
Во век, Саждево било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Дебреште, во која покрај селото Саждево, се наоѓале и селата Борино, Дебреште, Жабјани, Јакреново, Кошино, Крапа, Лажани и Ропотово. Општината Дебреште постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Дебреште, Јакреново, Крапа, Кошино и Саждево.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1201 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 354 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 383 гласачи.
TRT Avaz
TRT Avaz (македонски: ТРТ Аваз) е турски телевизиски канал кој е под Турската Радио Телевизија (ТРТ) и е наменет за Пан Туркискиот свет и Балканот. Беше отворен на 21 март 2009, и се емитува широко на Балканот, Туркиската Средна Азија, Блискиот Исток и на Кавказот. Емисиите се емитуваат на албански, азербејџански, босански, казашки, киргиски, узбекистански, и туркменски, со превод на турски јазик, и вклучува документарци, културни и музички програми како и локални филмови и телевизиски серии. Публиката исто така има шанса да научи турски јазик преку туторијали.
Каналот има моќ да достигне гледаност од 250 милиони гледачи во 27 држави и 13 автономни региони низ Источна Европа, Западна и Средна Азија, опфаќајќи простор од Бугарија до Авганистан. Каналот е сепак блокиран во Кина поради турскискиот сепаратизам во Ујгурскиот автономен регион.
Името на каналот беше за првпат објавено од страна на турскиот претседател Абдула Ѓул како "Аваз" зборот кој значи "глас" во многу централно-азиски јазици, вклучувајќи го и турскиот. На свеченоста, по повод отворањето на ТРТ Аваз, покрај турскиот претседател присуствуваа бројни музички ѕвезди од Азербејџан, Актан Исабејев од Киргистан, познатата узбекистанска пејачка Севара Незархан, Јескаливе Нагима од Казахстан, Лејла Јушиќ од Босна и Херцеговина како и големата турска пејачка ѕвезда Таркан.
Летна универзијада - 1979
X Летна универзијада — универзијада одржана од 2 до 13 септември 1979 во Мексико, Мексико.
Bell 206 JetRanger
Хеликотерот Bell 206 е развиен по конкурсот на Армијата на САД за лесен набљлудувачки хеликоптер. Иако во првиот обид од страна на Армијата на САД хеликоптерот не е прифатен, се продолжува со негово производство, а првите испораки од 40 хеликоптери се направени за Морнарицата на САД, со варијантата ТН-57 Sea Range, наменети за обука на пилотите. Армијата на САД ја променила одлуката и по купени 1,434 набљудувачки хеликоптери ОН-6, во 1969 година го нарачува хеликоптерот Bell 206 во извидувачка варијанта. Хеликоптерот Bell 206 е еден од најпродаваните хеликоптери во светот, а се произведени повеќе од 8,000 парчиња во воена и во цивилна верзија. Во текот на производството на хеликоптерот се изведени многу модификации.
Вооружување
Митралези странично на вратите, торпеда
Варијанти
Bell JetRanger
Харабали
Харабали (Харабали) — град во Астрахањската област, Русија. Во 1989 година имало 18,566 жители, во 2002 година имало 18.296 жители и во 2010 година имало 18.209 жители.
Буве
Островот Буве (Bouvetøya) е ненаселен вулкански остров во јужниот дел на Атлантскиот Океан. Сместен e на јужниот крај од Средноатлантскиот Гребен, со површина од 49 km², 93% од територијата е покриена со ледници. Буве е зависна територија (biland) на Норвешка. Тој е еден од најоддалечените острови во светот (по Велигденскиот Остров и островите Тристан да Куња).
Геологија
Островот Буве е надводен дел од штитест вулкан кој се наоѓа југозападно од Западноиндискиот гребен. Почвата на Буве се состои од базалти и риолити. На северозапад од островот се создала калдера. Последната ерупција на островот се случила пред околу 2000 години.
Историја
Островот е именуван по неговиот откривач - Французинот Ж.Б. Буве де Лозие (1705 - 1786), кој го открил островот на 1 јануари 1739 година. Поради маглата мислел дека се работи за `рт, над кој што се наоѓа голема земја (всушност, претпоставувал дека тоа е Непознатата Јужна Земја, наведена на тогашните географски карти). Земјиштето кое што го открил го добило `Рт на Обрежувањето Господово (Cape Circoncision), а северозападната точка на островот сè уште го носи ова име. Буве погрешно ја одредил географската должина на островот.
Во осумнаесетиот и деветнаесетиот век островот претежно бил истражуван од Британците. Така, во 1772 година, Џејмс Кук пристигнал на местото што го навел Буве, но поради грешката што ја направил, тој не наишол на копно. Во 1808 година, Џејмс Линдзи, капетан на брод за ловење китови, за прв пат точно ги одредил координатите на островот, кој не бил веднаш поистоветен со земјата што ја открил Буве, а некое време се нарекувал „островот Линдзи“. Во декември 1822 година, капетанот Бенџамин Морел, наводно, прв стапнал на островот и таму ловел фоки. На 10 декември 1825 година, капетанот Норис за прв пат стапнал на островот, го прогласил за британска сопственост, по што го нарекол „Остров Ливерпул“, во чест на британскиот премиер Лорд Ливерпул.
Првиот подолг престој на островот се случил во 1927 година: екипажот на норвешкиот брод „Норвешка“ поминал околу еден месец на Буве. На 1 декември 1927 година, водачот на експедицијата Ларс Кристенсен го прогласил островот за норвешки. Со декрет на кралот Хокон VII на 23 јануари 1928 година, Буве бил прогласен за „норвешка територија“. Во 1929 година, Британија се откажала од своите територијални претензии кон Буве. Во 1930 година, Стортингот донел закон со кој островот Буве се прогласува за зависна територија, над која суверенитет има Кралството Норвешка (но островот не бил и дел од кралството). Териториите прогласени за норвешки во доцните 1920-ти го опфаќа таканаречениот „сектор Буве“ - островот на Петар I, вистинскиот остров Буве и соседните територии северно од 60 ° јужна географска ширина. Кралскиот декрет од 1928 година бил оспорен од СССР и САД. Протестот на СССР во нота до владата на Норвешка од 24 јануари 1939 година бил поврзан со фактот дека Норвешка за своја територија, покрај Буве, го прогласила и островот Петар I, откриен од руската експедиција на Белингсхаузен и Лазарев.
Антарктичкиот договор, потпишан во 1959 година, не се однесува на островот Буве (бидејќи се наоѓа северно од 60° ј. ш.).
Развој
Буве е еден од најодалечените острови во светот (по Велигденскиот Остров и островите Тристан да Куња). Најблиску до островот (покрај островчињата покрај брегот на самиот остров) е островот Гоф (на околу 1600 км). Најблиското копно од островот Буве - брегот на Антарктикот - е оддалечено 1.700 километри, а Кејп Таун е оддалечен 2.500 километри. На островот има автоматска метеоролошка станица.
Ниту еден човек сè уште не презимил на островот (зимата на јужната полутопка е кога на северната е лето). Освојувањето на островот е многу тешко поради проблемите со пристигнување на експедиции на островот: ледниците го спречуваат слегувањето на јужниот и источниот брег, а стрмните карпи високи до 490 метри го блокираат пристапот на север, запад и југозапад. Најпогоден пристап до островот, кој нема природни пристаништа, е со хеликоптер.
Црква „Св. Димитрија“ - Поменово
'''Св. Атанасиј''' — православна црква во велешкото село Поменово, Општина Чашка. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Архитектура
Храмот е правоаголна еднокорабна градба со полукружна апсида на исток и трем на запад. Изградена е од дробен камен, а покривот изворно бил направен од камени плочки. Сводот во наосот е срушен, а црквата е покриена со плочи од вештачки материјал. Влезот е од западната страна, над кој има ниша со претстава на покровителот Свети Димитрија Солунски на коњ како прободува војник.
Живопис
Во нишата на источната фасада над олтарната апсида има остатоци од првобитниот живопис од XVII век. Претставен е светец, облечен во светлокафеав химатион. Светецот е на средна возраст со кратка бела коса и брада, и во левата рака држи затворен свиток. Според типолшките особености, можно е да се работи за Апостол Петар. Сочувана е и оригиналната камена чесна трпеза, сместена во тремот.
Според натписот над западниот влез во наосот, фреските од наосот и олтарот се одново пресликани во 1852 г. На источнот ѕид во олтарната апсида, во првото подрачје, е Архиерејската литургија, од северната страна се насликани Свети Јован Златоуст и Свети Григориј Богослов, а од југ Свети Василиј Велики и Свети Атанасиј. Во конхата на апсидата е допојасната претстава на Богородица со Христос во конусовиден медалјон на градите. Во проскомидијалната ниша е насликан Свети Стефан. Од двете страни на апсидата е претставено Благовештението. Над Богородица е пророкот Давид, а над Архангел Гаврил е пророкот Соломон. Меѓу пророците е претставата на Светото Тројство. На јужниот ѕид во олтарот е насликан Свети Никола, а во првото подрачје над него е Рождеството Христово. Во наосот, на јужниот ѕид, следат од исток кон запад во првото подрачје, под прозорецот, Свети Илија како храни гавран во пештера, Вознесението Илиево, Светите врачи Кузман и Дамјан и Свети Трифун. Во второто подрачје е Крштението Господово, Влегувањето во Ерусалим и Тајната вечера. На западниот ѕид, јужнјо од влезот, е претставен Архангел Михаил како му ја вади душата на богатиот, над влезот е натписот, а северно од него се светите Константин и Елена. Над првото подрачје е Успението Богородично, а во горниот дел е Вознесението Богородично in corpore. На северниот ѕид, во првото подрачје, се насликани светите маченички Петка и Недела, проследени од Свети Меркуриј, Свети Василиј Велики, Свети Јован Златоуст, Свети Григориј Богослов, а во олтарот е Видението на Свети Петар Александриски. Во второто подрачје на северната стена од запад кон исток се насликани обесениот Јуда, Христос пред Пилат, Распетието Христово, Оплакувањето Христово и во олтарот Мироносците на Христовиот гроб и Воскресението Христово.
Марупе (општина)
Марупе (Mārupes novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Нариманов (град)
Нариманов (Нариманов) — град во Астрахањската област, Русија.
Минојца (Црешнево)
Минојца — археолошко наоѓалиште во поречкото село Црешнево. Претставува некропола од римско време. Се наоѓа на 500 м од маалото Старовци, каде на површина од 3-4 декари, при обработувањето на земјата биле откриени гробови и во нив керамички садови.
Педро Кастро
Педро Анрике де Кастро Силва (5 февруари 1993 година), познат како Педро Кастро, е бразилски фудбалер кој игра за Аваи како играч во нападот.
Знаменск (Астрахањска област)
Знаменск (Знаменск) — град во Астрахањската област, Русија.
Педро Кастро
Клупска кариера
Роден во Волта Редонда, Рио де Janeанеиро, Педро Кастро започнал со младинска селекција на ФК Сантос и билпромовиран во првиот тим во јануари 2012 година, откако импресионирал во У-20.
Педро Кастро го имал своето професионално деби на 5 август, почнувајќи од пораз од 0: 3 против Наутико. На 24 септември 2013 година тој потпиша нов договор со клубот, продолжувајќи ја својата врска до 2016 година.
На 16 декември, Педро Кастро бил позајмен во Ла Лигата од страна на клубот  Еспањол до крајот на европската сезона,  со € клаузула за откуп 5 милиони; неколку дена подоцна, било потврдено дека тој ќе игра првично за резервите во Сегунда Дивисион Б.
Сепак, Педро Кастро се појавил само двапати во Б-страната за време на кампањата, а потоа се врати во Пиксе. На 22 јули 2014 година тој се приклучил на Парана Клуб исто така во привремен договор, до крајот на годината.
После тоа, Педро Кастро имал можност за заеми во Санта Круз и Ботафого-ПБ. На 12 јануари 2017 година, по истекот на договорот со Сантос, тој потпишал со Томбензе.
На 5 јуни 2017 година, Педро Кастро потпишал за Аваи на позајмица до крајот на годината. На 4 јануари следната година, тој се согласил на едногодишен договор со Спорт Ресифе, со неговите федеративни права сè уште во сопственост на Томбензе но по ретко користењето се врати во Аваи.
Бенсхаузен
Бенсхаузен (Benshausen) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Цела-Мелис.
Соседни општини
Во северниот дел се наоѓа градот Штајнбах-Халенберг, во југоисточниот дел е местото Албрехтс на градот Зул, во западниот дел е поранешната општина Фирнау и во југозападниот дел се наоѓа општината Шварца.
Пресадување (медицина)
Пресадување на органи или трансплантација — постапка при која се отстранува орган од едно тело и истиот се става во друго тело, чиј таков орган е оштетен или недостасува.
Долго време била присутна надежта дека органите и ткивата земени од животни или од друг човек, можат да ги заменат оштетените органи и ткива кај друг човек или животно. . Голем број од првите такви обиди завршувале неуспешно, бидејќи, секој организам се бори да ја уништи туѓата материја, вклучувајотфќи ги и ткивата од друг човек, или друго животно. Таквата нормална реакција на организмот се нарекува синдром на отфрлање. Во сите случаи на пресадување, ткивата на дарителот, треба да соодветствуваат на ткивата на примателот, како што соодветствува крвта која се дава при трансфузија. Совпаѓањето на ткивата се проверува со голем број лабораториски анализи, а се прават и напори да се најдат дарители чии ткива содржат релативно малку антигени, што можат да предизвикаат отфрлање на пресадокот од организмот на примателот. Бидејќи е невозможно да се совпаднат целосно сите антигени од дарителот со тие на примателот, многу често на примателот му се даваат лекови што ја блокираат имунитетната реакција на неговото тело, насочена кон пресадениот орган или ткиво.
Од историјата на пресадувањето
Постојат извештаи кои потврдуваат дека пресадувањето постоело пред научното разбирање и унапредување на техниките потребни за развивање на оваа гранка. Првите податоци укажуваат дека во вториот век пред нашата ера индискиот хирург Сушрута вршел пресадување на кожата во носот, како и извесна пластична хирургија на нос. Успехот на овие операции не е добро документиран. Римокатоличката митологија говори дека во третиот век ногата на некој ѓакон Јустинијан зафатена од гангрена била заменета со нога на починат Етиопјанин. Неколку векови подоцна, италијанскиот хирург Гаспаре Таљацози извршил успешно пресадување на кожа и за првпат укажал на проблемот со отфрлање на новите органи од телото на примателот, неколку века пред медицински да биде разбран целиот механизам. Тој говорел за „силата на моќта на биолошката единка“ уште во 1596г., во книгата што ја објавил на оваа тема.
Првите пресадувања
Првото успешно пресадување на рожницата на окото била изведена во 1837 г., на една газела, а првото успешно пресадување на човечка рожница (кератопластична операција) било изведено од страна на Едвард Зирм од Австрија во 1905 г. Сепак, пионерската хируршка техника за пресадување била направена во самиот почеток на дваесеттиот век од страна на француските хирурзи Алексис Карел и Чарлс Гутрие со пресадување на венски артерии. Нивната вешта анастомоза (спојување на разделени органи) ги поставува темелите на подоцнежната хирургија. Во 1912г., Карел ја добил Нобеловата награда за медицина и физиологија. Исто така, неговата идентификација на проблемот на одбивањето на органите останала ненадмината со децении. Пресадувањето на кожа доживеало голем напредок во текот на Првата светска војна, особено преку работата на Харолд Гили од Австралија кој се смета за „татко на пластичната хирургија“. Во неговите заслуги се вбројува воспоставувањето успешен проток на сопствена крв во младежот на пациентот, како резултат на успешната врска со дарителот. Неговиот асистент, Арчибалд МекИнд, продолжил со работата во текот на Втората светска војна во областа на реконструктивната хирургија. Работејќи за Кралските восздухопловни сили значително ја унапредил терапијата и рехабилитацијата на повредените и изгорени воени пилоти. Во 1962г., била извршена првата успешна реплантивна операција - неколку екстремитети биле повторно поврзани за телото и им било повратено (иако ограничено) функционирањето и чувствувањето на тие делови од телото.
Првото пресадување на орган од покојник ја направил украинскиот хирург Јуриј Вороној во 1930 г. Џозеф Мари ја направил првото успешно пресадување на бубрег меѓу два близнака во 1954г., значително олеснета поради тоа што се работело за генетски идентични близнаци. Успехот на доктор Муреј со бубрегот водел до обиди и со други органи. Во јуни 1963г., било направено првото пресадување на градно крило во пациент кој страдал од рак на белите дробови од страна на Џејмс Харди од Мисисипи, САД. Пациентот живеел 11 дена и починал поради откажување на бубрезите.
Органи и ткива кои можат да се пресадуваат
Органи и ткива кои можат да се пресадуваат се однесува на органи и ткива кои релативно често или редовно се пресадуваат (овде "главни органи и ткива"), како и органи и ткива кои многу ретко се пресадуваат или се во експериментална фаза.
Пресадување на срце
Срцевиот орган бил најголемиот предизвик за пресадната хирургија. Но, поради проблемите со отфрлањето кои кај срцето можат да доведат до смрт за неколку минути, секоја операција морала да се изведе со голема брзина. Исто така, било потребно да се направи и машина која вештачки ќе ја извршува работата на срцето за време на операцијата. Пионерот во оваа област, Џејмс Харди, го направил првото пресадување на срце во 1964 г., но прераното откажување на срцето на пациентот го натерало Харди да мора да употреби срце од шимпанзо кое, за жал, откажало кратко по операцијата. Првиот успех се случил на 3 декември 1967г., во Кејптаун, Јужна Африка, од страна на доктор Кристијан Барбард. Луис Вашкански, човекот на кого била извршена првото пресадување на срце, живеел само 11 дена. Сепак, после оваа операција се појавило големо интересирање за срцеви пресадувања. Преку стотини биле изведени во периодот 1968г. до 1969 г., но речиси сите пациенти починале за шеесетина дена. Вториот пациент на Бернард живеел 19 месеци. Во 1984 година две третини од пациентите со пресадено срце веќе живееле по пет години и повеќе. На 9 март 1981 г., се случила првата успешно пресадување на срце со крвни садови на универзитетската болница во Стенфорд од страна на хирургот Бруц Реиц.
Срцевото пресадување е хируршка постапката која се изведува кај пациенти со краен стадиум наоткажување на срцевиот орган или тешка коронарно-артериска болест. Најчеста процедура е да се земе функционално срце од неодамна починат дарител (allograft) и да се имаплантира кај пациентот. Кај пациентот се отстранува неговото срце (orthotopic процедура), или поретко се остава срцето да ја потпомогне функцијата на  донираното срце (heterotopic постапка). И двете се контроверзни решенија за една од најопасните болести кај човекот. Пост-оперативниот период во просек е во време траење од 15 години. Првото пресадување на човечко среце било изведено од страна на Кристијан Барнард на 3 декември 1967 година. Во светот се изведуваат околу 3500 пресадувања на срцето, а околу 800000 луѓе имаат потреба од нов орган бидејќи боледуваат од болеста на срцето Класа IV. Овој очај во 1993 година предизвикал голем број на истражувања за употребата на не-човечки срца. Исто така е можно да се земе срце од друг вид (xenograft) или имплант направен по вештачки пат но исходот од овие постапки е помалку успешен во споредба со другите две постапки и затоа се почесто се користи постапката каде се користи орган од починат дарител (allografts). Научниците саакат да се поправат и да ги надмнинат проблемите со овие опции во наредните 15 години.
Пресадување на белите дробови
Иако пресадувањето на белите дробови со себе носи одредени ризици коишто произлегуваат од него, таа исто така може да го зголеми животниот век и да го подобри  квалитетот на животот кај пациентите кај кои функцијата на белите дробови е во крајна фаза. Прецизните детали од операцијата ќе зависат најмногу од точниот тип на пресадокот, постојат многу чекори кои се заеднички за сите вакви постапки. Пред да се започне со операцијата врз примателот, хирургот кој го врши пресадувањето проверува дали на белите дробови од дарителот има некакви оштетувања или заболувања. Ако белите дробови или белодробните крила се одобрени примателот се поврзува на апарат за следење на IV линија и на други апарати како што е апаратот за следење на пулсот. На пациентот му се дава општа анестезија и неговото дишење е со помош на апарати за дишење кои го потпомагаат дишењето. Оваа постапка трае околу еден час, за пред-оперативна подготовка на пациентот. Пресадувањето на едно белодробно крило трае околу 4-8 часа, а додека пак пресадување на двете белодробни крила трае околу 6 до 12 часа. А доколку има и дополнителна повреда на градите може да го зголеми времето и да ја комплицира постапката на пресадување.
Пресадување на срце и бели дробови
Пресадувањето на срце и бели дробови е постапка што се врши со цел да се заменат и срцето и белите дробови во една операција. Поради недостигот на соодветни дарители, оваа постапка многу ретко се изведува; Во САД се изведуваат околу сто такви пресадувања годишно. За време на операцијата пациентот е под анестезија. Кога донираните органи ќе пристигнат тие прво се проверуваат за да се види дали има некакво оштетување, доколку се пронајде некое оштетување се прекинува со оперативната постапка. Понекогаш некои пациенти се загрижени дека нивните органи ќе бидат отстранети а новите имплантирани органи нема да бидат соодветни. Бидејќи оваа е можност, тоа е стандардна постапка но пациентот не се оперира сè додека не се оцени дека донираните органи не се оштетени и одговараат за пресадување и покрај времето што се губи додека трае проверувањето.
Откако ќе се утврди дека органите од дарителот се погодни за пресадувањето, хирургот прави засечување почнувајќи од горе а завршува под градите кај градната коска и се сече низ целиот пат до коската. Рабовите на кожата се повлекуваат за да се отстранат од коската. Користејќи пила за сечење на коска се сече коската на средината. Со нож се сече помеѓу ребрата и се разделуваат ребрата за да се овозможи пристап до срцето и белите дробови на пациентот. Пациентот за време на операцијата е поврзан на машина која ја врши функцијата на срцето и белите дробови, и низ неговото тело циркулира оксидирана крв. Хирургот ги отстранува срцето и белите дробови на пациентот. Повеќето хирурзи настојуваат да го намалат бројот на крвни садови за да може полесно да се отстрани срцето и посебно кога големината на срцето кое треба да се имаплантира е различна од старото срце на пациентот. Донираното срце и белите дробови ќе бидат поставени и прицврстени на вистинското место. Кога донираните органи ќе ја достигнат нормалната температура на телото белите дробови започнуваат да се дуваат. Срцето на почетокот може да чука брзо и нерамномерно ова е поради тоа што мускулните влакна на срцето не работат истовремено. За да се подобри внатрешната работа може да се употреби мал електричен шок на срцето за да започне да работи срцето со соодветен ритам. Откако донираните органи ќе започнат да ја извршуваат својата функција нормално се отстранува машината која ја вршеше функцијата на срцето и белите дробови и се затвораат градите.
Бубрежно пресадување
Донираните бубрези обично се сместуваат подолу од нормалната анатомска место положба. Бубрежното пресадување се врши кај пациенти кај кои функцијата на бубрезите е речиси целосно намалена. Пресадувањето на бубрезите се класифицира како пресадување со органи од мртов дарител (оваа се нарекува кадаверично пресадување) или од жив дарител во зависност од изворот на донираниот орган. Бубрежните пресадоци од жив дарител се одликуваат со тоа што се генетички поврзани (живо-поврзани) или не-поврзани (живо-неповрзани) во зависност дали има или нема биолошка врска помеѓу дарителот и примателот.
Пресадување на црн дроб
Пресадувањето на црниот дроб е постапка на замена на заболениот црниот дроб со нов здрав црн дроб. Најчесто користена техника е ортопоетичкото пресадување, во која се отстранува црниот дроб на пациентот и на негово место се става донираниот орган на истата анатомска место положба. Пресадувањето на црниот дроб денес е добра опција за пациентите кај кои функцијата на црниот дроб речиси исчезнала или при акутни заболувања.
Пресадување на панкреас
Пресадувањето на панкреас вклучува имплантирање на здрав панкреас (оној што може да приозведе инсулин) кај лице кое има шеќерна болест. Бидејќи панкреасот извршува функции кои се потребни за процесот на варење панкреасот на пациентот не се отстаранува при пресадувањето туку донираниот пресадок се става на различна локација. Така да во случај на одбивање примателот ќе остане со својот панкреас бидејќи тој нема да биде отстранет. Здрав панкреас може да се земе од починат дарител но и од жив дарител ама само дел од панкреасот. Не е можна целосно пресадување на панкреас од жив дарител, бидејќи панкреасот е потребен за процесот на варење. Во моментов пресадувањето на панкреасот се изведува кај лица со дијабетес и многу тешки компликации.
Пресадување на лице
Пресадувањето на лице е сѐ уште во експериментална фаза. Во прилог на кожата, пресадувањето оптимално ги вклучува и коските заедно со мускулите, кожата, крвните садови и нервите.
Пресадување на рожницата
Пресадувањето на рожницата е хируршка постапка, каде што се заменува оштетената рожница со нова донирана рожница од починат дарител кој немал никакви пореметувања и заболувања кои можат да влијаат врз одржливоста на  рожницата. Рожницата е проѕирниот дел на окото пред ирисот и зеницата. Хируршката операција се изведува од страна на офтамолози, лекари кои се специјализирани за болести на очите и се врши најчесто во амбуланти (по што пациентот си оди дома веднаш по операцијата).
Пресадување на кожа
Британскиот војник Валтер Иео се претпоставува дека е првиот на кој му е извршена пластична операција а операцијата е изведена од Сер Харолд Жил во 1917 година. Пресадувањето на кожата често се користи за лекување на: Хируршко отстранување (засечување) на оштетената кожа е проследено со пресадување на кожа. Калемењето или пресадување служи за две цели: може да го намали времето за третман кое е потребно (и времето на лежење во болница), а може исто така што ја подобри функцијата и изгледот на површината од телото каде се пресадува кожата.
Пожешка Гора
Пожешка Гора е брдо кое се наоѓа јужно од градот Пожега, во регионот на централна Славонија, во Хрватска. Брдото е дел од Славонските планини кои ја опкружуваат Пожешката долина, која е сместена до соседната планина Псуњ, источно од Пожешката гора и  западно од брдото Диљ. Пожешка гора и Диљ се одвоени со јаз низ кој поминува реката Орљава, течејќи  јужно од Пожешката долина. Највисокиот врв на планината е Капавац, 618 метри надморска височина.
Пожечката гора се нарекува уште и Бабја гора, иако тоа име се однесува само на западниот дел на Пожешката гора со потокот Покотина, кој ја претставува источната граница на Бабја гора. Највисокиот врв на Пожешка гора се наоѓа во областа Бабја гора.
НК Браво
Фудбалски клуб Браво (словенечки: Nogometni klub Bravo), вообичаено познат како НК Браво или едноставно Браво — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Љубљана, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 2006 година.
Теорија на книжевноста
Теорија на литературата во строга смисла на зборот е систематското изучување на природата на литературата и методите за анализа на литературата. Сепак, науката за литературата од 19 век често вклучува – во прилог на, или дури наместо на теоријата на литература во строгата смисла на зборот — размислувања за интелектуална историја, морална филозофија, општествено пророштво и други интередисциплинарни теми кои се од значење за начинот на кој луѓето го толкуваат значењето. Во хуманистичките науки, подоцнежниот стил на науката е производ од критичката и често е наречен “теорија“. Како последица на тоа, зборот „теорија“ стана термин за различни научни пристапи кон анализа на текстовите. Повеќето од овие пристапи се потпираат на разните насоки на континенталната филозофија и социологија.