cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Обединетите нации
1942 година „Декларација на Обединетите нации“
Потпишанa од владите, Претплатени се на заедничката програма на цели и принципи отелотворена во Заедничката декларација на претседателот на Соединетите Американски Држави и премиерот на Велика Британија од 14 август 1941 година, позната како Атлантичка повелба. Убедени дека целосната победа над нивните непријатели е од суштинско значење за одбрана на животот, слободата, независноста и верската слобода и за зачувување на човековите права и правда во нивните земји, како и во другите земји, и дека тие сега се вклучени во заедничка борба против дивјачките и брутални сили кои сакаат да го потчинат светот. ОБЈАВИ: (1) Секоја влада се обврзува да ги искористи своите целосни ресурси, воени или економски, против оние членови на Трипартитниот пакт и неговите приврзаници со кои таквата влада војува. (2) Секоја влада се обврзува дека ќе соработува со владите потписнички на тоа и дека нема засебно да склучи примирје или мир со непријателите. На декларација може да се придржуваат и други нации кои даваат, или кои можат да даваат, материјална помош и придонес во борбата за победа над хитлеризмот.''"
За време на војната, Обединетите нации станале официјален термин за сојузници. За да им се придружат, земјите моралe да ја потпишат Декларацијата и да и објават војна на Оската.
Планирање
Рузвелт бил силен поддржувач на Лигата на нациите уште во 1919-20 година, но бил решен да ги избегне грешките што ги направил Вудроу Вилсон. Обединетите нации биле најголем приоритет на ФДР по војната. Тој инсистирал на целосна координација со републиканското раководство. Тој се погрижил да има водечки републиканци, особено сенаторите Артур Ванденберг од Мичиген, и Ворен Остин од Вермонт. Во широка смисла, Рузвелт верувал дека ООН можеле да ги решат ситните проблеми и да го обезбедат главниот механизам за решавање на сите поголеми прашања што ќе се појавеле кај големите сили, сите имале право на вето. За Рузвелт, создавањето на ООН била најважната цел за целиот воен напор. Рузвелт бил особено заинтересиран за меѓународна заштита на човековите права, а во оваа област голема улога имала и неговата сопруга.
Рузвелт излегол во јавноста со силно застапување на претседателската кампања во 1944 година и деталното планирање го предал на Државната управа на САД, каде што Самнер Велс и секретарот Кордел Хал работеле на проектот. Неговите идеи биле дека „четворица полицајци“ би соработувале за одржување и спроведување на мирот, Франција била додадена за да направат пет полицајци.
Од 21 септември до 7 октомври 1944 година, претставниците на Република Кина, Велика Британија, САД и СССР се состанале за да ги елаборираат плановите, на Конференцијата Дамбартон Оукс во Вашингтон, нејзиното членство и органи, како и аранжмани за одржување на меѓународниот мир и безбедност и меѓународната економска и социјална соработка. Владите и приватните граѓани ширум светот дискутирале и дебатирале за овие предлози. Винстон Черчил го повикал Рузвелт да ја врати Франција на статус на голема сила, по ослободувањето на Париз во август 1944 година.
На конференцијата во Јалта било договорено членството да биде отворено за нации кои се приклучиле на сојузниците до 1 март 1945 година. Бразил, Сирија и голем број други земји се квалификувале за членство со објавување војна или на Германија или на Јапонија во првите три месеци од 1945 година - во некои случаи ретроактивно.
Основање
На 25 април 1945 година, во Сан Франциско започна Конференцијата на Обединетите нации за меѓународна организација. Покрај владите, голем број невладини организации, вклучувајќи ги и Ротари Интернешнл и Лајонс Клуб Интернешнл, добиле покани да помогнат во изготвувањето на повелбата. Откако работеле два месеци, педесетте држави претставени на конференцијата ја потпишале Повелбата на Обединетите нации на 26 јуни. Полска, која не била во можност да испрати свој претставник на конференцијата поради политичка нестабилност, ја потпишала повелбата на 15 октомври 1945 година. Повелбата наведувала дека пред да стапи на сила, таа мора да биде ратификувана од владите на Република Кина, Франција, СССР, Велика Британија и Соединетите држави и од мнозинството од другите 46 потписници. Ова се случило на 24 Октомври 1945 година и Обединетите нации биле официјално формирани.
Датумот кога секоја земја-основач ја депозитирала ратификацијата на Повелбата на ООН е следниот:
Првиот состанок на Генералното собрание се одржало во Централната сала Вестминстер, Лондон, на 10 јануари 1946 година. Советот за безбедност за прв пат се состанал една недела подоцна во Черчис Хаус, Вестминстер. Лигата на нациите формално се распуштила на 18 април 1946 година и ја пренела својата мисија во Обединетите нации.
Активности
Обединетите нации постигнале значајна важност во социјалната арена, поттикнувајќи ги човековите права, економскиот развој, деколонизацијата, здравството и образованието, и се интересирале за бегалците и трговијата.
Лидерите на ООН имале големи надежи дека ќе дејствуваат за да се спречат конфликтите меѓу народите и војните да се направат невозможни во иднина. Тие надежи очигледно не се исполниле во целост. Од околу 1947 година до 1991 година, поделбата на светот во непријателски логори за време на Студената војна го направиле договорот за мировни работи крајно тежок. По крајот на Студената војна, се појавиле нови повици ООН да стане агенција за постигнување светски мир и соработка, бидејќи неколку десетици активни воени конфликти продолжиле да беснеат низ целиот свет. Распадот на Советскиот Сојуз исто така ги ставила Соединетите држави во единствена позиција на глобална доминација, создавајќи разни нови проблеми за ООН.
Објекти
Во јуни 1945 година, делегати од целиот свет се собрале во Сан Франциско да ја подготват повелбата на Обединетите нации. Потенцијалните места за седиштето на ООН ги вклучувале Виена, Швајцарија, Берлин, Квебек и Холандија пред делегацијата да донесе одлука за седиште во Соединетите држави до декември 1945 година. Многу американски градови се натпреварувале за честа да бидат домаќини на седиштето на ООН, како што се округот Марин, Калифорнија, Сент Луис, Бостон, Чикаго, округот Ферфилд, КТ, округот Вестчестер, Њујорк, паркот Флешинг Медоус-Корона во Квинс, Тускахома, Оклахома, Блек Хилс од Јужна Дакота, Островот Бел во Детроит и место на островот Морнарица што се наоѓа на границата меѓу САД и Канада се сметале за потенцијални места за седиштето на ООН. Сан Франциско, каде се наоѓала делегацијата на седиштето на ООН, бил фаворизиран од Австралија, Нов Зеланд, Кина и Филипини поради блискоста на градот до нивните земји. ООН и многу нејзини делегати сериозно ја разгледале Филаделфија за седиште; градот понудил да донира земјиште на неколку избрани места, вклучувајќи ги и паркот Фермаунт, Андора и локацијата во Центар Сити, Филаделфија, што би го поставило седиштето покрај трговскиот центар што се протегал од Сала на независност до Слетување на Пен. Во 1946 година, Џон Д.Рокфелер III и Лоранс Рокфелер ги понудиле своите резиденции во Кикуит во Маунт Плесант, Њујорк како седиште на ООН, но предлозите биле ставени на вето бидејќи местата беа премногу изолирани од Менхетен. Советскиот Сојуз ставил вето на Бостон поради осудувањата на советската експанзија од страна на Џон Е. Свифт, судија во Масачусетс и врховен витез на витезите од Колумбо.
Пред завршувањето на сегашното седиште на ООН, тие користеле дел од фабриката на фирмата „Спери гироскоп“ во Лејк Саксес, Њујорк за поголемиот дел од своите активности, вклучително и Советот за безбедност, меѓу 1946 и 1952 година. Меѓу 1946 и 1950 година, Генералното собрание се состанало во зградата на Њујорк во Флешинг Медоус, која била изградена за Светскиот саем во Њујорк во 1939 година, а денес е местото на музејот Квинс.
Структура и придружни организации
Основната уставна структура на Обединетите нации малку е сменета, иако огромното зголемено членство го алтерира функционирањето на некои елементи. ООН како целина со текот на годините генерирала богат асортиман на невладини организации и специјални тела: некои со регионален фокус, некои специфични за различните мировни мисии и други од глобален обем и важност. Другите тела (како што е Меѓународната организација на трудот) формирани пред основањето на Обединетите нации и само последователно се здружиле со неа.
Московска конференција (1943)
Третата московска конференција меѓу најголемите сојузници на Втората светска војна се одржала во периодот од 18 октомври до 11 ноември 1943 година во московскиот Кремљ и палатата Спиридоновка. Тој бил составен од големи дипломати, министри и генерали, кои разговарале за соработка во воените напори и ја издале Московската декларација.
Историја
Серија од дванаесет состаноци се одржале помеѓу министрите за надворешни работи на Обединетото Кралство (Ентони Еден), Соединетите Држави (Кордел Хал) и Советскиот Сојуз (Вјачеслав Молотов), што резултирало во Московските декларации и создавањето на Европската советодавна комисија. За време на Московската конференција од 1943 година, Советскиот Сојуз конечно се договорил со Соединетите држави и сојузниците да создадат светска организација, Европската советодавна комисија. Амбасадорот на Република Кина во Советскиот Сојуз, Фу Пинг-Шеунг, бил поканет да ја потпише Декларацијата на четирите нации.
Меѓу оние кои присуствувале и за Соединетите држави биле амбасадорот на Соединетите држави Аверел Хариман, генерал-мајор Џон Дин од армијата на Соединетите држави, Грин Хакворт и Џејмс Ц. Дан; за Обединетото Кралство, амбасадорот на Неговото Височество Сер Арчибалд Клерк Кер, Вилијам Странг и генерал-полковник Сер Хестингс Исмај; за Советскиот Сојуз, Маршалот на Советскиот Сојуз Јосиф Сталин, К.Е. Ворошилов, А.И Вишински, заменик народен комесар за надворешни работи М.М. Литвинов, заменик народен комесар за надворешна трговија В.А. Сергеев, генерал-мајор А.А.Грислов од Главниот штаб и постар Службеник на Народниот комесаријат за надворешни работи Г.Ф. Саксин.
Цели на Конференцијата
Исто така, за време на Московската конференција биле направени договори за формирање на Европската советодавна комисија, за давање препораки на трите заеднички влади и на Советодавниот совет во врска со Италија - заедно со Грција и Југославија.
Во случајот на Италија, декларацијата наведувала дека фашизмот морал да биде целосно уништен во Италија, дека на сите фашисти требало да им се забрани учество во јавниот живот и дека „демократските органи“ на локалната власт требало да бидат создадени во рамките на Италија од страна на окупаторските сили.
Во случајот на Австрија, германската анексија на Австрија во 1938 година била прогласена за ништовна. Во декларацијата, народот на Австрија како целина бил земен одговорен за учество во војната на страна на Германија.
Во „Изјавата за злосторства“, било прогласено дека по какво било примирје со сегашната или идна германска влада, тие германски лица, осомничени за вмешаност во воени злосторства во различни земји, ќе биле испратени во тие земји на судење и казнување.
Енкориџ
Енкориџ (Anchorage) е најголемиот град во сојузната држава Алјаска, САД. Енкориџ е пристаништен град со големо трговско и индустриско значење. Основан е во 1915 година. Сместен е на речиси еднаква географска должина со Стокхолм и Санкт Петербург. Населението во 2010 г. изнесувало околу 292.000 жители.
Кобиље
Кобиље (словенечки: Blodnik) — населба во Општина Кобиље во источна Словенија. Населбата е центар на општината Кобиље. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Градиште (Дулица)
Градиште — археолошко наоѓалиште во околината на местото Дулица кај градот Македонска Каменица. Наоѓалиштето претставува градиште од доцната антика
На 500 м западно од езерото Калиманци се издига висок рид со доминантна местоположба. На зарамнетиот врв со простор од 200 × 100 м се гледаат остатоци од големо утврдување. Во внатрешноста на тврдината има темели од десетина помали објекти, а по површината се среќаваат многубројни фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Список на белоруски писатели
Ова е список на белоруски писатели. Списокот вклучува писатели кои пишувале на белоруски јазик или писатели кои имаат белоруско потекло но не пишувале на белоруски јазик.
Зајст
Зајст — град и општина  во Холандија, во покраината Утрехт, неколику километари источно од градот  Утрехт.
Населени места
Градот Зајст првпат се споменува во повелбата во 838. година. Оригиналната населба е сместена во моментов во Дорпстрат. Во доцниот 12 век, црквата е изградена тука. Неговата кула сега е дел од Реформирана Црква, остатокот од која е изградена во 19 век. До средниот век, една гранка на реката Рајна течеше во близина на центарот на градот. Три куќи се изградени во близина на селото: на Куќата на Зајст, Карсберхен и Бикенбурх. Од 1677-1686, Слот Зајст  е изградена на или во близина на урнатините на Кастел Зајст  ;, оригиналниот замок (Donjon) на Родгар ван Зајст. Постои многу малку документација на семејството кое живеело таму, но неколку имиња се наоѓаат: во 12 век Godefridus де Seist и во доцните 13 век уште Godefridus, витез, со неговиот син Јоханес и неговата ќерка Петрониа. (Бронен фор де Гесхелден ван Зајст,, Ед. Ван Хинсберхен). Последниот член на семејството Ван Зајст била жена, Елизабет (?), која се венча со член на семејството на Боре ван Амеронген.
Во последниот квартал на 17 век, грофот Вилем Адријан ван Насау, нелегитимниот потомок на принцот Морис од Орање, се стекнал со имот и вграден слот Зајст во стилот на холандскиот  класицизам. Фреска од Даниел Марот која во голема мера  е е непроменета и ден денес.
Членовите на Evangelische Broedergemeente (Евангелско братство), Холандското име за Моравјаните, се населиле во Зајст во 1746. Најстарите холандски архиви на Моравјаните се чуваат во Архивски центар Утрехт во Утрехт.
Во 19 век, Зајст стана омилен престој за богатите, главно од Утрехт.
Камп Нов Амстердам, (vliegbasis Soesterberg) воздухопловната воена  база е  во близина на овој град, Во Зајст се наоѓа седиштето на една од наголемите холандски осигурителни компании Ахмеа.
Влада на Македонија од 1951
Владата на НР Македонија од 1951 е формирана на 6 јануари 1951 година. Ја врши својата функција до 3 февруари 1953 година кога е избран Извршен совет на Народното Собрание на НРМ.
Состав на владата
Составот на владата е следниот:
Реконструкции на Владата
На 13 април 1951 година изгласана е реорганизација на Владата, по што е извршена и реконструкција на Владата.
На 15 октомври 1951 година повторно е извршена нова реорганизација на Владата по што повторно доаѓа до реконструкција на Владата.
На 4 февруари 1952 година, поради заминување на друга должност, од функцијата министер-претседател на Советот за промет со стоки е разрешен Боге Кузмановски и е именуван Аспарух Каневче.
Кирил Лозанчев
Кирил Лозанчев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Ибн Халдун
Ибн Халдун (, Abū Zayd ‘Abd ar-Raḥmān ibn Muḥammad ibn Khaldūn al-Ḥaḍramī) - арапски историчар, социолог, економист и демограф , роден во Тунис на 27 мај 1332, починал во Египет на 17 март 1406 година. Се смета за еден од основоположниците на модерната историографијата, социологијата, економијата и демографијата.
Најпознат е по делото, Мукадима или Пролегомена ("Вовед") под чие влијание биле османлиските историчари од 17 век како Ќатип Челебија, Ахмед Џевдет-паша и Мустафа Наима, кои ги користеле теориите во книгата да го анализираат подемот и падот на Отоманското Царство. Европските историчари од 19 век исто така ја признавале важноста на книгата и го сметале Ибн Халдун за еден од најголемите филозофи на средниот век.
Историски контекст
Во 13 век, по падот на Алмохадите кои ја одбележале средновековната цивилизација на Магреб, унифицирајќи го регионот,започнал еден долг период на анархија и сиромаштија. . Во 14 век, Меринидите го контролирале западен Магреб (денешен Алжир) додека Хафсидите владееле со Ифрикија (денешен Тунис и источниот дел на Алжир) Овие три династии директно или индиректно потекнувале од Алмохадската династија, се бореле за превласт во Магреб и постојано биле под закана на арапските племиња и од дисиденцијата на берберските племиња кои живееле во близина, секое во рамки на неговите поединечни граници.
Животот на Ибн Халдун се одвивал во една многу проблематична епоха, обележана со разни социо-политички превирања, со појавата на црната смрт и со непрестајните династички борби во Магреб. Впрочем, смртта на секој владетел отворала нова криза околу наследството на власта којашто кралските синови сакале да ја приграбат само за себе. Секоја династија сè повеќе и повеќе се индивидуализирала и покрај заедничките корени, додека меринидската династија се обидувала да го унифицира Магреб, на начин како што тоа го сторила алмохадската. Градовите растеле и играле значајна верска, културна и политичка улога во секоја од државите. Тлемсен, Константин и Беџаја броеле по 40.000 жители, Маракеш околу 60.000 а Фес и Тунис имале над 100.000 жители што била голема бројност на население на тоа време.
На Пиринејскиот Полуостров, последните муслимански кралства се обидувале да го сопрат напливот на галската и кастиљската Реконквиста, додека Истокот се соочувал со турско-монголските инвазии.
Животопис
Животот на Ибн Халдун е релативно добро документиран, бидејќи тој напишал автобиографија (арапски:, at-Taʻrīf bi-ibn Khaldūn wa-Riḥlatih Gharban wa-Sharqan ), во која се цитирани голем број документи во врска со неговиот живот.
Абдурахман бин Мухамед бин Мухамед бин Мухамед бин Ал-Хасан бин Џабир бин Мухамед бин Ибрахим бин Абдурахман бин Ибн Халдун, главно познат како "Ибн Халдун", според некој далечен предок, е роден во Тунис во 1332 (732 по хиџра) во влијателно и побогато андалузиско семејство со арапско потекло. Едниот од предците на семејството, според него, бил јеменитски Арап кој бил во сродство Ваил ибн Хуџр, придружник на исламскиот пророк Мухамед. Семејството кое имало многу влијание во Андалузија, по падот на Севиља во 1248 година, емигрирало во Тунис. За време на туниската хафсидска династија некои од неговото семејство имале политички функции. Таткото и дедото на Ибн Халдун  сепак се повлекле од политичкиот живот и се приклучиле на редот на мистиците. Неговиот брат, Јахја Ибн Халдун, исто така, бил историчар кој напишал книга за абдалвадидската династија, и кој бил убиен од страна на соперник за да биде службен историограф на дворецот.
Во својата автобиографија, Халдун си го кажува потеклото уште од времето на Мухамед преку арапско племе од Јемен, поконкретно од Хадрамут, кое дошло до Пиринејскиот Полуостров во осмиот век, на почетокот на исламското освојување. Самиот рекол: „И нашето потекло е од Хадрамут, од Арапите од Јемен, преку Ваил ибн Хуџр исто така познат како Хуџр ибн 'Ади, еден од најдобрите Арапи, добро познат и почитуван." (стр. 2429, издание Ал-Waraq). Сепак, биографот Мухамед Енан се сомневал во ова негово тврдење, велејќи дека неговото семејство можеби биле Мувалади кои тврделе дека имаат арапско потекло со цел да стекнат со социјален статус. Енан, исто така споменува добро документирана традиција од минатото, во врска со одредени берберски групи, при што тие самите се "воздигнуваат" со арапски предци. Мотивот за тоа секогаш било желбата за политички и општествени напредувања. Ова се шпекулирало и за семејството на Халдун, дека Ибн Халдун и самиот бил со берберско потекло како и поголемиот дел од жителите на неговото родно место. Сепак, исламскиот историчар Мухамед Хозиен вели дека "наводниот [Берберски] идентитет ќе значел во времето кога предците на Ибн Халдун ја напуштиле Андалузија и се преселиле во Тунис но тие сепак не го промениле тврдењето дека се со арапско потекло. Дури и во времињата кога Берберите биле на власт, за време на владеењето на Ал-Марабатс и ал-Мовахидс, и др. семејството на Ибн Халдун не го барале нивното берберско наследство".  Најсилен показател на неговото арапското јеменитско потекло се неговата генеалогија и презимето.
Образование
Високиот статус на неговото семејство му овозможил на Ибн Халдун да учи со најдобрите учители во Магреб. Тој добил класично исламско образование, учење на Куранот кој го научил напамет, арапска лингвистика, основа за разбирањето на Куранот, хадит, шеријат (закон) и фик (надлежност). Тој добил диплома (арапски: الإِجازَة‎ ijazah, "дозвола", "овластување") по сите овие предмети. Математичарот и филозофот, Ал-Абили од Тлемсен, го вовел во математиката, логиката и филозофијата, и тој пред сè ги проучувал делата на Авероес, Авицена, Рази и Туси. На возраст од 17 години, Ибн Халдун ги изгубил обата родитела од Црната смрт, интерконтинентална епидемија на чума што го погодила Тунис во 1348-1349. Тој за чумата зборува во неговото дело Мукадима:"Страшна чума надојде врз народите на Истокот и Западот; таа сурово ги измачи нациите, однесе голем дел од оваа генерација, ги сотре и ги уништи најдобрите резултати на цивилизацијата. Се покажа себеси кога империите беа во ера на декаденција и се доближуваа до крајот на нивното постоење; таа им ја скрши силата, им ја потисна моќта, ги ослабна до тој степен што им се закануваше целосно да ги уништи. Земјата престана да се обработува поради недостиг на луѓе; градовите беа опустошени, зградите паднаа во урнатини, патиштата беа избришани, спомениците исчезнаа; куќите и селата останаа без жители; нациите и племињата ја изгубија својата сила, а целата земја си го смени ликот."
Раните години во Тунис, Фес, Тлемсен и Гранада
Според семејната традиција, Ибн Халдун се борел за политичка кариера. При бурната политичка ситуација во Северна Африка, ова барало многу вештина внимателно да се создаваат и прекинуваат сојузништва, за да не се падне заедно со минливите режими на времето. Автобиографијата на Ибн Халдун е приказна за авантура, во која тој поминува време во затвор, ги достигнува највисоките функции и паѓа повторно во егзил.
На 20 годишна возраст, тој ја започнал својата политичка кариера на функцијата Катиб ал-'Аламах (носител на печатот) кај тунискиот владетел Ибн Тафракин, која се состоела од пишување калиграфски воведни белешки на официјални документи. Во 1352, Абу Зиад, султан на Константин, го нападнал Тунис и го поразил. Ибн Халдун, кој не бил среќен со неговата почитувана но политички бесмислена функција, со учителот Абили заминал за Фес. Таму султанот Абу Инан Фарес од маринидската династија го назначил за пишувач на кралските прогласи. Во 1357 година, обвинет за сплетки против интересите на султанот 25-годишниот Ибн Халдун 22 месеци поминал во затвор. По смртта на Абу Инан во 1358 година, везирот Ал Хасан Ибн Умар го ослободил од затвор и му го вратил рангот и функцијата. Кога Абу Салем дошол на власт, тој му дал на Ибн Халдун министерско место, прва функција која одговарала на неговите амбиции. Наскоро нови превирања придонеле Абу Салем да ја изгуби власта и на негово место да дојде некој пријател на Ибн Халдун, Ибн-Амар Абдула, кој не му дал значајна службена положба. Ибн Халдун затоа се одлучил да се пресели во Гранада. Тој можел да биде сигурен дека таму ќе има топло добредојдовте, бидејќи во Фес тој му помогнал на султанот на Гранада, Насрид Мохамед V, да се врати на власт по неговиот привремен егзил. Во 1364 година, султанот Мухамед му доверил дипломатска мисија кај кралот на Кастиља, Педро Суровиот, со цел склучување на мировен договор. Ибн Халдун успешно ја спровел оваа мисија и учтиво ја одбил понудата на Педро да остане во служба на неговиот двор и да си го поврати имотот кој порано во Шпанија го поседувало неговото семејство. Во Гранада, Ибн Халдун брзо влегол во конкуренција со везирот на Мухамед, Ибн ал-Хатиб, кој со недоверба гледал на блиските односи помеѓу Мухамед и Ибн Халдун. Ибн Халдун се обидел да го обликува младиот Мухамед според неговиот идеал на мудар владетел, потфат кој Ибн ал-Хатиб го сметал за глупав и опасен за мирот во земјата а историјата покажала дека бил во право. На поттик на ал-Хатиб, Ибн Халдун на крајот бил испратена назад во Северна Африка. Самиот Ал-Хатиб подоцна бил обвинет од страна на Мухамед дека има необични филозофски погледи, и бил убиен, и покрај обидот од страна Ибн Халдун да се заложи во името на својот поранешен соперник. Во неговата автобиографија, Ибн Халдун малку кажува за неговиот судир со Ибн ал-Хатиб и за причините за неговото заминување.
Назад во Африка, хафсидскиот султан на Беџаја, Абу Абдала, (со кого заедно бил во затвор) го пречекал со голем ентузијазам и го назначил Ибн Халдун за свој прв министер. Во текот на овој период, Ибн Халдун вршел смела мисија за собирање на даноците меѓу локалните берберски племиња. По смртта на Абу Абдала во 1366, Ибн Халдун повторно ја сменил страната и се зближил со султанот на Тлемсен, Абул л-Абас. Неколку години подоцна, тој бил затворен од страна на Абу Фарис Абдул Азиз, кој го поразил султанот на Тлемсен и го освоил престолот.
Политичката умешност на Ибн Халдун и неговите добри односи со дивите берберски племиња, му носеле предност кај северноафриканските владетели, иако тој самиот почнал да станува уморен од политиката. Во 1375 година, бил испратен од Абу Хаму, Абу l Вадид султанот на Тлемсен, на мисија кај племињата на давадитските Арапи од Бискра. На враќање на Ибн Халдун побарал засолниште кај едно од берберските племиња, во западниот дел на Алжир, во градот на Калат Ибн Салама. Тој таму живеел повеќе од три години, под нивна заштита, користејќи ги предностите на неговата изолација за да го напише делото Мукадима (Пролегомена), воведот на неговата планирана историја на светот. Во Ибн Салама, сепак, тој ги немал потребните текстови за да ја заврши работата. Како резултат на тоа, во 1378, тој се вратил во својот роден Тунис, кој во меѓувреме бил освоен од Абу л-Абас, кои го земал Ибн Халдун назад во неговата служба. Тука тој се посветил речиси исклучиво на своите студии и да ја завршил неговата историјата на светот. Неговата врска со Абу л-Абас останала затегната, како што подоцна тој се сомневал во неговата лојалност. Ова било уште позасилено откако Ибн Халдун му покажал копија од завршената историја каде ја немало вообичаената панегирика за владетелот. Под изговор дека ќе оди на аџилак во Мека – нешто кое муслимански владетел не можел едноставно да го одбие - Ибн Халдун успеал да го напушти Тунис и да заплови за Александрија.
Последните години во Египет
По неговото враќање во мај 1388, Ибн Халдун се сконцентрирал посилно на образовната функција во различни медреси на Каиро. Во дворецот некое време ја немал наклонетоста на султанот, како за време на немирите против Азахир Сејфадин Баркук кога– очигледно под принуда – заедно со другите каирски судии издал фатва против Баркук. Подоцна односите со Баркук се вратиле во нормала, и тој бил повторно именуван за кадија. Севкупно, тој шест пати бил назначуван на оваа висока функција, но од различни причини никогаш на функцијата не останувал долго.
Во 1401, под власта на наследникот на Баркук, неговиот син Фараџ, Ибн Халдун земал учество во военiot поход против монголскиот освојувач Тамерлан, кој го опсаднал Дамаск. Ибн Халдун се сомневал во потфатотот на новиот султан и не сакал да го напушти Египет. Неговите сомнежи биле оправдани, бидејќи младиот и неискусен Фараџ, загрижен за бунтот во Египет, ја оставил својата војска во Сирија и се вратил дома. Ибн Халдун седум недели останал во градот под опсада, со јажиња го спуштиле преку градските бедеми со цел да преговара со Тамерлан, во историска серија на средби за кои тој опширно зборува во својата автобиографија. Тамерлан во детали го испрашувал за условите во земјите на Магреб и на негово барање, Ибн Халдун дури и напишал долг извештај за истото. Како што ги признал намерите за ова, тој не се двоумел, при враќањето во Египет, да состави подеднакво долг извештај за историјата на Татарите заедно со студијата на карактерот на Тамерлан, испраќајќи ги истите на меринидските владетели во Фес (Магреб).
Ибн Халдун следните пет години ги поминал во Каиро и работел на завршувањето на неговата автобиографија и историја на светот и извршувал функција на учител и судија. За време на овој период, тој, наводно за се придружил на тајната партија по име Риџал Хава Риџал. Нивните реформски ориентирани идеали привлекле внимание на локалните политички органи и старешини. Ибн Халдун бил уапсен. Тој починал на 17 март 1406 година, еден месец по неговиот шести избор на функцијата кадија (судија).
Китаб ал-Ибар
Главното дело на Ибн Халдун е Китаб ал-Ибар или "Книга за лекции" (целосен наслов на арапски: Kitāb al-ʻIbar wa-Dīwān al-Mubtadaʼ wa-l-Khabar fī Taʼrīkh al-ʻArab wa-l-Barbar wa-Man ʻĀṣarahum min Dhawī ash-Shaʼn al-Akbār - „Книга за лекции, записи за почетоците и настани во историјата на Арапите и Берберите и нивните моќни современици"), првично замислена како историја на Бербери т е, но подоцне прошенари во фокусот на универзалната истора.иј
Китаб  ал-Ибар е поделена на седум книги. И покрај грешките во делото од 14 век од Фес, Равд ал-Киртас, (веројатно на Ибн Аби Зар), од каде Халдун црпел извори за делото, тоа сепак останува важен извор за берберската историја. Историографскиот труд е дополнително критикуван заради неговата синтеза на повеќе (понекогаш контрадикторни) извори во отсуство на оригинални цитати, и тука Халдун отстапува од класичниот стил на арапските историчари, како што се Ибрахим Ибн ар-Ракик (~d.1028) или ал-Малики.
Во однос на социологијата, тој ја смислил теорија на општествениот конфликт. Ја развил дихотомијата на седентарниот живот наспроти номадскиот, концептот на "генерацијата", како и неизбежната загубата на сила што се случува кога пустинските воини го освојуваат градот. Според современиот арапски историчар, Сати ал-Хусри, Мукадима може да се чита како социолошко дело. Темите обработени во него вклучуваат политика, урбаниот живот, економија и знаење. Делото се заснова на централниот концепт на Ибн Халдун за асабија (арапски: aṣabiyyah), кој е преведен како "социјална кохезија", "групна солидарност" или "племство". Оваа социјална кохезија произлегува спонтано во племињата и други мали сродствени групи и може да се интензивира и зголеми од страна на религиозна идеологија. Анализата на Ибн Халдун е за тоа како оваа кохезија носи групи на власт, но содржи во себе – психолошко, социолошко, економско, политичко - семе за пропаста на групата која може да се замени со нова група, династија или империја поврзана со посилна (или помлада и поенергичнз) кохезија. Ибн Халдун би цитиран како расистички, но неговите теории за подемот и падот на империјата немаат расна компонента, и ваквото читање на неговите дела е повеќе резултат на погрешни толкувања или преводи.
Можеби најчесто цитирано набљудување на делото на Ибн Халдун е мислењето дека кога општеството станува голема цивилизација (и, веројатно, доминантна култура во регионот), по најголемиот подем следи период на пропаѓање. Ова значи дека следната сплотена група која ја освојува пропаднатата цивилизација е, во споредба со неа, група на варвари. Откако варварите ќе ја зацврстат нивната контрола врз освоеното општество, сепак, тие стануваат да привлечени од порафинираните аспекти, како што се писменоста и уметноста, па или ги асимилараат или ги усвојуваат таквите културни практики. Потоа, со тек на времето, поранешните варвари ќе бидат освоени од страна на нова група на варвари, кои ќе го повторат процесот.
Други дела на Халдун
Од други извори се дознава за неколку други дела, напишани главно во Северна Африка и Ел-Андалуз.
Наследство
Ибн Халдун првпат го привлекол вниманието на западниот свет во 1697, кога неговата биографија се појавила во Ориентална библиотека на Бартелеми д‘Еберло де Молнвил. Поголемо внимание привлекол по 1806, кога Арапската хрестоматија на Силвестр де Саси ја вклучила неговата биографија, заедно со превод на делови од Мукадима преведено како Пролегомена. Во 1816, де Саси повторно ја објавил биографијата со подетален опис на Пролегомена. Комплетното арапско издание било објавено во 1858. Оттогаш, делото на Ибн Халдун поопширно се изучува во западниот свет.
Мал орел
Малиот орел (науч. Aquila pennata) е средно голема граблива птица. Го има во Македонија.
Распространетост
Малиот орел се размножува во јужна Европа, северна Африка и Азија, а зимува во потсахарна Африка и јужна Азија.
Опис
Има светла и темна фаза на перјето. Во светлата фаза, долното перје му е бело со темни пердуви за летање, а во темната фаза целото е кафено. Во двете фази горните пердуви му се кафени, со посветли нијанси во задниот дел на покривните пердуви. Звукот кој го испушта птицата е врескаво кли-клии-кли.
Исхрана
Како и другите орли и малиот орел лови мали цицачи, влекачи (гуштери) и птици петпати поголеми од него.
Размножување
Парот секогаш има повеќе гнезда на својата територија, а секоја година обновува некое од нив. Се наоѓа во високи карпи или во некое погодно дрво. Обично несат 2 јајца, а лежењето трае 37 дена. Малечките го напуштаат гнездото 53 дена по испилувањето.
NGC 3727
NGC 3727 — леќеста галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3727 се споменува и како NPM1G -13.0331.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3727 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3727 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 3727 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35697. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5515. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1562.
Матијас Крицек
Матијас Крицек (Matthias Krizek; р. во ) — австриски професионален друмски велосипедист, кој последно возел за континенталната екипа.
Го освоил националното друмско првенство во 2011 година.
Кален
Кален — село во Општина Прилеп, во областа Мариово, во околината на градот Прилеп.
Немања Недовиќ
Немања Недовиќ (16 јуни 1991) е српски професионален кошаркар на Панатинаикос од грчката кошаркарска лига и Евролигата. Тој ја претставувaл и сениорската кошаркарска репрезентација на Србија на репрезентативен план. Висок е 1.91m и тој можел да игра на плеј-мејкерската позиција.
Кален
Географија и местоположба
Селото Кален се наоѓа во северозападниот дел на областа Мариово односно во пределот наречен Мало или Прилепско Мариово на подрачјето на некогашната Општина Витолиште, а денес се наоѓа во јужниот дел на постојаната Општина Прилеп. Сместено е на десната страна во долот на Кокречка Река близу нејзиниот состав со Дуњска Река во подножјето на источната падина на Селечка Планина и нејзиниот преслап кон Дрен Планина. Селото Кален се наоѓа недалеку од левата страна на регионалниот пат Прилеп - Витолиште, со кој е поврзано со асфалтиран пат.
Немања Недовиќ
Професионална кариера
Недовиќ почнал да тренира во Италија со Асколи кога имал само 11 години. Тој живеел таму бидејќи неговиот татко играл професионален ракомет локално со Асколи Пичено. Потоа, две години тренирал во Нова Варош. Во 2005 година на 15 години се преселил во Црвена звезда. Имал успеси во јуниорска конкуренција, кога во 2008 година станал шампион со јуниорската екипа на Црвена звезда.
Подоцна се преселил во првиот тим каде конечно направил пробив на професионален план. Во својата прва сезона со тимот, тој постигнувал двоцифрен број на поени, принудувајќи го раководството на тимот да го продолжи договорот со него на уште една сезона. Во клубот останал до јуни 2012 година.
Кален
Географија и местоположба
Неговиот атар се протега на 22,6 км2, што претставува големо подрачје. Главно на тоа подрачје преовладуваат пасиштата на 1.433 ха, обработливо земјиште зазема 533 ха и на шумите отпаѓаат само 52 ха. Самото село и околината се лишени од дрвна растителност од која се застапени само тополи во долот на потокот, круши, ореви и нискостеблести грмушести растенија.
Немања Недовиќ
Лиетувос Ритас
Во летото 2012 година, тој потпишал договор со литванскиот тим Лиетувос Ритас Вилниус. Во неговата прва сезона во Евролигата со Ритас тој имал просек од 9,8 поени, 2,5 скока и 2,1 асистенции по натпревар.
Голден Стејт Вориорс
На 27 јуни 2013 година, Недовиќ бил избран како 30-ти вкупен пик на драфтот од страна на Феникс Санс. Тој е и последниот драфт пик повикан од страна на Дејвид Стерн во неговата кариера како комесар на НБА. На 9 јули 2013 година потпишал со Вориорс.
Кален
Историја
Најстариот запис во кој се споменува селото Кален потекнува од втората половина на XV век односно од турските пописни дефтери од 1476/77 година кога во селото живееле 6 семејства, потоа во 1481/82 биле попишани 19 домаќинства, за потоа да бележат пораст на 63 домови во 1519 година, а потоа опаѓање на 36 домаќинства во 1528/29 и благо намалување на 34 семејства во 1544/45 година.
Немања Недовиќ
Голден Стејт Вориорс
Во јули 2014 година, Недовиќ им се приклучил на Вориорс за Летната НБА лига 2014 година, каде што имал просек од 9,4 поени, 2,0 скока и 2,2 асистенции во пет натпревари. На 11 ноември 2014 година, Вориорс се откажал од него.
Кален
Историја
Во век, Кален било село во Мариовската нахија во рамките на Прилепската каза на Отоманското Царство.
Немања Недовиќ
Шпанска лига
На 14 ноември 2014 година, Недовиќ потпишал двегодишен договор со шпанскиот тим Валенсија. Над пет натпревари во Евролигата што ги одиграл за Валенсија, просечно бележел 8 поени и 3,6 асистенции по натпревар. Во јули 2015 година, тој се разделил со тимот.
Кален
Историја
Во овој период Кален спаѓало во нахијата Мориово во Прилепската каза. Во својот запис објавен во „Цариградски весник“ под наслов ''„Споменик за села називаеми Мориево прилепско. Статистическо описание“'' на 21 ноември 1859 за селата во Мариово, македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот за селото Кален запишал дека имало 45 куќи и црква Свети Спас.
Немања Недовиќ
Шпанска лига
На 2 јули 2015 година, истиот ден кога се разделил со Валенсија, потпишал едногодишен договор со Уникаха. На 30 мај 2016 година, потпишал нов двегодишен договор со тимот. Во април 2017 година, го освоил Еврокупот со Уникаха откако ја победил Валенсија БЦ во финалето. На 7 јуни 2017 година, Недовиќ повторно потпишал со Уникаха за сезоната 2017–18. На 27 јуни 2018 година, Недовиќ официјално ја напуштил Уникаха по 3 години.
Кален
Историја
Во 1904 година за време на празникот Спасовден во селото потпомогната од локални гркомани, упаднала андартска чета, која го запалила селото и масакрирала 16 селани. По масакрот во Кален, андартите се упатиле во Кокре, каде што селаните претходно се подготвиле за нападот и ја разбиле грчката чета.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кален имало 360 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година, во селото имало 376 жители.
Немања Недовиќ
Панатинаикос
На 13 јули 2020 година, Недовиќ потпишал со Панатинаикос од Грчката кошаркарска лига и Евролигата. Со 25 натпревари во Евролигата, имал просек од 16 поени, 3,7 асистенции и 1,9 скока, шутирајќи со 51% од поле, 37% надвор од лакот и 84% од линијата за слободни фрлања. На 5 јули 2021 година, Недовиќ официјално го обновил договорот со грчкиот клуб на уште две години.
Кален
Население
Состојбата со населението низ годините во селото се движела во надолна линија, па така од некогашните 239 жители во 1948 година, бројот на жителите растел сѐ до 1961 година кога во Кален живееле 336 жители, од кога започнал драстичниот при што во 1994 тоа спаднало на 38 жители, а со последниот одржан попис во Македонија, во 2002 година, селото имало само 19 жители.
Немања Недовиќ
Репрезентативна кариера
Недовиќ беше член на кошаркарската репрезентација на Србија до 20 години во 2009, 2010 и 2011 година на ФИБА Европа првенството до 20 години. Во 2012 година, играл со машката кошаркарска репрезентација на Србија на квалификациите за ФИБА Евробаскет 2013 година. За време на Евробаскетот 2013, играта на Недовиќ забележала многу подеми и падови. Србија на крајот лесно била поразена од Шпанија во четвртфиналето бидејќи Недовиќ и целата репрезентација на Србија играле офанзивно.
Тој уште еднаш ја претставувал Србија на Евробаскетот 2015 под тренерот Александар Ѓорѓевиќ, откако го пропуштил Светското првенство во 2014 година. Во првата фаза од турнирот Србија доминираше во најтешката група Б со 5-0, а потоа ги елиминираше Финска и Чешка во осминафиналето, односно четвртфиналниот натпревар. Сепак, тие беа запрени во полуфиналниот натпревар од Литванија со 67–64, и на крајот загубија од домаќинот Франција во натпреварот за бронзениот медал со 81–68. Над 9 натпревари на турнирот, Недовиќ имаше просек од 8,4 поени, 2,6 скока и 2,4 асистенции по натпревар при 52% шут од поле.
Кален
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Кален живеат само 19 жители, сите Македонци.
Немања Недовиќ
Репрезентативна кариера
Недовиќ, исто така, ја претставувал Србија на Летните олимписки игри 2016 година, каде што го освоиле сребрениот медал, откако загубиле од САД во последниот натпревар со 96–66.
Кален
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 5 жители, сите Македонци.
Родови
Кален е македонско православно село.
Во селото Кален, како и останатите мариовски села, отсекогаш исклучиво живееле Македонци со православна христијанска вероисповед. Староседелски родови се: Бошнаковци, Ѓорѓиовци, Митревци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Прилеп, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Витолиште.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Селото припаѓало на некогашната општина Мориово во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Дуње, во која покрај селото Кален, се наоѓале и селата Вепрчани, Дуње, Ѓуѓаково, Кокре, Крушевица, Пештани и Чаниште. Општината Дуње постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1521 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
NGC 6086
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6086 се споменува и како UGC 10270, MCG 5-38-35, CGCG 167-45.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6086 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6086 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 12 м 35,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 29' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 6086 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57482. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2054. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1097.
Нове Лазаревски
Нове Данев Лазаревски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Декада за вклучување на Ромите
Декадата за вклучување на Ромите (Дешберш ле Роменго Андеријарипинаско на ромски јазик) беше иницијатива на 12 европски земји за подобрување на социо-економскиот статус и социјалното вклучување на ромскиот народ низ целиот регион. Иницијативата беше покрената во 2005 година, а проектот се спроведуваше од 2005 до 2015 година и беше првиот мултинационален проект во Европа кој активно го зајакна животот на Ромите.
Во проектот учествуваа следните земји: Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Хрватска, Чешка, Унгарија, Македонија, Црна Гора, Романија, Србија, Словачка и Шпанија. Сите овие земји имаат ромски малцинства, кои се во доста неповолна состојба, како на економски, така и на социјален план. Словенија и Соединетите Американски Држави имаа статус на набљудувач.
Едрениково
Едрениково — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Декада за вклучување на Ромите
Владите на горенаведените земји се обврзаа да го затворат јазот во однос на условите за живот и социјалните услови на ромското и неромското население, како и да стават крај на циклусот на сиромаштија и исклучување со што голем број Роми се соочуваат. Секоја од овие земји има изработено акциски план во кој се наведени целите и показателите во приоритетните области на проектот: образование, вработување, здравство и домување.
Едрениково
Географија и местоположба
Едрениково се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во подножјето на планината Смрдеш, на десната страна од патот Струмица-Радовиш и припаѓа на Општина Василево. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 11 километри.
Декада за вклучување на Ромите
Основачки меѓународни партнерски организации на проектот се Светска банка, Фондација - Отворено општество, Програма за развој на Обединетите нации (УНДП), Совет на Европа (СЕ), Банка за развој на СЕ (ЦЕБ), Контакт точка за прашања за Ромите и Синтите на Канцеларијата за демократски институции и човекови права (ОДИХР) на Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ), Европската канцеларија за информации за Ромите, Европскиот форум за Роми, Европскиот центар за права на Ромите и Фондот за образование на Ромите. Програмата за живеалишта на Обединетите нации (ООН - ХАБИТАТ), Канцеларијата на Високиот комесаријат на Обединетите нации за бегалци (УНХЦР) и Фондот за деца на Обединетите нации (УНИЦЕФ) станаа партнери во Декадата во 2008 година, аСветската здравствена организација (СЗО) стана партнер во 2011 година.