cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лукас Хамилтон
Рани години
Хамилтон го добил првиот повик во националната репрезентација на 20 години, во 2016 година. Се тркал на Светското друмско првенство под 19 години и потоа го освоил планинскиот пласман на Тур де л’Авенир 2016. Трката се смета како Тур де Франс под 23 години, а на трката завршил второпласиран.
Кариера
Хамилтон потпишал тригодишен договор со во 2017 година. Истата година го освоил океанското друмско првенство под 23 години и завршил на импресивните втори места на Џиро Чиклистико д’Италија 2017, ГП Палио дел Речото и ГП Мармо.
Во мај 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
Се вратил во Австралија за Тур Даун Андер 2020, каде завршил на деветтото место. Исто така, завршил втор на националното друмско првенство. Истата година, Лукас ја освоил својата прва победа во Светската турнеја на четвртата етапа на Тирено-Адријатико.
Хамилтон ја започнал својата четврта професионална година потпишувајќи со. Ја предводел екипата на Тур де Франс 2021 во нивната кампања за генералниот пласман.
Распоред на резултатите во генералниот пласман
— = не учествувал; СО = се откажал; НСО = не се одржал
Аленка Зупанчич
Аленка Зупанчич (Alenka Zupančič; р. 1 април 1966) — словенечки филозоф кој се занимава со тематики од психоанализата и континенталната филозофија.
Родена е во Љубљана и дипломирала на Љубљанскиот универзитет во 1990 г. Моментално работи како редовен истражувач на Институтот за филозофија на Словенечката академија на науките и уметностите и гостувачки професор на Европската постдипломска школа (European Graduate School). Ѝ припаѓа на Љубљанската психоаналитичка школа која претежно се темели на мислата и делата на францускиот психолог Жак Лакан. Во филозофската мисла на Зупанчич се препознава значително влијание од нејзините словенечки колеги од школата, особено од Младен Долар и Славој Жижек.
Жупанчич обработува разни теми, меѓу кои и етиката, книжевноста, комедијата и љубовта. Особено е позната како проучувач на мислата на Ниче, но се занимава и со други филозофи, како што се Имануел Кант, Георг Вилхелм Фридрих Хегел, Анри Бергсон и Ален Бадју.
Јурумлери
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Скопското Поле, на 7 километри источно од Скопје и 43 километри северно од Велес, во југоисточниот дел на подрачјето на Општина Гази Баба и на десната страна од патот Скопје-Велес. Селото е рамничарско, на надморска височина од 227 метри.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Јурумлери живееле 285 жители, од кои 180 Турци и 95 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јурумлери имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Јурумлери е мошне големо село, со значителна емиграција на населението. Така, тоа во 1961 година имало 1.057 жители, од кои 846 биле Македонци, 34 Албанци, 2 Турци, 19 Срби и 156 останати, а во 1994 година бројот се зголемил на 3.326 жители, од кои 2.865 биле Македонци, 28 Албанци, 308 Роми, 4 Власи, 69 Срби и 52 останати.
На пописот од 2002 година, селото имало 2.983 жители, од кои 2.523 Македонци, 25 Албанци, 331 Ром, 2 Власи, 58 Срби и 43 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.256 жители, од кои 2.522 Македонци, 54 Албанци, 342 Роми, 7 Власи, 62 Срби, 15 останати и 254 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Јурумлери е мешано село.
Според истражувањата од 1953 година родови во селото се:
Македонски
Ромски
Срби
NGC 4672
NGC 4672 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4672 се споменува и како ESO 322-73, MCG -7-26-41, AM 1243-412, IRAS 12435-4125, PRC C-42, DCL 189.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4672 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4672 има привидни димензии од 2,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 15,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 42' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 47°.
Други поделби
Проучување на NGC 4672 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43073. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Афонсо де Албукерке
Афонсо де Албукерке, војвода на Гоа бил португалски генерал, голем освојувач, државник и градежник на империјата. Афонсо ја унапреди трократната грандиозна шема на Португалија за борба против исламот, ширење на христијанството и обезбедување трговија со зачини со воспоставување на португалска азиска империја. Меѓу неговите достигнувања, Афонсо успеа да ја освои Гоа и беше првиот Европеец на ренесансата што го напаѓаше Персискиот Залив и го водеше првото патување со европска флота во Црвеното Море. Неговите воени и административни дела генерално се сметаат за највитажни за градење и обезбедување на португалското царство на Ориент, Блискиот Исток и зачинските патеки на источна Океанија.
Афонсо генерално се смета за воен гениј, и „веројатно најголем поморски командант на ерата“ со оглед на неговата успешна стратегија - тој се обидел да ги затвори сите поморски премини на Индискиот Океан кон Атлантикот, Црвеното Море, итн. Персискиот Залив и Тихиот Океан, преобразувајќи го во португалски марија клаузул, воспоставен над опозицијата на Отоманското Царство и нејзините муслимански и хиндуисти сојузници. Во проширувањето на Португалското Царство, Афонсо иницираше соперништво кое станало позната како османлиско-португалска војна, која траела многу години. Многу од османлиско-португалските конфликти во кои бил директно вклучен се случиле во Индискиот Океан, во регионите на Персискиот Залив за контрола на трговските патишта и на бреговите на Индија. Тоа бил неговата воена брилијантност во овие првични кампањи против многу поголемата Отоманско Царство и нејзините сојузници што овозможија Португалија да стане првата глобална империја во историјата. Тој имал запис за ангажирање и пораз на многу поголеми војски и флоти. На пример, неговото фаќање на Ормуз во 1507 година против Персијците беше постигнато со флота од седум бродови. Други познати битки и офанзиви што ги водел вклучуваат освојување на Гоа во 1510 година и заземање на Малака во 1511 година. Тој станал адмирал на Индискиот Океан и бил назначен за шеф на „флотата на Арапското и Персиското Море“ во 1506 година.
Во последните пет години од животот, тој се свртел кон администрација, каде неговите постапки како втор гувернер на Португалска Индија биле клучни за долговечноста на Португалската империја. Тој ја пионеруваше европската морска трговија со Кина за време на династијата Минг со пратеникот Рафаел Перестрело, Тајланд со Дуарте Фернандес како пратеник, и со Тимор, минувајќи низ Малезија и Индонезија во патувањето предводено од Антонио де Абреу и Франциско Серјо. Тој, исто така, им помогна на дипломатските односи со Етиопија користејќи свештенички пратеници Јоао Гомес и Јоао Санчес, и воспоставил дипломатски врски со Персија, за време на династијата во Сававијците.
Раниот живот
Афонсо де Албакерки е роден во 1453 година во Алхандра, во близина на Лисабон. Тој бил втор син на Гончало де Албакерки, Господ на Вила Верде доц Франкос и Дона Ленор де Менезес. Неговиот татко држел важна позиција на суд и бил поврзан со далечинско нелегитимно потекло со португалската монархија. Тој се имал завршено школо по математика и латински на дворот во Афонсо V од Португалија, каде се дружел со принцот Јован, идниот крал Јован Втори од Португалија.
Раната обука на Афонсо ја опишува Диого Барбоса Мачадо: '''„Д. Алфонсо де Албукерке, презимето на Велики, заради херојските дела со кои ја наполни Европа со восхит, а Азија со страв и трепет, е роден во 1453 година, во Имотот наречен, за љубов на нејзината состојба, Рајот на градот Аланхдра, шест лиги оддалечени од Лисабон. Тој беше втор син на Гонкало де Албакерки, Господар на Вилаверде и на Д. Леонар де Менезес, ќерка на Д. Илваро Гончалвес де Атајде, Грофот на Атугуја и на неговата сопруга Д. Гиомар де Кастро и ја поправи оваа неправда на природа со тоа што се искачува на врвот на секоја доблест, и политичка и морална. Тој се школувал во Палатата на кралот Д. Афонсо V, во чија палеестра се спушти емулативно да стане соперник на тој африкански Марс “.'''
Рана воена служба
Афонсо работел 10 години во Северна Африка, каде се здобил со воено искуство во жестоки кампањи против муслиманските сили и османлиските Турци.
Во 1471 година, под команда на Афонсо V од Португалија, тој бил присутен на освојувањето на Тангиер и Арзила во Мароко, служејќи се таму како офицер неколку години. Во 1476 година го придружувал принцот Јован во војните против Кастиља, вклучувајќи ја и Битката кај Торо. Учествувал во кампањата на италијанскиот полуостров во 1480 година за да го спаси Фердинанд Втори од Арагон од османлиската инвазија на Отранто, која заврши со победа. По враќањето во 1481 година, кога принцот Јован бил крунисан за крал Јован Втори, Афонсо го поставил Учителот на коњот за неговите истакнати експлоатации, главен измет (естрибеиро-мор) на кралот, позиција што ја држел за време на владеењето на Јован (1481– 95). Во 1489 година се вратил во воените походи во Северна Африка, како командант на одбраната во тврдината Грациоса, остров во реката Луко во близина на градот Лараче, а во 1490 година бил дел од стражарот на кралот Јован Втори, враќајќи се во Арцила во 1495 година, каде што починал неговиот помлад брат Мартим, борејќи се од своја страна.
Афонсо го обележа под строгиот Јован Втори и победи воени походи во Африка и Средоземното Море, но сепак Азија е местото каде тој ќе го направи своето најголемо влијание.
Прва експедиција во Индија, 1503 година
Кога бил востоличен кралот Мануел I од Португалија, тој покажал одредена оддалеченост кон Афонсо, близок пријател на неговиот страшен претходник и седумнаесет години негов постар. Осум години подоцна, на 6 април 1503 година, по долгата воена кариера и во зрела возраст, Афонсо бил испратен на својата прва експедиција во Индија, заедно со неговиот братучед Франциско де Албакерки. Секој командуваше со три бродови, пловеа со Дуарте Пачеко Переира и Николао Коелхо. Тие се вклучија во неколку битки против силите на Заморин од Каликут (Калекуте, Кожикоде) и успеаја да го постават кралот на Кохин (Кохим, Кочи) безбедно на неговиот престол. За возврат, кралот им дал дозвола да го градат португалскиот тврдина Имануел (Форт Кочи) и да воспостават трговски односи со Квилон (Куãо, Колам). Ова ја постави основата на источното португалско царство.
Втора експедиција во Индија, 1506 година
Афонсо се вратил дома во јули 1504 година, и бил добро прифатен од кралот Мануел Први. Откако му помогнал во создавање стратегија за португалските напори на исток, кралот Мануел му доверил команда на ескадрила од пет бродови во флотата на шеснаесет пловејќи за Индија во почетокот на 1506 година предводена од Тристио да Кунха. Нивната цел беше да го освојат Сокотра и да изградат тврдина таму, со надеж дека ќе ја затворат трговијата со Црвеното Море. Афонсо отиде како „главен капитен на брегот на Арабија“, пловејќи под наредбите на Да Кунха, сè додека не стигна до Мозамбик. Тој носеше запечатено писмо со тајна мисија нарачана од кралот: откако ја исполни првата мисија, тој требаше да го замени првиот вицепрвак на Индија, Франциско де Алмеида, чиј мандат заврши две години подоцна. Пред да замине, тој легитимирал природен син роден во 1500 година и ја направил својата волја.
Прво освојување на Сокотра и Ормуз, 1507 година
Флотата ја напуштила Лисабон на 6 април 1506 година. Афонсо сам го пилотирал својот брод, откако го загубил именуваниот пилот при поаѓањето. Во каналот Мозамбик, тие го спасија капетанот Јоао да Нова, кој се соочи со потешкотии при враќањето од Индија; Да Нова и неговиот брод, Фрол де ла Мар, се придружија на возниот парк на Да Куна. Од Малинди, да Куна испрати пратеници во Етиопија, за што во тоа време се сметаше дека е поблизу отколку што е навистина. Меѓу нив биле и свештеникот Јоао Гомес, Јоао Санчес и Тунижанецот Сид Мохамед, кои не успеале да го преминат регионот, се упатија кон Сокотра; оттаму, Афонсо успеа да ги спушти во Филук. По успешните напади врз арапските градови на брегот на источна Африка, тие го освоија Сокотра и изградија тврдина кај Сук, со надеж дека ќе формираат база за запирање на трговијата со Црвеното Море до Индискиот Океан. Сепак, Сокотра беше напуштена четири години подоцна, бидејќи не беше поволно како основа.
На Сокотра, тие се разделија на начини: Тристоо да Куна пловеше за Индија, каде што ќе го олесни Португалецот опсаден во Кананоре, додека Афонсо однесе седум бродови и 500 мажи во Ормуз во Персискиот Залив, еден од главните источни трговски центри. На неговиот пат ги освоил градовите Куриати (Курјат), Мускат во јули 1507 година и Хор Факан, прифаќајќи го потчинетоста на градовите Калхат и Сохар. Тој пристигна во Ормуз на 25 септември и наскоро го зароби градот, кој се согласи да стане притока држава на португалскиот крал.
Тогаш Хормуз беше притока на Шах Исмаил од Персија. Во познатата епизода, непосредно по неговото освојување, Албукерке се соочија од персиските пратеници, кои наместо тоа бараа исплата на должната почит. Тој им нареди да им се даде залиха на топчиња, стрели и оружје, при што се вели дека „таква беше валутата што ја погоди Португалија за да му се оддолжи почитта што ја бараа од доминациите на кралот Мануел“.
Според Брус де Албакерк, тоа било Шах Исмаил кој го измислил терминот „Лав на морињата“, обраќајќи се на Албукерке како таков. Афонсо започна со изградба на тврдината на нашата дама на победата (подоцна преименувана во тврдина на нашата дама на зачнувањето), ангажирајќи ги своите луѓе од сите редови во работата.
Сепак, некои од неговите офицери се револтираат против тешката работа и климата и, тврдејќи дека Афонсо ги надминал неговите наредби, заминал за Индија. Со флотата намалена на два бродови и остана без резерви, тој не беше во можност долго да ја задржи оваа позиција. Принуден да го напушти Ормуз во јануари 1508 година, тој изврши рација во крајбрежните села за снабдување на населбата Сокотра, се врати во Ормуз, а потоа се упати кон Индија.
Апсење во Кананоре, 1509 година
На 3 февруари 1509 година, Алмеида се бори против поморската битка на Диу против заедничката флота на Мамелукс, Османлиите, Заморин од Каликут и султанот Гуџарат, сметајќи ја за тоа како лична одмазда за смртта на неговиот син. Неговата победа беше пресудна: Османлиите и Мамелукс го напуштија Индискиот Океан, олеснувајќи го патот за португалското владеење таму за следниот век. Во август, по петицијата од поранешните офицери на Афонсо со поддршка на Диого Лопес де Секеира, во која се тврди дека е непогоден за управување, Афонсо беше испратен во притвор во Форт Свети Ангело во Кананоре. Таму тој остана под, како што сметаше, затвор.
Во септември 1509 година, Секеира се обиде да воспостави контакт со султанот Малака, но не успеа, оставајќи зад себе 19 португалски затвореници.
Гувернер на Португалска Индија, 1509-1515 година
Афонсо беше ослободен по тримесечно затворање, при пристигнувањето во Кананоре на Маршалот од Португалија со голема флота. Португалскиот Маршал бил најважниот португалски благородник што некогаш ја посетил Индија и донел армада од петнаесет бродови и 3.000 мажи испратени од кралот за да ги брани правата на Афонсо и да го заземе Каликут.
На 4 ноември 1509 година, Афонсо стана втор гувернер на државата Индија, позиција што ќе ја задржеше до неговата смрт. Алмеида се вратил дома во 1510 година, Афонсо брзо ја покажал енергијата и одлучноста на неговиот лик. [40] Тој имал намера да доминира во муслиманскиот свет и да ја контролира трговијата со Спајси.
Освојување на Гоа, 1510 година
Во јануари 1510 година, почитувајќи ги наредбите од кралот и свесен за отсуството на Заморин, Афонсо напредуваше на Каликут. Нападот беше неуспешен, бидејќи Маршал Фернандо Кутињо се впушти во внатрешниот град против инструкции, фасциниран од неговото богатство и беше заседа. За време на спасувањето, Афонсо бил застрелан во градите и морал да се повлече, едвај избегал со животот. Кутињо беше убиен за време на бегството.
Набргу по неуспешниот напад, Афонсо собрал флота од 23 бродови и 1200 мажи. Современите извештаи наведуваат дека тој сакал да се бори против флотата на египетскиот Мамелук Султанат во Црвеното Море или да се врати во Хормуз. Сепак, тој бил известен од Тимоџи (сопственик во служба на Империјата Хинду Виџанагара) дека ќе биде полесно да се бориме против нив во Гоа, каде што се засолниле по битката на Диу, и, исто така, за болеста на султанот Јусуф Адил Шах и војната помеѓу Деканските султани. Затоа, тој се потпираше на изненадување при апсењето на Гоа од султантот на Бијапур. Така, тој заврши уште една мисија, бидејќи Португалија сакаше да не се гледа како вечен „гостин“ на Кочи и го посакува Гоа како најдобро трговско пристаниште во регионот.
Прв напад се случи во Гоа од 4 март до 20 мај 1510 година. По првичното окупација, чувство дека не можеше да го задржи градот со оглед на лошата состојба на неговите утврдувања, ладењето на поддршката на жителите на Хинду и непостојаноста меѓу неговите редови по нападот на Исмаил Адил Шах, Афонсо одбил примирје понудено од султанот и го напуштил градот во август. Неговата флота беше расфрлана, а палатата во бунтот во Кочи го спречи закрепнувањето, па се упати кон Фор Анџевива. Нови бродови пристигнаа од Португалија, кои беа наменети за благородникот Диого Мендес де Васконселос кај Малака, на кого му беше дадена соперничка команда на регионот.
Три месеци подоцна, на 25 ноември Афонсо повторно се појави во Гоа со реновирана флота. Диого Мендес де Васконселос беше принуден да го придружува со засилувањата за Малака и околу 300 засилувања на Малабари од Кананоре. За помалку од еден ден, тие ја зедоа Гоа од Исмаил Адил Шах и неговите отомански сојузници, кои се предадоа на 10 декември. Се проценува дека 6000 од 9000 муслимански бранители на градот умреле, или во жестока битка на улиците или со давење додека се обидувале да избегаат. Афонсо ја поврати поддршката на хинду-популацијата, иако ги фрустрираше првичните очекувања на Тимоџи, кој сакаше да стане гувернер. Афонсо го наградил со тоа што го назначил началник „Агуазил“ на градот, администратор и претставник на хиндусите и муслиманскиот народ, како познавачки толкувач на локалните обичаи. Потоа, тој направи договор за намалување на годишната почит. Во Гоа, Афонсо ја основал првата португалска нане на Исток, откако трговците на Тимоја се пожалиле на недостигот на валута, искористувајќи ја како можност да го зацврсти територијалното освојување. Новата паричка, заснована врз постојните локални монети, покажа на крстот на аверберната и вооружената сфера (или „есфера“), значката на кралот Мануел. Беа издадени златни крузадос или мануис, сребрени есфери и елф-есфера и бронзени „леи“. Друга нане е основана во Малака во 1511 година.
Албукерке основана во Гоа болницата Реал де Гоа или Кралска болница на Гоа, од страна на црквата Санта Катарина. Откако чул дека лекарите го изнудувале болното со прекумерни такси, Албукерке ги повикал изјавувајќи дека „наплатувате плата на лекарите и не знаете од каква болест страдаат мажите кои му служат на нашиот господар Царот. ти што е тоа што тие умираат од " и ги стави да работат на градење на градските wallsидови цел ден до ноќен пад пред да ги ослободиш.
И покрај постојаните напади, Гоа стана центар на португалската Индија, со освојувањето поттикнувајќи ги во согласност соседните кралства: султанот Гуџарат и Заморин од Каликут испратија амбасади, нудејќи сојузи и локални грантови за зајакнување.
Потоа Афонсо ја искористил Гоа за да ја обезбеди трговијата со Спајс во корист на Португалија и да им продаде персиски коњи на кнезовите Вијајанагара и Хинду како замена за нивна помош.
Освојување на Малака, 1511 година
Афонсо им објасни на своите армии зошто Португалецот сакаше да ја фати Малака:
"Кралот на Португалија честопати ми наредуваше да одам во Теснецот, затоа што ... ова беше најдобро место за пресретнување на трговијата што ја извршуваат Муслиманите ... во овие делови. Така, требаше да ја извршиме нашата служба Господ дека ние беа донесени овде; со преземање на Малака, ќе ги затвориме Теснеите, така што никогаш повеќе Муслиманите не би можеле да ги донесат своите зачини по овој пат .... Јас сум многу сигурен дека, ако оваа трговија со Малака е извадена од нивните раце, Каиро и Мека ќе бидат целосно изгубени “. (Коментарите на Велика Афонсо де Албакерки)
Во февруари 1511 година, преку пријателски трговец со хинду, Нина Чату, Афонсо добил писмо од Руи де Араџо, еден од деветнаесетте Португалци што се одржува во Малака од 1509 година. Во него се залагаше да се движи напред со најголемата можна флота за да побара нивно ослободување, и дала детали од утврдувањата. Афонсо му го покажа на Диого Мендес де Васконселос, како аргумент да се унапреди во заедничка флота. Во април 1511 година, откако ја зацврстил Гоа, тој собрал сила од околу 900 Португалци, 200 хинду-платеници и околу осумнаесет бродови. Потоа исплови кон Малака против наредби и покрај протестот на Диого Мендес, кој тврдеше команда на експедицијата. Афонсо на крајот ја централизираше португалската влада во Индискиот Океан. После освојувањето на Малакан, тој напишал писмо до Царот за да го објасни своето несогласување со Диого Мендес, сугерирајќи дека понатамошните поделби би можеле да бидат штетни за Португалците во Индија. Под негова команда беше Фердинанд Магелан, кој учествуваше во неуспешната амбасада на Диого Лопес де Секеира во 1509 година.
Тој ја сместил португалската администрација, назначувајќи го Руи де Араџо како фактор, работно место определено пред неговото апсење во 1509 година и назначувајќи ја богатата трговец Нина Чату да ја замени претходната бендахара, претставник на народот Кафир и советник. Покрај тоа што помогнал во управувањето со градот и првата португалска монета, тој обезбедил ѓубре за неколку дипломатски мисии. Во меѓувреме, Афонсо го уапси и го погуби моќниот трговец на Јаваја, Утимути Раџа, кој откако беше назначен за позиција во португалската администрација како претставник на јаванската популација, одржуваше контакти со протераното кралско семејство.
Афонсо се договорил за превозот на многу „Арфас Д'Ел-Реи“ во португалската Малака.
Бродолом на Флор де ла, 1511 година
На 20 ноември 1511 година Афонсо испловил од Малака кон брегот на Малабар на стариот карпа на Флор де ла Мар, кој служел за поддршка на освојувањето на Малака. И покрај неговата несоодветна состојба, тој го искористи за транспорт на богатството собрано во освојувањето, со оглед на неговиот голем капацитет. Тој сакаше да му даде на судот на кралот Мануел изложба на богатства од Малакан. Имаше и понуди од Кралството Сијам (Тајланд) до кралот на Португалија и целото негово богатство. На патувањето, Флор де ла Мар беше уништен во бура, а Афонсо едвај избега давење.
Мисии од Малака
Амбасади во Пегу, Суматра и Сијам, 1511 година
Повеќето муслимански и гуџачки трговци кои избегале од градот, Афонсо инвестирал во дипломатски напори покажувајќи дарежливост на трговците од Југоисточна Азија, како Кинезите, за да ги охрабрат добрите односи со Португалците. Трговија и дипломатски мисии беа испратени до континенталните кралства: Руи Нунс да Кунха беше испратена во Пегу (Бурма), од каде кралот Бињаријам испрати пријателски емисар во Кочи во 1514 година и Суматра, Суматрански кралеви на Кампар и Индрагири испраќање на емисари во Афонсо прифаќајќи ја новата моќ, како вазални држави на Малака. Знаејќи ги сијамските амбиции околу Малака, Афонсо го испрати Дуарте Фернандес во дипломатска мисија во Кралството Сијам (Тајланд), враќајќи се во кинески ѓубре. Тој беше еден од Португалците кој беше уапсен во Малака, собра знаење за културата на регионот. Таму тој бил првиот Европеец што пристигнал, воспоставувајќи пријателски односи помеѓу кралството Португалија и дворот на кралот на Сијам Раматибоди II, враќајќи се со сијамски пратеник со подароци и писма до Афонсо и кралот на Португалија.
Експедиција до „зачините острови“ (острови Малуку), 1512 година
Во ноември, откако ја обезбеди Малака и ја научи локацијата на тогашните тајни „зачини на острови“, Афонсо испрати три бродови за да ги пронајде, предводени од доверливиот Антонио де Абреу со заменик командантот Франциско Серио. Малејските морнари биле регрутирани да ги водат низ Јава, помалите острови на Сунда и островот Амбон до островите Банда, каде пристигнале на почетокот на 1512 година. Таму останаа еден месец, купувајќи ги и пополнувајќи ги своите бродови со морско оревче и каранфилче. Тогаш Антонио де Абреу отплови за Амбоина додека Серје исплови кон Молука, но тој беше испратен до брод во близина на Серам. Султанот Абу Лаис од Тернат слушнал за нивното застојување и, кога видел можност да се сојузник со моќна странска нација, ги довел во Тернат во 1512 година, каде им било дозволено да изградат тврдина на островот, Форт де Сао Баптиста де Тернат, изградено во 1522 година.
Кинеска експедиции, 1513 година
Во почетокот на 1513 година, Хорхе Олварес, пловејќи на мисија под налог на Афонсо, му било дозволено да слета на островот Линтин, на делтата на реката Перл, во јужна Кина. Набргу потоа, Афонсо го испратил Рафаел Перестрело во јужна Кина, барајќи трговски односи со династијата Минг. Во бродовите од португалската Малака, Рафаел пловел кон Кантон (Гуангжу) во 1513 година, а повторно од 1515 до 1516 година да тргува со кинески трговци. Овие вложувања, заедно со оние на Томе Пирес и Фернио Пирес де Андрад, беа првите директни европски дипломатски и трговски врски со Кина. Сепак, по смртта на кинескиот цар хененгде на 19 април 1521 година, конзервативните фракции на судот, кои се обидоа да го ограничат влијанието на евнухот, ја отфрлија новата португалска амбасада, водеа морски битки со Португалците околу Туен Мун, а Томе беше принудена да напише писма до Малака во која се наведува дека тој и другите амбасадори нема да бидат ослободени од затворот во Кина сè додека Португалците не се повлечат од контролата врз Малака и го вратија на соборениот султан Малака (кој претходно беше вазал на притока на Минг). Како и да е, односите со Португалија повторно се нормализираа во 1540-тите и во 1557 година беше основана постојана португалска база во Макао во јужна Кина со согласност од судот Минг.
Враќање во Кохин и Гоа
Афонсо се вратил од Малака во Кохин, но не можел да отплови кон Гоа бидејќи се соочил со сериозен револт на чело со силите на Исмаил Адил Шах, султанот на Бијапур, командуван од Расул Кан и неговите сонародници. За време на отсуството на Афонсо од Малака, Португалецот кој се спротивставуваше на преземањето на Гоа се откажа од сопственоста, дури и му напиша на Царот дека е најдобро да се пушти. Зафатен од монсунот и со неколку расположливи сили, Афонсо мораше да почека за пристигнување на засилувачки флоти на чело со неговиот внук Д. Гарсија де Норонха и Хорхе де Мело Переира.
Додека беше во Кохин, Албукерке започна училиште. Во приватното писмо до кралот Мануел Први, тој наведува дека нашол градите полни со книги со кои треба да ги научи децата на оженети португалски доселеници (казадо) и христијански преобратеници да читаат и да пишуваат за кои, според Албукерке, имало околу сто во своето време, „сите многу остри и лесно учат што учат“.
На 10 септември 1512 година, Афонсо испловил од Кохин до Гоа со четиринаесет бродови кои носеле 1.700 војници. Решен да ја врати тврдината, нареди да се ископаат ровови и да се прекршат wallидовите. Но, на денот на планираниот последен напад, Расул Хан се предаде. Афонсо побара тврдината да биде предадена со својата артилерија, муниција и коњи, а дезертерите да се откажат. Некои се придружија на Расул Кан кога Португалците беа принудени да избегаат од Гоа во мај 1510 година, други за време на неодамнешната опсада. Расул Кан се согласил, под услов нивните животи да бидат поштедени. Афонсо се согласи и тој ја напушти Гоа. Тој ги поштеди животите на дезертерите, но ги ужаси осакатени. Една таква приминка беше Фернано Лопес, кој беше во притвор за Португалија, кој избега на островот Света Елена и водеше живот „Робинзон Крусо“ многу години. По ваквите мерки, градот стана најпросперитетна португалска населба во Индија.
Кампања во Црвеното Море, 1513 година
Во декември 1512 година, пристигна пратеник од Етиопија во Гоа. Матеј беше испратен од регентската кралица Елени, по пристигнувањето на Португалецот од Сокотра во 1507 година, како амбасадор на кралот на Португалија во потрага по коалиција за да помогне во соочувањето со зголемено муслиманско влијание. Тој беше примен во Гоа со голема чест од Афонсо, како долгогодишен претставник на „Престер Јован“. Неговото пристигнување го објави кралот Мануел во папата Лав X во 1513 година. Иако Матеус се соочи со недовербата на соперниците на Афонсо, кој се обиде да докаже дека е некој измамник или муслимански шпион, Афонсо го испрати во Португалија. Кралот е опишан како плачел со радост во нивниот извештај.
Во февруари 1513 година, додека Матеус бил во Португалија, Афонсо пловел кон Црвеното Море со сила од околу 1000 Португалци и 400 Малабарис. Тој беше под наредба да го обезбеди тој канал за Португалија. Сокотра се покажа како неефикасен за контрола на влезот во Црвеното Море и беше напуштен, а навестувањето на Афонсо дека Масава би можело да биде добра португалска база може да биде под влијание на извештаите на Матеус.
Иако експедицијата на Албукерке не успеа да го достигне Суез, таквиот упад во Црвеното Море од страна на христијанска флота за првпат во историјата го воодушеви муслиманскиот свет и паниката се шири во Каиро.
Поднесување на Каликут
Албукерке за време на неговиот мандат оствари поволен крај на непријателствата меѓу Португалецот и Заморин од Каликут, што траеше уште од масакрот на Португалците во Каликут во 1502 година. Бидејќи поморската трговија се стопираше и вазалите се расипаа, без предвидливи решенија за конфликтот со Португалецот, судот на Заморин падна на борби. Владејачката Заморин беше убиена и заменета со соперник, под поттик на Албукерке. Така, мировните преговори би можеле да започнат. На Португалците им беше дозволено да градат тврдина во самиот Каликут и се стекнаа со права да добијат онолку колку што сакаат, бибер и ѓумбир, по пропишани цени и половина од обичаите на Каликут како годишна почит. Изградбата на тврдината започна веднаш, под маската на главниот архитект Тома Фернандес.
Администрација и дипломатија во Гоа, 1514 година
Со заклучокот на мирот, во 1514 година Афонсо се посветил на управувањето со Гоа и примањето амбасади од индиските гувернери, зајакнување на градот и поттикнување на бракови на португалски мажи и локални жени. Во тоа време, на Португалците им беше забрането да патуваат во странство. Во 1511 година, под политика што ја објави Афонсо, португалската влада ги охрабри нивните истражувачи да се омажат за локални жени. За промовирање на порамнувањето, кралот на Португалија им додели на Фримен статус и ослободување од даноците на круната на португалците (познати како казадоси или „мажени мажи“) кои се впуштиле во странство и се ожениле со локални жени. Со охрабрување на Афонсо, процветаа мешани бракови. Тој назначил локални лица за позиции во португалската администрација и не се мешал во локалните традиции (освен „сати“, практиката на бегање на вдовици, што тој ги забранил).
Во март 1514 година, кралот Мануел му испратил на папата Лав X огромна и егзотична амбасада предводена од Тристоо да Кунха, кој ги обиколил улиците на Рим во екстравагантна поворка на животни од колониите и богатството од Индите. Неговата репутација го достигна својот врв, поставувајќи ги темелите на Португалската империја на Исток.
Во почетокот на 1514 година, Афонсо испратил амбасадори кај султанот Гуџарат Султан Музафар Шах Втори, владетел на Камбај, да побараат дозвола да изградат тврдина на Диу, Индија. Мисијата се врати без договор, но беа разменети дипломатски подароци, вклучително и индиски носорог. Афонсо го испратил подарокот, именуван ганда, и неговиот индиски чувар, Окем, на кралот Мануел. [69] Кон крајот на 1515 година, Мануел го испратил како подарок, славниот носорог на Дирер на папата Лав X. Дјуер никогаш не го видел вистинскиот носорог, што беше првиот жив пример што се виде во Европа уште од римско време.
Освојување на Ормуз и болест
Во 1513 година, во Кананоре, Афонсо го посетил персискиот амбасадор од Шах Исмаил Први, кој испратил амбасадори во Гуџарат, Ормуз и Бијапур. Амбасадорот на шахот во Бијапур го покани Афонсо да го врати пратеник во Персија. Мигел Фереира бил испратен преку Ормуз во Тебриз, каде имал неколку интервјуа со шахот за вообичаени цели за пораз на султанот на Мамелук.
Во исто време, Албукерке реши да го заклучи ефикасното освојување на Хормуз. Тој дознал дека по повлекувањето на Португалците во 1507 година, еден млад крал царувал под влијание на моќен персиски везир, Реис Хамед, од кого кралот многу се плашел. Во Ормуз во март 1515 година, Афонсо го запознал кралот и побарал од везирот да биде присутен. Потоа, веднаш го прободе и прободе од придружба, со што го „ослободи“ доминантниот крал, така што островот во Персискиот Залив му даде без отпор и остана вазална држава на Португалската империја. Самиот Ормуз нема да биде Персиска територија уште еден век, сè додека британско-персиската алијанса конечно не ги избрка Португалците во 1622 година. Во Ормуз, Афонсо се состана со Мигел Фереира, враќајќи се со богати подароци и амбасадор, носејќи писмо од персискиот моќник Шах Исмаил, во кое го покани Афонсо да стане водечки господар во Персија. Таму остана, се занимаваше со дипломатски напори, примаше пратеници и го надгледуваше изградбата на новата тврдина, додека стануваше сè повеќе болен. Неговата болест била пријавена уште во септември 1515 година.
Во ноември 1515 година, тој се вратил во Гоа, патување што не би го живеел за да го заврши.
Смрт
Додека се вратил од Ормуз во Персискиот Залив, во близина на пристаништето Чаул, тој добил вест за португалска флота која пристигнала од Европа, носејќи испраќања најавувајќи дека тој треба да биде заменет со неговиот личен непријател Лопо Соарес де Алберварија. Сфаќајќи ја заговорот дека неговите непријатели се движеле против него, длабоко разочаран, тој ја изрази својата горчина: „Гробот мора да бидат моите гревови пред Царот, зашто јас сум во лоша корист со Царот за loveубовта кон мажите и со мажите за loveубовта на кралот. ”
Тој напишал кратко писмо до кралот Мануел, барајќи од него да му се припише на својот природен син „сите високи почести и награди“ што биле праведно заради Афонсо. Тој напиша во достоинствени и приврзани термини, уверувајќи го Мануел за неговата лојалност.
Телото на Афонсо беше погребано во Гоа, според неговата волја, во црквата Носа Сенора да Сера (Пресвета Богородица од ридот), која беше изградена во 1513 година за да и се заблагодари на Мадона за неговото бегство од островот Камаран. Таа ноќ, дури и хиндусите од Гоа се собраа да го оплакуваат заедно со Португалецот, „зашто тој беше многу сакан од сите“, и се зборуваше дека „Бог му требал од него за војна и за тоа го зел него “.
Во Португалија, политиките за цик-газирање на кралот Мануел продолжија, сè уште заробени од ограничувањата на средновековната комуникација во реално време меѓу Лисабон и Индија и не се свесни дека Афонсо е мртов. Слушајќи гласини дека Емгитскиот султан Мамелук подготвувал прекрасна војска во Суец за да го спречи освојувањето на Ормуз, се покајал дека го заменил Афонсо, а во март 1516 година итно му напишал на Албербарија да ја врати командата на сите операции во Афонсо и да му обезбеди ресурси за соочување со египетската закана. Тој организираше нова португалска морнарица во Азија, со наредби Афонсо (ако сè уште беше во Индија), да биде ставен началник на командантот против армиите на султанот на Каиро. Потоа Мануел ќе дознае дека Афонсо починал многу месеци порано и дека неговата обратна одлука била донесена многу месеци доцна.
По 51 година, во 1566 година, неговото тело беше пренесено во црквата Носа Сенора да Граса во Лисабон, која беше уништена и повторно изградена по земјотресот во Велика Лисабон во 1755 година.
Наследство
Кралот Мануел I од Португалија беше доста убеден во лојалноста на Афонсо и настојуваше да го искорени заради недовербата во Афонсо со натрупање почести на неговиот син, Брис де Албакерки (1500–1580), кого го преименува во „Афонсо“ во спомен. на таткото.
Афонсо де Албукерке бил плоден писател, испраќајќи бројни писма до кралот за време на неговото владеење, опфаќајќи теми од мали проблеми до големи стратегии. Во 1557 година неговиот син објави колекција од своите писма под наслов „Коментариос до Гранде Афонсо д’Албокеке“ - јасен упат на Коментарите на Цезар - кои ги разгледа и повторно ги објави во 1576 година. Таму Афонсо беше опишан како „човек на среден раст, со долго лице, свеж тен, носот нешто голем.Тој бил претпазлив човек и латински научник и зборувал во елегантни фрази; неговите разговори и списи го покажале неговото одлично образование.Тој бил со готови зборови, многу авторитативен во неговите заповеди, многу внимателен во справувањето со Маврите и многу се плашеше од многумина сакан од сите, квалитет кој ретко се наоѓаше обединет во еден капетан. Тој беше многу храбар и фаворизиран од среќа.”
Во 1572 година, подвизите на Афонсо биле опишани во „Лусијадите“, главната епска песна на Португалија од Луис Ваз де Камеш (Канто Х, строфи 40–49). Поетот ги фали неговите достигнувања, но музите се намурнат од суровото владеење на неговите луѓе, за кои Камес беше скоро современ колега. Во 1934 година, Афонсо го прослави Фернандо Песоа во Менсагем, симболичен еп. Во првиот дел од ова дело, наречено „Бразио“ (грб), тој ги раскажува португалските историски протагонисти на секое од полињата во португалскиот грб, а Афонсо е едно од крилјата на грифинот на чело со Хенри Навигаторот, а другото крило е кралот Johnон Втори.
Во негова чест е именувана разновидна манго што ги принесувал на патувањата во Индија.
Бројни хонорари се платени на Афонсо; тој е прикажан во споменикот на Падрио Дос Деобриментос; има еден плоштад кој го носи неговото име во португалскиот главен град Лисабон, во кој има и бронзена статуа; во нејзина чест се именувани два брод на португалски морнарица: поклонот НРП Афонсо де Албакерки (1884) и воениот брод НРП Афонсо де Албукеке, вториот кој припаѓа на класата на собори по име Албукерке.
Дагестан
Република Дагестан (Руски: Респу́блика Дагеста́н), е една од републиките во составот на Руската федерација. Таа е најголема руска република во северниот Кавказ, како по површина така и по население.
Зборот Дагестан или Дагстан доаѓа од туркискиот израз за земја планина. Дагестан има површина од 50.300 км2. Има 2.576.531 жител. Дагестан претставува многунационална средина.Службен јазик е рускиот, а се зборуваат преку 30 локални јазици.
Историја
Најстарите записи зборуваат за држава на југот која се викала Кавкаска Албанија. Северните делови биле конфедерација на пагански племиња. Во првиот век после Хр. Кавкаска Албанија господарела со денешниот Азербејџан. Се бореле со Римјаните и Персијците и рано поминале во христијанство. Персиските Сасаниди во X век изградиле силна тврдина т.н. Касписка врата, а северниот дел на Дагестан го разрушиле Хуните, а после нив Аварите. Аварската држава постоела во Дагестан во сенката на Хазарија сè до деветтиот век. Арапите ги победиле Персијците во 7 век, па тогаш и Хазарите, така што исламот станал главна религија во градските центри. Аварската држава потполно ја снемало во 12 век, а албанското христијанство исчечнува до 15 век. За време на турското владеење на овој дел од казказот, а особено во Кавкаска Албанија, голем дел од автохтоното население е насилно иселувано, кое заедно со Курдите се населувани на Балканот. Овие Кавкаски Албанци се населувани во денешна Албанија и веднаш исламизирани.
Се воспоставиле муслимански држави зависни од Златната орда и Монголците. Монголците повеќепати извршиле разорни инвазии. Монголскиот авторитет со време станувал се послаб и послаб, а рускиот се зајакнувал. Петар Велики прв ги анектирал деловите на Дагестан. Со време Русија го запоседнала целиот Дагестан до почетокот на 19 век. Се појавиле бројни побуни на радикални муслиман во текот на првата половина од 19 век. Тоа биле побуните на Гази Мухамед (1828-1832), Гамзар-бег (1832-1834) и Шамил (1834-1859). Кавкаската војна траела до 1864, а тогаш Шамил е конечно фатен. Дагестан и Чеченија повторно и се побунија на Русија во текот на руско-турската војна 1877.-1878. Побуната повторно е скршена. Во текот на 1999 група муслимански фундаменталисти предводени од Шамил Басаев се побуни против Русија. Во тек на побуната имаше стотици мртви борци и цивили. Таа побуна ја наведе Русија да изврши инвазија на Чеченија истата година.
Топонимија
Зборот Дагестан има турско и персиско потекло. Турскиот збор dağ значи планина, а персиската наставка -стан значи „земја“. Некои делови на Дагестан биле познати како Кавкаска Албанија, Кавкаски Авари, Лезгистан и понекогаш Тарков.
Помеѓу 1860 и 1920,под Дагестан се подразбирала Дагестанската Област,која се поистоветува со денешниот кугоисточен дел на државата.Сегашните граници биле утврдени со помош на Дагестанската Автономна Советска Социјалистичка Република во 1921 година.
Географија
Дагестан се наоѓа на планините во јужен Кавказ.Територијата е најјужен дел на Русија и е на источната страна на Каспиското Езеро.Зафаќа површина од 50,300 км2.
Дагестан се граничи со Азербејџан и со Грузија.
Реки
Низ Дагестан поминуваат повеќе од 1,800 реки. Попознати реки се :Сулак,Самур и Терек.
Езера
Дагестан има околу 405 километри долго крајбрежје на Каспиското Езеро.
Природни извори
Дагестан е богат со нафта,природен гас,јаглен и други значајни минерали.Планини во Дагестан
Клима
Преку лето во Дагестан е топло и суво,а зимите се сурови во планинските предели.Просечната температура во јануари е +2 °C (36 °F).Просечната температура во јули изнесува  +26 °C (79 °F).
Сонам Ѓацо
Сонам Ѓацо (1543-1588) бил првиот официјално препознатлив далај-лама, иако неговите претходници ја имале неговата титула.
Тој е роден во близина на Ласа во 1543 година и се смета дека е реинкарнација на Гендун Ѓацо.Тој учел во манастирот Дрепунг и станал аббот.Неговата репутација брзо се проширила,па така и монасите од манастирот Сера го признале за свој аббот.
Како што вели Сумпа Кенпо,голоемиот учител на учењето Гелуг и Сонам Ѓацо учел некои Њингма тантрички доктрини.
Кога еден од тибетските кралеви умрел во 1564 година,Сонам Ѓацо го организирал неговиот погреб.Неговата политичка моќ и онаа на учењето Гелуг станале доминантни во Тибет во седумдестите години на XVI век.
Потекло на титулата „далај-лама“
Општо тврдење е дека името на титулата далај-лама го дал монголскиот владетел Алтан Кан во времето на Сонам Ѓацо во 1578 година.Но,ова не е точно.Монголскиот владетел Алтан Кан го повикал Сонам Ѓацо во Монголија.За време на патувањето Алтан Кан на Сонам Ѓацо му го дал името далај-лама. На тибетски ѓацо значи „океан“ што е исто што и далај на монголски.Алтан знаејќи дека во името на претходникот на Сонам Ѓацо Гендун Ѓацо го има зборот ѓацо како презимае направил грешка којашто е и потеклото на името далај-лама коешто е давано уште од реинкарнацијата на големиот лама.Оваа грешка ја има потврдено и четиринаесеттиот далај-лама Тенцин Ѓацо којшто вели:Не се согласувам дека Монголците го сметале за титула.Тоа е само превод.
Алтан Кан и промената на Монголија
Сонам Ѓацо,свештеникот којшто го ширел будистичкото учење Гелуг (Жолтата капа) преку истоимените училишта бил одговорен да пронајде странски заштитници од странските Гелуг институции.Како заштитник тој го нашол Алтан Кан.
Алтан Кан го поканил Сонам Ѓацо во Монголија во 1569 година,но најверојатно Сонам го одбил и испратил ученик којшто му пренел дека во Монголија се бара ширењето на будистичкото учење.За таа цел во 1573 година Алтан Кан заробил неколку будистички монаси.Тој го поканил Сонам Ѓацо повторно во 1578 и го прифатил тибетскиот будизам.Тие се сретнале во Кингаи.Алтан Кан го изградил манастирот Тегчен Чонкор,а по оваа средба се започнале масовно да се преведуваат тибетски текстови на монголски.По педесетина години Монголците станале Будисти,со десетина илјади монаси коишто биле приврзаници на ушењето Гелуг и лојални на далај-ламата.
Во пораката на Сонам Ѓацо спрема Монголите пишувало дека Монголците треба да го прифатат будизмот и дека повеќе не треба да има жртви на животни и луѓе и дека треба да се уништат сите слики на старите богови.Тој исто така сметал дека и воените акции треба да престанат и дека жртвувањето на жената на погребот од сопругот треба да биде укинато.
Третиот далај-лама објавил дека е реинкарнација на Фагпа,а Алтан Кан објавил дека е реинкарнација на Кублај Кан и тие двајцата започнале да соработуваат во пропагирањето на будизмот.
За време на владеењето на петтиот далај-лама, Лозанг Ѓацо,алијансата со Монголците продолжила да се одржува и инструментално со издавањето на Гелукпа како власт на Тибет.