cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горки Парк
Горки Парк (Парк Горького) — руска хард рок музичка група основана 1987 година во Москва. Групата стекнала извесна популарност во САД по падот на железната завеса. Горки Парк биле запаметени по експлоатирањето на западните стереотипи за Русите, користејќи псевдо-традиционална облека, гитари во форма на балалајка, и дизајнирање на нивното лого според комунистичкиот симбол „срп и чекан“. Тие биле првиот руски бенд што бил емитуван на музичката телевизија MTV.
Горки Парк настапиле на Moscow Music Peace Festival одржан август 1989 на стадионот Лужники во Москва, заедно со музичари како Бон Џови, Мотли Кру, Скид Роу, Синдерела, Ози Озборн, и Скорпионс. Тоа било првото гостување на западноевропски и американски музичари во Русија. Потоа Горки Парк биле пред-група на турнејата на Бон Џови. Бендот ја загубил популарноста во 1990-тите со заминување на фронтменот Николај Носков. Групата згаснала во 2001, но повторно се оформила во 2005 и оттогаш настапила на повеќе музички фестивали.
Студиски албуми
"-" – Албумот не се пласирал или не бил издаден во таа држава
Михаило Петровиќ-Алас
Михаило Петровиќ-Алас (Михаило Петровић Алас) (, —, ) - српски математичар, професор на Универзитетот во Белград, академик на Српската академија на науките и уметностите и речен рибар (алас) по што го добил и својот прекар.
Животопис
Роден бил на 6 мај (25 април по јулијанскиот календар) 1868 година во Белгра, недалеку од конаците на кнегињата Љубица, како прво од петте деца на Никодим, професор на богословијата, и Милица, родена Лазаревиќ, ќерка на прота Новица Лазаревиќ.
Во периодот 1878-1885 година ја завршил Првата белградска гимназија во генерација на Милорад Митровиќ, Јован Цвииќ, Павле Поповиќ и други великани, за што е напишан роман и е снимен ТВ-филмот „Шеширот на професорот Коста Вујиќ“, а потоа се запишал на Природно-математичкиот отсек на Филозофскиот факултет во Белград. Студиите во Белград ги завршил во 1889 година. После тоа, во септември 1889 година отишол во Париз за понатамошно школување и спремање за приемен испит на Екол нормал сипериор (Виша нормална школа), научен отсек. На Сорбона, во 1891 година дипломирал на математички науки, а физички науки во 1893 година. Како најдобар студент на својата генерација присуствувал на прием кај претседателот на Франција во 1893 и 1894 година. Докторирал на 21 јуни 1894 година на Сорбона, а во комисија му биле професорите Шарл Ермит, Шарл Емил Пикар и Пол Пенлеве, и се стекнал со степен Docteur és sciences mathematiques (доктор на математички науки). Докторатот му бил од областа на диференцијални равенки.
Во 1894 година станал професор на математичката група предмети на Големата школа во Белград, на тоа место го наследил Димитрије Нешиќ, а при изборот имал само еден глас повеќе од противкандидатот Петар Вукиќевиќ. Кралот Александар Обреновиќ со свој указ од 22 октомври 1894 година го поставил за професор по математика на Големата школа. Алас во тоа време бил еден од најголемите стручњаци во светот на диференцијалните равенки. Им предавал на многу генерации студенти, сè до одењето во пензија во 1938 година. Во 1897 година станал дописен член ан Српската академија на науките и уметностите и дописен член на Југословенската академија на науките и уметностите во Загреб. Редовен член на САНУ станал во 1899 година кога имал 31 година. Бил член на академиите во Прага, Варшава и Букурешт, и член на повеќе научно-математички друштва ширум светот.
Конструирал хидроинтегратор и со него го освоил златниот медал на Светската изложба во Париз во 1900 година.
Кога во 1905 година Големата школа прераснала во Белградски универзитет, меѓу првите осум редовни професори кои потоа го бирале целиот наставен кадар бил и Михаило Алас. Предавал на Филозофскиот факултет на Универзитет во Белград каде бил декан во 1908/09 година.
Објавил голем број на пронајдоци, научни трудови, учебници и патописи од своите поморски патувања. Добил голем број награди и признанија и бил член на неколку странски академии на науки (Прага, Букурешт, Варшава, Краков) и научни друштва. Во 1927 година, после смртта на Јован Цвииќ, академиците го предложиле за претседател на академијата, но властите не го прифатиле овој предлог. Причина за тоа најверојатно била тоа што Михаило Петровиќ-Алас бил првиот приватен професор, ментор а подоцна и близок пријател на Ѓорѓе Караѓорѓевиќ, братот на кралот, кој бил уапсен во 1925 година и се наоѓал во домашен притвор. Уште повеќе, наводното „пријателство“ подразбирало и сексуална врска. ",
Во 1931 година, академиците едногласно го предложиле Петровиќ за претседател на САНУ, но властите повторно не го прифатиле нивниот предлог. Во 1939 година станал почесен доктор на Универзитетот во Белград. Истата година награден е со кралскиот орден Свети Сава од прв ред.
По својата научна работа и резултатите Михаило Петровиќ-Алас спаѓа во најголемите српски математичари, единствен математичар меѓу 100 најзнаменити Срби. Неговата заслуга е посебно голема што бил основач на белградската математичка школа, од која произлегле голем број на негови ученици кои го продолжиле неговото дело. Сите докторски дисертации по математика одбранети на Белградскиот универзитет од 1912 година до Втората светска војна, биле под негово менторство.
Бил учесник на Балканските војни и Првата светска војна како офицер, а после војната бил резервен офицер.
Се занимавал со криптографија, неговите системи за шифрирање биле користени од војската сè до Втората светска војна. Во 1941 година повторно е повикан во војна како резервен офицер, Германците го заробиле но после некое време го ослободиле благодарение на интервенцијата на принцот Ѓорѓе Караѓорѓевиќ, кој за него интервенирал кај својата тетка Елена Савојска, кралицата на Италија.
Професорот Михаило Петровиќ умрел на 8 јуни 1943 година во својот дом на Косанчиќев венец во Белград. Погребан е на Новите гробишта во Белград на 9 јуни 1943 година, а со говор се опростиле од него епископот браничевски Венијамин Таушановиќ, академикот Милутин Миланковиќ и ректорот на Белградскиот универзитет Никола Поповиќ. ]].
Неговата куќа во Белград изградена во 1910 година, дело е на архитектот Петар Бајаловиќ и е под заштита на државата како споменик на културата.
Рибарство, книжевна работа
Се занимавал со рибарство од каде произлегува неговиот прекар Алас. Во 1882 година станал рибарски чирак, во 1888 година рибарски калфа, а во 1895 година положил испит за рибарски мајстор. Учествувал во донесувањето на првиот „Закон за слатководен риболов“ на езерата и реките во Србија во 1898 година. На меѓународната изложба во Торино во 1911 година добил златен медал за изложените експонати од рибарство. Рекорден лов имал во 1912 година кога уловил сом од 120 кг. Не бил само љубител, туку и добар познавач на рибарството, па во тоа својство учествувал во преговорите за склучување конвенција за риболов со Романија, како и во преговорите за заштита на риболовот на Сава, Дунав и Дрина во Австроунгарија. Бил една од најпопуларните личности на Стар Белград, познат како Мика Алас.
Свирел виолина, во 1896 година го основал свирачкото друштво со име „Суз“.
Михаило Петровиќ бил страстен патник, ги пропатувал сите европски земји и ги запознал нивните главни градови, а бил и на Северниот и Јужниот Пол. Пишувал патописи, а го напишал и романот „Роман на јагулата“. Ја објавил книгата „Ѓердапските риболови во минатото и сегашноста“.
Деветтата белградска гимназија го носи неговото име, како и една белградска основна школа.
Дела
Изданија на комплетните дела:
Куп на шампиони 1982/83
Куп на шампиони 1982/83 — 28-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето било одиграно на 25 маја 1983 година на Олимпискиот стадион Спиридон Луис во Атина. На тој меч Хамбургер издвоил победа над Јувентус со резултат 1-0. За Хамбургер тоа била прва титула во ова натпреварување.
Коренување
Коренување — математичка операција при која од некој број се вади корен, т.е. големина, која подигната на одреден степен го дава веќе дадениот број. каде n е степен на коренот. Коренот со степен 2 се нарекува квадратен корен, а коренот со степен 3 е кубен корен. Корените со поголеми степени се изразуваат со редни броеви: „четврти корен“, „петнаесетти корен“ итн. Воопштено гласи n-ти корен.
На пример:
Еден реален или комплексен број има n корени од степен n. Корените на 0 не се суштински различни (сите се 0), n n-ти корени на секој друг реален или комплексен број се разликуваат еден од друг. Ако n е парно, а поткорената големина е реална и позитивна, еден од неговите n-ти корени ќе биде позитивен, еден ќе биде негативен, а останатите ќе бидат комплексни, но не и реални; ако n е парно, а поткорената големина е реална и негативна, тогаш ниеден од n-тите корени нема да биде реален. Ако n е непарно, а поткорената големина е реална, еден n-ти корен ќе биде реален и со ист знак како поткорената големина, а сите други корени ќе се нереални.
Коренот се бележи со знак за корен или „радикал“ \sqrt{\,\,} или \surd{}, каде и \surd x конкретно означуваат квадратен корен,  означува кубен корен, \sqrt[4]{x} означува четврти корен и така натаму. Во изразот \sqrt[n]{x}, n се нарекува (коренов) показател, \sqrt{\,\,} е знакот за корен, а x е поткорена големина. Кога под коренот ќе се стави број, мора да даде само еден резултат како функција, поради што се претпочита ненегативен реален корен, наречен главен n-ти корен. Неразложениот корен, особено кога го има симболот, е ирационален (сурд).
Дефиниција и запишување
n-тиот корен на еден број x (каде n е позитивен цел број) е број чија n-ти степен е x: Секој позитивен реален број x има по еден позивитен n-ти корен, кој се запишува како \sqrt[n]{x}. Кога n е еднакво на 2, ова се нарекува квадратен корен, и n се изоставува. n-тиот корен може да се претстави и со степенување како x1/n.
Кога n е парно, позитивните броеви исто така ќе имаат негативен n-ти корен, додека пак нагатигните нема да имаат реален n-ти корен. Кога n е непарно, секој негативен број x има реален негативен n-ти корен. На пример, −2 има реален 5-ти корен, но −2 нема реални 6-ти корени.
Кај највеќето броеви, n-тиот корен е ирационален. На пример,
Сите n-ти корени на целите броеви, или воопшто, на секој алгебарски број, се алгебарски.
Квадратен корен
Квадратен корен на еден број x е број што дигнат на квадрат го дава x: Секој позитивен реален број има по два квадратни корена - позитивен и негативен. На пример, двата квадратни корена од 25 се 5 и −5. Позитивниот е главен и се бележи со знакот за корен:
Кубен корен
Кубен корен на еден број x е број што дигнат на куб (трет степен) го дава x: Секој реален број x има само по еден реален кубен корен, кој се бележи како \sqrt[3]{x}. На пример, Секој реален број има уште по два комплексни кубни корени.
Идентитети и својства
Секој позитивен реален број има позитивен n-ти корен, чии правила се прости:
Искористувајќи го показателот од x^{1/n}, полесно можеме да ги поништиме степените и корените.
Може да се јават проблеми при вадењето на n-ти корен од негатвен или комплексен број. На пример:
додека пак
кога се зема главната вредност на корените.
Бесконечни редови
Коренот може да се изрази и како бесконечен ред:
Знаци за корен
Кодовите на знаците за корен се следниве:
Спартак
Спартак (Σπάρτακος; Spartacus ; околу 111–71 п.н.е.) бил тракиски гладијатор кој бил еден од избеганите водачи на робови во Третото робовско востание - големо востание на робови против Римската Република. Освен за настаните од востанието многу малку се знае за него, а сочуваните историски документи понекогаш се контрадикторни. Сите извори наведуваат дека бил поранешен гладијатор и успешен војсководец.
Потекло
Плутарх го опишува Спартак како „Тракиец од номадско потекло“, и се претпоставува дека тоа се однесува на племето Маиди. Апијан вели дека бил „тракиец по раѓање, кој служел како војник кај Римјаните, но потоа бил затвореник и продаден како гладијатор“.
Флориј го опишува како „тракискиот платеник кој станал римски војник, кој дезертирал и станал роб, а потоа, поради неговата сила, гладијатор“. Авторите го наведуваат тракиското племе Маиди, кое го населувало подрачјето на југозападниот дел од Тракија, долж границата со римската провинција Македонија – денешна југозападна Бугарија. Плутарх, исто така, пишува дека сопругата на Спартак, пророчица од племето Маиди, била поробена заедно со него.
Поробување и бегство
Според различните извори и нивното толкување, Спартак бил заробен од легиите. Спартак бил обучен во гладијаторското училиште (лудус) во близина на Капуа. Тој бил гладијатор во тешка категорија наречени мурмили. Овие борци носеле голем долгнавест штит (scutum) и користеле меч со широко сечило (гладиус), долг околу 45 см. Во 73 п.н.е., Спартак бил меѓу групата гладијатори кои планирале бегство.
Околу 70 робови биле дел од заговорот. Иако малкубројни, заплениле кујнски прибор, успеале да побегнат од училиштето и заплениле неколку вагони со гладијаторско оружје и оклопи. Избеганите робови ги поразиле војниците испратени по нив, го ограбиле регионот околу Капуа, во своите редови регрутирале многу други робови и конечно се повлекле во поодбранлива позиција на планината Везув.
Откако се ослободиле, избеганите гладијатори ги избрале Спартак и двајца галски робови - Крикс и Ономеј - за свои водачи.
Трето робовско востание
Одговорот на Римјаните задоцнил затоа што римските легии биле ангажирани во борбата против бунтот во Хиспанија и Третата Митридатска војна. Рим испратил милиција под команда на преторот Гај Клавдиј Глабер, кој го опколил логорот на Спартак на планината Везув, со надеж дека ќе се предаде поради глад. Римјаните биле изненадени кога Спартак со своите луѓе употребиле јажиња направени од винова лоза за да се спуштат по стрмната страна од вулканот и го нападнале неутврдениот римски логор одзади, убивајќи го најголемиот дел од милицијата.
Бунтовниците ја поразиле и втората експедиција пратена против нив, и за малку ќе го заробеле командантот, и ги убиле неговите поручници и ја заплениле нивната воената опрема. По овие успеси, сè повеќе робови се приклучувале кон Спартак, но и многу овчари и сточари од регионот, така што бројот на востаниците достигнал околу 70.000.
Пролетта 72 п.н.е., бунтовниците ги напуштиле зимските логори и тргнале на север. Истовремено, Римскиот Сенат, вознемирен од поразот на преторијанските сили, испратил две конзуларни легии. Двете легии биле успешни на почетокот - во близина на планината Гарган ја поразиле групата од 30.000 бунтовници командувани од Крикс - но потоа биле поразени од Спартак. Овие порази на различен начин се прикажани во двете најсеопфатни (зачувани) записи од востанието од Апијан и Плутарх.
Вознемирени од заканата од робовите, Сенатот го назначил Марк Лициниј Крас, најбогатиот човек во Рим и единствениот доброволец за таа позиција, да го задуши бунтот. На Крас му биле доделени осум легии, кои броеле над 40.000 обучени римски војници; Крас вовел остра дисциплина, повторно воведувајќи ја казната „ децимација “, во која една десетина од војниците биле убиени за останатите војници повеќе да се плашат од него отколку од непријателот. Откако Спартак со своите следбеници, од нејасни причини се повлекле на југот на Италија, на почетокот од 71 г. п.н.е. се вратиле на север. Крас во меѓувреме распоредил шест од неговите легии на границите на регионот, а на својот легат Мумиј му дал две легии да маневрира зад Спартак. Иако му било наредено да не ги напаѓа бунтовниците, Мумиј нападнал во навидум погоден момент, но бил разбиен. По ова, легиите на Крас победиле во неколку битки, принудувајќи го Спартак преку Луканија да оди на југ. Кон крајот на 71 година п.н.е., Спартак се утврдил во Региум (Реџо Калабрија), во близина на Месинскиот Проток. Според Плутарх, Спартак се договорил со килиски пирати да го пренесат со околу 2.000 свои луѓе на Сицилија, каде што сакал да поттикне бунт на робовите и така да добие засилување. Меѓутоа, бил изневерен од пиратите, кои му наплатиле, а потоа си заминале. Силите на Спартак потоа се повлекле кон Региум. Таму пристигнале легиите на Крас и изградиле утврдувања. Бунтовниците биле под опсада и отсечени од своите резерви.
Тогаш, легиите на Помпеј се вратиле од Хиспанија и добиле наредба од Сенатот да се упатат кон југ за да му помогнат на Крас. Крас се плашел дека учеството на Помпеј ќе му ја одземе заслугата за поразот на Спартак. Откако дознал за Помпеј, Спартак се обидел да склучи примирје со Крас. Откако Крас одбил, Спартак и неговата војска ги пробиле римските утврдувања и се упатиле кон Брундузиум, а легиите на Крас ги гонеле.
Кога легиите заробиле дел од бунтовниците одвоени од главната војска, настапила недисциплина меѓу силите на Спартак. Спартак со сета своја војска ги нападнал легиите и бунтовниците биле целосно разбиени, а многумина од нив биле убиени на бојното поле.
Плутарх, Апијан и Флор тврдат дека Спартак умрел за време на битката, но Апијан исто така известува дека неговото тело не било пронајдено. Шест илјади преживеани бунтовници кои биле заробени од легиите на Крас, биле распнати на крст, долж Вија Апија од Рим до Капуа.
Во комунизмот
Спартак бил икона за комунистите и социјалистите. Карл Маркс го навел Спартак како еден од неговите херои и го опишал како „најпрекрасниот другар во целокупната античка историја“ и „голем генерал, благороден карактер, вистински претставник на античкиот пролетаријат “. Спартак бил инспирација за левичарските револуционери, особено германската Спартакова лига (1915–1818), претходник на Комунистичката партија на Германија. Востанието на германските комунисти од јануари 1919 година било наречено Спартацистичко востание.
Во спортот
Неколку спортски клубови ширум светот, особено во поранешниот советски и комунистички блок го носат името на римскиот гладијатор.
NGC 6372
NGC 6372 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6372 се споменува и како UGC 10861, MCG 4-41-13, CGCG 140-28, IRAS 17255+2630.
Георги Грчев
Георги Иванов Грчев (1885, – 30 јануари 1912, ) — македонски револуционер, војвода на Внатрешната македонска револуционерна организација.
NGC 6372
Откривање
Објектот е откриен на 19 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 27 м 31,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 28' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 6372 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60330. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 158; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2083. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 260.
Тјеншан
Тјеншан — планински систем кој се наоѓа во Средна Азија со највисокиот врв, „Врв на Победата“ (Џенгиш Чокосу, 7.439 м).
Името на венецот е кинеско и значи „небесни планини“. Локални имиња на друи јазици се: Хан Тәңірі, Теңир-Тоо, Тэнгэр уул и تەڭرى تاغ (Тенгри Таг).
Убавините на Тјеншан
Круничките на цвеќе љубичица во сите бои – бела, жолта, сина, темновиолетова – му паднале во очи на англискиот авантурист Чарлс Хауард Бери, кога јавајќи низ шумата наишол на падините на планината Тјеншан во јуни 1913 г., запишувајќи: „Цвеќињата растат толку збиени едно до друго „а при секој чекор газевме по некој цвет“. Додал дека никогаш не видел толку богат растителен свет – изгледало дека таму растат сите видови што можат да се видат во англиските градини.
Издигнувајќи се над сивата пустина, до снежните врвови и гребените покриени со мраз, се протегаат планините на Средна Азија, долги 2.900 км.
Експедиција
Првиот Европеец кој во 1856 година ги истражил бил Русинот Петар Семјонов, а во експедицијата ги придружувале Козаци. Од Алма Ата се качиле на Исик Ќол, небесно-сино „жешко езеро“, што така се нарекува затоа што никогаш не замрзнува. Тоа е најголемото планински езеро во светото, четирипати поголемо од поширокото подрачје на Лондон.
Преминот Санташ
Се зборува дека Тимур, монголскиот водич од XIV век барал секој од неговите луѓе да земе камен од брегот на езерото и при поминувањето на планината да го стави својот камен кај преминот Санташ. Така преминот го добил името „премин на преброени камења“. На враќање секој војник земал по еден камен од купот и според бројот на камењата што останале Тимур знаел колку луѓе загинале во нападот на Кинезите. Семјонов го преминал Санташ за да ги види највисоките врвови на Тјеншан – Врвот на победата (7.439 м) и Врвот Хантегри Фенг (6.995 м), на кинеската граница.
Животински и растителен свет
На планините расте диво овошје, рози и див кромид. Напролет површините изобилуваат со лалиња. Меѓу нив е и реткиот вид Грејгово лале, чии цветови се долги 75 мм. Козорозите ги брстат грмушките во близина на снежната покривка, а ретките снежни леопарди ги обликуваат шумите низ кои скитаат волци, диви свињи и мечки.
Користена литература
Издавачка куќа: „МА-ТИСК“, Марибор, 2008 г.
Бунтовен роб
Историја
Двете скулптури на „робови“ во Лувр датираат од втората верзија на гробот на папата Јулиј II што беше нарачана од наследниците на папата, Дела Ровер во мај 1513 година. Иако првичните планови за џиновскиот мавзолеј биле издвоени, создавањето билои понатаму монументално, со коридор богато украсен со скулптури а Микеланџело веднаш беше ставен на чело на изведбата Меѓу првите завршени дела биле двата „Приџони“ (преименувани во „робови“ дури во деветнаесеттиот век), наменети за долниот дел од погребниот споменик, до пиластрите што ги врамуваа нишите со Победите. Нивните пози биле одредени според потребите на овој архитектонски амбиент, па така од напред имаат одличен ефект, но страничните делови се без детално обработување вообичаено.
Датумот на двете статуи е потврден со писмото на Микеланџело до Марчело деи Кови, во кое тој зборува за откритијата кај Лука Сињорели во неговата римска куќа, додека тој работел на „фигура од мермер, која стои четири лакти високо, што ги има рацете зад грб“.
Сите „Prigioni“ создадени во ателјето на уметникот биле отстранети од споменикот во неговата конечна верзија, завршена во 1542 година. Во 1546 година, Микеланџело му ги подарил двете дела во Лувр на Роберто Строци, за неговото великодушно гостопримство. во неговата римска куќа за време на периодите на болест на Микеланџело во јули 1544 и јуни 1546 година. Кога Строци бил прогонет во Лион во април 1550 година поради неговото противење на Козимо I де' Медичи, тој ги испратил двете статуи. Во април 1578 година тие биле поставени во две ниши во дворот на замокот на постојателот на Монморенси во Екуен, во близина на [[Париз] ].
Во 1632 година тие биле продадени од Анри II де Монморенси на Кардинал Ришелје, кој ги натерал да ги испратат во неговиот Замок во Поату, каде што биле видени од [[Џанлоренцо Бернини] ] кој направил илустрација за нив, на неговите патувања.
Во 1749 година, војводата од Ришелје ги однел во Париз и ги сместил во Павилон де Хановр. Тие биле скриени во 1793 година, но кога вдовицата на последниот маршал од Ришелје се обидела да ги стави на продажба, тие станале сопственост на владата и се приклучиле на колекцијата која сега се наоѓа во Лувр.
Опис и стил
„Бунтовниот роб“ е прикажан како се обидува да се ослободи од окови кои му ги држат рацете зад грбот, го згрчуваат торзото и му ја вртат главата. Впечаток, кој ќе придонесе за просторниот изглед на споменикот, бил дека тој се движи кон гледачот, со подигнато рамо и колено.
Иконографското значење на двете фигури веројатно е поврзано со мотивот на Заробеникот во римската уметност; всушност Џорџо Вазари ги идентификувал како персонификација на провинциите контролирани од Јулиј II. За Асканио Кондиви, сепак, тие ја симболизираа уметноста заробена по смртта на понтифот. „Бунтовниот роб“ особено може, шпекулативно, да претставува скулптура или архитектура. Предложени се и други значења од симболична и филозофска природа, како и некои поврзани со личниот живот на Микеланџело и неговите страдања
Од стилска гледна точка, тие се засноваат на антички модели, особено хеленистичката скулптура, како групата статуи на Лаокоон и неговите синови, откриена во 1506 г. и во тоа време во сопственост на Микеланџело, но и скулптурните фризови на триумфалната капија на Рим и приказите на Свети Себастијан.
Ѓорѓе Ивановиќ
Ѓорѓе Ивановиќ (роден во Вуковар, 20 ноември 1995) е српски фудбалер кој моментално настапува за составот на Олимпија од Љубљана.
Почетоци
Откако се преселил во Србија, Ивановиќ ја започнал својата кариера во помладите категории на екипата на ОФК Кикинда. Првите луѓе на Спартак Суботица во една прилика, кога настапувал со туѓа регистрација поради пар на картони, а на натпреварот постигнал два гола за својот тим. Во екипата на Спартак се преселил како средношколец и во младинскиот тим останал до крајот на 2012 годинa. На почетокот на следната година бил испратен како позајмен играч кај тогашниот четвртолигаш vo екипата на Бачка 1901. Во клубот останал до крајот на истата година, постигнувајќи 3 гола на вкупно 13 натпревари во српската лига на Војводина. Два гола постигнал против составот на Палиќ кога и бил прогласен за најдобар играч. Во меѓувреме, тој потпишал договор за стипендија со неговиот матичен клуб Спартак. Првата половина на 2014 ја поминал како позајмен играч во составот на Палиќ, а потоа бил префрлен во екипата на Сента на едногодишна двојна регистрација. Во текот на првиот дел од сезоната, тој постигнал 7 гола на 15 натпревари, а во продолжението имал уште два настапи за клубот.
Сезона 2014/15: влегување во првиот тим
На почетокот на 2015 година, Ивановиќ се вратил во составот на Спартак, тренирајќи со првиот тим за време на зимската пауза. Потоа официјално му се приклучил на тимот каде тренер бил Петар Курќубиќ. Својот прв натпрвар го имал кога одиграл 90 минути на гостински терен кај составот на Раднички од Крагуевац, на 21 февруари истата година. Една седмица подоцна, Ивановиќ го постигнал својот прв гол, за победата од 1:0 против составот на ОФК Белград. Во наредното коло ги постигнал двата гола за својот тим во поразот од екипата на Младост од Лучани. Покрај трите гола што ги постигнал во пролетниот дел од сезоната, Ивановиќ имал и исто толку асистенции. Асистенциите ги имал против составот на Јагодина кога двапати му помогнал на соиграчот Немања Милиќ, и во последното коло против составот на Чукарички, кога му помогнал на Андреј Мркела да се запише во листата на стрелците. До крајот на сезоната, Ивановиќ играл на сите 15 лигашки натпревари со просечен резултат од 6,70.
Сезона 2015/16: професионален договор
Во 2015 година Ивановиќ го потпишал својот прв тригодишен договор, а заедно со соиграчите Марко Јондиќ и Бранимир Јочиќ биле претставени на официјалната промоција. По тој повод го добил дресот со број 10 кој останал слободен по заминувањето на Милорад Балабановиќ од клубот. Во сезоната 2015/16 во српската Суперлига стартувал како прва опција во нападот со тренерот Стеван Мојсиловиќ, но по неколку воведни натпревари без постигнат гол се преселил на клупата за резервни играчи. Одиграл само еден натпревар во лигата и еден натпревар во Купот на Србија за период од месец септември до крајот на месец октомври. Набргу по заминувањето на тренерот Мојсиловиќ, новиот тренер Андреј Чернишов го вратил Ивановиќ во тимот. Својот прв гол сезоната го постигнал на натпреварот од 21то коло, против екипата на Нови Пазар, одигран на 12 декември 2015 година. До крајот на регуларниот дел од сезоната Ивановиќ најчесто се наоѓал на клупата за резервни играчи. Подоцна, во плејофот за опстанок, тој постигнал голови против екипите на Јавор, Металац и составот на Јагодина кога двапати ја погодил мрежата. Покрај петте гола што ги постигнал, забележал и две асистенции, едната против составот на Металац, а другата во последното коло од првенството против составот на Рад.
Сезона 2016/17: плејмејкер
Откако клубот го сочувал местото во највисокиот ранг на српското фудбалско натпреварување, тренерот Чернишов во новата сезона го поставил Ивановиќ како стартен играч. Првиот гол во сезоната 2016/17 во српската Суперлига го имал во второто коло против екипата на Раднички од Ниш. До крајот на првиот дел од сезоната, тој постигнал уште два лигашки гола, едниот против тимот на Чукарички и вториот против составот на Нови Пазар. Својот прв гол во Купот на Србија го постигнал против екипата на Бачка од Бачка Паланка. Во текот на пролетниот дел од сезоната Ивановиќ дал гол против екипата на Црвена ѕвезда, кога го постигнал единствениот погодок за својата екипа на стадионот Рајко Митиќ. Подоцна бил прецизен против составите на Металац, Чукарички, и двапати на крајот на сезоната против екипата на Бачка. Претходно, во месец април 2017 година го продолжил договорот со клубот до летото 2019 година. Иако најчесто играл на крилните позиции, на левата или десната страна од теренот, во текот на сезоната, тренерот го користел на неколку натпревари како втор напаѓач.
Сезона 2017/18: капитен на тимот
Со доаѓањето на Александар Веселиновиќ на чело на стручниот штаб во тимот на Спартак, Ивановиќ ја добил улогата на заменик капитен, што практично значело дека ќе го води тимот кога на теренот не би бил најискусниот поединец Владимир Торбица. Ивановиќ својот прв гол таа сезона го постигнал во второто коло на гостувањето кај составот на Борац од Чачак. Потоа постигнал гол три кола подоцна во натпреварот против составот на Мачва. Во два последователни натпревари, против составот на Војводина во седмата и против екипата на Напредак во осмата седмица од првенството, Ивановиќ постигнал по два гола, што резултирало со негово прогласување за играч на колото во Српската Суперлига. До крајот на 2017 година, односно во првиот дел од натпреварувањето за сезоната 2017/18, Ивановиќ на 21 првенствен натпревар постигнал 11 голови и реализирал вкупно 5 асистенции. Според изборот на тренери и играчи на сите тимови, Ивановиќ бил прогласен за најкорисен играч на домашното првенство во првиот дел од сезоната. На крајот на годината, му била доделена наградата за играч на годината за екипата на Спартак, за изминатите 12 месеци.
Партизан
По неколкудневни интензивни преговори меѓу двата клуба, трансферот на Ивановиќ во составот на Партизан договорен на 22 јануари 2018 година, при што во наредните утрински часови го потврдил и самиот играч. Вредноста на трансферот се проценува на 400 илјади евра, како и 20 проценти од наредниот евентуален трансфер. Во текот на денот, Ивановиќ потпишал четиригодишен договор во составот на Партизан, а на официјалната промоција во новиот клуб го добил дресот со број 18. Првиот натпревар за составот на Партизан Ивановиќ го имал во Лигата на Европа на 15 февруари 2018 година, заменувајќи го Сејдуба Сума во 71 минута од натпреварот против составот на Викторија од П’лзењ.
Репрезентација
Поради откажување и поштеда на голем број стандардни репрезентативци, вршителот на должноста селекторот на Србија, Младен Крстајиќ, го поканил Ивановиќ во средината на месец ноември 2017 година на азиската турнеја. Својот прв натпревар го одиграл во пријателскиот дуел против репрезентацијата на Јужна Кореја, заменувајќи го Адем Љајиќ во 90та минута.
Начин на игра
Ѓорѓе Ивановиќ е играч висок 179 сантиметри кој може да ги исполни барањата на сите офанзивни позиции. Во текот на својата кариера, играл на позицијата како најистурен напаѓач, полунапаѓач на позициите крило, но исто така и како преден сврзувачки играч. Тренерот на Спартак, Александар Веселиновиќ, во есенскиот дел од сезоната 2017/18 го користел Ивановиќ како организатор на играта, односно втор напаѓач во пар со соиграчот Немања Николиќ.
Како тренер на белградски Партизан, Саво Милошевиќ најчесто го користел Ивановиќ на левата страна во офанзивниот дел, на почетокот на натпреварувачката сезона 2019/20. Во тој период, како и на претходните подготовки, во летото 2019 година, најчесто бил заменуван од соиграчот Филип Стевановиќ, а подоцна на тоа место шанса добил и Такума Асано. Ивановиќ играл во првото полувреме на натпреварот против составот на Напредак во Крушевац. Во 4 коло од српската Суперлига, Ивановиќ одиграл веднаш зад најистурениот Огњен Ожеговиќ, но во продолжение на натпреварот наместо него во игра влегол играчот  Сејдуба Сума. По нерешениот натпревар, новинарот на порталот Моцартспорт, Дејан Станковиќ, во анализата на играта на составот на Партизан, го оценил Ивановиќ како фудбалер на кој му треба простор, и дека неговата игра не доаѓа до израз доколку противничкиот тим игра повлечено и дефанзивно.
Приватен живот
Ѓорѓе Ивановиќ е роден во градот Вуковар, осум дена по потпишувањето на Ердутскиот договор. Ивановиќ во градот Вуковар со своето семејство живеел до својата втора година како припадник на српската етничка заедница. Семејството Ивановиќ потоа се преселило во Србија и се населило во местото Мокрин. Бидејќи неговите родители биле прогласени за технолошки вишок во леарницата, каде што биле вработени, Ѓорѓе морал да се грижи за семејството откако станал професионален фудбалер. Неговиот постар брат Дејан аматерски се занимавал со фудбал.
Јон Ола Санд
Јон Ола Санд (роден на 21 декември 1961) е норвешки телевизиски извршен директор, кој работи за Норвешката радиодифузна корпорација (НРК).
Од 2010 година е познат како главен извршен супервизор на Изборот за песна на Евровизија, најстариот меѓународен музички фестивал во светот, а од 2016 година е супервизор, исто така, и на Детскиот избор за песна на Евровизија.
Евровизија
Во 2010, Санд бил назначен за извршен продуцент на 55-тото издание на Евровизија, кое се одржало во Осло, во организација на НРК, и бил одговорен за организирацијата на настанот по победата (во 2009) со белорусинот (натурализиран норвежанец) Александар Рибак.
Подоцна, на 26 ноември 2010 година, Санд бил назначен за извршен супервизор на Европскиот радиодифузен сојуз (ЕБУ) а со тоа и на Натпреварот за песна на Евровизија, откако Сванте Стокселиус поднесол оставка од функцијата.
Така тој го направил своето деби како извршен супервизор на Евровизија во Диселдорф во 2011 година.
Во 2016 година тој бил назначен за извршен супервизор на Детскиот избор за песна на Евровизија, по отпуштањето на Владислав Јаковлев.
NGC 1949
NGC 1949 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1949 се споменува и како ESO 56-EN117, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1949 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 25 м 5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 28' 16".
Други поделби
Проучување на NGC 1949 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Еврејско востание против Ираклиј
Еврејското востание против византискиот цар Ираклиј претставува последен обид на Евреите да се спротивстават на римското владеење над Јудеја, претворена од Римјаните во римска провинција Палестина. Востанието претставува дел од Византиско-ерсиската војна која се водела од 602 до 628 година.
Позадина
По разрушувањето на Вториот храм и зазимањето на Ерусалим од страна на римскиот цар Тит, евреите започнале прикриена борба против новите освојувачи на Јудеја, Римското Царство. Резултатите на Евреите не биле охрабрувачки. По Миланскиот едикт, христијанството се наметнало од Константин Велики за официјална религија во империјата, а Евреите постепено биле пзолирани од црквата.
Откако во 476 година Западната Римското Царство престанала да постои поради силата на варварските (главно германски) напаѓачи во времето на Големата преселба на народите, Источната Римското Царство постепено го зацврстила своето институтоционално постоење и го наметнала авторитетот и легитимноста над останатиот постримски свет. Според познатиот истражувач на оваа нова империја, Ѓорги Острогорски, римската државна традиција, еленистичката култура и христијанската религија се претвориле во "трите китови", т.е. во една своевидна геополитичка државна "Света Троица" на новото време односно на средниот век.
Најголем подем на овој јавен процес настапило во времето на управувањето на императорот Јустинијан. Враќањето на старата римска борбена слава преку освојувањата на славниот војсководец и генерал Велизариј, изградбата на вселенската патријаршиската црква "Света Софија", основањето на познатата Магнаурска школа придонеле транзиција од античкиот во средниот век.
Во исто време, во времето на Јустинијан бил издаден Јустинијанов кодекс во 531 година. Самиот император преку кодексот јасно им дал на знаење на евреите дека од нив се очекува да оддадат почит кон секој нов император и папа. Во кодексот исто така се забранило на оние кои верувале во еврејските суеверија на кривоверците, на манихејците и самарјаните, да сведочат против христијаните. Исто така им било забрането да ги прошируваат постојните синагоги, а на Евреите им било забрането да влегуваат во локалните власти.
На самиот почеток на 7 век во Источната Римското Царство настапиле сериозни турбуленции и трансформации. Во 602 година бил убиен императорот Маврикиј, кое го означило и крајот на Јустинијановата династија. Во периодот од 604 до 608 година, Евреите во Сирија и особено во Антиохија започнале да го убиваат грчкото население на покраината. Во 610 година Ираклиј го означил почетокот на владеењето на Ираклиевата династија. Истата година, Персија започнала војна против Византија за зазимање на Палестина.
Текот на бунтот
Во почетокот на 7 век, евреите биле 1/10 од населението на Палестина. Во судирот меѓу Персија и Византија, тие застанале на страна на Персијците, правејќи обид да ја отфрлат омразената римска власт. Претходно, еврејското население во Византија било на неколкупати протерувано. Византиската религиозна пропаганда разбила силни анти-еврејски елементи  .Во Византиско-персиските војни, евреите секогаш застанувале на страната на Персија. . По еврејските прогони во Антиохија во 608 година, во 610 избувнало востание кое многу бргу било задушено. Како одмазда, евреите во Тир биле масакрирани.
Еден одред од еврејски бунтовници го убиле патријархот на Антиохија, а друг започнал немири во Тир. Според Евтихиј (887-940), Евреите започнале експедиција кон Тир. Во овој напад биле собрани еврејски војници од Ерусалим, Тибериј, Галилеја, Дамаск, па дури и од Кипар. Бројот на еврејските жители на градот бил околу 4,000, кои дополнително помогнале на масакрот врз христијаните кој се случил на Велигден. Според некои извори, еврејската армија броела околу 20.000 војници. Евреите испеале да разрушат неколку цркви околу градот при нивната неуспешна експедиција. Кога христијаните го вратиле градот, како одмазда убиле 2,000 евреи. Евреите од Тиберијада, предводени од Венијамин, ги помагале Сасанидите во нивните обиди да завладеат со Кесарија, а како ветување добиле самоупорава на Јудеја. Во 614 година, Персијците го освоиле светиот Ерусалим. Од градот бил украден Светиот крст, кој бил однесен во Ктезифон, додека управувањето било предадено на еврејскиот бунтовнички водач Венијамин.
Овој сојуз со Персијците траел до 617 година кога Персија го одзела управувањето на Ерусалим од евреите.
Димитар Јованоски
Во 2020 година станал македонски младински друмски и хронометарски првак.
Паликурска базилика
Базилика
Оваа градба од базиликален тип со трикорабен распоред се наоѓа на 2 км јужно од Порта Хераклеја. Централниот кораб ѝ завршува со полукружна апсида, доста широка. Во апсидниот простор се наоѓа помала апсида, како платформа за синтронот, чија конструкција со седиштата се издигала врз оваа апсида. Синтронот има седишта од северната и од јужната страна, што е откриено во 1981/82 г.
Централниот кораб е одделен од страничните со колонади чии основи се пронајдени на самото место. Базиликата имала припрата (нартекс), надворешна припрата (егзонартекс) и голем двор од источната страна, со низа одаи од кои една е осумаголна. Оваа одаја претставува еден вид скеуфилакион, а не крстилница како што дотогаш се претпоставувало. Околу базиликата се наоѓаат ѕидови што ја обградувале од северната страна.
Базиликата е подигната кон крајот на IX или на почетокот на X век, над една голема палата што му припаѓала на некој великодостојник. Целокупната архитектонска пластика од античката градба е употребена во црквата, со дополнително одбележување на христијанските симболи. Во нејзината припрата и околу неа се пронајдени доцноантички — старохристијански гробови. Така оваа базилика влегува во групата гробишни, каде што биле изведувани обредите при погребувањето на умрените.
Од неговата источна страна се откриени гробови од средниот век, што укажува на брзото населување на Словените во блиската околина на Стоби.
ЖС „Мартолци“
Железничка станица „Мартолци“ — железничка станица во селото Мартолци. Зградата на железничката станица е изградена од цврст материјал на еден кат. Железничката станица се наоѓа надвор од селото, покрај патот кој води до самото село. Низ железничката станица поминуваат регионалните домашни возови на линијата Скопје - Битола.
Железничката станица повеќе не работи, а самата градба се користи како станбен простор. Во дворот на некогашната станица, каде постоел бунар со вода, моментално нема пристап поради оградување на просторот од денешните поседувачи на самата градба на станицата.
Железничката станица „Мартолци“ е оддалечена 76,4 километри од главната железничка станица во Скопје.
Одри
Одри — село во Општина Теарце, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, во североисточните падини на Шар Планина. Оддалечено е 18 километри северно од градот Тетово.
Историја
Селото првпат се споменува во османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Калканделен од 1626 - 1627 година, каде е забележано како село со 70 домаќинства.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Одри живееле 320 жители, од кои 210 Македонци и 110 Албанци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Одри имало 360 Македонци, патријаршисти.
Според пописот од 2002 година Одри има 1.739 жители, од кои 139 Македонци, 1.598 Албанци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.175 жители, од кои 87 Македонци, 1.044 Албанци и 44 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Одри е македонско-албанско село.
Родови во селото се:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.739 гласачи.
Вонзодијачка прашина
Вонзодијачката прашина се состои од зрна од аморфен јаглерод и силикатна прашина со големина од 1-100 микрометри кои ја исполнуваат рамнината на вонсончевите планетарни системи. Таа е вонсончев пандан на зодијачката прашина (зрна прашина со големина од 1-100 микрометри кои се наоѓаат во Сончевиот Систем), претежно во внатрешноста на астероидниот појас. Каков што е случајот со зодијачките прашина, веројатно и овие зрна се создадени од страна на комети кои испуштаат гасови, како и со судири меѓу поголемите матични тела, како астероиди. Вонзодијачките облаци од прашина честопати се составен дел на остаточните дискови кои се забележани околу ѕвездите од главната низа преку нивната прекумерна инфрацрвена емисија. Исклучително топли вонзодијачки дискови, исто така, најчесто се наоѓаат во близина на ѕвезди од спектрален тип А-К. Вонзодијачката прашина се однесува на највнатрешниот и најжешкиот дел од овие остаточни дискови, на растојание од неколку астрономски единици од ѕвездата. Зошто вонзодијачката прашина ја има во толкави количини на оваа близина до ѕвездите е тема на расправа и понудени се неколку теории кои се обидуваат да го објаснат феноменот. Облиците на вонзодијачките облаци од прашина го покажуваат динамичкото влијание на вонсончевите планети и можно е да укажат на постоењето на овие планети. Бидејќи честопати се наоѓа во близина на животопогодниот појас на ѕвездата, вонзодијачката прашина може во голема мера да ги попречуваат обидите да се сликаат земјовидни планети. Приближно 1 од 100 ѕвезди во блиските сончеви системи покажуваат дека содржат висока количина од топла прашина која е за околу 1000 пати поголема од просечната емисија на прашина во опсегот од 8,5 до12 μm.
Создавање
На почетокот вонзодијачката прашина била само теоретски претпоставена, на сега може да се набљудува нејзиното инфрацрвно зрачење при обидот да се набљудуваат вонсончевите земјовидни планети. Затоа што вонзодијачката прашина е вонсончев еквивалент на зодијачката прашина, се претпоставува дека настанале на ист начин. Таа треба да се разликува од меѓуѕвездената прашина, која не е уловена во Сончевиот Систем. Остаточните честички од создавањето на ѕвездениот систем, како и остатоците од судирите на поголеми тела зад себе оставаат вонзодијачка прашина. Се смета дека количината на потенцијалната вонзодијачка прашина постојано се намалува, затоа што големите тела (како планетите) апсорбираат големи количини од прашината. На пример, Земјата апсорбира 40.000 тони ваква прашина годишно. Прашината емитира инфрацрвени зраци, а преку гравитациските дејства со телата (како на пример ѕвезда), формира инфрацрвени прстени. Вакви прстени биле забележани кај многу ѕвездени системи во Млечниот Пат. Прашината од различни извори, како судири на астероиди, комети и заробени честички, се смета дека создава различни инфрацрвени структури, соодветно.