cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Домус
Домус (лат. domus) била куќа во Стариот Рим и сите други градови во империјата која ја поседувале богатите патриции. (Средната класа и сиромашните живееле во станбени згради наречени инсули.) Домусот имал повеќе соби, и два внатрешни двора: атриум, кој бил средиштето на домусот, околу кои се наоѓале кубикулите (спални соби) и олтар за куќните богови, триклинум каде гостите лежеле на каучи и јаделе, таблинум (дневна соба, или работна соба) и продавници кои биле отворени нанадвор.
Римскиот домус
Во градовите, ширум Римското Царство богатите живееле во куќи со малку надворешни прозорци. Ова било за да се спречи бучавата од улиците. Богатите често ги издавале под наем двете предни соби од нивната куќа на трговци ако живееле на прометни улици. Богатиот римјанин живеел во голема куќа поделена на два дела, и поврзаа со таблинум или работна соба или пак мал ходник.
Главниот влез во куќата се наоѓал на улицата, и се состоел од двокрилна врата, зад која се наоѓал краток ходник кој водел во атриумот. Атриумот бил најважниот дел од куќата, каде се примале гостите и штитениците. Тој имал високи тавани и често имал малку мебел за ефект на голем простор. Во средиштето на таванот имало квадратeн отвор наречен комплувиум низ кој доаѓала дождовница, која се лизгала навнатре по ќерамидниот покрив. Директно под комплувиумот бил имплувиумот, кој бил плиток квадратен базен во кој се собирала дождовницата, и истиот често бил украсен со мермер. Околу него се наоѓал подот или мал мозаик.
Околу атриумот биле главните соби на семејството: мали кубикули или спални соби, таблинум или работна соба, и триклинум или трпезарија. Во главната спална имало дрвен кревет и кауч. Во секоја друга спална соба обично имало само кревет. Триклинумот имал три кауча околу една маса. Триклинумот често бил со слична големина на главната спална соба. Работната соба/таблинумот поврзувал соби. Ако господарот на куќата бил банкар или трговец таблинумот бил поголем заради чување на документација. Во задниот дел од куќата се наоѓал перистил околу кој се наоѓале други соби. Перистилот била мала градина која била опкружена со колонада. Околу перистилот се наоѓале бањите, кујната и летниот триклинум. Кујната обично била многу мала соба со рабонта површина и печка. Богатите имале роб кој работел како готвач. На лето семејството јадело во летниот триклинум за да ја избегнат жештината. Најголемиот дел од светлината доаѓала од комплувиумот и отворениот перистил.
Мравка
Мравки се еусоцијални инсекти од семејството formicidae и, заедно со осите и пчелите, припаѓаат на редот на hymenoptera. Мравките се појавиле наеднаш околу светот во доцниот дел од креда, но веќе биле доста разновидни од самиот почеток, сугерирајќи дека имале порани предци. Мравките еволуирале од семејство vespoid, еден тип на оси кои биле предци од периодот креда, кои станале мошне разновидни веќе поради зголемениот број на скриеносеменици. Повеќе од 12.500 од проценетите 22.000 видови на мравки се класифицирани до денес. Тие лесно се препознатливи од нивните искривени антени и дистинктивната јасолеста структура на нивното тенко тело.
Мравките формираат живеалишта кои по големина се од неколку мравки грабливки што живеат заедно во мали природни дупки, до огромни организирани мравјалници кои окупираат големи територии, и се состојат од милиони мравки. Поголемите мравјалници имаат разни класи на стерилни, безкрилести женки, од кои повеќето се работници, како и војници и други специјализирани групи. Речиси сите мравјалници имаат и плодни машки единки кои се наречени дрони, но и една или повеќе плодни женки наречени матици. Мравјалниците се нарекуваат и суперорганизми затоа што мравките работат како едно, унифицирано суштество, за да ја поддржат заедницата.
Мравките се присутни на речиси секој континент и остров на светот. Единствените места на коишто нема домородни мравки се Антарктикот и неколку ненаселиви острови. Мравките удобно живеат во повеќето екосистеми и вообичаено сочинуваат меѓу 15-25% од живата маса на копнени животни. Нивното напредување во толку многу околини е главно поради на нивната социјална организација и нивната способност да ја изменат околината, да ги корстиат расположливите ресурси и да се бранат себеси. Нивното заедничко живеење со други видови довело до мимикрија, коменсализам, паразитизам и мутуализам
Во заедниците на мравки има поделба на работа, комуникација измеѓу единките и способноста да извршат покомплицирани проблеми. Овие сличности со човечкото општество одамна било инспирација за истражување. Голем број на култури ги користат мравките за храна, медицина и ритуали. Некои видови на мравки се користат за уништување на други инсекти, кои вообичаено се штетни. Поради нивната способност да користат ресурси, во некои случаи мравките се наоѓаат во конфликт со луѓе бидејќи можно е да оштетат фарми, но и да извршат инвазија на згради. Некои видови, како Solenopsis invicta се сметаат за инвазивни мравки, кои се сместуваат во места каде што биле однесени нагрешка
Таксономија и еволуција
Семејството Formicidae е дел од редот Hymenoptera, кое исто така вклучува некои видови на муви, пчели и оси. Мравките еволуирале од инфраредот Aculeata, и истражување од 2013 г. сугерира дека се сестринска група со Apoidea. Во 1966 г, Едвард Осборн Вилсон и неговите колеги истражувале фосил од мравка (Sphecomyrma) која живеела во периодот креда. Мравката, која била заробена во килибар датирала од околу 92 милиони години, имала сличности кои се присутни во некои оси, но не во денешните мравки. Истраживање од 2006 г. Сугерира дека мравките се појавиле десетици милиони години порано од што претходно било познато, дури и пред 168 милиони години. По зголемениот број на скриеносемеци пред околу 100 милиони години мравките станале многу разновидни и биле во еколошка доминација пред околу 60 милиони години. Некои групи, како Leptanillinae и Martilinae сугерираат дека мравките станале разновидни уште од пораните мравки кои највереојатно биле грабливци во најгорните слоеви на земјата. Во периодот на Кредата, раните мравки биле распространети околу Лавразија во северната полутопка. Сепак тие биле ретки во споредба со останатите популации на инсекти, мравките претставувале само околу 1% од целосната популација на инсекти. Мравките станале доминантни по адаптивното зрачење во почетокот на периодот палеоген. Меѓу епохите Олигоцен и Миоцен, мравките веќе претставувале меѓу 20-40% од сите фосили на инсекти. Од видовите кои живееле во епохата Еоцен, околу една десеттина од родовите преживеале до денес. Истовремено родовите кои преживеале до денес претставуваат 56% од сите родови во фосили од балтички килибар (кои се од раниот Олигоцен), а 92% од фосилите од килибар во Доминиканската Република (кои се од раниот Миоцен).
Дистрибуција и диверзитет
Мравки по големина се од 0.75 до 52 мм, најголемиот вид бил фосилот Titanomyrma giganteum, на коишто матицата била 6 см долга со должина на крила од 15 см. Мравки се разновидни по боја, но сепак повеќето се црни или црвени, но неколку видови се зелени а некои од тие што се наоѓаат во тропски предели имаат метален сјај. Повеќе од 12.000 видови се досега познати (од проценети 22.000 видови), најголемата разновидност на мравки е присутна кај тропските предели. Таксономски истражувања за да се датира класификацијата и систематиката на мравки. Поради што мравките се релативно лесни да се истражуваат во екосистеми, тие се корисни за дознавање на еколошки промени на нивната средина и за истражување на биоразновидност.
Морфологија
Мравки се уникантни во нивната морфологија, бидејќи, во спротивност на останатите инсекти, имаат искривени антени, метаплеврални жлезди, а и голема контрола врз нивниот втор абдоменален сегмент со јазлест изглед. Главата, мезозомата и метазомата се три целосно различни сегменти од телото на мравка. Нивната петиола формира тесна половина меѓу нивните мезозоми и е формирана од еден или две јазли.
Исто како други инсекти, мравките имаат егзоскелет, надворешна подлога која функционира како еден вид на оклоп, а функционира исто и како точка за поврзување на мускулите, во спротивност на внатрешните скелети на ’рбетниците. Инсекти немаат бели дробови, кислород, јаглерод диоксид, и други гасови минуваат низ егзоскелетот низ мали вентили што се налик на душник. Инсектите исто немаат крвен систем, наместо него имаат долга тенка цевка на површината на телото (која е наречена дорсална аорта) која функционира како срце и пумпа хемолимфа кон главата, со кое што се одржува циркулацијата на нивните внатрешни течности. Нивниот нервен систем е составен од вентрална нервна линија која минува низ целото тело, со неколку ганглија и гранки до патот кон нивните екстремитети.
Глава
Главата на мравка има многу сетилни органи. Како и повеќето инсекти, мравки имаат фасетни очи кои се состојат од голем број мали леќи кои се заемно поврзани. Очите на мравките се добри за приметување на движење, но не овозможуваат добра резолуција на слика. Исто имаат 3 мали ocelli (прости очи) на врвот на нивната глава со коишто можат да осетат ниво на светлина и поларизација. Во споредба со ’рбетници, повеќето мравки имаат слаб или просечен вид, а дури некои подземни видови се целосно слепи. Некои други мравки, како австралијанската myrmecia, имаат многу добар вид и можат да ја проценат далечината на предмети во движење во реичиси метар на далечина.
Две антени се зацврстени на главата на мравките, со овие органи тие можат да осетат хемикали, промаја, но и вибрации, истовремено се користат и за да даваат и примаат сигнали преку допир. Главата исто има и две силни вилици, мандибули, со коишто можат да носат храна, да користат предмети, да градат мравјалници, како и за заштита. Кај некои видови има мало џепче во нивната уста каде што чуваат храна за да можат да го пренесат до други мравки или на ларвите.
Метазома
Метазомата (стомакот) на мравката содржи важни внатершни органи, вклучувајќи ги тие за репродукција, дишење и за лачење. Кај работниците на повеќето видови, органот за произведување на јајца се користи и како боцка.
Викиншки метал
Викиншкиот метал (анг. viking metal) е фузиран жанр на метал музиката кој опфаќа голем број на групи и се однесува пред сè на тематиката на песната, а не нејзината музика. Групите кои припаѓаат на овој жанр се припадници на многу правци на метал музиката, како фолк метал, блек метал, дет метал, а во последно време и на пауер металот.
Развој
Викиншкиот метал најверојатно потекнува од групата Bathory и нивните албуми Blood Fire Death и Hammerheart. Овие албуми прават спој помеѓу блек металот и нордиската народна музика за да постигнат една епска, паганска атмосфера, полна со сцени од нордиската митологија. Друг важен албум за овој жанр е The Wayward Sons Of Mother Earth од бендот Skyclad, кој заедно со Hammerheart, помага во дефинирањето на жанрот фолк метал.
Музички белези
Иако викиншкиот метал не може да се класифицира технички како жанр со свои посебни белези, разните викиншки метал бендови делат некои слични елементи. Скоро универзална е почитта кон паганската германска и викиншка култура, како и одбивноста кон христијанството и негова замена со неопагански и асатру верувања. Самата музика е често романтизирана и епска, слична на нордискиот фолклор и создава атмосфера збогатена со паганска и метал традиција.
Господинот Смит оди во Вашингтон
„Господинот Смит оди во Вашингтон“ (англиски: Mr. Smith Goes to Washington) — американски филм од 1939 година, во режија на Френк Капра. Главните улоги ги толкуваат: Џејмс Стјуарт, Џин Артур и Клод Рејнс. Филмот е добитник на „Оскар“ за најдобро оригинално сценарио.
Синопсис
Џеферсон Смит (го игра Стјуарт) е наивен идеалист, инструктор на млади извидници. Во една прилика, сосема случајно, корумпираниот гувернер го предлага за сенатор при што го испраќа во Вашингтон. Таму, Смит го среќава Џозеф Пејн (го игра Рејнс), јунакот од неговото детство, кој сега е потенцијален кандидат за претседател на САД. Во Вашингтон, Смит ја открива мрачната страна на политиката и недостатоците на политичкиот процес поради што влегува во судир со својто шеф, Џим Тејлор. Тејлор најпрвин се обидува да го поткупи Смит, а откако не успева, настојува да го уништи така што го вовлекува во скандал.
Анри Бордо
Анри Бордо ( – ) — француски писател и правник. Потекнува од семејство правници од Савоја, а роден е 1870 во Тонон Ле Бен. Како млад често патувал на релација Савоја–Париз и разликите помеѓу градскиот и провинцискиот живот значително влијаеле врз неговото творештво. Во професионалниот живот го набљудувал распадот на повеќе семејства и ги анализирал причините и последиците од тоа. Кога наполнил 17 години започнал со правни студии во Париз, а по три години се вратил на пракса во Савоја. Во Париз дошол за да ја објави својата прва книга во 1894, а по смртта на татко си во 1896 се вратил во Савоја.
Антонио Цести
Антонио Цести (крстен на 5 август 1623 г.14 октомври 1669 година), познат бил првенствено како италијански композитор од ерата на барокот, бил и пејач (тенор) и органист. Тој бил „најпрославениот италијански музичар на својата генерација“.
Музика
Цести бил познат главно како композитор на опери. Најславните од нив биле Ла Дори (Инсбрук, 1657), Ил помо д'оро (Виена, 1668) и Оронтеа (1656). Il pomo d'oro (Златното јаболко) била напишано за венчавката во Виена на императорот Леополд I во 1666 година, а првпат била изведена во 1668 година, во позната раскошна продукција. Била многу пообработена од современите венецијански опери, вклучувајќи голем оркестар, бројни рефрени и разни механички уреди што се користеле за поставување работи како богови кои слегувале од небото (deus ex machina), поморски битки и бури.
Цести бил и композитор на камерни кантати, а неговите опери биле забележливи по чистиот и нежен стил на нивниот етер, повеќе прилагоден на камерната отколку на сценската. Пишувал во стилот на бел канто од 17 век, а неговите композиции биле под големо влијание на неговата кариера како професионален пејач. Неговото музичко пишување многу му должело на тоналитетот што се појавил во тоа време.
Руски Хеликоптери
АД Руски хеликоптери (Вертолеты России) е компанија за дизајн и производство на хеликоптери со седиште во Москва, Русија. Компанијата дизајнира и произведува цивилни и воени хеликоптери. Главен акционер на компанијата е Ростех. Тоа е 24-тиот најголем воена индустрија, мерен според приходите од во 2012 година, и втор по големина со седиште во Русија (по Алмаз-Антеј).
Историја
Компанијата се обидела да направи ИПО на лондонската берза во мај 2011 година, но не успеала да ја пополни книгата за нарачки со очекуваната проценка од 2 милијарди долари.
Во 2011 година руски хеликоптери и италијанската компанија AgustaWestland се согласиле да формираат HeliVert, заедничка компанија, со цел да се започне производство во Русија на повеќенаменски хеликоптер AW139 со двомоторен мотор. Фабриката за производство се наоѓа во Томилино, Московски регион.
Во 2016 година компанијата испорачала 189 авиони на клиенти во 13 земји. Во истата година, го завршила партнерството со украинскиот производител на мотори Motor Sich.
Во 2017 година, Рускиот фонд за директни инвестиции (РДИФ) формирала конзорциум составен од водечки фондови на Блискиот Исток и го финализирала договорот за стекнување малцински удел во руски хеликоптери (дел од Државната корпорација Ростех). Проценката на руските хеликоптери се проценува на 2,35 милијарди долари. Не се откриени детали за идентитетот на инвеститорите од Блискиот Исток.
Трансакцијата се состоела од две фази. Првата фаза вклучувала продажба на удел од 12% и инвестиција од 300 милиони УСД, како и договорено последователно потенцијално зголемување на инвестицијата до 600 милиони УСД. Договорот ќе го зголеми одобрениот капитал на холдинг компанијата. Ова ќе акумулира значителен износ на средства во рамките на компанијата. Овие средства се неопходни за спроведување на стратегијата и деловниот план на компанијата, вклучително и развој на нови видови хеликоптери. Покрај тоа, овие средства ќе помогнат во спроведувањето на програмата за инвестиции на холдинг компанијата, како и финансирање на можни активности за М&А насочени кон зголемување на вредноста на холдингот и програми за финансирање на капитал.
Производи
Хеликоптер од петта генерација во моментов е во фаза на развој.
Проект за поморски хеликоптер Минога
Во 2006 година, руското министерство за одбрана додели договор за истражување и развој на руски хеликоптери за поморски хеликоптер кој спроведуваше антиподморничко војување, меѓу другите задачи, следејќи ги коаксијалите Камов Ка-15, Ка-25 и Ка-27. Резултирачкиот проект Минога е тестиран со тунел за ветер, бидејќи руската морнарица ќе прегледа макета на почетокот на 2019 година и нејзиниот прв лет е планиран по 2020 година. Може да биде коаксијален и може да се заснова на концептот Ка-92 од раните 2000-ти, кој се натпреварува со Мил Ми-Х1 за брз цивилен хеликоптер запрен во 2015 година.
Напојувано од две 380 кг Климов ТВ7-117 V со развој на 3.500-3.750 КС во итни случаи, 2.500-3.000 при максимална тежина при полетување и 1.650 КС во крстарење; тие можат да се заменуваат со нивниот претходник VK-2500, што укажува на поголемо роторка од 2015 година, напојувано од НПО Сатурн РД-600В. Треба да биде доволно компактен за да се сместат двајца во хангар на брод каде се сместени единечни 12 тони Ка-27: Камов проучувал лесни палубени хеликоптери од четири-пет до седум-осум метрички тони. Камов Ка-52К Катран е во тестови на летот, но е ограничен на електронско разузнавање и воздушен напад.
Структура
Следниве субјекти се дел од компанијата:
NGC 753
NGC 753 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 753 се споменува и како UGC 1437, MCG 6-5-66, CGCG 522-86, IRAS 01547+3540.
Откривање
Телото е откриено на 16 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 753 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 753 има привидни димензии од 3' х 1,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 54' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 753 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7387. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2320. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
NGC 5338
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5338 се споменува и како UGC 8800, MCG 1-35-48, CGCG 45-132.
Откривање
Телото е откриено на 3 мај 1877 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5338 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5338 има привидни димензии од 2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 53 м 26,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 12' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 5338 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49353. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Страната (Бохула)
Страната — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Бохула, Македонија. Северно од селото, во подножјето на планината, на десниот брег на Бохулска Река, во нивата на М. Ризов е откриено множество фрагменти од керамички садови, питоси и грамади од градежен материјал. Еден питос се чува кај Ф. Николовски во селото Бохула.
Република Сиена
Република Сиена (италијански: Repubblica di Siena; латински: Respublica Senensis) — историска држава составена од градот Сиена и неговата околина во Тоскана, средна Италија. Републиката постоела повеќе од 400 години, од 1125 до 1555 година.
Матштет
Матштет (Mattstedt) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Илмтал-Вински Пат.
ОУ „Рилиндија“ - Лојане
„Рилиндија“ — основно училиште во Лојане, Општина Липково.
Сергеј Лавров
Сергеј Лавров (руски: Сергей Викторович Лавров, во ) — руски политичар и моментален министер за надворешни работи на Русија.
Од 2004 година бил именуван за министер за надворешни работи, заменувајќи го Игор Иванов.
Градиште (Градец, Гостиварско)
Градиште — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Градец, Општина Врапчиште. Претставува градиште од римското време и средниот век. Се наоѓа на западната периферија на селото, каде што се издига висок рид кој од западната страна со долот Сува Река е отсечен од масивот на Шар Планина. Пристапен е единствено од источната страна која е отворена и во помали тераси се спушта кон полето. На долните тераси се забележуваат бедеми ѕидани од кршен камен и варов малтер, а по површината има множество кршен камен, тегули, фрагменти од питоси и керамички садови. Најдени се монети и надгробни стели од бел мермер. Градиштето има извонредна стратегиска положба и се претпоставува дека би можело да се работи за легендарниот град Полог.
Калиопи
Калиопи Букле (родена како: Калиопи Буклеска) — позната и истакната македонскa и ароманска уметница, вокален изведувач, композитор и текстописец. Во својата татковина често е нарекувана Поп дива или Кралица на македонската поп-музика. Таа е доста позната на екс-југословенските простори каде врвот на кариерата го достигна во осумдесеттите. Во Македонија важи за вонсериски уметник од светски калибар, кој покрај извонредните вокални способности во рамките на поп-музиката, изведува и компонира музика за филм, театар и балет.
Почетоци
Калиопи е родена на 28 декември 1966 година во Охрид, а детството го поминала во Кичево. Татко ѝ е со влашко, а мајка ѝ со македонско потекло, но Калиопи не го зборува влашкиот јазик. Ќе биде запаметена по победата на едно од првите изданија на детскиот музички фестивал Златно Славејче, во 1976 година, со песната Мојата учителка. Потоа, Калиопи го продолжува својот пат кон славата преку учеството во хорот на Запро Запров Развигорче, со кој учествува на бројни турнеи во Чехословачка, Словенија, Австрија, во периодот од 1978 до 1980. Се приклучува во класата на Марија Николовска и четири години изучува соло пеење. Соло пеењето ќе биде и нејзин академски избор со запишувањето на Музичката академија во 1984, во класата на Благоја Николовски. Калиопи освоила трето место на Југословенскиот натпревар во соло пеење во 1984, каде настапила како најмлад пејач на класична музика.
Група Калиопи
Својата посериозна музичка кариера ја започнала во бендот Калиопи, заедно со нејзиниот поранешен сопруг, авторот Ромео Грил. Своите први две песни - Томи и Немој да ме будиш, бендот ги снима за Македонското радио. Во почетокот, групата била ориентирана кон реализација на повеќе фестивалски настапи со цел успешно да се промовира на широкиот југословенски музички пазар. Првиот успешен сејугословенски хит кој произлезе од работата на оваа група беше Лео, чиј автор е познатиот македонски композитор Глигор Копров. Со оваа песна, на фестивалот Опатија во 1985 година, Калиопи ја добива наградата за најдобра интерпретација од страна на акредитираните југословенски новинари. Истата година, групата го добива првото место на Видео спот фестивал со песната Лето е авантура. Исто така, тие беа претставници на Југославија на Меѓународниот средоземен фестивал во Тунис, каде освојуваат второ место.
Следната година, бендот го објавува својот прв албум со назив Калиопи. Истата година учествува и на реномираниот Сплитски фестивал со песната Da more zna и добива награда за најдобар деби-изведувач на фестивалот, а самата песна е прогласена за една од најслушаните. Во 1986, групата повторно добива прва награда на Видео спот фестивал со песната Остани во мене.
Вториот албум Rodjeni излегува во 1987 година. Албумот се снима во Загреб и содржи девет дотогаш необјавени песни, меѓу кои и југословенскиот мегахит Bato (Rodzeni) на кој денес се гледа како еден од апсолутно најголемите хитови во рамките на поранешната Југославија. За неа е снимен и музички спот, режиран од Антон Марти. Останати големи хитови од времето на групата Калиопи се: Kofer ljubavi, Ostani u meni, Nebo mi sja, Bolero Lora... После тоа следуваат голем број настапи,програми ширум целиот простор на поранешна Југославија, а и голема концертна турнеја во тогашниот Советски Сојуз.Овој период од кариерата на Калиопи беше обележан со бројни награди меѓу кои: награда "Млад Борец" (1986), награда на "Вечер" за најпопуларно ТВ лице (1986), награда на "Нова Македонија" за најдобар изведувач (1986), награда на "Екран", за најдобар поп пејач во СФРЈ и Македонија (1986) и други.
По успешната промоција на многубројните фестивали, бендот објавува дека повеќе нема да има национални фестивалски учества. Единствен исклучок беше Југословенскиот Евровизиски избор во 1988 година, каде се претставија со песната Емануел и освоија 10-то место.
Во време на својата најголема популарност, Калиопи и нејзиниот поранешен сопруг и основач на групата, Ромео Грил, заминуваат во Швајцарија, со што групата се распаѓа и следи 10 годишна пауза и престанок на нивната активна музичка кариера, но сепак цело време се присутни на електронските медиуми во Македонија со своите дотогаш снимени аудио и видео материјали. Од официјалниот распад на групата во 1988 година, Калиопи одржа само еден соло концерт во Универзалната сала, во декември 1988 година.
Соло кариера и Обои ме
Калиопи во полн сјај се врати на македонската музичка естрада во 1996 година. Нејзиниот настап на Скопскиот фестивал со песната Само ти, за која освои Grand Prix, беше најава за големиот come back на естрадата.Македонската забавна музика во тој период продукциски сѐ уште беше во зародиш, па враќањето на Калиопи означуваше голем чекор напред во тој правец. Таа година, Калиопи како победник на фестивалот од кој се одбира македонскиот претставник на Песна на Евровизија, требаше да ја претставува Македонија на овој избор, меѓутоа поради наметнати контроверзни правила во полуфиналето, таа не успеа да се претстави на евровизиската сцена.
Во 1997 година, Калиопи освои Grand prix на фестивалот за забавни мелодии Еврофест, со песната Не плачи. Следната година, таа повторно учествуваше на македонскиот избор за Песна на Евровизија, со песната Не заборавај и заврши на 9 место.
Во декември 1998 година, Калиопи го објави својот прв соло албум (а трет во целокупната кариерата) Обои ме. Албумот беше снимен во Базел, Швајцарија и предизвика вистинска еуфорија во Македонија. Овој албум успеа да придобие генерациски различни почитувачи на Калиопи, бидејќи понуди нови и автентични песни, кои наидоа на широк прием кај публиката. Песната Обои ме прерасна во огромен хит, кој високо котираше на сите топ листи. Во хитови прераснаа и песните: Дај да пијам, Не плачи, Черги, Азија... Подоцна, во едно свое интервју за дневниот весник Вест, Калиопи ќе изјави: Свесна сум дека "Обои ме" беше албум кој се случи во вистинско време, вистински албум за кам бек. Македонската телевизија снима специјална емисија во која Калиопи презентира видео верзии на сите песни од албумот Обои ме.
Во овој период, Калиопи го круниса својот успех со неколку освоени награди: Буба Мара за најдобра пејачка за 1999 и 2000, како и 12 Величествени за најдобра пејачка и најдобар албум (Обои ме) за 1999 и 2000 година. Во јануари 2000 година Калиопи ја започнува својата промотивна турнеја и го пушти новиот сингл од албумот Дај да пијам, заедно со видео спот. Истата година, таа основа своја сопствена продукциска куќа - Kaliopi Music Production, која се занимава исклучиво со проекти врзани со работата на Калиопи. Во остатокот од 2000 година, таа имаше и летна турнеја, а почна да го подготвува својот втор соло албум.
Ако денот ми е ноќ
На почетокот на 2001 година, Калиопи официјално го објави својот втор албум и соработката со продуцентот, аранжер и композитор Дарко Димитров. Албумот го носи насловот Ако денот ми е ноќ и содржи 10 композиции на нејзин текст и музика и една бонус песна - преработка на старата македонска народна песна Сношти минав покрај вази. Овој албум беше полн погодок за Калиопи. На него се најдоа вонсериски композиции кои веднаш станаа апсолутни хитови: носечката Ако денот ми е ноќ, Дали ме сакаш, Месечина, За само еден ден, На пат до Македонија...
Со издавањето на нејзиниот втор соло албум се совпадна и документарниот филм Повторно Калиопи, во продукција на Македонската Телевизија, кој се емитуваше во јуни. Во јули 2001 година, Калиопи одржа unplugged концерт во античкиот амфитеатар на Хераклеја, Битола. На концертот беа присутни околу 4000 луѓе. Концертот го започна со традиционалната Сношти минав покрај вази, а потоа следеа сите нејзини хитови, кои таа ги пееше заедно со публиката.
На пат до Македонија - врв на патриотските чувства
Во екот на конфликтот во Македонија од 2001 година, Калиопи го објави видео записот на песната На пат до Македонија - композиција од нејзиниот втор соло албум Ако денот ми е ноќ. Песната им беше посветена на бројните македонски бранители кои ги дадоа своите животи за нивната татковина. Во спотот се претставени прекрасни живописни места од Македонија, а Калиопи е завиена во националното знаме. Песната ги разгоре патриотските чувства на Македонците и многу брзо се претвори во родољубива химна на македонскиот народ. Во едно свое интервју, Калиопи ќе изјави: Посакувам секој Македонец, без оглед на која националност е, а живее во Македонија и се смета како дел од оваа држава да ги почувствува зборовите и музиката како што јас ги имам почувствувано.
Во тој период, Калиопи го посети Тетово - градот кој најмногу настрада во вооружениот конфликт. Подоцна, таа го опиша чувството додека патувала за Тетово како "страотно" и дека "се чувствувала како странец во своја земја". Меѓу другото, Калиопи за ова свое искуство ќе додаде: ''Тоа ми даде надеж. Се симнавме до борбените линии каде имав средба со нашите безбедносни сили. Видов многу лица кои до ден денес ми се вржани во гради и нема никогаш да ги заборавам. Тоа се нечии деца, синови, браќа, татковци, кои ме прифатија буквално како сестра. По таа средба чувствував како од нивна уста да е кажано "да одиш Калиопи да го пренесеш ова што тука ни се случува, и да и кажеш на цела Македонија глас од сите нас, кажи како да е од нас кажано".''
На медиумското поистоветување на оваа нејзина постапка со посетата на Мерилин Монро во Виетнам, Калиопи едноставно порача дека не била поведена од маркетинг или бизнис, туку дека ја водело длабоко чувство. Калиопи со оваа песна им порача љубов и мир на сите луѓе кои живеат во Македонија: ''Сакам да порачам љубов. Сакајте се, сакајте го тоа што го имате зашто предоцна е кога нештата ќе се изгубат тогаш да почнат да се сакаат. Се е кажано за бранителите, секој еден е бранител кој доволно ја сака земјата и знае да го каже вистинскиот збор на вистинско место. Никогаш нема да ја заборавам чесноста и искреноста што ја видов во очите на нашите бранители. Ја имав приликата да ги видам одблиску. Единствено да знаат дека не се сами дека сме со нив. Тие се тие, наши синови, наши браќа, наши деца, наши бранители. Не се сами и ова е најмалку што можам да го направам за нив. Зашто сепак, тие не се бранители само на Македонците во Македонија, тие се бранители и на Албанците во Македонија кои сакаат мирен живот, на секој човек од било која националност кој е жител на Македонија. Бранители на сите луќе кои го сакаат мирот во Македонија.''
Потоа, во ноември 2001 година, следуваше големата турнеја наречена На пат до Македонија, во рамките на која Калиопи имаше концерти во Кочани, Гевгелија, Куманово, Велес, Прилеп, Кавадарци, Штип, Струмица, Охрид, Радовиш, Битола и три концерти во Скопје. Истиот месец во етерот се појави и видео спотот за антологиската тема Месечина, која Калиопи му ја посвети на својот син Пако, а воедно и една од песните миленички на нејзината публика, која редовно на концертите ја пее од првиот до последниот стих.
Најмила
По бројните награди за најдобар пејач, автор, песна, лице на годината, Калиопи продолжува да реди успеси во нејзината кариера. Во 2002 година повторно учествуваше со своја авторска песна на Македонскиот избор за песна на Евровизија, но овој пат не како изведувач. Песна за нас, целосно потпишана од Калиопи, ја изведуваше младиот талентиран пејач Ѓорги Крстевски. На изборот, Калиопи пееше придружни вокали и свиреше на пијано, давајќи му ја својата поддршка на младиот пејач. Песната се пласираше на 5-тото место.
Во јули, Калиопи го реализираше својот мега популарен сингл Најмила, а веќе во октомври го објави албумот Најмила - Калиопи, Live and Unreleased. Овој албум ги содржеше нејзините најголеми хитови испеани во живо, како и две нови песни - Најмила и Заслужена земја.
Дива на македонскиот поп
Во 2003, Калиопи го објави својот најнов сингл Не ми го земај времето, кој воедно беше најава за нејзиниот следен голем проект. Спотот за песната Не ми го земај времето привлече голем медиумски интерес бидејќи беше прв "one time shoot" спот во Македонија, снимен одеднаш, во три круга, со истите личности, во различни улоги. Главната улога ја имаше младиот глумец Васил Зафирчев, а покрај него имаше уште 30 статисти. Во ноември го објави следниот сингл За кого постојам, кој исто така беше проследен со извонреден видео спот. На крајот на декември, Калиопи го објави својот трет студиски соло албум Не ми го земај времето.
Со новиот албум, Калиопи го објави својот прв сингл наменет за екс-југословенскиот музички пазар Смех. Калиопи имаше турнеја низ Македонија со цел да го промовира новиот албум, а воедно го објави новиот сингл Тоа сум јас, заедно со видео запис. Потоа Калиопи заедно со Васил Зафирчев го снима дуетот Пурпурни дождови. Спотот за оваа песна е едно од најартистичните остварувања што досега се видени на македонскиот телевизиски етер и пошироко. На самиот крај на 2004 година, Калиопи го објавува и дуетот со нејзината дологодишна пријателка и кума, кралицата на ромската музика Есма Реџепова - Теодосиевска. Песната го носи насловот Бел ден.
Во текот на 2004 година, Калиопи со својата музика е присутна и на "штиците што живот значат". Имено таа ја реализираше музиката за претставата Таа глумечка куќа (адаптација на Дневникот на Ана Франк) во која главните улоги ги одиграа: Васил Зафирчев, Ѕвездана Ангеловска, Ана Костовска, Милица Стојановска и други. На 15 октомври 2004 година, во Скопје се одржа премиерната изведба на првиот македонски мјузикл Чија си, кој во текот на летото веќе беше промовиран во Охрид и Битола. Калиопи ја одигра улогата на Нина. Мјузиклот Чија си е дело на режисерката Виолета Џолева, која осмислуваќи го, инспирацијата ја нашла во истоимениот легендарен шлагер на Славе Димитров. Сценариото е на драмскиот писател Сашко Насев. Во овој неверојатен сценски перформанс, Калиопи покрај веќе афирмираниот вокал ги истакна и своите глумечки способности.
Во 2005 година Калиопи беше избрана заедно со уште четири други македонски пејачи за изборот на Песна за Евровизија. Но, таа се откажа од овој начин на избор и во од преостанатите изведувачи, во финалето се најдоа Александра Пилева и Мартин Вучиќ. Сепак, Калиопи беше присутна и на овој избор на Песна за Евровизија, како композитор на песната "Не" во интерпретација на Александра Пилева. Оваа моќна балада заврши на третото место. Во мај, Калиопи имаше два концерти во Шведска и настап во хрватскиот град Дубровник. Во Дубровник, Калиопи беше присутна заедно со Тоше Проески и Есма Реџепова - Теодосиевска, кои исто така се претставија на овој фестивал. Калиопи во оваа прилика ја воодушеви хрватската публика со изведбата на песната Želim ti reći. Во текот на 2005 таа исто така се јави и како композитор на песната Само уште еден ден за популарната пејачка Каролина Гочева.
Во септември 2005 година Калиопи го издаде албумот Јас, Исидора Во 2010 таа го издаде новиот албум Порака,кој беше одлично прифатен од јавноста. Во 2011 од страна на МРТ таа ја доби можноста да ја претставува Македонија на Евровизија 2012 во Баку каде успеа да се планира во финалето на фестивалот и го освои 12 место со песната „Црно и бело“.
На 24 ноември 2015 година, од страна на МРТ таа повторно ја доби шансата да ја претставува Македонија на Евровизија 2016 во Стокхлом. Калиопи во Столкхлом ќе ја претстави Македонија со песната "Дона" од авторот и писателот Ромео Грил. Песната беше презентирана на Македонската радио-телевизија на 7 ми Март 2016 година.
Негација
Кај граматиката, логиката и математиката негација е операција на вистинитости, како на пример вистинитоста на еден исказ, која може да биде од точност во неточност и неточност до точност.
Дефиниција и нотација
Кај логиката, логичка негација е унарен логички оператор којшто ја превраќа вистинитостта на неговиот операндот.
Негацијата на исказот p може да се напише на различни начини:
Се чита како „не е случај дека p“, или само „не p“.
~p е точно ако и само ако p е неточно. На пример, ако p го означува исказот „денес е сабота“, тогаш неговата негација ~p ќе биде исказот „денес не е сабота“.
Логичката негација може да се дефинира преку други логички операции. На пример, ~p може да се дефинира како p → F, каде што → е материјална импликација и F е апсолутна неточност. Обратно, можеме да го дефинираме F како p & ~p за секој исказ p, каде што & е логичка конјункција. Идејата тука е дека секоја контрадикција е неточна. Додека овие поими работат и во класичната и во интуитистичката логика, истите не работат во Бразилската логика, каде што не мора да значи дека контрадикциите се невистинити. Но кај класичната логика, добиваме уште еден идентитет: p → q може да се дефинираат како ~p ∨ q, каде што ∨ е логичка дисјункција.
NGC 7764A/3
NGC 7764A/3 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7764A/3 се споменува и како ESO 293-4, MCG -7-48-27, VV 715, AM 2348-410.
Откривање
Објектот е откриен на 4 октомври 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7764A/3 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7764A/3 има привидни димензии од 2' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 50 м 53,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -40° 43' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 148°.
Други поделби
Проучување на NGC 7764A/3 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72597. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 386; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8018. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Пиза
Пиза (Pisa) — италијански град сместен на реката Арно во регионот Тоскана и главен град на истоимената покраина. Овој град е познат по многубројните културно-историски споменици, од кои најзначајна е Кривата кула, висока 56 метри, изградена во 12 век. Овој италијански град е родно место на научникот Галилео Галилеј. Во овој град се наоѓа најзначајниот аеродром во овој регион, Аеродромот Галилео Галилеј и исто така Пиза е седиште на три важни универзитети и бројни истражувачки центри.
Географија
Градот Пиза е сместен во близина на утоката на реката Арно, во низинска област која на север е затворена со планинскиот венец Монти Пизани.
Клима
Климата во Пиза е условена од два фактори: близината на морето кое ги ублажува силните зимски студови и летни жештини, и континенталноста на низината Валдарно. Следната табела ги содржи средните вредности кои се регистрираат во текот на годината:
Караагач
Караагач — село во Егејска Македонија, Република Грција.
1017
1017 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1017 година од новата ера, 17. од вториот милениум, 17. од XI век и осма од 1010-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6525 и 6526 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5767 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4777 и 4778 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1770.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1017 година се протега во 3653 и 3654, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3713 и 3714 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1560. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 407 и 408 исламска година.
Мара (демон)
Мара (मार,  ; マーラ; Вајли: бдуд; មារ; มาร; මාරයා ), во Будизмот,е демонскиот небесен крал кој го искушува принцот Сидарта (Гаутама Буда) обидувајќи се да го заведе со визија за убави жени, за кои во разни легенди честопати се вели дека се ќерки на Мара.
Во будистичката космологија, Мара е поврзан со смртта, повторното раѓање и желбата. Нијанапоника Тера го опиша Мара како „персонификација на силите антагонистички на просветлувањето“.
Потекло на поимот
Зборот „Мара“ потекнува од санскритската форма на вербалниот корен mṛ .Таа ги зема сегашната индикативна форма mṛyate и каузалната форма mārayati (со зајакнување на коренот на самогласките од r до Ar). Мара е вербална именка од предизвикувачкиот корен и значи „предизвикување смрт“ или „убиство“. Таа е поврзана со други зборови за смрт од ист корен, како што се: мараша и матју .Вториот е име за персонификација на смртта и понекогаш се идентификува со Јама.
Коренот mṛ е поврзан со индоевропскиот глаголски корен *што значи „умре, исчезна“ во контекст на „смрт, убиство или уништување“. Ова е „широко распространето во“ Индоевропските јазици со што се укажува дека тоа е од голема антика, според Малори и Адамс.
Четири типа на Мара
Во традиционалниот будизам се дадени четири метафорички форми на „мара“:
Карактер
Раниот будизам признавал и буквално и психолошко толкување на Мара.
Мара е опишан како субјект со постоење во светот на Кома, исто како што е прикажано дека постои околу Буда, и исто така е опишано во pratītyasamutpāda како, главно, чувар на страста и катализатор за похота, двоумење и страв што ја спречува медитацијата меѓу будистите. Denkōroku се однесува кон него како "Оној кој воодушевува во уништување", со која ја нагласува неговата природа како кон божество меѓу Parinirmitavaśavarti Devas.
„Буда му се спротивставува на Мара“ е вообичаена поза на скулптурите во Буда. Буда е прикажан со левата рака во скутот, дланката свртена нагоре и десната рака на десното колено. Прстите на десната рака ја допираат земјата, за да ја нарекуваат земјата како свој сведок за пркосење на Мара и за постигнување на просветлување. Овој став се нарекува и баммиспара „сведок на земјата“.
Три ќерки
Во некои извештаи за просветлувањето на Буда, се вели дека демонот Мара не ги испратил своите тројца ќерки на искушение, но наместо тоа, тие дошле спремно по неуспехот на Мара во неговиот обид да ја отстранат потрагата на Буда за просветлување. Трите ќерки на Мара се идентификуваат како (жед), Арати (аверзија, незадоволство) и Рига (Прилог, ireелбата, алчноста, страста). На пример, во Samyutta Nikaya 's Мара-SA yutta, трите ќерки на Мара се соголувале пред Буда; но не успеале да го примамат:
Некои приказни се однесуваат на постоењето на Петте ќерки, кои не ги претставуваат само трите отрови на привлекување, аверзија и заблуда, туку ги вклучуваат и ќерките Гордоста и стравот.
Разговорот на Мара
Рекордот на Џингде за пренесување на светилката и Денкороку, двете содржат приказна за разговорот на Мара во будизам под покровителство на монахот Угагута.
Според приказната, Угагута патува во царството Матура и проповеда Дарма со голем успех. Ова предизвикало да се тресе палатата на Мара, поттикнувајќи го божеството да ги искористи своите деструктивни сили против Дарма. Кога Угагута влегол samadhi, Мара му пришол и се лизна жад ѓердан околу вратот.
Упагуп возвратил со тоа што ги претворил труповите на човекот, кучето и змијата во венец и го подарил на Мара. Кога Мара ја открил вистинската природа на дарот, тој побарал помош од Брама за да го отстрани. Брама го информирал дека бидејќи ѓерданот му го дарувал напреден ученик на Буда, ефектите може да се убедат само со прибежиште во Упагута.