cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Излет (филм)
Излет (Izlet) ― словенечки драмски филм од 2011 година, во режија на Нејц Газвода. Филмот бил избран за словенечки претставник за Оскар за најдобар странски јазик на 85-тото доделување на Оскарите, но тој не добил место во последниот потесен список.
Знаме на Гренада
Знамето на Гренада е официјалното знаме во оваа карипска држава кое било усвоено на 7 февруари 1974 година. Шесте златни ѕвезди на црвената подлога ги претставуваат шесте парохии на Гренада, додека големата златна ѕвезда на црвен диск во средината на знамето го претставува главниот град. Дискот се наоѓа во квадрат кој е поделен на четири еднакви дела во златна и зелена боја. На левиот зелен триаголник се наоѓа приказ на индиски орев, главна земјоделска суровина на островот. Боите на знамето се пан-африкански, па така црвената означува храброст и виталност, жолтата претставува мудрост и зелената претставува вегетација и земјоделство.
Гаџи (залив)
Заливот Гаџи или Баje Гаџи ― залив во југозападна Нова Каледонија. Лежи северно од Нумеја и веднаш северно од заливот Думбеjа. Населените места на овој брег ги вклучуваат Савана и Накутакоин. Заливот содржи остров познат како „Боров Остров“ поради неговите истакнати борови дрвја и засукани бродови.
Војводство Австрија
Војводство Австрија (Herzogtum Österreich) — едно од главните војводства на Светото Римско Царство кое било основано во 1156 година преку официјалниот царски документ Privilegium minus (мала привилегија) преку кој Маркгрофовија Австрија било одвоено од Баварија и подигнато на ниво на војводство.
Основање
До 1246 година, Австрија претставувала феудална територија на династија Бабенберг. Војводата Леополд Баварски (1136-1141) бил лојален на династија Хоенштауфен во нивната борба против династија Велф. Во времето кога Конрад III го соборил од власта на Хајнрих X Баварски, Војводство Баварија му била дадена на својот полубрат Леополд. Хајнрих II ја наследил Баварија во 1141 година. Во 1156 година, царот Фридрих Барбароса склучил сојуз со династија Велф, па поради тоа, самиот Хајнрих во 1156 година морал да го даде Баварското војводство на Хајнрих Лавот. Како надомест, Австрија била издигната во ранг на војводство и на 17 септември и биле вратени неколку територии.
Историја
Резиденцијата на новиот австриски војвода се наоѓала во Виена. Главно поради својата поволна географска положба на Дунав, австриските територии многу бргу напредувале. Австрија претставувала важен трговски пат кој поминувал од Западна Европа кон Византија. Австриското војводство во многу краток период станало една од најнапредните земји на Светото Римско Царство. Својот врв го достигнал во времето на Леополд V (1177-1194) и Леополда VI (1194-1230). Во 1186 година Леополд потпишал договор со Отакар IV Штаерски според кој договор ја наследил Штаерска. Терториите на Астрија биле проширени и во старите баварски земји западно од реката Енс.
Војводата Леополд V учествувал во Третата крстоносна војна. Во времето на Опсадата на Акра влегол во жесток судир со англискиот крал Ричард I, наводно поради австриското знаме кое било подигнато. Англискиот крал го сокинал австриското и го поставил англиското знаме. По повлекувањето на Ричард, пред Божик во 1192 година од страна на австриските сили бил заробен самиот англиски цар и обвинет за смртта на Конрад Монфератски. Леополд го предал на германскиот цар Хајнрих VI кој побарал од Ричард голем откуп. Леополд VI во 1198 година се оженил за византиската принцеза Теодора Ангелина, а подоцна својата ќерка ја омажил за Хајнрих VII, син на Фридрих II.
Но наследникот на Леополд, Фридрих II влегол во голем судир со Андрија II Арпадовиќ, и во 1246 година бил убиен.
Владеењето на Отокар
Смртта на Фридрих значела и крај на машката линија на династија Бабенберг. Во наредните неколку децении војводството било без владетел. Според феудалните закони, власта над Австрија припаѓала на Светото Римско Царство. Но по само осум години од изумирањето на Бабенберг, изумрела и светоримската династија Хоенштауфен. Во 1251 година австрискиот престол бил заземен од страна на Отокар II, кое било потврдено и од страна на римскиот папа поради неговите семејни врски со династија Бабенберг. Откако Отокар не успеал да се избори за светата римска титула, тој го оспорил изборот за цар на Светото Римско Царство на Рудолф I. Отокар бил убиен во Битката на Моравско поле во 1278 година.
Владеење на Хабсбуршката династија
во следните 640 години Австрија била управувана од страна на Хабсбуршката династија. Корушка и Крањска биле под нивна власт до 1335 година, додека Тирол до 1365 година. По краткото владеење на Рудолф IV, неговите браќа Алберт III и Леополд III го поделиле меѓу себе војводството. Алберт ја задржал Австрија, додека Леополд останатите територии. Во 1402 година дошло до нова поделба. Војводата Ернест ја зазел Долна Австрија додека Фридрих III - Горна Австрија. Обединувањето се случило во времето на Фридрих III.
Брента (река)
Брента ― река во Италија која тече од Трентино до Јадранското Море, јужно од венецијанската лагуна во регионот Венето, североисточниот дел на Италија.
За време на римската ера, реката била наречена Медоакус (старогрчки: Медиохос, Μηδειοχος) и во близина на Падова се поделила на два ограноци, Medoacus Maior (Голем Медоакус) и Medoacus Minor (Мал Медоакус). Реката го сменила својот тек во раниот среден век, а нејзиното поранешно корито преку Падова било зафатено од реката Бакиљоне.
Реката е 174 км долга и прв пат била канализирана во 16 век кога бил изграден долг канал од селото Стра до Јадранското Море, заобиколувајќи ја венецијанската лагуна. Дел од реката Брента, наречена Навиљо дел Брента, останал да ги поврзува директно Венеција и Падова (што бил еден вид втора престолнина на Венецијанската Република). Таа тече низ Стра, Фјесо д'Артико, Доло, Мира, Орјаго и Малконтента до Фусина (кој е дел од општината Венеција).
Почнувајќи од 16 век, многу големи вили биле изградени по должината на бреговите на Навиљо дел Брента, а оваа населена област подоцна била наречена Ривиера дел Брента. Три од овие вили се отворени за јавноста: големата барокна Вила Писани во Стра, Вила Видман-Фоскари во Мира и зградата на Паладиовата вила во Вила Фоскари, исто така наречена „Ла Малконтента“. Вила Ферети-Анџели во Доло е исто така на ривиерата. Северозападно од Падова, во близина на селото Пјацола сул Брента, недалеку од реката, Вила Контарини е отворена. Венецијанската аристократија крстарела по должината на каналот на еден вид брод познат како буркјело, додека товарот се носел на традиционалните бродови познати како бурки.
Во Басано дел Грапа, реката ја минува Понте Векио (италијански, што значи стар мост), или Понте дељи Алпини (алпински мост), покриен мост дизајниран од Паладио во 1569 година. Мостот е во понтонски стил и бил изграден целосно од дрво. Уништен бил неколку пати во својата историја, а последен пат бил обновен од Алпините во 1948 година.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 200м мешано во машка конкуренција
Квалификациите и полуфиналето на Мажи 200м поединечно се одржаа на 29 јули 2009, а финалето на30 јули 2009.
Химелпфортен (општинска заедница)
Химелпфортен (Himmelpforten) — поранешна општинска заедница во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште било селото Химелпфортен. Била распуштена на 1 јануари 2014 година, кога била споена со општинската заедница Олдендорф за да ја создадат новата општинска заедница Олдендорф-Химелпфортен.
Општинската заедница Химелпфортен се состоела од следниве општини:
Џоан Крафорд
Џоан Крафорд (Joan Crawford) ( - ) била американска глумица. Џоан ја започнува својата кариера како танчерка на Бродвеј, а подоцна се посветува и на филмовите. Родено име и е Лусил Феј Лесер но таа решила да го змени во Џоан Крафорд.
NGC 5010
NGC 5010 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5010 се споменува и како MCG -3-34-15, 2SZ 8, IRAS 13097-1531.
Откривање
Телото е откриено на 9 мај 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5010 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5010 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 12 м 26,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 47' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 5010 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45868. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6113. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 737.
Ровшан Бајрамов
Ровшан Бајрамов (роден на 5 мај 1987 во Баку, Азербејџанска ССР) е азербејџански борач кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои сребрениот медал во дисциплината Грчко-римски до 55 кг. На патот до фимналето, тој ги победи Мостафа Мохамед (Египет), Јаниер Хернандез (Куба) и Роман Амојан од Ерменија, но во мечот за златниот медал загуби од Нази Манкиев од Русија.
Тур де Франс 2012 - етапа 11 до етапа 20
Етапата 11 на Тур де Франс 2012 се одржала на 12 јули, а трката се завршила на 22 јули. Втората половина на трката била сместена целосно во Франција; започнувајќи со планинската етапа од Албервил до Ла Тузиар-Ле Сибел – вклучувајќи две искачувања од екстра категорија на етапата – пред да се заврши трката вообичаено на етапната завршница на Шанзелизе во Париз на 22 јули.
По неговата победа на поединечниот хронометар на етапата 9, возачот на Бредли Вигинс го одржал водството во втората половина на трката. Го одржувал неговото водство на трката, правејќи разлика од 2 минути и пет секунди – постигната на етапата 9 – до последниот поединечен хронометар на трката, одржан на претпоследниот ден на трката. Вигинс ја освоил етапата со една минута и шеснаесет секунди предност пред неговиот колега Крис Фрум и Вигинс на крајот го задржал неговото водство до следниот ден во Париз, каде ја освоил трката со три минути и дваесет и една секунда, со што станал првиот возач од Велика Британија, кој освоил некоја голема трка. Фрум завршил втор, додека подиумот бил заокружен со поранешниот победник на Вуелта а Еспања Винченцо Нибали, возејќи за екипата, кој бил само втор возач, кој завршил во рамките од 10 минути зад конечното вкупно време на Вигинс.
Само колегата на Вигинс Марк Кевендиш успеал да победи на повеќе од една етапа во текот на втората половина на трка, победувајќи на две од трите последни етапи, вклучувајќи ја и четвртата последователна етапна победа во Париз. Оваа победа му овозможила да стане најуспешниот спринтер на Тур де Франс со 23 етапни победи, надминувајќи го рекордот од 22, кој бил држен 48 години од Французинот Андре Дарижад. Тројца француски возачи – Пјер Ролан, Пјерик Федриго и Тома Веклер – секој имал етапна победа во текот на втората половина на трката, додека победата на кралската етапа на Веклер му помогнала да стане краен победник на планинскиот пласман. Други етапни победници биле Дејвид Милар, Андре Грајпел, Луис Леон Санчес и Алехандро Валверде.
Во текот на етапата 14 на трката, Вигинс ја запрел групата на спустот по искачувањето Мур де Пегуер, откако биле пронајдени клинци фрлени на патот, кои биле одговорни за проблеми со гумите на триесетина возачи. Помеѓу оние со проблеми бил и бранителот на титулата Кедел Еванс, кој доживеал повеќекратни проблеми со гумите на искачувањето и изгубил околу две минути пред Вигинс да повика на мир во главната група, дозволувајќи му на бегството да ја заврши етапата со време од осумнаесет минути пред групата. По пребарувањето на хотелот на екипата во текот на првиот ден за одмор, вториот ден за одмор одминал со позитивен тест за допинг на возачот од  Френк Шлек, третопласиран на трката во 2011. Шлек ја напуштил трката по пронајдените траги ксипамид, забрането средтво од велосипедистичкиот сојуз, кои биле пронајдени во примерок од неговата урина и подоцна потврдени со уште еден тест.
Етапа 11
Етапата целосно била сместена на Алпите со две искачувања од екстра категорија – Кол де ла Мадлен по 40 километри и Кол де ла Кроа де Фер по 93 километри; обата имаат врвови на 2.000 метри или повисоко - пред да заврши на завршницата во Ла Тузиар-Ле Сибел. Кол де ла Кроа де фер била највисоката точка на Алпите на овогодинешниот Тур, па така водачот, кој поминал на врвот ја добил наградата Сувенир Анри Дегранж. Завршницата била на искачување од прва категорија долго 18 километри со просечен наклон од 6,1%. Како и претходниот ден било создадено големо бегство откако неколку различни групи се одвоиле од главната група по првото искачување на денот, на Кол де ла Мадлен.
Вкупно имало дваесет и осум возачи во групата; на врвот на искачувањето, темпото се зголемило и групата се поделила на повеќе помали групи, додека возачот на Петер Велитс ги освоил максималните бодови на врвот, следен веднаш од возачот на  Фредрик Кесијакоф. Велитс и Кесијакоф добиле предност од 45 секунди на спустот, но на крајот осум возачи ја намалиле разликата и го стигнале дуото пред Кол де ла Кроа де Фер. имал двајца возачи во групата, Кристоф Керн кој го поставувал темпото за неговиот колега Пјер Ролан, и темпото повторно ја поделило групата. Назад во групата, водачот во пласманот за млад возач Тиџеј ван Гардерен нападнал на искачувањето, како најава за подоцнежниот потег на неговиот колега Кедел Еванс. Тие постигнало предност од 30 секунди на една точка пред повторно да го доведе Бредли Вигинс назад до нив. Кесијакоф бил подобар од Ролан за бодовите во планинскиот пласман на Кол де ла Кроа Фер, додека групата била две минути зад нив.
Групата составена од Вигинс и другите кандидати за генералниот пласман заостанала дополнително за една минута во првите делови на Кол ду Молар, каде бегството составено од Велитс, Ролан, возачот на Крис Анкер Соренсен и Роберт Кишерловски од, додека возачот на  Васил Кириенка пристигнал подоцна. Ролан паднал на спустот од искачувањето, каде пристигнал прв, додека Соренсен бил во потешкотии да остане со водачите. Возачот на Винченцо Нибали се обидел да се одвои од главната група на два наврати на последното искачување, достигнувајќи го возачот на  Јурген ван ден Брук, кој избегал со победникот на осмата етапа, возачот на  Тибо Пино. Еванс не успеал да се задржи на искачувањето, губејќи време од вигинс, неговиот колега Крис Фрум и другите соперници. Фрум го довел Вигин во потешкотии едно време, но го намалил темпото, кога му кажале преку екипното радио. Напред, Ролан бил последниот преостанат возач од бегството и заминал соло кон неговата втора етапна победа на Тур, и втора последователна етапна победа на неговата екипа. Пино водел во групата на жолтата маичка низ линијата на целта, додека Еванс изгубил скоро 90 секунди зад Вигинс, Фрум и Нибали, кои завршиле на првите места во генералниот пласман по оваа етапа.
Етапа 12
Со растојание од 226 километри оваа етапа била најдолгата на овогодишниот Тур; трката ги оставила Алпите и имало само две искачувања од прва категорија - Кол ду Гран Кишерон на 1.188 метри и Кол ду Гранје на 1.134 метри – во првите 80 километри, иако имало и едно искачување од трета категорија кратко пред крајот на етапата. Како што било случај на претходните две етапи, повторно се создала голема група во бегство, која поставила темпо и се одвоила од главната група уште на почетокот на етапата. На нејзиниот максимум, групата била составена од деветнаесет возачи, но била намалена на единаесет, кога групата дошла до подножјето на воведното искачување, Кол ду Гран Кишерон.
Роберт Кишерловски од ги зел максималните бодови на искачувањето, за да го заштити водството во пласманот, држен од неговиот колега Фредрик Кесијакоф. Возачот на Давид Монкутје се обидел да ја намали разликата и да стигне до водечките, но доживеал сериозен пад на спустот од искачувањето. Тој ја напуштил трката со исеченици. Кишерловски исто така ги зел максималните бодови и на Кол ду Грание, што го направило водството на Кесијакоф безбедно уште еден ден. По пристигнувањето на средина на етапата во зоната за храна, водечката група се поделила и пет возачи – Дејвид Милар од, возачот на Жан Кристоф Перо, возачот на  Егои Мартинес, Кишерловски и Сирил Готје, кој одел кон третата победа по ред за  – заврзувајќи се одвоиле и достигнале водство од 13 минути на нивниот максимум. Бидејќи ниеден од тие возачи не биле блиску до водечките во генералниот пласман, главната група ја оставила групата и одлучиле да не ги бркаат до крајот.
Ниеден од квинтетот не напаѓал во групата и тие останале заедно до последните 5 километри на етапата. Кишерловски одиграл прв, напаѓајќи на 3,5 километри, но Перо го достигнал веднаш и нападот се прекинал; вториот потег дошол од Мартинез и Готје. Перо повторно забрзал и Милар го следел на неговото тркало, додека Кишерловски отпаднал. Милар излегол напред во последниот километар, но Перо останал на неговото тркало на само 200 метри пред крајот; тој започнал напад, но Милар го победил на линијата за неговата четврта поединечна етапна победа на Тур – прва неговата победа од 2003 – и четврти различен британски возач, кој победил на етапа на Тур 2012. Главната група била предводена на линијата на целта осум минути зад водечките од двајцата водачи во бодовниот пласман, возачот на Метју Гос и возачот на  Петер Саган. Саган реагирал на спринтерската завршница од Гос, изразувајќи дека бил попречен во последните метри. Организаторите на трката се согласиле со Саган и поместиле Гос на седмото место - ставајќи една секунда разлика помеѓу нив и групата – и го казниле со одземање на 30 бода во пласманот, како и му додале 30 секунди во генералниот пласман.
Етапа 13
Оваа транзитна етапа го носела Тур на Средоземното Море. Искачувањето преку Мон-Сен-Клер и ветерот на морскиот брег претставувале две опасности за трката во последните 28 километри. За прославата на Денот на Бастилја, бегството се состоело со голема бројка на Французи, со дури пет возачи од вкупно осум – возачот на Самуел Димулен, возачот на  Матје Ладању, Џими Енжулвен од, Максим Буе  и Жером Пино, претставувајќи ја екипата. Групата била заокружена со Пабло Уртасун од, возачот на Мајкл Морков и возачот на  Рој Карверс.
Етапа 14
Трката навлегла во долните Пиринеи со две искачувања од прва категорија; Порт де Лер на 1.517 метри и Мур де Пегвер, достигнувајќи височина од 1.375 метри. Мур де Пегвер се возел за првпат во историјата на Тур де Франс; имал делови со наклон од 16%. Мали напади се случиле на патеката уште на почетокот од етапата, но групата останала целосна во текот на првиот час од трката и нападите биле прекинувани за неколку минути. До првата четвртина од етапата - на некои 50 километри – не било дозволено да се создаде бегство, но подоцна единаесет возачи се одвоиле од главната група, вклучувајќи и водачот во бодовниот пласман Петер Саган од, кој сакал да ја зголеми бодовната разлика над неговите соперници Андре Грајпел и возачот на  Метју Гос.
Во водечката група Саган прв ја поминал линијата на средниот спринт, предноста на водечките веќе се искачила на тринаесет минути и се зголемувала и понатаму поради влажните услови на патот. Кај Порт де Лерс, единаесетте возачи боле 15 минути пред групата, кога Сирил Готје доживеал проблем со неговиот велосипед и морал да застане за промена на опрема, губејќи околу 40 секунди во однос групата. Тој не успеал да се врати до нив и на крајот изгубил четиринаесет минути во однос на нив на крајот на етапата. Возачот на Луис Леон Санчес нападнал на Мур де Пегуер, и единствено Филип Жилбер, возачот на  Горка Изагире и Санди Казар од  успеал првично да го следат. Подоцна, Саган успеал да дојде до нив, пред Касар да се одвои на неколку секунди пред врвот.
На врвот на искачувањето биле фрлени клинци на патот предизвикувајќи проблеми кај триесетина возачи, вклучувајќи го колегата на Жилбер Кедел Еванс и Стив Камингс, додека водачот во трката Бредли Вигинс  го променил неговиот велосипед како мерка на претпазливост. Како последица на ова, Вигинс повикал на привремен застој на тркањето на спустот. Во тоа време, Пјер Ролан нападнал и добил предност од две минути пред главната група, но комбинацијата на темпото поставено од  и, и спознавањето на ситуацијата зад него од Ролан - подоцна извинувајќи се за своите постапки – значело дека тој бил достигнат од главната група и потоа продолжила бавно кон завршницата во Фуа. Напред, Санчез нападнал на околу 11,5 километри пред крајот и на крајот сам стигнал до четвртата етапна победа во кариерата на Тур. Саган стигнал прв во групата зад Санчез од четворица возачи скоро една минута зад него, додека групата на крајот ја поминале целта по 18 минути зад Санчез.
Етапа 15
Оваа етапа се возела низ падините на Пиринеите. Имало три помали искачувања во последната третина од етапата, кои се очекува да ги задржат преостанатите спринтери. Како и претходниот ден, уште на почетокот на етапата се случиле мали напади, но групата останала целосна во првиот час од тркањето и нападите биле достигнувани по неколку минути. Најподготвен напад бил оној од пет возачи, вклучувајќи ги возачот на Берт Грабш, возачот на  Дејвид Милар, Андриј Гривко од, Руј Кошта  и Јукија Араширо, претставувајќи ја. Сепак, групата не дозволила да добијат предност поголема на 30 секунди, и тие на крајот биле достигнати од главата група на ознаката за 60 километри.
Веднаш потоа се создала нова група од пет члена, составена од Кристијан Ванде Велде, колегата на Араширо Тома Веклер, возачот на Пјерик Федриго, возачот на  Самуел Димулен и Дрис Девенин од. Возачот на Ники Серенсен одел по квинтетот околу 20 километри и на крајот групата ја направил секстет, откако некое време неговата екипа го поставила темпото во главната група. Групата ја намалила разликата во однос на водечките на околу 5 минути едно време, но на крајот одлучиле Битката за етапна победа се води во бегството. Веклер ги зел максималните бодови на сите три категоризирани искачувања пред последните 10 километри, пред Серенсен да го започне првиот значаен напад пред крајот. Меѓутоа, Федриго и Ванде Велде успеале да се одвојат по нивниот напад на 6,5 километри пред целта и тие се бореле меѓусебе со спринт во По; Ванде Велде се обидел да го започне неговиот спринт прв, но Федриго го видел потегот и останал напред, со што ја зел втората етапна победа во По – по претходната победа во 2010 – и четврта во неговата кариера. Преостанатите членови на бегството дошле пред главната група, каде возачот на Андре Грајпел бил прв со задоцнување од 11' 50" зад Федриго.
Етапа 16
По вториот и последен ден за одмор, трката навлегла во високите планини со „кралската етапа“, на која имало две искачувања од екстра категорија — Кол д’Обиск и Кол ду Турмале — и искачувања од прва категорија Кол д’Оспен и Кол де Пересуар, завршувајќи го т.н. „круг на смртта“,, пред да се дојде до крајот во Бањер-де-Лишон. Првиот возач преку Турмале - највисоките точка на Пиринеите и на целиот Тур 2012 со височина од 2.115 метри – ќе ја добие наградата Сувенир Жак Годе.
Скоро четириесет возачи - околу четвртина од главната група на трката на почетокот на етапата - отишле во рано бегство на околу 25 километри, вклучувајќи тројца возачи, кои се наоѓале на првите 20 места во генералниот пласман, водачот во планинскиот пласман Фредрик Кесијакоф и етапните победници Тома Веклер од  и возачот на  Пјерик Федриго. Веклер и Кесијакоф воделе во групата на врвот на Кол д’Обиск и групата останала заедно до подножјето на Кол ду Турмале. Овде, групата започнала да се дели откако возачот на Даниел Мартин забрзал со Кесијакоф и возачот на  Лауренс тен Дам. Возачот на Џорџ Хинкапи, Крис Анкер Серенсен од  и возачот на  Брис Феји подоцна ѝ се приклучиле на групата напред, но само Веклер и Феји останале до врвот на искачувањето, каде Веклер го намалил водството на Кесијакоф за точкастата маичка. Групата го поминала врвот на околу десет минути подоцна.
Веклер и Феји имале предност од околу две минути во подножјето на Кол д’Оспен, додека на Мартин - кој последен отпаднал од францускиот пар напред - му се приклучиле Хинкапи и шест други возачи. Со зголемениот притисок од Серенсен и возачот на Јенс Фогт, Кесијакоф отпаднал од групата и зголемил напорите на Веклер да го задржи водството во планинскиот пласман. Назад во групата, темпото било поставувано од и  и групата полека се намалувала и на крај, возачот на  Кедел Еванс го изгубил контактот на искачувањето. Меѓутоа, со колегите околу него, тој повторно се вратил во групата пред последното искачување на Кол де Пересуар. На третина од искачувањето, Веклер го оставил Феји позади и тргнал кон соло-напад. Еванс повторно возел позади во групата, кога Винченцо Нибали одлучил да го направи првиот напад на неговите соперници, возачите од  Бредли Вигинс и Крис Фрум.
Етапа 17
Зад водечките се создала група од десет возач, кои на крајот им се придружиле на половина од етапата. Веклер бил подобар од Кесијакоф на Кот де Бир, со што го зголемил неговото водство во пласмано; групата доцнела околу 3 минути зад нив, но полека ја намалувала разликата. Следејќи го потегот на двоецот возачи од, Руј Кошта нападнал во групата и заминал даму помогне на неговиот екипен водач Алехандро Валверде, кој го проследил неговиот потег неколку километри подоцна. Кошта му давал темпо некое време, пред Валверде да го одмине и да продолжи сам, и обезбедил водство од 35 секунди на врвот Порт де Балес, додека групата била оддалечена минита и пол зад него. Главната група ја достигнала групата на Веклер, возачот на Леви Лајпхајмер и Блел Кадри од, на спустот, каде само Валверде се одржал пред нив и врвот Кол де Пересуар.
По вториот спуст од Кол де Пересуар на трката, возачите се упатиле кон искачувањето во спротивниот правец, каде што тие биле претходниот ден, пред малиот спуст и потоа последното искачување на Пејрагудс. Валверде ја задржал предноста од 1' 20" на врвот на некатеризираниот премин, каде само неколкумина возачи останале во групата maillot jaune, вклучувајќи ги првите четворица во генералниот пласман. Валверде се одржувал самиот напред и разликата се движела помеѓу 1' 20" и 1' 30" во следните километри, кога започнале да го искачуваат врвот, кога се дошло до моментот flamme rouge. Возачот на Јурген ван ден Брук се обидел да нападне, но бил достигнат од тандемот Фрум и Вигинс, кои потоа забрзале и се одвоиле од нивните соперници, заминале кон Валверде. На крај, тие стигнале кратко по него, бидејќи Фрум морал да го чека Вигинс трипати, бидејќи водачот на трката бил на неколку метри зад неговиот помошник на некои делови на искачувањето. Валверде ја постигнал својата четврта етапна победа во кариерата на Тур, осумнаесет секунди пред Фрум и Вигинс, кои ја зголемила нивната разлика пред остатокот од групата.
Етапа 18
Иако била рангирана како „рамна етапа“ имало четири категоризирани искачувања на етапата, кои можале да дозволат успешно бегство од главната група. На првите километри од етапата, група од шест возачи го направила првото бегство на етапата, но откако групата им дозволила да направат предност на петаката, тие подоцна биле достигнат и групата повторно продолжила заедно. Потоа имало брановит период во групата со многу напади, сè до првото искачување на етапата, на Кот де Сен-Жорж.
На самото искачување, возачот на Ник Нијенс и возачот на  Јукија Араширо нападнале на врвот, пред да им се придружат четиринаесет други возачи, со што го создале второто бегствот на етапата. Најдобро пласиран возач во групата бил Руј Кошта од – само малку под половина час зад водачот на трката Бредли Вигинс од  – кој бил свеж по пружената помош претходниот ден на колегата Алехандро Валверде. На околу половина од етапата, предноста помеѓу бегството од шеснаесет члена и групата ја достигнала највисоката точка, на 3' 30", пред и  да го постават темпото за враќање на водачите назад во групата. Во групата, некоку возачи доживеале пад, откако куче втрчало на нивната патека на движење, забавувајќи го целото темпо. Помеѓу паднатите бил и возачот на  Филип Жилбер, кој морал да биде задржан, кога застанал на нозе.  ги пратила нивните возачи напред да го постават темпото на групата во надеж за поставување на Петер Саган напред и освојување на четврта етапна победа на трката, и ја намалиле разликата на под две минути на 50 километри пред крајот.
Напред на трката, возачот на Дејвид Милар нападнал на Кот де Сулак, каде се одвоил од Араширо и колегата на Вигинс Едвалд Боасон Хаген, но не успеал во нападот. Пет возачи – возачот на Адам Хансен, Александар Винокуров од, Нијенс, Лука Паолини  и возачот на  Жереми Роа – дошле заедно на подножјето на Коте де Лусак-сур-Куз, пред Нијенс и Роа да отпаднат на искачувањето. Тие биле заменети во групата од возачот на Николас Роуш, возачот на  Андреас Кледен и Луис Леон Санчес од, и шесте возачи останале заедно напред до последното искачување во Брив-ла-Гајар. Роуш и Санчез нападнале на целта, но обајцата биле поминати на крајот од спринтерот на Марк Кевендиш, следен од неговиот помошник Боасон Хаген. Кевендиш поминал од надвор на двоецот и ја освоил својата 22. етапна победа на Тур, изедначувајќи се со Ленс Армстронг и Андре Дарижад на четвртото место на списокот на сите времиња по бројот на етапни победи на Тур, и изедначувајќи го рекордот по број на победи на Дарижад како спринтер. Возачот на Метју Гос и Саган исто така успеале да стигнат напред до Санчез и Роуш во последните метри, за второ и трето место соодветно, но сепак биле оддалечени зад Кевендиш на целта.
Етапа 19
Претпоследната етапа на Тур бил последниот поединечен хронометар со добри патишта во центарот на градот Шартр. Бидејќи другите познати специјалисти за хронометарските дисциплини веќе ја напуштиле трката, двајцата први возачи во генералниот пласман – двоецот на Бредли Вигинс и Крис Фрум – се очекувало да бидат фаворити на етапата, кои на претходниот хронометар на деветтата етапа завршиле прв и втор. Како што е вообичаено на хронометарските етапи, возачите настапиле во обратен редослед од оној во генералниот пласман на крајот на претходната етапа. Така, Џими Енжулвен од, кој бил на 153. место и доцнел 3 часа, 49 минути и 9 секунди зад водачот Вигинс, бил првиот возач кој излегол на патеката.
Енжулвен забележал време од еден час, дванаесет минути и четириесет и девет секунди на патеката, но неговото водство било краткотрајно, бидејќи неколку минути подоцна, кога водачот на Жулиен Фушар ја поминал патеката за две минути побрзо од времето на Енжулвен. Возачот на Јохан Вансумерен бил првиот возач, кој забележал време под еден час и десет минути со време од еден час, девет минути и дваесет и четири секунди, пред возачот на  Патрик Греч да забележи време од скоро три минути побрзо, поминувајќи двајца возачи, кои ја започнале трката пред него - на интервали од една минута - на патеката и уште еден на самиот крај. Времето на Греч се задржало прилично долго - околу два часа - и на крајот било сосем добро за тој да се пласира на шестото место по конечните резултати на етапата. Сè до појавувањето на 88. возач на патеката неговото време било најдобро. Луис Леон Санчес од поставил најдобро време на секоја од трите мерни точки долж патеката од 53,5 километри и на крајот ја поминал целта со време од еден час, шест минути и три секунди, надминувајќи го времето на Греч за триесет и осум секунди.
Времето на шпанскиот национален првак се задржало до последните возачи на патеката, сега по триминутни интервали за последните четиринаесет возач. Возачот на Тиџеј ван Гардерен, носителот на белата маичка во пласманот за млад возач, бил подобар од времето на Санчез на првата мерна точка, но не успеал да биде подобар и на останатиот дел од патеката и на крајот завршил 44 секунди зад неговото време и завршил како трет. Тој веќе го поминал неговиот колега Кедел Еванс на патеката, и жителот од Булдер (Колорадо) го посветил неговиот резултат за жртвите од пукањето во соседниот град Аурора. Само Фрум и Вигинс го надминале времето на Ван Гардерен на првата мерна точка, каде Вигинс бил подобар од Фрум за неколку десетици секунди; Вигинс продолжил да го зголемува неговото водство на патеката, достигнувајќи разлика од 54 секунди на втората мерна точка, и 1' 15" на третата. Фрум ја поминал целта со време од еден час, пет минути и дваесет и девет секунди, со што го подобрил времето на Санчез за триесет и четири секунди, но Вигинс ја постигнал втората етапна победа на трката, додавајќи една секунда на неговото мерење на третата мерна точка на крајот. Единствената промена на местата во генералниот пласман во првите десет било преминување на Еванс од страна на возачот на Ајмар Зубелдија – и покрај тоа што тој скоро ќе удрел во заштитната ограда на патеката – со разлика од осум секунди.
Етапа 20
Тур завршува на вообичаената етапа на Шанзелизе во Париз. Етапата имала лесен почеток - пред осумте брзи кругови, по кои следува масовен спринт. За зачувување на традицијата, последната етапа започнала со слабо темпо и воглавно била со славеничка низ предградијата на Париз. Кратко откако возачите пристигнале во кругот на центарот на градот, започнале вистинското возење и откако имало повеќе неуспешни обиди, главното бегство започнале од Јенс Фогт и возачот на  Данило Хондо на околу 40 километри пред крајот.
Пајтон (програмски јазик)
Пајтон е карактеризиран со динамички систем на типови, автоматски менаџмент на меморија и дозволува различни парадигми, како објектно-ориентирано програмирање, функционално програмирање, процедурално програмирање, и др. Има голема сеопфатна стандардна библиотека.
Тур де Франс 2012 - етапа 11 до етапа 20
Етапа 20
Хондо бил прв на последниот среден спринт за бодови на трката, додека Фојгт бил веднаш зад него. Меѓутоа, Хондо не останал долго напред, бидејќи Фојгт на крајот бил придружен од други десет возачи, кои го создале бегството, додека нивната предност достигнала најмногу триесетина секунди во последните километри. Подоцна Хондо паднал во последниот круг, заедно со возачот на Микаел Шерел, но обајцата на крајот ја завршиле етапата. Како започнала да се намалува предноста на водачите, главно поради работата на, и , бегството започнало да губи членови, сè до додека не биле достигнати сите на 3 километри пред крајот. Водечкиот воз за Марк Кевендиш го одржал водството на трката низ последните кривини и ја освоил последната етапа четврта година по ред, станувајќи прв моментален светски првак, кој победил на Шанзелизе. Неговата 23. етапна победа го поместило на четвртото место на списокот на сите времиња по број на етапни победи на Тур де Франс, додека водачите на четирите пласмани завршиле во групата и ги обезбедиле нивните победи, со што следело традиционалното доделување на наградите кратко по етапата.
Пајтон (програмски јазик)
Интерпретери за Пајтон постојат за многу оперативни системи, што му овозможува на овој програмски јазик да работи на различни системи. CPython e референтната имплементација (стандардната имплементација од која потекнуваат и други променети варијанти), напишана во C и објавена како слободен софтвер. Оваа имплементација е одржувана од непрофитната организација Python Software Foundation.
Пример
Ова е изворен код напишан во Пајтон кој на стандардниот излез ќе испечати „Здраво, свету!“:
Изразување на циклуси, рекурзивни програми и решавање на сложени дискретни проблеми е многу едноставно. Пример на изворен код кој ќе ги испише сите пермутации од втор ред на множеството {A, B,C}: Како резултат ќе се добие низа од торки: [('A', 'C'), ('A', 'B'), ('C', 'A'), ('C', 'B'), ('B', 'A'), ('B', 'C')].
Име
Името на овој програмски јазик потекнува од телевизиската серија Монти Пајтон, и честа појава е користење на имиња на ликови или цитати од серијата во примери и прирачници за програмирање со Пајтон. Исто така, официјалната документација на овој јазик содржи анегдоти од Монти Пајтон.
Претставката „py-“ често се користи во имиња на проекти кои се поврзани со овој програмски јазик. Примери се библиотеки и апликации како pygame (библиотека за правење игри), PyQt (Пајтон адаптер за Qt), PyGTK (Пајтон адаптер за GTK).
Надворешни врски
Python
Шеоба
Шеоба — село во Општина Неготино. Денес нема жители.
Мандалево
Мандалево (Μάνδαλο, Мандало; книжевно: Μάνδαλον, Мандалон; до 1926 година: Μανδάλοβο, Мандалово ) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Шеоба
Географија и местоположба
Шеоба се наоѓа во Тиквешијата, на јужното подножје на Конечка Планина (Серта), северно од патот Неготино - Струмица (Р1103). Лежи на надморска височина од 300 м, а атарот зафаќа површина од.
Мандалево
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 21 километар северозападно од градот Пазар, во јужното подножје на планината Пајак, на надморска височина од 80 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 23 квадратни километри.
Сместено е во Солунското Поле, на околу 5 километри северно од Калиница.
Шеоба
Историја
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена ја покажува Шеоба (Šeoba) како турско село.
Население
Во првите децении на XX век населението стрмоглаво опаднало, сведувајќи се на 39 лица во 1948 г. Во текот на наредните години во Шеоба останале неколку жители, а во 1961 г. останале само двајца, кои не се изјасниле за нивната етничка припадност. Во текот на 1960-тите селото е сосема напуштено. Според пописот од 2002 година, Шеоба немала ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Мандалево
Историја
Според Христо Силјанов по Илинденското востание, во 1904 година целото село преминало под раководство на Бугарската егзархија. По востанието, за првпат, во Мандалево се отворило и бугарско училиште.
Мандалево до 1924 година било населено исклучиво со македонско население.
По Грчко-турската војна во 1922 година, во него се населиле понтски Грци, бегалци од градот Аргос. Во 1928 година, селото била мешана населба со 89 бегалски семејства со вкупно 275 жители.
Селото било изгорено на 24 ноември 1944 година во текот на Втората светска војна. За време на Граѓанската војна, исто така, тешко настрадало.
Во 1926 година, името на селото било променето во Мандало (Μάνδαλο).
Стопанство
Селото е полупланинско и не е така богато како низинските. Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а релативно добро е развиено и сточарството, за што постојат поволни услови (планински пасишта).
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Калиница (Јач Ќој) живееле 118 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мандалево (Mandalevo) имало 144 Македонци.
Според податоци на кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев, пред 1909 година Мандалево имало 15 христијански куќи. Во зима живееле и 17 влашки семејства. Хрлев го опишал селото како „многу западнато“. Основна дејност било земјоделството, свиларството и сточарството. При спорот меѓу Егзархијата и Патријаршијата во 1909 година, месната црква била затворена.
Во 1913 година било забележано со 85, а во 1920 година со 175 жители. Во 1924 година, во Бугарија се иселиле само 5 души, а во исто време тука се населиле поголем број бегалски семејства (вкупно 249 бегалци), така што селото станало не само мешана, туку и зголемена населба. Целокупното население на Мандалево во 1928 година изнесувало 485 жители, во 1940 година 601, во 1951 година 595 жители, во 1961 година 721, во 1971 година 777, во 1981 година исто така 777, а во 1991 година 821 жител, од кои половината Македонци, а другите потомци на бегалците.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.153 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.080 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Мандалево, во кој е единствено село.
1487
1487 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1487 година од новата ера, 487. од вториот милениум, 87. од XV век и осма од 1480-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6995 и 6996 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6237 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5247 и 5248 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2240.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1487 година се протега во 4123 и 4124, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4183 и 4184 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2030. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 891 и 893 исламска година.
Надвојводство Австрија
Надвојводство Австрија (Erzherzogtum Österreich) — едно од главните надвојводства на Светото Римско Царство и јадрото на Хабсбуршката монархија. Со главен град Виена, надвојводството претставувало центар во југоисточниот дел на царството.
Надвојводството било основано на територијата на Маркгрофовија Австрија и Војводство Австрија. Хабсуршката династија на австрискиот престол дошле во 1282 година и во 1453 година царот Фридрих III како австриски владетел официјално ја додал титулата надвојвода, основајќи го Надвојводство Австрија. Од 15 век сите свети римски цареви ја користиле титулата надвојвода.
Историјата на ова надвојводство завршила со распаѓањето на Светото Римско Царство во 1806 година. Таа била наследена од Долна Австрија и Горна Австрија како дел од Австриско Царство.
Австрија се наоѓа по долината на река Дунав. Граничела со Кралство Унгарија на исток, на југ со Војводство Штаерска, на север со Бохемија и Моравија и на запад со Војводство Баварија.
Ото Феничел
Образование и психоаналитички припадности
Ото Феничел започнал да студира медицина во 1915 година во Виена. Како млад, уште во училиште, тој бил привлечен од кругот на психоаналитичари околу Фројд. Во текот на 1915 и 1919 година, тој присуствувал на предавањата на Фројд, а веќе во 1920 година, на 23 години, станал член на Виенското психоаналитичко друштво.
Во 1922 година, Феничел се преселил во Берлин. Додека живеел во Берлин, до 1934 година, тој бил член на група социјалистички и/или марксистички психоаналитичари (со Зигфрид Бернфелд, Ерих Фром, Вилхелм Рајх, Ернст Зимел, Френсис Дери и други). По неговата емиграција во 1934 година во Осло, во 1935 година во Прага, и во 1938 година во Лос Анџелес, тој организирал контакт меѓу расфрланите марксистички психоаналитичари во светот со тајното „Рундбрифе“ (Rundbriefe), односно кружни писма. Оние Рундбрифе кои станале јавно познати дури во 1998 година, можат да се вбројат меѓу најважните документи кои се однесуваат на проблематичната историја на психоанализата помеѓу 1934 и 1945 година, особено во однос на проблемот со протерувањето на Вилхелм Рајх од Меѓународната психоаналитичка асоцијација во 1934 година. Во Лос Анџелес, Феничел се приклучил на постоечките психоаналитички кругови и подоцна помогнал да се основа Психоаналитичкото друштво и институт во Лос Анџелес. Неговите обуки за анализа во Лос Анџелес го вклучиле Ралф Гринсон.
Списи
Три меѓувоени труда за женската сексуалност го привлекле вниманието на Фројд: тој напишал за првиот дека „Феничел (1930) со право ја нагласува тешкотијата да се препознае во материјалот произведен во анализа кои делови од него ја претставуваат непроменетата содржина на пред-Едипова фаза и кои делови се искривени со регресија“ Неговиот напис од 1936 година за симболичната равенка на Девојка и Фалус подоцна станала лансирна рампа за Жак Лакан.
Во својата статија „Трофеј и триумф“ од 1939 година, Феничел истакнал дека чувството на триумф „резултира со отстранувањето на вознемиреноста и инхибиција со освојувањето на трофеј“, но додадол дека „трофејот е супер-его дериват бидејќи е симбол на родителскиот авторитет[...]тоа му се заканува на егото како што супер-егото му се заканува на егото“.
Надоврзувајќи се на сопствената работа и придонесите на неговите врсници и претходници, Феничел го изработил својот енциклопедиски учебник од 1945 година: „За безброј студенти и професионалци, Феничел е синоним за неговата психоаналитичка теорија на неврозата; и овој текст се смета за синоним за доверливо и сеопфатно психоаналитичко знаење“. Сепак, делото имало и контроверзии, бил предизвик за, меѓу другото, наодите на Мелани Клајн, нео-Фројдците и голем дел од работата на Франц Александар, исто така ја прикажувало континуираната марксистичка припадност на Феничел.