cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општествена подвижност
Општествената подвижност наспроти економската подвижност
Способноста на поединецот од сиромашен да стане богат не укажува на тоа дека во неговото општество постои општествена подвижност. Некои општества со мала општествена подвижност или општества кои немаат општествена подвижност им овозможуваат на поединците да основаат претпријатие и да стекнат огромно богатство, но богатството го “купува” влезот во високата општествена класа. Во феудална Јапонија и конфуциева Кина, богатите трговци ги зафаќаат најниските слоеви во општеството (барем според теоријата). Пред револуцијата во Франција, дворјанинот иако сиромашен беше од “втората класа", а богатиот трговец беше дел од третата класа(барем според теоријата).
Сегашно истражување
Во денешно време се појавија нови статусни хиерархии кои водат до нови можности за конкуренција. Во Индија неодамна се случи бум во однос на вработувањето, комуникацијата, дистрибуцијата, централизираната администрација и урбаното живеење. Оваа урбанизација овозможува да се избега од врските со основаните рурални заедници. Факторите кои би го предодредиле статусот на поединецот не се толку ефикасни како во урбаните средини. Според Харолд Гоулд, во критериумите за определување на професиите во Индија спаѓаат вештината на поединецот и квалитетот на изведба, а не местото на раѓање. Статусот на секоја дадена улога се заснова на стекнатите приходи и подвижноста. Истражувањата исто така покажуваат дека технолошките напредоци ги отфрлиле одредени групи и понудиле можност за нагорна подвижност. Некои групи се потиснати од равиената технологија затоа што нивниот економски и општествен статус го достигнал пониското ниво( на пр. водоносачите во делови на Северна Индија се заменети со пумпи за вода). Во други случаи, поединците наоѓаат нова професија со можност за нагорна подвижност. Меѓутоа, поголем дел од предностите се совпаѓаат со можноста за подобрување на општествениот статус.
Споредба на различни режими на подвижност
Според социологот Џон Х.Голдхорп, на општествената подвижност се гледа на два начина. Според првиот начин, таа е основен извор за општествена "структурализација". Според вториот начин, степенот на подвижност може да биде голем показател за рамнотежата меѓу моќта и различните карактеритики во рамките на општеството.
NGC 778
NGC 778 — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 778 се споменува и како UGC 1480, MCG 5-5-39, CGCG 503-69.
Откривање
Објектот е откриен на 17 ноември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 778 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 778 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 0 м 19,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 18' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 778 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7597. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2308. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Црква „Св. Атанасиј“ - Ораовица
'''Црква „Св. Атанасиј“''' — црква која се наоѓа во Ораовица, Општина Радовиш.
Прва фудбалска лига на Македонија 1997/1998
Табела
НАТ = Одиграни натпревари; ПОБ = Победи; НЕР = Нерешени; ПОР = Порази; ПОС = Постигнати голови; ПРИ = Примени голови; РАЗ = Гол разлика; Бод = Бодови
Извор: macedonianfootball.com
Резултати
* Поништен натпревар
Итерзен
Итерзен (Uetersen, порано познат како Итерзен (Холштајн) (Ütersen (Holstein))) — град во округот Пинеберг, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 7 километри јужно од Елмсхорн и 30 километри северозападно од Хамбург на малата река Пинау, близу реката Елба. Претставува дел од метрополитенската област Хамбург. Исто така, градот претставува административно седиште на општинската заедница Хазелдорф, иако самиот град не е член на заедницата.
Итерзен е дом на Розариум Итерзен, најстарата и најголема градина на рози во Северна Германија, создадена во 1929 година, поради што е познат како „град на розите и венчавките“.
Историја
Градот нема точно одреден датум на основање. Како година на основање се зема 1234 година, кога градот бил првпат споменат. Од 1933 година овој датум бил официјално признаен.
Историјата на градот била исполнета со пожари, војни, катастрофи и несреќи. Градот повеќепати целосно изгорел во пожар. Како најголеми катастрофи на градот се вбројуваат поплавата од 1412 година, поплавата на Божиќ 1717 година и поплавата на 7 октомври 1756 година, при која градот бил поплавен со над еден метар вода и во која се удавиле 62 лица.
Од 1999 година, градот ја носи титулата „град на венчавките“ (Hochzeitsstadt).
Од 1 јануари 2007 година, Итерзен има административна поврзаност со општинската заедница Хазелдорф, чии административни работи ги врши градот.
Име
Името на градот Итерзен, „најдалечен крај“, веројатно произлегло од неговата положба на самиот крај на областа.
Доброли
Доброли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Итерзен
Грб
Во црвениот штит се наоѓа сребрена порта без врата. Ѕидот има шест врвови. На секоја страна има сребрена кула, секоја по два прозорци и со триаголен покрив. Помеѓу кулите се наоѓа лист од коприва, кој доаѓа од грбот на грофовите од Холштајн. Во отворената врата на основата се наоѓа објект во форма на „Ѕ“, кој веројатно ја прикажува Света Богородица и Исус, стоејќи на златна половина од месечина и опкружена од две златни ѕвезди на црвена позадина. Под вратата е сино поле, веројатно претставувајќи ја водата во градот.
Меѓународни односи
Итерзен е збратимен со следниве градови:
Губернатор
Губернатор бил управник на губернија за време на царска Русија. Но и во денешно време се користи оваа титула. Така на чело со некои руски административни единици управуваат губернатори, иако тие не се губернии. На чело на административните единици во Грузија и Ерменија се губернтори.
Kormányzó Gobernador
Окупација на Цариград
Окупацијата на Цариград (İstanbul'un İşgali) — окупација на главниот град на Отоманското Царство во периодот од 13 ноември 1918 година до 4 октомври 1923 година од страна на британските, француските и италијснаките сили по потпишувањето на договорот од Мудрос според кое Отоманското Царство се повлекло од Првата светска војна. Првите француски војници во градот влегле на 12 ноември 1918 година по кое следувало и британското следниот ден. На 7 февруари 1919 година италијснките сили влегле во Галата.
Сојузничките трупи окупирале посебни зони во градот (денешен Истанбул) и формирале сојузничка воена администрација на почетокот на декември 1918 година. Окупацијата имала две фази: првичната фаза во согласност со договорот го отстапила во 1920 година до потпишувањето на договорот од Севр. Договорот од Лозана, потпишан на 24 јули 1923 година, довел до крај на окупацијата. Последните трупи на сојузниците заминале од градот на 4 октомври 1923 година, а првите трупи на владата од Анкара, командувани од Шукру Наили-паша (3-ти корпус), влегле во градот со церемонија на 6 октомври 1923 година, што е обележано како Ден на ослободување на Истанбул (турски: İstanbul'un Kurtuluşu) и се одбележува секоја година годишнината од ослободувањето.
Во 1918 година градот за првпат ја сменил својата власт по падот на Цариград во 1453 година. Заедно со окупацијата на Смирна, настанот го поттикнал формирањето на Турското национално движење, што довело до започнување на Турската војна за независност. .
Позадина
Османлиите процениле дека населението на Цариград во 1920 година било помеѓу 800.000 и 1.200.000 жители, собрале статистика на населението од различните верски тела. Неизвесноста во оваа бројка ја отсликува небројната популација на воени бегалци и несогласувањата во однос на границите на градот. Половина биле муслимани, а останатите главно биле грчки православни христијани, ерменски православни христијани и евреи. Пред војната имало значително западноевропско население.
Законитост на окупацијата
Во договорот од Мудрос од 30 октомври 1918 година, со кое завршило османлиското учество во Првата светска војна, се споменува окупација на Босфорот и Дарданелиле. Тој ден, Сомерсет Калдорп, британскиот потписник, го изразил ставот на Тројната Антанта дека тие немаат намера да ја уништат владата или да ја стават под воена окупација со „окупирање на Цариград“. Ова вербално ветување и недостаток на споменување на окупацијата на Цариград во примирјето не ги променило реалностите за Отоманското Царство. Адмиралот Сомерсет Гоф-Калторп ја ставил британската позиција како „Ништо да не му одговара на ниту еден Турчин и да не остава никаква надеж за нив“. Османлиската страна се вратила во главниот град со лично писмо од Калторп, наменето за Рауф Орбај, во кое тој во име на британската влада ветил дека само британските и француските трупи ќе бидат користени во окупацијата на тврдините. На мал број отомански трупи можело да им се дозволи да останат во окупираните области како симбол на суверенитет.
Позиција на султанот
Според Хорас Румболд, британски амбасадор во Цариград (1920-1924), султанот Мехмед VI никогаш не го сфатил ниту прифатил Кемализмот, националната перспектива на Турското национално движење. Никогаш не го сфатил значењето на воените и политичките настани по договорот од Мудрос, не успевајќи да сфати дека поделбата на Отоманското Царство е одраз на негово заробеништво. За него, тој и неговиот близок круг ги формирале и претставувале Турците. Постоеле група Турци кои биле лојални и работеле да го спасат царството по секоја цена. Исто така, според Румболд, султанот тврдел дека Мустафа Кемал — македонски револуционер со непроверено потекло, Бекир Сами Кундух бил Осетиец и дека другите поединечни револуционери биле Албанци кои зборуваат на турски јазик. Покрај тоа, Румболд сметал дека султанот е за отпор против сојузниците чија поддршка треба да ја пронајде во болшевиците со чија помош Турција ќе ја снајде истата судбина како Демократската Република Азербејџан, која станала Азербејџанска ССР.
Во следните години, Енвер-паша заминал во Москва, а подоцна и во Средна Азија, каде што неговата крајна намера била да ја врати власта (против сојузниците) со помош на болшевиците преку организација на Унијата на исламистичките револуционерни друштва и придружната Партија на народни совети. Турското национално движење не им отстапил место на болшевиците, туку наместо тоа, направил мир со сојузниците. Енвер-паша бил убиен во борба против Црвената армија. Реформите на Ататурк го укинале калифатот.
Воена администрација
Сојузниците не чекале на мировен договор за окупирање на отоманската територија. Само 13 дена по Мудрос, француска бригада влегла во Цариград на 12 ноември 1918 година. Првите британски трупи влегле во градот на 13 ноември 1918 година. На почетокот на декември 1918 година, сојузничките трупи окупирале делови од Цариград и формирале сојузничка воена администрација.
На 7 февруари 1919 година, еден италијански баталјон со 19 офицери и 740 војници пристигнале на пристаништето Галата. Еден ден подоцна им се придружиле 283 карабиниери, командувани од полковникот Балдуино Каприни. Карабинерите презеле полициски задачи.
На 8 февруари 1919 година, францускиот генерал Луј Франше д' Епере влегол во градот на коњ воден од двајца негови војници. Наводно, ова имало за цел да го имитира влезот на Мехмед II во 1453 година, по падот на Цариград, и да означи дека отоманскиот суверенитет над царскиот град завршил.
На 10 февруари 1919 година, комисијата го поделила градот во 3 зони за полициски работи: 'Французите биле одговорни за стариот град, Британците за Пера и Галата додека Италијанците за Усќудар.
Калдорп декември 1918 - август 1919
По примирјето, високиот комесар Адмирал Сомерсет Гоф-Калторп бил назначен за воен советник на Цариград. Неговата прва задача била да уапси меѓу 160 и 200 лица од Владата на Ахмед Тевфик-паша во јануари 1919 година. Меѓу оваа група, тој испратил триесетина затвореници во Малта (Прогон на Малта).
Воспоставување власт
Британците уапсиле голем број членови на стариот естаблишмент и ги пренеле во Малта, чекајќи го судењето за наводни злосторства за време на Првата светска војна. Калторп ги вклучил единствено турските членови на Владата на Тевфик-паша и воените / политичките личности. Тој сакал да испрати порака дека воената окупација е на сила, а неуспехот да се исполни ќе заврши со остра казна. Неговата позиција не била споделена со другите партнери. Одговорот на француската влада на обвинетите е „разликување на неповолноста на муслиманските Турци, додека бугарските, австриските и германските престапници сè уште не беа уапсени, ниту малтретирани“. Сепак, владата и султанот ја разбрале пораката. Во февруари 1919 година, сојузниците биле известени дека Отоманското Царство е во согласност со својот целосен апарат на окупаторските сили. Било кој извор на конфликт (вклучително и ерменските прашања) ќе биде испитан од страна на комисија, на која неутралните влади би можеле да придружат двајца правни началници. Заклучокот од преписката на Калдорп до Министерството за надворешни работи била „Акцијата преземена за апсењата беше многу задоволителна и, мислам, го заплаши Комитетот за унија и напредок на Цариград“ Calthorpe's correspondence to Foreign Office was "The action undertaken for the arrests was very satisfactory, and has, I think, intimidated the Committee of Union and Progress of Constantinople". .
Судења
Пораката на Калторп била целосно забележана од султанот. Немало поголема цел отколку зачувување на интегритетот на отоманската установа. Ако гневот на Калторп би можел да се смири со тоа што ќе ја префрли вината за неколку членови на Комитетот за единство и напредок, царството би можело со тоа да добие поблаг третман на мировната конференција во Париз. Судските процеси започнале во Истанбул на 28 април 1919 година. Обвинителството изнело „четириесет и два автентични документи со кои се потврдуваат обвиненијата во врска со тоа, многу датуми со лого, идентификација на испраќачи на шифрирани телеграми и писма и имиња на примачите“. На 22 јули, судскиот воен рок прогласил неколкумина обвинети за виновни за насилно уништување на уставноста и ги прогласил дека се одговорни за масакри. За време на целокупното постоење од 28 април 1919 година до 29 март 1920 година, османлиските судења се изведувале многу слабо и со зголемена неефикасност, бидејќи се сметало дека се обвинетите биле наменети како жртва за да се спаси царството. Калдорп напишал писмо во Лондон: „докажувајќи дека е фарса и наштетува на нашиот сопствен престиж и на оној на турската влада“. Сојузниците ги сметале османлиските судења како патоказ на правдата, така што османлиската правда морала да се замени со западната правда со тоа што преместувањето во Малта ги пренесувала како „меѓународни“ обиди. Судењата на „Интернационал“ одбиле да користат какви било докази изработени од отоманските трибунали. Кога биле изведени меѓународните судења, Калторп бил заменет со де Робек, кој рекол во врска со судскиот процес „дека неговите откритија не можат да се сметаат за никаков доказ “. Така, сите прогонети на Малта биле ослободени.
Новото движење
Калторп бил вознемирен кога дознал дека победникот од Галиполе станал одговорен за Анадолија, а однесувањето на Мустафа Кемал во овој период не сторило ништо за подобрување на работите. Калдорп го повикал Кемал да биде повлечен. Благодарение на пријателите и симпатизерите на Мустафа Кемал во владините кругови, се развил „компромис“ при што моќта на генералниот инспектор била ограничена, барем на хартија. „Генералниот инспектор“ станала титула што нема= моќ да командува. На 23 јуни 1919 година, Сомерсет Артур Гоф-Калторп започнал да го разбира Кемал и неговата улога во воспоставувањето на Турското национално движење. Тој испратил извештај за Мустафа Кемал во Министерството за надворешни работи. Неговите забелешки ги минимизирал Џорџ Кедсон од Источниот оддел. Капетанот Хурст (британската армија) во Самсун уште еднаш го предупредил на Калторп за турското национално движење, но неговите единици биле заменети со бригадите на Гурките.
Џон де Робек, август 1919–1922
Во август 1919 година, Џон де Робек го заменил Сомерсет Артур Гоф-Калторп со титулата „Главен командант, средоземен и висок комесар во Цариград“. Тој бил одговорен за активностите помеѓу Русија и Турција.
Џон де Робек бил многу загрижен од пркосното расположение на османлискиот парламент. Во 1920 година станал загрижен од извештаите кои покажувале дека значителни резерви на оружје пристигнале кон турските револуционери.
Во Лондон се одржала конференција (февруари 1920 година). Таа вклучувала искусии за решавање на условите на договорот што треба да се понуди во Санремо. Џон де Робек ги потсетил учесниците дека Анадолија преминува во фаза на отпор. Имало аргументи за постоење на „Национален пакт“ (Мисак-ı Мили), и доколку овие се зацврстат, ќе треба подолго време и повеќе ресурси за да се справи со случајот односно со поделба на царството. Тој се обидел да ги убеди водачите да преземат брза акција и да го контролираат султанот и да извршат притисок врз бунтовниците (од двата правци). Ова барање предизвикало незгодни проблеми на највисоко ниво: ветувањата за национален суверенитет биле на маса и САД се повлекле во изолација.
Договор на Севр
Новоизбраниот отомански парламент во Цариград не ја признал окупацијата. Тие развиле Национален пакт (Misak-ı Milli). Тие усвоиле шест принципи, кои повикувале на самоопределување, безбедност на Цариград, отворање на теснецот Босфор и Дарданелите и укинување на капитулацијата. Додека во Цариград запчнало да делува самоопределувањедвижењето за заштита на царството, „Калифатското движење“ во Индија се обидело да влијае на британската влада за да го заштити калифатот на Отоманското Царство и иако тоа главно било муслиманско религиозно движење, борбата станувала дел од поширокото индиско движење за независност. И двете овие движења (Мисак-Мили и движењето Калифат) споделувале многу заеднички идеи на идеолошко ниво, а за време на конференцијата во Лондон (февруари 1920 година) сојузниците се концентрирале главно на овие теми.
Отоманското Царство ја загубила Првата светска војна, но Мисак-Мили со локалното движење Калифат сè уште се бореле со сојузниците.
Солидација на поделбата, февруари 1920
Плановите за поделба на царството требало дополнително да се зацврсти. На конференцијата во Лондон на 4 март 1920 година, Антантата одлучила да ги спроведе своите претходни (тајни) договори и да биде потпишан договор. Притоа, требало да се демонтираат сите форми на отпор што потекнувале во тој момент во Отоманското Царство (бунтови, султан и сл.). Воените сили на сојузниците во Цариград наредиле да се преземат неопходните активности; исто така, политичката страна ги зголемила напорите за потпишување на договорот од Севр.
Од политичка страна, преговорите за договорот од Севр биле претставени од грчка (христијанска администрација), француско-ерменска (христијанска администрација), италијанска окупаторска област (христијанска администрација) и Вилсонова Ерменија (христијанска администрација). Муслиманските граѓани на Отоманското Царство овој план го сфатиле како губење на суверенитетот. Британските разузнавачи го регистрирале Турското национално движење како движење на муслиманските граѓани на Анадолија. Муслиманските немири околу Анадолија и донеле два аргументи на британската влада во врска со новите установи: муслиманската администрација (Отоманско Царство) не била безбедна за христијаните. Заклучиле дека договорот од Севр е единствениот начин христијаните да бидат безбедни. Спроведувањето на договорот не можело да се случи без да се задуши националното движење на Мустафа Кемал (Турските револуционери).
Од воената страна, Британците тврделе дека ако сојузниците не би можеле да ја контролираат Анадолија во тоа време, тие би можеле барем да го контролираат Цариград. Планот бил чекор по чекор започнувајќи од Истанбул, да се уништи секоја организација и полека да се премине длабоко во Анадолија. Тоа значело соочување со она што ќе се нарече Турска војна за независност. Од британското одделение за надворешни работи било побарано да изготви план за олеснување на овој план и да го изработи истиот план што бил користен за време на Арапскиот револт. Оваа политика на уништување на авторитетот со одвојување на султанот од неговата влада и разработка на план за дејство едни против други, било најдоброто решение ако се искористи минимална британска сила.
Распуштање на парламентот, март 1920 година
Телеграфската куќа била окупирана на 14 март. Ноќта на 15 март, британските трупи започнале да ги окупираат клучните згради и ги уапсија турските националисти. Тоа било многу неуредна операција. Десетто одделение и воено музичко училиште се спротивставиле на апсењето. Најмалку 10 студенти загинале со истрел од огнено оружје од британските индиски трупи. Не е познат вкупниот број на загинати. На 18 март, отоманскиот парламент се состанал и испратил протест до сојузниците: „неприфатливо е да се уапсат пет наши членови“, изјавил парламентот. Ова го означило крајот на отоманскиот политички систем. Потегот на Британците во парламентот го оставил султанот како единствен контролор на царството. Без парламентот султанот останал сам со Британците. Почнувајќи од 18 март, султанот стана марионета на британскиот оддел за надворешни работи, велејќи: „Нема да остане никој да се обвинува за она што ќе се случи наскоро“; султанот ја открил својата верзија на декларацијата за распаѓање на 11 април, откако околу 150 политичари биле протерани во Малта.
Распуштањето на парламентот било проследено со рација и затворање на списанието Yeni Gün (Нов ден), кое било во сопственост на Јунус Нади абалиоглу, влијателен новинар и претставувал главниот медиумски орган што ги објавува вестите на надворешниот свет.
Официјална декларација, 16 март 1920 година
На 16 март 1920 година, третиот ден на непријателствата, сојузничките сили ја прогласиле окупацијата: "Во обид да се спречи ширењето на турскиот национализам, генералот Сер Милн и сојузничките сили го окупираа Истанбул..
Ран притисок врз бунтот, април-јуни 1920 година
Британците сметале дека движењето на турските револуционери треба да биде задушено од локалните сили во Анадолија, со помош на британски тренинг и оружје. Како одговор на официјалното британско барање, Цариградската влада назначила вонреден анадолски генерален инспектор, Сулејман Шефик-паша и испратила нова армија за безбедност, Кува-и Инзибатије, за да спроведе контрола врз централната власт со британска поддршка. Британците исто така ги поддржувале локалните герилски групи во Анадолија (тие биле официјално наречени „независни војски“) со пари и оружје.
Овие сили биле неуспешни во националистичкото движење. Судирот кај Измит брзо ескалирал, со тоа што британските сили отвориле оган врз националистите и ги бомбардирале од воздух. Иако нападот ги принудило националистите да се повлечат, слабоста на британската позиција била очигледна. Британскиот командант, генерал Џорџ Милн, побарал засилување на најмалку дваесет и седум дивизии. Сепак, британската влада не била подготвена да ги канализира овие сили, бидејќи распоредувањето со ваква големина може да има политички последици што биле над капацитетот на британската влада.
Некои Черкези кои биле во егзил и кои емигрирале по геноцидот, можеби ги поддржувале британците - особено Ахмет Анзавур, кој го водел Кува-и Инзибатије и ги опустошувал селата. Други пак, како Хусеин Орбај, му останале лојални на Ататурк и бил протеран во Малта во 1920 година кога британските сили го зазеле градот. На 25 јуни Кува-и Инзибатије било распуштено по совет на Британците.
Претставување на договорот пред султанот, јуни 1920 година
Условите на договорот му биле претставени на султанот кон средината на јуни. Договорот бил построг отколку што очекувал секој во царството. Сепак, заради воениот притисок ставен врз бунтот од април до јуни 1920 година, сојузниците не очекувале дека ќе има сериозно спротивставување.
Во меѓувреме, Мустафа Кемал формирал соперничка влада во Анкара, со Големо национално собрание. На 18 октомври, владата на Дамат Ферид-паша била заменета со привремено министерство на чело со Ахмед Тевфик-паша како Голем Везир, кој најавил дека има намера да го освои Сенатот со цел ратификација на Договорот, под услов да се постигне национално единство. Ова барало соработка со Мустафа Кемал. Вториот изразил презир кон договорот и започнал воен напад. Како резултат на тоа, турската влада му издала забелешка на Антантата дека ратификувањето на договорот е невозможно во тоа време.
Крај на окупацијата
Успехот на Турското национално движење против Французите и Грците било проследено со дополнителна закана на сојузничките сили во Чанак. Британците решиле да одолеат на секој обид да навлезат во неутралната зона на теснецот. Кемал бил убеден од Французите да им нареди на своите сили да избегнат каков било инцидент во Чанак. Како и да е, кризата во Чанак скоро резултирала со непријателства, истите биле избегнати на 11 октомври 1922 година, кога бил потпишан договорот од Муданја, со што се ставил крај на Турската војна за независност. Справувањето со оваа криза предизвикало колапс на владата на Дејвид Лојд Џорџ на 19 октомври 1922 година.
После Турската војна за независност (1919-1922), Големото национално собрание на Турција во Анкара го укина Султанатот на 1 ноември 1922 година, а последниот отомански султан, Мехмед VI, бил протеран од градот. Оставајќи го британскиот воен брод ХМС Малаја, на 17 ноември 1922 година, тој заминал во егзил и почина во Санремо, Италија, на 16 мај 1926 година.
Преговорите за нов мировен договор со Турција започнале на Конференцијата во Лозана на 20 ноември 1922 година и повторно биле отворени по паузата на 23 април 1923 година. Ова довело до потпишување на Договорот од Лозана на 24 јули 1923 година. Според условите на договорот, Сојузничките сили започнале да го евакуираат Цариград на 23 август 1923 година и ја завршиле задачата на 4 октомври 1923 година кога сите британски, италијански и француски трупи се повлекле.
Турските сили на владата на Анкара, командувани од Шукру Паша (3-ти корпус), влегле во градот со церемонија на 6 октомври 1923 година, што е обележано како Ден на ослободување на Истанбул (турски: İstanbul'un Kurtuluşu) и се одбележува секој година на својата годишнина. На 29 октомври 1923 година Големото национално собрание на Турција го прогласило формирањето на Турската Република, со Анкара како главен град. Мустафа Кемал Ататурк станал првиот претседател на републиката.
973
973 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 973 година од новата ера, 973. од првиот милениум, 73. од X век и четвртта од 970-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6481 и 6482 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5723 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4733 и 4734 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1726.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 973 година се протега во 3609 и 3610, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3669 и 3670 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1516. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 362 и 363 исламска година.
Прва фудбалска лига на Македонија 2009/2010
Првата фудбалска лига на Македонија 2009/2010 - 18. издание на Првата фудбалска лига. Првак во оваа сезона била Ренова и со тоа обезбедил место во првата рунда од квалификациите за Лигата на Шампионите. Второто место го освоил Работнички, а третото Металург, со што освоиле место во првата рунда од квалификациите за Европа Лигата.
Молфско Езеро (амт)
Молфско Езеро (Molfsee) — општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Молфзе. Општинската заедница Молфзе се состои од следниве општини:
IC 1916
IC 1916 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1916 се споменува и како NPM1G +19.0330, KUG 1245+196.
NGC 5364
NGC 5364 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
IC 1916
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
NGC 5364
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5364 се споменува и како NGC 5317, UGC 8853, MCG 1-36-3, CGCG 46-9, IRAS 13536+0515.
Откривање
Телото е откриено на 2 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
IC 1916
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1916 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1916 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
NGC 5364
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5364 е од видот Sbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 5364 има привидни димензии од 6,8' х 4,4'.
IC 1916
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 23' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 1916 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 89739.
NGC 5364
Други поделби
Проучување на NGC 5364 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49555. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
NGC 7785
NGC 7785 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7785 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7785 има привидни димензии од 2,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 55 м 18,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 54' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Ресано Гарсија
Ресано Гарсија е гратче во Покраината Мапуто, Мозамбик. Градот е во непосредна близина на Јужна Африка. Во градот живеат околу 11.200 жители.
Превоз
И пат и железница ја преминува границата оттука од Мозамбик во Јужна Африка.
Овој град има железничка станица за товарење и истовар на патници и сточен товар на железничката пруга Преторија-Мапуто.
Индустрија
Електраната на гас започнала со работа во 2014 година. Електраната е во со-сопственост на ЕДМ и Сасол. Таа добива гас по гасовод од полињата за гас Пана во Источен Мозамбик. Првата централа има моќност од 175 MW.
Гомати
Гомати (Γομάτι) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Гомати бил дел од општина Ревеник.
Географија и местоположба
Гомати се наоѓа на 9 километри западно од градот Ерисово и на 21 км северно од Ревеник, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 440 метри.
Античка историја
Крај Гомати се наоѓаат многу остатоци од различни антички и средновековни населби - во месноста Градистос (Γραντίστος), Кастро (Καστρί), Пиргос (Πύργος) и Хилиаду (Χιλιαδού).
Крај селото се наоѓа средновековната кула за одбрана на манастирот „Света Богородица“ од 8 век, како и параклис посветен на Свети Атанасиј Атонски. Манастирот бил сместен до населба на име Камен. На патот за Ревеник бил сместен стариот манастир „Свети Четириесет маченици“, женски манастир на Ксиропотамскиот манастир, од кој денес преживеал само еден параклис во светогорски стил од XIX век.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 655 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 595 жители.
Демографија
Во 1928 година селото броело 548 жители, додека во 1940 година селото броело 649 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 680 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 783 жители, во 1971 година имало 618 жители, во 1981 година имало 552 жители, додека во 1991 година имало 542 жители. Денеска, населението на селото е 591 жител според пописот од 2001 година.
Култура
Недостатокот на инфраструктура во областа на користењето на водата е ограничувачки фактор за развој на агротуризмот во селото. Во селото постои градинка, културна асоцијација на жените, како и фудбалски тим, кој се натпреварува во аматерската Б категорија во локалната лига ЕПС Халкидик.
Селото како свој патронат го слави денот 9 март, како и 15 август кога го слави Успението на Пресвета Богородица.
ПУ „Орце Николов“ - Калуѓерица
„Орце Николов“ — училиште во Калуѓерица, Општина Радовиш.
Национален ден за чистење
Настаните CleanUp се одржуваат во текот на целиот месец септември и вклучуваат Национален јавен ден на земјиштето. Во 2020 година, Националниот ден за чистење ја воведе програмата Tailored CleanUp@ за бизниси и градови. Програмата е бесплатна и достапна за било кој бизнис учесник, образовна институција, управител на земјиште, владин субјект или непрофитна организација. Страницата Tailored CleanUp може да се користи за каква било активност за чистење на кој било датум во САД, Канада, Индија или Кина. Страниците со мапи, за чистење, Придружи се на Чистењето, и страниците за пријавување може да се користат за секое чистење ширум светот на кој било датум.
Националниот ден за чистење е основан од Бил Вилоуби и Стив Џувет.
Дораџаилар Махала
Дораџаилар Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Ернест (изборен кнез од Саксонија)
Ернест  (Ernst, роден во во  - починал на  во ) — владетел од династијата Ветинци како изборен кнез од Саксонија во периодот од 1464 до 1486 година и ландгроф од Тирингија во периодот од 1482 до 1486 година.
Рани години
Фридрих бил вториот син на изборниот кнез Фридрих I (1370-1428) и на Катарина од Брауншвајг-Линебург (1395-1442). По смртта на поголемиот брат Фридрих II тој станал негов наследник како изборен кнез од Саксонија во 1451 година.
Управување
Ернест се оженил на 19 ноември 1460 година во Лајпциг за Елизабета (1443 - 1484), ќерка на баварскиот војвода Албрехт III. Четири години подоцна, по смртта на неговиот татко, Ернест станал изборен кнез на Саксонија. Тој управувал сам во Саксонија и 21 година заедно со својот брат Албрехт во Тирингија и Мајсен. Имал добри односи со Бохемија и со унгарскиот крал Матјаш Корвин.
Семејство
Ернест и Елизабета имале седум деца:
Папа Лав V
Лав V (лат. Leo PP. V; ? - септември 903) — римски папа од јули 900 до септември 903. Тој бил папа само неколку месеци, по што бил симнат од столицата од страна на антипапата Кристофер и затворен. Бил убиен во затвор, по наредба на папата Сергиј III.
Ширензе
Ширензе (Schierensee) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Грабов-Белов
Грабов-Белов (Grabow-Below) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Калуѓерица
'''Црква „Св. Ѓорѓи“''' — црква која се наоѓа во Калуѓерица, Општина Радовиш.
Космос-1551
Космос-1551 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 мај 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1551 бил воен сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 257 км, а најмалото на 212.
Моторно возило
Моторно возило е секое возило на моторен погон, со исклучок на мотоцикл, кое вообичаено се користи за превоз на лица или стока на патишта или за влечење на возила на патишта што се користат за превоз на лица и стока и кое има најмалку четири тркала и максимално проектирана брзина над 25 км/ч.
Моторните возила како тема во уметноста и во популарната култура
Моторните возила се јавуваат како тема во делата од уметноста и популарната култура, како:
Јувентус-Каљари (Серија А 2013-14)
Натпреварот помеѓу екипите на Јувентус и Каљари за сезоната 2013-14 се одиграл во рамките на последното 38-мо коло од Серија А. Натпреварот немал некое големо бодовно значење бидејќи домаќините математички веќе ја освоиле титулата на три кола пред крајот, а гостите пак веќе обезбедиле опстанок. Сепак, нешто поголем мотив за победа имала домашната екипа кој со победа или нерешено би дошле до бројката од 100 бода (или 102 во случај на победа), што во историјата на Серија А не и успеало на ниту една екипа претходно. Јувентус веќе поставил нов рекорд за најмногу освоени бодови (99) пред почетокот на овој натпревар, надминувајќи го рекордот на Интер од сезоната 2006-07 кога освоиле 97 бода.
Преглед на натпреварот
Првата шанса на натпреварот ја имале гостите преку Ибарбо, но неговиот удар од косо го одбранил Буфон. Во 8-мата минута паднал првиот гол на натпреварот; по слободниот удар на Пирло топката завршила во пречката, а потоа од грбот на голманот на Каљари Силвестри се одбила во мрежата, 1-0 за Јувентус. Во 15-тата минута Јуве дошол во водство со 2-0, а стрелец бил Љоренте. Пирло извел корнер од десната страна, шпанскиот напаѓач на домаќините бил најснаодлив во шеснаесетникот и ја зголемил предноста. Малку потоа Десена пропуштил голема шанса за Каљари, излегол сам пред Буфон, но овој му го одбранил ударот. Во 40-тата минута конечниот резултат го поставил Маркизио. Во второт полувреме немало големи возбудувања и домаќините успеале да го сочуваат водството и својата мрежа празна. Македонскиот репрезентативец Агим Ибраими влегол во игра во 66-тата минута.
По завршувањето на натпреварот домашните навивачи имале причини за славје бидејќи покрај рекордот и освојувањето на 102 бода, уследило и доделувањето на медалите и трофејот.
Најмногу бодови во домашната лига
Со освојувањето на 102 бода Јувентус е сега втор во Европа по бројот на освоени бодови во една сезона со бод помалку од шкотскиот Селтик, кој во сезоната 2001-02 освоил 103. Исто така подобрен е рекордот во петте најквалитетни лиги во Европа (Англија, Италија, Германија, Шпанија и Франција), кој го држеле Реал Мадрид и Барселона со 100 бодови како и личниот рекорд на клубот, кој изнесувал 87 бода.
Оле Ејнар Бјорндален
Оле Ејнар Бјорндален (роден на 27 јануари 1974) е поранешен норвешки професионален биатлонец и тренер, и е наречен „Крал на биатлонот“. Со освоените 13 медали на Зимските олимписки игри, се наоѓа на второто место на списокот на повеќекратни освојувачи на медали зад Марит Бјорген која има освоено 15 медали. Тој исто така е најуспешниот биатлонец на сите времиња на Светското првенство во биатлон, со освоени 45 медали. Со 95 победи во Светскиот куп, Бјорндален е се наоѓа на првото место на вечната листа на победници во Светскиот куп во Биатлон. Шест пати ја освоил титулата во генерален пласман на Светски куп: во 1997–98, во 2002–03, во 2004–05, во 2005–06, во 2007–08 и во 2008–09.
Во 1992 година, го освоил својот прв медал во кариерата на светските првенства за јуниори. Една година подоцна, во 1993 година, откако освоил три титули на јуниорските светски првенства, Бјорндален дебитирал во Светскиот куп во биатлон. Во 1994 година на спринтерска трка одржана во Бад Гаштајн, Австрија прв пат застанал на подиумот од Светскиот куп. Дебито на Зимските олимписки игри Бјорндален го имал во Лилехамер во 1994 година, одржани во неговата родна земја Норвешка. На 20 февруари 2014 година, Бјорндален бил избран во спортската комисија на Меѓународниот олимписки комитет со осумгодишен мандат. Тој поднел оставка на функцијата во 2016 година, бидејќи одлучил да ја продолжи својата кариера.
Кариера
Во 1993 година, на свои 19 години, Бјорндален се нашол во центарот на вниманието откако освоил 3 од вкупно 4-те можни златни медали на Светското првенство во биатлон за јуниори, што меѓу другото довело до тоа да биде избран да ја претставува Норвешка на Олимпијадата во 1994 година, за сметка на искусниот биатлонец Еирик Квалфос. На тие Игри најдобар пласман на Бјорндален било 28-то место во спринтот.
Бјорндален го освоил Светското првенство шест пати (1997–98, 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2007–08 и 2008–09), шест пати завршил втор (1996–97, 1998–99, 1999– 2000, 2000–01, 2003–04 и 2006–07), и еднаш трет (2001–02). Во својата прва сезона (1992–1993) завршил на 62-то место, следната сезона 30-то а сезоната потоа, четврто. Во сезоната 1995-96, го освоил деветтото место, но завршил на второ место во 1996-97. Во 1998, на 24-годишна возраст, тој освоил сите три големи првенства во биатлон таа сезона - златен медал на Светското првенство, златен Олимписки медал и титулата Светскиот куп во генерален пласман. Следните три сезони, завршувал на второ место во генерален пласман во Светскиот куп, а во 2001-02 бил трет.
Во Светскиот куп застанал рекордни 179 пати на подиумот (95 1-ви места, 53 2-ри места и 31 трето место) во поединечните дисциплини. Бјорндален има и 1 победа на Светскиот куп во екипна дисциплина. Во штафета Бјорндален има освоено 37 трки, има 21 второ место и 14 трети места - вкупно 72 пласмани на подиумот од Светскиот куп, во штафетна дисциплина. Вкупно Оле Еинар Бјорндален има 257 пласмани на подиумот од Светскиот куп. По својата 87-ма победа на трката од Светскиот куп во февруари 2009 година, тој го надминал Ингемар Стенмарк како скијач со најмногу победи во Светскиот куп во историјата.
Бјорндален го освоил Светскиот куп во Спринт девет пати во сезоните: 1994–1995, 1996–1997, 1997–1998, 1999–2000, 2000–01, 2002–03, 2004–05, 2004–08–2007. Оле Ејнар го освоил Светскиот куп во „Пурсуит“ пет пати од 1999-00, 2002–03, 2005–06, 2007–08 и 2008–09. Бјорндален бил победник во Светскиот куп за масовен старт пет пати во: 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2006–07 и 2007–08. Тој, исто така, еднаш го освоил и Светскиот куп на долги патеки во поединечна конкуренција во 2004-05 година. Победувал вкупно 20 пати, 13 пати завршил на второто место и пет пати бил трет. Севкупно, 38 пати се качил на подиумот.