cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Писма без адреса
Прво писмо
„Но, зошто еден општествен човек ги има токму овие, а не некои други вкусови, зошто му се допаѓаат токму овие, а не некои други предмети, тоа зависи од условите во кои се наоѓа“, односно тоа се општествените услови. Тука може да стане збор и за условите одредени од природата, но влијанието од природата всушност зависи од нашиот однос кон неа (кон природата).
Разликата на вкусовите се појавува и во однос на цвеќињата. Така на пример, примитивните ловечки народи никогаш не се китат со цвеќиња и сметаат дека е недостојно, па не покажуваат интерес кон растенијата. Ова се објаснува со фактот дека собирањето на растенијата било женска работа.
Вториот психолошки закон за Плеханов е музичката уметност. Тој вели дека луѓето од некои примитивни племиња не се музикални, но имаат развиено чувство за ритам.
„Во музиката на бразилските Индијанци исто така мошне силно се изразува чувството за ритам, меѓутоа тие се многу слаби во мелодијата, и изгледа немаат никаков поим за хармонија. Истото можеме да го речеме и за домородците од Австралија.“
Од ова може да се заклучи дека во природата на луѓето е способноста на луѓето да ја забележуваат музиката и да уживаат во неа. Дарвин покажал дека и животните имаат таква способност, што не зависи од каков и да е социјален момент. Додека кај човекот „тактот на кој му се потчинува примитивниот производител ... зависи од технолошкиот карактер на дадениот технолошки процес, од техниката на даденото производство. Кај примитивните племиња секој вид труд има своја песна, чија мелодија секогаш е точно приспособена кон ритамот карактеристичен за производствените движења од тој вид работа.“
Плеханов укажува и на чувството на симетрија кое го има секој човек, и вели дека луѓето повеќе ја сакаат хоризонталната отколку вертикалната симетрија. Тоа е на некој начин нормално, бидејќи најчесто се среќаваме токму со таа, хоризонталната симетрија.
Второ писмо
Второто писмо или уметноста на примитивните народи, ги содржи следниве разгледи: односите во првобитното општество и односот меѓу играта и трудот.
Бидејќи економијата и уметноста се во тесна врска, пред да се зборува за уметноста на примитивните народи треба да се каже во какви односи живеат тие. Постои убедување дека првобитното општество било комунистичко, затоа што сè што поседувала една заедница, било заедничко за сите членови на таа заедница, дури и храната. Карл Бихер, познатиот германски економист, ја негирал првобитната заедница и поединечната економија ја сметал за прва историска форма. Плеханов не се согласува со него за тоа дека тие племиња не собираат храна за резерва, и дека членовите на племето биле оставени поединечно да соберат храна за себе.
Поделбата на храната кај нив многу наликува на поделба во комунистичко општество. Исто е и кај Ескимите, сè им припаѓа на сите во границите на крвните сојузи. Истото важи и за нашите далечни предци, за кои се мисли дека живееле заедно и си помагале дури уште и кога само наликувале на човекот.
Кај бразилските племиња, постои танец со мотив од војна, и тука е нормално да се заклучи дека војната (иако не е труд) е постара од овој танец, односно дека тие луѓе морале да видат војна т.е. да учествуваат во една војна, за да можат да измислат танц на таа тема. „Кај Багабосите, едно од домородните племиња во јужен Минданао, и обата пола се занимаваат со земјоделство. На денот кога се сее оризот, мажите и жените се собираат заедно рано изутрина, и ја почнуваат работата. Напред одат мажите, и играјќи во земјата ги забодуваат железните копачи. По нив доаѓаат жените кои ги фрлаат зрната ориз во вдлабнатините што ги направиле мажите и ги засипуваат со земја.“ Ова е пример на здружување на играта и работата, и овде е нормално да се заклучи дека трудот е постар од играта, „освен ако не помислиме дека Багабосите отпрвин ги забодувале своите копачи во земјата и го сееле оризот заради забава, па дури подоцна почнале да ја обработуваат земјата заради прехрана.“
Приврзаниците на теоријата дека играта е постара од трудот, како доказ ја земаат играта на децата. На пример кога децата си играат војна (кај Индијанците во Северна Америка и кај Австралијанците) или кога австралиските домородни девојчиња танцуваат со движења како да вадат корења од растенија, и во двата случаи за децата играта е постара од трудот, т.е. тие прво си играат, а подоцна во животот навистина го прават тоа што го претставуваат со играта. Но, од општествена гледна точка, трудот е постар од играта, како што е постаро производството на корисни предмети од уметноста.
Трето писмо
Третото писмо е многу кратко, и во него Плеханов ги објаснува изразите „ловечки народи“ и „нижи ловечки племиња“.
Плеханов кажува дека човекот најпрво почнал со употреба на растителна храна, дополнета со ситни животни, а тоа е основата врз која се темели мислењето дека земјоделството му претходело на сточарството. „Најдолу од сите племиња се племињата што се задоволуваат со едноставно собирање на готовите дарови од природата ... а исто така и со лов, кој кај нив се јавува во најпримитивна форма.“ Овие племиња, Плеханов ги нарекува: нижи ловечки племиња.
Четврто писмо
Во четвртото писмо ја објаснува уметноста на примитивните народи од материјалистичка гледна точка на историјата. Плеханов зборува за танците, мачкањето на телото со бои, тетовирањето, носењето на украси.
Постојат разни видови на танци, но сите имаат една заедничка одлика - ритамот. Понекогаш танците претставуваат едноставно имитирање на движењата на животните, какви што се „австралиските танци на жабата, на пеперутката Ему, на динго, на кенгурот. Такви се и северноамериканските танци на мечката и бизонот. Најодзади во нив треба да се вбројат и таквите танци на бразилските Индијанци, каков што е рибјиот танец и танецот на лилјакот кај племето Бакаири.“
Почетоците на козметиката, според Плеханов, ги наоѓаме во мачкањето со бои, сокови, глина и друго, кај примитивните народи. Таа примитивна козметика се развила првенствено според користа што ја имале луѓето од тоа мачкање (заштита од инсекти, од сончевите зраци, и др.). „На тој начин, најпрвин човекот се мачкал со глина, маснотија или сок од растенија, затоа што тоа било корисно. Подоцна, вака намачканото тело почнало да му изгледа убаво, и тој почнал да се мачка заради естетско задоволство. Штом се стигнало до овој момент, се појавило множество разновидни „фактори, кои со своето влијание ја условувале натамошната еволуција на козметиката.“ Така се појавува контрастот, односно црната кожа да се мачка со бела боја, а белата со црна. Се појавува и тетовирањето како една од можностите за шарање на кожата. Постојат два вида тетовирање: „внесување во кожата по механички пат средства што бојат, кои распоредени по одреден ред, оставаат повеќе или помалку постојана шара“, и шарање на кожата со помош на засечоци „кои се предизвикуваат со потсекување или подгорување на кожата“. Тетовирањето го практикуваат светлокожите народи, а засекувањето црните, од проста причина што со тетовирање се оставаат темни траги на кожата, а со засекување - светли. Некои племиња со помош на тетовирање ги претставуваат своите роднински врски, а некои пак и целиот свој живот.
Носењето на ловечки трофеи, се разбира, се јавува кај ловечките народи. Тоа е машка одлика, и со неа мажите си ја докажуваат својата сила и умешност. Додека, пак, жените од истите племиња носат парчиња на дрво, слама, дури и камен. Со поечетокот на железното доба, металните украси ги истиснале ловечките трофеи. Металните прстени ги носат и мажите и жените, затоа што тие го претставуваат богатството што го поседуваат тие луѓе. Колку повеќе вакви прстени носи жената, толку таа им изгледа поубава на луѓето од целото племе.
Продоложение
Плеханов зборува за украсите кои се цртаат на предметите што е употребувале со корисна цел. Така на пример, чешелот кој почнал да се употребува затоа што бил корисен, со понатамошното усовршување се јавува и како естетски предмет. Исто така и на дршката од секирата се појавуваат разновидни украси и геометриски фигури. Така почнуваат да се развиваат сликарството и вајарството. Се појавува и сликовното писмо, кое им било потребно на тие племиња за да си ги разменуваат и соопштуваат своите мисли.
Интересно е да се забележи дека оваа способност за цртање повеќе се појавува кај ловечките племиња, отколку кај селанецот-земјоделец, а потребата била таа што го научила човекот да црта, дури и географски карти.
Димитар Дојамов
Димитар Дојамов (грчки: Δημήτριος Δογιάμας, Димитриос Доjaмас или Μήτρος Δογιάμα, Митрос Доjaма или καπετάν Μπήκας, капетан Бикас), бил деец на грчка андартска чета во Македонија, ренегат од Внатрешната македонско-одрински револуционерна организација.
Животопис
Трајан Доjaмов е роден во семејството на Христо и Гиља (Ангелика) Дојамови во гуменџенското село Баровица, што тогаш е во Османлиското Царство, денес Кастанери, Грција. Знае да пишува и на бугарски и на грчки јазик. Трајан има тројца браќа - Гоно (Гонос), Трајан (Трајанос) и Лазар (Лазарос), како и сестра Марија. Турците ги уапсиле Гоно и Димитар, откако Лазар и Трајан преминале во илегала и се вклучуваат во вооружена чета, но успеваат да избегаат и се приклучуваат кон другите двајца браќа. Четата се наоѓа во Пајак планина и се занимава со разбојништво, додека во 1905 година не создава врска со андартската чета на Михаил Мораитис. По убиството на последниот, браќата организираат новата чета на грчката пропаганда во регионот. Димитар Дојамов учествува во чести судири со чети на ВМОРО во реонот на Пајак и во Ениџевардарското Езеро. Во 1906 година ги проширува своите активности во Гевгелиско, со помош на Христо Дељов. По убиството на Ага Ќосе Емин во Ениџе Вардар, групата на браќа Дојамови е разбиена. Четата на Гоно и Димитар Дојамови во 1907 година води борби со четите на Борис од Саракиново (Μπόρις Σαρακίνωφ) во март месец, со подвојводата на Апостол Петков, Христо Танчев кехајата (Χρήστο Τάντση Κεχαγιά) во јули месец, како и со четата на самиот Апостол Петков во ноември во Крива. Во исто време е подпомогмат од раководителот на грчката пропаганда во Гуменџе, Ангелакис Сакелариус.
Во 1908 година четата му се состои од Гркомани од селата Крива, Баровица, Црна река, Бојмица и Дабово. Продолжува во илегала и по Младотурската револуција од јули 1908 година.
Димитар учествува како доброволец во грчката армија во Балканските војни. Убиен е од локалните Македонци во 1936 година. Доделени му се медали од Кралството Грција, како признание за неговата активна дејност. За време на окупацијата на Грција од страна на силите на Оската неговите синови Лазарос и Евангелос се вклучени во националната отпор на Општогрчката ослободителна организација (ПАО) и Едес. Убиени се во борба кај Кукуш со сили на ЕЛАС во 1944 година.
Ризал
Ризал е покраина на филипините која се наоѓа во Калабарзон Регионот на островот Лузон, само на 20 km источно од Манила. Покраината го добила името според националниот хериј Хозе Ризал. Главен град е Пасиг Сити, иако е сместен во Метро Манила.
Ризал се граничи со Метро Мнила на запад, Булакан на север, Кезон на исток и Лагуна на југ.
Народ и култура
Тагалог јазикот е најмногу зборуван и користен во покраината.
Најголемиот дел од населението се Римо-католици и скоро сите градови и поголеми села имаат стари препознатливи шпански цркви.
Стопанство
Поради блискоста со економските гиганти како Метро Манила, Ризал има големи потенцијали за развој иако сѐ уште голем удел има фармерството и рибарството.
Административна поделба
Ризал е поделен на 13 општини и 1 град.
Фондација ERSTE
Фондацијата ЕРСТЕ (DIE ERSTE österreichische Spar-Casse Privatstiftung, или ERSTE Stiftung) е фондација на најголемата австриска штедилница. Формирана е во 2003 година, на темелите на Првата австриска штедилница (Erste Oesterreichische Spar-Casse), која била формирана во 1819 година. Како фондација на приватна австриска штедилница, посветена е на општата добросостојба на општеството. Освен тоа, има и посебна улога како најголем сопственик на удели во Erste Grupe. Фондацијата ЕРСТЕ ја користи добивката од своите удели со цел да го поддржи развојот на општествата во централна и Југоисточна Европа.
Мисија на Фондацијата
Фондацијата ЕРСТЕ е активна во Централна и Југоисточна Европа. Нејзината мисија е заснована врз идејата на штедилница од 19-от век. Таа го поддржува општественото учество и активизмот на граѓанското општество; се обидува да ги здружи луѓето и да го пренесе знаењето за неодамнешната историја на регионот којшто претрпе драматични промени од 1989 година. Како активна фондација, таа развива сопствени проекти во рамките на три програми: Општествен развој, Култура и Европа.
Општествен развој
Фондацијата го поддржува развојот на поправедни и посилни општества во кои никој нема да се чувствува запоставен. Од таа причина направени се две комплементарни стратегии на општествено учество: интеграција на поединци и групи кои живеат на маргините на општеството и барање начин за остварување општествени промени. Преку активностите на Фондацијата се создаваат еднакви можности за луѓето кои живеат во тешки општествени услови и ситуации кои бараат неодложна помош кога се работи за образование и општествено учество.
Култура
Програмата која што се занимава со културата е најактивна во меѓународни, регионални проекти и опфаќа истражувања кои се насочени кон визуелната уметност од 1960-тите години до денес. Културата се смета за движечка сила на демократското општество, благодарение на својата способност да создава врски помеѓу различните јазични и географски региони. Работата со различни уметнички стратегии создава поле за експериментирање на темата утопија и за предлози надвор од границата на остварливост на секојдневната политика, како и за истражување на можностите на различните уметнички пристапи. Благодарение на тоа, културната програма промовира независни проекти, како и проекти кои спаѓаат во секторот култура, давајќи им поддршка со ресурси и со прекугранични контакти кои се одвиваат преку државните институции, со цел да се запре таканаречениот одлив на мозоци.
Европа
Фондацијата го промовира процесот на европска интеграција, создавајќи платформа за размена на идеи, знаења и иницијативи. Европејците се поттикнуваат да живеат во склад со заедничките вредности, слободно да разменуваат идеи, да работат заедно и да учат едни од други. Проектите најмногу се занимаваат со воспоставување жива култура на дијалог. Во опкружување во кое се инсистира на меѓусебни разлики, на луѓето треба да им се овозможи да доживеат солидарност, поврзаност и соработка. Проектите ја антиципираат реалноста на обединета Европа и го пренесуваат потенцијалот на Унијата, особено во оние земји во кои во овој момент сè уште не е овозможено спроведување на програмите на ЕУ. Во центарот на вниманието се работата со млади луѓе, програмите за новинари и дебатите за иднината на Европа.
Социјално банкарство и финансиска инклузија
Со оглед на тоа што ја претставува фондацијата на штедилницата, Фондацијата ЕРСТЕ е посветена на идејата за општествена штедилница од 19-от век. Според тоа, таканареченото социјално банкарство и финансиската инклузија претставуваат клучна тема во рамките на програмата под наслов Општествен развој. Најпознати проекти од оваа област се:
Награда за култура и теорија „Игор Забел“
Во 2008 година Фондацијата ЕРСТЕ ја востанови Наградата за култура и теорија ”Игор Забел”. На овој начин се поддржува работата на историчарите на уметност и теоретичарите во регионот на Средна и Источна Европа, а се претставуваат сознанија за уметноста и културата со поттикнување на собирањето и размената на знаења во областа на културата меѓу ‘истокот’ и ‘западот’. Наградата е наречена по словенечкиот автор, уметнички критичар и кустос, Игор Забел (1958–2005), виш кустос во Модерната галерија во Љубљана, кој бил заслужен за воспоставување културни врски меѓу Источна и Западна Европа.
Хронологија
Корените на Фондацијата ЕРСТЕ датираат уште од 19-от век. Првата австриска штедилница „Erste österreichische Spar-Casse“ е формирана во 1819 година. Како резултат на амандманите на австрискиот Закон за штедилници, во 1993 година “Erste österreichische Spar-Casse” е поделена на оперативна банка (Erste Bank AG) и холдинг компанија (DIE ERSTE österreichische Spar-CasseAnteilsverwaltungssparkasse, скратено: AVS). Ерсте Банката, која е споена со Giro Credit Bank AG der Sparkassen, излезе на берзата во 1997 година и на тој начин AVS стана најголем сопственик на удели во компанијата која од тогаш се наоѓа на списокот на Виенската берза. Во 2003 година AVS е формално трансформирана во DIE ERSTE österreichische Spar-Casse Privatstiftung, скратено: ERSTE Stiftung (Фондација ЕРСТЕ), која започна да работи по две години.
Правен статус
Фондацијата ЕРСТЕ е фондација на приватна штедилница, според дефиницијата на австрискиот Закон за штедилници.
Одбори
Органите на Фондацијата ги сочинуваат Управниот одбор, Надзорниот одбор и Асоцијацијата. Асоцијацијата на приватни штедилници, основана во 1819 година, која што има повеќе од 100 членови, ги избира членовите на Надзорниот одбор и го именува претседателот на одборот. Надзорниот одбор ги именува членовите на Управниот одбор и ја контролира работата на Фондацијата. Управниот одбор раководи со работата на Фондацијата и одлучува за распределбата на средствата за финансиски проекти, со помош на Советодавниот одбор кој е составен од меѓународни експерти.
Библиотека на Фондацијата ЕРСТЕ
Основана во 2007 година, Библиотеката на Фондацијата ЕРСТЕ собира литература што е издадена во најголема мера на англиски и на германски јазик. Содржи приближно 5000 наслови и 35 периодични списанија (2012). Темите ги опфаќаат областите уметност, теорија на медиумите и историја, малцинства и родова рамноправност, теорија на културата и културна политика, економски и политички развој, општествено претприемништво и банкарство. Географски збирката е фокусирана на регионот на Централна и Југоисточна Европа. Библиотеката е отворена за јавноста. Збирката може да се погледне во просториите на Фондацијата со закажување.
Државни празници во Шведска
Државни празници во Шведска (helgdagar) се основани со акти на парламентот (Риксдаг). Официјалните празници можат да се поделат на христијански и нехристијански празници. Христијанските празници се Божиќ, Водици, Велигден, Ден на Вознесение, Духовден и Ден на сите светци. Не-христијански празници се: Нова Година, Меѓународниот ден на трудот, Националниот ден и Тајане.
Покрај ова, сите недели се официјални празници, но не се толку важни како главните празници. Имињата на неделите го следат литургискиот календар и тие треба да се категоризираат како христијански празници. Велигден и Духовден се секогаш во недела, но тие повеќе се гледаат како главни празници отколку обични недели. Кога стандардната работна недела во Шведска била намалена на 40 часа од Риксдагот, сите саботи де факто станале државни празници.Празници се и Велика сабота, Тајане, Бадник и новогодишната ноќ.
Дел од шведската традиција е прославата на Луција (ден на Света Луција). Таа е единствената светица што се слави во лутеранска Шведска (како и оние делови на Норвешка и Финска, каде што шведското влијание историски било истакнато). Прославата, која, сепак, не е државен празник, секогаш се одржува на 13 декември и има многу претхристијански традиции. Истото важи и за многу празници во Шведска.
Во Шведска, државниот празник понекогаш се нарекува црвен ден, бидејќи е отпечатен со црвено во повеќето календари. Сосема е вообичаено некои бизниси да се затвораат на пладне еден ден пред одредени празници, а исто така и ако празникот падне во вторник или четврток, Швеѓаните вообичаено не работат на ден што е помеѓу празник и викенд.
Традиција
Во шведската традиција, многу празници имаат свои главни прослави не на денот, туку на вечерта на празникот, што значи еден ден порано. Ова е особено значајно на Бадник, Велика сабота и Тајане, но и на новогодишната ноќ. Бадник, летната ноќ и новогодишната ноќ може да бидат најважните празници во текот на целата година за Швеѓаните. Има и полудневни празници (со одредена варијација во зависност од работодавецот): Дванаесетта ноќ, Велики четврток, Валпургиска ноќ, денот пред Вознесението и денот пред Денот на сите светци.
Шведскиот календар предвидува и посебни денови на веење на знамето. Деновите на веење на знамето се во некои случаи официјални празници или родендени и имендени за кралското семејство и неформални празници како Денот на Густавус Адолф (6 ноември) или Денот на Нобеловата награда (10 декември). Не постои формална врска помеѓу деновите на веење на знамето и празникот. Многу денови на веење на знамето се обични работни денови.
Неколку празнувања одеднаш
Има случаи кога официјалните празници и други празнувања се поклопуваат, и може да се одржуваат неколку прослави истовремено. Еден таков случај е 30 април по кој веднаш следува 1 мај. Следниот ден е всушност Валпургиската ноќ, сепак, во календарот првенствено се означува како Први мај или Ден на трудот. Ова значи дека во зависност од вашите симпатии, можете или да го славите како Први мај или како Валпургиска ноќ. Покрај овој, 30 април е и роденден на кралот и официјален ден на знамето. Ако некој празник падне во недела, тој ден би бил и официјален празник.
Во 2008 година, поради невообичаено раниот Велигден, Денот на Вознесението се случил на 1 мај. Ова било првпат да се случи ова откако Први мај станал државен празник во 1939 година. Следниот пат кога овие празници се преклопуваат е во 2160 година. Следниот пат кога Денот на Вознесението ќе се совпадне со Валпургиската ноќ на 30 април (што е најраниот можен ден) е во 2285 година.
Државни празници секогаш во недела
Некои државни празници во Шведска секогаш се случуваат во недела, но всушност се официјални државни празници. Ова обично нема да влијае на работниот распоред или на вообичаеното работно време.
Други празници
Другите празниците речиси секогаш се третираат како официјални празници од страна на работодавците, така што повеќето вработени кои работат редовно работно време не работат овие денови.
Полупразници
Полупразниците често се третираат со попладневен одмор, но тоа варира во зависност од работодавецот. Повообичаено е да се работи цел работен ден отколку не овие денови. Многу од вработените кои имаат полудневен одмор имаат малку подолга работна недела остатокот од годината за да го компензираат слободното време. Во многу случаи, вработените го земаат целиот слободен ден, комбинирајќи го половина одмор со некоја друга форма на отсуство.
Вечерни празници секогаш во сабота
За повеќето вработени има мала практична разлика помеѓу овие вечери и другите саботи во годината, што значи дека тие се фактички празници.
Божиќна недела и првите денови од јануари
За време на Божиќната недела и деновите пред и по Водици, многу Швеѓани не се на работа, комбинирајќи празници, и други форми на отсуство (на пр. одмор). Всушност, сосема е вообичаено да се напушти работата пред Бадник, а потоа да не се враќа на работа до околу 10 јануари. Сепак, повеќето луѓе работат барем некои од овие денови.
Лауро
Лауро — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 август 2017 година било 3,441 жители.
NGC 35
NGC 35 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 35 се споменува и како MCG -2-1-33, NPM1G -12.0011, IRAS 00086-1217.
Откривање
Објектот е откриен на 21 ноември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Црква „Св. Атанасиј“ - Милетино
Свети Атанасиј — црква во тетовското село Милетино. Патронот на црквата е Атанасиј I Александриски, кој се прославува на 31 јануари.
NGC 35
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 35 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 35 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 11 м 10,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 1' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 35 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 784. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 260; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5264. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1193.
Адам Хансен
Адам Хансен (Adam Hansen; р. ) — австралиски ајронмен триатлонец и поранешен професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2007-2020 за екипите и.
Кариера
Хансен станал професионалец во 2007 година, работејќи со доктор Лотар Хајнрих на Фрајбуршкиот универзитет. Во 2012 година, Хансен станал втор Австралиец кој завршил на сите големи трки — Џиро д’Италија, Тур де Франс и Вуелта а Еспања — во една календарска година. Тој бил единствениот возач кој успеал во овој подвиг во 2012 и 32. во велосипедската историја. По етапата 12 на Џиро открил дека има скршена градна коска пред околу две недели, меѓутоа бидејќи заздравувала одлучил да продолжи да вози. На Џиро бил слободен, додека на Тур морал да работи за Андре Грајпел (како предводник за спринтовите) и за Јирген ван ден Брук (да достигне добро место во генералниот пласман).
Во 2013, Хансен рано се вдал во бегство на седмата етапа на Џиро д’Италија, етапа со бројни кратки и стрмни искачувања. Хансен се одвоил од другите членови на бегство и победил сам во Пескара во услови на пороен дожд со предност од над една минута во однос на групата зад него. На етапата 19 на Вуелта а Еспања 2014, Хансен ја нападнал главната група на 4 километри пред целта и ја издржал неорганизираната потера за соло-победа. Завршувајќи го Вуелта а Еспања 2015, негова тринаесетта голема трка по ред, со што го срушил 57-годишниот рекорд на Бернардо Руис за завршени последователни големи трки. Со завршување на Џиро д’Италија 2018, го срушил својот сопствен рекорд со што станал единствен возач кој завршил 20 последователни големи трки. Низата завршила на 20, откако Хансен не учествувал на Тур де Франс 2018.
Како инженер, Хансен си ги создал своите патики и возел со нив на бројни трки. Исто така, напишал софтвер за неговата екипа, кој управува со нивната логистика.
Откако Лото-Судал одлучил да не му го продолжи договорот на Хансен на крајот на 2020 година, во октомври истата година објавил дека ќе стави фокус на ајронмен триатлон во 2021 година, откако претходно настапил на Ајронмен Флорида во 2019 година. Ја завршил својата кариера во Светската турнеја откако завршил 26 големи трки од 29. трки кои ги започнал.
Во 2022 година, Хансен потпишал за австриската континентална екипа ВСА КТМ Грац.
Личен живот
Живее во Фридлант на Остравице, Чешка од 2005 година.
Хансен е веган.
Распоред на резултатите на големи трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Инуитски јазици
Инуитските јазици се американски староседелски јазици кои традиционално се зборуваат во северноамериканскиот Северен Поларник и во одредени делови во Лабрадор, Канада. Сродни јазици на инуитските се јупичките јазици, кои се зборуваат во западна и јужна Алјаска и Рускиот Далечен Исток. Инуитите воглавно живеат во три држави: Гренланд, Канада и САД.
Список на новинари убиени во Европа
Ова е список на новинари убиени во Европа, поделени по земја.
Инуитски јазици
Вкупниот број на Инуити кои ги зборуваат своите мајчини јазици е тешко да се одреди, бидејќи сите пребројувања се засноваат на самоизјаснување при пописите, кои пак може несоодветно да ја прикаже употребата на јазикот. Според пописните проценки на Греналанд, овие јазици (дијалекти) во рамките на државата ги зборуваат околу 50.000 жители. Според проценките во Канада, во државата овие јазици ги зборуваат околу 35.000 жители. Во овие две држави живее мнозинското инуитско население, а има уште околу 7.500 жители во Алјаска кои зборуваат инуитски од вкупно 13.000 Инуити.
Список на новинари убиени во Европа
Иако новинарите во Европската Унија (ЕУ) главно работат во добри услови, сепак постојат случаи на убиени новинари а многу од убиствата остануваат неказнети. Овој список вклучува и европски земји кои не се членки на ЕУ, како Турција, Украина и Русија
Инуитски јазици
Овие јазици се зборуваат од неколку стотина жители во Русија. Додадтно на тоа, се проценува дека има околу 7.000 гренландски Инуити во Данска, најголема инуитска заедница надвор од Гренланд и Канада. Глобално гледано, се проценува дека овие јазици ги зборуваат околу 90.000 луѓе.
Список на новинари убиени во Европа
Босна и Херцеговина
25 новинарите биле убиени во Босна и Херцеговина за време на Југословенските војни меѓу 1991 и 1995 година:
Инуитски јазици
Зборови за снег
Популарно верување е дека Инуитите имаат невообичано голем број зборови за снег. Сепак, ова не е точно и тоа произлегува од несфаќањето на природата на полисинтетичките јазици. Всушност, во инуитските јазици има само неколку основни коренски збиорови за снег: 'qanniq-' ('qanik-' во некои дијалекти), кој често се користи како глаголот „снежи“, и 'aput', што значи „снег“. Инуитските јазици може да создадат многу големи зборови со додавање на повеќе афикси. Овие афикси (наставки) може да модифицираат синтаксни и семантички особини на основниот збор, или пак да функционираат како придавки или прилози.
Список на новинари убиени во Европа
Хрватска
Двајца новинари биле убиени во Хрватска од 1991-1995 при војната во Југославија:
Италија
11 новинари биле убиени во Италија од страна на мафии те или терористичките организации:
Русија
Десетици или стотици новинари биле убиени во Русија од деведесеттите години наваму.
Мапу Јанга-Мбива
Мапу Јанга-Мбива (роден на 15 мај, 1989 во Банги) — француски фудбалер со потекло од Централноафриканската Република, дефанзивец на Олимпик Лион.
Тој најчесто игра како централен дефанзивец, иако може да игра по целата бековската линија.
Луис Падија Нерво
Луис Падија Нерво (19 август 1894 – 9 септември 1985 година) бил мексикански политичар и дипломат. Тој бил првиот мексикански амбасадор во Обединетите нации, министер за надворешни работи и претседател на шестата сесија на Генералното на Обединетите нации.
Кариера
Студирал право на Универзитетот за национална автонома на Мексико. Тој исто така завршил постдипломски работи на американски, француски и британски универзитети. Луис Падија Нерво го претставувал Мексико за време на Конференцијата во Сан Франциско во 1945 година и ја потпишал Повелбата на Обединетите нации. Покрај тоа, тој бил првиот мексикански амбасадор во Обединетите нации; на таа позиција, тој бил член на Советот за безбедност на Обединетите нации. За време на шестата сесија, тој бил претседател на Генералното собрание на Обединетите нации.
Падија Нерво исто така бил амбасадор во Салвадор, Парагвај, УНЕСКО, Костарика и Данска. Во јавната администрација во Мексико, тој служел во Министерството за внатрешни работи, Министерството за образование и Министерството за труд. На крајот на својата комисија во Постојаната мисија на Мексико во Обединетите нации, тој бил избран за судија на Меѓународниот суд на правдата за периодот од 1964 до 1973 година.
Ковчег
Ковчег (сандак, ковчег) е еден од најстарите форми на мебел. Вообичана е правоаголна основа со четири ѕида и капак. Внатрешноста може да биде поделена на помали делови. Најчесто се изработуваат од дрво, а можат да бидат украсени на различни начини. Порано се употребувале за складирање на облека, храна, оружје и вредни предмети.
Историја
Ковчези се познати во Египет од осамнаесетата династија (1539-1292 г. п.н.е.). Тогаш биле поставувани на кратки ногарки. Вештината на правење на вакви ковчези била изгубена во текот на средниот век, и тогаш се состоеле само од издлабено дрво, обично со капак.
Ковчезите се користиле по цела Европа почнувајќи од средниот век. Во средниот век и раната ренесанса ниски ковчези се користеле како клупи, додека високи ковчези се користеле како маси. Французи меѓу првите, во 13 век, почнале да ги украсуваат ковчезите.
Мимоза Ќека
Мимоза Ќека — македонска пијанистка, доктор по музичка уметност со интереси во повеќе полиња: научно-истражувачка работа, интерпретација, музички менаџмент и образование.
Животопис
Мимоза Ќека, родена во Скопје, започнува со изучување на инструментот пијано на својата петгодишна возраст, а основното и средното музичко образование го завршува во ДМБУЦ ,,Илија Николовски-Луј’’ во Скопје. Во 2015 година дипломира на Факултетот за музичка уметност – Скопје на одделот по пијано, во класата на проф. м-р Тодор Светиев и станува член на Сојузот на музички уметници на Македонија, а во 2017 година магистрира на одделот по музичка интерпретација – пијано под менторство на маестра проф. Лилија Зилберштајн. Во 2021 година, на 26-годишна возраст се стекнува со титулата „доктор по музичка уметност“ при Универзитетот ,,Св. Кирил и Методиј” во Скопје, под менторство на проф м-р Тодор Светиев и проф. д-р Димитрије Бужаровски. Во рамки на интерпретацискиот дел од докторската дисертација премиерно ја изведува Соната за пијано оп. 26 од Самуел Барбер и премиерно интегрално го изведува циклусот ,,Огледала’’ од Морис Равел и ,,Во маглите’’ од Леош Јаначек, а во рамките на научно-истражувачкиот дел од докторската дисертација го објавува трудот ,,Употребата на дигиталните технологии во квантитативната анализа на пијанистичката интерпретација’’. Од 2015 до 2017 година специјализира на музичката академија Accademia Musicale Chigiana во Сиена, Италија кај проф. Лилија Зилберштајн. Од 2015 година стекнува работно искуство како професор по пијано во ДМБУЦ ,,Илија Николовски Луj’’, а од 2019 година работи на Факултетот за музичка уметност како уметнички соработник на диригентката Бисера Чадловска.
Концерти
Мимоза Ќека на сцената е присутна со солистички рецитали и концерти со симфониски оркестри, учество во камерни ансамбли, пијано дуо и пијано придружба. Посебно се издвојува настапот со Симфонискиот оркестар на Факултетот за музичка уметност (К. Сент-Санс: Концерт за пијано и оркестар бр. 2) под диригентство на маестро Саша Николовски – Ѓумар, како и со проф. Сашо Татарчевски (Камерен оркестар на ФМУ Скопје, К. Сент-Санс: Lе Carnaval des Animaux). Од 2017 е член на составот за изведување на македонска современа музика ConTempora. Во нејзините најзначајни настапи се вбројуваат солистичките рецитали во Музејот на Град Скопје во соработка со КИЦ-Скопје, во Музејот на македонската борба, во рамки на фестивалите ,,Златна Лира’’, ,,Есенски музички свечености’’ ,,Денови на македонска музика’’,,Musica Viva’’, на манифестацијата ,,Нов културен бран’’, учесник е на концертите во чест на Франц Лист, Гоце Коларовски, на Меѓународниот фестивал ,,Festival international de piano Jeunes Talents’’ Монтрон-ле-Бен, Франција,  на Фестивалот на класична музика во Сиена, Италија, Фестивалот на Франкофонијата ,,Солеј '' во Созопол, Бугарија, на Меѓународниот Фестивал ,,Concerti del Tempietto’’ во Театро Марчело Рим, Италија, на Фестивалот ,,Les dimanches musicaux’’ во Париз, Франција, Хуманитарниот пијано дуо концерт за СОС Детско Село Есенска Бајка, Новогодишниот концерт – Празнична Рапсодија во концертната сала на Филхармонија – Скопје, а настапува и во рамки на пролетната концертна сезона 2019 на Bristol Music Club во Бристол, Обединето Кралство, каде покрај соло изведува и дуо репертоар со пијанистката Франческа Орландо.
Проекти
Во 2019 година е избрана да учествува во TEME Project (Transnational European Music Entrepreneur), како еден од десетте учесници од цела Европа, проект поддржан од Европската комисија и е дел од програмата на Европската Унија - Music Moves Europe.
Менаџер и автор е на неколку проекти меѓу кои ,,Есенска бајка’’ – Хуманитарен концерт за СОС Детско Село Скопје, ,,Празнична Рапсодија’’ – Новогодишен пијано дуо концерт, ,,Пијанистички звуци’’ – Концертна турнеја во Париз и Рим, Концерти на камерна музика на манифестацијата Нов Културен Бран.
Награди
Во текот на нејзиното музичко образование учествува на државни и меѓународни натпревари од кои се издвојуваат: прва награда – лауреат – Меѓународен натпревар по пијано ,,Акордеон Арт плус’’ во Сараево, БиХ (2018), прва награда – Државен  натпревар по пијано (2007, 2010), втора награда – Meѓународен натпревар по пијано во Ниш, Србија (2008), втора награда – Меѓународен натпревар ,,Giovanni Talenti’’ Сан Бартоломео (2009), втора награда – Меѓународен натпревар по пијано ,,Pietro Argento’’ Gioia del Colle, Италија (2010).
Книги
Мимоза Ќека ја објави книгата Употребата на дигиталните технологии во квантитативната анализа на пијанистичката интерпретација
Сунгур Чауш-бегова џамија
Сунгур Чауш-бег џамија — првата изградена џамија во Битола и една од најстарите џамии на Балканот. Срушена е во 1956 година.
Изградба на џамијата
Првата џамија во Битола ја изградил Сунгур Чауш-беј во 1434/35 година. Заедно со Хаџи Кам (1420) џамијата во Скопје, тие биле едни од најстарите џамии на Балканот. Сместена на левиот брег на реката Драгор во близина на Овчи Пазар*, била позната и како „Ески“, „Атик“ или „Солак“ џамија. Некои историчари со неа ги поврзуваат и првите зачетоци на чаршијата, бидејќи околу биле изградени дуќани, ан и пазар.
Градителот на џамијата Сунгур Чауш-бег
Сунгур Чауш-беј бил еден од војсководците на султанот Мурат II, кој потекнувал од овие краеви и како млад бил земен како данок во крв. Според турскиот историчар, мајорот Мехмед Тефик (Историја на Битолскиот Вилает)[2] враќајќи се од војна против Скендер-бег, на Сунгур Чауш-бег му се допаднала положбата на Битола и го замолил султанот Мурат II да му дозволи да се насели тука. Желбата му била одобрена и еден од неговите први зафати бил обновувањето од темели на џамијата, која всушност била стара црква претворена во џамија. Во негова чест џамијата била наречена Сунгур Чауш-бег џамија.
Откривањето на Битолската плоча
Сунгур Чауш џамијата била срушена во 1956 година. При нејзиното уривање пронајдена е камена плоча на која со кирилско писмо е напишано името Битола (Битолска плоча / Битолски натпис), а која денес се чува во НУ Завод и музеј - Битола. Плочата настанала при обновувањето на битолската тврдина од царот Иван Владислав (1016-1017) и на неа, меѓу другото, пишува: „Со помош на молитвите на пресвета владичица Богородица и со застапување на врвните 12 апостоли се обновува градот Битола“. Оваа плоча била поставена на видно место во тврдината, во која имало и катедрална црква.
Сао Томе (остров)
Сао Томе (португалски: São Tomé, „Свети Тома“) е остров во африканската држава Сао Томе и Принсипе. Островот има вкупна површина од 854 км2 и воедно е најголем остров во државата. Според податоците од мај 2018 година на островот живееле околу 193.380 жители, или 96% од вкупното население на државата. Островот е поделен на четири окрузи. Сао Томе се наоѓа на 2 км северно од екваторот.
Географија
Сао Томе има должина од 48 километри, а ширина од околу 32 километри. Највисока точка на островот е 2.024 метри, односно „Врвот Сао Томе“. Таму се наоѓа главниот град на државата, Сао Томе. Најблизок град на континентална Африка од Сао Томе е Порт Гентил во Габон, кој е оддалечен 240 километри источно. Околу островот има голем број малечки островчиња, меѓу кои Ролас, Кабрас и Габадо.
Јазик
Главен административен јазик на островот (и во државата) е португалскиот. Сепак, на островот се зборуваат и португалските креолски јазици, анголски и фороански.
Геологија
Островот е всушност масивен вулкански надморски израсток, вулкан кој излегува од Атлантскиот Океан. Вулканот има 3000 метри под  нивото на морето. Овој е дел од вулканите кои се протегаат од Камерун до Атлантскиот Океан. Најмладите карпи на островот се стари 100.000 години.
Административна поделба
Сао Томе е поделен на шест окрузи (окружните седишта се во заграда):
Декларација за правата на човекот и граѓанинот
Декларацијата за правата на човекот и на граѓаните (француски: La Declaration des droits de l'Homme et du citoyen) е еден од најважните документи на Француската револуција. Оваа повелба објаснува список на права. Сите мажи ги имаат овие права. Таа исто така зборува за некои права, што многу луѓе ги имаат заедно. Овој документ изворно е поврзан со идеите на природните права,односно правата кои важат за сите луѓе, како и во сите времиња и места. Тие, се вели, дека се правата на човечката природа. Последната верзија на Декларацијата, била прифатена на 26 август 1789 година, од страна на Народното Уставно собрание (Assemblée nationale constituante). Тоа било првото императивно нешто да се направи, пред да се напише устав. Весникот објаснува дека, овие основни права, не се само за францускиот народ, туку и за сите мажи без исклучок, но не се наведува ништо за правата или улогата на жените. Таа, исто така не зборува за ропството. Луѓето денес мислат, дека тоа е важен чекор кон меѓународните човекови права.
Петерсхаген-Егерсдорф
Петерсхаген-Егерсдорф (Petershagen-Eggersdorf) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Географија
Општината се наоѓа на 30 километри источно од Берлин и е составена од Петерсхаген и Егерсдорф.
Сообраќај
Општината е добро поврзана со Берлин преку линијата С5 на берлинската С-Железница преку станицата Петерсхаген Норд. Станицата е така именувана, поради постоењето на друга станица „Петерсхаген Зид“, која сега е затворена.
Хасански реон
Хасански реон (Хасанский район) — реон во Приморскиот крај, југоисточна Русија. Сместен е во југозападниот дел на крајот, помеѓу реката Тумен и заливот Петар Велики. Зафаќа површина од и се граничи со граничи со Кина на запад и Северна Кореја на југозапад. Седиште е местото Славјанка, кое е населба од градски тип со население од или 39,5 % од вкупното население на реонот.
Природа
Реонот важи за подрачје од природна важност и има две природозаштитни подрачја. Во 1916 г. е воспоставен природниот резерват Кедроваја Пад со цел запазување на ретките животни од јужното Приморје како амурскиот леопард, сибирскиот тигар и сибирскиот мошусен елен; Во 1978 г. е основан и Далекуисточниот морски резерват, во кој се штити подводниот свет на заливот Петар Велики: преку илјада видови безрбетници, околу триста видови риби и разни цицачи. Од особено значење се морската краставица и пегавата фока (ларга).
Стопанство
Главни стопански гранки на реонот се риболовот и поправката на бродови. Утврден е потенцијалот за морско рибникарство, лекувалишта и висококласен туризам. Се одгледуваат и крзнени животни.
Има неколку пристаништа: Посјет, Зарубино и Славјанка, со прекугранични тракетни линии до Кина и Северна Кореја. Населбата Хасан крај истоименото езеро има граничен премин кон Северна Кореја.
Црква „Св. Петка“ - Милетино
Света Петка — црква во тетовското село Милетино. Патронот на црквата е Света Петка Трновска,  кој  се прославува на 27 октомври, празник познат како Петковден - зимски.
Црква „Св. Никола“ - Кривогаштани
Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Кривогаштани, Македонија.
Местоположба
Црквата е сместена во селото Кривогаштани.
Историја
Црквата била подигната во 1847 година. Била подигната на иницијатива на свештениците Стојан и Андреј од Кривогаштани, а била осветена во Пелагонискиот митрополит Венедикт Византиски во 1860 година.
Во 1942 година во црквата бил пронајден крушевскиот литургиски зборник со апокрифи, кој е кириличен ракопис од век. Потоа, бил однесен во крушевските цркви, а по војната бил префрлен во крушевскиот музеј.
Архитектура
Во црквата се чува надгробна стела од мермер со релјефна претстава во две полиња. Во горниот дел лево има две мали фигури на постамент, а десно три фигури што лежат и десно од нив жена што седи. Во долното поле стојат три фигури.
Фрескоживопис
Храмот поседува живопис, кој го добила во 1860 година.
Доктор Живаго (филм од 1965)
Доктор Живаго (англиски: Doctor Zhivago) – американски филм од 1965 година, во режија на Дејвид Лин, по сценариото на Роберт Болт, засновано врз истоимениот роман на Борис Пастернак. Главните улоги ги играат: Џералдин Чаплин, Џули Кристи, Омар Шариф, Алек Гинис, Ралф Ричардсон, Род Стејгер, итн. Филмот ја освоил наградата „Оскар“ во категориите за најдобро сценарио, за камера, за сценографија, за костимографија и за музика.
Содржина
Во 1936 година, генералот на Црвената армија Евграф Живаго (го игра Гинис) среќава млада работничка за која мисли дека можеби е ќерката на неговиот полубрат Јуриј Живаго (го игра Шариф) и неговата голема љубов Лара (ја игра Кристи). Затоа, тој почнува да ѝ го раскажува животот на Јуриј со цел таа да се сети на некој детаљ и така да потврди дека навистина е нивната ќерка: Кон крајот на 19 век, Јуриј останал сираче и бил одгледан од богатото московско семејство на Александар Громико (го игра Ричардсон). Тој дипломирал медицина, а за време не студирањето се афирмирал и како надарен поет и наскоро се оженил за убавата девојка Тоња (ја игра Чаплин), ќерката на Громико. Истовремено, пред Првата светска војна, во Москва живеела и седумнаесетгодишната Лара чија мајка имала богат љубовник (го игра Стејгер). Иако Лара веќе била свршена за фанатичниот левичар Паша, неа ја заведол љубовникот на нејзината мајка. Кога мајка ѝ на Лара се обидела да изврши самоубиство, д-р Живаго ја запознал и сфатил дека таа му е љубовница на богатиот Комаровски. Кога Комаровски ја нарекол курва, мајка и на Лара се обидела да го застрела пред очите на московската аристократија и тогаш д-р Живаго му пружил прва помош на Комаровски. Во Првата светска војна, д-р Живаго учествувал како лекар, а Лара била болничарка и тие страсно се вљубиле еден во друг. Подоцна, драматичните историски настани ги разделиле, но нивната љубов останала...
Одбор на светското наследство
Одбор на светското наследство — орган кој утврдува места кои ќе бидат запишани на списокот како светско наследство на УНЕСКО. Одговорен е за спроведување на конвенцијата за светско наследство, го дефинира користењето на фондот за светското наследство и доделува финансиска помош на барања од земјите-членки. Составен е од 21 земја-членка, кои се избрани од Генералното собрание на земјите-членки со четиригодишен мандат.
Според конвенцијата на светското наследство, мандатот на членовите на одборот е шест години, меѓутоа многу земји-членки сами одбираат да бидат членови во одборот само четири години, со цел да дадат можност на други држави да земат учество во одборот. На пример, сите членки избрани на 15-то Генерално собрание (2005) одлучиле да го намалат својот мандат од шест на четири години.