cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зигмунд Фројд
Ид, его и супер – его
Супер – егото е моралната компонента на психата, којашто ги зема предвид посебните околности во коишто морално – правната работа може да не е правна за дадена ситуација. Рационалното его се обидува да оствари баланс помеѓу непрактичниот хедонизам на ид – то и еднаквоста на непрактичниот морализам на супер – егото; тоа е делот на психата којшто најчесто се одразува директно на дејствувањето на луѓето. Кога тоа е преоптоварено или загрозено од неговите задачи може да употреби одбранбени механизми како негирање, потиснување и преместување. Теоријата на механизмите за одбрана на егото имаат емпириско вреднување, и природата на потиснување, особено станува една од најжестоките дебатни области на психологијата во деведесеттите.
Животот и умртвените нагони
Фројд смета дека се умртвени двете централно – конфликтни желби на луѓето: животната умртвеност (либидо/Ерос) (преживување, пропагирање, глад, жед и секс) и умртвениот нагон (Танатос). Описот на Фројд за Катексис, чијашто енергија е позната како либидо, ги вклучува сите креативни, животно продуктивни нагони. Умртвениот нагон (или мртов инстинкт), чијашто енергија е позната како антикатексис, претставува едно принудно влијание за сите живи суштества да ја вратат состојбата на смиреност: со други зборови, неорганска (т.е. нежива) или мртва состојба.
Спротивно на ова, задоволството е резултат на намалувањето на стимулот (на пример, телото се смирува откако било подложено на вознемирувачка средина). Ако задоволството се зголемува со опаѓањето на стимулот, тогаш последното искуство на задоволство за Фројд би бил стимул нула, или смрт.
Овие идеи означуваат аспекти на филозофите на Артур Шопенхауер и Фридрих Ниче. Песимистичката филозофија на Шопенхауер, образложена во Светот како желба и репрезентација го опишува откажувањето од желбата за живот што одговара на многу нивоа со умртвениот нагон на Фројд. Слично на ова, животниот нагон јасно ја поврзува теоријата на Ниче со онаа на Дионисијан во раѓањето на трагедијата. Меѓутоа, Фројд одбива да се запознае со своите дела пред да ја формира основата на неговите идеи.
Психотерапија
Теориите на Фројд и методите за истражување отсекогаш беа контраверзни. Меѓутоа, Фројд има големо влијание врз психотерапијата. Многу психотерапевти го следат достигнувањето на Фројд до одредена мера, иако ги одбиваат неговите теории.
Едно влијателно претставување на Фројдовата психотерапија е примарната терапија на американскиот психолог Артур Џенов.
Придонесите на Фројд за психотерапијата се доста критикувани и бранети од многу ученици и историчари.
Критиките го вклучуваат Х.Ј. Ајсенк, којшто пишува дека Фројд „ја поставува психијатријата стотици години наназад” без да ги дијагнозира неговите пациенти, без да ги претстави историските случаи и дека „она што е вистина, не е ново за Фројд и она што е ново, за Фројд не е вистина”.
Бети Фриден исто така го критикува Фројд и неговото Викторијанско искривување на жената во нејзината книга од 1963г. Женската мистика. Теоријата на Фројд на завидливоста на пенисот – и неговата дефиниција за жената како негативна – е нападната од Кејт Милет, чијашто книга од 1970г. сексуална политика ја објаснува забуната и пропустите во неговата работа. Наоми Вајштајн пишува дека Фројд и неговите следбеници погрешно мислеле дека неговите „години на интензивно илинично искуство” даваат научна строгост.
Мајкл Борч - Џејкобсон пишува во прегледот на книгата на Хан Израел Дер Фалл Фреуд, објавена во Лондонскиот преглед на книги дека: „Вистината е дека Фројд знаел уште од самиот почеток дека Флајкл, Ана О. и неговите 18 пациенти не се излечени, и сѐ уште не се двоуми да изгради големи теории врз овие непостоечки пронајдоци… тој преправа делови од неговата самоанализа како „објективни” случаи, така што ги прикрива неговите извори, што соодветно претходат на некои од неговите анализи, што тој понекогаш ги вреднувал кај неговите родители „слободни здружувања” што тој самиот ги создал, коишто ги зголемуваат неговите терапевтски успеси, што тој ги клевети неговите противници.
Францускиот психоаналитичар Жак Лакан бара начини за да ја лоцира психологијата и потоа да ја лекува индивидуалноста како покарактеристична за Американската егопсихологија отколку за сопствената психоанализа. За Лакан, психоанализата вклучува „самооткривање” и дури и општествена критика и тоа успева и понатаму како што овозможува еманципаторна самосвест.
Дејвид Стефорд Кларк ја резимира критиката на Фројд. „Психоанализата беше и ќе остане оригинално дело на Фројд. Неговото откритие, изложување, испитување и постојана ревизија ја формираат неговата животна работа. Тоа е манифестирање на неправда, како и расипнички навредливо, да се фали психоанализата, како и помалку да се бара помош од неа „без премногу да се бара од Фројд”. „Тоа се бара од Дарвин. Ако психоанализата воопшто треба да се прифати сериозно, мора да се обрне внимание на една работа, сериозна и со еднаква цел, оригиналните теории на Сигмунд Фројд.
Филозофија
Фројд себеси не се смета за филозоф, иако многу му се восхитува на Франц Бретано, познат по неговата теорија за перцепцијата, како и Теодор Липс, кој беше еден од главните поддржувачи на идеите за потсвеста и емпатијата. Во неговото учење од 1932г. за психоанализата како „филозофија на животот“ Фројд зборува за разликата помеѓу науката и филозофијата:
Филозофијата не е спротивставена на науката, таа се однесува 	онака како што се однесувала кога била наука и до одредена 	мера ги употребува истите методи; но таа се одделува од 	науката, со тоа што се држи за илузијата дека може да 	произведе комплетна и разбирлива слика за светот, иако таа 	слика всушност мора да се распадне на парчиња со секој нов 	напредок во нашето знаење. Нејзината методолошка грешка се 	заснова на фактот дека таа прекумерно ја поттикнува 	епистемолошката вредност на нашите логични дејства и до 	одредена мера се восхитува на веродостојноста на другите 	извори на знаење, како интуицијата.
Наука
Австриско - британскиот филозоф Карл Попер расправа дека психоаналитичките теории на Фројд се претставени во непроверена форма. Деловите на психологијата во американските универзитети денес се научно ориентирани и Фројдовата теорија е маргинализирана. Меѓутоа, истражувачите во полето на невропсихоанализата расправаат за теориите на Фројд, откривајки дека мозочните структури поврзани со Фројдовите концепти како либидо, нагони, несвесно и потиснувања. Основана од јужноафриканскиот невронаучник Марк Солмс, невропсихианализата добива придонеси од истражувачите Оливер Сакс, Жак Панксеп, Даглас Ват, Антонио Дамасио, Ерик Кендел и Џозеф Е.ЉДу.
Пациенти
Фројд употребува псевдоними, во неговиот случај, истории. Многу од луѓето определени само со псевдоними потекнуваат од нивните вистински идентитети на Петар Свелс. Некои пациенти познати по псевдонимите се Ана О. (Берта Папенхајм, 1859 - 1936); Сесилија М. ( Ана вон Либен); Дора (Илда Бауер, 1882 - 1945); Фрау Еми вон Н. (Фани Мозер); Фраулеин, Елизабет вон Р. (Илона Вејс); Катерина Фраулејн (Аурелија Кроник); Луси Р. Фраулен; Малиот Ханс (Херберт Граф, 1903 - 1973); Човек стаорец (Ернст Ланцер, 1878 - 1914) и Човек волк (Сергеј Панкејеф, 1887 - 1979). Други познати пациенти се: Х.Д. (1886–1961); Ема Екштајн (1865 - 1924); Густав Махлер (1860 - 1911), со коишто Фројд имал само една консултација и принцезата Марија Бонапарта.
Луѓето на коишто психоаналитичките испитувања им беа објавени, но не беа пациенти, вклучувајќи го и Даниел Пол Шребер (1842 - 1911); Џордано Бруно, Вудро Вилсон (1856 - 1924), којшто Фројд го анализира во својот есеј „Музите на Микеланџело“; Леонардо да Винчи, анализиран во книгата на Фројд Еден спомен од детството на Леонардо да Винчи; Музите, во книгата на Фројд Музи и монотеизам и Жозеф Попер - Врскаеј, во извештајот на Фројд „Жозеф Попер - Врскаеј и Теоријата за соновите“.
Семејството на Фројд
Сигмунд Фројд е најстар од 8 - те деца на Џејкоб и Амалија Фројд. Сестра му на Фројд Ана се мажи за Ели Бернај, братот на жената на Фројд и нивниот син Едвард Бернај продолжува да биде главен во современите влијателни јавни врски. Жената на Сигмунд, Марта, е внука на Исак Бернај, шеф на рабите во Хамбург.
Потомци на Сигмунд Фројд се: Сигмунд Фројд се жени со Марта Бернај во 1886г.; 6 деца
•	Матилда Фројд (1887 - 1978) се мажи со Роберт Холичер; нема деца
•	Жан Мартин Фројд (1889 - 1967) се жени со Ести Дракер; 2 деца
•	Валтер Фројд (1921 - 2004) ја зема Анета Краруп; 3 деца
•	Дејвид Фројд (роден 1950)
•	Софија Фројд (родена 1924) го зема Пол Ловенштајн; 3 деца
•	Андреа Фројд Ловенштајн
•	Дана Ловенштајн
•	Џорџ Ловенштајн
•	Оливер Фројд (1891 - 1969) се жени со Хани Фач; 1 дете
•	Ева Фројд (1924 - 1944)
•	Ернст Фројд (1892 - 1970) се жени со Лусија Браш; 3 деца
•	Дороти Фројд
•	Џејн Мек Адам Фројд (родена 1958)
•	Естер Фројд (родена 1963) го зема Дејвид Морисеј; 3 деца
•	Сузи Бојт (родена 1969) го зема Том Астор; 2 деца
•	Климент Фројд (1924 - 2009) ја зема Џун Флевет (го менува името во Џил Рејмонд) во 1950г.; 5 деца
•	Никола Фројд
•	Том Фројд (роден 1973)
•	Џек Фројд, ја зема Кејт Мелхуиш
•	Марта Фројд
•	Доминик Фројд
•	Ема Фројд (родена 1962) партнер на Ричард Куртис; 4 деца
•	Метју Фројд (роден 1963) се жени двапати; 1.Со Каролина Хјутон, 2 деца; 2.Со Елизабет Мурдок, 2 деца
•	Ешли Фројд (посвоен внук)
•	Софија Фројд (1893 - 1920) се мажи за Макс Халбертстат; 1 дете
•	Хајнц Халберстат (1918 - 1923)
•	Ана Фројд (1895 - 1982)
Грешката на Фројд
Грешката на Фројд или парапракса, е грешката во говорот, сеќавањето или физичкото дејство за коешто се смета дека се појавува како резултат на влијанието на некои несвесни (,,силно потиснати") желби, конфликти или мисли. Така овој поим ,,силно потиснати" е дел од класичната психоанализа.
Како што вели заедничката игра на зборови: ,,Фројдовска грешка е кога мислиш едно нешто, а кажуваш друго."
Грешки на јазикот и пенкалото се класичните парапракси, но психоаналитичката теорија исто така го објаснува овој феномен со пропустите во читањето, слушањето, повременото заборавање и заметнување и губење на предмети.
Историја
Грешката на Фројд е именувана по самиот Сигмунд Фројд, кој во неговата книга од 1901г. Психопатологија на секојдневниот живот, го опишува и анализира огромниот број на тривијални, чудни или нечувствителни грешки и падови.
Процесот на анализа најчесто е бавен и сложен, како што е случајот со повеќето од соништата во неговата книга Толкување на соништата (1899г.). Проблем со којшто се среќава читателот од негерманско потекло е тоа што нагласувањето на Фројд за ,,грешките во јазикот" води до склучување на голем договор за материјалот што е екстремно подложен на превод.
Како и во учењето за соништата, Фројд ја поднесува неговата дискусија со намера за покажување на постоењето на несвесните ментални процеси во здравството.
,,На истиот начин на којшто психоанализата го употребува толкувањето на соновите, таа исто така ги користи нејзините студии од бројните мали падови и грешки коишто ги прават луѓето, коишто се наречени симптоматски акции. Јас открив дека овие феномени не се случајни, дека тие добиваат повеќе од обични психолошки објаснувања, дека тие имаат значење и можат да бидат толкувани и дека едно е оправдано со заклучокот од нив - присуството на ограничени или потиснати намери. Фројд, Автобиографско учење (1925г.)".
Фројд овие грешки ги нарекува Fehlleistungen (со буквално значење ,,погрешни дела", ,,погрешни функции" и ,,пропуштени перформанси" на германски); Грчкиот термин parapraxes (множина од ,,парапракса", од грчкото παρά + πράξις, со значење ,,друго дејство" на англиски) е делото на неговиот англиски преведувач, како што е формата ,,симптоматско делување".
Популарност
Популаризацијата на терминот резултира со неговата примена во било која појава на еден куп грешки во јазикот, често со обид на корисникот да ги означи со хумор скриените мотиви или воздухот на половото инуендо до грешката. Ова доведува до ублажување на оригиналното техничко значење, со зборот ,,Фројдовски" применет во толкувањата и објаснувањата што немаат суштинска врска со оригиналната психоаналитичка мисла.
Алтернативни објаснувања за ,,грешките во јазикот"
Спротивно на Фројд и неговите следбеници, когнитивните психолози тврдат дека лингвистичките грешки можат да претставуваат одделни конфликти во граматичкото производство. Од оваа перспектива, грешките можат да се должат на утврдувањето на когнитивноста која може да зазема различни форми - невнимание, недоволен број на податоци или недоволно знаење. Потоа, тие можат да бидат предизвикани од постоењето на некој локален соодветен модел на одговор што е цврсто снабден со неговата првична употреба, последно делување или емоционална промена или со ситуацијата на барање услови (Мек Махон, 1995г.). Некои реченици се едноставно сомничави за процесот на банализација: замената на архаичните или необичните изрази со форми кои се во почеста употреба. Со други зборови, грешките се должат на големата навика за замена (Мак Мехон, 1995г.).
Фројдо - марксизам
Фројдо - марксизмот е загуба на назначеноста на некои критички школски теории за мислата кои ги синтетизираат филозофијата и политичката економија на Карл Маркс со психоаналитичката теорија на Сигмунд Фројд.
Раниот Фројдо - мазохизам
Фројдо - марксистичката теорија најпрвин започнува да се развива во Германија во 1920г. По некои врвни дискусии со Советскиот филозоф В.Јуринец и Фројдовскиот аналитичар Сигфрид Бернфелд, во 1929г. е објавен основниот Фројдо - марксистички текст Дијалектички материјализам и психоанализа од Вилхелм Рајх, на германски и на руски во билингвалниот комунистички весник Unter dem Banner des Marxismus. Како крај на оваа група мисли може да се смета прилогот на Ото Фенајкл Психоанализата како јадро на идната дијалектно - материјалистичка психологија која се појавува во 1934г. во весникот на Вилхелм Рајх Zeitschrift für Politische Psychologie und Sexualökonomie. Еден член од берлинската група на марксистичката психоанализа во врска со Вилхелм Рајх и Ерих Фром, кој подоцна ги донесува Фројдо - марксистичките идеи во прогонетото франкфуртско училиште управувано од Макс Хоркхајмер и Теодор В. Адорно.
Фројд и Маркс во Франкфурт
Франкфуртското училиште (the "Institut für Sozialforschung") го разгледува прашањето во врска со тоа кои делови од мислите на Маркс можат да служат за разјаснување на општествените услови коишто самиот Маркс никогаш не ги видел. Тие задолжуваат други училишта да ги дополнат забележаните пропусти на Маркс. Макс Вебер има најголемо влијание, како и Сигмунд Фројд. Во институтот Studien über Authorität und Familie (Макс Хоркхајмер, Париз 1936г.), Ерих Фром е автор на општествено - психолошкиот дел. Друг нов институт е Херберт Маркузе, кој станува познат за време на 50 - тите во САД.
Ерос и цивилизацијата на Маркузе (1955)
Ерос и цивилизацијата е едно од најпознатите почетни дела на Маркузе. Напишано во 1955г., тоа претставува обид за дијалектичка синтеза на Маркс и Фројд чијшто наслов укажува на Неугодното во културата на Фројд. Визијата на Маркузе за непотиснатото општество коешто се заснова на Маркс и Фројд, ги цени вредностите на бројните општествено - културни движења од 60 - тите.
Марија Комнина (ќерка на Мануил I)
Марија Комнина Порфирогенита (грчки: Μαρία Κομνηνή, Maria Komnēnē, март 1152 - јули 1182) била византиска принцеза, најголема ќерка и прво дете на цар Мануил I Комнин и Берта Зулцбашка. Марија била наречена Порфирогенита, бидејќи по старата традиција царицата го родила своето прво дете, за кое сите се надевале дека ќе биде машки наследник на престолот, во посебна сала во царската палата, наречена "Пурпура сала".
Зигмунд Фројд
Ерос и цивилизацијата на Маркузе (1955)
Во книгата, Маркузе пишува за општественото значење на биологијата - историја којашто не е согледана како класен проблем, туку борба против потиснувањето на нашите инстинкти. Тој расправа дека капитализмот заштитува од достигнувањето на непотиснатото општество ,,коешто се заснова на фундаменталното различно искуство на суштеството. Фундаментално различна врска помеѓу човекот и природата и фундаментално различни егзистенцијални врски.”
Марија Комнина (ќерка на Мануил I)
Во 1163 година Марија Порфирогенита била свршена за унгарскиот крал Бела III. Цар Мануил, кој не верувал дека ќе се здобие со машки наследник, планирал да го посочи за наследник на престолот идниот зет, за што го удостоил со титулата деспот и името Алексиј. Веридбата на Марија и крал Бела III била повлечена во 1169 година, веднаш откако втората сопруга на царот, Марија Антиохиска родила син на Мануел I, Алекссиј. Набргу потоа Марија Порфирогенита биласвршена за крал Вилхелм III Сицилијански, но и овој брак бил повлечен е од Мануил I. Конечно во 1180 година Марија се омажила за Рајнер Монфератски (1162-1183), кој го променил своето име во Јован и ја добил титулата Цезар.
Зигмунд Фројд
Фројд, Маркс и хуманизмот
Друг член на Франкфуртската школа е Ерих Фром, кој ја напушта групата кон крајот на 30 - тите.
Врвот на општествената и политичката филозофија на Фром е неговата книга Разумно општество, објавена во 1955г. која расправа за човечкиот, демократски социјализам. Со сопствено изградување врз основа на работата на Карл Маркс, Фром повторно го нагласува идеалот на личната слобода, со пропуштање на поголемиот дел од Советскиот марксизам и којшто почесто се наоѓа во делата на класичните либерали. Трагата на Фројд за социјализмот ги одбива западниот капитализам и Советскиот комунизам, коишто тој ги смета за нехумани и бирократски општествени структури коишто резултираат со виртуелно универзалната модерна појава на оттуѓување.
Марија Комнина (ќерка на Мануил I)
Големата битка меѓу царската војска и оние во црквата започнала на 2 мај 1181 година. По одреден отпор некои од луѓето на Марија Порфирогенита и цезарот Рајнер се предале, а други се самоубиле во самата црква. Рајнер направил обид да ја пробие опсадата, но подоцна во текот на денот бил принуден да отстапи повторно зад ѕидовите на храмот. Во меѓувреме, во негово име, патријарх Теодосиј ги замолил на регентите за привремен прекин на борбите. Марија Антиохиска и Алексиј Комнин го прифатиле предлогот и испратиле делегација, која да преговара. Марија и Рајнер добиле гаранација дека нема да го изгубат статусот во дворскат хиерархија, по што борбите конечно биле прекинати.
Зигмунд Фројд
Идеологијата на Алтисер
Луј Алтисер е нашироко познат како теоретичар по идеологија и неговиот најпознат есеј е Идеологијата и идеолошките направи: Забелешки при едно испитување. Есејот го основа концептот за идеологијата, којшто е исто така заснован на теоријата на Грамши за хегемонијата. Додека хегемонијата е одредена со политички сили, идеологијата подлежи на концептите на Фројд и Лакан за несвесната фаза и ги опишува структурите и системите коишто значително ни го овозможуваат концептот на личното. Овие структури, за Алтисер се два учесника кои го потиснуваат неживото - невозможно е да се одбегне идеологијата и да не се биде подложен на неа. Разликата помеѓу идеологијата и науката или филозофијата не е осигурана за сите со епистемолошки пад: овој ,,пад" не е хронолошки утврден настан, туку процес. Наместо сигурната победа, има постојана борба против идеологијата: ,,Идеологијата нема историја".
Марија Комнина (ќерка на Мануил I)
Во 1182 година Андроник Комнин влегол во градот и ги потикнал неговите жители да извршат масовни колежи во соседството на Латините, односно населбите населени претежно од Венецијанците и Генуезци. Откако Андроник воспоставил контрола над Цариград, царицата Марија Антиохиска била уапсена и фрлена во зандана, а Марија Порфирогенита и Рајнер Монфератски биле отруени по негова наредба. Самиот Андроник Комнин застанал на чело на регентскиот совет на малолетниот Алексиј II Комнин, кој го убил подоцна.
Зигмунд Фројд
Идеологијата на Алтисер
Неговиот есеј Контрадикторност и прекумерно определување го позајмува концептот на прекумерното определување од психоанализата, за да ја замени „контрадикторната“ идеја со посложен модел на поголема причина во политички ситуации (идеја сродна со концептот на Грамши за хегемонијата).
Артикал и полов фетишизам
Теоријата на Маркс за фетишизмот на артиклот го докажува богатиот материјал за работа на други теоретичари. како Маркс, којшто го адаптирал фетишизмот, или, како што марксистичката ортодоксна теорија може да го согледа тоа, го ,,вулгаризира"оригиналниот концепт. Сигмунд Фројд е добро познат но не е поврзан со теоријата на половиот фетишизам којашто го води до нови толкувања на фетишизмот на артиклите, како видови на сексуално истражувани врски помеѓу една личност и произведен објект.
Политичката филозофија на Славој Жижек
Словенечкиот филозоф Славој Жижек има развиено уште од 80 - тите редица на мисли коишто ги користи Лаканската психоанализа, Хегелијанската филозофија и Марксистичката политичко - економска критика за толкување на општествениот феномен. Тој пишува на многу теми: субјективност, идеологија, капитализам, фундаментализам, расизам, толеранција, мултикултурализам, човечки права, екологија, глобализација, војната во Ирак, револуција, тоталитаризам, постмодернизам, популарна култура, опера, кино и религија. Помеѓу неговите плодни дела најпознати се: Сублимираниот предмет на идеологијата, За тие да не знаат што прават, Уживај во твоите симптоми!, Направи некој да каже Тоталитаризам?, Предметот на Тиклиш и Погледот на Паралакс.
Критика на психолошката теорија на Фројд
Ерих Фром го критикува Фројдовото тврдење дека љубовта, сама по себе, е ирационална појава и дека таа е резултат на сексуалната привлечност, т.е. таа е идентична со сексуалното задоволување кое се одржува во свеста. Најпрвин, Фром ја критикува Фројдовата теорија за сексуалноста: ако целта на сексуалната желба е само отстранување на хемиски предизвиканата болна телесна напнатост, т.е. ако сексуалното задоволување лежи само во таквото телесно растоварување, тогаш мастурбацијата би била идеално сексуално задоволување. Оттука, Фројд го занемарува психобиолошкиот аспект на сексуалноста, а тоа е машко-женската поларност и желбата таа да се надмине преку спојувањето. Фром смета дека оваа чудна грешка веројатно потекнува од големата патријархалност на Фројд, која резултирала во неговата претпоставка дека сексуалноста е машка, со што ја запоставил специфичната женска сексуалност. Уште повеќе, Фројд не сфатил дека постои машкост и женскост и во карактерот, а не само во сексуалната функција.
Умендорф (Саксонија-Анхалт)
Умендорф (Ummendorf) — општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Роберт Родригес
Роберт Родригес — американски филмски сценарист, Режисер, продуцент и музичар. Роден е на 20. Јуни, 1968 година. во Сан Антонио, Тексас, САД. тој е најдобро познат по неговата мексиканска трилогија и гревот Градот, кој бил насочен со Френк Милер.
Животопис
Родригес е роден во Сан Антонио од родители  Мексиканци. Неговата мајка работела како медицинска сестра а неговиот татко како продавач. Кон филмот, почнал да покажува интерес кога имал 11 години. Го посетувал средното училиште Св. Антониј. По што го завршил средно училиште, запишал Универзитетот во Тексас.
Кариера
Првиот филм на Родрегес бил краток филм, Bedhead, следната година е снимен првиот дел на Мексико трилогија - Ел Mariachi, исто така тој соработувал со Квентин Тарантин, кои глумел во неговиот филмот Од мрак до зори, а тие двајца денес се најдобри пријатели. 2003. заврши неговата трилогија со Мексико, и заедно со Френк Милер одлучил да направи екранизација на неговиот истоимен срип. Започнале со снимање во крајот на Март 2004 година. а филмот бил објавен на 1. април 2005 година и имал добар комерционален и критички успех. Тој, исто така ги режирал 4 дела на  на филмот  Деца шпиони.
Несакана реакција
Несакана реакција е секој несакан и штетен одговор на фармацевтскиот производ што се јавува при неговата употреба. Несакана реакција може да се појави после една доза или пролонгирана администрација на еден лек или при истовремена употреба на повеќе лекови. Проучувањето на несаканите реакции е цел на науката позната како фармаковигиланца. Несакан настан се однесува на несакан и штетен одговор за време на употребата на лекот, при што може лекот и да не е идентификуван како причинител. Несаканата реакција е посебен вид на несакан настан каде е потврдена причинско-последичната поврзаност.
Антониос Николаидис
Антониос Николаидис (Αντώνιος Νικολαΐδης) е андартски капетан, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Антониос Николаидис е роден во Бер, тогаш во рамките на Османлиското Царство. Се приклучил на грчката вооружена пропаганда и зел учество во Борбата за Македонија. Застанал на чело на андартска чета и со неа ги обиколувал Олимп и Каракамен во реонoт на Негуш.
Во текот на својата андартска дејност го помагал генерал Николаос Рокас (капитан Колја) во реонот на Ематија и Пиерија. Антониос Николаидис е одговорен за неколку погубувања врз Македонци, власи и Турци во интерсес на грчката кауза во Македонија.
Симонид
Симонид од Кеос (556 п.н.е. - 468 п.н.е.) бил старогрчки лирски поет.
Творештво
Како современик на грчко-персиските војни, Симонид во своите песни ги опеал нив.
Голф на Летните олимписки игри 2020
Голфот на Летните олимписки игри 2020 во Токио, Јапонија ќе биде опфатен со два настани, индивидуални турнири за мажи и жени.
Голфот се вратил во олимписката програма на претходните игри, за првпат по далечната 1904 година. Квалификацискиот систем за игрите во 2020 година и форматот на натпреварување на настаните биле истите оние кои што биле користени во 2016 година. 60 играчи се квалификувале за секој настан, кој се состоел од индивидуален турнир за играње со 72 дупки, одигран во текот на четири дена. Машкиот турнир се одиграл прв, почнувајќи од 29 јули, а женскиот започнал на 4 август.
Место
Турнирите се играле во Источниот дел на Јапонија во Касумигасеки кантри клубот.
Квалификации
Квалификациите биле врз основа на светските рангирања на 21 јуни 2021 година (мажи) и 28 јуни 2021 година (жени), со вкупно 60 играчи кои се квалификувале за машкиот и женскиот настан. Првите 15 играчи од секој пол се квалификувале, со ограничување од по четири голфери по земја коишто би можеле да се квалификуваат на овој начин. Останатите места им припаднале на највисоко рангираните играчи од земјите кои сè уште немале двајца играчи квалификувани за овој спорт. Меѓународната голферска федерација (ИГФ) гарантирала дека ќе се квалификува најмалку еден голф играч од земјата домаќин како и од секој географски регион (Африка, Америка, Азија, Европа и Океанија). ИГФ објавила неделни списоци на квалификации врз основа на тековните рангирања за мажи и жени.
260
260 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 260 година од новата ера, 260. од првиот милениум, 60. од III век и прва од 260-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5768 и 5769 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5010 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4020 и 4021 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1013.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 260 година се протега во 2896 и 2897, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2956 и 2957 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 803. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 373 и 372 година пред хиџра.
Надворешни врски
260er
NGC 7400
NGC 7400 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7400 се споменува и како ESO 290-22, AM 2251-453, IRAS 22514-4536.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7400 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7400 има привидни димензии од 2,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 54 м 20,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -45° 20' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Други поделби
Проучување на NGC 7400 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69967. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 415; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8447. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
1587
1587 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1587 година од новата ера, 587. од вториот милениум, 87. од XVI век и осма од 1580-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7095 и 7096 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6337 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5347 и 5348 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2340.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1587 година се протега во 4223 и 4224, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4283 и 4284 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2130. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 995 и 996 исламска година.
Индијан Велс Мастерс 2010 – мажи поединечно
Машкиот турнир од овој тениски настан започна во седмицата на 8 март. Ова е прв од деветте Мастерс турнири оваа година
Рафаел Надал беше минатогодишен шампион, но беше елиминиран во полуфиналето од Иван Љубичич.
После победата над Надал во полуфиналето, Иван Љубичич го победи Енди Родик во финалето со резултат 7-6(3), 7-6(5). Ова беше прво финале на Љубичи во Мастерс 1000 турнирите. Ова е и прва тутула на Љубичич во 2010
Носители
Сите овие тенисер добија директно учество во втората рунда.
<li> Сем Кјури (Трета рунда) <li> Томи Робредо (Четвртфинале) <li> Томаш Бедрух (Четвртфинале) <li> Иван Љубичич <li> Хуан Монако (Четвртфинале) <li> Јурген Мелцер (Четврта рунда) <li> Иво Карлович (Втора рунда) <li> Алберт Монтањес (Трета рунда) <li> Филип Кохлшрајбер (Трета рунда) <li> Томаз Белучи (Трета рунда) <li> Маркос Багдатис (Четврта рунда) <li> Фелисиано Лопез (Трета рунда) <li> Виктор Троицки (Четврта рунда) <li> Јанко Типсаревич (Втора рунда, предаден) <li> Жулиен Бенату(Втора рунда) <li> Игор Андреев (Втора рунда) </ol>
Ана Ангелина
Ана Комнина Ангелина (околу 1176 - 1212) била царицата на Никеја, сопруга на царот Теодор I Ласкарис.
Ана била ќерка на византискиот цар Алексиј III Ангел и царицата Ефросина Дукина Каматерина. Првично Ана Ангелина била омажена за севастократор Исак Комнин, внук на импераор Мануил I Комнин. Од Исак Комнин Ана имала една ќерка - Теодора Ангелина. Набрзо откако таткото на Ана станал цар, во 1195 година, севастократор Исак Комнин бил испратен да го задуши востанието на Бугарите, предводени од браќата Асен и Петар. Севастократорот сепак бил заробен од бунтовниците и починал во заробеништво.
По смртта на својот прв сопруг во раната 1200 година Ана се омажила за Теодор Ласкарис, иден цар на Никејското Царство. Свадба била двојна прослава, бидејќи во исто време се оженил Алексиј Палеолог и Ирина Ангелина, сестра на Ана.
Ана и Теодор Ласкарис имале пет деца:
Подножје (хералдика)
Подножје или основа — елемент на грбот во хералдиката кој лежи под штитот и обично има облик на карпи, тревесто ритче или поинакво природно тло на кое се застанати штитодржачите. Постои разлика помеѓу вистинските подножја и други предмети или мотиви ставени на тоа место. По традиција, подножјето го претставува имотот на штитоносецот. Како официјален дел од блазонот, овој елемент се јавува подоцна во историјата, често поради потребата од разни штитодржачи за различни семејства или друштва, иако понекогаш подножјето во блазонот се води засебно од штитодржачите.
Background
Ако подножјето е споменато во блазонот, тоа сочинува дел од доделеното достигнување и претставува нераздоен дел од грбот. Доколку подножјето не е заведено во блазонот, одлуката за негово вклучување ја носи уметникот. Денешниот грб на Австралија обично се претставува на подножје од багремови гранки (државното растение), но сепак не е неисправно да се изостават гранките.
Украсното лисје или класје под или околу штитот не претставува подножје, дури и кога има официјална симболика и кога е изречно споменато во блазонот, како што е кај хералдички исправните грбови на општините во Македонија.
Единствени случи кајшто штитодржачите стојат на свиокот со гесло се грбот на Њу Џерси. и грбот на Холандија.
Вообичаена практика е кога еден грб добива штитодржачи, истиот да добие и подножје. Во ретки случаи, подножјето се доделува како подобрување. Подножјето без штитодржачи врз него е возможно, но практично непознато, со исклучок на Јужна Австралија.
Подножјето обично претставува некаков копнен или морски предел (кај шкотските главатари, тревест рид просеана со кланскиот цвет), и може да биде прилично сложено. Сложени примери особено наоѓаме кај поновите канадски грбови, како оној на Универзитетот на Северна Британска Колумбија, на кој Кермодова мечка и ирвас се застанати на шума, планински врвови и житно класје, сето над воибичаената хералдичка вода, која пак самата има кит-убиец како чесна фигура.
Разните географски подрачја се одразуваат во различни подножја: како подножје на грбот на Кенија е претставена планината Кенија а пак градот Арбелаес во Колумбија за подножје ја има Земјината топка.
Постојат и грбови каде како подножје се претставени интересни елементи од неевропско потекло; таков е грбот на градот Гизборн во Нов Зеланд, чие подножје е маорски воен чун „вака“.
Синоец (Растојца)
Синоец — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Растојца. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на 1 км јужно од селото, каде во ниви на месни жители се откриени гробови градени од камени плочи. Според кажувањето на еден од сопствениците на нивите во повеќе гробови нашол керамички садови и бронзени белезици. Наодите не се зачувани.
Дагласов простор
Даглас просторот (латински excavatio rectouterina; понекогаш изговорен и како „Дуглас“) е испакнување на перитонеумот (обвивката на стомачната празнина, ципа). Кај жените овој простор се наоѓа помеѓу ректумот и матката и се протега до задениот вагинален свод. Кај мажите, овој простор одговара на просторот кој е сместен меѓу ректумот и мочниот меур (латински: Excavatio rectovesicalis), наречен и како Проуст-простор. Ова испакнување кај мажот и кај жената го претставува најдлабокиот дел од стомачната празнина кај луѓето при стоење и седење. Воспалени процеси со формирање течност или гној, како и малигни процеси во стомакот можат да се спуштат во овој простор под влијание на гравитацијата.
Името на Даглас просторот е поврзано со првиот опишувач на овој простор, англискиот анатом, хирург и акушер Џејмс Даглас (1675-1742).
Анатомија
Дагласовиот простор кај жените е ограничен со следните структури:
Кај мажите, од друга страна, соодветниот Проустов простор (excavatio rectovesicalis) е ограничен:
Во ветеринарната анатомија не се користи терминот Даглас простор, туку терминот excavatio rectogenitalis. За разлика од луѓето кои стојат исправено, оваа перитонеална ниша штрчи наназад (каудално). Граници се:
Даглас пункција
Даглас просторот може да се пунктира преку вагината (кулдоцентеза), исто така и преку абдоминалниот ѕид. Ова обично се прави за да се утврдат бактериите кај перитонитис (воспаление на обвивката на стомачната празнина), за цитолошка дијагностика на малигни заболувања кои се прошириле низ стомачниот простор (перитонеална карциноза) или за да се потврди интраперитонеалното крварење (крварење во стомачната празнина). На овој начин може да се изврши и испирање на апсцес во просторот Даглас.
Кај мажите, единствениот директен начин за пункција на ректовезикалниот простор (Проуст простор) е преку ректумот. Сè почесто - барем надвор од рамките на гинекологијата – се прави пункција под контрола со компјутерска томографија преку стомачниот ѕид.
Дагласоскопија
Во дагласоскопијата (синоним кулдоскопија) се вметнува ендоскоп преку задниот вагинален свод (форникс) во Дагласовиот простор. Ова овозможува преглед на органите на долната карлица (на пример, јајниците, аднексите), како и земање на примерок од ткиво. Преку овој пристап е можно и испирање на јајцеводите.
Лапароскопија
Во случај на ендоскопија на стомачната празнина, доколку адхезиите (сраснувањата) не го спречат тоа, може да се направат увид и терапевтски мерки во Дагласовиот простор. Ова се прави под општа анестезија.
Ендометриоза
Перитонеумот (ципата) на Дагласовиот простор е често е зафатен во рамките на ендометриоза. Кај 28 % од пациентките со ендометриоза можат да се најдат соодветни фокуси во овој простор.
Даглас апсцес
Кај воспаленија во абдоминалната празнина (перфоративен апендицитис, перитонитис од други причини) и во малата карлица (пр.  аднекситис ) гноен ексудат може да се спушти во просторот на Даглас, да се капсулира таму и на тој начин да формира Даглас апсцес. Ова мора да се отстрани со пункција (види погоре).
Дагласоцела
Дагласоцела е внатрешна хернија во просторот Даглас. Во овој случај, обично може да се опипа еластична испакнатост во задната третина од вагината. Дагласоцелата обично се јавува во случаи на спуштање на матката (descensus uteri) и можеби во случаи ректоцела.
2077
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7585 и 7586 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6827 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5837 и 5838 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2830.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2077 година се протега во 4713 и 4714, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4773 и 4774 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2620. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1500 и 1501 исламска година.
Линколн Континентал Генерација III
Линколн Континентал Марк III (англиски: Continental Mark III) ― личен луксузен автомобил кој бил продаван од страна на одделението Линколн на Ford Motor Company од моделските години од 1969 до 1971 година. Марк III бил продаван како водечко возило на Ford Motor Company, служејќи како наследник на Континентал Марк II од 1956-1957 година. Во она што би станало тридецениско ривалство, Марк III бил развиен како директен конкурент на Кадилак Елдорадо по неговото префрлање во сегментот на личните луксузни купеа во 1967 година.
Сите примероци на Марк III биле произведени како купеа со тврд покрив со две врати. За да се намалат трошоците за развој, Марк III се засновал на постоечка платформа на возилото, споделувајќи ги своите основи на шасијата со Форд Тандебрд. За да се разликува од Тандербрд (и од Линколн Континентал), на Марк III му биле дадени дизајнерски елементи специфични за моделот, вклучувајќи скриени фарови (со капаци во боја на каросеријата), решетка во стилот на ладилникот и симулирана резервна гума на багажникот.
Моделот од 1970 година било првото возило од САД со надмоќен дизајн на радијална гума како стандардна опрема.
Заедно со Форд Континентал и Линколн Континентал, Континентал Марк III бил произведен во Виксом, Мичиген, во склопувачката фабрика Виксом на Ford Motor Company. Во 1972 година, во согласност со редизајнот на Форд Тандебрд, Марк III бил заменет со Континентал Марк IV.
Историја
Континентал Марк III од 1969 година била создадена кога Ли Јакока, потпретседател на Форд, група за автомобили и камиони, во тоа време, му наложил на потпретседателот за дизајн, Џин Бордина, да „стави решетка од Ролс-Ројс на Тандербрд“ во септември 1965 година. Претходно во март 1966 година бил претставен купето Rolls-Royce Corniche. Mark III бил заснован на четвртата генерација Линколн Континентал (1961–1969) и петтата генерација на Тандербрд претставен во 1967 година. Со Тандербрд „умирајќи на пазарот“ Јакока сакала подобро да ја искористи инвестицијата за развој на компанијата со проширување на својата платформа преку неколку модели.
Марк III бил наменет да се натпреварува директно со врвот на домашниот пазар на лични луксузни автомобили, силно предизајнираниот погон на предните тркала на Кадилак Елдорадо. Ова го ставиле над второто ниво на премиум лични луксузни автомобили како што се Форд Тандербрд, Бјуик Ривиера и Олдсмобил Торонадо. Како што Елдорадо бил изграден на рамката од Торонадо, Марк III бил заснован на Тандербрд. Додека рамката на страничната шина била идентична со онаа на Тандербрд, Марк III имала речиси 140 кг повеќе каросерија. Моќта била соодветна од моторот Форд 385 на Линколн со 7.5 литри и V8 со 365 кс.