cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7258
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7258 се споменува и како ESO 467-49, MCG -5-52-68, IRAS 22201-2836.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7258 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7258 има привидни димензии од 1,4' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 22 м 58,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 20' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 7258 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68710. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6968. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 12.
1307 п.н.е.
1307 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1307. година пред новата ера, 307. од вториот милениум п.н.е., 7. од 14 век п.н.е. и осма од 1300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4201 и 4202 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3443 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2453 и 2454 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 554 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1307 година се протега во 1329 и 1330, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1389 и 1390 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 764 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1987 и 1986 исламска година пред хиџра.
Совет за човекови права на Обединетите нации
Советот за човекови права на Обединетите нации ги испитува наводите за кршење на човековите права во земјите-членки на ООН и се осврнува на важни тематски теми за човековите права како што се слободата на здружување и собирање, слобода на изразување, слобода на верување и религија, женски права, ЛГБТ права, и правата на расните и етничките малцинства.
Советот за човекови права на Обединетите нации е основан од Генералното собрание на ООН на 15 март 2006 година (со резолуција А / РЕС / 60/251) како замена на Комисијата на ООН за човекови права (УНЦХР) која беше остро критикувана поради дозволувањето земји кои имаат лоши извештаи во врска со почитувањето на човековите права да станат членови.
Структура
Членовите на Генералното собрание ги избираат членовите кои ги пополнуваат 47те седишта на Советот за човекови права. Мандатот на секој член е три години, и со неможност за повеќе од два последователни мандати. Седиштата се дистрибуираат меѓу регионалните групи на ООН на следниот начин: 13 за Африка, 13 за Азија, шест за Источна Европа, осум за Латинска Америка и Карибите и седум за Западна Европа и други групи. Претходната Комисија за човекови права во Обединетите нации имаше 53 членови избрани од страна на Економско-социјалниот совет (ЕКОСОК) со мнозинство од присутните кои гласаат.
Генералното собрание може да ги суспендира правата и привилегиите на кој било член на Советот за кој одлучи дека упорно извршувал грубо и систематско кршење на човековите права за време на мандатот на членство. Процесот на суспензија бара двотретинско мнозинство гласови од страна на Генералното собрание. Во резолуцијата за основање на Советот за човекови права на Обединетите нации се вели дека „при изборот на членови на Советот, земјите-членки ќе го земат предвид придонесот на кандидатите за унапредување и заштита на човековите права и нивните доброволни заложби и обврски преземени за тоа“, и дека „членовите избрани во Советот ги поддржуваат највисоките стандарди во унапредувањето и заштитата на човековите права“.
Седници
Советот за човекови права одржува редовни сесии трипати годишно, во март, јуни и септември.
Советот може во секое време да одлучи да одржи специјална седница за адресирање на повреди на човекови права и вонредни состојби, на барање на една третина од земјите-членки. До денес имало 28 специјални сесии.
Членови
Советот се состои од 47 члена, избрани на годишно ниво од Генералното собрание за мандат од три години. Членовите се избираат преку основа на правична географска ротација со помош на регионалниот систем за групирање на Обединетите нации. Членовите имаат право на повторен избор за уште еден мандат, по што мора да се откажат од своето место.
Седиштата се дистрибуираат по следниве редови:
Работна група за универзален периодичен преглед
Важна компонента на Советот се состои во периодичен преглед на сите 193 земји-членки на ООН, наречен Универзален периодичен преглед (УПР).
Новиот механизам се заснова на извештаи што доаѓаат од различни извори, од кои едниот е придонес од невладини организации (НВО). Состојбата на секоја земја ќе биде испитана за време на три и полчасовна дебата.
Првиот циклус на УПР се случи помеѓу 2008 и 2011 година, вториот циклус помеѓу 2012 и 2016 година, и третиот циклус започна во 2017 година и се очекува да биде завршен во 2021 година.
Резолуција на Генералното собрание за формирање на Советот пропишал „Советот да ја разгледа својата работа и функционирање пет години по формирањето“. Главната работа на прегледот беше преземена од страна на Меѓувладина работна група основана од Советот во неговата Резолуција 12/1 од 1 октомври 2009 година. Прегледот бил финализиран во март 2011 година, со усвојување на „Резултат“ на шеснаесеттата седница на Советот, како анекс на Резолуцијата 16/21.
П/2010 Б2 (ВИСЕ)
П/2010 Б2 (ВИСЕ) е периодична комета во Сончевиот Систем. Тоа е првата комета откриена од вселенската опсерваторија ВИСЕ и за прв пат била забележана на 22 јануари 2010 година.
Кометата има орбитален период од 4,7 години, афел од 4 астрономски единици и перихел од 1,6 астрономски единици.
Берга (Линшепинг)
Берга е градски округ во Линшепинг кој се наоѓа во јужниот дел на градот. Низ Берга тече реката Тинербекен. Берга има центар со намирници, фризер, кафуле, пицерија, суши, обложувалница, клиника, стоматолошки услуги и аптека. Тука е и црквата Берга која има кружна архитектура. Областа е позната и ценета по својот урбан дизајн со блиската природа. Се планира да се додадат повеќе згради во централните делови на Берга. Околу 80% од зградите биле изградени во 1960-тите како дел од Милионската програма. Во Берга има околу 6000 жители, од кои приближно 34,2% се родени во странство (2009), а стапка на невработеност од околу 12%.
Берга бил селски имот чија главна зграда датира од 1800-тите и е познат како замокот Берга. Од нејзиниот преден трем има јасен поглед кон катедралата Линшепинг. Фармата ја држеше Антон Ридерштад, основач на Музејот на округот Естерјетланд, кој починал во 1933 година и е еден од главните донатори на Линшепинг. На соседниот рид Ридерштад создаде парк за скулптури. Таму, меѓу другото, се наоѓа Мајка Свеа на Алфред Нистром.
Во Берга, или Остерберга, училишните активности на средно ниво биле спроведени до крајот на летниот распуст 2009 година. Студентите од 2005 година постепено се преселиле во Бецсколан, Онестадсколан, Ехолмсколан, Берзелиуссколан и Ридсколан во зависност од тоа каде живееле. Аспергерската класа на Бергасколан се преселила во Берзелиуссколан.
Училиштето во Берга сега е уништено, а земјата станала рамна трева со повремени траги. Убаво сместен и простор блиску до природата сега треба да се развие со куќи. Риксбиген планирал да изгради „БРФ Ридарспоррен“, 46 апартмани од 2-6 соби. Делумно се состои од станбена зграда, што е градежен тип кој почнал да се појавува неодамна во инаку ниско изградената Берга. Дополнително, HSB планира да изгради „Берга парк“ со 90 станови. Изградбата требала да започне во 2008 година, но започнала дури во јануари 2011 година.
Окрузи кои се граничат со Берга се Јоханелунд, Ехолмен, Рамшел, Виманшал, Екалан и Видингсјо.
Бад Шмидеберг
Бад Шмидеберг (Bad Schmiedeberg) — мал град во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа во природниот парк Дибенер Хајде.
Историја
Градот бил првпат споменат во 1206, како Smedeberg. Во 1350, му биле доделени градските права.
Градоначалник
Штефан Дамхајн бил избран за градоначалник на 3 април 2005.
NGC 2511
NGC 2511 — спирална галаксија во соѕвездието Мало Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2511 се споменува и како MCG 2-21-8, MK 1207, CGCG 59-24.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2511 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2511 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 2511 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22549. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 185; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 784. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 247.
Божидар Рајковиќ
Божидар Јован Рајковиќ ( во —  во ) — српски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од градско семејство. Откако завршил основно училиште, изучил занает и работел како каменорезач - шлајфер. Во 1942 година се поврзал со народно-ослободителното движење, кое материјално го помагал. Се ангажирал во разобличувањето на бугарскиот фашистички окупатор. Во 1943 година заминал во партизани. Стапил во Првата македонско-косовска ударна бригада. Учествувал во нејзините славни борби против германските, бугарските и албанските фашисти. Во ноември 1943 година храбро загинал во борбата против Германците кај Кленоец.
Една улица во Скопје, е именувана по него.
Мускулен либерализам
Мускулеn либерализам ― облик на либерализам за кој се залага поранешниот британски премиер Дејвид Камерон, кој ја опишува неговата политика кон државниот мултикултурализам.
Принципи
Теоријата е дека мултикултурализмот се префрлил од толерирање на повеќе култури кон толерирање на повеќе системи на вредности, кои можат да бидат непријателски настроени кон либерализмот.
Камерон ги изнесол овие принципи за време на говорот за радикализација и причините за тероризмот на 47-та Минхенска безбедносна конференција во 2011 година за да се справи со растечкиот тероризам за да биде помалку пасивен кон верската омраза и да се удри против растечките екстремистички активисти преку мускулен либерализам.
Реакција
Поранешниот претседател на Франција Никола Саркози изјавил дека се согласува со Камерон.
Питер Хоскин изрази мислење дека „мускулниот либерализам“ ќе биде новиот „ изам“ што ќе го следи Обединетото Кралство за да се справи со растечкиот религиозен тероризам и екстремизам, подоцна приспособени од сите европски земји, вклучително и Комонвелтот на нации.
1115 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4393 и 4394 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3635 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2645 и 2646 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 362 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1115 година се протега во 1521 и 1522, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1581 и 1582 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 572 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1789 и 1788 исламска година пред хиџра.
Откритија
1115 av. J.-C.
1774
1774 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1774 година од новата ера, 774. од вториот милениум, 74. од XVIII век и петта од 1770-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7282 и 7283 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6524 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5534 и 5535 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2527.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1774 година се протега во 4410 и 4411, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4470 и 4471 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2317. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1187 и 1188 исламска година.
Теофан I Цариградски
Теофан I Цариградски — вселенски патријарх во 1597 година.
Животопис
Родум од Атина, и припаѓал на познатото семејство Карики. Пред 1578 година бил хорист и логотет во Големата исусова црква. Во 1585 година бил избран за епископ Пловдиски како наследник на митрополитот Теолепт II, кој бил избран за патријарх. И по неговиот избор, сепак, останал во Цариград до 1592 година, кога бил избран за митрополит на Атина. Во ова својство тој присуствувал на соборот во Цариград, со кој се потврдило создавањето на Московската патријаршија, и исто така бил егзарх на Пелопонешката патријаршија.
Кога починал, Гаврил I, тој станал викар на вселенската столица, од септември 1596 година до декември истата година. На 26 февруари 1597 година бил избран за патријарх со позајмени 6.000 златници од евреите, со кои придобил влијателни луѓе, кои му помогнале во изборот. Секако ова не една од најголемите исплати за избор, тринаесет години претходно Пахомиј II дал поткуп од 40.000 златници.
Тој исто така се занимавал и со црковна музика. Тој ина напишано многу песни, и најверојатно бил учител по византиска музика. Која за првпат е воведена во 1597 година.
Семејно право
Семејно право (исто така наречено и правило за односи во семејството) е дел од законот што се занимава со семејните работи и домашни односи.
Преглед
Предметите кои обично спаѓаат во семејниот закон на нацијата вклучуваат:
Конфликт на закони
Недостатоците може да се појават во семејното право когастанува збор за законите на јурисдикцијата што важат за брачните односи или за старателството и разводот и дали налогот за развод или старателство над дете е признаен според законите на друга јурисдикција. За старателство над децата, многу нации се приклучија на Хашката конвенција за граѓански аспекти на меѓународно киднапирање на деца со цел да им се признаат налозите за притвор на другите земји-членки и да се избегнат проблеми со киднапирање на родителите.
Просторна дезориентација
Просторната дезориентација е состојба во која перцепцијата кај пилотот за насоката, висината и брзината на летечкиот објект, не соодветствуваат со реалноста. Причини за ваквата состојба кај пилотот можат да бидат нарушената работа на центарот за рамнотежа (вестибуларен апарат), дејство на одредени лекови и дроги, стрес и паника, како и лоши временски услови и слабата видливост. Во состојба на просторна дезориентација, се губи чувството за нагоре и надолу, па затоа е неопходна поддршка од соодветни мерни инструменти.
Над 40% од авионските несреќи кај малите авиони, се директна последица на летање во услови каде авионот не бил опремен со мерни инструменти за висина, брзина и насока.
Забрзување и центрифугална сила
За време на лет, забрзувањето и дејството на центрифугалната сила, влијаат на вестибуларниот апарат на начин што внатрешното уво со своите акцелерометри губат способност да определат дали телото е хоризонтално, вертикално поставено или превртено. Ова резултира со појава на илузии и целосна просторна дезориентација. Нефункционирањето на внатрешното уво доведува до состојба во која пилотот, во отсуство на мерни инструменти или дневна светлина, продолжува да лета со илузија дека лета право, а всушност во реалноста авионот спирално паѓа.
Просторна ориентација
Просторната ориентација е способност човекот во мирување или движење, да ја определи сопствената позиција во однос на физичкиот простор (непосредната околина).
Влијанието на гравитацијата
Заради брзината на авионот, дејството на гравитацијата за време на летот се анулира, па дури и преминува во негативна вредност. Така, доколку не постои видлив хоризонт, невозможно е пилотот да определи дали авионот е поставен хоризонтално или не, или пак лета превртен надолу.
Стара Рига
Стара Рига или Вецрига (Vecrīga) – историски центар на Рига, Латвија, сместен на источната страна на реката Даугава. Стара Рига е прочуена по своите стари цркви и катедрали како што се Риганската катедра и црквата Св. Петар.
Извори
Стара Рига е изворното подрачје на Рига и е во границите на историскиот град пред истиот многу да се прошири во доцните години на 19 век. Во старо време, Вецрига бил заштитена со заштитни ѕидини од сите страни освен од страната на брегот на Даугава.
Отоманско-персиска војна (1730–1736)
Во периодот од 1723 до 1730 година Османлиите го контролирале јужен Кавказ, заедно со Тарбиз. Во времето на Тахмасп II, Персија започнала војна која отишла во ќор-сокак. Уморени од војната, двете страни одлучиле да се стави крај на војната, потпишувајќи мировен договор. Според договорот, Османлиите го задржиле Кавказ, териториите во Западен Иран биле признаени од Персија, а реката Арас станала нова гранична линија меѓу двете земји. Во пролетта на 1730 година, персиските сили ги нападнале Османлиите во Кавказ успевајќи да вратат поголем дел од териториите кои претходно ги изгубиле по Отоманско-персиската војна која завршила во 1727 година. Но во исто време Авганистанците го ставиле под опсада градот Машхад принудувајќи го персискиот воен командант Надер да се повлече од кампањата и да го спаси својот брат Ибрахим. По 14 месеци Надер Шах успеал да ги порази Авганистанците.
Во периодот од 1729–1732 во Персија владеел еден од последните сефевидски владетели, Тахмасп II. Во времето кога абдицирал неговиот татко од престолот, тој успеал да побегне во Тебриз каде добил поддршка од неколку племиња, вклучувајќи ги и Афшаридите на чело со Надер. Тахмасп добил легимитет од Руската и Османлиското Царство. Во времето на граѓанската војна, односите меѓу Надер и Тахмасп се влошиле кога Тахмасп организирал кампања за враќање на Ереван против Османлиите но походот завршил со голем пораз и враќање на неодамна заземаните области од страна на Надер. Тахмасп морал да потпише договор според кој ги отстапил Грузија и Ерменија на Османлиите во замена на Тебриз.
Надер увидел дека Тахмасп не е способен да владее по кое го осудил договорот пред јавноста и го принудил да абдицира во 1732 година во корист на неговиот син, а самиот тој станал регент. По ова покранал воен поход против Османлиите каде најпрвин во 1733 го убил големиот везир Топал Осман Паша а по ова го ставил под опсада градот Багдад. Во 1735 година. Надар потпишал договор со Русија според кој двете земји станале сојузници во војната против Османлиите. Русија се согласила да врати поголем дел од териториите кои биле освоени во 1720 година вклучувајќи го градот Баку. По осигурување на мирна граница кон руска страна, Надер постигнал голема победа и во летото на 1735 година повторно ги зазел Ерменија и Грузија.
Мировен договор бил потпишан во 1736 година во Истанбул според кој Османлиите го признале Надер Шах како легитимен во Персија, Кавказ бил отстапен на Персија а на персиските верници им било овозможено да одат на аџилак во Мека, кој бил под османлиска власт. Во следните години Надер ја презел целосно контролата над Персиската империја и се прогласил за шах. Двете земји војувале уште еднаш под негово раководство (1743-4746) која војна завршила без победник. По неговата смрт Османлиите ја нападнале територијата на Кавказ и повторно ја зазеле.
Житието на Брајан според Монти Пајтон
Житието на Брајан според Монти Пајтон или Животот на Брајан (англиски: The Life of Brian), е британски филм (од жанрот комедија) од 1979 година во режија на Тери Џонс, а главните улоги ги играат членовите на групата Монти Пајтон: Греам Чепмен, Џон Клиз, Тери Гилијам, Ерик Ајдл, Тери Џонс и Мајкл Палин. Покрај нив, во филмот настапуваат и Сју Џоунс-Дејвис, Гвен Тејлор, Џон Јанг, Нил Инс, Теренс Бајлер, Керол Кливленд итн.
Синопсис
Во филмот се раскажува приказната за Брајан Коен (го игра Греам Чепмен), млад човек роден на истата улица и во истата ноќ како и Исус Христос. Веднаш по раѓањето на Брајан, него го посетуваат тројцата кралеви кои му носат поклони, сметајќи го за месија, но пота ја увидуваат грешката. Триесет години подоцна, Брајан е млад човек кој е вљубен во Џудит (ја игра Џоунс-Дејвис) и поради неа ѝ се приклучува на една илегална еврејска револуционерна група. Бидејќи татко му бил Римјанин, Брајан ги мрази Римјаните и за да ја докаже својата храброст, тој пишува пароли на плоштадот. За време на акцијата, тој е уапсен, но подоцна успева да побегне. Бегајќи од римските војници, Брајан се преправа како пророк и луѓето почнуваат да го следат, така што набргу стекнува голем број следбеници, иако тој не може да го поднесе нивното слепо идолопоклонство. Подоцна, за време на една терористичка акција, Брајан е уапсен и осуден на смртна казна. За време на распнувањето на крстот, него го посетуваат мајка му, Џудит и раководството на терористичката група, но никој не му помага.
Осврт кон филмот
Филмот бил контроверзен поради тоа што комбинира комични елементи и елементи од религијата. Сепак, истовремено тој се стекнал со голема популарен: во 2000 година, читателите на списанието Total Film го прогласиле за најдобра комедија на сите времиња; во 2004 година, истото списание го прогласило Житието на Брајан за петтиот најдобар британски филм на сите времиња; во 2006 година, повторно бил прогласен за најдобра комедија на две посебни гласања на британските ТВ канали Канал 4 и Пет; а на списокот на IMDb, филмот постојано се наоѓа меѓу 250-те најдобри филмови во историјата.
Мојра Бери
Мојра Бери (1886 - 2 февруари 1960) била ирска ботаничка сликарка, најпозната по нејзините слики со цвеќиња.
Ран живот и образование
Мојра Алојсиус Бери е родена во 1886 година во Даблин, најстарата од единаесетте деца на Бернард и Џејн Бери. Нејзиниот татко работел како трговец. Иако се викала Мојра, семејството отсекогаш ја викале по име Мери. Бери присуствувала на манастирот Лорето, во северниот дел на Свети Џорџ, продолжувајќи во училиштата на Кралската Хибернијанска академија (RHA) од 1908 до 1909 година. Додека студирала со RHA, таа освоила голем број награди за композиција и цртеж, подоцна се преселила во Лондон за да присуствува на Факултетот за ликовни уметности Слејд од 1911 до 1914 година, добивајќи ја првата награда за сликарство од глумечката екипа од 1913 до 1914 година. Живеела и подучувала во англиско приватно училиште во Кито, Еквадор во 1920-тите, пред да се врати во семејната куќа во Ратминес, Даблин во 1930-тите.
Уметничка кариера
Од 1908 до 1952 година Бери често изложувала од RHA, одржувајќи голем број индивидуални изложби во галеријата Ангус од 1932 година наваму. Таа била позната по нејзините портрети и пејзажи, но добила и репутација на нејзиното сликање цвеќиња. За овие цветни слики, Бери работела во акварели и масла, често прикажувајќи хризантеми и рододендрони, црпејќи инспирација од водените лилјани во Националната ботаничка градина. Дермод О'Брајан ја опишал Бери како „најдобриот жив сликар на цвеќиња“ во 1941 година, откако ја посетил изложбата во галеријата Виктор Вадингтон, Даблин.
Бери била член на Друштвото на даблински сликари, како еден од најистакнатите и водечки членови во 1930-тите и 1940-тите. Таа била член на Даблинскиот клуб за скицирање, редовно изложувајќи со нив во 1930-тите. Повремено била изложувана од Акварелското друштво на Ирска, придонесувајќи за групни изложби во Англија, Холандија и Северна Америка.
Наследство
Делото на Бери се одржува во голем број ирски институции, како што се уметничката галерија Крафорд, музејот Алстер, а нејзиниот автопортрет во студиото на уметникот (1920) е закачен во Националната галерија на Ирска. Бери починала во Даблин на 2 февруари 1960 година. Таа е погребана на гробиштата Гласневин.
Надворешни врски
1 artwork by or after Moyra Barry at the Art UK site
Бад Кезен (општинска заедница)
Бад Кезен (Bad Kösen) била општинска заедница во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Бад Кезен. Распуштена е во јануари 2008.
116П/Вилд
116П/Вилд, е комета позната и како „Дива 4““, е периодична комета во Сончевиот Систем. Тоа одговара на дефиницијата на Енке.
На 4 ноември 2042 година, кометата ќе помине околу 0.029 AU од Церера.
471
471 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 471 година од новата ера, 471. од првиот милениум, 71. од V век и втора од 470-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5979 и 5980 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5221 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4231 и 4232 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1224.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 471 година се протега во 3107 и 3108, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3167 и 3168 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1014. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 156 и 155 година пред хиџра.
Енрико Де Никола
Енрико Де Никола, ( 9 ноември 1877 – 1 октомври 1959 година) бил италијански правник, новинар, политичар и привремен шеф на државата на републиканска Италија од 1946 до 1948 година. Потоа, тој станал првиот претседател на Италија на 1 јануари 1948 година.
Биографија
Енрико Де Никола е роден во Неапол и се прославил како казнен адвокат. Студирал право на Универзитетот во Неапол, дипломирал во 1896 година. Како либерал првпат бил избран за заменик во 1909 година а од 1913 до 1921 година, извршувал помали владини функции до појавата на фашизмот, кога се повлекол од политичкиот живот. Служел како државен потсекретар за колониите во владата на Џолити (ноември 1913 - март 1914 година) и потсекретар за финансии во кабинетот на Орландо (јануари-јуни 1919 година). На 26 јуни 1920 година, бил избран за претседател на Комората на пратеници, држејќи ја функцијата до јануари 1924 година. Бил назначен за сенатор од кралот Виктор Емануел III во 1929 година, но одбил да седне на неговото место и никогаш не учествувал во работата на Собранието. Се вратил на својата адвокатска пракса, а по падот на италијанскиот фашизам повторно се интересирал за политиката. По падот на Бенито Мусолини од власт во 1943 година, кралот Виктор Емануел се обидел да ја извади монархијата од нејзината соработка со фашистичкиот режим; Де Никола бил можеби највлијателниот посредник во транзицијата што следела. Синот на кралот Умберто се здобил со нова титула „Генерал-полковник на царството“ и ги презел повеќето функции на суверенот. Виктор Емануел подоцна абдицирал; Умберто станал крал како Умберто II и бил одржан уставен референдум, на кој победиле републиканците. Било избрано ново Уставотворно собрание, а премиерот Алсиде де Гаспери станал вршител на должноста шеф на државата неколку недели кога Умберто II бил прогонет и ја напуштил Италија. Основачкото собрание потоа го избрало Де Никола за привремен шеф на државата на 28 јуни 1946 година, со 80% од гласовите, во првиот круг на гласање. Џулио Андреоти подоцна се присетил дека Де Никола - човек со голема скромност - не бил сигурен дали да ја прифати номинацијата и претрпува чести промени на мислењето наспроти постојаното инсистирање од страна на сите главни политички лидери. Андреоти потсетил дека новинарот Манлио Лупиначи потоа упатил апел до Де Никола на страниците на Il Giornale d'Italia: „Ваша екселенцијо, ве молам, одлучете да одлучите дали можете да прифатите да прифатите...“
На 25 јуни 1947 година, Де Никола поднел оставка од функцијата, наведувајќи здравствени причини, но Уставотворното собрание веднаш следниот ден го реизбрало повторно, откако во неговиот чин ги препознал знаците на благородност и понизност. Откако италијанскиот Устав стапил на сила, тој бил официјално именуван за „Претседател на Италијанската Република“ на 1 јануари 1948 година. Тој конечно одбил да биде кандидат за првите уставни избори следниот мај, на кои Лујџи Еинауди бил избран за Quirinale, формалното седиште на италијанското претседателство.
Во 1948 година, Де Никола станал доживотен сенатор како поранешен шеф на државата а подоцна бил избран за претседател на Сенатот и на Уставниот суд.
Починал во Торе дел Греко, во провинцијата Неапол, на 1 октомври 1959 година. Бил неженет и немал деца.
Почести
Орден на Ѕвездата на италијанската солидарност
Орден за заслуги на Италијанската Република (1956)
Политички наслови
Неговите други политички титули вклучуваат претседател на италијанската комора на пратеници, привремен шеф на италијанската држава и претседател на италијанскиот сенат.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Небраска
Небраска е сојузна држава од САД, којашто се наоѓа во централниот дел од земјата. Главен град на Небрсака е Линколн, а најголем град е Омаха, кој се наоѓа на границата со сојузната држава Ајова.
NGC 4937
NGC 4937 — астеризам во соѕвездието Кентаур, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4937 се споменува и како ESO 269-?40.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4937 е од видот *Grp. NGC 4937 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 4 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -47° 13' 8"".
Други поделби
Проучување на NGC 4937 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8250. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Гертруд Бартуш
Гертруд Бартуш (починала во Минхен, јануари 1917 година) била германска ботаничка илустраторка.позната по нејзините табли во „Fragmenta Phytographiae Australiae Occidentalis“ (1904) од FLEDiels & E.Pritzel, „Flora der deutschen Schutzgebiete“. (1901) од Шуман, К.М. и Лаутербах, К. и „Флора на Јужна Африка“ на Рудолф Марлот. Таа понекогаш била мешана со Гертруд Фукс-Хенел, сопругата на Карл Адолф Георг Лаутербах. Работела во Ботаничкиот музеј во Берлин.
Бен Муди
Бен Роберт Муди (англиски: Ben Moody,, Арканзас, САД ) е америкаснк пејач, текстописец, мулти-инструменталист, продуцент, и глумец. Тој е најпознат по тоа што е еден од основачите на рок бендот што има освоено голем број на Греми награди, Evanescence и е негов член од 1995 до октомври 2003.Откако го напуштил Evanescence тој има соработувано со голем број на изведувачи, како вокал, текстописец и како инструменталист.
Соло кариера
Од 2004 Муди почнал да соработува со голем број на музичари, во различни дисциплини. Истата година тој помогнал во пишувањето на песната "Nobody's Home" од Аврил Лавињ за нејзиниот втор албум Under My Skin.
We Are The Fallen
За кратко време откако ја издал песната „All for This“, било изјавено дека Муди има основано нов рок бенд наречен We Are The Fallen. Членови на бендот биле финалистката на American Idol 7, Карли Смитсон како главен вокал, поранешните членови на Evanescence, Џон Лекомп и Марти О'Бриен. We Are the Fallen за првпат јавно се појавиле во Лос Анџелес на 22 јуни 2009 година. Бендот извел две песни вклучувајќи го нивниот прв сингл "Bury Me Alive" и песната "Going Under" која е оригинално изведувана од Evanescence.
Глумење
Освен со музиката, Муди работи за компанијата за продукција на филмови наречена Makeshift Films. Тој исто така глумел и во филмови. Се појавува накратко како зомби во филмот Resident Evil: Apocalypse. Тој може да биде виден во нискобуџетниот филм од 2007 Dead and Gone.
Венеција ренесансна архитектура
Венецијанската ренесансна архитектура започнала подоцна отколку во Фиренца, не пред 1480-тите, и во текот на целиот период главно се потпирала на архитекти увезени од друго место во Италија. Градот во тој период бил многу богат и подложен на пожари, така што поголемиот дел од времето имало многу згради, а барем фасадите на венецијанските згради често биле особено раскошно украсени. Венецијанската елита имала колективно верување во важноста на архитектурата за зајакнување на довербата во Републиката, а резолуцијата на Сенатот во 1535 година забележала дека тој е „најубавиот и најславниот град што во моментов постои во светот“. Во исто време, отворената конкуренција меѓу патрициските семејства била обесхрабрена, во корист на „хармонична еднаквост“, која се однесувала на зградите како и на други области, и се сметале за новина заради себе, или повторно да се придобијат славите на антиката со сомнеж. Иако посетителите се восхитувале на богатите ансамбли, венецијанската архитектура немала големо влијание надвор од сопствените поседи на републиката пред Андреа Паладио (1508–1580), чиј стил на паладијанската архитектура станал многу влијателен некое време по неговата смрт, и не само во англиското говорно подрачје.
Венецијанската елита имала колективно верување во важноста на архитектурата за зајакнување на довербата во Републиката, а резолуцијата на Сенатот во 1535 година забележала дека тој е „најубавиот и најславниот град што во моментов постои во светот“. Во исто време, отворената конкуренција меѓу патрициските семејства била обесхрабрена, во корист на „хармонична еднаквост“, која се однесувала на зградите како и на други области, и се сметале за новина заради себе, или повторно да се придобијат славите на антиката со сомнеж. Иако посетителите се восхитувале на богатите ансамбли, венецијанската архитектура немала големо влијание надвор од сопствените поседи на републиката пред Андреа Паладио (1508–1580), чиј стил на паладијанската архитектура станал многу влијателен некое време по неговата смрт, и не само во англиското говорно подрачје.
Венецијанска зграда
Венеција е изградена на алувијална кал, а повеќето згради во градот биле (и главно сè уште се) поддржани од голем број дрвени купови забиени во калта. Над камената платформа која се наоѓа на нив, нормалниот градежен материјал е тула, иако ренесансните фасади обично биле соочени со истарски камен, фин варовник кој не е строго мермер, иако често се нарекува т.н. Овој материјал бил донесен по морски пат од каменоломи во Истра во тераферма, сега во Хрватска. Имало предности и што ја издржало солта во крајбрежниот воздух и поплавите, многу подобро од мермерот. За контраст често се користеле и други камења со различни бои, особено црвен камен од Верона. Марморино или кокиопесто штуко, направени од мелење на варовник, фрагменти од тули и теракота, биле типична завршница за внатрешни ѕидови, а понекогаш и за надворешни.
Рамните тавани поддржани со дрвени греди се претпочитаат отколку сводовите, кои би можеле да пукнат додека зградата ќе се насели на темелите на купот. Обично два слоја на подни даски, поставени под прав агол еден на друг, се потпирале на гредите. Различни видови дрво се користеле за различни намени, а во периодот на ренесансата шумите во близина на копното биле скратени, а цената на дрвото значително се зголемила. Препознатливите и многу големи венецијански оџаци, со теракота покриен врв како превртен конус, биле дизајнирани да спречат опасните искри да се разлетаат и да предизвикаат пожари. Главниот град веќе бил многу изграден, со згради цврсто спакувани во центарот; Ова јасно го покажува огромниот дрворез Поглед на Венеција на Јакопо де Барбари со издигнат поглед на градот во 1500 година. Повеќето од поголемите ренесансни згради биле замени, кои морале да се вклопат во постојните граници на локацијата. Бидејќи зградите биле цврсто преполни, Венеција била уште поподложна од другите италијански градски центри на пожари, што ја создаде потребата за многу нови згради. Особено, областа Риалто бил речиси уништен во 1514 година, и Дуждовата палата имала лоши пожари во 1483, 1547 и 1577 година, иако готските надворешни фасади преживеале. Речиси трајно зафатената градежна активност во Венеција значело дека има изобилство квалификувани работници. И покрај ова, завршувањето на главните згради често траело десет до дваесет години или повеќе.
За разлика од палатите или куќите на богатите семејства во другите градови во Италија, одбраната не била главна грижа за венецијанските палати, кои во секој случај често имаа „ровови“ на некои страни. Преполниот центар на градот поттикнало градење високо според стандардите од тој период, а главниот пристап за светлина често било од предната фасада, која затоа обично има повеќе и поголеми прозорци од палатите на други места. Не било невообичаено да се додадат дополнителни катови на старите згради. Населението на градот, кое достигнало шест цифри до околу 1300 година, го достигнало својот врв на сите времиња со околу 190.000 пред страшната чума во 1575–77 година да убие околу една третина од луѓето (вклучувајќи ги и стариот Тицијан и неговиот син).
Раните градби
Главната порта на Венецијанскиот Арсенал, Порта Магна, била изградена кон крајот на 1450-тите и била едно од првите дела на венецијанската ренесансна архитектура. Била заснована на Римската капија на Сергиите, триумфална порта во Пула во Истра, сега во Хрватска, но потоа на венецијанска територија. Отприлика од истиот датум, Арко Фоскари, елаборирана крошна или триумфална порта за свечениот влез во дворот на Дуждовата палата, е класична во нејзините пониски нивоа, но станала шума од готски врвови до врвот.
Архитекти и нивните главни згради
Повеќето венецијански архитекти не биле домородци на градот, па дури и на териториите на тераферма или копното на Република Венеција, но големите буџети достапни во Венеција ги искушувале архитектите од цела северна и централна Италија. Уметниците главно познати како скулптори работеле и како архитекти. Освен Сансовино (дискутирано подолу), најважни од нив се семејството Ломбардо, особено Пјетро Ломбардо (1435–1515), и потоа маниристот Алесандро Виторија (1525–1608). Историјата на венецијанската архитектура е комплицирана поради навиката да се назначува она што денес би можело да се нарече „управен архитект“, протомаестро или прото, за да поднесе извештај до надзорните комитети, чие име често преживува во архивите. Степенот до кој тие всушност биле одговорни за дизајнот варира многу.
Мауро Кодуси (1440–1504) од Ломбардија бил еден од првите архитекти што работел во ренесансен стил во Венеција, при што неговиот син Доменико му помагал и ја продолжил неговата пракса по неговата смрт. Неговите дела во јавни згради ги вклучуваат горните катови на Сан Закарија, Венеција, Сан Џовани Грисостомо (почнал во 1497 година), Санта Марија Формоза (почнал во 1492 година) и Прокуратие Веки на плоштадот Сан Марко. Веројатно ја дизајнирал Саат-кулата на Свети Марко (од 1495 година) и работел со скулптори за да ја обнови Големото училиште на Сан Марко по пожарот во 1485 година. Пожар во 1483 година го уништил источното крило на Дуждовата палата, а Кодуси победил на натпреварот да го замени, создавајќи сосема различни дизајни за фасадите свртени кон дворот и надвор. Неговите палаци вклучуваат Ка' Вендрамин Калерги (почнат во 1481 година) и Палацо Зорзи Галеони. Неговото дело почитува и алудира на многу елементи од венецијанската готика и одлично се усогласува со него.