cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Француска книжевност во XVII век
Театарот од времето на Луј XIV
Трагедијата во текот на последните две децении од векот и првите години од 18 век доминираше со издавање на класиката од Пјер Корнеј и Расин, но ентузијазмот на целата јавност за трагедијата значително се намали; театарска трагедија избледе покрај темните економски и демографските проблеми на крајот од векот, и "комедијата на манири" (види подолу) се приклучи на многу морални цели на трагедијата. Други подоцнежни трагичари на векот се Клод Бојер, Мишел Ле Клерк, Жак Пардон, Жан Галберт де Кампистрон, Жан де Лашапеј, Антоан де Лафос и Проспер Жолио де Кребијон. На крајот на векот (особено претставите на Кребијон), повремено се појави враќање на театралноста од почетокот на векот: повеќе епизоди, претеран страв и сожалување, и прикажување на хорор акции на сцената. Раната француска опера беше особено популарна заедно со кралскиот двор во текот на овој период, како и композиторот Жан-Батист Лили беше исклучително плоден (види ја статијата на композиторот за повеќе информации за дворските балети и опери од овој период). Овие дела изведени во традицијата на трагикомедија (особено парчиња на машини) и дворскиот балет, а исто така повремено презентирани и трагичените содржини (tragédies en musique). Драматурзи кои работат со Лили како што се Пјер Корнеј и Молиер, но најважен од овие “librettists” беше Филип Кино, писател на комедии, трагедии, и трагикомедии.
Комедијата во втората половина на овој век доминира со Молиер. Ветеран, глумец, господар на подбивањето, фарсата, италијанскиот и шпанскиот театар (види погоре), и "обичниот" театар моделиран според Плавт и Теренциј, резултатот на Молиер беше голем и разновиден. Тој е заслужен за современата форма на француската комедија на манири (comedie de mœurs) и комедија на карактери (comedie de caractère). Неговите смешни сатири на алчни татковци, скапоцености, лекари и арогантни книжевни видови беа исклучително успешни, но неговите комедии на верска дволочност (Тартиф) и слобода (Дон Жуан) му донесе критики од страна на црквата, Тартиф беше изведена само поради посредувањето на кралот. Многу од комедиите на Молиер (како Taртиф, Дон Жуан и Мизантроп) се вртат околу подбивањето и мистичноста на драмата, и нивните завршетоци се далеку од комични. “Les précieuses” од Молиер секако беше врз основа на претходната драма на Самуел Шапузо (најдобро познат по неговата работа Францускоит Театар(1674 година), која содржи најдетален опис на францускиот театар во текот на овој период).
Комедија до крајот на векот ќе продолжи по патот следен од Молиер, сатирата на современи морали и манири и "обичната" комедија ќе доминираат и последната голема "комедија" од владеењето на Луј XIV (“Turcaret” на Ален-Рене Лесаж) е темна игра во која речиси и да нема лик кој надоместува карактери.
Морален и филозофски одраз
17 век доминираше со длабока морална и верска страст започната со контра-реформацијата. Од сите книжевни дела, религиозните книги беа бестселери на векот. Нови верски организации се проширија во земјата (види ја, на пример, работата на Свети Винсент де Пол и свети Фрањо де Продај). Свештеникот Луј Бурдалу (1632-1704 г.) беше познат по неговите проповеди, и теолошкиот говорник [[Jaques-Benigne Bossuet (1627-1704 г.) приготви голем број на познати погреби и беседи.
Сепак, векот имаше и голем број на писатели кои се сметаа за "развратници", овие автори (како Теофил де Вио (1590-1626 г.) и Шарл де Сен Евремонд (1610-1703 г.)), инспирирани од Епикур и објавувањето на Петрониј, изнесоа сомнежи за верските или моралните прашања за време на периодот на повеќе реакционерската верска страст. Говорот за методите (1596-1650 г.) и Медитации (1637 г.) на Рене Декарт означи целосен прекин со средновековниот филозофски одраз.
Жансенизмот како последица на контра-реформацискиот католицизам, се залагаше за длабоко морално и духовно испрашување на душата. Ова движење ќе привлече писатели, како што се Блез Паскал и Жан Расин, но на крајот ќе се смета за ерес (тие се залагаа доктрината да се граничи со предодреденост), и нивниот манастир во Порт Ројал беше потиснат. Блез Паскал (1623-1662 г.) беше сатиричар за нивната кауза (во неговата “[[Lettres provincials” (1656-1657 г.), но неговата најголема морална и верска работа беше неговата недовршена и нецелосна збирка на мисли оправдувајќи ја христијанската религијата наречена “Pensées” (Мисли) (најпознатиот дел е неговата дискусија за "облог" за можноста за бесмртноста на душата). Друга последица на верската жестокост на период беше “Quietism”, која ги учи лекарите на еден вид духовно медитативна состојба.
Франсоа де Ларошфоколд (1613–1680 г.) ја напиша колекцијата од проза наречена “Maximes” во 1665г. која ги анализира човечките морални постапки против длабокиот морален песимизам. Жан де Ла Бруер (1645-1696 г.) инспириран од ликовите на “Теофраст”, составува своја сопствена колекција на Карактери (1688 г.), опишувајќи ги современите морални типови. Франсоа де Ламот напишал голем број на педагошки работи за едукација на принцот. Историскиот и критичкиот роман на Пјер Беил (1695-1697 година; проширен 1702 г.), со мноштво на маргиналии и толкувања, нуди уникатен испрекинат и повеќеслоен поглед на знаењето (забележиво необичен за францускиот класицизам), тоа ќе биде голема инспирација за просветителството и енциклопедијата на Дидро.
Мемоари и писма
17 век е познат по своите биографски "мемоари". Првите големи излевања на чувства доаѓа од учесниците на “Fronde” (како кардиналот де Ретз), кои го користат жанрот како политичка оправданост комбинација со новелистичките авантурi. Роже де Рабутин, грофот де Буси (познат како Bussy-Rabutin) е одговорен за скандалозната “Histoire amoureuse des Gaules”, серија на белешки за љубовните сплетки на главните дами на дворот. Пол Пејсон, историчар на кралот, ја напиша “Историја на Луј XIV” опфаќајки го перодот од 1660-1670 година. Гедон Талеман де Рео ja напиша “Les Historiettes”, колекција на кратки биографски белешки од неговите современици. Собраните писма на Жан-Луј Гуез де Балзак се одобрени со погубување (на француска проза) реформа паралелно со стиховите на Франсоа де Малерб. Писмата на Мадам де Севињ (1626-1696 г.) се сметаат за важен документ на општеството и литературните настани од времето на Луј XIV. Најславните мемоари на векот, оние од Луј де Рувроа, од Војводата Сен-Симон (1675-1755 г.), беа објавени повеќе од еден век подоцна.
Космос-811
Космос-811 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 31 март 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-811 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 334 км, а најмалото на 204.
IC 1228
IC 1228 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1228 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 19 м 2,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 54' 55"".
Други поделби
Проучување на IC 1228 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Катаревуса
Катаревуса (Καθαρεύουσα,, буквално "прочистување [на јазикот]") е конзервативна форма на Новогрчки јазик конципиран кон крајот на 18-ти век како литературен јазик и како компромис помеѓу Старогрчкиот јазик и современиот народен јазик, Димотики. Првично, широко се користел за литературни и службени цели, иако ретко во секојдневниот говор. Во 20-ти век, тој сè повеќе се усвојувал за официјални и формални цели, додека министерот за образование Георгиос Ралис го прогласил Димотики за официјален јазик на Грција во 1976, а во 1982 премиерот Андреас Папандреу го укинал политоничниот систем на пишување и за Димотики и за Катаревуса.
Катаревуса бил осмислен од интелектуалниот и револуционерниот водич Адамантиос Кораис (1748–1833). Тој дипломирал на Универзитетот во Монпелје, а поголемиот дел од својот живот го поминал во Париз. Бидејќи неговата дејност била во класичните науки, и како еден од основачите на современата грчка книжевност и важна фигура во грчката преродба, тој бил одбиен од византиското и последователните влијанија врз грчкото општество, и бил жесток критичар на свештенството и нивната наводна потчинетост на Османлиската империја. Тој сметал дека образованието е предуслов за грчкото ослободување.
Целта на Катаревуса била да служи како компромисно решение во борбата помеѓу „архаистите“ кои барале целосно враќање на архаичниот грчки јазик и „модернистите“.
Карлис Бауманис
Карлис Бауманис (Kārlis Baumanis; познат и како Бауману Карлис; — ) — етнички латвиски композитор во Руската Империја. Тој е автор на музиката и текстот на Боже, благослови ја Латвија!  („Dievs, svētī Latviju!“), државна химна на Латвија.
Карлис Бауманис бил прв композитор кој го користел зборот „Латвија“ во текстот на песната, во век, кога Латвија сè уште била дел од Руската Империја.
Животопис
Карлис Бауманис е роден на 11 мај 1835 година во Вилкене („Вилкехоф“), како син на Јакоб Бауманис и неговата жена Ане. Откако учел во општинското училиште во Лимбажи, до 1856 година ја посетувал учителската школа Јанис Цимзе во Валка. Тука стекнал знаење во педагогија, странските јазици и музиката. На неговата прво работно место, поради неговите уверувања за летонскиот народ, влегол во конфликт со германскобалтичките власти и поради тоа се преселил во Санкт Петербург. Од 1858 до 1881 година бил предводник на културниот живот на петербурката латвиска дијаспора и бил активен организатор на првиот летонски музички фестивал во 1871 година. Поради овој ангажман бил исфрлен од руската државна служба. Од 1882 година живеел и работел во Лимбажи. Тука бил средишна точка на јавниот живот. Покрај музичките композиции, се појавувал и како издавач. Карлис Бауманис починал на 10 јануари 1905 година, на 69 години. Кај неговиот гроб на гробиштата во Лимбажи во 1920 година бил поставен споменик од Густавс Шкилтерс.
1232 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1232 година се протега во 1404 и 1405, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1464 и 1465 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 689 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1910 и 1909 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Преображение“ - Даме Груев
Преображение Христово — црква во изградба во скопската населба Даме Груев во Општина Ѓорче Петров.
Се гради во близина на УЗ „Даме Груев“, десно од семафорите во населбата, односно до новата градинка „Пампурче“. Камен-темелникот бил удрен на 5 декември 2015 година, кога во темелите биле поставени три мермерни плочи на кои ги пишувало името што ќе го носи црквата, датумот на поставување на темелите и повелба од МПЦ во која биле напишани сите личности во чие време започнала изградбата. Црква во основа ќе има 380 квадратни метри и три куполи. Работите ги изведува „Жикол“ од Скопје, а изградбата била предвидена да трае 36 месеци.
Шеленберг
Шеленберг (Schellenberg) — општина во низинската областа на Лихтенштајн, на бреговите на реката Рајна.
Рана историја
Областа најпрвин била населена од Келтите, потоа од Рецијанците. Римското Царство ја освоила областа во 15 п.н.е. и ја припоила кон покраината Реција. Подоцна, покраината станала грофовија под водство на Карло Велики. Грофовијата било неколкупати делено помеѓу наследниците.
Грофовијата Шеленберг било купено од грофовите на Вадуц во 1437 година и оттогаш двете држави биле соединети. По Швапската војна во 1499 година, обете потпаднале под австриска власт. Различни династии ги купувале и продавале, додека кон почетокот на век не биле купени од лихтенштајнската династија, која добила принцевски статус во 1706 година, но која побарувала територија со царска непосредност со цел да може да гласа во Собранието на принцовите во Империјата. Царот службено ги споил Вадуц и Шеленберг во 1719 година како Кнежевство Лихтенштајн.
Втора светска војна
Во општината се наоѓа споменик во пограничниот град Хинтершеленберг, во чест на засолништето на руските војници. Кон крајот на Втората светска војна, Лихтенштајн им дала азил на околу петстотина војници на Дивизијата Русија, руски сили во рамките на германскиот Вермахт. Ово дело не била мала работа за држава која била сиромашна и имала тешкотии со прехранување и гриѓа за толкава група бегалци. На крајот, Аргентина се согласила да им даде постојан азил на барателите. Спротивно, Британците ги депортирале Русите кои се бореле на германската странда на СССР.
Сообраќај
Во Шеленберг постои мал патен граничен премин до Австрија, на кој се наоѓаат австриски и швајцарски погранични полицајци.
NGC 4885
NGC 4885 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4885 се споменува и како MCG -1-33-65, IRAS 12579-0635.
Откривање
Објектот е откриен на 19 февруари 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4885 е од видот S/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 4885 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 51' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Други поделби
Проучување на NGC 4885 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44781. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4963. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Татјана Рушковска
'''Доц. д-р Татјана Рушковска''' е продекан на Факултетот за медицински науки при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Родена е на 20 јули 1967 година во Штип. Основното образование го завршува во Основното училиште „Дедо Иљо Малешевски“ во Берово, а средното образваниe во Гимназијата „Ацо Русковски“ во Берово, математичка насока. Дипломира во 1990 година на Природно-математичкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, група биологија, биохемиско-физиолошка насока, со среден успех 9.97, здобивајќи се со признание за студент со највисок просек во генерацијата. Во 1997 година, исто така на Природно-математичкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, група биологија, го брани магистерскиот труд на тема: „Дијагностичко значење на малонилдиалдехидот во серум кај заболени од Diabetes mellitus“. На истиот факултет, во 2002 година ја брани својата докторска дисертација на тема: „Влијание на ловастатинот врз оксидативниот стрес и врз IgG автоантителата против MDA-изменетите LDL честички кај пациенти со дислипидемија” со што се стекнува со титулата доктор на биолошки науки.
Своето работно искуство го започнува во 1994 година кога се вработува во Централната клиничка лабораторија во Воената болница во Скопје како биохемичар. Во 2003 година е поставена за Началник на Централната клиничка лабораторија во Воената болница, на која должност останува сè до завршувањето на процесот на трансформација на болницата. За своето вонредно ангажирање во работата, по повод 18 август - Денот на Армијата на Република Македонија, во 2003 година е наградена од страна на Командантот на Воената болница. По завршувањето на трансформацијата на Воената болница, поточно од март 2010 е поставена на работното место медицински биохемичар во Воено-медицинскиот центар во Скопје, каде останува сѐ до декември 2010 година кога се вработува на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Со Одлуки на Наставно-научниот совет на Факултетот за медицински науки при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип во 2009 година е избрана за наставник во насловно звање доцент, а во 2010 година за наставник во звање доцент во наставно-научната област клиничка биохемија. Од октомври 2011 година ја извршува функцијата продекан на Факултетот за медицински науки.
Научниот интерес на доц. д-р Татјана Рушковска е насочен кон проучување на слободните радикали и нивната инволвираност во бројни патолошки состојби како базичен биохемиски механизам, но и нивната биолошка функција како вонредно значајни сигнални молекули. Се занимава со истражување и проценка на биомаркерите за оксидативен стрес и нивната потенцијална клиничка употреба, како и со проучување на пост-транслационите модификации на белковинските молекули. Во текот на 2012 и 2013 год. остварува студиски престои на Aston University, во Бирмингем, Велика Британија, каде се стекнува со нови познавања од областа на протеомиката. Активно учествува во европската иницијатива за соработка на полето на науката и технологијата – COST, и тоа во следните проекти: Chemistry of non-enzymatic protein modification – modulation of protein structure and function и EU-ROS. Членува во меѓународното здружение за проучување на слободни радикали – SFRR (Society of Free Radical Research). На Факултетот за медицински науки при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип, доц. д-р Татјана Рушковска изведува настава во прв и втор циклус на студии по предметите биохемија и клиничка биохемија. За потребите на наставниот процес има издадено рецензирана скрипта и практикум со наслов: „Основи на биохемија“. Има објавено поголем број на научни и стручни трудови. Земала активно учество на бројни семинари, конференции и конгреси во Републка Македонија и во странство.
Космос-812
Космос-812 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 април 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 900 килограми. Космос-812 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 546 км, а најмалото на 507.
Ачешки јазик
Ачешки јазик или само ачех (Bahsa Acèh) — малајско-полинезиски јазик што го говори народот Ачеси во покраината Ачех на островот Суматра, Индонезија. Се говори и во ачешката дијаспора во извесни делови на Малезија како Јан во сојузната држава Кедах.
Класификација и сродни јазици
Овој јазик припаѓа на малајско-полинезиската гранка на австронезиското семејство. Најсродни на него се другите чамски јазици како џарајскиот и чамскиот (230.000 и 280.000 говорници) во Камбоџа и Виетнам. Други сродни јазици се малајските, минангкабајскиот, гајскиот и батачките јазици.
Распределеност
Јазикот се говори претежно во крајбрежните делови на Ачех, и тоа во 10 намесништва и 4 општини.
Фонологија
Ова се фонемите во ачешкиот јазик.
Самогласките се претежно спарени како усна-носна, иако постојат само три средни носни, а двојно повеќе средни усни самогласки. не е сосем средна, но тука е прикажана како таква од естетски причини. Слично на неа, се претставува и како позадна. Покрај горенаведените монофтоншки самогласки, ачешкиот има и пет усни дифтонзи, од кои секој има свој носен пандан:
e ламинална венечно-забна согласка. технички е задновенечна, но стои колоната на преднонепчените од естетски причини.
Писмо
Порано ачешкиот се пишувал со арабица наречена „џавое“ (џави на малајски), но иста сега речиси воопшто не се користи. Денес јазикот се пишува со латинична азбука во која, покрај вообичаените букви, се користат и буквите é, è, ë, ö и ô.
Дијалекти
Досега не е псорведено темелно истражување на дијалектите на ачешкиот јазик, но се смета дека постојат барем 10: пасе, пеусанган, матанг, пидие, буенг, банда, даја, меулабох, сеунаган и тунонг.
Брасиола
Брасиола може да се однесува на неколку различни јадења во италијанската кујна.
Инволтини
Во сицилијанската кујна, италијанско-американската кујна и италијанската австралиска кујна, брасиола се тенки парчиња месо (обично свинско, пилешко, говедско или сабјарка) кои се виткаат како рулада (оваа категорија ролована храна е позната како инволтини на италијански) со сирење и лебни трошки и пржено. На сицилијански ова јадење се нарекува и брусиулуни.
Брасиола може да се готви заедно со ќофтиња и италијански колбас во неаполски рагу или сос од домати, што некои го нарекуваат сарса или суку (сицилијански), или „неделен сос“ во некои области на североисточниот дел на САД. Може да се подготват и без сос од домати. Постојат многу варијации на рецептот, вклучувајќи варијации на сирење и додавање зеленчук, како што е модар патлиџан.
Брасиола не се јаде исклучиво како главно јадење, туку и како прилог за време на вечерата или во сендвич за време на ручекот. Откако ќе се наполнат и свиткаат, брасиолите често се врзуваат со конец или се закачуваат со дрвени чепкалки за да се држат во филот. Откако ќе се запржат во тавче до добивање кафеава боја, ролованото месо се става во сосот за да се заврши готвењето, сè уште прицврстени со конец или чепкалки за заби.
NGC 7194
NGC 7194 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Брасиола
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 7194
Откривање
Објектот е откриен на 9 ноември 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7194 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7194 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 3 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 38' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 7194 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67945. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 211; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1143. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1137.
Карлучио
Карлучио е италијански ланец ресторани основан во Лондон во 1999 година.
Во 1991 година, Антонио Карлучио и неговата тогашна сопруга отвориле продавница за италијанска храна, наречена Карлучио.
Во 1999 година, првото кафуле Карлучио било отворено во Маркет Плејс, Лондон. Синџирот се проширил, првично низ југоисточна Англија, а потоа и низ Обединетото Кралство. Во 2005 година, Кралучио бил наведен на пазарот за алтернативни инвестиции како ПЛЦ. Во 2010 година компанијата добила понуда за преземање од Ландмарк Груп, претпријатие со седиште во Дубаи, проценувајќи го Карлучио на 90 милиони фунти. Трансакцијата била одобрена од акционерите и завршена во октомври 2010 година.
На 20 март 2020 година, по насоките од Владата на Обединетото Кралство за справување со пандемијата КОВИД-19, Карлучио, заедно со сите други барови и ресторани во земјата привремено ги затвориле своите продавници. На 22 мај 2020 година било објавено дека Бопаран ресторан груп го презел брендот на Карлучио и презел 30 од 71 продажни места, а останатите биле затворени.
Герде (Оснабрик)
Герде (Gehrde) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Герде се наоѓа во областа Артланд. Низ општината поминува реката Хазе.
Соседни општини
Герде на север се граничи со Бадберген, на запад со градот Берзенбрик, на југ со Ристе, додека на исток со Нојенкирхен-Ферден и Холдорф (обете во округот Фехта).
Турски документи за убиството на Гоце Делчев
Претпоставките за убиството на Гоце Делчев и натаму остануваат во „превезот на таинственоста“ сè додека не бидат отворени „трезорите на цариградските, софиските, атинските и другите архиви“, како што констатира еден од најупорните истражувачи на Гоцевото време и дело д-р Христо Андонов Полјански. Во прилог следат дел од оригиналните документи со нивен превод на македонски јазик.
Телеграма од 6 мај 1903
Телеграма на Солунскиот валија Хасан Фахми од петти мај 1903 година. Како причина за доцнењето се зема оддалеченоста.
Шифрирана телеграма од Солунскиот вилает 10 мај 1903
Изјава со која се потврдува убиството на Гоце Делчев и се потврдуваат неговите намери за организирање на востание во Серскиот регион.
1233 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Космос-813
Космос-813 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
1233 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1233 година се протега во 1403 и 1404, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1463 и 1464 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 690 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1911 и 1910 исламска година пред хиџра.
Космос-813
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 април 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-813 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 233 км, а најмалото на 206.
Универзитет Готфрид Вилхелм Лајбниц (Хановер)
Универзитетот во Хановер, именуван како Универзитет Готфрид Вилхелм Лајбниц или Универзитет Лајбниц Хановер (LUH), е државен универзитет кој се наоѓа во Хановер, Германија. Универзитетот бил основан во 1831 година и е еден од најстарите, а воедно и најголем научно-технолошки универзитет во Германија. Во учебната 2011/2012 година се запишале 22.236 студенти од кои 3.138 биле од странство. Универзитетот се состои од девет факултети кои нудат 190 целосни и делумни програми во 38 студиски области. Универзитетот е именуван по влијателниот филозоф и математичар во 18 век Готфрид Вилхелм Лајбниц.
Универзитетот Лајбниц е дел од Институтот за технологија на Долна Саксонија и член на здружението TU9, кое се состои од девет водечки технолошки институти во Германија. Универзитетот е исто така член на конференцијата на европски училишта за напредна едукација и успешно истражување CESAER, непрофитно здружение на водечки универзитети за инженерство во Европа. Универзитетот ја спонзорира Германската национална библиотека за наука и технологија (TIB), која е најголема од ваков вид во светот.
Историја
Корените на Универзитетот Лајбниц во Хановер потекнуваат од институтот за политехника/високата стручна школа (германски: Höhere Gewerbeschule/Polytechnische Schule), основан во 1831 година. Во 1879 година високата стручна школа била преместена во историскиот замок на Гуелф, Велфеншлос (Welfenschloss), кој бил прилагоден за таа цел. Подоцна високата стручна школа била преименувана во Кралска школа за технологија (Königliche Technische Hochschule).
Во 1899 година кралот Вилхелм II одобрил технолошката школа да има еднаков статус како универзитетите и право на докторати.
Школата била обновена во 1921 година со финансиска помош од здружението на покровители на самата школа. Најпрво имало само три факултети: факултетот за природно-математички науки, градежен и машински факултет.
Во 1968 година бил основан Факултетот за општествени и политички науки, а „Технолошката школа“ станала „Технички универзитет“ (Technische Hochschule). Помеѓу 1973 и 1980 година биле додадени правниот факултет, факултетот за бизнис и економија и претходно независната педагошка школа, па „Техничкиот универзитет“ бил преименуван во „Универзитет Хановер“. Во 1991 година универзитетот броел повеќе од 30.000 студенти. Во 2006 година, на неговата 175-годишнина, „Универзитетот Хановер“ го добил името „Универзитет Готфрид Вилхелм Лајбниц Хановер“. Денес, универзитетот има околу 21.000 студенти, повеќе од 2.300 професори и научници и 160 катедри и институти.
Буџет
Вкупниот буџет на Универзитетот во 2012 година изнесувал околу 394,5 милиони евра поделени според:
.us
.us — највисок државен домен за САД кој бил воспоставен во 1985 година. Барателите мора да се амаерикански граѓани, жители или организации или надворешни претпријатија со присуство на територијата на САД. повеќето записи се на домените .com, .net, .org и други високи домени,.us, коис е користел од државните и месните власти и покрај тоа што секој можел да се регистрира на доменот.
Историја
Првичниот управител на доменот .us бил Џон Постел од Институтот за информатички науки на Универзитетот Јужна Калифорнија. Го управувал .us со поддоговор со SRI International и подоцна со Network Solutions. Барателите можеле само да регистрираат третостепени домени или повисоки по географска и организациска хиерархија. Поголемиот дел од географските поддомени на .us биле распределени на различни приватни енетитети, и .us регистрантите можеле да се регистрираат кај одобрените администратори од нивото на кое сакаат да се регистрираат, но не директоно со доменот .us.
Во април 2002 година, второстепениите домени под доменот .us станале достапни за регистрација. Во моментот доменот .us е управуван од NeuStar Inc. со договор од Департментото за трговија на САД.
Второстепени домени за државите
Секоја држава во САД, федерална територија и областа Колумбија имаат резервирани двобуквени второстепени домени засновани на стандардот ISO 3166-2:US за САД. На пример, .ny.us е наменет за Њујорк и .va.us за Вирџинија. Сепак, некои владини институции го користат доменот .gov и другите домени: на пример www.ca.gov наместо www.state.ca.us, и www.mass.gov наместо www.state.ma.us.
Дополнително, териториите на САД имат сопствени домени: .as за Американска Самоа, .gu за Гуам, .mp за Северните Маријански Острови, .pr за Порторико и .vi за Американските Девствени Острови. Истите ги користат паралелно и нивните .us поддомени (пример .as.us, .gu.us, .mp.us, .pr.us, и .vi.us).
Месно засновани имиња
Четири имиња на <organization-name> имаат одредени значења:
Вообичаено, под  се подразбира град, област, парохија, или гратче. Други имиња може да го заменат :
Малите ентитети како на пример физичк лица или мали бизниси можат да се регистрираат месно со доменски имиња на доменот .US.
Во некои случаи, и можат да се комбинираат во едно име. На пример, многу од училиштата во Кентакиимаат доменски имиња во обликот .kyschools.us, и оние со поинаква адреса го користат обликот за пренасочување на нивната адреса. Два примери од истата област во Кентаки, Paducah Public Schools се на http://paducah.kyschools.us, додека пак McCracken County Public Schools го користат mccracken.kyschools.us како пренасочување на нивната адреса http://www.mccrackencountyschools.net.
Како што беше споменато погоре, регистрацијата на поддомен зависи од соработката на приватниот делегат. Многу од регистрационите претпријатијата не нудат домени во овој простор, што може да е причината за слабата искористеност.
Ограничувања на домените поврзани со .us
Доменски имиња може да побараат само следниве ентитети:
За да се осигура дека барањата се исполнети, NeuStar често спроведува „слепи проверки“ на информациите на регистрантите.
За да се спречат анонимни регистрации кои не ги исполнуваат барањата, Националната администрација за телекомуникации и информации има донесено одлука дека регистрантите на доменски имиња на доменот .us не можат да добијат приватни регистрации на доменските имиња.
Регистрантите мора да обезбедат целосни информации како иконтакт без никакви исклучоци.
Жак-Луј Давид
Жак-Луј Давид (фр. Jacques-Louis David; 30 август 1748 - 29 декември 1825) — француски сликар којшто бил претставник на неокласицизмот. Бил активен за време на Француската револуција и бил голем пријател со Максимилијан Робеспјер. Тој имал главна улога во сликањето на сликите во Франција во тој период. По убиството на Робеспјер, Жак-Луј Давид сè уште бил активен како пријател на Наполеон Бонапарт. Познато е за него дека за времето на Наполеон и неговото прогласување за крал, тој ги развил т.н. „Венецијански бои“.
Жак-Луј Давид имал големо влијание во сликарството на Франција и во првата половина на XIX век, сè до неговата смрт во 1825 година.
Рани години
Жак-Луј Давид е роден во Париз. Неговото семејство било во подем и пред него се појавила голема перспектива. Кога неговиот татко загинал во двобој, Жак имал само 9 години, а неговата мајка го зела и отишла да живее кај неговите чичковци кои биле видни архитекти.
Го испратиле во престижно училиште, но тој никогаш не бил добар ученик. Впрочем, уште од мал се заинтересирал за цртање и сите негови тетратки и бележници секогаш биле чкртани и обоени. Наскоро посакал да стане сликар. Со тоа не биле задоволни неговата мајка и чичковците бидејќи сакале да биде архитект. Сепак, бил испратен и најпрвин негов учител бил Франсоа Буше којшто во тоа време бил во врвот на ликовната уметност, а бил и подалечен роднина на семејството Давид. Франсоа Буше го открил талентот на младото дете и го испратил кај својот пријател Жозеф-Мари Виен.
Уште како млад Жак-Луј Давид конкурирал за ликовната награда во француската академија во Рим од 1770 до 1774 и по неколку неуспешни обиди ја добил во 1774 година. По Рим, бил под виенско влијание и заминал во Виена. Веќе наредната 1775, се вратил во Рим каде што бил повикан од директорот на француската академија. Во Италија, а тој ги видел речиси сите ремек-дела на најпознатите италијански сликари и бил импресиониран од нив, а особено се воодушевувал од делата на Рафаело. Во 1779 година тој ги видел урнатините на Помпеја што му дало дополнителни впечатоци. Во овој период тој големо значење му дал на класицистичкиот стил што подоцна ќе влијае многу на неговите насликани дела.
Во Италија Жак-Луј Давид останал до 1780 година кога ја насликал сликата „Велизариј“.
Понатамошниот живо и неговите дела
Во 1783 година е избран за доживотен член на Француската академија. Во периодот на 80-тите години на XVIII век тој активно работел и е творец на првите негови поголеми дела во духот на новиот правец сличен на класицизмот (неокласицизам). Во овој период тој ги насликал сликите „Заклетвата на Хорациеви“ (1784), „Смртта на Сократ“ (1787) и „Љубовта на Парис и Елена“ (1788).
За време на Француската револуција Жак-Луј Давид бил мошне активен. Тој бил во движењето против кралот и се залагал за воспоставување на република. Во 1792 година бил избран за член на Конвентот, а бил и близок пријател со Жан Пол Мара и Максимилијан Робеспјер. По смртта на Жан Пол Мара, Давид ја насликал сликата „Смртта на Мара“ (1793).
По смртта на Робеспјер во 1794 година тој не се повлекол од државните работи и го поддржал доаѓањето на власт на Наполеон Бонапарт. Во чест на Наполеон и неговото преминување на Алпите преку превојот Сен-Бернар, Жак-Луј Давид ја насликал својата најпозната слика „Наполеон ги преминува Алпите“ (1801).
Кога на 2 декември 1804 Наполеон Бонапарт се крунисал за крал, Жак-Луј Давид планирал и го насликал крунисувањето. Па, така неговата слика „Крунисувањето на Наполеон“ била готова во 1806 година.
Портретите на Жак-Луј Давид
Жак-Луј Давид сликал и портрети. Неговата желба за сликање портрети не исчезнувала и покрај неговите политички работи и останатите ремек-дела.
Во 1790 тој го насликал портретот на грофицата Де Сорси. Во 1794 година тој насликал и автопортрет. Во 1800 тој го нласликал можеби својот најдобар портрет, портретот на мадам Рекамер. Пет години подоцна, тој се заинтересирал да црта портрети и на влијателните личности, па во 1805 година го нацртал портретот на папата Пиј VII. По овој портрет во 1813 година тој нацртал и портрет на Маргарита-Шарлота Давид, а во 1816 и на Етјен-Морис Жерар.
Денес сликите на Жак-Луј Давид се наоѓаат во најголемите светски музеи и претставуваат творби на развојот на сликарскиот неокласицизам.
Прогонство и смрт
По доаѓањето на власт на Бурбонците и враќањето на монархијата на чело со кралот Луј XVIII, кралот барал надарен сликар којшто ќе работи на неговиот двор. Откако дознал за оваа вест Жак-Луј Давид избегал во Брисел каде што живеел до крајот на животот. Таму тој живеел со својата жена и се дружел со француските емигранти коишто се иселиле по државните промени во Франција.
Таму во 1822 година, тој го започнал своето последно дело „Марс обеззоружан од Венера“ коешто го завршил една година пред смртта. Во декември 1823, Жак-Луј Давид запишал: „Ова е последната слика што сакам да ја насликам, но во неа сакам да се изненадам. На неа ќе ја ставам датата на мојот 75-ти роденден и повеќе нема да ставам четка в рака.“ Сликата премиерно била прикажана во Брисел, а потоа била однесена и во Париз, а ја виделе околу 13.000 Французи.
Жак Луј-Давид умрел на 29 декември 1825 година во Брисел.
IC 1229
IC 1229 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1229 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,4 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 19 м 4,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 57' 22"".
Други поделби
Проучување на IC 1229 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Дрвен
Дрвен — село во Егејска Македонија, Република Грција.
.uy
.uy — највисок државен домен за Уругвај. Домените може да се регистрираат на второ или трето ниво. Од 11 јуни 2012 година, достапни се второстепени регистрации на доменот .uy.
NGC 4886
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4886 се споменува и како NGC 4882, MCG 5-31-76, CGCG 160-239, DRCG 27-151.
Откривање
Објектот е откриен на 22 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4886 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4886 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 4,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 59' 11"".
Други поделби
Проучување на NGC 4886 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44698. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Организирање
Организација или организирање — еден вид социјално уредување со заедничка цел.
Организирање во општеството
Секое општество се стреми кон постојан развој, што во голема мерка зависи од неговата стопанска активност преку која се создаваат производи и услуги за задоволување на потребите на поединците, но и на општеството во целина. Носители на стопанската активност се разните форми за организирање-организации. Организациите се социјални или општествени творби, создадени заради контролирано извршување на заедничките цели.
Секоја организација, во својот состав ги вклучува следните елементи: материјално-технички ресурси, финансиски ресурси и кадровски ресурси.
Организациите не се фирмираат само заради целите на бизнисот, туку и заради предностите што ги нудат во однос на работата на посебните индивидуалци. Една таква предност е економичноста. Друга предност е тоа што целите и задачите можат да се постигнат полесно во организацијата, отколку самостојно. Она што не може да го постогне поединецот, може организацијата. Трета предност е формализацијата на власта и одговорноста. Четвртата предност е изразена во постоењето на координираност на активностите во рамките на организацијата преку менаџерите и директорите, како резултат на утврдената хиерархија или субординација. Воспоставувањето на комуникациските системи е предност на формалната организациска структура. Организацијата може да се сфати како едно тело со многу органи што имаат различни функции и цели кои произлегуваат од поделбата на работата. Комуникациската мрежа овозможува функционирање на тој систем. Секоја организација има своја специфична организациска култура и организациска клима. Постојат повеќе особености што ги прават бизнис-организациите карактеристични во однос на другите: \вклучуваат луѓе - имаат потреба од пари - имаат сопственици - обезбедуваат производство или услуга од кои што има потреба - имаат потреба од потрошувачи или клиенти - стекнуваат пари од производите и услугите со штп ја навредуваат флексибилноста на власта
Типови на Организациска Структура
Од една страна, постoјат толку многу различни организациски структури, колку што има организации, но од друга страна, со цел да се упростат работите, може да се изврши групирање на структурите во типови. Овие структури, генерално, се однесуваат на бизнис органициите, но можат да се применат и за некои непрофитабилни организации. Според тоа, структурата на најголемиот број организации може да се подведе во една од следниве групи:  функционална организација  организација според типот на производот  организација според типот на потрошувачот  организација според географската положба  матрична организација  комбинирана организација Функционалната организација како најопшта форма, се сретнува во мануфактурните организации или фабрики бидејќи со неа се овозможува оптимална контрола и пресметливост. Ваквиот тип организации, во принцип, се поделени во сектори или департманти, кои се викаат уште и служби. За нивно функционирање, вообичаено е задолжен еден менаџер – директор, кој е одговорен за внатрешното работење на секторот / службата, но ја обезбедува и соодветната координација со другите служби во
Организацијата според типот на производот
е производно базирана организациска структура во кој производите значително се разликуваат во секој посебен сектор на организација. Секој сектор претставува посебна производна област, а за секој производ постојат посебни производни и маркетинг единици.
Организација според типот на потрошувачот
независно од типот на производството и начинот на организирање, е поделена на сектори од аспект на маркетингот, односно од аспект на клиентите или групите за кои е наменет производот или услугата.