cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Естонија во Втората светска војна
Естонски единици во германските сили
Во март 1943 година, германските окупаторски сили се свртеле кон мобилизација со регрутирање мажи родени во Естонија помеѓу 1919 и 1924 година. Мобилизација во октомври 1943 година повикала мажи родени во 1925-1926 година. На 5 мај 1943 година, 3-та естонска доброволна бригада на СС била формирана и испратена на фронтот кај Невел. Последица на мобилизациите од 1943 година била бранот на околу 5.000 Естонци кои избегале во Финска за да го избегнат германскиот нацрт. Над половина од овие мажи доброволно се пријавиле за служба во финските вооружени сили. Околу 2.300 се приклучиле на армијата и 400 на морнарицата.
Естонски корпус во Црвената армија
Во јуни 1940 година, додека естонската армија била интегрирана во советската воена структура, каде што во јуни 1940 година имало 16.800 луѓе, таа била сменета во „22-риот територијален корпус“. 5.500 естонски војници служеле во корпусот за време на првата битка. 4.500 од нив преминале на германска страна. Во септември 1941 година, кога корпусот бил ликвидиран, имало уште 500 естонски војници. Откако мобилизирале околу 33.000 Естонци додека Советите се евакуирале во летото 1941 година, не повеќе од половина од тие мажи биле искористени за воена служба; останатите загинале во концентрационите логори и работничките баталјони Гулаг, главно во раните месеци од војната.
Естонските воени единици во рамките на Црвената армија почнале да се формираат во јануари 1942 година, меѓу етничките Естонци што живееле во СССР. Советски извор сугерира дека во мај 1942 година имало речиси 20.000 Естонци во националните единици. Осмиот естонски корпус, како што овие единици почнале да се нарекуваат по септември 1942 година, стигнал до фронтот во Великије Луки во декември 1942 година и претрпел големи загуби во битката, како и пребегнување на околу 1.000 луѓе на германската страна. По Великије Луки, корпусот бил заменет со други националности од СССР. Главната активност на корпусот во вториот дел од војната бил учеството во битките за Естонија.
Битки во 1944 година
Во јануари 1944 година, Советскиот Ленинградски фронт (групата на советската армија во регионот на Ленинград) ја принудил групата Спонхајмер да се врати на поранешната естонска граница. На 31 јануари, самоуправата (марионетската влада на Естонија) објавила општа регрутација-мобилизација. Јури Улуотс, последниот уставен премиер на републиката и лидер на естонската подземна влада, одржал радио обраќање на 7 февруари во кое ги замолил способните мажи родени во 1904-1923 година да се пријават во војска. Пред ова, Улуотс се спротивставил на естонската мобилизација како нелегална според Хашките конвенции. Улуотс се надевал дека со вклучување во таква војна Естонија ќе може да привлече западна поддршка за каузата за независност од СССР. Мобилизацијата привлекла голема поддршка меѓу Естонците и биле повикани 38.000 мажи. По мобилизацијата имало околу 50.000–60.000 Естонци под оружје во Естонија. Волонтерската Естонска легија создадена во 1942 година била принудена да биде под команда на Вафен-СС во 1944 година и се проширила во 20-та Вафен-гренадиерска дивизија на СС, додека другите естонски единици кои се бореле на различни фронтови на германската страна биле итно пренесени во Естонија. Покрај тоа, биле формирани шест баталјони за гранична одбрана. Во есента 1944 година, се проценува дека имало ист број Естонци под оружје како и во времето на Естонската војна за независност, вкупно околу 100.000 мажи. Волонтери од Норвешка, Данска, Холандија и Белгија исто така биле распоредени во Естонија во рамките на групата Спонхајмер.
Формирање мостобрани на Нарва
Советската офанзива Кингсеп-Гдов стигнала до реката Нарва на 2 февруари. Напредните советски единици на Втората ударна армија и 8-та армија воспоставиле неколку мостови на западниот брег северно и јужно од Нарва. На 7 февруари, 8-та армија го проширила мостот во мочуриштето Кривасо јужно од Нарва, пресекувајќи ја железничката пруга Нарва-Талин зад 3-тата германска СС Панцер група. Штабот на Ленинградскиот фронт не можел да ја искористи можноста да ја опколи помалата германска армиска група. Групата Спонхајмер ја задржала својата позиција во комплицираната ситуација. Во исто време, советскиот 108-ми корпус ги приземјил своите единици преку езерото Пејпус и воспоставил мост околу селото Мерапалу. Случајно, Естонската дивизија упатена кон фронтот стигнала до областа во тоа време. Во битката на 14-16 февруари, 1-виот баталјон, СС доброволниот гренадиерски полк 45 Естланд и баталјон од 44-от пешадиски полк (составен од персонал од Источна Прусија) ги уништиле приземјените советски трупи. Операцијата Мерекула била спроведено истовремено, кога 260-та независна пешадиска поморска бригада на Советскиот Сојуз од 517 лица слетала во крајбрежната населба Мерекула зад линиите на групата Спонхајмер. Меѓутоа, амфибиската единица била речиси целосно уништена.
Офанзиви на Нарва, февруари и март
Втората ударна армија ја започнала новата офанзива на градот Нарва на 15 февруари истовремено од мостовите северно и јужно од градот Нарва, чија цел била да го опколи 3-тиот германски СС тенковски корпус. По жестоки битки, исцрпената советска армија ја прекинала својата операција на 20 февруари. Од почетокот на јануари, Ленинградскиот фронт изгубил 227.440 мажи како ранети, убиени или исчезнати во акција, што сочинува повеќе од половина од војниците кои учествувале во Ленинградско-новгородската стратешка офанзива.
Паузата меѓу офанзивите била искористена за внесување дополнителни сили од двете страни. На 24 февруари (Денот на независноста на Естонија), исполнувајќи ја својата прва задача на фронтот Нарва, новите СС доброволни полкови 45 и 46 (1 и 2 естонски) извршиле контранапад за да ги скршат советските мостови. Нападот на вториот естонски полк го уништил советскиот мост Риигикула. Нападот на 1-виот и 2-риот естонски полк командуван од Пол Вент го ликвидирал мостот Сииверци до 6 март.
Советскиот воздушен напад го срамнил историскиот град Нарва на 6 март 1944 година. Нападот на пешадијата на Втората ударна армија следел на мостот Ивангород на источниот брег на реката на 8 март. Градот, каде што советскиот 14-ти корпус поддржан од артилерија на 8-от естонски корпус се обидел да ја пробие германската одбрана што ја држеле естонските полкови. Нападите биле одбиени со големи загуби за Советите.
Советските воздушни напади врз цивили во естонските градови имале за цел да ги принудат Естонците да не ја поддржуваат германската страна против советската офанзива. Советската авијација со долг дострел го нападнал Талин ноќта спроти 9 март. Приближно 40% од станбениот простор бил уништен во градот, 25.000 луѓе останале без засолниште, а 500 цивили биле убиени. Резултатот од воздушниот напад бил спротивен на целта на Советскиот Сојуз бидејќи Естонците се чувствувале згрозени од советските злосторства и повеќе мажи одговориле на германскиот повик за регрутирање.
Шесте дивизии, оклопни возила и артилерија на советскиот 109-тиот корпус и новодонесениот 6-ти корпус ја иницирале офанзивата на Нарва (18-24 март 1944 година) насочена кон железничката станица Овер. Ослабената германска 61-ва пешадиска дивизија ги задржала своите одбранбени позиции. Кампфгрупе Штрахвиц го уништил ударниот клин на советската 8-ма армија на 26 март на западниот крај на Кривасовиот мост. Кампфгрупе го уништил источниот врв на мостот на 6 април. Кампфгрупе инспириран од нивниот успех се обидел да го елиминира мостот како целина, но не можел да продолжи поради пролетното затоплување што го направило мочуриштето непроодно за неговата тенковска ескадрила. До крајот на април, групите во Нарва меѓусебно ги исцрпиле своите сили. Релативната смиреност се населила на фронтот до крајот на јули 1944 година.
Синимаедови ридови
Советската напредна гарда ја нападнала линијата Таненберг освојувајќи дел од Ластекодумаги, најисточниот од трите рида. Советските обиди да ги освои останатите ридови пропаднале следниот ден. Германскиот контранапад на 28 јули потоа пропаднал под одбрана на советските тенкови полкови. Силите на 3-тиотармиски корпус се стационирал во нивните нови позиции во Гренадеримаги, централниот дел од трите рида.
Врвот битката кај Таненберг бил советскиот напад на 29 јули. Советските единици го потиснале германскиот отпор кај Ластекодумаги, додека советските главни сили претрпеле големи загуби во последователниот напад на Гренадеримаги. Советските тенкови го опколиле Гренадеримаги и најзападниот Торнимаги. Во исто време, Феликс Штајнер ги испратил преостанатите седум германски тенкови кои ги погодиле изненадените советски оклопни сили. Ова и овозможило на мултинационалната борбена единица повторно да ги освои Гренадеримаги во германски раце. Од 136.830 Совети кои ја иницирале операцијата Нарва, јули 1944 година, неколку илјади преживеале и советските тенковски полкови биле урнати.
Со помош на брзо засилување, Црвената армија продолжила со своите напади. Ставка побарал армискиот одред „Нарва“ да биде уништен и градот Раквере да биде освоен најдоцна до 7 август. Втората армија се вратила на 20.000 војници до 2 август, додека нивните бројни обиди за следење непроменета тактика не успеале да ја разбијат одбраната на Нарва. Говоров ја прекинал советската офанзива на 10 август.
Југоисточна Естонија
Кога естонската операција не успеала во Синимаед, борбата била пренесена на југ од езерото Пејпус. Главниот удар на советската офанзивна операција Тарту била насочен кон градот Петсери. На 10 август, советската 67-ма армија ја пробила одбраната на XXVIII армиски корпус. 43-тата дивизија го зазела градот Вору на 13 август, принудувајќи ги трупите на 18-та армија на бреговите на реките Гауја и Ваике Емајиги. Германските единици поддржани од локалните баталјони за цивилна одбрана Омакаице ги зацврстиле своите позиции долж Ваике Емајиги и ги одбиле бројните советски обиди до 14 септември.
Армиската група „Север“ ја потчинила одбраната на градот Тарту на Кампфгруп Вагнер, на кој му недостигале доволни трупи за да ја надминат линијата. На 23 август, 3-тиот Балтички фронт започнал артилериски напади на позициите на 2-риот баталјон, 2-риот естонски полк во селото Нио југоисточно од Тарту. Советската 282-та дивизија, 16-та единечна тенковска бригада и два самоодни артилериски полкови ја поминале одбраната и го зазеле стратешки важниот мост Керевере преку реката Емајиги западно од Тарту. На 25 август, три советски дивизии со поддршка на оклопни и артилериски единици го освоиле градот и воспоставиле мост на северниот брег на реката Емајиги.
Александер Варма, амбасадорот на Естонија во Финска, објавил дека Националниот комитет на Република Естонија испратил телеграма на 1 август во која пишува: „Естонците се враќаат дома!“. Тогаш било објавено дека финскиот пешадиски полк 200 ќе биде распуштен и дека доброволците можат слободно да се вратат дома. Бил постигнат договор со Германците, а на Естонците им било ветена амнестија доколку се вратат. 1-виот баталјон на финските момчиња, естонските полициски баталјони бр. 37 и 38 и тенковска ескадрила го уништиле мостот на две советски дивизии западно од градот до 30 август и го зазеле мостот Керевере. На 4 септември, операцијата командувана од Ребејн, Вент и Мејнрад фон Лаучерт се обидела повторно да го заземе Тарту. Нападот бил одбиен од единиците на 3-тиот балтички фронт.
Балтичка офанзива
Како што Финска ја напуштила војната на 4 септември 1944 година, според мировниот договор со Советите, одбраната на копното станала невозможна и командата на армиската група Нарва започнала да подготвува евакуација од Естонија. Трите советски балтички фронта ја започнале својата офанзивна операција Рига на 14 септември долж целата должина на фронтот на германската 18-та армија што се протегала од градот Мадона во Латвија до устието на реката Емајиги. Во естонскиот сегмент од железничкиот спој Валга до езерото Вертсјарв, нападнал 3-тиот балтички фронт. Во жестоки борби, германскиот XXVIII армиски корпус и баталјоните Омакаице ги задржале своите позиции против преголемите советски војски.
Советската офанзива во Талин на Втората армија започна во раните утрински часови на 17 септември. По артилерискиот напад од 132.500 гранати истрелани врз германскиот 2-ри армиски корпус, 8-миот естонски корпус, 30-тиот гардиски и 108-миот корпус ја преминале Емајги во 25 километри широк предниот сегмент на исток и тргнале во офанзива со оклопна и воздушна поддршка. Била пробиена одбраната на 2-риот армиски корпус. Само борбената група „Ребан“ поставена во близина на Тарту успешно го одржала својот преден сегмент. Алфонс Ребејн ги извадил своите трупи со големи загуби. Армиската група Нарва и XXVIII армиски корпус, најсеверните елементи на Армиската група Север биле изложени на ризик да бидат опколени и уништени. Шорнер наредил армиската група Нарва да ја напушти одбраната на линијата Емајги и фронтот Нарва да биде евакуиран од копното на Естонија.
Борците на естонскиот корпус ги убиле своите сонародници војници паднати заробеници во битката кај Поркуни, а ранетите војници побарале засолниште во парохиската црква Авинурме.
Трите германски дивизии во западно-естонскиот архипелаг (архипелагот Мунсунд) давале отпор до 23 ноември 1944 година.
Според советските податоци, освојувањето на територијата на Естонија ги чинело 126.000 жртви, од сите причини. Битките на фронтот Нарва веројатно додале 480.000 на бројката. На германска страна, нивните сопствени податоци покажуваат 30.000 мртви, што најверојатно е потценето; пореална бројка би била 45.000.
Обид за враќање на независноста
Како што Германците се повлекувале, така на 18 септември Јури Улуотс формирал влада предводена од заменик-премиерот Ото Тиеф. Знамето на Нацистичка Германија на Пик Херман било заменето со знамето на Естонија два дена подоцна. На 21 септември била прогласена естонската национална влада. Естонските сили ги зазеле владините згради во Томпеа и им наредиле на германските сили да заминат. Црвената армија го зазела Талин на 22 септември, а естонското знаме било заменето со Црвеното знаме. По евакуацијата на германските сили, естонските воени единици под команда на контраадмиралот Јохан Питка продолжиле да се спротивставуваат на Црвената армија. Естонските трупи биле поразени од советските напредни единици во битките одржани на 23 септември западно од Талин кај Кеила и Ристи.
Естонската подземна влада, која не била официјално признаена ниту од Нацистичка Германија ниту од Советскиот Сојуз, побегнала во Стокхолм, Шведска и работела во егзил до 1992 година, кога Хајнрих Марк, премиерот на Република Естонија на должности на претседателот во егзил, ги предал своите акредитивни писма на новоизбраниот претседател на Естонија Ленарт Мери. На 23 февруари 1989 година, знамето на Естонска ССР било спуштено а било заменето со знамето на Естонија на 24 февруари 1989 година.
Советско враќање
Советските сили повторно ја освоиле Естонија во есента 1944 година по жестоки битки во североисточниот дел на земјата на реката Нарва (види Битка кај Нарва) и на линијата Таненберг. Во 1944 година, со оглед на тоа што земјата била повторно окупирана од Црвената армија, 80.000 луѓе побегнале од Естонија по море во Финска и Шведска, станувајќи воени бегалци, а подоцна и иселеници. 25.000 Естонци стигнале до Шведска и уште 42.000 во Германија. За време на војната околу 8.000 естонски Швеѓани и членовите на нивните семејства емигрирале во Шведска. По повлекувањето на Германците, околу 30.000 „Шумски браќа“ останале да се кријат во естонските шуми, за да се подготват за масовна герилска војна. Командантот на 46. СС полк, Фридрих Кург, бил со повеќето свои луѓе во естонските шуми.
Во 1949 година, 27.650 советски трупи сè уште воделе војна против Шумските браќа. Следувала асовната депортација во 1949 година кога биле одведени околу 21.000 луѓе. Тоа го скршила основата на бунтовничкото движење. 6.600 „Шумски браќа“ се откажале во ноември 1949 година. Подоцна, неуспехот на унгарското востание го скршил моралот на отпорот на 700-те мажи кои сè уште останале под закрила. Според советските податоци, до 1953 година биле разоружани 20.351 востаници. Од нив, 1.510 загинале во битките. Август Сабе, еден од последните преживеани членови на „Шумски браќа“ во Естонија, бил откриен од агентите на КГБ и се удавил во 1978 година. По него имало малку бунтовници живи во естонските шуми. Многу од нив починале поради нивната возраст во следните 15 години.
Во текот на првата повоена деценија на советскиот режим, Естонија била управувана од Москва преку естонски гувернери родени во Русија. Роден во семејства на домородните Естонци во Русија, вторите го стекнале своето црвено образование во Советскиот Сојуз за време на сталинистичките репресии на крајот на 1930-тите. Многумина од нив се бореле во Црвената армија (во естонскиот корпус), а малкумина од нив го совладале естонскиот јазик.
Иако Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство, сојузниците на СССР против Германија за време на Втората светска војна, ја признале окупацијата на Република Естонија од страна на СССР на конференцијата во Јалта во 1945 година де факто, владите на останатите западни демократии не го признале заземањето на Естонија од страна на СССР во 1940 година и во 1944 година де јуре според декларацијата на Самнер Велс од 23 јули 1940 година. Таквите земји ги признале естонските дипломати и конзули кои сè уште функционирале во многу земји во името на нивните поранешни влади. Овие дипломати опстојувале во оваа аномална ситуација до конечното обновување на независноста на Естонија во 1991 година.
Контроверзи
Ставовите се разликуваат за историјата на Естонија за време на Втората светска војна:
Европски суд за човекови права
Судот забележува, прво, дека Естонија ја изгубила својата независност како резултат на Договорот за ненапаѓање помеѓу Германија и Сојузот на Советските Социјалистички Републики (исто така познат како „Пактот Молотов-Рибентроп“), склучен на 23 август 1939 година, и тајни дополнителни протоколи за него. По ултиматумот за поставување советски воени бази во Естонија во 1939 година, во јуни 1940 година се случил влез на советската армија во Естонија. Законската влада на земјата била соборена и советската власт била наметната насилно. Тоталитарниот комунистички режим на Советскиот Сојуз спровел големи и систематски акции против естонското население, вклучувајќи, на пример, депортација на околу 10.000 лица на 14 јуни 1941 година и на повеќе од 20.000 на 25 март 1949 година. По Втората светска војна, десетици илјади луѓе се сокриле во шумите за да избегнат репресија од советските власти; дел од оние кои се криеле активно се спротивставиле на окупацискиот режим. Според податоците на безбедносните органи, во текот на движењето на отпорот од 1944-1953 година биле убиени околу 1.500 лица, а речиси 10.000 уапсени. Прекината од германската окупација во 1941-1944 година, Естонија останала окупирана од Советскиот Сојуз до нејзиното обновување на независноста во 1991 година.
Естонска влада
Според естонската гледна точка, окупацијата на Естонија од страна на Советскиот Сојуз траела пет децении, прекината само со нацистичката инвазија од 1941-1944 година. По настаните од Бронзената ноќ во 2007 година, националната конзервативна група УЕН на Европскиот парламент поднела предлог за резолуција со која се признаваат 48-те години окупација како факт. Конечната верзија на резолуцијата на Европскиот парламент, сепак, ја признала само загубата на независноста на Естонија која траела од 1940 до 1991 година и дека анексијата на Естонија од страна на Советскиот Сојуз се сметала за нелегална од западните демократии. Паднал предлогот на левичарската група ГУЕ/НГЛ за резолуција со која се осудува преместувањето од страна на естонската влада за споменикот од Втората светска војна.
Руска влада
Руската влада и официјални лица продолжуваат да тврдат дека советската анексија на балтичките држави била легитимна и дека Советскиот Сојуз ги ослободил земјите од нацистите. Тие наведуваат дека советските трупи влегле во балтичките земји во 1940 година по договорите и со согласност на владите на балтичките републики. Тие тврдат дека СССР не бил во воена состојба и не водел никакви борбени активности на територијата на трите балтички држави, затоа, аргументот продолжува, зборот окупација не може да се користи. „Тврдењата за окупацијата“ од Советскиот Сојуз и поврзаните тврдења ги игнорираат сите правни, историски и политички реалности и затоа се крајно неосновани“. (Министерство за надворешни работи на Русија)
Позиции на ветераните
Естонскиот државјанин Илмар Хаависте, шеф на здружението на естонски ветерани кои се бореле на германската страна: „И двата режима беа подеднакво зли - немаше разлика меѓу двата, освен што Сталин беше поитриот“. Естонскиот државјанин Арнолд Мери, кој се борел на советската страна, а подоцна бил обвинет за геноцид за неговата улога во депортациите: „''Учеството на Естонија во Втората светска војна беше неизбежно. Секој Естонец требаше да донесе само една одлука: чија страна да застане во таа крвава борба – нацистичката или антихитлеровската коалиција''“. Рускиот државјанин Виктор Андреев кој се борел на советската страна во Естонија одговарајќи на прашањето: „Како се чувствувате кога ве нарекуваат „окупатор“? - „Половина веруваат во едно, половина веруваат во друго“.
Крале Марко и орелот
Марко Крале и орелот (српски: Марко Краљевић и орао) е српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Крале Марко лежи покрај патот, а еден орел му прави сенка со крилата. Од гората се јавува самовила која го прашува орелот каква добрина му направил Марко. Тогаш, орелот раскажува дека за време на Косовската битка, птиците долетале за да јадат човечко месо. Тогаш, неговите крила се натопиле со крв, а потоа се исушиле на сонцето и тој не можел да полета, а Марко го спасил. Во друга прилика, за време на еден пожар во Косово, Марко ги спасил неговите орлиња, еден месец ги хранел во својот дворец, а потоа ги пуштил во планината.
Мира Адањ Полак
Мира Адањ-Полак (Будимпешта, 22 август 1942 година ) е меѓународно призната српска новинарка и продуцентка, истражувач, соработник и автор со еврејско потекло.
Родена е како ќерка на Соломон и Катерина Адањ, сефардски Евреи. Дипломирала на Групата психологија на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград. Била шеф на маркетинг во „Експорт прес“ (1968) и шеф на стјуардесите во „Авио генекс“ (1969 - 1971). Вработена е во Телевизија Белград од 1971 година.
Таа е телевизиски уредник во Белград. Нејзината програма Мира Адањ-Полак и Вие се емитува секоја недела на Српската радио телевизи ја. Како водителка на емисијата, Мира Адањ-Полак дава свое видување на одредени проблеми и актуелни неделни настани. Емисијата има широка публика од сите возрасти, а гости се многу значајни личности од светот на науката, културата, политиката, уметноста и бизнисот.
За Мира Адањ-Полак
Мира Адањ-Полак е позната како авторка на повеќе од 150 документарни емисии кои се прикажуваат еднаш месечно и на Првиот канал на националната телевизија РТС.
Таа е и консултант на бирото за надворешна политика на британската телевизија ИТН - Вести на Канал 4. За време на војната во Босна и Херцеговина го дала единственото ексклузивно интервју со тогашниот претседател на Србија Слободан Милошевиќ, кое го пренесувала британската телевизија Ај-Ти-Ен. во над 60 земји.. Интервјуа за британската телевизија со генералот Ратко Младиќ и тогашниот претседател на Република Српска, Радован Караџиќ, биле вклучени во специјални емисии за масакрот во Сребреница, што на Ај-Ти-Ен и донело голем број престижни меѓународни признанија и награди.
Соработник е на (Речник на уметноста; Лондон), во делот кој се занимава со значајни уметнички дела во источноевропските земји.
Таае ексклузивен новинар на магазинот, Лондон.
Мира Адањ-Полак е една од ретките новинарки кои успеале да извлечат ексклузивни интервјуа со исклучително познати личности од светот на уметноста, политиката, бизнисот и шоу-бизнисот, како и со членовите на кралската лоза, во време кога било речиси невозможно.
На годишниот состанок на програмата на Обединетите нации за континуирана борба против СИДА и ширење на знаењата поврзани со оваа болест, Мира Адањ-Полак ја добила титулата амбасадор за 2009 година во Каиро.
Список на интеграли на хиперболични функции
Списoк na интеграли на хиперболични функции:
Лангевал
Лангевал (Langewahl) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија.
NGC 3928
NGC 3928 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3928 се споменува и како UGC 6834, MCG 8-22-19, MK 190, IRAS 11491+4857, CGCG 243-19, Miniature spiral.
Откривање
Објектот е откриен на 9 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3928 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3928 има привидни димензии од 1,5' х 1,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 3928 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37136. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3452. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1338.
Диетил малонат
Chemical compound Диетил малонат, познат и како DEM, е диетилен естер на маланската киселина. Природно се наоѓа во грозјето и јагодите како безбојна течност со мирис на јаболко и се користи во парфемите. Се користи и за синтеза на други соединенија како што се барбитурати, вештачки ароми, витамин Б1 и витамин Б6.
Структура и својства
Малонската киселина е прилично едноставна дикарбоксилна киселина, со две карбоксилни групи блиску една до друга. При формирањето на диетил малонат од маланска киселина, хидроксилната група (-OH) на двете карбоксилни групи се заменува со етокси група (-OEt; -OCH2CH3 ). Метиленската група (−CH 2 −) во средината на малонскиот дел од молекулата на диетил малонат е соседна со две карбонилни групи (−C(=O)−).
Атомите на водород на јаглеродот во непосредна близина на карбонилната група во молекулата се значително покисели од атомите на водород на јаглерод во непосредна близина на алкилните групи (до 30 реда големина). (Ова е познато како α позиција во однос на карбонилот. ) Атомите на водород на јаглерод во непосредна близина на две карбонилни групи се уште покисели бидејќи карбонилните групи помагаат да се стабилизира карбанионот што произлегува од отстранувањето на протонот од метиленската група меѓу нив. Степенот на резонантна стабилизација на конјугираната база на ова соединение е предложен од трите резонантни форми подолу:
Подготовка
Диетил малонат се добива од реакцијата на натриумовата сол на хлорооцетна киселина со натриум цијанид, кој го произведува нитрилот. Овој посредник потоа се третира со етанол во присуство на киселински катализатор:
Алтернативно, натриум хлороацетат се подложува на карбоксистерификација со третман со јаглерод моноксид и етанол:
Како катализатор со него се користи дикобалт октакарбонил.
Синтеза на малонски естер
Една од главните употреби на ова соединение е синтезата на малонски естер. Карбанионот ( 2 ) формиран со реакција на диетил малонат ( 1 ) со соодветна база може да се алкилира со соодветен електрофил. Ова алкилизирано 1,3-дикарбонил соединение ( 3 ) лесно се подложува на декарбоксилација со губење на јаглерод диоксид, за да се добие супституирана оцетна киселина ( 4 ):
Општо земено, како основа се претпочитаат соли на алкоксидниот анјон чиј алкилен дел одговара на оној што се користи во горенаведената алкилација. Употребата на конвенционална база може да даде производи за хидролиза на базата - на пример, натриум хидроксид едноставно ќе произведе натриум малонат и алкохол, додека другите соли на алкоксид ќе предизвикаат мешање со трансестерификација. Само „истиот“ алкоксиден анјон како оној што се користел за алкилирање на депротонираната активна метиленска локација ќе спречи и базна хидролиза и трансестерификација.
Други реакции
Како и многу други естри, ова соединение е подложно на кондензации на естер на Клајзен. Предноста на користењето на ова соединение е што се избегнуваат несакани реакции на самокондензација. Како и другите естри, ова соединение се подложува на бромирање на алфа позиција.
Диме Коцевски
Диме Коцевски (р. во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец и режисер.
Филмографија
Коцевски ги остварил филмските улоги:
Претприемач
Претприемач (англиски: Entrepreneur) е лице кое презема одредена економска активност.
Претприемачи во Македонија
Во организација на Сојузот на стопански комори на Македонија, на Македонската развојна фондација за претпријатија и на Стопанската комора на Северозападна Македонија, во декември 2014 година, по осми пат биле доделени наградите за „Претприемач на годината“. Притоа, за најдобри претприемачи во Македонија во текот на 2014 година, во категоријата „мали претпријатија“, биле прогласени: Васко Дамевски, менаџер на „Ксенос“ од Демир Хисар и Сејди Шахсивари, менаџер на „Урбан план констракшн“ од Тетово. Во категоријата „микропретпријатија“, за најдобри претприемачи биле прогласени: Андреј Петковски, менаџер на „Ѓорго-комерц“ од Куманово и Звонко Трпковски, менаџер на „Атлантик“ од Скопје. Наградата за најиновативна компанија, која ја доделува Министерството за економија, им припаднала на сопствениците на „АЦСА-ДЦАЦ“ ДОО од Скопје, Иван Поповиќ и Ванѓел Димановски.
Науката во 1581 година
1581 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Машинско учење
Областа од машинското учење бара одговор на тоа како да се создаде компјутерски систем кој ја подобрува својата работа од стекнатите искуства во текот на неговото постоење и делување, како и на тоа кои се фундаменталните закони кои ги карактеризираат процесите на учење. Овие прашања покриваат широк ранг на задачи за учење кои придонесуваат во голем број области од реалниот живот, за пример се: дизајнот на автономен мобилен робот кој учи да маневрира во просторот во кој се наоѓа со помош на неговото стекнато искуство, податочно рударење на медицински записи на заболени пациенти со цел да се проучат дијагнози за ново-заболени пациенти, пребарувач кој автоматски се прилагодува на потребите на своите корисници.
Концепт на учење
Компјутерот кој учи користи т.н. тренинг податоци (примери) со помош на кои ги изучува одликите на проблемот кој треба да го реши. Податоците се состојат од преброиво, конечно множество примери од доменот на проблемот кои ја илустрираат врската помеѓу влезните параметри и излезот (одговорот). Најголем напор во машинското учење се прави во автоматизација на учењето за препознаваат комплексни шаблони (patterns) и носење на интелигентна одлука заснована на спроведените податоците. Проблемот во ваквиот пристап е тоа што множеството на можни одговори за проблемот кој се решава е преголемо, но влезните тренинг податоци покриваат само дел од ова множество поради нивната ограниченост во однос на квантитет. Поради ова најчесто се дава некоја апроксимација и генерализација за решението на проблемот со што компјутерскиот систем би бил способен да даде прифатливи одговори дури и во ситуации кога на влез добива непознати параметри кои не се наоѓаат во тренинг множеството.
Генерализација
Генерализација е способност на алгоритам за машинско учење да дава прецизен излез за нови примери кои претходно не се забележани во тренинг множеството. Најпрво, алгоритмот се тренира со преброиво, конечно множество од примери (тренинг множество) со цел да се оспособи алгоритмот да врши генерализација од искуството добиено преку тренинг примерите. При тренингот алгоритмот одделува клучни информации од тренинг примерите со кои добива слика за нивната дистрибуцијата во доменот, како и генералната дистрибуција на сите параметри во доменот на проблемот.
Човечка интеракција
Некои системи кои користат алгоритми за машинско учење се дизајнираат да работат без никаква интеракција со човекот, додека други воведуваат честа колаборација помеѓу човекот и машината. Како и да е, човечката интуиција не може да биде целосно одстранета бидејќи дизајнерот на системот мора да специфицира како податоците ќе бидат претставени и кои механизми ќе се користат за извлекување на клучни информации и одлики на податоците.
Типови на алгоритми
Алгоритмите за машинско учење може да бидат организирани во таксономија, засновано на саканиот излез на алгоритмот.
Основање на Македонската револуционерна организација
Основањето на Македонската револуционерна организација се случило на 23 октомври 1893 година во Солун, Македонија од страна на Христо Татарчев, Даме Груев, Петар Поп Арсов, Иван Хаџи Николов, Антон Димитров и Христо Батанџиев.
Хронологија
Солун како културен, економски и политички центар на Македонија, во последната деценија на 19 век привлекол голем дел од македонската револуционерно настроена интелигенција. Во 1892 година во Солун се нашол Иван Х. Николов и на 11.09.1892 година (по стар стил) ја отворил својата книжарница. Есента 1892 година Христо Татарчев се вработил како лекар во Солуската егзархиска гимназија. Во јули 1893 година Дамјан Груев се вработил во печатницата на Коне Самарџиев како коректор. Во есента 1893 година Петар Поп Арсов се вработил како професор во машката егзархиска гиманазија.
На третата средба тие двајца отворено разговарале за положбата на населението во Македонија. Од друга страна Д. Груев се запозанал и со Антон Димитров. На 21.10/2.11. 1893 година покрај солунскиот брег се сретнале Даме Груев, Иван Хаџи Николов и Антон (Андон) Димитров, притоа тие разговарале за ослободување на Македонија. Паднал предлогот тие тројца да формираат револуционерна организација. И. Х. Николов понудил во основањето да учествуваат и Петар Поп Арсов, Христо Татарчев и Христо Батанџиев. Се договориле за два дена да имаат нова средба. Всушност била договорена средбата на која била формирана:
Била разгледана и опцијата самата османска власт да ја подобри положбата на христијаните преку реформи, но се согласиле дека тоа е невозможно, се додека не дојде до суштинска промена во душите и традицијата на муслиманите Откако ја отфрлиле оваа опција едногласно се согласиле да се формира револуционерна организација. Според И. Х. Николов тогаш биле прифатени следните начела:
Врз овие начела групата се конституирале: ''како друштво без писмен протокол и без да избераат раководители како претседател и слично. На таа средба не се утврдени никакви формалности, клетва или нешто слично, за да се сметаат членовите за лично обврзани за да делуваат за делото''. Основоположниците се разделиле со мислата дека им престои тешка и сериозна акција, секои од нив требало да размисли за лозунгот, формата и дејноста на организацијата. По неколку дена имале уште една средба, но конкретни предлози за организацијата немало. Татарчев истакнал дека на следната средба треба да се донесат конкретни решенија.
Државен празник на Република Македонија
Денот на основањето на Организацијата, 23 октомври, од 2007 година се слави како државен празник на Република Македонија под името Ден на Македонската револуционерна борба.
Машка ракометна репрезентација на Унгарија
Машка ракометна репрезентација на Унгарија — национална репрезентација што ја претставува Унгарија на меѓународни ракометни натпреварувања. Репрезентацијата е управувана од ракометната федерација на Унгарија.
Најдобар резултат, репрезентацијата на Унгарија остварила на Светското првенство 1986, кога го освоила сребрениот медал.
Меѓународни учества
Шампион  Второпласирана   Трето место   Четврто место
Моментален состав
Состав за Европското првенство 2018.
Тренер: Љубомир Врањеш
Најмногу натпревари
Вкупен број на одиграни официјални натпревари.
Ажурирано на: 1 декември 2016 Извор: kezitortenelem.hu
Најмногу голови
Вкупен број на постигнати голови само на официјални натпревари. Ажурирано на: 1 декември 2016 Извор: kezitortenelem.hu
Мајанска архитектура
Како уникатен архитектонски стил, мајанската архитектура опстојува повеќе илјадници години. Најпознати и најкарактеристични градби поврзани со мајанската цивилизација се скалестите пирамиди од пред-класичниот период и понатака. Базирајќи се на останатите средноамрикански архитектури, овие пирамиди се градени од големи камени блокови во вид на скали. Пирамидите биле центар на мајанската религија, култура и општество и симбол на моќ и надвласт. Познати такви пирамиди се Чичен Ица, Тикал и Ухмал. Мајанската архитектура е важен сегмент за проучување и разбирање на мајанаската цивилизација.
Панчо Михајлов
Панчо Михајлов, познат како Чавдар — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, публицист, книжевник, еден од најзначајните интелектуалци во ВМРО на Тодор Александров. Бил учител во Кочани, Виница, Ќустендилско, се вклучил во ВМРО во 1921 година и станал еден од најблиските соработници на Александров, со својата чета имал повеќе вооружени судири со полициските и воени формации на Кралството на СХС, автор е на збирката раскази „Во земјата на солзите“ и збирката „Бугарски народни песни од Македонија“.
Рани години
Панчо Михајлов е роден во 1891 година во Штип, тогаш во Отоманското Царство. Завршил средно образование во егзархиското педагошко училиште во Скопје. Во Балканските војни служел како доброволец во бугарската армија. По 1913 година се населил во Бугарија, каде што завршил школа за резервни офицери. Во Првата светска војна бил командант на чета при 53-от пешадиски полк во бугарската арамија. По војната бил демобилизиран и работел како главен сметководител во „Перник“.
ВМРО
Се приклучил во ВМРО на Тодор Александров и во 1921 година бил назначен за војвода во Кочанско. Во 1921 година кочанската чета на Панчо Михајлов заедно со штипската на Иван Брло, води борба со српските сили во близина на селото Спанчево, во која загинале 8 Срби. Панчо Михајлов учествува во Ќустендилската акција на 4 - 6 декември 1922 година, заедно со Иван Брло и селските милиции и чети на ВМРО од околиите на Царево Село (Делчево), Кратово, Виница и Кочани. На централниот плоштад во Ќустендил Панчо Михајлов одржал говор во кој меѓу другото истакнал:
По убиството на Тодор Александров, во 1924 година Панчо Михајлов, по предлог на Иван Михајлов, бил избран за член на организацискиот суд, заедно со Јордан Ѓурков и Петар Шанданов. Со нив учествува во Горноџумајските случувања. Според планот кој бил изготвен, Шанданов и Ѓурков истовремено требало да стрелаат во Георги Атанасов, а Панчо Михајлов и Дрангов во Алеко Василев-Пашата, се упатил кон куќата на Панајот Рајнов, каде требало да ги извршат убиствата. Биле проверени од обезбедувањето и во собата во почетокот останале сами Шанданов и нервозниот Дрангов. Настаните се одвивале со голема брзина: Шанданов и Дрангов истовремено пукале во грбот и во главата на Алеко, кој паднал мртов. По првите истрели, Панчо Михајлов и Јордан Ѓурков, изненадени од предвремениот почеток на нападот, со своите револвери почнале да пукаат преку прозорците во собата каде што бил Героги Атанасов со обезбедувањето. Атанасов успеал да избега.
Во јули 1924 година четата на Михајлов води целодневна борба со српска потера кај селата Калиманци и Илиово.
Убиство
Самоволието на Иван Михајлов и неговата амбиција за преземање на ВМРО во свој раце довеле до подвоеност во Организација. Првите знаци на расколот во Внатрешната македонска револуционерна организација се јавуваат со убиството на кочанскиот војводата Панчо Михајлов. Настаните пред убиството на Михајлов укажувале на тоа дека е можно тој и да се спаси од смртната казна. По наредба на ЦК на ВМРО биле фатени и Панчо Михајлов и војводата Ефтим Цеков, обвинети за предавство на Организацијата, поради наводната соработка со федералистите и со Тодор Паница, при што Цеков бил затворен во една куќа во Софија, а Панчо Михајлов во куќата на Михаил Шкартов, еден од повисоките раководители во ВМРО. Истрагата од ВМРО во случајот со војводата Цеков, која се водела без физичко малтретирање, според Петар Шанданов, покажала дека тој бил виновен за работите за кои се товарел, но откако ги признал обвинувањата побарал да биде рехабилитиран, за што се обрзувал да ја изврши било која задача од страна на Организацијата. Но по инсистирање на Иван Михајлов, мнозинството на членовите на ЦК и Задграничното претставништвго, се изјасниле за изречување на смртна пресуда.
По ваквите гаранции од Иван Михајлов, Шанданов преку жената на Панчо и генералот Ќуркчиев успеал да стапи во контакт со обвинетиот од страна на ВМРО, при што од генералот постојано се нагласувало дека евентуалното убиство би предизвикало негативен ефект кај македонската емиграција, кај која Панчо Михајлов уживал голем углед. По сите овие разговори, Панчо Михајлов се предал на организациските власти и по судењето навистина бил ослободен, поради заслугите во минатото по однос на Македонија, при што пресудата била исклучување од редовите на ВМРО на неодредено време. По сите овие случувања Панчо Михајлов еден ден му се заблагодарил на Шанданов и му напоменал дека заради егзистенцијални причини сакал да почне со работа како сметководител во фабриката за шеќер во Горна Ораховица.
Меѓутоа набрзо на 15 јуни 1925 година во Софија бил убиен Панчо Михајлов. Неговото мртво тело лично го видел и Петар Шанданов, кој по настанот бил информиран од свои блиски луѓе дека убиството лично го наредил Иван Михајлов и покрај ветувањето и ослободителната пресуда.
Творештво
Во 1923 година штипското добротворно братство „Тодор Александров“ ја издава збирката на народни песни од Македонија, собрани од Панчо Михајлов.
Во 1924 година Панчо Михајлов издава збирката „Бугарски народни песни од Македонија“. Збирката била во издание на штипското добротворно братство и со предговор од Михаил Арнаудов. Во книгата биле запишани песни од Михајлов при неговите патувања во Македонија главно од Штипската, Скопската, Кратовската, Кочанска, Паланечката и Царевоселска-Малешевската околија. За собирање на песните придонеле и војводите Мите Опилски, Евтим Полски, Томе Попзахариев, Димитар Паликрушев и Григор Хаџикимов. Во предговорот Михајлов напишал:
Клапхолц
Клапхолц (Klappholz; Klapholt) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Красниќи
Красниќи (на албански Krasniqi), е едно од гегските племиња кои го населуваат Косово и северна Албанија во подрачјето околу Проклетие и на брегот на реката Валбона сè до нејзиното устие во Дрим. Како предок на племето се споменува извесен Красо, кој имал уште четири браќа, според кои првите роднини требале да бидат Хоти и црногорските племиња Озриниќи, Пипери и Васојевиќи. Познати припадници на ова племе се албанскиот етнолог Марк Красниќи и претседателот на Собранието на Косово, Јакуп Красниќи.
Според преданието, некои албански и црногорски племиња како што се Красниќи и Васојевиќи, имаат заедничко потекло, со тоа што Красниќи, од Православие преминале во Католицизам, додека Васојевиќите го задржале православието.
NGC 1845
NGC 1845 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1845 се споменува и како ESO 56-SC65, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1845 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,3 m. NGC 1845 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 5 м 45 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 34' 54".
Естердајхштрих
Естердајхштрих (Oesterdeichstrich) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Општината е селска средина сместено источно од браната која го поврзала Бизум со копното во 1585 година, па оттука доаѓа и нејзиното име (Естер/Ост = „исток“, Дајх = „брана“). Во општината се наоѓа аеродромот Хајде-Бизум од каде авиопревозникот Ostfriesische Lufttransport GmbH врши летови до Хелголанд.
The Best Damn Thing (песна)
"The Best Damn Thing" е песна од канадската пејачка-текстописец Аврил Лавињ. Напишана е од Лавињ и Бач Валкер, а продуцирана е исто така од Валкер за третиот студиски албум на Лавињ, The Best Damn Thing (2007). Премиера на песната била на австралиското шоу 'The Hot Hits'.
Песната е издадена на 24 јуни 2008, како четврт и последен сингл од The Best Damn Thing. Песната добила различни критики од музичките критичати; некои ја споредиле со песната на Тони Басил, "Mickey" и со претходниот сингл на Лавињ, "Girlfriend".
Искачување на табелите
Иако синглот не бил физички издаден во Северна Америка, се искачил на седмо место на САД-ската Bubbling Under Hot 100 Singles табела од Billboard и на седумдесет и шесто место на Канадски Хот 100. После тоа песната веќе не се искачувала повторно на Билборд табелите. Во Германија, се искачил на шеесет и четврто место, со што станал најзиниот најниско искачен сингл таму. Песната никогаш не е издадена во Обединетото Кралство, иако видеото се појавиле на музичките канали.
Настапи во живо
Лавињ ја изведувала "The Best Damn Thing" со песната "I Can Do Better" во епизода на американското шоу Live with Regis and Kelly во април 2008 година. Таа исто така ја изведувала "The Best Damn Thing" на Music Station Japan на 12 септември 2008.
Хаџи-Хамзали
Хаџи-Хамзали — село во Општина Штип, источна Македонија. Денес нема жители.