cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симјан Алексов Илијоски
Симјан Алексов Илијоски — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во борбите за ослободувањето на Македонија.
Животопис
Симјан Алексов Илијоски е роден во 1870 година, во селото Мраморец.
Тој бил верен деец на револуционерната организација, и како таков водел борби со отоманските сили за слобода на својата земја. Како деец на ВМОРО во охридскиот крај, тој соработувал со најпознатите дејци на револуционерната организација од родниот крај, како. Смиле Војданов, Дејан Војвода, Методи Патчев, Христо Узунов, Петар Чаулев. Во текот на својата активност како деец на револуционерната организација учествувал во битките кај селата Арбиново (арбиновската битка), Издеглавје, околината на Мраморец. По борбата кај селото Издеглавје, тој бил затворен во Дијарбекир, а оттму се вратил како еден од ретките преживеани.
Национален парк Гваделупе
Национален парк Гваделупе (Parc national de la Guadeloupe) е национален парк во Гваделуп, прекуокеански оддел на Франција кој се наоѓа на островите Ливерд во источниот дел на Карибите. Природниот резерват Гранд Кал-де-Сак Марин (француски: Réserve Naturelle du Grand Cul-de-Sac Marin) е морско заштитено подрачје во непосредна близина на паркот и управувано заедно со него. Заедно, овие заштитени области го сочинуваат архипелагот Гваделупе (француски: l'Archipel de la Guadeloupe) биосферен резерват.
Историја
Природниот резерват Гранд Кул-де-Сак Марин е основан во 1987 година, и последователно е ставен под управа на паркот.
Во 1992 година, Националниот парк Гваделупе постигнал меѓународно признание кога основната област на паркот и природниот резерват Гранд Кал-де-Сак Марин беа назначени како меѓународен Биосферен резерват од страна на УНЕСКО.
Во поголемиот дел од својата историја, тој бил единствениот француски национален парк надвор од митрополитот Франција. Сепак, таа ја изгуби таа разлика со создавањето на Националниот парк Реинион (Реунион) и Паркот на Амазонија во Гвајана (Француска Гвајана) во 2007 година.
Географија
Границите на националниот парк опфаќаат основна површина од 173 км2 и тампон зона од 162 км2. Природниот резерват Гранд Кул-де-Сак Марин се состои од 21 км2 море и 16 км2 копнено.
Основната област опфаќа 10% од вкупната територија на Гвадалупе, две третини од тропската шума во Базе-Тере и опфаќа опсег на височини од приближно 250 метри до врвот на планинскиот масив на 1.467 метри. Највисоката точка во паркот е врвот на Ла Софриер, активен вулкан. Други значајни врвови вклучуваат: Échelle (1.397 метри), Гранд-Санс-Таучер (1.364 метри), и близнаците рамо до рамо со врвовите на Мамелите (768 метри).
Паркот опфаќа делови од 11 општини:
Растителност
Националниот парк Гваделупе во голема мера може да се подели на три типа на екосистеми:
Тропска прашума
Тропската прашума во паркот варира во неговиот карактер и вид меѓу неколку под-екосистеми, во голема мера зависи од височината.
Крајбрежна шума
Растителноста во крајбрежната зона се соочува со предизвиците на соленоста во воздухот и почвата, интензивната топлина од сонцето и неговото дејство на сушење и постојаниот ветер. Забележителни растителни видови во оваа средина вклучуваат морска трева и круша.
Мангрова
Гранд Кул-де-Сак природен резерват Марин вклучува крајбрежни шуми на мочуришта кои се поплавени трајно или периодично од свежа или солена вода, што се состои од скоро половина од мангровите мочуришта (37 км2) од 80км2.
Цицачи
Паркот има 17 видови цицачи. Најчесто забележани цицачи во паркот се ракунот Гвадалупе, лилјаците (од кои два вида се ендемски во Гвадалупе), мунгосите (воведени од Индија ) и загрозените агути. Властите во паркот планираат повторно да го воведат манатето (морска крава), кое веќе некое време е изумрено во Гваделупе. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Туристички атракции
Меѓу интересните места за посетители во Националниот парк Гваделупе се:
Космос-1860
Космос-1860 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 18 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 249.
Фамагуста
Амохостос или Фамагуста ( Αμμόχωστος, Амохостос, Gazimağusa, Газимагуса) е четврти по големина и најважен град во Кипар, во делот под турска окупација (Северен Кипар ). Градот официјално е седиште на истоимената област Амохостос.
Амохостос е најголемото пристаниште на Кипар со векови.
Географија
Градот Амохостос се наоѓа на источниот брег на островот Кипар. Амохостос е на 60 километри источно од главниот град Никозија.
Релјефот на Амохостос се наоѓа на брегот на Средоземното Море, во рамнините, на 0-15 м надморска височина. Зад градот се протега најголемата рамнина на Кипар - Месаорија.
Климата во Амохостос е средоземна со елементи на сува, степска клима. Просечната годишна температура е дури 25 поделби и има малку врнежи - околу 350 мм / м².
Вода : Амохостос се наоѓа во источниот дел на Средоземното Море (познато и како Левантско Море ). Градот отсекогаш се развивал како важно островско пристаниште, бидејќи ова е најдлабокиот нацрт за бродовите долж целиот кипарски брег. Во копното на градот има неколку мали и незначителни водотеци, кои често пресушуваат.
Историја
Иако областа на денешен Амохстос била населена уште од праисторијата, првата постојана населба на денешното место на градот се јавува 300 п н е. наречен Arsinpe. Со векови, оваа населба била мала и без големо значење.
Клучна година за развој на Амохостос била 1192 година, кога Кипар бил освоен од Лизињаните. Бидејќи позицијата на населбата била одлична за развој на пристаништето, наскоро таму се појавил утврден град со пристаниште. Во 13 век, градот стана центар на трговија во источното Средоземје. Во тоа време тоа бил богат и развиен град. Во 1372 година градот го презема Џенова, а потоа во 1489 година Венецијанската Република, но градот не го губи своето значење и богатство.
Во 1571 година градот бил освоен од османлиските Турци, како последно упориште на Западот на Кипар. Под новите освојувачи, градот донекаде го изгубил своето значење, но не пропаднал. Потоа, биле изградени нови згради во Амохостос и градот добил источен изглед.
Со Берлински конгрес во 1878 година го примил Кипар како колонија. Британците ја обновуваат изградбата на пристаништето и со тоа развојот на Амохостос. Се градат нови згради, улици, цели населби. Во тоа време, се формира денешниот модерен град, познат и како Варош, со алштатот во sидините на турското население, додека новоизградениот дел од 19 век. населен со грчко население.
Со независноста на Кипар во 1960 година, Амохостос ја поврати својата важност како најважно пристаниште на новата држава. Туристичката економија особено се развива во форма на серија нови хотели на облакодери во јужниот дел на градот. Градот обезбеди околу половина од приходите на туризмот во државата, а пристаништето обезбеди 83% од товарниот сообраќај на земјата. Градот имаше многу развиена лесна индустрија. Тоа одело во прилог на богатата рамничарска заднина Месаорија. Во тоа време, во градот имало околу 40 000 странци, мнозинство Грци (67%) и малцински Турци (22%) и други.
Во 1974 година, турската армија ја окупираше северната третина на Кипар, заедно со Амохостос и поголемиот дел од Месаорија. Локалните Грци бегаат на југ од земјата и градот останува полупразен. Грчкиот дел од градот беше ограден од освојувачот и тој остана „градот на духовит“ до ден-денес. Градот е во опаѓање со децении. Денес има околу 40 000 жители, скоро целосно Турци. Повеќето се имигранти од Турција.
Популација
Денес, Амохостос има околу 40 000 странци во границите на градот, скоро целосно Турци. Повеќето од нив се имигранти од Турција, а помал дел потекнува од кипарските Турци.
Економија
По окупацијата во 1974 година година, економијата на Амохостос одеднаш пропадна и не се опорави до ден-денес. Денес, градот е слабо развиен и се потпира на скромна лесна индустрија и земјоделска заднина.
Фортунео-Самсик
Фортунео-Самсик (Fortuneo-Samsic; кратенка според UCI: FVC) — француска професионална велосипедска друмска екипа со седиште во Рен, Франција и учествува на континенталните трки.
За 2016 & 2017 екипата ќе биде преименувана во Фортунео - Витал Консепт.
Шаховска олимпијада 1978
23. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 25 октомври до 12 ноември 1978 во Буенос Аирес, Аргентина.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Ванслебен ам Зе
Ванслебен ам Зе (Wansleben am See) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зегебит Мансфелдер Ланд.
Операција Барбароса
Операција Барбароса (на германски: Unternehmen Barbarossa) е кодирано име за германскиот напад врз Советскиот Сојуз во 1941. Името на операцијата, Барбароса, значи Црвена брада (барба = брада; роса = црвена).
Во ноември 1940 се завршени и одобрени плановите од Хитлер со директивата N21, која датира од 18 декември 1940, наречена Операција Барбароса. Предложено е подготовките за нападот да бидат завршени до 15 мај 1941, а до есента Германците требало да стасаат до линијата од Архангелск до Волга.
Неопходноста Германија да се распореди на Балканот во Грција и Југославија, го забавува нападот 7 недели. На 22 јуни 1941, 79 германски дивизии, поткрепени од романски и фински војски, го започнуваат нападот.
Оваа најголема воена операција во историјата не успева заради две основни причини: руските ресурси и издржливост биле поголеми од очекуваните; и самиот Хитлер греши, давајќи наредба за концентрирање на војските во Москва, кога Ленинград веќе е опкружен, а во истото време ги поместува тенковите од централна кон јужна насока и со тоа ја смалил заштитата на Москва. До пристигнувањето на зимата, само јужната армиска група успева да ги исполни првичните заповеди.
Tradescantia spathacea
Tradescantia spathacea или „Мојсеј во лулка“ ― билка од семејството Commelinaceae првпат опишана во 1788 година. Домородна е во Белизе, Гватемала и јужно Мексико (Чијапас, Табаско и полуостровот Јукатан), но широко се одгледува како украсен и одомаќинет во делови на Флорида, Тексас, Хаваи и разни океански острови.
Опис
Tradescantia spathacea има месести ризоми и розети од восочни листови во облик на копје. Листовите се темно до металик зелени горе, со сјајна виолетова одоздола. Видот достигнува висина и до 30 см и ширина од 76 мм широк. Тие се зеленобојни растенија. Тие се издржливи во зоните на отпорност 9-12 според скалата во САД и исто така се одгледуваат како украсни домашни растенија. Нејзината сорта 'Sitara' ја добила Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Инвазивност
Tradescantia spathacea е одомаќинета во Флорида и Луизијана и е наведена како инвазивен егзотичен вид од категорија II од Советот за егзотични растенија на Флорида. „Ова значи инвазивна егзотика која се зголемила во изобилство или честота, но сè уште не ги променила растителните заедници на Флорида до степенот што го покажуваат видовите од категорија I. Овие видови може да станат рангирани во категорија I доколку се докаже еколошка штета.“
Српски комитет на четничката акција
Српско четничко движење (српски: Српски четнички покрет, скратено СЧП) била српска паравоена-националистичка организација. Првпат е официјално се појавува во 1886 године, за време на владеењето на кралот Милан Обреновиќ, а неколку години подоцна во 1903 година таа е легализирана под името Српски комитет на четничката акција. Основна цел на организацијата е вооружена борба против Македонското револуционерно движење (ТМОРО) и ширење на србизмот во Македонија и Косово, создавање на услови за присоединување на овие области кон српската држава, српските чети биле насочени и против Турците и Албанците.
Основање
Слабите српски позиции во Македонија, Мајскиот преврат, пропаста на династијата Обреновиќ и доаѓањето на новиот крал Петар I Караѓорѓевиќ, придонеле да се создадат услови за забрзано основање на еден српски комитет.
Идејата за создавање на српска четничка организација произлегла од страна на д-р Милорад Гоќевац, шеф на лекарската белградска комора. Во 1901 година во Белград се спријателил со војводата Стојан Донски, а од него ги дознал статутите и методите на Македонската револуционерна организација. Кај Гоѓевец се појавила идејата за основање на една организација врз такви начела. Тој почнал да сондира луѓе за основање на таквата организација, а набргу нашол свои истомисленици меѓу македонската емиграција.
Меѓу првите кои успеал да ги придобие биле Лука Ќеловиќ, Васе Јовановиќ (со потекло од Македонија), Живојин Рафаиловиќ, а набргу кон оваа група се приклонува и пензионираниот воен министер Јован Атанацковиќ. Во летото 1903 година во куќата на Атанацковиќ која се наоѓала на Крунската улица во Белград го основале Српски комитет на четничката акција.
Луков (Германија)
Луков (Luckow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Српски комитет на четничката акција
Комитети
Службеното име на Српскиот комитет за четничка акција бил Централен револуционерен таен комитет. Во рамките на Комитетот биле формирани три секции: револуционерна, пропагандна и финансиска.
Четничката организација била поделен на внатрешна и надворешна. Внатрешната организација била поврзана со Србија, а надворешната со Косово и Македонија. Во Србија биле формирани три комитети: Главен во Белград, Работен во Врање и Извршен на границите. Главниот комитет во Белград егзистирал под тоа име до 6 октомври 1905 година, а од тогаш се нарекува Централен комитет, иако во некој подоцнежни документи некаде и понатаму се сретнува под старото име.
Кон крајот на декември истата година доаѓа до обединување на Работниот и Извршниот комитет во рамките на Извршниот комитет на српската организација во Врање.
Централен комитет
Први членови на Централниот комитет биле: Јован Атанацковиќ (претседател), д-р Милорад Гоѓевец, Никола Спасиќ, Димитрије Кирковиќ, Љуба Давидовиќ, Љуба Јовановиќ, Јаша Подановиќ, Голуб Јањиќ и Милутин Степановиќ (секретар). Задачи на Централниот комитет биле да ја раководи револуционерната акција на теренот, да раководи националната пропаганда, да поставува раководители на горските штабови, војводи како и да обезбеди финансиски средства за овие активности.
СКЧА од своето основање до забраната за негова дејност, донесена од Воената управа на 4 јули 1907 година, имала тројца претседатели: генералот Јован Атанацковиќ, Љубомир Давидовиќ и генералот Никодије Стефановиќ. Поручникот Панта Радосављевиќ бил секретар во двата комитета и шеф на горскиот штаб на западното Повардарие, тој најверојатно бил врската помеѓу овие три институции.
Извршен комитет
Во Извршниот комитет влегле: капетанот Живојин Рафајловиќ, учителите Миле Цупара и Лазар Божовиќ (благајник), директор на врањската гимназија Сима Златичанин и Васе Јовановиќ. Овој комитет бил починет на Централниот и морал да ги спроведува неговите одлуки, а бил задолжен за: префрлање на четите на терен, нивно прифаќање по враќањето, префрлање на оружје, муниција и друг воен материјал, селекција на способни војводи, грижа за старите и создавање на нови канали, прифаќање на шифрираните пораки и извешати од теренот и препраќање до Централниот комитет.
Во текот на времето во Извршниот одбор се нашле: Сима Златичанин, Лазар Божовиќ и Јован Михаиловиќ, претседателот на окружниот суд Тома Ѓурѓевиќ, официрите – Љубомир Вуловиќ, Петар Пешиќ, Војин Поповиќ, Александар Благојевиќ, Божидар Терзиќ и др.
Од офицерите во акциите учествувале: Божидар Јанковиќ (претседател на Народната одбрана), Милан Васиќ (секретар на Народната одбрана), Душан Туфегџиќ (бил член на Централниот одбор), Крста Смиљаниќ, Јосиф Костиќ, Драган Павловиќ и др.
Набргу по формирањето на Централниот и Извршниот комитет во Ниш бил формиран еден поткомитет, а негови основачи биле поранешниот српски конзул Тодор Станковиќ и ветеринарот Божидар Драгичевиќ. Подоцна вакви комитети биле формирани и на други места, а нивна задача била да се повикува на вооружена акција и да се собираат финасиски и матерјални средства.
Статут
Сатутот бил донесен на некоја од седниците на основачите на СКЧА, а негово целосно име гласи: Статус на Тајните србо-македонски друштва и тој се состоел од 11 члена поделени во неколку глави. Члановите 1 и 2 се однесуваат на целта и спред нив требало со заедничка борба и сите средства да се работи на ослободување и обединување на српските земји, борба против бугарското насилство, борба против бугарската пропаганда, ширење и будење на српското национално чувство меѓу населението во Стара Србија и Македонија.
Во втората глава се регулирани составот и устројсвото. Во членовите 3 и 4 било истакнато дека Дружението е составено од месни комитети во секое населено место во Косовскиот, Битолскиот и Солунскиот вилает.
Член на друштвата може да биде секој кој ќе работи во нивна корист и ќе положи заклетва.
Изборите се одвивале секоја година, а Главниот комитет се состоел од претседател, помошник на претседателот, благајник и неколку советници. Членот 5 се однесува на тајната полиција, а членот 6 на четите. Во членот 8 било истакнато дека:
Третата глава се однесува на финансиите и во членот 9 се истакнува дека тие се собират преку: A) доброволни прилози Б) членски вносови Г) приходи добиени од страна.
Казните се регулирани во четвртата глава каде било истакнато дека секој што ќе згреши кон делото ќе биде казнет без разлика дали е член иле не, а казните ги извршуваат српскиот комитет во согласност со вилаетскиот комитет. Во членот 11 било истакнато дека врз основа на овој Статус бил изработе Правилник за сите комитети.
Треба да се истакне дека Статусот и организациската поставеност, должностите, правата и голем број на други работи биле изработени и регулирани врз основа на уставо-статутарните акти на Македонската револуционерна организација. Отука се гледа дека за полесно придобивање на населението во Македонија, основоположниците на СКЧА решиле да ја копираат МРО.
Мото
Во почетокот СКЧА го презел мотото на македонските револуционери и Македонската револуционерна организација - Слобода или смрт или Со вера во бога за крстот чесен за Слободата златна, меѓутоа постепено еволуирале кон големосрпските сваќања така што тие ги подоцна користеле мотото: Обединување или смрт - обединување на српските земји (вклучително и Македонија), и Со вера во бога за Кралот и Татковината - Слобода или смрт.
Одлики на српското четување
Српските чети предводени од офицерите и подофицерите во борба стапувале врз основа на воените правила, додека пак војводите без воено образование се потпирале на интелигенцијата, искуството и внимателноста. Четите најчесто се движеле ноќе, а преку ден престојувале во куќите на своите јатаци, бачилата или пак во густите шуми. Четниците спиеле облечени и во полна опреам со своите пушки. Четите се движеле во колона и тоа со утврден рапоред: неколку стотини метри пред самата чета се движел еден од поискусните четници како еден вид на патрола, зад него бил војводата, а неколку чекори зад војводата биле четниците.
На чело на колоната биле најискусните додека пак во средината се наоѓале новопримените и неискусни четници. Во почетокот, војводата и сите останати добивале плата од комитетот, но подоцана се укинале платите и војводата добивал финансиски средства за обезбедување на се што им потребно на четниците за дејствување на терен.
Теренот на дејствување им бил одреден од страна на комитетот, а во текот на престојот во тој реон тие постјано се движеле и не смееле да го напуштат без согласност на горскиот штаб.
Опрема и канали
Вооружувањето на четниците се состоело од пушка, кама, бомби, а понекогаш и револвер. Оружјето и муницијата нејчесто биле набавувани од стрелечките дружини во Србија, а биле доставувани од страна на Извршниот комитет преку нелегални канали.
Најважна улога при транспортот на оружјето и опремата имале српските офицери, членовите или симапатизерите на СКЧА. Капетанот Живојин Рафајловиќ на железничката станица во Врање организирал магацин за пушки, а во монополот за тутутн биле криени пушките, за нивно чување биле задолжени Драгиша Лукиќ и Милан Граовец.
Пушките биле од различни системи, калибри и воена моќ, поради што доаѓало до проблеми со снабдувањето со муниција. Покрај застарените берданки, хенри мартини и гра (грчка пушка) имало и модерни манлихери и српските брзометки на кој им биле вадени српскиот грб и знакот на крагуевскиот завод. Од револверите имало руски наган, бровинг, булдог и др.
Бидејќи имало недостаток на муниција на секој четник му следеле по 200 куршуми и секој од нив требало внимателно да ги користи.
Облеката на четниците била во склад со носијата на жителите од Скопска Црна Гора, Жеглигово, Велешко и Порече. На главите најчесто носеле шубари, галички капи, шајкачи, а понекогаш и шапки (пр. Мицко Крстевски).
Војводите како ознака за нивниот ранг на своите капи ставале бел орел. Обувките им биле опинци, а се наметнувале со гуње или пелерина. Поречкиот војвода покрај грбот на шапката носел и црвено гуње (минтан).
Начин на коресподенција
Коресподенцијата се водела со шифри таканаречени криптоними, а подоцна биле воведени и нумеричи шифри. Така на пример шифрата Божја куќа ја означувала Србија, а адресата До Господинот во Божјата куќа се однесувала на претседателот на Извршниот комитет во Врање. Поред нив вообичаени шифри и називи биле:
Создавање на организациска мрежа во Македонија
Првата српска чета била формирана по Мајскиот преврат од страна на Милорад, Васе Јовановиќ и Лука Ѓеловиќ. За војвода на оваа чета бил поставен Илија Славе, а за негов помошник бил назначен Ангелко Алексов(иќ) кој бил со потекло од Гостиварско.
Првите чети биле формирани од Македонци и тоа од Кратовско, Кумановско и Порече. За водачи на четите во почетокот биле поставувани старите арамии, а постепено биле назначувни и офицери од српската војска, а за прв српски војвода во Македонија бил назначен Мицко Крстевски од село Латово.
Прв организатор на четничка акција на теренот бил Аксентије Бацетовиќ. Тој воспоставил два горски штаба за Источното и Западното Повардарије, ваквата поделба останала сè до Балканските војни.
Ранетите и болните четници кој не можеле да бидат префрлени во Србија биле згрижувани по србоманските села во Македонија, а просториите на српскиот конзул во Скопје, др Михаил Шушкаловиќ ги лекувал со што почнало да егзистира илегална четничка болница.
Четниците исто така биле лечени и во интернатот на српската гимназија во Скопје, а биле прифаќани и од српските хуманитарни друштава како што биле: Српски браќа и Коло на српските сестри.
Борба за Македонија
Во периодот 1901-1903 година, а особено по Илинденското востание и Мирцштешките реформи, српската пропаганда неколкупати се обидела да создаде свој вооружени чети на територијата на Македонија.
Една од најголемите пречки за продор на српските чети била Македонската револуционерна организација и нејзините чети кој не дозволувале на нејзината територија (Македонија) какви било други вооружени чети ако не припаѓале на Организацијата.
Во 1903 година офицерите Петар Пешиќ и Воислав Танкосиќ се преоблекле како трговци со жито и така патувале низ Македонија. Нивната цел била да се запознаен со теренот и да агитираат меѓу тамошното население.
Особен успех постигнал Танкосиќ тој во 1904 година создал канали за оружје и муниција на релацијата Врање-Скопје-Прилеп-Битола-Порече со што го олеснил навлегувањето на српските чети. Во 1904 година Милорад Гоѓевец и Лука Ѓеловиќ ја создале првата чета која се состоела од 23 четника на чело со Ангелко Алексиевски(иќ) родум од Мидинци кај Кичево, а таа била предвидена за Порече.
На 12 мај таа заминала од Белград, а во Врање четниците до 21 мај биле обучувани. По обуката, четата била упатена кон Македонија, а за нејзиното преминување преку границата биле задолжени капетанот Рафајловииќ, мајорот Крсте Смилјаниќ и капетанот Добривое Павловиќ, главен предводник им бил идниот велешки војвода Василие Трбиќ.
Четата на 25 мај се нашла кај реката Пчиња, притоа војводата Алексиќ убил еден Албанец, бидејќи не сакал да ги пренесе преку реката, а за тоа дознал кајмакамот на Куманово и веднаш била испратена потера. Кај селото Четирце биле опколени и четата била уништена.
Четата на Мицко
Меѓутоа набргу била создадена нова српска чета. Во Самоков се собрале српски свештеници, учители и претставници на србоманските села, по договорот кој бил склучен, двајца селани однеле писмо кај српскиот конзул Станојевиќ во Битола, барајќи од него оружје, пари и тајно испраќање на Мицко како нивни водач. Конзулот ги одбил, не сакал да слушне ниту за четите ниту за оружјето. Но на излегување од конзулатот тие биле пресретнати од конзуларниот службеник Саватие Милошевиќ (подоцна српски четнички војвода), тој им дал 60 наполеона и им ветил дека ќе го организира бегството на Мицко.
На 18 април Мицко ја напуштил Битола и преку Прилеп заминал за Поречието. Сето бегство било организирано од страна на Саватие. На раскрсницата на крушевскиот и прилепскиот пат, Мицко бил пречекан од Вељо Шоповски (иќ) кој го однел во селото Крапа и го сместил во куќата на српскиот учител Дукиќ.
Таму Мицко го соблекол оделото и ја облекол белата поречка народна облека. Неколку дена подоцна му се придружиле 6 четници со што била создадена првата вооружена српска четничка чета на територијата на Македонија, а Мицко се ставил во служба на српската пропаганда.
Мицко со својата чета го привлекол вниманието на самата Организација која протестирала во Белград за таквата акција. Меѓу другото бил задолжен Георги Герџиковиќ заедно со Христо Узунов да го поканат Мицко да се покори на Организацијата, а тие тоа и го направиле.
Меѓутоа наспроти тоа војводата Мицко ја засилил својата активност и неговата чета се зголемила на 30 души. Поради ваквото држење на Мицко Крстевски, војводата Ѓорѓи Сугарев почнал да ја проследува неговата чета. Организацијата подготвила план за опколување на српската чета во Порече.
Затоа Петар Ацев отишол да се поврзе со Сугарев, а тој најпрво поминал низ Крушевско земајќи го со себе Ѓурчин Наумов, а во селото Горно Дивјаци добил извествување да ја мобилизира селската милиција која требало да чека кака резерва во евентуалната борба со Мицко.
Потоа дошло до судир во Црешнево, имено Мицко му поставил заседа на Ѓорѓи Сугарев меѓутоа тој успеал да се извлече. По заседате Мицко се префрлил на левата страна на Треска и се спуштил на југ. Организациските чети следејќи го Мицко се собрале во селото Слатино.
Во исто време таму дошол и Даме Груев со неколку селски милиционери. Мицко тогаш ги предал здружените чети, дошол аскерот започнала престрелка, четата успела да се извлече но Даме Груев бил ранет и останал во селото. Следниот ден дошол Мицко и го заробил Груев и започнала едномесечна заложичка драма.
Меѓутоа Мицко морал да го ослободи раководителот на Македонската револуционерна организација, но целото случување имало силен удар врз македонското револуционерно движење или како што истакнал Свештеникот Тома Николов, кој бил раководител во Кичевско дека:
Грабнувањето на Даме Груев била првата голем успешна акција на вооружената српска пропагнада во Македонија, а четата на Мицко го отворила патот за другите чети кој набргу се нашле во Македонија.
Продор
Од почетокот на август 1904 година биле префрлени нови чети на Скопска Црна Гора, околината на Прилеп, Струга. Во средината на август границата ја минале уште две нови чети за Козјак, а во првите денови на септември навлегле уште 7-8 серпски чети. Четите на левата страна на Вардар се бореле со вооружените сили на Турците додека пак на десната страна со четите на Македонската револуционерна организација.
Првиот горски штаб бил формиран во Источното Повардарије на планината Козјак, а преку манстирот Св. Прохор Пчински биле одржувани врски со Врање. Игуменот на манастирот Владимир и неговиот епироп Ковачевиќ навремено го известувале Горскиот штаб за движењто на турските и македонските чети, а исто така ги засолнувале ранетите и болните српски четници.
На 8 април 1905 година, четите при првиот горски штаб на Западното Повардарије на чело со капетанот сретен Рајковиќ - Рудички и новоименуваниот војвода Јован Бабунски, ја минала границата. Двете чети имале по 35 души, а после 15 дена успеле да го минат Вардар на мостот кај Зелениково. Капетанот Рајковиќ го формирал Горскиот штаб во Порече кој бил погоден за седиште од две причини:
Во Западното Повардарије раководители биле: Сретен Рајковиќ - Руднички. Панта Радосавлевиќ - Дунавски, Павле Блажариќ - Бистрички, Душан Димитријевиќ, Сава Петковиќ, Маринко Алескиќ - Маша, Никола Јанковиќ - Косовски и поручникот Неделковиќ. Оваа концетрација на срски чети неминовно воделе кон судир со Македонската револуционерна организација и осмалиската војска за контрола на теренот.
Така што дошло до голем број на судири. На 14 март 1905 година кај селото Табановце била опколена четата на Владо Ковачевиќ која броела 25 души, во овој судир загинале 11 четници.
Потоа доаѓа до битките кај Челопек (Кумановско), Вуксана, Китка, Бељаковце, Страцин, Јачинце и Стрновац. До 1905 година во борбите загинале околу 170-180 четници и девет војводи: Ангелко Ангеловиќ, Саватије Милошевиќ, Павле Младеновиќ, Аксентије Рујанац, Ѓура Иванишевиќ, Михаило Петровиќ, Петко Илиќ, Јаким Младеновиќ и Љубомир Језиќ. Во овие борби големи загуби имала и самата Македонската револуционерна организација.
Во борбите во 1907 година таа изгубила околу 100 четници и шест војводи, а во текот на Младотурската револуција според турските извори имало околу 110 чети на Македонската револуционерна организација, 80 андартски чети, 20 српски и 8 влашки чети. Таквото присуство на теренот како и големите загуби придонеле српските чети да не можат да го остварат својот план.
Распуштање
Неуспехот во остварувањето на планот за заземање на Северна Македонија ја довел во опасност самата српска организација. Поради тоа на 4 јули 1907 година бил свикан состанок во Белград на кој присуствувале претседателот на Главниот комитет, неговиот помошник, шефот на конзуларното одделение, генералниот српски конзул од Скопје и раководителот на штабот за Источното Повардарије.
На оваа средба била донесена одлука да се преуреди самата организација, всушност со новите уредби таа ја изгубила својата независност и се нашла под контрола на српската држава, со што формално-правно престанала да постои. Српските чети продолжиле да егзистираат но сега под закрила на државата и истите тие учествувале во Балканските војни и Првата светска војна, а по нивното завршување тие биле распуштени.
Ознака за мала планета
Официјална ознака за мала планета е, во својата конечна форма, комбинација од број и име доделена на помала планета (астероид, кентаур, заднептунец и џуџеста планета, но не и на комета). Ознаката секогаш започнува со број (каталошки или број од Меѓународниот астрономски сојуз) и му се доделува на телото откако неговата орбитална патека во добар дел е позната (т.н. „нумерирање“). Официјалната ознака се заснова на привремената ознака на малата планета, која по нејговото откривање автоматски му била доделена. Подоцна, привремениот дел од формалната ознака може да се замени со име (т.н. „именување“). И формалните и привремените ознаки се под надзор на Центарот за Мали Планети (ЦМП), огранок на Меѓународниот астрономски сојуз.
Системот за ознаки за мали планети е на сила од 1925 г. и е надоградување на неколку претходни правила.
Во моментов, бројот се доделува само откако орбитата е зацртана со четири добро набљудувани опозиции. За невообичаени објекти, како што се астероидите блиску до Земјата, нумерирањето може да се направи по три, па и само две, опозиции. Од повеќе од половина милион помали откриени планети кои си добиле број, само околу 20 илјади (или 4%) од нив добиле име. Освен тоа, околу 400.000 помали планети не се ни нумерирани.
Обичајот за сателити на помалите планети, како што е официјалната ознака на (87) Силвија I Ромул - астероидната месечина Ромул, е продолжување на римскиот обичај за нумерирање што се користел за именување на месечините на планетите уште од времето на Галилеј. И кометите се под надлежност на Центарот за Мали Планети, но се употребува различен систем за каталогизација.
Синтакса
Официјалната ознака се состои од два дела: каталошки број, доделен редоследно по откривањето, и или име, обично доделено од страна на откривачот, или, привремена ознака на помалата планета.
Постојаната синтакса е:
На пример, бројот на неименуваната мала планета секогаш се пишува во загради, но за именуваните помали планети како што е (274301) Википедија, заградите може да се изостават како во 274301 Википедија. Заградите често се испуштаат во познати бази на податоци каков што е примерот со базата на мали небесни тела на JPL (SBDB).
Бидејќи ознаките на малите планети се менуваат со текот на времето, во астрономските списанија може да се користат различни верзии. Кога во август 2008 година бил откриен астероидот од главниот појас 274301 Википедија, привремено бил означен како, пред да му биде доделен број и потоа да биде заведен како. На 27 јануари 2013 година, бил именуван како Википедија откако бил објавен во Центарот за Мали Планета.
Во зависнот од она што го предпочита астрономот и датумот на објавување на списанието, 274301 Википедија може да се нарекува и како  или само како. Во праксата, за секој добро познат објект, бројот е воглавно каталошки запис, а се користи само името или привремената ознака, наместо целосната формална ознака. Така, за Плутон ретко се користи официјалната верзија 134340 Плутон, а се користи почесто од подолгата верзија.
Историја
Исклучок од обичајот бројот да го следи редоследот на откривање или одредување на орбитата е случајот со Плутон. Затоа што Плутон на почетокот бил класифициран како планета, не му бил доделен број до редефинирањето на „планетата“ во 2006 година. Тогаш, на Плутон му била доделена официјалната ознака (134340) Плутон.
Надворешни Врски
Доделување на името на астероидите - Скопско астрономско друштво
Сесилија Нилсон (глумица)
Биргита Марија Сесилија Нилсон (родена на 15 јули 1957 година) е шведска глумица. Таа се појавила во многу театри, а е мажена за Кристер Хенриксон.
Нилсон започнала да игра театар на 6-годишна возраст во Нашиот театар во Медборгарплацен во Стокхолм. Како студентка, таа одела во Музичкото училиште на Адолф Фредрик во Стокхолм. Нејзиното прво појавување во театар било во претставата Војцек на Кралскиот драмски театар во 1968 година, а исто така се појавила и во „Дали се сеќавате на тој град?“ (во режија на Пер Андерс Фогелстром) во Градскиот театар во Стокхолм во 1970/1971 година.
1973 – 74 година била домаќин на детската програма „Фредакс“, а после тоа била и домаќин на „Сабота„ 1974 – 75 година.
1978 – 81 година студирала на Шведската национална академија за мимика и глума. По образованието била ангажирана во Градскиот театар во Хелсингборг. 1983 – 88 година работела во Градскиот театар во Стокхолм.
Во 1989 година, Нилсон ја доблаи Вилхелм Моберг - Наградата од Театерфербунде, а во 2007 година стипендија за Рикстетерн. Во 2012 година таа добила Гулдбаге награда за нејзиниот изглед во 2011 година во филмот „Симон и дабовите“.
Црква „Св. Богородица“ - Градиште
'''Св. Богородица''' — православна црква во некогашното кавадаречко село Градиште, денес во атарот на Конопиште. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Храмот ги нема надворешните симболи на црква — крст, камбанарија или олтарна апсида. Изграден е насликан во XIX век, иако за ова нема писмени податоци. Претставува еднокорабна градба со покрив на две води. Живописот е поделен во две подрачја — во првото се фигури на светци во полн раст, а во второто се претставени мноштво композиции. И фреските, и самиот храм секој ден се во фаза на уништување.
Изоамил алкохол
Изоамил алкохол е безбојна течност со молекулска формула и структирна формула (H3C–)2CH–CH2–CH2–OH. Тој е еден од неколкуте изомери на амил алкохол (пентанол). Исто така е познат како изопентил алкохол, изопентанол или (според номенклатура предложена од IUPAC) 3-метилбутан-1-ол. Неговиот застарен назив е изобутил карбинол.
Изоамил алкохол е состојка при производтсвото на масло од банана, естер пронајден во природата, но исто така индустриски се произведува како арома. Изоамил алкохол е компонента која се користи при производство на масло од банана, естер кој го има во природата, но исто така се индустриски се произведува како арома. Тој е чест фусел алкохол (народно - лош алкохол), кој се произведува како спореден производ при етанолна ферментација.
Појава
Изоамил алкохол е една од компонентите одговорни за аромата на Tuber melanosporum, црниот тартуф.
Ова соединение е идентивикувано како хемикалија присутна во феромонот кој го лачат стршлените за повикување на другите стшлени за напад.
Изоамил ацетат (кој е естер на изоамил алкохол и оцетна киселина) е компонента која е присутна во природната арома на бананите.
Екстракција од фусел масло
Изоамил алкохол може да се издвои оф фусел маслото со две методи: мешање со силно солена вода и раздвојување на масниот слој од водениот слој, а вториот начин е со дестилација и собирање на фракцијата која врие помеѓу 125 и 140 °C. Понатамошно пречистување е возможно со следната продецура: мешање на издвоениот производ со врела варова вода, раздвојување на маслениот слој, сушење на производот со калциум хлорид и дестилација, собирање на фракцијата која врие помеѓу 128 и 132 °C.