cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рамзес II
Мумија
Се верува дека Рамзес II во суштина бил осакатен од артритисот и одел со свиткан грб за време на последните децении од неговиот живот. Едно неодамнешно истражување го исклучило анкилопоезниот спондилитис како можна причина за артритисот на фараонот. Била откриена една забележлива дупка во долната вилица на фараонот. Истражувачите забележале “еден гноен чир кај неговите заби кој бил доволно сериозен за да предизвика смрт од инфекција, иако ова не може да се тврди со сигурност. ”. Гастон Масперо, кој ја одвиткал мумијата на Рамзес, пишува “на слепоочниците има неколку слаби влакна, но на врвот влакната се доста дебели и се обликуваат  мазни и лесни локни долги околу пет сантиметри. За време на смртта тие биле бели, а во текот на животот можно е да биле костенливи, тие се обоени во светлоцрвена боја со помош на зачини(к’на) која се користи во балсамирањето. . мустаќите и брадата се тенки. . Влакната се бели, како оние на главата и веѓите. . кожата е кафенкаста, исфлекана со црно. . . лицето на мумијата дава добра претстава за лицето на живиот крал.
Парична илузија
Забуна во општествениот дискурс — реалната и номиналната вредност често се мешаат и во формалните и неформалните медиуми.
Рамзес II
Мумија
Микроскопски преглед на корените на косата на Рамзес покажал дека косата на кралот првобитно била црвена, што укажува дека тој потекнувал од семејство на црвенокоси. Ова има повеќе од само козметичко значење:во древниот Египет луѓето кои имале црвена коса биле поврзувани со богот Сет, убиецот на Озирис и името на таткото на Рамзес, Сети I, значи “следбеник на Сет”. Сепак, на едно мрежно место уредувано од страна на компанијата Лореал, стои дека микроскопските прегледи од страна на истражувачите на Лореал откриле дека”фараонот бил природно рус и дека користел агенс за боење(веројатно к’на) за да добие црвени прамени на косата. "
Претседателот Анвар Садат и неговата сопруга ја посетиле мумијата на Рамзес II откако била вратена во Египет.
Парична илузија
Помал наслов
Паричната илузија обично се објаснува на евристички начин. Номиналните цени давааат згоден начин на утврдување на вредноста, а реалните цени се пресметуваат само ако се сметаат за мошне важни (на пр. во периоди на хиперинфлација или долгорочни договори).
Некои велат дека паричната илузија го потврдува негативниот однос меѓу инфлацијата и невработеноста опишан од Филипсовата крива, наспроти макроекономските теории како „Филипсова крива дополнета со очекување“.[6] Доколку работниците ја гледаат номиналната плата кога одлучуваат каде да се вработат, фирмите можат да ги држат реалните плати релативно пониско во период на висока инфлација, бидејќи работниците го прифаќаат привидно големото накачување во номиналната плата. Овие пониски реални плати би им овозможиле на фирмите да вработуваат повеќе луѓе во периоди на голема инфлација.
Рамзес II
Популарна култура
Животот на Рамзес инспирирал голем број фиктивни дела, вклучувајќи го историскиот роман на францускиот писател Кристијан Жак, серијата Рамзес, графичкиот роман “Watchmen”, во кој ликот на Адријан Веид го користи Рамзес II како иснпирација за неговото алтер-его, познато како Озимандија, потоа романот на Норман Мејлер "Ancient Evenings", кој се однесува на животот на Рамзес II, иако од гледна точка  на Египќаните кои живееле за време на владеењето на Рамзес IX, како и книгата на Ен Рајс ‘Мумија”, или “Проколнатиот Рамзес” од 1989 година, во која главниот лик е Рамзес.
Парична илузија
Помал наслов
Поврзано
Рамзес II
Популарна култура
Рамзес е еден од популарните кандидати за Фараонот на Егзодус. Оваа улога му била доделена во новелата на Томас Ман од  1944 година наречена Das Gesetz(“Законот”). Иако не го толкувал главниот  лик, Рамзес се појавува во  “So Moses Was Born”, раскажан во прво лице од Небунефер, братот на Рамосес, кој го опишува животот на Рамосес од смртта на Сети, кој бил исполнет со акција, сплетки како и заговорите за вршење атентат, и ги прикажува односите со Бент-Анат, кралиците Тиа, Нефертари, како и со Мојсеј. Рамзес бил прикажан и во филм. Јул Бринер го толкувал Рамзес во класикот од 1956 година на Сесил Б. ДеМиј наречен “Десетте заповеди”. Тука, Рамзес бил главен антагонист и бил претставен како одмаздољубив тиранин кој го презирал татко му бидејќи бил повеќе наклонет кон Мојсеј отколку кон својот сопствен син. Анимираниот филм “Принцот од Египет”исто така го споменува Рамзес(гласот го позајмил Ралф Фајнс), и го претставува како посвоениот брат на Мојсеј, кој на крајот всушност излегува негативец. Во 2006 година, Кевин Ерли го глумеше Рамзес во “Десетте заповеди:Мјузикл”. Во “Хрониките Кејн”, Рамзес е предок на главните ликови Сејди и Картер Кејн.
Парична илузија
Помал наслов
Економско однесување Фискална илузија Хомо економикус
Асиметрично мултипроцесирање
Позадина и Историја!
За компјутерите со големина на соба од периодот на ’60 и ’70 години, исплатлив начин за зголемување на компјутерската моќ било додавањето на втор обработувач (CPU). Уште од времето на тие компјутери, кои биле најблиску до најбрзиот кој бил на располагање (близу врвот на соодносот цена:перформанси), два обработувачи со стандардна брзина биле далеку поевтини отколку обработувач кој работи двапати побрзо. Исто така, додавање на втор обработувач било помалко скапо отколку целосен втор компјутер, на кој ќе му бидат потребни сопствени периферни уреди, што значи потреба за поголем простор и зголемен број на извршен персонал. Значајни понуди од компјутерските производители биле Burroughs B5000, DECsystem-1055 и IBM System/360. Имало исто двојни обработувачи (dual CPU) машини изградени во факултетите. Проблемот со додавање на втор обработувач во компјутерски систем било тоа што оперативниот систем бил развиен за единечен обработувачкки систем, а со проширувањето за да подржи повеќе обработувачи ефикасно и сигурно, требало долго време. За да се потполни јазот, оперативните системи наменети за единецни обработувачи биле првично проширени да обезбедат минимална поддршка за втор обработувач. Со оваа минимална поддршка, оперативниот систем, се стартува на обработувачот за бутирање, со други единствено дозволено да извршува кориснички програми. Со текот на времето оперативните системи се подобриле во искористувањето на дополнителните обработувачи, сè додека не достигнале Симетрично Мултипроцесирање, во кој оперативниот систем и апликациите под негова контрола, се извршуваат на сите обработувачи истовремено.
Borroughs B5000
Опција на Borroughs B5000 бил “Обработувач Б”. Овој втор обработувач за разлика од “Обработувач А” нема врски со периферните уреди, значи двата обработувачи делат главна меморија. Оперативниот систен работи само на Обработувачот А. Кога имало корисничка задача што треба да се изврши, може да биде извршена на Обработувачот Б, но кога таа задача ќе се обиде да пристапи до оперативниот систем, обработувачот запира и сигнализира на Обработувачот А. Тогаш бараната задача од оперативниот систем е извршена на Обработувачот А.
IBM Систем/360 модели 65MB и 67-2
IBM понуди компјутерски систем со двоен обработувач, заснован на неговиот System/360 модел 65 и сличниот на него, моделот 67. Оперативниот систем кој работи на овие машини бил OS/360 M65MP и TSS/360. Исто така имало и софтвер развиен во универзитетите кој ги користел и двата обработувачи, особено MTS. Двата обработувачи имаат пристап до каналите за податоци, и така можат да иницираат ВЛЕЗ/ИЗЛЕЗ. M65MP бил поблизок до SMP отколку MCP за B5000 или TOPS-10 за DECsystem-1055, откако јадрото на оперативнот систем работи на двата обработувачи и периферните уреди можат да бидат приклучени на двата обработувачи. MTS контролер (UMMPS) работи на еден или на двата обработувачи од IBM System/360 модел 67-2. Контролите клуцеви биле мали и биле користени да ги заштитат структурите од лични податоци до кои може да се пристапи од двата обработувачи. Како со M65MP, поединечните задачи (работи, процеси) ќе бидат извршени само на еден обработувач во одреден момент.
Абура-сумаши
е суштество од јапонскиот фолклор од Амакуса, Кумамото. Овој дух, кој ги изненадува луѓето на планинскиот превој Кусазумигое, се смета дека е дух на некој човек што крадел нафта:
Во современите медиуми, Абура-сумаши е често прикажан како „наведнато суштество со капут од слама што му го покрива телото, и глава како на компир или мазен камен“, изглед што е инспириран од уметничкото дело на Шигеру Мизуки.
Асиметрично мултипроцесирање
CDC 6500 и 6700
CDC понуди две конфигурации од својата серија CDC 6000. која вклучува два обработувачи. CDC 6500 беше CDC 6400 со два обработувачи. CDC 6700 беше CDC 6600 со CDC 6400 обработувач додаден на него. Овие системи биле организирани прилично различно од другите мултиобработувачи во овој параграф. Оперативниот систем работи на периферни обработувачи, додека корисничките апликации се извршуваат на Централната Процесна Единица. Така да термините ASMP и SMP не соопдветно се применуваат кај овие мултиобработувачи.
Абура-сумаши
Митологија
За прв пат се појавува во раниот Шооуа период, во книгата „Народни записи од островот Амакуза“ на локалниот историчар Рјуичи Хамада, каде е опишано со друго име, „Јораитачузо“, кое не поврзано со нафтени кражби. Тука, приказната е за една стара жена која го однела својот внук на локалниот пат со име Кусумиецу, кој ги поврзувал селата Кауачи (денес градот Амакуза) и селото Шимура (денес дел од градот Амакуса) близу до Амакуса, Кумамото. Кога разговарала со внукот, тоа излегло носејќи шишенце со масло, па кога „виде дека го приметив, избега заедно со шишенцето“. Како резултат на истражувањата во овој регион, се претпоставува дека овој пат е преминот Кусакоши кој ги поврзува местата Аријаке и Сумото, но сепак, суштеството останува мистериозно и со мала традиција.
Асиметрично мултипроцесирање
DECсистем-1055
Digital Equipment Corporation понуди верзија на својот DECsystem-1050(која користи KA10 обработувачи) со двоен обработувач. Оваа понуда беше проширена со подоцнежните обработувачи од PDP-10 линијата. DEC исто така имаа и мултиобработувач PDP-11 и неколку мултиобработувачни системи VAX.
Абура-сумаши
Митологија
Во главата со насов „Абрасмаши“ во книгата „Јоокаи Данги“ на фолклористот Кунио Јанагида, од горенаведените „Народни записи од островот Амакуза“ е цитирано и опишано како „чудовиште со масло“, и нема опис за тоа кое е ова „суштество“ и како изгледа.
Асиметрично мултипроцесирање
IBM Систем/370 модел 168
Две опции биле на располагање за IBM Систем/370 модел 168 за прикачување на втор обработувач. Еден бил IBM 3062 прикачена обработувачка единица, во кој вториот обработувач нема пристап до каналите, и затоа бил сличен со B5000 Обработувачот Б или вториот обработувач ма VAX-11/782. Другата опција понудила втора ЦПЕ(Централна Обработувачка Единица) и затоа беше повеќе како Систем/360 модел 65MP.
Абура-сумаши
Митологија
Во 2004 година бил откриен дел од камена статуа наречена „Ајусумашидон“ во областа Кауачи во Сумоточо. Пронајдокот е заведен на местото наречено „Лизгав планински пат“ во Сумото, Кумамото, а изгледот на статуата е голема глава, без врат, на која се споени двете раце.
Нели Ким
Нели Владимировна Ким (родена на 29 јули 1957 г.) — поранешна советска гимнастичарка која освоила три златни медали и еден сребрен на Летните олимписки игри 1976 во Монтреал, и два златни медали на Летните олимписки игри 1980. Таа била втора гимнастичарка во Олимписката историја која добила совршена оцена 10 во дисциплината прескок и прва во дисциплината партер, натпреварувајќи се против Надја Команечи, Људмила Туришчева, и други врвни гимнастичарки во 1970-тите. Нели Ким работела како тренер долго време, тренирајќи неколку национални екипи, и судела на голем број големи меѓународни натпреварувања. Како претседател на женскиот технички комитет при Меѓународната гимнастичка федерација, таа го координира воведувањето на нови правила во женската гимнастика. Нејзините гимнастички настапи се запаметени по „нејзиниот силен женствен, темпераментен и харизматичен шарм“.
Ран живот
Нели Ким е родена во Шураб, Таџичка ССР, СССР. Нејзиниот татко, Владимир Ким, е сахалински кореец, а нејзината мајка, Алфија Сафина е татарка. Подоцна семејството се преселило во Казашката ССР, каде нејзиниот татко работел во градот Шимкент во фабрика за плочи. На 9-годишна возраст, таа започнала да се школува во спортското училиште во Шимкент кое било во склоп на спортското друштво Спартак. Нејзиниот помлад брат Александар и нејзината сестра Ирина, исто така се запишале во гимнастичкото училиште и тренирале некое време.
Тренери на Ким биле Владимир Баидин и неговата сопруга, Галина Баркова. Првично, таа немала доволна флексибилност во споредба со многу од нејзините колешки, но таа набрзо успеала да го надомести тоа со извонредна техника и со тежината на вежбите. Таа за брзо време станала најдобра во советската гимнастика.
Еден од најраните успеси на Ким бил победата во републикото натпреварување на Спартак, одржано во Шимкент во 1969 година. Сепак, една година подоцна славната гимнастичарка Лариса Латинина за неа изјавила дека „нема иднина“. По тоа мислење, Ким била близу да се откаже од гимнастиката но продолжила со поддршка од Балдин. На јуниорското првенство на СССР во 1971 година, нејзиното прво државно првенство, таа го освоила 5. место во повеќебој. Нејзините први јуниорски и сениорски успеси таа ги остварила две години подоцна. Таа ја освоила титулата во повеќебој и други два златни медали на советските младински спортски игри, го освоила 8. место во повеќебој и 1. место во дисциплината двовисински разбој на купот на СССР и го освоила престижниот Чуничи куп во Јапонија. По освојувањњто на 2.место на купот на СССР во август 1974 година, таа била додадена во советската екипа за Светското првенство 1974, одржано во октомври во Варна, на кое Ким го освоила својот прв меѓународен златен медал, во екипниот повеќебој.
Таа од своите советски колешки и од советските тренери била нарекувана по прекарот „Киманели“"
Олимписки игри и Светски првенства
Нали Ким станала една од главните фаворити за освојување на медал на престојните Олимписки игри и водач на советската екипа по канадското пред-олимписко натпреварување. На ова тест натпреварување таа го освоила второто место во повеќебој веднаш зад Надја Команечи, но освоила три златни медали во финалните дисциплини (прескок, греда и партер), додека Команечи победила на двовисинскиот разбој. Лариса Латинина, која веќе претходно го променила своето мислење за Ким, го опишала нејзиниот гимнастички стил како блескав и радосен. Таа исто така цитирала коментар од канадски весник за настапот на Ким: „Постојат моменти, кога природната насмевка вреди повеќе од победата“. Меѓутоа, иако Ким победила на купот на СССР во 1976 година, победувајќи го попознатите колешки Олга Корбут и Људмила Туришчева, тие сè уште биле сметани за водачи од страна на медиумите. Дури и Советот на тренери на советската екипа не ја дефинирал Ким како водач. Тоа било грешка која била призната од советските експерти подоцна.
На Летните олимписки игри 1976 соперништвото помеѓу Нели Ким и Надја Команечи станало фокусна точка на женските натпревари во гимнастика. Колешките на Ким, Људмила Туришчева и Олга Корбут, кои биле олимписки шампионки од игрите во Минхен, биле надминати од двете ѕвезди во подем во Битката за златните медали. Нели Ким освоила три златни медали, еден во екипното натпреварување и два во финалните дисциплини: прескок и партер. Музиката за нејзината вежба на партер, кореографирана од Валентина Косолапова, била жестока самба, во која бил изведен елементот двоно салто наназад за првпат во женските олимписки натпревари. Ким исто така го освоила сребрениот медал во повеќебој, добивајќи совршена оцена 10 за цукахара прескокот со целосно завртување, кој исто така бил изведен за првпат во Олимписката историја. Таа добила пофалби за нејзината женска убавина и екстравагантниот, грациозен и интензивен стил. Команечи ги освоила златните медали во повеќебој, двовисински разбој и греда.
По игрите во Монтреал, Нели Ким се преселила во Белоруската ССР и се приклучила на спортското друштво Вооружени сили во Минск. Две години подоцна, Ким успешно настапила на Светското првенство 1978 во Стразбур. Таа ги освоила златните медали во прескок, партер и во екипниот повеќебој, и го освоила сребрениот медал во поединечниот повеќебој зад Елена Мухина. На Светското првенство 1979 во Форт Ворт, таа станала светска шампионка во повеќебој, победувајќи ги Макси Гнаук, Мелита Рун и колешката Марија Филатова.
Во 1980 година, таа ја освоила титулата во повеќебој на државното првенство на СССР и успешно настапила на Летните олимписки игри 1980 во Москва, кој бил нејзино последно натпреварување. Таа била изедначена за златниот медал со Команечи на партер и го освоила златниот медал со советската екипа во екипниот повеќебој.
Во 1999 година, таа била примена во Меѓународната гимнастичка куќа на славни.
1730
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7238 и 7239 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6480 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5490 и 5491 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2483.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1730 година се протега во 4366 и 4367, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4426 и 4427 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2273. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1142 и 1143 исламска година.
Трново (Костурско)
Трново (Трнаа или Трнава; Πράσινο, Прасино; до 1955 г. Τίρνοβο, Тирново ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 21 жител (2011) — сите Македонци.
Географија
Селото е сместено во областа Корешта, 34 км југозападно од Лерин и исто толку северно од Костур. Лежи крај Рулска Река, во подножјата на разграноците на Бигла наречени Мокро и Лисец.
Во Отоманското Царство
Селото за првпат се среќава во османлиски дефтер од 1530 г. под името Трнова со 18 семејства. На крајот на XIX век Трново било македонско село во Костурската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Трново (Trnovo) било село во Костурската каза со 89 домаќинства и 260 жители Македонци. Между 1896-1900 година селото преминава под върховенството на Бугарската егзархија.
Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во XIX век.
Филип Халсман
Живот и работа
Халсман е роден во Рига, во еврејско семејство. Неговиот татко, Мордух Халсман, бил стоматолог, а неговата мајка Ита Гринтух била учителка во основно училиште. Халсман студирал електро-инженерство во Дрезден. Во септември 1928 година, Филип Халсман бил обвинет за убиство на својот татко за време на едно патување во Тирол, каде во тоа време владеел антисемитизам. На судењето бил осуден на казна затвор во траење од четири години. Семејството, пријателите и адвокатите работеле на на неговото ослободување, а добил поддршка и од европската интелектуална елита, како: Фројд, Ајнштајн, Томас Ман, Хенри Херц и Пол Паинлеве. Поради тоа, Халсман ја напуштил Австрија и се преселил во Франција, каде започнал да работи за модните списанија (како „Вог“) и станал еден од најдобрите фотографи-портретисти во Франција. Препознатлив е по острината наспроти дискретниот фокус, кој е често применуван. Кога Франција била окупирана од Германија, Халсман се преселил во Марсеј. Подоцна успеал да добие американска виза со помош на Алберт Ајнштајн, кој му бил семеен пријател.
Трново (Костурско)
Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Трново имало 395 жители Македонци. На почетокот на XX век речиси целото население потпаднало по Цариградската патријаршија, а по Илинденското востание во 1904 г. селото преминало под црховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Трново имало 544 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште. Според Георги Константинов Бистрицки Трново пред Првата балканска војна имало 100 македонски куќи.
Филип Халсман
Живот и работа
Првиот успех во Америка го доживеал со фотографијата на која се појавила моделот Констанс Форд, фотографирана за потребите на рекламната кампања за карминот „victory red“ на козметичката куќа „Елизабет Арден“. Година подоцна, во 1942 година, работел за магазинот „Лајф“, фотографирајќи шапки. Портрет на моделот Лили Даше била првата насловна верзија од серијата фотографии на Халсман за овој магазин. Во 1941 година, Халсман го запознава предводникот на надреалистичката уметност, Салвадор Дали. На почетокот на оваа декада тие ја започнуваат својата соработка. Во 1948 година заеднички ја истражуваат идејата за суспензија и оттаму потекнува и фотографското дело „Атомикус“ со интересна композиција. На фотографијата се портретирани три мачки во скок низ просторот, кофа со фрлена вода и самиот Дали во скок. Насловот на фотографијата е референца на делото на Дали „Леда Атомика“ кое се наоѓа на фотографијата во десниот агол. За да ја долови вистинската сцена на Халсман му биле потребни 28 обиди пред да биде постигнат задоволителниот резултат. Халсман и Дали подоцна издаваат компендиум од заедничката соработка во книгата „Мустаќите на Дали“ издадена во 1954 година, во која се прикажани карактеристичните мустаќи на уметникот на 36 различни начини. Плод од следната соработка е портретот In Voluptas Mors, надреалистичен приказ на Дали со череп, склопен од седум голи женски тела кои го оформуваат. На Халсман му беа потребни три часа да ги намести моделите според нацртот на Дали. Повеќе преработки на сликата се имаат појавено во текот на годините но можеби нјславната од нив е онаа на постерот на филмот „Кога јагнињата ќе стивнат“.
Трново (Костурско)
Во Отоманското Царство
Трново пострадало од грчката вооружена пропаганда. Во мај 1905 г. Коте Христов, кој преминал на грчка страна, жестоко го претепал селскиот учител Ѓорѓи Рајков, а самото село преживеало и други андартски напади, во кои се изгорени сите книги на бугарски. Според Георги Трајчев во 1911/1912 г. во Трново имало 11 куќи со вкупно 109 жители.
Филип Халсман
Живот и работа
Во 1947 година Халсман го фотографира Алберт Ајнштајн во морничаво издание. Фотографијата станува една од најпознатите дела на Роберт Халсман, во 1966 година е користена како поштенска маркаа, во 1999 година се наоѓа на насловната страница на Тајм магазинот, кој го нарекува Ајнштајн „Човекот на векот“. За време на фотосесијата Ајнштајн го изразувал своето каење за учеството во создавањето на атомската бомба за Соединетите Држави.
Трново (Костурско)
Во Грција
По Балканските војни селото е припоено кон Грција во 1913 г. согласно Букурешкиот договор, кога броело 504 жители. Во 1927 г. е преименувано во Прасино, што значи „зелено“. Во 1928 г. во Трново се попишани 404 жители.
Филип Халсман
Живот и работа
Во 1951 година е повикан од телевизиската куќа Ен-Би-Си да направија серија фотографии на едни од најпопуларните комичари во тоа време како Милтон Берл, Сид Каесар, Гроучо Маркс и Боб Хоп. За време на фотографирањето многумина од комичарите се фатени во скок, ова го инспирирало Халсман да фотографира повеќе јавни личности во слични пози, некои од нив се: фамилијата Форд, Војводата и Војвотката од Виндсор, Мерилин Монро, Марија Феликс и Ричард Никсон.
За ова Халсман во една прилика има изјавено: „Кога ќе замолиш некој да скокне неговото внимание се пренесува на чинот на скокање со што паѓа неговата маска и се гледа вистинската личност“. Овој фотограф создал цела филозофија посветена на фотографиите во скок која ја има наречено џампологија (jumpology). Во 1959 година ја издава книгата „Книга за скокање на Филип Халсман“, која содржи повеќе лежерни дискусии за оваа филозофија и 178 фотографии на славни личности во скок.
Трново (Костурско)
Во Грција
На пописот од 1940 г. селото имало 376 жители; во периодот меѓу Балканските војни и Втората светска војна од Трново се иселиле преку 100 семејства, претежно во прекуокеанските земји и Бугарија. Населението настрадало и во Грчката граѓанска војна, поради што многумина се отселиле во Р. Македонија и источноевропските земји.
Филип Халсман
Живот и работа
Ви книгата „Создавањето на фотографски идеи според Халсман“, издадена во 1961 година, Халсман изнесува свои гледишта за како да се создадат необични фотографии следејќи шест правила: Во своето прво правило, Halsman објаснува дека да се биде јасен и концизен создава една силна фотографија.
Да направиш некој обичен и неинтересен предмет да изгледа необично е тема на второто Халсманово правило за фотографирање во кое се вклучени повеќе фотографски техники и тоа: необично светло, необичен агол, необична композиција итн.
Трново (Костурско)
Стопанство
Селото важи за сиромашно. Населението се занимава со сточарство и земјоделство.
Филип Халсман
Живот и работа
Правилото за додавање на необичнa одлика e во вложениот напор фотографот да го насочи вниманието на гледачот на нешто неочекувано со вметнување на необична карактерност или реквизит на фотографијата. На пример фотографијата од младо момче кое држи граната на Диан Арбус е токму она што Халсман сака да го објасни со ова правило.
Четвртото правило на скриената одлика го стимулира гледачот да оди наспроти неговите/нејзините очекувања.
И за крај буквално прикажаниот или идеографски метод на Халсман ја илустрира пораката на фотографијата со насликување на предметот што е можно појасно.
Други познати личности фотографиран од страна на Halsman се Алфред Hitchcock, Мартин и Луис, Џуди Гарланд, Winston Черчил, Мерилин Монро, Dorothy Dandridge, и Pablo Picasso. Многу од овие фотографии се појавуваат на насловните страници на Лајф магазинот. На овие фотографии Халсман искористува мноштво од своите правила. Како на пр. мааните на лицето на Черчил во една од неговите фотографии ја прават фотографијата многу помоќна а Черчил многу почовечен.
Во 1952 година Џон Ф. Кенеди е двапати фотографиран од Халсман. Фотографија од првата фотосесија се наоѓа на задната корица од оригиналното издание на книгата на Кенеди  „Профили на храброста“, а од другата фотосесија една од фотографиите е искористена  за сенаторската кампања.
Во 1958 година Халсман се наоѓа на листата како еден од десетте најдобри фотографи во светот, направена од магазинот Популар фотографи а подоцна во 1975 година ја добива наградата за животно достигнување во областа на фотографијата од  Американската асоцијација на фотографи на списанија, на којашто во 1945 година беше избран за прв претседател. Тој исто така има многубројни изложби низ светските галерии.
За потребите на филмот „Скок“ Халсман е портретиран од Бен Силверстоун.
Алжир на Летните олимписки игри 2004
Алжир се натпреварувал на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција од 13 до 29 август 2004 година. Прв пат се натпреварувал на Олимпијадата во 1964 година и во рамките на Игрите во Атина 2004 година, освоил вкупно дванаесет медали - вклучувајќи и еден златен, еден сребрен и три бронзени медали на Летните олимписки игри 2000 година. Овие медали биле во атлетика (три златни, еден сребрен, две бронзени) и бокс (една златен, пет бронзени). 61 натпреварувач, 46 мажи и 15 жени, учествувале на 57 настани во 10 спортови.
Атлетика
Алжирските атлетичари постигнале квалификациски стандарди во следните атлетски настани (најмногу до 3 спортисти во секоја од настаните во „А“ Стандард, и 1 во „Б“ Стандард).
Маргарита Унгарска
Маргарита Унгарска (унгарски: Margit, 1175-1223), била унгарска принцеза, византиска царица како сопруга на царот Исак II Ангел и солунска кралица како сопруга на Бонифациј Монфератски.
Семејство
Маргарита била најстарата ќерка на унгарскиот крал Бела III од првата сопруга, Агнес Антиохиска. Таа била помладата сестра на Емерик, крал на Унгарија. Нејзината помлади браќа и сестри биле Андреј II од Унгарија и Констанца на Унгарија. Два други браќа и сестри, Соломон и Стефан, се споменати во "Europäische Stammtafeln: Stammtafeln Цур Geschichte der Europäischen Staaten" (1878). Тие, наводно, умреле млади.
Нејзината баба и дедо од таткова страна биле Геза II од Унгарија и Ефросинија на Киев. Нејзините баба и дедо биле Рене од Шатијон и Констанца на Антиохија.
Брак со Исак II Ангел
Во 1185 година Маргарита била омажена за византискиот цар Исак II Ангел и го прифатила православното име Марија. Според хрониката на Никита Хонијат, трошоците за раскошната свадба на унгарската принцеза и византискиот цар станале причина за собирање на вонредни даноци од населението во Северна Бугарија, што станало повод за избувнувањето на востанието на Асеневци.
Маргарита и Исак II Ангел имаle два сина:
Во 1195 година Исак II Ангел бил соборен од престолот од неговиот брат Алексиј III Ангел и бил фрлен во затвор, каде бил ослепен. За судбината на Марија во тоа време не се знае ништо. Сопругот на Маргарита починал во 1204 година, набргу откако пристигнале витезите на Четвртата крстоносна војна. За време на заземањето на градот од крстоносците на 13 април 1204 година, Маргарита била откриена криејќи се во палатата Вукелеон заедно со поранешната царица Ана Француска и уште неколку византиски старешини.
Брак со Бонифациј Монфератски
Во мај истата година вдовицата Маргарита се омажила за еден од водачите на крстоносците - Бонифациј Монфератски, кој сметал дека неговиот брак со поранешната царица ќе му ги зголеми шансите да биде избран за цар на новата Латинско Царство која крстоносците ја создале врз остатоците на некогашна Византија. Изборот на Бонифациј сепак бил провален од Венецијанците, кои го уредиле изборот на Болдвин Фландарски за прв цар на Латинското Царство. Наместо царската круна, Бонифациј ги добил азиските земји на империјата, но тој ги заменил за Солун и провинциите од континентална Грција, на чија територија се создало Солунско кралство. Новите земји на Маргарита и Бонифациј се наоѓале во соседство со владенијата на братот на Маргарита, унгарскиот крал Андреј II, од кого двајцата најверојатно очекувале и политичка поддршка. Маргарита на Бонифациј Монфератски во 1207 година му родила син, Деметрио Монфератски.
Во Солун Маргарита владеела како регент на нејзиниот сопруг за време на воените дејства на крстоносните за заземањето на Тесалија. На 4 септември 1207 година, сопругот на Маргарита бил убиен од Бугарите на цар Калојан. Според желбата на Бонифациј, власта во Солун била префрлена на неговиот малолетен син Деметрио, а како регент била избрана неговата сопруга Маргарита. Власта на Маргарита сепак се покажала многу нестабилна бидејќи против неа се спротивставиле ломбардските барони кои планирале да се искачи на престолот постариот син на Бонифациј, Вилхелм VI Монфератски. Предводени од ломбардецот Умберто II, бароните ја отстраниле Маргарита од власта и ги затвориле портите на Солун пред латинскиот цар Хендрик, кој пристигнал во градот во декември 1208 година, да го земе омажот од регентите на Деметрио. Откако ги прифатил навидум условите на Биандрате, царот бил пуштен во градот, каде Маргарита лично му го открила заговорот на бароните против неа и нејзиниот син. Како резултат на тоа, на 6 јануари 1208 година царот го крунисан Деметрио за крал и добил заклетва од бароните. Подоцна неговите постапки биле одобрени и од римскиот престол. Самиот Биандрате успеал да избега и со помош на своите верни гарнизони ги зазел Сер и Кавала, каде продолжил да ја оспорува власта на Маргарита и нејзиниот син. Маргарита продолжила да ја има поддршката на царот, кој успеал да заземе неколку од тврдините на Биандрате и да ги одбие нападите на епирците врз границите на кралството. Во 1210 година царот Хендрик го поставил својот брат Јусташ на чело на регентството на малолетниот Деметрио.
Маргарита останала во Солун до 1216 година, кога починал цар Хендрик. Новиот латински цар Петар де Куртене застанал на страната на Вилхелм II, кој го поканил во Солун на заминување од Италија. Во таква ситуација Маргарите претпочитала да се врати во родната Унгарија, иако нејзиниот син Деметрио останал во Солун, каде ја задржал круната поради прераната смрт на царот Петар де Куртене, кој бил заробен од епирците и погубен по наредба на деспот Теодор Комнин.
Брак со Николај де Сен Омер
Во Унгарија Маргарита се омажила за Николај де Сен Омер, лорд на Беотија. Од овој брак се родиле барем две деца:
Во текот на неколку години Маргарита упорно одбивала да го напушти православието и да прифати повторно католицизмот. Папа Инокентиј III ја поздравил кога таа конечно преминала во католицизмот во 1208 година.
Маргарита била сè уште жива во 1223 година, откога датира едно писмо на папа Хонориј III, со што сопственоста на Маргарита била поставена под заштита на светиот престол, а кон нејзините владенија биле додадена и тврдината Кеве (Панчево.
Етнокултурна емпатија
Етнокултурна емпатија ― поим кој се однесува на разбирање на чувствата на поединците кои се етнички и/или културно различни од самите себе. Овој концепт фрла сомнеж врз глобалната емпатија, која претпоставува дека емпатијата е „чувство во себе чувствата на другите“ без оглед на особеностите на другиот (на пр. возраст, пол и народност) или контекст. Етнокултурната емпатија, од друга страна, претпоставува дека емпатијата кон другите веројатно се зголемува ако другиот е сличен на себе во однос на етничката припадност, полот, возраста или културното потекло.
Историја на концепти
Традиционално, емпатијата грубо се дефинира како интелектуална способност да се преземе улогата или перспективата на друга личност и/или емоционален одговор на друго лице што има форма на истиот емоционален приказ. Емпатијата е релативно стабилна и конзистентна лична особина во одреден временски период. Меѓутоа, луѓето обично имаат различни нивоа на емпатија кон различни поединци врз основа на согледаната психолошка сличност. Два основни фактори кои влијаат на воочената психолошка сличност се етничките групи и културата. Луѓето обично чувствуваат поголема емпатија кон поединците кои се во исти етнички/културни групи како и тие, отколку оние кои не се.
Квинтана го дефинираше преземањето на етничката перспектива како когнитивно-развојна способност што поединецот може да ја постигне додека поминува низ развојните животни фази. Пет фази на способност за земање етничка перспектива вклучуваат (1) физикалистичка и набљудувана перспектива, (2) буквална перспектива, (3) небуквална и социјална перспектива, (4) групна перспектива и (5) мултикултурна перспектива на етничката припадност. Прво, децата го утврдуваат својот етнички идентитет со тоа што се разликуваат од другите етнички групи врз основа на физичките одлики. Штом децата ќе ги разберат физичките разлики со другите групи, тие потоа можат да станат свесни за перспективите, ставовите и искуствата на другите етнички групи, и конечно можат да развијат способност да ја земат перспективата на другите етнички групи.
Ридли и Лингл ја дефинираат културната емпатија како „научена способност“ составена од три подредени процеси: спознаен, афективен и комуникативен. Споезнаените процеси вклучуваат културна перспектива и културна разликување на себе со друго. Афективните процеси вклучуваат заменик афект и изразителна загриженост. Комуникативните процеси вклучуваат испитување за увид и пренесување точно разбирање.
Врз основа на етничката перспектива на перцепција и културна разлика на емпатија, Ванг и нејзините колеги го предложија концептот на „етнокултурна емпатија“. Претходните истражувања се однесуваа на слични или сродни конструкции како што се културна емпатија, емпатична мултикултурна свест, земање етничка перспектива; тие обично се користат наизменично со „етнокултурна емпатија“.
Конструкции и мерења
До денес, Скалата на етнокултурна емпатија (СЕЕ) е единственото формално објавено мерење на етнокултурната емпатија. СЕЕ се состои од три инструментални аспекти: интелектуална емпатија, емпатични емоции и комуникација на тие двајца.
Интелектуалната емпатија е способност да се разбере размислувањето и/или чувството на расно или етнички различно лице. Тоа е, исто така, способност да се согледа светот како другата личност; односно земање на расна или етничка перспектива.
Компонентата на емпатичните емоции на етнокултурната емпатија е вниманието на чувството на личност или лица од друга етнокултурна група до степен до кој едниот е способен да ја почувствува емоционалната состојба на другиот од гледна точка на расната или етничката култура на тоа лице. Покрај тоа, таа се однесува на емотивниот одговор на една личност на емоционалното прикажување на личност или лица од друга етнокултурна група.
Компонентата на комуникативна емпатија е израз на етнокултурни емпатски мисли (интелектуална емпатија) и чувства (емпатични емоции) кон членови на расни и етнички групи различни од сопствените. Оваа компонента може да се изрази преку зборови или дела.
Примена
Етнокултурната емпатија вообичаено се применува во меѓукултурните и/или меѓуетничките анализи. Нивоата на етнокултурна емпатија се разликуваат според демографските особености и општествените фактори. Жените имаат поголема веројатност да пријават повисоки нивоа на етнокултурна емпатија отколку мажите, Небели поединци  биле откриени дека имаат значително повисоки нивоа на општа и посебна етнокултурна емпатија од нивните бели колеги. Расизмот бил негативно поврзан со етнокултурната емпатија.
Луѓето со различни нивоа на етнокултурна емпатија, исто така, било пријавено дека реагираат карактеристично на поединците кои се слични со себе и оние кои не се слични. На пример, луѓето со повисоко ниво на етнокултурна емпатија поуспешно работат со поединци од други култури.
Етнокултурната емпатија не функционира само во меѓукултурни контексти, туку и во ситуации како што се мнозинство наспроти малцинства, мажи наспроти жени, домородци наспроти недомородци. Високите нивоа на ентокултурна емпатија предвидуваат позитивен став кон малцинските групи, како што се жртвите на силување, жртви на семејно насилство, женски лидери, итн.
Етнокултурната културна емпатија се користи во истражувачки области како што се расизмот, феминизмот, мултикултурализмот, етничкиот идентитет итн.
Замокот Мелфи
Замокот Мелфи во Базиликата е споменик во сопственост на италијанската држава и еден од најважните средновековни замоци во Јужна Италија. Нејзината конструкција, барем компонентите кои сè уште се видливи, датираат од освојувањето на Норман и претрпеле значителни промени со текот на времето, особено под Домот на Анжу и Круната на Арагон.
Норманите
Замокот бил изграден кон крајот на 11 век од Норманите на стратешка локација која служи како порта помеѓу Кампанија и Апулија. Нејзиното поставување било од суштинско значење за да се одбрани од надворешни напади и како засолниште за норманските сојузници. Структурата била место на неколку „историски“ настани за време на норманскиот период.
Во Мелфи, резиденцијалното седиште на округот Апулија ( Контеа ди Пуља ), имало пет вселенски собори, организирани од пет различни папи помеѓу 1059 и 1137 година. Во летото 1059 година, папата Николај II останал во тврдината. Тој на 24 јуни склучил договор со грофот Роберт Гискард и принцот Ричард I од Капуа, за подготовки на Првиот собор на Мелфи, кој го славел таму од 3 до 25 август. конечно признавајќи ги норманските освојувања од страна на Конкордатот на Мелфи. Папата го именувал Роберт Гискард за војвода од Апулија и Калабрија, а градот Мелфи по тој повод бил промовиран во главен град на неговото војводство. Гискар ја протерал својата прва сопруга Алберада од Буоналберго, за да се омажи за ломбардската принцеза Сикелгаита од Салерно. .
Во замокот се одржале дополнителни синоди: папата Александар II од 1 август 1067 година претседавал со Вториот собор на Мелфи, го прими ломбардскиот принц Гисулф II од Салерно, како и Роберт Гискард и неговиот помлад брат Роџер I. За време на Третиот собор во Мелфи, во 1089 година, папата Урбан II ја свикал Првата крстоносна војна, во 1101 година Пасхал II го повикал Четвртиот собор на Мелфи IV и конечно Инокентиј II во 1137 година го прославил Петтиот собор на Мелфи, последен од серијата. Исто така, во 1130 година, Антипапа Анаклит II, кој го основал Норманското Кралство Сицилија, организирал Собор на Мелфи, кој сепак не бил признат од црквата.
Хоенштауфен
По доаѓањето на династијата Хоенштауфен во 1194 година, императорот Фредерик II му дал големо значење на замокот Мелфи и наредил неколку модификации. Во 1231 година тој ги прогласил уставите на Мелфи ( Liber Augustalis ) во замокот, законик на Кралството Сицилија, на кој императорот лично учествувал во пишувањето заедно со луѓе како неговиот нотар Пјетро дела Виња и филозофот и математичар Михаил. Шкотланѓанец. Структурата била и депозит за даноците собрани во Базиликата и затвор за заробеници како „ Сарацен “ Утман од Лучера, кој бил ослободен по исплата на 50 унци злато.
Во 1232 година, Фридрих II ги угостил во замокот Маркгробот Бонифациј II од Монферат и Бјанка Лансија, со која го добил синот Манфред и која му станала сопруга непосредно пред нејзината смрт. По неговата екскомуникација од страна на папата Григориј IX, императорот Хоенштауфен во 1241 година затворил во зградата двајца кардинали и неколку француски и германски бискупи, кои требало да бидат дел од папскиот совет за негово разрешување.
Анжу и наследници
Со смртта на Стауфер и доаѓањето на владетелите на Анжу (анжуеви), замокот Мелфи претрпел сеопфатно реновирање и проширување. Во 1284 година станала официјална резиденција на Марија од Унгарија, сопругата на Карло II од Анжу. Сè уште бил подложен на промени во 16 век под владата на Арагон и станал сопственост на благородното семејство Ачајоли прво, потоа на Марзано, Карачоло и на крајот на династијата Дорија, на која и припаѓал до 1950 година. Замокот претрпел два силни земјотреси во 1851 и 1930 година, но, за разлика од другите споменици на Мелфи кои биле сериозно оштетени, замокот  речиси воопшто не бил оштетен. Денес во зградата е сместен Националниот археолошки музеј на Мелфи, отворен во 1976 година.
Структура
Замокот Мелфи, сведок на неколку фази на изградба со текот на времето, има повеќестилска архитектонска форма, иако сè уште изгледа чисто средновековно. Составен е од десет кули од кои седум правоаголни и три петаголни:
Замокот Мелфи има четири влеза, од кои само еден е сè уште употреблив. Првиот, сместен на североисток во близина на кулата бил директно поврзан со рововите и сега е заѕидан; вториот, исто така заграден и лоциран во близина на црковната кула, се отвора кон дворот; третиот на југозапад, блиску до бедемот на Лавот, бил главниот влез за време на ерата на Анжевините и им овозможувал да стигнат до ровот и градот. Четвртиот, единствениот активен, бил отворен од Дорија и служел како пристап до ровот преку подвижен мост во античко време. Внатрешноста, иако трансформирана од Дорија, помеѓу 16 и 18 век во баронска палата, сè уште задржал некои структурни одлики во норманско-германски стил.
По преминувањето на мостот видлив е порталот кој содржи натпис од 18 век ,кој ги почитува делата на императорот Чарлс V и неговиот адмирал Андреа Дорија. Потоа, влегувајќи во дворот, можно е да се пристапи до шталите и дворовите на „ларажата“ и „Морториото“, сите анжевински дела создадени помеѓу 1278 и 1281 година по налог на Чарлс II од Анжу. Секогаш во анџевински стил се „Собата на престолот“ (во која се наоѓа музејот), изградена на северната страна, под „Салата на Армигери“. Вреди да се спомене и „Салата на чинијата“, каде што биле прогласени уставите на Мелфи.
NGC 4969/1
NGC 4969/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4969/1 се споменува и како MCG 2-33-55, CGCG 72-4, KCPG 365A.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1887 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4969/1 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4969/1 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 7 м 2,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 38' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Даме/Марк (амт)
Даме/Марк (Dahme/Mark) — општинска заедница во округот Телтов-Флеминг, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Даме.
Општинската заедница Даме/Марк се состои од следниве општини:
Раштани
Раштани е име кое го носат 3 села во Република Македонија. Од ист корен е и името на селото Раштак (Скопско), топонимот е словенски веројатно поврзан со глаголот „растење“ или „раст“.
Замок Мирамаре
Замокот Мирамаре е замок од 19 век се наоѓа на заливот Трст помеѓу Баркола и Грињано во Трст, североисточна Италија. Изграден е од 1856 до 1860 година за австрискиот надвојвода Фердинанд Максимилијан и неговата сопруга, Шарлот од Белгија, подоцна императорот Максимилијан I и царицата Шарлот од Мексико, врз основа на дизајн на Карл Јункер.
Територијата на замокот вклучува обемна карпа и парк кој излевал на море од 22 хектари дизајнирани од надвојводата. Територијата била целосно уредена и има бројни тропски видови дрвја и растенија.