cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карпестата уметност во Македонија
Неодамна е откриен 100 000-от карпест гравир на територијата на Република Македонија. Се претпоставува дека на територијата на денешна Македонија има над еден милион карпести гравири. Според Светската Федерација за Карпеста Уметност Македонија е светски водач на полето на истражувањето на карпестата уметност. Според д-рДушко Алексовски, Македонија е резерват на карпеста уметност.Во Македонија е пронајден и Скочивирскиот натпис-атомска бомба во научниот свет. Сличноста на буквите од овој натпис со буквите од глаголицата упатуваат на размислување дека Светите браќа Кирил и Методиј не случајно го измислиле "словенското писмо". Истражувањата на карпестата уметност во Македонија се битни за правилното дефинирање на културното, историското и јазичното наследство на светската цивилизација.
Македонски јазик
Македонски јазик — јужнословенски јазик, дел од групата на словенски јазици од јазичното семејство на индоевропски јазици. Македонскиот е службен и национален јазик во Македонија, а воедно е и официјално признат како регионален службен јазик во Горица и Пустец во Албанија каде што живее бројно македонско население, но и во Србија како официјален во општините Јабука и Пландиште, Романија и Косово. Македонски се зборува и во Австралија, Бугарија, Грција, Канада, САД, Црна Гора, Турција, во некои земји−членки на Европската Унија и останатата македонска дијаспора. Вкупниот број на македонски говорници е тешко да се утврди поради несоодветни пописи, но бројката се движи од околу 2,5 до 3 милиони луѓе.
Иако спаѓа во групата на словенски јазици, македонскиот во текот на својот историски развој, како резултат на повеќевековни допири и влијанија со соседните јазици, како што се грчкиот, албанскиот и ароманскиот, развил некои заеднички граматички, синтаксички и фонолошки карактеристики со овие несродни јазици. Овие јазици го сочинуваат Балканскиот јазичен сојуз.
Историја
Јазикот според јазичаричката категорија спаѓа во групата на јужнословенски јазици на словенските јазици. На територијата што денеска ја зазема, а што во блиско минато била поширока, македонскиот јазик се формирал од говорите на македонските племиња ја населувале територијата на етничка Македонија, па се длабоко во териториите на денешните Грција и Албанија, но со самиот развој на државите тој регион се стеснал и македонските говори во тие краишта полека почнал да се заменува со други јазици. Денес во Албанија, македонски јазик се зборува најмногу во Мала Преспа, Голо Брдо и скоро сите погранични места со Република Македонија. Во Приморска Македонија, македонскиот јазик се зборува најмногу во префектурите Воден и Лерин но и во другите градови и села во Приморска Македонија. Во Бугарија, македонскиот јазик се зборува во Пиринска Македонија (од помалку од 1 % од населението во современите политичко-општествени околности) а во Србија се зборува во пограничниот регион со Македонија и во областа Гора во Косово.
Македонските говори околу Солун биле основата за формирање на старословенскиот јазик и писменост. Тоа што ја карактеризира историјата на македонскиот јазик е неговата коренита промена што настанала од X век па навака. Слични промени ги зафатиле и бугарскиот јазик и источните дијалекти на српскиот јазик. Тие темелни промени довеле до мала споделба на граматички црти помеѓу старословенскиот и македонскиот јазик, па како резултат на тоа се создала Македонската рецензија на старословенскиот јазик. Познати центри на Македонската рецензија се Охридската книжевна школа, Кратовската книжевна школа и Лесновската книжевна школа.
Историјата на македонскиот јазик е поделена на следните периоди :
Македонските говори рано почнале да развиваат извесни црти што ги изделуваат како целост во однос на говорите на соседните јужнословенски јазици.
Една таква црта е замената на силните ерови, како: Ъ > о, Ь > е (сон, темно). Оваа промена настанала во X век и е доста застапена во старословенските текстови од македонско потекло. За разлика од македонскиот, во српскиот и хрватскиот јазик овие ерови се слеале во еден глас — а (сан, дан), а додека во бугарскиот се слеале во Ъ со таа разлика што пред Ь се чувал мекиот изговор на согласката (сън, дън).
Македонскиот јазик покажал и посебен развиток и во однос на назалните согласки. Тука се појавила вокализација на еровите и промената на назалните согласки се хронолошки и по резултат одделни појави. Притоа, единствено во македонскиот јазик дошло до изедначување на со, по губењето на назалниот призвук, така што во текстовите од XII век и XIII век се наоѓале пример како: птель за птель, см за см и сл. Со други зборови овој развиток одел вака: >  (ä)> е. Во некои западномакедонски говори, особено во Поградец и Горица во Албанија, сѐ уште е зачуван изговорот со ä, па така имаме: рʲäка за река.
Во инструкциите за попишувачите во САД се наведува македонскиот јазик во различен контекст. Така на пример:
Со анализа на овие пописни инструкции може да се заклучи дека до 1910 година постоело едно гледиште во американското општество во врска со македонскиот јазик, а од 1920 година администрацијата го поддржува гледиштето дека македонскиот јазик е засебен јазик кој го говорат некои од емигрантите од Европа. Подоцна во листата "C2SS Language Codes" на македонскиот јазик му е придружен кодот 2630.
Стандардизација
Идејата за стандардизација на македонскиот јазик има свои корени во 19 век, но прв посериозен обид на научен пристап претставува објавувањето на книгата „За македонцките работи“ од Крсте Петков Мисирков во 1903 г., на чија основа во 1945 г. и се извршила стандардизацијата на современиот македонски јазик. Оваа книга била остро дочекана од бугарската јавност, па била веднаш запленета и уништена. Останале само неколку примероци, од кои еден пронашол К. Неделковски во софиската библиотека.
Врз основа на идеите за посебноста на македонскиот јазик и потребата од негова кодификација објавени од Ѓорѓија Пулевски, како и од дејноста на „лозарите“ (дочекани исто така со остри напади од бугарската јавност) и др. македонисти („сепаратисти“) во 19 век, Мисирков ги поставува темелите на современиот македонски јазик, а тоа се:
Кодификација
Кодификацијата на македонскиот јазик е поврзана со следниве историски настани:
Македонската државност се зацврстува со историските решенија на Првото заседание на АСНОМ. Меѓу тие решенија од особено значење е Решението за воведување на македонски литературен јазик како службен во македонската држава.
Исто така, Президиумот на АСНОМ, како највисоко тело на македонската држава, во ноември 1944 година назначил комисија составена од македонски филолози и од општествени дејци кои требало да поднесат предлог за азбука и за правопис на македонскиот јазик. Прашањето за азбуката и правописот се решило во мај 1945 година. Заедно со ова прашање, членовите на комисијата разгледале повеќе прашања од особено значење за оформувањето на македонскиот литературен јазик.
Македонскиот јазик има сличности со другите словенски јазици, а најмногу со бугарскиот и српскиот јазик. Македонскиот и бугарскиот јазик се единствените од групата на словенски јазици кои со текот на развојот ги изгубиле падежните форми, а од нив останат е само вокативот (Македонијо; мајко; професоре итн.), како и во некои зборчиња (него; нему; скришум итн.).
За македонскиот јазик, Р. Г. А де Бреј вели:
Географска распространетост
[[Податотека:MapOfMacedonianSpeakers-new.png|мини|лево|320п|Распространетост на луѓе коишто го зборуваат македонскиот јазик низ светот:
]] Иако точниот број на говорители на македонскиот јазик како мајчин и како втор јазик не е точно познат, особено поради политиките на соседните држави и поради емиграцијата на населението, се претпоставува дека има помеѓу 1,4 милиони и 3,5 милиони луѓе кои го говорат македонскиот јазик како мајчин. Според пописот во 2002 година, населението на Македонија изнесувало 2 022 547 жители, од кои 1 344 815 жители го пријавиле македонскиот како мајчин јазик. Македонскиот јазик се изучува и се зборува на различни степени како втор јазик од сите етнички малцинства во државата. Тој е втор јазик за околу 677 733 граѓани на Македонија, односно припадниците на малцинствата во државата (иако меѓу овие има голем број луѓе каде јазикот им е мајчин, особено меѓу Македонците-муслимани).
Надвор од Македонија, има мали етнички македонски малцинства во соседните држави кои го говорат македонскиот јазик како мајчин, вклучувајќи и 4 697 во Албанија (попис од 1989), 1 609 во Бугарија (попис од 2011) и 12 706 во Србија (попис во 2011). Тешко е да се определи точниот број на говорители на македонскиот јазик во Грција поради политиката во државата, но бројот на словенски говорители се претпоставува дека бил помеѓу 50 000 и 300 000 во последната деценија на XX век. Според проценките од 1964 година, околу 580 000 Македонци живеат надвор од државата, а најголем број мигранти има во Австралија, во Канада и во САД. Бројот на говорители на македонски јазик во овие држави изнесува 66 020 во Австралија (според пописот во 2016), 15 605 во Канада (според пописот во 2016) и 22 885 во САД (според пописот во 2010). Има повеќе од 50 000 говорители на македонски како мајчин во државите од Западна Европа, главно во Германија, во Швајцарија и во Италија.
Македонскиот јазик има официјален статус само во Македонија, но е признаен како малцински и службен јазик во делови од Албанија (Пустец), Романија, Србија (Јабука и Пландиште) и Босна и Херцеговина. Има предлози македонскиот јазик да се изучува во некои училишта во Романија поради тоа што Македонците се официјално призната малцинска група. Во Косово се зборува горанскиот дијалект кој некои јазичари го сметаат за македонски.
Македонистика
Македонистиката е наука што ги проучува развојот, правописот и другите одлики на македонскиот јазик. Почетоците на македонистиката се поврзани со политичките состојби на Балканскиот Полуостров во времето на османлиското владеење. Поради територијалните претензии на новосоздадените словенски држави Србија и Бугарија кон Македонија, кај нив се јавила потребата за докажување на културната поврзаност на населението на Македонија со она во нивните држави. Притоа македонистиката во најголем дел се развива како дел од политичките спорови околу припадноста на Македонците, а со тоа и припадноста на териториите коишто тие ги населуваат.
Својот вистински расцут македонистиката го доживува по обновувањето на македонската државност во 1944 година. Со кодификацијата на современиот македонски литературен јазик и основањето на низа образовни и научни установи чиј основен предмет на изучување е македонскиот јазик, се создаваат сите услови за непречено и објективно развивање на македонистиката како дел од светската јазичаричка наука.
Книжевност
Македонската книжевност или литература е поим кој ги опфаќа пишаните дела на македонски јазик. Првите книги напишани на македонски јазик или на некој од неговите дијалекти датираат од времето на Македонската рецензија на старословенскиот јазик, поточно од периодот на Охридската и Лесновската книжевна школа, која воглавно била религиска книжевност.
Македонската книжевност е поделена на три големи периоди, кои понатака се делат на уште неколку. Периодите на македонската книжевност се:
Дијалекти и дијалектологија
Македонската дијалектологија е посебна развиена гранка на македонистиката која се занимава со проучување, истражување, документирање и зачувување на македонските дијалекти. Како стабилна научна дисциплина во македонистиката, дијалектологијата се развила после кодификацијата на македонскиот јазик, но нејзиното присуство се забележува и пред 1940-те години. Дијалектологијата на македонскиот јазик е постара дисциплина и датира уште од првите научни трудови кои се занимавале со македонскиот јазик или од втората половина на XIX век. Како позначајни македонски дијалектолози се забележуваат Ватрослав Јагиќ, Ватрослав Облак, Виктор Григорович, Мјечислав Малецки, Зузана Тополињска, Божидар Видоески и други.
Дијалектите на македонскиот јазик се варијации на стандардниот литературен јазик. Македонскиот јазик брои околу 27 дијалекти поделени во три главни групи. Главната граница помеѓу двата блока источните и западните дијалекти е планината Скопска Црна Гора, продолжува со реката Вардар па сè до Егејското Море (Бело Море). Главна особина за западните дијалекти е побавниот тоналитет на дијалектите, користење на тројниот член и акцентот паѓа на третиот слог од крајот на зборот. Заедничка особина за источните дијалекти е побрзиот тоналитет на зборување, кратење на зборови и променлива позиција на акцентот. Дијалектите се зборуваат на цела територија на Република Македонија, Пиринска Македонија, Егејска Македонија (Беломорска Македонија), Мала Преспа и Голо Брдо и југозападно Косово. Македонскиот јазик, со сите негови дијалекти има над 3 милиони говорници.
Карактеристични особини
Карактеристични особини на македонскиот јазик се:
Правописен и правоговорен систем
Залагањето за создавање на македонски литературен јазик датира уште од почетокот на XIX век, со појавата на просветителите. Тие се застапувале за употреба на македонски народен јазик, на кој и ги пишувале своите книги и текстови, а првите книги се со религиска содржина за да ја приближат верата до народот.
Од големо значење се залагањата на Јоаким Крчовски, Кирил Пејчиновиќ и Теодосиј Синаитски, а посебно се истакнуваат Ѓорѓија Пулевски и Крсте Петков Мисирков, кој во својата книга „За македонцките работи“ одвојува статија во која ги изјавува своите ставови за начинот на формирање на македонски литературен јазик. На Првото заседание на АСНОМ, 2 август 1944, е донесен решение за воведување на македонскиот јазик како службен јазик во македонската држава. Комисијата за азбука и правопис своите ставови ги формулирала во Резолуција, донесена на 3 мај, а усвоена на 5 мај 1945 година. Заслугата на Блаже Конески за кодификацијата на македонскиот литературен јазик е во тоа што создал „Граматика на македонскиот литературен јазик“, „Речник на македонскиот литературен јазик“, како и „Правопис на македонскиот литературен јазик“, подготвен заедно со Крум Тошев, кој е озаконет на 7 јуни 1945 година.
Низ историјата  и низ својот развој, македонскиот јазик користел неколку писма за пишување. Така, македонскиот јазик користел повеќе писма меѓу кои: старомакедонската азбука, глаголицата, црковнословенската кирилица, илинденската азбука и преродбеничката азбука. Денес македонскиот јазик користи македонска азбука, односно кирилска азбука приспособена на македонскиот фонетички и фонолошки систем. Македонската азбука е заснована на реформите и азбуката на Крсте Петков Мисирков.
Фонетски и фонолошки систем
Фонетиката и фонологијата се делови од науката за јазикот кои го проучуваат гласовното рамниште на јазикот. Тие се сродни науки, тесно поврзани една со друга и се дополнуваат меѓу себе. Во принцип, фонетиката го проучува создавањето на гласовите со говорните органи, познато како артикулација, и нивните звучни својства или гласови, познати како акустика. Од другата страна пак, фонологијата го проучува гласот како елемент кој има функција во јазикот да прави разлика меѓу две јазични единици. Со други зборови, фонологијата може да се нарече функционална фонетика. Двете науки во својот центар на внимание го имаат гласот и неговото формирање. Во тесна врска со овие две науки се правописот и правоговорот. Фонетиката и фонологијата ги изучуваат следните дисциплини: гласот и фонемата, говорните органи, поделбата на гласовите, гласовните промени, акцентот, акцентот на сложенките, отстапување од акцентското правило, акцентот на туѓите зборови и акцентските целости.
Во македонскиот јазик самогласките се: а, е, и, о, у, додека согласките се останатите 26 гласови од македонскиот фонетски систем. Одлики на гласовите во македонскиот јазик се едначењето по звучност, обезвучувањето на крајот од зборот, удвојувањето на согласки и елизијата.
Самогласки
Согласки
Македонската азбука е официјалната азбука во Република Македонија и единствено писмо за пишување на јазикот. Азбуката е заснована на кирилицата со мали прилагодувања согласно на фонетскиот и фонолошкиот систем на јазикот. Азбуката има 31 буква и е заснована на преродбеничката азбука на Крсте Петков Мисирков.
Македонскиот акцент е динамичен или експираторен и определен. Македонскиот акцент секогаш паѓа на третиот слог од крајот на зборот за третосложни или повеќесложни зборови (пр. тáт-ко-то, тáт-ков-ци, тат-кóв-ци-те, Ма-кé-до-нец), на вториот слог на двосложни зборови (пр. дé-те, мáj-ка, тáт-ко) и на единствениот слог кај едносложните зборови (пр. рóг, с'рп, к'рв). При зголемување на бројот на слоговите кај еден ист збор, акцентот го менува слогот, при што пак се води сметка тој да биде на третиот слог од крајот на зборот. Така имаме: 'учител — уч'ителот — учит'елите и сл. Во македонскиот јазик има отстапувања од третосложното акцентирање во следниве случаи :
Морфолошки систем
Морфологијата во македонскиот јазик] и во останатите јазици е дел од лингвистиката која се занимава со проучување на формите на зборовите, нивното градење и граматички значења. Самиот збор е од старогрчко потекло и во превод значи наука за формите. Главната цел на морфологијата е да ја проучува структурата на зборовите и правилата и принципите според кои самите зборови се обединуваат во групи. Многу сродна наука на морфологијата е морфосинтаксата на македонскиот јазик која се занимава со употребата на зборовите во реченица.
Зборот во секој јазик, така и во македонскиот е изграден од неколку различни елементи. Некои од нив имаат значење односно се лексички, а некои немаат значење и се граматички или функционални. Како пример за ова може да се разгледа зборот „млекар“ поделен на неколку начини :
Според морфолошката класификација, единаесетте зборовни групи се класифицираат во две групи и тоа на менливи и неменливи зборовни групи. Менливите зборовни групи ја менуваат својата форма заради морфолошките потреби, а неменливите не. Менливите зборови ги опфаќаат: именките, придавките, броевите, заменките и глаголите, додека неменливите ги опфаќаат прилозите, предлозите, сврзниците, честичките, извиците и модалните зборови.
Според синтаксичката класификација зборовите се делат на полнозначни или отворени зборовни групи и службени или лексички и службени или функционални зборови. Во полнозначните се вметнуваат именките, придавките, броевите, заменките, глаголите, прилозите и модалните зборови, додека во службените се вметнуваат предлозите, сврзниците, честичките и извиците. Во вистинска самостојност се изделуваат именките, глаголите и дел од заменките (именските), а другите самостојни зборови имаат ограничена синтаксичка независност.
Синтаксичен систем
Основна единица на синтаксата е реченицата. Врз реченицата е осврнато вниманието на синтаксата. Понатака реченицата може да е подели на две големи групи, односно проста и сложена реченица. Простите и сложените реченици во македонскиот јазик се составени од именски групи или наречени синтагми, но и од останати елементи како глаголи или прилози. Сите овие наведени елементи функционираат во најсложената јазична форма наречена врзан текст.
Следниот пример сликовито го презентира составувањето на врзаниот текст почнувајќи од најмалите единици:
Според ова, опширно основните синтаксички единици се :
Фразеолошки систем
Зборовните групи кои во јазикот се користат како една целина се нарекуваат фразеологизми, кои имаат посебни јазичарички одлики и вредности. Во реченицата зборовите можат да се поврзуваат, да се здружуваат во целости од различен вид. Така на пример, зборот орев може да оди со повеќе придавки како на пример „голем орев“ или „мал орев“, со глаголи како на пример „јаде орев, купува ореви“ и слично. Ова доведува до општите принципи на фразеологијата каде зборовите во реченицата можат слободно да се здружуваат односно да се наоѓаат во слободна врска. При ваква врска секој од зборовите си го задржува своето посебно значење, така што значењето на составот е еднакво на збирот на значењата  на зборовите што влегуваат во тој состав.
Во македонскиот јазик зборовните состави можат да се наоѓаат и во неслободна врска, односно постојана врска. Така на пример, зборот орев во реченицата „Ова е тврд орев, не се крши со заби“ и зборот орев во реченицата „Ќе бидеме тврд орев за нашиот утрешен противник“ нема исто значење. Во составите на овој вид ослабува одделното значење на зборовите и се формира едно ново значење кое не е збир на значењата на составните елементи.
Надворешни врски
и Том
__ИНДЕКС__
Временски задоцнувања во монетарната политика
Временските задоцнувања во монетарната политика (англиски: time lags in monetary policy) го претставуваат одложеното дејство на мерките на монетарната политика, односно времето кое поминува од моментот кога централната банка ќе преземе акција до моментот кога нејзиите мерки ќе се одразат врз економијата. Овие задцнувања претставуваат сериозно ограничување кое ја намалува делотворноста на монетарната политика во нејзиите напори да ја стабилизира економската активност.
Видови временски задоцнувања
Постојат неколку видови на временско задоцнување, како што се:
Овде станува збор за времето кое е потребно за да се распознае одредена појава и да се даде точна дијагноза за економскиот циклус. Ова задоцнување се јавува и поради тоа што статистичарите ги даваат економските показатели по определен временски период. На овој временски “јаз” влијаат повеќе фактори како што се: ненавременото објавување на податоци, тешкотиите на распознавање на појавата поради самата нејзина природа и слично. Колку е побрза способноста за распознавање на одредена појава, толку и ова задоцнување ќе биде пократко, и обратно. Бидејќи економијата е нормативна категорија, често се даваат и спротивни мислења за природата на одредена појава, што самото по себе придонесува да се проширува овој дел од временско задоцнување.
Откако ќе се распознае одредена појава, поминува определено време додека да се преземе акција. Овој временски период што поминува откако ќе се распознае одредена економска појава, до преземањето мерки за нејзино елиминирање или пак поддржување во литературата е познат под името “Action lag”. Различното мислење на економистите кои решаваат за дејствувањето на монетарната политика придонесува за пролонгирање на времето за да се одлучи какви инструменти на монетарната политика да се употребат. Времето потребно за преземање акција зависи од низа фактори, како што се: природата на процесот на донесување одлуки, дали одлуката ја донесува само еден орган или таа треба да помине низ повеќе тела, колку тие се сложни меѓу себе, долгите административни процедури околу донесувањето на одлуката итн.
Под „Impact lag“ се подразбира времето потребно одредена преземена акција да се почувствува таму каде што е упатена, односно временското растојание што се појавува меѓу преземената акција и нејзиното стварно влијание. Исто така, посебна специфичност кај ова временско заостанување е што не се ефектира целото влијание на одредена акција во еден момент, туку тоа влијание е дистрибуирано временски, односно акцијата на централната банка влијае и во следните квартали, семестри или години. Ова задоцнување е временски дистрибуирано: на почетокот ефектите на монетарната политика се мали, потоа постепено се зголемуваат и кумулираат, подоцна постепено се намалуваат и, на крајот, тие се губат.
Емпириски истражувања
Бројните емпириски истражувања потврдуваат дека монетарната политика влијае врз номиналните и реалните променливи со одредено задоцнување, кое се разликува од земја до земја или од период до период. Првото мерење на задоцнетите ефекти потекнува од Ирвинг Фишер, кој утврдил дека во САД, во првите две децении на XX век, просечното задоцнување од промената на монетарната политика до промената на цените изнесувало 1,75 месеци. . Милтон Фридман утврдил дека во големите западни економии, интервалот од промената на монетарниот растеж до промената на инфлацијата, во просек, изнесува две години. И денес се смета дека во развиените економии, акциите на монетарната политика влијаат врз цените со просечно задоцнување од 20-24 месеци. , додека во земјите во развој временските задоцнувања најчесто се движат од шест месеци до една година. .
Последици од временските задоцнувања
Постоењето долги и променливи задоцнувања во ефектите на монетарната политика е традиционалниот монетаристички аргумент против употребата на активната монетарна политика која само ја дестабилизира економијата. Денес, мнозинството економисти го прифаќаат овој аргумент како целосно оправдан. Имено, заради тоа што ефектите од монетарните акции се временски дистрибуирани, значително се усложнува водењето на монетарната политика. Така, доколку централната банка одговори на рецесијата со монетарна експанзија, ефектите од таквата политика можат да дојдат до израз подоцна кога, под дејство на самокорективниот механизам, економијата навлегува во фазата на експанзија и на тој начин монетарната политика само ќе ја засили инфлацијата т.е. самата политика ќе се јави во улога на дестабилизатор на економијата.
Оттука, заради тоа што ефектите од акциите на монетарната политика доаѓаат до израз со задоцнување, централната банка мора да делува предвреме, пред јасно да се манифестираат инфлаторните притисоци. Според тоа, монетарната политика мора да биде свртена кон иднината (forward-looking) и да реагира превентивно на секој најмал знак за евентуални инфлаторни тенденции.
Џулио Полерио
Џулио Чезаре Полерио (италијански:Giulio Cesare Polerio; роден во 1548 во Ланкијано - починал во 1612 во Рим) бил италијански шахист и шаховски теоретичар. Бил сметан за најдобар шахист во Рим.
Во 1575, Џулио кој имал прекар l'Abruzzese, бидејќи Ланкаијано е во областа Абруцо, го придружувал Џовани Леонардо ди Бона на турнирот во Мадрид. Се натпреварувале заедно и ги покажале своите знаења и способности против шпанскиот двоец составен од Реј Лопез и Алфонсо Серон. Потоа на италијанците им се придружил Паоло Бои, познат под прекарот Il Siracusano.
По турнирот во 1575, Полерио останал во Мадрид. Во периодот од 1580 до д1600, Полерио оставил многу ракописи. По враќањето во Рим, тој станал шаховски мајстор на принцот од Бонкомпањо. Во 1606, Полерио изгубил од Џеронимо Каскио во Рим.
Јадранско Море
Западниот брег е италијански, додека источниот брег поминува крај Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора и Албанија.
Air Via
Air VIA е бугарска авиокомпанија со седиште во Варна, Бугарија. Најчесто оперира на сезонски чартер летови. Главни бази на авиокомпанијата се аеродромите во Софија и Варна. Заедно со Bulgarian Air Charter тие се најголемите тур оператори од Бугарија.
Историја
Авиокомпанијата беше основана и ги започна своите операции во 1990 година од аеродромот во Варна користејќи комплетно нов Туполев Ту-154 авион. Беше регистрирана од страна на Бугарски инвеститори, и во моментов има 142 вработени. Во декември 2003 беше објавено дека компанијата е заинтересирана за 10 Туполев Ту-214 авиони, но на крај сепак се одлучија за авиони од типот Airbus A320.
Флота
Флотата на Air VIA се состои од 4 Airbus A320 авиони.
Фелпке
Фелпке може да се однесува на следниве места во Германија:
Велински бунар
Велински бунар е декоративен бунар (имитација на бунар) во Бежанското маало на градот Струмица. Изграден е при крајот на 2011 година.
.cz
.cz — највисок семрежен домен на Чешката Република. Со доменот управува CZ NIC.
Надворешни врски
Toppdomän
Општина Берово
Географија
Општина Берово се наоѓа во Источна Македонија. Општината се протега во историско-географската област Малешевија. На територијата на општината се протегаат Малешевските Планини. Општина Берово граничи со Општина Виница и Општина Делчево на север, со Општина Пехчево на североисток, со Општина Ново Село и Општина Босилово на југ, со Општина Василево на југозапад и Општина Радовиш на запад. Вкупната површина на Општината изнесува 598 км2, а вкупното население според пописот од 2002 година изнесува 13.941 жител. Општината има планински релјеф. На територијата на Општината извира реката Брегалница, а источно од градот Берово се наоѓа планинското Беровско Езеро. Климата во општината е континентална.
Демографија
Врз основа на резултатите добиени од пописот во 2021 година, во општината живееле 10.890 жители, 4.143 домаќинства и 8.683 станови.
Попис 2002
Доминантна етничка заедница во Општината се Македонците, доминантен јазик е македонскиот и доминантна религија во Општината е православието. Општината е составена од 9 населени места, меѓу кои и градот Берово како најголемо населено место во Општината. Густината на населението е 23,31 жител на км2.
Историја
Берово како општина функционирало уште со административната поделба на СР Македонија од 1952 година. Претходно општините се именувале како народни одбори. Последното утврдување на Општина Берово како административна единица на Македонија е со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година.
Општествени установи
Во градот Берово се наоѓа Музејот на град Берово и Домот на културата „Димитар Беровски“.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Берово е Звонко Пекевски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Берово е составен од 15 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Локалната управа на општината е составена од следниве комисии:
Спорт
Во рамките на Општина Берово функционира Фудбалскито клуб „Малеш“, кој е основан во 1919 година. Покрај овој клуб, во Општината опстојува и Ракометниот клуб „Малеш“. Покрај екипните спортови, во Берово се регистрирани и Риболовното друштво „Абланица“ и Ловечкото друштво „Дабевец“. На територијата на Општината се наоѓаат следниве спортски терени :
Лузер фест
Лузер-фест — македонски музички фестивал што се одржува во Скопје. На фестивалот учествуваат млади групи кои сè уште немаат официјално издание. Во минатото фестивалот се викал Винер фест, а преименувањето се случило во 2007 година како последица на статистиката дека најголем дел од бендовите - победници на претходните изданија се распаднале.
Меѓу групите коишто низ годините настапиле на овој фестивал можат да се издвојат Лоши Деца, Storm, Верка, Визија, ТВ Рејџ, Боргот, ФИСТ, Ска Рингишпил, Новиот Почеток, Hardfaced, Синиак, Conquering lion и многу други.
Лузер фест 2014
По пауза од неколку години, во 2014 повторно се одржал фестивалот „Лузер-фест“, во просториите на Младинскиот културен центар во Скопје, а во организација на продукциската куќа „Пасворд“.
На фестивалот, на две сцени, настапиле следниве групи:
Нјадобрите групи биле избрани врз основа на гласовите на публиката и на жири комисијата во состав: Петар Младеновски од групата „Суперхикс“, Васко Атанасоски од групата „Бернајс пропаганда“, музичкиот новинар Тошо Филиповски и Енис Хаџиќ од групата „Ласт експедишн“.
Силван Видмер
Силван Видмер (роден во Арау, 5 март 1993) — швајцарски фудбалер, десен бек на Базел и на швајцарската репрезентација.
Технички одлики
Агилен играч, кој има добар удар со глава, солидни физички предиспозиции, одлично чувство за заземање добра позиција на теренот и може да игра во сите улоги по десната страна; во одбрана со четворица и како бек/крило во 3-5-2 формација.
Клупска кариера
Својте фудбалски почетоци Видмер ги направил во екипата на Виренлос, каде тренирал шест години пред да се префрли во екипата на Баден во 2007 година. Во 2008 година, бил купен од страна на Арау, фудбалски клуб, од неговиот роден град. Во сезоната 2010-11, одиграл 9 натпревари за вториот тим на Арау, а во летните подготовки за новата сезона бил промововиран во првиот тим и му бил доделен дресот со број 4. Своето професионално деби го направил на 23 јули 2011, во победата на гости над Винтертур во Швајцарската Челенџ лига. . Својот прв погодок во кариерата го постигнал на 21 ноември, во ремито 2-2 против Санкт Гален на домашен терен. Својата прва сезона во дресот на Арау ја завршил со 29 првенствени настапи и 3 гола.
На 8 април 2012 година потпишал за Гранада, шпански клуб во сопственост на Џампаоло Поцо (инаку сопственик и на италијанскиот прволигаш Удинезе), но сезоната ја поминал на заем во Арау, каде бил одличен постигнувајќи 8 гола во 34 настапи.
Пред почетокот на следната сезона, Гранада решила да му го продаде Видмер на Удинезе за сума од 750.000 €. Клубот му го доделил дресот со број 27, кој претходно со голем успех го носел колумбиецот Пабло Армеро. Тој дебитирал за Удинезе на 1 август 2013 година во натпревар од квалификациите за Лига Европа против Широки Бријег кој Удинезе го добил со 3-1 во Босна. На 24 ноември 2013 дебитирал во Серија А, влегувајќи од клупата во натпреварот против Фјорентина. На 9 јануари 2014 година го имал своето деби во италијанскиот куп играјќи ги сите 90 минути во вториот круг; Удинезе - Интер (1-0).
Својот прв гол за Удинезе го постигнал на 2 ноември 2014, во поразот со 2-4 на домашен терен од Џенова. Голот го постигнал со низок, прецизен удар во спротивниот агол, по одличното додавање на Антонио Ди Натале.
Репрезентативна кариера
29 февруари 2012 година го направил своето деби во репрезентацијата под 21 година, играјќи како стартер против врсниците од Австрија.
Наватехарес
Наватехарес — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Двогодишен
Двогодишен или биенален е придавка која се однесува на настани кои се одржуваат на секои две години или се во траење од по две години. Зборот исто така може да се употреби и за опишување на:
1823 во архитектурата
1823 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Зиплинген
Зиплинген може да се однесува на следниве места во Германија:
Знаме на Општина Ранковце
Знамето на Општина Ранковце е официјалното знаме на оваа македонска општина кое било усвоено со последниот статут на општината. Знамето било усвоено во 2007 и било дизајнирано од Стојанче Величковски.
Опис
Основна боја на знамето е црвена. Знамето е обработено со 8 (осум) односно 16 (шеснаесет ) триаголници во жолта боја, кои со црвената боја од  рабовите формираат древно македонска плетенка, познат симбол од хералдиката. Во горниот лев агол е поставен грбот на општината. Грбот е составен од штит на кој има прикажано две птици-божици кои држат симбол на манастирот Св. Никола.
.de
.de — највисок семрежен домен на Германија. Со доменот управува DENIC.
Надворешни врски
Toppdomän
NGC 5786
NGC 5786 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5786 се споменува и како ESO 327-37, MCG -7-31-4, IRAS 14556-4148.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5786 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 5786 има привидни димензии од 2,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 58 м 56,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -42° 0' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на NGC 5786 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53527. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 405; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7828. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ријана 3CD Collector's Set
3CD Collector's Set - от е компилациски албум на барбадоската Р&Б пејачка и текстописец Ријана, издаден на 15 декември 2009 по повеќето европски земји и во Соединетите Американски Држави. Во него се вклучени првите три албуми на пејачката од 2005 до 2008. До сега го достина 80- тото место во Америка.
Содржина
Сет кутијата ги вклучува дебитниот албум на Ријана - Music of the Sun, нејзиниот втор студио албум, A Girl like Me, и релоадираното издание на нејзиниот мулти-платински трет студио албум - Good Girl Gone Bad. Во овој сет исто така се вклучени и екслузивни постери на 2 промоционални слика од новиот албум на Ријана наслобен како Rated R.
Наводи
3 CD Collector's Set (Rihanna album)
Лисабонски договор
Договорот од Лисабон (првично познат како Реформски договор) е меѓународна спогодба со која се изменуваат и дополнуваат двата договори кои ја сочинуваат уставната основа на Европската Унија (ЕУ). Договорот од Лисабон беше потпишан од страна на земјите-членки на ЕУ на 13. Декември 2007 година, а стапи во сила на 1. Декември 2009 година. Ги изменува и дополнува Договорот за Европската Унија (ДЕУ, познат и како Мастришкиот договор) и Договорот за основање на Европската заедница (TEC, познат и како Договорот од Рим). Во овој процес Договорот од Рим беше преименуван во Договор за функционирањето на Европската Унија (TFEU).
Значајните промени вклучуваат, преминот од услов за едногласност во гласање со двојно мнозинство во неколку области на политиката на Советот на министри, помоќен Европски парламент, бидејќи неговата функција за формирање на дводомна законодавна власт заедно со Советот на министри станува обична процедура, консолидиран правен статус на ЕУ и создавање на долгорочен Претседател на Европскиот совет и Висок претставник на Унијата за надворешни работи и безбедносна политика. Договорот, исто така, предлог-законот за правата на Унијата, Повелбата за фундаменталните права на ЕУ, ја направи правно обврзувачка.
Наведената цел на договорот е „да го заврши процесот започнат со Договорот од Амстердам [1997г.] и со Договорот од Ница [2001г.] со цел подобрување на ефикасноста и демократскиот легитимитет на Унијата и подобрување на доследноста на нејзиното дејствување.” Противниците на Договорот од Лисабон, како што е поранешниот дански член на Европскиот парламент (ЧЕП) Јенс-Петер Бонд, тврдеа дека тој ќе ја централизира ЕУ, и ќе ја ослаби демократијата со „оддалечување на власта” од националните електорати.
Преговорите за изменување на институциите на ЕУ почнаа во 2001 година, резултирајќи најпрво со Договорот за основање на Уставот на Европа, кој беше повлечен откако беше отфрлен од француските и холандските гласачи во 2005 година. По некои измени, Договорот од Лисабон беше предложен како амандман на постоечките Договори кој спроведуваше многу од реформите вклучени во Европскиот Устав. Првобитно требаше да биде ратификуван од страна на сите земји-членки до крајот на 2008 година. Оваа временска рамка не успеа поради отфрлање на Договорот во 2008 година од страна на ирскиот електорат, одлука која беше обратна на вториот референдум во 2009 година.
Историја на настанување
Потребата да се ревидира уставната рамка на ЕУ, особено во однос на пристапувањето на десетте нови земји-членки во 2004 година, беше истакната во декларацијата, додадена на Договорот од Ница во 2001 година. Спогодбите во Ница го отворија патот за понатамошно проширување на Унијата со реформирањето на гласачките процедури. Декларацијата Лаекен од декември 2001 година ја задолжи ЕУ за подобрување на демократијата, транспарентноста и ефикасноста, и го изнесе процесот за создавање на устав наменет да се постигнат овие цели. Беше основана Европската конвенција, со која претседаваше поранешниот француски претседател Валери Жискар Дестен, и ѝ беше дадена задача да советодава што е можно пошироко низ Европа со цел да се изготви првиот нацрт на Уставот. Конечниот текст на предлжениот Уставот беше договорен на самитот на 18-19. Јуни 2004 година, со кој претседаваше Ирска.
Уставот, откако беше договорено од страна на шефовите на владите на 25-те земји-членки, беше потпишан на церемонија во Рим на 29. Октомври 2004 година. Пред да може да стапи во сила, сепак, тој мораше да биде ратификуван од секоја земја-членка. Ратификацијата имаше различна форма во секоја земја, во зависност од традициите, уставните уредувања и политичките процеси на секоја земја. Во 2005 година, Франција и Холандија по пат на референдум го отфрлија Европскиот устав. Додека мнозинството на земји-членки веќе го ратификуваа Европскиот устав (најчесто преку парламентарна ратификација, иако во Шпанија и Луксембург се одржа консултативен референдум), поради барањето за едногласност да се изменат уставните договори на ЕУ, стана јасно дека тој не може стапи во сила. Ова доведе до „ период на размислување” и политички крај на предложениот Европски устав.
Нов поттик
Во 2007 година, Германија го презеде ротирачкото Претседателство на Европската Унија и го прогласи период на размислување за завршен. До март, на 50-годишнината од потпишувањето на Римските договори, Декларацијата од Берлин беше усвоена од страна на сите земји-членки. Оваа декларација ја истакна намерата на сите земји-членки на време да се согласат за нов договор пред Парламентарните избори во 2009, што значи да имаат ратификуван договор пред средината на 2009 година. Уште пред Берлинска декларација, Амато групата (официјално Акциониот комитет за европска демократија, АКЕД) - група на Европски политичари, со поддршка од страна на Комисијата на Баросо со двајца претставници во групата - неофицијално работела на препишување на Договорот за основање на Уставот на Европа (Уставот на ЕУ). На 4. Јуни 2007 година, групата го издаде својот текст на француски - скратен од 63.000 зборови во 448 статии во Договорот за основање на Уставот на Европа, на 12.800 во 70 статии. Во Берлинската декларација, водачите на ЕУ неофицијално поставија нова временска рамка за новиот договор:
Европскиот совет во јуни
На 21. Јуни 2007 година, Европскиот совет составен од шефовите на држави или влади се состана во Брисел, за да се договорат за создавање на нов договор кој ќе го замени одбиениот Устав. Средбата се одржа во рамките на Германското претседателство со ЕУ, а предводник на преговорите беше канцеларката Ангела Меркел како претседател на Европскиот совет. Бидејќи обработувале и други прашања, како на пример донесување на одлука во однос на пристапувањето на Кипар и Малта во Еврозоната, преговорите за Договорот траеја сè до утрото на 23. Јуни 2007 година. Беше изјавено дека најтешкиот дел од преговорите било инсистирањето на Полска на „square root voting” во Советот на министри. Договорот беше постигнат со мандат долг 16-страници за Меѓувладина конференција, кој предложуваше отстранување на голем дел од уставната терминологија и голем број симболи од текстот на стариот Европски устав. Покрај тоа, беше договорено на меѓувладината конференција да и се даде препорака дека одредбите од стариот Европски устав треба да се менуваат во одредени клучни аспекти (како што се процесите на гласање или надворешната политика). Поради притисокот од страна на Велика Британија и Полска, исто така, беше одлучено да се додаде протокол кон Повелбата за фундаменталните права на Европската Унија (појаснување дека таа не ги проширува правата на судовите да го отфрлат домашниот закон во Британија или во Полска). Меѓу конкретните промени се и поголемата моќ за изземање во одредени области на законската регулатива и дека предложениот нов систем на гласање, кој беше дел од Европскиот устав не би се користел пред 2014 година (види Одредби подолу).
На средбата во јуни, произлезе и терминот „Реформски договор”, конечно разјаснувајќи дека е отфрлен Уставниот пристап. Во потесна смисла, беше договорено дека Реформскиот договор ќе ги измени и дополни Договорот за Европската Унија (ДЕУ) и Договорот за основање на Европската Заедница (TEC) за да опфатат поголем дел од одредбите на Европскиот устав, но сепак нема да ги соедини во еден документ. Исто така, беше договорено да се преименува Договорот за основање на Европската Заедница, кој е главниот функционален договор вклучувајќи ги повеќето од суштинските одредби на Европското основно право, во „Договор за функционирањето на Унијата”. Покрај тоа, беше договорено и дека за разлика од Европскиот устав каде Повелбата е дел од документот, сега само ќе постои повикување на Повелбата за фундаменталните права на Европската Унија која ќе го направи текстот правно обврзувачки. По советот, Полска посочи дека сака повторно да се разгледаат некои области. Во текот на јуни, полскиот премиер даде контроверзна изјава дека Полска ќе имала значително поголем број на население да не беше Втората светска војна. Друг проблем беше тоа што холандскиот премиер Јан-Петер Балкененде презеде поголема улога во процесот на донесување на одлуки во националните парламенти на ЕУ, и изјави дека нема да се преговара за Холандски договор.
Меѓувладината конференција
Португалија ја притисна и поддржа Германија да се постигне договор за мандат за Mеѓувладина конференција (МВК) под нивно претседателство. По јунските преговори и конечното решение со рамка од 16-страници за новиот Реформски договор, Меѓувладината конференција започна со вистинска подготовка на новиот договор на 23. Јули 2007 година. Меѓувладината конференција беше отворена со кратка церемонија. Португалското претседателство претстави документ од 145 страници (со дополнителни 132 страници од 12 протоколи и 51 декларација) насловен како Нацрт Договор за изменување и дополнување на Договорот за Европската Унија и Договорот за основање на Европската Заедница и го стави на располагање на мрежното место на Советот на министри, како појдовна точка за процесот на изготвување.
Пред отворањето на Меѓувладината конференција, полската влада изрази желба повторно да преговара за спогодбата од јуни, особено за системот на гласање, но попушти под политичкиот притисок од страна на повеќето земји-членки, за да не се гледа на неа како на единствениот проблематичар во текот на преговорите.