cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вајсвасер
Историја
Вајсвасер ги добил своите градски права на 28 август 1935. Во Втората светска војна, 40% од градот бил уништен. Со распаѓањето на Прусија, како последица на војната, градот станал дел од Саксонија од 1945-52. Потоа бил дел од комунистичка Источна Германија од 1952-90 и администриран во рамките на Округот Котбус. Многу претпријатија биле затворени во текот на комунистичкиот режим. По падот на Берлинскиот ѕид, останале само неколку. По обновувањето на Саксонија по повторното обединување на Германија, градот се вратил под администрација на покраината.
Вајсвасер сега се соочува со последиците од повторното обединување на Германија, особено силно била погодена локалната економија. Многу луѓе ги загубиле нивните работни места и во градот сè уште има висока стапка на невработеност. Постепено, многу луѓе се решаваат да ја напуштат областа во потрага по работа во другите делови на Германија.
Грб
Грбот бил донесен на 31 јануари 1927. Двете зелени стаклени чаши ја симболизираат индустријата за стакло на градот, која била една од најголемите во поранешна Источна Германија. Алатите се однесуваат на рударството, кое сега е напуштено во градот. Сината и жолтата се традиционални бои на Горна Лужица и белите бранови во долниот дел на грбот го симболизираат името на градот.
Население
Движење на бројките за население низ години:
Извор од 1998: Статистичко биро на Саксонија
Спорт
Локалниот клуб за хокеј на мраз Eissport Weißwasser, познат и како „Лисиците“, бил најуспешниот клуб во Првата лига за хокеј на мраз во поранешната Источна Германија.
Канзас Сити (Мисури)
Канзас Сити (Kansas City) е град во американската држава Мисури. Овој град според статистиките во 2007 година, има 450 375 жители, што го прави најголем град во Мисури, и 39-ти град по број на жители во САД.
Стрелаштво на Летните олимписки игри 2004
Стрелаштво на Летните олимписки игри 2004 година — дисциплина која се одржала на олимпиското стрелиште „Маркопуло“ во Атина, Грција во периодот од 14 до 22 август.
На натпреварите учествувале 390 стрелци од 106 земји во 17 дисциплини, од кои10 во машка и 7 во женска конкуренција.
Најуспешна земја била Кина, која освоиле 3 златни, 2 сребрени и 3 бронзени медали.
Митре Колевски
Митре Колевски — роден во село Пустец, Мала Преспа. Македонски партизан во Народноослободителната борба за време на Втората светска војна, кој го загубил животот во борбите за ослободување на Македонија во близина на Ќафасан.
Кревање тегови на Летните олимписки игри 2012 — до 63 кг за жени
Натпреварувањето во кревање тегови во категорија до 63 кг во женска конкуренција на Летните олимписки игри 2012 се одржа на 31 јули во Ексел Центарот во Лондон.
Учествуваа вкупно 10 натпреварувачки од 10 држави.
Формат на натпреварување
Секоја дисциплина во овој спорт се состои од два дела.
Во првиот дел тегот се крева во еден потег од земјата до над глава, а во другиот дел, најчесто со поголеми тежини, тегот се крева до над колена со еден потег при што кревачот најчесто се спушта на колена да би си олеснил себеси, а потоа повторно крева на рамења, повторно спуштајќи се кон земјата и практично го крева тегот со помош на нозете, и на крајот во вис, повторно со помош на нозете.
Секој натпреварувач има по три обиди во двата начини на кревање.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Кладурово
Кладурово е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Поранешна фармерска сточарска, рурална населба од збиен тип, на 252 метри од брегот на потокот Кладуровски (Кршка река), десна притока на Витовница, 15 километри сесевероисточно од Петровац на Млави. Површината на атаратарот е 1.251 хектари. Во областа има три поголеми извори: Бигар, Орешац и извор во Браник (од левата страна на Мелничка река). Има овална форма. Обединува шест „краеви“ (Гршљања, Кладурово село, Кршка река, Лазаревац, Орешац и Пулањи).
Населението е Влашко (слави Свети Никола, Митровден, Св. Јован, Св. Аранѓела, Петковица, Успение и Света Олимпија; завети на Спасовден и Св. Илија), антички и населени од Црна Река, Ердељ, Банат и Хомоље.
Наводи
44.43861°N, 21.53806°W
Список на државни водачи во 714 година
Ова е список на државни водачи во 14 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Стари Анови (Белче)
Стари Анови — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Белче. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа на околу 100 м од селото, од левата страна на патот Битола-Кичево, каде се зачувани траги од објект и два бунари за вода.
Индиска организација за вселенско истражување
Индиската организација за вселенско истражување (Indian Space Research Organisation, भारतीय अन्तरिक्ष अनुसंधान संगठन, Bhāratīya Atariṣ Anusadhāna Sagaṭhana) или ISRO, (इसरो, Isarō) е индиска национална вселенска агенција. Со штаб во Бангалор, ISRO вработува околу 20.000 луѓе и има буџет од околу 815 милиони $ (март 2006). Има задача да ја развива индиската вселенска програма и другите технологии поврзани со вселената.
Во 2015 г. организацијата ја пуштила во орбита својата прва вселенска опсерваторија, наречена „Астроатат“ — првата, качувајќи ја со ракетата PSLV-XL.
Гастроезофагеална рефлуксна болест
Гастроезофагеална рефлуксна болест (ГЕРБ) претставува хроничен симптом на мукозно оштетување предизвикано од враќање на желудочна киселина од желудникот во хранопроводот.
Третманот вклучува лекови како инхибитори на протонската пумпа, H2 рецепторни антагонисти или антациди.
Дијагнозата може да се постави врз основа на присутните симптоми или со ендоскопија.
Опсада на Будим (1541)
Опсадата на Буда во 1541 година резултирала со заземање на градот Будим од страна на Османлиите на чело со султанот Сулејман I. По оваа победа, Османлиското Царство воспоставила контрола над централна Унгарија. Битката е дел од т.н. Мала војна во Унгарија. Победата претставува една од најзначајните на Османлиите против Фердинанд I, најмногу поради тоа што градот во следните 150 години бил под нивна контрола. Победата на Османлиите се споредува и со победата во Мохачката битка во 1526 година. Хабсбуршките сили имале загуби од околу 16.000 војници.
Откако Карло V разбрал за поразот на неговиот брат, тој тргнал да се одмазди во Алжир, но и таму доживеал пораз. Фердинанд се обидел градот да го врати во 1542 година, но истиот обид бил неуспешен.
Никола Мицев
Никола Мицев (Кратово, 7 ноември 1913 - Скопје, 24 септември 1990) — македонски ветеринар, редовен професор на Земјоделскиот факултет во Скопје, учесник во НОБ.
Еден е од основачите на Македонското студентско друштво „Вардар“ во Загреб (1935), учествувал во организирањето на МАНАПО и иницијатор на „Наш весник“. Учесник е во НОБ од 1941 година. Член е на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ. Учествувал на Првото заседание на АСНОМ, каде што е избран и за член на АВНОЈ. Делегиран е при Националниот комитет на Вис, каде што бил одреден за претставник на Југословенскиот црвен крст во Женева.
Докторирал на Ветеринарниот факултет во Загреб во 1954 година. Објавил два учебника за општа и за земјоделска микробиологија.
Јачмен (род)
Видот H. vulgare (јачмен) има големо стопанско значење како житна култура, со примена како фуражна храна и во сладење при производството на пиво и виски. Некои видови се проблематични како коров распротстранета ширум светот со човековите активности, додека пак други се загрозени поради губиток на природното живеалиште.
Растненијата од родот Јачмен се храна и за ларвите на некои видови молци.
Видови
Родот Јачмен се состои од следните видови:
Мекларен
Мекларен Рејсинг Лимитид ( англиски: McLaren Racing Limited), познат под брендот како Водафон Мекларен Мерцедес (англиски: Vodafone McLaren Mercedes)  е Формула 1 тим со база во Вокинг, Сари, Велика Британија. Мекларен е најпознат како Формула 1 конструктор, но се натпреварувал и во Индијанаполис 500 (англиски: Indianapolis 500), како и во Канадско-американскиот челинџ куп (англиски: Can-Am Challenge Cup). Тимот е втор најстар активен тим (после Ферари) и еден од најуспешните тимови во Формула 1, победувајќи на 169 трки, притоа освојувајќи 12 титули во конкуренција на возачи и 8 титули како конструктор. Мекларен, основан во 1963 година од Новозеланѓанецот Бруc Мекларен (англиски: Bruce McLaren), за првпат бележи победа на Големата награда на Белгија во 1968 година, но неговиот најголем почетен успех беше во Канадско-американскиот челинџ куп, каде што доминира од 1967 до 1971 година. Следуваа и понатаму успеси на Американско тло. Во Индијанаполис 500 победија Марк Донохју во 1972 година и Џони Радерфорд во 1974 и 1976 година. Откако Брус Мекларен загина во несреќа при тестирање во 1970 година, контролата врз тимот ја презема Теди Мајер и го водеше тимот до нивнато прво учество во формула 1 првенството на конструктори во 1974 година. Истата година Емерсон Фитипалди ја освојува титулата во конкуренција на возачи, а две години подоцна истото го прави и Џејмс Хант. Во 1974 година се одбележува и стартот на едно долгогодишно спонзорство со познатиот бренд за цигари Марлборо, на Филип Морис. Во 1981 година Мекларен се спојува со „Проектот рејсинг четири“ (англиски: Project Four Racing) на Рон Денис, кој пак кратко потоа ја презема улогата на главен шеф, откако договорил откуп со главните акционери на Мекларен за преземање на целосна контрола врз тимот. Оттука започнува најуспешната ера на тимот, користејќи ги моторите на Порше и Хонда. Ники Лауда, Алан Прост и Аиртон Сена заедно освоија шест шампионски титули и седум титули во конкуренција на конструктори. Возачкото дуо Прост – Сена беше особено доминантно. Доказ за тоа е 1988 година, кога тие двајца победија на сите освен на една од трките. Нивното соперништво стана големо и Прост прејде во редовите на Ферари. Колегите од англискиот тим на Вилијамс беа постојани претенденти за шампионската титула, така овие два тима освојуваа титули во периодот од 1984 до 1994 година. Меѓутоа, во средината на деведесеттите Хонда се повлече од формула 1, Сена се пресели во Вилијамс, па тимот во следните три сезони остана без титула. Понатамошни освојувања на шампионски титули следуваа во 1998 и 1999 година, со Мика Хакинен. Од почетокот на новиот милениум па сè до денес, тимот е постојано на врвот во спортот, еден од најконкурентните тимови, а последната титула им ја донесе Луис Хамилтон во 2008 година. Во 2009 година Рон Денис се пензионираше и со тоа местото главен шеф на тимот му го отстапи на долгогодишниот технички директор Мартин Витмарш.
Почетоци
Брус Мекларен е основач на „Мекларен“ и беше шеф на тимот од 1966 година сè до неговата смрт во 1970 година.
Брус Мекларен Мотор Рејсинг (англиски: Bruce McLaren Motor Racing) е основан во 1963 година од Новозеланѓанецот Брус Мекларен. Во 1960 година, Брус возеше за Британскиот формула 1 тим Купер, со кого победи на три Гран При трки и заврши втор во генералниот пласман. Сакајќи да се натпреварува во Австралиско-азиските „Тасман“ серии (англиски: Australasian Tasman Series), Брус се обраќа до луѓето од неговиот тогашен тим, но сопственикот на Купер инсистира користење на 1,5 литарската формула 1 спецификација на мотори, наместо онаа 2,5 литарска, утврдена по „Тасман“ правилата. Па така, Брус се решава за основање на свој сопствен тим, за кого ќе вози заедно со тимскиот колега Тими Мајер, во болиди по нарачка од Купер. Брус ја освои серијата во 1964 година, во која Мајер загинува на еден од тренинзите на последната трка, а со тоа подоцна го поттикнува својот брат и менаџер Теди Мајер да биде инволвиран при водењето на тимот. Во 1964 и 1965 година, Мекларен беше заснован во Њу Мелден, потоа Фелтам, пред да се преселат во просториите на Колнбрук. За време на овој период Брус Мекларен се натпреваруваше за неговиот тим на трки со спортски автомобили во Велика Британија и Северна Америка, а исто така во 1965 година учевствуваше и во „Тасман“ сериите заедно со Фил Хил, но не победи. Тој продолжи да вози Гран При трки за Купер, но поради опаѓачката форма на тимот, во 1966 година решава да се трка со свои болиди.
Шеесеттите
М7 болидот на Мекларен им ја донесе првата победа на овој тим во Формула 1. На сликата вози Брус Мекларен на патеката во Нирнбургринг во 1969 година.
Брус го имаше своето деби на трката во Монако, во 1966 година. (од сегашните формула 1 тимови, само Ферари е постар) Неговата трка заврши по само 9 круга поради излевање на масло од моторот. Болидот од сезоната 1966 беше М2Б, дизајниран од Робин Херд, но целиот план беше отежнат поради лош избор на мотори кои беа користени и тоа: 3.0 литарска Фордова верзија на мотор од Индијанаполис 500 и Серенисима V8. Овие мотори му го донесоа првиот освоен бод на тимот, но и двата беа недоволно моќни и несигурни. За сезоната 1967, Брус одлучи да ги користи V12 моторите на Бритиш рејсинг (англиски: British Racing Motors) (BRM), но поради одложување со моторите, беше принуден од почетокот да користи изменет формула 2 болид, наречен М4Б, придвижуван од 2.1 литарски BRM V8 мотор, а подоцна беше лансиран и малку поголем болид наречен М5А за V12 моторите. Ниеден од овие болиди не донесе голем успех. Најголем резултат беше четвртото место во Монако.
Оригиналното лого на Мекларен беше дизајнирано од Мајкл Тарнер, окарактеризирано со Киви-птица – икона на Нов Зеланд.
По двегодишното самостојно учевство на Мекларен, во 1968 година Брус Мекларен беше придружен од шампионот за 1967 година и негов сонародник – новозеланѓанецот Дени Халм, кој веќе возеше за Мекларен во Кан-ам купот. Новиот М7 болид од таа година – дизајн на Херд, беше придвижуван од Косвортовите двојни четиривентилски мотори (англиски: DFV-double four valve), кои наскоро во Ф-1 ќе бидат сепоприсутни и распространети. Овие мотори Мекларен ги користеше сè до 1983 година, со кои бележи голем пресврт во тркачка форма. Брус победи на Трката на шампионите на патеката Брендс Хеч, а Халм го освои меѓународниот трофеј во Силверстоун. Победите на двајцата возачи беа надвор од Ф-1 првенството, пред Брус да ја освои првата победа на Белгиското Гран При, воедно и прва победа на Мекларен во Формула 1 првенството. Дени Халм исто така забележа победи за Големата Награда на Италија и Канада во истата 1968 година, помагајќи му на тимот да заврши на второто место во генералниот пласман на конструктори. Понатаму, во 1969 година следеа три подиум финиши за Брус Мекларен, користејќи изменета „Ц“ верзија на М7 болидот. Меѓутоа, тимот мораше да почека за нивната петта победа сè до последната трка, каде Халм победи на Мексиканското Гран При. Таа година Мекларен екпериментираше уште и со М9А болидот со погон на четири тркала, но истиот имаше само едно излегување на патеката и тоа на Британското Гран При со кого управуваше Дерек Бел. Брус го опиша возењето на тој болид исто како „да пробате да пишувате нешто, а некој отстрана да ве удира по лактот“.
Седумдесеттите
Емерсон Фитипалди со Мекларен го освои првенството на возачи во 1974 година.
Деведесеттите
Во 1993 година, Хонда се повлече од Ф-1, па тимот за МП4-8 болидот ги користеше недоволно силните В8 мотори на Форд. Иако Аиртон Сена (погоре фотографиран на Германското Гран При) победи на пет трки, Мекларен беше неконкурентен за разлика од доминантниот Вилијамс. По Австралиското Гран При во 1993 година, тимот не успеа да победи сè до 1997 година.
Во 1990 година, Ферари притискаше сè повеќе со поранешните луѓе на Мекларен - Барнард, Николс и Прост. За возврат, Мекларен токму од Ферари го доведе Герхард Бергер, но како и во претходните две години, битката во првенството се водеше помеѓу Прост и Сена и се одлучуваше на претпоследната трка во Јапонија. На првата кривина Сена намерно удри директно во Прост, така што тоа значеше и повлекување од трката за двајцата возачи. Овојпат Сена ја избегна казната и на тој начин ја освои шампионската титула. Мекларен исто така беше победник и во конкуренција на конструктори. 1991 година беше уште една година на Мекларен и Сена, со Вилијамс (придвижувани од моторите на Рено) како нивни најблиски соперници. Во 1992 година, Вилијамс и нивниот напреднат ФВ14 болид го надминаа Мекларен, спречувајќи ја неговата четиригодишна шампионска серија и покрај четирите победи на Мекларен подоцна во сезоната. На крајот на годината, Хонда се повлече од спортот, потоа пропадна и договорот за снабдување на мотори со Рено. Автомобилскиот производител Форд, беше снабдувачот на мотори за престојната сезона. Сена, кој првично се согласи за договор „трка по трка“, подоцна потпиша и долгогодишен договор. Забележа победи на пет трки, вклучувајќи ја и онаа рекордна шеста во Монако на Европското Гран При, каде уште во првиот круг се искачи на првата позиција, стартувајќи петти. Неговиот тимски колега и шампионот на Инди Кар од 1991 година, Мајкл Андрети, помина многу полошо. Тој освои само седум бода, меѓутоа за последните три трки беше заменет со тест возачот Мика Хакинен. На крајот Вилијамс ги освои двете титули. Сена, кој во 1993 година флертуваше со Вилијамс за премин во нивните редови, сепак го стори тоа една година подоцна. Во текот на сезоната 1993, Мекларен зема учевство во еден од седумте делови на документарниот филм на БиБиСи, наречен „Една сезона со Мекларен“. Во 1994 година, Мекларен тестираше В-12 мотор на Ламборгини, како причина за евентуален договор со тогашниот газда на Ламборгини – Крајслер, за на крајот да се одлучат да ги користат моторите на Пежо. За тековната сезона како возачи беа именувани Мика Хакинен и Мартин Брандл, но резутатите без победа не беа од полза. Пежо моторите беа отфрлени, а новиот снабдувач беше Мерцедес – Бенц, мотори дизајнирани во „Илмор“. Здружувањето со Мерцедес – Бенц започна бавно. МП4-10 болидот од 1995 година не беше меѓу оние првите, па Бранбл беше заменет со поранешниот шампион Најџел Мансел, кој пак исто така не можеше да се прилагоди на болидот и по само две трки неговото место го зазеде Марк Бландел. Додека во 1996 година доминираше тимот на Вилијамс, за Мекларен изминуваше третата сезона без триумф. Во 1997 година, сега со Дејвид Култхард покрај Мика Хакинен, конечно мразот беше разбиен со победата на Култхард на отворањето на Гран Прито во Австралија. Тој и Хакинен победија уште по еднаш пред крајот на таа натпреварувачка сезона. Во Август, пред почетокот на сезоната 1998, високо рангираниот дизајнер на Вилијамс - Адријан Њуи пристигна во Мекларен. И покрај докажаната брзина на болидот, неговите ненадејните откажувања тимот го чинеа победи при водство на Британското и Гран Прито во Луксембург.
Со Мекларен Мика Хакинен ги освои шампионските титули во 1998 и 1999 година. Тој на сликата е прикажан при настан на којшто победи на Канадското Гран При во 1999 година.
Со можноста Њуи да ја искористи предноста на новите технички решенија за 1998 година и престанокот на соработката помеѓу Рено и Вилијамс, Мекларен, повторно се најде во ситуација за да конкурира во првенството. Тркачкиот Ф-1 Магазин, истакна дека единствениот начин за зголемување на шансата за освојување на титулата е да го „поткупат“ двократниот шампион на Ферари – Михаел Шумахер. Мика Хакинен и Дејвид Култхард победија на пет од првите шест трки и покрај тоа што го воведоа системот за намалување на пролизгувањето, но кој подоцна (на втората трка) на Гран Прито во Бразил по протестот на Ферари истиот беше забранет. Шумахер од Ферари и Хакинен од Мекларен беа оние што го приредија најдобриот натпревар. На две трки пред крајот, овие двајца беа израмнети со ист број бодови. Меѓутоа, победите на Гран Прито во Луксембург и Јапонија му ја донесоа титулата на Хакинен односно Мекларен во конкуренција на возачи и конструктори. Следната сезона, Хакинен повторно ја освои титулата светски шампион, но поради комбинацијата од возачки грешки и механички дефекти, титулата конструктор на годината му припадна на тимот на Ферари.
Почетокот на новиот милениум (2000 - 2010)
Механичарите го туркаат МП4-19 болидот на Кими Раиконен во гаражата, за време на кфалификациите на Американското Гран При во Индијанаполис во 2004 година.
2000 година не беше повторување на успехот од претходните две сезони. Мекларен победи на седум трки во тесна битка со Ферари, но на крајот Шумахер и Ферари беа оние кои им се радуваа на титулите во двете конкуренции. Оттука се означи почетокот на падот во формата на тимот, со што Ферари ја зацементира својата позиција на врвот во Формула 1. Во 2001, Хакинен постигна послаби резултати од својот тимски колега Култхард, за првпат од 1997 година и потоа се пензионираше (завршувајќи го најдолгото возачко партнерство во Формула 1), а неговото место го зазема Кими Раиконен. Во 2002 година, Култхард единствено победи на Гран Прито во Мексико, додека Ферари го повтори успехот на Мекларен од 1998 година, победувајќи на петнаесет трки во една сезона. 2003 година започна доста ветувачки, со победи на Дејвид Култхард и Кими Раиконен на првите две трки. Меѓутоа беа попречени во понатамошни успеси, поради неуспехот на болидот на краш-тестовите и беа приморани да користат развиена „Д“ верзија на МП4-17 болидот од минатата година. И покрај тоа, Раиконен константно освојуваше бодови и се натпреваруваше за шампионската титула сè до последната трка, каде што ја загуби Битката за два бода. 2004 година тимот ја започна со МП4-19 болидот, кого техничкиот директор Адријан Њуи го опиша како „Корегирана верзија на МП4-18“. Сепак, ни тој не беше успешен, па на средината на сезоната беше заменет со МП4-19Б. Со овој болид, Раиконен ја забележа единствената победа на тимот за таа година на Белгиското Гран При. Мекларен заврши на петтото место во првенството на конструктори, негов најлош ранг од 1983 година. Кими Раиконен речиси освојувач на шампионскиот трофеј во 2005 година.
Во 2005 година, Дејвид Култхард си замина и прејде во редовите на Ред Бул, а беше заменет со поранешниот шампион на КАРТ, Хуан Пабло Монтоја. Тоа беше најголемиот успех на тимот во неколкуте изминати години, откако тој и Раиконен победија на десет трки. Меѓутоа, непостојаноста на МП4-20, Раиконен го чинеше неколку победи во случај кога тој водеше на трките. Сето тоа го умешно го користеа Рено и Фернандо Алонсо и на крајот беа крунисани со титулите светски шампион и шампион на конструктори за 2005 година. Во 2006 година тимот не успеа да ја задржи формата од претходната сезона. Супериорноста и брзината на Ферари и Рено го спречија Мекларен од забележување на победа, за првпат во една декада. Монтоја се раздели со тимот веднаш по Гран Прито во Соединетите Држави, откако се судри во Раиконен на стартот од трката и продолжи да се натпреварува во НАСКАР серијата. Тест возачот Педро Де Ла Роса го зазема празното место до крајот на сезоната. Мекларен го изгуби и Раиконен на крајот на годината, кој замина кај соперникот Ферари. Стив Мачет тврдеше дека слабите резултати на Мекларен во 2006 година се должат на недостаток на стабилност и континуитет на тимот. Тој цитираше дека примерите на нестабилноста се логични поради преселувањето на тимот во новиот технолошки центар на Мекларен. Адријан Њуи го откажа преминувањето во редовите на Јагуар, а последователните промени во Илмор значеа заминување на Њуи во Ред Бул. Фернандо Алонсо имаше доста тешка и контраверзна година во Мекларен во 2007.
Во 2007 година, Фернандо Алонсо кој потпиша договор со Мекларен уште претходната сезона, го сочинуваше возачкото дуо заедно со дебитантот во Формула 1 и штитеник на Мекларен Луис Хамилтон. Овој тандем забележа по четири победи одделно и водеа во првенството во најголемиот дел од годината. Тензиите во тимот почнаа да растат. Некои коментари велеа дека Алонсо не е доволно брз да го достигне Хамилтон, додека на Унгарското Гран При, Алонсо беше обвинет за намерно попречување на неговиот тимски колега за време на кфалификациите и поради тоа на тимот му беше забрането да ги бодува бодовите во конкуренција на конструктори. Потоа тимот беше парично казнет и диквалификуван од првенството за конструктори, откако беа откриени и обвинети за добивање на технички податоци од сопернички тим. На возачите им беше дозволено да продолжат да се натпреваруваат без да бидат казнети, а додека Луис Хамилтон водеше во првенството сè до финалната трка, сепак Раиконен од Ферари беше оној кој ја освои титулата со предност од само еден бод пред двајцата возачи на Мекларен. Во Ноември, Алонсо и Мекларен со меѓусебна согласност прифатија прекинувње на нивниот договор, притоа Хеики Ковалаинен пополнувајќи го испразнетото место покрај Луис Хамилтон. Луис Хамилтон победи на отворањето на новата сезона во Австралија и ја освои титулата во 2008 година.
Во 2008 година следеше тесна битка помеѓу Луис Хамилтон и возачите на Ферари Кими Раиконен и Фелипе Маса. Хамилтон победи пет пати, но и покрај тоа што помина прв низ целната линија на Белгиското Гран При, се сметаше дека претходно се стекнал со предност при претекнување, односно кратејќи на една од шиканите, за што подоцна контраверзно беше казнет со две места. Влегувајќи на последната трка во Бразил, Хамилтон имаше предност од седум бода пред Маса. Токму Маса победи на таа трка, но Хамилтон на драматичен начин ја освои првата шампионска титула, искачувајќи се на неопходното петто место во последната кривина на самата завршница. Победата на Хеики Ковалаинен на Унгарското Гран При, како и неговото седмо место во генералниот пласман не беа доволни за освојување на титулата во конкуренција на конструктири. Тоа значеше повторно заминување на титулата во редовите на Ферари. Пред стартот на сезоната во 2009 година, Рон Денис се повлече од функцијата главен шеф на тимот, предавајќи му ја оваа одговорност на Мартин Витмарш. Меѓутоа сезоната започна лошо. МП4-24 болидот ја немаше потребната брзина, а тимот беше суспендиран на три трки, казна здобиена поради лажење на стјуардите на Автралиското и Гран Прито во Малезија. Покрај овие рани проблеми, подоцнежното оживување на тимот значеше и победи за Хамилтон на Унгарското Гран При и Гран Прито во Сингапур. Мекларен во текот на годината потпиша со шампионот за 2009, Џенсон Батон, како замена за Хеики Ковалаинен во 2010 година. Сезоната започна добро со победи во Австралија, Кина, Турција и Канада, пласирајќи се на првото место во табелата на конструктори и еден-два во табелата на возачи по десет трки од можни деветнаесет.
Кан-ам
Меклареновиот М1А спортски автомобил од 1964 година беше првиот самостојно-дизајниран автомобил на тимот. „Б“ верзијата се тркаше во Кан-ам во 1966 година.
Првиот влез на Мекларен во Кан-ам беше со М1Б тркачкиот автомобил, каде Брус Мекларен и Крис Амон возеа во почетната серија во сезоната 1966. Со него, тие водеа на две трки, меѓутоа не забележаа победи. Следната година Робин Херд специјално го дизајнираше М6А автомобилот, придвижуван со В8 моторот на Шевролет. Одложувањата на Формула 1 програмата му овозможуваше на тимот да искористи повеќе ресурси околу развивањето на Кан-ам возилото, кое исто така беше и првото обоено со Меклареновата портокалова. Со новиот колега Дени Халм, Брус и Халм победија на пет од шест трки и Брус го освои првенството, поставувајќи го примерот за наредните четири години. Во 1968 година користеа нов автомобил, М8, со кој победија на четири трки, додека истиот автомобил забележа победи и на две други трки, но во друг, приватен тим. Халм беше победоносен речиси насекаде. 1969 година беше забележана по тоталната доминација на Мекларен. Со М8Б победија на сите единаесет трки. Халм победи на пет, а Брус на шест трки и ја освои шампионската титула. Успехот на Мекларен во Кан-ам му донесе и финансиски успеси на тимот. Паричните награди и парите од продажбата на автомобили на другите тимови, му помогнаа наш тимот во подобрувањето на релативно лошата програма за плаќање во Формула 1. Брус Мекларен загина при тестирање на Мекларен М8Д на патеката Гудвуд во 1970 година.
Индијанаполис 500
Мекларен М16Ц беше управуван од Питер Ријсон во Индијанаполис 500, во 1972 година.
Нов Чифлик (Кумановско)
Нов Чифлик — историско село во Кумановско, на територијата на денешна Општина Куманово.
Мекларен
Индијанаполис 500
Мекларен, за првпат во 1970 година се натпреваруваше во серијата Индијанаполис 500, на Авто Клубот на Соединетите Американски Држави – АКСАД (анслиски: United States Auto Club – USAC). Охрабрени од нивните снабдувачи на пневматици, Гудјир (англиски: Goodyear), со цел да ја разбијат преплавеноста на Фајрстоун (англиски: Firestone): Брус, Крис Емон и Дени Халм со болидот М15 земаа учество во спортот. Меѓутоа, откако Емон се повлече, а Халм се здоби со изгореници на рацете во несреќа при тестирање, нивните места ги надополнија Питер Ривсон и Карл Вилијамс, кои трката ја завршија на седмото место. Тимот исто така се натпреваруваше и на други престижни трки во АКСАД првенството таа година, како што тоа го чинеше и во наредните години. За годината 1971, тие имаа нов болид, М16, за кој возачот Марк Донохју велеше дека другите возила на патеката изгледале заостанато покрај него. Истата година за трката во Индијанаполис 500, Ривсон се квалификуваше на пол позицијата, а трката ја заврши на второто место, додека во 1972 година Донохју забележа победа со М16Б, во приватниот тим на Пенске. Во 1973 година настанот започна со Џони Радерфод придружувајќи му се на тимот, се квалификуваше исто така на првото место, но заврши деветти. Ривсон излета и предвеме ја заврши трката. Мекларен првата победа во Индијанаполис 500 ја забележа во 1974 година, со Џони Радерфорд зад воланот. Истата комбинација Мекларен – Радерфорд наредната година ја завршија на второто место, додека во 1976 година повторно победија на ова престижно натпреварување. Во меѓувреме сè уште се користеше и развиваше М16 болидот, за во 1977 година после подолго време да биде претставен М24. Мекларен не го продолжи истиот успех во Индијанаполис. Иако победуваа на други АКСАД трки, сепак на крајот од 1979 година решија да завршат со нивното учевство.
Нов Чифлик (Кумановско)
Географија
Селото било сместено во котлината Блатија на десниот брег на реката Пчиња, недалеку од Костурник и неколку километри северно од Горно Коњаре, чиј атар денес го опфаќа неговото подрачје.
Мекларен
Продавани возила
Покрај возилата користени за потребите на тимот, различен број на тркачки возила беа исто така користени и од тимови – купци. Во годините на создавање, Мекларен произведуваше: болиди за Формула 2, Формула 5000, спортски тркачки автомобили, како и тркачки возила за искачување по ридови (англиски: hill climber) кои беа продавани на помалите конкуренти. Во недостиг на капацитет за произведство на посакуваниот број возила, беше постигнат договор со кооперантот Тројан кој ги произведуваше некои од возилата. Во Кан-ам серијата, Тројан за тимовите - купци ги произведе моделите М6 и М8. Исто така старите модели беа продавани на приватни тимови, кога тимот ги воведуваше новите за своја употреба. На некои од трките дури и половина од возилата беа Мекларени. Авторот Марк Хјуз истакна дека „преку 220“ Мекларени беа произведени од страна на Тројан. Во текот на шеесеттите и седумдесеттите години, во АКСАД и Формула 1 натпреварите, исто така се возеа многу Мекларени. Неодамна, Тркачката компанија на Мекларен – Мекларен Карс (англиски: McLaren Cars) денес – Мекларен Аутомотив (англиски: McLaren Automotive), ги произведуваше тркачките верзии на Ф1 автомобилот и Ф1 ГТР, кој победи на познатиот „24 часа Ле Манш“ во 1995 година. Таа и наредната 1996 година, Мекларен Ф1 ГТР победи и во БПР Глобал ГТ серијата (англиски: BPR Global GT Series).
Нов Чифлик (Кумановско)
Историја
Кон крајот на XIX век Нов Чифлик е познат како македонско село. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Нов Чифлик (Nov-Tchiflik) е село во Кумановската каза со вкупно 90 жители, од кои 48 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, 30 Власи и 12 Роми.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го означува Ново Село (Novoselo) како село со нејасен етнички состав.
Мекларен
Особености
Рон Денис, (на сликата) фотографиран за време на трката во Монако во 2000 година, беше шеф на тимот од 1980 до 2009 година и е претседател на Мекларен Групацијата. Мекларен Рејсинг е дел од Мекларен Групацијата, која е сочинета од пет здружени претпријатија. Во 2009 година се вели дека Групацијата броeла преку 1300 вработени. По 2004 година, технолошкиот центар на Мекларен е со база во Вокинг, Велика Британија. Таму се вклучени можностите за употреба на воздушен тунел и симулатор за за возење, кој се смета за еден од најсофистицираните во спортот. Нивните мотори се изработуваат во Бриксворт, Нортемптоншир од страна на фалијалата на Мерцедес – Бенц мотори со високи перформанси (англиски: Mercedes – Benz High Performance Engines).
Сопственост и управување
Поранешниот тимски шеф на Мекларен Рон Денис ја има улогата на претседател во Групацијата. Во 2009 година тој се откажа од оваа одговорност, пред повторно да ја преземе една година подоцна, додека сегашниот шеф Мартин Витмарш е главен извршител. Денис е ко-сопственик на Групацијата заедно со Техник Д Авант Гарде и Бахраинската Мумталакат холдинг компанија (под сопствеништво на Бахраин и од 2007 година поседува мал број на акции во тимот). Во 2000 година, матичната компанија на Мерцедес Бенц, Дајмлер (германски: Daimler) купи 40% од акциите на Мекларен и имаше удел во истите сè до 2009 година, кога Дајмлер го купи тимот на Браун - освојувач на првенството. До Март 2010 година, Дајмлер продаде дел од акциите (назад во Мекларен), остана на 11% и ќе продолжи како спонзор на тимот и снабдувач со мотори до 2015 година.
Политика
Мекларен отсекогаш имал незгоден однос со управното тело на Формула 1, ФИА и нејзиниот претходник ФИСА, како и со комерционалните права на носителот на овој спорт. Во осумдесеттите, Мекларен беше инволвиран заедно со другите тимови од Асоцијацијата на Конструктори во Формула 1, во спор со ФИСА и автомобилските производители: Алфа Ромео, Рено и Ферари, околу контролата врз спортот. Ова е познато како ФИСА-ФОКА војна, која сведочи и за серија закани. На една трка ФИСА одбиваше да санкционира, додека друга трка беше бојкотирана од ФОКА. На крајот проблемот беше решен со договор за поделба на приходите наречен Конкорд договор (англиски: Concordе Agreement). Последователни Конкорд договори беа потпишани во 1987 и 1992 година, но во 1996 година Мекларен беше повторно вмешан во спор околу склучување на нов договор, овојпат со организацијата на Формула 1 за промоции и администрација (англиски: Formula One Promotion and Administration organization), на чело со бившиот претедател на ФИСА Берни Еклстоун. Мекларен го одби Конкорд договорот за 1997 година, пред да го потпише оној во 1998 со траење од десет години. Во средината од првата деценија на новиот милениум, започна донесувањето на нови прописи и аргументи за комерцијалната структура во спортот. Мекларен заедно со Мерцедес и неколку други тимови беа вмешани во заканите за формирање на друга серија на Формула 1 вон рамките и политиките на ФИА и Берни Еклстоун, но сето тоа остана една неисполнета желба откако во 2009 година беше утврден друг Конкорд договор со важност до 2012 година. Во 2007 година, Мекларен беше вклучен во една контраверзна шпионажа, кога нивниот главен дизајнер Мајк Кофлан откри доверливи технички информации од Ферари. Тимот беше дисквалификуван од првенството на конструктори и казнет со „огромни“ 100 милиони американски долари.
Спонзорство, именување и препознатливост
Формула 1 тимот на Мекларен цели 23 години беше спонзориран од брендот за цигари на Филип Морис – Марлборо.
Резултати од првенството во Формула 1
(италик укажува на приватни корисници на болиди од Мекларен; болд се однесува на шампионот за таа сезона)
Сезона	/ Име	       / Модел	 / Пневматици	   / Мотор	          / Возачи	               / Пласман 2010     / Водафон Мекларен Мерцедес  / MП4-25   / Б           / Мерцедес-Бенц    / Луис Хамилтон, Џенсон Батон 	  / 2ро место(454 бода)
2009 / Водафон Мекларен Мерцедес     / MП4-24   /  Б	       / Мерцедес-Бенц    / Луис Хамилтон, Хеики Ковалаинен / 3то место (71 бод)
2008 / Водафон Мекларен Мерцедес     / MП4-23   /  Б	       / Мерцедес-Бенц    / Луис Хамилтон, Хеики Ковалаинен / 2ро место(151 бод)
2007 / Водафон Мекларен Мерцедес     / MП4-22   /  Б	       / Мерцедес-Бенц    / Фернандо Алонсо,Луис Хамилтон   / Дисквалификуван
2005 /Вест Мекларен Мерцедес	     / MП4-20   /  M          / Мерцедес-Бенц    / Кими Раиконен,Хуан Пабло Монтоја,Педро Де Ла Роса,Александер Вурц	/ 2ро место(182 бода)
2004 / Вест Мекларен Мерцедес	/ MП4-19 ,MП4-19В / M         / Мерцедес-Бенц    / Дејвид Култхард, Кими Раиконен    / 5то место (69 бода)
2003 / Вест Мекларен Мерцедес   / MП4-17Д	   / M         / Мерцедес-Бенц    / Дејвид Култхард, Кими Раиконен    / 3то место (142 бода)
2001 / Вест Мекларен Мерцедес	 / MП4-16         / Б         / Мерцедес-Бенц    / Мика Хакинен, Дејвид Култхард     / 2ро место (102 бода)
2000 / Вест Мекларен Мерцедес   / MП4/15          / Б         / Мерцедес-Бенц    / Мика Хакинен, Дејвид Култхард     / 2ро место (152 бода)
1999 / Вест Мекларен Мерцедес   / MП4/14          / Б	       / Мерцедес-Бенц    / Мика Хакинен, Дејвид Култхард     / 2ро место (124 бода)
1998 / Вест Мекларен Мерцедес	 / MП4/13         / Б         / Мерцедес-Бенц    / Мика Хакинен, Дејвид Култхард     / Шампион (156 бода)
1997 / Вест Мекларен Мерцедес   / MП4/12          / Г	       / Мерцедес-Бенц    / Мика Хакинен, Дејвид Култхард      / 4то место (63 бода)
1996 / Марлборо Мекларен Мерцедес / MП4/11        / Г	       / Мерцедес-Бенц    / Мика Хакинен, Дејвид Култхард      / 4то место (49 бода)
1995 / Марлборо Мекларен Мерцедес / MП4/10,MП4/10В,MП4/10Ц / Г / Мерцедес-Бенц   / Мика Хакинен,Најџел Мансел,Марк Бландел,Јан Магнусен / 4то место(30 бода)
1994 / Марлборо Мекларен Пежо    / MП4/9          / Г	        / Пежо            / Мика Хакинен,Мартин Брандл,Филипе Елиот / 4то место (42 бода)
1993 / Марлборо Мекларен         / MП4/8          / Г	        / Форд           / Аиртон Сена,Мајкл Андрети,Мика Хакинен    / 2ро место (84 бода)
1992 / Хонда Марлборо Мекларен   / MП4/6Б,MП4/7A  / Г	        / Хонда          / Аиртон Сена, Герхард Бергер         / 2ро место (99 бода)
1991 / Хонда Марлборо Мекларен   / MП4/6          / Г	        / Хонда           / Аиртон Сена,Герхард Бергер   / Шампион(139 бода)
1990 / Хонда Марлборо Мекларен	 / MП4/5B         / Г	        / Хонда           / Аиртон Сена,Герхард Бергер   / Шампион(121 бод)
1989 / Хонда Марлборо Мекларен	 / MП4/5          / Г	        / Хонда           / Аиртон Сена, Алан Прост      / Шампион(141 бод)
1988 / Хонда Марлборо Мекларен	 / MП4/4          / Г	        / Хонда           / Алан Прост, Аиртон Сена      / Шампион(199 бода)
1986 / Марлборо Мекларен Интернејшнал / MП4/2Ц    / Г	      / ТАГ (Пежо)        / Алан Прост, Кеке Розберг            / 2ро место(96 бода)
1985 / Марлборо Мекларен Интернејшнал / MП4/2Б	  / Г	      / ТАГ (Порше)       / Ники Лауда,Алан Прост,Џон Вотсон / Шампион (90 бода)
1984 / Марлборо Мекларен Интернејшнал / MП4/2     / M        / ТАГ (Порше)       / Ники Лауда, Алан Прост           / Шампион (143.5 бода)
1983 / Марлборо Мекларен Интернејшнал / MП4/1Ц, MП4/1E / M   / Форд, ТАГ (Порше)  / Ники Лауда, Џон Вотсон             /5то место (34 бода) 18то место (0 бода)
1982 / Марлборо Мекларен Интернејшнал / MП4/1Б    / M        / Форд               / Ники Лауда, Џон Вотсон	        / 2ро место(69 бода)
1981 / Мекларен Интернејшнал	     / M29CЦ,M29Ф,MП4/1 / М  / Форд             / Џон Вотсон,Андреа Ди Цезарис         / 6то место(28 бода)
1980 / Марлборо Тим Мекларен	     / M29Б,M29Ц,M30    / Г  / Форд             / Џон Вотсон,Алан Прост,Стефен Сут     / 9то место(11 бода)
1979 / Марлборо Тим Мекларен,Ловенброј Тим Мекларен / M26,M28,M28Б,M28Ц,M29 / Г	 / Форд / Џон Вотсон,Патрик Тембеј     / 7мо место(15 бода)
1978 / Марлборо Тим Мекларен,Лигет Груп /БС Фабрикацион,Сентро Асегурадор Ф1,Мелчестер Рејсинг / M23,M26 / Г / Форд / Џејмс Хант,Патрик Тембеј,Бруно Џакомели,Брет Лангер,Нелсон Пике,Емилио Де Вилота,Тони / 8мо место (15 бода)
1977 / Марлборо Тим Мекларен,Честерфилд Рејсинг,Иберија Еирлајнс / M23,M26 / Г / Форд / Џејмс Хант,Јохен Мас,Жил Вилнев,Бруно Џакомели,Бред Лангер,Емилио Де Вилота / 3то место (60 бода)
1976 / Марлборо Тим Мекларен            / M23        / Г      / Форд             / Џејмс Хант Јохен Мас                / 2ро место(74 бода)
1975 / Марлборо Тим Тексако,Лаки Страјк Рејсинг / M23 / Г     / Форд         / Емерсон Фитипалди,Јохен Мас,Дејв Чарлтон / 3то место (53 бода)
1974 / Марлборо Тим Тексако,Јардли Тим Мекларен,Скрибанте Лаки Страјк Рејсинг / M23 / Г	/ Форд / Емерсон Фитипалди,Дени Халм,Мајк Хеилвуд Јохен Мас,Дејвид Хобс,Дејв Чартон / Шампион(73 бода)
1973 / Јардли Тим Мекларен / M19A,M19Ц,M23           / Г       / Форд            / Дени Халм,Питер Ривсон,Џоди Шектер,Џеки Ицкс / 3то место              (58 бода)
1972 / Јардли Тим Мекларен / Јардли Тим Мекларен / M19A,M19Ц / Г / Форд          / Дени Халм,Питер Ривсон,Џоди Шектер,Брајан Редман / 3то место(47 бода)
1971 / Брус Мекларен Мотор Рејсинг,Екури Боние,Пенски-Вајт Рејсинг / M7Ц,M14A,M19A / Г / Форд Дени Халм,Питер Гетин,Џеки Оливер,Жо Боние,Хелмут Марко,Марк Донохју / 6то место(10 бода)
1970 / Брус Мекларен Мотор Рејсинг,Тим Сартис,Екури Боние,Алфа Ромео / M7Ц,M14A,M7Д,M14Д / Г,Ф / Форд,Алфа Ромео / Дени Халм,Брус Мекларен,Питер Гетин,Ден Гарни,Андреа Де Адамих,Нани Гали,Џон Суртис,Жо Боние / 5то место(35 бода),9то место(0 бода)
1969 / Брус Мекларен Мотор Рејсинг,Тим Лосон,Антик Аутомобилс-Колин Крабе Рејсинг / M7A,M7Б,M7Ц,M9A / Г,Д / Форд / Дени Халм,Брус Мекларен,Дерек Бел,Басил Ван Ројен,Вик Елфорд / 4то место(38 бода)
1968 / Брус Мекларен Мотор Рејсинг,Жоаким Боние Рејсинг Тим,Англо Американ Рејсерс / M5A,M7A / Г / Форд,БРМ / Дени Халм,Брус Мекларен,Жо Боние,Ден Гарни / 2ро место (49 бода),10то место(3 бода)
1967 / Брус Мекларен Мотор Рејсинг         / M4Б,M5A,M7A   / Г  / БРМ             / Брус Мекларен               / 10то место       (3 бода)
IC 764
IC 764 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 764 се споменува и како NPM1G -17.0375, IRAS 13407-1704.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 764 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 764 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 43 м 27,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 19' 56"".
Боливуд
Боливуд (Bollywood)— неформален поим кој се употребува во филмската индустрија на хинди јазикот, основана во Мумбаи (поранешен Бомбај), Махараштра, Индија. Терминот многу често неправилно се употребува за посочување на целата индиска кинематографија; тоа е само дел од целокупната индиска филмска индустрија, која вклучува и други продукциски центри кои прават филмови на регионалните јазици. Боливуд е најголемиот производител на филмови во Индија и еден од најголемите филмски центри во светски рамки. Формално, под Боливуд се мисли на Хинди кинематографијата. Расте бројот на индиско-англиски дијалози и песни. Многу често се среќаваат филмови каде дијалозите се на англиски јазик (се нарекува и Хинглиски), па дури и фразите и цели реченици. Етимологија
Име
Името „Боливуд“ се добива од Бомбај (поранешен назив за Мумбаи) и Холивуд, центарот на американската кинематографија. Сепак, за разлика од Холивуд, Боливуд не постои како физичко место, го нема на карта. Иако сите го сожалуваат името, велејќи дека е посиромашниот роднина на Холивуд, сепак истото име се наоѓа и во речникот на Оксфорд. Името „Боливуд“ е инспирирано од „Толивуд“, име употребувано за да се означи кинематографијата на Западен Бенгал. Датирајќи од 1932 година, Толивуд е првото име инспирирано од Холивуд за означување на Бенгалската филмска индустрија, сместена во Толигунг, Калкута, чие име потсетува на Холивуд, а во тоа време бил центар на индиската кинематографија. Името Толивуд продолжува да се користи како прекар за бенгалската филмска индустрија од страна на Јуниор Статесман магазинот, по што предизвика и другите индустрии да применуваат вакви имиња со слично звучење, што доведе до терминот „Боливуд“. Во денешно време, Толивуд се применува за посочување на Телугу филмската индустрија во Андра Прадеш. Самиот терин Боливуд своите корени ги влече од 70-те години кога Индија ја престигна Америка како најголем кинематографски центар. Многу луѓе се спомуваат за заслужни за името, меѓу кои и текстописецот, режисер и учител Амит Кана, како и новинарот Бевинда Колако.