cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гихт
Дијагноза
На акутна атака на гихт треба да се мисли кај болните со акутен моноартритис на дисталните зглобови на ногата. Кај сите овие болни треба да биде направена аспирација на синовијална течност.
43. јужен напоредник
! Width="135" | Координати ! Земја, територија, море ! Белешки
Гихт
Дијагноза
Дијагнозата на гихтот се поставува со докажување на кристалите на мононатриум урат во леукоцитите на синовијалната течност од афицираниот зглоб, со помош на поларизационен микроскоп. Овие кристали по форма се игловидни и негативно бирефрингентни. Тие можат да се најдат кај 95% од болните со акутен уричен артритис. Недостатокот на уратни кристали во синовијалната течност ја прави дијагнозата помалку веројатна. Присуството на внатреклеточни уратни кристали ја потврдува дијагнозата, но не ја исклучува можноста за друг конкурентен тип на артропатија (инфекција, псевдогихт). Инфекцијата или псевдогихтот можат да коегзистираат со гихтот. Неопходно е препаратот да се обои по Грам и да се направи култура од синовијалната течност за да се исклучи евентуална инфекција. Кристалите што предизвикуваат псевдогихт, калциум пирофосфат дихидрат (CPPD), се правоаголни по форма и слабо позитивно бирефрингентни. На микроскоп,со поларизирана светлина кристалите лесно се диференцираат. Аспирацијата на синовијална течност е корисна дури и за време на асимптоматските интеркритични периоди.
Кај повеќе од две третини од асимптоматските болни со гихт, во аспиратите од МТП И се откриваат вонклеточно кристали. Анализата на синовијалната течност покажува голема варијабилност на бројот на леукоцитите, од 1000 до 70.000 леукоцити/мл.
Ако не се верифицираат кристалите внатреклеточно, тогаш клиничарите за дијагностички цели, ја користат следнава силно сугерирачка тријада:
а) Хиперурикемија;
б) Класична клиничка слика;
в) Драматичен одговор на колхицин.
Драматичниот тераписки одговор на колхицин е силно сугерирачки за дијагнозата на уричниот артритис (гихт), но тој не е патогномоничен.
Акутниот уричен артритис (вообичаено прва манифестација е подаграта) треба да се диференцира од повеќе состојби на отечен и болен палец на стапалото, кои можат да имитираат гихт: инфекција на мекото ткиво, пиоген артритис, инфламирани буниони, локална траума, ревматоиден артритис,артроза со псевдогихт, М. Реитер, целулитис, гонореја, септичен артритис и др. Ако се работи за гонитис, диференцијалната дијагноза треба да ги опфати акутната ревматска треска, хемартросот, како и периферната зглобна афекција кај |анкилозирачкиот спондилитис.
Хроничниот уричен артритис треба да се разликува од ревматоидниот артритис, псоријатичниот артритис, ентеропатскиот артритис и периферниот артритис кај M. Bechterew.
Терапија на акутниот некомплициран гихт
Кај акутниот уричен артритис е контраиндицирано давањето урикозурици или урикостатици.
Ако наведената терапија е неефикасна или контраиндицирана, се применуваат кортикостероиди, системски или локално.
Терапија за спречување на рецидиви и намалување на мочната киселина
По завршувањето на акутната атака, се применуваат профилактички мерки кои имаат за цел да ги намалат рецидивите: а) Се дава профилактичка доза колхицин или индометацин; б) Кај прекумерно дебелите болни се советува намалување на телесната тежина, се советува избегнување големо консумирање алкохол и храна богата со пурини г) Воведување антихиперурикемична терапија. Како ефикасна профилакса за спречување на појавата на нови атаки се сметаат малите дози колхицин или индометацин. Овие лекови се особено корисни во првите 1-2 години по воведувањето на антихипеурикемична терапија. Антихиперурикемичните лекови се индицирани кај болни со:
а) Една или повеќе атаки во годината;
б) Еден или повеќе тофи;
в) Нефролитијаза со урична киселина.
Урикостатик (алопуринол) е индициран кај следните случаи: а) Кога екскрецијата на уричната киселина преку урината е поголема од 800 мг/д во услови кога болниот е на општа диета; б) Нарушување на реналната функција (креатинин клиренс < 80 мл/ мин); в) Гихт со тофуси, без оглед на од реналната функција; г) Нефролитијаза од урична киселина; д) Гихт кој не може да се контролира со урикозурици поради неефикасност на лекот или интолеранција. следните седмици дозата се зголемува до оптималната, која овозможува да се намали хиперурикемијата. Максималната доза е 3 г/д. Бидејќи полураспадот му е од 6-12 часа, пробенецидот треба се дава 2&3 пати на ден.
Акутниот уричен артритис обично се јавува кога настанува нагло и значајно менување на серумската концентрација на уратите. Освен тоа, во текот на една година можат да се јават повеќе атаки, а кога постојат големи тофи - атаките се појавуваат дури и кога хиперурикемијата е контролирана. Кај овие болни, пред да се воведе антихиперурикемична терапија, треба да се почне со профилактична терапија со колхицин или индометацин. Оваа профилакса продолжува најмалку една година од воспоставувањето соодветна контрола на серумското ниво на уратите, или с¢ додека не исчезнат сите тофи. Кај болните со тофусен гихт и/или ренална инсуфициенција треба да се воведе диета со рестрикција на пурините.
Акутната нефропатија предизвикана со урична киселина, се третира со промптно зголемување на уринарниот проток. Ова се постигнува со интензивно хидрирање и давање моќен диуретик (фуросемид). Урината треба да се алкализира за да настане претворање на уричната киселина во порастворливата форма мононатриум урат. Алкализацијата се врши со додавање натриум бикарбонат или тој се комбинира со ацетазоламид. На овој претретман се додава и алопуринол, со цел да се намали синтезата на уричната киселина. Во почетокот на лекувањето алопуринолот се дава како еднократна доза 8 мг/кг, а по три дена дозата се намалува, доколку е присутна ренална инсуфициенција.
Користена литература
Harrison'principles of internal medicine 17th edition
Интерна медицина-ревматологија 2003
Мисии на Мајка Тереза
Кога излегла од редот на лоретанските сестри, со себе имала само пет рупии, но желбата да им помага на најсиромашните била поголема од каква било материјална сигурност (Kudo, 2005:125) Првите чекори во мисионерството ги прави со посета на најсиромашните, по улиците и сламовите. Редовно ги посетувала најсиромашните предградија на Калкута, Тилџе, Мотиџил... Но, за да можела да започне со работа, требала прво да најде засолниште, меѓу другото и за себе. Единствената мисла била како да најде покрив за луѓето што умирале без никој и ништо, напуштени од сите и последните мигови од нивниот живот да се почувствуваат сакано и згрижено.
Во почетокот нашла сместување кај еден човек по име Мајкл Гомс. Неговата куќа набрзо станала засолниште за најсиромашните од сиромашните. (Gjergji, 1990:54) Прва која се приклучила на Мајка Тереза и била желна да и помага во нејзината мисионерска дејност била нејзината поранешна ученичка Субашини Дас.
Конгрегација на сестри Мисионерки на милосрдие
Малку по малку, бројот на нејзината заедница растел, за да на 7 октомври 1950 година со декрет од папата Пиј XII нејзината конгрегација на Мисионерки на Милосрдието официјално била признаена.
Нејзината конгрегација се темелела на правила од кои бил сочинет првиот Устав на Мисионерките на Милосрдието напишани од Мајка Тереза, во кој главната премиса се однесувала на љубовта према Бога и ближниот и потполна посветеност на оние кои најмногу пателе “најсиромашните од сиромашните“. (Gjergji,1990:59). Поради сè поголемиот број на сестрите кои се приклучувале во редот, бил потребен и поголем простор, и со помош на бискупијата успеале да купат имот сочинет од три куќи кој станал главно седиште на сестрите Мисионерки на милосрдието. За нивна униформа го одбрале индиското традиционално сари за да можат на тој начин повеќе да им се доближат на сиромашните, така што ќе бидат изедначени со нив.
Прва куќа за смртно болни
Првата куќа за смртно болни ја отвораат во Калкута, позната под името Нирмал Хридеј (пречисто срце). Тука луѓето осудени на смрт можеле своите последни денови од животот да ги проживеат во похумани услови и да почувствуваат љубов за прв и последен пат. Освен сестрите, во хуманата мисија на Мајка Тереза се вклучувале голем број на обични луѓе кои сакале да придонесат на каков било начин (волонтери, фармацевти, доктори...) Така добивале и лекови, медицинска помош, превоз итн.
Освен дом за смртно болни, во 1955 година отвора и куќа за сирачиња под името Шишу Баван (дом за деца). Тука биле згрижени дечиња од сите возрасти. Голем бил бројот на мали бебиња напуштени од своите мајки непосредно после нивното раѓање, оставени покрај најблиската депонија, а најбројни биле дечињата со посебни потреби. Како бројот на лепрозни достигнувал милионски бројки, така неопходно било да се направи посебно место за истите да не се соочуваат со немилосрдните погледи и осудувања од страна на луѓето. За таа цел се изградил градот на мирот – Шанти Нагар. Постепено нејзината мисија почнала да се шири и во другите градови во Индија: Џансу, Бомбај, Марианополи...
Формирање на машкиот ред и отворање на првата куќа надвор од Индија
Во 1963 година формиран е и машкиот ред на мисионери кои помагале во ширењето на мисијата на Мајка Тереза. Истата година Конгрегацијата на Мисионерките на милосрдието доаѓа директно под папска јурисдикција и со самото тоа добива дозвола да се шири надвор од границите на Индија. Првата куќа надвор од Индија е отворена во Венецуела во 1965, во Кокороте. Во 1970 се отворени уште две куќи во Венецуела, потоа во Лима-Перу, Колумбија, Боливија, Бразил... Со посебна покана од папата Павле VI отвора и куќа во Рим. По добивање на Нобеловата награда за мир во 1979, на аудиенција кај папата Јован Павле II бара дозвола да отвори куќа за самохрани мајки. Така почнале полека да се отвораат куќи низ цела Италија: Палермо-Сицилија, Наполи, Реџо Калабрија... Со принцезата Дијана ги отвораат првите хоспиции за луѓето болни од СИДА во Њујорк, 1985.
Ширење на конгрегацијата во целиот свет
Како нејзината популарност станувала сè поголема, потребата за Мајка Тереза се покажувала преку безбројните покани за отворање на нови мисии во Австралија, Бангладеш, Јордан, Јемен, Англија, Ирска, Африка, Северна Америка, Загреб и секако нејзиното родно Скопје каде за првпат се враќа во 1970 година, а во 1986 кога доаѓа за последен пат и ја купува куќата за нејзините сестри мисионерки на милосрдието во населбата Кисела Вода каде четири сестри од нејзиниот ред од тогаш до денес имаат згрижено многу дечиња без родители и самохрани мајки.
Библиографија
•Gjergji, L. (1990). Majka Terezija, Lik I djelo, Od devojčice do nobelovke. Kršćanska sadašnjost, Zagreb, 1990. •Kudo, J.H. (2005). Mother Teresa, The Life and Work of a Saint from Skopje, doctoral dissertation, 2005.
Биланс на состојба
Во финансиското сметководство, биланс на состојба или извештај за финансиската состојба е краток преглед на билансите на некоја личност или организација. Активата (средствата), пасивата (обврските) и сопственичкиот капитал се подредени така што почнуваат од одреден датум, како на пример крајот на финансиската година. Билансот на состојба често се опишува како снимка на финансиската состојба на компанијата. Од четирите основни финансиски извештаи, билансот на состојба е единствениот извештај што се однесува на единствен момент.
Билансот на состојба на една компанија има три дела: актива, пасива и сопственички капитал. Вообичаено, прво се наведени главните категории на активата а по нив следи пасивата. Разликата меѓу активата и пасивата е позната како капитал или нето капитал или нето вредност на компанијата и според пресметковната равенка, нето вредноста мора да биде еднаква на актива минус пасива.
Друг аспект на гледање на истата равенка е дека активата е еднаква на пасивата плус капиталот на сопствениците. Гледањето на равенката на овој начин покажува како била финансирана активата: или со позајмување пари (долг-пасива) или со користење на парите на сопствениците (сопственички капитал). Билансите на состојба обично се презентираат со активата во еден дел а пасивата и нето врденоста во друг дел со тоа што двата дела се „салдираат“.
Евиденциите на вредностите на секоја сметка или линија во билансот на состојба обично се одржуваат со користење на систем на книговодство познат како систем на двојно книжење.
Бизнис кој целосно работи со готовина може да го пресмета својот профит со подигање на целосното салдо на сметката во банка на крајот на временскиот период како и готовината на рака. Меѓутоа, многу бизниси не се исплаќаат веднаш; тие изградуваат залихи од добра и се здобиваат со објекти и опрема. Со други зборови: бизнисите имаат актива и не можат, дури и ако сакаат, веднаш да ја претворат во готовина на крајот на секој период. Честопати, овие бизниси им должат пари на набавувачите и на даночните служби, а сопствениците не го повлекуваат целиот нивни првобитен капитал и профит на крајот на секој период. Со други зборови бизнисите имаат и пасива (долгови).
Видови
Билансот на состојба накратко ги прикажува активата, капиталот и пасивата на некоја организација или лице во одреден момент. Лицата и малите бизниси покажуваат тенденција да имаат едноставни биланси на состојба. Поголемите бизниси се склони кон посложени биланси на состојба, и тие се даваат во годишниот извештај на организацијата. Големите бизниси исто така може да подготват биланси на состојба за сегменти од нивните бизниси. Билансот на состојба вообичаено се презентира заедно со друг биланс за различен временски период (типично за претходната година) за споредба.
Личен биланс на состојба
Личниот биланс на состојба ја наведува тековната актива како на пример готовината на тековните сметки и штедните сметки, долгорочните средства како на пример обични акции и недвижен имот, тековните обврски (долгови), како на пример заем и хипотека пристигнати за наплата, или заостанати наплати, долгорочни обврски како на пример хипотека и друг заем. Вредностите на хартиите од вредност и недвижниот имот се наведени според пазарна цена а не по историски (првобитен) трошок или основица на трошокот. Личната нето вредност е разликата меѓу вкупната актива и вкупната пасива на лицето.
Биланс на состојба на малите бизниси
Билансот на состојба на мал бизнис ја наведува тековната актива, како на пример готовина, побарувања и залиха, основни средства како на пример земја, објекти и опрема, нематеријални средства како на пример патенти, и обврски како на пример неподмирени долгови, расходи, и долгорочни долгови. Потенцијални обврски како на пример надоместоци се наведуваат во фуснотите на билансот на состојба. Капиталот на малиот бизнис е разликата меѓу вкупната актива и вкупната пасива.
Структура на билансот на состојба на јавните деловни субјекти
Комитетот за меѓународни сметководствени стандарди и многубројни организации карактеристични за одредени земји даваат упатства за билансите на состојба на јавните деловни субјекти.
Името и употребата на билансот на состојбата зависат од земјата во која организацијата има седиште и од видот на организацијата. Владините организации обично не ги следат стандардите утврдени за лицата или бизнисите.
Доколку е применливо за бизнисот, во билансот на состојба треба да бидат вклучени сумарни вредности за следниве работи:
Актива
Тековна актива
Долгорочна актива
Капитал во акции
Нето активата прикажана на билансот на состојба е еднаква на третиот дел од билансот на состојба, познат како капитал во акции. Формално, капиталот во акции е дел од пасивата на компанијата: тоа се средства што им се „должат“ на акционерите (по исплатата на цела друга пасива); сепак, обично, „пасива“се користи во порестриктивна смисла на пасива не вклучувајќи го капиталот во акции. Билансот на актива и пасива (вклучувајќи го и капиталот во акции) не е случајност. Евиденциите за вредностите на секоја сметка во билансот на состојба се одржуваат со користење на систем на книговодство наречен двојно книжење. Во оваа смисла, капиталот во акции по состав мора да е еднаков на актива минус пасива, и претставува хонорар.
Пример на структурата на билансот на состојба
Биланс на состојба на ХХХ, ДОО почнувајќи од 31 декември 2006г. АКТИВА Тековна актива Готовина и еквиваленти на готовина Побарувања (должници) Залихи Однапред платени трошоци Инвестиции чувани за тргување Друга тековна актива Основни средства (не-тековна актива) Имот, погон и опрема Помалку: Акумулирана амортизација Гудвил Други нематеријални основни средства Инвестиции во партнери Актива за одложен данок ПАСИВА и КАПИТАЛ Доверители: износи пристигнати за наплата во текот на една година (Тековна пасива) Неподмирени долгови Тековна пасива за данок на доход Тековен дел од неподмирени банкарски заеми Краткорочни надоместоци Друга тековна пасива Доверители: износи пристигнати за наплата по повеќе од една година (Долгорочна пасива) Банкарски заеми Емитувани хартии од вредност Пасива за одложен данок Надоместоци Малцинско учество Капитал Акционерски капитал Капитални резерви Ревалоризациона резерва Резерва од претворање Задржана добивка
Федора (филм од 1978)
Федора - германско-француски филм од 1978 година, во режија на Били Вајлдер. Главните улоги ги толкуваат: Вилијам Холден, Марта Келер, Хилдегард Кнеф, Хозе Ферер, Марио Адорф, Мајкл Јорк и Хенри Фонда.
Содржина
Во Париз е изложено телото на славната глумица Федора (ја игра Келер), која извршила самоубиство фрлајќи се под возот. Американскиот продуцент Бери Детвајлер (го игра Холден) е присутен таму и започнува да се сеќава на својата средба со Федора: Во деновите на најголемата слава на Федора, Бери, како младо момче, имал кратка љубовна врска со неа. Многу години подоцна, во улогата на филмски продуцент, тој доаѓа на островот Крф, со намера да ја убеди Федора да глуми во филмската адаптација на „Ана Каренина“. Во екот на најголемата слава, Федора се повлекла од филмската кариера и продолжила да живее изолирана од светот. На Крф, Бери има големи тешкотии да стапи во контакт со Федора, која е затворена во една вила, под строгиот надзор на една стара грофица и на докторот Вандо (го игра Ферер). Најпосле, тој успева да се сретне со Федора, која му кажува дека ја дрогираат и дека ја чуваат во домашен притвор. Еден ден, тој оди во вилата која ја наоѓа испразнета и дознава дека Федора заминала во Париз. Дури по нејзината смрт, Бери ја дознава вистината за Федора: Причината за повлекувањето на Федора од филмот била неуспешната пластична операција која ѝ оставила голема лузна на лицето. Подоцна, кога претседателот на Академијата за филм (го игра Фонда) дошол на Крф за да ѝ го врачи „Оскарот“ за животно дело, Федора добила идеја да изврши замена на идентитетот со својата ќерка (ја игра Келер). Оттогаш, ќерката на Федора ја продолжила филмската кариера и ја вратила старата слава, но при снимањето на еден филм, таа се вљубила во младиот глумец Мајкл Јорк (се игра самиот себеси). Тогаш, ќерката западнала во психички проблеми и се заканувала дека ќе ја открие тајната дека таа не е вистинската Федора. Една вечер, во миг на психичко растројство, ќерката на Федора се фрлила под возот, а нејзината мајка одлучува да ја објави лажната вест за смртта на славната Федора.
Комутација на кола
Комутација на кола е методологија на извршување телекомуникациска мрежа, во која два мрежни јазли воспоставуваат наменет канал за комуникации (коло) низ мрежата пред јазлите да можат да комуницираат. Колото гарантира целосен пропустен опсег на каналот и останува поврзан за време на траењето на комуникацијата. Колото работи како јазлите да биле физички поврзани со електрично коло.
Дефинирање на пример на мрежа на "комутација на кола" е почетокот на аналогна телефонска мрежа. Кога се телефонира од еден на друг телефон, прекинувачи во рамките на телефонските замени прават непрекинато жичено коло помеѓу двата телефона сè додека трае повиот..
Комутација на кола се разликува од Комутација на пакети кое ги разделува податоците кои треба да бидат независно пренесени преку мрежата. Мрежните врски во комутација на пакети, наместо да бидат наменети на една комуникација тие се споделуваат преку пакети од повеќе конкурентни комуникациски сесии, а како резултат се јавува послаб квалитет на услугите кои ги овозможува комутација на кола.
Во комутација на кола постојано има мало доцнење за време на врската, за разлика од пакетното, каде што пакетните низи(редови)може да предизвикаат различни неодредено долги доцнења на пакетниот пренос.Ниедно коло не може да биде деградирано од други корисници затоа што тоа е заштитено од употреба од други повикувачи сè додека колото не се ослободи и не се постави нова врска. Дури и да нема комуникација, каналот останува резервиран и заштитен од од други конкурентни корисници.
Виртуелна комутација на кола е технологија на комутација на пакети кое предничи во однос на комутација на кола, во смисла на тоа што врската се воспоставува пред какви било пакети да се пренесат, а пакетите се пренесуваат по ред.
Додека комутација на кола општо се користи за поврзување гласовни(звучни)кола, концептот на наменетата насока која трае помеѓу две лица кои разговараат или јазли ,може да да ја соопшти и содржината, а не само гласот.Неговата предност е што обезбедува континуиран пренос без општи трошоци со пакети кои овозможуваат максимална употреба на достапни врски за таа комуникација. Неговата мана е што може да биде неефикасен поради неупотребениот капацитет осигуран за врска и не може да се употребува од други врски на истата мрежа.
Повик
За подесување повик и контрола( и други административни цели), може да се употребува друг сигнален канал од крајот на јазелот до мрежата. ISDN е таква услуга (сервис) кој користи одделен сигнален канал додека обичниот стар телефонски сервис (POTS) не користи.
Поранешните телефонски размени се соодветен пример за комутација на кола. Претплатникот барал од операторот да го поврзе со друг претплатник, без разлика дали е истиот преносител или преку интер преносна врска и друг оператор. Во секој случај, крајниот резултат бил физичка електрична врска помеѓу двата претплатника за време на траењето на врската. Бакарната жица која се користела за врска, не можела да се користи за пренесување други повици во исто време, дури и ако претплатниците не разговарале и линијата била тивка.
Споредба со датаграм на комутација на пакети
Мултиплексни телекомникациски врски врз ист физички водич бил можен долго време но сепак секој канал на мултиплексната (вишеструка)врска бил или наменет на еден повик или помеѓу два повика.
Во комутација на кола како и во виртуелната комутација на кола рутата е резервирана од почетокот до крајот на одредиштето. Комутација на кола може да биде неефикасна затоа што капацитетот е гарантиран за врските кои се подесени но не се во постојана употреба туку моментална. Како и да е, врската е веднаш достапна.
Комутација на пакети е процес на делење на порака/податок која треба да биде пренесена во помали пакети. Секој пакет е означен со све одредиште и реден број за нарачување слични пакети, На крајното одредиште, првата порака се поврзува (се составува )по точниот редослед според пакетниот број. Датаграм пакетот не бара коло за да се воспостави и дозволува многу делови на јазли да комуницираат преку ист канал.
Хемор
Хемор (Hemmoor) — мал град во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Осте, околу 40 километри североисточно од Бремерхафен и 25 километри јужно од Брунсбител.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Хемор се наоѓа на границата помеѓу Гест и Остемарш. Градското јадро се наоѓа на реката Осте.
Соседни општини
Хемор се граничи со Остен, Оберндорф, Вингст, Мителстенае, Ламштет, Хехтхаузен, Гросенверден (округ Штаде).
Историја
Хемор настанал во 1968 година со спојување на некогашните шест самостојни општини Басбек, Варштаде, Хем, Вестерзоде, Хемор и Хесел. На 1 октомври 1982 година, Хемор добил градски права.
Припојувања
На 1 јануари 1972 година, една област од соседната општина Оберндорф со околу 50 жители била припоена кон Хемор.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 23 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 8.001 и 9.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градскиот совет го избрал членот на советот Ласе Вериц (CDU) за градоначалник за претстојниот период.
Збратимени градови
Хемор е збратимен со следниве градови:
Занимливост
Цементарницата Портланд, која работела помеѓу 1866 и 1983 година, доставувала бетон за Статуата на Слободата во Њујорк.
Кенџерова пирамида
Кенџерова пирамида — пирамида изградена за погребување на фараонот Кенџер од 13 -та династија, кој владеел со Египет околу 1760 година пр.н.е. за време на вториот среден период. Пирамидата, која е дел од поголем комплекс кој вклучува мртовечки храм, капела, два оградни sида и помошна пирамида, првично била висока околу 37 метра, а сега е целосно уништена. Пирамидата бил откриена за време на ископувањата под раководство на Гистав Жекје во 1929 година, и обележјата покажувале дека пирамидата била завршена за време на животот на Кенџер. Тоа е единствената пирамида за која се знае дека била завршена за време на 13-тата династија.
Ископувања
Првите истражувања на Кенџеровата пирамида биле преземени кон средината на 19 век од Карл Рихард Лепсиус, кој ја вклучил пирамидата во својата листа под бројот XLIV. Пирамидата била ископана од Гистав Жекије од 1929 до 1931 година, а извештајот од ископувањата бил објавен две години подоцна, во 1933 година.
Пирамидален комплекс
Пирамидалниот комплекс Кенџер се наоѓа помеѓу пирамидата на Пепи II и пирамидата на Сенусрет III во Јужна Сакара. Главната пирамида во моментов лежи во урнатини, делумно поради штетните ископувања на Жекје и сега се издига само околу еден метар над пустинскиот песок.
Оградни ѕидови
Пирамидалниот комплекс го сочинува главната пирамида оградена со два sида. Надворешниот, направен од плитари, содржел во североисточниот ќош мала помошна пирамида, единствената позната која датира од 13-тата династија. Внатрешниот ограден ѕид бил направен од варовник и украсен со ниши и панели. Тој го заменил претходниот брановиден ѕид од плитари, што го довиело Рајнер Стаделман да сугерира дека брановидниот ѕид бил изграден како привремена и скратена замена за претпочитаниот ѕид со ниши, но за кој требало повеќе време за изградба. На југоисточниот ќош на надворешниот ѕид е недовршена скала од блокови, која може да биде дел од претходните планови за потструктурата на пирамидата или дел од недовршената јужна гробница, наменета за Ка на починатиот крал.
Северна капела
Мала капела била изградена во непосредна близина на северната страна на главната пирамида, внатре во внатрешниот оградниот ѕид. Капелата беше подигната на платформа и можеше да се стигне со две скали. На северниот ѕид на капелата се наоѓала жолта кварцитна лажна врата. Локацијата на оваа врата била необична бидејќи требало да стои на ѕидот најблиску до пирамидата, односно јужниот ѕид, а не северниот. Неколкуте преживеани фрагменти од релјефот од капелата покажуваат стандардни сцени на носење дарови.
На источната страна на пирамидата лежи мртовечен храм кој се простира преку двата оградни ѕида. Ова овозможило надворешниот дел од храмот да биде поставен надвор од внатрешниот ѕид, со внатрешното светилиште од внатрешната страна на внатрешниот ѕид. Многу малку остатоци од храмот, освен парчиња релјефи и столбови и делови од неговиот плочник.
Главна пирамида
Фрагментиран пирамидион црн гранит бил откриен на источната страна на комплексот и бил обновен од Жекје. Денес пирамидионот е изложен во Египетскиот музеј во Каиро. Пирамидионот е украсен со релјефи кои го покажуваат Кенџер како принесува жртви и е испишан со името „Усеркаре“ (Силно е ка на Ра), кое е познато како престолно име на Кенџер.
Влезот во потструктурите се наоѓа во основата на јужниот крај на западната страна на пирамидата. Скала со 13 скалила води до просторија во која се наоѓа голема гранитна подвижна врата, слична на оние што се среќаваат во мазгунските пирамиди, исто така датирани од Средното Кралство. Подвижната врата првично била наменета да го блокира патот до погребната просторија, но никогаш не била поставена на место преку преминот. Вон просторијата со подвижна врата, друга скала со 39 скалила продолжувала надолу до затворена двокрилна дрвена врата. Зад неа е втората просторија со подвижна врата, која исто така била оставена отворена. Тоа води до мало претсобје и оттаму кон понатамошен коридор чиј пристап бил сокриен под плочникот на претсобјето. Овој коридор води до погребната просторија.
Кенџеровите втора просторија со подвижна врата, претсобјето и коридорот, биле изградени во аголот на големиот ров ископан во земјата. Погребната просторија, која е направена од колосален монолитен кварцитен блок, била поставена во ровот пред да започне изградбата на пирамидата, на начин сличен на погребната просторија на Аменемтет III кај Хавара. Жекје проценил дека тежината на кварцитниот блок бил 150 тони. Блокот бил издлабен во две прегради наменети за ковчегот на кралот, сандак и погребните добра. Два големи кварцитни греди со тежина од 60 тони го образувале неговиот покрив. Откако блокот и неговиот покрив биле поставени на позиција, работниците изградиле фронтон покрив од варовнички греди и свод од тули над него за да ја ослободат тежината на пирамидата. Механизмот за затворање на сводот се состоел од шахти исполнети со песок на кои се потпирале реквизитите на северната таванска плоча. Ова би се спуштило на трезорот при испуштање на песокот. Откако го испуштиле целиот песок, работниците избегале низ коридорот што го наполниле со ѕидарија и го поплочиле неговиот отвор во претсобјето.
Помошна пирамида
На североисточниот агол од Кенџеровиот пирамидален комплекс се наоѓа мала помошна пирамида, за која се смета дека била подготвена за погребување на две од Кенџеровите кралици. Жекје пронашол други гробници во близина, кои можеби биле подготвени за други членови на кралското семејство. Влезот во потструктурите на оваа пирамида лежи во основата на нејзината источна основа. Една мала скала води до две простории со подвижни врати, слични на оние што се наоѓаат во главната пирамида. И овде подвижните врати биле оставени отворени. Понатаму има претсобје што се разгранува на север и југ до две гробни простории обложени со ѕидови и во двете се сместени големи кварцитни сандаци. Капаците на сандаците биле пронајдени потпрени на блоковите како што треба да бидат пред погреб. Така, двата сандаци најверојатно никогаш не биле спуштени на место и употребени.
Некои неочекувани пресврти на настаните веројатно ја спречиле нивната употреба, иако нема ништо што директно сугерира дека кралот не бил закопан како што било планирано во главната пирамида. Меѓутоа, во една неодамнешна студија за вториот среден период, египтологот Ким Рихолт заклучува дека наследникот на Кенџер, Имиремешоу, го узурпирал престолот.
Беатификација
Беатификација — процес преку кој христијанска црква дава признание дека починатиот човек е во состојба на блаженство и дека истиот има капацитет да посредува во име на поединци кои се молат во неговото или нејзиното име.
Беатификацијата е чекор напред кон канонизација и овозможување јавна почит.
Петроварадинска тврдина
Петроварадинската тврдина  е тврдина која се наоѓа во градот Нови Сад, Србија, во населбата Петроварадин на десниот тек од реката Дунав. Денешната тврдина била изградена од страна на Австрија која владеела од 1692 до 1780 година, на местото на поранешна тврдина која била изградена во антчко време. Австријците оваа тврдина ја изградиле поради блискоста на границата со Османлиското Царство. Оваа место се нарекува и Гибралтар на Дунав.
Оваа тврдина постоела уште пред 4500 п.н.е., но според археолошките испитувања, се смета дека било и уште порано. По неолитската доба, оваа тврдина била населувана од страна на многу племиња и народи. Така во околу 100 п.н.е. овде се населиле Келтите, за да подоцна таа биде освоена од страна на Римското Царство. Во 5 век, Хуните ја разрушиле тврдината, за да Византија подоцна повторно ја обнови. Во 8 век, се населиле и католички монаси, кои по дозвола на унгарскиот крал Бела IV изградиле манастир. По наближувањето на Османлиите кон тврдината, ова место добивало сè поголемо значење. Овде, во 1463 година бил потпишан договор помеѓу Венеција и Кралство Унгарија за одбрана на овие територии од Османлиите. Во 1475 година, унгарскиот цар Матија Корвин донел одлука за покренување војна против Турците. Овој комплекс бил користен и од страна на унгарскиот цар Стефан Владислав II, кој настојувал да ја обнови тврдината. Тоа му успеало на надбискупот Петар Варади во 1501 година.
Во почетокот на 1525 година, во тврдината имало 1000 коњаници и 500 пешадиски војници, а кон крајот на истта година тој број се зголемил на околу 4000. Со тврдината управувал Павле Тимори, кој барал бројот на неговата армија да биде уште повеќе зголемен. Наместо помош од Лајош II, тој добил наредба да целата армија биде префрлена на левата страна од река Дунав. На 13 јули 1526 година, пред ѕидините на тврдината пристигнале Османлиите со околу 40.000 војска. Сулејман Величествениот со својата армија се упатил кон Илок. По две недели, Османлиите успеале да ја заземат целата тврдина. По договорот од Карловац, границата помеѓу Австрија и Османлиското Царство била повлеќена кон Срем, и тврдината во тој момент не била од големо стратегиско значење. Во следните години, тврдината не била обновена долго време. Тоа се случило во 1753 година, кога комплексот во голем степен бил променет. Конечно, нејзината обнова завршила во 1790 година.
По Првата светска војна, тврдината влегла во составот на СХС. Тогашниот врв одлучил тврдината да биде целосно срушена поради фактот што целосно ја изгубила својата функција и намена. Сепак тврдината не била во целост срушена. За време на Втората светска војна, во околината на тврдината биле изградени бункери. Во 1941 година, таа влегла во составот на Независна Држава Хрватска. По војната, во 1944 година таа била заземена од страна на партизанските сили на Југославија.
Ким Ламерс
Ким Ламерс (родена на 21 април 1981 година) била холандски хокејар на трева, која играла како напаѓач за холандскиот клуб Ларен. Таа играла и за репрезентацијата на Холандија. Таа била дел од холандскиот тим кој станал светски шампион на Светскиот куп во хокеј за жени во 2006 година и дел од холандскиот тим кој го освоил златниот медал на Летните олимписки игри 2012 година.
Во 2021 година, таа се појавила во телевизиското шоу De Verraders.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Гнилане
Гнилане (албански: Gjilan; српски: Гњилане) — град и општина во Источно Косово, и административен центар на областа. Познат е по тоа што овде е забележана најниската температура во Косово со -32,5 °C на 25 јануари 1963.
Историја
Во 1915 година, во и околу градот, српската војска се спротивстави на Првата армија на Бугарија, за време на Првата светска војна во Битката на Косово. Таа битка резултираше со пораз на српската војска, и окупација од страна на силите сојузници со тогашната Германско Царство.
Во Втората светска војна имаше значителен износ на активности во и околу Гнилане од страна на партизаните кои се бореа против нацистичка Германија и нејзините сојузници. Споменици на овие акции сè уште може да се најдат денес, од кои еден се наоѓа во средината на селото Коретиште.
Во 1999 година, кампот Монтит беше основан надвор од градот, како база на операциите на КФОР за време на операцијата Придружете се на Гардијан, на местото на урнатата Српска воена база која е предадена на Косовскиот заштитен корпус во 2007 година, откако американскиот корпус го намали бројот на војниците. Гнилане, исто така, служи како регионално седиште на УНМИК од 1999 година.
Население
Во март 2011 година, општината Гнилане има 90.015 жители, од кои околу 54.239 живеат во градот. Најголемиот дел од населението се Албанци, проследено со Срби, и мал број на малцинствата.
Стопанство
Постојат 3.700 регистрирани приватни бизниси во општината кои вработуваат на 7.900 луѓе. Пред 1999 година, Гнилане беше важен индустриски центар во Косово. Уште работат фабриката за радијатори и фабриката за тутун, кои неодамна беа приватизирани. Новиот бизнис инкубатор во градот, поддржан од Европската агенција за реконструкција, започна со работа во летото 2007 година.
Иглести животни
Иглестите животни (науч. Echinozoa) е потколено на слободни иглокожи животни со топчести тела кои се надолжно (мериодионално) симетрични. Немаат раце, бракиоли или дуги пипала, и никогаш немаат разгранета структура.
Ване Занешев
Иван (Ване) Занешев — македонски просветен деец, еден од раководителите во Борбата против Цариградската патријаршија  во Воден, по неуспехот за обнова на Охридската архиепископија и создавањето на Бугарската егзархија, бил еден од водачите на антиегзархиското движење   учесник во македонското револуционерно движење и член на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Иван Занешев потекнувал од истакнатото воденско преродбеничко семејство Занешеви. Исто како таткому Димитар Занешев и тој ја помагал борба против Цариградската патријаршија. Со сопствени пари испраќал момчиња од Воден на школување во Бугарија. Заедно со своите браќа Христо и Зане ги поставил основите на револуционерната дејност во градот и биле покрстени од Даме Груев во Македонската револуционерна организација. Иван Занешев бил долгогодишен советник на кајмакамот и бил одликуван со султанов орден, но во април 1903 година е уапсен во врска со Солунските атентати. Кирил Прличев за него пишува:
Неговите синови активно се вклучиле во македонското револуционерно движење. Најстариот син, Димитар раководител на организацијата во Воденско. Христо и Михаил Занешев за време на Балканската војна се запишале во 2-ра чета при 14-та Воденско дружина на Македонско-одринското ополчение.
Тешко болен, Иван Занешев ја напуштил Егејска Македонија, по доаѓањето на грчките власти, и умрел во Софија во 1936 година.
Лариса Рејснер
Лариса Михајловна Рејснер (1 мај 1895 - девруари 9, 1926) била руска писателка. Таа е најдобро позната по нејзините водачки улоги на страната на болшевиците во Руската граѓанска војна која ја проследи Октомвриската револуција.
Таа стана член на болшевичката партија во 1918 година. За време на Граѓанската војна, таа беше војник и политички комесар на Црвената армија.
Балцанова награда
Балцанова награда — доделена годишно од Меѓународната фондација Балцан на луѓе или организации кои имаат исклчителни достигнувања во областа на општествените и природните науки и културата, како и за исклучителни напори за мир меѓу луѓето.
Секоја година се избираат полиња прифатливи за награда за наредната година и се одредува висината на истата. Од 2001 година, паричната награда изнесува 1 милион швајцарски франци, под услов половина од истите да се искористат за проекти во кои се вклучени млади истражувачи.
Хулимар Авила
Јулимар Сесилија Авила Мансија (родена на 21 јануари 1997 година) е пливачка од Хондурас. Таа се натпреварувала на 200 метри пеперутка за жени на Летните олимписки игри 2020 година. Авила е родена во Бостон од родители од Хондурас.
Рот (округ)
Рот — округ во центарот на германската покраина Баварија. Припаѓа на областа на Централна Франција.
Петар Борота
Петар Борота (Белград 5 март 1952, - Џенова 12 февруари 2010) — поранешен југословенски фудбалер, голман.
Тој бранел во неколку различни фудбалски клубови, од кои најпознати се ОФК Белград, Партизан, Челси и Порто.
ОФК Белград
За ОФК тој се бранеше на 176 натпревари, од кои 131 беше првенствен натпревар. Во времето на Петар Бороте, ОФК освоил две трети 1972 година и 1973 година, две петти 1970 година и 1974 година, едно четврто 1971 година и едно осмо место 1975 година во југословенската лига. Со екипата ОФК Белград не постигнал за него задоволителни резултати, иако бранел одлично, па во 1976/1977 година преминал во ФК Партизан.
Партизан
Веднаш по пристигнувањето во Партизан, Борота даде свој придонес кон тимот и доби симпатии кон навивачите. Под водство на Анте Младиниќ, Партизан таа сезона надмоќно ја освоил титулата првак во државата, дури пет бода пред второпласираните Црвена Ѕвезда, а Борота во 34 натпревари само 19 пати капитулирал.
Многу натпревари на Борота останале незаборавни за нешто. На вториот натпревар од Лига купот против Динамо Дрезден, на Партизан му одговарала победа, нерешен резултат или минимален пораз. Партизан во Белград победил со 2:0 и имал одлична генерација која можела да постигне добар резултат во Европа. Борота за време на натпревар, по добра одбрана, без никаква причина ја спуштил топката во одбрана, за таканаречена топка на стража, за да ја евакуира. Еден од играчите на Дрезден Динамо и пришол на топката и ја шутнал во гол. Подоцна, Партизан примил уште еден гол, изгубил на пенали и испаднал во првото коло.
Втор натпревар за помнење е натпреварот против Црвена Ѕвезда. Дарби играл во снегот. Точно истата ситуација како во Дрезден се повторувала. Борота во добра одбрана го запрел нападот на противничкиот тим, додека играчот Црвена Ѕвезда направил прекршок врз Борота. Мислејќи дека судијата одигра офанзива фаул Борота веднаш падна топката во одбраната и започнал да им дава инструкции на соиграчите. Милош Шестиќ, Црвена Ѕвезда напаѓачот, кој бил во близина, и пришол на топката и ја шутнал топката во мрежата на Партизан. Борота се пожалил на судијата, но тоа не помогнало. И во тој натпревар Партизан изгубил - на крајот со резултат 3: 1 за Ѕвезда.
Борота поминал три сезони во Партизан, играл 141 натпревар, од кои 77 натпревари. Тој освоил еден од шампионските титули во земјата и остана запаметен по своето ексцентрично однесување и во натпревари и во приватен живот.
Челси
По Партизан, во 1979 година Борота се преселил во Лондонската Премиер лига во Челзи за 70.000 фунти. Челзи се борел за преживување таа сезона, а на неговото деби за Синиот, Борота го презел водството од навивачите. Натпреварот против тогашниот европски шампион Ливерпул. Борота успеал да ја задржи мрежата непроменета и резултатот останал нерешен 0: 0.
Челзи играл во втората англиска лига следната сезона, но Борота пропуштил само еден натпревар, а Челзи завршил на четвртото место во таа сезона. Популарноста на Борота во навивачите на Челзи никогаш не била доведена во прашање. Тој продолжил да работи што навивачите го воодушевиле. Секој гол на Челзи го славел со навивачите зад нивната цел. Кога навивачите пукале во еден од бесот, Борота им се придружил. Честопати ги дриблал противничките играчи на половина од теренот, па тој, исто така, го добил единствениот гол во натпреварот против Ватфорд (Малколм Поскет) Ватфорд со 30 јарди. Тој ги навел тренерите до бес, бидејќи по успешната интервенција имал навика да ја фрла топката на гол-бар и да игра со нервите на навивачите и соиграчите. Во една прилика тој ја бранел казната, а капата што ја носел била фрлена во гол зад гол линијата. Борота со топката во рацете ноншалантно шетал во гол со цел да си ја подигне капата и, се разбира, судијата свирел за гол. Во сезоната 1980/81, Челзи постигнал само три гола во дваесет и два натпревари, но Борота успеал да ја задржи мрежата на шеснаесет средби. Таа година тој бил прогласен во Челзи за играч на годината.
Следната сезона дошол нов тренер, Џон Нил, кој не ја сакал мотивацијата на Борота испаднал од тимот. За Челзи, играл 114 натпревари, 107 натпревари во лигата, и тој не добил ниту еден гол во 36 натпревари.
Кариерата во Португалија
По Челси Борота се преселил во Брентфорд во 1982 година, но тој не бранел во ниту една натпревар. По оваа кратка епизода, тој се преселил во Португалија, каде што играл 23 натпревари за неколку различни екипи, Портимоненсе, Боавишта и Порто. Ја завршил својата кариера во 1986 година.
Репрезентација
Борота настапи за дваесет и седум натпревари за младата репрезентација на Југославија.
Борота бранел за високата репрезентација на Југославија во четири натпревари. Тој дебитирал на 5 октомври 1977 година во Будимпешта на стадионот Неп, во пријателски натпревар против унгарската репрезентација. Натпреварот бил одигран пред 20.000 гледачи и резултатот бил 4: 3 за Унгарците. Борота влегол во 71-минута на натпреварот, наместо Каталиниќ, со резултат од 4: 1 за Унгарците. Тој донел сигурност и до крајот на натпреварот Југославија постигнал уште два гола и го ослободил поразот.
Последниот натпревар за екипата на Борота се одиграл на 25 октомври 1978 година против Романија. Натпреварот бил во квалификациите за Европското првенство во Букурешт, пред 24.090 гледачи, а конечниот резултат бил 3: 2 за романците.
Најинтересниот натпревар се одиграл на 13 ноември 1977 година во Букурешт, кога репрезентацијата на Југославија се состанал со квалификациите за Светското првенство во Аргентина со репрезентацијата на Романија.
Мрежа за пошироки области
Мрежата за пошироки области – глобална мрежа (WAN) е компјутерска мрежа што покрива голема површина (на пр. било која мрежа чии комуникациски врски поминуваат метрополитски, регионални или национални граници ). Ова е сосем спротивно од мрежите за сопствени мрежи (PANs),  локалните мрежи (LANs),  универзитетските мрежи (CANs), или  метрполитен мрежите (MANs) коишто обично се ограничени во соба, зграда, универзитет или специфична метрополитска површина (пр. град) соодветно.