cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грб на Египет
Грбот на Египет е службен грб на државата кој е составен од Саладински златен орел кој гледа на лево. Орелот се држи на лента на која е напишано целосното име на државата на арапски јазик. На градите на орелот се наоѓа штит со знамето на Египет, но во вертикална положба на боите, одошто стандардните хоризонтални.
Поранешни грбови
<Gallery> File:Coat of arms of Kingdom of Egypt (blur color).svg|Грб на Египет, 1922-1953 File:Coat of arms of United Arab Republic (Syria 1958-61, Egypt 1958-1971).svg|Грб на Обединетата Арапска Република File:Coat of arms of Egypt (1972-1984).svg|Грб на Египет во рамките на федерацијата од 1972
Космос-2398
Космос-2398 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 4 јуни 2003 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1014 км, а најмалото на 970.
NGC 1313A
NGC 1313A — спирална галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1313A се споменува и како ESO 83-1, IRAS 03195-6652.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1313A е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 1313A има привидни димензии од 1,2' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 20 м 5,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 42' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 1313A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12457. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 443; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8866.
Јован III (Шведска)
Јован III (20 декември 1537 – 17 ноември 1592 година) бил крал на Шведска од 1569 година до неговата смрт. Тој бил син на шведскиот крал Густав I и неговата втора сопруга Маргарет Лејонхуфвуд. Тој исто така бил, сосема автономен, владетел на Финска, како војводата Јован од 1556 до 1563 година. Во 1581 година ја презел и титулата Голем кнез на Финска. Тој го добил шведскиот трон по бунтот против неговиот полубрат Ерик XIV. Тој е главно познат по неговите обиди да го затвори јазот меѓу новооснованата лутеранска црква во Шведска и католичката црква, како и по неговиот конфликт и убиството на неговиот брат.
Негова прва сопруга била Катерина Јагелон од полско-литванското владејачко семејство, а нивниот син Сигизмунд подоцна истовремено седел и на полско-литванскиот и на шведскиот престол.
Биографија
Како војвода од Финска, тој се спротивставил на напорите на неговиот полубрат кралот Ерик XIV од 1560–1568 година да ги обезбеди пристаништата Ревал и источниот Балтик. Јован и неговата сопруга Катерина биле затворени во замокот Грипшолм во 1563 година. По неговото ослободување од затвор, веројатно поради лудилото на неговиот брат, Јован повторно се приклучил на противењето на благородниците,и се прогласил за крал. Негов важен сојузник бил неговиот вујко по мајка Стен Лејонхуфвуд, кој на смртната постела бил прогласен за гроф од Расеборг. Набргу по овие настани, Јован го егзекутирал најдоверливиот советник на неговиот брат, Јоран Персон, кого го сметал за одговорен за неговиот груб третман додека бил во затвор.
Јован понатаму иницирал мировни разговори со Данска-Норвешка и Лубек за конечен крај на северната седумгодишна војна, но ги отфрлил произлезените договори од Роскилде (1568), каде што неговите пратеници ги прифатиле далекусежните дански барања. По уште две години борби, оваа војна била завршена без многу шведски отстапки во Договорот од Штетин (1570). Во текот на следните години тој успешно се борел со Русија во Ливонската војна, склучена со Договорот од Плуса во 1583 година, војна што значела шведско повторно освојување на Нарва. Како целина, неговата надворешна политика била погодена од неговата поврзаност со Полска, во која неговиот син Сигизмунд III Васа бил поставен за крал во 1587 година.
Во домашната политика Јован покажал јасни католички симпатии, инспирирани од неговата полска сопруга, нешто што создало несогласувања со шведското свештенство и благородништво. Тој се обидел да побара помош од папството за ослободување на семејните средства на неговата сопруга, кои биле замрзнати во Неапол. Тој, исто така, им дозволил на исусовци тајно да работат во Кралскиот теолошки колеџ во Стокхолм. Меѓутоа, самиот Јован бил учен следбеник на посредничкиот теолог Џорџ Касандар. Тој барал помирување меѓу Рим и Витенберг врз основа на консензусот од првите пет века на христијанството. Јован го одобрил објавувањето на Лутеранскиот шведски црковен ред на архиепископот Лаурентиј Петри во 1571 година, но исто така ја натерал црквата да одобри додаток на црковниот ред во 1575 година, нов црковен поредок што означувало враќање на светоотечките извори. Ова ја поставила основата за неговото објавување на шведско-латинската Црвена книга, со наслов Литургијата на Суканската католичка и православна црква, која повторно вовела неколку католички обичаи а тоа резултирало со Литургиска борба, која не завршила дваесет години. Во 1575 година, тој ја дал својата дозвола за преостанатите католички манастири во Шведска да почнат повторно да примаат почетници. Одвреме-навреме, тој, исто така, бил во теолошки несогласувања со неговиот помлад брат, војводата Карл од Судерманија (подоцна Карл IX од Шведска), кој имал калвинистички симпатии и не ја промовирал Литургијата на кралот Јован во неговото војводство. Јован III бил голем покровител на уметноста и архитектурата. Тој го претворил средновековниот замок Калмар во ренесансна палата и често престојувал таму бидејќи бил поблиску до Полска.
Јован III како крал
Во јануари 1569 година, Јован бил признат за крал од истиот риксдаг со што го отстранил Ерик XIV од тронот. Но, ова признание не било без влијание од Јован; Војводата Карл добил потврда за неговото војводство без ограничувањата на неговата моќ што ги наметнувале членовите на Арбога. Моќта и правата на благородниците биле проширени, а нивните одговорности биле намалени.
Јован сè уште бил загрижен за неговата позиција како крал сè додека Ерик е жив. За време на затворањето на Ерик, биле направени три големи заговори за соборување на Јован: заговорот од 1569 година, заговорот Морнеј и заговорот од 1576 година. Стравот од можното ослободување на затворениот крал го загрижувало до тој степен што во 1571 година им наредил на стражарите да го убијат заробениот крал доколку имаат сомневање дека има обид за да се ослободи. Можно е тој да бил убиен од стражарите и на тој начин да умрел Ерик во 1577 година.
Јован III тврдел дека ја ослободил Шведска од „тиранинот“ Ерик XIV, исто како што неговиот татко ја ослободил Шведска од „крвавиот“ Кристијан II. Јован бил насилен, гневен и многу сомнителен.
Семејство
Тој се оженил со својата втора сопруга, Гунила Биелке (1568–1592), на 21 февруари 1585 година; имале син:
Со својата љубовница Карин Хансдотер (1532–1596) имал најмалку четири вонбрачни деца:
Јован се грижел за Карин и нивните деца дури и откако се оженил со Катерина Јагелон, во 1562 година. Тој нашол сопруга за Карин кој ќе се грижи за неа и за децата: во 1561 година, таа се омажила за благородникот Клас Андерсон, пријател и слуга на Јован. Имале ќерка по име Брита. Тој продолжил да ги поддржува Карин и неговите вонбрачни деца како крал, од 1568 година. Во 1572 година, Карин повторно се омажила, бидејќи нејзиниот прв сопруг бил погубен за предавство од Ерик XIV во 1563 година, со Ларс Хенриксон, кого Јован го облагородил во 1576 година да се грижи за Карин. Истата година, тој ја направил својата ќерка Софија дама во замокот, како слугинка на неговата сестра, принцезата Елизабета од Шведска. Во 1580 година, Јован ја оженил за Понтус де ла Гарди. Подоцна умрела раѓајќи го Џејкоб Де ла Гарди.
Попоа Капица (Забрчани)
Попоа Капица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Забрчани. Наоѓалиштето поради неистраженостае најверојатно претставува тврдина чиј период не е датиран. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека источно од селото постои мало возвишение на кое се забележливи остатоци од тврдина.
ISO 3166-2:IN
ISO 3166-2:IN е збир од кодови што се однесуваат на државата Индија во стандардот ISO 3166-2 (дел од ISO 3166) на Меѓународната организација за стандардизација (ISO). Стандардот ги утврдува кодовите на називите на главните административни единици (на пр. покраини, сојузни држави и сл.) на сите земји земји заведени со кодови во стандардот ISO 3166-1.
Во случајот на Индија, кодовите се однесуваат на 28 сојузни држави и 7 сојузни територии.
Секој код се состои од два дела, одвоен со цртичка. Првиот дел гласи „<tt>IN</tt>“, што е државен код на Индија. Вториот се состои од две букви и се води според регистарските таблички, со исклучок на Чатисгар и Утараканд чии автомобилски кодови се CG и UA/UK наместо CT и UT.
Кодови
Називите на единиците се водат според официјалните имиња во ISO 3166-2.
Протуберанција
Протуберанцијата се формира во текот на еден ден,а може да издржи во короната неколку недели или месеци,разделувајќи и одврзувајќи се илјадници милји во вселената. Материјалот кој свети во црвена боја е плазма,топол гас кој се состои од електрично наполнети водород и хелиум. Протуберанцијата се разлева низ заплеткани и искривени структури во магнетните полиња генерирани од сончевата внатрешна сила.Ерупција на протуберанцијата се случува кога таквата структура станува нестабилна и експлодира однадвор,ослободувајќи ја плазмата.
просечната протуберанциија се протега неколку илјадници километри, најголемата досега измерена и предвидена протуберанциија имала должина од 800.000 км – грубо колку полупречникот на Сонцето.
Историски
Првиот детализиран опис на сончевата протуберанција бил во 14-ти векКодексот на Лаурентиан,кој ја опишувал затемнувањето на Сонцето на 1 мај 1185 г. Тие биле опишани како "пламени јазици на живата искра".
Протуберанција и филаменти
Кога протуберанцијата е набљудувана од различни перспективи така што е насочена спроти Сонцето,а не наспроти вселената,изгледа потемна отколку околината која ја опкружува.Ваквото формирање е наречено сончев филамент. Веројатно е проектирањето да биде и филамент и протуберанција.Некои протуберанции се толку моќни што исфрлаат маса од Сонцето во вселената со брзини кои достигнуваат од 600 км/s до повеќе од 1000 км/s. Други протуберанции од огромни разврзувања или колони на наклон од светлечки гасови над сончевите точки што можат да достигнат висини од стотици илјади километри.Протуберанциите можат да опстанат од неколку дена до неколку месеци.
Црква „Св. Никола“ - Негуш
Свети Никола (Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во истоимениот парк во истоимената приградска населба Свети Никола. Сместена е во пазувите на Каракамен југозападно од Негуш, близу изворите на Арапица. Храмот е изграден во 1912 г. врз урнатините на црква изгорена од Али-паша Јанински во 1791 г. Завршен е за помалку од две години од месни мајстори, а со средства на негушани. Надвлезниот ктиторски натпис го спомнува името на Христос Каридас. Според преданието, на еден ага му се јавик Свети Никола и му рекол дека болната жена ќе му оздрави ако дозволи изградба на храм посветен нему.
Градбата претставува мала базилика со дрвен покрив и нартекс на запад одвоен со четири столбови. Преди опожарувањето можно е да имал монашки конак. Живописувањето е изведено во 1956 г. од негушкиот зограф Такис Хасјурас. Во наосот лево се претставени сцени од животот на Свети Никола, а десно се апостолите Петар и Павле. Таванот исто така е насликан. Во 1982 г. фреските се обновени. Иконостасот е од резбано дрво, и иконите на него се дело на негушкиот зограф Христодулос Матеу.
Ванс (Германија)
Ванс (Wahns) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година е дел од градот Вазунген.
NGC 5700
NGC 5700 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5700 се споменува и како UGC 9423, MCG 8-27-7, CGCG 248-13, KUG 1435+487.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1877 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5700 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5700 има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 37 м 1,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +48° 32' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Други поделби
Проучување на NGC 5700 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52237. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3476. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1368.
Араукарии
Араукариите (науч. Araucariaceae) — многу стара семејство на иглолисни дрва. Најголема разновидност достигнале во периодите јура и креда, кога растеле ширум целиот свет. На крајот од кредата, со изумирањето на диносаурусите изумреле и сите араукарии на северната полутопка.
Опис
Видовите од оваа фамилија се мошне грамадни зимзелени дрва што достигнуваат и над 60 м во височина и некои од нив имаат огромна маса. На пример, Новозеландското дрво „Тане Махута“ („Господар на шумата“), примерок од видот каури (Agathis australis) е високо 45,2 м со пречник од 491 см и вкупна дрвна кубикажа од 516,7 м3. Со тоа, ова е трето иглолисно дрво по големина, веднаш по секвојата и џиновската секвоја (обете од фамилијата Чемпреси).
Стеблата се столбести и имаат релативно голема срцевина со смолеста средина. Гранките растат хоризонтално и подредени една над друга, во венци од по три до седум гранки или наизменично во широко раздалечени парови.
Листовите се мали, иглести и закривени, а кај некои се големи широко јајцевидни и сплеснати. Подредени се спирално и доследно, и најчесто имаат напоредни жилички.
Некои дрва имаат и женски и машки гамети, а пак други се само од еден пол. Како и другите четинари, араукариите имаат шишарки.
Машките шишарки се меѓу најголемите во природата. По облик се цилиндрични и малку свиткани (налик на рески). Растат самостојно на врвовите од гранките или аксилите на листовите. Содржат многу спорофили распоредени во венчиња или спирали. Секоја на едниот крај има од четири до дваесет поленови ќесички од долната страна. Поленовите зрнца се обли и немаат крилца или набабрени делови.
Систематика и родови
Араукариите влегуваат во редот Боровидни (Pinales), класа Pinopsida од одделот Четинари (Pinophyta). Во овој оддел спаѓаат сите денешни иглолисни растенија. Меѓутоа од неодамна некои стручњаци ги сметаат араукариите за посебен род, кој го нарекуваат Araucariales.
Араукариите денес имаат три рода со околу 41 вид.
Филогенија
Ова е филогенијата на четинарите според кладистичката анализа на молекуларните податоци, каде може да се види положбата на араукариите во рамките на одделот.
Респределба и живеалиште
Денес на науката ѝ е познат 41 вид, и тоа во три рода: Каури, Араукарија и Волемија. Сите водат потекло од антарктичката флора и распределени се главно низ јужната полутопка.
Во голема мера највеќе видови се среќаваат во Нова Каледонија (18 вида), а останатите се распоредени во Австралија, Аргентина, Нов Зеланд, Чиле, јужен Бразил и Малезија. Во Малезија, ареалот на Каурите малку навлегува и во северната полутопка, достигнувајќи 18° СГШ на Филипините.
Употреба
Неколку вида уживаат голема популарност во градинарството во суптропскиот појас, а некои имаат големо стопанско значење како извор на висококвалитетна дрвена граѓа. Неколку од нив имаат семки што се користат во кулинарството (налик на боровите семки), а други пак даваат скапоцена смола и килибар. Во шумите кајшто растат, овие дрва се најголеми и најдоминантни. Најголемо дрво е Araucaria hunsteinii, од Нова Гвинеја (со примерок од 89 м), а други достигнуваат 50–65 м во висина. Разнолисната араукарија (Araucaria heterophylla) од Норфолшкиот Остров е мошне застапена во пејзажното уредување и како собно растение.
Иван Карасулијата
Иван Христов Орџанов, познат како Иванчо Карасулијата или Карасулски или Гевгелиски, — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Македонскиот комитет.
Животопис
Иванчо Карасулијата е роден во селото Карасуле (Ругуновец), денес град Поликастро, Грција. Неговиот татко е од фамилијата Орџанови од Петрово, а неговата мајка потекнувало од Делиатанасови од Бозец. Чичко му Атанас Орџанов Петровалијат бил деец на Македонскиот комитет. Орџанов останал без образование и се одметнал како ајдутин заедно со Кади Јусеин од Негорци и Молла Идриз од Карасинанци. Кратко време бил и во четата на Мицо Ѓаваталијата. Уапсен е од турските власти во 1896 и поминал 7 месеци во затвор во Солун. Во Македонската револуционерна организација влегол по покана на Даме Груев, а бил покрстен од поп Стамат Тончев, и извршувал терористички акции по наредба на Централниот комитет. Заедно со Митре Дудуларски од Дудулари по наредба на Груев го ликвидирал српскиот ренегат Пејчиновски (Пејчиновиќ), организиатро на убиството врз Христо Ганев
Откако извршиле неколку ликвидации над шпиони, прогонувани од властите на 15 септември 1897 година Карасулията, Апостол Петков и Спиро Карасулски станале нелегални, а кон нив подоцна се приклучил и Христо Узунов од Куфалово.
Војвода бил Апостол Петков, а подвојводата Карасулијат, малата чета била вооружена од Аргир Манасиев во Смоквица. Кон средината на февруари во четата им се приклучиле Гоно Балабанов од Сехово и Павел Граматиков од Кониково, Стојко Христов од Карасуле, Лазар Делев од Ореовица, Гого Киров и Мито Хаџи Јаков од Мутулово, Кољо Машкото од Богородица и Коста Мусевски од Костурино. За кратко време на дејствување во Дојранско, Гевгелиско и Ениџевардарско, четата посела страв меѓу тамошните гркомани и Турците зулумџии. Гевгелискиот организациски раководител Илија Докторов пишува:
Во 1898 година, Карасулијата и Апостол Петков го грабнале Туран бег, а неговиот син бил ликвидиран во текот на акцијата. За туран бег биле побарани 2000 турски лири откуп. Каданата со парите, испратилаа сабја, суво грозје и леблебија за војводата, препорачувајќи дека ако нејзиниот син би бил жив ќе испратела повеќе пари. Парите добиени од грабнувањето од Туран бег биле причина за судир меѓу Карасулијата и организациските дејци.
Организацијата по долга расправија успеала да ги добие парите од откупот, пари кои четата сакала да ги задржи за себе. Според гевгелиско раководител Аргир Манасиев, расправијата довела да дојде до оладување на Карасулијата кон Организацијата. По расправијата Карасулијата продолжил со своите ајдучки манири, а во Гевгелиско, реон на Карасулијата, бил испратен Михаил Апостолов - Попето за да го дициплинира Карасулијата, но тој не сакал насилно да се пресмета со него бидејќи Карасулијата ијмал авторитет меѓу селаните поради ливидацијата на оделни албански и турски зулумџии.
Кон крајот на 1898 година Карасулијата и Апостол Петков добиле задача да го ликвидираат грчкиот лекар и шпион Димитрис Кивирнидис, тој бил ликвидиран во ноември.
На 7 декември 1899 година, Иван Карасулијата со својата чета влегол во Валандово со цел да зграби богат гркоман но притоа четата била откриена и дошло до неколку часовна престрелка со жандармеријата во која загинале двајца заптии, а четата успеала да се повлече без загуби. Меѓутоа оваа акција ја предизвикала Валандовската афера. Според Ангел Динев аферата произлегла од самоволието на Иван Карасулијата.
Поради Солунската афера, Карасулијата заминал во Бугарија, каде што се приклучува на Врховниот комитет на генерал Иван Цончев и во пролетта 1902 година се вратил во гевгелиско како врховистичкиот војвода, поради што влегол во конфликт со Македонската револуционерна организација. Во септември 1902 година во Воденско, под водство на офицерот Иван Пожарлиев и со содејство на Иван Карасулијата дошло до т.н Тушимско востание. Двајцата биле дејци на Врховниот комитет и самото востание било резултат на врховистичката провокација во Македонија. Тушимското востание не претставувало востание во вистинска смисла на зборот бидејќи востаничките сили изнесувале само 40 души, а населението во тој дел од Македонија не востанало.
Во текот на Илинденското востание учествувал во II востанички округ. Во февруари 1903 година во Гевгелиско пристигнале Сава Михајлов и Крсто Асенов со 18 товари пушки и динамит. Во тој реон биле четите на Иван Карасулијата и Аргир Манасиев, меѓу нив двајца постоело нетрпение, меѓутоа била организирана средба и дошло до нормализирање на односите. Пред Илинден, во Гевгелиско биле четите на Михајлов со 33 души, Манасиев со 38 души и Карасулијата со 24 души, вкупно 95 четници. На Илинден четите се нашле во близина на самата Гевгелија. Ноќта на 10 август бил миниран блискиот железнички мост. На 12/25.09.1903 А. Петков и И. Карасулијата воделе голема борба со многуброен аскер на Гандач. Тие со писмо ги повикале началниците на гарнизоните од Гумеџе и Гевгелија. Четите зазеле добра позиција и ја пропуштиле војската да навлезе во клешта. Поради тоа нејзините загуби биле големи. На крај четите се извлекле со јуриш, фрлајќи бомби. Во ноември била извршена демобилизација во Гевгелиско. Михајлов, Манасиев и Карасулијата со повеќе четници заминале за Бугарија.
Иванчо Карасулијата загинал заедно со целата своја чета во борба во месноста Џарлов рид во близина на селото Лесково.
Ла Адрада
Ла Адрада — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Белановце
Белановце или Белановци — село во Општина Липково, Кумановско.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на општината, во сливното подрачје на Липковска Река. Лежи во планински предел, на надморска височина од 940 м. Атарот зафаќа површина од, и на север се граничи со Косово (Општина Гнилане). Како село од разбиен тип, Белановце се состои од маала, меѓу кои Дервишка, Саласка и Јашарска. Низ селото тече Белановска Река, која продолжува во југоисточен правец и добива други имиња со примањето на разни притоки, за да заврши како притока на Липковска Река.
Низ селото минува регионалниот пат од Опае со граниниот премин „Станчиќ“ (Р29272).
Историја
За време на Народноослободителната војна на 14 октомври 1941 г. крај селото е разбиен Карадачкиот партизански одред од страна на бугарски единици на 53. пешадиски осоговски полк и полицијата. Во селото стои споменик во чест на паднатите борци.
Стопанство
Белановце има полјоделско-шумарско стопанство. Располага со 698,2 ха шуми, 137,9 ха обработливо земјиште и 40 ха пасишта.
Население
Интересно е да се напомене дека на пописот од 1953 г. во селото имало 361 Турчин и само 53 Албанци. Ова се сменило во текот на 1950-тите, кога половината од Турците заминале, а на нивно место се доселиле Албанци, и со тоа станале приближно еднакви по бројност. Во следната деценија останале само 8 Турци, а сите други жители биле Албанци, за понатаму селото да стане чисто албанско.
Според пописот од 2002 г. селото имало 7 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, сите Албанци.
Родови
Според истражувањата од 1941 година, родови во селото биле:
ПУ „Димче Ангелов-Габерот“ - Корешница
Основно училиште „Димче Ангелов-Габерот“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Димче Ангелов-Габерот“ - Корешница; скратено: ПООУ „Димче Ангелов-Габерот“) — подрачно основно училиште во селото Корешница, составен дел на основното училиште „Димче Ангелов-Габерот“ од градот Демир Капија.
Училиштето е именувано по партизанот Димката Ангелов Габерот.
Историја
Училиштето било изградено во 1955 година.
Настава
Наставата во училиштето се изведува во пет паралелки на македонски наставен јазик.
Квазулу-Натал
Квазулу-Натал (KwaZulu-Natal) — покраина во Јужноафриканската Република. До 1994 г. оваа територија била составена од покраините Натал и Бантустан. Порано регионот бил нарекуван Наталија, а подоцна бил преименуван во Наталска Колонија. Натал е познат како градинска покраинаи е дом на народот Зулу. Се протега од границите со Свазиленд и Мозамбик, па сè до Источниот Кејп на југ. Малата држава Лесото исто така граничи со оваа покраина на запад.
Географија
Покраината има три различни географски области: нискиот регион долж брегот на Индискиот Океан, рамнините во централниот дел и двете планински области — Змејските Планини и венецот Лебомбо на север. Реката Тугела тече од запад кон исток преку центарот на покраината.
Просечната температура во покраината се движи од 17° до 28 °C од октомври до април и од 11° до 25 °C во поладните месеци. Годишните врнежи на дожд се околу 690 mm, паѓајќи во текот на целата година.
Полова селекција
Полова селекција (полово одбирање) е интраспецифичен (внатревидов) тип на селекција која го објаснува еволутивното потекло на полово диморфните сигнални структури. Чарлс Дарвин ја постулирал половата селекција како еден од трите типа на селекција во теоријата на еволуција.
Три типа на селекција: разграничување
Во 1859, во својата книга »Потеклото на видовите« (»За потеклото на видовите по пат на природна селекција...«), Дарвин ги опишал природната и вештачката селекција на следниот начин:
Naturligt urval
Грбови во Африка
Ова е галерија на грбови во Африка. Галеријата ги опфаќа независните држави во Африка, како и зависните самоуправувачки територии на континентот.
Јуто Нагатомо
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2010 и 2014.
Систинска капела
Систинската капела (Cappella Sistina) или Сикстинска капела — најпозната капела во апостолската палата, официјалната резиденција на папата во Ватикан. Нејзината слава доаѓа пред сѐ од внатрешната декорација со фрески од Микеланџело, Рафаел, Бернини и Ботичели, како и од фактот што во неа се одржуваат конклавите - кардиналски собори за избор на нов папа. Капелата го носи името според папата Сикст IV кој ја реставрирал „Големата капела“, како што претходно се нарекувала, помеѓу 1477 и 1480 година. Kапелата ја осветил Сикст IV на 15 август 1483 и ја посветил на Успението на Пресвета Богородица.
Денес Систинската капела е дел од разгледувањето на Ватиканските музеи и може да се посети кога во неа не се одржуваат служби.
Фрески
Sидовите биле фрескоживописани од неколку уметници уште пред осветувањето: Пјетро Перуџино, Сандро Ботичели и Доменико Гирландајо помеѓу 1482 и 1483 година.
Потоа, помеѓу 1508 и 1512, под спонзорство на папата Јулиј II, Микеланџело насликал 1.100м² фрески на таванот на капелата. Микеланџело го презирал овој проект, и сметал дека служи само за да се задоволи грандоманијата на папата. Сепак, денес се смета дека таванот на Систинската капела е круна на неговата уметност.
Микеланџело повторно бил ангажиран од папата Климент VII во 1534 - 1541 за да го наслика олтарниот ѕид на капелата. Тој таму го насликал „Страшниот суд“, дело кое своевремено, па и денес, предизвикува контроверзи поради видните луѓе кои уметникот ги сместил во пеколот, како и поради голотијата на фигурите непримерена за христијанскиот морал. Тоа е импозантно и драматично уметничко дело, го зафаќа целиот олтарен ѕид на капелата, со димензии од околу 13,7 х 12 метри. Микеланџело го оставил и својот автопортрет на сликата, во ликот на Св. Вартоломеј кој ја носи својата одрана кожа. (Според преданието, Св. Апостол Вартоломеј бил измачуван заради верата, жив одран и распнат на крст. )
Фреските во капелата биле целосно реставрирани во периодот 1984 - 1994 година, по што на виделина излегле со сиот свој сјај и живост на боите.
Претседател
Претседателот на државата е шеф на државата во земјите со републиканско уредување. Според уставните решенија во некои држави функцијата претседател е церемонијална функција, која не содржи голем број овластувања (како, на пример, во Чешка), додека во некои држави функцијата претседател носи значителни овластувања (како во Франција и Русија).
Hypothesis (албум од Вангелис)
Hypothesis — албум од Вангелис објавен во 1978 година.
Дел од музиката од албумот започнала да се снима уште во 1971 година во Лондон каде учествувале освен Вангелис и бас гитаристот Брајан Одгерс и тапанарот Тони Оксли. Од исто време излегол и албумот The Dragon.
Овој албум се смета за еден од понеуспешните на Вангелис.
Космос-2399
Космос-2399 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 12 август 2003 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Мињо (река)
Мињо (шпански и Miño; Minho) — најдолгата река во Галиција, Шпанија, со вкупна должина од 340 км.
Името доаѓа од латинскиот поим „Миниј“ (Minius) со значење „цинобер“, т.е. „црвеникава“. Мињо е река од стопанско значење, бидејќи од неа се наводнуваат лозја, ниви и полиња, и се добива хидроенергија. Дел од течението ја исцртува шпанско-португалската граница.
Реката извира во местото Педрегал де Иримија, околу 50 км северно од градот Луго во Галиција. Минува јужно од ѕидините на стариот римски град и тече низ клисури сè до долината, па станува поширока северно од Оренсе. На потегот од Портомарин до Фриејра, на реката се изградени повеќе хидроакумулации: „Балезар“ (654 хм³), „Пеарес“ (182 хм³), „Велје“ (17 хм³), „Кастрело“ (60 хм³) и „Фриејра“ (44 хм³).
На 20 км северно од Оренсе, во Мињо се влева нејзината главна притока, реката Сил. Кога ќе го мине Оренсе, реката тече во југозападен правец сè додека не дојде до португалската граница кај Мелгасо. Кај местото Рибадавија е сместена последната акумулација „Фриејра“, чие винско подрачје е познато по виното „рибејро“.
Тука течението на реката ја образува границата помеѓу двете држави во должина од 80 км. Овој предел е долински, мошне плоден и максимално искористен во полјоделството. Се одгледуваат култури како пченка, компир, зелка, а покрај самата долина се простираат лозови насади на сорти од кои се произведува т.н. „Зелено вино“ ().
Минувајќи ги средновековните градови Мелгасо и Монсао, Мињо го дели старите утврдени градови Туј во Шпанија од Валенса во Португалија — обата заштитени како културно-историско богатство. Кај Камиња, Мињо конечно се влева во Атлантскиот Океан.
Миликенови експерименти
Миликеновите експерименти се научно-истражувачки опит за непосредна потврда на хипотезата за дискретна структура на електрицитетот, односно за постоење на елементарен електирчен полнеж. Експериментите биле изведени во периодот од 1909 до 1914 година, а нивната главна идеја се состои во определување на електричниот полнеж на микроскопски мала капка масло, со сферична форма, врз основа на нејзиното движење во хомогено електрично поле на плочест кондензатор, чии плочи се поставени хоризнотално.
Мегара
Мегара (грчки: Μέγαρα) - град и општина во Грција.
Историја
Мегара е град со долга историја, познат по спортските натрпевари со жителите на Атина и на Коринт, како и по школата на философите-дијалектичари. Според преданието, кога жителите на Мегара побарале од пророштвото во Делфи да им се одреди местото меѓу народите, им било одговорено дека не се ни трети ни четврти по ред, што значело дека тие немаат голема важност.
Хебрејска граматика
Хебрејската граматика или граматиката на хебрејскиот јазик е мешавина на аналитички и синтетичи елементи. Хебрејската граматика е делумно аналитичка, односно во јазикот има одредени падежни форми на дативот, аблативот и акузативот, но со користење на предлози, а не чисти падежи. Сепак, зборообразувањето игра значајна улога при создавање нови глаголи и именки.
Правопис
Хебрејскиот се пишува од десно кон лево со хебрејското писмо. Како и останатите самогласни писма (абџад), не се пишуваат самогласките. Сепак, поради различни причини, понекагаш треба да се бележат и самогласките. Токму поради таа потреба денес има три начина да се запишат хебрејските зборови:
Писмо
Хебрејскиот јазик се пишува со хебрејската азбука. Јазикот се пишува од десно кон лево. Хебрејската азбука всушност е согласно писмо (абџад) и има 22 букви. Древното палео-хебрејско писмо било слична со тоа за хананскиот и за феникискиот јазик. Современото писмо е засновано на букви кои налукуваат на коцки, познати како „ашурит“ (асирски), и потекнуваат од арамејското писмо. За рачно пишување се користи ракописно хебрејско писмо, каде буквите се покружни и поразлични одошто печатените форми. Ракописното писмо се заснова на едно постаро ракописно писмо кое се нарекува рашиево писмо. Бидејќи писмото е согласно, само се користат согласките при пишување, самогласките не се пишуваат и треба да се знаат на памет каде се при изговорот. Сепак, ако треба и тие да се запишат, тие се означени со систем на точки кои се ставаат на согласката со која прават слог, или пак преку употреба на букви кои основно означуваат согласка, а второстепено самогласка, кое пак е познато како „мајка на читањето“ или matres lectionis. Покрај надредните знаци за самогласките, во јазикот се користат надредни знаци за да се означи како точно се изговара самогласката, односно дали е 'с' или 'ш', 'б' или 'в' итн.
Фонологија
Современиот хебрејски јазик е фонетички поедноставен од библискиот хебрејски јазик бидејќи има помалку фонеми. Сепак јазикот е фонолошки посложен, односно има од 25 до 27 согласки (во зависност од тоа дали се изговараат грлените гласови) и од 8 до 10 самогласки (во зависност од тоа дали се сметаат дифтонзите).
Следната табела дава преглед на хебрејските согласки:
Во хебрејскиот има девет самогласки, од кои пет се кратки и четири долги:
Долгите самогласки се појавуваат непредвидено каде имало две самогласки разделени со грлена или гласилна самогласка. Секоја од петте самогласки може да се реализира со темен глас  кога не е акцентирано. Во јазикот има и два дифтонга  (ај) и  (еј).
Кај повеќето од зборовите во хебрејскиот акцентот паѓа на еден од двата последни слога во зборот, а најечест е акцентот на последниот слог.
Морфологија
Како и сите семитски јазици, така и хебрејскиот има коренски форми кои се типишно трилитерални, или составен од 3 согласки (но постојат и корени од по 4 согласки). Од овие корени се создаваат именки, придавки и глаголи. Преку внетнување самогласки, удвојување на согласките и со додавање на афикси се создаваат новите зборови.
Хебрејскиот јазик користи бројни претставки од по една буква кои се користат за различни цели. Тие се нарекуваат „неразделни препозоции“ или „корисни букви“ (אותיות השימוש, Otiyot HaShimush). Такви се на пример членот ha- (определен член); be-  (="во"), le-  (="до"), mi-  (="од"; кратка форма на min); ve-  (="и"), she-  (="дека"), ke-  (="како"), итн.
Придавки
Придавките во хебрејскиот јазик доаѓаат по именката и се менуваат по род, број и определеност:
Придавките кои завршуваат на -i имаат малку поразлична форма:
Именките од машки род кои имаат женски наставки за множина сепак имаат наставки од машки род за придавки во множина, пр. מְקוֹמוֹת יָפִים (убави места). Ова важи за истиот процес за именки од женски род кои завршуваат на, пр. מִלִּים אֲרֻכּוֹת (долги зборови).
Голем број од придавките во хебрејскиот потекнуваат од сегашната форма на глаголите. Овие придавки се менуваат исто како глаголите од кои потекнуваат:
Предлози
Како и македонскиот и англискиот, така и хебрејскиот е јазик со важна улога на предлозите. Јазикот има поголем број предлози. Сепак, неколкуте од најважните хебрејски предлози не се посебни зборови во реченицата, туку се претставки. Така на пример, предлогот „во“ во фразата „во собата“ на хебрејски е בַּחֶדֶר.
Предлогот אֶת  има важна улога во хебрејската граматика. Негова најчеста употреба е да го претстави директниот предмет. Така на пример, реченицата „Јас ја гледам книгата“ на хебрејски е  אֲנִי רוֹאֶה אֶת הַסֵּפֶר  (буквално Јас гледам  книга-та). Сепак, אֶת /ʔet/  се користи само со семантички „определен“ директен предмет, како што се именки со определен член, лични имиња и лични заменки. За семантички „неопределени“ предмет едноставно не се користи, како на пример во אֲנִי רוֹאֶה סֵפֶר ʔani roʔe sefer (Јас гледам книга). На македонски нема таков предлог, а може да се именува како „предметен предлог“.
Предлогот אֶת /ʔet/ исто така има бројни специјални употреби. На пример, кога придавката צָרִיךְ (нужен (од)) зема определена именка, тогаш се користи предлогот אֶת /ʔet/: הָיִיתִי צָרִיךְ אֶת זֶה  (буквално Јас-имав нужда-од  ова, односно Ми треба ова). Како и претходно кажаното, אֶת  се испушта ако има неопределена именка: הָיוּ צְרִיכִים יוֹתֵר  (буквално тие-имаа нужда-од-повеќе, односно Ним им требаше повеќе). Ова е поврзано со глаголскиот вид со кој се користи придавката.
Кај индиректниот предмет има потреба од предлог. За тоа кој предлог ќе се користи зависи од глаголот. За нив треба да се има добро познавање или да се ослони кон соодветна литература. Хебрејската граматика разликува различни видови индиректни предмети, во зависност од тоа што се определува. Така, има временски предмет תֵּאוּר זְמַן, предмет за место תֵּאוּר מָקוֹם , премет за причина תֵּאוּר סִבָּה и многу други.
Прилози
Некои придавки во хебрејскиот имаат и функција на прилози, со иста форма и изговор. Ако придавката е прилог, тогаш таа е во машки род еднина:
Трет случај е кога прилогот произлегува од придавка, користејќи ја формата за женски род единина (поетски стил) или женски род множина:
Сепак, повеќето прилози не се совпаѓаат со придавките, туку имаат „прилозни фрази“ кои се создаваат на еден од следниве начини:
Употребата на еден од начините не значи дека ги исклучува и другите начини. Еден прилог може да се направи со повеќе начини. Како и во англискиот, така и во хебрејскиот има прилози кои не се совпаѓаат со соодветната придавка:
Синтакса
Секој хебрејски збор мора да содржи најмалку еден подмет, еден прирок, а другите елементи се незадолжителни. Зборовниот ред на современиот хебрејски е случен со македонскиот и ангискиот на пример,односно подмет-прирок-предмет, за разлика од библискиот хебрејски кој имал зборовен редослед прирок-подмет-предмет. Современиот хебрејски е окарактеризиран по асиметријата помеѓу определениот предмет и неопределениот предмет. Во јазикот има акузативен бележник „ет“, само пред определен предмет (повеќето се определени именки и лични имиња). „Ет“ и „ха“ во скоро време се во процес на спојување и има тежнеење да станат „та“,. Останати синтаксни одлики на хебрејскиот се:
Јонг Те-се
Јонг Te-се (романизацијата се користи од страна на ФИФА, иако напишани како Чонг Тесе, роден на 2 март 1984 година ) е Севернокорејски фудбалер роден во Јапонија, како еден од неколкумината Северно корејски фудбалери кој воглавно играле во Јапонската Џеј Лига или германската Втора бундес лига. Тој најмногу се памети со неговите настапи на Светско првенство во фудбал 2010 година и неговата одлука да настапува за репрезентацијата на Северна Кореја. Моментално игра за Шимицу С-Палс и е капитен на оваа екипа.
Нидерланген
Нидерланген (Niederlangen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Нидерланген се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Мепен на реката Емс.
Соседни општини
Нидерланген се граничи на север со општината Зуструм, на исток со општините Фрезенбург и Латен, на југ со општината Оберланген и на запад со градот Харен.
Општински единици
Општината Нидерланген се состои од следниве места:
Западновардарска група планини и котлини
Планините и котлините од западно-вардарската група планини и котлини (Пелагониди или Пелагониска област) се протегаат западно од Ниска Македонија - Повардарие. Пелагониската област почнува на север од Сува Гора, а на југ продолжува до Грција. На исток е одделена од Ниска Македонија, а на запад од Шарската област е одделена со котлините: Преспанска Котлина, Кичевска Котлина, Полошка Котлина, и планините Баба, Бигла, Плакенска Планина, Илинска Планина, Бушева Планина, Песјак, Челоица, Сува Гора и Жеден.
Пелагониската Котлина и долината на реката Треска ја делат Западновардарската група на источен и западен дел. Источниот дел почнува од македонско-грчката граница со планината Ниџе, преку Селечка Планина, Мариовска Котлина, се надоврзува на планината Дрен, Бабуна, Јакупица со Даутица и Караџица. Западниот дел започнува со планината Баба, а северно од неа се надоврзуваат: Бигла, Плакенска Планина, Илинска Планина, Бушева Планина, Песјак, Чеолица и завршува со Сува Гора, меѓу долината на реката Треска и котлината Полог.
Тука се најпознати планините, Баба, Јакупица и Ниџе.
Во 1948 година, поради особените природни убавини, историското и научното значење на шумите и шумските предели на планината Баба, еден нејзин дел со површина од 12 500 хектари, е прогласен за национален парк. (Види: Национален парк "Пелистер")
Ниџе е типична јужна планина во Македонија, преку која води границата со Грција. Највисок врв е Кајмакчалан, висок 2521 метри. Според настанувањето и геолошкиот состав, таа е слична со Јакупица, Баба итн., односно настанала со раседнување во текот на терциерот. Составена е од палеозојски шкрилци, а во повисоките делови има мезозојски варовници. Планината Ниџе е значајна по богатството со шума, планински пасишта, разновидна фауна. Изобилува со специфични фаунистички типови, кои се сретнуваат од Средоземјето до Северна Европа, а тука се распоредени на мал простор и тоа висински, од подножјето до врвот. Ниџе е расположена на македонско-грчката граница источно од Пелагониската Котлина и е петта по височина од планините во Македонија. На запад Ниџе се граничи со големата Пелагониска Котлина. Северозападната граница е Скочивирската Клисура - Црна Река после нејзиниот голем свиок јужно од Селечка Планина до сливот на реката Сатока. Од cливот границата завртува десно на повеќе од 90 степени и се упатува во југоисточна насока до сливот во Градиштанска Река. Спротиводно од неа достигнува до изворите, одделувајќи го Ниџе од Козјак на североисток.
Пелагонија е најголемата котлина во Македонија, која самата по себе формира и посебна релјефна целина во рамките на родопската група на релјеф. Сместена е во југозападниот дел на Република Македонија и северозападниот дел од Грција. Опфаќа површина од околу 4000 км²
Природно-етнографски целини - области во Пелагонискиот масив се: Пелагонија, Мариово, Демир Хисар, Порече и други.
Родопски планински предел
Родопскиот планински предел зафаќа најголем дел од територијата на Република Македонија. Тој се протега од границата со Бугарија на исток до Преспанската, Кичевската и Полошката Котлина на запад, и до границата со Грција на југ, до границата со Србија на север.
Родопскиот планински предел е дел од старото родопско копно. Тоа е најстаро копно, не само на територијата на Република Македонија, туку на целиот Балкански Полуостров. Овој предел е составен од стари грамадни планини, бројни котлини и речни долини. Поради долготрајното дејство на надворешните сили, старите грамадни планини имаат заоблени планински врвови и широки била, а повеќето од нив се со благо наведнати планински страни и со помала височина.
Според геолошкиот состав, Родопскиот планински предел претежно е составен од стари магматски и метаморфни карпи, а делумно од помлади седиментни карпи. Најзначајни се: гнајсеви, гранити, микашисти, дијабази, амфиболи, шкрилци, мермери, варовници итн. Освен тоа, на многу места се застапени и вулканските карпи, чија појава се објаснува со интензивните вулкански ерупции, потоа има длабоки раседни линии, термо-минерални извори, како и појава на разни метални (олово, цинк, бакар, железо) и неметални руди (опалит, кварцит, гранит, фелспат и др.).
Според географската положба и природните одлики на одделните делови Родопскиот планински предел се дели на три помали географски целини: Источно-вардарска група планини и котлини, Ниска Македонија или Повардарие и Западновардарска група планини и котлини или Пелагонски масив, односно Пелагониди.