cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трка околу Полска 2013
Екипи
Бидејќи Трката околу Полска била настан од Светската турнеја на UCI, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле повикани автоматски и се обврзани да испратат екипа. Заедно со Тим Полска, националната екипа на Полска, три други екипи добиле специјални покани за трката и со тоа била создадена групата од 23 екипи. Секоја екипа настапила со шест возачи, како дел од пилот-проектот на Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI), со што главната група би била составена од 138 возачи, помеѓу кои биле победникот на Џиро д’Италија 2013 Винченцо Нибали, победникот на Тур де Франс 2012 Бредли Вигинс и етапните победници на големите трки Иван Басо, Фабијан Канчелара, Микеле Скарпони, Ригоберто Уран и Тор Хушовд. Во целата група само возачот на Јохан Вансумерен бил некогашен победник на трката, кој победил во 2007.
Дваесет и трите екипи кои настапиле на трката биле:
Поредок
На Трката околу Полска 2013 биле доделени четири маички. Генералниот пласман бил пресметуван со додавање на сите завршни времиња на секој велосипедист по секоја етапа, а предводникот добивал жолта маичка. Овој пласман бил сметан за најважен на Трката околу Полска 2013 и победникот на овој пласман бил победник на трката. Временските бонуси за генералниот пласман биле доделувани преку два метода; на етапните завршници, за првите тројца возачи, временските бонуси биле доделувани од десет секунди за победникот, шест за вториот и четири за третиот. Другиот начин бил преку ново воведениот „привлечен“ пласман, кој ги рангирал возачите секој ден по нивните резултати на секое категоризирано искачување или среден спринт во текот на етапата, кој им нудел на возачите бодови во износ од 3-2-1. Возачот со најмногу бодови во пласманот на крајот на секоја етапа добивал 30 секунди бонус, второпласираниот 20 секунди, а третопласираниот 10 секунди. На секој изедначен пласман помеѓу возачите им се доделувал временскиот бонус за повисокото место.
Постои и планински пласман, на кој била доделувана виолетовата маичка, претставувајќи ја Tauron Group, спонзори на пласманот. На планинскиот пласман, бодови се добивале на врвовите на искачувањата доколку возачот се искачил пред другите велосипедисти, а повеќе бодови се добивале на повисоко категоризираните искачувања, кои биле поделени во три различни категории. Двојни бодови се добивале на последното искачување на трката, на претпоследната етапа. Третата маичка го претставувала бодовниот пласман, означена како белоцрвена. На бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршеле во првите 20 на некоја етапа. На сите етапи, победата носела 20 бода, второто место 19 бода, третото 18 и по еден бод помалку сè до еден бод за 20. место. Четвртата маичка го претставувала спринтерскиот пласман, обележана со црвена маичка. На спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршеле на првите три места на средните спринтови во текот на секоја етапа, со исклучок на поединечниот хронометар. Исто така, постоел екипен пласман, во кој времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа биле додавани по секоја етапа; водечката екипа на крајот на трката била екипата со најмало вкупно време.
NGC 4448
NGC 4448 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4448 се споменува и како UGC 7591, MCG 5-29-89, CGCG 158-113, CGCG 159-2, IRAS 12257+2853.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4448 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4448 има привидни димензии од 3,9' х 1,4'.
Грам-негативни бактерии
Грам-негативни бактерии претставуваат бактерии чиј клеточен ѕид не се обојува со кристал-виолетова боја при боење по Грам. Најчесто кратко се означуваат како Gr (-).
NGC 4448
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 94°.
Други поделби
Проучување на NGC 4448 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40988. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Грам-негативни бактерии
Клеточен ѕид
За разлика од Грам-позитивниот клеточен ѕид, Грам-негативниот клеточен ѕид содржи тенок пептидогликански слој прилепен за цитомембраната, кој е одговорен за неможноста на клеточниот ѕид да ја задржува кристал-виолетовата боја при деколоризација со етанол за време на боењето по Грам. Покрај ова, Грам-негативниот клеточен ѕид содржи надворешна мембрана составена од фосфолипиди и липополисахариди кои се во непосреден контакт со надворешната средина. Високиот полнеж на липополисахаридите дава целокупен негативен полнеж на Грам-негативниот клеточен ѕид. Хемиската структура на надворешната мембрана е често единствена до специфична за бактериските подвидови и е одговорна за многу антигенски својства на овие подвидови.
Лактација
Лактација е периодот на доење кај жената, по породувањето.
Оогенеза
Оогенеза - процес на создавање и созревање на ооцитите (јајце-клетките). Тој се одвива во овариумите. На крајот од овој процес се добива зрела хаплоидна јајце-клетка.
Птичје гнездо
Птичје гнездо — местото каде птицата ги несе и квачи јајцата и каде ги одгледува младенчињата. Иако терминот популарно се однесува на структури изградени од птиците, обично на дрво или на стреите од куќите, или како висечки формации, сепак, под птичје гнездо се подразбира секое место каде птиците ги несат своите јајца. Зашто, за некои видови гнездо е проста дупка во песокот, за други дупка во дрво, за трети огромен куп растителност на земјата итн. Најмали птичји гнезда се оние на колибрите, кои се како малечки шољички со димензии 2 см широки и 2-3 см длабоки. Другиот екстрем е гнездото на птица од редот на кокошковидните Megapodius freycinet чие гнездо во пречник има 11 метри, а е високо 5 метри. Во повеќето случаи гнездото го градат женките, а материјалот за градење го носат мажјаците. Гнездото е понекогаш многу примитивна, а понекогаш многу сложена архитектонска творба, која следи однапред утврдени, но сè уште недоволно истражени законитости. Еден вид ластовичји гнезда од подрачјето на Азија е познат како многу скап специјалитет во Кина. Го градат ластовиците Aerodramus fuciphagus и Aerodramus maximus на тешко достапни, карпести терени.
Услови
Во текот на годината во животот на птиците се случуваат неколку важни настани: пронаоѓање партнер, парење, свивање гнездо, несење јајца. Свивањето гнездо е инстинктивна, наследна особина, тесно поврзана со климата. Во европските земји птиците гнездат и несат јајца на пролет. Гнездата се разликуваат по местото, обликот и материјалот употребен за нивната изградба. Спрема дефиницијата на Ј. Дорст, во неговата книга „Животот на птиците“, гнездото има неколку функции: не дозволува паѓање на јајцата и нивно кршење, ја чува топлината неопходна за јајцата во текот на квачењето и на пилињата додека не ги добијат пердувите и претставува сигурно засолниште за пилињата додека не се оспособат за летање. Секое гнездо точно одговара на потребите на определениот вид. Птиците обично несат јајца еднаш годишно, а оние од исто подрачје гнездат во исто време. Сезоната на парење е секогаш во зависност од климатските услови и е прилагодена кон најповолниот период, кога има најмногу храна. Птиците кои живеат на места каде има изобилство од храна понекогаш гнездат и двапати годишно, несејќи по 2-3 јајца. Истите птици кои живеат во места каде поволниот период е значително пократок, ќе гнездат само еднаш, но ќе несат 6-7 јајца. Кога ќе се приближи сезоната на парење, птиците ја избираат територијата за свивање гнездо. Почесто, тоа е работа на мажјакот. Кога ќе го избере местото, мажјакот со звучни ефекти ја привлекува женката. Избирање на гнездото може да биде и работа на женките, на пример кај некои патки и колибри. Изборот на местото за гнездо е директно условен од начинот на живот на видот птица и нејзината потреба за сигурност. Ова не треба да се сфаќа буквално, зашто птиците често се прилагодуваат кон локалните услови. Така на пример, чапјите подеднакво добро го прават своето гнездо и во трски и во грмушки, но и на високи дрва.
Гребнатинка
Најпроста конструкција на гнездо е кога птицата ги несе јајцата во мала дупка во земјата или растителноста. Овој тип гнездо, гребнатинкa - е мала дупка, доволно длабока за јајцата да не се стркалаат и понекогаш оградена со малку растителност, камења, парчиња од школки или пердуви. Овие материјали помагаат да се камуфлираат јајцата, како и да се задржат на местото. Вакви гнезда имаат ноевите, повеќето гусковидни, некои од соколовидните итн. Јајцата и младенчињата излегнати во овие гнезда се најизложени на опасност од временските услови, како и од грабливците. Јајцата во овие гнезда се мимикрично обоени, вклопени во позадината, што им помага да се камуфлираат. Возрасните кои ги лежат јајцата, исто така, имаат тенденција да бидат камуфлирани со боите на своите пердуви, и може да биде многу тешко да се избркаат од гнездото. Вообичаено, овие видови имаат многу развиен систем на заштита со заплашување кон потенцијалните грабливци. Најчесто младенчињата испилени во вакви гнезда се способни веднаш да го напуштат гнездото и сами да се грижат за себеси.
Могила
Гнездата во вид на могила претставуваат огромни купови земја, гранки, листови, во чија внатрешност се квачаат снесените јајца. Топлината во овие могили се создава од компостот и на тој начин се квачат јајцата. Топлината во гнездото е резултат на дишењето на термофилните габи и другите микроорганизми. Кај видовите што прават вакви гнезда, обично мажјакот ја завршува целата градителска работа. Користејќи ги силните нозе, тој ја фрла земјата и другите органски материи правејќи конусен или ѕвоновиден куп. Овој процес може да трае 5-7 часа дневно во текот на еден месец и повеќе. Бидејќи могилите се користат повеќе од еднаш за гнездо, секоја година се додава нов материјал за да се постигне топлината. Женката ќе ги положи јајцата тогаш кога ќе се постигне оптималната температура во могилата. Фламингото, пак, го користи својот клун за да го изгради гнездото. Тоа има конусна форма со височина од 15 до 46 см, со мала дупка на врвот каде го ставаат своето единствено јајце.
Јама
Почвата игра различна улога во гнездото во вид на јама; тука, јајцата и младенчињата, како и родителот кој квачи се заштитени под земјата. Повеќето птици самите ги копаат своите јами, но има и такви кои користат ископани дупки од прериски кучиња, верверици, јазовци или желки. Повеќето видови птици кои користат јами како свое гнездо, прават хоризонтален ходник во вертикален земјен гребен, со комора на крајот каде ги положуваат јајцата. Должината на тунелот и големината на комората зависи од видот на птицата. Ходникот го прават со клунот и нозете. Дупката ја започнуваат со силно удирање со клунот, а има случаи во кои птиците од силниот залет фатално завршиле на избраното место. Откако ја започнуваат дупката со клунот, потоа со нозете и телото ја исфрлаат земјата надвор. Има такви видови кои ја користат и својата опашка за тоа.
Шуплинa
Гнездата шуплини се дупки направени во живи или мртви дрва, понекогаш во палми или кактуси. Релативно мал број видови птици можат сами да ги издупчат дупките во дрвјата за да си направат гнездо, а многу повеќе видови користат природни шуплини или пак такви кои ги направиле други птици. Тие понекогаш им ги узурпираат гнездата на домаќините. Птиците кои сами си прават дупки се примарни гнездачи во шуплини, а вторите се секундарни. И двата вида прифаќаат куќички за птици изградени од луѓето. Клукајдрвците го користат својот клун да направат шуплина во дрвото за што им треба отприлика 2 недели. Шуплината обично ја прават од долната страна на гранката за да го отежнат влезот на грабливците, како и да го спречат влегувањето на водата кога врне. Типичното гнездо на клукајдрвецот има краток хоризонтален тунел кој води до вертикална комора на крајот. Големината и формата на комората зависи од видот на птицата, кои се доволно големи да може да влезе возрасна единка. Кога ќе се исчистат струготините, гнездото се постила и таму се несат јајцата.
Чинија
Гнездото во вид на чинија или тацна е многу слично на гнездото чашка, но е малку пошироко и поплитко.
Платформа
Гнездото платформа е голема структура, често повеќепати поголемо од птицата што го користи. Зависно од видот на птицата, ова гнездо може да биде поставено на земја или кренато на некоја височина. Овие гнезда обично се користат повеќе години, додавајќи им нов материјал секоја нова сезона на парење. Во некои случаи гнездото ќе порасне толку многу што ќе го оштети дрвото.
Топка
Гнездото топка е округлеста или јајцевидна структура која е речиси целосно затворена, со мал отвор кој служи за влегување.
Колонии
Иако повеќето видови птици прават индивудуални гнезда, сепак има и такви кои гнездата ги прават во непосредна близина или сосема залепени едно до друго. Ваквото гнездење се вика колонија. Колониите се чести кај морските птици, пингвините, фламингата, шлуките, галебите, некои врапчиња и ластовици. Колонијалното гнездење ги заштитува птиците од грабливци. Тоа можеби им помага во полесно снабдување со храна следејќи ги единките кои се поспособни во потрагата по храна. .
Бочен брод
Бочен брод, страничен брод, бочен кораб или страничен кораб – еден од деловите на повеќекорабна црква, кој е одреден за учесниците на богослужбени обреди. Од главниот брод бочните бродови се одделени со ред столбови односно аркади.
Мокра Гора
Мокра Гора е планина која се наоѓа во југозападниот дел на Србија, на административната граница со покраината Косово и Метохија, меѓу Ибра и Бел Дрим. Највисокиот врв на планината се вика Поглед (2154 м). По должината на планината се наоѓа езерото Газивода кое било формирано со преградување на реката Ибар. Мокра Гора се одликува со речиси недопрена природа. Сепак од доаѓањето на меѓународните сили, не постои контрола на шумите, така што има големи области со целосно голи поради бесправната сеча.
Животински свет: волк, лисица, дива свиња, мечка, елен, зајак и дива мачка. На надморска височина од над 1500m живее тетребот. Тој може да се види само од 20 април до 10 мај.
Растителен свет: бука, јавор, јасика, бреза, ела, смрека, бор, и други.
Манастир Св. Ѓорѓија (Старо Нагоричане)
''' Манастир Св. Ѓорѓија ''' — археолошко наоѓалиште во кумановското село Старо Нагоричане. Наоѓалиштето претставува осамен наод од римско време. Покрај јужниот ѕид на манастирот, во 1966 година, при изведувањето на конзерваторските работи е откриен каменен блок - меѓник, оштетен во горниот и долниот дел, со димензии од 96 × 38 × 16 см. На блокот има латински натпис во кој се споменува „дарданската граница “.
Старе Село (Сумска Област)
Старе Село (Старе Село), буквално „Старо село“, до 2016 година – Червоне (Червоне  ), или едноставно Старе, ― село во Украина, во Сумски Реон, Сумска Област. Тоа е седиште на неговото местно самоуправно тело, селскиот совет Старосиљски.
Местоположба
Старе Село се наоѓа на десниот брег на реката Псел, 9 километри јужно од средишниот дел на Суми. Над селото на оддалеченост од 1 км се наоѓа селото Барвинкове, под селото на оддалеченост од 2 км се наоѓа селото Вишневе. Псел на ова место е кривулест, образува мочуришта и бари. Во близина е автопатот Х12.
Превоз
Старе има две автобуски постојки: една на автопат и улица Сумска, а друга на улица Першотравнева и улица Сумска. Маршрутките од Суми и другите села често трчаат до и покрај селото.
Бранчевица (Старо Нагоричане)
Бранчевица  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Старо Нагоричане. Наоѓалиштето претставува населба од железно времеи римско време. На 2 км источно од селото, во близината на десниот брег на Пчиња, во нивите на Ц. Крстиќ и Т. Корка се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси градежен материјал.
Дорнбок
Дорнбок (Dornbock) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Остернинбургер Ланд.
NGC 6831
NGC 6831 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6831 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 6831 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 47 м 57,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 53' 35"".
Други поделби
Проучување на NGC 6831 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63674. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 55; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3947. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 774.
Црква Санта Марија (Аликанте)
Базиликата Санта Марија (шпански: Basílica de Santa María) е базилика која се наоѓа во Аликанте, Шпанија. Христијанскиот храм бил изграден во периодот од 14 век до 16 век во готска архитектура. Во 2007 година, по барање на градот кон Светата Престолнина, црквата била унапредена во чин на базилика.
Цетина
Течение
Цетина извира на северозападните падини на планината Динара, во близината на селото Цетина, кое е оддалечено 7 км од населбата Врлика. На околу 15 км од изворот, во Цетина преку водопадот се влева мала река Драговиќ. Во близина на населбата Врлика почнува Перуќкото езеро, кое настанало со изградбата на браната на околу 25 км низводно. Потоа реката протекува низ Сињско Поле, а потоа продолжува да се движи во правец на исток, па повторно завртува на запад околу планината Мосор, пред да дојде до влвиот во Јадранското Море кај градот Омиш. Цетина е најдолга река во областа Далмација. Реката е богата со водопади од кои најголем е водопадот Велика Губавица кој со своите 49 м висинска разлика, спаѓа меѓу најголемите водопади во Хрватска. Во текот на летото просечниот проток на вода низ реката изнесува 4-6 м3/с, а во текот на сезоната на врнежи, протокот значително расте.
На реката се изградени неколку помали хидроелектрани.
Искуства блиски со смртта
Искуства блиски со смртта (ИБС) е термин кој се однесува на широк спектар лични искуства поврзани со неминовна смрт, искусување на голем број неверојатни чувства како напуштање на телото, лебдење, екстремен страв, потполна смиреност, сигурност или топлина, чувство на умирање, појава на блескава светлината која некои луѓе ја толкуваат како прикажување на Бог или божественост.
Овие феномени обично се јавуваат откако на личноста ќе и биде утврдена клиничка смрт или на каков и да било друг начин ќе се доближи до “состојба на смрт” и оттука произлегува терминот искуства блиски со смртта. Со најновите достигнувања во областа на реанимацијата, бројот на ваквите искуства значително се зголеми. Многу научници ги сметаат овие искуства за халуциногени, додека парапсихолозите и некои конвенционални научници стојат зад ставот дека тоа се всушност докази за постоењето на задгробен живот.
Интересот за овие искуства го разгоре Рејмонд Муди, со објавувањето на книгата “Живот по животот” (“Life after Life”) во 1975 г.и со формирањето на Меѓународното здружение за искуства блиски со смртта(МЗИБС)(International Association for Near-Death Studies (IANDS) ) во 1981 г. Според анкетата на Гул (Gallup poll), околу 8 милиони американци се изјасниле дека доживеале вакво искуство. Некои коментатори како што е на пр. Симпсон велат дека бројката на ваквите искуства со смртта е поголема, бидејќи луѓето кои доживеале нешто вакво главно се плашат да зборуваат за тоа или пак не сакаат воопшто да ги споделат своите искуства со другите.
ИБС спаѓаат во полето на изучување на парапсихологијата, психологијата, психијатријата и клиничката медицина.
Особености
Најраните белешки за искуствата на прагот на смртта датираат од времето на Митот за Ер (Myth of Er), објавен во делото  “Држава” (10.614-10.621) на Платон. Во митот станува збор за кажувањето на еден народен војник за неговото искуство на прагот на смртта, за задгробниот живот и реинкарнацијата.
Истражувачите ги откриле заедничките одлики на овие искуства. Брус Гревсон вели дека општите одлики на искуствата вклучуваат чувство на напуштање на своето тело, прикажување на починати роднини или свештени лица, надминување на границите на егото, времето и просторот.
Одликите на класични искуства блиски со смртта се:
Кенет Ринг(Kenneth Ring)(1980),направил подподелба на овие искуства во континиум од пет степени.Тој изјавил дека 60% од испитаниците го искусиле првиот степен(чувство на мир и пријатност) и дека само 10% од нив го достигнале петтиот степен( “влегување во светлината”). Клиничките искуства во овој поглед главно се однесуваат на прекин на доток на крвта до срцето и миокардичен прекин (клиничка смрт),шок од постпартална загуба на крв или од периоперативниот компликации, септички или анафилактичен шок, губење, кома како резултат на сериозни оштетувања на мозокот, интрацеребрална хеморагија или инфаркт, обид за самоубиство, степен на давење или асфиксија, апнеја и тешка депресија. Спротивно на општоприфатеното мислење, Кенет Ринг верува дека самоубиствата исто како и случајните или “ненамерните” искуства блиски со смртта се непријатни доживувања. Некои вознемирувачки факти од ваквите искуства се попрецизно разгледани од страна на Грејсон и Буш. Карлис Осис и неговиот колега Ерлендур Харалдсон. Тие сметаат дека содржината на искуствата блиски со смртта не се разликуваат од култура до култура, освен идентитетот на некои од ликовите и религиските фигури видени за време на ваквите доживувања. Сепак Јоши Хата и неговиот тим пријавија случаи значително различни од опишаните погоре.
Несогласувања во учењата од областа на искуствата блиски со смртта
Популарноста на учењата во полето на искуствата блиски со смртта беше непостојана. Според податоците од анкетите на Галуп и Проктор(1980-1981), спроведени врз значителен дел од американската популација, дури 15 % од испитаниците имале искуство блиско до смрт. Во 2001 г. Кноблауч спроведе поселективна студија во Германија и откри дека 4% од испитаниците искусиле вакво доживување.Сепак податоците собрани од овие проучувања може да зависат времето и местото на испитувањето.
Катедрата за физика и астрономија при универзитетот во Охајо во 2005 година, спроведе телефонско истражување врз одреден број испитаници во Австралија како дел од истражувањето на Рој Морган Катибус и дојде до заклучок дека 8.9% од испитаниците го имаат искусено овој феномен. Ван Ломел, кардиолог од Холандија, во 2001 спроведе истражување во клинички услови врз пациенти кои биле дијагностицирани со прекин на работата на срцето и кои подоцна биле реанимирани. Тој открил дека 62 пациенти (18%) доживеале искуство кое се граничи со смрт, а 41 од нив (12%) го опишале истото.
Според Мартенс единствениот успешен метод за пристап на искуствата на блиски со смртта е формирање на меѓународна колекција на податоци од повеќе центри за стандардизирано изветување за пациентите чие срце престанало да пумпа. Овој метод на пристап бил доста познат меѓу истражувањата во Европа.
Биолошки анализи и теории
Д-р Рик Страсман некаде во периодот на деведесеттите години на дваесеттиот век изврши испитување на психоделичната дрога Диметилтриптамин во Универзитетот во Ново Мексико. Страсман ја разви теоријата дека причина за појавата на феноменот на искуство блиско до смрт е огромното излевање на диметилтриптамин од епифизната жлезда. Само двајца од неговите испитаници изјавија дека доживеале слушни и визуелни халуцинации како при искуство блиско со смртта,иако многумина рекоа дека чувствувале нешто слично на состојбата при искусување на класично ИБС. Неговото објаснување за ова беше можниот недостаток на паника во болничките услови како и можните разлики во дозирањето при доживувањето на самиот феномен. Сите испитаници подложни на истражувањето беа веќе искусни корисници на диметилтриптамин или на други психотрпни или ентеогени супстанци. Некои познавачи сметаат дека доколку за овој експеримент биле користени испитаници кои немале претходно користено диметилтриптамин, можно е да бил поголем бројот на волонтери кои би почувствувале слични симптоми како при искусување на ИБС.
Невробиолошките модели биле доста критикувани бидејќи не можеле да ги објаснат ИБС, кои резултираат од блиските судири со смртта, каде мозокот всушност не е подлежен на никаква физичка повреда, како при на пр. избегнување на автомобилска несреќа. Ваквите ситуации можат секако да имаат невробиолошки последици предизвикани од стрес.
Теоријата исто така истакнува дека чувството на напуштање на телото проследени со ИБС, се обид на мозокот да создаде ментална слика на ситуацијата и на светот што го опкружува. Мозокот тогаш ги пренесува внесените информации од сетилните органи и зачуваното искуство(познавање) во форма на сонување на самиот себе и светот околу тебе.
Без разлика дали овие доживувања се само халуцинации, тие несомнено имаат длабок впечаток врз оној кој ги доживува. Некои научници кои не се склони кон следење на паранормалното како што е Сузан Блекмор, го признаа овој факт. Тие научици не се обидуваат да го разоткријат доживувањето туку бараат биолошки причини за неговото случување.
Една статија од научникот Пим ван Ломел (Pim van Lommel) и други тврди дека “ Со единствено психолошко објаснување на ова искуство како на пр. целебрална аноксија,сите пациенти би биле третирани единствено така. Според тоа, недостигот од предвидувањето на ваквите доживување би требало да фрли сенка врз целата работа околу истражувањата на искуствата на граница на смртта.
РЕМ состојба
Се верува дека стресот предизвикан од ситуација опасна по живот предизвикува состојба на умот слична на онаа кај REM спиењето и дека дел од сето тоа доживување на граница меѓу животот и смртта е слично на онаа состојба додека сонуваме будни. Кај луѓето чијшто мозок се нашол во состојба слична на онаа додека сонуваме будни е поверојатно дека ќе искусат доживување на граница помеѓу животот и смртта. Дополнителното стимулирање на пнеумогастричниот живец за време на физички или психички стрес како производ на ситуација опасна по живот, може да поттикне состојба на умтот слична на онаа во која поединецот се наоѓа додека сонува буден.
Луцидно сонување
Некои истражувачи на процесот на сонување, како што се на пр. Тимоти Џ. Грин, Лин Левитан и Стефан ла Берж забележале дека доживувањата за време на искуствата на работ на смртта се многу слични на оние забележани за време на луцидното сонување. Луцидното сонување е она сонување кое се случува кога поединецот станува свесен и сфаќа дека сонува. Најчесто овие ситуации се толку реални што е тешко да се разликуваат од вистинската реалност дури и кога можеме да почувствуваме опипливи предмети.
Во истражувањето спроведено на четиринаесет луцидни сонувачи во 1991 г., луѓето кои додека се будни предизвикуваат дејствување на луцидното сонување велат дека доживувањата се постојани со сегменти на состојба на одделување од сопственото тело како на пр. лебдење над сопствениот кревет и чувство на напуштање на сопственото тело. Научниците сметаат дека може да се развие лабораториски протокол кој би го ставил луцидното сонување на еднакво рамниште со доживувањата блиски со смртта, поради овој феноменолошки преклоп помеѓу луцидите сонови, доживувања на работ на смртта и состојби нанапуштање на сопственото тело.
Слични доживувања се и гледање однадвор на сопственото тело(одделување од телото), лебдење или летање, зголемена свесност како и чувство на радост и мир. Научиниците сметаат дека ова се случува кога умот е лишен од мнозинството на своите пет сетила. Ова исто така се однесува и на доживувањето што поединецот очекува дека ќе се случи во моментот. Ова може даде објаснување на доживувањата предизвикани од ментална повреда како што е на пр. избегнување на сообраќајна незгода, каде што умот барем делумно се затвора пред сетилата и на оние предизвикани од физичка потреба каде што умот исто така се исклучува од светот. Моментно, не постои никакво физиолошка и психолошка основа да се верува во поврзаноста на луцидното сонување со доживувањата на граница на смртта.
Компјутерска психологија
Правењето на модели за искуствата блиски со смртта, со користење на вештачки нервни мрежи покажа дека некои делови од суштинските доживувања од овој тип можат да се постигнат со симулирање на смрт на нервната клетка. За време на ваквите симулации, суштинските одлики на ИБС, како што се дефиле на целиот живот, несекојдневни сценарија (на пр. рај или пекол) и состојби на одделување од телото се разгледувани преку произведување на измислени или лажни спомени како што е наведено во Конфабулацијата( нервните мрежи). Клучниот сегмент кој придонесува кон произведување на ваквите состојби на измислување е неуспешноста во разликувањето на мртвите од придушените осцилации на невроните во нервните мрежи. Спомените без разлика дали се директно или индиректно поврзани со одредено искуство можат да бидат расфрлани врз неактивни мозочни клетки. До сега ниту еден комјутер не регистрирал доживување на граница помеѓу животот и смртта. Дополнително, вкупниот број на операции извршени од човечкиот мозок не може да се спореди со оној на комјутерските системи.
Последици
Искуствата блиски со смртта може да имаат големи последици врз луѓето коишто ги доживеале, а исто така можат да предизвикаат и низа пост-ефекти. Луѓето кои искусиле некое вакво доживување имаат зголемена активност во левата слепоочна лабула. ИБС се исто така поврзани со промените во личноста и гледиштето на животот. Кенет Ринг откри дека по доживувањето на едно вакво искуство системот на вредности и верувања кај поединците трпи промени. Меѓу тие промени спаѓаат и : поголемо вреднување на животот, повисока самодоверба, поголемо сочувствување со другите, поголема одлучност и саморазбирање, желба за учење, зголемена спиритуалност, зголемена еколошка свест и грижа за планетата, чувство на зголемена интуитивност. Во овие промени исто така спаѓа и зголемената физичка чувствителност, намалена толеранција на светлина, алкохол и дрога, чувство дека нешто во умот е сменето и подготвено да внесе повеќе и чувство дека поединецот сега го користи мозокот во целост, а не само мал дел од него. Меѓутоа последиците од искусување на доживување на прагот на смртта, не се само позитивни. Грејсон наведува ситуации каде промените во ставовите и однесувањето воделе кон психосоциолошки и психоспиритуални тешкотии. Обично тешкотиите се јавуваат при враќање во нормалниот тек на животот по преживување на ИБС.
Гледишта за задгробниот живот
Многумина гледаат на ИБС како на претскажувач на доживување од задгробниот живот, тврдејќи дека овие доживувања неможат целосно физиолошки и психолошки да бидат објаснети и дека овој феномен докажува дека човечката свест може да функционира независно од работата на мозокот. Многу ИБС содржат елементи кои според неколку теоретичари можат да бидат објаснети само преку свесност за напуштање на телото. На пр. една од испитаничките на Мајкл Сабом го опишува прецизно хирушкиот инструмент што никогаш претходно го немала видено, како и некој разговор кој бил во тек додека таа била под целосна анестезија. Во друг случај од едно истражување во Холандија, пациентот ја идентификувал сестрата која што му ги извадила вештачките вилици, кога тој бил во несвест поради доживеаниот инфаркт. Ова ја изненадило сестрата бидејќи тој во тоа време бил во длабока кома и подложен на реанимирање на кардио-пулмонарниот систем. Д-р Мајкл Сабом го истакнува и случајот на една жена која била подложна на хирушка интревенција поради анеуризам. Жената велела дека доживеала состојба на одделување од сопственото тело која продолжила за кратко време по престанувањето на активноста на ЕЕГто (Електроенцефалографија). Доколку ова е точно, ќе се разниша верувањето на многумина деа свесноста е целосно сместена во мозокот.
Многу луѓе кои преживеале вакво искуство го сметаат истото за доказ за постоење на задгробен живот. Тука се вклучени и оние со агностички/атеистички сфаќања пред самото доживување. Постојат примери на поранешни атеисти како на пр. свештеникот Ховард Сторм, кој се приближил кон спиритуалните патишта по преживувањето на ИБС. Доживувањето на Сторм може да биде дефинирано како вознемирувачко доживување на работ на смртта.
Исто така, личностите кои не доживеале ваква состојба при моментното престанување на работата на срцето ги губат сите претходни верувања во постоењето на задгробен живот. Двата процеси како и повеќето психолошки трансформации при блиски судири со смртта, се во подем во последниве неколку години.
Треба да се напомене дека неуспешноста при предвидувањето на ИБС фрлаат сомнеж врз објаснувањето дека се работи за единствен механизам. Парадоксалната појава на зголемена, луцидна свест и логички мисловни процеси за време на нарушена целебрална перфузија, покренува доста сложени прашања за нашето моментно сфаќање на свеста и нејзината врска со работата на мозокот. Чистиот ум и сложените перцептивни процеси за време на привидната клиничка смрт го оспорува концептот дека свеста е сместена само во мозокот.
Постои и друг исказ од студентката за медицинска сестра Џенет Аткинсон од Истбурне која има искусено доживување блиско до смрт и вели дека: “Никаде во мојот ум нема ни грам сомнеж дека постои живот после смртта, затоа што јас сум ја видела и “другата страна”. Не верувам во благонаклонетиот Бог. Премногу страдење има поминато пред моите очи за да верувам, но сум многу спиритуална”. Една неодамнешна студија на д-р Сем Парнија(и покрај неговото признание дека претходно бил скептичен) покажува дека овие пациенти се “всушност мртви”, без мозочна активност и без какви било чувства или мисли потребни за мозокот да премине во фаза на сонување или да произведе халуцинации. Во овој контекст се исклучува и можноста дека доживувањата на работ на смртта се последица од халуцинации по замрувањето на мозокот заради недостатокот на кислород, бидејќи Парниа будно ја набљудувал концентрацијата на кислород во крвта на пациентот и заклучил дека никој од пациентите што преживеале вакво искуство немал ниско ниво на кислород. Тој исто така ги отфрли тезите дека за ова биле виновни необичните комбинации на лекови бидејќи процесот на реанимирање бил ист кај сите случаи, без разлика дали тие доживеале вакво искуство. Според Парнија “ Се помирив со тоа дека заколнатите скептици секогаш ќе ја напаѓаат нашата работа. Тоа е патот на напредокот на науката. Единствено е јасно дека нешто неверојатно се случува. Умот- она што си “ти “-вашата “душа” ако милувате така-продолжува понатаму од она место каде што конвенционалната наука вели дека потонува во ништо.
Неколкумина се сложуваат со тоа дека истражувањата за ИБС кои се вршат на слепите лица, може да се протолкуваат како поддршка на тезата дека свесноста ја преживува телесната смрт. Д-рКенет Ринг во својата книга Мајндсајт објаснува дека: состојбите кои се на граница на смртта како и тие на одделување од телото кај слепите кои опфаќаат околку 80% од ова истражување, изјавија дека биле визулено свесни за време на таквата состојба. Меѓутоа скептиците се сомневаат во точноста на нивната визуелна свест како и во општата будност на сетилата кај луѓето кои доживуваат вакво искуство.
Постојат многу религиски и психолошки гледишта на овие доживувања. ИБС се сметаат за доказ за постоење на човечката душа, задгробен живот и рај и пекол- идеи кои се јавуваат во многу религиски традиции. Од друга страна, скептиците сметаат дека причините за овој феномен се чисто невролошки и хемиски. Имагинарното варира од култура во култура.
Професорот по веронаука д-р. Грегориј Шушан, неодамна спроведе истражување за различните сфаќања за задгробниот живот во различни култури.Истражувањето ги проучува гледиштата на задгробниот живот кај пет антички цивилизации (Античко и Средно египетско кралство, Сумерија и старовавилонска Месопотамија, Ведска Индија, пред-будистичка Кина и Средна Америка пред Колумбо), во контекст на историските и современите извештаи за доживувањата на работ на смртта како и шаматските задгробни “патувања”. Се покажа дека и покрај бројните културни разлики деветте најтипични елементи кои се сретнуваат кај ваквите доживувања се повторуваат генерално и кај вкрстените култури. Ова би значело дека авторите на овие древни религиски текстови биле запознаени со ДРЖС или пак искусиле нешто слично( на пр. шаматски тип на искуства). Оваа сличност кај вкрстените култури може да се искористи како поткрепа на религиските како и на психолошките теории бидејќи и двете гледаат на овој феномен како на универзален. Други оспоруваат дека има културни сличности.
Југ (САД)
Јужните Американски Држави — или попознати како Американски Југ (South), или едноставно „Југ“, се составени од југоисточните и југоцентралните држави на САД. Поради уникатното културно и историско наследство, вклучувајќи го и она на Индијанците (домородните Американци), раните европски населби на Шпанци, Англичани, Французи, Шкоти, Ирци и Германци, доведување на стотици илјади Африканци како робови, присуството на голем број на Афроамериканци во населението, поддршката за работа на робовите, како и последиците од падот на Конфедерацијата во Граѓанската војна, Југот развил свои обичаи, литература, музички стилови и разни кулинарски специјалитети, кои влијаеле на традиционалната американска култура.
Манастирски комплекс (Ангелци)
Манастирскиот комплекс — комплекс од мали манастирски цркви кои се наоѓаат во близина на селото Ангелци, во Општина Василево.
Местоположба
Комплексот се наоѓа на 4 километри северно од селото Ангелци, по патот кој води кон селата Едрениково и Седларци. Месноста каде се наоѓаат манастирите е позната како Чаушев Камен или Кајнаци.
Комплекс
Манастирите се наоѓаат во полупречник од 50 метри, наредени еден до друг. Манастирите се девет на број, и тоа: манастир „Св. Петка“, „Св. Троица“, „Св. Пантелејмон“, „Св. Недела“, „Св. Јован Крстител“, „Св. Ѓорги“, „Св. Леонтиј“, „Св. Димитар“ и манастир посветен на „Три светители“. Во комплексот се наоѓаат и три бунари, чија вода била света и лекувала девет болести, како и една камбанарија.
Историја
Историјата на манастирскиот комплекс започнува кон 1991 година, кога на еден месен жител, кој неколку години боледувал, започнал да сонува како некои непознати луѓе од него бараат соба со покрив. По некое време неговата сестра сонила дека мора да изгради манастир за да не го изгуби најмилото.
Така, во 1991 година човекот започнал да гради најпрвин бунар, а потоа бил изграден и првиот манастир посветен на Света Петка. По ова следувало и изградбата на манастирите „Св. Недела“, „Св.Троица“ и „Покровитна Богородица“, „Св. Јован Крстител“. По некое време на еден друг жител на селото Ангелци, исто така сонил дека треба да изгради манастир кај Чаушев Камен, по кое бил изграден и манастирот посветен на „Св. Пантелејмон“.
Според еден друг жител на селото, манастирите ги предвидела и Баба Ванѓа, кој ја посетил во текот на 1980-тите години, и која го прашала за манастирите. Откако тој и кажал дека не постојат такви манастири во неговото село, таа му кажала дека во идниот период истите ќе бидат изградени.
Статус
Иако овие манастири се посетени од страна на многу верници но Струмичката епархија истите не ги признава, бидејќи се градени поради сон, спротивно на православните канони.
722 п.н.е.
722 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 722. година пред новата ера, 722. од првиот милениум п.н.е., 22. од 8 век п.н.е. и трета од 720-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4786 и 4787 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4028 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3038 и 3039 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 31.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 722 година се протега во 1914 и 1915, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1974 и 1975 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 179 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1384 и 1383 исламска година пред хиџра.
Дај ми опасност (филм од 2016)
Дај ми опасност (англиски: Gimmie Danger) - американски документарен филм, во режија на Џим Џармуш. Во филмот учествуваат членовите на „Стуџис“: Иги Поп, Скот Ештон, Рон Ештон, Дејв Александер, Џејмс Вилијамсон, Нико итн.
Синопсис
Филмот ги прикажува клучните настани од кариерата на Иги Поп: детството, неговите средношколски музички групи, запознавањето со Дејв Александер и со браќата Скот и Рон Ештон, формирањето на „Стуџис“ и снимањето на првиот албум, успехот на групата, проблемите со дрогата, распаѓањето на групата, запознавањето со Дејвид Боуви и преселбата во Лондон, неговата соло-кариера, повторното формирање на групата и смртта на членовите на „Стуџис“. Исто така, во филмот се коментира и состојбата во музичкиот и општествениот живот во САД во доцните 1960-ти и влијанието на „Стуџис“ врз современата рок-музика.
Космос-369
Космос-369 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 октомври 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-369 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 454 км, а најмалото на 256.
Кајо Хенрике Оливеира Силва
Кајо Хенрике Оливеира Силва (Caio Henrique Oliveira Silva), познат како Кајо Хенрике или само Кајо – бразилски фудбалер кој игра за шпанскиот клуб Атлетико Мадрид Б како полутка (напаѓач во средниот ред).
Клупска кариера
Роден во Сантос, Сао Паоло, своите први фудбалски чекори ги направил во ФК Сантос во 2008 година на возраст од 10 години. На 1 февруари 2016 година, му бил продаден на Атлетико Мадрид.
Кајо бил промовиран во Б тимот на Атлетико Мадрид пред сезоната 2016/17, но целата претсезона ја поминал со главниот тим. Дебито како сениор ја имал на 28 август 2016 година во Терцера дивисион.
На 30 ноември 2016 година го имал своето професионално деби во меч од Куп на кралотКупот на кралот во меч против Гихуело каде победиле со 6 : 0.
Атлетика на Летните олимписки игри 2012 – 20 километри одење за мажи
20 километри брзо одење на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се случило на 4 август на патека долж улиците во средишниот дел на Лондон.