cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Димитриј“ - Скопје
Особености
Во неговата припрата се наоѓа гробот на првиот поглавар на обновената автокефална Македонска православна црква, Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Доситеј, а пред неговиот надворешен источен ѕид гробот на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Ангелариј. Над влезот на северната страна на црквата стои натпис на отворен свиток меѓу ангелски крилја од кој стои: ...„ВО ЧЕСТ НА СВЕТИ ВЕЛИКОМАЧЕНИК ДИМИТРИЈ НА ОВА МЕСТО УШТЕ ВО 16 ВЕК ПО РОЖДЕСТВО ХРИСТОВО БИЛ ПОДИГНАТ ХРАМ А ОВОЈ Е ИЗГРАДЕН И ОСВЕТЕН ВО 1896 ГОДИНА, СО ИЗРАБОТКА НА ИКОНОСТАС ОД ЗОГРАФОТ ДИМИТРИЈА АНДОНОВ ПАПРАДИШКИ”.
Чудото во црквата
На 8 април 2012 година на православниот празник Цветници се случил редок и несекојдневен феномен на прочистување на фреските во внатрешноста на црквата. Настанот бил наречен Чудото во црквата „Св. Димитриј“. Имено поради чадот од изгорените свеќи што ги палеле верниците кој со години се таложел и ги поцрнел сите фрески до степен на невидливост, постапно почнале да ја добиваат својата природна боја. Наслагите од чадот почнале да бледеат, а на површина излегувала природната боја. Прва била фреската „Воведение на пресвета Богорoдица", која што се наоѓа од десната страна од влезот на црквата. Во текот на денот, природни бои почнале да добиваат и останатите фрески со библиски мотиви: Вознесение Христово, Оплакување Христово, Св. Апостоли Петар и Павле, Свети Архангел Михаил и други фрески. Природните бои најмногу се вратиле на ореолите над насликаните светци, а исто така и на дел од нивната одежда која е насликана со златна боја. Црквата веднаш ја посетил и поглаварот на МПЦ-ОА Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан, како и бројни верници кои палеле свеќи и ги допирале фреските за да го почувствуваат чудото. Наредните неколку денови црквата била преполна од верници, а огромен интерес се јавил и кај голем број на светски медиуми.
Спред свештениците на МПЦ во православните цркви ваквиот феномен е забележан само уште во 30 години од минатиот век кога во Русија, во периодот на тогашната советска власт во една црква почнале да се враќаат природните бои на фреските, иконите и на црковните знамиња.
Космос-1858
Космос-1858 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1858 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1478 км, а најмалото на 1402.
Парабола за загубената овца
Парабола за загубената овца — една од најпознатите Исусови приказни. Приказната зборува за овчар кој изгубил една овца, а тој ги остава сите други за да ја најде. Оваа приказна влијаела на идејата за Исус како добар пастир.
Приказната е запишана во канонските евангелија според Матеј (18:12–14) и Лука (15:3–7), како и во неканонското евангелие според Тома (Изреди 107). Евангелието според Лука содржи уште две слични параболи за губење и искупување, параболата за загубената драхма и параболата за загубениот син, која Исус ја раскажува откако свештениците го обвиниле дека се дружи со „грешниците“.
Според Матеј
Евангелието според Матеј ја раскажува следнава Исусова парабола:
Според Лука
Евангелието според Лука ги цитира следниве зборови на Исус:
Според Тома
Евангелието според Тома ја запишува следната верзија на приказната:
Толкувања
Оваа приказна дели заедничка тема со две други слични приказни за загуба и пронаоѓање: приказната за загубената драхма и приказната за загубениот син. Загубена овца или паричка претставува загубено човечко суштество. Во оваа аналогија, Исус е пастир, кој се поистоветува со ликот на Бог како пастир што ги бара загубените овци во Езекил 34: 11–16.
Џоел Грин смета дека овие споредби се првенствено за Бога и нивната цел е да ја покажат „природата на божествениот одговор на враќањето на загубениот“. Радоста на пастирите ја претставува радоста Божја, што е спротивно на укорот на верските водачи на кои им е упатена оваа проповед.
NGC 2902
NGC 2902 — леќеста галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2902 се споменува и како MCG -2-24-30.
Откривање
Објектот е откриен на 8 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 2902 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27004. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5472. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1016.
Лав Ландау
Лав Давидович Ландау (Лав Давидович Ландау - ) — истакнат советски физичар кој направил фундаментални придонеси во многу области на теориската физика. Неговите достигнувања го вклучуваат независното откривање на методот густина на матрица во квантната механика (заедно со Џон фон Нојман), квантно механичката теорија на дијамагнетизамот, теоријата на суперфлуидност, теоријата на второстепени фазни премини, Гинзбург-Ландауова теорија на суперспроводливост, теоријата на Фермиева течност, на објаснување на Ландауова амортизација во плазмаената физика, објаснување на Ландаувото поле, во квантната електродинамика, на две-компонентната теорија за неутрино то , и равенките на Ландау за Ѕ матричните сингуларитети. Тој во 1962 година ја добил Нобеловата награда за физика за неговиот развој на математичката теорија на суперфлуидност, која се занимава за својствата на течениот хелиум II на температура под.
Младост
Ландау е роден на 22 јануари 1908 од еврејско семејство  во Баку, Азербејџан, тогашното Руско Царство.Таткото на Ландау бил инженер во месната нафтена индустрија, а мајка му била лекар. Препознаен многу рано како чудо од дете во математиката, Ландау, подоцна изјавувал дека тој едвај се сеќавал на времето кога не бил запознаен со калкулус. Тој научил диференцијално сметање на 12 и интегрално сметање на 13 годишна возраст. Ландау дипломирал на 13 години од гимназијата. Неговите родители го сметале за премногу млад за да се запише на универзитет, па една година тој посетувал Економско-техничко школо во Баку. Во 1922 година, на 14 годишна возраст, тој се запишал на Државниот универзитет во Баку, студирајќи на два оддела истовремено: одделот за физика и математика, и на одделот за хемија. Подоцна тој престанал да студира хемија, но останал заинтересиран за областа во текот на неговиот живот.
Ленинград и Европа
Во 1924 година, тој се преселил во главниот центар на советската физика во тоа време: Одделот за физика во Ленинградскиот државен универзитет. Во Ленинград, тој прво се запознал со вистинската теориска физика и се предал целосно на своите студии, каде дипломирал во 1927 година. Ландау последователно запишал пост-дипломски студии нафизичко-техничкиот институт во Ленинград, а на 21 година, се здобил со докторат. Ландау ја добил својата прва можност за патување во странство во 1929 година, при патувачко друштво на советската влада дополнето од страна на Рокфелеровата фондација.
По куси престои во Гетинген и Лајпциг, тој отишол во Копенхаген за да работи во Нилс Боровиот институт за теориска физика. По посетата, Ландау секогаш се сметал себеси за ученик на Нилс Бор и неговиот пристап кон физиката бил во голема мера под влијание на Бор. По престојот во Копенхаген, тој го посетил Кембриџ и Цирих пред да се врати во Советскиот Сојуз.
Националниот научен центар Харков институт за физика и технологија, Харков
Помеѓу 1932 и 1937 година тој беше на чело на Министерството за теориска физика на Националниот научен центар Харков институт за физика и технологија и предавал на Харковскиот универзитет, Харковскиот политехнички институт За разлика од своите теориски постигнувања, Ландау бил главен основач на голема традиција на теориската физика во Харков, Советскиот Сојуз, понекогаш се нарекува и „Ландауово училиште“. Во Харков, тој и неговиот пријател и поранешен студент, Евгениј Лифшиц, почнаале да го пишуваат  курсот за теориска физика , десет тома, кои заедно ја опфаќаат целата теорија на овој предмет и сè уште се користат како дипломирано - ниво на текстови по физика. За време на Големата чистка, Ландау беше под истрага во рамките на УФТИ аферата во Харков, но тој успеа да замине за Москва за да ја преземе новата задача.
Ландау развил сеопфатен испит наречен "Теориски минимум", на кој студентите се очекуваа да поминат пред приемот во училиштето. Во 1932 година, тој исто така ја пресметал Чандрасекаовата граница, но сепак, тој не ја применил за белите џуџиња. Испитот ги опфаќал сите аспекти на теориската физика, и помеѓу 1934 и 1961 испитот го положиле само 43 кандидати.
Информациите за Гинзбург-Ландауовата теоријата и фотографиите од канцеларијата на Ландау во Националниот научен центар Харковскиот институт за физика и технологија во Украина се презентирани во книгата: „неповрзаност во Микробранова суперспроводливост“, напишана од Димитри О. Леденов и Виктор О. Леденов.
Институт за физички проблеми, Москва
Ландау бил на чело на теориската дивизија во Заводот за физички проблеми од 1937 година до 1962 година.Ландау бил уапсен на 27 април 1938 година, бидејќи тој ја споредувал Сталиновата диктатура со онаа на Хитлер, и бил држен во НКВД возатворот Лубјанка сè до неговото ослободување на 29 април 1939 година, откако челникот на институтот Петар Капица, експериментален физичар за ниски температури, напишал писмо до Јосиф Сталин, и лично се заложил за однесувањето на Ландау, и се заканил дека ќе го напушти институтот ако Ландау не биде ослободен. По неговото ослободување, Ландау открил како да ја објасни Капицовата суперфлуидност со помош на звучни бранови, или фонони, како и новото побудување наречено ротон.
Ландау го предводеше тимот на математичарите претставувајќи поддршка за развој на советската атомска и водородна бомба. Ландау ја пресметал динамиката на првата советска термојадрена бомба, вклучувајќи го предвидувањето на досегот. За ова дело тој добил Сталинова награда во 1949 година и 1953 година, а бил награден со титула „Херојот на Социјалистичката труд“ во 1954 година.
Неговите ученици се Лав Питаевски, Алексеј Абрисков, Аркадиј Леванук, Евгениј Лифшиц, Лав Горков, Ајзак Калатников, Борис Л. Лоф, Роалд Сагдев и Ајзак Померанчук.
Личен живот и ставови
Ландау во 1937 година се оженил со девојка од Харков, Кора Т. Дробанзева; нивниот син Игор е роден во 1946 година. Ландау верувал во „слободна љубов“ наместо во моногамија, и ги охрабрил неговата сопруга и неговите студенти за да практикуваат „слободна љубов“; но неговата сопруга не била ентузијаст. За време на неговиот живот, Ландау бил шестпати неволно сместуван во психијатриската болница Кашченко.
Тој бил атеист.
Последни години
Во 1965 година, поранешни студенти и соработници на Ландау го основале Ландауовиот институт за теориска физика, кој се наоѓал во градот Черноголовка во близина на Москва, раководен во наредните три децении од страна на Ајзак Маркович Калатников.
Во јуни 1965 година, Лав Ландау и Евсеј Либерман објавиле писмо во  Њујорк тајмс , во кое се наведува дека како советски Евреи и се спротивставуваа на американската интервенција во име на Студентската борба на советските Евреи.
Смрт
Ландау починал на 1 април 1968 година, на возраст од 60 години, од компликации од повредите здобиени во сообраќајната несреќа во која пострадал пред шест години. Тој бил погребан во Новодевичките гробишта.
Наследство
Две небесни тела се именувани во негова чест:
Списокот на Ландау
Ландау чувал список на имињата на физичари кои тој ги рангирал на логаритамска скала на продуктивноста во опсег од 0 до 5. Највисок пласман, 0, бил доделен на Исак Њутн. Алберт Ајнштајн бил рангиран 0.5. Ранг од 1, бил доделена на основоположниците на квантната механика, Нилс Бор, Вернер Хајзенберг, Пол Дирак и Ервин Шредингер, и други. Ландау се рангирал себеси како 2.5, но подоцна серангирал како 2. Дејвид Мермин, пишувајќи за Ландау, се осврна и на скалата, рангирајќи се на четврта дивизија, во статијата „Мојот живот со Ландау: Во чест од 4,5 до 2“ ''.
Друго
Комплетна список на работите на Ландау се појави во 1998 година, во рускиот весник  физика-успех .
Регионален пат 1106
Регионален пат 1106 (ознака: Р1106) — регионален пат во Македонија, со насока на движење југ-север. Има вкупна должина од 106,8 километри и 8 делници. Го поврзува Скопско со Порече, минувајќи низ многу места во општините Гази Баба, Кисела Вода, Студеничани, Сопиште, Општина Македонски Брод.
Алкерслебен
Алкерслебен (Alkersleben) — општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Алкерслебен се наоѓа на реката Випфра, помеѓу Етишлебен на југ и Елкслебен на север, шест километри источно од окружниот град Арнштат. Реката Випфра тече низ селото во насока југ-север.
Соседни општини
Почнувајќи од север, општината се граничи со следниве општини: Елкслебен, Елебен, Остхаузен-Вилферсхаузен, Беслебен-Вилерслебен, Дорнхајм, Арнштат и Амт Ваксенбург.
Луан Старова
Луан Старова (Поградец, — Скопје, ) — македонски писател, член на МАНУ.
Животопис
Луан Старова е роден на 14 август 1941 година во Поградец, Албанија, а од 1943 година семејството се преселило во Струга, во Тетово и од 1945 година во Скопје. Основно образование завршил во „Гоце Делчев“ во Скопје, а гимназија во „Јосип Броз Тито“. Потоа студирал француски јазик и книжевност. За време на студиите работел како новинар, и како главен и одговорен уредник на весникот „Млад борец“. По дипломирањето, во 1967 година, се вработил во Радио Скопје како новинар, а наредната година станал главен и одговорен уредник на емисиите на албански јазик на Телевизија Скопје.
Постдипломски студии учел во Загреб, каде ја одбранил магистерскиот труд „Балканот во прозата на Гијом Аполинер“. На специјалистички студии бил во Париз. Во 1974 година бил избран за асистент на Филолошкиот факултет во Скопје, на групата француски јазик и книжевност. Во 1978 година во Загреб ја одбранил докторската дисертација.
Во 1985 година бил избран за вонреден и ополномоштен амбасадор на СФРЈ во Тунис. Бил именуван за прв амбасадор на СФРЈ во Палестинската држава. Во 1990 година бил избран за редовен професор по предметот француска книжевност на Филолошкиот факултет во Скопје, а подоцна и за шеф на катедрата на романски јазици и книжевности.
Во 1994 бил именуван за прв вонреден и ополномоштен амбасадор на Република Македонија во Франција, прв постојан претставник во УНЕСКО и нерезидентен амбасадор во Шпанија и Португалија.
Редовен член е на МАНУ од 2003 година. Починал на 24 февруари 2022 година во Скопје на 80-годишна возраст.
Творештво
Луан Старова е автор на над 200 библиографски единици на разни стручни и научни трудови во земјата и во странство, како и на преводи на дела од Жан-Пол Сартр, Ѓерѓ Лукач, Исмаил Кадаре и други. Автор е на книгата „Француски книжевни идеи на XX век“, како и на „Балканска сага“, составена од 17 романи.
Награди и признанија
Добитник е на повеќе награди и признанија, меѓу кои: наградата „Крсте Мисирков“ за публицистика, наградата „11 ноември“ на Скопје, републичката награда „11 Октомври“, двапати е награден со наградата „Стале Попов“ за роман на годината, Рациновото признание во 2007 година за „Потрага по еден Лејбовиц“, а добитник е и на државната награда „Св. Климент Охридски“ , и други. На 19 јуни 2003 година бил прогласен за почесен граѓанин на Подгорец, а од 2006 година е почесен член на Албанската академија на науките. Добитник е на највисокото француско признание за достигнување во уметноста и книжевноста „Командант на Орденoт за уметност и писмо“. На 28 април 2015 година на Старова му била врачена наградата „Роман на годината“ што ја доделува „Утрински весник“. Наградата му била доделена за романот „Балканвавилонци“, објавена од МАНУ.
Људмила Павличенко
Људмила Михајиловна Павличенко (Людмила Михайлівна Павличенко; Людмила Михайловна Павличенко; 12 јули 1916 – 10 октомври 1974) — советски снајперист во текот на Втората светска војна. Кредитирана со 309 убивства, а се проценува дека со некредитираните бројот е близу до 500, таа се смета за најуспешната снајперистка во историјата.
Родена во Бела Црква на 12 јули 1916 година, Павличенко се пресели во Киев со своето семејство на возраст од 14 години. Таму се приклучи на клуб и се разви во аматер снајперист, додека работела во фабриката Киев Арсенал. Во 1937 година, како студент на Киевскиот универзитет го завршува мајсторкиот степен во историја на Богдан Хмелницки.
Во јуни 1941 година, 24-годишната Павличенко било во својата четврта година од студирањето по историја на Универзитетот во Киев кога Германија ја започна инвазијата на Советскиот Сојуз. Павличенко беше меѓу првите волонтери во канцеларијата за регрутирање, каде што побарала да се приклучи на пешадијата; Павличенко ја имала можноста да стане медицинска сестра, но одбила; "Јас се приклучив на армијата кога жените сè уште не биле прифатени". Таа стана една од 2.000 жени снајперисти во Црвената армија, од кои околу 500 ја преживеале војната.
Павличенко се бореше околу два и пол месеци во близина на Одеса, каде што убила 187. Кога Романците ја презеде контролата на Одеса нејзината единица беше испратена во Севастопол на Кримскиот Полуостров, каде таа се бореше повеќе од 8 месеци. Во мај 1942, полковник Павличенко беше цитирана од страна на Советот на Јужната Армија за убиството на 257 германски војници. Нејзиниот вкупен број потврдени убивства за време на Втората светска војна бил 309, вклучувајќи 36 непријателски снајперисти.
Во јуни 1942 година, Павличенко била ранета од минофрлачки оган. Поради нејзиниот растечки статус таа беше повлечена од борбите помалку од еден месец откако заздравела.
Имајќи го стекнато рангот на мајор, Павличенко никогаш не се врати во борбата но стана инструктор и обучувла Советски снајперисти до крајот на војната. Во 1943, таа беше наградена со Златна Ѕвезда на Херојот на Советскиот Сојуз, и беше комеморирана на советска поштенска марка.
Кирил Прличев (писател)
Кирил Прличев (Кирил Пърличев) е роден во Софија во 1956 година. Внук на револуционерот Кирил Прличев и правнук на писателот Григор Прличев. Кирил Прличев е автор на книги поврзани со делото на ВМРО.
67P/Чурјумов-Герасименко
67P/Чурјумов-Герасименко — комета која на 20 септември 1969 година, ја откриле советските астрономи Клим Иванович Чурјумов (Клим Іванович Чурюмов) и Светлана Ивановна Герасименко (Светлана Ивановна Герасименко), според кои кометата го добила својот назив. 67П/Чурјумов-Герасименко станала позната по тоа што Европската вселенска агенција во 2004 година го пратила вселенското летало „Розета“, од кое што на 12 ноември 2014 година се одвоила сондата Филе која што по 7 часа слетала на кометата. Слетувањето на оваа сонда претставува прво слетување на комета во историјата.
Липгартен
Липгартен (Liepgarten) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ванчо Вељанов Јуруковски
Ванчо Вељанов Јуруковски — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во борбите за ослободувањето на Македонија.
Животопис
Ванчо Вељанов Јуруковски е роден на 12 април 1868 година.
Мими Нелсон
Мими Нелсон (25 октомври 1922 – 3 јули 1999) била шведска филмска глумица. Таа се појави во филмовите на Ингмар Бергман „Пристаниште на повик“ (1948) и „Жед“ (1949).
Мурик
Мурик (Μουρίκι, Мурики) — планина во Егејска Македонија, денес во Грција. Сместена е на територијата на Кожанскиот округ и практично претставува северен ден на планинскиот масив Сињак. Истоимениот врв Мурик е висок 1.703 метри. Клисурскиот премин ја дели планината на север од Вич, а котлината на Влашка Блаца на југ од Сињак. Во северното подножје на Мурик се наоѓаат селата Клисура и Бобишта, во источното се Ланга и Емборе. Во јужното е Влашка Блаца, а во западното е Лошница.
По планината е наречена и општинската единица Мурик во состав на Општина Еордеја, Кајларско.
Космос-1859
Космос-1859 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1859 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1477 км, а најмалото на 1387.
Галичица
Галичица — висока планина во Македонија. Заради особените природни убавини и карактеристичниот растителен и животински свет на шумите и шумските предели на планината Галичица, еден поголем дел од неа, на површина од 22.750 хектари, во 1958 година е прогласен за национален парк. Националниот парк Галичица којшто се наоѓа во крајниот југозападен дел од Македонија, се одлика по положбата што ја зазема меѓу двете најголеми езера во земјата — Охридското и Преспанското. Забележителна е по празгранетата орографија и интересните геоморфолошки облици како длабоки долови, разни карстни образби и групата Галичички езера од ледничко потекло. Географската положба на паркот е 40°59’ СГШ 20°52’ ИГД.
Најниска точка е нивото на Охридското Езеро 695 м.н.в. и нивото на Преспанското Езеро 850 м.н.в., а највисока врвот Магаро 2255 м.н.в. Планината Галичица има развиен релјеф со длабоки долови и стрмни падини кон двете езера. Поради релјефните одлики, единствениот масив на Галичица поделен е на четири засебни делови.
Делот јужно од Зли Дол се именува како Стара Галичица. Тоа е највисокиот и најмаркантниот релјефен дел на националниот парк. Неговите страни стрмно се отсечени кон езерата и избраздени се со суводолици што на планината и дава изглед на непристапност. Во неговиот централен дел оформено е широка висорамнина со надморска висина поголема од 2000 м. На него се застапени скоро сите површински карстни облици. Јужно од овде, масивот продолжува во Сува Гора во Мала Преспа на територијата на Албанија.
На север од него се наоѓа делот Галичица. Највисокиот врв Вакоски Гној има централна положба и висина од 1999 м. Во овој дел ширината на планината е најмала (9,75 км). Падините кон Охридското Езеро се стрмни и слични со оние од претходниот дел, додека источните падини поблаго се спуштаат кон Преспанското Езеро. Платото во централниот дел е на висина од околу 1400 м. и на него се оформени четири карстни полиња.
Остатокот од масивот меридијански е поделен на два дела и тоа Петрино кој гравитира кон Охридската и на исток кон Преспанската Котлина.
Геологија и хидрологија
Основна геолошка подлога на Галичица во најголем дел е од палеозојски метеморфни силикати, покриени со слој од масивни сунѓерести варовници дебел 500-550м. Ваквата геолошка структура и присуството на карстните геоморфолошки форми на планината и даваат изглед на планините од Динарскиот систем. На Галичица ги сретнуваме шкарпите, вртачите, увалите и карстните полиња (површински карстни форми), и пештерите и пропастите (подземни карстни форми).
Геолошката подлога и морфологијата на планината вршат големо влијание на зголемување на пејсажните и естетските вредности на паркот и претставуваат еден од условите за појава на високата биолошка разновидност и карактеристичност на живиот свет.
Водопропусливоста на варовничкиот слој ја направила Галичица една од најсушните планини во Македонија. Во нејзиниот планински дел се сретнуваат само неколку постојани извори, со многу мала издашност. Понекогаш во години со обилни снежни врнежи напролет се појавуваат извори кои во лето пресушуваат.
За разлика од планинскиот дел, крајбрежјето на Охридското Езеро е богато со извори. Нај карактеристично е извориштето кај манастирскиот комплекс Св. Наум. Тоа претставува типична карсна хидролошка појава во вид на вруток. Се состои од триесет подводни (сублакустрични) и петнаесет крајбрежни (лакустрични) извори, со вкупен капацитет од околу 7,5 метри кубни во секунда. Изворите формираат мал езерски слив со површина од 30 ха и најголема длабочина од 3,5 м. Во рамките на езерото создадени се два мали острови. Со последните испитувања на водите во изворите со помошна природни радиоизотопи потврдена е претпоставката дека дел од нив потекнуваат од ПреспанскотоЕзеро, чие ниво е повисоко од нивото на Охридското Езеро,  за 150 м.
Покрај геолошко-хидролошките особености извориштето се одликува со големо богатство на растителен и животински свет што ја зголемува неговата амбиентална вредност.
На самата граница на националниот парк во близина на Охрид се и Билјанините извори кои се едно од најпосетените места на крајбрежјето.
Клима
Климата во Охридско-преспанскиот регион, а со тоа и на планината Галичица која ги дели овие две котлини е условена од неколку фактори што придонесуваат таа да биде различна од нејзиното пошироко опкружување. Засебното влијание на секој од овие фактори не е толку големо, но нивното взаемно дејство придонесува да се појави еден посебен вид на умерено-континентална клима. Ова го овозможуваат следниве фактори:
Секако овие фактори не дејствуваат подеднакво на целата територија на националниот парк. Има делови во кои влијанието на овие фактори е поголемо и климата во нив е нај умерена што придонело да се појават растителни видови типични за медитеранот. Од друга страна големата надморска височина и експозиција на некои падини прават климата да биде слична на алпската што условува присуство на алпски флорни елемeнти.
Почви
Почвата како природно историско тело настанува како последица на заедничкото комплексно делување на сите педогенетски фактори (клима, вегетација, матичен супстрат, животински организми, релјефот, времето и човекот).
Поради големата хетерогеност на еколошките услови: климатските, орографските, геолошко-петрографските, хидрографските и вегетациските - на планинскиот масив Галичица се образувани поголем број на почвени типови и поттипови.
I Класа Неразвиени почви со профил А - Ц
1 тип  Литосоли
2 тип Регосоли
II Класа-Хумусно - акумулативни почви со профили А - Ц
3 тип  Рендзина
4 тип Варовничко - доломитна црница (Калкомеланосол)
а) поттип органогена, органоминерална и браунизирана
5 тип  Хумусно - Силикатна почва (Ранкер)
а) поттип проторанкер, зрел ранкер и браунизиран ранкер
III Класа          Камбични почви со профил А - ( Б ) - Ц
6 тип  Еутрично - кафеави шумски почви (Еутричен камбисол)
7 тип  Циметни шумски почви (Хромичен камбисол)
8 тип  Кафеава почва врз варовник и доломит (Калкокамбисол) 9 тип Црвеница (Терра Роса)
IV Класа         Преталожени почви
10 тип Алувијални почви
11 тип Колувијални почви
Флора и Фауна
Националниот парк Галичица особено се истакнува по големото флористичко богатство. Тука допираат ареалите на голем број видови растенија, претставници на различни флорни елементи, од коишто некои овде ја достигнуваат северната, односно јужната граница на своето распространување, или пак источната или западната граница. Наоѓалиштата за некои од растителните видови на Галичица се единствени за територијата на Република Македонија. На територијата на паркот се застапени 37 растителни заедници, од кои 20 се шумски. Националниот парк Галичица претставува класично наоѓалиште за 20 видови виши растенија (Cormophytae) од коишто 12 видови се познати само за планината Галичица и за крајбрежјето на Охридското и Преспанското Езеро и претставуваат локални ендеми.
Досега се евидентирани преку илјада растителни видови, од кој 176 од дрвенестата флора што претставува 58,4% од македонските автохтони дрвни видови. Од посебно значење за заштитата е присуството на голем број реликти за кои Галичица во минатото често претставувала место каде наоѓале засолниште пред налетот на ледените периоди. Од нив најзначајни се оние кои потекнуваат од плиоценот и успеале да ги преживеат четирите ледени периоди на плеистоценот. Такви се Morina persica, Stipa mayeri, Ramonda nathaliae и Phelipaea boissieri и други.
Исто така посебен интерес за заштитата се големиот број ендемски видови. На Галичица се присутни неколку типа на ендеми:
Од не помало значење се и голем број на ретки растенија кои ги има и на друго место меѓутоа ретко се среќаваат или нивното присуство на Галичица е неочекувано. Интересен е примерот на Celtis glabrata кој природно расте на планината Кафказ но исто така го среќаваме и на островот Голем Град во Преспанското Езеро кој е оделечен од Кафказ неколку илјади километри.
Фауна
За разлика од флората фауната во националниот парк многу малку е проучувана. Ова особено се однесува на безрбетниците чии број е сигурно многу голем и кој е карактеристичен за оваа планина која со своите особености условува појава на високa биоразновидност. За разлика од безрбетниците, рбетниците се евидентирани и делумно проучени. Во националниот парк застапени се 171 вид на рбетници без риби, од кои 10 водоземци, 18 влекачи, 124 птици и 19 цицачи.
За одбележување е присуството на дивата коза, рисот и мечката од цицачите  кои се реткост во останатите делови на Европа и големиот и малиот корморан и пеликанот од птиците кои природно го населуваат Преспанското Езеро и островот Голем Град.
Од фауната, на подрачјето на националниот парк Галичица регистрирани се 26 ендемски видови. Посебно е интересна бројноста на пеперудите - 1644 видови, што претставува огромна концентарција за толку мал простор. Според бројната застапеност на 30 видови водоземци и влекачи, Националниот парк Галичица е приближно на исто ниво каква што е застапеноста на херпетофауната на целата територија кај некои од средноевропските земји (Германија, Швајцарија, Австрија и др.). Класата птици на Галичица е застапена со 266 видови, што претставува 84% од вкупната македонска орнитофауна, додека пак бројноста на цицачите - 51 вид, претставува 62% од вкупната фауна на цицачи во Македонија.
Строго заштитени зони
Во групата строго заштитени делови на паркот вклучени се предели и биотопи кои имаат универзално или национално значење односно се одликуваат со автентичност и природна состојба на растителните и животинските заедници, со нивната мала распространетост претставуваат типични и единствени појави и се одликуваат со особени природни убавини. Такви предели во паркот се:
Во строго заштитените зони владее таков режим на заштита што ќе обезбеди непречен тек на природните процеси и зачувување на разновидноста на генетскиот фонд. За обезбедување на оваа цел забранети се сите активности со исклучок на научно истражувачката работа и организирани посети по претходно одобрение на управата за заштита на националниот парк.
Население
Територијата на паркот се протега на две општини Охрид и Ресен, во чии граници се вкупно 18 села од кои 14 во Охридска и 4 села во Ресенска општина. На Охридската страна на паркот се селата: Елшани, Коњско, Трпејца, Љубаништа, Пештани, Рача, Велестово, Рамне, Шипокно и населбите: Лагадин, Долно Коњско, Исток, Елешец и Св.Стефан. На Ресенската страна на паркот се селата: Отешево, Лескоец, Стење и Конско. Вкупниот број на на жители во населените места во паркот изнесува 5400 (попис 2001 година).
Како резултат на лошата социо-економска политика во минатото, забележлив е процесот на миграција на населението во помоголемите населени места о места поблиску до патиштата кои ги поврзуваат поголемите населени места. Како резултат на тоа жителите на село Велестово се населлувале во Рача, жителите на Коњско (охридско) во село Долно Коњско, а жителите на Шипокно во населбата Св.Стефан. Непреземањето на соодветни мерки за подобрување на состојбата и запирање на овие процеси довеле до тоа селото Отешево да остане само топоним на картата, без присуство на постојани жители во селото и напуштеност на селата Лескоец и Коњско(Ресен).
Од вкупниот број на население кое живее во границите на паркот (5400), Македонци се 5355, Срби 17, Турци 9, Албанци 3, Власи 2, 11 лица припаѓаат на друга националност а додека 3 лица не се изјасниле (попис 2001 година).
Во однос на старосната структура најголем број население има во групата 30 – 34 години 451 жител, а останати се 15 - 19 години 430 жители, 20 – 24 години 406 жители, 405 жители припаѓаат на старосната група 10 -14 години, 35 – 39 години има 397 жители итн. што значи дека најголем број на населението во граници на паркот припаѓа на младото и зрело население.
Културни споменици
Во паркот има бројни споменици со големо историско и уметничко значење кои се една од силните причините за посета на паркот. Како составен дел на географскиот простор, културното наследство е слика за времето во кое e создавано. Спомениците на културата во паркот, покрај бројноста се одликуваат и со голема разновидност па затоа се делат на неколку групи: археолошки наоѓалишта, цркви, манастири, пештерни цркви и споменици.
Еден од споменициte во паркот, кој по своето значење спаѓа меѓу позначајните  од ваков вид не само во рамките на паркот и во регионот туку и пошироко, а истовремено е строго заштитените подрачја, е островот Голем Град.
Од групата цркви, манастири, пештерски цркви, на територијата на паркот регистрирани се следиве споменици: од спомениците од византиски стил со живопис од европско значење е црквата „Св. Богородица Заумска“ од 1361. На црквата се извршени конзерваторски интервенции и е во добра состојба достапна за посетители. Во с. Велестово, црквата „Св. Богородица“ која е од 15 век.
Од пештерските цркви под заштита се ставени: Црквата „Св. Богородица“ во с. Пештани од XIV век, Црквата „Св. Богородица“ во автокампот Градиште, Црквата „Св. Стефан“ која потекнува од средината на IX век која е со козервиран живопис.
Од пештерските цркви кои сѐ уште не се ставени под заштита се: Црквата „Св. Петар и Павле“ на Преспанско Езеро, во близина на границата на Република Македонија со Република Албанија, Црквата „Св. Петка“, помеѓу с. Стење и с.Коњско сместена на карпите на брегот на Преспанското Езеро, Црквата „Св. Илија“ близу с. Трпејца која е од 14 век.
Пјер Лик Перишон
Пјер Лик Перишон (Pierre-Luc Périchon; р. ) — француски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
Перишон бил член и на аматерските екипи Сен Вилбас ЦЦ и СКО Дижон. Завршувајќи високо во пласманот на неколку домашни трки во текот на неговата кариера, Перишон ја освоил својата прва трка од Европската турнеја на UCI во април 2012 година, со победа на трката Париз-Камемберт. Напаѓајќи на 45 километри пред целта во Камемберт, Перишон го освоил спринтот на тројца велосипедисти на целта пред возачот на Сирил Беси и возачот на  Жан Марк Бидо. Бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2015 и за Тур де Франс 2016.
Пиротски Округ
Пиротски Округ - административен округ кој се наоѓа во југоисточниот дел на Република Србија. Ги вклучува градот и општините:
Седиште на округот е градот Пирот. Има вкупно население од 92.277 (попис од 2011 година).
Пирот првпат се споменува во II век. Во негова близина се наоѓа црквата Св. Петка од XIII век, а манастирот Св. Јован Богослов, од крајот на 14 век, е пример за средновековна српска архитектура.
Лековитата вода од Звоначка Бања, климатско лечилиште, се користи уште од античко време, а природните убавини на овој крај се познати низ Србија.
Ќилимарството (ткаењето, денес и гранка на индустријата) е најстариот занает што го прославил Пирот ширум светот. Пиротскиот крај е познат и по овчиот кашкавал (Пиротски кашкавал) и млечниот производ, вурди, а од неодамна и по пегланиот колбас.
Најголем дел од капацитетите на стопанските колективи на Пирот се наоѓаат во индустриската зона.
Беслебен-Вилерслебен
Беслебен-Вилерслебен (Bösleben-Wüllersleben) — општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Беслебен-Вилерслебен се наоѓа околу 10 километри источно од окружниот град Арнштат на Хесенбах.
Соседни општини
Почнувајќи од север, општината се граничи со следниве општини: Алкерслебен, Остхаузен-Вилферсхаузен, Вицлебен, Штатилм и Арнштат.
Општински единици
Беслебен-Вилерслебен била создадена на 1 јануари 1967 одина со спојување на двете самостојни општини Беслебен со околу 400 жители и Вилерслебен со околу 290 жители, кои денес претставуваат општински единици.
Џамија Јусуф Ефенди (Липково)
Џамијата Јусуф Ефенди  е муслимански храм кој се наоѓа во селото Липково, Општина Липково, Македонија.
Џамијата била изградена во 1773 година од џематот на ова населено место. Неколкупати била обновена со само придонес на селаните. Во 1963 од земјотресот во Скопје целосно било оштетено минарето и неколку делови од џамијата. В о 1967 била обновена и проширена и било изградено ново минаре.
Каолинит
Каолинит — глинест минерал од групата на водородни алуминосиликати. Содржи 39,5 % Al2O3 (алуминиум оксид), 46,5 % SiO2 (силициум диоксид) и 14 % H2O (вода). Познат е и под името кинеска глина. Големи количества на каолинит се наоѓаат во: Бразил, Кина, Франција, Германија, Англија, Индија, Австралија и Јапонија. Се користи во керамика, козметика, производство на хартија и како додаток на храна. Тој е составен дел на многу видови глина.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Мечковец (Крњево)
Мечковец — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Крњево. Наоѓалиштето претставува средновековна населба. На 1,5 км северно од селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, градежен камен и покривни ќерамиди.
Чингова окатка
Чингова окатка — ендемска пеперутка на Македонија што живее само на Плетвар, Прилепско, на површина не поголема од 1,5 км2 и на ниедно друго место во светот. Припаѓа на родот лажни хазарки (Pseudochazara).
Пределот кој го населува е сув, со каменита, варовничка подлога, која е прекриена со ретка вегетација, на надморска височина од 1000 до 1200 м. Како возрасна единка, пеперутка, лета од крајот на јули и почеток на август кога и се размножува и полага јајца, но сѐ уште не е потврдено во која форма ја минува зимата.
Главна закана за опстанокот на оваа пеперутка е каменоломот кој се наоѓа блиску до нејзиното живеалиште. Потврда за ова е тоа што постојат податоци дека големината на популацијата во изминативе години е намалена за 30%, односно брои не повеќе од 10 000 единки.
Оваа пеперутка го добила латинското име по македонскиот ентомолог Јонче Чинговски.
Грчка Брајова азбука
Грчката брајова азбука е верзија на брајовото писмо за запишување на грчкиот јазик. Азбуката е еквивалентна на латиницата, но заменува грчки букви.
Азбука
Грчкото брајово писмо е:
Шерефе
Шерефе е „балкон“ кој се наоѓа на горниот дел на минарето, од каде муезинот повикува на молитва. Тоа е еден од трите основни дела на конструкцијата на минарето. Прекриено е со украсни цигли, мозаици и орнаменти.
Ганжуосаурус
Ганжуосаурус  (Ganzhousaurus) (што значи „гуштер Ганжу“) е изумрен род од оваирапторин оваирапторид диносаурус познат од Доцна Креда Формација Нансионг од округот Нанканг, Ганжу Град провинцијажиангкси, јужна Кина. Пронајден е во наоѓалиште мастришки и содржи единствен вид,   'Ganzhousaurus nankangensis'  . Се разликува со комбинација на примитивни и изведени одлики.
Опис и име
Филогенетската анализа го поставува  Ganzhousaurus  во рамките на Oviraptoridae. Во рамките на Oviraptoridae, нејзината филогенетска позиција е понестабилна, при што една филогенетска анализа ја враќа како член на Oviraptorinae, а друга ја враќа како повеќе изведен член на групата, тесно поврзана со „генијалците“ Сепак, тој исто така има некои сличности со базалните caenagnathid  Gigantoraptor  ..
Наоди од фосили и детерминизација
„Ганжуосаурус“ бил не-игуанодонтски орнитопод со мала телесна градба. Се одликувал со пет потенцијални автопоморфии: асцендентниот рамус на максилата има два отвори во форма на отвори на предната маргина, кои се поврзани со невроваскуларниот тракт; невроваскуларниот тракт бифуркатира внатрешно за да излезе на две антеровентрална максиларна форамина; јазична маргина на корените на максиларниот заб во средниот регион на забниот ред формираат свиок S во нивните основи; задна третина од максилата кај некои, но не сите примероци, се оддалечуваат постеролатерално со нагло затворање; и страничниот крај на палатинскиот страничен рамус формира прирабница во форма на секира.
Класификација
Ганжуосаурус го споделил своето живеалиште со уште најмалку четири други видови на овирапториди, “ Jiangxisaurus ganzhouensis, Nankangia jinzhouensis,  Banji long“, и неколку -неименувани видови. Оваа разновидност можеби е овозможена со поделба при што  Ганџусаурус  е пред сè тревојад.
Еванџелин Лили
Никол Еванџелин Лили (родена на 3 август 1979) е канадска глумица номинирана за златен глобус. Позната е како Еванџелин Лили, по улогата на Кејт Остен во хит серијата Изгубени.
Пелистер
Пелистер — највисокиот врв на Баба Планина, а со своите 2.601 м надморска височина, претставува трет највисок планински врв во Македонија. Често името на врвот Пелистер, се користи и како име за самата Баба Планина и синоним за градот Битола. Пелистер е воедно прогласен за национален парк во 1948 година, тој има вкупна површина од 17.150 хектари и географската положба на паркот е 40°57’ СГШ и 21°14’ ИГД. Го опфаќа врвот Пелистер и се протега на падините на Баба Планина.
Потекло на името
Името Пелистер води потекло од антиката, односно најверојатно е дадено од древномакедонските племиња, Пелагонци и Линкестиди кои живееле непосредно под планината Баба, во овој дел од рамнината Пелагонија. Меѓу народот постои и легенда дека името Пелистер доаѓа од зборовите „пет лисје“. Кованицата бели+стени= белистени=пелистер е една од можните варијанти за потеклото на името Пелистер. Исто така, има мислење дека името „Пелистер“ е кованица од бел+истер = бел-истер = пелистер. Како аналогија се зема името на полуостровот Истра и ред други топоними, ороними и сл. од претсловенско време, од т.н. старовенетски период. Значењето на „истер“ и ден-денес во македонскиот јазик како и милениуми претходно се употребува, означувајќи нешто што е истерано, извишено, било во висина, било во море и сл. Колку за потсетување, старото име на реката Дунав е исто така Истер!
Истото име го носи и планината Пелистер (Λάκμος, Лакмос или , Перистери) на пограничното подрачје меѓу Епир и Тесалија како продолжеток на венецот Пинд.
Географија
Националниот парк „Пелистер“ се наоѓа во југозападниот дел на Република Македонија и зафаќа површина од 17.150 хектари. Прогласен е во 1948 година како прво заштитено природно богатство во Македонија. Повторно е прогласен и неговата територија е зголемена за околу 6.500 ха со закон во декември 2007 година. Се одликува со поголем број врвови и возвишенија повисоки од 2000 метри, кои меѓу себе се раздвоени со длабоки долини. Највисок врв е Пелистер (2601 м). Од земјишните облици на Пелистер највпечатливи се т.н. камени реки. Тоа се наклони на релјефот исполнети со блокови од стени со различен состав.
Хидрографија
Од хидрографските објекти, со посебна природна привлечност се двете леднички езера, Пелистерски Очи — Големото и Малото Езеро на Пелистер, исто познати како „Горски Очи“.
Флора и Фауна
Растителниот свет на Пелистер е мошне разнообразен, па оттаму и неговото конкретно ботаничко значење. Тука растат 88 дрвни видови, што претставува 29% од вкупната дендрофлора на Македонија. Во растителноста на НП Пелистер се среќаваат 21 растителна заедница, од кои 8 се шумски, а 13 тревни заедници. Од шумските дрвни видови најголема вредност има моликата — автохтон вид на петтоигличест бор со терцијарна старост којшто расте само на неколку планини на Балканскиот Полуостров. Висинскиот распон на распространувањето на моликата на Пелистер е од 600 до над 2200 метри.
НП Пелистер претставува класично наоѓалиште за повеќе од 20 растителни видови, од коишто 2 се месни ендемити. Од ’рбетниците се среќаваат: 10 видови водоземци, 15 влекачи, 91 вид птици и 35 видови цицачи. Од рибите, значајно е да се истакне присуството на пелистерската ендемска поточна пастрмка (Salmo trutta peristericus) и пелагониската поточна пастрмка (Salmo trutta pelagonicus).
Ендемски видови
Фауна: Флора:
Шаховска олимпијада 1976
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Либс (Западна Померанија)
Либс (Lübs) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Мато Гросо
Мато Гросо (португалски: Mato Grosso) е една од државите во Бразил, трета по големина. Се наоѓа во западниот дел на Бразил на границата со Боливија. Зафаќа површина од 903.357 км2 и население од 3 милиони жители. Главен град е Кујаба. На север на Мато Гросо се наоѓа амазонската прашума со голема биоразноликост. На југ се наоѓа мочуриштето Пантанал, најголемото на светот со илјадници животински видови. Тука живеат голем број на индијанското племе Бороро.
Дорнхајм
Дорнхајм (Dornheim) — општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Мато Гросо
Полјоделството сочинува околу 41% од економските приходи, 40% услужните дејности, додека пак индустријата е застапена со 19%. Главниот извозен производ е сојата, потоа дрвото, месото и памукот. Португалскиот е главен и службен јазик, а во училиштата се изучува и англиски и шпански.
Дорнхајм
Главна знаменитост во селото е црквата, каде композиторот Јохан Себастијан Бах се венчал во 1707.
Мато Гросо
Локалната култура е многу разновидна, под влијание на Индијанците, потоа робовите од Африка и доселениците од Европа, главно Португалци. Музиката и танцот се поврзани со прославата за светците - заштитници од кои се истакнува ''Св. Бенедикт'', како еден од најомилените.
Дорнхајм
Местоположба
Дорнхајм се наоѓа околу четири километри источно од окружниот град Арнштат на Волфсбах.
Негрони (коктел)
Негрони — коктел аперитив на основа на џин, кампари и вермут. Вклучен е во бројот на официјални коктели на Меѓународната асоцијација на шанкери (МАШ), категорија „Незаборавни“ (англ. Unforgettables).
Состав
Составот на класичното негрони вклучува:
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__