cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сплавот Медуза (Теодор Жерико)
Историја
Според критичарот Џонатан Мајлс, сплавот ги однел преживеаните „до границите на човечкото искуство. Луди, исушени и изгладнети, тие колеле бунтовници, ги јаделе своите мртви придружници и ги убивале најслабите“. По 13 дена, на 17 јули 1816 година, сплавот бил спасен од Аргус случајно.Во тоа време само 15 мажи сè уште беа живи; другите биле убиени или фрлени во морето од нивните другари, умреле од глад или се фрлиле во морето во очај.Четири или пет од преживеаните починале подоцна на бродот „Аргус“. Инцидентот станал огромен јавен срам за француската монархија,
Опис
„Сплавот Медуза“ го прикажува моментот кога, по 13 дена пловење на сплавот, преостанатите 15 преживеани гледаат како брод се приближува од далечина. Според раниот британски рецензент, делото е сместено во момент кога „може да се каже дека рушењето на сплавот е завршено“. Сликата е во монументална димензија од 491 x, така што повеќето од прикажаните фигури се во природна големина и оние во преден план речиси двојно поголеми.
Сликарската композиција на сликата е изградена врз две пирамидални структури. Периметарот на големиот јарбол лево од платното го формира првиот. Хоризонталното групирање на мртви фигури во преден план ја формира основата од која излегуваат преживеаните, издигнувајќи се нагоре кон емотивниот врв, каде што централната фигура очајно мавта кон спасувачкиот брод.
Вниманието на гледачот е најпрво привлечено кон центарот на платното, а потоа го следи насочениот тек на телата на преживеаните, гледани одзади и напнати надесно. Според историчарот на уметност Џастин Винтл. „единствен хоризонтален дијагонален ритам од мртвите долу лево, до живите на врвот. Две други дијагонални линии се користат за зголемување на драматична напнатост. Едниот го следи јарболот и неговото местење и го води окото на гледачот кон бранот што се приближува што се заканува да го зафати сплавот, додека вториот, составен од дофатливи фигури, води до далечната силуета на „Аргус“, бродот што на крајот го спасил преживеаните.
Палетата на Жерико е составена од бледи тонови на месото и матните бои на облеката на преживеаните, морето и облаците. пигменти, палета за која Жерико веруваше дека е ефикасна во сугерирање на трагедија и болка. Осветлувањето на делото е опишано како "Каравагеска", по италијанскиот уметник тесно познат по- употребата на изразит контраст помеѓу светлината и темнината. Дури и третманот на морето е пригушен,  во темно зелена наместо длабока сина боја што можеше да даде контраст со тоновите на сплавот и неговите фигури.
Истражување и подготвителни студии
Жерико билпосветен на извештаите за широко публикуваниот бродолом во 1816 година и сфатил дека приказот на настанот може да биде можност да ја утврди својата репутација како сликар. Откако решил да продолжи, тој презел опсежно истражување пред да започне со сликањето. Во почетокот на 1818 година, тој се сретнал со двајца преживеани: Анри Савињи, хирург и Александре Кореар, инженер од Националната Национална Врска на уметностите и Метиер. Нивните емотивни описи на нивните искуства во голема мера го инспирираа тонот на последната слика.
Тој направил скици на тела во мртовечницата на болница.
Тој работеше со Кореар, Савињи и уште еден од преживеаните, столарот Лавилет, за да конструира прецизно детален модел на сплавот, кој бил репродуциран на платно, покажувајќи ги дури и празнините помеѓу некои од штиците. Жерико имал модели, состави досие со документација, ги копирал релевантните слики од други уметници и отишол во Авр да ги проучува морето и небото. И покрај тоа што страдал од треска, тој отпатувал на неколку наврати за да биде сведок на бури кои избиваат на брегот, и посетата на уметниците во Англија му дала  дополнителна можност да се проучат елементите додека се преминува Англискиот канал.
Тој нацртал и насликал бројни подготвителни скици додека одлучувал кој од неколкуте алтернативни моменти на катастрофата ќе го прикаже во финалното дело.
Меѓу сцените што ги разгледувал биле бунтот против полицајците од вториот ден на сплавот, канибализмот што се случил по само неколку дена и спасувањето Жерико на крајот се посветил на моментот, раскажан од еден од преживеаните, кога првпат го виделе, на хоризонтот, спасувачкиот брод „Аргус“ кој се приближувал - видлив во горниот десен дел на сликата - кој се обиделе да го сигнат. Бродот, сепак, поминал. Според зборовите на еден од преживеаните членови на екипажот, „Од делириумот на радоста, паднавме во длабока очај и тага.“
За јавноста која била добро упатена во деталите на катастрофата, сцената би се сфатила дека ги опфаќа последиците од напуштањето на екипажот, фокусирајќи се на моментот кога се чинело дека е изгубена сета надеж<
Авторот Руперт Кристијансен истакнува дека сликата прикажува повеќе фигури отколку што биле на сплавот во моментот на спасувањето - вклучително и трупови кои не биле видени од спасувачите. Наместо сончево утро и мирна вода пријавени на денот на спасувањето, Жерико прикажал бура и темно, разбрането море за да го засили емоционалниот мрак.
Финална реализација
Жерико, кој штотуку бил принуден да ја прекине болната афера со својата тетка, ја избричил главата и од ноември 1818 до јули 1819 година живеел дисциплиниран монашки живот во неговото ателје во Фобур ду Руле, со оброци од страна на консиержот и само повремено. поминување на една вечер надвор. Тој и неговиот 18-годишен асистент, Луис-Алексис Џамар, спиеле во мала соба во непосредна близина на ателјето; повремено имало расправии и во една прилика Џамар си заминал а по два дена Жерико го убедил да се врати. Уметникот работел на методски начин во целосна тишина и открил дека дури и бучавата на глувчето е доволна за да му ја скрши концентрацијата.
Тој користел пријатели како модели, особено сликарот Ежен Делакроа (1798–1863), кој ја моделирал фигурата во преден план со лицето свртено надолу и едната рака испружена. Двајца од преживеаните на сплавот се гледаат во сенка во подножјето на јарболот; три од фигурите се насликани од животот - Кореар, Савињи и Лавилет. Џамар позираше гол за мртвите а исто така бил модел и за две други фигури.
Многу подоцна, Делакроа - кој ќе стане знаменосец на францускиот романтизам по смртта на Жерико - напишал: „Жерико ми дозволи да го видам неговиот „Сплав на Медуза“ додека сè уште работеше на него. Тоа остави огромен впечаток на Мене дека кога излегов од студиото почнав да трчам како лудак и не престанав додека не стигнав до мојата соба. Жерико, кој бил аболиционист, ангажирал Хаитски модел по име Joseph да наслика најмалку две црни единки на сплавот. Најзначајно, Џозеф послужи како модел за она што се смета за претстава на Жан Чарлс, воен офицер кој мавта со темноцрвено марамче со надеж дека ќе биде забележан од бродот што поминува. Под влијание на древна грчка класична скулптура насловена Belvedere Torso и со грб свртен кон гледачот, силуетата на Џозеф е поставена на врвот на пирамидалната групација на преживеани во десната половина на композицијата.
Обоен со мали четки и вискозни масла, кои оставија малку време за преработка и беа суви до следното утро. Тој ги држеше своите бои одвоени една од друга: неговата палета се состоеше од вермилион, бела, неапол жолта, два различни жолт окер, два црвен окер, сурова сиена, светло црвена, изгорена сиена, црвено езеро, пруска сина, црна праска, црна боја на слонова коска, Касел земја и битумен.
Жерико нацртал скица на композицијата на платното. Потоа сликал модели еден по еден, комплетирајќи ја секоја фигура пред да премине на следната, за разлика од повообичаениот метод на работа на целата композиција. Концентрацијата на овој начин на поединечни елементи му даде на делото и „шокантна физикалност“ и чувство на намерна театралност - што некои критичари го сметаат за негативен ефект. Повеќе од 30 години по завршувањето на работата, неговиот пријател Монфорт се присетил:
Методот на Жерико ме зачуди исто толку колку и неговата интензивна креативност. Сликаше директно на белото платно, без груба скица или каква било подготовка, освен цврсто исцртани контури, а сепак цврстината на делото не беше ништо полоша за него. Бев изненаден од големото внимание со кое го испитуваше моделот пред да допре четка на платно. Изгледаше како да продолжи бавно, кога во реалноста извршуваше многу брзо, ставајќи еден допир по друг на своето место, ретко кога мораше да ја надмине својата работа повеќе од еднаш. Имаше многу малку забележливо движење на телото или рацете. Неговиот израз беше совршено мирен. Работејќи со малку расеаност, уметникот ја заврши сликата за осум месеци.
Влијанија
„Сплавот Медуза“ спојува многу влијанија од „Последниот суд“ и таванот на Сикстинската капела на Микеланџело (1475–1564) и Рафаел Преображение, кон монументалниот пристап на Жак-Луј Давид (1748-1825) и Антоан-Жан Грос (1771–1835), до современи настани. До 18 век, бродоломи станаа призната одлика на морската уметност, како и сè почеста појава бидејќи повеќе патувања беа направени по море. Клод Џозеф Вернет (1714–1789) создаде многу такви слики, постигнувајќи натуралистичка боја преку директно набљудување - за разлика од другите уметници во тоа време - и се вели дека се врзал за јарболот на бродот за да биде сведок на бура.
Иако мажите прикажани на сплавот поминале 13 дена во пловење и страдале од глад, болести и канибализам, Жерико им оддава почит на традициите на херојското сликарство и ги претставува своите фигури како мускулести и здрави. Според историчарот на уметност Ричард Матер, сè уште постои силен долг кон Класицизмот во делото. Фактот дека поголемиот дел од фигурите се речиси голи, напиша тој, произлезе од желбата да се избегнат „несликовити“ костими. Матер забележува дека „сè уште има нешто академско во бројките, кои се чини дека не се доволно ослабени од лишувањето, болеста и борбата со смртта“.
Влијанието на Жак-Луј Давид може да се види во размерите на сликата, во скулптурната затегнатост на фигурите и во зголемениот начин на кој е опишан особено значаен „плоден момент“ - првата свест за бродот што се приближува.
Младиот Жерико насликал копии од делото на Пјер-Пол Прудон (1758–1823), чии „громокрајно трагични слики“ го вклучуваат неговото ремек дело „Правда и божествена одмазда во потрага по криминал“, каде што угнетувачката темнина и композициската основа на гол, развлечен труп очигледно влијаеше на сликањето на Жерико.
Фигурата во преден план на постариот човек може да биде референца за Уголино од Данте на "Пекол" - тема што ја имал Жерико размислувал за сликарството - и се чини дека позајмува од слика на Уголини од Хенри Фузели (1741–1825) што Жерико можеби го знаел од отпечатоците. Во Данте, Уголино е виновен за канибализам.
Изложба и прием
„Сплавот Медуза“ првпат била прикажана во 1819 година во Салонот во Париз, под наслов „Scène de Naufrage“ („Сцена на бродолом“), иако неговата вистинска тема би бил непогрешлив за современите гледачи. Платното на Жерико било ѕвезда на изложбата: „Ги погодува и ги привлекува сите погледи" („Le Journal de Paris“). Луј XVIII го посетил три дена пред отворањето. Критичарите биле поделени.
Жерико намерно се обидувал да биде и политички и уметнички конфронтативен. Критичарите одговорија на неговиот агресивен пристап и нивните реакции биле или на одбивност или пофалби, во зависност од тоа дали симпатиите на писателот го фаворизираа Бурбон или либералното гледиште. Сликата се сметала за главно сочувствителна со мажите на сплавот, а со тоа и како проширување на антиимперијалната кауза усвоена од преживеаните Савињи и Кореар. Одлуката да се постави црнец на врвот на композицијата била контроверзен израз на аболиционист симпатиите на Жерико. Уметничката критичарка Кристин Рајдинг шпекулираше дека подоцнежната изложба на сликата во Лондон била планирана да се совпадне со агитација против ропството таму.Според за уметничкиот критичар и куратор Карен Вилкин, сликата на Жерико делува како „цинично обвинение за незадоволството на француската пост-наполеонска службеност, од кои голем дел беше регрутиран од преживеаните семејства на „Античкиот режим ''"
Жерико организираше сликата да биде изложена во Лондон во 1820 година, каде што беше прикажана во Вилијам Булок во Египетската сала во Пикадили, Лондон, од 10 јуни. до крајот на годината, а го погледнале околу 40.000 посетители. Приемот во Лондон бил попозитивен од оној во Париз, а сликата била поздравена како претставник на нова насока во француската уметност. Доби повеќе позитивни критики отколку кога беше прикажан во Салонот. Делумно, ова се должи на начинот на изложба на сликата: во Париз првично беше закачена високо во Салонот Каре - грешка што Жерико ја препозна кога ја виде поставената работа - но во Лондон беше поставена блиску до земјата, нагласувајќи го неговото монументално влијание. Можеби имало и други причини за неговата популарност во Англија, вклучително и „степен на национално самочеститање. По изложбата во Лондон, Булок ја донесе сликата во Даблин на почетокот на 1821 година, но изложбата таму беше многу помалку успешна, во голема мера дел поради натпреварувачката изложба на подвижна панорама, „Расот од Медуза“ од фирмата браќата Маршал, за која се вели дека била насликана под раководство на еден од преживеаните во катастрофата.
„Сплавот Медуза“ била поддржана од кураторот на Лувр, comte de Forbin кој ја купил за музејот од наследниците на Жерико по неговата смрт во 1824 година. Сликата сега таму доминира во нејзината галерија.
Повест за минатите години
Повест за минатите години (Повѣсть времѧньныхъ лѣтъ) или Примарен летопис е најстар руски летопис настанат од околу 850 до 1110. Се смета дека оригинално настанал во или околу Киев во 1110те, од страна на монахот Нестор.
Ова дело долго време се сметало за основен извор во толкувањето на најраната историја на источните Словени.
Содржината на летописот денес е позната од неколку зачувани изданија и кодекси кои се ревидирале низ годините и покажуваат благ степен на варијација еден од друг. Поради неколкуте идентификувани хронолошки несовпаѓања во делото и многубројните логички неусогласености коишто биле посочени од историчарите низ годините, неговата вредност како веродостоен историски извор е ставена под строга контрола од страна на современите експерти во областа.
Бановина Хрватска
Бановина Хрватска (Banovina Hrvatska / Бановина Хрватска) — бановина во Кралството Југославија која постоела од 1939 до 1941 година. Настанала со спојување на Савската и Приморската бановина и делови од Дринската, Зетската и Дунавската бановина. Нејзината територија ја опфаќала денешна Хрватска и делови од Босна и Херцеговина и Србија. Нејзин главен град бил Загреб. Во текот на краткото постоење на оваа бановина, единствениот нејзин бан бил Иван Шубашиќ.
Хермократ (дијалог)
Хермократ (Ἑρμοκράτης) ― хипотетички дијалог, кој се претпоставува дека е третиот дел од доцната трилогија на Платон заедно со Тимеј и Критија. Никој не знае точно како завршило делото Критија, бидејќи крајот на книгата моментално е изгубен, така што историчарите не можеле точно да кажат како би започнал Хермократ. Во секој случај, луѓето што би се појавиле многу веројатно ќе бидат исти како во поранешните дијалози - Тимеј, Критија, Хермократ и Сократ - а неименуваниот придружник споменат на почетокот на Тимеј можеби го открил неговиот идентитет. Намерата на Платон да го напише овој трет дијалог станува очигледна меѓу другите, од следниот пасус на Критија:
Хермократ имал само мал дел од разговорот во претходните дијалози. Откако Критија ја раскажала приказната за идеалната држава во античка Атина од пред девет илјади години - и зошто таа била во можност да ја одбие инвазијата на империјалистичката поморска сила Атлантида - повикувајќи се на праисториските извештаи преку Солон и Египјаните, можеби била задачата на Хермократ да раскаже како империјалистичката поморска сила, во која се претворила Атина на Платон, претрпела горчлив пораз во Сицилијанската експедиција против Сиракуза и на крајот во Пелопонеската војна против Спарта – бидејќи тој бил стратег на Сиракуза за време на Сицилијанската експедиција. Редоследот на имињата на тројцата учесници во овие дијалози може да има и значење. Името на Тимеј е изведено од грчкиот збор τιμάω, „тимао“ што значи да му се оддаде чест; името на Критија е изведено од зборот κρίσις, „крисис“ што значи суд; и името на Хермократ, значи „подарен од Хермес“, гласникот на боговите.
Во популарната култура
Во видеоиграта Индијана Џонс и судбината на Атлантида, Изгубениот дијалог на Платон е познат како Хермократ. Во играта, книгата преживеала во арапски превод, и била преведена на англиски од еден од ликовите и делува како важна алатка за д-р Џонс во текот на играта. Неговата содржина, сепак, се однесува на местоположбата на Атлантида, влезот во градот и белешки за неговите жители и култура.
Димодок (дијалог)
Димодок (Δημόδοκος) ― дело за кое се тврди дека е еден од дијалозите на Платон. Дијалогот е сочуван и бил вклучен во изданието на Стефан (Анри Естјен) објавено во Женева во 1578 година. Сега е општо признаено дека е измислица од доцен софист или реторичар, веројатно подоцна од средината на четвртиот век п.н.е.
Се чини дека е комбинација од две посебни дела. Првиот дел е монолог (кој се однесува на Димодок), кој се расправа против збирното одлучување. Потоа следи трилогија од дијалози (со анонимни учесници) кои покренуваат три елементи на сомнеж против здравиот разум.
Малите војници
„Малите војници“ (српскохрватски: Мали војници) — југословенски филм од 1967 година, во режија на Бахрудин Ченгиќ според сценариото на Мирко Ковач. Автор на музиката е Бојан Адамич. Главните улоги ги толкуваат: Столе Аранѓеловиќ, Марика Тучановска, Заим Музаферија, Мија Алексиќ итн.
Синопсис
Во филмот се прикажува трагичната судбина на децата-сираци кои се сметсени во еден дом за деца. Во еден адаптиран манастир, во текот на Втората светска војна, сместени се деца кои останале без родители. Меѓу нив се наоѓа и новодојденото дете Бошко Грубач, син на погинат војник, кое делува покултурно од останатите деца. Всушност, тој е дете на погинат германски командант, а управникот на домот одлучил да го спаси, забранувајќи им на останатите вработени да го откријат неговото потекло. За него, пак, претставува голем предизвик да живее со измислено име, заедно со децата чии родители биле убиени во војната...
Ериксија (дијалог)
Ериксија (Ἐρυξίας) ― сократски дијалог кој му се припишува на Платон, но кој е сметан за лажен. Сместен е во Стоата на Зевс Елевтериос и го прикажува Сократ во разговор со Критија, Ериксија и Ерасистрат (внук на Фајакс).
Дијалогот се однесува на темата богатство и доблест. Положбата на Ериксија дека е добро да се биде материјално просперитетен е поразена кога Критија тврди дека имањето пари не е секогаш добра работа. Сократ тогаш покажува дека парите имаат само конвенционална вредност. Во аргументот упатен до Критија, Сократ заклучува дека парите никогаш не можат да бидат сметани за корисни, дури и кога се користат за купување нешто корисно. Конечниот заклучок на делото Ериксија е дека најбогатите се најбедни затоа што имаат толку многу материјални потреби.
Ремко Евенепул
Ремко Евенепул (Remco Evenepoel; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Тој е син на Патрик Евенепул, поранешен велосипедист, кој победил на Гран при Валони 1993. Ремко Евенепул најпрвин започнал со фудбал, играјќи за младинските екипи на Андерлехт и Ајндховен и бил вклучен во младинската репрезентација на Белгија. Сфаќајќи дека неговата градба е повеќе подобна за велосипедизам, во 2017 година се насочил кон овој спорт. Откако ги освоил друмската трка и хронометарот во јуниорските категории на Светското друмско првенство 2018, Евенепул станал професионалец со, прескокнувајќи го рангот под 23 години.
Евенепул е сметан за еден од најголемите таленти во светскиот велосипедизам и често е споредуван со Еди Меркс, најуспешниот велосипедист на сите времиња.
Евенепул ја освоил Вуелта а Еспања 2022 и Светското друмско првенство две недели подоцна.
Јуниорска кариера
Истата година ги повторил истите резултати и на Светското јуниорско друмско првенство.
2019
Избирајќи да ги прескокне ранговите до 23 години, Евенепул објавил во јули 2018 година дека ќе се приклучи на за сезоната 2019. Во првата сезона, Евенепул требало да настапува на пократки етапни трки и ќе ги избегнел калдрмисаните еднодневни класични трки. На неговата прва трка на Вуелта а Сан Хуан, Евенепул го освоил пласманот за млад возач и деветтото место во генералниот пласман. Воедно го освоил својот прв професионален подиум на третата етапа (хронометар), кога завршил зад колегата Жилијан Алафилип и Валерио Конти. Првата професионална победа на Евенепул дошла на Трката околу Белгија, каде го освоил генералниот пласман, како и етапа и бодовниот пласман. На 3 август 2019 година, Евенепул ја забележал својата прва победа во Светската турнеја, кога ја освоил трката Класика де Сан Себастијан. Се одвоил од групата, придружуван од Томс Скујињш на околу 20 километри од целта, откачувајќи го неговиот придружник на последното искачување со што стигнал сам до победата. Станал трет најмлад возач некогаш кој освоил велосипедски класик во историјата на спортот. На 8 август 2019 година, Евенепул го освоил хронометарот на Европското друмско првенство 2019. На Светското друмско првенство во септември, Евенепул можел да настапил во категоријата под 23 години, но одлучил да се настапи во возрасната категорија. Го освоил сребрениот медал на хронометарот. Поголем дел од годината го поминал делејќи соба со Филип Жилбер, кој му имал менторска улога.
2020
Евенепул ја започнал сезоната 2020 на Вуелта а Сан Хуан, каде го освоил поединечниот хронометар на третата етапа и генералниот пласман. Потоа настапил на Волта ао Алгарве. Таму, ја освоил втората и последната етапа, хронометар, со што ја запечатил победата на трката пред Максимилијан Шахман.
По паузата од трките поради пандемијата на коронавирусот, ја освоил Вуелта а Бургос и Трката околу Полска.
Ремко Евенепул доживеал сериозен пад на Џиро ди Ломбардија. Додека се спуштил на Муро ди Сормано и по остра кривина, удрил во низок ѕид на мост од кој бил фрлен преку него, паѓајќи во каллив дел близу дрвја, неколку метри под патот. Немало други велосипедисти вклучени во падот и тој брзо преземен од спасувачките екипи, свесен и можел да одговара. Неколку часови подоцна, неговата екипа потврдил дека има скршена карлица и набиено десно белодробно крило, истакнувајќи дека нема набрзо да се врати на трки.
2021
Евенепул се вратил на трките на Џиро д’Италија 2021, завршувајќи седми на воведниот пролог, по кој изјавил: „Стоев на рампата за тргнување со солзи во моите очи. Беше тежок пат за враќање и почеток на Џиро како овој. Но веднаш место меѓу првите десет, не очекував – многу сум среќен“. Откако бил меѓу првите 15 етапи меѓу првите десет во генералниот пласман, паднал на етапата 17 и не можел да ја продолжи трката.
Настапил на презакажаните Летни олимписки игри 2020 во Токио на обете дисциплини, друмската трка и хронометарот, завршувајќи меѓу првите десет на хронометарот. Во текот на Светското првенство 2021 во Фландрија го освоил неговиот втор медал на светските првенства, освојувајќи ја бронзата на хронометарот. Пред друмската трка било јасно дека Ваут ван Ерт бил предвиден предводник за белгиската репрезентација за да се дојде до домашна победа, а Еди Меркс изјавил за Хет Ниусблад дека „Ако има само еден предводник, навистина не треба да се земе Евенепул [...] Тој главно вози за самиот себе; го видовме тоа на Олимпијадата“. Евенепул реагирал „Тој секогаш има да каже нешто и тоа е срамно [...] Можеби ме боцка дека не возам за екипата на неговиот син. Имам многу почит за Еди, но очигледно тоа не е меѓусебно“. На самата трка изјавил: „Тука сум да работам за Белгија, за Ваут, бидејќи знам дека ова е прилика на неговиот живот да биде светски првак. Тој е во животна форма и ќе биде глупо од мене да возам за себе. На оваа патека, никој не е посилен од Ваут. Веќе изјавив претходно многу пати дека ќе направам сѐ за Ваут“.
На друмската трка, Евенепул очигледно одговорил на критиките на Меркс дека е себичен велосипедист приклучувајќи се на ран напад на преостанати 180 километри, по што следел напад на средина на трката, а потоа создал одлучувачки избор во завршните кругови. Ван Ерт не успеал да ја освои трката, која ја освоил Жилијан Алафилип. По трката, луѓето од светот на велосипедизмот како менаџерот на Евенепул Патрик Лефевр ја пофалил силата на Евенепул и се запрашал дали белгиската репрезентација направила погрешен избор на предводник. Лефевр прашал: „Зашто Белгијците сакале да ја скршат трката толку рано? И над тоа, зашто го фрлиле Ремко во судир толку рано? За мене, Ремко беше најдобар на трката по Жилијан. Но, тие само го жртвувале и го послале црвениот тепих за Жилијан“.
Евенепул одговорил на критиките за тактиката на Белгија откривајќи дека чувствувал дека можел да ја освои трката, но дека „петок вечерта пред првенството имало состанок на сите. Било многу нејасно што точно се очекува од мене. Откако преспав, следниот ден отидов до тренерите Свен Вантуренхаут и Серж Пауелс] и прашав: Што се очекува од мене на трката? „Исто така јасно кажав дека мислам дека можам да ја освојам трката во одредено сценарио. Дали ќе имам шанса или не?' Тоа го прашав. Не беше одговорот“. Ова предизвикало јаз во екипата; Ван Ерт изјавил „Очекував да слушнам критика бидејќи не победивме, но да дојде од некој од екипата не е паметно и служи само за потпалување на оганот. Срамно е и жалам поради тоа. Ремко критикуваше повеќе на телевизија отколку на состанокот на екипата“ и „тој бил тој што се согласил со тактиката, кој се согласил со изборот. Држел лекции со недели како се договорил со тоа и е многу чудно да се сврти 180 степени сега“.
Денови по трката, сонародникот Јаспер Стејвен изјавил дека Евенепул не се појавил на состанокот на екипата: „Сите беа таму, освен Ремко [...] Беше свесен, но мислам дека беше потребно. Мислам дека е срамота, особено бидејќи мислеше дека е потребно да кажува работи на телевизија. Тоа остана со некои од нас. [...] Мислам дека Ремко треба понекогаш да забави со неговата свита. Треба да научи кога може и кога не може да кажува работи. Исто така, како супер силен возач - што несомнено е - треба да научи дека некои работи треба да останат внатрешни“.
2022
На 24 април, на 22 години, Евенепул го освоил својот прв велосипедски монумент на Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2022 со соло-напад на 29,6 километри пред целта, завршувајќи 48 секунди пред второпласираниот. Тоа било прво негово учество на овој монумент. Ја завршил трката во должина од 257,1 километар со просечна брзина од 41,397 км/ч, што било најбрзо издание во историја на трката. Ја освоил Класика де Сан Себастијан 2022 започнувајќи соло-напад на 44 километри до целта, завршувајќи скоро две минути пред второпласираниот Павел Сиваков.
Во почетокот на септември, Евенепул ја освоил Вуелта а Еспања 2022, негов прв триумф на некоја голема трка. Евенепул ја освоил црвената маичка по шестата етапа на трката, која завршила со 800 метри искачување. Иако етапата ја освоил Џеј Вајн, Евенепул успеал да заврши втор, со што се оддалечил од другите соперници за генералниот пласман, вклучувајќи го Примож Роглич, фаворитот пред трката. Евенепул го проширил неговото водство во генералниот пласман на 2 минути и 41 секунда по доминантниот настап на поединечниот хронометар на десеттата етапа, завршувајќи ја патеката од 30,9 километри за 33 минути и 18 секунди, 48 секунди пред второпласираниот Роглич. На следните предизвикувачки планински етапи Роглич и Енрик Мас вратиле дел од изгубеното време, намалувајќи го водството на Евенепул во генералниот пласман на само 1 минута и 26 секунди. Меѓутоа, по повлекувањето на Роглич од трката по падот на етапата 16, Евенепул ја освоил етапата 18, уште една завршница на нагорнина, обезбедувајќи предност од 2 минути и 7 секунди пред Мас, што ќе се покаже недостижно во последните две етапи. Пристигнувајќи во Мадрид, предноста на Евенепул била две минути и две секунди пред Мас и 4 минути и 57 секунди пред третопласираниот Хуан Ајусо.
Во септември, Евенепул настапил на поединечниот хронометар и на друмската трка на Светското друмско првенство во Волонгонг, Австралија. Завршил трет на хронометарот, 9 секунди зад победникот Тобијас Фос. Една седмица подоцна ја освоил друмската трка, завршувајќи две минути и 21 секунда пред Французинот Кристоф Лапорт. Приклучувајќи се на бегството на 32 километри до целта, Евенепул успеал да се одвои од Алексеј Луценко по седум километри и возел сам до целта за негова прва победа на Светското првенство во елитно ниво.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Аксиох (дијалог)
Аксиох (Ἀξίοχος) ― сократски дијалог кој му се припишува на Платон, но кој се смета за лажен повеќе од 400 години. Делото датира од хеленистичкиот период, околу 1 век п.н.е. Авторот веројатно бил платонист, или можеби новопитагорец. Тоа е дел од утешната книжевност која била популарна во хеленистичкото и римското време, иако е невообичаено да се упатува на некој што е блиску до смртта, а не на некој што изгубил близок.
Во дијалогот, Аксиох се доближил до смртта и е исплашен од искуството, и покрај неговата блискост со аргументите што требале да го натераат да го презира стравот од смртта. Сократ е повикан до неговиот кревет и го теши со широк спектар на учења за да му помогне на Аксиох да ја дочека смртта како ослободување на душата на подобро место.
Гонсало Серано
Гонсало Серано Родригес (Gonzalo Serrano Rodríguez; р. во ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Тракијци од Бугарија
Тракијци од Бугарија (Траки от България) се регионална група на народ со Грчко или Турско потекло во Бугарија кој се родени во Бугарскиот дел од Тракија. Според бугарската историографија, овој народ е бугарско.
Историја
Тракискиот народ во Бугарија постоеле во време на антички период, биле претежно населени во Античка Македонија. До почетокот на дваесеттиот век Тракискиот народ беше во Отоманската империја. По прогоните за време на Преображенското востание и етничкото чистење, предизвикано врз населението во Источна Тракија по Втората балканска војна, овие луѓе биле протерани од областа. По Првата светска војна, од Бугарија се бараше да и ја отстапи Западна Тракија на Грција.
Голем број на населението во Западна Тракија беше протерано во Северна Тракија под контрола на Бугарија и заради тоа бројот на Тракијци во Бугарија се зголеми. Ова беше проследено со натамошна размена на население меѓу Бугарија и Грција (според Договорот од Нејски), што радикално ја промени демографијата на регионот кон зголемена етничка хомогенизација на териториите на кои на крајот им беше доделена секоја соодветна земја. Во овој период Бугарската комунистичка партија беше принудена од Коминтерната да прифати формирање на нова тракиска нација врз основа на овој народ за да ги вклучи во нова посебна тракиска држава, како дел од идната балканска комунистичка федерација.
Последниот проток на тракиски бегалци во Бугарија беше кога бугарската армија се повлече од регионот Серско-Драма кон крајот на 1944 година.
Со пристапувањето на Бугарија во Европската унија, бугарските власти изгледа повторно го разгледуваат ова прашање како предуслов за членство на Турција во Европската Унија. Бидејќи некој Тракијци од Бугарија живеат во лоши услови во турскиот дел од Тракија.
Аба лига
АБА лигата, преименувана во Прва дивизија на АБА лигата во 2017 година, е највисока регионална машка професионална кошаркарска лига во која првично учествуваа клубови од поранешна Југославија (Босна и Херцеговина, Хрватска, Црна Гора, Северна Македонија, Србија и Словенија). Поради спонзорски причини, лигата била позната и како Goodyear League од 2001 до 2006 година, НЛБ лига од 2006 до 2011 година и како AdmiralBet ABA лига од 2021 година.
Мауро Финето
Мауро Финето (Mauro Finetto; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Романтизмот во Франција
Романтизмот (Romantisme на француски) бил книжевно и уметничко движење што се појавило во Франција кон крајот на 18 век, главно како реакција против формалноста и строгите правила на официјалниот стил на неокласицизмот. Својот врв го достигнал во првиот дел на 19 век, во делата на Франсоа-Рене де Шатобријан и Виктор Иго, поезијата на Алфред де Вињи, сликите на Ежен Делакроа, музиката на Хектор Берлиоз, а подоцна и во архитектурата на Шарл Гарние. Почнувајќи од крајот на 19 век постепено бил заменет со движењата на ар нуво, реализмот и модернизмот.
Сликарство
Француското романтично сликарство понекогаш се нарекувало „театрален романтизам“. За разлика од романтизмот во Германија, тоа се засновало помалку на изразување филозофски идеи отколку на постигнување екстравагантни ефекти, со драматична употреба на боја и движење. Фигурите биле искривени или испружени, платната биле преполни со фигури, а линиите понекогаш биле непрецизни. Користените места често биле егзотични, обично во Египет или Отоманското Царство.
Една од првите истакнати фигури во француското романтично сликарство бил Ибер Робер, познат особено по неговото капричио, живописни прикази на вистински или замислени урнатини во Италија и Франција. Таков е и неговиот приказ за тоа како ќе изгледа Големата галерија на Лувр, пропадната и обрасната со винова лоза.
Ан Луј Жироде бил еден од првите важни сликари во францускиот романтизам. Бил ученик на Жак-Луј Давид. Наполеон многу му се восхитувал на неговото дело. Ги насликал Сенките на француските херои кои загинале во војните на слобода, примени од Осијан (1802) специјално за главниот салон на домот на Наполеон во Малмезон. Неговите слики се одликувале со мистериозно осветлување, симболи, митолошки фигури и театарски ефекти кои требало да бидат рекурентни романтични теми.
Првиот голем сликар на францускиот романтизам бил Теодор Жерико (1791–1824). Тој прво ја стекнал својата репутација сликајќи ги ловците на царската гарда на Наполеон. Неговото најпознато дело, сепак, е ''Сплавот Медуза, (1818–1819), засновано на вистинска случка, прикажувајќи ги преживеаните од бродолом на сплав, кои очајно мавтаат за да бидат забележани од далечен брод. Делото било насликано со екстремен реализам, по бројни студии и на најдраматичен начин била доловена мешавината на очајот и безнадежноста на патниците.'' Француски сликар кој најчесто се поврзува со романтизмот е Ежен Делакроа (1798–1863). Делакроа се обидел седум пати да влезе на Академијата за ликовни уметности без успех. Конечно влегол со политичка поддршка на министерот за надворешни работи на Наполеон, Талејран. Омилени автори на Делакроа биле Шекспир и лорд Бајрон, и тој се обидел сликовито да ги прикаже врвовите на трагедијата. Делакроа вовел драматичен контраст на акција, насилство и голотија во егзотичен амбиент во неговата Смрт во Сарданапал (1827), тема вдахновена од Бајрон.
Работата на Делакроа била пример за друг стремеж на романтизмот, употребата на егзотични поставки. Во францускиот романтизам, тие обично биле во Египет или на Блискиот Исток. Тој е најпознат по „Слободата што го води народот“ (1830), прикажана во Салонот од 1831 година, вдахновен од борбите пред Општината во Париз за време на Јулската револуција од 1830 година. Полуголата фигура на Слободата, со подигнато знаме, опкружена со насилство и смрт во борба, покрај мало момче кое крева пиштол преголем за неговата рака, било нешто ново и драматично.
Подоцнежно романтично сликарство
Подоцнежното романтично сликарство ја задржало романтичната содржина, но генерално било попрецизно и пореалистично во стилот, прилагодувајќи се на барањата на Француската академија. Важни фигури во подоцнежното француско романтично сликарство го вклучуваат Шарл Глејр (1806–1874), роден во Швајцарија, кој се специјализирал за митолошки и ориентални сцени. Сликал во пореалистичен стил и со побледи бои од претходните романтичари, но неговите дела биле подеднакво полни со егзотика. Тој бил познат како учител, а некои од неговите ученици подоцна станале истакнати во многу различни стилови. Во нив спаѓаат Клод Моне, Пјер-Огист Реноар, Алфред Сисли и Џејмс Абот Мекнил Вистлер.
Тома Кутир бил уште еден истакнат доцноромантичен сликар, кој ги комбинирал историското сликарство и романтизмот. Негова најпозната слика е Римјаните во нивната декаденција (1847), огромно платно, речиси пет на осум метри, преполно со сцени на декаденција. Бил предавач во школата за убави уметности и, како и Глејр, им предавал на голем број познати подоцнежни сликари, вклучувајќи ги Едуард Мане, Анри Фантен-Латур и Пјер Пиви де Шаван. Во средиштето е жена која лежи со поглед на очај, опкружена со сите можни пороци на Рим, опкружена со статуи на римски херои кои потсетуваат на подоблесните класични времиња.
Вајарство
Главниот вајар на романтичното движење во Франција бил Франсоа Рид (1784–1855). Неговото најпознато дело е Заминувањето на доброволците на фасадата на Триумфалната капија во Париз (1833–36), направено на врвот на романтичното движење, со живописен приказ на страста и гневот на доброволците кои тргнуваат на пат од Париз во 1792 година да ја бранат Француската револуција. Модел за фигурата на генијот на војната, над другите со раширени крилја, со меч вперен напред и крената рака, била сопругата на Рид, сликарката Софи Фремие.
Друго значајно романтично дело на Рид подоцна во тој период е Будењето на Напеолеон во бесмртност (1845–47). Наполеон, во својата униформа со лаворова круна, излегува од својата обвивка и изгледа како да лебди нагоре, над карпест пиедестал и тело на орел.
Книжевност
Во 1802 година, Франсоа-Рене де Шатобријан, на триесет и четири години, го објавил Генијот на христијанството, опишувајќи ја улогата што треба да ја игра религијата во политиката, книжевноста и уметноста. По неговиот успех, Наполеон го именувал за секретар на неговата амбасада во Рим. Тој постигнал уште еден книжевен успех во 1809 година со неговиот роман „Мачениците“. Неговото дело имаше големо влијание врз следната генерацијата писатели.
Во 1848 година, романтичната книжевност го достигнала својот врв со објавувањето на романот Дамата со камелии од Александар Дима. Романот станал неизмерно успешна претстава, а потоа бил адаптиран во една од најуспешните опери на сите времиња, Травијата, од Џузепе Верди (1853).
Проспер Мериме бил уште една важна фигура во романтичното движење. Неговата романтична новела „Кармен“, објавена во 1845 година, Бизе ја претворил во многу успешна опера.
Во романтичната поезија доминирале делата на четворица поети: Алфонс де Ламартин, Алфред де Вињи, Виктор Иго и Алфред де Мисе. Периодот на романтичната поезија го достигнал својот врв во 1840-тите, а смртта на Виктор Иго во 1885 година често се смета за крај на движењето во поезијата. Сепак, овој стил на поезија ја применувале и други, особено Шарл Бодлер, Теофил Готје, Жерар де Нервал и Пол Верлен до крајот на векот.
Театар
Виктор Иго бил првата голема фигура во францускиот романтичен театар. Неговата драма Ернани, која премиерно била изведена на 23 февруари 1830 година во Комеди франсез во Париз, неколку месеци пред соборувањето на Шарл X и монархијата на Бурбонците, беше еден вид манифест на романтизмот. Се сметало дека таа е директен напад на формалниот класицизам на францускиот театар. Имало тепачки во театарот, бидејќи поконзервативните играчи ја исмејувале претставата. Претставата подоцна била направена во успешна опера, Ернани, од Верди. Сепак, кариерата на Иго како романтичен драматург не траела долго; неговото следно дело, уште една историска драма Бурграви, која премиерно била изведена на 22 април 1843 година, доживеала голем неуспех, а Иго целосно ја напуштил драмата. Наместо тоа, парискиот театар се свртел кон историски драми, како што е Кралицата Марго (La Reine Margot) од Александар Дима, чија премиера се одржала на 19 февруари 1847 година.
Музика
Француската музика била збогатена со присуството на некои од најзначајните романтични композитори. Фредерик Шопен се преселил во Париз во 1830 година, на 20-годишна возраст, и живеел и компонирал таму до неговата смрт во 1849 година.
Почнувајќи од 1824 година, Џоакино Росини живеел и компонирал во Париз. Создал серија опери, вклучувајќи ја Опсадата на Коринт и операта Вилијам Тел, со нејзината позната увертира, која била премиерно изведена на 3 август 1829 година во Кралската музичка академија, не беше популарен успех, а Росини се повлече од пишувањето опери, иако живееше уште четириесет години.
Композиторите Винченцо Белини, Гаетано Доницети, Франц Лист, Џузепе Верди и Рихард Вагнер поминале време во Париз за време на романтичниот период, компонирале, влијаеле и биле под влијание на тогашната музика.
Балет
Романтичниот балет првпат се појавил во Париз во 1820-тите, развиен од компанијата и училиштето Балет на Париската опера, а изведен на Сал Ле Пелетие. Еден од најважните настани било дебито во Париз во 1832 година на балерината Марија Таљони во новиот балет Силфид (La Sylphide). проследено со Жизел (1841), Пакита (1846), Ле Корсер (1856), Ле папијон (1860), Извор (1866) и Копелија (1870).
Други познати танчерки на романтичниот балет биле Карлота Гризи, првата Жизел и Каролина Росати, која ја потекна улогата на Медора во Ле Корсер (1856). Меѓу познатите машки танчери беше Лисјен Петипа, кој ја создал улогата на грофот Албрехт во Жизел. Од 1860 до 1868 година бил балет-мајстор во Балетот на Париската опера. Неговиот брат Мариус Петипа, исто така танчер, станал балет-мајстор на Царскиот балет во Санкт Петербург и создал серија романтични балети, меѓу кои и Бајадера (La Bayadère) (1877) и Заспаната убавица (1890).
Романтичниот балет ѝ дал важност на балерината, каде што претходно машките танчери биле ѕвезди, и ја вовел техниката на прсти, со балерини на нивните прсти, кои изгледаа како да лебдат низ сцената, како и употребата на титито како костим за изведба. Други иновации на романтичниот балет се одделениот идентитет на сценаристот од кореографот и употребата на специјално напишана музика од еден композитор, а не пастиш од дела од неколку композитори. Пронајдокот на гасното осветлување, исто така, ја подобрило атмосферата на романтичниот балет, дозволувало постепени промени на осветлувањето и чувство на таинственост. Различни други сценски уреди и илузии биле воведени во романтичниот балет, вклучително и употребата на жици за да изгледа дека танчерите можат да летаат.
Архитектура
Романтичната архитектура во Франција била многу еклектична, потпирајќи се на претходните раздобја, особено на готската архитектура, егзотичните стилови или на книжевноста и имагинацијата.
Прославен ран пример е Амо де ла рен (Hameau de la Reine) создаден за кралицата Марија-Антоанета во паркот на дворецот Версај помеѓу 1783 и 1785 година. Го дизајнирал кралскиот архитект Ришар Мик со помош на романтичниот сликар Ибер Робер. Се состоел од дванаесет структури, од кои десет сè уште постојат, во стилот на селата во Нормандија. Бил изграден за кралицата и нејзините пријатели да се забавуваат играјќи селани и се состоел од фарма со млекарница, мелница, будоар, гулабарник, кула во облик на светилник од која може да се лови риба во езерцето, видиковец, каскада и пештера и луксузно опремена куќа со билјард соба за кралицата.
Писателот Франсоа-Рене де Шатобриан (1768–1848) одиграл важна улога во популарноста на романтичната архитектура. Во неговите списи, вклучувајќи го и Генијот на христијанството, (1802) тој го нападнал она што го сметал за материјализам на просветителството и повика на враќање на христијанските вредности од претходните години, преку религиозните чувства вдахновени од готската архитектура. Тој го опишал готскиот стил како родна архитектура на Франција, споредлива со улогата што ја играле шумите во паганската религија на Галите.
Заживувањето на готскиот стил, исто така, било значително засилено со огромната популарност на романот Нотр Дам де Пари од Виктор Иго, објавен во 1821 година. Тоа довело до движење за реставрација на катедралата и до создавање во 1837 година на комисија за историски споменици, предводена од Проспер Мериме, кој и самиот бил автор на популарни новели и приказни во романтичен стил. Најпрво започнала реставрацијата на пропадната капела на Сен-Шапел, а потоа, помеѓу 1845 и 1850 година, на уништената катедрала Нотр-Дам де Пари, која била полууништена и со уништена декорација. Реставрацијата ја извршиле младиот Ежен Виоле-ле-Дик (1834-1879) и Жан-Баптист-Антоан Лапсус (1807-1857).
Движењето за готска преродба довело до изградба на првата неоготска црква во Париз, базиликата Сент-Клотилд, започната во 1845 година од архитектите Кристијан Го и Тедор Бали. Новата црква имала две кули и чисто готски наос и апсида, со изобилство на скулптури и витраж, но била малку полинеарна и рационализирана, следејќи ја класичната тенденција. Сепак, проектот бил остро оценет од ригорозно неокласичниот факултет на Ecole des Beaux-Arts, кој го осудил како „плагијат“ и „лажна готика“.
Значајна промена во француската официјална архитектура се случила во 1830-тите, со промена во насоката на Академијата за ликовни уметности. Посветениот класицист Катрмер де Кенси заминал, а Академијата се свртела кон италијанската ренесансна архитектура како нов модел. Главните примери ја вклучуваат библиотеката Сент Женевјев, Париз од Анри Лабруст (1844-1850), со нејзината чиста ренесансна фасада. Лабруст ја дизајнирал внатрешноста на оваа библиотека и читалната на Националната библиотека на Франција со иновативна употреба на нови материјали: употребил столбови и сводови од леано железо, во комбинација со поедноставени ренесансни декоративни мотиви, за да создаде големи и елегантни отворени простори со изобилство на природна светлина. Италијанската ренесансна архитектура, комбинирана со современи материјали, исто така била усвоена за употреба во новите железнички станици изградени во Париз, особено во Гар де л'Ест (Gare de l'Est) од Франсоа Дукесноја
Подоцна во 19 век, некои архитекти барале повеќе егзотични извори. Византиската архитектура била вдахновение за некои француски градби кон крајот на 19 век, особено куполите на црквата Сакр Кер во Париз, започната од Пол Абади (1874–1905). Марсеј е дом на две извонредни романтични цркви, Марсејската катедрала (1852–1896), во романескно-византиски стил и Нотр Дам де ла Гард, осветена во 1864 година.