cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Туран Дурсун
Животот како продуцент и автор
По неговата оставка како муфтија, Дурсун се борел да заработи за живот во Истанбул, па дури и станал бинмен. Одлуката да се откаже од функцијата муфтија била тешка, но Дурсун изјавил дека неговиот принцип секогаш бил „никогаш да нема контрадикторност помеѓу она што го мислев и она што го правев“.
Окупациски режими во Македонија по Првата балканска војна
Грчката окупациска власт
Рактиван се обидел на разни начини и по обиколни патишта да влезе во Солун, но откако бил оневозможен, претседателот на владата Венизелос го известил во Солун да влезе со моторен брод под француско знаме. Под француска заштита, на 30 октомври 1912 година Рактиван пристигнал во Солун. Веднаш, со помош на англискиот конзул било овозможено влегувањето на грчките бродови во Солун, односно воспоставување на административниот апарат и ангажирање на критската жандармерија, што била позната по своето антимакедонско расположение и по свирепоста во извршувањето на задачите.
Туран Дурсун
Животот како продуцент и автор
Поради голем број пријатели што ги стекнал како муфтија со размислување, тој можел да се впушти во Турската радио и телевизиска корпорација, (ТРТ), работејќи прво на основни административни позиции пред да полага и да положи испит за да се вклучи во програма производство.
Меѓу неговите продукции се: „Турците во историјата“, „Човештвото од почетокот“ и „Кон вечерта“ (неофицијално преведени наслови). Има и продукција која никогаш не била дозволена да се емитува, насловена како „Пред и по првото Големо национално собрание“. Дурсун поднел оставка од ТРТ во 1982 година, по 16 години служба.
Окупациски режими во Македонија по Првата балканска војна
Административно уредување
Со Указот од 31 октомври 1912 година, кралот Ѓорѓи го ослободил престолонаследникот Константин од врховното управување, а за гувернер во Македонија го поставил Рактиван, кој веднаш ја објавил својата Прокламација до населението на територијата заземена од грчката војска, со што ја објавил својата врховна власт во Македонија. Територијалната поделба била извршена на три окрузи: Солунски, Берски и Серски, со вкупно 18 околии. Главните раководители на окрузите и на околиите биле доведени од Грција, а пониските службеници биле поставени од месното патријаршиско население, односно биле задржани поранешните службеници на казите. Нешто подоцна и тие биле заменети со Грци. Основна сила и гарант на грчкиот окупациски систем во Македонија била војската, полицијата и особено критската жандармерија.
Спорни територијални прашања меѓу сојузниците
Дел од македонското население кон крајот на 1912 и во првата половина на 1913 година немало конкретни сознанија на која држава ѝ припаѓа и каде се границите. Во Лерин и во околните села, откако биле протерани македонските чети, дошло до вооружени судири меѓу претходниците на грчката и на српската војска. Меѓутоа, нешто подоцна во Лерин навлегле една српска и четири грчки дивизии. Тие биле главен аргумент српската војска спогодбено да се повлече, а грчката војска да ја воспостави својата власт.
Туран Дурсун
Животот како продуцент и автор
Во 1987 година, Дурсун бил запознаен со Догу Перинчек, самопрогласен социјалистички политичар со тешки националистички призвук, кој беше уредник на списанието 2000'e Doğru (кон 2000 година). Дурсун придонесе за списанието со колумна насловена „Дин Билгиси“ (Знаење за религијата). Пишувал и за други публикации како Сачак, Теори и Јузиил. Тој напишал безброј книги во 1980-тите, вклучително и турски превод на Мукадима на Ибн Калдун, споредувајќи го неговото огромно знаење за исламот и јазиците на Блискиот Исток, отворајќи ја религијата за внатрешна критика преку масовните медиуми, можеби за прв пат во историјата на религијата.
Окупациски режими во Македонија по Првата балканска војна
Спорни територијални прашања меѓу сојузниците
Во Прилеп власта ја воспоставила српската војска. Неколку селани од Витолишта и од Палчишта дошле кај командантот на градот, мајорот Михајло Ненадовиќ, да бараат објаснување на која држава им припаѓаат селата во Мариово преку Црна Река. Командантот Михајло Ненадовиќ и началникот Ж. Брајовиќ не знаеле на која држава и припаѓаат овие села, па ги препратиле селаните во Воден. Грчките власти, кои, исто така, не знаеле чии се овие села, на селаните им рекле дека се грчки и веднаш испратиле еден баталјон војници кои зазеле неколку села во Мариово и се доближиле на 10 километри до Прилеп. Српските власти веднаш ги активирале четниците на Василие Трбиќ кои ги пресретнале грчките војници и во жестока борба ги протерале преку Црна Река кон Меглен.
Туран Дурсун
Атентат
На 4 септември 1990 година, кратко откако го напуштил својот дом во азискиот дел на Истанбул на пат на работа, Дурсун бил убиен од двајца вооружени лица. Го погодиле седум куршуми.
Окупациски режими во Македонија по Првата балканска војна
Спорни територијални прашања меѓу сојузниците
Состојбата во Гевгелија била мошне неизвесна. Сите три сојузнички војски српската, бугарската и грчката претендирале да воспостават своја власт. Секоја војска истакнувала дека прва влегла во градот. Поради тоа бил воспоставен специфичен тристран кондоминиум, односно тројна власт српска, бугарска и грчка. На 2 април 1913 година Гевгелиската и Дојранската околија влегле во состав на Србија.
Туран Дурсун
Атентат
Како резултат на истрагата беа уапсени 15 осомничени, но тие веднаш беа ослободени по првото појавување на суд. Во 1996 година, Ирфан Чагириџи беше уапсен, осомничен за вмешаност во атентатот на Дурсун, како и убиството на новинарот Четин Емеч во март 1990 година и киднапирањето на Акбар Горбани (претставникот на Народните муџахедини на Иран во Анкара). На судењето на Чагириџи било објавено дека тој имал врски со иранската влада и дека бил обучен во ирански кампови. Чагириџи (со кодно име „Месут“) бил член на İslami Hareket Örgütü (англиски: „Организација на исламското движење“ или „Исламска акциона група“) и дал наредба за убиство на Дурсун поради „понижување на Куранот“. Тој бил осуден на смрт, а четворица сообвинети биле осудени на доживотен затвор во јули 2000 година; по жалба, смртната казна на Чагириџи исто така била претворена во доживотен затвор во март 2002 година Сепак, напаѓачот кој ја извршил наредбата, Музафер Далмаз, се уште е на слобода во странство.
Црква „Св. Архангел Гаврил“ - Ново Село
Околу црквата се наоѓаат селските гробишта на Ново Село, кои се користат и како гробишта и за населбата Даме Груев, која е во непосредна близина.
Репи (остров)
Репи (грчки: Ρέπι) ― мал грчки остров во близина на источниот брег на Скијатос, Споради, Грција. На островот има напуштена населба. Административно е дел од општината Скијатос. година, немало трајно население.
ХК Бринес
Хокеjарскиот клуб на Бринес претставува професионален клуб во хокеј на мраз. Потекнува од градот Јевле. Моментално настапува во првата хокеарска лига на државата Шведска. Со своите вкупно 13 титули Бринес е на второто место по квалитет во Шведска веднаш по Ѓургарден кој има 16 шампионски прстени. Домашните натпревари ХК „Бринес" ги игра во арената „Гевлеринкен арена“ со капацитет од 8.585 гледачи за седење.
Црква „Св. Никола“ - Сушица (Порече)
Свети Никола — главна селска црква во поречкото село Сушица.
ХК Бринес
Историја:
ХК Бринес е формиран во далечната 1912 година како спортско друштво. Хокеарската секција од тимот се одделува во 1938 година. Овој хокеарски тим претставува еден од најуспешните во Шведска. Во првата Шведска лига настапува уште од 1960 година.
Црква „Св. Никола“ - Сушица (Порече)
Црквата е сместена во долното маало на селото и преовладува во неговата панорама.
ХК Бринес
Историја:
Последната шампионска титула Бринес ја има освоено во сезоната 2011/12 по победата над екипата на Шелефт во финалето и на Фрелунда во полуфиналето.
Црква „Св. Никола“ - Сушица (Порече)
Историја
Црквата била подигната во 1890 година. Се споменува и како „Свето Вознесение“.
ХК Бринес
Историја:
Првите луѓе на клубот на 20 ноември 2013 година потпишале договор за соработка со Уницеф. Така Бринес бил првиот хокеарски тим кој потпишал договор за соработка со Организацијата на Обединетите Нации во делот на соработката и згрижувањето на децата.
Клубот во јуни 2014 година клубот потпишал договор со Општината Јевле за соработка. Со овој договор општината имала обврска да ја одржува арената во добра состојба. Овој договор бил потпишан за рок од 5 години.
IC 446
IC 446 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 446 се споменува и како ESO 186-33.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 446 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. IC 446 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 19 м 44,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -53° 26' 49".
Други поделби
Проучување на IC 446 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64489.
Вејхај
Вејхај (кинески: 威海, пинјин: Wēihǎi) (порано се викал Вејхајвеј, а во колонијаниот период и Порт Едвард) е град на ниво на префектура и главно пристаниште во најисточниот кинески регион Шандунг. На запад се граничи со Јантај, на исток со Жолто Море и е најблизок кинески град до Јужна Кореја.
Помеѓу 1898 и 1930 година, јадрото на Вејхај (денес округ Хуанкуи) бил дел од британската изнајмена територија Вејхајвеј; во тоа време, самиот град бил познат како Порт Едвард и служел како главен град на територијата Вејхајвеј.
Економија
Вејхај е комерцијално пристаниште и главен риболовен центар со некои лесни индустрии. Поради близината со Јужна Кореја, во Вејхај има голема корејска деловна заедница и го посетуваат многу корејски туристи. Вејхај е главна област за производство на кикирики и овошје.
Географија
Вејхај се наоѓа на североисточниот брег од покраината Шандунг; на источниот врв од Полуостровот Шандунг. Градот од три страни е опкружен со море, а неговото пристаниште е заштитено од островот Лиугонг.
ХК Вестервик
Хокејарскиот клуб Вестервик е хокејарски клуб од Вестервик, Шведска.
Опис
Клиубот е основан во 1971 година. Хокеарскиот тим на Вестервик е професионален тим од градот Вестервик, Шведска. Моментално настапува во втората шведска лига (Алсвенскан лига). Своите натпревари ги игра во хокеарската сала во градот Вестервик со капацитет од 2.500 места. Боите на клубот се црвена и бела. Овој клуб никогаш во својата историја нема настапувано во првата најсилна лига на Шведска во хокеј.
Кжички-Шумне
Кжички-Шумне (Krzyczki Szumne) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Кжички-Пјењонжки
Кжички-Пјењонжки (Krzyczki-Pieniążki) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска. Од Кжички-Пјењонжки е двукратна полска победничка (1996 и 2000 година златен медал од стрелаштво) на Олимписки игри - Рената Мауер-Ружањска.
Домаќинот Дон Козак
Провинција ( Област ) на Домаќинот Дон Козак ( Область Войска Донского , Област Војска Донского ) од Империјална Русија било официјалното име на територијата на Донските Козаци, што се совпаѓало приближно со денешната Ростовска област на Русија. Нејзиното место на администрација било Черкаск, подоцна преместено во Новочеркаск.
NGC 4341
NGC 4341 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Домаќинот Дон Козак
Покраината ја сочинувале областите каде што Домаќинот на Дон Козаците се населил во Руската империја. Од 1786 година, територијата беше официјално именувана како Земја на Домаќинот на Дон, преименувана во провинција Домаќин во 1870 година.
NGC 4341
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4341 се споменува и како IC 3260, UGC 7472, MCG 1-32-42, CGCG 42-76, VCC 672.
Домаќинот Дон Козак
Во текот на 1913 година, областа, со површина од околу 165.000 km², имала околу 3,8 милиони жители. Од нив, 55% (2,1 милиони) биле Козаци кои ја поседувале целата земја, преостанатите 45% од населението биле градски и земјоделски работници-гости од другите делови на Русија.
NGC 4341
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Домаќинот Дон Козак
Оваа поделба била укината во 1920 година. Од поголемиот дел од неа била создадена Донската област на РСФСР, која била инкорпорирана во Северен Кавкаски крај во 1924 година.
NGC 4341
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4341 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4341 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Ахмет Танер Кишлали
[[Податотека:Statue of Ahmet Taner Kışlalı.jpg|мини|Министер за култура на ТурцијаВо канцеларија5 јануари 1978 до 12 ноември 1979 година
Пред него Авни Акјол
Наследен од Тевфик Коралтан
Роден на 10 јули 1939 година
Жиле, Токат, Турција
Починал на 21 октомври 1999 година (на возраст од 60 години)
Анкара, Турција
Веб-страница ahmettanerkislali.com
Влези ако сакаш
„Влези ако сакаш“ (српски: Уђи ако хоћеш) – југословенски филм од 1968 година, во режија на Раденко Остојиќ. Главните улоги ги толкуваат: Милован Алач, Фарук Арнаутовиќ и Мехо Барјактаревиќ.
Синопсис
Во филмот се прикажува животот на едно момче кое е избркано од родното село, така што се обидува да започне нов живот во Сараево. Таму, тој доживува бројни авантури, но ја доживува и својата прва љубов.
Ахмет Танер Кишлали
Биографија
Основното и средното образование го завршил во Килис, а дипломирал во гимназијата „ Кабаташ Еркек Лисеси “ во Истанбул во 1957 година.
Дипломирал на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Анкара, во 1963 година. За време на факултетските години, тој работеше и во весникот „ Јени Гун “, кој излегуваше во Анкара. Докторирал на „ Çagdaş Türkiye'de Siyasal Güçler “ ( Политичките моќи во современа Турција ) на Универзитетот во Париз, Катедрата за уставно право и политички науки. Својот академски живот го започнал како предавач во Hacettepe Üniversitesi, Анкара. Потоа се преселил на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Анкара и станал доцент, а подоцна и вонреден професор во 1977 година.
Во 1977 година бил избран во турскиот парламент, Големото национално собрание на Турција, за пратеник на Измир. Помеѓу годините 1978 и 1979 година, тој бил назначен на функцијата министер за култура од премиерот Булент Еџевит. За време на неговиот мандат, тој повторно ги започнал напорите за печатење класични дела од државниот печат, правејќи ги достапни за широките маси по разумни цени.
По воениот удар од 12 септември 1980 година, Ахмет Танер Кишлали се вратил во академијата и станал редовен професор во 1988 година. Тој продолжи да држи предавања за политички науки на Катедрата за комуникации на Универзитетот во Анкара, по неговото пензионирање. Почнувајќи од 1991 година, тој имал редовна колумна во левичарскиот весник Џумхуриет со наслов „Haftaya Bakış“ („Поглед на неделата“).
Атентат
На 21 октомври 1999 година, набргу откако ја испратил својата статија по факс до новиот Џумхуриет во 9:40 часот по локално време, Ахмет Танер Кишлали го напуштил својот дом и се упатил кон својот автомобил. Кога влегол во автомобилот, забележал пакет поставен на бришачот на шофершајбната. Ја подигнал со левата рака, а во тој момент се случила експлозија која му ја скинала левата рака во лактот. Рачниот часовник му навлегол во главата заедно со шрапнел од бомба. Неговата сопруга Нилуфер Кишлали го договорила неговото итно носење во болница, каде сепак била констатирана само неговата смрт.
По комеморацијата одржана во Големото турско национално собрание, Факултетот за комуникации на Универзитетот во Анкара, Големиот театар на операта во Анкара, Канцеларијата на весникот Џумхуриет во Анкара и верската погребна служба во џамијата Кочатепе, тој бил погребан на гробиштата Каршијака во Анкара.
Тампон држава
Тампон држава е земја која географски се наоѓа меѓу две непријателско расположени велесили или сфери на влијание. Со нивното постоење се смета дека се спречува конфликт меѓу нив. Тампон држава понекогаш може да биде и меѓусебно договорена област која лежи помеѓу две поголеми сили, и која е демилитаризирана во смисла во неа да нема војска од договорните страни (иако обично има свои воени сили). Инвазија на тампон државата од страна на една од силите што ја опкружуваат често резултира со војна меѓу силите.
Истражувањата покажуваат дека тампон државите е многу поверојатно да бидат освоени и окупирани за разлика од другите држави. Регионалните или големите сили кои ги опкружуваат тампон државите се соочуваат со стратешки императив да ги заземат: ако овие сили не ги нападнат тампон државите, тие се плашат дека нивниот противник ќе го направи тоа.
Тампон државите, кога самите стекнале независност, обично водат неутрална надворешна политика, по што се разликуваат од сателитските држави. Концептот на тампон држави е дел од теоријата за рамнотежата на силите кое се појавило во европското стратешко и дипломатско размислување во 18 век.
NGC 4342
NGC 4342 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4342 се споменува и како IC 3256, UGC 7466, MCG 1-32-39, ARAK 361, VCC 657, CGCG 42-71.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4342 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 4342 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 4342 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40252. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Ердоан Максут
Ердоган Максут (Erdoğan Maksut; роден во во ) — македонски театарски и филмски глумец од турска народност.
Биографија
Ердоган Максут во 1985 година дипломирал на Факултетот за драмски уметности во Скопје, отсек театарска глума во класата на проф. Владимир Милчин. Во периодот од 1999-2001 г. во првата класа ги завршил постдипломските студии по Театрологија и успешно ја одбранил магистерската теза „Трагедијата на репертоарот на Н.У. Турски театар - Скопје во првата половина на осмата декада од XX век“, под менторство на проф. д- р Нада Петковска и се здобил со научна титула Магистер по Театролошки науки.
Член е на “Н.У. Турски театар“ од Скопје од 1978 г. до 2012 г. Надвор од матичната сцена има остварено улоги во “Театар за деца и млади“ од Скопје, културниот центар „Скрб и Утеха“, разни независни продукции, телевизии, радио драми, филмови итн.
Од 2012 г. е член на Н.У. Театар Комедија - Скопје, каде исто така остварува повеќе значајни улоги.
Ердоан Максут е син на Џемаил Максут и Сузан (Радмила) Максут кои исто така биле глумци во Н.У. Турски театар од Скопје.
ХК Вита Хестен
Хокејарски клуб Вита Хестен е хокејарски клуб од Норшепинг, Шведска.
Општи податоци
Клубот е основан во 1967 година.
Хокеарскиот клуб Вита Хестен е професионален тим кој моментално настапува во втората шведска хокеарска лига. Овој тим никогаш не настапувал во најсилната шведска хокеарска лига.
Клубот домашните натпревари ги игра во арената Химелстапунд со капацитет од 4.280 места. Боите на клубот се црвена кога игра на домашен и бела кога настапува на гостински терен.
Иван Иваниќ
Животопис
Иван Иваниќ дипломирал на Правниот факултет во Будимпешта. Бил српски вицеконзул во Битола (1899) и извесен период секретар на српскиот конзулат во Солун. Во времето на Втората балканска војна (1913) бил службеник во военото Прес-биро на српската Врховна команда во Скопје. Работел како уредник на повеќе весници. Во своите теренски записи презентира значајни (но не секогаш веродостојни) материјали и фактографски податоци за минатото на Македонија.
Конари (Новодвурски Округ)
Конари (Konary) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Периндоприл
Механизам на дејство
Периндоприлот е инхибитор на ензимот AKE што го претвора ангиотензин I во ангиотензин II. Овој ензим исто така учествува во разградувањето на брадикининот. Периндоприлот дејствува преку неговиот метсболит периндоприлат.
Аристотелизам
Аристотелизмот е филозофска традиција инспирирана од делото на Аристотел, која вообичаено се одликува со дедуктивна логика и аналитички индуктивен метод во проучувањето на природната филозофија и метафизика. Го опфаќа третманот на општествените науки според системот на природно право. Тој одговара на прашањата: зошто, според шема од четири причини, вклучувајќи ја целта или телеологијата, а нагласувајќи ја  доблеста за етиката. Аристотел и неговото училиште напишале трактати за физика, биологија, метафизика, логика, етика, естетика, поезија, театар, музика, реторика, психологија, лингвистика, економија, политика и влада. Секоја школа на мислата која зазема една од карактеристичните позиции на Аристотел како своја почетна точка може да се смета за „аристотелска“ во најширока смисла. Ова значи дека различните аристотеловски теории (на пр. во етиката или во онтологијата ) можеби немаат многу заедничко што се однесува до нивната вистинска содржина, покрај нивната заедничка референца за Аристотел.
Во времето на Аристотел, филозофијата вклучувала природна филозофија, која му претходела на појавата на модерната наука за време на Научната револуција. Делата на Аристотел првично ги бранеле членовите на перипатската школа, а подоцна неоплатонистите, кои дале многу коментари за делата на Аристотел. Во исламското златно доба, Авицена и Авероес ги превеле делата на Аристотел на арапски и под нив, заедно со филозофи како Ал-Кинди и Ал-Фараби, аристотелизмот станал главен дел од раната исламска филозофија.
Мојсеј Мајмонид го усвоил аристотелизмот од исламските научници и врз него го засновал својот Водич за збунетите и тоа станало основа на еврејската схоластичка филозофија. Иако некои од логичките дела на Аристотел и биле познати на западна Европа, дури со латинските преводи од 12 век и подемот на схоластиката, делата на Аристотел и неговите арапски коментатори станале широко достапни. Научниците како Албертус Магнус и Томас Аквински ги толкувале и систематизирале делата на Аристотел во согласност со католичката теологија.
По повлекувањето под критиките од современите природни филозофи, карактеристичната аристотеловска идеја за телеологијата беше пренесена преку Волф и Кант до Хегел, кој ја применил на историјата како тоталитет. Сепак, овој проект беше критикуван од Тренделенбург и Брентано како неаристотелски, а Хегеловото влијание сега често се вели дека е одговорно за важното аристотелово влијание врз Маркс.
Неодамнешната аристотелска етичка и „практична“ филозофија, како онаа на Гадамер и Мекдауел, често се заснова на отфрлање на традиционалната метафизичка или теориска филозофија на аристотелизмот. Од оваа гледна точка, раната модерна традиција на политички републиканизам, која ја гледа res publica, јавната сфера или државата како конституирана од доблесна активност на нејзините граѓани, може да изгледа целосно аристотелска.
Аласдаир Мекинтајр бил познат аристотелски филозоф кој помогнал да се оживее етиката на доблеста во неговата книга По доблеста. Мекинтајр го ревидирал аристотелизмот со аргументот дека највисоките временски добра, кои се внатрешни за човечките суштества, се актуелизираат преку учество во општествените практики.
Старогрчки
Првичните следбеници на Аристотел биле членовите на Перипатската школа. Најистакнатите членови на школата по Аристотел биле Теофраст и Стратон Лампсакиски, кои и двајцата ги продолжиле истражувањата на Аристотел. За време на римската ера,училиштето се концентрирало на зачувување и одбрана на неговата работа. Најважната личност во овој поглед бил Александар од Афродизијада кој ги коментирал делата на Аристотел. Со издигнувањето на неоплатонизмот во III век, перипатизмот како независна филозофија завршил. Сепак, неоплатонистите се обиделе да ја вградат филозофијата на Аристотел во нивниот сопствен систем и дадоа многу коментари за Аристотел.
Византиска империја
Византискиот аристотелизам се појавил во Византиската империја во форма на аристотелска парафраза: адаптации во кои текстот на Аристотел е преформулиран, реорганизиран и исечен, со цел да биде полесно разбирлив. Овој жанр, наводно, бил измислен од Темистиј во средината на 4 век, оживеан од Мајкл Пселос во средината на 11 век и понатаму развиен од Софонија кон крајот на 13 до почетокот на 14 век.
Математичарот Лав во средината на 9 век бил назначен за филозофска фотелја во училиштето Магнаура за да предава аристотелова логика. Во 11 и 12 век се појавил византискиот аристотелизам од дванаесеттиот век. Пред 12 век, целокупниот византиски производ на аристотелските коментари бил фокусиран на логиката. Сепак, опсегот на теми опфатени со аристотелските коментари произведени во двете децении по 1118 година е многу поголем поради иницијативата на принцезата Ана Комнена која нарачала голем број научници да напишат коментари за претходно запоставените дела на Аристотел.
Исламскиот свет
Во Абасидската империја, многу странски дела беа преведени на арапски, беа изградени големи библиотеки, а научниците беа добредојдени. Под калифите Харун ал-Рашид и неговиот син Al-Ma'mun, Домот на мудроста во Багдад процвета. Христијанскиот научник Hunayn ibn Ishaq (809–873) бил поставен за преведувачката работа од калифот. За време на неговиот живот, Исхак превел 116 дела, вклучувајќи дела од Платон и Аристотел, на сириски и арапски.
Со основањето на Домот на мудроста, целиот корпус на аристотеловски дела што биле зачувани (со исклучок на Евдемиската етика, Магна Моралија и Политика ) станал достапен, заедно со неговите грчки коментатори; овој корпус постави единствена основа за Исламскиот Аристотелизам.
Ал-Кинди (801–873) бил првиот од муслиманските перипатетски филозофи и е познат по неговите напори да ја воведе грчката и хеленистичката филозофија во арапскиот свет. Тој ги вклучи аристотелската и неоплатонистичката мисла во исламската филозофска рамка. Ова беше важен фактор во воведувањето и популаризацијата на грчката филозофија во муслиманскиот интелектуален свет.
Филозофот Ал-Фараби (872–950) имал големо влијание врз науката и филозофијата неколку векови, а во негово време бил нашироко сметан втор по Аристотел по знаење (на што се алудира со неговата титула „Втор учител“). Неговата работа, насочена кон синтеза на филозофијата и суфизмот, го отворил патот за делото на Авицена (980–1037). Авицена беше еден од главните толкувачи на Аристотел. Школата на мислата што тој ја основал станала позната како Авиценизам, која била изградена на состојки и концептуални градежни блокови кои во голема мера се аристотелски и неоплатонистички.
На западниот крај на Средоземното Море, за време на владеењето на Ал-Хакам II (961 до 976) во Кордоба, беа преземени огромни напори за преведување, а многу книги беа преведени на арапски. Авероес (1126–1198), кој поминал голем дел од својот живот во Кордоба и Севиља, бил особено истакнат како коментатор на Аристотел. Често пишувал два или три различни коментари за исто дело, а идентификувани се околу 38 коментари на Авероес за делата на Аристотел. Иако неговите дела имаа само маргинално влијание во исламските земји, неговите дела на крајот ќе имаат огромно влијание на Латинскиот Запад, и ќе доведат до школата на мислата позната како Averroism.
Западна Европа
Иако некои знаења за Аристотел се чини дека се задржале во црковните центри на западна Европа по падот на Римската Империја, до деветтиот век, скоро се што било познато за Аристотел се состоело од коментарите на Боетиус за Органон, и неколку кратенки направени од латинските автори на империјата во опаѓање, Исидора од Севиља и Мартијан Капела. Од тоа време до крајот на XI век, мал напредок е очигледен во аристотелското знаење.
Ренесансата на 12 век доживеа голема потрага од европските научници за ново учење. Јаков од Венеција, кој веројатно поминал неколку години во Константинопол, ја превел Аристотеловата задна анализа од грчки на латински во средината на дванаесеттиот век, со што го направил комплетниот аристотелски логички корпус, Органон, за прв пат достапен на латински. Научниците патувале во областите на Европа кои некогаш биле под муслиманска власт и сè уште имале значителна популација од арапско говорно подрачје. Од централна Шпанија, која се вратила во христијанско владеење во единаесеттиот век, научниците направиле многу од латинските преводи од 12 век. Најпродуктивниот од овие преведувачи бил Жерар од Кремона, (околу 1114–1187), кој превел 87 книги, кои вклучиле многу од делата на Аристотел како што се неговите задни аналитики, Физика, На небесата, За генерации и корупција и метеорологија. Мајкл Скот (околу 1175–1232) ги превел коментарите на Авероес за научните дела на Аристотел.
За физичките списи на Аристотел почнало отворено да се дискутира. Во време кога методот на Аристотел беше проникнат во целата теологија, овие трактати беа доволни да предизвикаат негова забрана за хетеродоксија во Осудите од 1210–1277 година. Во првата од нив, во Париз во 1210 година, беше наведено дека „ниту книгите на Аристотел за природна филозофија или нивните коментари не треба да се читаат во Париз јавно или тајно, а тоа го забрануваме под казна на екс-комуникација “. Сепак, и покрај понатамошните обиди да се ограничи учењето на Аристотел, до 1270 година, забраната за природната филозофија на Аристотел била неефикасна.
Вилијам од Моербеке (околу 1215–1286) презел целосен превод на делата на Аристотел или, за некои делови, ревизија на постоечките преводи. Тој бил првиот преведувач на Политика (околу 1260 г.) од грчки на латински. Се претпоставува дека многу копии на Аристотел на латински, кои тогаш биле во оптек, биле под влијание на Авероес, кој бил осомничен дека е извор на филозофски и теолошки грешки пронајдени во претходните преводи на Аристотел. Сепак, таквите тврдења беа без основа, бидејќи александрискиот аристотелизам на Авероес го следеше „строгото проучување на текстот на Аристотел, кој беше воведен од Авицена, [бидејќи] голема количина на традиционалниот неоплатонизам беше инкорпорирана со телото на традиционалниот аристотелизам“.
Албертус Магнус (околу 1200–1280) бил меѓу првите средновековни научници кои ја примениле филозофијата на Аристотел во христијанската мисла. Тој направи парафрази на повеќето дела на Аристотел што му се достапни. Тој ги сварил, толкувал и систематизирал целокупните дела на Аристотел, извлечени од латинските преводи и белешки на арапските коментатори, во согласност со црковната доктрина. Неговите напори резултираа со формирање на христијански прием на Аристотел во Западна Европа. Алберт не го отфрли Платон. Во тоа, тој припаѓал на доминантната традиција на филозофијата што му претходела, имено на „конкордистичката традиција“, која се обидувала да го усогласи Аристотел со Платон преку толкување (види на пример Порфириевите за Платон и Аристотел се приврзаници на истото Училиште ). Албертус славно напиша:
Тома Аквински (1225–1274), ученик на Албертус Магнус, напишал десетина коментари за делата на Аристотел. Томас беше категорично аристотелски, тој ја усвои Аристотеловата анализа на физичките предмети, неговиот поглед на местото, времето и движењето, неговиот доказ за главниот двигател, неговата космологија, неговиот извештај за перцепцијата на сетилата и интелектуалното знаење, па дури и делови од неговата морална филозофија. Филозофската школа која настана како наследство од делото на Тома Аквински беше позната како томизам и беше особено влијателна кај Доминиканците, а подоцна и кај Језуитите.
Користејќи ги коментарите на Алберт и Томас, како и „ Одбранбен пацис “ од Марсилиј од Падова, научникот од 14 век Никол Орезме ги превел моралните дела на Аристотел на француски и напишал опширни коментари за нив.
Модерна ера
По повлекувањето под критиките од современите природни филозофи, карактеристичната аристотеловска идеја за телеологијата беше пренесена преку Волф и Кант до Хегел, кој ја применил на историјата како тоталитет, иако овој проект беше критикуван од Тренделенбург и Брентано како не-аристотелски. За влијанието на Хегел сега често се вели дека е одговорно аристотелско влијание врз Маркс. Постмодернистите, за разлика од нив, го отфрлаат тврдењето на аристотелизмот дека открива важни теоретски вистини. Во ова, тие ја следат критиката на Хајдегер за Аристотел како најголем извор на целата традиција на западната филозофија.
Етика
Аристотелизмот го сфаќаат неговите поборници како критичко развивање на теориите на Платон. Некои неодамнешни аристотелски етички и „практични“ филозофии, како онаа на Гадамер и Мекдауел, често се засноваат на отфрлање на традиционалната метафизичка или теориска филозофија на аристотелизмот. Од оваа гледна точка, раната модерна традиција на политички републиканизам, која ја гледа res publica, јавната сфера или државата како конституирана од доблесна активност на нејзините граѓани, може да изгледа целосно аристотелска.
Мортимер Џ. Адлер ја опиша Аристотеловата Никомахова етика како „уникатна книга во западната традиција на моралната филозофија, единствената етика која е здрава, практична и недогматска“.
Современиот аристотелски филозоф Аласдер Мекинтајр помогна да се оживее етиката на доблеста во неговата книга По доблеста. Мекинтајр го ревидира аристотелизмот со аргументот дека највисоките временски добра, кои се внатрешни за човечките суштества, се актуелизираат преку учество во општествените практики. Тој го спротивставува аристотелизмот на менаџерските институции на капитализмот и неговата држава, и на ривалските традиции - вклучувајќи ги филозофиите на Хјум, Кант, Киркегор и Ниче - кои ја отфрлаат неговата идеја за суштински човечки добра и доблести и наместо тоа го легитимизираат капитализмот. Според тоа, според Мекинтајр, аристотелизмот не е идентичен со западната филозофија како целина; туку, тоа е „најдобрата теорија досега, [вклучувајќи ја] најдобрата теорија досега за тоа што ја прави одредена теорија најдобра“. Политички и социјално, тој е окарактеризиран како ново „револуционерно аристотелизам“. Ова може да се спореди со поконвенционалните, аполитични и делотворно конзервативни употреби на Аристотел од, на пример, Гадамер и Мекдауел. Други важни современи аристотелски теоретичари вклучуваат Фред Д. Милер, Џуниор во политиката и Розалинд Харстхаус во етиката.
Мета-онтологија
Нео-аристотелизмот во мета-онтологијата смета дека целта на онтологијата е да определи кои ентитети се фундаментални и како нефундаменталните ентитети зависат од нив. Концептот на фундаменталност обично се дефинира во смисла на метафизичка основа. Основните ентитети се разликуваат од нефундаменталните ентитети бидејќи не се втемелени во други ентитети. На пример, понекогаш се смета дека елементарните честички се пофундаментални од макроскопските објекти (како столици и маси) што тие ги составуваат. Ова е тврдење за заземјување-врска помеѓу микроскопски и макроскопски објекти.
Овие идеи се навраќаат на тезата на Аристотел дека ентитетите од различни онтолошки категории имаат различни степени на фундаменталност. На пример, супстанциите имаат највисок степен на фундаменталност бидејќи постојат сами по себе. Својствата, од друга страна, се помалку фундаментални бидејќи зависат од супстанции за нивното постоење.
Приоритетниот монизам на Џонатан Шафер е неодамнешна форма на неоаристотелска онтологија. Тој смета дека постои само едно нешто на најфундаменталното ниво: светот како целина. Оваа теза не ја негира нашата здраворазумна интуиција дека постојат различни предмети со кои се среќаваме во нашите секојдневни работи како автомобили или други луѓе. Тоа само негира дека овие објекти имаат најфундаментална форма на постоење.
Проблем на универзалиите
Проблемот на универзалите е прашањето дали и на кој начин постојат универзалиите. Аристотелците и платонистите се согласуваат дека универзалите имаат реално постоење независно од умот; на тој начин тие се спротивставуваат на номиналистичкото гледиште. Меѓутоа, аристотелците не се согласуваат со платонистите за начинот на постоење на универзалиите. Платонистите сметаат дека универзалиите постојат во некоја форма на „платонски рај“ и затоа постојат независно од нивните примери во конкретниот, просторновременски свет. Аристотелците, од друга страна, го негираат постоењето на универзалии надвор од просторно-временскиот свет. Овој став е познат како иманентен реализам. На пример, универзалното „црвено“ постои само доколку има црвени предмети во конкретниот свет. Да нема црвени предмети, нема да има црвено-универзално. Оваа иманентност може да се замисли во однос на теоријата на хиломорфизмот со гледање на предметите како составени од универзална форма и материјата обликувана од неа.
Дејвид Малет Армстронг беше модерен бранител на аристотелизмот за проблемот со универзалиите. Состојбите на работите се основните градбени блокови на неговата онтологија и имаат поединости и универзали како нивни составни делови. Армстронг е иманентен реалист во смисла дека тој смета дека универзалното постои само доколку е составен дел на барем една актуелна состојба на работите. Универзалите без примероци не се дел од светот.
Преземањето реалистички пристап кон универзалиите, исто така, дозволува аристотелска реалистичка филозофија на математиката, според која математиката е наука за својствата што се инстанцирани во реалниот (вклучувајќи го и физичкиот) свет, како што се квантитативните и структурните својства.
NGC 4343
NGC 4343 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4343 се споменува и како UGC 7465, MCG 1-32-38, CGCG 42-70, VCC 656, IRAS 12210+0713.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Ревитуса
Ревитуса (грчки: Ρεβυθούσα)  - мал остров во Саронскиот Залив, ненаселен со површина од 0,18 квадратни километри. Се наоѓа на 500 метри јужно од брегот на Агија Триада (Света Троица), во заливот Пахи Мегара и 900 метри западно од Саламина. Ревитуса административно припаѓа на Саламина од 2001 година.
Терминална станица за течен природен гас
Од 1999 година, една од најважните национални инфраструктури во Грција, работи на терминалот за течен природен гас Ревитуса.
Тој е еден од трите извори на снабдување на Националниот систем за пренос на гас и една од десетте слични станици кои работат денес низ Медитеранот и Европа. Таму се истоваруваат и примаат товари со природен гас во течен облик, кои во земјава пристигнуваат со цистерни. Течниот природен гас се складира во два резервоари со вкупен капацитет од 130.000 кубни метри. Потоа, во посебните капацитети на блокот се претвора во гас и го напојува Националниот систем за природен гас.
Во октомври 2007 година, операторот DESFA ја завршил работата за надградба на Терминалот за течен природен гасРевитуса, остварувајќи една од најважните инвестиции во енергетската инфраструктура на земјата. Со оваа надградба, станицата сега може да прима и преработува до тројно количество природен гас и да му обезбеди на Националниот преносен систем 5,2-5,3 милијарди кубни метри годишно. Конкретно, проектот вклучувало проширување на инфраструктурата и подобрување на опремата за зголемување на капацитетот за гасификација на централата на 1.000 кубни метри гас на час, од 271 кубен метар на час.
Драган Иванов
Драган Иванов (роден во година во с. Рајчиловци, Босилеград, Србија) — југословенски градежен инженер и редовен професор на Градежниот факултет во Скопје (од 1981 до пензионирањето во 2004 г.).
Животопис
Драган Иванов предавал предмети од областа на бетонските и армирано-бетонските конструкции. Магистрирал во областа на земјотресното инженерство (1971). Како истражувач, учествувал во истражувањето, проектирањето, изградбата, испитувањето и зајакнувањето на многубројни бетонски конструкции, особено мостови, во земјава и во странство.
Невеста (Мартиноски)
Невеста – портрет на ромска невеста од Никола Мартиноски. Сликата е масло на платно, завршена во 1937 година со димензии 95х72 см.
Моделот на сликата гледа директно кон гледачот, а телото е странично поставено. На себе има некоја жолта кошула и бел фустан со мали сини и црвени точки. Рацете во скутот држат жолти полски цветови. Зелената заднина е чиста. „Ликот на младото девојче е работен во светол жолтеникавоокерен тон, нанесуван во мошне нежни и изедначено. Грижливо се изведени сите детали (меланхоличните очи, фино изработените усни, носот, малечката брада). Линијата на телото е издолжена, благо свиткана, дејствува опуштено, речиси беспомошно. Внимателно е предадена материјата на облеката, со бои што дејствуваат лесно и проѕирно (светлолилавата, светложолтата, светлосината и темноокерната), нанесени во непресилени валери“. Иако сликата има „недостатоци“ (девојката е анатомски неточна, долниот дел од нејзиното тело е многу голем во споредба со торзото) и во делови сцената е нејасна (на платното не постои никаква индикација за предметот врз кој седи девојката), оваа слика е еден од маркерите на уметноста на Мартиноски од крајот на триесеттите години.
Коста Јаневски
Рани години и лекарска кариера
Коста Јаневски е роден на 13 мај 1960 година во Штип, НР Македонија. Основно и средно училиште завршил во Струмица, а потоа студирал на Медицинскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. По завршувањето на факултетот се враќа во Струмица и започнува со работа во Општата болница. Во 2002 година го доусовршува своето образование со специјализација по интерна медицина, при што се посветува на својата работа како лекар интернист.
Партиска и политичка кариера
Во 2009 година се вклучил во политиката и е член на Социјалдемократскиот сојуз на Македонија. Истата година бил избран за член на Советот на општина Струмица. Четиригодишниот мандат го продолжил, и во 2013 година по вторпат станал член на советот. Во 2016 година бил избран за пратеник во Собранието на Република Македонија од редовите на СДСМ. Пратеничкиот мандат го прекинал откако победил на локалните избори за градоначалник на општина Струмица, при што на 20 октомври 2017 година ја презел функцијата од Костадин Костадинов, вршител на должноста. . Функцијата ја извршувал до 27 октомври 2021 година ..
Беверн (општинска заедница)
Беверн (Bevern) — општинска заедница во округот Холцминден, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Беверн.
Општинската заедница Беверн се состои од следниве општини:
Отец Спасе Игуменов
Спасе Игуменов (роден во година во  - починал на  година во ) — македонски свештеник и преродбеник.
Животопис
Најверојатно, тој најпрво живеел во Варош маало, па неговите сожители го ангажирале да преземе иницијатива за изградба на нова црква, бидејќи градската соборна црква „Свето Благовештение“ била подалеку од нивното маало. Бидејќи отсекогаш бил со јасно изграден став по прашањето за возобновувањето на Охридската архиепископија, во 1887 година, заедно со своите приврзаници, а потпомогнат од двајцата српски емисари д-р Светислав Правица и Шпиро Копривица, тој потпишал изјава дека не ја признава Бугарската егзархија, нејзините училишта и Општината и поднесол барање за создавање на македонско народно училиште и самостојна Македонска Црква. Откажувајќи се од Егзархијата, тој формирал нова црковно-училишна општина под името „Македонско православно општество“.
Со неговиот избор за претседател на Прилепската црковно-училишна општина (2 април 1884) било елиминирано егзархиското влијание. Бил иницијатор за потпишување на петиција од 26 прилепски првенци, во име на 1.200 прилепски семејства, за отфрлање на Бугарската егзархија и осамостојување во црковната општина на Македонско православно општество, со барање:
За да ја реализира оваа своја идеја во дело, тој отпатувал во Цариград, барајќи покровителство и од Патријаршијата за своите намери. При својот престој во Цариград остварил контакти со српскиот идеолог и дипломат Стојан Новаковиќ, Цариградската патријаршија и со тамошниот папски викар, со барање за признавање на Македонската црковна општина во Прилеп. Но барањето им било прифатливо само без придавката македонска (1887), со што пак самиот тој не се согласил. При тој престој во Цариград се сретнал и со митрополитот Теодосиј Гологанов, тој го посоветувал да „причека додека да узреат условите за обнова на Охридската архиепископија, кога сите македонски епархии, под македонско име, ќе се осамостојат од туѓите верско-национални пропаганди во Македонија”. Според заедничката подоцнешна проценка, таквите услови се создале по неколку години, но нивната акција за остварување на тој план била попречена по интервенција на српскиот конзул во Скопје, В. Кариќ и забраната од османлиските власти. Целосно бил незадоволен и од преговорите со римокатоличките претставници во Цариград, но и од разговорите со српскиот конзул Стојан Новаковиќ, па затоа се вратил во родниот Прилеп, прекинувајќи ги преговорите и не успевајќи да ја постигне целта што си ја поставил. По враќањето во Прилеп, бидејќи немал друг излез и бил принуден повторно да ја признае јурисдикцијата на Егзархијата, но постојано бил набљудуван и следен од будното око на бугарските шпиони и агенти. Според усното кажување на прилепчани, врз него е извршен и неуспешен обид за атентат од пробугарски настроените прилепчани, од оние, кои биле ставени на располагање на Егзархијата.
Со доаѓањето на српскиот митрополит Варнава (Росиќ) за администратор на епархиите во Македонија во 1912 година, отец Спасе Игуменов бил поставен за старешина на црквата „Свето Благовештение“ во Прилеп и на таа должност останал до 1918 година, кога и престанала неговата активна свештеничка служба.