cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Старо Кралство
Занаетчиство и трговија
Во Египет се развиле бројни занаети. Најважни биле градежништвото, грнчарството, бродоградбата, ткаењето платно, правењето музички инструменти, правењето папирус – материјал на кој пишувале, правењето накит и украсни предмети од злато, сребро и други метали. Египќаните граделе величествени гробници за владетелите, наречени пирамиди. Со својата големина и изглед, пирамидите ги восхитувале луѓето во минатото, а ги восхитуваат и денес. Занаетчиските производи ги користеле самите Египќани и ги разменувале меѓу себе. Но, еден дел од нив се разменувал за руда и за други производи со соседните и со подалечните народи. Така се развила трговијата со другите народи. Египет бил голем производител на жито. Тој извезувал жито и го разменувал, најмногу за метали. Реката Нил била пловна река и имала голема улога во трговијата на Египет.
Основни одлики на општеството и на државата
На чело на египетската држава стоел владетел наречен фараон. Тој бил почитуван како бог, син на врховниот египетски бог Амон Ра. Фараонот бил сопственик на целата земја. Населението на Египет се делело на повеќе слоеви. Најбогатиот слој на населението го сочинувале најблиските роднини и соработници на владетелот, војсководците, богатите службеници и свештениците. Тие живееле во убави и големи куќи – палати и дворци, а свештениците во храмови. Побогатите луѓе имале изобилство од храна, биле раскошно облечени, носеле убави и скапоцени накити. Во градовите живееле и други слободни луѓе: трговци и занаетчии. Селаните биле најброен слој од населението во Египет. Тие работеле на своите имоти, но и на имотите на побогатите Египќани.
Најтешка била положбата на робовите. Тие работеле во куќите на нивните господари, на градилиштата, во рудниците, како веслачи на бродовите и на други места. Во Египет многу била почитувана жената – домаќинка во семејството. Египќаните себеси се именувале по мајката, а не по таткото. Жената во Египет можела да стане владетелка на државата. Египетската држава била формирана околу 3200 години пред н.е. Тогаш две помали држави: Долен и Горен Египет се обединиле во една голема држава. Круната на фараонот била составена од два дела, во две бои: бела и црвена. Тоа го симболизирало обединувањето на двете држави во една. Според старите преданија, фараонот што го обединил Египет се викал Менес.
Фараонот имал најголема поддршка од свештениците и од војската. Се верувало дека фараонот, по неговата смрт, ќе продолжи да живее во задгробниот свет. Затоа во неговата гробница се ставале најразлични предмети, покуќнина и храна, а на внатрешните ѕидови се цртале слики на кои биле претставени сцени од животот на фараонот. Египќаните верувале дека сето тоа ќе му служи на владетелот во задгробниот живот. Многу често, на овие слики фараоните и нивните жени биле претставувани заедно со некој бог или божица. Со извесни прекини, египетската држава опстојувала сè до 31 година пред н.е., кога потпаднала под римска власт.
Лецен
Лецен може да се однесува на следниве места во Германија:
Чоротат
Чоротат — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Жепа.
Брз трамвај во Скопје
Јавниот превоз во Скопје
Главниот град на Македонија е град со околу 800 000 жители, кој во последната деценија доживува интензивен раст на населението и севкупен развој. Сè повеќе жители на нашата држава се одлучуваат да живеат во него заради економските и социјалните придобивки поврзани со тоа. Витално за доброто функционирање на големиот град е неговиот транспортен систем, кој овозможува непречено, брзо, удобно, безбедно и ефикасно превезување на патници од една до друга точка во градот и околу него. Столб и неопходен услов за брз и удобен превоз во било кој град е јавниот транспорт. Скопскиот јавен градски и приградски јавен транспорт засега се состои само од автобуски превоз, кој според многумина е крајно недоволен за задоволување на потребите на населението. Освен обнова на возниот парк на ЈСП, во последните години не е направено ништо за неговото подобрување и осовременување. Автобуските станици се несредени, нема систем за следење на автобусите во реално време, ниту аудио-визуелно информирање на патниците во самите возила. Огромен проблем кој значително ја влошува транспортната состојба во Скопје е непочитувањето на жолтите автобуски ленти од страна на возачите или пешаците, што доведува до доцнење на автобусите и нередовен и бавен јавен автобуски градски транспорт. За лошата состојба со превозот во Скопје говори и фактот што ЈСП во 1989 година има превезено околу 150 милиони патници, а во 2009 година ЈСП заедно со приватните превозници имаат превезено вкупно 48,6 милиони патници. Овој значаен пад за околу 300% можеме да го објасниме со лошата автобуска инфраструктура, застарениот возен парк, некоординираното работење на ЈСП и приватните превозници и недостигот на друг јавен транспорт со поголем капацитет и повисока брзина на движење. Оваа бројка е и своевиден индикатор за превозниот потенцијал кој го има Скопје, а кој во моментов не е ниту приближно ефикасно искористен. Бројни невладини организации од сферата на екологијата и животната средина и стручни работници од областа, веќе подолго време апелираат за воведување на шински јавен транспорт во Скопје со повисок капацитет, со кој трајно и континуирано би се решил проблемот со јавниот превоз во главниот град.
Плановите на Град Скопје
Најновите планови на Град Скопје планираат воведување на класичен трамвај како нов вид на јавен градски транспорт во Скопје. Но, во истите стои дека е рентабилна изградба на само една линија со траса од Ѓорче Петров до Ново Лисиче преку централното градско подрачје, а изградбата ќе се реализира преку јавно-приватно партнерство односно концесија. Во планот се наведува дека цената на билетот би била 60 денари со тенденција на зголемување, Градот ќе има обврска да го субвенционира концесионерот, а пак истиот ќе добие монополна позиција во извршување на јавниот градски превоз. Последниот сегмент е особено проблематичен бидејќи практично го оневозможува постоењето на автобуски линии на трасите на идниот трамвај опериран од страната на приватен концесионер.
Користење на средишното зеленило долж главните булевари како независна траса за шинските возила
Средишното зеленило на главните булевари на Скопје кои се наоѓаат на трасата на првата предвидена трамвајска линија во градот може да се искористат за изградба на трамвајска траса. Со тоа се постигнува поголема независност на трамвајските возила од останатите форми на сообраќај, пред сè автомобилскиот, како и се избегнуваат гужвите и застоите во сообраќајот. Од ова решение корист имаат како трамвајските, така и автомобилските возила, но најмногу патниците кои добиваат побрз и поредовен начин на превоз. Се разбира со тоа, средишното зеленило нема да се елиминира, затоа што подлогата на шинскиот коридор може да биде од трева.
Тунел под плоштад Македонија
Изградбата на комбиниран автомобилско-трамвајски тунел под плоштадот Македонија е внесена во Генералниот урбанистички план на Скопје (ГУП Скопје) и е еден од клучните инфраструктурни проекти во градот. Со неговата изградба покрај подобрување на капацитетот на патната инфраструктура и нејзината порпусна моќ, се добива и независен шински коридор со чија помош трамвајските возила брзо би го поминувале најтесното сообраќајно грло – Центарот на градот. Со тоа ефикасно се елиминира потребата по изградба на трамвајски шини долж постоечките улици Васил Главниов, Димитрија Чуповски (Рекорд), 11ти Октомври (пред Собранието и Градската болница) и Кочо Рацин (кај Олимпискиот базен), што директно придонесува во намалување на сообраќајниот метеж. Лесно може да се забележи дека токму тунелот под пл. Македонија е клучниот сегмент за успешно функционирање на трамвајската мрежа во градот.
Интеграција на трамвајскиот со железничкиот систем и системот на (при)градска железница
Голем, но неискористен потенцијал на Скопје останува и постоечката железничка мрежа околу градот. Истата нуди релативно брзо и евтино воспоставување на (при)градска железничка мрежа, која би ја сврзувала Главната железничка станица со периферните и приградските населби како Илинден, Хиподром, Скопје Север, Ѓорче Петров и Драчево. Доколку трамвајската мрежа во градот се направи со ширина на колосекот од 1435 мм, наместо предвидената од страна на Градот 1000 мм, во иднина е можно поврзување на трасите на двата система и нивна интеграција во еден, кој ќе нуди лесен и едноставен за користење, а пред сè брз градски и приградски (или регионален) превоз. На тој начин, трамвајските возила би можеле да се движат и по постоечката железничка инфраструктура околу македонската метропола.
Формирање на разгранета градска мрежа од брзи трамваи
Употребата на јавните системи за транспорт нараснува надпропорционално со ширење на системот и додавање на нови линии. Така, со бројот на патници кои користат дадена линија нараснува кога во употреба се пушта уште една трамвајска линија. Градот Скопје во својата студија оценува дека на Скопје му е потребна само една трамвајска линија, но експерти и заинтересирани граѓани предупредуваат дека таквото решение нема да ги задоволи транспортните потреби на градот. Една линија не успева ефикасно да ги покрие сите густо населени скопски населби, ниту пак да привлече доволен број на патници за значително да го намали метежот на улиците. Затоа се предлага етапно воведување на уште неколку брзи трамвајски линии, како и нивна интеграција со автобускиот и железнички транспорт. Тоа ќе доведе до значително поголема искористеност на трамвајските линии, подобрување на еколошката состојба во Скопје, како и намалување на времето потребно за транспорт, преку намалување на сообраќајниот метеж. Таквата мрежа ќе има доволен капацитет не само да ги задоволи моменталните транспортни потреби во Скопје, туку би имала капацитет да ги апсорбира и потребите во следните 50 години, со што ќе игра улога на клучен фактор и носител за развојот на македонската метропола. На тој начин Скопје еднаш засекогаш ќе го реши транспортниот проблем на квалитетен начин и ќе придонесе за значително подобрување на градската средина и квалитетот на живот во истата.
Космос-1780
Космос-1780 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 септември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-1780 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9155 км, а најмалото на 9104.
Црвја перспектива
Црвја перспектива е перспектива на еден предмет оздола, како посматрачот да е црв. Може да значи и гледање на нешто од понизна гледна точка. Наспроти ова имаме птичја перспектива.
Worm's-eye view
Гросбрајтенбах (општинска заедница)
Гросбрајтенбах (Großbreitenbach) — поранешна општинска заедница во округот Илм, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Гросбрајтенбах. Била распуштена во јануари 2019 година.
Општинската заедница Гросбрајтенбах се состоела од следниве општини:
Глигор Јовановски
Глигор Јовановски (р. година во с. Нистрово, Гостиварско) — македонски професор и научник од областа на хемијата, спектроскопијата и кристалографијата и член на Македонската академија на науките и уметностите.
Образование и работа
Основното училиште го завршил во Маврово, а Педагошка гимназија во Скопје. Во 1969 г. дипломирал хемија на Природно-математичкиот факултет во Скопје, а магистрирал во 1974 г. на Природословно-математичкиот факултет во Загреб, каде што и докторирал во 1981 г. По едногодишно волонтирање, од 1971 г. е постојано вработен во Институтот за хемија на Природно-математичкиот факултет, минувајќи ги сите наставно-научни звања — од асистент до редовен професор. Акад. Јовановски, покрај другото, бил декан и продекан на Природно-математичкиот факултет во Скопје, раководител на Институтот за хемија и раководител на постдипломските студии на Институтот за хемија при ПМФ во Скопје, секретар на Одделението за природно-математички и биотехнички науки при МАНУ, како и член на Претседателството на МАНУ. Сите овие функции се одбележани со извонредни успеси. За редовен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 10 мај 2006 г.
Научна дејност
Бил главен уредник на Гласникот на хемичарите и технолозите на Македонија. Во моментов е главен уредник на Прилози МАНУ - природно-математички и биотехнички науки, потоа член на уредувачките одбори на три меѓународни списанија од областа на структурната хемија (Chemical Sciences Journal, ISRN Spectroscopy и International Scholarly Research Notices - Analytical Chemistry), како и член на Издавачкиот совет на списанието Macedonian Journal of Chemistry and Chemical Engineering. Акад. Јовановски досега бил ментор на две докторски дисертации, на пет одбранети магистерски труда и на повеќе дипломски работи, при што за одбележување е дека дури и резултатите од дипломските работи чиј ментор е акад. Јовановски речиси секогаш се објавуваат во реномирани меѓународни списанија. Престојувал околу 5 години на странски универзитети (4 години на Универзитетот во Загреб, Хрватска и околу една година на Универзитетот во Упсала, Шведска), а има остварено и два покуси престои (три седмици) на универзитетите во Зиген, Германија и во Софија, Бугарија). За истакнување се и личните особини на акад. Јовановски. Една од неговите основни одлики е речиси совршената организираност на идеите и постапките и способноста да соработува со своите колеги, а и да ги води и поттикнува своите помлади соработници. За личноста на акад. Јовановски карактеристични се и темелноста при извршувањето на сите задолженија (независно од нивната природа), извонредната принципиелност и отсуството на желба за самоистакнување. Член е на Сојузот на хемичарите и технолозите на Македонија, на Американското хемиско друштво, како и на Хрватското кристалографско здружение, потоа на Европското кристалографска здружение и на Меѓународниот сојуз за кристалографија.
Цирокумулус стратиформис
Цирокумулус стратиформис (Cirrocumulus stratiformis) ― вид на облак цирокумулус. Името cirrocumulus stratiformis потекнува од латински, што значи истегнат. Цирокумулус стратиформис се јавува како цирокумулусни облаци кои покриваат голем дел од небото. Овој вид облак се појавува во тенки слоеви. Има простори помеѓу секој од облаците во слојот.
NGC 969
NGC 969 — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 969 се споменува и како UGC 2039, MCG 5-7-8, CGCG 505-10.
Откривање
Објектот е откриен на 22 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 969 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 969 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 34 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 56' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 969 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9781. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2328. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Гучи
Куќата Гучи или повеќе позната само како Гучи е италијанска модна куќа за кожни производи,дел од групацијата Гучи која е во сопственост на француската компанија ППР. Гучи беше основана од страна на Гучио Гучи во Фиренца во 1921 година.
Гучи создал приближно 4,2 милијарди долари приходи низ светот во 2008 година и според списанието Business Week се искачи на 41то место на годишната список на списанието за 2009 година на „100 те врвни светски брендови“,создадена од Интербренд.Гучи е најпродаваниот италијански бренд. Гучи управува со 278 продавници низ светот (до септември 2009 година) и ги продава своите производи на големо преку франшизи и богатите стоковни куќи.
Историја
Со скромен почеток кон крајот на 19 век,компанијата Гучи стана една од најуспешните производители на луксузни кожни производи,облека и други модни производи.Како имигрант во Париз,а потоа во Лондон,работејќи во ексклузивни хотели младиот Гучио Гучи (1881-1953) беше импресиониран од луксузниот багаж кој софистицираните гости го носеле со нив.По враќањето во неговото родно место,Фиренца,град кој се разликува по висококвалитетните материјали и вештите занаетчии,тој во 1920 година отвори продавница во која продаваше убави кожни производи со класичен стил.Иако Гучи ги уреди своите работилници за индустриски начин на производство,тој ги задржа традиционалните методи на производство.Првично Гучи вработи квалификувани работници од Фиренца со основни кожни вештини,за внимателно завршување.
Заедно со неговите три сина, Алдо Гучи (1905-1990), Васко Гучи (1907-1975) и Родолфо Гучи (1912-1983), Гучи ја проширил компанијата вклучувајќи продавници во Милано и Рим, како и дополнителни продавници во Фиренца. Продавниците на Гучи се опремени со фини стокмени кожни додатоци како што се чанти, чевли и неговите иконски украсни мокасини, вклучувајќи свила и трикотажа со потписот на Гучи. Мокасините на Гучи се единствените чевли во колекцијата на Музејот на модерна уметност во Њујорк.
Компанијата направила чанти од памучно платно наместо од кожа за време на втората светска војна поради недостиг од матерјали.Како и да е, платното се разликувало со потписот дупло Г ,комбиниран со истакнати црвени и зелени ленти. По војната, грбот на Гучи ,кој претставуваше штит и оклопен витез опкружен со лента на која го пишуваше семејното име, станало синоним за градот Фиренца.
Карактеристичните линии на Гучи ги направиле неговите производи меѓу најчесто копираните во светот во почетокот на 2000-тите.Свинската кожа, телешката кожа и увезените егзотични животински кожи биле подложени на различни методи на изработка. Водоотпорно платно и сатен биле користени за изработка на вечерни чанти. Бамбусот за првпат се користел за да се направат рачки на чантите преку процес на греење и обликување во 1947 година и чантите направени со рачка за на рамо и ѓем-декорациите беа воведени во 1960 година. Во 1964 година, Гучи по нарачка изработил раскошен пеперуткест дизајн, еден со еднакво богат цветен мотив. Оригиналната Гучи мокасина била надградена со карактеричен украсен ѓон во 1966 година, додека сетот од патни торби „Ролс-Ројс“ бил претставен во 1970 година.Часовници, накит, вратоврски и очила биле додадени во производните линии на компанијата. Посебно иконскиот допир, воведен во 1964 година била употребата на двојно Г-лого за пафтите на ремените и за украсување на дуги додатоци.
Претходно, компанијата во 1989 година ja донела Dawn Mello како уредник и дизајнер со цел да го возобноват својот углед. Свесен за лошата слика на Гучи и вредноста на името на брендот, во 1990 година Мело го ангажирал Том Форд за да дизајнира една колекција.Тој бил унапреден во позицијата креативен директор во 1994 година. Пред да се врати на нејзиното работно место како претседател на американската продавница на мало Bergdort Gudman, Мело го започна враќањето на седиштето на Гучи од бизнис центарот во Милано во Фиренца, каде неговите занаетчиски традиции биле искоренети.Таа и форд таму го намалиле бројот на производи на Гучи од дваесет илјади на поразителни пет илјади.
Том Форд дошол со визија и стил во пропаднатата компанија. Имајќи ја целокупната поддршка на Доменико де Сол, Форд сакал да го долови чувството на историјата на компанијата додека го ажурираше заштитниот знак на Гучи. Во 1994 година, станал одговорен на дирекцијата за креативност, а до 1996 година ги управувал сите оддели на компанијата вклучувајќи ги колекциите на облека, визуелна малопродажба, пакување, внатрешен дизајн и рекламирањето. Форд и Де Сол се бореа да го вратат поранешниот углед на Гучи, додека го пренасочуваа растечкиот бренд на еднакво ниво на пазарот во доцните деведесетти.
Во 1997 година, Гучи имаше 76 продавници низ целиот свет, заедно со поголем број договори за лиценцирање. Форд во процесот на донесување одлуки претставуваше клучна фигура заедно со Дел Сол, кога групацијата Гучи ги презеде Yves Saint Laurent Rive Gauche, Ботега Венета, Boucheron, Серхио Роси и делумна сопственост со Стела Макартни, Александар Меквин и Balenciaga. Од 2001 година Форд и Де Сол ја делат одговорноста за донесување на големи деловни одлуки, додека истовремено Форд е назначен за дизајнот на Ив Сен Лоран, како и на Гучи.
Како и да е, француската корпорација Pinault-Printemps-Recboute во 2003 година во своја сопственост доби 60% од акциите на Гучи. Групацијата Womens Wear Daily тогаш го најави заминувањето на Доменико Де Сол и Том Форд од групацијата Гучи по истекувањето на нивните договори во април 2004 година. Минатогодишната пролетна колекција под раководство на Форд и Де Сол била критички и комерцијален успех. Поради распространетите шпекулации во модниот печат за можен наследник на Форд, во март 2004 година компанијата соопшти дека тој ќе биде заменет со некој од тимот на помлади дизајнери кои се вработени во компанијата и ќе биде унапреден според позицијата на која се наоѓа. Во 2005 година Фрида Џанини, која се приклучи на Гучи во 2002 година, беше назначена како креативен директор на женската колекција и додатоците. Во 2006 година, таа исто така стана и креативен директор за машката колекција, како и на целокупната Гучи-етикета.
Корпорација
Осмислениот пресврт на компанијата во доцните осумдесетти го направи Гучи светски фаворит и значајна модна марка.Во октомври 1995 година, Гучи излезе јавно и ја имаше својата прва јавна понуда на AMEX и NYSE за 22 долари по акција.Номеври 1997 година исто така се покажа како успешна година за Гучи,кој успеа да ја добие лиценцата за часовници Северин-Монтрес и ја преименува во Гучи часовници.Компанијата од страна на Европската бизнис прес Федерација (European Business Press Federation) беше прогласена за „европска компанија на 1998 година“ за својот економски и финансиски успех,стратешката визија,како и квалитетното управување.Светските канцеларии и седишта на Гучи се во Фиренца,Милано,Париз,Лондон,Хонгконг,Јапонија и Њујорк.ППР седиштата се во Париз.
Нова управа
Во 1989 година,Маурицио успеа да ја убеди Dawn Mello,која стана ѕвезда во трговијата на мало со оживувањето на њујоршката продавница Bergdort Gudman во седумдесеттите,да се приклучи кон ново формираната групација Гучи како извршен потпретседатрел и креативен директор низ светот.На чело на Гучи Америка беше Доменико Де Сол,поранешен адвокат,кој помогна во надгледувањето на Маурицио при преземањето на компанијата од 1987 до 1989 година.Последниот кој се приклучи во креативниот тим,во кој веќе беа вклучени дизајнери како Џефри Бин и Келвин Клај,беше младиот дизајнер Том Форд.
Израснат во Тексас и Ново Мексико,тој се заинтересирал за модата уште во неговите рани тинајџерки години,но одлучил да продолжи со дизајнерската кариера дури кога го напуштил училиштето за дизајн Парсонс,отсек архитектура.Dawn Mello го ангажира Форд во 1990 година на барање на нејзиниот партнер,писател и уредник Ричард Бакли.
Во раните дведесетти,Гучи беше подложен на она што сега е признато како најсиромашното време во осторијата на компанијата.Маурицио ги разлути дистибутерите,акционерите на Investcorp и директорите на Гучи Америка со драстично преземање на контролата врз продажбата на колекцијата додатоци од Гучи,која само во САД создава приходи од 110 милиони долари секоја година.Новите додатоци на компанијата не успеаја да се пробијат,па во наредните три години компанијата доживеа тешки загуби и беше на работ на банкрот.Маурицио беше прекрасен човек кој страсно го сакаше семејниот бизнис,но по четири години високите менаџери на компанијата се согласија дека тој е неспособен за водење на компанијата.Неговото управување имало негативно влијание врз побарувачката на брендот,квалитетот на производот и контролата врз дистрибуцијата.Тој беше принуден да го продаде својот дел од компанијата на Investcorp во август 1993 година.По помалку една година од заминувањето на Маурицио, Dawn Mello се вратила на својата стара работа во Bergdort Gudman,а позицијата на креативен директор ја доби триесет и две годишниот Том Форд.Форд со години работел под раководство на Маурицио и Мело и сакаше имиџот на компанијата да го одведе во нов правец.Де Сол кој беше избран за претседател и главен извршен директор на групацијата Гучи НВ,сфати дека ако сака Гучи да стане профитабилна компанија тоа ќе бара нова слика,па така тој се согласи со реализирањето на Фордовата визија.
Во почетокот на 1999 година,конгломератот на луксузни производи ЛВМХ,предводен од Бернар Арно,ги ги зголеми своите акции во Гучи со цел преземање на компанијата.Доменико Де Сол беше бесен од новостите и го одби барањето на Арно за место во одборот на директори,каде тој ќе има пристап во доверливите извештаи за заработката,стратешките состаноци и дизајнерските концепти.Де Сол реагираше со издавање на нови акции на берзата во обид да ја ослабне вредноста на акциите на Арно.Тој исто така пристапи на француската компанија Pinault-Printemps-Recboute (PPR) за можност за формирање на стратешки сојуз.Основачот на компанијата,Франсоа Пинал,се согласил со идејата и купил удел од 37 милиони од компанијата или 40% од акциите.Делот на Арно беше ослабнат на безначајни 20% и следеше правна битка за да се оспори легитимноста на партнерството помеѓу новиот Гучи и   ППР (PPR) со правната фирма Skadden Arps, Slate, Meagher,Flom претставувајќи го Гучи. Судовите во Холандија конечно го потврдија договорот со PPR,бидејќи не ги прекрѓиле бизнис законите во таа земја.Вториот најголем акционер Credit Lyonnaisсо 11% од акциите.Во септември 2001 година беше постигнат спогодбен договор помеѓу групацијата Гучи,ЛВМХ и ППР.
По заминувањето на Форд,групацијата Гучи задржа три дизајнери да го продолжат успехот на компанијата Џон Реј,Alessandra Facchinetti и Фрида Џанини,од кои сите работеа под креативната дирекција на Форд. Facchinetti била избрана за креативен директор на женската облека во 2004 година и пред да замине од компанијата и беше дизајнер во две сезони.Реј работеше како креативен директор на машката облека три години.Триесет и две годишната Џанини, која беше одговорна за дизајнирањето на машки и женски додатоци,во моментов работи како креативен директор за целиот бренд.
Фрида Џанини,поранешен креативен директор на додатоци е именувана за единствен креативен директор во 2006 година.Патрицио ди Марко го замени Марки Ли како извршен директор на Гучи.
Детска линија
Претседателот и главен извршен директор на Гучи,Патрицио ди Марко е подготвен да ја лансира детската линија во јуни 2001 година.Линијата првично ќе биде лансирана во Италија и во 40 продавници низ целиот свет.Фрида Џанини е креативен директор на линијата.Таа беше поздравена за нејзиното ново,женствено надградување на современата мода.Родена е во Рим во 1972 година од татко архитект и мајка професор по историја на уметноста,студира моден дизајн на Модната Академија во Рим.По завршувањето на своето образование се вработила како помошник во една мала модна куќа.Во 1997 година,Џанини ја започнала својата кариера во модната куќа Фенди,каде што по само три сезони дизајнирање на облека,таа беше унапредена во дизајнер на кожни производи.Во 2002 година,таа премина во Гучи како директор на чанти,а во 2004 година била унапредена во дизајнер на сите модни додатоци.Една година подоцна,во 2005 година,дизајнерката беше унапредена во креативен директор за женската линија,заедно со нејзината улога како дизајнер на модните додатоци.Во 2006 година, Џанини беше назначена за креативен директор на модната куќа,кога стана одговорна и за дизајнот на машката облека.Во прилог на дизајнирањето на облека,таа исто така има развиено малопродажни концепти за продавниците на Гучи,како и креативна контрола врз рекламирањето.
Американската корпорација Моторс
Алдо Гучи се проширувал на нови пазари,вклучувајќи договор со американската корпорација Моторс (АМС).АMC Horneb од 1972 и 1973 година компактна со „Sportabout“ караванот,стана еден од првите американски автомобили кој има понудено специјална луксузна опременост,дизајниран од познат моден творец.Спортските автомобили на Гучи се со зелени и црвени ленти на седиштата од биволска кожа, панели на вратите,како и амблеми на дизајнерот и надворешна селекција на бои.Американската корпорација Моторс исто така му понуди  и на Пјер Карден издание на свој автомобил.
Џенерал Моторс
Во 1979 и 1980 година,ќерка- компанија со седиште во Мајами го понуди Кадилак Севиља од Гучи.На надворешноста на автомобилот,на хаубата има украс во кој е вклучено „двојното Г- лого“, што всушност се иницијалите на Гучио Гучи.Во внатрешноста имаше ѕвезда на логото како и потпирачите за глава беа украсени со логото.Контролната табла го носеше „Gucci script“ логото со здебелени букви.Во внатрешноста на багажникот имаше цел сет на патни торби од Гучи.
Компанијата Форд Моторс
Во 1989 година беше предвидено да се понуди Гучи серијата на Линколн градски автомобили на ценети водичи ,но до реализација на тоа никогаш не дојде.Линколн исто така им понуди и на дизајнерите Емилио Пучи,Бил Блас,Џани Версаче,Хуберт де Живанши и Валентино да направат свои изданија во текот на седумдесеттите и осумдесеттите години.
Партнерства
Гучи има партнерство со УНИЦЕФ од 2005 година.Продавниците на Гучи низ целиот свет донираат процент од продажбата на специјалните колекции кои се направени специјално за УНИЦЕФ и кои одат во Фондот за деца на Обединетите нации.Годишната кампања на Гучи за УНИЦЕФ ги поддржува образованието,здравствената заштита,програмите за запштита и чиста вода за деца без родители и деца погодени од ХИВ/ СИДА во потсахарска Африка.За кампањата во 2009 година,Мајкл Робертс ја промовираше детската книга „Снешко во Африка“ од која добивката оди во УНИЦЕФ.Во последните 5 години,Гучи донираше над 7 милиони долари на УНИЦЕФ.Гучи е најголемиот корпоративен центар на УНИЦЕФ,на „Училиштата за Африка“ која е основана во 2004 годна од страна на УНИЦЕФ,на Фондацијата на Нелсон Мандела и Хамбург општество.Неговата цел е да се зголеми пристапот до основното образование за сите,со посебен акцент на децата без родители заболени од ХИВ/СИДА и децата кои живеат во крајна сиромаштија.
Рекорд
Во 1998 година,фармерките „Genius“ од Гучи беа наведени во Гинисовата книга на рекорди како најскап пар фармерки кои постојат.Овие фармерки беа оскудни,искинати и покриени со африкански монисти и беа понудени за продажба во Милано со цена од 3134 долари. Овој рекорд беше надминат во 2005 година од страна на 115-годишните стари фармерки 501 од Леви Штраус&СО кои беа продадени на анонимен јапонски колекционер за 60.000 долари.
Пинов (Мекленбург)
Пинов (Pinnow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Пинов
Пинов може да се однесува на следниве места во Германија:
Љубе Цветановски
Животопис
Цветановски е роден во демирхисарското село Слоештица во 1949 година. Дипломирал на Филолошкиот факултет во Скопје, а магистрирал на Институтот за литература при УКИМ, на тема “Народната култура во документарниот филм”. Бил уредник на рубриката за култура на „Студентски збор“, новинар во Македонското радио, како и долгогодишен уредник, а во еден мандат и директор на Македонската телевизија. Во последните четири години од животот бил професор по Документарен филм на Универзитетот за аудиовизуелни уметности ЕСРА. Бил член на Друштвото на писатели на Македонија и на Сојузот на новинари на Македонија. Автор е на книгите поезија „Време е да се биде дома”, „Наталожен сомнеж” и „Престапна година”, а соавтор е на антологијата на млади македонски поети под наслов „Љубов и мајстори”. Заедно со својот брат Јордан Плевнеш, соавтор е на сценариото за играниот филм „Тајната книга”, во режија на неодамна починатиот брат Владо Цветановски. Во неговата богата телевизиска кариера реализирал педесетина патописи, од исто толку егзотични земји под наслов „Патуваме - сонуваме”, потписник е на многу сценарија за документарни и музичко-документарни емисии, а се јавува и како автор на десетина играно-документарни филма. За документарниот филм „Мојот татко Изет”, ја освоил наградата Гранд при на Југословенскиот телевизиски фестивал во Неум. Во 2012 ја објавил книгата „Детето во мене”, во која се сублимирани неговото творештво и неговата животна одисеја. По кратко биоледување починал во Скопје на 4 февруари 2013 година, каде и почива.
Анет ав Пол
Анет ав Павле (родена на 11 февруари, 1944) е шведски-канадски балет танчер која имала 30 години танц кариера вршење, учење, и насочување компании во Канада. Ав Пол е родена во Ронинге, Шведска, околу 30 километри надвор од Стокхолм на 11 февруари 1944 година. Нејзината мајка била учителка по танц и пијано, а нејзиниот татко уметник и писател. Студирала во Кралското шведско балетско училиште и во 1962 година, на 17-годишна возраст, учела во компанијата, станувајќи главен танчер во 1966 година.
Таму го запознала нејзиниот сопруг, канадскиот танчер/кореограф Брајан Мекдоналд, кој во тоа време бил директор на Кралскиот шведски балет. Тие се преселиле во Канада во 1973 година и Мекдоналд станала уметнички директор на Les Grands Ballets Canadiens од 1974-1977 година, и резидентен кореограф таму од 1977-1990 година. Танцувала со Les Grands 14 години, а се пензионирала во 1984 година
По пензионирањето, Ав Пол била гостин изведувач и тренер во многу канадски и меѓународни танцови компании, вклучувајќи го Националниот балет на Канада, балетот на Кралскиот Винипег, Лес Балет Џез де Монтреал, Кралскиот шведски балет, Балетската компанија Гетеборг и Националната балетска школа на Канада. Таа била основач на уметнички директор на Балет БЦ од 1985-1988 година.
Ав Пол станала вонреден програмски раководител на Центарот за уметности Банф во Алберта, каде што предавала на професионални и танцови програми за обука и моментално е тренер со Конзерваториумот во Бирмингем на фестивалот Стратфорд.
Блица
Блица — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Фуша Чиден.
Ведемарк
Ведемарк (Wedemark) — општина во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Ведемарк е историска област и се наоѓа околу 20 километри северно од покраинскиот главен град Хановер.
Местоположба
Општината Ведемарк се граничи со Бургведел, Изернхаген, Лангенхаген, Гарбзен и Нојштат на Рибенберге (сите во регионот Хановер), како и Линдведел (округ Хајде) и Вице (округ Целе) (почнувајќи од исток надесно).
Општински единици
Општината Ведемарк е поделена на следниве места:
Патен
Автопатот А7 (Хамбург-Хановер) ја обележува источната граница на Ведемарк (излези на автопатот кај Беркхоф и Мелендорф), додека на југ поминува автопатот А352 (излез Лангенхаген-Калтенвајде).
Железнички
Постојат три железнички станици во Ведемарк (Бенемилен, Мелендорф и Бисендорф) со получасовни линии до Хановер во работните денови. Во Мелендорф и Бенемилен сообраќаат регионални возови до Хамбург.
Шведски центар за архитектура и дизајн
Шведскиот центар за архитектура и дизајн (Svenskt arkitektur- och designcentrum) или AркДес, претходно познат како Музеј на архитектура (Arkitekturmuseet), е шведски национален музеј посветен на архитектурата и дизајнот. Се наоѓа на островот Скепшолмен во Стокхолм, Шведска, во истиот комплекс како и Музејот на современа уметност. Музејот изложува архитектура, урбанистичко планирање и дизајн под неговиот сегашен директор Киеран Лонг. Тој е управен орган под Министерството за култура.
Историја
Архитектонскиот музеј бил основан во 1962 година на иницијатива на Националната асоцијација на шведски архитекти како приватна фондација. Тој бил национализиран во 1978 година, во тој момент беше сместен во згради претходно окупирани од Одделот за наутички карти на Скепшолмен. Новите простории, дизајнирани од лауреатот на Прицкеровата награда Рафаел Монео по меѓународен натпревар, биле отворени во февруари 1998 година.
На 28 февруари 2013 година, владата издала нови упатства за музејот и на 1 мај, го променила неговото име во Шведски центар за архитектура и дизајн. Од средината на 1990-ти, музејот е под управа на Министерството за култура.
Згради
АркДес е сместен во две згради, старата сала за вежбање на морнарицата, Ексерцисхусет, и неодамна изградената зграда дизајнирана од шпанскиот архитект Рафаел Монео, изградена помеѓу 1994 и 1997 година Постојаните и привремените изложбени сали стојат во историски згради дизајнирани од Фредрик Блом, а новата зграда, дизајнирана во функционалистички стил, содржи канцеларии, библиотека, истражувачки простории, работилници и архиви во кои се чува Државната архитектонска колекција. Зградата Монео ја добила наградата Каспер Салин во 1998 година Во јуни 2018 година, нов привремен изложбен простор, Boxen, бил отворен за дизајни на Dehlin Brattgård Architects.
Функција
АркДес има постојана изложба и неколку привремени тематски изложби. Постојаната изложба ја претставува шведската архитектура низ вековите во цртежи, модели, фотографии и историски предмети.
Другите простори се посветени на тематски изложби кои ја истражуваат современата архитектура и дизајн, заедно со историски изложби. Во архивските збирки на ArkDes има цртежи, модели и фотографии од делата на околу 500 архитекти. Библиотеката на музејот содржи списанија од 1930-тите па наваму, како и над 24.000 книги.
АркДес управува со Фондацијата на Ајнар Матсон за истражување на згради и имот.
Центарот во повеќе наврати соработувал со Фондацијата Викимедија. Во 2013 и 2014 година, Викимедија Шведска го одржала својот годишен состанок таму, а во 2014 година, АркДес бил домаќин на настанот „Запознај ја Википедија“.
Значајни изложби
АркДес бил домаќин на голем број значајни привремени изложби и соработки. Во 2010 година, АркДес бил домаќин на изложбата „Грета Магнусон Гросман: Од Стокхолм до Беверли Хилс“, изложба на предвоен дизајн на мебел и експериментална архитектура од 1940-ти, 1950-ти и 1960-ти години. Во 2013 година, музејот го претстави „Модниот свет на Жан-Пол Готје: „Од тротоарот до модната писта“. Во 2014 година, АркДес бил домаќин на „Блокхолм“, изложба заснована на пренос на податоци за земјиштето од Стокхолм во Мајнкрафт за да се создаде точна, целосна претстава на шведскиот главен град.
Од 2017 година, под раководство на Киеран Лонг, музејот презентирал голем број привремени изложби во својата главна сала и во Боксен, „машина за брзо менување, експериментални изложби“. Тие вклучуваат: „Јавен луксуз“, изложба „за архитектурата, дизајнот и борбата за јавен живот“; „Иднината започнува овде“, изложба направена во соработка со музејот Викторија и Алберт која ги истражува односите помеѓу дизајнот и технологијата; „Популарен простор: вредност во виртуелното“, проект кој ја истражува виртуелната реалност, архитектурата и урбанизмот; кулминативното издание на Павилјонот за крстарење; и изложба која го истражува префабрикуваниот бетонски панел куриран од Педро Игнасио Алонсо и Хуго Палмарола. Во 2020 година, Боксен бил домаќин на првата музејска изложба во светот која го истражува креативното поле на АСМР. Како резултат на КОВИД-19 имало виртуелно отворање.
АркДес е домаќин на годишниот натпревар „Џинџербред хаус“ секој декември.
Малоилинска Река
Малоилинска Река (позната и како Кушница) — река во Југозападна Македонија и десна притока на Црна Река. Речните води претставуваат извор за производство на електрична енергија.
Течение
Течението на реката започнува во североисточниот дел на Плакенска Планина, каде што таа настанува со спојување на реките: Чавдарица, Јабланица и Мирча. Понатаму, таа поминува низ селото Мало Илино и северозападно од Демир Хисар се влева во Црна Река.
Енергетика
По течението на реката е изградена малата хидроцентрала „Кушница“ со моќност од 247,5 KW.
Вера Битракова-Грозданова
Вера Битракова-Грозданова (родена на 19 јули 1939 година во Охрид) — македонски професор и научник од областа на археологијата и историјата на уметноста. Член на МАНУ.
Образование и работен век
Во родниот град Охрид го завршува гимназиското образование. На Филозофскиот факултет во Загреб дипломирала во 1963 година, на Отсекот за археологија. Од 1963 до 1972 година работи како кустос во Народниот Музеј во Охрид, прво во одделот за нумизматика, а потоа во одделението за античка археологија. Од 1972 до 1975 година работи како кустос по римска археологија во Археолошкиот Музеј (Музеј на Македонија) во Скопје. Во 1972  ги завршува магистерските студии на Филозофскиот факултет во Загреб, на Отсекот за археологија, од областа на античката археологија на тема Ranokriščаnski spomenici Ohridske regije. Во 1984 година на Филозофскиот факултет во Загреб одбранет е докторат на тема Spomenici helenističkog razdoblja na tlu SR Makedonije (кај академик Дује Рендиќ-Миочевиќ). Од 1975 г. до пензионирањето е професор на Филозофскиот факултет на Институтот за историја на уметноста и археологија. Ги предава предметите: историја на уметноста на старите народи, класична археологија и античка археологија на Балканот. Од 1978 до 1997 година предава историја на уметноста на старите народи на Факултетот за ликовна уметност во Скопје. Студиски престои реализирала во Париз, Франција, во 1967 и во 1993 година, на Институтот за уметност и археологија (Institut d’art et d’archeologie – Universités de Paris), и на Факултетот во Безансон (Faculté des letters et sciences humaines-Beasançon); во 1979 година во Германија, како гостин на Институтот за стара историја и археологија, при Берлинската академија (Zentralinsitut fur Alte Gechichte und Archaologie Akademie der Wissenchaften der DDR); во 1980 во Бугарија, како гостин на Историскиот факултет во Софија, на Траколошкото одделение; во 1980 во Албанија, како гостин на Албанската академија на науките (Académie des Sciences d’Albanie – Institut d’archаéologie). Во Грција има подолг престој во 1968/69 година како стипендист на Грчката влада, а во 1982 како гостин на Министерството за култура. Главно работи во Француската школа на Атина (Ецоле франçаисе д’Атхèнес), во Националната и во Генадион библиотеката; во 1999 година престојува во Атина како гостин на Француската археолошка школа (Ецоле Франçаисе д’Атхèнес).
Археолошки истражувања
Учествувала во повеќе археолошки ископувања; Данило кај Шибеник (1959–1962), Мулине на островот Углјан (1959), во Стоби (1963, 1974), во Скупи (1971) во Тетово (1979), во Дебреште кај Прилеп (1965), во Охрид на поликонхалната црква на Плаошник (1960–1963). Акад. Вера Битракова-Грозданова реализирала и повеќе самостојни ископувања: во Охрид – на некропола на ул. Илинденска (1966), на поликонхалната црква на Плаошник (1964–1966), на базиликата кај Студенчишта (1968) на Кале – Самоилова тврдина, (1995/6, 2000), на тврдината и некрополата кај Дебој (2000); во Струга на некрополата и на Калето кај Делогожда (1979–1984, 2007), на базиликата кај Октиси – Св. Никола (1990–1992), на некропола кај Октиси (1998), на базиликата кај Ташмаруништа – Св. Мартинија, (1999–2001), на некрополата кај Добовјани (1998); во Кратово: на наоѓалиштето „Дупка“ (1988); во Преспа извршила истражувања на населбите кај Претор (1967), Крани (1990), Наколец (2002) и на островот Голем Град (1967, 1968, 1980–1984, 1992–1994, 1998–2008); во с. Октиси, римска печка (2008). Во периодот 1998–2002 година е член на Одборот за возобновувањето на црквата Св. Климент – Св. Пантелејмон, како надзор за ископувањата и конзервацијата на архитектонските објекти и член на Конкурсната комисијата за избор на архитектонскиот проект за реконструкцијата на светиот објект, а од 2007 година е научен раководител на ископувањата на Плаошник и член на Одборот за возобновување на „Свети Климентовиот универзитет“ на Плаошник во Охрид.
Научна дејност, награди и признанија
Акад. Вера Битракова-Грозданова е автор на повеќе од 100 научни трудови; учесник е на многубројни меѓународни научни собири и добиник е на повеќе научни и општествени признанија. Акад. Вера Битракова Грозданова е носител на повеќе научни и општествени признанија: на наградата „Гоце Делчев“ како врвно републичко признание за обемната студија „Спомениците од хеленистичкиот период во СР Македонија“, на престижната европска награда Herder-Preise, доделена од Универзитетот од Виена според фондацијата Alfred Toepfer Stiftung F. V. S., за достигнувања во науката од сферата на историјата на уметноста и ранохристијанската археологија, како и за запознавањето на светот со спомениците од Македонија, на Републичката награда „Климент Охридски“ за достигнувања во областа на културата. За редовен член на Македонската академија на науките и уметностите е избрана на 27 мај 2009 година.
Наташа Ковачевиќ
Наташа Ковачевиќ (Белград, 20 мај 1994) — српска кошаркарка. Играч на крилната позиција и игра речиси во сите репрезентации. Тешката сообраќајна несреќа привремено ја прекинала нејзината играчка кариера, па и покрај ампутацијата на ногата таа се вратила на паркетот како кошаркарка на Црвена звезда. По завршувањето на нејзината играчка кариера, таа станала претседател на овој клуб.
Играчка кариера
Кариерата ја започнала во Партизан во 2008 година и таму играла до 2010 година. Со Партизан го освоила второто место во српското првенство.
Во јануари 2010 година се преселила во Вождовац, со кој играла и во Јадранската лига. Поради финансиските проблеми на Вождовац, во јануари 2013 година преминала во Црвена звезда. За Звезда имала просек од 16,6 поени, 6,6 скока и 2,4 асистенции, што било нејзина отскочна даска за потпишување на првиот странски ангажман со унгарскиот тим Ѓер.
Несреќа
На 07.09.2013 година заедно со целиот тим на Гер доживеале тешка сообраќајна несреќа. Во несреќата загинале тренерот на тимот и генералниот директор, додека на Наташа поради последиците од несреќата и бил ампутиран долниот дел од ногата. Набргу по несреќата, целата српска јавност сакала да и помогне на младата кошаркарка. Помош дала и Француската кошаркарска федерација. Поранешниот кошаркар на Црвена звезда Зуфер Авдија пронашол соодветна протеза во Израел, а само два месеци по несреќата, Наташа повторно можела да шутира на кошот.
Враќање на паркетот
По неколкумесечниот тренинг со кошаркарите на Црвена звезда и добиените дозволи од ФИБА и КСС за да може да продолжи да игра со протезата, Ковачевиќ потпишала договор со Црвена звезда.
Репрезентативна кариера
Настапувала во речиси сите јуниорски репрезентации. За кадетската селекција се натпреварувала трипати (2008, 2009 и 2010 година) на ЕП. Со јуниорската селекција настапувала две години (2011 и 2012 година). Со јуниорската репрезентација освоиле бронзен медал на Европското првенство во 2012 година. Со селекцијата до 19 години таа учествувала на СП 2013 година.