cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јустинијан I
Живот
Петрус Сабатиус е роден во малото село Тауресиум, денешно село Таор во византиската префектура Илирик, во близина на Скупи (денешно Скопје), веројатно на 11 мај 483 година од Вигилантија, сестрата на генералот Јустин, кој подоцна ќе стане византиски цар Јустин I. Јустин  I го посвоил и го зел кај себе во Цариград, обезбедувајќи му солидно образование, особено од областа на правото, теологијата и историјата. Кога Јустин I бил прогласен за цар, тој добил висок воен чин во царската гарда (magister militum). Уште пред доаѓањето на царскиот престол, Јустинијан покажувал голема надареност за владеење што се потврдувало со големото влијание што го имал врз неговиот вујко. Во 525 година добил титулата кајсар, а на 4 април 527 година бил прогласен за август, со што станал совладетел на Јустин I. На 1 август 527 година Јустин I умрел, со што Јустинијан на 44 годишна возраст станал единствен цар на Источното Римско, односно Византиско Царство.
Покрај Јустинијан мошне влијателна била и неговата сопруга Теодора со која се оженил во 525 година и покрај нејзиното неугледно потекло. Таа со својата интелигенција успеала да се наметне речиси како совладетел на Јустинијан. Се смета дека била приврзаник на монофизитистите, како и дека влијаела на дел од законите што ги донел Јустинијан.
Во 548 година Теодора умрела, а Јустинијан ја надживеал 17 години и умрел на 13 или 14 ноември 565 година.
Неговата смрт го означила крајот на периодот на благосостојба на Византија. Чумата што владеела во 541-543 година, како и постојаните напади од Персија на исток и од варварите од север и запад го ослабнале царството и довеле до нејзино постепено осиромашување и пад на популарноста.
Воени активности
Воените успеси и проширувањето на Византија во времето на Јустинијан I во голема мера се заслуга на Јустинијановиот најголем војсководител Велизариј. На 22 јуни 533 година Јустинијан го испратил Велизариј со војска од околу 15-16 000 пешадинци и коњаници во Африка. По двете битки кои се одиграле во близина на Картагина (Ad Decimum, во септември и Tricamarun, во декември 533), како и заробувањето на вандалскиот крал Гелимер (пролетта 534 година), Африка станала префектура во рамките на Византија.
Во походите кон север војската на Јустинијан стигнала до реките Сава и Дунав и околу 535 година го реновирал Сингидунум (денешен Белград).
Во Шпанија Јустинијан ги освоил Андалузија и приморската област на југоисток од Западните Готи и организирал воено заповедништво.
Во 540 година, прекршувајќи го „вечниот мир“ од 522 година, Персијците ја нападнале Антиохија при што градот бил разорен, а жителите раселени. Иако Велизариј извојувал победа над Персијците во Битката кај Еуфрат, сепак Јустинијан бил принуден да го обнови мирот со Персија (во 546, и повторно во 562), кој овој пат поскапо го чинел.
Во текот VI век Балканот бил на неколку наврати пустошен од Аварите, Словените и Кутригурите. Овие варварски упади дополнително го оптоварувале царството и ја намалувале нејзината моќ.
Истовремено во западниот дел од царството се јавиле бунтови. Во Италија енергичниот источноготски (остроготски) крал Тотила меѓу 542 и 547 година повторно го освоил речиси целиот полуостров. Велизаровиот наследник Нарзес, кому Јустинијан му ја доверил врховната команда над Италија успеал да го порази Тотила во 552 година и на Византија да ѝ ја врати опустошената и ослабена земја.
Јустинијаново право
Јустинијан постигнал трајна слава преку законските реформи, особено преку комплетната ревизија на сите дотогашни римски закони. Збирката од Јустинијановото законодавство денес е позната како Корпус на граѓанското право (Лат. Corpus juris civilis). Се состои од Јустинијанов кодекс, Дигеста, Институционес и Новели.
На почетокот на своето владеење, Јустинијан го назначил квесторот Трибонијан да ја надгледува оваа задача. Првиот нацрт на „Кодекс Јустинијанус“, кодификација на царските закони од II век дотогаш, бил издаден на 7 април 529 година (конечната верзија излегла во 534 година). Потоа следеле „Дигеста“ - збирка од постари правни текстови во 533 година и „Институционес“ - упатство кое ги опишува принципите на правото. „Новелите“ - збирка од нови закони донесени во времето на владеењето на Јустинијан, била продолжение на „Кодексот“. За разлика од останатите делови од Корпусот кои биле објавени на латински, „Новелите“ биле објавени на грчки.
Во негова чест, скопскиот Правен факултет го носи името Јустинијан I.
Озаконување на христијанството
Јустинијан, уште на почетокот на своето владеење, ја озаконил верата на Црквата во Светото Тројство и во  Инкарнацијата, и ги предупредил сите  кривоверци со соодветни казни. Покрај тоа, ги издигнал на ниво на закони црковните канони од дотогашните 4 вселенски собори. Тој ги осигурал и правата на свештенството и  монаштвото. Тој им дозволил на монасите да добиваат годишни подароци од државата, дел од даноците на одредени провинции, и забранил конфискација на имотот на манастирските имоти.
Градба на Света Софија
Јустинијан ја пре-изградил црквата Света Софија во Цариград која чинела 20 000 фунти злато, бидејќи претходната црква била разурната во  Бунтот Ника во 532. Новата Света Софија, осветена на 27 декември 537 година, со своите бројни капели и крипти, позлатената осумаголна купола и прекрасните мозаици станала центар и најпретставителен симбол на источното христијанство.
Религиозни односи со Рим
Од средината на V век, источните цареви имале сè потешки односи со црквата. Од една страна, радикалите од сите страни се чувствувале отфрлени од каноните усвоени на советот во Калцедонија за одбрана на библиската доктрина за природата на Исус, и да го премостат јазот помеѓу догматски разделените страни - православни и монофизитисти. Од друга страна, на писмото од Папата Лав I до Флавијан од Цариград се гледало како на ѓаволска работа, и никој не сакал ни да чуе за Римската црква.
Јустинијан сакал да ги надмине овие несогласувања. Тој ставил крај на поделбата околу монофизитството што постоела уште од 483 година помеѓу Рим и Византија. Признавањето на Светата Столица во Рим како највисок црковен авторитет останало основа на неговата политика кон Западот, иако тоа на многу на Истокот не им се допаѓало. Иако догматиците не биле подготвени на отстапки, неговите искрени напори за помирување помеѓу монофизитистите и православните, како и помеѓу Истокот и Западот му донеле признание и приврзаност од мнозинското црковно тело.
Потиснување на нехристијанските религии
Јустинијан бил уверен дека единството на царството подразбира и единство во верата, и сметал дека православната - никејска е единствена можна заедничка вера. „Кодексот“ содржел два статути кои го забранувале паганството, дури и во приватниот живот. Овие одредби биле решително спроведувани. Современите извори Јован Малала, Теофан, Јован од Ефес зборуваат за сурови прогони, дури и на луѓе на високи позиции.
Некои од чекорите кои Јустинијан ги презел за уништување на паганството биле затворањето на Неоплатоновата академија во Атина, покрстувањето на 70 000 верници само во Мала Азија, покрстувањето на Херулите, Хуните, Абасгите и Тсаните. Го забранил и обожувањето на Амун во Либиската Пустина, како и на божицата Исис во Египет.
Монта Елис
Монта Елис (роден на 26 октомври 1985 година) е американски поранешен кошаркар, кој играл на позицијата бек.
Познат и по неговиот прекар, The Mississippi Bullet (Куршумот од Мисисипи) кој се должи на неговата родна држава и неговата голема брзина на кошаркарскиот терен, Елис посетувал настава во средното училиште Ланиер, од каде директно влегол во НБА откако бил избран како 40-ти пик на НБА драфтот 2005 од страна на Голден Стејт Вориорс.
Тој поминал 12 сезони играјќи во НБА: првите седум сезони ги поминал во дресот на Вориорс, кои го избрале на драфтот, а потоа играл уште за Милвоки Бакс, Далас Маверикс и Индијана Пејсерс, каде ја завршил кариерата откако бил отпуштен од Пејсерс. Во сезоната 2006-2007, тој ја добил наградата за НБА играч кој најмногу напредувал.
Ен Престон
Ен Престон (1 декември 1813 година – 18 април 1872 година) била американски лекар, активист и едукатор.
Кариера
Ен Престон била првата жена декан на медицинско училиште, Женскиотмедицински колеџ во Пенсилванија (WMCP), што било првото медицинско училиште во светот во кое исклучиво учеле жени. Во време кога медицинската професија била скоро машка и се сметало за неприфатливо жените да се занимаваат со оваа професија, Ен Престон водела кампања за нејзините студентки да бидат примени на клинички предавања во болницата Блокли Филаделфија и болницата во Пенсилванија. И покрај отвореното непријателство на машките студенти по медицина, а понекогаш и на машките професори, Престон решително преговарала за најдобрите образовни можности за студентите на СМКП.
Грамаѓе (Бегниште)
Грамаѓе — населба од римското време во атарот на селото Бегниште, Македонија. Се наоѓа на 500 метри северно од селото, на една стрмна падина што се спушта од север кон југ. Овде, во лозјата на Г. Јакимов и Д. Даскалов се наоѓаат фрагменти од архитектонска пластика од бел мермер и фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Истрајна љубов
Резиме
Еден пролетен ветровит ден, мирниот и организиран живот на Џо Роуз ќе биде нарушен по една несреќа со воздушен балон. Тоа попладне, како што Џо подоцна ќе се присети, можеше да заврши само со трагедијата да не се случеше и неговата кратка средба со Џед Пери. Без да знае Џо, она што ќе се случи меѓу нив двајца тој ден, кај Пери ќе разбуди толку моќна опсесија што ќе го стави на тест научниот рационализам на Џо, ќе претставува закана за љубовта на неговиот живот, жена му Клариса, и ќе го доведе до работ на лудило и злосторство.
Абарадира
Абарадира ― град во римската провинција Бизакена. Неговата точна местоположба е непозната, но би била во средишниот дел на денешниот Тунис.
Абарадира бил и седиште на античка епископија. Од антиката е познат само еден епископ, епископ по име Прафектијан, кој бил повикан од вандалскиот крал Хунерик на собор во 484 н.е. и испратен во егзил набргу по ова. Абарадира опстојува како насловна епископија и титулата сега ја има Марко Семрен, помошен епископ на Бања Лука, Босна и Херцеговина.
Мадем (Саса)
Мадем — средновековна топилница. Подолу од флотацијата на рудникот Саса, на растојание од околу 1 км, на левиот брег на реката Каменица има остатоци од топена оловна руда.
Хјардис Линд - Кембел
Хјардис Линд-Кембел (27 јуни 1891 - 13 септември 1984 година) била шведски лекар, која е позната по својата работа во сексуалното образование и создавање програма за посвојување за невенчани жени.
Кариера и истражување
Додека практикувала медицина низ целата област во Вастер, таа станала член - пионер на Меѓународната асоцијација на медицински жени. Работела на пулмологија, педијатрија, гинекологија и рурална медицина. Таа започнала единствена програма за посвојување во Шведска и работела со Националното шведско здружение за сексуални информации. Линд-Кембел се повлекла на 82-годишна возраст.
NGC 5328
NGC 5328 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5328 се споменува и како ESO 445-67, MCG -5-33-28.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 52 м 53,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 29' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 5328 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49307. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 371; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6728. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Хиподром (населба)
Хиподром — високоурбанизирана населба во Општина Гази Баба. Таа се граничи со населбите Ченто, Гази Баба, Трубарево. Во населбата живеат околу 500 до 600 домаќинства.
Географија
Населбата се наоѓа на север од реката Вардар.
Историја
Подрачјето околу населбата е населено уште од далечното минато, почнувајќи од доцнобронзеното време, за што сведочи некрополата кај сообраќајната клучка. На ова место во средниот век постоела и населба.
Густина
Населбата е густо населена поради урбанизацијата.
IC 1914
IC 1914 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1914 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 24,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 34' 10"".
Други поделби
Проучување на IC 1914 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Људмила Улицка
Људмила Улицкаја (Людмила Улицкая; 1943, Москва) — руска писателка.
Животопис
Улицкаја е родена во Москва, каде дипломирала биологија на МГУ, во 1968 година. Одредено време работела во генетичка лабораторија за генетски истражувања, но потоа останала без работа, кога полицијата во нејзиниот дом пронашла машина за пишување на која таа препишувала некој забранет роман.
Творештво
На почетокот од својата книжевна кариера, Улицкаја пишувала драми и сценарија за театар, радио и телевизија. Многу доцна, дури во 1990-тите, започнала да пишува раскази и тогаш започнала нејзината блескава кариера. Првиот упех во Русија го постигнала со кусиот роман Соњечка од 1993 година. Потоа, Улицка се стекнала со популарност и на Запад, при што за романот Медеја и нејзините деца ја добила престижната француска награда „Медиси“. Потоа, таа ги добила и наградите „Москва-Пен“, „Џузепе Ачерби“, руската Годишна награда за роман, Националната руска книжевна награда и наградата „Симон де Бовоар“. За романот Случајот Кукоцки, во 2001 година, Улицкаја ја добила престижната руска награда „Смирноф-Букер“. Нејзиниот роман Соњечка е објавен на македонски јазик во 2007 година, во издание на „Темплум“, а во превод на Ѓорѓи Крстевски.
Нејзини поважни дела се:
Улицкаја се смета за најзначајна современа руска писателка. Според критичарите, таа е извонреден истражувач на човечките судбини, но и суптилен хроничар на историјата на Русија во XX век. Нејзината проза претставува спој меѓу класичната руска литература и современите текови, како и обновување на реализмот во поновата руска книжевност. Улицка е длабок психолог и префинет стилист и во своите раскази успева да ги прикаже најсуптилните нијанси на човечките карактери и односи. Нејзините текстови се научно-прецизни, но истовремено и иронични. Во своите дела, Улицка не поштедува никого - ни Бог, ни љубовта, ни луѓето. На моменти остра како Татјана Толстој и силна како Људмила Петрушевска, Улицкаја ја гради својата проза како звучна катедрала, во која преовладуваат болката и тагата, а понекогаш и малите, секојдневни изблици на човечка среќа. Поради овие квалитети, нејзините раскази често се споредуваат со оние на Чехов.
Голема ханска џамија
Големата ханска џамија (Büyük Han Cami) — џамија која се наоѓа во Ханскиот дворец во Бахчисарај, Крим.
Историја
Во џамијата постојат две минариња со истакнати покриви, крунисани со бронзени полумесечини. Висината на минарињата е 28 метри. Нагоре има камени спирални скали во внатрешноста на минарињата. Кулите на минарињата се изградени од камени плочи, прицврстени заедно со олово.
Во 1736 година џамијата била оштетена во пожар. Таа била повторно реновирена за време на владеењето на Селамет II Гирај. Во 1750-тите години Арслан Гирај основал медреса во дворот на џамијата, која не преживеала до денес. Во советската ера, џамијата била затворена. Горниот дел бил користен за изложба на музејскиот оддел за археологија, а во долниот дел - лапидариумот. Денес џамијата е отворена за верниците.
Снежни Планини
Снежни планини (Snowy Mountains) се планини во Австралија, во сојузната држава Нов Јужен Велс. Тие се највисок планински венец на австралиското копно и се посебен регион во Нов Јужен Велс.
Географија
Снежните планини се највисокиот планински венец во Австралија, чија највисок врв, а и во цела Австралија, е планината Кошќушко (2228 m). Освен тоа, на овие планини се наоѓаат петте највисоки врвови во континентална Австралија, кои се високи преку 2.100 метри. Географски, Снежните Планини се дел од Австралиските Алпи, кои пак се дел од Големите Разводни Планини. На овие планини се наоѓаат петте континентални австралиски глацијални езера (Синото Езеро, Албина, Кутапатамба, Клаб и Хедли). Во текот на зимата (од јуни до почетокот на август) планините се покриени со снег и се погодни за скијање.
Историја
Планините за првпат биле истражени од Европејците во 1835 година, а потоа биле населени од овчари и земјоделци. Во 1840 година, Едмунд Стржелецки се искачил на највисокиот врв на снежните планини, кој го нарекол по полскиот национален херој Тадеуш Кошќушко. Во доцните 1860-ти, на Снежните Планини имало многу трагачи по злато, со центар во планинското село Киандра. Во 1949 година, на Снежната река биле изградени каскадни хидроелектрани. Во 1997 година, Националниот парк Кошќушко од страна на УНЕСКО бил прогласен за Светски биосферен резерват.
Манастириште (Саса)
Манастириште — средновековна црква. Северно од флотацијата на рудникот Саса, кај месноста Пешов Рид се наоѓаат остатоци од мала еднокорабна црквичка.
Космос-1487
Космос-1487 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 август 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1487 бил надгледувачки сателит.
Виножито на месечина
Виножито на месечина или бело виножито е виножито што го создава месечината. Тоа е ретка појава, поради слабата светлина што доаѓа од Месечината. За човечкото око е тешко да ги види боите на виножитото при месечина, и поради тоа овој феномен изгледа како бела светлина. Сепак, боите на виножитото на месечина се појавуваат при фотографирање со долга експозитура.
Месечевото виножито е најлесно да се забележи при полна Месечина.
Познати локации
Само на неколку места во светот овој феномен се случува постојано. Тоа се: водопадите Камберленд во Мичиген,, во близина на градот Вилијамсбург, Кентаки, САД; Ваимеа, Хаваи и Викторијанските Водопади на границата меѓу Замбија и Зимбабве.
NGC 7756
NGC 7756 — ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 декември 1873 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7756 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 12,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 48 м 28,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 7' 32".
Други поделби
Проучување на NGC 7756 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 215; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 589. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.
Тодор Павлов (дипломат)
Тодор Павлов — македонски дипломат во Бугарија.
Животопис
Тодор Павлов е роден во Скопје, Македонија. Завршува социјални науки во Швајцарија. По Младотурската револуција во 1908 година заедно со Панчо Дорев станува пратеник во Османлискиот парламент од Сојузот на бугарски уставни клубови. По доцна зазема бугарски дипломатски позиции во Албанија (од 19 мај 1914 год. до 9 октомври 1915 год.), Турција (од 12 март 1921 год. до 7 март 1922 год.) и Унгарија (од 6 ноември 1924 год. до 26 август 1927 год.). Тој е полномошен министер на Бугарија во Турција од 1927 до 1933.
Петрова Река
Петрова Река - средновековна топилница. Покрај долот Петрова Река, кој е притока на Каменица, се среќаваат остатоци од топена оловна руда. Како и кај другите топилници, и овде се зачувани урнатини од печка за топење. Месноста е позната и под името Селиште.
Ирокески јазици
Ироке́ските јазиции (Iroquoian languages) — се јазици на северноамериканските индијанци, кои се распространети во источниот дел на Северна Америка. Наречени се по народот Ирокези кои го населувааттој дел од регионот.
Развој на јазичното семејство
Ирокеското семејство на јазици вклучува 11 јазици:
Службена верзија (филм од 1985)
„Службена верзија“ или „Официјална верзија“(шпански: La historia oficial) - аргентински филм од 1985 година, во режија на Луис Пуенцо (Luis Puenzo), кој е автор и на сценариото, заедно со Аида Бортник. Главните улоги ги толкуваат: Норма Алеандро (Norma Aleandro), Ектор Алтерио (Héctor Alterio) и Чунчуна Виљафање (Chunchuna Villafañe). Филмот освоил вкупно 25 награди, меѓу кои и „Оскар“ и „Златен глобус“ за најдобар странски филм, како и две награди на Канскиот филмски фестивал (наградата на Екуменското жири и наградата за најдобра глумица).
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1983 година, за време на последните месеци од владеењето на воената хунта во Аргентина. Алисија (ја игра Алеандро), средношколска учителка по историја, нејзиниот сопруг Роберто (го игра Алтерио), државен службеник и нивната петгодишна посвоена ќерка Габи живеат во Буенос Аирес. Додека низ градот се случуваат демонстрации против власта која е одговорна за смртта на многу невини луѓе, Алисија не е свесна за државниот терор и затоа реагира бесно кога нејзините ученици ја критикуваат власта и официјалната историја напишана во учебниците. Меѓутоа, Алисија се среќава со старата пријателка Ана (ја игра Виљафање), која долго време живеела во Европа и која ѝ кажува дека била уапсена и измачувана од власта и дека во затворот видела жени на кои им биле одземени децата и дадени на богати семејства. Тогаш, Алисија почнува да истражува со цел да ја пронајде биолошката мајка на својата посвоена ќерка. Притоа, таа се поврзува со организацијата која ги бара одземените деца и се запознава со Сара, чија ќерка родила бебе кое ѝ било одземено. Сара верува дека Габи е нејзината внука, а кога Алисија ја кани во својот дом, Роберто избувнува и бара Сара да ја напушти куќата. Еден ден, Алисија и Роберто се расправаат во врска со потеклото на Габи при штој ја удира, а тогаш се јавува Габи, која се наоѓа кај дедо ѝ. Додека Роберто зборува со Габи, Алисија ја напушта куќата.
Џеј Бекенстајн
Џеј Бекенстајн (роден на во Бруклин, Њујорк) — саксофонист и основач на легендарната американска група Spyro Gyra. Исто така поседува студио во Њујорк наречено BearTracks. Тој е пионер во мешањето на џез со салса, румба и поп-музиката.
Тој исто така го свирел солото на песната Another Day на американската прогресивна метал група Dream Theater, од албумот Податотекаs and Words.
ОУ „Мустафа Кемал Ататурк“ - Гостивар
Мустафа Кемал Ататурк — основно училиште во Гостивар, Општина Гостивар. Во рамки на училиштето припаѓаат подрачните основни училишта во Горна Бањица, Долна Бањица и Здуње. Училиштето е сместено покрај левата страна на реката Вардар над градската болница.
Историја
Училиштето било основано на 12 декември 1966 година, со одлука број 05-429/1 донесена од Општина Гостивар.
Согласно ноември 2019 година, централното училиште и неговите подрачни единици имале 1,351 ученик, од кои 650 биле машки, а 701 биле женски ученички. Учениците биле поделени во 84 паралелки, од кои 52 паралелки биле во централното училиште.
Библиотека
Уилиштето има библиотека со читалница. Согласно ноември 2019 година, библиотеката располага со книги по сите наставни јазици. Библиотеката располага со 17,262 книги. Од кои 10,220 на турски јазик, 5,452 на македонски јазик и 1,393 на албански јазик, 133 на англиски јазик и 27 книги на француски јазик.
Папокот на светлината
Папокот на светлината — роман на македонскиот писател Венко Андоновски, објавен од издавачката куќа „Три“ во 2022 година. За него, Андоновски ја освоил наградата „Стале Попов“ за најдобро прозно остварување во 2022 година, што ја доделува Друштвото на писателите на Македонија.
За романот
Во образложението по повод доделувањето на наградата „Стале Попов“, жири-комисијата истакнала дека романот претставува „слоевито, комплексно дело, кое пред читателот открива неколку светови и мноштво силни пораки“. Притоа, според жири-комисијата, „Андоновски многу свесно, прецизно и луцидно си поигрува со времето и просторот, со временскиот дисконтинуитет, но и со една од вечните човекови опсесии – бесмртноста. Трите главни приказни се одвиваат во три периода, со (не)случајни синхроницитети меѓу нив и низ неколку клучни теми: верност, вечност, туѓиот грев и сопствената безгрешност. Играта со постоењето во повеќе времиња истовремено (или во повеќе паралелни вселени) е поткрепена со динамичната нарација, во која нема коинциденција, а истовремено има мноштво метатекстуални забелешки сведени под дилемата – дали нарацијата нѝ е дадена за да сфатиме дека во исто време сè е и сегашност и минато и иднина? Романот отвора и силни прашања за семиотиката како демонологија, за губењето на невиноста на јазикот и писмото низ пишувањето и говорењето. Толкувањето на знаците води и кон силна духовна христијанска расправа за избавување од гревовите преку слушање, послушание, тихување, до повторното раѓање токму во јазикот. „Папокот на светлината“ е роман за потрагата по Бога, на препознавањето на Бога во човекот и обратно. Ова е роман и за значењето на маргините, за читањето меѓу редови, за сите предизвици и искушенија на современиот човек и неговата секојдневна борба со постмодерниот ѓавол кој доаѓа од сите страни, па и во множина. „Папокот на светлината“ е возбудливо одгатнување неколкукратно кодирани кодови, отворен дијалог со дела важни за книжевниците, филозофите и теоретичарите, но и со теми важни за читателот без кој не би постоеле ниту текстот, ниту маргините, ниту Книгата.“
Авторот, пак, го опишал романот на следниов начин: „Тоа е дело кое го пишував буквално како да дишам. Во него ме има многу мене, го има Јан Лудвиг од пред 20 години, но сега веќе созреан во една сосема друга атмосфера и во него се наоѓа севкупното мое животно искуство преточено низ устите на ликовите. Тука е акумулирана и добра литература од морален тип, од знаењето на светите отци.“
Марктл
Марктл (герм. Marktl), неофицијално Марктл на Ин (Marktl am Inn = „Пазарче на Ин“), е село и стара пазарна општина во сојузната покраина Баварија, Германија, недалеку од границата со Австрија. Местото му припаѓа на округот Алтетинг во Горна Баварија. Најзначаен град во околината е Алтетинг. Марктл има околу 2.700 жители.
Марктл е родно место на Папата Бенедикт XVI - 265-тиот поглавар на Римокатоличката црква.
Тбилиси
Тбилиси (თბილისი, до 1936 г. Тифлис) — главен град на Грузија. Се простира реката Кура и има околу 1.118.035 жители (2014).
Тбилиси е основан во 458 г. од царот Вахтанг I Горгасали на местото на малечко селце, основано во IV век. После окупацијата од страна на Персија, арапите и селџуците, во 1122 градот е ослободен од персиска контрола, а во 1801 е освоен  од Русија. Во време на владеењето на независна Грузија помеѓу 1918 и 1921 Тбилиси повторно е негов главен град. Во 1921 Грузија повторно е окупирана од Советска Русија и Тбилиси станува центар на Затавкаската СФСР, а подоцна на Грузиската ССР. Од 9 април 1991 Тбилиси повторно е главен град на независна Грузија.
Местоположба
Тбилиси е сместен јужен Кавказ на 41° 43' сев ш и 44° 47' ист д. Градот е сместен во источна Грузија на двете страни од реката Кура. Се простира на надморска висина од 380 до 770 метри и е опколен од три страни со планини.
Северно од градот има голем резервоар (попознат какоTбилишко езеро) кој е полн со канали за наводнување.
Клима
Климата во Тбилиси се менува од суптропска до релативно блага континентална. Се одликува со врнежливи зими и топли лета.
Демографија
Тбилиси е мултикултерен град. Во него живеат повеќе од 100 различни етнички групи. Околу 80% се етнички Грузијци, а другите поголеми се Руси, Ерменци, и Азери. А од помалите најзастапени се: Осети, Апхазијци, Украинци, Грци, Евреи, Естонци, Германци, Курди, Асиријанци, и други. Во последните години Турците и Кинезите се населуваат во градот и имаат еден од најголемите порасти во наталитетот.
Религија
Повеќе од 85% од жителите на Тбилиси се христијани (најдоминантни се припадниците на Грузиската Православна црква]). Руската православна црква и Ерменската Апостолска Црква се исто така застапени. Католиците, Лутераните, Баптистите, и други христијани го сочинуваат малцинството. А исто така голем број (околу 8%) го практикуваат исламот (најмногу се Сунити). Јудаизмот е исто така присутен,но само мал дел (околуt 2%) го практикуваат. Тбилиси е исто така познат како град на верска толеранција, во кој има и Цркви,џамии и синагоги.
Спорт
Тбилиси има голема спортска историја Како и секоја земја која е блиску до арапскиот свет има големо влијание на боречките спортови. Во 1978, градот имаше околу 250 големи и мали спортски обележја, вклучувајќи 4 затворени и 6 отворени олимписки базени, 185 игралишта и сали за кошарка, 192 терени за одбојка, 82 ракометарски арени, 19 тениски игралишта, 31 фудбалски игралишта, и 5 стадиони. А додека сега најголем стадион е стадионот „Борис Паичаѕе“ со 55.000 седишта, адодека втор е стадионот Михели Месхи со 24.680 седишта. Додека спортската палата во Тбилиси собира околу 11.000 гледачи.
Најпопуларни спортови денес во Тбилиси се фудбал, рагби, кошарка, и борење.
Mедиуми
Тбилиси има и голем броја на издавачки куќи.Некои од најпознатите весници и списанија се: 24 Saati (24 часа), Rezonansi (Резонанс, звучност), Alia, дневниот весник на англиски The Messenger, неделникот FINANCIAL, Georgia Today, и на англиски неделникот The Georgian Times.
Надвор од градот се најпознатите и највлијателните радиостаници во Тбилиси како: Imedi Radio (105.9FM), Fortuna, и Radio 105, кои имаат и национални концесии.
Архитектура
Архитектурата во градо е мешавина од локална (Грузиска), со силни влијанија од винатискиот, еврипскиот и рускиот неокласицизам, и блискоисточни архитектонски влијанија. Стариот дел на градот, вклучувајќи го и Абанот-Убани, јасно дава на знаење дека тука преовладува азиската архитектура. Областите о Тбилиси кои се изградени во XIX век (Руставели Авенијата, Дистриктот Вера, итн.) имаат европски и руски неокласичен изглед.
Во XX век се гледа нови градби од стилот арт-ново. А додека во доцниот XX век градбите се со советски примеси и типични комунистички градби. Тоа вклучува големи градби, крупни блокови и поголеми пространства. По распадот на СССР и здобивањето на неѕависност почнува Тбилиси да се гради со современи зданија. Во иднина Тбилиси ќе има два облакодерни комплекси.Едниот е кулата Аксис и новата Аџарија Хотел/Бизнис Комплекс (во изградба) кои ќе бидат највисоките згради на Кавказот.
Културни објекти
Надвор од градот најпозната е тврдината Нарикала (IV-XVII век), црквата Арчисхати (VI век), катедралата Сиони (VIII век), и др.
Збратимени градови
Збратимени градови на Тбилиси се:
Сообраќај во Хамбург
Сообраќајот во Хамбург се состои од голема патна мрежа, железнички систем, подземна железница, аеродроми и поморски услуги за повеќе од 1,7 милиони жители на градот Хамбург и 4,3 милиони луѓе во метрополитенската област Хамбург.
Од средниот век, како ханзин град, еден од сообраќајот на Хамбург бил економската трговија со други градови или региони. Во 2008, хамбуршкото пристаниште било второ најголемо пристаниште во Европа. Хамбург е поврзан со четири автопати, додека во Хамбург има и два аеродроми. Сообраќајниот сојуз на Хамбург бил првата организација од ваков вид во светот и во 2008, бил задолжена за управување со јавниот превоз во три германски покраини. Во 2007, повеќе од 618 милиони патници, користеле автобус, подземна железница, фериботи или градски возови.
Историја
Повелбата во 1189 од Фридрих I Барбароса му го доделил на Хамбург статусот на Слободен царски град и ослободен од данок, пристапот на Долна Елба во Северно Море, правото за риболов, за сечење дрва и слободата за војната служба. Повелбата бил дадено усно за поддршката на Хамбург во крстоносните војни на Фридрих и во 1265 со веројатно фалсификувана писмо била презентирана на или од Rath на Хамбург. Во 1241, двата договори помеѓу Хамбург и Либек го одбележа започнувањето на трговската унија Ханза во Северна Европа. И во 1264, Steinstraße бил третата улица со калдрма во Европа, рутата Исток-Запад за трговија.
Во 1800, Хамбург имал 1.473 улични светилки и на ридот во Хамбург во Занкт Паули, неколку нови улици добиле христијански имиња, н.п. Davidstraße, Erichstraße или Herbertstraße.
На 31 октомври 1839, првата коњска автобуска линија ја опслужувала линијата од Хамбург до тогашниот дански град Алтона. Во 1894, првиот електричен трамвај во Хамбург ја опслужувал линијата Месберг – Ломбардсбрике – Ландунгсбрикен – Цолканал – Месберг. Во 1906, Hamburg Hauptbahnhof била изградена и железничките линии — како што е линијата Rollbahn — биле проширени во центарот а градот и во 1910 била изградена хала за авионски сообраќај со цепелини во Фулсбител. Во 1911, првиот тунел под река во континентална Европа бил завршен, и Benzindroschken (возила кои работат на бензин) биле дозволени на улиците на Хамбург.
Во 1912, хамбуршкото пристаниште обезбедило 64 километри сидришта за повеќе од 15.000 пловни објекти, кои пристигнале во Хамбург. Hamburger Hochbahn била основана во 1911 и првите метро линии возеле во кружни линии во 1912.
Hamburger Verkehrsverbund било основана на 29 ноември 1965 со четири почетни партнери Hamburger Hochbahn AG, Deutsche Bundesbahn, HADAG Seetouristik und Fährdienst AG и Verkehrsbetriebe Hamburg-Holstein (VHH). На 30 септември 1978, по 84 години во употреба, бил повлечен последниот трамвај на линијата бр. 2 од Rathausmarkt до Schnelsen.
Инфраструктура
Во 2008, Хамбург имал површина од 755,2 км2, 92% било копно, а 8% водена површина. Површината за сообраќајната инфраструктура била 12% (9.183 хектари). Овие биле неизградливи површини.
Аеродроми
Отворен во 1911, аеродромот Хамбург се наоѓа во Фулсбител, во северниот дел на градот. Во 2008, аеродромот имал површина од 5,7 км2, и опслужил 152.271 полетувања и слетувања и 12.690.114 патници. 33.107 тони на товар биле транспортирани. Аеродромот Хамбург-Финкенвердер е приватен аеродром на Ербас, кој се наоѓа во Финкенвердер, на левиот брег на реката Елба.
Велосипедизам
Во 2008, Хамбург имал повеќе од 1.700 километри велосипедски патеки, но — според ADFC (германски велосипедски клуб) — во уништена состојба, чии поправки ќе го чинат градот 10 милиони евра. Behörde für Stadtentwicklung und Umwelt означил 14 главни велосипедски патеки за да ја подобри секојдневната употреба на велосипедите во Хамбург, и имаше во план започнување проект за изнајмување велосипеди преку станици низ целиот град, како тој во Париз. Проектот StadtRAD Hamburg бил започнат во јули 2009.
Пешаци
Хамбруг има неколку пешачки зони, улици претворени во зони без автомобили. Првата ваква трансформирана улица била во Есен во 1926, како многу западногермански градови и Хамбург претворил неколку улици во центарот на градот во 1970-тите. Улицата Colonaden изградена од приватни инвеститори во 1874 бил реновирана во 1978, таа е една од најстарите пешачки зони во Хамбург. Други зони само во центарот на градот се Deichstraße, Gänsemarkt, Gerhard-Hauptmann-Platz, Gerhofstraße, Gertrudenkirchhof, Gertrudenstraße, Großneumarkt, Kurze Mühren, Lange Mühren, Peterstraße, Rathausmarkt, и Spitalerstraße. Во 2008, Mönckebergstraße е отворена за автобусите на јавниот превоз и таксистите и има 10.620 пешаци секој час. Вкупно во Германија, само 20% од пешачките зони се во станбени области. Хамбург апочнал неколку мали станбени проекти.
Постојат и неколку патеки во Хамбург, н.п. Alsterwanderweg (патека покрај реката Алстер), Elbewanderweg (патека покрај реката Елба) и во Хамбург е дел и од европската пешачка патека Е1. Бидејќи островот Нојверк е дел од Хамбург, туристичките патеки во националниот парк Ваденско Море се исто така во сопственост на покраината.
Во 2006, градот Хамбург поставил систем за наведување на пешаците во неговиот центар.
Јавен превоз
Јавниот превоз во Хамбург се состои од автобуси, метро и градски возови, општински возови, такси, услуги за постарите граѓани и луѓе со телесна попреченост. Hamburger Verkehrsverbund (HVV) го управува и координира јавниот сообраќај со автобуси, фериботи и возови за Јавните сообраќајни власти — за три покраини: Хамбург, Долна Саксонија и Шлезвиг-Холштајн и неколку окрузи. 35 работни организации обезбедуваат сообраќајни услуги, а некои од нив и грижа за корисниците.
Автобуси
Главна компанија за јавните автобуски услуги е Hamburg Hochbahn AG (HHA) со повеќе од 100 линии и 120.000 поминати километри секој ден. Од 2001, HHA користи патнички информациски табли на повеќето автобуски станици за да ги информира патниците.
Автобуските линии за далечни одредишта започнуваат на главната автобуска станица (германски: Zentraler Omnibusbahnhof Hamburg). Во 2007, постоеле повеќе од 450 линии секоја недела со одредишта во 27 европски држави, нпр. Данска, Полска и Русија.
Алтернативен погон на автобусите
Од 2006, Хамбург пуштил во сообраќај шест автобуси со водородно гориво, како дел од обидот за премин кон долгорочна употреба на возилата на горивни ќелии. Во 2011, ќе се пуштат дополнителни возила и ќе се заменуваат со 10 автобуси, кои ќе употребуваат комбинација на електрична енергија и водород.
Фериботи
HADAG Seetouristik und Fährdienst раководи со фериботите на јавниот превоз, управувајќи со 21 ферибот на 6 линии со должина од 27,6 километри.
Подземна железница и градски возови
Подземната железница е обезбедена од Хамбуршката У-Железница и Хамбуршката С-Железница и неколку линии со градски возови. Во 2006, системот се состоел од мрежа од 881 километар, со 281 станица за регионот. 1.748 возила биле поседуван од девет управувачки компании: AKN Eisenbahn, DB Regio, Eisenbahnen und Verkehrsbetriebe Elbe-Weser (EVB), Hamburg Hochbahn AG (HHA), metronom Eisenbahngesellschaft, nordbahn Eisenbahngesellschaft (NBE), Nord-Ostsee-Bahn (NOB) (дел од Veolia Verkehr GmbH), S-Bahn Hamburg plc и Verkehrsgesellschaft Norderstedt (VGN).
Такси
Јавниот сообраќај со такси службата е регулиран со закон. Во 2008, според хамбуршката комора за трговија постоеле 2.168 компании со 3.675 возила и повеќе од 10.000 вработени, во 80% сопственик на компаниите е исто така и возач на таксито. Вкупно 20 милиони возења биле направени.
Железница
Хамбург е опслужуван од далечните и регионалните возови на главната германска железничка компанија Deutsche Bahn AG. Главната железничка станица во градот за долги одредишта е Hamburg Hauptbahnhof. Постојат постојани Интерсити-Експрес линии до Берлин, Франкфурт на Мајна (продолжувајќи до Штутгарт и Минхен) и Бремен (продолжувајќи до Рур и Келн). На север, ICE возовите го поврзуваат Хамбург со Орхус и Копенхаген во Данска и Кил во Шлезвиг-Холштајн. Постојат и неколку Интерсити- и Евросити-патнички возови до определени одредишта. Има и бројни Regional-Express и Regionalbahn услуги до Шлезвиг-Холштајн и Долна Саксонија. Главни железнички линии се железничка линија Берлин-Хамбург, Хановер-Хамбург, железничка линија Долна Елба и Ване-Ајкел-Хамбург.
Во 2007, пристанишната железница (германски: Hafenbahn) имала обем на товарниот сообраќај од 39,7 милиони тони, вклучувајќи околу 1.801.600 контејнери со најмалку 1.585.600 влезни и излезни операции. Вкупно, товарот имал обен од повеќе од 45.529 тони во 2008, зголемување за 6,3% споредено со 2007.
Патишта и улици
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во Хамбург биле регистрирани 569.530 приватни возила (327 возила на 1.000 жители) во 2007. Вкупно се случиле 10.612 сообраќајни несреќи, вклучувајќи 8.426 со повреди на патниците и 2.186 сообраќајни несреќи со тешки оштетувања на возилата.
Неколку автопати (Autobahnen) и сојузни автопати го поврзуваат Хамбург со други региони или градови. Важниот автопат за европскиот правец север-југ е A 7 — поминувајќи ја реката Елба со тунел — од градовите Кил и Флензбург на север до Хановер на југ. Bundesautobahn 1 го поврзува Либек до Бремен, Минстер и Дортмунд. Bundesstraße 5 води од данската граница на север до Франкфурт на Одра на истокот од Германија. Во 2006, постоеле 80 километри автопати и 120 километри сојузни автопати.
Во ноември 2005, според пописот на сојузното биро за товарен сообраќај (Bundesamt für Güterverkehr), во Хамбург биле регистрирани 926 компании за превоз на стока, со 19.985 возила (камиони, шлепери, камиони со приколки) и товарен капацитет од 188.724 тони и 15.623 вработени.
Воден сообраќај
Хамбуршкото пристаниште се наоѓа на далечина од 110 километри од устието на реката Елба, во близина на Северното Море. Во 2007, пристаништето било второ најголемо во Европа и деветто најголемо во светот. 9,8 милиони контејнери биле истргувани во Хамбург во 2007, зголемување за 10 проценти во однос на 2006. Во 2008, водниот речен сообраќај имал количина на товар од 12.024 тони и поморски сообраќај со количина од 140.236 тони. Обете зголемени споредени со 2007.
Важноста и одговорноста на пристаништето и нејзиното тргување за градот е прикажано низ фактот, дека самиот Хамбург е опишан како Welthafenstadt (Светски пристаништен град) во преамбулата на Уставот на Хамбург. Дитер Лепле ја опишал важната врска помеѓу пристаништето и трговскиот град за влез во преамбулата на Уставот како што следи: ''Преамбулата на Уставот на Хамбург укажува на блиска врска помеѓу пристаништето и градот во однос на нивниот развој: „Како меѓународно пристаниште на Слободниот и ханзин град Хамбург има специјална задача, доделена од неговата историја и локација, за германскиот народ. Во духот на мирот се бара да биде посредник помеѓу сите континенти и народи од целиот свет.“''
Важни водни патишта, исто така, биле - иако не низ територијата на Хамбург – каналите Страничен Канал на Елба и Килски Канал.
1035
1035 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1035 година од новата ера, 35. од вториот милениум, 35. од XI век и шеста од 1030-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1035 година се протега во 3671 и 3672, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3731 и 3732 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1578. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 426 и 427 исламска година.
1036
1036 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1036 година од новата ера, 36. од вториот милениум, 36. од XI век и седма од 1030-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6544 и 6545 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5786 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4796 и 4797 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1789.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1036 година се протега во 3672 и 3673, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3732 и 3733 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1579. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 427 и 428 исламска година.
Плочите (Рожден)
Плочите — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Рожден. Наоѓалиштето претставува населба и топилница од доцноантичкото време. На јужниот раб на селото, во нивите на двајца жители се наоѓаат множество фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Во изобилство има и остатоци од топена железна руда, а на едни места се забележуваат темели од градби.