cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5198
Други поделби
Проучување на NGC 5198 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47441. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3463. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1593.
Марија Примаченко
Марија Оксентијвна Примаченко (Марія Оксентіївна Примаченко; – 18 август 1997) — украинска сликарка за народна уметност, чии дела влегуваат во наивна уметност. Примаченко била самоука, работела со слики, цртежи, везови и керамика.
Во 1966 година, Примаченко ја добила Националната награда на Украина „Тарас Шевченко“. Организацијата УНЕСКО ја прогласила 2009 година како година на Примаченко. Улица во Киев и мала планета се именувани по нејзе. Пабло Пикасо откако ја посетил изложбата на Примаченко во Париз, еднаш рекол: „се поклонувам пред уметничкото чудо на оваа брилијантна Украинка“.
Личен живот
Примаченко е родена во селско семејство и поголемиот дел од нејзиниот живот го поминала во селото Болотнија во Иванковскиот реон, Киевска Област, сместено само 30 километри од Чернобил. Посетувала настава четири години, пред да се разболи од полио, поради што добила физички последици кои ги чувствувала понатаму во нејзиниот живот и уметност. Своите први уметнички обиди ги опишала во подоцнежниот живот: „Еднаш, како млада девојка, чував гуски. Кога ќе отидев со нив на песочна плажа, на брегот на реката, откако ќе поминев поле ишарано со диви цвеќиња, јас започнував да цртам вистински и имагинарни цвеќиња со стап на песокот... Подоцна, јас одлучив да сликам на ѕидовите на мојата куќа користејќи природни пигменти. После тоа јас никогаш не прекинав да цртам и да сликам“.
Во текот на детството, мајката на Примаченко ја научила да везе и до крајот на 1920-тите или 1930-тите години таа била членка на задругата за везење Иванков. Нејзиниот талент бил откриен од сликарката Тетјана Флору, која ја поканила Примаченко да работи на Централната експериментална изложба во Киевскиот музеј за украинска уметност во 1935 година.
Во Киев, Примаченко имала две операции, што ѝ дозволиле да стои сама. Таму го сретнала и нејзиниот партнер, Васил Маринчук. Во март 1941 година, нивниот син Федир Примаченко е роден во Киев. Таа и Маринчук немале време да се венчаат пред тој да отиде во војна; од војната не се вратил, умирајќи во Финска. Братот на Примаченко бил убиен од нацистите. Таа се вратила во Иванков и работела во задруга. Федир исто така станал народен уметник и мајстор за наивна уметност; починал во 2008 година. Внуците на Примаченко, Петро и Иван, исто така станале уметници.
Кариера
Првата републиканска изложба на народна уметност во 1936 година вклучила слики на Примаченко. Оваа изложба била прикажана во Москва, Ленинград и Варшава. Примаченко добила диплома од прв степен за учество во оваа изложба на народна уметност. Во 1937 година, нејзините дела биле изложени во Париз.
Делата на Примаченко биле поттикнати од украинската и особено од полесијските народни традиции. Тие се повикувале на природниот свет и на бајките. Во текот на 1930-тите години се префрлила од вез на сликање и нејзините дела од овој период се насликани на бела позадина. Нејзината смела и експресивна линија се развивала и таа ги комбинирала традиционалните украински мотиви на нови начини.
Во текот на периодот 1960-1980, нејзиниот стил продолжил да се развива, каде што сликите имале значителна поживописна палета на бои и нов избор на светла позадина. Во ова време се префрлила од работење со водени бои на гваш. Во 1970-тите години, Примаченко исто така започнала да вклучува кратки фрази или изрази на нејзините слики.
Награди
Во 1966 година, Примаченко ја добила Националната награда на Украина „Тарас Шевченко“. Организацијата УНЕСКО ја прогласила 2009 година како година на Примаченко. Истата година, булеварот „Лихачев“ во Киев бил преименуван во нејзина чест.
Пабло Пикасо еднаш рекол откако ја посетил изложбата на Примаченко во Париз: „јас се поклонувам пред уметничкото чудо на оваа брилијантна Украинка“.
Наследство
Делата на Примаченко биле изложени низ целиот поранешен Советски Сојуз, Украина и други држави, како Полска, Бугарија, Франција и Канада. Нејзини албуми биле објавени низ целиот свет. Нејзината слика „Стаорец на патување“ била копирана од познатата финска дизајнерка Маја Исола за дизајнот на ткаенина „Луѓе во Шумите“, кој бил користен од авиопревозникот Финер. Нејзината работа била објавена на поштенски марки и монети во Украина.
Во 1998 година, малата планета (142624) Примаченко била именувана од Клим Чурјумов во нејзина чест.
Над 650 од делата на Примаченко се чуваат во збирката на Државниот музеј на украинската народна уметност.
Уништени дела
Ивановскиот историско-роднокраен музеј, каде биле чувани неколку дела на Примаченко, бил запален при руската инвазија на Украина во 2022 година и се претпоставува дека се загубиле 25 нејзини дела. Меѓутоа, според објава на друштвените мрежи на новинарката Тања Гончарова, мештаните успеале да спасат некои од делата на Примаченко од пожарот. Според интервјуто на правнуката на Примаченко, Анастасија Примаченко, дадени за The Times десетици од нејзините дела биле спасени од мештанин кој влегол во музејот додека истиот горел.
Влада Литовченко, директор на Вишгородскиот историски и културен резерват, забележал дека музејот не бил дом само на дела на Примаченко, туку и на други украински уметници, како што е Хана Верес; таа изјавила: „Уште една ненадоместлива загуба на историско-културната власт на Украина е уништувањето на Иванковскиот историско-роднокраен музеј од агресорот во овие пеколни денови за нашата држава“.
NGC 625
NGC 625 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 625 се споменува и како ESO 297-5, MCG -7-4-17, AM 0132-414, IRAS 01329-4141, PRC C-11.
Откривање
Телото е откриено на 2 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 625 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 625 има привидни димензии од 5,8' х 1,9'.
Други поделби
Проучување на NGC 625 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5896. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 388; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7545.
Албрехт VII (надвојвода од Австрија)
Албрехт VII  (Albrecht VII von Österreich, Albrecht der Fromme, роден на во  - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како надвојвода од Австрија (1619) и намесник на Шпанските Ниски Земји (1596–1621).
Рани години
На 3 мај 1577 година Папа Григориј XIII го направил кардинал. Во ноември 1594 година, тој за краткo бил архиепископ на Филипи (денешна Грција) и архиепископ на Толедо (1584-1598) во Шпанија. Од 1583 до 1595 година Албрехт бил поткрал на Португалија и потоа генералгувернер на јужна Холандија.
Владеење
Албрехт го напуштил свештенствто во 1598 година и се оженил за Изабела-Клара Шпанска, 32 годишната ќерка на Филип, кој му ја дал Холандија како мираз. Двојката заминала во шпанските Ниски Земји, каде Албрехт управувал од 1599 година со титулата војвода од Бургундија (1598).
Меур (маглина)
NGC 7635 — оддавна маглина во соѕвездието Касиопеја, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7635 се споменува и како LBN 549, in Sh2-162, Bubble nebula.
Откривање
Телото е откриено на 3 ноември 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7635 е од видот EN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 11 m. NGC 7635 има привидни димензии од 15' х 8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 20 м 45 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 12' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 7635 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 34; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 595.
Палата Реунион (Белград)
Палатата на Реунион е највисоката и урбанистички најнаметлива зграда на денешниот во централното јадро на Белград, која административно припаѓа на градската општина Стари Град. Подигната меѓу двете светски војни, за потребите на Трст Адриатик Осигурителната компанија, таа сè уште ги менува сопствениците и корисниците речиси еден век, покрај бројните спротивставени ставови за нејзиниот изглед, но сепак останува препознатлива зграда на многу фотографии од Плоштадот на Републиката.
Имиња
Палата на Адриатик осигурителна компанија - Палата на Реунион - Палата на Истра.
Намена
Палатата „Реунион“ првично (помеѓу двете светски војни) била наменета за угостителство, домување, канцелариски бизнис, култура и забава. Имало театар, кино „Уранија“ и сала за танцување.
По завршувањето на Втората светска војна, новите општествени промени спроведени во СФР Југославија - национализација, укинување на приватната сопственост, колективизација - влијаеле и на статусот на палатата „Реунион“ (која била преименувана во палата „Истра“).
Во 1954 година театарската сала е адаптирана за потребите на детскиот театар „Бошко Буха“, а повеќето од поранешните станови сега се адаптирани во канцеларии, а на поткровјето во просторот на неколку студија.
Позиција
Палатата Реунион се наоѓа на аголот на улицата Кнез Михаилова и улицата Чика Љубина, каде што речиси еден век доминира на северозападниот раб на најпознатиот плоштад на Републиката во Белград,почетокот на улицата Чика-Љубина и падините на Дунав.
Историја
Одлуката за изградба на палатата, односно деловно-станбениот објект ја донела Адриатик осигурување, со цел да изгради палата во Белград идентична на мадридската филијала на компанијата, со цел да се обиде да му се придружи на Белград. како главен град на Кралството Југославија, ''со идеја за бришење на архитектонските разлики помеѓу деловните и трговските области низ Европа и светот. Со изградбата на ваква палата, инвеститорот се интересирал, не само за голема заработка, туку и за брзо враќање на средствата вложени во изградба на грандиозен објект, што му успеало за неколку години, потпирајќи се на етаблирани и не на иновативни методи на градба.''
Палатата „Реунион“ е изградена по проект на архитектот Иван Белиќ (1887 - 1968) во периодот од 5 септември 1929 година до 10 април 1931 година. Ова архитектонско дело на Иван Белиќ, набргу по неговата изградба во архитектонските кругови во Белград и пошироко, станало спорно, според тврдењата дека тој не е автор на зградата, врз основа на тешко проверливи усни сведоштва за широко распространети махинации во меѓувоената архитектура во Белград.
Со концептот на „Реунион“, Белиќ се обидел да го воведе западниот модел на мултифункционална аголна зграда, како симбол на пазарниот капитализам, кој го динамизирал и декларативно го демократизирал градскиот живот.
„Реунион“ ја претрпел првата штета во протестите на 27 март 1941 година, кога бил нападнат од демонстранти кои биле против потпишување на Тројниот сојуз, бидејќи дел од него бил изнајмен од германската трговска мисија, во која се наоѓал таен шпионски контролен пункт. Набрзо следела и втората штета на „Реунион“, кога палатата била уништена во нацистичкото бомбардирање на Белград на почетокот на април 1941 година. Овие оштетувања, заедно со промената на намената на објектот, делумно се санирани во текот на Втората светска војна. .
За време на Втората светска војна, во палатата работеле окружното раководство за Белград и Србија, познато и како „Кнезот Еуген“, заедно со другите седишта на окупацискиот апарат. Така, во текот на целата војна, во палатата „Реунион“ работеле десет нацистички администрации: персонал, управа, планирање, пропаганда и печат, правни работи, култура, здравство, социјални работи, економија и занаетчиство и воен оддел.
Архитектонски изглед на палатата
Палатата „Реунион“ е изградена без заоблен агол и кула на врвот, а карактеристична е за мадридската „Реунион“, која ја пропуштила можноста да му даде живост и пластичност на амбиентот на главниот белградски плоштад или да ја ублажи вкочанетоста на симетрично нанижани волумени.
Овој дворец се одликува со богато украсена пластична наметка, изработена во форма на масивна мултифункционална осумкатна зграда (со приземје, мезанин, шест ката во централниот дел на фасадата и два во таванот на врвот). Во исто време, површината на фасадата во улицата Чика-Љубин е за речиси една третина поголема од фасадата кон Обилиќев венец.
Претставителноста на фасадата се огледа во нејзиното обложување со скапи материјали - гранит, жолтеникав полиран мермер и вештачки камен. Претставителноста е надополнета со ренесансните традиции, на фасадата со прозорски полиња засадени во средините на предните квадратни тревници, разделени со пластично обработени скали, кои во пределот на завршниот венец се претвораат во пиластри со капители со остар пресек. Во духот на деко естетиката, полињата со пругасти ѕидови помеѓу прозорите на меѓукатот се пластично исечени од двете страни, додека сеопфатната завршна парапетна венец е ефикасно закосена.
Скалите во внатрешноста на палатата се покриени со бел мермер (како и скалите и ходниците), додека прозорците и вратите се од даб. Покривот и поткровјето се покриени со бакар.
Од 1961 година, палатата е поврзана со западниот калкански ѕид и со горната постројка во хомогена архитектонска целина со Надворешно-трговската комора на архитектот Иво Куртовиќ, несоодветен изглед на ерата на тогашниот догматски модернизам.
Тошо Куковски
Тошо Петров Куковски ( во —  на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Детство и окупацијата на Македонија
Роден е во повеќечлено сиромашно занаетчиско семејство од татко Петре и мајка Коца. На општинските избори во 1920 година, неговиот татко Петре бил чувар на црвената комунистичка кутија. Откако комунистите добиле мнозинство број на гласови, татко му Петре бил притворен и претепан. Тошо завршил основното образование во родниот град, а во време на бугарската окупација учел гимназија. Под влијание на истакнатиот и искусен револуционер Јове Михајловски, уште како гимназијалец ги прифатил напредните идеи, по што се ангажирал во формирање на скоевска организација во гимназијата. Иако млад со недоволно животно искуство, влијае и претставувал пример на своите другари и средина, со одлучност и упорност во спротивставување и попречување на активноста на формираната фашистичко-бугарска организацнја Браник во гимназијата. Со формирањето на скоевската организација бил поставен за секретар на истата. Бугарскиот окупатор го сметала за опасен за средината, поради што во 1943 година при еден училиштен бунт бил исклучен од училиштето. Со своите неполни 17 години не можејќи да го продолжи образованието, се вработил во рудниците Добрево. Во новата средина затекнал погодно тло за реализирање на ширење на ослободителните идеи и се ангажирал за формирање скоевска организација. Покрај редовните работни обврски, тој постојано бил во движење, одржувал состаноци, ширел марксистичка литература, иницирал собирање оружје, муниција и експлозив, ги поттикнувал на саботажи во рудникот, влијаел врз напредните младинци за стапување во скоевската организација, одржувал врска со Кумановската организација, пренесувал пропаганден материјал и други слични активности.
Семејната куќа во Кратово ја претворил во скривница на насобраните воени материјали. Бугарскиот окупатор вршел чести претреси на нивната куќа, но не можел ништо да открие. По приклучувањето на Јове Михајловски, Гоче Пазавански и Страхил Досев во партизани, тој се активирал на продолжување на нивната работа. Неговата активност била забележана од окупаторот. Во почетокот на март 1944 година тој со другарите Иљчо Миташевски, Ѓорѓи Мангрски, Иван Насев, Душко Канчев и Митко Каналиски при проучување важен материјал, поткажани од некого, биле уапсени од бугарската полиција. Пет дена поминале во кратовската полициска станица, Страцин и скопскиот затвор, каде биле изложени на жестоки тепања и малтретирања. Тие не предале никого и поради немање докази биле ослободени. По ослободувањето од затворот, тој уште поенергично ја продолжил револуционерната работа. Со другарите од Пробиштип прибрал точни податоци за окупаторскиот распоред, јачината и обезбедувањето на рудникот и така целосно оформени ги предал на Јове Михајловски, кој ја предводел патролата на Треттата Македонска ударна бригада и Косовскиот баталјон непосредно пред нападот на рудниците на 3 април 1944 година. Непосредно пред нападот на Кратово, од страна на Треттата Македонска ударна бригада и Косовскиот баталјон, тој повторно на Јове му предал целосни податоци за јачината на бугарскиот окупатор и за неговото обезбедување на градот. Благодарејќи на активноста на Тошо Куковски извршен е успешен напад и за првпат е ослободено Кратово, на 25 април 1944 година.
Приклучување во партизани
После првото ослободување на Кратово, тој со група младинци од градот се приклучува на бригадата и учествува во сите нејзини борби. Се истакнал со невидено херојство во борбите што бригадата ги водела на Црноок, Станиќин Крст, Знеполе, Костурино, Кушкули, Чупино Брдо и Петрова Гора, во кои му е нанесен тотален пораз на окупаторот. Во јули 1944 година тој бил во групата борци и раководители испратени од Главниот штаб на НОВ и ПОМ од кумановскиот терен за Плачковица, со задача да се формира Четвртата Македонска ударна бригада (формирана на 23 јули 1944 година во местото Лисец на Плачковица). Во јули и август бригадата извршила успешни напади на Блатец, Берово, Виница и други населени места. Тој успешно ја водел својата единица, а било планирано да се врати на кумановскиот терен и да стане командант на Кратовскиот одред, кој се формирал на 6 август 1944 година. На 16 август 1944 година при еден јуриш во борбите на Плачковица, тој бил смртно погоден од бугарскиот окупатор. Командант на Кратовскиот одред станал неговиот брат Стево Куковски.
Тошо смело загинал на врвот Лисец на Плачковица - не давајќи партизанското знаме на бригадата да падне во бугарски раце, што би било доказ на Бугарија дека ја совладала Четвртата македонска ударна бригада. Неговите соборци, го пронашле знамето издупчено од куршуми завиено околу телото на Тошо, кој по цена на живот го бранел и го одбранил знамето на бригадата.
За покажаната храброст, посмртно е одликуван со Орден за храброст.
Гарантен фонд
Гарантен фонд (англиски: Guarantee Fund) се дефинира како јавна или приватна гарантна институција што врши организирано обезбедување и дистрибуција на кредитни гаранции за барателите на кредити кои не се во можност да понудат соодветен колатерал кај банките. Во литературата може да се сретнат и други изрази кои се однесуваат на овој вид институции, како на пример, кредитно-гарантни шеми, парцијални кредитни гаранции итн.
Функции и развој
Кредитна гаранција се дефинира како финансиски производ што сопственикот на малиот бизнис може да го купи како делумна замена за колатерал и претставува ветување дека гарантниот фонд ќе го надомести целиот кредит или дел од кредитот во случај на невраќање од страна на клиентот.
Надминувањето на проблемите со кои се соочуваат малите и средните претпријатија е основната оправданост за постоењето и функционирањето на гарантните фондови. Проблемите со кои се соочуваат малите бизниси во обезбедувањето на финансиски средства најчесто се поради: високите административни трошоци за помали кредити, асиметричните информации помеѓу кредиторите и кредитокорисниците, високиот ризик поврзан со големината на бизнисот, како и соодветно обезбедување за кредитот.
Во последните две децении постои голем интерес за гарантните фондови како инструмент за развој на приватниот сектор и за поддршка на малите и средни претпријатија. Многу меѓународни организации, како ЕУ, Меѓународната организација за труд, ООН - оддел за индустриски развој инт., ги користат гарантните фондови како еден од нивните основни инструменти за промовирање на развојот на приватниот сектор.
Гарантните фондови обезбедуваат гаранција дека ќе го отплатат остатокот од долгот во случај на неплаќање од страна на клиентот и на тој начин тие влијаат на намалување на ризикот на банката и го олеснуваат одобрувањето кредити за мали и средни претпријатија. Меѓутоа, овие фондови имаат потенцијал да влијаат и на намалување на банкарските трошоци за одобрување на мали кредити и да го унапредат обезбедувањето информации за кредитокорисниците. Овие фондови овозможуваат  и подобрување на кредитните услови за претпријатијата што веќе имаат пристап до финансиски средства.
Теоретски аспекти
Улогата на гарантните фондови во надминувањето на проблемите што го отежнуваат пристапот на малите и средни претпијатија до финансии може да се огледа преку:
Аргументи „за“ и „против“
Искуствата покажуваат дека гарантните фондови имаат влијание врз зголемувањето на кредитирањето на малите и средни претпријатија, меѓутоа не постојат цврсти емпириски докази за прецизната природа и големина на позитивно влијание.
Гарантните фондови им овозможуваат на банките да стекнат искуство и информации за кредитоспособноста на малите и средните претпријатија, без притоа да преземат голем ризик. Исто така им овозможуваат на банките да го зголемат бројот на одобрени кредити на мали и средни претпријатија, како и намалување на трансакциските трошоци за банката. Можат да влијаат на зголемување на конкуренцијата во банкарскиот сектор, поради можноста што ја добиваат помалите банки-учеснички во гарантната шема во поглед на проширување на своите кредитни активности на нови профитабилни пазарни сегменти.
Од друга страна, постојат тврдења дека гарантните фондови се скап инструмент што предизвикува проблем во финансиската одржливост. Како сериозен аргумент против е проблемот на „морален ризик“. Имено, во ситуација кога кредиоткорисниците знаат дека гарантниот фонд ќе го надомести долгот кон кредиторот, се намалува нивната одговорност и желба да го отплаќаат заемот. Истиот проблем се јавува и од другата страна, односно банката нема да е заинтересирана да врши мониторинг и да презема активности за навремено прибирање на доспеаните рати.
Видови на гарантни фондови
Со истражување спроведено од страна на Светска Банка, со кое се опфатени 76 гарантни фондови во рамките на 46 земји во светот, утврдено е:
Езеро Расчино
Езерото Расчино е езерска карстна планина во провинцијата Риети, Лацио, Италија, на територијата на Фиамињано, во Чиколано.
На надморска височина од 1146 м, неговата површина е 0,283 км².
Опис
Се наоѓа на работ на истоименото големо карстно плато, висорамнината Расчино, заедно со други мали водни површини помалку сезонски. Немајќи притоки, акумулацијата собира дождовница и снег, а присуството на карстни длабнатини овозможува излевање.
Царишта (Населичко)
Царишта — село во Населица, Егејска Македонија, Република Грција.
Комерцијален запис
Комерцијален запис (commercial paper; Wechsel) — кусорочна хартии од вредност со рок на достасување од 5 до 45 дена, а најдолго до девет месеци. Комерцијалните записи ги издаваат банките, другите финансиски институции и претпријатијата со цел да обезбедат средства за финансирање на тековното работење. Главни инвеститори во комерцијални записи се: инвестициските фондови, осигурителните друштва, банките итн.
Издавање и трговија со комерцијални записи
Комерцијалните записи претставуваат дисконтни хартии од вредност, т.е. тие се продаваат по цена пониска од номиналната вредност, иако може да се издаваат и како каматоносни хартии од вредност. Вообичаено, комерцијалните записи гласат на доносител, т.е. не постои обврска за регистрирање на изданието, како што е случај со акциите. Тие претставуваат неосигурени хартии од вредност, затоа што не се опфатени со шемите за осигурување на депозитите, ниту пак нивното издавање е обезбедено со некој имот. Оттука, комерцијалните записи вообичаено ги издаваат фирми што се одликуваат со висок углед. Вообичаено, комерцијалните записи гласат на висока номинална вредност: на пример, во САД, минималната номинална вредност изнесува 100 000 долари, додека максималната вкупна вредност на комерцијалните записи, издадени од една фирма изнесува 12 милијарди долари. Во САД постои најголем пазар на комерцијални записи, а потоа следува пазарот во Јапонија, кој сепак е шест пати помал од американскиот, додека во Европа, комерцијалните записи се јавуваат во поново време. Помеѓу земјите во транзиција, комерцијалните записи за првпат се појавија во Чешка, во ноември 1991 г.
Комерцијалните записи се издаваат на два начина: преку директна продажба на инвеститорите или преку дилерите на хартии од вредност. На почетокот, комерцијалните записи претежно се издавале со посредство на дилерите, но денес доминира првиот начин. Големите фирми, кои уживаат голем углед кај инвеститорите, најчесто самостојно ги издаваат комерцијалните записи и така ги избегнуваат провизиите што би им ги платиле на посредниците. Притоа, со цел да ја зголемат привлечноста на комерцијалните записи, нивните издавачи применуваат различни мерки, како што се:
Комерцијалните записи нудат повисоки стапки на принос во споредба со другите кусорочни хартии од вредност, меѓутоа за нив не постои развиен секундарен пазар, така што понекогаш може да се јават проблеми со нивната ликвидност. Освен тоа, кредитниот ризик кај нив е повисок во споредба со другите кусорочни хартии од вредност. Оттука, познатите специјализирани агенции редовно го објавуваат кредитниот ризик на комерцијалните записи. Така, агенцијата Мудис, кредитниот ризик на комерцијалните записи го оценува со симболите Р1, Р2 и Р3, додека агенцијата Стандард & Пуарс ги употребува симболите А1, А2 и А3.
Еврокомерцијален запис
Еврокомерцијалниот запис е комерцијален запис кој се издава на евровалутниот пазар. Најчесто, еврокомерцијалните записи се деноминирани во американски долари. Долго време, ликвидноста на овој пазар била далеку помала во споредба со онаа на американскиот пазар на комерцијални записи, зашто повеќето европски и азиски фирми се финансирале претежно со синдицирани заеми. Но, по 2000 година, пазарот на еврокомерцијални записи бележи значаен пораст, како последица на неколку фактори, како: консолидацијата на финансиските пазари во ЕУ по воведувањето на еврото; зголемената побарувачка заради поголемиот број спојувања и преземања во Европа; подемот на секјуритизацијата. И овие се издаваат со куси рокови на достасување и не носат купонска камата, туку претставуваат дисконтни хартии од вредност. Оттука, и нивните цени се изразуваат на дисконтна основа. На пример, комерцијален запис со номинална вредност од 100 долари, со рочност од 60 дена и со каматна стапка од 6% ќе се продава по цена од 100 − 6% (60/360) = 99 долари. Еврокомерцијалните записи не мора да имаат кредитен рејтинг и поради тоа носат повисока каматна стапка од американските комерцијални записи. Банките кои се активни на пазарот на еврокомерцијални записи остваруваат заработка од разликата меѓу куповните и продажните цени, а оваа маржа вообичаено е многу ниска. Овие хартии од вредност имаат активен секундарен пазар, а главни инвеститори се: банки, други финансиски институции, мултинационални компании и централни банки.
Комерцијалните записи во Македонија
Во Македонија, според Законот за хартии од вредност, само акционерските друштва и командитните друштва со акции може да издаваат комерцијални записи. Притоа, износот на секое поединечно издание на комерцијални записи не може да биде поголем од основната главница на издавачот, освен во случај кога изданието е гарантирано од некоја банка. Сепак, наспроти законските можности, до ден-денес не е забележан ниту еден случај на издавање комерцијални записи.
Извори
コマーシャルペーパー Nota promissória Вексель
Велпингхаузен
Местоположба
Велпингхаузен се наоѓа на рабовите на Ребергер Берге, северозападно од Заксенхаген, западно од градот Вуншторф, источнот од Ребург-Локум и јужно од Штајнхудер Мер.
Општински единици
Велпингхаузен се состои од следниве места:
Езеро Капролаче
Езерото Капролаче е езеро во провинцијата Латина, Лацио, Италија. На надморска височина од 1м, неговата површина е 2,3 км2.
Бреденбек
Бреденбек (Bredenbek) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на 18 километри западно од Кил и 15 километри источно од Рендсбург.
Атласаурус
Атласаурус   (Atlasaurus) диносаурус од групата сауроподи (Сауропода) со неодредена систематска позиција.
Авторите на неговиот опис, Монбарон, Расел и Такет (1999) го поврзале со брахиосаурусот ; во  (2003)година го препознале како претставник на семејството Brachiosauridae. .
Опис и име
Според кладистичката анализа на атласаурусот не им припаѓал на Brachiosauridae, но бил основен претставник на линијата Macronaria. Оваа анализа покажала дека сестринскиот таксон на Атласаурус бил уште еден среднојурски сауропод од Африка - Joбобарија; и двата родови формирале сестрински поврзаност со кинескиот род Белусаурус, и сите три родови формирале сестрински низ на оној, кој ги вклучувал сите други членови на Макронарија. Од друга страна, кладистичките анализи на Ален и соработниците (2004) и Ројо-Торес и соработниците (2006) покажуваат дека атласаурус бил базален претставник на низата на Еузауропода, не припаѓале на Неосауропода и затоа не бил претставник на Macronaria (и уште помалку Brachiosauridae); според анализата на Алејн и колегите (2004 г.), атласаурус бил сестрински врска на Неосауропод, додека според анализата на Ројо-Торес и колегите (2006 г.) тоа било сестринско поврзување на кладот ​​формиран од групите Неосауропода и Туријасаурија и родовите Цетиосаурус, Патагосаурус, Барапасаурус, Омеисаурус, Евхелопус и Маменчисаурус. Конечно, според анализата на Вилсон и Упчрч (2009), Атласаурус, Белузаурус и Joбобарија формирале сестрински низ на Неосауропода. .
Наоди од фосили и детерминизација
Неговото име потекнува од титанот од старогрчката митологија - Атлас (поради неговата големина) - и од планинскиот масив Атлас (поради локацијата на коските на Атласаурус).
Живеел во периодот Јура (пред околу 165-161 милиони години) во северна Африка. Должината на телото била приближно 15 м, тежина приближно 22 тони.Неговите остатоци се пронајдени во Мароко (на планините Атлас). .
Класификација
Релативно примитивен сауропод идентификуван како „цетиосаурус“ кога првпат бил откриен во 1981 година, „Атласаурус“ се чини дека е поблиску до „Брахиосаурус“ отколку од кој било друг познат сауропод врз основа на детални сличности помеѓу 'рбетниот столб и екстремитетите. Сепак, поновите анализи го сметаат за наводен член на Туријасаурија.
Луис де Торес
Луис де Торес (починал во 1493 година) бил преведувач на Кристофер Колумбо на неговото прво патување во Америка.
Де Торес бил конверсо, роден како Јосеф бен Халеви ХаИври  бил избран од Колумбо поради неговото познавање на хебрејскиот, халдајскиот и арапскиот јазик. По пристигнувањето во Куба, за која мислеле дека е азискиот брег, Колумбо ги испратил Де Торес и морнарот Родриго де Херез на експедиција во внатрешноста на 2 ноември 1492 година. Нивната задача била да ја истражат земјата, да стапат во контакт со нејзиниот владетел и да соберат информации за азискиот император опишан од Марко Поло како „Големиот Кан“. Двајцата луѓе биле примени со големи почести во едно село, а се вратиле четири дена подоцна. Тие известиле за родниот обичај на сушење лисја, нивно вметнување во цевки од трска, нивно палење и вдишување на чадот: упатувајќи на употребата на тутун.
Кога Колумбо тргнал за Шпанија на 4 јануари 1493 година, Луис де Торес бил меѓу 39-те мажи што останале во населбата Ла Навидад основана на островот Хиспаниола. Враќајќи се до крајот на таа година, Колумбо дознал дека целиот гарнизон бил убиен од внатрешни судири и од индиски напад.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Космос-1291
Космос-1291 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 август 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1291 бил комуникациски сателит.
Речник на стари македонски зборови
Ова е речник на помалку познати зборови на македонски јазик, кои се користеле во минатиот век, додека Македонија била под Турско ропство.
По азбучен ред
Ова е нецелосен речник на помалку познати зборови во македонскиот народен јазик, по азбучен редослед.
Црнокафен траурец
Црнокафен траурец или едрилица, е нимфалидна пеперутка пронајдена во Средна Европа, Русија, Индија и други делови од умерената Азија и Јапонија.
Распонот на крилјата е 40–46мм.
ОУ „Алија Авдовиќ“ - Батинци
Алија Авдовиќ — основно училиште во Батинци, Општина Студеничани. .
Агњешка Лукашак
Агњешка Лукасијак (18 декември 1979 година во Вроцлав, Полска ) е филмска режисерка со седиште во Лос Анџелес, Стокхолм и Лондон. Кариерата ја започнала со режија на играни документарни филмови објавени во кино, а сега режира играни филмови.
Награди
Во 2006 година ја добила Нордиската награда за документарен филм за нејзиниот филм Forgotten на филмскиот фестивал Нордиск Панорама во Архус, Данска.
Награди и официјални избори
Арапот на Петар Велики
Арапот на Петар Велики (Арап Петра Великого, Арап Петра Великого) ― недовршен историски роман на Александар Пушкин. Напишан во 1827-1828 година и првпат објавен во 1837 година, романот е првото прозно дело на големиот руски поет.
Позадина
Пушкин започнал да работи на романот кон крајот на јули 1827 година во Михајловскоје и во пролетта 1828 година им прочитал неколку пишанки на своите пријатели, вклучувајќи го и поетот Петар Вјаземски. За време на животот на Пушкин, биле објавени два дела: во книжевниот алманах „Северни цветови“ (1829) и во весникот „Литературнаја газета“ (март 1830 година). Сите постојни делови за првпат биле објавени по смртта на Пушкин од уредниците на списанието „Современик“ во 1837 година, кои исто така му го дале на романот сегашниот наслов.
Главниот лик на романот, Ибрахим, е тесно заснован врз мајчиниот прадедо на Пушкин, Абрам Петрович Ганибал, црнец, кој бил донесен во Русија за време на владеењето на Петар Велики. Интересите на Пушкин за историјата и генеалогијата се комбинирани за да ја прикажат трансформацијата на Русија на почетокот на 18 век; периодот на руската историја на кој Пушкин се враќа во наративната песна „Полтава“ во 1829 година. Влијателниот руски книжевен критичар Висарион Белински тврдел дека „ако овој роман бил завршен ... треба да имаме врвен руски историски роман, прикажувајќи ги начините и обичаите на најголемата епоха на руската историја“.
Причините зошто Пушкин го оставил романот недовршен не се познати и ниту еден отцрт во раката на Пушкин не преживеал за да покаже како тој имал намера да го развие заплетот. Според пријател на Пушкин, А. Вулф: „Главната интрига на романот, како што вели Пушкин, ќе биде сексуалното неверство на сопругата на Арапот, која раѓа бело дете и е казнета со прогон во манастир.“ (А. С. Пушкин в воспоминаниях современнников, Москва, 1950, стр. 324-325).
Резиме на заплетот
Романот започнува со слика за моралот и манирите на француското општество од првата четвртина на 18 век; со животот на „Арапот“ во Париз, неговиот успех во француското општество и неговата љубовна врска со една француска грофица. Но, „повикан и од Петар и од своето нејасно чувство за должност“, Ибрахим се враќа во Русија. Следните поглавја, полн со историски боја и старинство, скица на различните слоеви на руското општество: балот на Зимскиот дворец и вечерата на болјарите кај местото на болјарот Гаврила Ржевски. Вториот е прекинат со доаѓањето на Царот, кој сака да се ожени со Ибрахим со ќерката на Гаврила, Наталија.
Карбонилна група
Карбонилна група — функционална група со формулата, сочинета од јаглероден атом двојно врзани за кислородниот атом, и е двовалентен во C-атомот. It is common to неколку класи на органски соединенија (како алдехиди, кетони и карбоксилни киселини), како дел од многу поголеми функционални групи. Соединението кое содржи карбонилна група често се нарекува карбонилно соединение.
Поимот карбонил може да се однесува и на јаглерод моноксид како лиганд во неогански или органометален компекс (метален карбонил, како на пр. никел карбонил).
Остатокот од оваа статија го обработува карбонилот во органска смисла, каде јаглеродот и кислородот делат двојна врска.
Карбонилни соединенија
Во органската хемија, карбонилната група е својствена за следниве видови соединенија:
Други органски карбонили се уреата и карбаматите, деривати на ацил хлориди, хлороформати и фозген, карбонатни естри, тиоестри, лактони, лактами, хидроксамати и изоцијанати. Примери за неоргански карбонилни соединенија се јаглерод диоксидот и карбонил сулфидот.
Структура и реактивност
Кај органските соединенија, должината на врската C-O не отстапува многу од 120 пикометри. Нроганските карбонили имаат покуси C-O-растојанија: CO, 113; CO2, 116; а COCl2, 116 пм.
Карбонилниот јаглерод типично е електрофилен. Квалитативниот редослед елелтрофилност е RCHO (алдехиди) > R2CO (кетони) > RCO2R' (естри) > RCONH2 (амиди). Напаѓаат различни нуклеофили, раскинувајќи ја двојната врска јаглерод-кислород.
Заемодејствата пмеѓу карбонилните групи и другите заменители се утврдени при проучување на колагенот. Заменителите влијаат на карбонилните групи со додавање или одземање на електронска густина по пат на сигма-врска. ΔHσ-вредностите се многу повисоки кога заменителите на карбонилната група се повеќе електронегативни од јаглеродот.
Поларноста на врската C=O исто така ја зајакнува киселоста на соседните врски C-H. Поради позитивниот набој на јаглеродот и негативниот набој на кислородот, карбонилните групи подлежат на додавање и/или нуклеофилни напади. Напаѓаат најразлични нуклеофили, прекинувајќи ја јаглеродно-кислородната двојна врска, што води до реакции на додавање-елеминација. Нуклеофилната реактивност често е сразмерна на базноста на нуклеофилот; со зголемувањето на нуклеофилноста се намалува стабилноста во карбонилното соединение. pKa-вредностите на ацеталдехидот и ацетонот изнесуваат 16,7 и 19.
Сионска Гора
Сионската гора (хебрејски:הר צִיּוֹן, Хар Цион) е планина која се наоѓа во близината на стариот дел од Ерусалим.
На оваа брдо се наоѓа гробот на царот Давид, манастирот Света Марија, сионската горница, Собата на Холокаустот како и католичките гробишта.
До Сионската гора се оди преку т.н. „Папски пат“ (Дерек Хапифјор). Овој пат така е наречен по историската посета на папата Павле VI во 1964 година.
IC 1763
IC 1763 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1763 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1763 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 29 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 35' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на IC 1763 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Цкалохор
Цкалохор — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Арабај
Арабај (5 век п.н.е.) ― крал на горномакедонското племе Линкести.
Постои епиграфски натпис во Пелагонија (365/4 пр.н.е.) на кој е зачувана првата буква од името на пелагонискиот владетел. На епиграфскиот натпис, делумно зачуван на атинскиот Акропол, се запишани договори за сојузништвото меѓу Арабај од Линкестида и Атина (околу 423 пр.н.е.).
ОУ „Александар Урдаревски“ - Мирковци
Основно училиште „Александар Урдаревски“ (официјално: Основно општинско училиште „Александар Урдаревски“ - Мирковци; скратено: ООУ „Александар Урдаревски“) — единствено основно училиште во селото Мирковци. Училиштето се наоѓа во западниот дел на атарот на селото Мирковци и тоа претставува средишно училиште за учениците од селата Горњане, Бањане, Општина Чучер-Сандево, Бразда, Глуво и Мирковци.
Создавање и развој
Училиштето го сочинуваат две подрачни училишта, во Долно Блаце и во Горно Блаце. Училиштето „Александар Урдаревски“ е изградено во 1963 година. Подрачното училиште во Долно Блаце е изградено во 1979, а во Горно Блаце во 1951. Вкупниот број на ученици кои го посетуваат ова училиште е 438, од прво до осмо одделение. Наставата се одвива во две смени во централното и една смена во подрачните училишта со вкупно 37 вработени (наставен и ненаставен кадар). Во основното училиште „Александар Урдаревски“ (со двете подрачни училишта) учат вкупно 438 ученици во 24 паралелки.
Просторни можности и техничка опрема
Објектот е во тврда градба, со подрум, приземје и спрат. Во рамки на Училишната просторна организација е реновирана и фискултурна сала, во рамки на стандардниот објект. Во училиштето просторот се состои од: 14 училници, кабинети, библиотека, фискултурна сала, надворешно игралиште, зелена дворна површина, канцелариски простор, ходници, санитарни јазли и и други помошни простории. Училиштето за подобра и поефикасна настава брои и еден кабинет со SMART табла, за која наставниот кадар е дополнително усовршен.
Наставни програми
Наставните програми во училиштето се: Македонски јазик, Англиски јазик као прв странски јазик, Француски јазик како втор странски јазик, Математика, Хемија, Физика, Биологија, Историја, Географија, Природни науки, Информатика, Етика, Техничко обрзование, Општество, Музичко, Ликовно, Физичко...
Наставен кадар
Основното училиште „Александар Урдревски“ како и со своите многу други одлични одлики, може да се пофали и со најобразованиот наставен кадар. Дел од професорите се и:
Директор Македонски јазик Англиски јазик Француски јазик Математика Физика Хемија Биологија Географија Историја Информатика Етика Музичка култура Физичко образование Ликовна култура Библиотека Секретар
Педагог
Одделенски наставник
Соработка на училиштето
Соработка на училиштето со семејството.
Семејството е тоа кое го доверило својот член да биде дел од нашето училиште и секако, треба да има неприкосновено право на комуникација, соработка, информирање за се она што се случува во училиштето. Оваа соработка, комуникација во најширока смисла на зборот се овозможува преку најразлични форми и облици, почнувајќи од родителски средби, прием на родителите во определено време, вклучување на родителите во управувањето со училиштето, стручна соработка со нив, вклучување на родителите во остварување на целите на училиштето, заеднички забави, одбележување приредби, културни, спортски или научни манифестации.
33 п.н.е.
33 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 33. година пред новата ера, 33. од првиот милениум п.н.е., 33. од 1 век п.н.е. и четвртта од 30-тите п.н.е.
ОУ „Александар Урдаревски“ - Мирковци
Соработка на училиштето
Соработка на училиштето со институции и организации
33 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
ОУ „Александар Урдаревски“ - Мирковци
Соработка на училиштето
Училиштето ја продолжува соработката со институциите кои се тесно поврзани со неговото работење: Меѓуетничка соработка
33 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5475 и 5476 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4717 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3727 и 3728 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 720.
ОУ „Александар Урдаревски“ - Мирковци
Соработка на училиштето
Училиштето „Александар Урдаревски“ е во контакт и со истоименото училиште во населеното место Блаце кое е и во надлежност на училиштето „Александар Урдаревски“ - Сандево. Дружбата и учењето мегу учениците со одвива под раководство на наставниот кадар кој исто така се труди средбите да бидат на што повисоко ниво со цел подобро учење на двете култури, односно македонската и албанската.