cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Томи Џенезис
Томи Џенезис (англиски:Tommy Genesis; полно родено име: Џенезис Јасмин Моханрај) е канадскa раперка. Во 2016 година, списанието Dazed ја опишало како „најбунтовна андерграунд рап кралица на интернет“. Нејзината музика има експериментален стил и често содржи сексуални стихови. Нејзиниот деби албум со наслов Tommy Genesis бил објавен во ноември 2018 година. Нејзиниот втор албум Goldilocks X бил објавен во септември 2021 година.
Рани години и образование
Џенезис е родена во Ванкувер, Канада. Има малајско, тамилско и шведско потекло. Дипломирала на Универзитетот за уметност и дизајн Емили Кар каде студирала филм и вајарство. Џенезис е нејзино родено име.
Музика
Genesis започнала да снима рап музика во 2013 година како дел од проектот наречен G3NESIS. Во 2015 година потпишала договор со Awful Records и ја издала својата прва микс-лента World Vision. Во 2017 година потпишала договор со Downtown Records / Universal.
Во 2018 година, го објавила нејзиниот деби-албум Tommy Genesis.
Во 2023 година, се појавила на деветтиот студиски албум на Лана Дел Реј, Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd, односно на 15-тата песна, Peppers.
Мода
Томи Џенезис заедно со други музички уметници работела за Келвин Клајн за нивната кампања за есен 2016 година. Во 2017 година соработувала со раперката МИА за модната недела на Мерцедес-Бенц.
Турнеи
Сопствени
Agaricus langei
Agaricus langei е вид на габа од родот Agaricus.
Сторгозија
Тврдината Сторгозија се наоѓа во градот Плевен, Бугарија. Тврдината била изградена во римско време најверојатно врз темелите на друга тврдина која датира од тракиско време. Во почетокот на 4 век бил изграден ѕид околу тврдината широк 2 метри. Според археолошките ископувања, во наоѓалиштето постоеле две порти и три кули. Во внатрешноста на тврдината се наоѓала црква (базилика), која била долга 45 метри и широка 22 метри. Тврдината се смета дека била разрушена со инвазијата на Словените на Балканот.
NGC 7562
NGC 7562 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7562 се споменува и како UGC 12464, MCG 1-59-24, CGCG 406-39.
Лај-фај
Лај-фајот се разликува од ласерската комуникација преку оптички влакна и од инфрацрвената безжична по своите протоколарни слоеви. Протоколарните слоеви на лај-фајот се адаптирани за безжична комуникација до десетина метри, нешто повеќе од оние на блутутот.
NGC 7562
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7562 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7562 има привидни димензии од 2,2' х 1,7'.
Лај-фај
Потекло на името
Акронимите лај-фај и вај-фај своето потекло го имаат во зборот хај-фај кој е кратенка од англискиот термин High Fidelity кој значи „висока верност“. Терминот вај-фај се користи за Wireless Fidelity (безжична веродостојност) каде зборот wireless се однесува на користењето радио-бранови. Акронимот лај-фај значи „светлосна веродостојност“ од англискиот термин Light Fidelity. Овој израз бил воведен од Харалд Хас (Harald Haas), професор по мобилни комуникации на универзитетот Единбург, на конференцијата ТЕД во 2011. .
NGC 7562
Други поделби
Проучување на NGC 7562 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70874. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 583. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Лај-фај
Историја
Развојот на лај-фајот е силно поврзан со развојот на електролуминисцентните (светлечки) диоди (LED, Light Emitting Diode) бидејќи тие се единствените извори на светлост (со ласерите) што имаат капацитет за многу брзи префрлања (до милијарда пати во секунда). Природно, во Јапонија, земјата на ЛЕД диодите, се извршени првите експерименти за лај-фај комуникација во 2005 година. Претходници во ова поле биле истражувачите од универзитетот Киео во Токио.
Од 2010 година, во големиот раст на продажбата на ЛЕД диоди и нивното појавување во градбите, бројни академски и индустриски играчи се вклучиле во проучувањето и развојот на лај-фај решенијата.
Бројни големи групации (Сименс, Самсунг, Тошиба, Касио) и новоформирани претпријатија (ЛВК Системи, ПјурВЛЦ , Нагакава ) работат на комерцијализација на првите компатибилни лај-фај производи.
Стандардизација
Лај-фај комуникација се реализира според комуникацискиот протокол воспоставен од меѓународниот комитет IEEE 802 (локални и метрополски мрежи). Овој стандард ги дефинира слоевите PHY и MAC со цел да се развијат компатибилни решенија на светско ниво. Стандардот овозможува доволно големи протоци за да се пренесат аудио, видео и мултимедијални услуги. Стандардот ги има предвид подвижноста на оптичкиот пренос, неговата компатибилност со постојните вештачки осветлувања во инфраструктурата, недостатоците предизвикани од интерференциите генерирани од амбиенталното осветлување. Слојот MAC овозможува поврзување со повисоките слоеви како оние кои се користат во протоколите TCP/IP. На крајот, стандардот е во согласност со важечката регулатива за безбедност на видот кај корисниците. Според предвидените протоци, стандардот дефинира три слоја PHY. Слојот PHY I е воспоставен за надворешни апликации. Тој функционира од 11,67 kbit/s до 266 kbit/s. Слојот PHY II овозможува протоци од 1,25 Mbit/s до 96 Mbit/s. Слојот PHY III е соодветен кога се користат повеќе предавателни извори според посебен метод за модулација наречен колор-фазна модулација (CSK, Colour Shift Modulation). PHY III функционира од 12 Mbit/s до 96 Mbit/s.
Исправи се, Делфина
Исправи се, Делфина — македонски филм од 1977 г. на режисерот Александар Ѓурчинов, работен по негово сопствено сценарио. Во главните улоги се јавуваат Столе Аранѓеловиќ, Неда Арнериќ, Дарко Дамески, Слободан Димитриевиќ и Диме Илиев. Филмот е инспириран од вистински настан — препливувањето на каналот Ламанш од страна на македонската маратонска пливачка Атина Бојаџи. Самата Бојаџи која со прекар „Охридскиот Делфин“ (оттука и името на главната улога) е еден од соработниците на филмот, а и се појавува во една сцена од него — при излегувањето од водата од Ламанш.
Содржина
Филмот е приказна за девојката Делфина (Неда Арнериќ), која додека се обидува да го преплива каналот Ламанш се навраќа на пресвртните моменти од нејзиниот живот, кој, изгледа единствено би добил смисла доколку успее во својата мисија. При препливувањето, на бротчето што ја следи се нејзиниот тренер Атанас (Дарко Дамески) и нејзиниот пријател Петко (Диме Илиев), кои постојано ја бодрат и ѝ помагаат. Во меѓувреме, Делфина се сеќава „на запознавањето со Младен (Слободан Димитриевиќ), тренерот на републичката репрезентација во пливање, за првите интимни контакти со него, за наставата во угостителското училиште и за членувањето во месниот пливачки клуб“ и др. Во еден судбоносен миг, кога се чини дека Делфина нема да може да го оствари својот подвиг, Петко скокнува во водата и плива заедно со неа: „''Ајде Делфина, ќе пливаме заедно, ајде. Сети се на јагулите''...“ Благодарение на неговата поддршка, таа ја надминува и последната криза и, конечно успева да го преплива Ламанш. По повод нејзиниот успех, во Скопје се одржува свечен прием на кој присуствува и Младен. Сепак, Делфина се поздравува со Петко и потоа „заминува по патот што самата го одбрала“.
Места во филмот
Почетните сцени од филмот кога Делфина пред себе го гледа каналот што треба да го преплива се снимени на пристаништето и низ улиците на Булоњ на Море (Boulogne-sur-Mer), Франција. Сцената кога влегува во морето за да го преплива Ламанш е снимена на Големата Плажа во Улцињ, јужно од Будва. Останатите сцени додека плива и излегува од водата се снимани на Охридското Езеро.
Спорност
Филмот го опишува животот на Атина Бојаџи до септември 1969 година, односно до нејзиниот најголем успех во кариерата.
Вообичаено е за ваков тип филмови да има истовремено многу спорови што не влијаат врз целокупната естетска област. Во многу сцени од филмот се појавуваат работи што не се карактеристични за тоа време, односно се карактеристични за седумдесеттите, како на пример не биле изградени Градскиот трговски центар ГТЦ, Градскиот ѕид — Скопје, мостот Гоце Делчев — Скопје, хотел „Метропол“ — Охрид, хотел „Континентал“ — Скопје, се плива во базенот на СРЦ Милан Гале Мушкатировиќ во Белград (изграден 1973 г.), потоа плакати за концерт на Златко Пејаковиќ, масерката во младинскиот клуб ја потсетува Делфина на „одамна одржаното“ Европско првенство во атлетика во 1970 година, се пливаат квалификации за Европското младинско првенство во пливање во Осло 1976 година, по улиците на Скопје, Булоњ на Море и Охридските хотели се возат автомобили што не постоеле во шеесеттите години на минатиот век, итн.
Извадоци
На вакви таленти треба да им се помогне. Кажи малечка, сакаш да снимиш плоча или да настапиш на телевизија, а? Речи само, имаме ние пријатели. Да, ќе те лансираме, чесен збор. Па и зошто да не!?! Ај да загубиме некое милионче, како на пример со рекламните костуми на Делфина. Нема врска, наши сме. Знам, знам што сакаш да речеш: едно губиш, друго добиваш. Ги знам јас приказните на рекламните агенти, сите сте исти, грабате каде што ќе стигнете, а друг ви ги плаќа сметките, та после: згрешиваме шефе, ќе се извадиме со нови таленти.
Реакции
Филмот „Исправи се Делфина'“ е добитник на бројни југословенски и меѓународни признанија и е еден од најбараните македонски играни филмови во светот“. Оценет е како „ремек-дело“, а и како „можеби најкултниот македонски филм“. Една од неговите предности е тоа што тој е „еден од првите со поурбана и понормална содржина“. „Присутноста на актуелниот животен миг во нашиот игран филм, воопшто беше во една постојана медиумска ретардација,“ се вели во рецензијата на „Исправи се, Делфина“ на страницата на Македонскиот информациски филмски центар, па токму „со овој филм Ѓурчинов, всушност, воспостави една — условно кажано — нова жанровска ориентација, што се содржи во изборот на посебни аспекти од современото живење на нашиот човек.“ И онака култната глумица Неда Арнериќ за својата изведба во Исправи се, Делфина добива „Сребрена Арена“ на Филмскиот Фестивал во Пула и уште повеќе ја зголемува својата популарност.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Али Риза Ефенди
Али Риза Ефенди (1839 – 1888) ― татко на Мустафа Кемал Ататурк и сопруг на Зубејде Ханим.
Роден бил во Солун, (денешна Егејска Македонија), но тогаш најважниот град во Отоманската Империја во Европа по Константинопол (Истанбул). Работел како цариник и починал во 1888 година на 49-годишна возраст, кога неговиот син имал 7 години. На раѓањето на Мустафа, Али Риза го закачи својот меч над лулката на неговиот син, посветувајќи го на воената служба. Што е најважно, Али Риза се погрижил најраното образование на неговиот син да се одвива во современо секуларно училиште. Тој ја напуштил работата на слабо платениот службеник за да започне дрвниот бизнис, но бандитите му ја запалиле залихата откако му изнудиле пари. Тој се обидел повторно да се приклучи на државната служба без успех. Потоа почнал да пие многу, што можеби придонело за неговата рана смрт. Се смета дека тој има месно потекло: албанско или словенско (н.з. словеногласно; македонско) од некои научници како Ендру Манго, Лу Џафо, Ернст Џек, итн. Меѓутоа, селото во кое е родено неговото семејство сè уште има турско мнозинско население, и Фалих Рифки Атај, новинар и близок пријател на Ататурк, тврдел дека потекнува од Турците од Шеке, во покраината Ајдин. Според други историчари како што се Вамик Д. Волкан, Норман Ицковиц, Хасан Изетин Динамо итн.: Предците на Али Риза биле Турци, кои на крајот потекнуваат од Соке во покраината Ајдин во Анадолија.
Семејството на Али Риза потекнува од Коџаџик, во Општина Центар Жупа, Македонија, каде што има спомен-куќа.
Мансакански јазици
Мансаканските јазици се подруга на филипинските јазици од семејството на австронезиски јазици. Од овие јазици, најистакнат јазик е дававењскиот јазик, но голем број од луѓето зборуваат и себуански јазик.
Класификација
Мансаканските јазици се составени од:
Според анализата на Базата на основни австронезиски зборови, во оваа група јазици се додале и бутуанскиот јазик, сулскиот јазик и маманваскиот јазик. Така групата изгледала вака:
Јазичарот Галман во 1974 година ја дал следната класификација:
Николо Паганини
Николо Паганини (, -, ) бил италијански виртуоз на виолина и композитор. Бил ненадминат мајстор на виолинската техника и му била припишувана дури и маѓиска моќ. Компонирал виолински концерти, сонати, камерна музика и познатите „каприча“ за соло виолина.
Фрида Боисен
Фрида Марија Боизен, (родена на 25 септември 1974 година) е шведска новинарка и авторка.
Николо Паганини
Детство
Паганини е роден во Џенова, Италија, како трето од шест деца на Антонио и Тереса Паганини. Неговиот татко бил неуспешен трговец, но успеал да заработува со свирење на мандолина.На петгодишна возраст, Николо почнал да учи да сви мандолина од татко му, а започнал со виолина на седумгодишна возраст. Неговите музички таленти биле брзо препознаени што му донеле многубројни стипендии за часови по виолина. Тој учел кај многу локални виолинисти, вклучувајќи ги Џовани Сервето и Џакомо Коста, но напредокот на Паганини ги прекорачил нивните способности.Тој и неговиот татко тогаш отпатувале во Парма за да бараат понатамошно упатство од Александро Рола. Кога го чул Рола Паганини веднаш го испратил кај неговиот учител Фердинандо Паер а подоцна бил препратен кај учителот на Паер Гаспаро Гирети. Иако Паганини ни кај двајцата не останал долго ,тие имале значително влијание на неговиот стил.
Фрида Боисен
Кариера
Бојзен е колумнист за весникот „ Експресен“. Таа претходно била главен уредник на Гетеборгс-Тиднинген. Таа исто така била стратег за друштвени медиуми за Dagens Industri.
Николо Паганини
Раните години на неговата кариера
Фрида Боисен
Кариера
Во октомври 2015 година, Боизен станала главен дигитален уредник за Bonnier Tidskrifer.
Николо Паганини
Семејството Паганини побарало засолниште во нивниот имот во Ромерон, близу Болзането. До 1800 Паганини и татко му патувале во Ливорно, каде Паганини свирел на концерти а татко му продолжил со неговата работа. Во 1801, осумнаесетгодишниот Паганини бил именуван како прва виолина од Република Лука. Неговата слава како виолинист била иста како репутација на коцкар и женскарош. Со присоединување на Лука со Франција, регионот бил во рацете на сестрата на Наполеон, Елиза Бачиочи со што Паганини станал виолинист во нивниот двор и приватен учител на нејзиниот сопруг, Фелис. Кога дворот на Бачиочи се префрлил во Фиренца, Паганини заминал.
Фрида Боисен
Кариера
Кон крајот на 2015 година, нејзината книга Digital succé - så lyckas du med sociala medier била објавена од Bokförlaget Forum. Во 2014 година ја освоила наградата Најдобра употреба на друштвените медиуми на наградите INMA.
Николо Паганини
Виртуозот што патува
Фрида Боисен
Кариера
Боизен работела во Гетеборгс-Постен помеѓу 1997 и 2001 година. Во 2001 година таа била дебатен гостин, и колумнист во Nyhetsmorgon на TV4, панелот на СВТ morningshow Gomorron Sverige и TV3s Tillsammans.
Николо Паганини
Следните неколку години Паганини се враќа во територијата на Парма и Џенова. Иако бил многу популарен со околната јавност, не бил доволно прочуен во другите делови на Европа. Неговиот прв пробив дошол со концертот во Ла Скала во Милано 1813 година. Концертот бил многу успешен. Како последица на ова, тој го привлекол вниманието на други истакнати, но конзервативни музичари од Европа. Неговите среќавање со Чарлс Филип Лафонт и Луис Спохр создале соперништво меѓу нив.Неговите концерти во следните години биле ограничени само во Италија. Неговата слава се проширила во Европа со турнеја која започнала во Виена во август 1828 со застанување во секој поголем европски град во Германија, Полска и Бохемија сè до Стразбур февруари 1831. Ова продолжило со турнеја во Париз и Британија. Покрај неговите дела тој свирел и изменети верзии на делата напишани од неговите предци како што се Рудолф Крузер и Џовани Батиста Виоти. Доцни години на кариера и влошување на здравје Низ неговиот живот, Паганини не бил странец на хроничните заболувања. Иако нема прецизни лекарски докази, се верува дека бил заболен од синдром на Марфан.Неговите чести концерти и екстравагантниот начин на живот му наштетиле на неговото здравје. Му бил дијагностициран сифилис и неговото лекување вклучувало меркур и опиум што предизвикале сериозни физички и психолошки последици.Додека бил во Париз заболел од туберкулоза. Иако неговото оздравување било брзо, неговата кариера била проследена со чести откажувањата заради неговите проблеми со здравјето, од најобичниот грип до депресија, која што траела од денови до месеци. Во септември 1834 Паганини ставил крај на неговата кариера и се вратил во Џенова. Тој го посветил своето време на објавување на неговите композиции и методи. Прифаќал ученици од кои двајца доживеале умерен успех: виолинистот Камило Сивори и Гаетано Чиандели кој свирел на виолончело.
Фрида Боисен
Кариера
Во 2006 година, таа станала главен уредник на модното списание Плаза Квина.
Николо Паганини
Последни години, смрт и погреб
Фрида Боисен
Кариера
Во 2018 година, Боизен е автор на Digital Passion.
Николо Паганини
Во 1836 Паганини се вратил во Париз за да отвори казино. Неговото моментално пропаѓање го довело до финансиски пропаст и морал да ги продаде сопствените инструменти на аукција за да ја поправи загубата. На Божиќ 1838, тој заминал за Марсељ и накај Нис состојбата му се влошила. Во 27 мај 1840 Паганини починал од внатрешно кварење. Поради асоцијацијата со ѓаволот бидејќи не успеал да се исповеда Црквата не сакала да го закопа неговото тело. Требало 4 години и влијание од папата за да Црквата го пренесе телото во Џенова, но тоа пак останало непогребано. Конечно тоа се случило во 1876 на гробиштата во Парма.
ПУ „Димитар Влахов“ - Наколец
Основно училиште „Димитар Влахов“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Димитар Влахов“ - Наколец; скратено: ПООУ „Димитар Влахов“) — подрачно основно училиште во селото Наколец, составен дел на истоименото училиште од селото Љубојно.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Димитар Влахов.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Наколец, на самото сретсело.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на албански наставен јазик.
Рогачи
другизначења4|за фамилија на бобови растенија|тврдокрилните инсекти со рокчиња|Еленчиња||
Рогачите се род на цветни дрва од фамилијата на бобовите и се ендемски во средоземјето. Спаѓаат во потсемејството на рогачовидни (Caesalpinioideae).
Синагога Тиферет Израел
Синагогата Тиферет Израел (хебрејски :בית הכנסת תפארת ישראל) е еврејски храм која се наоѓала во муслиманската населба во стариот дел во Ерусалим, Израел. Оваа синагога била изградена во XVIII век но истата била разрушена во 1948 година.
Жариште (оптика)
Една слика, или пак точка или регион на неа, се вели дека е „во жариште“ кога светлото од точките на предметот се среќаваат и концентрираат на едно место колку што е можно, додека пак велиме дека истите се „вон жариште“ кога зраците не се сретнуваат во едно место. Границата помеѓу нив се дефинира според критериумот на кругот на конфузија.
Главно жариште или жаришна точка е посебно жариште:
Распрснувачка (дивергентна) (негативна) леќа, или пак испакнато (конвексно) огледало не го сосредоточува колимираниот сноп во една точка. Тука жариштето е точката од која светлото изгледа дека произлегува, откако ќе пропатува низ леќата или ќе се одбие од огледалото. Испакнатото параболично огледало одбива сноп колимирано светло така што тоа изгледа како да зрачи од жаришната точка, или пак обратно, одбива зрази насочени кон жариштето како колимиран сноп. Испакнатото елиптично огледало ја одбива светлината насочена кон едно жариште како да зрачи од другото жариште, при што обете се наоѓаат зад огледалото. Испакнатото хиперболично огледало одбива зраци кои извираат од жаришната точка пред огледалото како да извираат од жаришната точка зад огледалото. Во обратен случај, тоа сосредоточува зраци насочени во жаришната точка која се наоѓа зад огледалото кон жаришната точка пред огледалото како кај Касегреновиот телескоп.
NGC 538
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 538 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 538 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 25 м 26,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 33' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 538 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5275. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 218; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4682. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1259.
Урвич (тврдина)
Тврдината Урвич се наоѓа во село Панчерево, Бугарија. Тврдината била изградена во 12 век, во времето на царот Иван Шишман, каде тој во близина на тврдината ги бранел своите позиции од Османлиите.
Ваисли
Ваисли или Вајохори (Βαϊοχώρι, Вајохори) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. . Пред реформата на локалната власт во 2011 година Вајохори бил дел од општина Егнатија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 32 километри западно од Ставрос, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на северниот брег од Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 140 метри.
Ваисли опфаќа површина од 28 квадратни километри.
Историја
Во XIX век Ваис кула било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија. Во 1928 година селото било преименувано во Вајохори.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 42 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 96 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 209 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 162 жител, во 1971 година имало 98 жители, во 1981 година имало 84 жители, додека во 1991 година имало 64 жители. Денеска, населението на селото е 69 жители според пописот од 2011 година.
Киси (чевли)
Киси (руски: Кисы) — вид на традиционални зимски обувки кои ги носат номадските племиња во Сибир. Најмногу се поврзуваат со угро-финскиот народ Ханти. Кисите се и машки и женски обувки, но се разликуваат по големината и шарите. .
Овие чевли се зашиени од многу силни ленти кои се направени од кожа од нозе на елен. Овие ленти се отпорни на кинење. Ѓонот на кисите се потопува во маст за да не пропушта вода кога газат по снег. Машките и женските „киси“ се разликуваат по големината и шарите. Под колена кисите се врзуваат со лентите за да не влегува снег во обувките. .
Традиционално изработен пар на киси се прави од четирите нозе на елен. Кожата од нозете на еленот од која се изработуваат кисите, Хантите ја викаат камуси (руски: камусы). Долниот дел на чевлите се изработува од кожа која се наоѓа помеѓу големото и малото копито на еленот и наликува на четка. Ваквата изработка на ѓоновите овозможува чевлите да не се лизгаат по снегот. . Традиционално изработените киси се шијат со жилите на еленот наместо со конец. Чевлите после изработката се чадат, за да не ги јадат молци.
Рачната изработка на еден пар киси трае до една година. Должината на изработката зависи од сложеноста на шарите со кои се украсуваат кисите.
Под кисите се облекуваат чорапи од крзно.
Денес помодерно изработените киси се продаваат како сувенири или оригинални чевли. Во сибирските градови во Ханти-Мансискиот автономен округ се носи попроста верзија на овие чевли, од вештачко крзно, со ѓонови и необработени.
Виничка Река (Пехчево)
Виничка река — река која се наоѓа во северниот дел на планинта Плачковица, поминува низ Кочанско Поле и селото Виница и се влева во Брегалница.
Крсто Љондев
Крсто Љондев (роден во Неокази, Леринско - починал во 1926 во Битола) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и реонски лерински војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Крсто Љондев е роден во леринското село Неокази (Леринско). Тој се приклучил на МРО и бил првично назначен за лерински реонски војвода. Во 1903 година тој зел учество во Илинденското востание како војвода на Неокази. До востанието бил четник а од 1905 година станал војвода. Во 1906 година навлегол со неговата чета во Леринско, а дејствувал и во регионот на Сетина и Попадиско како помошник на Ѕоле Стојчев.
По Младотурската револуција од 1908 година тој станал близок соработник на Јане Сандански и Народната федеративна партија. Љондев зел учество во Балканската војна и во тој период бил уапсен од страна на Грците заедно со своите 42 четници.
Се приклучил кон македонското револуционерно движење и четникувал во Леринско. Тој бил учесник во Илинденското востание во 1903 година. По Првата светска војна во периодот 1915-1918 година престојувал во Битола. По убиството на уредникот на весникот „Јужна Србија“ - Спасое Хаџи Поповиќ од страна на ВМРО во 1926 година, бил затворен и убиен од српските власти.
Белградска недела на дизајн
Белградска недела на дизајн е меѓународен фестивал основан во 2005 година и се одржува еднаш годишно во Белград, Србија. Еднонеделната конференција се организира секоја пролет и е најголемата дизајнерска иницијатива во Југоисточна Европа. Опфаќа архитектура, дизајн, мода, издаваштво и нови медиуми, како и сродни области како комуникации, маркетинг, рекламирање и управување со уметност. Настанот вклучува дизајнерски лаборатории, натпревари и презентации од меѓународни говорници како Карим Рашид и Даниел Либескинд.
Во текот на остатокот од годината, има поврзани проекти како што се промовирање локални дизајнери, одржување на конкурс за брендирање за српскиот центар за промоција на науката и учество во Проектот Партнери на хумани градови. Организацијата, исто така, го предводеше проектот Белград 2020 година, промовирајќи го градот како кандидат за европска престолнина на културата.
Историја
Првпат одржан во 2005 година, фестивалот „Белградска недела на дизајн“ го основал бренд-консултантот Јован Јеловац, формално обучен архитект. Продукцијата на конференцијата чини околу половина милион евра и е поддржана најмногу преку комерцијални и медиумски спонзорства. За Јеловац, образованието беше примарна причина за започнување на самитот, како и инспирација на граѓаните на земјата преку дизајнот. Во 2014 година, претседателот на Србија, Томислав Николиќ, претседаваше со настанот, спомнувајќи како дизајнот може да придонесе за економијата на земјата.
Во 2006 година, дизајнерот Карим Рашид бил амбасадор на втората белградска недела на дизајн и зборуваше на конференцијата. Како резултат на тоа, тој подоцна раководеше со неколку проекти за дизајн во главниот град на Србија. Рашид изјави дека е фасциниран од Белград и од Источна Европа воопшто, гледајќи го „како наредното место што доаѓа - сите се психички и ентузијасти за обновата на овие поетски, романтични, уметнички и многу интелектуални места“.
Откако присуствуваше на фестивалот за дизајн во 2008 година, архитектот Даниел Либескинд замина со комисија од милијарда долари, иако контроверзна, за реконструкција на белградскиот брег. Големите проекти како овој придонесуваат за обнова на градот. Други облакодери и трговски центри се во фаза на планирање, а архитектонските ремек-дела, како зградата на Арт Нову „Геозавод“, се обновуваат. Белград се споредува со Берлин од 1990-тите, на кој се гледа како на распаѓање, но жива метропола: „Неодамна, мрзливиот град се појави како бастион на креативни активности и урбана кулина на евтино, наспроти долготрајната позадина на социјализмот“.
За
Главното место на фестивалот се менува секоја година со разни запуштени или напуштени згради кои се реновираат за настанот. Минатите локации вклучуваат палата, бомбардираниот хотел Југославија, напуштена стоковна куќа, затворениот музеј на современа уметност и стара фабрика. Секоја година, конференцијата се фокусира и на една заедничка нишка, на пример, во 2013 година обединувачката тема била квадратната форма.
Приближно триесет меѓународни говорници презентираат секоја година и покриваат широк спектар на теми, помагајќи да се промовира културната размена меѓу Србија и остатокот од светот. Значајни дизајнери и уметници кои зборуваа на настанот биле Ајлин Лангреутер, Кристоф де ла Фонтен, Хела Јонгериус, Даан Рузгард, Рос Лавгроув, Кристоф Пилет, Саша Лакиќ и Патриша Уркиола.
Покрај презентациите, има и бројни работилници и конкурси за дизајн, како и експонати од дизајнери како што се израелскиот Ејлон Армон и швајцарското архитектонско дуо Ланг/Бауман.
1287
1287 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1287 година од новата ера, 287. од вториот милениум, 87. од XIII век и осма од 1280-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6795 и 6796 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6037 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5047 и 5048 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2040.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1287 година се протега во 3923 и 3924, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3983 и 3984 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1830. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 685 и 686 исламска година.
Валбке
Валбке е река во Саксонија-Анхалт, Германија.
Византијци
Византијци или Pомеи (Рωμαίοι = Римјани) — гркојазичните поданици на Римското Царство, а подоцна и на Источното Римско Царство (средновековната Романија), наречена постфактум од историчарите „Византија“, по името на градот Византион (Βυζάντιον), односно Цариград, кој станал престолнина на Римското Царство во 330 година. Под поимот не се подразбира етничка припадност, туку политичка. Латинојазичното население како во римскиот запад, така и во римскиот исток било нарекувано Романи (Romani = Римјани).
Поимот „Ромеи“ (во ред со „Романи“ на латински јазик, „Рум“ на персиски, арапски и турски јазик) всушност сам по себе се јавува како политоним, а не како етноним. По 212 година, етничкото потекло повеќе не било од суштинско значење за поданиците на Римското Царство Во секој случај постепени промени имало и до 330, кога Константин I го изградил Цариград или Цариград како свој престолен град, а процесот на хеленизација, и христијанизација веќе бил во голем замав.
Во 395 година, римската држава била поделена на два дела: Западно Римско Царство, со седиште во Рим и Источно Римско Царство, со престолнина во Цариград. Тогаш била создадена и посебна црква на чело со епископ, а од 451 година со патријарх. Во 596 година патријархот на Цариградската патријаршија бил прогласен за вселенски. Грчкиот јазик бил прогласен за службен јазик на исто ниво со латинскиот на почетокот на 7 век. На почетокот на 8 век, латинскиот јазик конечно бил изместен од грчкиот, како официјален. Сѐ до 1453, жителите на Византија себеси се сметале и се нарекувале како Ромеи, а јазикот што го зборувале - Ромејски ( 'Ῥωμαιϊκή' ) или „римјански јазик''“.
Иако и поданици на царот, на пример Евреите и Муслиманите не влегувале во социјалната и правна структура на општеството, и не се нарекувале себеси како Ромеи, бидејќи тие не биле христијани. Исповедањето на Jудаизмот и Исламот не било забрането, но тие не можеле да ги уживаат сите права во една христијанска држава. Интересен бил правниот статус на Ерменците, Асирците и Коптите со нивните посебни Христијански цркви. Верските противречности акумулирани меѓу власта во Цариград и овие три народи, довеле до средновековен национализам и верска дискриминација.
Ромеите се идентификувале како нашенци, во смисла на опозиција на странци, како политички следбеници на Рим, на Апостолите и на културата од Хеленистичкиот период.
Рокишкис
Рокишкис (Rokiškis) – град во североисточна Литванија, со население од околу 14.400 жители.
Историја
Легендата за основањето на Рокишкис раскажува за ловецот Рокас, кој ловел зајци (kiškis). Сепак, градовите што завршуваат со „-кишкис“ се доста популарни во регионот. Градот првпат се споменува во 1499 година. На почетокот бил резиденција на принцот Крошински, подоцна на грофот Тизенхаус изградил убава неоготска црква Св. Матијас и дворец Рокишкис, кој е добро сочуван и денес во него е сместен Регионалниот музеј Рокишкис. Градот бил планиран во класицистички стил.
Рокишкис бил дел од Големото Војводство Литванија и од Полско-литванската Државна Заедница (Жечпосполита) до 1795 година, кога Руското Царство ја анектирало Литванија. Рокишкис бил дел од Виленската Губернија до 1843 година, кога Новоалександровскиот Округ бил приклучен кон новоформираната губернија Ковно.
Градот почнал да расте во 1873 година кога бил изграден огранок од пругата Либау-Роми кој го спојувал Динабург/Даугавпилс на исток, со балтичкото пристаниште Либау/Лиепаја.
Летото 1915 година, Германско Царствогерманската армија го окупирала градот. Кога завршила војната, подрачјето станало дел од новата Република Литванија. На Рокишкис му биле гарантирани градски права во 1920 година. Заради затегнатите односи меѓу Литванија и соседните новоформирани републики Полска и Латвија, Рокишкис била економски изолиран во периодот меѓу двете светски војни.
Грб
Првиот грб на градот бил дизајниран во 1970 година, но бил укинат уште истата година. Сегашниот грб бил одобрен во 1993 година. Штитот е поделен на 4 четвртини. 3 од четвртините ги претставуваат трите семејства кои владееле со градот: канделабарот го претставува семејството Крожински, бикот е симбол на семејството Тизенхаус, а трите шипки и лилијата се земени од грбот на семејството Пржеждјецки. Четвртата четвртина прикажува импресивни оргули кои се сместени во црквата Св. Матијас.
Индустрија
Сместен на железничката пруга Даугавпилс-Лиепаја, во текот на 19 век Рокишкис служел како трговски центар за голема рурална област и точка за извоз на дрво, жито и лен.
Рокишкис е прочуен по неговото сирење. „Рокишкио сирис“ е еден од најголемите производители во Литванија. Израснал од мала локална млекара основана во 1925 година. Во 1964 година Советите изградиле специјализирана фабрика. Денес, по извршени реконструкции и влез на странски капитални инвестиции, продажбата на компанијата изнесува околу 155 милиони американски долари. 60% од производството се пласира на странски пазари. Компанијата е многу важен работодавец во областа. Исто така таа дава голема поддршка на иницијативите на заедницата.
Историја на Евреите
Во Рокишкис (Rakishok, Rakisik), постоела силна еврејска заедница стотици години. Првата еврејска населба можеби била пред 1574 година и се наоѓала на денешната локација на старите еврејски гробишта (околу пола километар југозападно од пазарот) до средината 1700-тите, кога заедницата се преселила кон пазарот и улицата Камаи (денес Республикос гатве). Во 1847 година имало 593 Евреи во градот, а во 1897 2.067 (75% од вкупното население).
Во мај 1915 година, за време на Првата светска војна, Евреите од централна Литванија насилно биле депортирани на исток по наредба на царската власт. Иако Евреите од подрачјето на Рокишкис не биле предмет на оваа депортација, со повлекувањето на руските сили, Козаците кои биле во резерва ги тероризирале Евреите во североисточна Литванија и најголемиот број Евреи од Рокишкис избегале во внатрешноста на Русија. Рокишкис бил под германска окупација до 1018 година.
Кога завршила Првата светска војна и била основана Република Литванија, на литванските Евреи им било дозволено да се вратат дома. Еврејската заедница во 1923 година броела 2.013 члена. По Првата светска војна Рокишкис брзо се развивал, но под различни економски односи. Пред војната, на пример, Рокишкис можел да тргува со соседниот Двинск/Даугавпилс/Дунабург од Латвија со кој бил поврзан со железничка пруга. Во 1920-тите, литванската граница со Латвија била затворена. Како резултат, трговијата пораснала со градовите на запад кои биле поврзани со железницата како Паневижис/Поневиж, Шијаулија/Шавли и Каунас/Ковно. (Исто така постоела теснолинејка до Панделис/Понидел.) Пред Првата светска војна, само 3 продавници биле во сопственост на христијани. После војната, Литванците од околните села се населиле во Рокишкис и отвориле продавници. Со основањето на литвански задруги биле национализирани трговија и производството на лен, кои заедно со други фактори влијаеле на сериозен економски пад на Евреите. Многу еврејски бизниси банкротирале во 1925 година, па во периодот меѓу 1926 и 1930 година многу еврејски семејства емигрирале во Јужна Африка, САД и Палестина. Во 1939 година во Рокишкис имало 3.500 Евреи (40% од вкупното население). Во периодот на литванска независност (1918-1040) имало две хебрејски училишта.
Советите ја анектирале Литванија во 1940 година и сите еврејски бизниси биле конфискувани. Кога Нацистичка Германија го нападнала Советскиот Сојуз на 21-22 јуни 1941 година, Литванија била брзо прегазена. Германците наскоро донеле специјални единици за да ги уапсат и убијат Евреите. Евреите од Рокишкис и неговата околина биле убиени во соседните шуми северно од Бајораи, 400 метри источно од пресекот на североисточниот пат до Јуодuпе и северниот пат до Лукштаи. Официјалниот извештај на Германската армија (Јегеров извештај) евидентира дека на 15-16 август 1941 година биле убиени 3.207 Евреи. Другите Евреи биле депортирани во гетото Јонишкис и убиени.
Познати личности
Рокишкис е родно место на командантот на Советските воздушни сили и Хероја на СССР, Јаков Смушкевич.
MusicBrainz
MusicBrainz (изг. мјузикбрејнс) — отворена музичка база на податоци слична на проектот freedb, а основана како одговор на ограничувањата наметнати врз CDDB. Меѓутоа, MusicBrainz не собира само метаподатоци з компактни дискови, туку претставува структурирана бааза за музиката воопшто.
Базата чува информации за музичарите, нивните снимени дела и односот помеѓу нив. Минималната содржина на секој запис снимено дело опфаќа наслов на албумот, насловите на нумерите и времетраењето на секоја нумера. Записите ги пишуваат и одржуваат доброволни уредници, кои ги следат пишаните правила за стилот на заедницата. Во записите може да стои и земја и година/датум на издавање, назнака на ЦД-то, омотот, акустички отпечаток, прибелешки во слободен текстуален облик, како и други метаподатоци. На 6 февруари 2014 г., MusicBrainz содржел информации за околу 850.000 музичари, 1,3 милиони издадени дела и 13,5 милиони снимки.
Крајните корисници може да бидат програми што се поврзуваат со MusicBrainz за да додаваат метаподаточни ознаки во нивните дигитални снимки во облик на MP3, Ogg Vorbis или AAC.
Програми што ја користат базата
Покрај тоа, корисничките програми на freedb можат да дојдат до податоците на MusicBrainz преку протоколот на freedb, користејќи ја преодната служба од MusicBrainz кон FreeDB наречена mb2freedb.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци
Свети Ѓорѓи — манастирска црква на Дивјачкиот манастир во крушевското село Горно Дивјаци, Македонија.
Црквата се наоѓа во месноста Кошари, надвор од селото, на високо зарамнето плато, околу кое се наоѓаат дабови дрвја.
Местоположба
Црквата е сместена на 2 километри јужно од селото Горно Дивјаци. До нејзе се стигнува преку земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 2337, пред вртењето за самото село Горно Дивјаци.
Фрескоживопис
Цркват е само делумно фрескоживописана.
Иконостас
Црквата поседува иконостас.
Словачка Јама
Словачка Јама (-650 m) — јама на Караџица, во Македонија. Влезот ѝ е на надморска висина од 2.250 метра, и е најдлабока пештера во Македонија.
Историја на истражувањето
Јамата била откриена 2009 година од спелеолози на друштвото „Пеони“ и нивни словачки колеги по што и го добила името. При ова истражување се стигнало до длабочина од 524 метра каде експедицијата наишла на леден чеп и морала да го прекине истражувањето. .
До 2016 година се стигнало до длабочина од 650 метра и должина од 3.163 метри. Со тоа таа е најдлабока пештера во Македонија и воедно втора по должина зад Слатински Извор.
Ијан Торп
Ијан Џејмс Торп (Ian James Thorpe; р. ) — поранешен австралиски пливач кој е специјалист во слободен стил, но се натпреварува и во грбен и мешан стил. Тој има освоено пет златни олимписки медали, најмногу од кој било Австралиец и со три златни и два сребрени медали, беше најуспешен спортист на Олимписките игри во 2000 година. На Светското првенство во 2001 година, тој беше првиот кој освои шест златни медали на едно светско првенство. Торп има освоено вкупно единаесет златни медали од светските првенства - само втор пливач на планетата кој има освоено толку медали. Торп е првиот кој беше избран четири пати за Пливач на годината според Swimming World и беше пливач број еден во Австралија од 1999 г. до 2003 г. Со неговите достигнувања стана најпопуларен пливач во Австралија и беше избран за Најмлад Австралиец на годината во 2000 година.
На 14 години, тој стана најмлад машки натпреварувач кој ја застапувал Австралија и со победата на 400 метри слободно на Светското првенство во Перт во 1998 година стана најмладиот машки натпреварувач на едно светско првенство. По таа победа, Торп доминираше на 400 метри слободно, освојувајќи златен медал во таа дисциплина на сите Олимписки игри, Светски првенства, Комонвелтотски игри и Пантихоокеански првенства сè до паузата по Олимписките игри во 2004 година. Покрај тринаесетте поединечни светски рекорди на педесет метарски базаени, Торп ги предводеше и штафетните тимови до победи во трките на 4 x 100 метри и 4 x 200 метри слободно на Олимписките игри во Сиднеј, кои се вбројуваат во неговите пет штафетни светски рекорди. Победите на 200 м. и 400 м. и бронзата на 100 м. во слободен стил на Олимписките игри во Атина придонесоа да стане единствениот машки натпреварувач кој освоил медали во комбинацијата 100-200-400 м.
По Олимписките игри во Атина, Торп направи една година пауза од пливањето, закажувајќи враќање на Комонвелските игри во 2006 г. Сепак, тој беше принуден да се повлече поради болест. Ги откажа и тренинзите кои следуваа, за да во ноември 2006 г. го најави своето повлекување, изјавувајќи дека нема мотивација за да продолжи.
2011 година започна со шпекулации за негово враќање во пливањето кои беа подгреани од многу луѓе кои го виделе како тренира. Овие шпекулации конечно се потврдија кога Торп закажа прес-конференција на 2 февруари 2011 г., на која зборуваше за неговото враќање во пливањето на Олимписките игри во Лондон, по пауза од пет години.
Детство
Торп беше големо бебе, со тежина од 4.1 кг. и должина од 0.59 м. Растеше во предградието на Милпера. Потекнува од спортско семејство - неговиот татко Кен бил надежен играч на крикет во јуниорската лига. Сепак, притисокот од родителите придонел Кен да се оттргне од крикетот и да се повлече на 26 годишна возраст. Неговата мајка пак, Маргарет, играла нетбол во А-дивизијата, но Торп не ја наследил вештината од неговите родители која ја имале со топката. Неговата постара сестра Кристина ја советувале да оди на курс по пливање за да го зајакне скршениот зглоб, па така, пет годишниот Торп одел по стапките на сестра си.
Национално деби
Торп се натпреваруваше на Австралиското првенство во Бризбејн во 1996 г. и освои пет златни, два сребрени и два бронзени медали. Со времињата на 400 м. слободно и 200 м. грбно се квалификуваше на Австралиското првенство, кои беа пресудни за избор за Олимписките игри во Атланта во 1996 г. Фрост знаеше дека Торп нема шанси да се квалификува во ниту една дисциплина; а доколку успееше, тоа значеше дека ќе учествува на Олимписки игри на само 13 години и 6 месеци. Го испрати Торп на припреми во Сиднеј, но само за да се здобие со искуство. Како и што се очекуваше, Торп не успеа да се квалификува. Заврши на 23тото место на 400 м. во слободен стил и на 36тото место во грбен стил. На крајот од годината, Торп се квалификува на Австралиското првенство на кратки базени. Тоа претставуваше уште една можност за избор во репрезентацијата, како и учество на Светското првенство на кратки базени во 1997 година. Торп освои второ место во дисциплината 400 м. мешано и успеа да се квалификува на првото национално финале. Сепак, пливаше побавно во финалето и не успеа да се избори за место во репрезентацијата.