cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ПУ „Никола Карев“ - Врбоец
Основно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Никола Карев“ - Врбоец; скратено: ПООУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Врбоец, составен дел на основното училиште „Никола Карев“ од градот Крушево.
Училиштето е именувано по револуционерот Никола Карев.
Настава
Наставата во училиштето се изведува на македонски наставен јазик.
NGC 4681
NGC 4681 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Меѓународен аеродром Бориспил
Аеродромот Бориспил (украински: Міжнародний аеропорт «Бориспіль») е аеродром кој се наоѓа на 6 километри од населенотѕо место Бориспил, и на 29 километри од престолнината на Украина, Киев.
NGC 4681
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4681 се споменува и како ESO 268-40, MCG -7-26-46, DCL 207, IRAS 12446-4303.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Меѓународен аеродром Бориспил
Аеродромот претставува најголем патнички аеродром во земјата. 62% од авионските превози во Украина ги опфаќа овој аеродром.
NGC 4681
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4681 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4681 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Меѓународен аеродром Бориспил
Во моментот има две писти, од кои едната е долга 4.000 метри, а другата 3.500 метри.
NGC 4681
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 28,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 20' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Меѓународен аеродром Бориспил
Решението за изградба на овој аеродром била донесена на 22 јуни 1959 година од страна на Советот на министри.
Во 2002 година аеродромот добил меѓународен сертификат за сообразност (ISO 9001:2000).
NGC 4681
Други поделби
Проучување на NGC 4681 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7783. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ејнодин
Ејнодин е туристичко село во близина на Бустонобод и Тебриз во Иран.
Какаду
Какаду е кој било од 21-от вид на папагали кои припаѓаат на фамилијата Cacatuidae, единственото семејство во суперфамилијата Cacatuoidea. Заедно со Psittacoidea и Strigopoidea, тие го сочинуваат родот Psittaciformes. Семејството има главно австралазиска дистрибуција, почнувајќи од Филипините и источните индонезиски острови Валасеа до Нова Гвинеја, Соломонските Острови и Австралија.
Какадуите се препознаваат по истакнатите гребени и заоблените клунови. Пердувот на какадуите е генерално помалку шарен од оној на другите папагали. Главно имаат бели, сиви или црни и често со обоени одлики во гребенот, образите или опашката. Во просек какадуите се поголеми од другите папагали, пр. нимфата; Филогенетската положба на какадуата останува нерешена, освен што е еден од најраните гранки на лозата на какаду. Петте големи црни какадуи од родот Calyptorhynchus формираат една гранка. Втората и поголема гранка е формирана од родот Cacatua. Овој род опфаќа 11 видови какадуи со бело перје и четири монотипични родови кои се разграниле порано. Тие се: розово-белиот какаду на мајорот Мичел, розовата и сивата гала, главно сивата банда-банда какаду и големиот какаду од палми со црни пердуви.
Какадуите претпочитаат да јадат семиња, луковици, овошје, цвеќиња и инсекти..Често се хранат во големи стада, особено кога се хранат на земја. Какадуите прават гнезда во шуплините на дрвјата. Тие се моногамни. Некои видови добро се прилагодиле на човековите промени и се сметаат за земјоделски штетници.
Нимфата е најлесниот вид какаду за одржување и е убедливо најчесто чуван во заробеништво. Белите какаду почесто се наоѓаат во заробеништво отколку црните какаду. Нелегалната трговија со диви уловени птици придонесува за опаѓање на некои видови какаду во дивината.
Етимологија
Зборот какаду потекнува од 17 век и потекнува од холандскиот какето, кој е од малајскиот какаду. Варијантите од 17-от век вклучуваат какато, какатун и крокодоре, а кокато, кокатор и какату се користеле во 18-от век. Изведувањето исто така се користи за семејните и генерички имиња Cacatuidae и Cacatua, соодветно.
Во австралискиот сленг или народен говор, лицето на кое му е доделено да внимава додека другите преземаат тајни или незаконски активности, особено коцкање, може да се нарече „какаду“. Какадуите за прв пат беа дефинирани како подфамилија Cacatuinae во семејството на папагалите Psittacidae од англискиот натуралист Џорџ Роберт Греј во 1840 година, со Какатуа првиот наведен тип род. Оваа група наизменично се сметаше или како целосна или подфамилија од различни видови. Американскиот орнитолог Џејмс Ли Питер во неговата листа за проверка на птиците на светот од 1937 година, Сибли и Монро во 1990 година ја одржувале како подфамилија, додека експертот за папагали Џозеф Форшо го класифицираше како семејство во 1973 година. Последователните молекуларни студии покажуваат дека најраниот изданок од првобитните предци на папагалите биле новозеландските од суперфамилијата Strigopoidea, а по ова какадуите кои сега се добро дефинирана група или клад се одвоиле од преостанатите папагали, кои потоа зрачеле низ Јужната хемисфера и се диверзифицирани во многу видови на папагали. Такви се: ара, лори, лорики, љубовници и други од суперфамилијата Psittacoidea.
Нимфата е алтернативно поставена базално на сите други видови какаду, како сестрински таксон на видовите црни какаду од родот Calyptorhynchus или како сестрински таксон на клад кој се состои од бел и розов какаду род како и палма какаду. Останатите видови се во два главни клада, едниот се состои од црните видови од родот Calyptorhynchus, додека другиот ги содржи останатите видови. Според повеќето авторитети, вториот клад вклучува какаду од црна палма ( Probosciger ), сива и црвеникава гала ( Eolophus), палма какаду ( Callocephalon ) и розово какаду мајор Мичел ( Lophochroa ), иако Probosciger понекогаш се става базално на сите други видови. Останатите видови се главно бели или малку розови и сите припаѓаат на родот Cacatua. Родовите Eolophus, Lophochroa и Cacatua се хипомеланистички. Родот Cacatua е дополнително поделен на подродот Licmetis, попознат како корела и Cacatua, познат како бел какаду. Збунувачки, терминот „бел какаду“ се применува и на целиот род. Петте видови какаду од родот Calyptorhynchus се познати како црни какаду и се поделени на два подрода — Calyptorhynchus  и Zanda. Женките имаат видно забранет пердув.
Фосилниот запис за какаду е уште поограничен од оној на папагалите општо. Со само еден познат фосил од вистински древен какаду: вид на Cacatua, најверојатно подродот Licmetis, пронајден во наоѓалиштата на Риверсли, Австралија во раниот миоцен (пред 16-23 милиони години). Иако фрагментарни, остатоците се слични на западната корела и гала. Во Меланезија, на Нова Ирска и Нова Каледонија се пронајдени субфосилни коски од видот Cacatua. Наоѓањето на овие фосили врз еволуцијата и филогенезата на какаду е прилично ограничено, иако фосилот Риверсли овозможува пробно датирање на дивергенцијата на подфамилиите.
Родови и видови
Постојат околу 44 различни птици во фамилијата какаду - Cacatuidae вклучувајќи ги и признатите подвидови.. Подподелба на ова семејство е следна:
Подфамилија Nymphicinae
Подфамилија Calyptorhynchinae: Црни какаду
Подфамилија Cacatuinae
Морфологија
Какадуите се генерално средни до големи папагали со крупна градба. Сепак, нимфата, е значително помала и потенока од другите видови. Подвижниот потпирач за глава, кој е присутен кај сите какаду, е спектакуларен кај многу видови; се подига кога птицата ќе слета или кога е возбудена..Какадуите делат многу одлики со другите папагали, вклучувајќи ја карактеристичната форма на заоблен клун и зигодактилското стапало, со двата средни прсти напред и двата надворешни прсти наназад. Тие се разликуваат по присуството на еректилен гребен и нивниот недостаток на составот на пердуви со Дик текстура што предизвикува светли сини и зелени бои што се гледаат кај вистинските папагали.
Како и другите папагали, какадуите имаат кратки нозе и силни канџи. Тие обично имаат долги широки крилја што се користат при брз лет, со брзина до 70 км на час. Припадниците на родот Calyptorhynchus и поголемите бели какаду, како што се какадуто со сулфур и какадуто на мајор Мичел имаат пократки, позаоблени крилја и полежерен лет.
Перјата на какадуите се помалку светло обоени од оние на другите папагали, при што видовите обично се црни, сиви или бели. Многу видови имаат помали површини на боја на нивните пердуви, често жолти, розови и црвени, обично на гребенот или опашката. Галахот и какадуто на мајор Мичел се обоени во розови тонови. Неколку видови имаат светло обоена површина околу окото и лицето позната како периофталмичен прстен; големата црвена дамка на палмовото какаду е најобемна и покрива дел од лицето, додека е поограничена кај некои други видови бели какаду, особено кај корелите и синооките какаду. Перјето на мажјаците и женките е слична кај повеќето видови. Перјето на женскиот какаду е потап од машкиот, но најзабележителниот сексуален диморфизам се јавува кај какаду-банда и двата вида црни какадуи од подродот Calyptorhynchus, имено црвеноопашести и сјајни црни какаду. Бојата на ирисот се разликува кај неколку видови, розова или црвена кај женката гала и какаду мајор Мичел и црвено-кафеава кај некои други женски бели видови какаду. Сите мажјаци имаат темно кафеави ириси. Какадуите ја отстрануваат нечистотијата и маслото и ги прерамнуваат шипките од пердувите со грицкање на нивните пердуви. Исто така, ги чуваат пердувите на другите птици до кои инаку е тешко да се дојде. Какадуите произведуваат масло од жлезда на долниот дел на грбот и го нанесуваат со бришење на перјата со главите или веќе подмачканите пердуви. Прашокот се произведува од специјализирани пердуви во лумбалниот предел и се дистрибуира од какадуот што го подготвува по целиот пердув.
Глас
Вокалите на какадуите се гласни и груби. Тие служат на голем број функции, вклучително и овозможувајќи им на поединците да ги препознаат, предупредувајќи ги другите за грабливци, укажување на индивидуалните расположенија, одржување на кохезијата на стадото и како предупредувања кога ги бранат гнездата. Употребата на повици и нивниот број варира во зависност од видот; црното какаду на Карнаби има дури 15 видови на повици, за разлика од другите кои имаат помал број, како што е какадуто на мајор Мичел. Какадуто од бандите, се релативно тивки, но имаат поблаги рикања кога се хранат. Палмовите какаду комуницираат на големи растојанија со тапање на мртва гранка со стап. Видовите какаду, исто така, испуштаат карактеристичен звук на шушкање кога се загрозени.
Дистрибуција и живеалиште
Какадуите имаат многу поограничен опсег од вистинските папагали, кои природно се појавуваат само во Австралија, Индонезија, Филипини и некои региони на Тихиот Океан. Единаесет од 21 вид постојат во дивината само во Австралија, додека седум видови се среќаваат само на островите на Филипините, Индонезија, Папуа Нова Гвинеја и Соломонските Острови. Ниту еден вид какаду не е пронајден во Борнео, и покрај нивното присуство на блиските Палаван и Сулавеси или на многу тихоокеански острови, иако фосилни остатоци се забележани од Нова Каледонија.
Три вида се среќаваат и во Нова Гвинеја и во Австралија. Некои видови имаат широко распространета дистрибуција, при што галата се јавува во поголемиот дел од Австралија, додека други видови имаат мала дистрибуција, како што е црниот какаду на Баудин од Западна Австралија или на мала група острови, како што е Танимбар корела, која е ограничена на островите Танимбар во Индонезија. Некои какадуи се случајно воведени во области надвор од нивниот природен опсег, како што се Нов Зеланд, Сингапур и Палау.
Какадуите зафаќаат широк спектар на живеалишта од шуми во субалпски региони до мангрови. Најраспространетите видови, како што се гала и какатил  се хранат со семиња од трева. Тие често се многу подвижни брзи летоци и се номадски. Јата птици се движат низ големи области на внатрешноста, лоцирајќи и хранејќи се со семиња и други извори на храна. Сушата може да ги принуди стадата од посушните области да се преселат понатаму во земјоделските области. Други видови какаду, како што е сјајниот црн какаду, населуваат шуми, дождовни шуми, грмушки, па дури и алпски шуми. Какадуот со црвени вентили се населува на мангрови шуми, па неговото отсуство од северниот дел на Лузон може да биде поврзано со недостатокот на мангрови шуми таму. Неколку видови добро се прилагодиле на човечките модифицирани живеалишта кои се наоѓаат во земјоделските области, па дури и во прометните градови.
Одгледување
Многу какадуи се парат во јата пред да достигнат сексуална зрелост и го одложуваат размножувањето најмалку една година. Женките се размножуваат за прв пат на возраст од три до седум години, а мажјаците често се постари. Сексуалната зрелост е одложена, така што птиците можат да развијат вештини за одгледување и родителство млади, што е продолжено во споредба со другите птици; младенчињата од некои видови остануваат со своите родители до една година.
Како и повеќето папагали, какадуите се гнездат во шуплина, т.е. се гнездат во дупки на дрвјата. Овие вдлабнатини се формираат од распаѓање или уништување на дрвото со отцепување гранки, габи или инсекти како што се термити или дури и клукајдрвци каде што нивниот опсег се преклопува. На многу места овие дупки се ретки и се извор на конкуренција, како со другите членови од истиот вид, така и со други видови птици и животни. Општо земено, какадуите избираат вдлабнатини само малку поголеми од себе, па оттука видовите со различна големина се гнездат во дупки со соодветни големини. Ако им се даде можност, какадуите претпочитаат гнездење над 7–8 m над земјата и блиску до вода и храна.
Јајцата на какадуите се овални и првично бели. Сепак, тие се обезбојуваат во текот на инкубацијата. Големината на спојката варира во рамките на семејството, при што палминиот какаду и некои други поголеми какаду несат само едно јајце, а помалите видови несат некаде помеѓу две и осум јајца. Снабдувањето со храна исто така игра улога во големината на спојката. Некои видови можат да постават втора спојка ако првата не успее. Околу 20% од снесените јајца се неплодни. Одговорностите за инкубација на какадуите може да ги преземе само женката во случајот со црните какадуи или да ги дели меѓу половите како што се случува кај другите видови. Во случај на црни какаду, женката ја обезбедува мажјакот неколку пати на ден. Младенчињата од сите видови се раѓаат жолтеникави, а младенчињата на палма какаду се раѓаат голи. Времето на инкубација на какаду зависи од големината на видот, при што помалите какадуи имаат период од околу 20 денови, а поголемиот црн какаду Карнаби ги инкубира своите јајца до 29 денови.
Периодот на гнездење исто така варира според големината на видот, при што поголемите видови имаат подолги периоди на гнездење. Тоа е исто така под влијание на сезоната и факторите на животната средина и од конкуренцијата со браќата и сестрите во видови со големина на спојката поголема од една. Голем дел од она што е познато за периодот на гнездење на некои видови зависи од птичарникот– птичарникот може да се спушти по 5 недели и кај големите палмини какаду по 11 недели. Во овој период, телото на младенчињата се покрива со пердуви додека остануваат во шуплината. Растот на пердувите на крилјата и опашката се бавни на почетокот, но побрзи како што се појавуваат примарните пердуви.
Исхрана и хранење
Галате, корелите и некои од црните какаду се хранат првенствено со земја; други претежно се хранат со дрвја. Видовите кои се хранат со земја имаат тенденција да бараат сточна храна во јата, кои формираат тесни групи каде што семето се концентрира и дисперзирани линии каде храната е поретко распоредена; тие исто така претпочитаат отворени области каде што видливоста е добра. Западните корели имаат издолжени сметки за ископување на клубени и корени, а какадуот на мајорот Мичел шета во круг околу двојната плоча ( Emex australis ) за да ги извртува и отстрани подземните делови.
Многу видови се хранат со храна во крошните на дрвјата, искористувајќи ја предноста на серотини (складирање на голема количина на семиња во конуси или гуми од растителни родови како што се Еукалиптус, Банксија и Хакеа, природна одлика на австралискиот пејзаж во регионите со сушење. Овие дрвенести плодни тела се недостапни за многу видови и се собираат главно од папагали, какадуи и глодачи во повеќе тропски региони. Поголемите шишарки можат да се отворат со големи сметки од какаду, но се премногу силни за помалите животни. Многу ореви и овошја лежат на крајот од мали гранки кои не можат да ја издржат тежината на какадуот што бара храна, кој наместо тоа ја свиткува гранката кон себе и ја држи со ногата.
Додека некои какаду се генералисти кои земаат широк спектар на храна, други се специјалисти. Сјајното црно какаду е специјализирано за конуси од дрвја од родот Allocasuarina, претпочитајќи еден вид, A. verticillata. Ги држи конусите во стапалото и ги распарчува со својата моќна сметка пред да ги извади семките со јазикот. Некои видови земаат голем број инсекти, особено кога се размножуваат; Всушност, најголемиот дел од исхраната на жолтоопашестиот црн какаду е составен од инсекти. Големата сметка се користи за да се извлечат ларви од гнили дрва и грмушки. Времето кое какадуите го поминуваат во потрага по храна варира во зависност од сезоната. За време на изобилство, можеби ќе треба да се хранат само неколку часа во денот, наутро и навечер, а потоа остатокот од денот го поминуваат во кревање или предење по дрвја, но во текот на зимата поголемиот дел од денот може да го поминуваат во потрага по храна. Птиците имаат зголемени потреби за исхрана за време на сезоната на парење.
Грабливци и закани
Силните бури, може да ги поплават вдлабнатините и да ги удават младенчињата. За грабливци на какадуите се сметаат: орелот со клинест опаш, различни видови гуштери, аметистинси питон, црна месарница, белоопаш стаорец,
Како и другите папагали, какадуите можат да бидат погодени од болест на клун и пердуви - пситацин (PBFD). Вирусната инфекција предизвикува губење на пердуви и малформации на клунот и го намалува целокупниот имунитет на птицата. Посебно преовладува во какадуите со сулфур, малите корели и галах, а до денес е забележан кај14 видови какаду. Иако е малку веројатно дека значително ќе влијае на големите, здрави популации на птици во дивината, PBFD може да претставува висок ризик за помалите популации какаду.
Социјално учење
Се покажа дека какадуите учат нови вештини преку социјална интеракција. Во Нов Јужен Велс, истражувачите и граѓанските научници можеа да го следат ширењето на вештините за превртување на капакот додека какадуите учеа еден од друг да отвораат корпи за ѓубре. Птиците во различни области развија свои варијанти за извршување на сложената задача.
Однос со луѓето
Човечките активности имаа позитивни ефекти врз некои видови какаду и негативни ефекти врз други. Многу видови на отворени земји имаат голема корист од антропогените промени на пејзажот, со големото зголемување на доверливите извори на храна и достапната вода. Се чини дека оваа придобивка е ограничена на австралиските видови, затоа што какадуите кои ги фаворизираат земјите надвор од Австралија не станаа пообилни. Видовите кои живеат во шумите претрпеа многу поради уништувањето на нивните живеалиштата. Се чини дека имаат поспецијализирана исхрана и не можеле да вклучат егзотична храна во нивната исхрана. Забележителен исклучок е црното какаду со жолта опашка во источна Австралија.
Штетници
Неколку видови какаду може да бидат сериозни земјоделски штетници. Тие понекогаш се контролираат со пукање, труење или фаќање. Користените методи за ублажување на несмртоносни штети вклучуваат исплашување, манипулација со живеалиштата и обезбедување на депонии за храна за мамки или жртвување на култури за да се одвлече вниманието од главната култура. Тие можат да бидат непријатност во урбаните средини поради уништување на имот. Ги одржуваат своите животи во дивината со џвакање дрво, но во предградијата, тие можат да џвакаат мебел на отворено, рамки од врати и прозорци, меките украсни дрва како што е западниот црвен кедар лесно ги уништуваат. Можат да целат и на надворешни жици и уреди како што се соларни бојлери, телевизиски антени и сателитски чинии. Еден бизнис во центарот на Мелбурн настрада бидејќи какаду со сулфур постојано го вадеа силиконскиот заптив од стаклените прозорци на плочата. Гала и црни какадуи со црвена опашка ги одзедоа електричните кабли во руралните области. Надвор од Австралија, Танимбар корела е штетник на островот Јамдена, каде што ги напаѓа посевите на пченка. Во 1995 година, владата на државата Викторија објави извештај за проблемите предизвикани од долги фактурирани корели, какаду со сулфур и гала, три вида кои, заедно со малата корела, имаат големи и растечки популации, кои имаат корист од антропогените промени на пејзажот. По наодите и објавувањето на извештајот, овие три видови беа прогласени за незаштитени од страна на гувернерот по наредба на Советот под одредени услови и е дозволено да бидат убивани кога од нив е нанесена сериозна штета на дрвја, лозја, овоштарници, рекреативни резервати и комерцијални култури, но и за штетите направени на куќите. Малата корела е деклариран штетник во земјоделството во Западна Австралија. Птиците оштетуваат пченка, сончоглед, наут и други култури. Во Јужна Австралија, каде што јато може да брои неколку илјади птици, а видот е наведен како незаштитен, тие се обвинети за оштетување на церади на бункери за жито, жици и трепкање на згради, земање жито. од ново засеаните ниви и создавање бучава.
Неколку ретки видови и подвидови, исто така, се забележани како предизвикувачи на проблеми. Црното какаду Карнаби, загрозен вид од Западна Австралија, се смета за штетник во боровите плантажи каде што птиците ги џвакаат водечките гранки на растечките борови дрвја. Тие се исто така познати по тоа што ги оштетуваат посевите со јаткасти плодови и овошни култури. Црното какаду на Баудин, исто така ендемично на југозападниот дел на Западна Австралија, може да биде штетник во насадите со јаболка и круши каде што ги уништува плодовите за да ги извади семињата. Муировата корела, номинираниот подвид на западната корела, е исто така деклариран штетник за земјоделството во Западна Австралија, како и национално ранлива и наведена според државното законодавство како „ретка или веројатно да исчезне“.
Интелигенција
Тим научници од Оксфордскот Универзитет, Универзитетот во Виена и Институтот Макс Планк спроведоа тестови на десет необучени Танимбар корели ( Cacatua goffini ) и открија дека тие се способни да решаваат сложени механички загатки.
Бено Арбел
Бен Арбел (בנו ארבל  ; 20 јануари 1939 – 9 април 2013) ― романски-израелски математичар и историчар на математиката кој работел како професор по математика на Универзитетот во Тел Авив.
Животопис
Роден во Романија, Арбел ги започнал своите академски студии на Букурешкиот универзитет, кои ги продолжил на Еврејскиот универзитет во Ерусалим по емигрирањето во Израел во 1961 година. Таму го завршил својот бакалауреат по математика и физика во 1963 година, а магистрирал по математика во април 1965 година (под надзор на Арјех Дворецки), еден месец по што се пријавил во Израелските одбранбени сили. Арбел докторирал во 1987 година од Еврејскиот универзитет и продолжил да предава на Универзитетот во Тел Авив, Кибуцкиот колеџ, Академскиот колеџ Беит Берл и.
Од крајот на 1980-тите, Арбел служел како директор на програмата за надарени млади студенти по математика и сметачки науки на Универзитетот во Тел Авив.
Ровец (род)
Ровецот или коњоштип (науч. Gryllotalpa) е род на инсекти од семејството Ровци (Gryllotalpidae). Ги опфаќа следниве видови:
Том Вејтс
Томас Алан Вејтс (роден на 7 декември 1949) е американски пејач-текстописец, композитор и актер. Вејтс поседува специфичен глас, еднаш опишан од страна на еден критичар „како да е наводенет во сад со бурбон, оставен да виси неколку месеци во пушална и потоа изнесен надвор и неколкупати прегазен со автомобил“. Преку неговиот препознатлив рев, преку инкорпорирањето на раниот рок со музички стилови од типот на блуз, џез и водвиљ, како и преку постојаната тенденција кон експериментирање и желба за кокетирање со индустриската музика, Вејтс има изградено една потполно оригинална и дистинктивна музичка персона. Има работено како композитор и на филмска музика, а исто така и на музичката подлога на низа мјузикли. Во неколку филмови се појавува и како глумец, а од улогите особено се издвојуваат оние во Кралот Рибар и Дракула. Номиниран е за оскар за работата на саундтракот.
Потполно лирични, песните на Вејтс се склони кон прикажување на атмосферични портрети на бизарни, злокобни ликови и места, иако има афинитет и кон доста поконвенционални балади. Има култен статус и огромно влијание врз многу текстописци, макар што многу ретко се емитува на радио и уште поретко неговите песни се пропратени со спотови. Токму поради ова, голем дел од неговите песни, на пошироката јавност ѝ се познати преку нивните кавер верзии направени од некои други музичари — на пример "Jersey Girl" која ја изведува Брус Спрингстин, "Downtown Train" која е хит на Род Стјуарт и "Ol' '55" свирена од Иглс. Во едно интервју од 2005 година, и Боб Зегер ќе рече дека музиката на Том Вејтс била инспирација за низа негови песни. Иако во САД албумите на Вејтс се среќаваат со различен и не секогаш забележителен успех, често постигнуваат златен тираж во многу европски земји. Номиниран е за многу важни награди; има и добиено Греми награди за два свои албуми.
Моментално живее во Калифорнија со својата жена - која често ја нарекува своја муза - и нивните три деца.
Просечник (Жилче)
Просечник — населба од римското време во тетовското село Жилче. Наоѓалиштето лежи од десната страна на патот што води за селото Лешок. По површината на нивите се наоѓа множество [рагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Негорски бањи
Негорски бањи се наоѓа под југоисточните падини на планината Кожуф, на 5 км северозападно од градот Гевгелија и 2 километри од селото Негорци по кој таа го добила своето име, а на надморска височина од само 60 метри. Воедно, таа претставува најниската бања во целата наша земја.
Историјат и одлики
За разлика од повеќето бањи во Македонија кои потекнуваат од римскиот период, оваа бања се смета дека прв почнал да ја експлоатира Шукри-паша кој овде прв изградил два базена за капење.
Во однос на сместувачките капацитети, овде се наоѓаат објектите „Божур“, „Јасен“ и „Илинден“, сите од „Б“ катергорија, кои располагаат со вкупно 336 легла. Сите тие се поврзани еден со друг а овде, покрај бројната останата содржина, се наоѓаат и два покриени и неколку базени кои се наоѓаат под отворено небо.
Историски развој на Негорски Бањи
Наспроти некои бањи во Република Македонија како што се Катлановската, Струмичката и други за кои се знае дека ги користеле уште Римјаните, Негорските термоминерални води како бања почнуваат да се користат дури во најново време.
Првите податоци за оваа термоминерална вода ги дава познатиот југословенски географ Јован Цвииќ кој го посетил овој крај во 1989 година.
Во 1902 година за неа пишува и Р. Хоернес. Меѓутоа, и едниот и другиот наведуваат дека овде постојат само термоминерални извори, но не и објекти кои ќе овозможат користење на истите.
Наредната 1903 година, заповедникот на турскиот гарнизон во Гевгелија, Шукри паша, изградил на појакиот извор бања, односно зграда со два базена и соби за одморање.
Базените и денеска постојат и тоа едниот е поголем и има тркалезна форма со пречник од 2,60 метри и длабочина од 1,20 метри, а вториот е помал и има форма на коцка. Првиот во почетокот служел за капење на жените на Шукри паша, а во вториот се капел само Шукри паша. Над базените на спрат се наоѓале соби, а постоела и една пространа тераса наменета за теферич (уживање) на пашата. По изградбата на бањата, пашата забранил на христијанското население да се капе во отворените вирови. Затоа топлиот вир кој се наоѓал јужно од бањата бил заграден со трска и почнал масовно да се користи од месното христијанско население.
Во периодот меѓу двете светски војни во бањата не се вршени некои пообемни градежни работи. Единствено по 1920 година се извршени одредени санациони работи, односно се изградени дренажни канали, преку кои е овозможено исушување на мочуриштата. Покрај честите поплави што ги правела Серменската Река и силниот земјотрес што ја зафатил и бањата во 1931 година придонел таа да се најде во многу запуштена состојба.
За време на Втората светска војна, бањата сосема е запуштена. За лошата состојба многу придонела и поплавата од Серменската Река и тоа во 1942 година, кога целиот бањски двор бил покриен со талог којшто навлегол и во базенот со топлата бања.
Негорски бањи позабрзан развој доживуваат дури во годините по ослободувањето.
Географска положба на Негорски бањи
Негорската бања е сместена во Гевгелиската Котлина, на околу 4 км северно од Гевгелија.
Бањата се наоѓа во подножјето на планината Кожуф, на надморската височина од 60 метри. Бањскиот комплекс опфаќа површина од 25 хектари целосно пошумена, озеленета и релативно добро уредена површина.
Бањата се наоѓа во непосредна близина на магистралата Скопје – Солун. Таа има двојно значење, од една страна Бањата е добро поврзана со другите просторни целини, а од друга страна Бањата се наоѓа на мошне значаен транзитен правец, што и овозможува да се вклучи како понуда и во транзитниот туризам.
Сообраќајна поврзаност на бањата
Сообраќајната поврзаност претставува основен фактор на туристичкиот развој.
Бидејќи Негорска Бања се наоѓа во непосредна близина до меѓународната магистрала Е-75, таа е директно поврзана со овој патен правец преку крак од селото Негорци, а до неа се стигнува и преку Гевгелија.
Од овој град до Бањата води квалитетен асфалтиран пат, кој понатаму продолжува до соседните село Негорци и Прдејци. На оваа релација сообраќа редовна градска автобуска линија.
Со изградба на крак од автопатот до Бањата, нејзината сообраќајна положба осетно се подобри. Тоа претставува и одличен предуслов за забрзан развој на странскиот, особено транзитниот туризам.
Хидрографски одлики на бањата
Водата во негорските термоминерални извори се од вулканско потекло. За постоењето на раседните кои од своја страна условуваат непостојаност на теренот потврда се и појавувањето на честите сеизмички манифестации што се јавуваат во овој крај. Така за време на Валандовскиот земјотрес во 1931 година, во Негорска Бања се појавиле и нови извори, а изменет е и режимот на водата во постојаните. При тоа, температурата на водата се покачила, а се појавил и посеител млаз на пареа. Со смирување на почвата постепено се намалувала и температурата и штедроста на водата. Ова јасно укажува дека при изградба на новите објекти во бањата, на овој проблем мора да му се обрна потребно внимание. Најголемата штедрост од 1.1 л/сек има Новата Каптажа, другите два извора, Ладната и Топлата бања имаат речиси еднаква количини на вода 0.35л/сек. Вкупното богатство на сите три извори изнесува 1.80 што е помало во споредба на Косоврашката Бања 68.8 и Бања Банско 40л/сек. Количината на водата на изворите е иста во текот на целата година. По своите хемиски и физички својства, водата во Негорска Бања спаѓа во редот на хомотермални слабо минерализирани и слабо радиоактивни. Главниот хемиски состав на водата е натриум сулфатот.
Лекувачки можности на бањата
Топлата минерална вода во Негорска Бања доаѓа во бањата неизменета, спроведена од изворите со помош на термо изолирани цевки, за да не изгуби од својата природна топлина. Нејзината минерализација е иста како и на изворот кога се пие од чаша. Тоа се нејзините големи предности. Нејзиното дејство при капењето главно е физикално, што значи дека таа делува со својата топлина и хидростатскиот притисок. Самиот факт дека нејзината топлина е еднаква на телесната топлина е од голема важност, бидејќи водата не мора да се загрева или лади. Негорските минерални води се познати по тоа што лечат голем број на болести меѓу кои:
Врз основа на проверените клинички успеси на болено терапија на бањското лекување денес се гледа како на рамноправно со другите можности, како нивен продолжен и дополнителен фактор. На околу 500 метри јужно од минералните извори се наоѓа и минералното блато (кал) на поголема површина. Тоа е единственото во Македонија и успешно се користи во здравствениот бањски комплекс. Бањскиот комплекс Негорски бањи има три хотели и тоа: “Јасен”, “Кала” и “Божур” во кои квалитетното сместување овозможува пријатен престој за сите гости. Собите располагаат со ТВ, интернет пристап, телефон, клима уред, фрижидер, тераса, тоалет и спална соба со бања.
ПУ „Никола Карев“ - Саждево
Основно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Никола Карев“ - Саждево; скратено: ПООУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Саждево, составен дел на основното училиште „Никола Карев“ од градот Крушево.
IC 1014
IC 1014 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Мала Водна Змија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
ПУ „Никола Карев“ - Саждево
Училиштето е именувано по револуционерот Никола Карев.
IC 1014
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1014 се споменува и како ESO 52-SC2, in SMC.
Откривање
Објектот е откриен на 27 ноември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
ПУ „Никола Карев“ - Саждево
Настава
Наставата во училиштето се изведува на албански наставен јазик.
IC 1014
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1014 е од видот OCL.
Други поделби
Проучување на IC 1014 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Лав Торник Контолеон
Лав Торник Контолеон  — италијански катепан од мај до септември 1017 година. Тој првично бил стратег на Кефалонија.Како стратег, го придружувал катепанот Василиј Месародонит во Апулија во 1011 година. Василиј починал во 1016 година и Лав бил назначен за негов наследник. Во тој период, Мел повторно се кренал на бунт, овој пат со дружина составена од Нормани. Лав го испратил Лав Пасијан со армија за да го задуши бунтот. Пасијан и Мел се сретнале на реката Форторе кај Аренула. Битката била нерешена (Вилијам Апулски) или пак победа за Мел (Лав Остијски). Торник тогаш ја презел самиот командата и имал втор судир во близина на Кивите. Оваа втора битка била победа за Мел, но според Луп Протоспартиј и анонимна хроника според која било пораз. Трета битака, која била одлучувачка била победа за Мел, во близнина на Троја. Целата област од Форторе до Трани потпаднала под власта на Мел, и од оваа причина во септември Торник бил ослободен од своите должности и на негово место дошол Василиј Војоан.
Доломит (појаснување)
Доломит може да се однесува на:
Констанциј II
Флавиј Јулиј Констанциј (лат.Flavius Julius Constantius), (7 август 317- 3 ноември 361 год.) е византиски цар, вториот син на Константин Велики и Фауста. Во 324 година е прогласен за цезар. Во 337 година империјата е поделена и тој е прогласен за управник на Азија и Египет, или истокот на империјата. Пред таа поделба ги убил сите машки наследници од вториот брак на татко му со Теодора, оставајќи ги браќата Константин II,Констанс I и братучедите Гал и Јулијан. По смртта на неговиот брат Констанс I, 350 година, Константиј прогласил Гал за цезар на западот.
Војни
На исток започнала тешка борба со персите од Сасанидското Царство под водството на Шапур II. Во тие борби Констанциј не бил доволно енергичен, кои главно биле за месопотамските тврдини. За среќа на римјаните, персите била нападнати од хионитите. Сите борби завршиле лошо за римјаните, најповеќе таа кај Сингара, каде поради лошата дисциплина на војската испуштиле речиси добиена победа. 350 година генералот Ветраниј се прогласил за цар. При средбата на двете војски кај Сердика, Константиј со силата на своите зборови ја натерал целата војска на противникот да премине на негова страна. Ветраниј бил разрешен, но од почит кон неговата возраст оставен жив.
Дури во 351 година го победил узурпаторот Магнетиј во Битката кај Мурса. Победен наново во 353 година Магнетиј извршил самоубиство, а нешто по тоа Константиј го убил и Гал. На тој начин станал господар на целата Римското Царство. Се јавиле нови проблеми на границата со германските племина и бидејќи зафатен со војната на исток, го прогласил Јулијан за цезар, кој успеал да ги порази напаѓачите. 358 година започнала војна со сарматите. Есента, кога Дунав бил полн, римјаните ја преминале реката и нападнале на противникот. Сарматите биле поразени и побегнале, а по нив биле поразени и квадите, кои им дошле на помош. Накрај биле растурени и лимигантите. Со тоа била заштитена дунавската граница и запрена наездата на барбарски племиња.
Во наредната година наново започнала војната со персите и Констанциј се преместил во Цариград, за да биде поблизу до борбите. Во 360 година дознал дека германските легиони го прогласиле Јулијан за цар. Константиј се нашол во тешка состојба, зашто не можел да го прекине подготвуваниот поход против персите и преку Ерменија навлегол во Месопотамија. Римјаните опсадиле Безабда, но никако не успеале да го заземат градот и по неуспехот се повлекле во Антиохија. Есента на 361 година персите се повлекле и Константиј се кренал на војна со Јулијан. Но по патот се разболел и малку пред да умре прогласил Јулијан за негов наследник.
Религија
Неговот владеење било триумф за арианството. Смртта на Констанс I оставила православното христијанство без заштитник и Константиј слободно ги покажал своите симпатиј кон арианството. На црковниот собор во Милано 356 година, св. Атанасиј бил избркан од Александрија. Во тоа време црквата се наоѓала речиси во состојбаа ѓраѓанска војна. Наедно со тоа Константиј ги бркал и паганските култови, забранувајќи ги жртвувањата.
Сергеј Дружко
Сергеј Евгениевич Дружко (Серге́й Евге́ньевич Дружко́; роден на 3 ноември 1968, Орал, СССР) — руски филмски глумец и ТВ презентер. Од 2005 до 2008 година тој бил водител на популарната ТВ-емисија Необјасниво, но сепак факт. Од 2018 година тој е интернет блогер на „Дружко шоу“, кој има 2,8 милиони претплатници на YouTube.
Биографија
Роден е на 3 ноември 1968 година во градот Орал.
Во 1990 година дипломирал на Рускиот државен институт за изведувачки уметности, изведувал големи улоги во едукативниот театар „На Моховаја“.
По дипломирањето, тој живеел во Англија повеќе од една година.
По враќањето во Русија, тој работел како диџеј на радио станица, како референт на началникот на судска медицинска служба за меѓународни прашања, како организатор на обиколки на театарски колективи, како организатор и управител на брендирани малопродажни ланци. Снимил неколку музички ЦД, настапи со соло-бардиски програми.
Во 2003 година се преселил во Москва, кадешто дипломирал на ВГИК во насока кинематографија. Од 2005 до 2008 година, тој бил еден од авторите и водител на програмата „Необјасниво, но сепак факт“ на рускиот ТВ канал ТНТ, каде добил извештаи за судири со разни мистични аномалии, а потоа спроведувал истраги за тие материјали. Тој соработувал и со каналот Рен-ТВ, како водител на програмата „Приказни за фантазијата“.
Во мај 2016 година ја снимил песната „Нашиот Крим“ («Наш Крым»), а подоцна во едно интервју изјавил дека Крим го смета за историска руска територија. Украинската веб-страница Миротворец го вклучила во својата база на податоци поради овој факт.
8 години по укинувањето на програмата „Необјасниво, а сепак факт“, Дружко се здобил со популарност на интернет.
На 23 април 2017 година на YouTube било објавено првиото видео на „Дружко шоу“. Видеото брзо станало популарно - за една недела го гледале седум милиони луѓе, а околу еден милион корисници се претплатиле на каналот. Во шоуто, глумецот, кој се однесува како водител, се пародира, намерно и аматерски раскажувајќи за смешните моменти на интернет, а исто така се обидува да ги види насекаде заплетот и мистичноста. За помалку од два месеци, каналот добил повеќе од 2,7 милиони претплатници, со што стана еден од најпопуларните канали на руски јазик на YouTube.
Оженет е со глумицата Олга Чурсина со која имаат три сина.
Список на државни водачи во 966 година
Ова е список на државни водачи во 66 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Извршен програм
Извршен (апликациски) програм или апликација – програмска опрема наменета за извршување на точно одредени задачи. Задачата на системскиот софтвер е да ја овозможи работата на сите сметачки делови, извршниот софтвер ги искористува сметачките делови за извршување на некоја одредена задача. Пример на извршен програм е уредник на текстот (Microsoft Word и други), мултимедијален изведувач (Winamp и други) или програм за обработка на слики (Photoshop и други) и така натаму. Имаме и пакети на извршни програми, како на пр. Microsoft Office или OpenOffice.org кои вклучуваат повеќе програми за обработување некои задачи.
Битка кај Мурса
Битката кај Мурса е борба меѓу источната римска војска под водството на императорот Константиј II и западните војски по водството на генералот Магнетиј на 28 септември 351 година.
По договорениот мир со Шапур II, Константиј II ја префрлил војската против узурпаторот Магнетиј. Пред битката императорот испратил неговиот источен преторијански префект Флавиј Филип да понуди на узурпаторот да се врати назад во Галија. Овие преговори не дале никаков резултат, но еден од војсководците на Магнетиј, Силван, дезертирал и минал на страната на Константиј II. Самата битка се одржала во провинција Долна Панонија, меѓу реките Драва и Дунав, кај Мурса, денешниот хрватски град Осиек.
Војската на Константиј II била речиси двојно поголема од таа на противникот, а имала преднос во тешката коњница и стрелците со лакови. Константиј II наредил на лесната коњаница да заоколи левиот фланг на Магнетиј, а тешката со фронтална атака ги растурила галските легиони. По долга борба десното крило на Магнетиј било прегазено од непријателската коњаница и неговите легиони се повлекле. Борбата била мошне жестока со огромни загуби и за двете страни. Завршила со катастрофален пораз на Магнетиј. Според историчарот Зонара, Магнетиј загубил 2/3 од својата војска, а Константиј II половината со општ број на жртвите повеќе од 54,000 луѓе. Таа е една од најкрвавите битки во римската историја.
Освен борба за власт битката имала и религиозно значење. Магнетиј востановил некои од одземените права на паганите, сè додека Константиј II бил упорен заштитник на христијанството и ги бркал паганските религии. Веднаш по крајот на битката Константиј II отишол да се моли во блиска гробница на христијански маченик. Епископот на Мурса, Валент, му кажал дека еден ангел му јавил веста за победата.
Карикатурен портрет на Тула Ларсен
Карикатурен портрет на Тула Ларсен  — слика од  Едвард Мунк.
Сликата е од 1905 година, на која се претставени Мунк и Тула Ларсен, била пресечена на половина од Мунк, откако бил застрелан во левата рака по кавга во спалната соба. .
Сликата е портрет на самиот уметник и неговата свршеница Тула Ларсен. Кога нивната врска завршила со горчина, Мунк го исекол нивниот портрет во два дела. Во каталогот на Герд Вол од 2008 година, таа е каталогизирана како две слики со броеви 645, односно 646.
Мунк и Тула Ларсен се запознале во Берлин во 1899 година и започнале бурна врска. Либералната дама од повисоката класа Ларсен сакала да се омажи за Мунк, но тој се двоумел, истовремено со влошувањето на неговата здравствена состојба и алкохолизмот. За време на кавга во 1902 година, Мунк бил застрелан во левата рака. На крајот, Ларсен решила да го напушти Мунк. Кога потоа се омажила за друг човек, Мунк огорчен ја пресекол нивната портретска слика.
Св. Петка (Чаниште)
''Статијата се однесува за археолошкото наоѓалиште. За современата црква, видете Црква „Св. Петка“ - Чаниште.''
'''Св. Петка''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Чаниште. Наоѓалиштето претставува црква од средниот век. На околу 200 м јужно од селото е изградена новата црква „Св. Петка“ која, според исказите на жителите, лежи врз темели на стара црква.
NGC 4682
NGC 4682 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4682 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4682 има привидни димензии од 2,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 15,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -10° 3' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Жужелска Река
Жужелска Река (Ζουζουλιώτικο ρέμα) — река во Нестрамско, Егејска Македонија, лева притока на Коница (Сарандапорос).