cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TrackBack
Блогот кој го прима известувањето (пингот) може да испише краток преглед или резиме и врски до сите постови кои го коментираат или се повикуваат на оригиналниот пост. Ова овозможува делотворно разработување на една иста тема на повеќе блогови кои корисниците можат лесно да ги следат.
Моја драга Клементина (филм)
Синопсис
Браќата Вајат (го игра Купер), Вирџил (го игра Т. Хол), Џејмс (го игра Д. Гарнер) и Морган Ерп (го игра Бонд) носат говеда за продажба во Калифорнија. Патем, тие ги среќаваат Клентон (го игра Бренан) и неговиот син Ајк (го игра Г. Видерс) кои сакаат да ја купат стоката, но Вајат ги одбива. Браќата Ерп поставуваат логор во близината на Тумстоун, го оставаат најмалдиот брат Џејмс да ја чува стоката, а останатите одат во градот. Кога се враќаат назад, го наоѓаат мртвиот Џејмс, а стоката е украдена. Затоа, Вајат останува во Тумстоун и станува шериф, со намера да го фати убиецот, а Вирџил и Морган стануваат негови помошници. Наскоро, тој се спријателува со разочараниот револвераш Док Холидеј (го игра Мачуар), кој истовремено е болен. Еден ден, во градот пристигнува Клементина во потрага по Док Холидеј, кој ја оставил и побегнал од Бостон. Тој грубо ја одбива нејзината молба да се вратат заедно во Бостон, а истовремено Вајат Ерп се вљубува во неа. Вајат го здогледува медалјонот на убиениот Џејмс на вратот на Чивава, девојката на Док Холидеј и помислува дека тој е убиецот, па затоа сака да го уапси. Меѓутоа, Чивава признава дека медалјонот го добила од еден од синовите на Клентон, кој токму во тој миг смртно ја ранува. Морган тргнува во потера по него и го убива на прагот на неговата куќа, но потоа стариот Клентон го убива него. Док Холидеј се обидува да ја спаси Чивава, но и покрај успешната операција, таа умира. Потоа, останатите членови на семејството Клентон ги повикуваат браќата Ерп на двобој кај коралот О.К., а ним им се придружува и Док Холидеј. Во битката погинуваат сите членови на семејството Клентон, но и Док Холидеј. Утредента, Вајат и Вирџил го напуштаат Тумстоун, а нив ги испраќа Клементина, која ја прифатила понудата да работи како учителка во градот.
Синхронизирано пливање на Летните олимписки игри 2012
Натпреварите во синхронизирано пливање  на Летните олимписки игри 2012 во Лондон беа одржани од 5 август до 10 август, во Олимпискиот центар за водени спортови. Две дисциплини се вклучени во програмата: парови и тимски за жени. Се очекува да учествуваат 104 спортистки.
Светско првенство во ракомет за мажи 2019
Светско првенство во ракомет за мажи во 2019 година — 26-тото Светско првенство во ракомет за мажи организирано од Меѓународната ракометна федерација, и се одржало во Данска и Германија од 10 до 27 јануари 2019 година. Ова било првото Светско првенство во ракомет за мажи во кое биле вклучени повеќе од една земја домаќин.
За првпат ќе учествува обединета корејска екипа.
Данска ја освоила својата прва титула совладувајќи ја Норвешка со 31-22 во финалето. Ова било второ финале за Норвешка по ред и прво финале од 1995 година помеѓу две нации кои претходно немале победи. Франција го освоила бронзениот медал по победата од 26-25 над Германија.
Турнирот поставил нов рекорд на гледачи со 906.283, главно поради фактот што имало две домашни екипи.
Кандидатури
Данска и Германија заеднички ја претставиле својата кандидатура за организирање на првенството, и главни конкуренти им биле Полска и Словачка/Унгарија. Меѓународната ракометна федерација на 28 октомври 2013 година објавила дека на Данска и Германија ќе им биде доделена организацијата.
Формат
Ова издание забележало промена на форматот во однос на оној користен во 2011 година. 24 екипи биле поделени во четири групи, во кои првите три екипи се квалификуваат за главната рунда. Трите долни екипи од секоја група ќе играат во т.н. Претседателски куп, за да ги утврдат позициите од 13-24 место. Во главната рунда 12-те екипи биле поделени во две групи. Нивните бодови се пренесени од прелиминарната рунда против другиот квалификуван тим, а најдобрите две пласирани екипи во секоја главна рунда фаза се квалификувала за полуфиналето, додека трето и четврто рангираните екипи одиграле натпревари за соодветен пласман. Од полуфиналето, се користел нокаут-систем.
Градови домаќини
Во почетокот намерата била првенството да се одржи во 8 градови и тоа: Копенхаген, Хернинг, Берлин, Минхен, Мајнхајм, Кил и Хамбургу. Подоцна било одлучено да се игра во шесто градови. Било одлучено финалето да се одигра во Данска.
Групе
Дваесет и четири учеснички тимови биле сместени во следните четири групи. По одигрувањето и завршувањето на главната фаза, првите три екипи во секоја група се пласирале во Главната фаза. Последните три екипи во секоја група одиграле натпревари за конечен пласман.
Критериум
Доколку по три одиграни натпревари во групната фаза на овој турнир, две или повеќе екипи во групата имаат со еднаков број на бодови, завршните позиции ќе бидат утврдени според следниве критериуми по следниот редослед :
Најдобри стрелци
Извор: IHF
Најдобар голман
Извор: IHF
Најдобар играч
„Најкорисен играч” (МВП): Микел Хансен
Црква „Вознесение Христово“ - Трпејца
Вознесение Христово — нова црква во охридското село Трпејца, Македонија.
Црквата се наоѓа во малото Трпејчко Поле на падините на планината Галичица.
Местоположба
Црквата е сместена во средишниот дел на малото Трпејчко Поле.
Историја
На 9 март 2019 година бил поставен камен-темелник за изградба на нов храм, кој го заменил стариот храм кој служел како параклис.
Храмот се градел по иницијатива на црковниот одбор од селото. Главни донатори биле семејството Таламаноски и верниците од селото.
Манастир Олимје
Манастирот Олимје се наоѓа во Олимје, Општина Подчетртек во Словенија. . Оваа палата денеска е христијански манастир. Објектот бил изграден некаде во 1000 година од страна на семејство фон Пелештајн. Во околу 1550 година, дворецот бил обновен во стил на ренесансата, додавајќи му дефанзивен канал поради почестите напади од страна на Османлиите.
Изградбата во 1658 година била купена од страна на барон Иван Закмарди од Загреб, кој објектот го претворил во манастир, а во 1663 го подарил на црковниот ред Павлини. Помеѓу 1665 и 1675 година, тие ја завршиле барокната црква, чиј олтар на Успение на Пресвета Богородица се смета за еден од најдобрите барокни олтари во Словенија. Во 1740 година, Иван Рангер го насликал параклисот.
Манастирот содржи фреска која е посветена на Парацелзус. Манастирот бил купен од страна на грофовите на семејство Атемс во 1805, но поради високите даноци, новите сопственици сепак не можеле да си дозволат одржување на целокупната структура на објектот.
Црква „Св. Пантелејмон“ - Арапли (Солунско)
Свети Пантелејмон (Αγίου Παντελεήμονος Νέας Μαγνησίας) — црква во селото Арапли, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Камено-темелник на храмот е поставен во 1947 г. од митрополитот Генадиј Солунски. Градбата претставува трикорабна базилика без особени архитектонски одлики и со вградена камбанарија. Црквата е свечено отворена на 18 октомври 1953 година од митрополитот Пантелејмон Солунски и неговиот викарен епископ Тимотеј Мирски. Од 1975 до 1994 г. се градел надворешниот трем.
Шарл Огистен де Кулон
Шарл Огистен де Кулон (Charles-Augustin de Coulomb - ) — француски физичар. Познат е по дефинирањето на почетоците на Кулоновиот закон во 1785 година, според кој може да се утврди квантитативната зависност на силите на меѓусебното дејство на наелектризираните тела, дефинирањето на електростатичката сила, и точните испитувања на триењето, врз основа на кои ги поставил законите на триењето. Во чест на де Кулон, SI мерната единица за електричен полнеж е наречена кулон.
Животопис
Шарл Огистен де Кулон е роден во Ангулем, Франција. Основното образование го завршил во родното место, потоа се запишал во Колеџот на четирите нации (француски: Collège des Quatre-Nations) во Париз, каде што живеел татко му. Неговите студии се состоеле од филозофија, јазици, литература, математика, астрономија, хемија и ботаника. Дипломирал во 1761 година. Следниве дваесет години работел како инженер. Неговата работа се состоела од фортификација на одредени места, земјена механика и други полиња на инженерство. Во февруари 1764 година бил испратен во Мартиник, Западни Инди, за да ја изгради тврдината Бурбон. Во Мартиник останал сè до 1772 година. Кога се вратил во Франција, почнал да работи на применета механика и во 1773 година го презентирал неговиот труд на Академијата на науките (француски: Académie des Sciences) во Париз. Во 1779 година бил испратен во Рошвор, југозападна Франција, заедно со Марк–Рене де Монталамбер да изгради тврдина во близина на Ил-д’Екс. За време на неговиот престој во Рошфор Кулон продолжил со неговите истражувања, користејќи ги бродоградилиштата како лаборатории за неговите експерименти. Подоцна бил вработен во Ла Рошел. Таму за првпат ја воочил инверзната релација меѓу електричните полнежи и квадратот на растојанието ,а потоа и истата релација меѓу магнетните полови. Ова откритие претставува основа за Кулоновиот закон. Во 1781 година се вратил во Париз. Неговата научна кариера заврши во 1789 година, за време на Револуцијата. Починал на 23 август 1806 година во Париз. Неговото име е изгравирано на Ајфеловата Кула.
Кулонов Закон
Иако Кулон не го дефинирал целосно Кулоновиот Закон, овој закон го носи неговото име бидејќи неговите откритија биле есенцијални за да се дефинира. Кулон открил дека заемното дејство на две наелектризирани честички, која што ги содржи силата F, е еднаква со квадратот на растојанието помеѓу тие две честички. Ова експериментално го докажал со торзионата терезија, што сам ја направил. Силата со која полнежите q_1 и q_2 дејствуваат меѓу себе се пресметува според следнава формула:
Каде што:
F е силата со која полнежите дејстуваат меѓу себе;
q_1 и q_2 се електрични полнежи;
r e растојанието помеѓу q_1 и q_2;
k e Кулоновата константа која изнесува, каде што диелектричната константа за вакуум изнесува = 8,85×10−12 C2m−2N−1, а релативната електрична константа εr =1.
Торзиона терезија
Во 1777 година де Кулон ја завршил конструкцијата на торзионата терезија, или торзиона вага. Со торзиона вага се пресметуваат мали количества на електрични полнежи. Апаратот се состои од две метални топки, стаклен цилиндар и цевка. Една од топките е закотвена во цилиндарот од којшто излегува мало парче спроводен материјал. Другата топка е заврзана за прачка со сребрен конец. Доколку низ топките биде пуштена електрична струја, со помош на спроводниците, апаратот почнува со работа. Ако полнежите се позитивни или негативни, топките ќе се одбиваат. Ако пак полнежите се различни топките ќе се привлекуваат.
Истражување
Во 1785, Кулон ги презентирал неговите први три извештаи за електрична сила и магнетизам:
- Premier Mémoire sur l’Électricité et le Magnétisme. Во оваа публикација Кулон објаснува како да се конструира електричен баланс и како да се користи торзиона терезија која се заснова на одликите на металот и притоа имајќи торзија пропорционална со торзионалниот агол. Кулон исто така експериментално го утврдил законот кој објаснува како две тела наелектризирани од истиот извор дејствуваат помеѓу себе. На страна 574 тој наведува: "Il résulte donc de ces trois essais, que l'action répulsive que les deux balles électrifées de la même nature d'électricité exercent l'une sur l'autre, suit la raison inverse du carré des distances.""Превод: ...репулзивната сила со која топките меѓусебно си дејствуваат ја следи инверзната пропорција од квадратот на растојанието помеѓу топките..."
- Second Mémoire sur l’Électricité et le Magnétisme.
- Troisième Mémoire sur l’Électricité et le Magnétisme.
Во наредните години, Кулон публицирал уште четири мемоари:
- Cinquième Mémoire
- Sixième Mémoire
- Septième Mémoire
Бела грива
„Бела Грива“ (француски: Crin-Blanc) — роман за деца на францускиот писател Рене Гијо.
Содржина
Книгата се состои од 11 глави:
Изданија на македонски јазик
Во 2004 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“, во библиотеката Лектирни изданија. Преводот на македонски јазик е дело на Велика Ширилова, автор на илустрациите е Диме Илиев Димано, лектурата и коректурата ги извршил Дениз Тесторидес, дизајнот и графичкото уредување го направил Жарко Туниќ, а книгата била испечатена во печатницата „Напредок“ во Тетово. Книгата, со обем од 120 страници и димензии од 20 сантиметри е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-612-5.
Марко Касагранде
Марко Касагранде, (роден ), е фински архитект, еколошко пејсажен уметник, теоретичар на архитектура, писател и професор по архитектура. Дипломира на Хелсиншкиот Универзитет за Технологија, во областа на архитектурата (2001)
Војник и писател
После својата служба во Финската армија, во 1993 Касагранде волунтира за Одбранбените Сили на Хрватската Република Херцег Босна HVO. Под име Лука Моконеси, пишува контроверзна книга Mostarin tien liftarit/Автостопери на патот до Мостар (WSOY 1997) за своите искуства во Босанската Граѓанска Војна. Засновано на описот на воено злосторство извршено од главниот карактер во автобиографската книга, тој e под сомнение дека е воен злосторник. Во одбрана, подоцна тој изјавува дека во суштина книгата се заснова на невистинити случувања.
Архитект и уметник
''Во потрага по потсвесна архитектура, вистинска реалност и врска помеќу модерниот човек и природата. Тој верува дека човекот не треба да биде заслепен од стресот, економската средина, онлајн пристапот за забава и информации. Вредно е она кое е вистинско.''
Проектите и предавањата на Казагранде се движат слободно помеѓу архитектура, урбан и еколошки дизајн и наука, еколошка уметност и циркус, доградувајќи се со контроверзната архитектонска мисла commedia dell'architettura, широка визија на средина изградена од човекот, врзана помеѓу социјалната драма и еколошката свест. Не постои друга реалност освен природата.
После проектот Ридот на Богатството, во кој Касагранде променува нелегална населба на урбани фармери во експериментална лабораторија за еколошки урбанизам, Касагранде беше избран за професор по еколошко урбано планирање на Тамканг Универзитетот, во Република Кина. Преобразбата добива различни реакции од заедницата.
Градот на третата генерација
Касагранде гледа на градовите како сложени енергетски организми во кои различно преклопување на енергетски слоеви го одредуваат движењето на граѓаните како и развојот на градот. Со комбинирање на еколошко пејсажна уметност и урбан дизајн Касагранде развива методи на прецизна(точно одредена) манипулација на урбаната енергетска циркулација со цел да созаде еколошки одржлив урбан развој во насока на таканаречениот Град на третата генерација (постиндустриски град).
Теоријата на Градот на Третата Генерација гледа на постиндустриската урбана состојба како машина уништена од природата вклучувајќи ја човековата природа и архитектите како шамани кои преку дизајн едвај толкуваат што пренесува поголемата природа на заедничката мисла. Оваа органска машина преживеа низ континуирани и спонтани процеси на распаѓање кои ги вршат граѓаните, кои Касагранде ги именува како 「градинари анархисти」по пат на урбани фарми, илегална архитектура и урбана акупунктура. Елементот на Урнатината е согледан како нешто што е направено од човекот станува дел од природата. Теоријата е развиена во самостојниот мултидисциплинарен истражувачки центар Ruin Academy (2010-).
Градот на третата генерација ја следи првата генерација каде луѓето по мирен пат коегзистирале со природата и насекаде изградените ѕидови и градби од камен на втората генерација како обид да се изолираат од природата. Како и да е, во третата генерација, природата, која никогаш не може вистински да се изолира, израснува низ урнатините, низ пукнатините во ѕидот, ја повлекува човековата природа назад во пошироката природа. Градот на третата генерација се ориентира кон на локално знаење и урбана акупунктура отколку на централно контролирано урбанистичко планирање. Касагранде ја опишува урбаната акупунктура како: ''контроверзна архитектонска манипулација на колективниот чувствителен градски интелект. На градот е согледан како повеќе димензионален чувствителен енергетски организам, односно жива средина. Урбаната акупунктура се стреми за допир со таквата природа' и ''Чувствителност за да го разбере движењето на енергијата на колективниот дух chi кое е под видливиот град и да реагира во загрените точки на таквиот дух. Архитектурата е во состојба да ги произведува иглите за акупунктурата на урбаниот чиchi. па така тревките ќе продарат и во најмалата пуканатина на асфалтот и конечно ќе го разрушат градот. Урбаната акупунктура е коренот тревка а точка на акупунктурата е пукнатината. Веројатноста на влијанието е целосна, поврзувајќи ја човековата природа како дел од природата.'' Теоријата ја отвора вратата на неконтролирана креативност и слобода. На секој граѓанин му е овозможено да учествува во креативниот процес, да се чувствува слободно користејќи го градскиот простор за било која намена и да ја развива својата средина според својата волја. Застапниците на Градот на Третата Генерација се чувствителни граѓани кои го чувствуваат повикот за одржлива соработка со остатокот од природата, чувствителни граѓани кои се свесни за уништувањето кое безчувствителната модерна машина го прави врз природата вклучувајќи ја човековата природа.
''Позицијата на архитектите и дизајнерите за органското знаење е деликатна. Ние не сме оние кои продолжуваат да ја носат оваа колективна генетска меморија, но ние сме во подобра позиција да ја толкуваме и преговараме со неа, чекор по чекор, како што шаманот добива одговори од органското потекло. Ова лесно може да стане погрешно, кога архитектот на неговото его си припишува авторски права од локалните знаења. Претпоставувам дека често ќе биде доволно да се создаде платформа на случајности за органското знаење да стане површина, почне да се подготвува, и ги наоѓа своите сопствени форми и динамики. Дизајнот овде не е нужно потребен и дизајнот не треба да ја замени реалноста- додека органското знаеање е поблиску до реалноста, природата.''
Проектите на Касагранде се одбрани трипати на Венециското Биенале за Архитектура; 2000, 2004 и 2006 година.
Соработка со Ринтала
Касагранде & Ринтала - Марко Касагранде и Семи Ринтала - е Фински архитект и уметничка група која произведува архитектонски инсталации 1998-2003 за интернационални собири на современа архитектура и уметност. Нивните проекти се движат помеќу архитектура и еколошко пејсажна уметност.
За нивната пејсажна инсталација 1000 Бели Знамиња (лето 2002), на пример, уметниците означија ридска падина за скијање во Природниот Парк Коли, Финска, со знамиња направени од искористени чаршафи од ментална болница. Касагранде и Ринтала тука привлекоа внимание кон лудилото на стопанствениците кои ги сечат прастарите шуми. Проектот Land(e)scape на Касагранде и Ринтала беше награден во Архитектонската Критика Појавување Архитектура Награда, Натпревар во 1990 г. и избран за Венициско Биенале 2000. Критичарот на архитектурата од Њујорк Тајмс Херберт Машамп, го избра нивиот проект 60 Минути Човек како личен фаворит на Биеналето.
Касагранде и Ринтала лично ги дизајнираа и реализираа своите дела. Процесот на дизајн продолжи и за време на изградбата. "Проектот само по себе вообичаено ја менува својата форма или задржува повеќе слоеви за време на реализацијата. Отворени сме за промени за време на изградбата. Кога си ја наоќа својата форма, вообичаено почнува да ни кажува повеќе за себе."
Land(e)scape
Land(e)scape (1999), претставува архитектонска инсталација од Финските архитекти Касагранде и Ринтала, со Марко Касагранде и Семи Ринтала, во поранешно поле во Савонлина. Проектот се однесува на процесот на дезертација во Финските приградски населби. Три од овие напуштени колиби, 『беа доведени』, објаснува архитектот, 『до точка каде тие мораа да ја прекинат својата врска со солите. Изолирани, тие се издигнаа на своите нозе нишајќи се кон градовите на југот. 』
Проектот е награден во Архитектонската Критика, Појавување Архитектура 1999 Натпревар и избран за Венециското Биенале 2000. Land(e)scape ја означува интернационалната кариера на Касагранде и Ринтала.
Уметничкото дело е запалено од авторите во октомври 1999.
Land(e)scape ја претставува Финска во Новите Трендови на Архитектурата во Европа и Јапонски изложби 2001.
Redrum
Redrum (2003) е архитектонска инсталација во Енкориџ, Алјаска од финските архитекти Касагранде & Ринтала. Проектот е овластен од Алјаска Формуот за Дизајн. 3 танкови за нафта од Железничката во Алјаска, пресечени во вкупно 12 делови создаваат градба на Храм наспроти Федералната Зграда на Енкориџ во вкрстувањето на C-улицата и 7та Авенија. Внатрешноста е обоена со светлоцрвена боја во контраст на запуштената и груба надворешнност. Подот е изработен од 3500 кг школки, потекло на целата нафта во Аласка.
Потемкин
Потемкин е архитектонси парк изработен од челик на Касагранде & Ринтала за селото Курамата во Јапонија 2003. Челично изработена комбинација на храм и машина. Проектот содржи внатрешни и надворешни простори за пост-индустриска медитација. Потемкин е овластен од Ечиго-Џумари Триенале на Современа Уметност 2003.
''Потемкин поставен како Акропол да биде пост индустриски храм за да се размисли на врската помеѓу модерниот човек и природата. Потемкин го гледам како култивиран отпаден двор сместен помеѓу античките оризови полиња и реката со правата оска ко храмот Шинто.''
Локацијата е поранешна нелегална површина за отпад претворена во крајречен парк. Архитектурата на паркот е нацртана на локацијата врз снег во размер 1:1 преку одење по патеките со чевли за снег и потоа изградена кога снегот се стопил.
Паркот е изграден од еден инч тенок Кавасаки челик и рециклиран урбан и индустриски отпад. Долг е 130 метри и широк 15 метри со серија на надворешни и внатрешни простори.
1971 во спортот
1971 година во спортот содржи некои значајни настани.
City of Blinding Lights
"City of Blinding Lights" е песна од рок бендот U2. Тоа е петтата песна од нивниот албум од 2004, How to Dismantle an Atomic Bomb и бил издаден како четврти сингл од албумот на 6 јуни, 2005. Песната се искачила на топ десет хитовите во Ирска, во Обединетото Кралство, и неколку други држави. Музичкотот видео е снимано во Ванкувер, Британска Колумбија.
Првите верзии на песната се развиле уште за време на сесиите на албумот Pop во 1997 година. Текстот е напишан од водечкиот пејач на групата, Боно, кој бил инспириран од своето прво патување во Лондон, а исто така и од искуството на настапот на гупата во Њујорк за Терористичките напади од 11 септември 2001 година Исто така тој во песната е инспириран и од неговата врска со својата жена. Звукот на песната е спореден со тонот на албумот на U2 од 1984 година, The Unforgettable Fire и нивниот сингл од 1987 "Where the Streets Have No Name".
"City of Blinding Lights" е добро примена меѓу обожавателите и критичарите, има добиено многу пофалби, а ги има освоено и Греми Награди за Најдобра Рок Песна на церемонијата во 2006. Песната за првпат била испеана во живо за време на турнејата, Vertigo Tour, кога била испеана како песна со која започнала таа турнеја и оттогаш е испеана на секој концерт и на секој настап во живо на U2. Песната е користена во епизодите на сериите The Simpsons и Entourage, и во филмот Ѓаволот носи Прада. Барак Обама ја користел во неговите кампањи, за време на Претседателски избори на Соединетите Американски Држави во 2008 и ја вклучил во една од неговите омилени песни. U2 ја изведувале песната на неговата кога тој победил на изборите.
Унгени
Унгени (Ungheni) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 3.698 жители. Се состои од шест села. Најблиска река е реката Телеорман.
Интернационала
Интернационалата (L'Internationale на француски) е најпозната работничка химна, која како своја ја прифаќаат социјалистите, комунистите и социјалните анархисти. Оригиналните француски стихови ги има напишано Ежен Потје во 1870 година. На почетокот Интернационалата се пееше на музика од Марселезата, но од 1888 година се пее на музика компонирана од Пјер Дегејтер.
Обично Интернационалата се третира како комунистичка химна, иако таа не е химна само на комунистите. Ваквата поврзаност во голема мера се должи на фактот дека по доаѓањето на комунистите по Октомвриската револуција од 1917 година на власт во Русија, Интернационалата беше прогласена за државна химна на Советскиот Сојуз. Така беше до 1944 година, кога Интернационалата престана да биде државна химна на СССР и стана партиска химна на Комунистичката партија на СССР.
Интернационалата е препеана на многу светски јазици, при што на некои јазици постојат повеќе нејзини препеви. Помеѓу различните препеви на Интернационалата постојат значителни разлики во текстот.
Македонскиот препев на Интернационалата
Автор на македонскиот препев на Интернационалата е Славко Јаневски, кој препевот на македонски јазик го направи врз основа на препевот на српскохрватски јазик.
Текстот на македонскиот препев на Интернационалата е следниов:
Јосиф Грезловски - Гандето
Книжевно творештво
На македонски јазик:
На англиски јазик ги објавил:
Надворешни врски
http://www.macedonianhistory.ca/html/events/gandeto.html
Земјотрес во Чиле (1960)
Земјотресот во Валдивија, Чиле (Terremoto de Valdivia/Gran terremoto de Chile) бил природна непогода која се случила на 22 мај 1960 година. Според официјалните статистики, тоа бил најсилниот регистриран земјотрес во историјата на човештвото. Вредноста на неговата моментална магнитуда изнесувала 9,5 степени.
Непогодата се случила во 15 часот по месно време, а освен Чилеанскиот регион, биле зафатени и јужните делови на Јапонија, Филипини и Хаваи, како и југоисточна Австралија и некои делови на Алјаска.
Епицентарот бил во местото Лумако, оддалечено 570 километри од главниот град Сантјаго. Најблискиот поголем град бил Темуко, додека Валдивија бил градот со најголема претрпена штета. На земјотресот му претходело силно цунами со бранови, кои според сведоштвата на на жителите, достигнувале височина од 25 метри. Ова цунами било најсурово кај островот Хило (Хаваи), каде брановите имале висина од 35 метри.
Смртните случаи и материјалната штета не се точно утврдени бидејќи проценките на експертите значително се разликуваат. Бројот на погинати лица се движи од 3 000 до 6 000, додека паричната вредност на оштетените објекти се смета дека е 400-800 милиони долари (2,9-5,8 билиони долари во 2011 со пресметана инфлација).
По земјотресот, 40% од домовите во најпогодениот град Валдивија биле уништени, а 20 илјади луѓе станале бездомници. Најголемиот дел од урнатите градби биле ѕидани од бетон, но поради неквалитетниот начин на градење и непланските инженерски мерења тие биле многу подложни на уривање. Интересно, куќичките градени од дрво се покажале многу поиздржливи, па дури имало и случаи каде дел од нив поминале целосно неоштетени. Голем дел од зградите во самиот центар на градот останале пусти и ненаселени во текот на 90-тите години од минатиот век.
Оваа природна катастрофа била врв на долгата економска криза која го тресела Чиле. Падот на националната трговија и економија започнал во 1911 година со пуштање во употреба на Панамскиот Канал, како и неможноста на земјата да се модернизира со патишта и железница. Поради мрежната и патна изолација, Чиле останал настрана од големите бизнис зделки, а земјотресот бил кулминација на долгото финансиско слабеење.
Светската заеднца со солидаризирала со нивната национална несреќа, па така САД испратиле материјална и парична помош, додека владата на Мексико отворила неколку државни училишта во трусните и погодени области.
Уште еден поголем земјотрес го зафатил ова геолошко подрачје. Се случил во февруари 2010 година и имал јачина од 8,8 степени на скалата на моментална магнитуда. Имајќи ја предвид траумата од пред 50 години, овој земјотрес поминал со многу поблаги последици - 525 загинати и 25 исчезнати лица.
Романот „Куќа на духови“ од познатата чилеанска писателка Изабела Аљенде ја обработува трагедијата предизвикана од големиот земјотрес. Направени се и многу документарни филмови посветени на оваа природна појава.
Мартина Навратилова
Мартина Навратилова (, Чехословачка) — поренешна тенисерка со потекло од Чехословачка, но подоцна се преселила во САД и во 1975 станала и државјанин.
Во својата кариера освоила 18 гренд слем титули во поединечна и 40 гренд слем титули во дубл (31 женски парови и 9 мешовити) конкуренција. Вимблдон го освоила рекордни 9 петта. Се смета за една од најуспешните тенисерки на сите времиња. Исто така, таа е една од ретките личности која во јавност призна дека е лезбијка, во време кога тоа не било така често како денес.
Надворешни врски
Мартина Навратилова на WTA мрежното место
Гермин
Гермин (Görmin) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Греем Шарп
Греeм Маршал Шарп (роден во Глазгов на 16 октомври 1960) — поранешен фудбалер. Тој ја започнал својата играчка кариера во Дамбартон пред да потпише со Евертон за £ 120,000 во 1980 година.
Шарп бил оценет како еден од најдобрите играчи во воздухот и играч кој може да ја задржи топката и прецизно да ја дистрибуира за да обезбеди повеќе простор и можности за другите играчи околу себе. Тој формирал успешни партнерства во нападот со Енди Греј, Адријан Хит и Гери Линекер. Во сезоната 1984-85 Шарп постигна 30 гола во 54 натпревари.
Во 426 настапи за Евертон (21 како замена), Шарп постигна 159 гола што го става на прво место по бројот на постигнати голови за клубот после воениот период. Само Дикси Дин (пред Втората светска војна) досега постигнал повеќе голови за клубот од Шарп.
Тој не бил во прв план кај клубот сè до доаѓањето на менаџерот Хауард Кендал, кој наскоро потоа го избира Шарп како редовен напаѓач во почетната постав и беше награден удобно откако тој му возвратил со постигнати 15 гола во 29 лигашки натпревари. Головите продолжија да доаѓаат во текот и на следните девет сезони.
Најголемите достигнувања на Шарп како дел од тимот на Евертон беа во 1984 година кога триумфираа во ФА Купот (тој го постигна првиот гол во финалето), а во 1985 и 1987 година тие го освоија првенствениот наслов во Првата дивизија. Во 1985 година Евертон го освојува и Европскиот Куп на Победниците на Куповите. Во октомври 1984 година, тој го постигна единствениот погодок во првата победа на Евертон на Енфилд од 1970 година. Тој исто така беше и на губитничката страна во финалињата на ФА Куп во 1986 и 1989 година, кога и во двете овие финалето титулата отиде кај локалните соперници на Евертон Ливерпул. Неговата клучна улога во оваа златна ера доведе до негово вклучување во "Најголемиот тим на сите времиња" на Евертон, по изборите по повод 125-годишнината на клубот.
10 Хигија
Хигија (привремена ознака: 10 Хигија ) — главен астероид и можна џуџеста планета сместена во главниот Астероиден појас. Со пречник од 434 километри и маса која се проценува на 3% од вкупната маса на појасот, тој е четвртиот по големина астероид во Сончевиот Систем и по волумен и по маса. Во некои спектрални класификации тој е најголемиот од темните астероиди од типот C со јаглеродна површина, додека во други е втор по 1 Церера.
Рудино
Антика
Кај селото се откриени наоди од древномакедонско време. Над селото има тврдина, која се постоветува со стариот град Европ, и која од север, исток и југ е заградена со реката Мегленица, контролирајќи ги патиштата на југ и и на север. Во ископувањата спроведени во 1986 и 1993 г. се откриени македонски и други монети од IV до II век п.н.е. Во 1978 г. е откриена и доцномакедонска гробница од II век п.н.е. како и наоди од римско време.
Во Отоманското Царство
Во селото има стари бакарни рудници, од кои еден работел и во подоцнежните векови. Се смета дека селото е наречено по нив. Рудинскиот мост на реката Мегленица е изграден во османлиско време.
10 Хигија
Набљудувањата направени на Многу голем телескоп во 2017 и 2018 година, а објавени кон крајот на 2019 година, откриле дека Хигија е речиси сферична и е блиску до форма на хидростатска рамнотежа. Затоа, авторите на студијата ја сметаат за можна џуџеста планета. Сепак, се претпоставува дека Хигија е нарушена од удар, при што последователните остатоци повторно се акумулираат, наместо да бидат доволно масивни за да бидат пластични. Нарушувачкиот удар го произвел најголемото познато судирно семејство.
Рудино
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 449 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 395. Во 1922 г. е преименувано во Алорос. Во 1920-тите населението на Рудино е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Никопол во Понд. Според пописот од 1928 г. Рудино било дојденско село со 489 жители од 121 семејство.
10 Хигија
Набљудување
И покрај неговата големина, Хигија изгледа многу слабо кога се набљудува од Земјата. Ова се должи на неговата темна површина и положба во надворешниот главен појас. Поради оваа причина, шест помали астероиди биле забележани пред Анибале де Гаспарис да ја открие Хигија на 12 април 1849 година. Во повеќето противположби, Хигија има магнитуда која е за четири степени потемна од онаа на Веста, и за нејзино набљудување обично се потребни најмалку 100 милиметарски телескоп. Меѓутоа, додека е во перихелична спротивставеност, може да се набљудува само со двоглед од 10x50 бидејќи Хигија би имала светлинска величина +9,1.
Рудино
Во Грција
Во 1940 г. селото броело 694 жители, кои во 1951 г. се намалиле на 529 како последица од Граѓанската војна. Во текот на следните години дошло до битен пораст на населението, по што настапило постепено намалување.
10 Хигија
Откритие и име
На 12 април 1849 година, во Неапол, Италија, астрономот Анибале де Гаспарис ја открил Хигија. Тоа било првото од неговите девет откритија на астероиди. Директорот на опсерваторијата во Неапол, Ернесто Капочи, го именувал астероидот. Тој избра да ја нарече Игеа Борбоника („Бурбонска хигија“), по грчката божица на здравјето, ќерката на Асклепиј, и во чест на владејачкото семејство на Кралството на Двете Сицилии каде што се наоѓал Неапол.
Рудино
Стопанство
Целото земјиште на селото се наводнува и дава високи приноси. Највеќе се произведуваат овошје, тутун, индустриски пиперки, десертно грозје и друго, а застапено е и краварството.
10 Хигија
Откритие и име
Во 1852 година, Џон Расел Хајнд напишал дека „универзално се нарекува Хигија, а непотребниот додаток „Борбоника“ се исфрла“.
Физички одлики
Врз основа на спектралните докази, се смета дека површината на Хигија се состои од примитивни јаглеродни материјали слични на оние кои се наоѓаат во јаглеродните хондритни метеорити. На неговата површина се откриени водени производи, што може да укаже на присуство на воден мраз во минатото кој бил доволно загреан за да се стопи. Примитивниот сегашен состав на површината би покажал дека Хигија не била стопена за време на раниот период на формирањето на Сончевиот Систем, за разлика од другите големи планетезимали како 4 Веста. Сепак, набљудувањата во 2019 година сугерираат дека Хигија претрпела директен судир што ја нарушило, при што нејзиното повторно натрупување резултирало во сегашната сферична форма. На сликите на VLT не се видливи длабоки базени, што укажува на тоа дека сите големи кратери мора да имаат рамни подови, во согласност со ледениот состав од типот C.
На снимките направени со Многу големиот телескоп во 2017 година, видлива е одлика на светла површина, како и најмалку два темни кратери, кои неформално наречени Змија и Каликс по латинските зборови за змија и чаша, соодветно. Змија има големина од 180 км, Каликс е околу 90 km во пречник.
Хигија е најголемиот од класата темни астероиди од типот C кои се доминантни во надворешниот астероиден појас, надвор од Кирквудската Зона на 2,82 ае. Хигија има просечен пречник од 434 ± 14 км. Додека раните студии (Рагацони, 2000) пронашле забележливо заоблена форма со сооднос на голема полуоска од 1,11 (многу повеќе отколку за другите објекти во „големата четворка“ - 2 Палада, 4 Веста и џуџестата планета Церера),  неодамнешните резултати покажуваат дека Хигија е повеќе сферична, со сооднос на оската од 1,06,  соглносМеклоринскиот елипсоидт   Освен што е најмала од „големата четворка“Хигијаea, како и Церера, има релативно мала густина, што е повеќе споредливо со ледените сателити на Јупитер или Сатурн отколку со копнените планети или камените астероиди.
Иако е најголемото тело во својот регион, поради неговата темна површина и подалеку од просечното растојание од Сонцето, Хигија изгледа многу слабо кога се набљудува од Земјата. Всушност, тој е трет најмрачен од првите дваесет и три откриени астероиди, при што само 13 Егерија и 17 Тетда имаат помали средни спротивставени магнитуди. Во повеќето опозиции, Хигија има магнитуда од околу +10,2, што е дури четири реда послабо од Веста, а набљудувањето бара најмалку 100 милиметарски телескоп за разрешување. Сепак, на перихил, Хигија може да достигне 9,1 степени и може да биде само решлива со 10x50 двогледи, за разлика од следните две најголемиот астероиди во астероидниот појас, 704 Интерамнија и 511Давида.
Вкупно 17 ѕвездени прикривања од Хигија биле следени од астрономи од Земјата, вклучувајќи две (во 2002 и 2014 година) кои биле видени од голем број набљудувачи. Набљудувањата се користени за ограничување на големината, обликот и оската на вртење на Хигија. Вселенскиот телескоп Хабл го отфрлил присуството на придружници кои орбитираат поголеми од околу 16 километри во пречник.
Орбита и ротација
Орбитирајќи во просек од 3,14 ае од Сонцето, Хигија е најоддалечениот од „големите четири“ астероиди. Лежи поблиску и до еклиптиката, со орбитална наклонетост од 4°. Неговата орбита е помалку кружна од оние на Церера или Веста, со ексцентричност од околу 0,12. Неговиот перихел е на сосема слична географска должина со оние на Веста и Церера, иако неговите растечки и опаѓачки јазли се спротивни на соодветните за тие објекти. Иако неговиот перихел е исклучително блиску до средното растојание на Церера и Палада, судирот помеѓу Хигија и неговите поголеми придружници е невозможен бидејќи на тоа растојание тие се секогаш на спротивните страни на еклиптиката. Во 2056 година, Хигија ќе помине 0,025 AU од Церера, а потоа во 2063 година, Хигија ќе помине 0,020 од Палада. Кај афелионот Хигија допира до крајниот раб на астероидниот појас во перихелијата на семејството Хилда, што е во орбитална резонанца 3:2 со Јупитер.
Како еден од најмасивните астероиди, Хигија се користи од Центарот за мали планети за пресметување на растројувањето.
Хигија е во нестабилна резонанца на средно движење со три тела со Јупитер и Сатурн. Пресметаното Љапуново време за овој астероид е 30.000 години, што покажува дека тој зафаќа хаотична орбита што ќе се менува случајно со текот на времето поради гравитационите пертурбации од планетите. Тој е најнискиот нумериран астероид во таква резонанца.
Хигија има вртежен период од околу 13,8256 часа, утврден од набљудувањата со VLT во 2017 и 2018 година Нејзината светлинска крива со еден врв има амплитуда од 0,27 mag, што во голема мера се припишува на варијациите на албедото. Од септември 2019 година, насоката на ротацијата на Хигија не е позната, поради двојната двосмисленост во податоците за светлинската крива што се влошува со нејзиниот долг вртежен период - што прави набљудувањата на телескопот од една ноќ да опфаќаат во најдобар случај само дел од целосната ротација - но се верува дека е повратна. Анализата на светлинската крива покажува дека полот на Хигија покажува или кон еклиптичките координати (β, λ) = (30°, 115°) или (30°, 300°) со неизвесност од 10°. Ова дава осен наклон од околу 60° во двата случаи.
Семејство Хигија
Хигија е главниот член на семејството на астероиди што сочинува околу 1% од астероидите во главниот појас. Семејството е формирано кога објект со пречник од околу 100километри се судрил со прото-Хигија пред околу 2 милијарди години. Бидејќи ударните кратери на Хигија денес се премали за да го содржат волуменот на исфрлен материјал, се смета дека Хигија била целосно нарушена од ударот и дека поголемиот дел од остатоците повторно се акумулирале откако парчињата што го формирале остатокот од семејството избегале. Хигија ја содржи речиси целата маса (над 98%) од семејството.
Забавни игри (филм од 1997)
Забавни игри — австриски филм од 1997 година, во режија на Михаел Ханеке, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Сузане Лотар (Susanne Lothar), Улрих Михе (Ulrich Mühe), Арно Фриш (Arno Frisch), Франк Гиринг (Frank Giering) и Стефан Клапчински (Stefan Clapczynski). Во 2007 година се појавила преработката на овој филм, повторно во режија на Ханеке, но со други глумци, во кој дејствието се одвива во САД.
Синопсис
Брачниот пар Ана (ја игра Лотар) и Георг (го игра Михе), заедно со нивниот син Џорџи (го игра Клапчински) пристигаат во својата викендичка крај едно езеро. Тогаш, кај нив доаѓаат две момчиња, Паул (го игра Фриш) и Петер (го игра Гиринг), претставувајќи се како гости на нивниет соседи. Ненадејно, без никаква причина, момчињата го повредуваат Георг, го убиваат нивното куче и потоа садистички го измачуваат семејството. Џорџи успева да побегне, но Петер го пронаоѓа и го враќа во викендичката. Бидејќи Џорџи се спротивставува, Паул безмилосно го убива пред очите на родителите. Потоа, момчињата си заминуваат, а Ана оди да побара помош. Меѓутоа, тие повторно ја заробуваат и ја враќаат во куќата, каде го убиваат Георг. Изутрината, Паул и Петер се качуваат на едрилица, а Ана ја фрлаат во езерето. Потоа, тие одат во викендичката на друго семејство.
1970 во спортот
1970 година во спортот содржи некои значајни настани.
1969 во спортот
1969 година во спортот содржи некои значајни настани.
Космос-2187
Космос-2187 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 3 јуни 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 45 килограми. Космос-2187 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1480 км, а најмалото на 1402.
Елвин Б. Вајт
Елвин Брукс Вајт (англиски: Elwyn Brooks White, 1899 - 1985) - американски писател.
Творештво
Вајт бил долгогодишен соработник на списанието „Њујоркер“ во кое ги објавувал своите хумористични прилози. Во 1952 година го објавил романот за деца „Пајажината на Шарлота“ со кое стекнал светска слава, а други негови познати дела се: „Стјуарт Литл“ до 1945 и „Трубата на лебедот“ до 1970 година.
Петар Башески
Петар Башески — современ македонски поет. Роден е на година во. Завршил Филолошки факултет во Белград, група англиски јазик со книжевност, француски и италијански јазик.
Награди
„Град Кварту“, Апулија „'88“ (Рим), „Деи Диоскурел“ (Рим), „Златна плакета - Лаурент“, „Сребрена плакета“, „Лано-златен медал“, „Ванчо Николески“ (Битола), награда на „Мариовско-мегленските средби“ и на „Празник на липите“ (прва награда)
Ахмед Сезер
Ахмед Сезер (турски: Ahmet Necdet Sezer) ( во Афјонкарахисар} е турски политичар и претседател на Турција во периодот од 2000 до 2007 година.
Матурирал во 1958 година во родниот град. Тој завршил право на Анкарскиот универзитет. Во текот на 1983 година станал судија, а подоцна станал уставен судија. Во 1998 година станал претседател на Уставниот суд.
На 5 мај 2000 година бил избран за претседател на Турција од страна на Турскиот парламент. Во текот на својот мандат, тој помилувал повеќе од 260 затвореника.
Миренски Град
Миренскиот Град се наоѓа во Мирен кај Нова Горица во Словенија.
Миренска тврдина
Потеклото и изградбата на миренската тврдина не е познато. Се смета дека е подигната од страна на витезите Тоси врз темели на римска тврдина, која го носела името Монте Градо. Во времето на Селанската буна во 1515 година во Словенија, тврдината била опожарена и срушена. Некои остатоци од нејзините ѕидови остануваат видливи во близина на денешната црква и манастир.
Црква
Во текот на вековите, овде постоеле повеќе објекти, како црквата Пресвета Богородица која била изградена во 1488 година, а во 1753 истата била обновена за да во 1914 година повторно биде значително оштетена. Во 1958 година, неговата внатрешност била украсена со фрески од Тоне Клаљ.
Пуч од 18-ти бример
Пучот од 18-ти бример бил државен удар во Франција на 9 ноември 1799 година (или на 18-ти бример, Година VIII според францускиот републикански календар) со кој генералот Наполеон Бонапарт ја презел власта и станал прв конзул на Франција, и според мислењето на повеќето историчари се ставил крај на Француската револуција. Со овој бескрвен државен удар бил соборен Директоратот и е заменет со Конзулат.
Причини
Од 21 март до 9 април 1799 година се одржале избори за нови 315 членови во Советите на кои победиле неојакобинците. Пролетта и летото 1799 година Франција доживеала серија порази во битките против втората коалиција.
Јакобинците почнале да предлагаат закони кои во голема мера биле поволни за санкилотите и работничката класа, но кои ги вознемириле високата и средната класа. Советите наметнале принуден заем од сто милиони франци, кои требало веднаш да го платат според степенеста скала сите кои платиле данок на имот над триста франци. Оние кои нема да платат ќе се сметаат за емигрантски благородници и ќе ги загубат сите граѓански права. На 27 јуни генералот Жордан, истакнат јакобински член во Советите, предложил масовна регрутација на сите подобни млади мажи меѓу дваесет и дваесет и пет години во армијата. Ова била првата масовна регрутација по 1793 година.