cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Политика на САД
Градоначалник-Совет
Ова е најстарата форма на градската власт во САД, а до почетокот на 20 век, оваа форма беше искористена од речиси сите градови во САД. Нејзината структура е иста како онаа на државните и националните власти, со избран градоначалник како шеф на извршната власт и избран совет кој ги претставува различните населби и ја формира законодавната власт. Градоначалникот со одобрување од советот ги назначува раководителите на одделни сектори од градот и другите официјални претставници. Тој или таа има право на вето над некои прописи (закони на градот) и често е одговорен за подготвувањето на буџетот на градот. Советот ги донесува одредбите на градот, ја поставува даночната стапка за имот и ги распределува парите низ различните сектори на градот. Како што градовите се зголемуваат, местата во советот се исполнуваат со претставници од повеќе населби.
Комисијата
Ова ги комбинира законодавните и извршните функции во една група на функционери, најчесто по тројца или повеќе, избрани од сите делови во градот. Секој комесар ја надгледува равотата на еден или повеќе градски оддели. Исто така комесарите ги одредуваат политиките и правилата според кои ќе работи градот. Еден од нив е именуван за претседател на органот и најчесто се нарекува градоначалник, иако неговата или нејзината моќ е еднаква како и онаа на другите членови на комисијата.
Совет-Менаџер
Градскиот менаџер е одговорно лице за зголемувањето на комплексноста на урбанистичките проблеми на кои им треба способно управување кое честопати не е во сопственост на избраните јавни функционери. Одговорот на ова е да се довери поголемиот дел од извршната власт, вклучувајќи го и спроведувањето на законите и обезбедувањето на услуги, на градски менаџер кој е обучен и искусен професионалец. Планот за градски менаџер е усвоен од поголемиот дел од граѓаните. Според овој план, избраниот совет ги составува законите на градот и ја спроведува политиката, но ангажира и платен администратот кој е наречен градски менаџер за да ги спроведува одлуките. Менаџерот изготвува градски буџет и ги надгледува поголемиот дел од секторите. Најчесто, нема определен мандат за него, менаџерот служи сè додека советот е задоволен од неговата/нејзината работа.
Власта во окрузите
Државата е поделена на окрузи, и понекогаш (но не и секогаш) тие се составени од две или повеќе месни заедници како и неколку села. Њујорк е толку голем град, што е поделен во пет одделни реони и секој има свои посебни окрузи. Од друга страна, Арлингтон Каунти и Вирџинија се најмалите окрузи во САД кои се сместени покрај реката Потомак од Вашингтон Д.Ц. и се урбанизирани и во приградска околина, управувана од унитарна администрација на округот. Во другите градови властите на градовите и окрузите се споени и создаваат консолидирана влада на градот и округот. Во повеќето од окрузите во САД, еден град има посебно означени окрузи и тоа се места каде што владините канцеларии се сместени и каде што се среќаваат одборите на комесарите или супервизорите. Во малите окрузи, одборите се избрани токму од нив, а додека пак во големите окрузи супервизорите се претставници на одделни области или градови. Одборот собира даноци за државата и локалната власт, позајмува и призвојува пари, ги утврдува платите на вработените во округот, ги надгледува изборите, гради и одржува автопати и мостови, раководи со националните, државните и окрузните социјални програми. Во сите мали окрузи, извршната и законодавната власт можат во целост да му бидат доделени на комесарот кој е поддржан од одборот за да ги надгледува даноците и изборите. Во некои ново англиски држави, окрузите немаат никаква владина функција и едноставно претставуваат поделба на земјата.
Власта во градовите и селата
Илјадници од надлежностите на општините се премногу мали за да се квалификуваат како градска власт. Овие се основани како градови и села и се справуваат со локалните потреби како што се поплочување и осветлување на улиците, снабдување со вода, обезбедување полициска и противпожарна заштита како и управување со отпадот. Во многу од државите во САД, терминот град нема никакво посебно значење. Тоа само е едноставен и неформален термин кој се применува за населените места (за инкорпорирани и неинкорпорирани општини). И покрај тоа, во некои држави, терминот град е еквивалент на терминот градски месни заедници што се користи во други држави. Власта обично му е доверена на еден избран одбор или совет, кој може да биде познат под различни имиња, градски или селски совет, селектиран одбор, одбор на супервизори, одбор на комесари. Одборот може да има шеф или претседател кој ќе ја има функцијата на извршно лице, или може да има избран градоначалник. Вработените во владата можат да вклучуваат еден службеник, благајник, полициски и противпожарни офицери, и здравствени и социјали работници. Еден единствен аспект на локалната самоуправа кој претежно се наоѓа во ново англискиот регион во САД е градскиот состанок. Еднаш годишно, понекогаш и повеќепати ако е потребно, регистрираните гласачи се среќаваат на отворена седница за избор на офицери, дебатираат за локалните прашања и усвојуваат закони за работата на владата. Како тело, тие одлучуваат за изградбата и поправката на патиштата, за изградбата на јавни згради и објекти, даночните стапки, како и градскиот буџет. Состаноците на градот, кои во некои места постојат повеќе од три века, често се наведува како најчиста форма на директна демократија во која државната власт не е делегирана, но се остварува директно и редовно од страна на сите луѓе.
Финансирање на кампањите
Успешното учество, особено во федералните избори, бара голема количина на пари особено за телевизиско рекламирање. Многу е тешко овие пари да те соберат преку апели до масовната база, иако на изборите од 2008 година, кандидатите и од двете партии имаа успех при собирањето на пари од граѓаните преку интернет, како што Хауард Дин успеа со своите апели по интернет. Двете страни генерално зависат од богатите дарители и организации, традиционално Демократите зависеа од донации од организираната работна силе, додека пак републиканците се потпираа на бизнис донациите. Оваа зависонст од дарителите е контраверзна и тоа доведе до ограничување на трошење на политичките кампањи преку донесените закони. Противниците на фифансирањето на кампањите го цитираат првиот амандман за слободата на говорот, и го предизвикуваат законите за финансирањето на кампањите, бидејќи тие се обидуваат да ги заобиколат уставно загарантираните права на народот. Дури и со донесувањето на законот, компликациите при усогласувањето со првиот амандман имаат потреба од внимателно и претпазливо подготвување на законската легислатива, што доведува до законите кои сè уште се прилично ограничени, особено кога ќе се споредат со оие закони во другите земји како Велика Британија, Франција или Канада. Собирањето на финансиски средства игра голема улога во избирањето на кандидати за јавните функции. Без поголема сума на пари, еден кандидат има многу мали шанси за да ја оствари својата цел. На генералните избори во 2004 година, 95% од Домашните трки и 91% од трките во Сенатот беа освоени од страна на кандидат кои потрошија најмногу за нивните кампањи. Обидите да се ограничи влијанието на парите врз американските политички кампањи потекнува уште од 1860-тите. Неодамна, Конгресот усвои легислатива која бара од кандидатите да ги откријат изворите на своите донации, начинот на кој се потрошени парите од кампањата и како се регулира употребата на ситните придонеси. Во 2012 година, претседателската кампања бавно се развиваше и кај двајцата кандидати, а и во собирањето на пари. На пример, на крајот од септември, финансиската позиција на Републиканските кандидати се влоши во тој циклус многу повеќе од ситуацијата на демократите во кампањата во 2004 година.
Политички партии и избори
Уставот на Соединетите Американски Држави никогаш не го посвети своето внимание на прашањето во врска со политичките партии, главно затоа што основоположниците не планираа американската политика да биде партиска. Во Федералистичките документи број 9 и број 10, Александар Хамилтон и Џејмс Медисон, пишуваа само за опасностите од домашните политички фракции. Покрај тоа, првиот претседател на САД, Џорџ Вашингтон, не бил член на ниту една политичка партија за време на изботите и за време на неговиот мандат како претседател. Исто така, тој се надевал дека нема да се формира политичка партија, бидејќи стравувал од конфликт и стагнација. Сепак, почетоците на американскиот дво партиски систем, произлегоа од неговиот потесен круг на советници, вклучувајќи ги Хамилтон и Медисон. Во партиските избори, кандидатите се номинирани од страна на политичката партија, или пак се бараат на јавната функција како независни. Секоја држава има значајна дискреција во одлучувањето како ќе бидат номинирани кандидатите и кои од нив ќе се појават на гласачкото ливче. Вообичаено, голем број на партиските кандидати првично се избрани од партијата или од конвенција, додека пак малите партии и независните кандидати мора да го поминат процесот со петиција.
Политички партии
Модерниот политички партиски систем во САД е дво-партискиот политички систем, во кој доминираат Демократската партија и Републиканската партија. Овие две партии ги имаат добиено сите претседателски избори во САД уште од 1852 година и имаат контрола над Конгресот во САД уште од 1856 година. неколку други трети партии одвреме навреме имаат мала претставеност на национално и државно ниво. Помеѓу овие две партии, Демократската партија има место како лева или централна партија во Американската политика и го поддржува американскиот либерализам, додека пак Републиканската партија е познат како десница и го поддржува американскиот конзервативизам.
Избори
За разлика од некои други парламентарни системи, Американците гласаат директно за некој одреден кандидат наместо да избираат цела политичка партија. Преку федералната власт, претставниците се избрани на федерално, државно и локално ниво. На федерално ниво, претседателот индиректно е избран од народот, преку изборен колеџ. Во поморедно време, изборите практично секогаш гласаат со мнозинско гласање во нивната држава. Сите членови на Конгресот, и претставниците на државно и локално ниво директно се избираат. Федералните и државните закони ги регулираат изборите. Уставот на Обединетите нации одредува како ќе бидат одржани федералните избори, според Член 1 и Член 2, како и некои амандмани. Државниот закон одредува каков ќе биде изборниот закон, вклучувајќи ја примарната подробност на гласачите, работата на секој државен изборен колеџ и текот на државните и локалите избори.
Генерален развој
Повеќето од основоположниците ги отфрлија политичките партии како раздорни и непоштени. Сепак, до 1790-тите, повеќето граѓани се приклучија на една од двете партии, а до 1830-тите партиите беа прифатени како центри на демократијата. До 1790-тите, првиот партиски систем се роди. Луѓето кои имаа спротивни ставови ја зајакнаа нивната кауза со идентификување и организирање на мажи кои размслуваа како нив. Следбениците на Александар Хамилтон беа наречени ,,федералисти”, и тие се залафаа за силна централна влада која ќе ги подржи интересите на националната одбрана, трговија и индустрија. Следбениците на Томас Џеферсон, Џеферсионистите го зедоа името републиканци и претпочитаа една децентрализирана аграрна република во која федералната власт би имала огранилена моќ. Во 1828 година, првиот партиски систем пропадна. Се појавиа две нови партии од остатоците на Џеферсоновата демократија, формирајќи втор партиски систем со Вигс, оживеан во опозицијата на претседателот Ендрју Џексон и неговата Демократска партија. Силата на Џексоновата демократија, врз основа на урбаните работници, јужните сиромашни белци и западните земјоделци доминираа во ерата. Во 1850-тите прашањето на ропството беше во центар на вниманието, со несогласување особено во текот на прашањето дали ропството треба да се дозволи во новите територии на Запад. Партијата Виг се борела за овој проблем и потонала кон својата смрт по големиот изборен пораз од Френклин Пирс на претседателските избори во 1852 година. поранешните Вингс се приклучија на новоформираната Републиканска партија. Иако партијата Нот Ноу беше со краток век, републиканците ќе ја преживеат напнатата политика што ќе ги доведе до Граѓанската војна. Примарната политика на републиканците е ропството да биде исклучено од сите територии. Само шест години подоцна, оваа партија го зароби претседателското место кога Абрахам Линколн победи на изборите во 1860 година. дотогаш, партиите беа основани како доминантна политичка организација во земјата, а партиската верност станала важен дел од свеста на повеќето граѓани. Лојалноста на партиите се пренесуваше од татко на син, а партиските активности, вклучувајќи ги и спектакуларните кампањи, исполнети со групи кои маршираат и паради со факели, беа дел од социјалниот живот на многу заедници. До 1920-тите години, овој весел фолклор се намали. Општинските реформи, реформите во државните служби, корумпираните правни акти и претседателските прелиминарни избори, ја заменија моќта на политичарите на националните конвенции и помогнаа да се исчисти политиката.
Развој на двопартискиот систем во САД
Уште од 1790-тите, земјата беше водена од двете најголеми партии. Во тоа време се појавија и многу мали или трети партии. Тие имаа тенденција да служат како средство што ќе ги застапува политиките кои на крајот се усвоени од страна на двете големи политички партии. Во различни времиња, Социјалистичката партија, партијата на фармерите и лабоуристите и Популаристичката партија имаа значителна локална сила во период од неколку години, а потоа таа избледи иако во Минесота, партијата на фармерите и лабоуристите се спои со Демократската партија која сега е официјално позната како Демократска, фармерска и лабоуристичка партија. Во моментов, Либертанската партија е една од најуспешните трети партии. Државата Њујорк има голем број на дополнителни трети страни, кои понекогаш успеваат да ги доведат своите кандидати до избори за некоја функција, но понекогаш ги номинираат кандидатите на некоја од двете големи партии. Во Дистриктот Колумбија, партијата Стејтхолд служеше како силна трета партија веднаш зад Демократската и Републиканската партија. Повеќето официјални лица во Америка избираат по еден член од единиците и добиваат канцеларии со победа над своите противници во систем за утврдување на победниците кој се нарекува прв-последователен-последен, а оној кој ќе го добие мнозинството ќе победи. Ова го охрабри двопартискиот систем. Во отсуство на повеќето членови во конгресните окрузи, можна е пропорционалсна застапеност и третите партии не можат да напредуваат. Иако на изборите во Сенатот се избираат по двајца сенатори по изборна единица (држава), а скалестите мандати делотворно резултираат со по една изборна единица на изборите за Сенатот.
Друг критичен фактор е пристапот кон гласачкото ливче со закон. На почетокот, гласачите кои излегуваа на избори јавно кажуваа кој кандидат го поддржуваат. Подоцна ова се разви во процес каде што политичката партија создава свое гласање и на тој начин глсачот своето гласачко ливче на партијата го става во гласачка кутија. Во доцниот XIX век, државите започнаа да го усвојуваат Австралискиот метод на тајно гласање, а тоа на крајот стана и стандардно во САД. Методот на тајно гласање гарантира дека приватноста на граѓаните ќе биде загарантирана и секоја држава посебно ќе биде одговорна за создавање на официјално гласање. Фактот дека државните законодавни тела беа доминирани од страна на демократите и републиканците им даде шанса на овие партии да ги усвојат дискриминирачките закони против малите политички партии, но таквите закони не се појавиа сè до првото Ред Скеар што ја погоди Америка по Првата светска војна. Законодавството почна да донесува тешки закони кои им ја отежнаа шанската на помалите политички партии да кандидираат кандидати за функции со барање на потписи за петиција од граѓаните и намалување на времето за кое таа петиција може да се прошири. Исто така треба да се напомене дека и покрај тоа што често не го прават, сепак партиските членови се редат во линија и ги поддржуваат политиките на нивната партија, тие се слободни да гласаат и против нивната партија и да гласаат за опозицијата ако тоа го сакаат. Во Америка, истите политички етикети (Демократите и Републиканците), ги покриваат речиси сите области, и затоа повеќето од гласачите се мобилизирани ви име на овие две партии, вели Нелсон Б. Полсби, професор по политички науки, во книгата Нови Федералистички Трудови: Есеи во одбрана на Уставот. Сепак, демократите и републиканците не се исти насекаде. Варијации во 50 политички култури на државите даваат значителни разлики во севкупното она што значи да се биде, или да се гласа за демократите или републиканците. Овие разлики покажуваат дека се може да биде оправдано осврнувајќи се на американскиот дво-партиски систем како маска за нешто повеќе од сто-партискиот систем.
Групи под политички притисок
Специјални групи на интерес се залагаат за потребите на нивните специфични изборни единици. Бизнис организациите ќе ги форсираат ниските корпоративни даноци и ограничувања на павото на штрајкови, а синдикатите ќе го поддржат законодавството за минималните плати и заштитата на колективно договарање. Другите приватни групи на интерес како што се црквите и етничките групи, повеќе се загрижени за пошироките прашања во врска со политиката која може да влијае на нивните организации и нивните верувања. Еден тип на група со приватен интерес која прерасна во голема влијателна група во последните години е политичката комисија за акции или ПОК. Ова се независни групи, организирани околу едно прашање или збир на прашања кои придонесуваат пари на политичките кампање за американскиот Конгрес или за претседателската функција. ПОК се ограничени во износите и тие директно можат да придонесат за кандидатите на федералните избори. Сепак, не постојат ограничувања во однос на сумите кои може да се потрошат независно и да се залагаат за еден став или за еден кандидат да добие некаква функција. ПОК денес има неколку илјади членови. Бројот на групи на интерес има многу голем пораст и повеќето од нив работат во Вашингтон и се претставуваат себеси директно пред Конгресот и федералните агенции, вели Мајкал Шудсон во книгата Добар домаќин од 1998 година, Историја на американскиот граѓански живот. Многу организации што внимаваат на Вашингтон бараат финансиска и морална поддршка од обичните граѓани. Бидејќи многу од нив се фокусираат на тесен сет на загриженост, па дури и на емотивни проблеми и честопати едно прашање со огромна емотивна тежина, па така тие се натпреваруваат со партиите за пари, време и страст. Износот на потрошените пари од страна на овие посебни интереси продолжува да расте, како што кампањите стануваат се поскапи и поскапи. Многу американци имаат чувство дека овие богати интереси, било да се корпорации, здруженија или слично, се многу по моќни од обичните граѓани и само малку можат да сторат за да би ги отстраниле нивните влијанија.
2 век п.н.е.
2 век пред нашата ера (п.н.е.) — век кој започнал на 1 јануари 200 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 101 г. п.н.е.
Овој период се смета за дел од класичната антика, иако за разни региони тој се именува со разни термини. Тој исто така се смета за крај на Аксијското доба. Во контекст на источниот Средоземје, овој период се нарекува хеленистички период.
Брзо по победите во Втората Пунска војна, Римската република продолжила со ширење на своите територии во околните региони. Таа ја анектирала Грција и го освоила северниот брег на Африка по победата и потполното разорување на Картагина во Третата Пунска војна. Влијанието на Рим се почувствувало и на Блискиот Исток каде ослабнатите Хеленистичките држави, како на пример Селевкидската империја, биле принудени да склучуваат мировни договори под римски услови за да избегнат конфронтација со новите господари од западното Средоземје. Крајот на овој век бил обележан со реформите во римската војска, која од армија регрутирана од римскиот народ станала армија на професионални, доброволни воени единици. Реформите биле под водство на истакнатиот генерал и државник Гај Мариј (Мариевски реформи).
Во Јужна Азија, Мауријското царство во Индија пропаднало кога нивниот последен император, Брихадната, бил убиен од Мауријанскиот генерал Пушјамитра Шунга кој потоа ја основал династијата Шунга.
Во Источна Азија, Кина го достигнала врвот со владеењето на династијата Хан. Ханската империја ги проширила своите граници од Кореја на исток до Виетнам на југ, а на запад сè до границите на денешниот Казахстан. Исто така, во овој век Кина го испратила својот истражувач Џан Циен да ги истражи териториите на запад од Кина и да склопи сојуз со централноазискиот народ Јуеџи за борба против номадите од Хунну.
Портрет на уметникот во младоста
Портрет на уметникот во младоста (англиски: A Portrait of the Artist As a Young Man) — роман на ирскиот писател Џејмс Џојс од 1916 година.
Содржина
Романот се состои од пет глави во кои е опишано созревањето на главниот лик, Стивен Дедалус.
Прва глава
Романот започнува со описот на идилична случка во која таткото му чита приказна на својот мал син, почнувајќи го раскажувањето со зборовите: „Многу одамна, во добрите стари времиња...“ Во најраните спомени на Стивен се врежани и вукото Чарлс и госпоѓата Данте. Потоа, Стивен се запишува во езуитскиот колеџ Клонгоус во кој децата се воспитуваат строго и во духот на католичката вера. Еден ден, тој се разболува и додека лежи во болницата ги здогледува луѓето кои ја оплакуваат смртта на ирскиот политичар Сјуарт Чарлс Парнел. За Божиќ, Стивен оди дома, каде за време на вечерата се води жестока расправа за политиката и за католичките свештеници во Ирска. По враќањето во колеџот, Стивен е неправедно казнет од воспитувачот кого го пријавува кај ректорот.
Втора глава
Стивен го поминува летниот распуст во безгрижни игри и во дружбата со вујкото Чарлс, но поради финансиските проблеми на татко му, тој не го продолжува школувањето во Клонгоус. Потоа, семејството се сели во Даблин, каде Стивен се вљубува и почнува да пишува поезија. Сепак, тој го продолжува школувањето во колеџот Белведер, каде за време на школската прослава ја игра главната улога во театарската претстава. Еден ден, тој го придружува татко му при посетата на Блекрок каде на лицитација го продава имотот. Во тој период, Стивен ги заработува своите први пари од пишувањето состави. Тој е веќе адолесцент и, под притисокот на сексуалните желби, почнува да ги посетува проститутките во градот.
Трета глава
Стивен е растргнат меѓу своите сексуални потреби и сознанието дека прави страшен грев и поради тоа многу страда. Истовремено, тој ги забележува промените во своето однесување и чувствува дека е различен од своите школски другари и отуѓен од светот. За време на предавањето во колеџот по повод празникот на св. Франциско Ксаверски, Стивен е силно потресен од описот на пеколот и на страдањата на грешниците и запаѓа во агонија. Поради тоа, тој оди во блиската капела за да ги исповеда своите гревови.
Четврта глава
Стивен запаѓа во голема побожност и во секој поглед се труди да се однесува потполно во согласност со строгите верски принципи. Поради безгрешното однесување тој добива покана да стане свештеник-езуит, но тој ја одбива понудата и се запишува на универзитетот. Еден ден, тој оди на морскиот брег, каде истовремено здогледува група езуити и една млада девојка. Тогаш, тој конечно сфаќа дека никогаш нема да стане свештеник, туку ѝ се препушта на радоста на световниот живот.
Петта глава
На универзитетот, Стивен уште повеќе созрева оставајќи го детството зад себе. Таму, тој навлегува подлабоко во книжевноста, а исто така, за првпат доаѓа во допир со ирскиот национализам. Сепак, тој и понатаму инсистира на својата посебност и индивидуалност. Така, во една прилика, наспроти сите студенти, тој одбива да се потпише на петицијата за мир во светот. Во тој период, Стивен почнува да гради своја теорија на естетиката, заснована врз учењето на Аристотел и Тома Аквински. Неколкупати ја здогледува девојката што ја сака, но нивните односи се студени, иако тој повторно почнува да пишува песни за неа, десет години по неговата прва песна. Најпосле, Стивен не може повеќе да го трпи притисокот на својата средина и, отуѓен од семејството, татковината и религијата, во него се зацврстува намерата да ја напушти Ирска, велејќи дека не може да му служи на она во што не верува, без оглед дали тоа е домот, татковината или црквата. Една од последните реченици што ги запишува во својот дневник пред заминувањето е следнава: „Јас заминувам за по милионити пат да се соочам со стварноста на искуството и во ковачницата на својата душа да ја исковам сè уште несоздадената свест на својот народ.“
Осврт кон делото
Џојс започнал да го пишува романот во Даблин, во 1904 година, а го завршил во Трст, во 1914 година. Романот се одликува со силно изразени автобиографски елементи, зашто исто како главниот јунак Стивен Дедалус и самиот Џојс учел во езуитскиот колеџ Клонгоус, по што се префрлил на колеџот Белведер за најпосле да студира на Универзитетот во Даблин. Романот започнува со зборови од бајките што им се раскажуваат на децата, а завршува со смела и арогантна изјава на човекот кој е толку свесен за својата индивидуалност, што му се чини дека може да биде творец на свеста на својата епоха. Притоа, уште од почетокот на делото се забележува јасен пресврт од реализмот кон субјективизмот и натурализмот при што авторот дава претстава на постоењето онака како што го доживува тој. Во тој поглед, романот значително отстапува од вообичаената раскажувачка постапка на т.н. „билдунгсромани“, кои го опишуваат развојот на еден човек од детството до зрелоста. Во него, Џојс целосно го развива својот метод за осветлување на луѓето и животот од внатрешната страна. Уште од првите страници на романот, авторот доследно го дава своето субјективно доживување на светот, изразен во свеста на Стивен Дедалус, кој постепено се еманципира од семејството, татковината и црквата, спротивставувајќи му се на секој наметнат авторитет. Џојс потполно ја остварил целта што си ја поставил во „Портретот на уметникот во младоста“ - ги открил сите можни патишта на нуркање во внатрешноста на човекот и начините на коишто тие можат јазично да се изразат. Но, тој покажал дека постои и граница што не смее да се помине, зашто по неа јазикот го губи своето значењето што е најважно во книжевноста, т.е. престанува да биде комуникативен. Во секој случај, овој роман претставува класично уметничко дело со трајна вредност при што дури Џојс да го напишел само ова дело, тој би го заслужил своето место во англиската и светската книжевност.
1736 во музиката
1736 година во музиката содржи некои значајни настани.
Новогард
Новогард (Nowogard, Naugard; Nowògard) — град во Голењувскиот Округ на Западнопоморското Војводство, северозападна Полска. Населението брои 16.756 жители (2017).
Име
Името е кованка од зборовите нови и гард, што значи град на некогашниот поморски јазик.
Местоположба
Градот се наоѓа на североисточно од Шчеќин и  јужно од балтичкиот брег.
Историја
Местото настанало како средновековно утврдување (град) и првпат споменува во 1268 г. како Ногарт во повелбата на поморскиот кнез Барним I, со која местото ѝ се предава на Каминската епископија како нејзин посед. Тука епископите подигнале замок. Во 1274 г. гратчето и околината биле под управа на Ото фон Еберштајн и останале во сопственост на семејството сè до 1663 г. Во 1309 г. Новогард е прогласен за град, усвојувајќи ги германските закони.
Во првата половина на XIV век се подигнати утврдувања со долгнавесто пазариште во средината. Тука е подигната управната зграда и црквата. По смртта на последниот член на семејството Еберштајновци, во 1663 г. Нојгард му припаднал на Ернст Богуслав Крој, а во 1684 г. прешол во владение на изборни кнезови на Бранденбург.
Во Источнопоморската операција за време на Втората светска војна, Црвената армија разурнала околу 60 отсто од градот. На 5 март 1945 г. градот е зазеден од советската војска и предаден на Полска. Населението е истерано или пребегало, а на негово место се населени Полјаци.
Знаменитости
Главна знаменитост на Новогард е големото езеро кое се протега до градскиот центар. Долго е, а широко 620 м. Непосредната околина на градот е пошумена.
Збратимени градови
Новогард е збратимен со следниве градови:
1735 во музиката
1735 година во музиката содржи некои значајни настани.
Нино Хуртиџе
Нино Хуртиџе  (28 септември 1975 – 22 април 2018) била грузиска шахистка. Таа била наградена со ФИДЕ титули жена велемајстор (WGM) во 1993 година и меѓународен мајсторски натпревар (IM) во 1999 година. .
Таа го освоила и Светско првенство за девојки до 20 години во 1993 и 1995 година.
Хурциџе исто така го освои Светско првенство за девојки до 16 години од 1991 година во Гуарапуава, Бразил, Европско првенство за девојки до 20 години во 1992 година, апсолутниот Грузиско првенство во шах во 1998 година и женското грузиско првенство пет пати (во 1989, 1993, 2005, 2006 и 2013 година).
Учествувала на женскиот Интерзонски турнир во 1993 во Џакарта, Индонезија и 1995 во Кишињеу, Молдавија. Овие настани беа дел од циклусот Светско првенство во шах за жени од 1996 и 1999 година соодветно.
Во 1998 година таа победила во Ротердам на женскиот шампионат за универзитети, организиран од FISU.
Хурциџе се натпреваруваше на Светското првенство за жени што се одржа со симултанка во 2000, 2001, 2004, 2006, 2008, 2012, 2015 и 2017 година. , каде што била поразена од конечниот победник, Жу Чен), во Екатеринбург 2006 година (финале 8 - поразена од Алиса Галијамова), и во Техеран 2017 година (финале 16 - поразена од Антоанета Стефанова)..
Во екипните настани, Хурциџе играше за Грузија на Женска шаховска олимпијада во 1998, 2000, 2002, 2006 и 2012 година, женското Светско екипно првенство во шах во 2007 година, 2011 година, тимот го освои бронзениот медал, бронзениот медал, 2006 и 2012 година. и 2013 година, и женскиот Европско екипно првенство во шах во 1999, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011 и 2013 година. ], Швајцарија во 1997 година. Хурциџе се натпреваруваше и во Европски клупски куп за жени со пет различни тимови во 1996, 1999, 2001, 2005, 2006, 2007, 2002 и 2002,.
Во 2004 година, таа беше втора зад Евгениј Шапошников на Отворениот турнир во Есен. Во 2005 година, таа беше број два оценета шахистка во Грузија со FIDE рејтинг од 2420. Во 2012 година Курциџе учествуваше на турнирот Гран при на ФИДЕ во Јермук, Ерменија.
Таа престојуваше во Тбилиси и долги години била тренер од ГМ Константин Асеев.
Хуртиџе починала од рак во април 2018 година. .
Града (Црешка)
Града — археолошко наоѓалиште во штипското село Црешка. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 300 м од селото во правецот на месноста Полиса има заоблен гребен што се впушта кон суводолицата и старите гробишта. Овде, со ерозијата на земјата се откриени гробови со конструкции од монолитни плочи, со насоченост исток-запад.
Буке (енологија)
Буке (bouquet) — терцијарен вид на арома што зависи од староста на виното. Поимот потекнува од францускиот збор за китка цвеќиња (букет).
Букето се опишува со наведување на овошје (или предмети!) со својствен мирис, кој треба да го буди вкусот на виното. Толку често можеме да прочитаме дека виното има мирис (арома) на цреши, ноти на мед и јагоди или префинет вкус на тутун или бензин.
Описите не мора да бидат ограничени на однапред дефинирани мириси, важен е субјективниот впечаток што го остава виното. На пример, на луѓето во урбаните средини може да им е туѓ мирисот на косена трева или сеното, но ќе најдат некој друг израз за да го доловат вкусот. Во повеќето случаи, почетниците пронаоѓаат фантастични изрази при опишувањето, бидејќи тие се неоптоварени со утврдени фрази.
Џелатин (летало)
Џелатин (англиски: Gelatine; од зборот желатин) - поранешно летало, управуван од Сигналниот корпус на војската на Соединетите Држави. Џелатин бил изграден од компанијата „Baldwin's Airships, Balloons, Aeroplanes“ на Томас Скот Болдвин, во Њујорк. Утрото на 19 септември 1905 година, Џелатин, пилотиран од Линколн Џ. Бичи, се кренало од теренот на Стогодишнината изложба „Луис и Кларк“ на брегот на Гилдовото Езеро во Портланд, Орегон, слетајќи 40 минути подоцна во ванкуверската касарна во Ванкувер, Вашингтон. Летот се смета како прв воздушен премин на реката Колумбија и прв извештај за контролиран лет во Вашингтон.
Нимриц
Нимриц (Nimritz) — општина во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија.
Географија
Нимриц се наоѓа југозападно од Опург.
Хокеј на трева
Хокеј на трева — екипен спорт со топка од семејството на хокејот. Играат две екипи со по 11 играчи (10 и голман).
Историја
Хокеј на трева се смета за еден од најстарите спортови. Траги од овој спорт може да се најдат уште пред 2500 години во Кина, Египет, Пакистан и Персија. Сепак хокеј на трева во модерен облик како што денес го знаеме, потекнува од Англија. Во Лондон во 1861 година било регистрирано постоење на машкиот хокеј од клубот „Блекхит“ (Blackheat) веќе од 1886 година е основано Лондонското хокеарско здружение. Англичаните овај спорт го донеле во Индија, каде што брзо стекнал голема популарност, така што се организирале меѓународни натпревари од 1895 г. До 1928 г. хокеј на трева во Индија станал национален спорт, па истата година на својот настап на Олимписките игри, Индија освоила златен медал и многу долги години доминирала на меѓународните настапи. Од 1971 година се одржува светски куп во хокеј на трева. Жените се занимавале со овој спорт од XIX век, ама веќе од 1974 г. се одржуваат натпревари во женска конкуренција цо светскиот куп, а од 1980 година и во Олимписките игри.
Ознаки и димензии
Две екипи од по 11 играчи, играат на терен со големина: 91 м должина и 55 м ширина. Палката со која се удира топката е долга околу 1 м, а тешка од 340 до 790 грама.
Игралиштето е поделено на два еднакви дела. Поделбата е направена попреку, така што секоја половина е долга 40,7 метри. Таа средишна линија е полна линија.
Секоја половина од игралиштето е повторно поделена на пола, на 22,9 метри и означена е со полна линија. Таа линија се нарекува „линија од 25 јарди“.
Целта е да се постигне погодок, погодокот е постигнат кога топката со обем од 23 см ќе влезе во голот кој е со димензии:висима 2,14, а ширина 3,66 м.
Головите се наоѓаат на средината на пократките страни од игралиштето.
Околу голот се нацртани два полукруга, а внатрешниот полукруг е означен со полна линија. Полупречникот е 14,63 м од стативите (не од средината на голот) и се нарекува шутирачки полукруг, познат и како D поради обликот. Надворешниот полукруг е 5 јарди (4,57 м) подолг од внатрешниот полукруг и е означен со испрекината линија.
Точката за пенал се наоѓа на 6,4 м од голот.
На долгите страни од игралиштето, 5 јарди од крајот на игралиштето, на секоа половина се наоѓа ознака за долг удар од агол, за екипата која е во фаза на напад.
Подлога
Традиционално спортот се играл на тревни игралишта, по што овој вид на хокеј го добил името. Подоцна постепено се преминувало на вештачки површини, односно на вештачки треви. Од 1970-те, се давала предност на игралиштата со вештачка трева со песок, затоа што многу ја забрзувале играта. Последните години сè повеќе се дава претдност на игралишта со вештачка трева со вода, затоа што овозможуваат уште побрз пренос на топката „песочни“ вештачки треви. Но тука се и сигурносни причини: „водените“ се помалку разјадувачки и поради тоа се намалил степенот на поврадување на играчите. Сепак, ФИХ препорачува нови мешовити видови подлоги бараат помалку наводнување, со што се одбегнуваат неповолните еколошки влијанија чисто „водени“ подлоги кои бараат големо количество на вода.
Клубови
Спортот во Македонија е најзастапен во југозападниот дел на државата. Федерацијата за хокеј на трева на Македонија е основана во 2008 г. и во нејзин состав се следниве клубови:
Репрезентација
Почнувајќи од 2010-тите активна е и Македонската репрезентација за хокеј на трева која учествува на меѓународни натпревари со значителни успеси.
Делта (летало)
Делта - поранешно британско летало, изграден првично за британската војска, а подоцна преземен од Кралската морнарица (РН).
Кога британската војска ги напуштила леталата во јануари 1914 година, Делта била продадена на Кралската морнарица и и била дадена ознака '''ХМА бр. 19'''.
Валхала (споменик)
Валхала (Walhalla) — сала на славните во која се чествуваат истакнати личности од историјата на германските народи. Изградена е во неокласичен стил налик на старогрчки храм и сместена крај реката Дунав во Донауштауф источно од градот Регенсбург во Баварија, Германија.
Споменикот е наречен по митското место Валхала од нордиското паганство, кое претставува задгробно живеалиште на заслужните. Замислено е во 1807 г. од баварскиот принц-престолонаследник Лудвиг со цел да го поттикне обединувањето на разните германски држави. Лудвиг започнал со изградбата откако седнал на престолот, и истата траела од 1830 до 1842 г. под водство на архитектот Лео фон Кленце. Денес споменичката сала има вкупно 65 спомен-плочи и 130 бисти, опфаќајќи личности од изминатите две илјади години.
Историја
Во 1806 г. Наполеон ја издигнал Баварија од изборно кнежевство во кралство. Наредната година, нејзиниот 20-годишен престолонаследник Лудвиг добил желба да ги потсети сите Германци дека се еден народ со заедничко минато и идентитет. За таа цел, задолжил неколку вајари да направат бисти од низа славни личности од германските земји. Во 1807 г. се направени првите бисти, а следната година принцот почнал да прима предлози и од швајцарскиот историчар Јоханес фон Милер.
Доаѓајќи на власт, Лудвиг веќе имал 60 готови бисти и нарачал изградба на споменичко здание крај Дунав близу Регенсбург по пример на Партенонот во Атина. На фризот од јужната страна во релјеф е претставено создавањето на Германскиот Сојуз во 1815 г.; на северниот се сцени од Битката во Тевтобуршката Шума од 9 г. н.е..
Споменикот е отворен на свеченост одржана на 18 октомври 1842 г. и содржел 96 бисти, како и 64 спомен-плочи посветени на лица и настани чиј изглед не бил познат. Како истакнати претставници на германските народи или поточно „говорниците на германскиот јазик“ биле избрани 160 личности кои живееле и твореле во временски период од 1.800 години и во разни краишта на Европа како денешна Шведска, Австрија, Чешка, Полска, Велика Британија, Белгија, Холандија, Русија, Швајцарија и балтичките земји.
Додека митската Валхала е дом на јунаците славно паднати во битка, во својата „Валхала“ Лудвиг ги овековечил заслужни личности од секакви полиња на дејност и од обата пола. Во ова време, повеќе децении пред создавањето на германската држава, поимот „германски“ имал еквивалентно значење на поимот „словенски“ и немал конкретен национален предзнак. Затоа, меѓу чествуваните личности се вклучени и Готи, Лангобарди, Англосаксонци, Австријци, Холанѓани и швајцарски Германци, но и лица со општогерманско потекло кои се истакнале во земји каде не се говори германски. Изградбата на зданието чинела 4 милиони златници.
Посетеноста на паметникот доживеала голем пораст почнувајќи од 1933 г. поради организираните екскурзии на „Сила преку радост“ и други организации на националсоцијалистичката власт.
Во Минхен во 1853 г. кралот Лудвиг I сала на славните Баварци („Румсхале“), од кои деветмина потоа се префрлени во „Валхала“. Овие минхенски бисти настрадале во разорните бомбардирања од 1944 г. и на нивно место се поставени плочи на кои се објаснува префрлањето. Самиот крал Лудвиг I е овековечен во „Валхала“, како и во минхенската Салата на славните.
Спомен-плочи
Лицата и делата чиј изглед не е познат добиле спомен-плочи. Тие го опфаќаат периодот од Херман Херускерот наречен Арминиј (р. 17 г. п.н.е.) до часовничарот Петер Хенлајн (п. 1542). Во 2003 г. е додадена плоча во спомена на непознатите дејци на отпорот против националсоцијалистите.
Бисти
Првичните бисти се поставени по временски редослед (годината на смрт), почнувајќи од саксонскиот војвода Хајнрих Птичарот (р. 876), па сè до писателот Гете (п. 1832).
Кошарка на Летните олимписки игри 1948 (мажи)
Првото место го освоил САД, второто Франција и третото Бразил.
Пласман 17–23
Пласман 21–23
Пласман 21/22
Пласман 17–20
Пласман 19/20
Пласман 17/18
Пласман 9–16
Пласман 13–16
Пласман 15/16
Пласман 9–12
Пласман 11/12
Финална фаза
Пласман 5–8
Пласман 7/8
Пласман 5/6
1734 во музиката
1734 година во музиката содржи некои значајни настани.
Страцин (превој)
Страцин — планински превој на надморска височина од 692 метри. Тој ги спојува Кумановската со Кривопаланечката Котлина. Преминот се наоѓа на патниот правец Куманово-Крива Паланка, дел од важниот попречен балкански пат во правец запад-исток – Паневропски транспортен коридор 8, и е отворен во текот на целата година.
Историја
Оваа патна делница се користела уште од дамнина затоа што претставувал најпогодна врска меѓу Куманово и Крива Паланка. Во близина на овој преслап се наоѓал средновековниот град Славиште
Васил Капаровски
Васил Капаровски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште. Под притисок на теророт на италијанско-албанската фашистичка окупација се доселил во Скопје, каде се вклучил во организираната борба против окупаторот. На 6 септември 1944 година стапил во редовите на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил борец на третиот баталјон. Во составот на бригадата, учествувал во борбите против Германците и балистичките банди. Учествувал и во борбите што ги водела бригадата на Водно против балистичките банди. Во овие борби храбро загинал, кај месноста Бел Камен. Неговите посмртни останки биле закопани во селото Света Петка.
Сидни Лумет
Сидни Артур Лумет ( Филаделфија - Њујорк) бил американски режисер, продуцент и сценарист со повеќе од 50 филмови. Бил номиниран за Оскар за најдобар режисер за „12 лути мажи“ (1957), „Кучешко попладне" (1975), „Мрежа" (1976) и „Пресудата“ (1982). Тој не освоил поединечна награда на Оскар, но добил почесна награда на Академијата, а 14 филмови биле номинирани за различни Оскари, како што е „Мрежа“, која беше номинирана за десет, освојувајќи четири.
Енциклопедијата на Холивуд тврди дека Лумет бил еден од најплодните режисери на модерната ера, кој режирал на повеќе од еден филм годишно во просек од неговото режисерско деби во 1957 година. Тој бил забележан од Тарнер Класик Филмовите поради неговата „силна насока на глумците“, „енергично раскажување приказни“ и „социјален реализам“ во неговата најдобра работа. Филмскиот критичар Роџер Еберт го опишал како „еден од најдобрите занаетчии и најтопли хуманитарци меѓу сите режисери“. Лумет бил познат и како „глумечки директор“, работејќи со најдобрите во текот на својата кариера, најверојатно повеќе од „кој било друг режисер“. Шон Конери, кој играл во пет од неговите филмови, го сметал за еден од неговите омилени режисери и режисер кој имал „визија“.
Како член на групата од Њујоршкото глумечко студио, Лумет ја започнал својата режисерска кариера во продукции надвор од Бродвеј, а потоа станал високо ефикасен директор на телевизија. Неговиот прв филм, „12 лути мажи“ (1957), бил драмска судница каде во центарот на вниманието се интензивните размислувања на жирито. Лумет потоа работел со другите политички и општествени драма филмови, како и адаптации на литературни претстави и романи, големи стилски приказни, црни комедии со седиште во Њујорк и реални криминални драми, меѓу кои и „Серпико“ и „Принцот на градот“. Како резултат на режирањето на филмот „12 лути мажи“, тој го повел првиот бран на режисери кои направиле успешен премин од телевизија во филм.
ЈЗУ Универзитетски стоматолошки клинички центар „Св. Пантелејмон“ - Скопје
Facebook       =
ЈЗУ Универзитетски стоматолошки клинички центар „Свети Пантелејмон“ е највисока здравствена и наставно-научна институција од областа на стоматологијата во Република Македонија. Центарот е сместен во Скопје и постои уште од 1948 година. Генерален директор е Д-р спец. Амела Цана.
Историја
ЈЗУ Универзитетски стоматолошкиот клинички центар „Свети Пантелејмон“ постои уште од 1948/49 година, кога за првпат е основана Клиниката за усни, забни и вилични болести, во рамките на тогашниот Медицински факултет во Скопје. Од своето основање до денес, Стоматолошкиот клинички центар бележи динамичен раст во својата опрема, преку внесување врвна техологија во реставративната, реконструираната и естетска стоматологија.
Стоматолошкиот клинички центар преку организирање на серија работилници, конгреси, образовни курсеви, семинари и симпозиуми овозможува перманентен развој на стоматолошката дејност во регионот на Република Македонија и пошироко, каде стоматолози од јавните стоматолошки служби и приватниот сектор успешно се образоваат, следејќи ги најсовремените светски трендови.
Денес ЈЗУ Универзитетски стоматолошки клинички центар Свети Пантелејмон претставува врвна високо образовна институција од областа на стоматологијата, која врши висококвалитетни стоматолошки услуги и располага со најсовремена апаратура и технологија, модерно опремени ВИП кабинети за прием на владини претставници, претставници на дипломатскиот кор во земјава, странски мисии, како и други релевантни субјекти.
Сергеј Станишев
Сергеј Дмитриевич Станишев (Сергей Дмитриевич Станишев) е политичар од Бугарија , роден во Украина на  година. По таткова линија, тој води потекло од Егејска Македонија , додека по мајчина линија, тој има германски и руски корени. Сергеј Станишев е член на Бугарската социјалистичка партиjа и бил 48. премиер на Бугарија од 2005 до 2009 година.
Хидроавион
Хидроавион или хидроплан – специјално конструиран воздухоплови (авион, хеликоптер, змеј) кој е во состојба да слетува и полетува на водени површини, реки, канали, езера, мориња, или за таа намена специјално уредени и опремени водени површини (хидродроми), во дневни и ноќни услови.
Амфибии
Амфибиите се хидроавиони кои можат слетуваат и на водна површина и на тврдо тло. Затоа оваа класа хидроавиони често ја нарекуваат водоземци. Обично тоа се летечки чамци кои имаат дополнителни тркала кои ги извлекуваат при слетување на земја.