cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чанаккале
Историја
Западниот дел на полуостровот Бига била наречена Троја. Александрија Троада, како важна населба од регионот, претставувала порта за слободна трговија во регионот и градот бил богат трговски центар во римско време. Подоцна во текот на 2 век од н.е., регионот бил нападнат од страна на Готите од Тракија. Во текот на 7 и 8 век, за да го нападнат Цариград, Арапите на неколкупати го напаѓале регионот преку Сестос. На почетокот на 14 век, Каресидите го формирале својот бејлик во овој регион. Османлиите ја презеле контролата врз Галиполе во 1367 година.
Во 1915 година, за време на Првата светска војна се одвила Галиполската опрерација или Битката кај Чанаккале се одвила во текот на март 1915 година. Целта на операцијата била по крајот на оваа битка да се навлезе кон престолнината Цариград и да се обезбеди патот кон Русија во корист на силите на Антантата. Овој обид не бил успешен и имал големи загуби и на двете страни. Овој поход се смета за една од најголемите победи на Турците во текот на Првата светска војна, каде како командант на османлиските сили раководел Мустафа Кемал Ататурк. Поради минирање на регионот, голем дел од сојузничката морнарица била уништена со експлозив и бродовите HMS Triumph, HMS Ocean, HMS Goliath и HMS Irresistible потонале.
Започнувајќи од 1920 година, во градот се проценува дека живееле околу 22.000 луѓе. Градот се претворил во пристаништен град, како место за запирање на бродови кои патуваат низ теснецот. Тоа
Образование
Бројот на образовни институции во градот е над просекот на земјата. Постојат 13 средни училишта и академија во рамките на границите на градот. Универзитетот Чанаккале Онсекиз Март има 12 факултети и опслужува повеќе од 37.500 студенти. 30% од населението на градот се дипломирани.
Сообраќај
Поморскиот транспорт е од витално значење за градот бидејќи се наоѓа на два континенти (Европа и Азија).
Чанаккале е поврзан северно, источно и јужно со добро асфалтираните патишта E87/E90, D-550, E90/D200 и E87/D550. Постојат автобуси од Истанбул и Измир во секое време на денот или ноќта.
Петишовци
Петишовци (словенечки: Petišovci) — населба во Општина Лендава во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Монашки манастир (Киев)
Монашкиот манастир или Богојавленскиот манастир е православен манастир во Подил, Киев, Украина, во близина на плоштадот Контрактова. Историјата на манастирот е испреплетена заедно со онаа на Националниот универзитет Киево-Могиланска академија, која се наоѓа во истиот комплекс.
Манастирот се претпоставува дека бил основан од страна на цариградскиот патријарх Еремија II. Теофан III, Патријарх на Ерусалим, го реорганизирал манастирот во монашко училиште, па тука доаѓа и самото име на манастирот.
Со доаѓањето на Советите, манастирскиот комплекс бил најпрвин затворен. Во 1935 година година голем дел од комплексот бил разрушен.
Возач (филм од 2017)
Возач (англиски: Baby Driver) — криминалистички филм од 2017 година, во режија и по сценарио на Едгар Рајт. Главните улоги во филмот ги играат Ансел Елгорт, Кевин Спејси, Лили Џејмс, Еиза Гонзалес, Џон Хам, Џејми Фокс и Џон Бернтал. Заплетот го следи Бејби, вљубеник во музиката, кој е принуден да работи како возач за една криминална организација.
Возач бил нашироко издаден на 28 јуни 2017 година од Sony Pictures во светски рамки и од TriStar Pictures во САД. Во Македонија филмот започнал да се прикажува на 24 август 2017 година. Филмот добил критичко признание, со особени пофалби за сценариото, режијата, изведбата на улогите, саундтракот и акционите сцени, и бил вброен во најдобрите десет филмови за 2017 година од страна на националниот одбор за реценција на филмови. Возач имал комерцијален успех, заработувајќи преку 226 милиони долари на светско ниво, во споредба со буџетот од 34 милиони долари. Филмот добил бројни номинации, вклучително три номинации за Оскар на 90. доделување на наградите и тоа за најдобра монтажа на звук, најдобро миксање на звук и најдобра монтажа, две номинации за наградите кои ги доделуваат филмските критичари, две номинации за наградите БАФТА, како и номинација за Златен глобус за најдобар глумец во мјузикл или комедија за Елгорт.
Заплет
Бејби е возач за бегство после грабежи. Кога тој бил дете, неговите родители загинале во сообраќајна несреќа а тој добил зуење во ушите, кое го блокира со слушање на музика на своите ајподи. Tој пренесува групи на разбојници собрани од генијалецот за кражби, Док, за да го исплати долгот кој го има кон Док. Во слободното време, тој создава ремикси од делови од разговори кои тој ги снима, и се грижи за својот глув очув Јозеф. Тој се запознава со Дебора, која е келнерка и тие започнуваат врска.
Следниот грабеж во кој учествува Бејби тргнува наопаку откако вооружен сведок започува да ја следи групата која ја превезува Бејби, но тој успева да побегне од него и од полицијата. Отплаќајќи го својот долг, Бејби се трга настрана од криминални активности и се вработува како доставувач на пица. Додека Бејби е излезен на состанок со Дебора, Док инсистира тој да се приклучи на следниот грабеж на една пошта, заканувајќи се дека ќе ги повреди Дебора и Јозеф ако одбие.
Бандата се состои од опуштениот Бади, неговата сопруга снајперистка Дарлинг и силеџијата Батс, кој веднаш го замразува Бејби. Додека бандата се обидува да купи нелегално оружје за грабежот, Батс воочува дека дилерите на оружје се всушност полицајци и започнува да пука, убивајќи ги најголемиот дел од нив. Подоцна, Батс го присилува Бејби да вози до ресторанот во кој работи Дебора, незнаејќи за нивната врска, и ќе посака да ја убие неа, но Бејби успева да интервенира да не дојде до тоа.
Док, откривајќи дека дилерите биле полицајци на неговиот платен список, е бесен на неуспешниот договор. Тој се обидува да го откаже грабежот, но Бејби го убедува да продолжат по планот. Бејби се обидува да побегне таа ноќ, надевајќи се дека ќе ја собере Дебора и заедно ќе ја напуштат Атланта. Тој е запрен од Бади и Батс, кои ги откриле неговите снимки и мислат дека е доушник; кога тие и Док ќе ги слушнат неговите снимки, тие ќе се убедат дека тој е невин.
Во текот на грабежот Батс убива чувар. Разочаран, Бејби одбива да ја вози бандата, предизвикувајќи го Батс да го удри. Бејби ја судрува колата во арматура, која го прободува и убива Батс. Бејби, Бади и Дарлинг излегуваат од колата и бегаат од полицијата, која набрзо ја застрелува Дарлинг. Бади го обвинува Бејби за нејзината смрт и се заколнува дека ќе го убие. Бејби краде друга кола и бега до својот стан. Откако го остава Јозеф во дом за нега на стари лица, Бејби вози до ресторанот во кој работи Дебора за да ја собере, но таму го пречекува Бади. Бејби го застрелува Бади и бега со Дебора од полицијата која пристигнува на местото на настанот.
Бејби бара помош од Док, кој првично одбива да му помогне обвинувајќи го него за пропаѓањето на грабежот. Кога Док ќе воочи дека Бејби навистина ја сака Дебора, тој им дава пари и насоки за да излезат од земјата, кажувајќи дека тој исто така некогаш бил во љубовна врска. Преживеаните полицајци од неуспешниот договор за оружје се соочуваат со тројцата во гаражата, но Док ги убива сите. Бади потоа ги пречекува во заседа со украден полициски автомобил со кој го удира и убива Док. Бркотницата помеѓу Бади и Бејби завршува така што Бејби го застрелува Бади во нога, кој паѓа од голема височина во гаражата и умира на лице место.
Бегајќи од Атланта, Бејби и Дебора се запрени од полициска блокада. Дебора е подготвена да се судри во полицијата, но Бејби ја спречува и се предава на полицијата, кажувајќи ѝ дека нејзе не ѝ е местото во светот на криминалот. На неговото судење, Јозеф, Дебора и неколку лица кои Бејби ги спасил за време на кражбите сведочат во негова корист. Бејби е осуден на казна затвор од 25 години, со право на сослушување за условна слобода по отслужени 5 години затвор. Тој добива разгледници од Дебора која ветува дека ќе го чека. Бејби на крајот излегува на слобода, пречекан пред затворот од Дебора, која го бакнува.
Развој
Сценаристот и режисер Едгар Рајт го замислил филмот уште во 1995 година, кога живеел во Северен Лондон, откако ја слушнал песната „Bellbottoms“ од бендот Jon Spencer Blues Explosion. Рајт замислил грабеж на банка и бркотница со коли во песната, сцена со која всушност започнува филмот. Тој ја прилагодил првата сцена која ја замислил за филмот во 2003 година во музички спот за песната „Blue Song“ на Минт Ројал, во кој Ноел Филдинг игра улога на возач на група на ограбувачи на банки. Други инспирации за филмот, Рајт добил од филмовите Провалник на слобода, Пеколен бран, Касапски кучиња и Жештина.
Кастинг
Филмот бил објавен во јули 2014 година. До јануари 2015 година било објавено дека Ансел Елгорт е во преговори за да ја игра главната улога. На аудицијата од него се барало да синхронизира и да игра на песна по негов избор. Елгорт ја одбрал песната „Easy“ од бендот Комодорс, песна која потоа Рајт ќе ја вметне во филмот.
За Ема Стоун и Мајкл Даглас се шпекулирало дека ќе бидат дел од глумечката екипа во филмот. На 7 мај 2015 година, било објавено дека Лили Џејмс е во преговори за главната женска улога, келнерка и симпатија на ликот на Елгорт. На 8 септември 2015 година, било објавено дека Џејми Фокс е во преговори да се приклучи на глумечката екипа. На 20 октомври 2015 година, Џон Хам потпишал да игра еден од негативците во филмот, поранешен банкар кој сега е дел од банда ограбувачи. На 3 ноември 2015 година, било објавено дека Кевин Спејси ја добил улогата на газда на бандата на ограбувачи. На 16 декември 2015 година, Еиза Гонзалес добила улога да игра сопруга на ликот на Хам. Џон Бернтал ја добил улогата на Гриф, уште еден член на бандата, на 23 февруари 2016 година.
Снимање
Снимањето на филмот, кое се одвивало во Атланта, Џорџија, започнало на 17 февруари 2016 година и завршило на 13 мај.
Заработка
Возач остварил заработка од 107.8 милиони долари во САД и Канада и 119.1 милиони долари во другите територии, за вкупна заработка од 226.9 милиони долари, наспроти буџетот од 34 милиони долари.
Во Северна Америка, Возач се очекувало да заработи околу 12–20 милиони долари од 3,150 кина во текот на првите пет на прикажување, со можност да заработи повеќе поради силните реценции. Во првите два дена на прикажување, филмот заработил девет милиони долари. На третиот ден од прикажувањето (петок), филмот заработил 6 милиони долари, зголемувајќи ги петдневните проекции на 27 милиони долари. Филмот ги надминал очекувањата и во првите пет дена заработил 30 милиони долари, завршувајќи на второто место по големина на заработка, зад Подлиот јас 3 (72.4 мил. долари). Ова било најдобро отворање на бокс-офисот во кариерата на Рајт, надминувајќи ја заработката од 10,6 милиони долари на филмот Скот Пилгрим против светот во 2010 година. Во вториот викенд на прикажување, Возач заработил 13 милиони долари (пад од 36.7%), завршувајќи на третото место по големина на заработка, зад Човек-пајак: Враќање дома и Подлиот јас 3; во третиот викенд на прикажување филмот заработил 8.8 милиони долари, завршувајќи четврти. Возач бил повторно издаден во 1,074 кина на 25 август и заработил 1.2 милиони долари.
Продолжение
На 5 декември 2017 година, Рајт потврдил дека Sony Pictures сака да направи продолжение на Возач, на кое тој планира да биде сценарист.
Светско првенство во биатлон
Светското првенство во биатлон е спортско натпреварување во организација на Меѓународниот биатлонски сојуз (ИБУ) и се одржува во машка, женска и јуниорска конкуренција. Првенствата се одржуваат еднаш годишно, освен во олимписки години, со цел да се избегнат две натпреварувања во годината кога се одржуваат Зимски олимписки игри.
Првото Светско првенство во биатлон се одржало во 1958 година, со поединечни и тимски трки во машка конкуренција. Бројот на трки значително се зголемувал со текот на годините. Од 1984 година почнале да се одржуваат посебни светски првенства во женска конкуренција, а од 1989 година на Светските првенства во биатлон почнале да се организираат заедно и во машка и во женска конкуренција. Во 1978 година бил променет калибарот од голема армиска пушка во малокалибарска пушка, а растонајието на метата било намалено од 150 на 50 метри.
Дисциплини
Првото Светско првенство во биатлон во 1958 година за мажи се одржало во градот Залфелден во покраината Салцбург во Австрија, каде што официјално се одржала само поединечната трка на 20 километри и неофицијално била одржана екипна трка. Шведскиот биатлонец Адолф Виклунд станал првиот светски шампион во биатлон. На Светското првенство во 1966 година во програмата официјално била воведена штафетната трка. Други дисциплини се вовеле на следните првенства:
Одбрани места од преписката со пријателите
Одбрани места од преписката со пријателите — книга на рускиот писател Николај Гогољ од 1847 година.
Содржина
Во главата со наслов „Рускиот спахија“ Гогољ им дава совети на спахиите за подобрување на нивната економија. Притоа, тој вели: „Пред сè, собери ги селаните и објасни им што си ти а што се тие: дека ти не си спахија над нив затоа што сакаш да наредуваш и да бидеш спахија, туку затоа што ти веќе си спахија, што си се родил како спахија... тие, раѓајќи се под власт, треба да ѝ се покоруваат на истата таа власт под која се родиле, зашто нема власт која не би била од бога.“ Исто така, тој ги советува спахиите како да постапуваат кон непослушните селани кои треба да се искараат со зборовите: „Ах, ти, неизмиена муцко!“
Владислав Ковачев
Владислав Ковачев, познат и како Славчо Ковачев ( - ) бил штипски војвода и публицист, уредник на весникот „Автономна Македонија“ и идеолог на Македонската емигрантска федеративна организација, пламен приврзаник на една балканска федерација во која Македонија би влегла како рамноправна единица. По завршувањето на Военото училиште во Софија, се вклучил во македонското револуционерно движење. Бил противник на врховизмот на генерал Цончев. Со својата чета водел борби против врховистите во Македонија. Како војвода учествувал во Илинденското востание во Штипско, Кочанско и Кратовско. По востанието се вклучил во политичкиот живот на македонската емиграција во Бугарија. Бил уредник на весникот „Автономна Македонија“ каде остро ги разобличувал непријателите на ослободителното дело на македонскиот народ и оние што довеле до безмилосното распарчување на Македонија. Убиен е среде бел ден од страна на автономистичката ВМРО и платениците на Ванчо Михајлов во текот на Горноџумајските случувања.
Влахо Буковац
Влахо Буковац (Blaise Bukovac; Biagio Faggioni; 4 јули 1855 – 23 април 1922) бил хрватски сликар. Неговиот живот и дело биле еклектични, бидејќи ја продолжил својата кариера на различни локации и неговиот стил значајно се променил во текот на неговата кариера. Едно од неговите најпознати дела е актот Une fleur (Цвет) од 1887, кое е создадено за време на престојот во Франција
Жолчка (јајце)
Жолчка или жолток – густа жолта материја во внатрешниот дел од јајцето, опкружена со белка. Овој дел од јајцето што служи за хранење на ембрионот во развој. Жолчката виси слободно на белката од јајцето, закачена на две спирални нишки од ткиво.
Пред оплодување, жолчката и бластодискот се една клетка, еден од ретките примери каде клетка може да се види со голо око.
Состав на жолчката во кокошкино јајце
Жолчката сочинува околу 33% од течната тежина на јајцето; содржи околу 60 kcal, трипати повеќе од енергетската содржина на белката на јајцето, најмногу поради неговата содржина на маснотии.
Сите витамини растворливи во масти (А, Д, Е и К) се наоѓаат во жолчката од јајцето. Жолчката од јајцето е една од ретките намирници кои природно содржат витамин Д.
Рецептор (биохемија)
[[File:Membrane Receptors.svg|thumb|1. Лиганди
2. Рецептори
3. Вторични гласници Примери за мембрански рецептори.]] Во биохемијата и фармакологијата, рецептор е белковинска молекула која прима хемиски сигнали од надворешноста на клетката. Кога такви хемиски сигнали се врзат за рецепторот, тие предизвикуваат некаква форма на клеточен/ткивен одговор, на пр. промена во електричната активност на клетката. Во оваа смисла, рецепторот е белковинска молекула која ги препознава и одговара на ендогени хемиски сигнали, на пр. ацетилхолинскиот рецептор го препознава и одговара на неговиот ендоген лиганд, ацетилхолинот. Сепак, понекогаш во фармакологијата, терминот рецептор може да се однесува и на други белковини кои се цел за лековите, како што се ензими, транспортери, и јонски канали.
Структура
Структурите на рецепторите се многу разновидни и можат да се класифицираат во следниве четири категории:
Архип
Свети Архип е христијански светец од 1 век.
Хорхе Андраде
Хорхе Мануел Алмеида Гомеш де Андраде (р. 9 април 1978 година) е португалски фудбалски менаџер и поранешен професионален играч кој играл како централен дефанзивец.
Архип
Свети Архип бил еден од седумдесетте апостоли. Апостол Павле го споменува во посланието до Колосјаните и до Филимона, нарекувајќи го свој другар во војувањето. Во градот Колосај средиштето на христијанството бил во куќата на Филимон. Тука се собирале христијаните на молитва. Тоа св. ап. Павле го нарекува, пишувајќи му на Филимона, негова домашна црква.
Хорхе Андраде
Откако играл две години со Порто, тој продолжил да ги претставува Депортиво (169 официјални настапи во пет сезони) и Јувентус, ретко настапувајќи за вториот клуб поради повреда.
Архип
Православната црква неговиот ден го чествува на 19 февруари.
Хорхе Андраде
Андраде заработил повеќе од 50 натпревари за Португалија, претставувајќи ја земјата на едно Светско првенство и едно Европско првенство и и помогнал да заврши на второто место на Евро 2004 година.
Рана кариера
Андраде го направил своето професионално деби со родниот клуб CF Estrela da Amadora во 1997 година, помагајќи му да дојде до две последователни осми места во Примеира Лига. Тој веднаш го привлекол вниманието, а потоа се движел на север кон ФК Порто, кој бил најкористениот играч на тимот во Лигата на шампионите на УЕФА 2001–02 играјќи 12 пати додека стигнале до втората групна фаза во натпреварувањето.
Депортиво
По неуспешната кампања на Португалија на Светското првенство во 2002 година, Андраде бил купен од шпанскиот Депортиво де Ла Коруња во потег што ја чинело галициската страна 12 милиони евра со можност да се зголеми на 13 милиони евра ( голманот Нуно Еспирито Санто исто така бил дел од договорот, за 3 милиони евра). Тој се појавил на само 11 натпревари во Ла Лига во неговата дебитантска сезона, забранети од Цезар Мартин и Нуредин Најбет, но бил неприкосновен прв избор кога беше здрав во следните години.
На 21 април 2004 година, за време на полуфиналниот натпревар од Лигата на шампионите против поранешниот тим Порто, Андраде бил исклучен од Маркус Мерк поради удар врз Деко. Гестот бил од пријателски карактер, но на судијата му избегал и веднаш му дал наредба за марширање на дефанзивецот. Тој беше принуден да одлежи казна од еден натпревар.
Јувентус
Андраде потпишал за Јувентус ФК во летото 2007 година, за околу 10 милиони евра. Во натпревар од Серија А против Рома на 23 септември, тој тешко го скршил левото колено и го пропуштил остатокот од сезоната 2007-2008.
Во претсезоната на тимот во 2008 година, Андраде ја доживеал истата повреда и ја пропуштил целата сезона 2008–09. Во соопштението за печатот од 7 август, Јувентус изјавил:"„На 9 јули 2008 година, за време на тренинг во Пинцоло, играчот Хорхе Мануел Алмеида Гомеш де Андраде беше жртва на уште една сериозна повреда на левото колено (релапс на скршеницата на ротулата) оперирана двапати во изминатата сезона. Затоа беше потребна нова операција на остеосинтеза, а постхируршката прогноза беше неколку месеци. Со оглед на неможноста играчот да се опорави за да игра професионално, компанијата продолжи со целосно запишување на преостанатата книговодствена вредност на правата за регистрација на играчот со негативен ефект врз финансиската година 2007-08 за 6,8 милиони евра.“"Тоа била трета за една година и четврта операција на левото колено што ја имал Андраде во кариерата. Клубот од Торино ја отпишал неговата плата, како и дел од трансферната сума за фискалната година, иако тој изјавил дека се надева дека ќе се врати играјќи на највисоко ниво.
На 8 април 2009 година, Јувентус и Андраде постигнал договор и преостанатиот договор на играчот бил откажан, оставајќи му слободен да најде друг тим. Откако бил ослободен, тој отишол на судење со Малага ЦФ, но на крајот не му било понуден договор; на почетокот на февруари 2010 година, тој морал да оди на проба со Торонто ФК во Канада, но не се пријавил.
Меѓународна кариера
Андраде го направил своето деби за Португалија на 25 април 2001 година, играјќи цели 90 минути во пријателскиот пораз од 0–4 во Франција, и бил дел од репрезентацијата на нацијата на Светското првенство во ФИФА 2002 и УЕФА Евро 2004, на крајот постигнувајќи три голови на 51 натпревар. Во последното натпреварување, одиграно на домашен терен, тој исто така ставил еден во својата мрежа во победата од 2–1 против Холандија во полуфиналето.
Андраде го пропуштил четвртото место на Португалија на Светското првенство во фудбал во 2006 година, бидејќи имал операција на коленото во март истата година. Тој се појавил во пет натпревари за време на квалификациската кампања за Еуро 2008, неговиот последен интернационалец се одигра на 22 август кога започнал во нерешениот резултат 1-1 во Ерменија.
Менаџерска кариера
На 9 април 2015 година, Андраде бил именуван за помошник на Педро Хиполито во родниот клуб Атлетико Клуб де Португалија, а потоа се борел во Сегунда Лига. Следниот 21 февруари бил привремен менаџер за натпреварот на гости кај ФК Порто Б, губејќи со еден гол.
Андраде ја зел својата прва целосна работа на 21 март 2016 година во колегата од главниот град Клуб Ориентал де Лисабоа, заземајќи несигурна позиција во истата лига. Во мај, четворица негови играчи биле под истрага за наводно земање мито за фрлање игри, и кампањата заврши со испаѓање.
Во февруари 2019 година, Андраде бил назначен за помошник на Сандро Мендес во Виторија де Сетубал. Тој се откажал во август, од семејни причини.
Јат Ервејс
Јат Ервејс (Jat Airways, ИАТА код: JU, по почетните букви на Југославија, ИЦАО код: ЈАТ) е авиокомпанија со седиште во Белград, Србија. Таа е национален авиопревозник на Србија и поранешен авиопревозник на Југославија (под името JAT Југословенски Аеротранспорт, Yugoslav Airlines). Се смета за шеснаеста најстара авиокомпанија во Европа. Air Serbia е создадена на 1 август 2013 како легален наследник на Jat Airways, и е во сопственост на владата на Србија (51%) и Etihad Airways (49%).
Хорхе Андраде
Клуб
Порто
Депортиво
Меѓународен
Португалија
Вуелта а Еспања 2012 - етапа 12 до етапа 21
Етапата 12 на Вуелта а Еспања 2012 се одржала на 30 август, а трката ќе заврши на 9 септември. Втората половина на трката е сместена целосно во Шпанија; започнувајќи со среднопланинска етапа од Вилагарсија де Ароуса до Мирадор де Езаро во Думбрија, по што следат четири етапи со завршници на нагорнина и на крајот вообичаената етапа, која завршува во Мадрид.
Одржувајќи го водството на Вуелта од четвртата етапа, Хоаким Родригес од продолжил со истото темпо и во втората половина на трката. На дванаесеттата етапа, Родригес ја постигнал својата втора етапна победа откако ги одминал неговите преостанати соперници за генералниот пласман на стрмното искачување Мирадор де Езаро во Думбтрија, додавајќи нови дваесет секунди на неговото водство во однос на возачот на Алберто Контадор. Откако бегството успеало наредниот ден, Родригес постигнал уште една етапна победа на четиринаесеттата етапа на Пуерто де Анкарес, каде започнувале да се појавуваат подолги искачувања на трката како дел од трите последователни етапи со завршници на нагорнина. Слично на потегот на Мирадор де Езаро, Родригес забрзал и го поминал неговиот најблизок соперник, Контадор, зголемувајќи го водството на трката на 22 секунди. Следниот ден, сите напади биле безуспешни и бегството било успешно повторно; Антонио Пједра ја освоил првата етапа за на Вуелта а Еспања, победувајќи ја етапата со предност од две минути.
Родригес и Контадор останале заедно во поголемиот дел од кралската етапа на трката, прва завршница на Суиту Негру; на наклоните кои достигнувале 25% на одредени места, Родригес направил разлика во однос на Контадор две секунди и со четирите секунди бонус на крајот ја зголемил разликата на 28 секунди по етапата и по вториот и последен ден за одмор на трката. По денот за одмор, Контадор ја свртел предноста во своја корист со изненадувачкиот напад на половина од етапата. Ги оставил соперниците за генерален пласман зад него и сам заминал кон етапна победа. Родригес се борел на етапата, но бил одминат и од уште еден соперник за генералниот пласман на трката, Алехандро Валверде и паднал на третото место во пласманот зад Контадор и Валверде. Контадор го одржал водството на трката до крајот, на крајот завршувајќи ја трката со предност од 1' 16" над Валверде. Родригес бил трет, дополнителна 21 секунда зад него, додека ниеден друг возач не бил во рамките на 10 минути од времето на Контадор на крајот на етапата. Валверде со добиените бодови на последниот ден ги презел бодовниот и комбинираниот пласман, додека Родригес во Мадрид втора година по ред ја изгубил борбата за бодовниот пласман.
Етапа 12
Втората половина на трката започнала со етапа од Вилагарсија де Ароуса до Мирадор де Езаро, притоа поминувајќи низ две провинции. И покрај тоа што не била највисока точка на етапата, Мирадор де Езаро обезбедувал силен тест за преостанатите членови на групата, бидејќи просечниот наклон на 1,9 километри долгото искачување било над 13%, додека одредени делови на искачувањето достигнале 20% или повеќе. Како последица на краткото и стрмно искачување, Хоаким Родригес, водачот на трката за, бил сметан како главен фаворит за етапата - заедно со победникот од деветтата етапа Филип Жилбер – бидејќи барал начин како да го зголеми водството по губењето на неговата разлика во однос на другите на хронометарот. Мали напади се случиле во почетокот на етапата, но групата останала целосна во првите два часа возење, откако неколку напади биле достигнати за неколку минути.
Сè до 75. километар не се создало бегство, кога за првпат на помала група возачи им било дозволено да направат поголема предност во однос на групата. Четворица возачи – Камерон Мајер од, возачот на Микел Астарлоза, возачот на  Амаел Моанар и Кевин де Верт, претставувајќи ја екипата  – биле првите на кои им било дозволено да создадат бегство и водство од околу седум минути на етапата, но постепено биле достигнувани, но сепак сè уште имале предност од околу минута и половина до почетокот на Мирадор де Езаро. И покрај нападот на колегата на Астарлоза Игор Антон, успеала да го постави Родригес за негова втора етапна победа на трката, додека Алберто Контадор  завршил на целта осум секунди зад него, воедно останувајќи последниот возач кој отпаднал од Родригес,  ограничувајќи го неговото задоцнување на 13 секунди зад водачот на трката.
Етапа 13
И покрај тоа што патеката од 172,8 километри се движела низ нерамен терен, тринаесеттата етапа била категоризирана како спринтерска етапа и се броела како нивна последна шанса за победа на етапа до крајот на неделата, во вториот де за одмор, бидејќи следните три етапи биле планински етапи со завршница на нагорнина. Во текот на етапата имало два средни спринта, кои нуделе бодови за бодовниот пласман и бонус секунди за генералниот пласман и се наоѓале на 72,5 километри од почетокот на етапата и на 5 километри пред целта во Ферол. Ферол бил домаќин на завршница на етапа по првпат по 1993, кога Џамолидин Абдужапаров ја освоил претпоследната етапа на тоа издание на трката. Како и претходните етапи, уште на почетокот се случиле мали напади, но групата останала целосна во првиот час возење, откако неколку напади биле достигнати за неколку минути.
Меѓутоа на ознаката за 40. километар, една група се одвоила и ѝ било дозволено да направи предност во однос на главната група. Седум возачи претставувајќи шест екипи – била единствената екипа која имала двајца возачи во групата – постигнале водство од четири минути на етапата, бидејќи групата не сакала да им дозволи поголема предност од таа. Разликата било намалувана со побрзо темпо од нормалното, каде и  се спремале за поставување на чело за нивните спринтери Џон Дегенколб и Џани Мерсман соодветно. Меѓутоа, групата никогаш не го достигнала бегството на етапата и по неколку потези на 5 километри пред крајот, возачот на Стив Камингс направил соло обид за победа, и опстанал до крајот на етапата каде ја освоил својата прва Гранд Тур етапа и негова прва победа за екипата. Возачот на Камерон Мајер бил подобар од Хуан Антонио Флеча  за второто место на целта, четири секунди зад Камингс, додека група била доведена од Дегенколб, кој завршил четириесет секунди зад Камингс.
Етапа 14
Трката се вратила во планините на првата од трите последователни завршници на нагорнина, кои се очекува да ја зголемат борбата за поредокот во генералниот пласман. Наместо кратки стрмни искачувања кои ги имало на трката пред 14. етапа, на патеката на етапата од 149,2 километри биле вклучени подолги искачувања. Имало дури пет категоризирани искачувања, додека пострмните искачувања се наоѓале кон крајот на етапата; во последните 35 километри на етапата имало две искачувања од прва категорија на Алто Фолгуеирас де Аигас - просечен наклон од 6,7% со вкупна должина од 9,7 километри – и последното искачување од 9,5 километри Пуерто де Анкарес, кое имало просечен наклон од 8,1%, но достигнувало 13% на одредени места, и на крајот се стигнувало на височина од 1.470 метри. Искачувањето исто така содржело спуст од околу еден километри, на половина пат до крајот.
го поставувал темпото на чело на главната група, додека пред Контадор се наоѓале тројца негови колеги, а неговите соперници Родригес и Валверде се наоѓале близу него. Како се забрзувало темпото на чело на групата опстанале само кандидатите за победа на трката. Фрум имал проблеми на искачувањето, но успеал да се врати и да ѝ се приклучи на водечката група – кога го достигнале и поминале Лосада – пред на крајот повторно да отпадне од групата, на крајот губејќи 50 секунди, заостанувајќи 1' 41 за водачот, откако биле вклучени временските бонуси. Контадор отпочнал напад на 1,9 километри пред крајот, и никој не можел веднаш да реагира; меѓутоа, Родригес на крајот со потера стигнал со него, достигнувајќи на ознаката за еден километар. Контадор го направил својот последен обид за победа, но Родригес бил сосем подготвен да реагира на потегот и на крајот забрзузал и се одвоил од него за победа на трета етапа на трката, одвојувајќи се од Контадор за пет секунди, и додал девет секунди кон неговото водство.
Етапа 15
На втората од трите завршници на нагорнина, возачите имале да поминат две категоризирани искачување - како и некатегоризираното Пуерто де Пахарес - пред последното искачување од 13,5 километри, категоризирано како искачување од „специјална“ категорија, до Лагос де Ковадонга. Иако последното искачување било помалку стрмно во наклонот споредено со тоа претходно, Алто дел Мирадор дел Фито - 7% споредени со 8,3% – тоа достигнувало до 15% на одредени места. Но, исто така, имало и два дела со спусрт - секој од по 1 километар во должина - во последните 3 километри на искачувањето пред да има стрмнина за крајот. Во првите километри на етапата, група од деветнаесет возачи се впуштила во бегство, пред на крајот да останат десет возачи во групата, додека групата се справувала со силниот ветер на етапата.
Водечката група брзо направило водство кое постојано се движело нагоре, на крајот достигнувајќи максимални петнаесет минути на Алто дел Мирадор дел Фито; и покрај ова водство, ниеден од десетте возачи не можел да направи удар врз генералниот пласман, бидејќи најдобро пласираниот возач во групата – Андреј Кашечкин од екипата – имал над 22 минути доцнење зад водачот Хоаким Родригес од. Кашечкин се обидел да го отпочне првиот напад на искачувањето Ковадонга, но бил достигнат од возачот на Пабло Ластрас; вториот обид на возачот на  Антонио Пједра бил поуспешен, и постојано се одвојувал од другите членови на бегството, на крајот победувајќи ја етапата – прва за неговата екипа на Вуелта – со предност од над две минути. Остатокот од водечката десеторка дошла на целта во поединечна групи, додека водечките на трката Родригес, Алберто Контадор од и колегата на Ластрас Алехандро Валверде доцнеле над девет минути. Валверде се поместил на третото место во генералниот пласман, додека возачот на Крис Фрум загубил 35 секунди од водечкото трио.
Етапа 16
Последната етапа пред вториот и последен ден за одмор на трката, шеснаесеттата етапа на трката била сметана како најтежок ден за искачување на целата трка и затоа била наречена „кралска“ етапа на трката. Во текот на патеката од 183,5 километри имало три категоризирани искачувања и четвртото на целта, Суиту Негру; искачувањата станувале потешки како етапата се одвивала, најпрвин со искачување од трета категорија Алто де ла Кабруџана, следено од искачувањата од прва категорија Пуерто де Сан Лорензо (8,5% наклон) и Алто де ла Коберторија, искачување со просечен наклон од 8,6%. Искачувањето Валгранде-Пахарес и зад него Суиту Негру - искачување од „специјална“ категорија како тоа од претходниот ден на Лагос де Ковадонга – просечен наклон од 6,9% на целата негова должина од 19,4 километри, но било многу пострмно во последните километри. За разлика од претходните години, етапата завршила на нова делница на пат, уредена само за трката, отколку завршувајќи во Валгранде-Пахарес.
Мали напади се случиле на патеката во првите километри на етапата, но групата останала заедно во првиот час од возењето, откако неколку напади биле достигнати за неколку минути. Сè до спустот од првото искачување на денот, Алто де ла Кабруњана, не бил дозволен напад и создавање на бегство; возачите кои се обидувале да се впуштат во бегство, биле Томас де Гент од – победникт на кралската етапа на Џиро д’Италиа – и возачот на  Дарио Каталдо. Де Гент и Каталдо брзо постигнале значајна предност над остатокот од групата, достигнувајќи максимална предност од четиринаесет и пол минути кога се спуштале од второто искачување на етапата Пуерто де Сан Лорензо. додека групата се справувала со силниот ветер на етапата. Возачот на Сајмон Кларк го задржал неговото водство во планинскиот пласман, забрзувајќи и одвојувајќи се од групата за освојување на третото место и бодови на искачувањето. Водечкиот двоец на подножјето на последното искачување имал предност од околу осум минути, додека групата била предводена од, кои се обидувале да го заштитат Игор Антон на искачувањето.
Етапа 17
Првата етапа по вториот и последен ден за одмор, седумнаесеттата етапа била претпоследна етапа со завршница на нагорнина; на крајот имало искачување од втора категорија Фуенте Де, кое било долго 17,3 километри, но не било многу стрмно со просечен наклон од 3,9%. Пред тоа, имало уште две категоризирани искачувања на етапата - обете во втората половина на етапата - од трета категорија Колјадо де Озалба и од втора категорија Колјадо Ла Оз на патеката од 187,3 километри. Етапата била совршена за бегство и не била наменета за кандидатите за генерален пласман, кои ќе размислуваат за претпоследната етапа со завршница на Бола дел Мундо, што ќе биде нивниот последен обид да добијат на време пред завршницата следниот ден во Мадрид.
Мали напади се случиле на почетокот на етапата, но групата останала заедно во поголемиот дел од првите два часа возење, откако неколку напади биле достигнати за неколку минути. На една точка, водечките на трката се нашле во две одвоени група со Алберто Контадор и возачот на  Алехандро Валверде во група пред Хоаким Родригес, пред екипата на Родригес  да ја намали разликата. Единаесет возачи претставувајќи единаесет различни екипи на крајот создале бегство по изминати 80 километри, со колеги на Контадор и Валверде во групата. Нивното водство никогаш не преминало три минути, пред да се поделат на Колјадо де Озалба и возачот на Арнолд жанесон да се префрли од групата до водечките. Била создадена група на спустот од искачувањето, со тројца колеги на Контадор помеѓу нив. Со разлика од 1' 14" на водечките на подножјето на Колјадо Ла Оз, Контадор нападнал од групата.
Етапа 18
Најдолгата етапа на Вуелта а Еспања 2012, на растојание од 204,5 километри, била релативно рамна со некатегоризирани искачувања на етапата, значејќи дека возачот на Сајмон Кларк ќе го зачува водството во планинскиот пласман и сината точкаста маичка. Завршниот круг од околу 38 километри во должина околу Ваљадолид бил исто така рамен, со два средни спринта - во самиот Ваљадолид, малку пред првото поминување низ целта и на 6,5 километри пред целта во Заратан – пред очекуваната спринтерска завршница. Ваљадолид бил домаќин на Вуелта по првпат од изданието на трката во 2008, кога возачот на Ваутер Вејлант победил на седумнаесеттата етапа во спринтерска завршница.
За разлика од претходните денови, бегството бил создадено скоро веднаш по почетокот на етапата. Возачот на Луис Анхел Мате, возачот на  Гатис Смукулис и Мартен Кејзер од  нападнале во воведните метри на етапата и подоцна им се приклучиле Брент Букволтер  и возачот на  Густаво Сезар; ниеден од петте возачи не бил закана за генералниот пласман, бидејќи Мате кој бил најдобро пласиран од петорката бил на 50. место. Успеале да постигнат предност од над пет минути едно време на етапата, но сепак биле достигнати од групата во последните 20 километри од етапата. Групата останала заедо до целта, а  и  држеле темпо на чело на групата. Британскиот национален првак Ијан Станард се обидел да отиде во водство за колегата Бен Свифт, но Даниеле Бенати се појавил зад Свифт и на крајот го поминал на целната линија за неколку сантиметри за негова шеста етапна победа на Вуелта. Подоцна, Бенати ја посветил својата прва победа по скоро една година на неговиот поранешен колега Вејлант, кој загубил во текот на Џиро д’Италиа 2011.
Етапа 19
Како и етапата од претходниот ден и на оваа немало категоризирани искачувања и иако имала понерамен терен од осумнаесеттата етапа, сепак сè уште била сметана за рамна и се очекувала спринтерска завршница на крајот; меѓутоа, завршницата во Ла Ластрилја донела борба на панчерите на трката, како Филип Жилбер или претходниот водач на трката од  Хоаким Родригес или пак нудела шанса и за успешно бегство. Скоро од почетокот, двајца возачи од екипите со специјална покана се одвоиле од групата и нападнале, возачот на Хосе Висенте Торибио и возачот на  Аитор Галдос го започнале бегството, брзо достигнувајќи висока предност. Предноста на двоецот напред на брзата трка го својот максимум од десет минути на една четвртина од етапата. Неколку екипи го презеле челото на главната група; некои да ја намалат разликата за своите спринтери, додека други да ги подготват своите панчери.
Започнале да врне на половина пат од етапата, но разликата помеѓу водечките и групата продолжила да паѓа додека не биле достигнати на 28 километри пред целта. Забрзаното темпо од помогнало за поделба на групата, додека Валверде и Родригес на крајот земале бонус секунди на средниот спринт во Хонторија. Се случиле неколку мали напади, пред победничкиот напад на Жилбер на групата во последните километри. Ја постигнал својата втора етапна победа на трката пред Валверде, Даниел Морено и Родригес. Остатокот од групата пристигнала три секунди подоцна предводена од возачот на Џани Мерсман; заедно со групата бил водачот на трката Алберто Контадор, кој загубил 17 секунди во однос на Валверде, но останала предноста од 1' 35" во генералниот пласман.
Етапа 20
Претпоследната етапа на Вуелта била сметана за последна шанса за возачите да стекнат значителна предност на трката, додека последната етапа била вообичаеното парадно возење во Мадрид. Патеката од 170,7 километри содржела пет категоризирани искачувања, сите од втора категорија или повисоко и завршница на нагорнина - десетта на трката – до Бола дел Мундо кое било највисоко категоризирано од петте, како „специјална“ категорија; Бола дел Мундо исто така била највисоката точка на трката и етапниот победник ќе ја добиел наградата Алберто Фернандес. Групата се искачувала до 2.247 метри надморска височина, преку 11,4 километри долгото искачување со просечен наклон од 8,6%. На Бола дел Мундо претходно се одлучувало за почестите во генералниот пласман – во 2010 – кога Винченцо Нибали го засенил Езекил Москера на искачувањето, притоа освојувајќи ја трката со 41 секунда пред Москера; на Москера подоцна му биле одземени сите негови резултати на крајот на 2011.
Група на дваесет возачи го создале бегството на денот, претставувајќи шеснаесет екипи, каде само, , и  немале свој претставник во групата. Исто така помеѓу нив се наоѓач и водачот во планинскиот пласман, Сајмон Кларк, кој сакал да обезбеди гаранција за освојувањето на сината точкаста маичка. Така, Кларк ги освоил максималните бодови на првите три искачувања во текот на бегството, додека бегството имало предност од околу осум минути – достигнувајќи максимална предност од десет минути - пред групата. Водечките имале пет минути предност пред групата, кога стигнале на Бола дел Мундо, додека групата била предводена од, кои го имале Ромен Сикард во водечката група. Водечката група започнала да се дели на самото искачување и на крајот останале само тројца возачи напред – возачот на Ричи Порт, возачот на  Кевин де Верт и поранешниот победник во генералниот пласман на Вуелта Денис Мењшов од  – кои се одвоиле со поставување побрзо темпо.
Во групата, возачот на Игор Антон првично нападнал без никој да го следи, пред Алехандро Валверде  да ги примора на напад неговите соперници, обидувајќи се да се одвои пред да биде достигнат. Де Верт отпаднал од водечкиот двоец напред, додека водачите во генералниот пласман успеале да се одвојат од главната група и создале посебна група со Валверде, Алберто Контадор и Хоаким Родригес, која била предводена од колегата на Родригес од  Даниел Морено. Неговиот колега Мењшов ја освоил етапата – четврта за на трката – додека Порт отпаднал во последните метри; шест други членови на бегството стигнале на целта пред главните во генералниот пласман. Родригес бил деветти на етапата, освојувајќи 25 секунди во однос на Валверде - кој бил десетти - дополнителни 44 секунди во однос на Контадор, кој завршил дванаесетти. Во генералниот пласман, Контадор успеал да го задржи своето водство, со намалена разлика од 1' 16", пред Валверде и Родригес со дополнителни 21 секунда зад него.
Етапа 21
Вуелта завршила со вообичаената завршница на етапата во центарот на Мадрид. Етапата имала лесе почеток - со долг и постепен спуст од градот Серседилја - пред десетте брзи кругови од по 5,7 километри, следени со спринтерска завршница. За задржување на традиција, последната етапа започнала со слабо темпо и во голема мера била церемонијална до возењето во Мадрид. Кратко, откако возачите пристигнале на патеката во центарот на градот, се одржал среден спринт при првото поминување низ целта; на Давид Монкутје од и возачот на  Гриша Нирман им било дозволено да поминат пред главната група, како гест пред нивните повлекувања од професионалниот велосипедизам. Потоа, главното бегство било започнато од шест возачи на воведниот круг на патеката во Мадрид. На групата составена од двоецот на Серхио Караско и Хавиер Чакон, возачот на  Кевин Селдрејерс, Хавиер Арамендија од, Микел Астарлоза  и Сергеј Лагутин за  никогаш не им било дозволено да создадат поголема предноста од половина минути и на крајот биле достигнати на околу 6 километри пред целта.
Лагутин бил последниот кој бил достигнат, на влезот во последниот круг за групата. се поставиле на чело на групата, обидувајќи се да го пробијат нивниот спринтер Бен Свифт за победа на трката, но тука биле и кои го поставиле својот спринтер на најдоброто место за освојување на целта. Во борбата помеѓу италијанскиот двоец Елија Вивијани и Даниеле Бенати  и Џон Дегенколб, победил Германецот кој стигнал до петтата етапна победа на трката. Позади, возачот на Алберто Контадор завршил со групата и ја освоил својата втора титула на Вуелта, додека Сајмон Кларк  исто така ја потврдил својата победа во планинскиот пласман. Втора година по ред, Хоаким Родригес го изгубил водството во бодовниот пласман на последниот ден, кога со шестото место на етапата, возачот на  Алехандро Валверде успеал да го симне Родригес од првото место во пласманот. Воедно, Валверде го освоил и комбинираниот пласман со изедначен резултат, но поради второто место во генералниот пласман го освоил и него.
Волгоград
Волгоград (Волгогра́д), порано Царицин (Цари́цын) (1589–1925) и Сталинград (Сталингра́д) (1925–1961), е најголемиот град и административен центар на Волгоградска област, Русија. Градот лежи на западниот брег на Волга, површина од 859.4 квадратни километри (331.8 милји), со население од над 1 милион жители. Волгоград е петнаесетти град по големина во Русија, втор град по големина во јужниот федерален округ и четврти град по големина на Волга.
Градот е основан како тврдина на Царицин во 1589 година. До XIX век, Царицин станал важен речен пристаништен и трговски центар, што довело до брзо ширење на неговото население. За време на Руската граѓанска војна, Царицин се нашол под советска контрола. На 10 април 1925 година, градот бил преименуван во Сталинград во чест на Јосиф Сталин. За време на Втората светска војна, силите на Оската го нападнале градот, доведувајќи до Битката кај Сталинград, една од најголемите и најкрвавите битки во историјата на војувањето. На 10 ноември 1961 година, администрацијата на Никита Хрушчов го сменила името на градот во Волгоград. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, градот станал административен центар на Волгоградска област.
Локално познат како „Градот херој“, Волгоград денес е местото на „Повиците на татковината“, статуа висока 85 метри посветена на хероите од битката, која е највисока статуа во Европа, како и највисока статуа на жена во светот. Градот има многу туристички атракции, како што се музеи, песочни плажи и самоодна пловечка црква. Волгоград беше еден од градовите домаќини на Светскиот куп на ФИФА 2018 година.
Царицин
Иако градот можеби потекнувал од 1555 година,документирани докази за градот Царицин на сливот на Царицин и реките Волга датираат од 1589 година. Григори Засекин ја основал тврдината Сари Су (локалното име на татарски јазик значи „жолта вода“ или „жолта река“) како дел од одбраната на нестабилната јужна граница на Царството Русија. Градот се распостилал малку над устието на реката Царица на десниот брег. Наскоро станал центар на трговска размена.
На почетокот на 17 век, гарнизонот се состоел од 350 до 400 луѓе. Во 1607 гарнизонот се побунил цели шест месеци против војниците на царот Василиј Шуиски. Во 1608 година била изградена првата камена црква во градот и била посветена на Свети Јован Крстител.