cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анастасија Николаевна Романова
Поврзаноста со Григориј Распутин
Сепак, подоцна се ширеле озборувања дека Распутин не само што ја завел царицата, туку и нејзините четири ќерки. Тој трач добил на тежина кога Распутин дозволил околу да кружи писмото од царицата и нејзините ќерки испратено до него. Анастасија напишала: "Мој драг, ценет, единствен пријателу. Колку долго сакам повторно да те видам. Денес ми се појави во сонот. Секогаш ја прашувам мама кога ќе дојдеш... Секогаш мислам на тебе, мој драг, бидејќи ти си толку добар кон мене."
После тоа кружеле порнографски цртежи, на кои Распутин е прикажан во сексуални односи со царицата и нејзините четири ќерки и со Ана Вирубова. После скандалот, царот му наредува да го напушти Санкт Петербург одредено време. Царицата била незадоволна, а Распутин заминал во Палестина. Без оглед на гласините, поврзаноста меѓу Распутин и царското семејство продолжила сè до неговата смрт на 17 декември 1916 г. Четирите кнегињи биле вознемирени од смртта на Распутин. Тој бил погребан со икона, која ја потпишале Анастасија, нејзините сестри и нивната мајка. Тие присуствувале на погребот, а на неговиот гроб планирале да изградат црква.
Првата светска војна и револуцијата
За време на Првата светска војна, Анастасија заедно со сестрата Марија ги посетувале ранетите војници во приватната болница во Царское Село (резиденцијата на царското семејство во близина Санкт Петербург). Тие двете биле премлади да бидат болничарки, па настојувале со ранетите војници да играат шах или билијард. Царот Николај II Романов абдицирал во февруари 1917 г., а Анастасија и нејзиното семејство за време на октомвриската револуција биле ставени во куќен притвор во Александровскиот дворец во Царское Село. Бидејќи се приближувале болшевиците, претседателот на привремената влада, Александар Керенски, ги преместил во Тобољск во Сибир. Кога болшевиците го зазеле поголемиот дел од Русија, Анастасија и царското семејство биле префрлени од страна на болшевиците во Ипатиевиот дом, куќа која се користела за посебни потреби од страна на тајната болшевичка полиција, Чека, во Екатеринбург.
Стресот и неизвесноста за животот без слобода имале влијание врз целото семејство. Анастасија, во зимата 1917, ѝ напишала на една пријателка „Довидување. Не нè заборавај“." Од Тобољск, на својот тутор му напишала една меланхолична сцена за една девојка која „кога умрела имала само шеснаесет години“.
Во Тобољск, таа и нејзините сестри ги вшивале дијамантите во облеката, надевајќи се дека така ќе ги сокријат од стражарите. Таа, Олга и Татјана во мај 1918 г., биле малтретирани од стражарите кои барале дијаманти, додека се возеле со парен брод до Екатеринбург, за да им се придружат на родителите и сестрата Марија. Нивниот англиски тутор тогаш го слушнал врискањето на големите кнегињи, но не можел да им помогне. Во Екатеринбург, локалниот свештеник подоцна се сеќава како на 14 јули 1918 г. вршел приватна црковна литургија за царското семејство и како, спротивно од обичаите, Анастасија и семејството клекнале за време на молитвата за мртвите.
Таа и во последните месеци од својот живот нашла начин како да се забавува. Заедно со другите во куќата изведувала претстави и така ги развеселувала родителите, во пролетта 1918. Нејзиниот тутор Сидни Гибс рекол дека глумата на Анастасија предизвикува громогласна смеа кај сите присутни. Во писмо од Тобољск со датум од 7 мај 1918 г., на својата сестра Марија ѝ ги опишала моментите на уживање и задоволство, иако била тажна и загрижена за болниот брат Алексеј. Еден од стражарите во Ипатиевата куќа, Александар Стрекотин, во своите мемоари напишал дека Анастасија била многу пријателски расположена и многу весела. Друг стражар рекол дека Анастасија е шармантен ѓавол, секогаш е спремна за непослушност и ретко е уморна. Рекол дека е многу жива и со кучињата правела претстави, слични на оние од циркусот. Трет стражар рекол дека големата кнегиња била терорист и многу навредувала.
Според повеќето тврдења Анастасија е стрелана заедно со целото царско семејство, утрото на 17 јули 1918. Смртната казна била изведена без претходна судска постапка, а ја извеле силите на тајната болшевичка полиција, Чека, под команда на Јаков Јуровски.
Заробувањето и стрелањето
По болшевичката револуција, во Русија настанува граѓанска војна. Преговорите за ослободување на Романови се воделе меѓу болшевиците (нарекувани „Црвени“) и поширокото царско семејство, од кое повеќето биле истакнати членови на европските кралски куќи. Меѓутоа, преговорите западнале во ќорсокак. Кога Белите, лојални на царот, напредувале кон Екатеринбург, така црвените станувале непопустливи што се однесува до прашањето за ослободување на Романови. Црвените знаеле дека Екатеринбург ќе падне во рацете на побројната и подобро опремена Бела армија. Кога Белата армија дошла во близина на Екатеринбург, царското семејство исчезнало. Најшироко прифатено мислење е дека Романови биле стрелани. Истражителот на Белата армија, Никола Соколов дошол до тој заклучок бидејќи предметите кои припаѓале на Романови биле пронајдени фрлени во рударско окно.
Болшевикот Јаков Јуровски, убиството го опишал во белешка до своите претпоставени, а таа белешка била пронајдена дури во 1989 г., а исто така е опишано во книгата на Едвард Радзински, „Последниот цар“. Според таа белешка, ноќта кога е извршено убиството, Романови биле разбудени и им било речено да се облечат. Кога Романови прашале зошто ги будат, им рекле дека треба да ги преместат на посигурна локација, бидејќи Белата армија се приближувала кон Екатеринбург. Кога се облекле заедно со неколкуте слуги кои останале, биле одведени во една мала визба во куќата и им било речено да почекаат. На барање на царицата им биле донесени столици, таа и Алексеј да седнат. По неколку минути во собата влегле џелатите предводени од Јуровски. Без двоумење, Јуровски кратко ги информирал царот и семејството дека ќе бидат убиени. Царот имал време само да каже „Што?“ и да се сврти кон семејството, пред да биде убиен со куршум во главата. Царицата и Олга се обиделе да се прекрстат, но биле убиени со првите куршуми кои биле испукани, во главата. Остатокот од семејството биле убиени кратко после тоа, со исклучок на Ана Демидова, собарката на Александра. Набргу, откако пробала да се одбрани со перница во која имало дијаманти и скапоцени камења, била убиена.
Во белешката на Јуровски стои дека во малата просторија веднаш се кренал густ дим и дека забележал дека куршумите се одбивале од корсетите на двете кнегињи. Подоцна џелатите откриле дека тоа било бидејќи во нив имало дијаманти и скапоцени камења, кои ги криеле од стражарите. На тој начин корсетите послужиле како оклоп против куршумите. На Анастасија и Марија им било речено да се свртат до ѕидот и додека ги прекривале главите биле убиени. Друг стражар, Петар Јермаков, ѝ раскажал на својата жена дека Анастасија ја докрајчиле со бајонети. Како ги изнесувале телата, едно од девојчињата плачело и се тепало по главата, напишал Јуровски.
Лажни извештаи за преживувањето
Потоа веднаш започнале легендите за можното преживување на Анастасија и нејзиното бегство. Ана Андерсон со години тврдела дека таа е вистинската Анастасија Николаевна, но по нејзината смрт со ДНК-анализа е докажано дека таа не е Анастасија. Ана Андерсон тврдела дека одглумила смрт, а потоа со помош на еден стражар, кој се сожалил и воочил дека е жива, успеала да побегне. Најмалку десет жени тврделе дека се Анастасија. Надежда Ивановна Васиљевна и Евгенија Смит тврделе дека тие се Анастасија и нејзината сестра Марија. Тие живееле во Урал до 1964 г., кога биле погребани под имињата Анастасија и Марија Николаевна.
Гласините за преживувањето на Анастасија се зголемиле со различни тогашни тврдења дека биле пребарувани возови и куќи во потрага по Анастасија. Кнегињата Елена од Србија која била жена на подалечниот роднина на Анастасија, кнезот Јован Константинович, во 1918 г. кратко била затворена во Перм. Стражарите ѝ донеле една девојка, која се викала Анастасија Романова и ја прашале дали тоа е ќерката на царот. Елена Петровна рекла дека не ја препознава девојката и стражарите ја однеле.
Иако постоеле сведоци кои тврделе дека ги виделе Анастасија, царицата Александра и сестрите во Перм, веднаш по стрелањето, за таа приказна се смета дека е најобична гласина.
Во еден друг извештај од еден историчар стои дека една млада жена била фатена по обидот за бегство во септември 1918 г. на железничка станица северозападно од Перм. Некои од сведоците откако добиле фотографии од Анастасија ја идентификувале девојката како Анастасија. Тоа го направиле истражителите од Белата армија. Еден од сведоците бил лекарот Павел Уткин, кој на истражителите на Белата армија им рекол дека повредена девојка која чека во главното седиште на Перм, рекла „Јас сум ќерката на царот, Анастасија". Уткин, по налог на тајната полиција добил лек во аптека за пациентот под име „Н“. Подоцна истражителите на Белата армија независно го откриле рецептот.
Во текот на истиот период, во средината на 1918 г., имало неколку случаи за млади луѓе во Русија кои се претставувале како Романови. Сопругот на Распутиновата ќерка Марија излажал неколку богати Руси, барајќи им пари за наводно бегство на Романови во Кина. Тој користел една млада девојка која се маскирала како големата кнегиња, за полесно да ја изведе измамата.
Сепак, според некои голема е веројатноста еден или повеќе стражари да им помогнале на преживеаните, доколку ги имало. Јаков Јуровски побарал од стражарите да појдат во неговата канцеларија за да ги предадат работите кои биле украдени по убиството. Наводно имало доволно време кога телата никој не ги чувал во приземјето и ходникот и во камионот. Некои од стражарите, кои не биле џелати и имале симпатии кон големите кнегињи, ги чувале телата во приземјето одредено време. За време на судењето за идентитетот на Ана Андерсон во Германија 1964-67, виенскиот кројач Хајнрих Клајнбецл сведочел дека ја видел ранетата Анастасија веднаш по убиството во Екатеринбург на 17 јули 1918. Тој тврдел дека неговата газдарица ја лекувала Анастасија во куќата наспроти Ипатиевата куќа. Рекол дека горниот дел од телото и бил покриен со крв. Клајнбецл сведочел дека Анастасија поминала три дена кај неговата газдарица. Црвените не ја пребарале нивната куќа, бидејќи многу добро ја познавале неговата газдарица. После тоа Анастасија исчезнала и повеќе никогаш не дознал за нејзината судбина.
Клајнбецл ја познавал кнегињата, а за повредената девојка рекол дека е една од ранетите кои ги видел во Ипатиевиот дом.
Ана Андерсон умрела во 1984 г., а нејзиното тело било кремирано. На примероци од нејзините остатоци биле направени ДНК тестови во 1994 г. Се проверувале со крвта на најблиските сродници на Романови и се докажало дека веројатноста Ана Андерсон да е Анастасија е занемарливо мала.
Гробот на Романови
Конечно во 1991 г. била пронајдена масовната гробница на Романови и нивните слуги, во месноста Ганина јама. Ексхумацијата била извршена во шума надвор од Екатеринбург. Гробницата била пронајдена цела деценија порано, но оние кои ја откриле, ја чувале тајната од комунистите, кои тогаш биле на власт, да не дознаат за нивното откритие. Кога гробницата била отворена наместо очекуваните единаесет, биле пронајдени девет скелети. Се очекувало дека тука се погребани: царот, царицата Александра, престолонаследникот Алексеј, четирите големи кнегињи, дворскиот лекар Евгениј Боткин и 3 слуги). Според форензичарот Вилијам Маплу во гробницата недостасувале Алексеј и Анастасија. Руските научници верувале дека недостасува големата кнегиња Марија. Русите ја идентификувале Анастасија во гробот користејќи компјутерска програма со која ги споредувале фотографиите од Анастасија и скелетите во гробницата. Американските научници сметале дека оваа метода не е точна. Американците ги проценувале женските скелети и староста на забите. Освен тоа Анастасија била најмала од сестрите. Кога во 1998 г. конечно е погребано царското семејство Романови, Анастасија е погребана како личност од 145 cm, а научниците на основа на фотографиите веруваат дека таа била висока 132 cm. ДНК тестирањето покажало дека тоа се скелетите на царското семејство и нивните слуги. Меѓутоа, судбината на двете деца останува неизвесна. Судбината на Анастасија и понатаму останува мистерија.
Канонизација
Процесот на канонизација на семејството Романови започнал во 1981 година, кога странска првославна црква, членовите на семејството ги прогласила за маченици. Подготовката за канонизација во Русија, започнала во 1991 година, кога била пронајдена масовната гробница на семејството во месноста Ганина јама. Со благослов на архиепископот на Мелхиседек на 7 јули истата година, бил воведен богослужбенички крст. На 17 јули 1992 г., првиот епископ бил на местото на закоп на членовите на семејството.
Во ноќта на 17 јули 1995 год. била одржана божествена литургија, која се одржува секоја година.
Во 2000 година, одлуката за канонизација била донесена од страна на Руската православна црква. Во истата година со благослов на патријархот започна изградбата на манастирот „Ганина јама“.
На 1 октомври 2000, архиепископот од Екатеринбург и Верхотурск Викентиј го поставил камен-темелникот на манастирот посветен на царските маченици. Манастирот бил изграден претежно од дрво, има седум главни цркви, меѓу кои најзначајни се главниот храм во чест на царските маченици, црквата посветена на Светиот Серафим Саровски и други.
Канонизацијата на Романови била критикувана бидејќи царевата слабост како владетел довела до болшевичката револуција. Меѓутоа канонизацијата има врска со тоа што Романови биле убиени. Телата на царот Николај II, царицата Александра и три од нивните ќерки се погребани на 17 јули 1998 во Санкт Петербург во соборната црква Свети Петар и Павле, точно 80 години од нивното убиство.
Ерне Рубик
Ерне Рубик (13 јули 1944) — унгарски иноватор, архитект и професор по архитектура. Тој е познат по откривањето на механичките загатки вклучувајќи ја и Рубиковата коцка (1974), Рубикова магија, Рубикова магија: мајсторско издание и змијата Рубик.
Анастасија Николаевна Романова
Стихови на Николај Гумиљов
Рускиот поет Николај Гумиљов, кој за време на Првата светска војна бил знаменосец на руската армија, а во 1916 престојувал во царскоеселската болница ѝ посветил неколку стихови на големата кнегиња Анастасија Николаевна.
Ерне Рубик
Додека Рубик станувал познат по измислувањето на Рубикова коцка и неговите други загатки, голем дел од неговата неодамнешна работа вклучува и промоција на науката во образованието. Рубик е вклучен во неколку организации како што се Рубиковата коцка, Рубиковата иницијатива за учење и Фондацијата Јудит Полгар, чија цел е да ги ангажираат учениците во науката, математиката и решавање на проблемите од рана возраст.
Детско и родителско влијание
Ерне Рубик е роден во Будимпешта, Унгарија, на 13 јули 1944 година, за време на Втората светска војна и целиот свој живот го живеел во Унгарија. Неговиот татко, Ерне Рубик Постариот, бил инженер за летови во фабриката за авиони Естергом, а неговата мајка, Магдолна Санто, била поет. Тој во речиси секое интервју изјавувал дека ја добил својата инспирација од неговиот татко.
Анастасија Николаевна Романова
Филмови за Анастасија
Во САД биле снимени неколку филмови за Анастасија Николаевна:
Ерне Рубик
Детско и родителско влијание
Неговиот татко, Ерне Постариот, бил високо ценет инженер на едрилици. Неговата голема работа и експертиза во оваа област му доделила меѓународна репутација како експерт во својата област.
Образование
Од 1958 до 1962 година, Рубик специјализирал скулптура во средното училиште за ликовна и применета уметност. Од 1962 до 1967 година Рубик учел на Технолошкиот универзитет во Будимпешта, каде што станал студент на архитектонскиот факултет. Од 1967 до 1971 година, Рубик присуствувал на Унгарската академија за применети уметности и бил на Факултетот за архитектура и дизајн.
Анастасија Николаевна Романова
Филмови за Анастасија
Исто така познат е и филмот Анастасија (1997), како и Тајната на Анастасија, кој е снимен врз ознова на верзијата на Ана Андерсон. Ликот на Анастасија се појавува и во анимираната серија Крв+.
Друго
Меѓу другото, ликот на Анастасија се споменува и во култниот филм од 1997 Титаник. Во музиката, Анастасија е спомената во песната „Sympathy for the Devil“ од The Rolling Stones, како и во песната од Жана Бичевскаја „Песна за светите царски маченици“.
Ерне Рубик
Од алатката во училницата до магичната коцка до Рубикова коцка
Почнувајќи со блокови од дрво и гумени ленти, Рубик решил да создаде структура која ќе им овозможи на поединечните парчиња да се движат без да се распадне целата структура. Рубик првично користел дрво за блок поради удобноста на работилницата на универзитетот и затоа што сметал дека дрвото како едноставен материјал за работа со тоа не бара софистицирана машинерија. Рубик ги направил првичните прототипови на неговата коцка со рака, сечење на дрвото, здодевни дупки и користење на еластични ленти за да ја одржи контракцијата заедно.
Рубик му го покажал својот прототип на неговиот клас и неговите студенти многу го сакале. Рубик сфатил дека, поради едноставната структура на коцката, може да се произведува релативно лесно и може да привлече поголема публика. Таткото на Рубик имал неколку патенти, па Рубик бил запознаен со процесот и се пријавил за патент за неговиот пронајдок. Рубик тогаш тргнувал да најде производител во Унгарија, но имал големи тешкотии поради ригидната планирана економија на Унгарија во тоа време. Конечно, Рубик успеа да најде мала компанија која работела со пластични и направил шаховски парчиња. Коцката првично била позната во Унгарија како „Магична коцка“.
Рубик ја лиценцирал Магичната коцка за идеални играчки, американска компанија во 1979 година. Ребрендиран од The Magic Cube во Рубикова коцка пред нејзиното запознавање со меѓународна публика во 1980 година. Процесот од почетокот на прототипот до значајното масовно производство на коцката го зафатило повеќе од шест години. Рубиковата коцка продолжила да станува светски успешна, освојувајќи неколку награди за „Играчка на годината“ и  стнала главна во популарната култура на 1980-тите. До денес, се продадени над 350 милиони рубрикови коцки, што ја прават една од најдобро продаваните играчки на сите времиња.
Други пронајдоци
Покрај Рубиковата коцка, Рубик е исто така пронаоѓач на Рубикова магија, Рубикова змија и Рубикова 360, меѓу другите.
Подоцна кариера и други дела
Во раните 1980-ти, тој станал уредник на списанието за игри и загатки наречено „И игри“ (És játék), потоа станал самовработен во 1983 година, основајќи го Рубик Студио, каде што дизајнирал мебел и игри. Во 1987 година станал професор со полно работно време; во 1990 година станал претседател на Унгарската инженерска академија ( Magyar Mérnöki Akadémia ). Во 2009 година, тој бил назначен за почесен професор на Универзитетот Кејмунг, Даегу, Јужна Кореја.
Публикации
Уредник и соавтор на „Магична коцка“ (А bűvös kocka), Мусаки Киадо, Будимпешта, 1981 година.
Соавтор на Рубиковиот кодекс на коцката (напишан од Дејвид Сингмастер, Ерно Рубик, Герцсон Кери, Џорги Маркс, Тамас Варга и Тамас Векерди), Оксфорд Универзитетски печат, 1987.
Основи и настапи
Тој присуствувал на Светското првенство 2007 во Будимпешта. Тој, исто така, одржал предавање и автографска сесија на конференцијата „Мостови меѓу математиката и уметноста“ во јули 2010 година.
Рубик бил член на Советодавниот одбор на научниот и инженерскиот фестивал на САД.
Кадрифаково
Кадрифаково — село во Општина Свети Николе, во областа Овче Поле, во околината на градот Свети Николе.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на областа Овче Поле, оддалечено 12,5 километри југоисточно од Свети Николе и на 15 километри западно од Штип.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кадрифаково живееле 50 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кадрифаково имало 40 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Кадрифаково живеат 163 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 150 жители, од кои 146 Македонци, 1 Србин и 3 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1958 година, родови во селото се:
Доселеници:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1700 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 141 гласач.
Личности
Александар Спасов - основоположник и носител на информатичка споменица
Иселеништво
Во ова село живеело разно население. Сепак најстари и најбројни биле Македонците. До 1912 година во ова село живееле следните македонски родови. Ѓоргеви, Петрушеви, Ристови, Василкови, Коцеви, Трајчеви и Илиеви. Но тие се иселиле од селото. Ѓоргеви заминале во Амзабегово. Петрушеви во Ерџелија и Скопје. Василкови во Мустафино. Во 1946/47 година во селото биле населени околу 70 семејства на Македонци од Егејска Македонија. Но тие после 1950 година почнале да се иселуваат во Штип и Велес.
Во 1922 година на местото на раселеното население се доселиле колонисти од Црна Гора, Босна, Далмација, околината на Пирот и Крагуевац. Тие брзо нараснале во селото, и го промениле името на селото во Олујиќ. Некои од колонистичките семејства се викале Антоније Милковиќ (од околината на Крагуевац), Никола Бабиќ, Саво Родиќ (од Далмација), Миле Десница, Петар Вучковиќ, Тодор Осоченко, Мичо Костиќ (од околината на Пирот). Во текот на Втората светска војна кога завладеале Бугарите со овој крај тие ги иселиле колонистите, со исклучок на тие од пиротско. Но потоа и тие заминале од селото. Потомците на колонистите денес живеат воглавно во Војводина, во Рума.
Од селото е иселено и турското население кое живеело во селото.
Обична леска
Обична леска (научн.: Corylus avellana) - вид листопадно дрво од видот Лески.
Распространетост и морфологија
Обичната леска е грмушка којашто може да достигне височина од пет до седум метри, а расте во цела Европа и во Северозападна Африка. Најчесто расте во влажни, осојни места, но се култивира речиси во сите европски земји. Коренот на леската е плиток, кората е мазна и светлокафеава, пупките се јајцевидни со повеќе лушпи, младите гранчиња се црвенкасто-влакнести. Лисјата на леската се сместени на кратки дршки, по форма се тркалезни или елипсовидни, а по рабовите се остро, пилесто назабени. Леската цвета пред пролистувањето, во периодот од февруари до април, а нејзините цветови се во форма на реси. Машките реси се жолти и се формираат во текот на летото претходната година, додека женските реси се покриени со лисни лушпи и се одделени од машките. Плодот на леската е во форма на оревче (лешник) и созрева во септември и во октомври, а потоа брзо паѓа при што семката што се наоѓа во плодот може да се јаде.
Лековити својства
Во медицината се користат плодот на леската (Corylus avellana fructus), младите листови (Corylus avellana folium) и кората од стеблото (Corylus avellana cortex). Притоа, плодовите се берат кога се зрели, по што се сушат на сонце; листовите се берат кога се млади, а се сушат под сенка и на проветрени места; кората се бере во рана пролет при што се сече на тенки парчиња (до 10 сантиметри) и потоа се суши. Семките од плодот на леската (лешниците) содржат: 50-60% масла, кои најчесто се состојат од олеинска и линолна киселина, 14-18% белковини, околу 14% скроб и околу 2,5% минерали. Хемискиот состав на кората содржи: катехински танин (5-8%), малку смола, етерични масла, флавониди, деривати на мирицетол итн. Најпосле, листот содржи танини, флавониди, фолна киселина и витамин Ц.
Лисјата и кората на леската се користат за лекување на воспалени вени и хемороиди, бидејќи ги стеснуваат крвните садови, благодарение на танините што ги содржат. Исто така, леската помага и во надворешното лекување на верикозни улцерации во вид на облоги подготвени од кората и лисјето. Младите листови се користат за лекување на чир во желудникот, проливи, хроничен воспалителен процес на дебелото црево и други стомачни заболувања. Во народната медицина, листот и кората се употребуваат за лекување на зголемена простата. Притоа, од листовите и од кората се подготвува чај, а од кората се прави и маст која може да остане стабилна до две години.
NGC 1936
NGC 1936 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1936 се споменува и како IC 2127, ESO 56-EN111, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1834 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1936 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 22 м 14,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 58' 34".
Други поделби
Проучување на NGC 1936 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
NGC 6361
NGC 6361 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6361 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6361 има привидни димензии од 2,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 18 м 40,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +60° 36' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 6361 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60045. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4198. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
Градиште (Мала Црцорија)
Градиште  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Мала Црцорија. Наоѓалиштето претставува градиште од доцна антика. На висок рид над селото се наоѓаат урнатини од градиште што зафаќа простор од 30 × 40 м. По површината на градиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Кланце
Кланце (словенечки: Klance) — населба во Општина Лошка Долина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Air France
Air France (Македонски: Ер Франс), е авиокомпанија, заснована во Париз, Франција, и една од најголемите светски авиокомпании и основач на SkyTeam алијансата од авиокомпании. Air France сообраќа на 185 одредишта во 83 земји низ целиот свет. Централата на авиокомпанијата е на аеродромот Де Гол кај Париз, како и помали централи на аеродромите Орли кај Париз, Лион и Ница. Авиокомпанијата беше формирана на 7 октомври 1993. Во 1990, авиокомпанијата ги откупи сите сообраќања на домашниот авиопревозник Air Inter, како и на нивните соперници Union des Transports Aériens. Air France беше официјален национален авиопревозник цели 7 декади, пред да се спои со KLM во 2003 година. Флотата на Air France е составена во најголем број од авиони од типот Airbus и Boieng. Регионалната подружница на Air France е одговорна за најголемиот дел од регионалните домашни и Европски одредишта. Слоганот на претпријатието е: „Да го направиме небото најдобро место на светот“.
Реорганизација за џет-ерата
Во 1952, Air France ги префрли сите свои собраќања на новиот јужен терминал на аеродромот Орли кај Париз. До тоа време, мрежата на одредишта се рашири, покривајќи околу 250.000 километри. Air France ја започна својата џет ера во 1953 со авион од типот de Havilland Comet, првиот авион на млазен погон во светот. На 26 септември 1953, Француската влада и наложи на Air France да ги дели одредиштате низ целиот свет со новите приватни авиопревозници. На 23 февруари 1960, Министерот за јавни работи и авиопревозот го префрли целиот домашен сообраќај на авиопревозникот Air Inter. За да Air France ги покрие загубите поради губењето на одредиштате, и беше даден дел од акциите во претпријатието. Од 1974 година, Air France започна со преместување на своите сообраќања на аеродромот Париз Шарл Де Гол, северно од Париз. Во 1974 година, Air France исто така постана и првиот светски авиопревозник со на Airbus A300, широкотрупен авион со два мотори, кој беше првиот авион произведен од страна на Airbus.
Конкорд сервис и соперништво
На 21 јануари 1976 година, Air France започна со надзвучен авиопревоз на релацијата Париз - Дакар - Рио, со авион од типот Конкорд. Следната година започнаа и со супоерсонични летови кон Њујорк и Вашингтон. Патувањето од Париз до Њујорк траеше 3 часа и 23 минути, или двапати побрзо од брзината на звукот. Air France, покрај British Airways беа единствените два превозника што користеле надзвучни авиони. До 1983 година, бројот на вработени беше околу 34.000, флотата броеше околу 100 авиони, 634000 километри мрежа со одредишта и околу 150 одредишта во 73 земји. Со ова, Air France беше четвртиот најголем авиопревозник во светот. Во 1988 година, Air France беше првиот корисник на авионите од типот Airbus А320 (со вградена лет преку жица технологија).
Соединување и приватизација
На 12 јануари 1990 година, авиосообраќајот на во тоа време државното претпријатие Air France, полу приватизираната Air Inter и целосно приватизираната UTA беа споени во едно претпријатие, Air France. Спојувањето на сета работа беше план на владин план за еден обединет национален авиопревозник кој ќе се спротивстави достоинствено на конкурентите со либерализацијата на воздушниот простор во рамките на Европската Унија. На 25 јули 1994 година, ново холдинг-претпријатие, наречена Groupe Air France беше регистрирана. Претпријатието започна со работа на 1 септември 1994 година. Ов претпријатие ги откупи сите сопственички права на Air France и Air Inter. На 31 август 1994, Стефан Волф, поранешен извршен директор на United Airlines, беше назначен за советник на директорот на Air France, Кристијан Блан. Волф доби пофалби за воведувањето на моделот на главна централа на аеродромот Париз Де Гол. На 19 февруари 1999, владата на Францускиот премиер Лионел Жоспен одобри приватизација на одреден дел од Air France. Акциите беа понудени на берзата во Париз на 22 февруари 1999. Во јуни 1999, Air France и Delta Air Lines формираа билатерално трансатлантско партнерство. На 22 јуни 2000, ова партнерство се прошири во гловалната алијанса SkyTeam.
Спојувањето со KLM
На 30 септември 2003, Air France и KLM објавија спојување на двете авиопревозници во една единствена авиоавиопревозник, која ќе се води под името Air France - KLM. Групацијата набргу стана најголема во светот во однос на добивката, како и трета во однос на изминатите километри на годишно ниво. Иако раководени под една единствена групација, Air France и KLM продолжија да летаат под своето посебно име.
Одредишта
Погледнете опширно, одредишта на Air France.
Кабински класи
Air France моментално на своите меѓународни одредишта има 3 класи во своите авиони: L'Espace Première (Прва), L'Espace Affaires (Бизнис), и Tempo (Економска). За летовите кон Карибите и Индискиот Океан, напредна економска класа, Alize, исто така е понудена. Забава за време на летот е понудена преку AVOD (Audio Video on Demand).
L'Espace Première
L'Espace Première e првата класа понудена од Air France, која се среќава во интерконтиненталните летови, и е понудена во авионите од типот Боинг 777-300ER и Боинг 777-200ER. Класата нуди 4 до 8 седишта кои се движат за 180 степени, и со тоа формирајќи кревет долг 2 метри. Секое место нуди 10.4" екран на допир, доволно приватност, поддршка за аутомасажа, слушалки за намалување на бучавата, личен телефон како и влезови за напојување. Јадењето се сервира од À la carte мени. Класата ќе биде преименувана во Première како дел од ребрендирањето на авиопревозникот.
L'Espace Affaires
L'Espace Affaires, или бизнис класата на Air France, и е достапна во авионите Ербас А330, Ербас А340, Боинг 747 како и Боинг 777. Класата нуди lie-flat седишта како и личен телефон, влезови за напојување и AVOD. Исхраната содржи три јадења. Класата ќе биде реименувана Affaires како дел од ребрендирањето на авиопревозникот.
Alizé
Alizé е напредна регионална економска класа за летовите кон Kарибите и одредиштате во Индискиот Океан. Во оваа класа се сместени 36 седишта во 2-4-2 конфигурација на седишта.
Premium Voyageur
Новата класа ќе биде достапна на авионите од типот Боинг 777 стартувајќи од сезоната Есен/Зима 2009/2010. Заснована е на напредно економската класа, со таа разлика дека кабината ќе биде покомфорна, и ќе има место за 32 патника.
Tempo
Tempo или економска класа, вклучува личен телефон, AVOD забава со игри и филмови. Исхраната во оваа класа е избор помеѓу две јадења на интерконтиненталните летови како и ограничен избор на алкохол. Класата ќе биде реименувана во Voyaguer со ребрендирањето на авиопревозникот.
Надворешни врски
Фотографии од:
Паоло Монтеро
Паоло Роналд Монтеро Иглесијас (роден на 3 септември, 1971 година во Монтевидео) — поранешен уругвајски фудбалер, играч од одбраната.
Тој е најдобро познат по времето кога настапувал за италијанскиот гигант Јувентус, во кој поминал речиси една деценија и ги освоил најзначајните одличја во својата кариера. Имено, додека настапувал за Јувентус и го добил прекарот Хардмен. Со својте настапи тој изградил репутација на тврд и бескомпромисен дефанзивец, во одбранбената линија што ја освоила Италија и Европа. Тој е денес играчот со најголем број на добиени црвени картони во Серија А (вкупно 16). Инаку покрај Јувентус, Монтеро настапувал и за Пењарол (двапати), Аталанта и Сан Лоренцо.
Тој исто така бил и репрезантативец на Уругвај и тоа цели 14 години од 1991 до 2005 година, во кој одиграл 61 натпревар во националниот дрес и постигнал 5 гола.
Технички одлики
Тој бил опишан како "играч кој е многу вешт со топката и сосем мирен кога е под притисок", но исто така и "како многу талентиран и интелигентен фудбалер".
Аталанта
По трансферот во клубот од Бергамо, Монтеро веднаш станал редовен член во почетните единаесет на клубот, и бил клучна фигура во нивната одбрана. Тој собрал 27 лигашки настапи во кој постигнал и два гола во својата деби сезона во Серија А. Во својата втора сезона со клубот, тој започнал како стартер во 30 натпревар, но сепак, сезоната завршила со испаѓање на клубот во Серија Б. Во втората лига на Италија по ранг, Монтеро се појавил во 34 натпревари, постигнал два гола, и му помогнал на неговиот тим да избори непосредна промоција назад во Серија А. Во текот на сезоната 1995-1996 во Серија А, Монтеро постојано се борел со повреди, и накрајот завршил со само 23 одиграни натпревари. Откако импресионирал во голема мера за време на неговиот 4 годишен престој во Бергамо, Монтеро направил голем скок во својата кариера со трансферот во италијанската и европската велесила, тимот на Јувентус.
Јувентус
По големиот трансфер во Торино, Монтеро направил над 30 настапи во првата сезона со Јувентус во сите натпреварувања. Дури само по првата импресивна сезона, тој постигнал голем успех, освојувајќи четири скудета со клубот, заедно со уште некој други почести; се верува исто така дека Монтеро бил најдобар пријател на Зинедин Зидан во текот на времето кога двајцата настапуваа за Јувентус, пријателство кое завршило кога Зидан бил продаден на Реал Мадрид во 2001 година. Јувентус го имаше она што се смета како најдобра одбрана во светот во тој период кога и Монтеро беше во клубот, и многу често се случувало и многу силни тимови да имаат целосна контрола врз топката во натпреварот а да неможат да постигнат гол против Јувентус, и накрајот дури и да бидат разбиени со неколку гола во нивната мрежа. Монтеро играл и на двете позиции како централен бек и како лев бек во текот на овој период, и формирал импресивни дефанзивни партнерства со играчи од висок калибар како: Чиро Ферара, Марк Јулиано, Џанлука Песото, Лилијан Тирам, Алесандро Бириндели, Игор Тудор, Џанлука Ѕамброта, Никола Легротаље и Фабио Канаваро за време на неговиот 10-годишен мандат со клубот. По триумфот во Серија А во сезоната 2004-2005, Монтеро и неговиот тимски колега Ферара ставија крај на нивните кариери во Јувентус. И додека Монтеро се одлучил да се врати назад во Јужна Америка, Ферара заминал во пензија. Монтеро направил над 200 настапи за бјанконерите, постигнувајќи само еден лигашки погодок. Во финалето на Лигата на шампионите во сезоната 2002-03, Монтеро беше еден од трите играчи на Јувентус кој промашија пенал во пенал-рулетот, откако неговиот удар беше одбранет од голманот на Милан, Дида.
Сан Лоренцо
По неговиот мандат во Јувентус, Монтеро се преселил во аргентинскиот клуб Сан Лоренцо. Неговото време во клубот било мошне кратко. Сепак, тој пропуштил и многу натпревари поради постојани повреди. Тој го напуштил клубот по само 14 настапи и постигнал еден гол против Расинг Клуб. Во 2006 година, тој добил неколку интересни понуди од клубови како Олимпијакос и од неодамна промовираниот клуб во Серија А Катанија, но сепак, Монтеро избрал да му се врати на клубот од детството каде што ја започна својата кариера, Пењарол.
Враќањето во Пењарол
За сезоната 2006-2007 сезона, Монтеро му се приклучил на поранешниот клуб Пењарол, за да ја мине својата последна сезона во кариерата пред официјално да го најави неговото пензионирање. Тој постигнал еден гол во 26 натпревари за време на неговата последна сезона како професионален фудбалер.
Репрезентативна кариера
Монтеро бил и капитен на неговата земја во нивниот обид да се квалификуваат за Светското првенство 2006 во интерконтиненталниот плејоф двобој со Австралија, во кој уругвајците биле поразени на пенали и неуспеале да се квалификуваат како што тоа го направиле на Светското првенство 2002, односно четири години пред тоа. За жал за Монтеро, тој со куцање се упатил надвор од теренот по повредата на тетивата со која се здобил во текот на вториот натпревар во Сиднеј, и не бил во можност да изведува удар од белата точка во пенал-серијата. По поразот, Монтеро веднаш го објавил своето повлекување од националниот дрес, велејќи: "штета оваа група на играчи заслужува да биде на Светското првенство."
Неман
Неман, Њоман, Немунас или Мемел (Нёман; Nemunas; Неман; Memel; Niemen) — река во Европа која извира во Белорусија и тече низ Литванија, образувајќи ја северната граница на западната руска ексклава Калининградска Област. Се влева во Курскиот Залив, поврзан со Балтичкото Море во еден тесен дел. Тече во должина од 937 км, и затоа се вбројува меѓу поважните источноевропски реки. Се движи во запад до Гродно на 12 км од полската граница, северно до Каунас, а потоа повторно на запад сè до морето.
Ова е најголема река во Литванија и трета по големина во Белорусија. Пловна е во најголемиот дел. Почнува од две изворишта чии водотеци се спојуваат околу 15 км југозападно од гратчето Узда, 55 км југозападно од главниот град Минск. Само свиок од 17 км лежи на белоруско-литванската граница. Понатаму реката има значителни свиоци долж помал тектонски расед.
Сливот на реката е образуван за време на доцниот квартар приближно по работ на последната ледена покривка, што значи некаде 25.000 до 22.000 години п.н.е. Длабочината на реката се движи од 1 м во горното течение до 5 м во долниот слив.
Немански свиоци
Поради нивната местоположба, свиоците честопати се опишуваат со литванското име на реката. Во 1992 г. е основан Националниот парк Немански Свиоци. Тој има за цел да ги зачува свиоците (лит. vingis) кои реката ги прави во шумата Пунија. Близу Приенај, Неман прави 17-километарски свиок (во облик на солза), кој е толку искривен што за 1,2 км би направил круг. Реката тече низ двојниот свиок помеѓу Балберишкис и Бирштонас цели 48 км, а потоа зазема северен правец, но само 4,5 км. Свиоците не се обични речни меандри, туку следат тектонски структури под коритото. Од раседите излегуваат минерални извори. Ова подрачје има историско и културно значење. Овдешните замоци биле во првите редови на одбраната од нападите на Тевтонските витези.
Делта
Во делта се дели на ракавци и канали кои се мешаат во полдерите и моклиштата и претставуваат мошне привлечно одредиште за екотуризам. Четирите главни растоки се Атмата, Пакалне, Скирвите (јужното устие кое ја бележи државната граница) и Гилија. Реката игра суштинска улога во екосистемот на Курскиот Залив. Таа е главниот дотур на вода во заливот, кој впрочем претставува лагуна и ја одржува водата речиси слатка. Ова им овозможува живеалиште на животните што живеат во слатка и соленикава вода. Како што делтата се шири на север, лагуната од спротива се стеснува. Овде е Регионалниот парк Делта на Неман, создаден во 1992 г.
Најголеми населени места
Броејќи од запад кон исток, најголеми населени места во поречието се Советск/Тилзит, Неман, Каунас, Алитус, Друскининкај, Гродно и Масти.
Културно значење
Римскиот географ Птоломеј оваа река ја нарекува Хронос (иако постои верување дека мислел на Прегоља).
По реката е наречена праисториската неманска култура од времето на неолитот.
Делот од реката што поминува низ историска Прусија на германски се нарекува Мемел барем од 1250 г. кога Тевтонските витези го изградиле замокот Мемелбург и градот Мемел во устието на Курскиот Залив, нарекувајќи го по домородното име на реката — Мемел. Градот Мемел денес е во Литванија и се нарекува Клајпеда (макар што постои и друг Мемел на реката Данге кој денес се нарекува Дане). На германските карти, само 112 км од течението на Неман во Прусија се води како Мемел, а остатокот е запишан како Ниман.
Границата помеѓу Државата на Тевтонскиот ред и Литванија е утврдена во 1422 г. со Мелнскиот договор и останала непроменета со векови. Тилзитскиот мир склучен помеѓу Наполеон и рускиот цар Александар I е потпишан на сплав на реката во 1807 г. Преминувањето на реката од Наполеоновите војски на почетокот на Француската инвазија на Русија во 1812 г. е опишано во романот „Војна и мир“, а воедно се споменува и во книгата „Пан Тадеуш“. Во 1919 г. со Версајскиот договор по Неман е повлечена граница, одвојувајќи ја Мемелската Теирторија од германска Источна Прусија почнувајќи од 1920 г. Тогашната Вајмарска Република ја усвоила Песната на Германците () како државна химна. Во првата строфа, напишана во 1841 г., реката се споменува како источна граница на тогашна (сè уште необединета) Германија:
Литванците го нарекуваат Неман „татко на реките“. Безброј претпријатија и организации во земјата го содржат зборот „Немунас“ во нивните имиња, меѓу кои фолклорен ансамбл, неделно списание за уметност и култура, санаториум и бројни пансиони и хотели. Реката често се споменува во литванската и полската книжевност. Една од најпознатите песни на Мајронис вели:
Речиси секој Литванец ги знае овие зборови напамет.
Во Литванија има помали реки и потоци со имиња кои се морфолошки изведенки или когнати: Немуникштс, Немуњукас, Немунинас, Немунелис и Немунајтис.
Етимологијата е спорна: според едни Немунас е стар збор со значење „влажно место“, а според други означува „нема, бесшумна река“ (од nemti, nėmti „занемување“, како и memelis, mimelis, mėmė „бавен и трапав човек“). Името можеби е дојдено од финскиот збор niemi со значење „плашт“.
Стопанско значење
Голем дел од реката се користи за риболов, производство на струја, водоснабдување, индустриски намени, земјоделство, разонода, туризам и воден превоз.
Во Литванија има планови за прокоп на коритото под Каунас за да биде поискористлива во тој дел од течението.
Поголеми градови на реката се Гродно во Белорусија, Алитус и Каунас во Литванија и Советск во Калининградската Област на Русија. Речниот слив има население од 5,4 милиони жители. Во белорускиот дел на сливот застапени се гранки како металопреработувачката, хемиската индустрија, производство на дрвена каша и хартија, производство на градежен материјал како и преработка на храна. Во Литванија, градот Каунас со своите 400.000 жители е главен корисник на реката; тамошните стопански активности што ја засегаат реката се хидроенергетиката, машинството, хемиската, дрвопреработка и хартиената индустрија, изработката на мебел, текстил и прехранбени производи. Во Калининградската Област индустриски центри по поречието се Советск и Неман, кои имаат големи погони за производство на дрвена каша и хартија.
Над Каунас во 1959 г. е изградена брана за потребите на хидроелектрана. Така е направено Каунското Езеро, најголемо вештачко езеро во Литванија. Зафаќа површина од ; долго е 93 км и достигнува длабочина од 22 м. Популарна активност на езерото е едрењето.
Августовскиот Канал, изграден во XIX век, го поврзува Неман со Висла.
Риби
Во Неман се застапени следниве видови риби: кострешот, штуката, смуѓот, белоперката, лињакот, девериката, писата, лиглето и плашицата.
Неговите притоки носат видови како штипалката, колушката, крапот, речната пастрмка, пешот, кркушката, кленчето и кленот.
Атлантскиот лосос вршел спротиводна преселба по реката за се мрести на есен, но сега е слабо застапен поради изградбат на браната, која нема рибја патека. Во минатото населението ловело риба ноќе со факли и харпуни.
Ликург
Во Стара Грција и/или старогрчката митологија, името Ликург може да се однесува на: