Ошо
Универзитетски години и јавен говорник: 1951 – 1970
Во 1951, на 19 години, Ошо ги започнува студиите на Колеџот Хиткарини во Јабалпур. По барањето да си замине по конфликти со професор, се префрла на D. N. Jain Колеџот, исто така во Јабалпур. Докажувајќи се како непокорливо аргументативен, не е потребно да присуствува на предавањата на D.N. Jain Колеџот, освен за испитувањата и го користел неговото слободно време неколку месеци да работи како уредник-асистент во локалниот весник. Со јавно говорење почнува на годишното Собирање на сите вери (Sarva Dharma Sammelan) одржано во Јабалпур, организирано од комуната на Таранпанти Џаинистите, во која тој е роден и каде учествува од 1951 до 1968. Тој се противи на притисокот на неговите родеители да се ожени. Ошо подоцна изјавува дека духовно се просветлил на 21 март, 1953, кога бил 21 година, во мистично искуство додека седел под едно дрво во градината Банвартал во Јабалпур. Откако дипломира филозофија на D.N. Jain колеџот во 1955, се запишува на универзитетот во Сагар, каде во 1957 станува магистер по филозофија. Веднаш си озбезбедува настава на Раипурскиот Санскритски колеџ, но вице-канцеларот набрзо бара замена бидејќи го смета за опасност за моралот, карактерот и религијата на неговите студенти. Од 1958, предава филозофија како доцент на Јабалпурскиот Универзитет, каде што е унапреден во професор во 1960. Станува популарен предавач и е признаен како исклучително интелигентен човек од страна на неговите соработници, кој бил во можност да ги надмине недостатоците на почетното образование во неговиот мал град. Паралелно со неговата работа на универзитетот, патува низ Индија како Ахариа Ражнеш (Acharia значи учител или професор, Rajneesh е прекар што го добил во детството), за да предава, при што ги критикува социјализмот и Ганди. Тој вели дека социјализмот само ќе ги здружи сиромашните, и го опишува Ганди како реакционарен мазохист што проповеда сиромаштија. Она што и е потребно на Индија за да го избегне назадувањето е капитализам, наука, модерна технологија и контрола на раѓање. Тој ги критикува ортодоксните Индиски религии и ги нарекува мртви, исполнети со празни ритуали, а нивните следбеници се угнетувани со страв од проклетство и ветување за благослов. Таквите искази го прават контроверзен, но се здобива и со верни следбеници меѓу кои бројни богати трговци и стопанственици. Тие барале поединечни консултации со него за нивниот духовен развој и секојдневниот живот во замена за донации-вообичаени спогодби во Индија-и ова брзо се проширило во практика. Од 1962 започнува да води три- до десетдневни кампови за медитација, и првиот центар за медитација (Џиван Јагрути Кендра) почнува да се појавува околу неговото учење, тогаш познато како Движење за будно живеење (Jivan Jagruti Andolan). После контроверзна серија на говори во 1966, дава отказ од наставата на барање на универзитетот. Со серијата предавања во 1968, подоцна објавена како Од секс до суперсвесност, ги ужаснува Хинду водачите со повикот за послободно прифаќање на сексот и во индискиот печат станува познат како „секс-гуру“. Кога во 1969 е повикан да говори на Втората светска Хинду конференција, и покрај сомневањата на некои Хинду водачи, тој ја користи ситуацијата повторно да предизвика контроверзии, тврдејќи дека „секоја религија што гледа на животот како безначаен и полн со мизерија, и учи на омраза кон животот, не е права религија. Религијата е уметност што покажува како да се ужива животот.“ Тој ги окарактеризира свештениците како мотивирани од сопствените интереси, што ги лути шанкарашариите (изворно: shankaracharya) од Пури, кои со сите сили се трудат да ги сопрат неговите предавања.