cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BD+40° 4210
Одлики
BD+40° 4210 е крајно зацрвенета и згасната ѕвезда поради вселенската прашина од Млечниот Пат и од оваа причина не е доволно истражена. Се утврдило дека станува збор за една од најсјајните ѕвезди во здружението Лебед OB2, со апсолутна величина од -7,66 и болометриска сјајност повеќе од 600.000 пати од онаа на Сонцето. Според спектралната класификација станува збор за ѕвезда од спектрален тип B1III, но со некои недостатоци меѓу кои плитки линии и широкопојасно оддавање. И покрај џиновската сјајна класа,сјајноста е крајно висока, сместувајќи ја во близина на S Златна Рипка нестабилен појас исполнет со променливи сјајни сини ѕвезди. Нејзиниот сјај се менува за величина 0,1 за временски период од 100 денови.
BD+40° 4210 е со местоположба 4,8 парсеци од ѕвездата кандидат за променлив сјаен син џин G79.29+0.46 и веројатно на исто растојание од Земјата, бидејќи и за двете се претпоставува дека се членови на Лебед OB2; сепак, за разлика од другата ѕвезда која е опколена со широка налик на прстен маглина, околу BD+40° 4210 не постои маглина.
Лицев живец
Пат на живецот
Лавиринтскиот сегмент на фацијалниот канал е многу краток и завршува со свиок познат како колено на фацијалниот канал, кој го содржи коленестиот ганглион (ganglion geniculi nervi facialis) за клеточните тела на аферентните нервни влакна (густорецепторни). Првата гранка на лицевиот живец, големиот петрозен живец (nervus petrosus major), се одвојува на ниво на коленестиот ганглион, влегува во средната черепна јама (fossa cranii media), минува низ foramen lacerum, влегува во птеригоидниот канал (canalis pterygoideus) и завршува во крилестонепчаниот ганглион (ganglion pterygopalatinum), кој се наоѓа во крилестонепчаната јама (fossa pterygopalatina), каде гради синапси. Длабокиот петрозен живец (nervus petrosus profundus), кој носи симатички влакна од внатрешниот каротиден сплет (plexus caroticus internus), се спојува со големиот петрозен живец на влезот во птеригоидниот канал и заедно го градат живецот на птеригоидниот канал (n. canalis pterygoidei) или Видиев живец (по италијанскиот анатом и хирург Видус Видиус).
Во тапанскиот сегмент на фацијалниот канал, лицевиот живец минува низ тапанската празнина на средното уво (cavitas tympani), медијално од наковалната (incus).
Пирамидалната еминенција е вториот свиок на лицевиот живец, каде тој се движи надолу како мастоиден сегмент. Во слепоочниот дел на фацијалниот канал, од лицевиот живец се одвојуваат живецот за мускулот на узенгијата (nervus stapedius) и тапанската врвца (nervus chorda tympani). Тапанската врвца се протега помеѓу чеканчето и наковалната, на медијалната површина на вратот на чеканчето. Таа продолжува низ петротимпаничната пукнатина (fissura petrotympanica), по што излегува од черепот кај подслепоочната јама (fossa infratemporalis). Потоа се спојува со јазичниот живец (nervus lingualis), кој е гранка на долновиличниот живец (nervus mandibularis или V3). Влакната на тапанската врвца патуваат со јазичниот живец до подвиличниот ганглион (ganglion submandibulare). Овде, преганглионските влакна на тапанската врвца градат синапси со постганглионски влакна кои продолжуваат за да ги инервираат подјазичните и подвиличните плунковни жлезди. Специјални сетилни (вкусни) влакна, исто така, патуваат со тапанската врвца од предните 2/3 на јазикот преку јазичниот живец.
По излегувањето од стиломастоидниот отвор (foramen stylomastoideum), лицевиот живец го создава задниот ушен живец (n. auricularis posterior). Лицевиот живец потоа поминува низ паротидната жлезда, која не ја инервира, каде го формира паротидниот сплет (plexus parotideus), кој се дели на пет гранки: слепоочна (rami temporales nervi facialis), јаболчна (rami zygomatici nervi facialis), букална (rami buccales nervi facialis), маргинална долновилична (ramus marginalis mandibularis nervi facialis) и вратна (ramus colli nervi facialis), кои ги инервираат мимичните мускули.
Внатрешночерепни (интракранијални) гранки
Големиот петрозен живец (nervus petrosus major) поаѓа од горното саливаторно јадро во Варолиевиот мост и носи парасиматичка инервација кон неколку жлезди, вклучувајќи ги носните жлезди (glandula nasales), непчените жлезди (glandulae palatinae), солзната жлезда (glandula lacrimalis) и голтниковата (фарингеална) жлезда. Тој, исто така, дава парасиматичка инервација на клинестиот синус (sinus sphenoidalis), челниот синус (sinus frontales), виличниот синус (sinus maxilliaris), ситестиот синус (cellulae ethmoidales,labyrinthi ethmoidales) и носната празнина (cavum nasi). Овој живец носи и влакна за вкус од непцето преку малиот непчен живец (nervi palatini minores) и големиот непчен живец (nervus palatinus major).
Тапанската врвца (nervus chorda tympani) дава парасиматичка инервација на подјазичните жлезди (glandula sublingualis) и подвиличните жлезди (glandula submandibularis), како и специјални сетилни влакна за вкус од предните две третини на јазикот.
Надворешночерепни (екстракранијални) гранки
Слепоочната гранка на лицевиот живец (или фронтална гранка) го преминува јаболчниот лак (arcus zygomaticus) до слепоочниот регион, снабдувајќи ги musculus auricularis anterior и musculus auricularis superior, а потоа се спојува со зигоматично-темпоралната гранка (ramus zygomaticotemporalis nervi zygomatici) на горновиличниот живец (nervus maxillaris, V2) и со ушно-слепоочната гранка (nervus auriculotemporalis) на долновиличниот живец (nervus mandibularis, V3). Попредните гранки ги снабдуваат venter frontalis musculi occipitofrontalis, кружниот мускул на окото (musculus orbicularis oculi ) и мускулот собирач на веѓите (musculus corrugator supercilii) и се спојуваат со супраорбиталната (nervus supraorbitalis) и лакрималната (nervus lacrimalis) гранка на офталмичниот живец (n. ophthalmicus, V1). За да се тестира функцијата на слепоочната гранка на лицевиот живец, од пациентот се бара да се намурти и да го збрчка челото.
Јаболчната гранка на лицевиот живец поминува низ јаболчната коска (os zygomaticum) до страничниот агол на очната празнина. Овде, таа го снабдува кружниот мускул на окото (musculus orbicularis oculi) и се спојува со филаменти од солзниот живец (nervus lacrimalis) и зигоматикофацијалната гранка (ramus zygomaticofacialis nervi zygomatici) на горновиличниот живец (nervus maxillaris, V2).
Букалната гранка на лицевиот живец (инфраорбитална гранка) е поголема од останатите гранки, минува хоризонтално напред, и нејзините гранки се распределуваат под очната празнина и околу устата. Тие ги снабдуваат следните мимични мускули: мускул на насмевнување (musculus risorius), образен мускул (musculus buccinator), мускул подигнувач на горната усна (musculus levator labii superioris), мускул подигнувач на горната усна и носното крилце (musculus levator labii superioris alaequae nasi), мускул подигнувач на усниот агол (musculus levator anguli oris), носен мускул (musculus nasalis), кружен мускул на усните (musculus orbicularis oris), мускул спуштач на носната преграда (musculus depressor septi nasi) и тенок мускул (musculus procerus).
Маргиналната долновилична гранка на лицевиот живец поминува напред под платизмата и мускулот спуштач на усниот агол (musculus depressor anguli oris), снабдувајќи ги мускулите на долната усна и брадата, а комуницира со менталната гранка на долниот забен живец (nervus alveolaris inferior). Таа ги инервира следните мускули: мускулот спуштач на долната усна (musculus depressor labii inferioris), мускулот спуштач на усниот агол (musculus depressor anguli oris) и мускулот на брадата (musculus mentalis).
Вратната гранка на лицевиот живец се протега нанапред под платизмата и формира низа лакови низ страната на вратот над супрахиоидниот регион. Една гранка се спушта за да се приклучи на вратниот кожен живец (nervus transversus colli) од вратниот сплет (plexus cervicalis). Вратната гранка на лицевиот живец ја снабдува платизмата.
Развој
Ембриолошки лицевиот живец е изведен од вториот фарингеален лак (arcus pharyngei). Вториот лак се нарекува хиоиден лак бидејќи придонесува за формирање на помалиот рог и горниот дел од телото на подјазичната (или хиоидна) коска (остатокот од подјазичната коска го формира третиот фарингеален лак). Лицевиот живец дава моторна и сетилна инервација на мускулите кои се формираат од вториот фарингеален лак. Моторниот дел на лицевиот живец е изведен од базалната плоча (lamina basalis) на ембрионалниот Варолиев мост, додека сетилниот дел потекнува од мозочниот гребен (crista neuralis cranialis).
Израз на лицето
Главната функција на лицевиот живец е моторна контрола на сите мимични мускули (musculi faciei). Тој, исто така, го инервира задното меше на двомешестиот мускул (musculus digastricus), стилохиоидниот мускул (musculus stylohyoideus) и мускулот на узенгијата (musculus stapedius) во средното уво. Сите овие мускули се напречно-пругасти мускули со бранхиомерно потекло кои се развиваат од вториот фарингеален лак.
Сензации од лицето
Лицевиот живец, исто така, обезбедува малку аферентна инервација на орофаринксот под непчаниот крајник (tonsilla palatina). Исто така, посредниот живец носи малку кожни сензации од регионот на ушната школка (auricula).
Други функции
Лицевиот живец, исто така, носи парасиматички влакна до подвиличните жлезди (glandula submandibularis) и подјазичните жлезди (glandula sublingualis) преку тапанската врвца. Парасиматичката инервација служи за зголемување на протокот на плунка од овие жлезди. Лицевиот живец, исто така, обезбедува парасиматичка инервација на носната слузница и солзните жлезди (glandula lacrimalis) преку крилестонепчаниот ганглион (ganglion pterygopalatinum). Парасиматичките влакна кои патуваат со лицевиот живец потекнуваат од горното саливаторно јадро (nucleus salivatorius superior).
Функционални компоненти
Лицевиот живец носи аксони од типот GSA (англ. General Somatic Afferent, општи соматски аферентни влакна), до кожата на задното уво.
Лицевиот живец, исто така, носи аксони од типот GVE (англ. General Visceral Efferent, општи висцерални еферентни влакна), кои ги инервираат подјазичните, подвиличните и солзните жлезди, и мукозата на носната празнина.
Аксоните од типот SVE (англ. Special Visceral Efferent, специјални висцерални еферентни влакна) ги инервирани мимичните мускули на лицето, мускулот на узенгијата, задното меше на двомешестиот мускул и стилохиоидниот мускул.
Аксоните од типот SVA (англ. Special Visceral Afferent, специјални висцерални аферентни влакна) ја спроведуваат сензацијата за вкус од предните две третини од јазикот преку тапанската врвца.
Парализа
Луѓето може да страдаат од акутна парализа на лицевиот живец, која обично се манифестира со парализа на лицето. Беловата парализа е еден вид на идиопатска акутна парализа на лицевиот живец, која најверојатно се јавува како резултат на вирусна инфекција, а понекогаш и како резултат на Лајмска болест. Јатрогената Белова парализа може да се јави како резултат на неправилно администриран дентален локален анестетик (блок на долниот алвеоларен нерв).
Испитување
Волните движења на лицето, како што се збрчкување на веѓите, покажување заби, муртење, цврсто затворање на очите (неможноста да се направи тоа се нарекува лагофталмус), стискање на усните и дување на образите, се користат за тестирање на функционалноста на лицевиот живец.
Македонски партизански бригади
Македонските партизански бригади или Македонски народноослободителни бригади (скратено МНОБ) го започнале својот процес на формирање со оформувањето на Првата македонско-косовска ударна бригада, на 11 ноември 1943 година. Таа во средината на 1944 година била реорганизирана и поделена на де бригади, Прва македонска ударна бригада и Прва косовско-метохиска бригада.
Кон крајот на месец јули 1944 година, во Македонија делувале Прва, Втора, Трета и Четврта македонска ударна бригада, како и одредите: Азотскиот, Поречкиот, Тиквешкиот, Преспанскиот и Плачковичкиот партизански одред, сите под команда на ГШ на НОВ и ПОМ, со околу 3000 борци и старешини.
По капитулацијата на Бугарија во септември 1944 година, ФШ на НОВ и ПОМ започнаа со засилено формирање на нови бригади и дивизии. По завршувањето на војната во Македонија, под команда на ГШ на НОВ и ПОМ имало 45.000 борци и старешини. Со воената реорганизација во Македонија биле укинати сите корпуси освен Петнаесеттиот македонски корпус кој се сремал да замине на Сремскиот формнт, а извесен број на бригади биле расформирани или реорганизирани. До почетокот на 1945 година во рамките на Македонската војска во поедини периоди дејствувале вкупно 45 бригади, од кои 31 пешадиска и 14 специјализирани: една коњичка, седум артилериски, една автобригада, четири инженерски, една бригада на КНОЈ и една работничка бригада, како и одделенијата за собирање на историска граѓа, за пиротехника, за врски, за санитет, ветерина, езерски и други единици.
Список на Македонските партизански бригади
Ова е список на Македонските народноослободителни бригади:
6 век п.н.е.
Овој век претставува врв на период во човековата историја популарно познат како Осево време. Во овој период се појавуваат пет главни мисловни струи кои извираат од пет големи мислители во различни делови на светот: Буда и Махавира во Индија, Заратустра во Персија, Питагора во Грција и Конфуциј во Кина. Панини, во Индија, ја составува граматиката за Санскрит во овој век. Таа претставува најстара позната граматика на било кој јазик.
Во Западна Азија, првата половина на овој век беше доминирана од страна на Нововавилонското или Халдејско Царство, која се здоби со моќ при крајот на претходниот век, по успешен бунт против асирската власт. Јудејското Кралство пропадна во 586 п.н.е., кога вавилонските сили под водство на Навохудонозор II го заробиле Ерусалим и го прогониле поголемиот дел од населението. Кир Велики ѝ стави крај на вавилонската власт во 540-те и ја основал Персиската империја на нејзино место. Персиската империја продолжи да се шири и прерасна во најголемата империја во светот во тоа време.
Во Европа во железната доба експанзијата на Келтите била во тек. Кина била во периодот на Пролет и Есен.
Суверени држави
Видете: Список на суверени држави во 6 век п.н.е..
Црква Свети Петар и Павле (Ереван)
Црквата Свети Павле и Петар (Սուրբ Պողոս-Պետրոս Եկեղեցի; Surp Poghos-Petros yekeghetsi) била ерменска апостолска црква во Ереван, Ерменија изградена во периодот на 5-6 век. Црквата била срушена во ноември 1930 година за да се направи простор за киното „Москва“, на улица Абовјан.
Историја
Во 1679 година, голем земјотрес го погодил Ереван кој уништил поголем дел од градот и бројни згради и градби во околината. Меѓу тие градби била и оваа црква. Дел од источната регија на црквата преживеал, а останатиот дел набрзо бил обновен од урнатините. Новата реконструирана црква го зачувала старото име, и останала посветена на истите светци.
Не постојат познати историски наводи за обновувањето на црквата Свети Петар и Павле, но се смета дека црквата е реконструирана кон крајот на 17 век. Гафадарјан ги пронашол годините 1691 и 1692 изрезбани на некои од хачкарите кои биле вградени во источните и северните ѕидови на црквата. Врз основа на уште два натписа, Гафадарјан заклучил дека подоцна биле повторно вршени реставрации. Првиот натпис, кој се наоѓа на лакот од јужната фасада, кажува дека црквата е обновена во 1778 година, додека во вториот натпис, најден на северниот ѕид, се наведува дека црквата била обновена во 1820 година со финансиска помош на населението од градот.
Уривање
Во ноември 1930 година, црквата Свети Петар и Павле била урната од страна на советскиот режим за да се изгради киното Москва. Многу хачкари и други верски градби, како цркви, капели и светилишта, биле уништени ширум земјата во текот на советскиот период за да се елиминира религијата која комунистичкиот режим не ја поддржувал. Некои фрагменти на ѕидовите од црквата преживеале до денес, и сега се наоѓаат во Историскиот музеј во Ереван и во Историскиот музеј на Ерменија.
Новата црква и јавната контроверза
Оваа одлука предизвикала негодување кај граѓаните. Откако планот бил објавен, група граѓани се собрале под мотото „Да го зачуваме театарот на отворено”, група која броела околу 5.000 членови. Тие собрале повеќе од 18.000 потписи во текот на петицијата, чија цел била да се запре проектот. Групата се обратила до католикосот Карекин II Ерменски, како и до ерменскиот премиер Тигран Саргсјан, повикувајќи ги на темелна јавна расправа во врска со проектот, но групата не добила никаков одговор.
Наводи
[http://www.idefacto.am/page.php?section=news_more&id=2728 ՍԲ. ՊՈՂՈՍ-ՊԵՏՐՈՍ] од Лјусија Аракелјан
NGC 6636/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6636/2 се споменува и како UGC 11221, MCG 11-22-47, CGCG 322-41, 7ZW 790, VV 368, VV 679, KAZ 199, KCPG 536B.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јули 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6636/2 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 6636/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 22 м 4,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +66° 37' 21".
Други поделби
Проучување на NGC 6636/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61780. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4226. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Кундино
Кундино — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Потекло и значење на името
Според кажувањата и верувањата на мештаните името на селото Кундино потекнува од отоманско време и од турскиот јазик со значење „место за одмор“, „одморалиште“ крај пат, односно место каде застанувале патниците да одморат на патот кога патувале од Кратово кон Пробиштип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот северен дел на територијата на Општина Пробиштип, недалеку од патот Пробиштип-Кратово, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кратово. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 710 метри. Од градот Пробиштип, селото е оддалечено 4 километри.
До селото се стигнува преку регионалниот пат 1205, од каде има исклучување со асфалтен пат до самото село.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 7,4 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 275 хектари, на шумите отпаѓаат 260 хектари, а на пасиштата 167 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција.
Население
Кундино е мало село, коешто во 1961 година броело 353 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 125 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 27 жители, од кои 26 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Селото Кундино отсекогаш во целост е населено само со Македонци од православна вероисповед, при што поголемиот дел се доселенички родови.
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Кундино било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Пробиштип, во која покрај селото Кундино, се наоѓале и селата Горни Стубол, Гризилевци, Добрево, Долни Стубол, Дренак, Калниште, Марчино, Неокази, Петршино, Плешенци, Пробиштип и Стрмош. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Пробиштип, во која влегувале селата Гризилевци, Калниште, Кундино, Неокази и Пробиштип.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1557 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 26 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 27 гласачи.
Техџирски закон
Техџирски закон (од техџир, отомански турски збор што значи „депортација“ или „присилно раселување“ како што е дефинирано од Институтот за турски јазик), или, официјално од Република Турција, „Sevk ve İskân Kanunu“ (Закон за преместување и преселување)) — закон усвоен од отоманскиот Совет на министри на 27 мај 1915 година со кој се дозволува депортација на ерменското население во рамките на Отоманското Царство. Кампањата за преселување резултирала во смрт на околу 800.000 и над 1.500.000 цивили во она што обично се нарекува Ерменски геноцид. Предлог-законот бил официјално донесен на 1 јуни 1915 година и истекол на 8 февруари 1916 година.
Прашања
Техџирскиот закон бил дел од „специјалните мерки“ против ерменското население преземени од Отоманското Царство за време на Првата светска војна. Законот бил во комбинација со втор пакет наредби дадени на „Специјалната организација“ за систематско елиминирање на евакуираното население за време на маршевите на смртта, и присвојување на нивните испразнети имоти.
Османлиската архива документира дека ерменските депортации започнале уште на 2 март 1915 година. По истекот на рокот на законот, продолжиле депортациите и масакрите. На 13 септември 1915 година, османлискиот парламент го донел „Привремениот закон за експропријација и конфискација“, во кој се наведува дека целиот имот, вклучувајќи земјиште, добиток и домови на Ерменците, треба да бидат конфискувани од османлиските власти.
Позадина
Пред османлискиот парламент да се спроведе „Техџирскиот закон“, имало дејстие на чело со Талат-паша. Ноќта на 24 април 1915 година, Талат, кој во тоа време бил министер за внатрешни работи, наредил 250 ерменски интелектуалци да бидат протерани од Цариград.
Во мај 1915 година, Талат-паша побарал од отоманскиот кабинет и тогашниот големиот везир Саид Халим-паша, да легализираат мерка за преместување и населување на Ерменците на други места. Зборовите на Талат биле „ерменските немири и масакри, кои се појавија на повеќе места во земјата, претставуваат закана за националната безбедност“.
Природата на законот
Законот бил официјално „привремен“ закон кој истекувал на 8 февруари 1916 година. Тој претставувал граѓанско право, планиран и спроведен со канцеларија (создадено со закон) за координирање на активностите под името „Генерален директорат за мигранти“ (отомански турски: Muhacirin Müdüriyet-i Umumîyesi). Граѓанскиот закон и доделил на војската извршна моќ само доколку ерменската страна се спротивставува на протерувањето. Правилата и прописите на законот, објавени во „Таквим-и Векаји“ (Отомански службен весник), биле јавни и споделени со сите политички партии.
Содржина
Техџирскиот закон, наводно, бил околу
Еден материјал од Османлискиот архив, датиран од 12 јули 1915 година, сугерира дека масакрите биле дел од мерките спроведени против Ерменците. Турскиот воен суд го поддржувал ова повикувајќи се на документи кои тврдат дека главната причина за евакуацијата е уништување.
Иако овој закон бил насочен против една одредена етничка група (Ерменците), асирското население од Отоманското Царство исто така станало жртва како и некои други христијани од истокот.
Во текстот на законот, не постои експлицитно споменување на ерменското прашање, а текстот содржи: (1) болен, (2) слеп, (3) католици, (4) протестанти, (5) војници и нивните семејства, (6) офицери, (7) трговци, некои работници и господари не биле предмет на евакуација. Доколку условите се влошат, на овие групи им е наредено да се населат во центрите на градот.
Капитулациите на Отоманското Царство (меѓународни договори) им доделувала на мисионерите заштита во рамките на царството. Друг дешифриран налог им наредува на католичките ерменски мисионери да не го напуштаат Отоманското Царство до следната наредба. Оваа порака не била почитувана во некои центри, како што се Мараш и Конија.
Судбина на предметите
Наводната намера на законот, објавена за време на Првата светска војна, била „привремено движење на османлиските граѓани“ за време на судирите, а не трајно раселување, бидејќи постоел декрет (регулатива или додаток) во однос на преместените граѓани според „Техџирскиот закон“ кој предлагал населението да се врати; „освен оние луѓе, никој друг нема да биде допрен“. Исто така, ако го види четвртиот дел од законот, тој бил специјално дизајниран да ги стори извршителите одговорни да ги следат и евидентираат имотите што ги поседуваат субјектите на имиграцијата. Законот вклучува одговорна страна за заштита на имотот што сопствениците може / ќе го вратат на подоцнежен рок. Донесен е друг закон за регулирање на спроведувањето на овој дел на 10 јуни 1915 година. Во овој дел се барало да има три примероци од оваа информација; еден чуван во регионалните цркви, еден во регионалната администрација и еден чуван од комисијата надлежна за извршување на законот. Втората и третата страна на овој закон биле одговорни за заштитата на имотот до враќањето на имигрантите.
Додека на површина, законот, наводно, бил привремен, главната причина на законот била да се реши Ерменското прашање еднаш засекогаш, трајно. Камуран Гурун објавил архивски материјал од министерот за војна кој обезбедува цел за донесување на законот. Во тоа писмо, Енвер го смета за трајно, а не за привремено, со цел да го реши ерменскиот проблем еднаш засекогаш.
Додека се тврди дека долговите на евакуираното население требало да бидат целосно откажани, а периодичните даночни долгови (данок на имот) на Ерменците требало да се одложат до нивното наводно враќање, ерменските имоти биле запленети од владата, продадени или дадени на муслиманските жители или имигранти. Значителна сума пари заработени од продажбата на запленетите имоти биле пренесени во Берлин.
Финансиски аспекти
Бил основан фонд за спроведување на законот. Контролата на фондот му била доделена на директорот Шукру-бег, директорат под генералната канцеларија на имигрантите. Тој бил обвинет за соучество за време на воените судови во уништувањето на ерменското население. Од документите: Исто така, османлиската влада според меѓународните договори доделени во капитулациите, овозможила пренос на средства користејќи ги мисионерите и конзулите. Ерменските имигранти од САД испратиле средства, кои им биле дистрибуирани на Ерменците под знаење на владата од овие институции. Американскиот комитет за помош на Блискиот Исток, организација за помош за бегалците на Блискиот Исток, помогнал да се донираат над 102 милиони американски долари за Ерменците и за време и по војната.
Треба да се напомене дека средствата во провинциите им помагале на имигрантите, чиишто алокации на пари биле испраќани под покраински буџети во зависност од состојбата на потребите.
Ненад Миросављевиќ
Ненад Миросављевиќ (српска кирилица: Ненад Миросављевић; роден на 4 септември 1977 година) бил поранешен српски професионален фудбалер кој настапувал на позицијата како напаѓач.
Миросављевиќ постигнал над 100 голови во државното првенство на Србија (и нејзините претходнички), претставувајќи пет различни клубови, особено клубот на Смедерево (поранешен Сартид). Ненад настапувал и во странство и тоа за два шпански и два кипарски клуба. Со екипата на АПОЕЛ настапувал во Лигата на шампионите на УЕФА.
Почетните години
Миросављевиќ својот прв натпревар го имал во екипата на Пролетер од Зрењанин во сезоната 1996–97. Во тимот бил заедно со идните репрезентативци Владимир Ивиќ и Звонимир Вукиќ. Тој постигнал пет гола во 19 лигашки натпревари во неговата прва сезона. Тимот во 1997 година обезбедил место во Купот на УЕФА Интертото. За време на неговиот престој во клубот, Миросављевиќ одиграл вкупно 102 првенствени натпревари и при тоа постигнал 27 гола.
Сартид Смедерево
Во септември 2000 година, Миросављевиќ преминал во составот на Сартид од Смедерево. Во таа сезона одиграл 25 натпревари во лигата, постигнувајќи 15 гола за новиот клуб. Тој постигнал исто толку голови во лигата и во сезоната 2001-02, помагајќи му на клубот да заврши на третото место во државното првенство. Во септември 2002 година, во првото коло на Купот на УЕФА, Миросављевиќ го постигнал својот прв гол против екипата на Ипсвич Таун. Тоа се случило во првиот натпревар, кој завршил нерешено со резултат од 1:1 на стадионот Портман Роуд. Сепак, екипата на Сартид била елиминирана по поразот од 1:0 на домашен терен. Миросављевиќ, му помогнал на клубот да го освои Купот на Србија и Црна Гора во 2003 година. Тој останал во Смедерево за време на Купот на УЕФА Интертото во 2004 година, постигнувајќи седум гола на четири натпревари. Подоцна за прв пат се преселил во странство. Во својот четиригодишен ангажман со популарните Оклопници, од Смедерево Миросављевиќ одиграл вкупно 118 лигашки натпревари и при тоа постигнал дури 59 голови.
Кадиз
Во август 2004 година, Миросављевиќ се префрлил во шпанскиот клуб Кадиз. Тој поминал две сезони во екипата на Кадиз, одигрувајќи 37 лигашки натпревари и постигнувајќи осум гола. Во неговата втора сезона, додека клубот играл во првата лига, Миросављевиќ постигнал гол против екипата на Барселона во поразот на неговиот тим од 3:1.
Партизан
На 1 август 2006 година, било објавено дека Миросављевиќ потпишал тригодишен договор со екипата на Партизан. Тој го добил дресот со број 30. За прв пат настапил за новиот клуб на 19 август 2006 година во победата од 2:0 во домашната лига над екипата на Банат од Зрењанин. Миросављевиќ го постигнал својот прв гол за екипата на Партизан во групната фаза на Купот на УЕФА против екипата на Ливорно. Тоа се случило на 2 ноември 2006 година, кога натпреварот завршил нерешено со резултат од 1:1. Тој го постигнал својот прв лигашки гол за клубот на Партизан на 18 ноември 2006 година во победата од 2:1 на гостински терен над составот на Банат од Зрењанин.
Во јануари 2007 година, Миросављевиќ обезбеди статус како позајмен играч во шпанскиот клуб на Весиндарио. Својот прв натпревар за Весиндарио го имал на 28 јануари 2007 година против неговиот поранешен клуб Кадиз. До крајот на сезоната 2006–07, Миросављевиќ одиграл 19 првенствени натпревари и постигнал три гола за составот на Весиндарио. Сепак клубот на крајот на сезоната не успеал да избегне испаѓање во понизок ранг
Враќање во Смедерево
Подоцна Миросављевиќ имал скромен и краток период во неговиот поранешен клуб Смедерево, постигнувајќи четири гола во 12 лигашки натпревари. Постигнал гол на 26 септември 2007 година во победата од 3:0 во Купот на Србија над екипата на Нови Пазар.
АПОЕЛ
На 2 јануари 2008 година, Миросављевиќ се преселил на Кипар и потпишал 18-месечен договор со екипата на АПОЕЛ. Својот прв натпревар за клубот го одиграл на 12 јануари 2008 во лигата против екипата на АПОП Кинирас. Неговите први два гола за составот на АПОЕЛ биле постигнати на 30 јануари 2008 година во куп натпревар против составот на Арис од Лимасол. Во декември 2008 година, Миросављевиќ го продолжил договорот до крајот на сезоната 2010-11.
Со неговите три гола, Миросављевиќ му помогнал на составот на АПОЕЛ да се квалификува во Лигата на шампионите на УЕФА 2009–10. Во групната фаза одиграл пет натпревари и постигнал два гола. На 25 ноември 2009 година Миросављевиќ го постигнал воведниот гол во нерешениот натпревар од 1:1 на домашен терен против екипата на Атлетико од Мадрид. Две седмици подоцна, на 8 декември 2009 година, Миросављевиќ влегол од клупата и постигнал израмнувачки гол за составот на АПОЕЛ во нерешениот натпревар од 2:2 со екипата на Челзи на стадионот Стемфорд Бриџ.
Во март 2010 година, Миросављевиќ доживеал повреда на Ахиловата тетива, поради што го пропуштил остатокот од сезоната 2009-10. По неколку месеци закрепнување, тој се вратил на теренот во ноември 2010 година, одигрувајќи 10 натпревари до крајот на сезоната 2010-11, без да постигне гол. Во мај 2011 година, Миросављевиќ го напуштил клубот на АПОЕЛ по три години и половина минати во него. Причината била тоа што екипата на АПОЕЛ не сакала да го продолжи договорот со него. Во едно интервју во 2012 година Миросављевиќ изјавил дека неговото време минато во екипата на АПОЕЛ бил најславниот дел од неговата кариера.
Подоцнежни години
Во јули 2011 година, откако му истекол договорот со екипата на АПОЕЛ, Миросављевиќ се согласил на едногодишен договор со кипарскиот прволигаш екипата на Олимпијакос од Никозија. Тој го одиграл својот завршен-проштален натпревар за Олимпијакос на 28 јануари 2012 година, со што го напуштил Кипар по четири години за да се врати во родната Србија.
На 1 февруари 2012 година, Миросављевиќ потпишал 18-месечен договор со екипата на Напредак од Крушевац и веднаш бил именуван за капитен на тимот. Тој постигнал гол од пенал на својот прв натпревар за клубот во победата од 3:0 на домашен терен над составот на Раднички од Сомбор Во сезоната 2012-13, Миросављевиќ го предводел клубот на Напредак до промоција во највисоката лига на Србија.
Репрезентација
Миросављевиќ во септември 2002 година настапувал за репрезентацијата од Б тимот на СР Југославија во пријателски натпревар против репрезентацијата на Чешка до 21 година.
Кариерата по професиналниот фудбал
Веднаш по завршувањето на игрите, Миросављевиќ бил именуван за потпретседател на клубот на Чукарички. Тој во одреден период и тоа во два наврати бил и привремен тренер на првиот тим, во септември 2016 и во мај 2018 година.
Тежиште (релативистичко)
Во физиката, релативистичко тежиште се однесива на математичките и физичките концепти кои го дефинираат тежиштето како систем од честички во релативистичката механика и релативистичката квантна механика.
Вовед
Во нерелативистичката физика постои определен и точно дефиниран поим за тежишниот вектор, односно тридимензионален вектор (скратено: "3-вектор"), во изолирам систем од масивни честички во внатрешноста на 3-просторот на инерцијалните системи на Галилеевиот време-простор. Сепак, во специјалната теорија на релативноста не постои таква дефиниција, за внатрешноста на 3-просторот на инерцијалните системи од Минковскиев простор.
Во било која цврст ротирачки систем (вклучувајќи го и специјалниот случај за инерцијалниот систем на Галилеј) со координати (t,x), Њутновото тежиште со N честички m_{i} и 3-позициите е всушност 3-векторот
подеднакво и за слободните и за инерцијалните честички.
Во специјалната теорија на релативноста инерцијалните системи од Минковскиевиот простор со четири вектор координати не постои колективна променлива со сите својства на Њутновото тежиште. Примарните својства на нерелативистичкото тежиште се:
Интересно е дека овие три својства за релативистичкото тежиште се појавуваат во литературите од минатиот век земајќи ги поединечно сите 3 својства:
Групна теоретска дефиниција
Во нереативистичката механика изразот на фазниот простор на 10-те генератори од Галилеевата група на изолиран систем од N честички со 3-позиции, 3-моменти  и маси  во инерцијална рамка со координати (t,x) се  потенцијалот меѓу честичките потенцијал)
Тие се константи на движењето генерирајќи ги трансфомациите поврзувајќи ги инерцијалните системи. Затоа, за t=0 групна теоретска дефиниција за Њутновото тежиште е
Во специјалната теорија за релативноста инерцијалните системи се поврзани со трансформациите генерирани од Поанкареова група. Формата на 10-те генератори за изолиран систем со N честички со акција-интеракција на растојание е многу комплицирана, зависи од тоа како честичките се параментирани  во фазниот простор и се потполно познати само за одредени класи на интеракции ,. Сепак 10-те количини  се константни на движењето и, кога P^{\mu } е време како 4-вектор, една може да ги дефинира двете Касимир инваријанта од даденато претставување на Поанкареова група. Овие две константи на движењето ја идентификуваат инваријнтната маса M и мирувачката состојба \vec{S} на изолираниот систем. Релативистичката енергија–момент релација е:
каде P^0 е нулта компонента од четирите импулси, вкупната релативистичка енергија на системот од честии, и Паул–Лабанскиот псевдовектор е:
Може да се покаже, дека во инерцијален систем со координати претходните три колективни променливи 1), 2), and 3) се единствените кои можат да се претстават во однос на   и \vec{S}  со
Бдејќи Поанкареовите генератори зависат од сите компоненти на изолираниот систем дури и кога се на големи растојанија, овие резултати покажуваат дека релативистичките колективни променливи се глобални (не локални дефинирани) количини. Затоа, сите од нив се немерливи количини, барем со локални мерења. Ова предложува дека може да има проблем со мерењата на Њутновото тежиште со локални методи.
Трите колективни променливи како 4-количини во системот во мирување
Инерцијалниот систем за мирување во изолираниот систем може да биде геометриски дефиниран како инерцијален систем во кој 3-просторите се ортогонални во конзервираното време како 4-импулси во системот: се разликуваат само за изборот на потеклото на инерцијалниот набљудувач на 4-координатите x^{\mu}. Еден го одбира Фокер-Прајсовиот центар на инерција на 4-векторот Y^{\mu}како почетен бидејќи е 4-вектор, затоа тоа е единствената колективна променлива која може да се користи како инерцијален набљудувач. Ако \tau е одредено време на атомскиот часовник носен од страна на инерцијалниот набљудувач и 3-координатите во мирувачкиот 3-просторите, време-простор локациите во овие 3-простори може да биде опишан во произволниот инерцијален систем со вградувања,
каде. 4-векторот за време и трите просторни 4-вектори  се колони на Вигнерското зголемување за временските орбити од Поинкарската група. Како последица на 3-координатите \vec \sigma го дефинира Вигнеровата ротација-1 на 3-векторите кои се трансформираат при Вигнеровите ротации кога ќе направи Лоренцова трансформација. Притоа,поради оваа Вигнерова коваријанса, овие привилигирани 3-простори во мирување (наречени Вигнерови 3-простори ) може да биде суштински дефинирана и да не зависат на инерцијалниот набљудувач како ги опишува. Овозможуваат опис на релативистички врзани состојби без присуство на релативно време на неговите составни делови,чии возбудувања никогаш не биле набљудувани во спектроскопијата.
Во оваа рамка возмжно е да се опише 3 колективни променливи со 4-количини, како. Може да се види дека тие ги имаат следните изрази со   (Јакобски податоци за \tau=0 за канонично тежиште), \vec h, M и \vec S
Локациите на привилигираните Вигнер мировни 3-простори на каноничното тежиште и на центарот на енергија се:
и
Псевдо-патната линија на каноничното тежиште е секогаш поблиску до центарот на инерцијата отколку до центарот на енергијата.
Молерова патна цевка на не-коваријанса
Молер покажал дека произволниот инерцијален систем ги повлекува сите псевдо-патна линија на и  поврзана за сите можни инерцијални системи, потоа потполнуваат патна цевка околу 4-векторот  со попречен инвариантен Молер-полупречник  детерминиран од двете Касмири на изолираниот систем. Оваа патна цевка го опишува регионот на не-коваријанса на релативистичките колективни променливи и дава теоретски лимимт на локализацијата на релативистичките честички. Ова може да се види преку разликата помеѓу Y^\mu(\tau) или R^\mu(\tau) или. Во двата случаи разликата има само просторна компонента нормална на двата \vec S и \vec h и големина почнувајќи од нула до Молерскиот полупречник како 3-брзина на изолираниот систем во произволниот инерцијален систем може да биде од 0 кон c. Бидејќи разликата има само просторна компонента евидентирана е дека волуменот одговара на не-коверијантната патна цевка околу Фокер-прајсовиот 4-вектор Y^\mu(\tau).
Од молерскиот полупречник е од редот на Комптон бранова должина на изолираниот систем, не е возможно да се истражува внатрешноста без да создаде парови, имено без да земе во обзир релативистичата квантна механика.Згора на тоа,патната цевка е остатокот од енергиските состојби генералната релативност во решението на Миковски : Ако материјално тело има материјален полупречник помал од Молеровиот полупречник,тогаш во некои појдовни системи, густината на енергијата на телото не е дефинирана позитивно иако вкупната енергија е позитивна.
Разликата помеѓу трите релативистички колективни променливи и не-кооваријантни се глобални (не локално дефинирани) ефектни индуцирани од Лоренцовиот закон од Миковскиот време-простор и исчезнува нерелативистички лимит.
Бучен Козјак
Бучен Козјак — друштво со ограничена одговорност за производство на млеко и млечни производи со седиште во Куманово.
Производство
Во 2019 година, Бучен Козјак имал 107 вработени, заземајќи го четвртото место во млечната индустрија на Македонија.
Финансиски показатели
Во 2019 година, Бучен Козјак остварил вкупен приход од 520 512 158 денари, со што бил на четвртото место во македонската млечна индустрија. Истата година, добивката изнесувала 17 295 126 денари така што и по овој критериум, Бучен Козјак бил на четвртото место.
Топол (Блоке)
Топол (словенечки: Topol) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Список на државни водачи во 1790 година
Ова е список на државни водачи во 790 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Општинска фудбалска лига - Куманово
Општинската фудбалска лига - Куманово — општинска фудбалска лига во која се одвиваат фудбалски натпревари, од четврти ранг по квалитет, во Куманово и кумановскиот крај. Лигата е раководена од Општинскиот фудбалски сојуз Куманово.
Пенкало
Пенкало — предмет кој остава трага од мастило на подлогата, најчесто на хартија. Има повеќе видови пенкала, а покрај обичното пенкало, познато е уште и течното пенкало кое исто така има мастило, но тоа е потечно отколку кај обичните. Пенкалата најчесто се направени од пластика или од метал.
Поимот „пенкало“ доаѓа од изумителот на „автоматското наливно перо“ — хрватскиот претприемач од полско-еврејско потекло Едуард Славољуб Пенкала (1871-1922).
Делвински Санџак
Делвински Санџак (Devline Sancağı, Sanxhaku i Delvinës) — санџак кој припаѓал на Румелија во рамките на Отоманското Царство. Градот Делвина (во денешна Албанија) бил административен центар на санџакот. Санџакот бил создаден во 16 век. По неговото распаѓање во 1913 година, територијата на некогашниот санџак станала дел од Грција и Албанија.
Алберсдорф (Холштајн)
Алберсдорф (Albersdorf) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу Килскиот Канал, околу 14 километри југоисточно од Хајде. Местото било првпат спомнато во 1281 година под името Алуердесдорпе (Aluerdesdorpe), што значи „село на стар чувар“.
Велебитски Канал
Велебитски канал (Velebitski kanal, или ; Canale della Morlacca (Морлачки канал) или  (Планински канал)) ― канал во Хрватска смстен помеѓу копното во подножјето на планинскиот венец Велебит и островите Паг, Раб, Голи Оток, Првиќ и Крк. Долг е околу 121 км, со просечна ширина од 3-4 км и длабочина до 106 м.
Се верува дека некои Истророманци го преминале Велебитскиот канал и се населиле во западниот дел на островот Крк во втората половина на 15 век, образувајќи заедница на островот која опстанала до 1875 година, кога последниот говорник на истророманскиот јазик во Крк, дефиниран од некои хрватски научници како „кркоромански“, починал. Едно од италијанските имиња за Велебитскиот канал, („Морлачки канал/Канал на Морлаците“), потекнува од овие преселби.
Набалија
Набалија ― древна река на територијата на денешна Холандија, која еднаш ја споменал римскиот историчар Такит, во неговите Истории (5:26).
Идентификацијата на оваа река не е решена, исто така, поради значителни промени на историските водотеци. Името не дава никаква поим и, очигледно сродство со холандскиот невел и германскиот небел, и двата значејќи „магла“ и изведени од праиндоевропскиот *nebʰ- „небо, облак“, би бил тривијален синоним за секоја река. Предложени се реките Вехт кај Утрехт и Холандски Ајсел.
Шипковско Теќе
Шипковско Теќе (наречено и Шипково Теќе или Шипковечко Теќе) — поранешно село во Општина Тетово. Шипковското Теќе се наоѓало десно од денешното село Шипковица. Селото е иселено и се смета за историско. Административно и катастарски, селото е една целина со селото Шипковица.
Историја
Селото било основано околу едно бектешко теќе, кое било дел од тетовското теќе. Според верувањата, основано е Куен-баба, каде и умрел. Теќето било составено од една мала куќа, каде се наоѓа гробот на основачот. Според едни испитувања во 1948 година, селото имало 3 куќи. Луѓето биле муслимани познати како Ибраимовци. Луѓето дошле од Дебар. Во 1948 во близина на селото било изградено детско летувалиште.
Алберсдорф
Алберсдорф може да се однесува на следниве места во Германија: