cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оптички инструмент
Оптичките инструменти (оптички направи) — систем од тенки леќи, призми, огледала, дијафрагми со задача да го менуваат правецот на светлинските зраци, и да даваат зголемен или намален лик на предметите. Конструкцијата на различните оптички инструменти е дизајнирана во согласност со основните закони на геометриската оптика, односно законите за добивање на ликови кај огледала и тенките леќи. Кај некои оптички инструменти ликот се прикажува на екран поставен на она место каде ликот на предметот е најјсано видлив. Такви се проекционираните апарати, фотоапаратите и др. Меѓутоа, од посебно значење е онаа група на оптички инструменти кои се предвидени за работа во комбинација со очите. Комбинацијата од оптичкиот инструмент на окото прават единствен оптички систем кај кој ликот се добива на очната мрежица од окото. Такви се: микроскопот, перископот ,лупата, телескопот и др.
Лупа
Лупата претставува најпрост оптички инструмент кој служи за набљудување на предмети со мали димензии. Во суштина таа претставува собирна леќа со мало жаришно растојание, не поголемо од 10 см.
Микроскоп
Микроскоп е инструмент за гледање на објекти кои се многу мали за да можат да се видат со голо око. Науката за проучување на мали објекти со помош на инструменти се нарекува микроскопија, а поимот микроскопски значи нешто многу мало, кое не може да се види со голо око.
Со други зборови, потребен е микроскоп за да може да се види. Микроскопите ни овозможуваат да добиеме зголемена слика на мали објекти. Микроскопите кои ги користиме во домашни услови или на училиште се појавуваат некаде пред околу 400 години. Типови на микроскоп: а)Оптички микроскоп б)Електронски микроскоп в)Микроскоп со скенирање на примероци д)Атомски микроскоп
Телескоп
Телескоп е еден од најважните астрономски и оптички инструменти. Телескопот собира и сосредоточува светлина т.е електромагнетно зрачење и покажува зголемена слика на многу оддалечени објекти. Со помож на оваа справа можеме да видиме и снимиме слики на објекти кои се премногу оддалечени, премали или со слаб сјај. Под телескоп најчесто се подразбира оптички телескоп,но постојат и телескопи кои собираат зрачење од некој друг дел на спектарот од електро магнетното зрачење. Постојат и радио телескопи,кои користат радио антена, а постојат и телескопи за гама-зраци.
Окото како оптички систем
Човечкото око претставува сложен оптички кое е во состојба да ги определаи: бојата, распоредот, формата на предметите.
Окото е природен оптички уред чија оптика е идентична на оптиката на фотографскиот апарат.Надворешната форма на окото е приближно сферна со пречник окулу 2,5 см. Предниот дел на очната обвивка е проѕирен и се нарекува рожница (Р) со показател на прекршување 1,38. Зад рожницата се наоѓа ирисот (И), а зад него очната леќа (Л) со показател на прекршување 1,4. Просторот меѓу рожницата и очната леќа е исполнет со проѕирна течност - очна вода со показател на прекршување 1,33. Зад очната леќа се наоѓа пивтиеста супстанција наречена стакловидно тело. Во близина на очниот нерв се наоѓа жолтата дамка.
Еден човек една песна
„Еден човек една песна“ е југословенска телевизиска серија снимена во 1971 година во продукцијата на „Телевизија Белград“.
Монтемолин
Монтемолин — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Корина
Корина (Κοριννα) била поетеса од Танагра во Беотија. Иако античките сведоштва укажуваат дека била современичка на Пиндар, денешните научници сметаат дека Корина живеела во хеленистичкиот период.
Животопис
Корина била ќерка на Ахелоодора и Прократиј, ученичка на Миртида. Живеела во 5 век п.н.е.
По 1906 година за неа се знае повеќе, затоа што во таа година во Берлин е пристигнат еден папирус од Хермуполис кој значајно го проширува нејзиното знаење за поезијата. Како Миртида, и таа на сличен лирски начин го обработувала епско-митолошкиот материјал за беотските јунаци. Предметот на нејзината лириска епика биле: седуммината против Теба, ќерките на Миниј, штитот на Атена, ловецот Орион и неговите ќерки, Едип кој ја убива лисицата, пејачкиот натпревар меѓу Хеликон и Китерон, и други.
И за Корина се зборувало дека се натпреварувала со Пиндар, но таа го победила. Павсаниј кажува дека го видел нејзиниот гроб на најугледното место во Танагра и статуа која ја прикажува Корина како себе се обвиткува со трака заради победата над Пиндар, и додава: „дека таа победила поради својот дијалект, затоа што не пеела во дорски дијалект, како Пиндар, туку во оној кој Еолјаните можеле да го разберат, а и заради тоа што била најубава меѓу тие жени, ако смее да се суди по портретот“. Плутарх за нејзе ја забележал оваа анегдота. Пиндар, кој во младоста се служел со повеќе смели изрази, таа паметно го советувала да не обрнува внимание само на зборовите, туку и на мотивот и содржината. Пиндар го послушал нејзиниот совет и ја испеал песната онака како што е потребно. Кога ѝ ја прочитал на Корина песната, таа му рекла со насмевка дека „треба да се сее со рака, а не со цела вреќа“ (De glor. Athen).
Антипатар од Тесалоник, еден од најплодниот песник во филиповиот венец епиграма, многу ја ценел нејзината поезија: тој составил коло од 9 песнички, и 9 земјиски Муза и во тоа коло според Праксил од Сикион, Анит од Тегеа, Сапф од Митилен, Ерин од островот Тела, Телесил од Арг, Носид од Локра во Доњ Италија, Мир од Бизант, споменатите Миртиде од Антедон, се наоѓа и Корина.
Ако Корина со своето лирско творештво не ја поминувала кантонската ограниченост на домашниот мит, таа сепак, како десетто лице влегла во александрискиот канон на деветте лирски поети, меѓу кои се наоѓаат шестмина хорски лиричари: Алкман, Стесихор, Ибик, Симонид, Бакхилид, Пиндар, и три монодичари: Алкеј, Сафo и Анакреонт.
Кирил V Цариградски
Кирил V Цариградски — Вселенски патријарх во два наврати од 1748 до 1751 година и од 1752 до 1757 година.
Живот
Кирил по потекло бил од Димицана, на Пелопонез. Како младич, бил заробен во Турско–Венециската војна и по ослободувањето заминал на Патмос каде станал монах. На Патмос исто така продолжил со своето школување но бил избркан од училиштето порад одредени судири пред да дипломира.
Во 1737 година бил назначен за митрополит Мелнички а во 1745 година бил унапреден во епископ Никомедиски. На 28 септември 1748 година бил избран за патријарх на местото на Пајсиј II, иако неколку дена претходно му се заколнал на Пајсиј дека нема да се обиде да го разреши.
Како патријарх Кирил тој имал три приоритети: справување со финансиите, борбата против католичките тврдења и давањето на насоки на монасите. За да ја подобри финансиската состојба ги покачил даноците на митрополитите на ги намалил на малите парохии: ова било мошне успешно но го направило непоуларен меѓу епископите. Цврто го поддржувал прекрстувањето на сите преображеници, особено жените, бидејќи ги сметал ерменските и католичките крштевања за неважечки. Овие негови залагања предизвикале незадоволство меѓу митрополитите кои го разрешиле во мај 1751 година и го поставиле поумерениот Пајсиј II на негово место. Кирил се повлекол на островот Халки, близу Цариград.
Кирил сепак го поддржувале поголем број од населението,поради неговите одлуки во врска со даноците и поради неговото спротивставување на Католичката црква. Во оваа насока на Кирил му помогнал чудотворецот и демагошки монах Авксентиј кој проповедал силно против католиците и поттикнувал бунтови кои кулуминирале со насилен напад на патријархатот и заробување на Пајсиј. Бунтовите биле задушени, но турските власти побарале смена на Пајсиј и, во замена зао значајна сума на пари (45.000 гроша), го назначиле Кирил V за патријарх, на 7 септември 1752 година.
Противниците на Кирил биле водени од страна на митрополитот Проилавски и иден патријарх, Калиник. Откако Кирил наредил Калиник да биде протеран на Синајската Гора, Калиник се засолнил во француската амбасада во Цариград. Тука Калиник се стекнал со голема сума на пари која му ја дал на султанот Осман III што довело до втора и последна смена на Кирил на 16 јануари 1757 година.
Кирил бил протеран на Синајската Гора, и подоцна под патријахувањето на Серафим II тој му дозволил да се врати на Света Гора. Во 1763 година се вратил во Цариград во обид да се врати на патријахалниот престол, но набрзо и насила бил вратен назад каде починал на 27 јули 1775 година.
Заповедта и крштевањата
Од самиот почеток на своето патријархување Кирил заземал строг став а исправноста на крштевањата спроведени од страна на Ерменската православна црква и Католичката црква, и последователно на сите други нивни дејства. Ова гледиште е познато под името анабаптизам, поим кој не поврзан со протестантскиот анабаптизам. ова верување било вкоренето поради големата антикатоличка омраза во век, најверојатно предизвикана од католичките преобратувања. Главни претставници биле Евгениј Бугарски, Евстратиј Аргенти и чудотворецот монах Авксентиј, кој успеал да насобере антикатолички маси народ.
Куќа на Стружанови
Куќа на Стружанови — стара куќа во Охрид, претставник на староградската архитектура и прогласена е за значајно културно наследство на Македонија под називот '''Куќа на ул. „Цар Самоил“ бр. 30'''.
Кирил V Цариградски
Заповедта и крштевањата
Од 1752 година Кирил наредил во сите случаи ерменските и католичките преобратеници да се прекрстат. Светиот синод се состанал на 28 април 1755 година и гласал против предлогот на Кирил сметајќи го за новост и непредвидена постапка која не била во согласност со старите канони и било во спротивност со литургиската пракса. По оваа одлука Кирил ги протерал членовите на Светиот синод кои биле против неговите гледишта.
Куќа на Стружанови
Местоположба
Куќата е сместена во стариот дел на градот, на улица „Цар Самоил“ бр. 30. На источната страна е потпрена на Северната кула на Долната порта, а на запад граничи со Куќата на Ајри Доко.
Кирил V Цариградски
Заповедта и крштевањата
Во јуни 1755 Кирил издал писмо со наслов „Анатема на оние кои го прифатиле папските свети тајни“, и месец подоцна ја издал формалмата „Заповед на Големата света Христова црква“ според која прекрстувањето било задолжително за сите преобратеници.Заповедта имала најмалку седум измени и повторно била изменета при таканаречениот Цариградски собор од 1756 година со потписите на патријархот Матеј Александриски, и патријархот Партениј Ерусалимски.
Куќа на Стружанови
Историја
Изградена е во 1855 година и прв сопственик бил Никола Кочин. Подоцна станала сопственост на Јонче Стружан. Познато е дека извесно време куќата била во сопственост на Турци; за ова говорат дрвените капаци (мушараби) на прозорците, единствени во Охрид, отстранети во 1992 година.
Кирил V Цариградски
Заповедта и крштевањата
Важно е да се напомене дека важноста на неправославните крштевања не била поврзана со кривиоверските доктрини или пак поради другите цркви, туку едноставно требало крштевањето да се спроведе според правосланите правила, т.е. со тројно потопување од стрна на свештеник или пак друг верник.
Куќа на Стружанови
Историја
Приземјето е претворено во национален ресторан.
Архитектура
Градбата се состои од приземје, мезанин и два ката. Високото приземје имало стопанска функција, а експонираните катови биле станбени површини. Куќата е делумно вкопана во кулата. Приземјето е камено, а катовите се бондручни. Внатрешноста е богата, со многубројни тавани, чичеклаци, долапи, украсни ниши итн. Од првиот кат се излегува на дворот, кој граничи со кулата, дел од бедемот и завршува со друга аголна кула и со напречен ѕид кој оди од аголната кула во правец запад - исток. Во дворот имало домашен амам — втор пример во градот, заедно со оној во Куќата на Робевци. Амамот подоцна е претворен во станбен простор.
Кирил V Цариградски
Заповедта и крштевањата
Ниту една источна православна црква, само Грчката православна црква ја прифатиле Заповедта. Руската православна црква продолжила да ги следи веќе постоечките канони, според кој католичките и протестантските крштевки биле важечки и немало потреба од повторно прекрстување. Заповедта никогаш не била повлечена, но од почетокот на век Грчката православна црква одобрила други начини за прием на новите верници. Заповедта и денес сѐ уште се смета за важечка од одредени православни конзервативни кругови.
Според научникот К.A. Фрази, Заповедта, а не настаните од 1054 година, ја означува вистинската поделба.
246 (број)
246 (двесте четириесет и шест) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 245 а претходник на бројот 247.
NGC 3527
NGC 3527 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3527 се споменува и како UGC 6170, MCG 5-26-59, CGCG 155-66.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3527 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3527 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Елеонора Јенко Гројер
Елеонора Јенко Гројер (1879–1959) (1879–1959) — словенечка лекарка, позната по тоа што станала првата жена лекар од словенечките земји.
Ран живот и образование
Елеонора Јенко е родена на 15 февруари 1879 година во Љубљана, тогаш дел од Австриско-Унгарија, во високо образовано семејство. Нејзиниот татко бил лекарот Лудвик Јенко и нејзината мајка Терезија Јенко (роденото Ленче), која исто така била образована жена, која студирала со Урсулина во Љубљана и во Баварија, како и поминала една година во Москва. Таа му помагала на својот сопруг во неговата практика, аактивно учествувашле во словенечкиот културен живот како промотори на пан-словенизмот. Имаа четири деца од кои Елеонора беше најстарата. Сите браќа и сестри се здобиле со високо образование, особено сестрата на Елеонора Ana која стана првата Словенка со докторат по наука.
Марли ван дер Велден
Марли ван дер Велден (родена на 6 јануари 1988 година во Делфт ) е холандска глумица и модна дизајнерка.
Елеонора Јенко Гројер
Ран живот и образование
Елеонора Јенко го завршила основното образование кај Уршулин во Љубљана. Нејзините родители планирале таа да добие високо образование, но постојните локални училишта за девојчиња не овозможиле упис на универзитети, па затоа била испратена во Институтот за девојки Марија Александровна во Цетиње. Оваа одлука била мотивирана од ставот на нејзините родители проруски и информациите дека медицински колеџ за жени наскоро ќе се отвори во Санкт Петербург. По дипломирањето, Елеонора Јенко се преселила во Русија, но не можела да ги започне медицинските студии бидејќи досега ѝ недостигала наставната програма латински. Наместо тоа, таа се запишала на Филозофскиот факултет во 1897 година и се префрлила следната година откако положила испит по латински јазик. Нејзиното 10-семестарско учење било прекинато поради инфекција со тифус, а подоцна две години поради Руско-јапонската војна, за кое време работела во воена болница за жени и деца во Москва.
Таа го завршила своето учење на 14 февруари 1907 година по завршувањето на усниот и практичните испити за да стане првата Словенка со диплома по медицина. Во декември истата година, таа се омажила за австрискиот лекар и поморски офицер Фридерик Гројер, кој имал медицинска пракса во бањата Климковице и започнала како негов помошник. Во мај 1908 година се родила нивната ќерка Јоланда.
Кариера
Подоцнежните записи покажуваат дека работела како неплатен лекар во државна болница во Љубљана, со специјална дозвола од извршната власт, додека нејзиниот сопруг се преселил во Матуљи. Таа помагала во операциите на гинеколошки, а исто така и самата извршила некои операции таму. Во 1911 година, Министерството за внатрешни работи формално ја признало нејзината диплома и ѝ издало дозвола за основање медицинска пракса, и покрај формалното противење на претставничката комора на парламентарниот, но без нострификација, што значи дека таа не била дозволи да се потпише како „д-р“. Таа потоа го следела својот сопруг до Австриското приморје за да започне приватна ординација во Опатија. Нејзините пациенти таму биле исклучиво жени, некои влијателни жители таму избрле да ја поддржат нејзината борба за професионално признание, меѓу оние сликарот Леа фон Литроу.
Марли ван дер Велден
Биографија
Ван дер Велден е најпозната по серијата „Добри времиња, лоши времиња“ исто така позната како ГТСТ. Таа ја играла улогата на Нина Маурициус -Сандерс, богата девојка која се интересира за модата, како и самата Ван дер Велден.
Елеонора Јенко Гројер
Кариера
Таа ги надополнува своите приходи пишувајќи за женското списание „Женски свет“, објавувајќи 18 написи за здравјето на жените помеѓу 1930 и 1935 година. до Втората светска војна, потоа му помогнала на Ослободителен фронт со бесплатна медицинска нега и донации на медицински материјали. По војната, таа повторно била одбиена за вработување и покрај недостигот на медицински персонал, наводно поради нејзината проруска ориентација. Таа сепак добила државна пензија во 1953 година. Почина во 1959 година во Љубљана.
Марли ван дер Велден
Мода
Ван дер Велден со својата пријателка и колешка Џиџи Равели има успешна линија за накит наречена „Млади девојки“. Линијата станала популарна и во Холандија и низ Европа. ван дер Велден и Равели, исто така, започнале линија за облека, Етикета 13 од Џиџи и Марли. Тие, исто така, продаваат вреќи изработени од сиромашни мајки во Индија. Профитот од тие вреќи оди за поддршка на Фондацијата „Мало чудо“.
Пишување и синхронизација
За време од четири месеци, ван дер Велден пишувала неделна колумна со поранешната колешка, Лиза Сипс, во едно од најпопуларните тинејџерски списанија во Холандија, „Хиткрант“. Тие пишувале за лични случувања во текот на една нивна недела. Во 2012 година ван дер Велден ја синхронизирала улогата на Одри во холандската верзија на филмот „Лоракс“.
Бернардо Бертолучи
Бернардо Бертолучи (16 март 1941 — 26 ноември 2018) — италијански режисер, сценограф и продуцент кој има режирано филмови со светски успех:„Последниот кинески цар“, „Последно танго во Париз“ (кој има освоено девет „Оскари“, вклучувајќи го и оној за режија), „Чај во пустината“, „Малиот Буда“ итн.
Животопис
Бернардо Бертолучи е роден во Парма, во областа Емилија-Ромања, на година. Неговиот татко, Атилио Бертолучи, бил професор, поет, истакнат критичар на уметноста, филмски критичар и антрополог. Неговата мајка била Австралијанка, со ирски и италијански корени. Бертолучи почнал да пишува од својата петнаесетта година, и по неколку години ја освоил престижната литературна награда Вијареџио.
Филмска кариера
На почетокот на своето школување тој студирал на факултетот за модерна литература во Рим, а потоа ги напушта студиите за сметка на киното, станувајки асистент на својот близок пријател Пјер Паоло Пазолини, правејќи ги воедно и првите чекори во седмата уметност, филмот. Благодарение на Пазолини, како и на интересот од страна на продуцентот Дел Лука, Бертолучи за првпат работел како асистент на првиот филм од фријулијанскиот регион, Акатоне во 1961 година, кога воедно ја сретнал и неговата идна сопатничка, глумицата Адријана Асти.
Следната 1962. година, со Тонино Черви како продуцент и Пазолини како сценарист, го реализираl првиот долгометражен филм, „Мрачниот убиец“, во кој се зборува за мистериозно убиство на проститутка. Брзо се одделува од светот и поетиката на Пазолини, за да ја следи својата поединечна идеја за киното заснована на личности кои се наоѓаат пред нагли промени на нивниот свет. Tаквата тематика е практично присутна во сите дела на Бертолучи. Со краткиот филм од 1964 година, „Пред револуцијата“, станал познат.
Бернардо Бертолучи работел и како копродуцент за неколку филмови со американски, шведски, француски и германски филмски куќи.
Последното танго во Париз
Поради скандалот што го предизвикал овој филм, Марија Шнајдер станала самоубиствена и почнала да се дрогира. Подоцна, таа станала гласноговорник на движењето за правата на жените, особено на филмот. Сите копии од овој филм во Италија биле уништени. Италијанскиот суд го осудил Бертолучи на затворска казна од пет години и четири месеци, а Апелациониот суд во Болоња, во 1978 година, побарал да се зачуваат три копии од филмот во националната кинотека, со забелешка тие филмови никогаш да не бидат пуштени во јавност.
Светска слава
Бернардо Бертолучи стекнал светска слава со филмот 1900 од 1976 година, во кој се прикажува фармер од областа Емилија-Ромања, од почетокот на XX век до Втората светска војна. Во филмот глумат: Роберт де Ниро, Жерар Депардје, Стенли Хајден, Берт Ланкастер и Доминик Санда.
Во 1980-тите патувал насекаде во странство, при што неговите остварувања (филмови и дела) се здобиваат со извонредна гледаност. Во 1987 година го режирал познатиот филм, „Последниот кинески цар“, награден со повеќе „Оскари“, меѓу кои и оние за најдобар филм и за режија. Филмот бил сниман три години, и претставува биографски филм за животот на последниот цар на Кина.
Во 1990 година, Бертолучи во Мароко го снимил филмот „Чај во пустината“, додека во 1993 работел на проектот за „Малиот буда“ со Киану Ривс.
Во 2007 година, Бертолучи добил „Златен лав“ за животно дело на Филмскиот фестивал во Венеција.
Последниот филм на Бертолучи е „Јас и ти“ од 2012 година, адаптација на истоимената книга од Николо Аманити. Филмот требало да биде снимен во 3Д техника.
Список на Сапа Инки
Ова е список на Сапа Инки, односно список на императори на Империјата на Инките.
Монтерубио де ла Серена
Монтерубио де ла Серена — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Агрон
Агрон (250 п.н.е. - 231 п.н.е. ) — илирски крал од 3 век п.н.е. Агрон го наследил престолот на Ардијанското Кралство од неговиот татко Плеурат II. Се истакнал како способен владетел, успевајќи да ги обедини илирските племиња и да го скрши отпорот на поедини племенски водачи. Како последица на ова, создал моќно кралство кое било најраспострането во тоа време. Со своите брзи и лесно подвижни галии- либурните, Илирите агресивно делувале по грчките колонии на Јадранското Море, така што ги зазеле островите Хвар и Крф и го блокирале островот Вис, поради што и почнале недоразбирањата со Римската држава. Всушност, Ардијанското Кралство на Агрон се простирало на најголемиот дел од историското подрачје Илирија.
Во 231 г.пр.н.е. македонскиот крал Деметриј II, побарал воена помош од Агрон во борбата со Етолците, заради нивното освојување на градот Медион. Агрон му притекнал на помош со 5000 војници и 1000 бродови. Во текот на ноќта, Илирите ненадејно ги нападнале Етолците и извојувале одлучувачка победа. Со себе понеле голем воен плен, а Агрон бил толку среќен поради победата, што поради прекумерното конзумирање на вино починал во 231 година п.н.е.
Агрон бил оженет двапати. Првата жена му се викала Тритеута со која го имал синот Пинес. Втората и многу попозната е Теута, која како маќеа на Пинес, станала негов регент и фактички таа владеела со Ардијанското Кралство во наредните години.
Опсада на Печ
Опсадата на Печ — опсада која се одвила помеѓу силите на Светото Римско Царство и Отоманското Царство како дел од Големата турска војна.
Откако замокот Будим бил повторно освоен од отоманската власт во 1686 година, австриската војска започнала акција за освојување на Печ. Австриските сили упаднале во градот и го ограбиле, Османлиите виделе дека не можат да го задржат градот, па го запалиле и се повлекле во замокот. Војската предводена од Лудвиг Вилхелм Баденски го окупирала градот на 14 октомври и го уништила аквадуктот што водел до замокот. Османлиите немале друг избор освен да се предадат, што и го направиле на 22 октомври. Опсадата го опустошила претходно просперитетниот регион и областа била населена од селаните кои побегнале од австриските војници.
ATC код D05
Во ATCvet, оваа подгрупа е наречена "QD05 Лекови за кератосебореични нарушувања".
Родни Блејк
Родни Блејк — професионален рагби играч, роден на 29 април 1983 година. Тој играл во Супер рагби за Квинсленд Црвените и Мелбурн бунтовници, како и за Бајон во Топ 14 во Франција. Блејк за првпат играл за австралискиот рагби тим во 2006 година.
Младост
Родни Блејк е роден во Са'авеки, Тонга. Неговиот татко Пол го преселил своето семејство во Сиднеј кога Родни имал 13 години. Младиот Блејк играл рагби за јуниори и бил образован во средно училиште.
Тој бил член на Австралиската школа и ја претставувал Австралија на натреварот под 21 година во Шкотска.
Кариера
Тој го направил своето деби за Квинсленд Редс против Отаго Хајлендс во 2006 година. Тој бил редовен во составот на Црвените во текот на сезоната. Тој бил именуван во Џон Коноли) од страна на Валаби, и го направил својот тест натпревар против англиската репрезентација во стадионот „Телстра“, играјќи ги целосните 80 минути. Во завршните минути од натпреварот Блејк бил обвинет за да го постигне последниот обид на натпреварот, во кој Австралија победи со 34 на 3. Тој бил повреден во подоцнежната победа над Англија и на тој начин го пропуштил натпреварот против ирската репрезентација.
Во октомври 2006 година, тој бил прогласен за „играч на годината“ на црвените и му бил доделен Пилечки медал.
Во 2009 година, откако не успеал да обезбеди договор со Супер 14 во Австралија, Блејк се преселил во Франција и поминал две сезони таму.
Во 2010 година Блејк се вратил во Австралија, приклучувајќи се кон Мелбурн Бунтовниците. Во 2012 година, неговите соиграчи на Бунтовниците биле Ник Хендерсон, 20-годишниот Пол Ало-Емил и Џејмс О'Конор. Тренерот на бунтовниците Дамиен Хил ја пофалил агилноста на Блејк и способноста за донесување одлуки во нападот и одбраната. Хил рекол: "Најголемиот предизвик на Родни, сезонава, е да се осигура дека тој има капацитет за аеробик да ги изведува овие вештини во подолг временски период, наместо во мали битови.
Блејк ги напуштил бунтовниците по сезоната во 2012 и се преселил во Ерли Бич во Квинсленд. Тој играл за Макеј Стингерс на Квинсленд рагби првенството во 2014 година.
Монтихо
Монтихо — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
477 Италија
477 Италија (1901 GR) — астероид од главниот појас откриен на 23 август 1901 г. италијанскиот астроном Лујџи Карнера во хајделберг.
Фотометриските набљудувања на овој астероид направени во 2005 г. укажуват на вртежен период од 19,4189 часа и колебање на сјајноста од величина од 0,2.
СУГС „Цветан Димов“ - Скопје
„Цветан Димов“ — средно училиште во Скопје, Општина Чаир.
Деми Ловато
Деми штотуку направи документарец за нејзиниот живот “Simply Complicated” во кој зборува за нејзиниот живот, кариера, детство, психички проблеми и врски.
1992–2006: почеток на кариерата
Ловато е родена на 20 август 1992 во Албакерки, Ново Мексико. Родителите на Ловато се развеле доцна летото во 1994 година, после нејзиниот втор роденден. Таткото на Ловато има мексиканско потекло, а нејзината мајка има англиско и ирско потекло.
Видеографија
Нејзини напознати песни се: „Ла Ла земјата“, „Едни и исти“ (дует со Селена), „Верувај во мене“, „Запомни го декември“, „Јас себеси и времето“, „Поправи срце“, „Прати го“ (со повеќе Дизниеви ѕвезди), „Еве одиме повторно“ итн.
Други активности
Деми Ловато е позната и како судијка на реалното шоу „Х-фактор“. Исто така, таа се занимавала и со хуманитарна работа која, според нејзината изјава за магазинот „Алур“ ја исполнувала повеќе отколку музичките настапи.
Црква Свети Игнатиус (Шангај)
Свети Игнатиус (кинески : 聖依納爵主教座堂) е црква која се наоѓа во Шангај, Кина и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена од 1905 до 1910 година, а нејзин архитект е Вилијам Дојл. Во 1978 година катедралата била реновирана.
Отензен
Отензен (старо име: Ottenhusen) се наоѓа во Хамбург, Германија во округот Алтона на десниот брег на реката Елба, е поранешен град. Тој сега е еден од 105-те квартови на Хамбург. Отензен е урбана населба.
Историја
Првите докази за Отензен потекнуваат од 1310. Во 1390, станал седиште на претставникот на округот Пинеберг. Населбата, скоро целосно била населена од фармери и занаетчии. Во текот на 1640-тите, била припоена кон соседната Алтона. Бил припоен кон Прусија во 1867 и населението се зголемило значително: од 2.441 во 1840 на 37.738 во 1900.
Подоцна била припоен кон градот Алтона, кој пак поради Законот за голем Хамбург бил припоен кон Хамбург во 1937.
Географија
Според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот имал вкупна површина од 2,9 км2. На југ се граничи со квартот Валтерсхоф преку реката Елба. Железничките пруги ја создаваат северата граница со Баренфелд и источната граница е со квартот Алтона-Алтштат. На запад е квартот Отмаршен.
Демографија
Во 2006 се случиле 3.558 кривични дела (109 дела на 1.000 луѓе).
Образование
Постојат 4 основни и 2 средни училишта во Отензен.
Музеи, галерии
Altonaer Museum Norddeutsches Landesmuseum (Северногерманскиот покраински музеј Алтона) е музеј посветен, меѓудругото на историјата и културата на крајбрежната област на Северна Германија. Основан во 1863 на денешната улица Museumsstrasse, близу железничката станица Хамбург-Алтона. Музејот има 4 дела, самиот Altonaer Museum, Jenisch Haus за уметноста и културата во квартот Отмаршен, Rieck Haus во квартот Курслак и Heine Haus на улицата Elbchaussee 23.
Уметност
Altonaer Theater се наоѓа во улицата Museumsstrasse 17. Бил основан во 1876 како Altonaer Stadttheater на улицата Königstrasse. Во 1943 бил унише, а новата локација порано била училиште. Во 1954 Altonaer Theater бил повторно отворен, со Ханс Фице како негов менаџер. Во 1994, театарот бил затворен поради финансиски проблеми. Во 1995, повторно бил отворен и функционира сè до денес.
Рекреација
Во Отензен постојат две помали зелени пворшини, Donnerspark и Rathenaupark.
Спорт
Фудбалскиот клуб ФК Тојтонија Отензен е еден од неколкуте спортски здруженија, кои ги користат разните спортски објекти во Отензен.
Здравствен систем
Altonaer Kinderkrankenhaus е детска болница до 195 кревети, која се наоѓа Bleickenallee 36. Asklepios Klinik Wandsbek има дневна клиника за психијатриски проблеми во Bülowstr. 8.
Во Отензен имало 32 градинки и исто така 130 доктори за приватни ординации и 11 аптеки.
Сообраќај
Отензен е опслужен од железничкиот систем на градските возови.
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот биле регистрирани 9.894 приватни возила (305 возила на 1000 луѓе). Се случиле вкупно 133 сообраќајни несреќи, вклучувајќи 105 несреќи со жртви.
Список на аеродроми во Албанија
Ова е список на аеродроми во Албанија, подреден по вид и место.
Аеродроми
На аеродромите со задебелени букви сообраќаат редовни патнички превозници — засега само меѓународниот во Тирана.
Велдховен
Велдховен (Veldhoven) — општина и град на потокот Гендер, во јужна Холандија, во покраината Северен Брабант, југозападно од Ајндховен.
Како современ град е основан во 1921 година, со спојување на неколку општини и села. Со индустрискиот развој на Ајндховен после Втората светска војна, Велдховен исто така започнал да се развива при што во 1966 година населението се зголемило на над дваесетилјади жители, двојно повеќе отколку во 1947 кога изнесувало околу десетилјади жители.
Денес во Велдховен живеат 44.173 жители според податоците од 2014 година.
Маринмузеј
Маринмузеј е поморски музеј се наоѓа на островот Стумхолмен, во Карлскруна. Тоа е национален поморски музеј на Шведска, посветен на одбраната на шведската морнарица и зачувувањето на поморската историја на земјата.
Маринмузејот е еден од најстарите музеи во Шведска. Музејот е основан во 1752 година, кога кралот Адолф Фредерик започнал со собирање и документирање на поморски предмети во она што се нарекувало Модел соба (Modellkammaren). Тој, исто така, наредил да се зачуваат моделите на бродови и машините за бродоградба. Во периодот од 1953 до 1997 година, музејот бил сместен во касарната на поморското пристаниште Орлогшамнен. Пред 1963 година, тој бил познат како Музеј на бродоградилиштето (Varvsmuseet). Во 1960-тите, десет фигури создадени од Јохан Торнстром беа донесени во музејот. Од јуни 1997 година, музејот е сместен на островот Штумхолмен во центарот на Карлскруна.
Архитектура
Правоаголниот дизајн на зградата вклучува столб кој се протега и во водата. Околу пристаништето има неколку музејски бродови. Специјално дизајниран подводен тунел со прозорци овозможува начин да се видат остатоците од неколку бродови од седумнаесеттиот век.
Колекции
Изложени се глави од шведски бродови, вклучително и многу направени од вајарот Торнстром, кралски вајар на морнарицата, кој работел во бродоградилиштето Карлскона во текот на 1700-тите. Тие ја вклучуваат фигурата на бродот Dristigheten. Архивата на Маринмузеите вклучува 4.000 цртежи и мапи, главно поврзани со историјата на морнарицата на Шведска; има и слики, слики и модели. Предметите вклучуваат подморници, стратегии за бродоградба, борбени тактики и живот на бродовите на Балтичкото Море.
Во јуни 2014 година, бил отворен нов дел од музејот каде посетителите можат да ја видат првата подморница на шведската морнарица, ХМС Хајен, како и нејзината многу помодерна сестра на оружје, ХМС Нептун, која може да се види не само од надвор, но и од внатре.
Ногалес (Шпанија)
Ногалес  — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Z-проверка
Z-проверка — вид на статистичка проверка за кој распределбата на проверената статистика под нултата хипотеза може да се поистовети со нормалната распределба. Тоа е така,бидејќи според централната гранична теорема,многу проверени статистики се приближно нормално распределени за големите примероци.За секое ниво на значајност,Z-проверката има определена критична вредност ( на пример 1.96 за 5% ниво на значајност).Z-проверката најчесто се применува доколку големината на примерокот е голема,а популационата варијанса позната. Доколку големината на примерокот е помала од 30,а варијансата не е позната, тогаш употребата на Студентовата t-распределба би била посоодветна.
Употреба на проверка
Терминот Z-проверката често се употребува за споредување на средната вредност на збир на мерења во однос на дадена константа. Ако набљудуваните податоци X1, ..., Xn се (i) коваријансни, (ii) имаат заедничка средна вредност μ, и имаат заедничка варијанса σ2, тогаш набљудуваниот примерок во просек има средна вредност μ и варијанса σ2 / n.
Кога се користи Z-проверка за максимални можни проценки важно е да се има предвид дека нормалните приближувања може да бидат лоши ако големината на примерокот не е доволно голема. Иако нема едноставно, универзално правило кое наведува која големина на примерокот е најсоодветна за да се користи Z-проверка, симулацијата може да даде добра идеја за тоа дали Z-проверката е соодветна за дадентата ситуација.
Z-проверките се употребуваат кога може да се тврди дека статистиката на проверката следи нормална распределба во рамките на нултата хипотеза. Многу непараметарска проверка статистики како U-статистика се нормални за доволно голем примерок и оттаму често се вршат Z-проверките.
Услови
За да може Z-проверката да биде применлива,мора да бидат исполнети неколку услови.Одредени параметри мора да се знаат или да се проценат со висока точност ( пример параметар-стандардно отстапување во проверен примерок).Z-проверката се фокусира на еден параметар и ги третира сите непознати параметри како фиксни вредности .Меѓутоа доколку примерокот не е доволно голем за да разумно ги оправда овие проценки,тогаш нити Z-проверката не би се сметала за релевантна.
Статистичката проверка треба да биде нормално распределен.Генерално,за да централната гранична теорема биде издржана,проверката мора нормално да варира.Постојат голем број статистички анализи дали е оправдана употребата на проверката,доколку распределбата е приближно нормална.Доколку отстапувањето е големо,тогаш Z-проверката не треба да се употребува.
Пример
Да претпоставиме дека во одреден географски регион, средната вредност и стандардното отстапување на резултатите на проверката по математика се 100 бода и 12 бода ретроспективно. Наш интерес се резултатите на 55 ученици во одредено училиште кои добиле среден резултат од 96 бода.Се поставува прашање,дали овој среден резултат може да се смета за значително понизок од регионалниот ?
За да одговориме,најпрво ќе започнеме со пресметување на стандардната грешка на средината:
Следно,го пресметуваме z резултатот. Z резултатот ни ги покажува стандардните отстапувања на поединечниот резултат над или под средната вредност. Кога се користи Z-проверката,сепак, ние не го споредуваме поединечниот резултат со средната големина на популацијата. Наместо тоа ние ја споредуваме средната големина на примерокот со средната големина на популацијата.
Во овој пример ние ја третираме средната вердност на популацијата и варијансата која што ни е позната, кои ќе бидат соодветни доколку сите ученици во регионот беа проверени, или ако беше искористен голем прост случаен примерок за да се процени средната големина на популацијата и варијансата со минимален ризик на грешка.
Училишниот среден резултат е 96, којшто е -2,47 стандардни грешки од средната големина на популацијата (100). Погледнете го z резултатот во табелата на стандардната нормална распределба и ќе ја најдете веројатноста за набљудуваната стандардна нормална вредност под -2,47 изнесува приближно 0,5-0,4932=0,0068
Ова е еднострана p-вредност на нултата хипотеза дека 55 студенти се споредливи со прост случаен примерок од популацијата од сите решавачи на проверката. На двостраната проверка p-вредноста е приближно на 0,014.
Друг начин е дека со веројатност од 1-0,014=0,986 простиот случаен примерок од 55 студенти ќе има среден резултат на проверка во рамките на 4 единици на средната големина на популацијата. Ние исто така можеме да кажеме дека со 98,6% доверба ја одбиваме нултата хипотеза дека 55 решавачи на проверката се споредливи со простиот случаен примерокот од популацијата на решавачи на проверка.
Z-проверката ни кажува дека 55 студенти имаат невообичаено ниска средна вредност на резултатите од проверката во споредба со повеќе прости случајни примероци со слична големина на популацијата на решавачите на проверката. Недостатокот на оваа анализа е тоа дека не смета дали ефектот од 4 бода е значаен. Ако наместо за училиштето, ние пресметавме за подрегионот кој содржи 900 ученици чиј среден резултат бил 99, ќе се добиа речиси истиот z резултат и p-вредност. Ова покажува дека ако големината на примерокот е доволно голема, многу мали разлики во нултата вредност може да бидат статистички значајни. За понатамошна дискусија на ова прашање погледнете за проверка на статистички хипотези.
Крушево
Крушево (Crushuva ) — град во западниот дел на Република Македонија, во пазувите на Бушева Планина. Тој е градот на некогашната Крушевска Република. Над градот се наоѓа познатиот споменик Македониум. Со 1.220 метри надморска височина, Крушево претставува единствениот планински град во Македонија и највисокиот град на Балканот. Градот Крушево претставува административно седиште на истоимената општина.
Историја
Крушево првпат се спомнува во историските извори од 1467 година, како мезра т.е. село во состав на имотот на Хусеин бег. Во Слепчанскиот кодик што калуѓерите го воделе од 1544 г., се споменува името Крушево коешто се однесува на сегашнава населба. За време на турското владеење, Крушево било мало словеногласно село, а на крајот од XVIII век истото припаѓало на Ќерим бег од Охрид, на кого населението на Крушево му плаќало данок сè до 1847 година.
Крушево, како развиена и организирана градска населба била создадена во крајот на XVIII век и почетокот на XIX век. За создавањето на Крушево како градска населба, значајно е доселувањето на Власите од Москополе и неговата околина од 1769 до 1788 година и го основале Влашкото Маало. Во почетокот на XIX век во периодот од 1812 до 1821 година се доселила втора група Власи, но сега не од Москополе, туку од планината Грамошта. Тие основале ново маало наречено Струнга. По занимање главно биле сточари и го развиле сточарството. Во исто време од јужна Албанија во Крушево дошле и група православни Албанци кои лево и десно од Крушевска Река го основале Арнаутското Маало. Истовремено од околните села се доселиле и голем број Македонци сточари од мијачките села: Галичник, Лазарополе, Тресонче, Гари и др. кои го основале Мијачкото Маало.
Власите, познати како успешни неимари, трговци, кираџии, занаетчии и печалбари, добро ја организирале својата работа во новата населба, а доселените Мијаци од реканскиот крај, надалеку познати и успешни градители, резбари, зографи и иконописци се вклопиле во процесот на економски и културен развој на населбата.
Крушево во XIX век
Економскиот подем влијаел позитивно и на урбаната заедница, така што во првата половина на XIX век, Крушево добива карактер на градска заедница. До 1845 година, Крушево било чифлик со кој раководеле наследниците на беговите Керим и Рустем од Битола, но истата година неколку богати и угледни крушевчани, собрале околу илјада турски лири и го откупиле чифликот. Според документот за оваа купопродажба, во градот било забрането да се населуваат муслимански семејства.
Поради слабата безбедност пред крајот на османлиското владеење, христијанското население од околните села, во текот на XIX век континуирано се доселувало во Крушево, зголемувајќи го и на тој начин бројот на населението во веќе формираниот град. Во 1858 година, Крушево веќе имало 1.400 куќи, десет анови, десет ковачници на бакар, калај и железо, како и осум работилници за обработка на лој и месо. Според Австриецот Хан, Крушево за овој период имало специфична физиономија со тринаесет цркви, како во градот, така и во блиската околина. Сè до 1870-тите години, без разлика на етничката припадност на населението, сите крушевчани биле православни христијани, кои на црковен план ѝ припаѓале на Цариградската Патријаршија. Меѓутоа, создавањето на Бугарската Егзархија во 1870 година ја нарушило црковната унитарност во градот. Дел од македонското население во Крушево постепено започнал да ја прифаќа Егзархијата, да богослужи и да се школува во бугарските црковно–просветни институции. Дополнителен удар на прогрчката Патријаршија ѝ бил зададен во 1876 година, кога Стерју Чона го отворил првото романско училиште во Крушево. Тогаш извесен број од влашкото население во градот се оттргнал од патријаршиската средина и формирал посебна општина.
Кон крајот на 19 век, Крушево било прочуено со кујунџиските, казанџиските и кожарските производи. Покрај ова, во градот било развиено кираџиството. Имало воспоставени каравански врски со Прилеп, Битола, Охрид, Солун и со други градови од Македонија, што придонело за интензивен развој на трговијата и занаетчиството. Крушевски трговци можеле да се сретнат во: Будимпешта, Виена, Лајпциг, Атина, Константинопол, Смирна, Александрија, Адис Абеба и други градови низ целиот свет. Подоцна Крушевчани оделе по трговија дури и во Соединетите Држави и Канада, тргувале и со азиските земји Индија и Персија (Иран). Со ова градот станал познат скоро во целиот свет. Како занаетчиско и трговско средиште градот многу бргу се развивал и веќе во 1883 година во него живееле околу 12.000 жители.
Илинденско востание
За време на Илинденското востание, градот Крушево е ослободен на 2 август 1903 година и тука е формирана Крушевската Република. Била избрана привремена влада од шест члена и народно собрание со 60 делегати. Републиката постоела до 13 август. Утрото на 12 август градот бил нападнат од 15 000 турски аскер предводен од Бахтијар-паша. Значајни битки за одбрана на Републиката се воделе на Мечкин Камен и кај Слива. По задушувањето на Илинденското востание, Крушево било запалено, а голем дел од населението од градот и околните села се иселило.
Балканските и Првата светска војна
Со договорот од Букурешт, градот потпаднал под српска власт. Србија сепак немала доволно време да ја зацврсти својата власт во Крушево, бидејќи во 1914 година започнала Првата светска војна. На 14 октомври 1915 година, Бугарија ѝ објавила војна на Србија, а, до крајот на ноември, српскиот дел од Македонија, вклучително и Крушево, веќе бил во бугарски раце. Новите бугарски власти во четири наврати извршиле интернација на крушевските Власи, и тоа: на крајот на 1915 година, есента 1916, на 13 јули 1917 и непосредно пред Илинден 1918 година. Во овој период вкупно биле интернирани над 200 крушевчани. Причините за интернирањето на крушевските Власи биле разновидни. Дел биле политички и биле органски поврзани со вклучувањето на Романија и Грција во Првата светска војна. Дел биле резултат на нерасчистени имотни, соседски и семејни односи. Дел од причините се должеле на класичен опортунизам, при што некои крушевчани блиски до новата власт се обиделе да им се одмаздат на своите сограѓани со кои што имале нерасчистени сметки.
Втора светска војна
Крушевчани активно зеле учество и во Народноослободителната борба на македонскиот народ. На 16 април 1942 година во месноста Грујова Нива на планината Осој во близина на Крушево формиран е крушевскиот народноослободителен партизански одред „Питу Гули“. Одредот извршил повеќе напади и тоа на бугарската општина во Прибилци (на 6 август), на рудникот Цер-Небојша, кај селата Кочишта, Растовица, Журче, Дивјаци и др. По нападите биле одржувани и политички собири. Градот бил ослободен на 8 септември 1944 година.
NGC 5974
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5974 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 5974 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Крушево
Маала
Во градот Крушево денес постојат 12 маала: Влашко (југ), Таше, Струнга (исток), Буша, Арбинеш (запад), Коку, Мијачко Маало (северозапад), Горно Маало (север), Крстот, Матак, Череш и Ѓупско Маало (југоисток). Во средиштата на маалата биле создавани и маалски средишта, мали крстосници со фурна и чешма, а во две такви средишта билее изградени и цркви.
NGC 5974
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 39 м 2,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 45' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 5974 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55694. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 112; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2571. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 121.