cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џовани Батиста Анџолети
Џовани Батиста Ангиолети (Giovanni Battista Angioletti), (, –, ) бил италијански писател и новинар.
Животопис
Ангиолети е роден во Милано во 1896 година и се истакнувал  со жива и рефлексивна интелигенција.
Во 1929 година бил поставен за уредник на списанието „Италијанска литература“ и започнал да пишува за Кориера де ла сера; во следната година тој го основал литературното списаниед „Трифалко“.
Од 1934 година поминал поголем дел од своето време во странство, предавајќи на универзитетите во Дижон и Безансон а и дејствувал како директор на институтите за италијанска култура во Прага и Париз. Тој останал во Франција во поголем фел голем дел од Втората светска војна, враќајќи се во Италија само во 1945 година.
Ангиолети бил долги години секретар на италијанската унија на писателите, Националната унија на италијанските писатели и бил првиот претседател на Европската заедница на писатели.
Ангиолети починал во во близина на Неапол во 1961 година на 64-годишна возраст.
Џордан Рудес
Џордан Чарлз Рудес (Jordan Charles Rudess) (роден на ) клавијатурист најпознат по својата работа со прогресивната метал група Dream Theater.
Животопис
Рудес е роден во еврејско семејство. Откако неговиот талент за пијано беше откриен од неговата учителката во второ одделение тој почна да посетува дополнителни часови за пијано.
Џон Мјанг
Џон Ро Мјанг (англиски: John Ro Myung, корејски: 죤로뮹) е басист и основачки член на прогресивната метал група Dream Theater.
Роден на во Чикаго, Илиноис, од Корејски родители, Џон Мјанг пораснал во Лонг Ајленд, Њујорк. Тој свирел на виолина од неговата 5-годиншна возраст сè додека не го замолиле да свири бас за еден локален бенд на 15-годишна возраст. Оттогаш останал со својот бас, и по матурирањето тој се запишал на музичкиот универзитет Беркли, каде што тој и неговиот другар од средно училиште Џон Петручи (гитара) го сретнале идниот член на нивната група Мајк Портној (тапани). Тие тројцата ја формирале групата Majesty заедно со друг другар од средно училиште, клавијатуристот Кевин Мур, и вокалистот Крис Колинс. Тие подоцна станале познати како Dream Theater.
Жидилово
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Славиште, во крајниот источен дел на територијата на Општина Крива Паланка, од десната страна на Крива Река, чиј атар нашироко се допира со државната гранична линија со Бугарија. Селото е раштркано, чии маала се издигаат на надморска височина од 900 до 1.080 метри. Од градот Крива Паланка, селото е оддалечено 12 километри.
Жидилово зафаќа простран атар, кој се граничи со долината на Крива Река и патниот правец Крива Паланка-Ќустендил на југ. На североисток се протега македонско-бугарската граница. На северозапад се наоѓа атарот на селото Трново.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Славев Врв, Китка, Муртин Врв, Шумје, Мочилиште, Собориште, Крива Река, Преслап, Присоје, Тепе, Чашка и други.
Селото има разбиен тип. Се разликуваат маала кои имаат различен број на куќи.
Село Жидилово се наоѓа југоисточно од градот Крива Паланка, во непосредна близина на магистралниот пат во правец на граничниот премин Деве Баир. На северозапад се граничи со селото Трново, на југ со селото Кркља, на југоисток со селото Узем и на североисток со Општина Ќустендил, Бугарија.
Средиштето на селото се наоѓа на самиот патен правец Крива Паланка-Ќустендил, во близина на устието на Кркљанска во Крива Река. Таму се наоѓаат и училиштето, амбулантата, поштата и месната заедница.
Историја
Мештаните велат дека селото не е старо. Било основано во средината на век од доселеници, за кои не се знае потеклото. Постои одредено верување дека постоеле куќи и воденици по течението на Крива Река во месноста Црквиште во век.
Во век, Жидилово било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Во периодот на Втората светска војна, селото потпаѓа под бугарска власт. Постарите селани сѐ уште се сеќаваат на жестоките бомбардирања на селото од страна на бугарски воени авиони.
По ослободувањето на тероторијата, во која биле вклучени голем број на месни жители, селото е дел од Општина Крива Паланка. Во периодот по ослободувањето, селото го доживува својот процут, како средиште на образовниот, културниот и уметничкиот живот источно од Крива Паланка.
Во рамките на тогашното централно основно училиште „Јосип Броз Тито“ функционира училишна задруга, во рамки на која учениците ги изразуваат своите способности во голем број на области. Неколку години по ред, училиштето е наградувано на федерално ниво, за најдобра ученичка задруга во Југославија. Од 1995 година, училиштето е преименувано во подрачно основно училиште „Јоаким Крчовски“.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 16,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 628,6 хектари, на пасиштата отпаѓаат 485,8 хектари, а на обработливото земјиште 437,2 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Во селото најзастепено е сточарството, пред сѐ одгледувањето на ситен добиток. Во минатото работела и предилница (килимара), која подоцна била претворена во погон за монтажа на мотоцикли на електричен погон. Воглавно, населението егзистира од производство на компир и други производи и од блискиот рудник Тораница.
Во поново време е отворена текстилна конфекција во просториите на старата килимара, во која се вработени околу 60 лица, поголемиот број жители на селото.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Жидилово имало 826 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Жидилово имало 888 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна селото било седиште на истоимената општина.
И од ова кривопаланечко село емигрирал голем број од населението. Така, во 1961 година броело 723 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 300 жители, од кои 297 биле Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Жидилово живееле 302 жители, од кои 299 Македонци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 239 жители, од кои 231 Македонец и 8 лица без податоци.
Родови
Жидилово е чисто православно македонско село. Според народното предание денешното село е основано околу 1850-1860-тите години. Сите родови во селото се доселени со непозната старина.
Родови во Жидилово се: Вујиновци (11 к.), Цоневци (9 к.), Качаровци (8 к.), Куларовци (8 к.), Цибавци (6 к.), Чекмеџиовци (6 к.), Главинци (6 к.), Анѓелковци (6 к.), Жежовци (4 к.), Дејановци (4 к.), Марковци (3 к.), Јаќимовци (2 к.) и Бошковци (1 к.), како што е спомнато и погоре сите родови се доселени со непозната старина. Во родот Марковци се знае следното родословие: Стојчо (жив на 53 г. во 1973 година) Ристаќи-Стаменко-Марко, основачот на родот кој се доселил.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Крива Паланка, која била една од малкуте општини, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Жидилово, во која селото Жидилово, се наоѓале и селата Костур, Кркља, Узем и Трново. Во периодот 1950-1952, исто така, постоела Општина Жидилово, во која влегувале селата Жидилово, Костур, Кркља и Узем.
Редовни настани
Во месноста Собориште во близина на Главино Маало, постои камен крст, каде мештаните се собираат за време на поголемите празници.
Секоја година, по повод празникот на сесловенските просветители, светите браќа Кирил и Методиј, на 24 мај се одржува сенароден собир, проследен со пригодна културно-уметничка програма, која ја приготвуваат учениците од основното училиште, во соработка со КУД „Карпош“ од Крива Паланка.
Иселеништво
Иселеници има насекаде. Најмногу се иселени во Скопје и во скопските села, Марино и Белимбегово. Иселеници се сретнуваат и во градот Крива Паланка. Најголем дел од нив се иселени по Втората светска војна. Многу иселеници од ова село има и во Ќустендил и Софија.
Роуз Монтмасон
Роуз Монтмасон (12 јануари 1823 - 10 ноември 1904), позната и како Розалија Монтмасон, била италијански патриот. Родена во Савој, Монтмасон придонела за обединувањето на Италија и била особено единствената жена што отворено учествувала во Експедицијата на илјада на Џузепе Гарибалди, и како медицинска сестра и како војник.
Биографија
Монтмасон била роден во Горна Савоа, тогаш дел од Кралството Сардинија, во 1823 година. Ќерка на земјоделец, била дел од големо семејство и се стекнала со основно образование. Работела на полињата со семејството до 15-годишна возраст, кога смртта на нејзината мајка ја поттикнала да најде работа во странство. Иако голем дел од нејзината рана работна историја е непозната, таа живеела во Марсеј, а подоцна и во Торино. Во одреден момент таа се запознала и станала придружник на Франческо Криспи, прогонет политички активист кој се преселувал од град во град; Според некои извори, парот се запознал во 1849 година додека Криспи бил затворен во Торино, додека други забележуваат дека тие двајца можеби претходно се запознале во Марсеј. Раните односи на двојката биле затегнати поради тоа што Криспи сè уште иамл голема љубов према поранешениот љубовник а тој бил оженет еднаш претходно, но сепак Монтмасон му се придружил на Криспи кога тој бил протеран од Торино и се преселил во Малта.
Додека биле на Малта, и Криспи и Монтмасон се повеќе се вклучиле во различната политичка заедница на островот, која била составена од голем број луѓе протерани од италијанското копно. Двојката се венчала во 1854 година иако пречка им бил сè уште Криспи но подоцна заминале за Лондон, застанувајќи во Савоа за да го посетил семејството Монтмасон. Откако во Лондон, парот станал силен поборник за италијанско обединување, одејќи дотаму што патувал во континентална Европа за да собрал поддршка за каузата. Во тоа време, Монтмасон шверцувал пораки, набавки и оружје до различни комитети за обединување во Италија.
Во 1860 година, Монтмасон отпатува за Сицилија како подготовка за доаѓањето на Росолино Пило и Џузепе Гарибалди, кои планирале да започнат востание против Кралството Две Сицилии, управувано од Бурбоните. Монтмасон се преселил низ селата, собирајќи поддршка за претстојното востание. Потоа се вратила во Џенова навреме за Експедицијата на Илјадата, со што станала единствената жена која отворено им се придружила на силите на експедицијата. За време на борбите кои следеле, таа обезбедила вредни разузнавачки информации на островот Сицилија и служела како медицинска сестра, добивајќи го прекарот „Анџело ди Калатафими“ по битката кај Калатафими.
По успешното обединување на Италија, Монтмасон се преселила со нејзиниот сопруг бидејќи тој брзо станал главна политичка фигура во новата нација. Тие живееле во Торино, а подоцна и во Фиренца, каде што парот живеел во удобност. Меѓутоа, до 1870-тите, бракот на Монтмассон станал сè позатегнат, а во 1874 година таа се иселила од семејното домаќинство и една година подоцна ја прекинала врската со Криспи. Подоцна и била доделена ануитет, иако бракот не бил официјално поништен додека Криспи (по повторното венчавање) не била обвинета за бигамија во голем политички скандал.
Монтмасон живеела мирен живот по разделбата со Криспи, „опкружена со мачки и посветена на везење“ според еден извор. Доживеала мозочен удар во август 1904 година и починала во Рим. Таа - на нејзино барање - била погребана во црвена кошула, традиционална облека за членовите на Експедицијата на Илјада.
Културни претстави
Во Рибера, Сицилија, во 2011 година била откриена статуа на која се претставени Розалија Монтмасон и италијанскиот политичар Франческо Криспи. Статуата била дизајнирана од италијанскиот скулптор проф. Салваторе Ризути; ги претставува двете фигури во природна големина во бронза, како начин да се слават и политичките активисти и нивните акции за приклучување на Сицилија кон Кралството Италија.
Во 2018 година, Марија Атанасио ја објавила првата и единствена биографија за Розалија Монтасон, наречена La Ragazza di Marsiglia, достапна само на италијански.
После капење (Реноар)
После капење (La sortie du bain, буквално „Излегување од капење“) ― слика од 1910 година на францускиот сликар Пјер Огист Реноар. Сликата сега е во Барнсовата фондација во Филаделфија.
Провидност
Сликата била купена од уметникот во Париз, од Пол Дуран-Руел во октомври 1910 година. На 18 декември 1915 година, Алберт К. Барнс (основач на фондацијата) купил од вториот.
Папска Држава
Папска Држава (итал. Stato della Chiesa) — италијанска држава која постоела од 756 до 1870 година. Пипин младиот во средината на 8 век освоил голем дел од северна Италија, и просторот на бившиот Равенски егзарх го поклонил на Папата. Карло Велики во 781 година ја кодифуикувал територијата на која Папата има суверенитет. Територијата ја опфаќала Рим но и околините Равена, Пентаполис, Војводство Бенвенто, Тоскана, Корзика, Ломбардија и уште некои градови. Во првите три векови од постоењето на Папската Држава, Папата не имал делотворна контрола на целата држава, а и не е било јасно дали Папската Држава била независна од Римското Царство. Во периодот на ренесансата, територијата на Папската Држава се проширила најмногу и тоа под водство на папата Александар VI и Јулиј II. Папата во тој период станал еден од најважните италијански владетели во светот. Во периодот од 1796-1800 и 1808-1814, француската револуционарна армија Папската Држава ја претворила во Римска Република, а подоцна и како дел од Франција. Италијанските национални револуционери во 1849 година прогласиле Римска републикаа папата Пиј IX побегнал од Рим. Француските трупи, Наполеон Бонапарт ги поразил револуционерите и го вратиле папата на власт.
Папскиот суверенитет во Рим го штитал француските војски. Но, кога во 1870 година избувнала Француско-пруската војна, трупите се повлекле од Рим, каде Италија објавила војна на Папската Држава и го освоила Рим. Папата Пиј IX се повлекол во својата резиденција и се прогласил за заробен. Подоцна, 1929 година папата Пиј XI формално се одрекол од поседот на Папската Држава и го потпишал Латеранскиот договор на 11 февруари 1929 година со Италија, која формирала град држава, Ватикан, која постои и до ден денешен.
NGC 4124
NGC 4124 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4124 се споменува и како NGC 4119, IC 3011, UGC 7117, CGCG 69-58, IRAS 12055+1039, MCG 2-31-36.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4124 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4124 има привидни димензии од 4,3' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 4124 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38527. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Надворешни врски
NGC 4124
NGC 317B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 317B се споменува и како NGC 317-2, UGC 594, MCG 7-3-10, IRAS 00548+4331, KCPG 19B, 5ZW 42, CGCG 536-13.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 317B е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 317B има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 57 м 40,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 43° 47' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 317B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3445. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 60; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2810. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 627.
Надворешни врски
NGC 317
Тумба (Канино)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Канино. Претставува населба од бронзено време. Се наоѓа на околу 2,5 км источно од селото и на околу 500 м од патот Битола-Породин-Драгош во нивите северно од Породин. Претставува височинка издолжена во основата, со димензии од 200 × 160 м и височина од 0,50 во западниот до 3,00 м во источниот дел. Со обработувањето на земјата горните слоеви се оштетени. Во 1972 година Заводот и музеј од Битола извршил заштитно ископување. Во културниот слој дебел 3 м се утврдени неколку фази на живеење од средното бронзено време, проследени со многубројни керамички садови и други археолошки предмети. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
NGC 2102
NGC 2102 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2102 се споменува и како ESO 57-SC29, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во - година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2102 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m. NGC 2102 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 42 м 20,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 29' 14".
Други поделби
Проучување на NGC 2102 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
IC 141
IC 141 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 141 се споменува и како ESO 157-21, IRAS 04204-5602.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 141 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 141 има привидни димензии од 1,2' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 21 м 28,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 55' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Црква „Сретение Господово“ - Бер (XIV век)
Сретение Господово (Υπαπαντή, Παναγούδα) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Сава“.
Енергетика на Ерменија
Енергетиката во Ерменија главно се состои од природен гас. Ерменија нема докажани резерви на нафта или природен гас и моментално најголемиот дел од својот гас го увезува од Русија. Гасоводот за природен гас Иран-Ерменија има капацитет да го изедначи увозот од Русија.
И покрај недостатокот на фосилни горива, Ерменија има значителни домашни ресурси за производство на електрична енергија. Ерменскиот електроенергетски сектор има вишок капацитет уште откако земјата излегла од тешката постсоветска криза во средината на 1990-тите, благодарение на повторното отворање на нуклеарната централа во Мецамор. Нуклеарната централа Мецамор обезбедува 42,9 отсто од електричната енергија во земјата. Ерменија има планови за изградба на нова нуклеарна централа со цел да го замени застарениот Мецамор кој бил изграден во 1979 година. Земјата, исто така, има единаесет хидроцентрали и има планови за изградба на геотермална централа во Сјуник. Поголемиот дел од остатокот од електричната енергија во Ерменија се произведува од термоелектраните на природен гас во Ереван (завршени во 2010 година) и Храздан.
По стекнувањето независност, Ерменија ја потпишала Европската повелба за енергија во декември 1991 година, повелбата сега е позната како Договор за енергетска повелба која промовира интеграција на глобалните енергетски пазари. Ерменија е, исто така, земја партнер на енергетската програма на ЕУ INOGATE, која има четири клучни теми: зајакнување на енергетската безбедност, конвергенција на енергетските пазари на земјите-членки врз основа на принципите на внатрешниот пазар на енергија на ЕУ, поддршка на одржливиот енергетски развој и привлекување инвестиции за енергетски проекти од заеднички и регионален интерес. Од 2011 година, Ерменија има статус на набљудувач во Енергетската заедница на ЕУ.
Историја и геополитика
Пред распадот на СССР, увозот на нафта сочинувал околу половина од примарното снабдување со енергија на Ерменија од 8000 ktoe (во споредба со 3100 ktoe во 2016 година).
Тогаш нафтата стигнала до Ерменија преку директна железничка врска од Ерменија-Грузија-Русија, но бидејќи границата Абхазија-Грузија е затворена, горивото се транспортира преку Црното Море до Грузија, од каде што оди до Ерменија преку железнички вагони. Понатамошното ограничување на увозот на ерменска нафта претставува економска блокада што ја одржува Азербејџан на исток и Турција на запад. Блокадата започнала непосредно по избувнувањето на Првата војна во Нагорно-Карабах и оттогаш се одржува, и покрај договорот за прекин на огнот во 1994 година.
Рангирање
Ерменија била рангирана на 43-то место меѓу 125 земји на Енергетскиот трилема индекс во 2018 година. Индексот ги рангира земјите според нивната способност да обезбедат одржлива енергија преку 3 димензии: енергетска безбедност, енергетска еднаквост (пристапност и достапност), одржливост на животната средина.
Снабдување со примарна енергија
Вкупното снабдување со примарна енергија во Ерменија во 2016 година изнесувало 3025 ktoe (1000 тони еквивалент на нафта). Ова приближно се совпаѓа или го надминува производството од претходните години. TPES вклучува производство (963 ktoe), увоз (2235 ktoe), извоз (-122 ktoe), меѓународни поморски бункери (0 ktoe), меѓународни авијациски бункери (-45 ktoe), промени на акции (-5 ktoe). Вкупната конечна потрошувачка на Ерменија е 2120 (ktoe), загубите -180 (ktoe), индустријата 320 (ktoe), транспортот 622 (ktoe) и станбените 786 (ktoe).
Природни резерви
Ерменија нема докажани резерви на нафта или гас. Претходните истражувања не успеале да дадат задоволителни резултати во минатото.
Во 2018 година биле издадени нови дозволи за истражување на нафта и гас на компании поврзани со Ташир Груп.
Нафта
Според статистичкиот комитет на Ерменија во 2016 година не е увезена нафта, туку производи за рафинирање.
Предложен ирански гасовод
Ерменските и иранските власти со години разговараат за нафтовод (различен од постоечкиот гасовод Иран-Ерменија) кој ќе пумпа ирански нафтени производи во Ерменија. Од почетокот на 2011 година, не се одредени конкретни датуми за изградба. Ерменскиот министер за енергетика Армен Мовсисијан изјавил дека изградбата ќе трае две години и ќе ја чини Ерменија околу 100 милиони долари. Претходно, иранскиот министер за нафта изјавил дека гасоводот долг 365 километри би можел да почне да работи до 2014 година. Иран планира да извезува 1,5 милиони литри бензин и дизел-гориво дневно во Ерменија преку гасоводот; Годишната побарувачка на Ерменија за рафинирани нафтени производи изнесува околу 400.000 метрички тони.
Природен гас
Природниот гас претставува голем дел од вкупната потрошувачка на енергија во Ерменија, со 50% и е основно средство за зимско загревање во земјата.
Гаспром Ерменија (сопственост на рускиот гасен гигант Гаспром) ја поседува мрежата на гасоводни гасоводи во Ерменија и има монопол над увозот и дистрибуцијата на природен гас до потрошувачите и бизнисите.
Ерменските термоелектрани (кои обезбедуваат приближно 24% од нејзината електрична енергија) работат на природен гас, што ја прави Ерменија (во моментов) зависна од увезениот руски гас.
Руско-грузиски гасовод
Рускиот монопол за извоз на гас Газпром ја снабдува Ерменија со гас преку гасовод што минува низ Грузија. Во 2007 година, Гаспром и обезбедил на Ерменија нешто помалку од 2 милијарди кубни метри природен гас. Како транзитна такса, Ерменија и плаќа на Грузија приближно 10% од гасот што треба да стигне до Ерменија. Испораките на руски природен гас за Грузија и Ерменија се обезбедуваат преку два главни гасоводи: гасоводот Северен Кавказ-Транскавказ (1.200 mm дијаметар) и гасоводот Моздок - Тбилиси (700 mm дијаметар)
Ерменија во 2008 година увезла 2,2 милијарди кубни метри природен гас од Русија.
Ирански гасовод
Новиот гасовод, гасоводот за природен гас Иран-Ерменија, бил завршен во октомври 2008 година. Тој е во сопственост и управуван од Гаспром Ерменија и ја поврзува Ерменија со соседниот Иран, кој има втор по големина резерви на природен гас во светот по Русија. Има капацитет да испумпува 2,3-2,5 милијарди кубни метри ирански гас годишно. Ерменското Министерство за енергетика во 2008 година соопштило дека „сè уште нема потреба“ од ирански гас. Аналитичарите велат дека неподготвеноста на Ерменија да увезува ирански гас е резултат на притисокот од Русија, која го одржува монополот над пазарот на природен гас во Ерменија.
Гаспром целосно поседува клучен дел од гасоводот долг 24 милји, кој Ерменија го предала во замена за испораки на природен гас од Русија по цени далеку под европскиот просек до 2009 година. Според еден аналитичар, Ерменија „ефективно се пазарила за своите идни изгледи за извори на енергија во замена за поевтини цени сега“. Додека Ерменија може да го диверзифицира снабдувањето со гас, со контрола на гасоводот Иран-Ерменија, Гаспром сега го контролира снабдувањето на конкурентите.
Во 2009 година Ерменија увезила 1-1,5 милиони кубни метри ирански природен гас, плаќајќи за тоа со извоз на електрична енергија.
Ерменија добива околу 370 милиони кубни метри гас годишно од Иран, кој се претвора во електрична енергија и се враќа назад во Иран.
Гасот од Туркменистан може да се испорачува преку Иран.
Цени
Според договорите постигнати во 2017 година од страна на владата на Карапетјан, цената на увозот на гас изнесува 150 долари за илјада кубни метри во текот на 2018 година Гаспром Ерменија го продава на ерменските домаќинства за речиси 300 долари.
Електрична енергија
Од 1996 година три главни извори на енергија за производство на електрична енергија во Ерменија бил природниот гас, нуклеарната енергија и хидроенергијата.
И покрај недостатокот на фосилни горива, Ерменија има значителни домашни ресурси за производство на електрична енергија. Во 2006 година, нетермичкото домашно производство на електрична енергија учествувало со 76% од вкупното производство: 43% нуклеарно и 33% хидроелектрично. За споредба, во 2002 година, овие бројки биле 56%, 32% и 26%.
Во 2006 година, електраните на Ерменија произвеле вкупно 5.940,9 милиони KWh електрична енергија од кои биле испорачани 5.566,7 милиони KWh (374,2 милиони KWh – или 6,3% – биле потрошени од погоните за производство). Така, во 2006 година, електраните на Ерменија просечно произведувале 678,2 MW моќност, додека стапката на потрошувачка на електрична енергија во земјата во просек била 635,5 MW.
Ерменија има вкупно 11 електрани и 17 220 kV трафостаници. Карта на Националната мрежа за пренос на електрична енергија на Ерменија може да се најде на веб-страницата на Институтот за глобална енергетска мрежа овде.
Нуклеарна
Ерменија управува со една советски дизајнирана нуклеарна единица ВВЕР-440 во Мецамор, која обезбедува над 40 отсто од енергетските потреби на земјата. ЕУ и Турција изразиле загриженост за продолжувањето на работата на централата. Ерменскиот министер за енергетика објавил дека е физибилити студија од 2 милијарди американски долари за нова нуклеарна централа од 1.000 MWe, која треба да се изведе во соработка со Русија, САД и МААЕ. Русија се согласила да ја изгради фабриката во замена за малцинска сопственост над неа. Понатаму, САД ја сигнализирале својата посветеност да и помогне на Ерменија со прелиминарни студии. Ерменската нуклеарна централа Метсамор има инсталирана моќност од 815 MW, иако моментално е во функција само еден блок од 407,5 MW.
Бидејќи Турција, и покрај нејзината обврска во СТО, ги блокирала ерменските граници, нуклеарното гориво се довезува од Русија. Искористеното гориво се враќа назад во Русија.
Ерменија потпишала договор за соработка со Европската организација за нуклеарни истражувања во март 1994 година Од 2018 година, Ерменија, исто така, потпишала договор за соработка со Европската заедница за атомска енергија.
Термичка
Во текот на 2010-2017 година, термоелектраните (кои работат на увезен природен гас од Русија и Иран) обезбедувале околу една третина од електричната енергија во Ерменија.
Термоелектраните (кои работат на природен гас) во Ерменија имаат воспоставен капацитет од 1.756 MW.
Енергетскиот сектор на Ерменија дополнително ќе се прошири по тековната изградба на новата и уште помоќна Петта единица на термоцентралата во Храздан. Рускиот монопол Гаспром го купил некомплетниот објект во 2006 година како дел од сложениот договор со ерменската влада со кој нејзиниот контролен удел во ерменската дистрибутивна мрежа на гас го зголемил на 80 отсто. Рускиот гигант ветил дека ќе потроши повеќе од 200 милиони долари за завршување на неговата долготрајна изградба до 2011 година
Новите капацитети за ТЕ Ереван и Храздан ќе го отворат патот за голем ерменски увоз на природен гас од соседен Иран преку гасовод изграден кон крајот на 2008 година. Ерменија почнала да добива скромни количини ирански гас во мај 2009 година. Со оглед на тоа што рускиот гас во суштина ги задоволува неговите домашни потреби, се очекува најголемиот дел од тој гас да се претвори во електрична енергија и да се извезува во Исламската Република.
Кон крајот на декември 2010 година, ерменското Министерство за енергетика објавило дека петтиот блок на термоелектраната во Храздан ќе биде вклучен до април 2011 година Иако изградбата на петтиот блок започнала кон крајот на 1980-тите, ерменската влада се обидела неуспешно да го заврши кон крајот на 1990-тите. Тековниот проект е дел од договорот од 2006 година помеѓу Гаспром и ерменската влада, во кој Гаспром го купил некомплетниот објект и го зголемил својот удел во дистрибутивната гасоводна мрежа на Ерменија, за возврат ветувајќи дека ќе потроши 200 милиони долари за завршување на проектот до 2011 година
Хидро
Хидроцентралите имаат воспоставена моќност од 1.038 MW.
Економски оправданиот хидроенергетски потенцијал на Ерменија е околу 3.600 GWh /годишно. Од оваа количина, веќе се развиени 1.500 GWh/годишно (или околу 42% од економски оправданиот хидроенергетски потенцијал).
Ерменија има девет хидроелектрични централи кои заедно сочинуваат една третина од нејзиното домашно производство на електрична енергија. Растенијата се групирани по две каскади: Каскадата Севан-Храздан и Каскадата Воротан. Следната табела ги наведува деталите за секоја каскада:
Планирани проекти
И покрај тоа што Иран и Ерменија долго време разговарале за отворање заедничка хидроцентрала од 140 MW на реката Артак - ХЕЦ Мегри (исто така позната како хидроцентрала Аракс) - до средината на 2021 година, проектот сè уште не бил започнат да се гради. Заедно со 60 MW ХЕ Лориберд, овие проекти ќе додадат кумулативно производство од 1.012 милиони kWh/годишно. Хидроцентралата Мегри е заеднички ерменско-ирански проект кој треба да биде изграден на реката Аракс во близина на јужниот пограничен град на Ерменија Мегри.
Во 2010 година, министрите за енергија на Ерменија и Иран потпишале документ за долгоочекуваната изградба на две хидроцентрали на реката Аракс. Договорот предвидувал вредност од 323 милиони долари. Самиот проект требало да биде финансиран и управуван од страна на Иран. Според договорот, 793 милиони kWh енергија ќе се транспортираат во Иран годишно, а станиците ќе бидат префрлени во сопственост на Ерменија 15 години подоцна. Изградбата се очекувала да започне во 2011 година и да трае пет години. До 2021 година, изградбата не била започната.
Ветерна енергија
Според студијата спонзорирана од Министерството за енергетика на Соединетите Американски Држави (DOE) и Агенцијата на САД за меѓународен развој (УСАИД) во 2002-2003 година, теоретскиот потенцијал на ветерната енергија на Ерменија е 4.900 MWe во четири зони со вкупна површина од 979 km2. Според ова истражување, енергетскиот потенцијал на ветерот во Ерменија е близу 450 MW. Најперспективни области за ветерни електрани се превојот Зод, планината Базум, преминот Јајур, територијата на планините Гегама, преминот Севан, Апаран, висорамнините меѓу Сисијан и Горис и регионот Мегри.
Сепак, повторната проценка од страна на Азиската банка за развој се очекува да биде завршена до 2025 година.
Сончева енергија
Сончевата енергија е широко достапна во Ерменија поради нејзината географска положба и се смета за индустрија во развој.
Според Министерството за енергетска инфраструктура и природни ресурси на Ерменија, Ерменија има просечен проток на сончева енергија од околу 1720 киловат час (kWh) по квадратен метар хоризонтална површина годишно и има потенцијал од 1000 MW производство на енергија. Во главниот град Ереван, просечниот флукс на сончевата енергија е еднаков на 1642 kWh/m2. Областа на Ерменија не може да се смета за хомогена од гледна точка на достапната сончева енергија: разликата помеѓу количината на сончева енергија што стигнува до земјата на различни места во земјата може да биде до 20% во летното време и 50% во зимско време.
Употребата на сончевата енергија во Ерменија постепено се зголемува. Во 2019 година, Европската унија објави планови да и помогне на Ерменија во развојот на нејзиниот капацитет за сончева енергија. Иницијативата ја поддржа изградбата на електрана со 4.000 сончеви плочи лоцирана во Гладзор.
Геотермална енергија
Ерменија ја гради геотермалната централа Џермагбјур, која ќе биде најголемата геотермална централа во земјата со инсталирана електрична моќност од 150 MW.
Римска комуна
<templatestyles src="Template:Infobox country/styles.css"> Римската комуна (Comune di Roma) била основана во 1144 година од Арнолд од Бреша по бунтот предводен од Џордано Пјерлеони. Пјерлеони го предводел народниот бунт поради зголемените овластувања на папата и вкоренетите овластувања на благородништвото. Целта на бунтот била да се организира владата на Рим на сличен начин како онаа на претходната Римска Република. Пјерлеони бил именуван за „првиот Патрициј на Римската комуна“, но бил сменет во 1145 година.
Папски однос
Во шема што требаше да стане позната во комуналните борби на Гелфовите и Гибелините, комуната објавила верност на подалечната сила, светиот римски цар и започнала преговори со новоизбраниот папа Луциј II. Комуната сакала тој да се откаже од временската власт и да преземе функција со должности на свештеник. Луциј собрал сила и го нападнал Рим, но републиканските бранители ја одбиле неговата војска и Луциј умрел од повреди добиени од камен што го удрил по главата.
Наследникот на Луциј, папата Евгениј III, не можел да биде осветен во градот поради отпорот. Сепак, тој на крајот се договорил со граѓанската власт што го соборила Пјерлеони и се вратил во Рим на Божиќ 1145 година. Во март 1146 година тој повторно морал да замине. Тој се вратил во 1148 година и го екскомуницирал Арнолд од Бреша, политички теоретичар кој се приклучил на комуната и бил нејзин интелектуален водач.
Папата живеел во Тускулум почнувајќи од 1149 година и бил поставен како папа во Рим дури во 1152 година. Постоењето на Републиката било несигурно. Наследникот на Јуџин, Адријан IV, го убедил царот Фридрих Барбароса да води војска против градот. Арнолд бил уапсен, суден, осуден и обесен во 1155 година. Неговото тело било изгорено, а пепелта фрлена во Тибар.
Во 1188 година, набргу по неговото стапување, папата Климент III успеал да го смири полувековниот конфликт меѓу папите и граѓаните на Рим со Конкордскиот пакт. Пактот им дозволувал на граѓаните да избираат судии со моќ на војна и мир. Префектот бил именуван од царот и папата имал суверени права врз неговите територии.
Од 1191 до 1193 година, под радикално намалување на бројот на сенатори на еден, градот бил управуван од Бенедето наречен Карус хомо (Карисимо) како сумус сенатор, а Рим го имал првиот општински статут.
По ова, градот повторно бил под папска контрола, иако граѓанската влада никогаш повеќе не била директно во рацете на повисоките благородници или на папството.
Гоце Делчев (појаснување)
Поимот Гоце Делчев може да означува:
Места:
Друго:
Список на државни водачи во 1693 година
Ова е список на државни водачи во 693 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
NGC 318
NGC 318 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 318 се споменува и како CGCG 501-54, NPM1G +30.0032.
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 318 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 318 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 25' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 318 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3465. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 90; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2277. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
NGC 6721
NGC 6721 — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6721 се споменува и како ESO 141-19.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 0 м 50,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 45' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 6721 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62680. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 435; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8767. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Историја на Грузија
Територијата на денешна Грузија била населена уште од најраните времиња. До XII век п.н.е. во североисточна Анадолија постоела држава која се викала Диаоха. Во периодот од VI до II век п.н.е. во Западна Грузија постоела грчката Колхидското царство, а во Источна Грузија постоела Иберија.
Овие простори паднале во составот на Римското Царство. Во 327 година, во Грузија било воведено христијанството како основна религија, по примерот на Ерменија која е првата држава која го воведува христијанството. Подоцна, Грузија била во составот на Византија, Персија и Арабија. Кон крајот на X век, во Грузија настапил т.н. Залтен век од нејзината историја, стекнувајчи независност од Византија. Во периодот од XI до XIII век, Грузија била една од најсилните држави на Кавказ. Но, по инвазијата на монголците била под минимум намалена нејзината моќ. Во XVI век, Грузија била во составот на Османлиското Царство. Во 1783 година, Грузија склучила одбранбен договор со Русија, а во 1801 година руските кралеви ја вклучиле Грузија во Руската Империја.
На 26 мај 1918 година, по Октомвриската револуција, Грузија објавила независност. Но, на 16 февруари 1921 година, Црвената армија ја окупирала Грузија, и ја вклопила во составот на Советскиот Сојуз. Воспоставена како Советска Социјалистичка Република на 25 февруари 1921, од 12 март 1922 до 5 декември 1936 била дел од Закавкаска Федеративна Советска Социјалистичка Република заедно со Ерменска ССР и Азербејџанска ССР.
На 15 ноември 1990 г. е преименувана во Република Грузија. Прогласи независност на 9 април 1991, под власта на националистичкиот водач Звијад Гамсакурдија. Како и да е, независноста не била призната од Советската влада сѐ до септември 1991.
Ѓеравичко Езеро
Ѓеравичко Езеро (Liqeni i Gjeravicës; Језеро Ђеравица) — планинско езеро во Косово сместено веднаш под врвот на планината Ѓеравица.
Географија
Езерото е на околу 2.200 метри (7.218 ст) надморска височина. Има површина од 2 хектари. Максималната должина на ова езеро е 240 метри (787 ст), а ширината е 120 метри (394 ст). Езерото има максимална длабочина од 3,8 метри (12 ст). Има облик на заб и од него истекува реката Ереник која се спушта во регионот Метохија во западно Косово.
Фауна
Езерото е познато по своите многубројни саламандри, кои се насладуваат со летачки инсекти. Езерото содржи многу риби.
Џејн Џонс (печатар)
Џејн Џонс (починала во 1739 година) била ирски печатар, продавач на книги и сопственик на весници.
Живот
Џејн Џонс била сопруга на Теофил Џонс, книжар, печатар, сопственик на весници и можен потомок на Сер Теофил Џонс. Таа е опишана како „родена дама“. Откако Џонс останала вдовица во април 1736 година, таа објавила дека ќе го продолжи бизнисот на нејзиниот сопруг за да го издржува своето големо семејство. Таа продолжила да го печати Даблин Ивнинг Пост од улицата Кларендон до 31 март 1739 година. Таа, исто така, ги испечатила книгите Животот на принцот Јуџин од Саксонија (1737), Забавите во Спа од Карл Лудвиг фон Пелниц (1737), Целосните англиски трговци од Даниел Дефо (1738) и Писмо до една дама, во пофалба за женското учење од Ветенхол Вилкс. (1739). Џонс започнала да работи на Историјата на бискупите на Ирска од Сер Џејмс Вер во 1739 година, но починала во мај истата година пред да може да ја заврши. Нејзината ќерка Елизабет го презела бизнисот, најверојатно со помош на две нејзини сестри. Тие продолжиле да работат од улицата Кларендон уште две години, печатејќи го целосниот сет на делата на Вер заедно со Историјата на граѓанските војни во Франција од Енрико Катерино Давила (1740). Елизабет Џонс се омажила за граверот Томас Диксон во 1756 година, дотогаш престанала да работи како печатар или продавач на книги.
Јеврем Обреновиќ
Јеврем Обреновиќ (Горно Добриње, 18 март 1790-Марашешти, 8/20 септември 1856) бил најмладиот брат на Милош Обреновиќ, долгогодишен принц на Шабац, Нахија, дивизиски генерал и еден од најпознатите граѓани на Шабац и дедо на кралот на Србија Милан Обреновиќ.
Биографија
Роден бил во Горно Добриње (кај Пожега) околу 1790 година. За време на Второто српско востание, Турците го задржале во Небојшката кула, но подоцна бил ослободен, што го прави единствениот затвореник на Небојшата кула кој излегол жив од неа. Во март 1816 година Милош Обреновиќ го назначил за округот на Шабац, Нахија. Тој тогаш имал само 26 години.
Во Шабац се оженил со Томанија, ќерката на Анте Богиќевиќ, со која имал осум деца-седум ќерки и еден син. Неговиот син Милош бил татко на кралот Милан Обреновиќ.