cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кипарис (митологија)
Кипарис (старогрчки: Κυπάρισσος) во старогрчката митологија е син на Телеф кој живеел на островот Кеос (Киклади). Тој бил љубимец на богот Аполон и бил најубав во племето на Коите. Во Картајските полиња на островот Кеос, каде што владеееле убавите нимфи имало еден огромен свет елен со гранести рогови, кој со својата прекрасна глава сам си создавал сенка. Роговите му биле од злато, на вратот му висел ѓердан од дијаманти, на челото имал сребрен медалјон, а од ушите му виселе бисери. Еленот е роден бестрашен, слободно влегувал во домовите дури и на непознати луѓе и кротко го пружал вратот за милување секому којшто ќе посакал. Кипарис многу го сакал овој елен, често го водел низ росни ливади и го поел на бистри извори, венци од шарено цвеќе му ставал на златните рогови, а често и како коњаник јавал на грбот од еленот. Еднаш, младиот Кипарис не сакајќи со една остра стрела го погодил еленот. Кога видел како еленот умира од лутата рана, посакал и самиот тој да умре. Аполон го тешел да не плаче многу, да не страда повеќе отколку што е редно. Но Кипарис не можел да си ја стиши болката и ги молел боговите, како последен дар, да направат неговата болка вечно да трае. Од преголемиот плач, неговото тело станало бескрвно и попримило зелена боја, а косите му се накострешиле и станале крута шума, свртена со тенкиот врв кон небото. Тогаш, Аполон тажно воздивнал и рекол: „Вечно ќе тажиме, Кипарисе, ние по тебе, а ти вечно ќе тажиш по други, близу мртвите.“ Затоа дрвото „кипарис“ (чемпрес) најчесто го гледаме покрај вечните почивалишта на умрените — покрај гробовите.
Спортски сојуз на Србија
Спортскиот сојуз на Србија (скратено ССС), е националниот спортски комитет на Србија. Основан е на 24 март 1946 година, кога Антифашистичкото собрание за национално ослободување на Србија донело одлука со која Врховното раководство на фискултурата му препуштило на Иницијативниот спортски комитет на Србија на целата територија на Социјалистичка Република Србија. Спортскиот сојуз на Србија ги обединува различните сателитски спортски здруженија во Србија и обезбедува голем број спортски објекти и опрема за градовите низ земјата.
Понт (митологија)
Понт (грчки: Ποντους) во старогрчката митологија бил бог на морето, како припадник на првата генерација на богови. Тој е син на Геја и Уран. Понт е роден од страна на Геја пред да биде роден Океан. Подоцна, Геја станала негова сопруга, и од тој брак се родиле голем број на деца, меѓу кои:
Потекло на поимот
Според грчкиот поет Хесиод, тој се родил без зачнување, додека во делото Басни (латински: Fabulae) на Хигин, Понт е син на Етер и на Геја.
За Хесиод, Понт е нешто повеќе од персонификација на морето, (на грчки: pontos, "Пат" именка која Хелените ја означувале за да го означат Црното Море. Со Геја тој ги создал Нереј (старецот), Таумант (опасностите кои демнат на морето), Форкис и неговата сестра Кето како и моќната божица Еврибија. Со Таласа, морската исконска божица, (чие име просто значи "море" но е произлезено од предгрчки корен), ги создал Телхините и сиот морски свет (живот).
На римската скулптура од 2 век п.н.е, Понт е прикажан како излегува од алги и со едната рака се наслонува на брод. Тој носи круна и е во друштво со божицата Фортуна.
Хесиод
'Таа [Геја] го изроди Понт, без слаткиот љубовен сојуз.' - Хесиод, Теогонија (130)"'И Морето го роди Нереј, најстариот од неговите деца, кој е вистински и не лаже: и луѓето го нарекоа Старецот бидејќи е доверлив и нежен и не ги заборава законите на правдата, туку размислува само на љубезни мисли. Но сепак тој го доби и големиот Таумант и гордиот Форкис, соединувајќи се со Земјата и Кето и Еврибија која во себе носи кревко срце. Хесиод, Теогонија (231–239)
Пиплс Чојс Класик 2018
Пиплс Чојс Класик 2018 — 13. издание на велосипедската еднодневна трка Пиплс Чојс Класик, која се одржала на 14 јануари. Се возела како критериум на два дена пред отпочнувањето на Тур Даун Андер.
Бранител на титулата бил Кејлеб Јуан, кој не успеал да ја одбрани титулата.
Рута
Патеката била составена од 22 круга, секој во должина од 2,3 километри во градот Аделаида.
Резолуција 817 на Советот за безбедност на Обединетите нации
Со оваа резолуција, Советот за безбедност на ОН му препорачува на Генералното собрание на ОН Република Македонија да биде примена како членка на Обединетите нации, притоа за сите намени во рамките на ОН државата привремено да се нарекува „поранешната југословенска Република Македонија“ (на the former Yugoslav Republic of Macedonia) додека не се реши разликата околу името на државата.
IC 1896
IC 1896 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1896 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 57,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 6' 16".
Други поделби
Проучување на IC 1896 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 719
NGC 719 — леќеста галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 719 се споменува и како IC 1744, UGC 1360, MCG 3-5-26, CGCG 460-40, NPM1G +19.0077.
Хаџи Есат џамија
Изградена е во 1816 година во класичен османлиски стил, а обновена во 1971 и 1987 година.
NGC 719
Откривање
Телото е откриено на 24 ноември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 719 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 719 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 53 м 38,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 50' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 719 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7019. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 129; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1209. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1275.
Космос-1455
Космос-1455 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 април 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 661 км, а најмалото на 632.
Организација на американските држави
Организацијата на американските држави (ОАД - OAS на англиски; OEA на останатите три службени јазици) е меѓународна организација, со седиште во Вашингтон, САД. Основана е во 1948 со склучувањето на Повелбата на Организацијата на американските држави, која стапува во сила во 1951. Нејзини членови се 35-те независни држави на Америка. Членовите расправаат за важните политички прашања и цели во рамките на Генералното собрание, кое ги собира на едно место министрите за надворешни работи на континентот еднаш годишно.
Организацијата има четири службени јазици: англиски, француски, шпански и португалски.
Хефталка
Хефталка – направа што служи за спојување листови хартија, односно канцелариска алатка која се користи за хефтање на повеќе парчиња на хартија и на тој начин нивно поврзување во една целина. Хефталката најчесто се користи во канцеларија, но се користи и во домовите и училиштата. Постојат и посебни, наменски хефталки како што се хируршките хефталки, кои се користат за зашивање на рани, или тапетарските кои служат за прицврстување тапети.
Историја
Првата позната хефталка била направена рачно во 18 век за францускиот крал Луј XV. Секое парче полнење за хефталката било обележено со кралски жиг. Зголемената употреба на хартија во 19 век довела до потреба за нејзино поефикасно поврзување. Во 1866 година, Џорџ Мекгил го патентирал под бројот 56,587 американскиот патент за мала хефталка, која е предвесник на модерната хефталка.
Мрежна камера
Мрежната камера (или веб-камера, од англ. web camеra) е мала камери коишто се користи за за пренос на видеоматеријали и правење на слики коишто можат да се испраќаат преку интернет, а служат и за сметачки видеосостаноци.
Мрежните камери се дигитални камери чии слики се испраќаат на некој мрежен опслужувач, постојано или на одредени интервали. Ова се постигнува или со користење на камери специјално направени за сметачи или пак со спојување на обичните видеокамери со сметач. Може да се користат и аналогни камери кои се спојуваат со картичка за снимање на видео а потоа сниманиот материјал се испраќа на интернет.
Историја
Првата мрежна камера е измислена на одделот за информатика при Кембричкиот универзитет, во 1991 година и е наречена „КафеКамера“ (CoffeeCam) бидејќи покажувала кафемат. Таа конечно е исклучена на 22 август 2001 година.
Со развојот на мрежните камери се појавиле многу мрежна мрежни места кои нудат 24-часовен пренос во живо на животот на некои личности. Истот развој бележи и голем пораст на интернет-порнографијата, а и на малолетничката порнографија, која е строго забранета.
Според најновите практитики производителите на преносни сметачи ги вградуваат мрежните камери поради нивната секојдневна и честа употреба.
NGC 7730
NGC 7730 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Мрежна камера
Видеосостаноци
Со развојот на мрежните камери на програмите за допишување преку интернет му се додадени и видео-можности со кои корисниците коишто се допишуваат имаат можност и да се гледаат преку своите мрежни камери. Ова е технологија која постојано се подобрува па според тоа и се подобруваат услугите кои им се достапни на корисниците.
NGC 7730
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7730 се споменува и како ESO 606-2, MCG -4-55-22, IRAS 23381-2047.
Мрежна камера
Видеосостаноци
Оваа можност е достапна во сите познати програми за допишување како Yahoo Messenger, AOL Instant Messenger (AIM), Windows Live Messenger, Skype, iChat и многу други
NGC 7730
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Мрежна камера
Примена кај надзорот
Денес во повеќе домови и објекти се користат мрежни камери како безбедносни камери кои постојано снимаат и сликите или видеото го испраќаат на интернет, го снимаат на сметач, па и преку посебни програми ја информираат полицијата и сопственикот.
NGC 7730
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7730 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7730 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Мрежна камера
Технологија
Градбата на мрежните камери обично се состои од леќа, сензор за слики и дополнителни електроники. Се користат најразлични леќи а предност имаат тие кај кои фокусот може рачно да се менува. Обично квалитетот на камерата се мери со слики во минута и кај обичните мрежни камери се движи околу 15 слики во минута, а кај поновите и посовремени и до 30 слики во минута.
Помошните електроники ја читаат сликата од сензорот и ја префлуваат на сметач. Кај некои камери овие електроники се ставаат посебно, кај други се вградени заедно на еден чип.
NGC 7730
Други поделби
Проучување на NGC 7730 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72094. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 349; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6410. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1158.
Мрежна камера
Технологија
Исто така повеќето мрежни камери во себе содржат и вграден микрофон.
Приватност
Како и другите сметачки уреди така и камерите знаат да бидат цел на хакерски напади. Хакерите ги искористуваат овие камери за злоупотреба.
Ајнски јазик
Класификација
Моментално ајнскиот се смета за изолиран јазик со никаква поврзаност со други јазици. Понекогаш се групира во групата на палеосиберските јазици, но тоа е поим, што се користи за неколку изолирани јазици и јазични семејства за кои се верува дека биле присутни во Сибир пред доаѓањето на турските народи за што и не е доодветна класификација за ајнскиот јазик. Многу јазичари веруваат дека зборовниот фонд на ајнскиот е сличен со тој на нившкиот кој се говори на Сахалин но исто така има позајмување на зборови од јапонски јазик и обратно.
Самогласки
Има 5 самогласки:
Бесвица
Бесвица — село во Општина Демир Капија, во областа Бошавија, во близина на градот Демир Капија.
Потекло на името
Името на селото првпат е документирано во турските документи од век. Името се поврзува со постариот хидроним Бесовица или Бесница, што означува „бесен, луд“ од старословенскиот корен. Другата теорија е дека доаѓа од женското име Бесва.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Бошавија, во западниот дел на територијата на Општина Демир Капија, на левиот брег на реката Бошава, а на иста страна и од земјениот локален пат Демир Капија-Конопиште, кој поминува низ самото село. Селото е ридско, на надморска височина од 300 метри, а од градот Неготино е оддалечено 23 километри.
Бесвица се наоѓа во рамна котлина, на местото каде се соединуваат Горноселски Дол со Јагњила и Вртопенски Дол. Под селото долината се стеснува на влезот во долниот дел на Баровската Клисура. Во селото се наоѓаат неколку чешми, како и во околината.
Селото има збиен тип, издолжено во насока на главната долина. Поделено е на Горно и Долно Маало, помеѓу кои се наоѓа Сретсело. До 1913 година, селото било доста поголемо, а по неговото опожарување, тоа е разретчено.
Бесвица се одликува со традиционална градителска архитектура.
Историја
Бесвица некогаш се наоѓало на друга положба, која мештаните ја нарекуваат Горно или Старо Село. Тоа се наоѓало еден час одење возводно по Горноселски Дол. Мештаните избегале од таму на крајот на век поради чума. Таму се сретнуваат остатоци на куќи, а порано имало и црквиште.
Селото било христијанско, но подоцна се населило муслиманско население, кое станало мнозинство. Во старото село, мештаните живееле заедно, но по преселувањето дел од христијаните го прифатиле исламот, додека други се иселиле од Бесвица (последните кон крајот на век).
Селото било запалено во 1913 година од страна на бугарската војска, кога броело околу 160 куќи. При упадот на војската и палежот загинале над 100 селани, а подоцна дел од селаните се иселиле во Мала Азија.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција. Во минатото во селото постоела продавница.
Селаните живееле од земјоделство, иако имало услови за сточарство. Муслиманското население поседувало свои чифлици во околните села, а некои од нив биле и сајбии. Додека живееле христијанско население во селото, сточарството било доста повеќе развиено.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Бесвица имало 1.100 жители, од кои 1.050 Македонци муслимани, 20 Македонци христијани и 30 Роми.
Селото е мало, доведено во фаза на раселување. Во 1961 година селото броело 319 жители, од кои 270 биле Македонци, а 37 жители Турци, додека во 1994 година бројот се намалил на 81 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Бесвица имало 18 жители, сите Македонци.
Родови
Бесвица било мешано македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Бесвица било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Демир Капија, која била една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од Општина Демир Капија.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот 1955-1957 селото влегувало во рамки на општина Демир Капија.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Демир Капија, во која покрај селото Бесвица, се наоѓале и селата Бистренци, Демир Капија, Драчевица, Дрен, Иберли, Клисура, Копришница, Корешница, Кошарка, Человец и Чифлик. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната општина Прждево, во која влегувале селата Бесвица, Прждево и Тремник.
1071
1071 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1071 година од новата ера, 71. од вториот милениум, 71. од XI век и втора од 1070-тите.
Бесвица
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1247 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватен објект.
1071
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Бесвица
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 16 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 17 гласачи.
1071
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6579 и 6580 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5821 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4831 и 4832 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1824.
Бесвица
Културни и природни знаменитости
Во селото имало две џамии, во Горно и Долно Маало, од кои само од едната е останато минарето.
1071
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1071 година се протега во 3707 и 3708, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3767 и 3768 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1614. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 463 и 464 исламска година.
Шума
Шума — подрачје густо обраснато со дрва. Шумите покриваат 9,4% од површината на Земјата или 30% од вкупната копнена површина), но некогаш покривале 50%. Имаат значајна улога како живеалишта за организмите, како фактори во кружењето на водата и запазувачи на почвите. Со тоа, тие се меѓу најважните елементи на биосферата.
Една шума се состои од горен кат (кај крошните) и долен кат, кој потоа се дели на кат на грмушки, кат на билки и кат на мовови и почвени микроорганизми. Кај извесни посложени шуми постои и изразен меѓукат на пониски дрвја.
Шумите се од огромно значење за човекот бидејќи вршат незаменливи задачи и претставуваат извор на најразновидни ресурси: складираат јаглерод, учествуваат во регулирањето на климата на планетата, ја пречистуваат водата и спречуваат природни непогоди како поплави. Во шумите се присутни цели 90% од сувоземната биоразновидност во светот.
Распространетост
во сите предели кајшто можат да виреат дрвја и на височина сè до шумската граница. Исклучок се местата каде природните пожари и други непогоди се пречести, или пак во средини суштински изменети со човековите активности.
Во краиштата 10° северно и јужно од екваторот претежно се одликува со тропска дождовна шума, а пределите помеѓу 53° СГШ и 67° СГШ имаат тајги. Шумите во кои преовладуваат скриеносемениците (широколисни шуми, лисјари) по правило се побогати со видови отколку што се оние со четинари.
Некои шуми имаат голема разновидност на видови на мало подрачје (на пр. тропските дождовни и умерените листопадни шуми), или пак релативно малку видови на голема површина (на пр. тајгата и сувопланинските четинарски шуми). Во шумите живеат бројни животински и растителни видови, и затоа нивната биомаса по единица простор е висока во споредба со другите видови на живеалишта. Голем дел од биомасата е всушност на и под земја, во шумската простирка, и особено во навлезените изгниени материјали. Дрвенестите делови од шумата содржат лигнин, кој се разградува релативно бавно во споредба со другите органиски материи како целулозата или јаглехидратите.
Шумите се разикуваат од реткошумовитите подрачја по тоа што кај вистинските шуми многу од дрвјата имаат преплетени или допрени гранки. Кај реткошумовитите подрачја, по правило, постојат позначајни празнини помеѓу крошните на дрвата.
Шумите во Македонија
Шумите во Македонија зафаќаат 1.001.489 ха и покриваат 39% од територијата на државата. Според пописот од 1979 г. шумите зафаќале 905.653 ха, или 35,2% од вкупната територија на Републиката, а во периодот од 1979 до 1996 г. се пошумени уште 110.000 ха. Во 2008 година вкупната површина на шумите изнесувала 1.091.857,59 ха, од кои 835.055,82 ха биле обраснати, а 256.801,77 ха - необраснати (голи делови). Имало и дополнителни 80.000 ха или (7,32%) за кои постојат пооскудни податоци поради малото стопанско значење.
Дендрофлората ја сочинуваат вкупно 319 видови дрвја и грмушки со над 80 подвидови и вариетети во рамките на 119 родови и 54 фамилии, а 16% од вкупниот број на видовите се балкански ендемити или субендемити. Овие се распоредени во 81 шумска фитоценоза во состав на 31 сојуз, 11 реда и 6 класи.
Најшумовити делови се пошироките појаси долж границите, особено во западна Македонија, додека најобесшумени се Повардарието, Овче Поле и Пелагонија. Најзастапени се листопадните шуми, поточно дабот и буката.
Планирањето, управувањето, стопанисувањето, одгледувањето, заштитата и користењето, чувањето на шумите како природно богатство и шумското земјиште, остварувањето на општокорисните функции на шумите, правото и обврските на користење на шумите, финансирањето, како и други прашања од значење за шумите и шумското земјиште по принципот на биолошка, економска, социјална и еколошка прифатливост се регулира со Законот за шумите.
Класификација
Шумите се класификуваат на различни начини, зависно од потребната описност:
Умерени иглолисни шуми
Умерените иглолисни шуми ги заземаат повисоките подрачја на северната полутопка како и високите места во извесни умеренотопли области, особено на сиромашни почви. Овие шуми се целосно (или речси целосно) составени од иглолисни дрвја (четинари). На северната полутопка тие се: борот, смреката, аришот, елата, дуглазијата и цугата, но има и други поважни таксони. На јужната полутопка, највеќето четинари (араукарии и ногоплоди) растат во мешавина со широколисни дрвја и се класификуваат како широколисни и мешани шуми.
Умерени широколисни и мешани шуми
Умерените широколисни и мешани шуми се претежно својствени за потоплите умерени појаси, но сепротегаат и во свежите умерени краишта, особено на јужната полутопка. Вакви се мешаните листопадни шуми на САД, Кина и Јапонија, широколисните зимзелени (т.е. вечнозелени) дождовни шуми во Јапонија, Чиле и Тасманија, тврдолисните шуми во Австралија средно Чиле, во Средоземјето и во Калифорнија, како и јужнобуковите шуми на Чиле и Нов Зеланд.
Тропски влажни шуми
Постојат многу видови на тропски влажни шуми, од кои најраспространети се низиснките зимзелени широколисни дождовни шуми, како што се варзејата и игапото и сувоземните шуми на Амазонската Низина; тресетноблатна шума, двокрилноплодните шуми во Југоисточна Азија; и горските шуми во сливот на реката Конго. Тука спаѓаат и планинските шуми, кои се делат на високопланински и нископланински, зависно од разликите во физиономијата.
Тропски суви шуми
Тропските суви шуми се својствени за тропските подрачја со сушна сезона. Бидејќи врнежите се сезонски, дрвјата немаат листови неколку месеци во годината. Постојат и други услови (на пр. посиромашна почва, понепредвидливи суши) каде се јавува поголема застапеност на зимзелените видови и овие шуми се нарекуваат „тврдолисни“ (слерофитни). Сувите трнливи честаци се густи шуми со мал раст и голема густина на жилави трнливи растенија и виреат онаму каде сушите се подолготрајни и каде има тревопасни животни и брстачи. На многу сиромашна почва, особено во предели со мошне чести пожари, се јавува дрвенеста савана.
Реткодрвни предели
Реткодрвните предели се шуми чии крошни покриваат од 10% до 30% од шумското подрачје. Се јавуваат највеќе во места кајшто шумските предели преоѓаат во нешумски. Две поголеми области кајшто се јавува овој екосистем се бореалното и сезонски сувото тропско подрачје. Во високите предели, северно од бореалната растителност/тајгите, условите не се поволни за да се одржи постојаноста на дрвата, па така тие стануваат сè пооддалечени едно од друго. Ваквата вегетација се нарекува тајга, отворени лишајни шумски предели или шумска тундра. Сиромашни се со видови, а доста обраснати со мовови. Пожарите се честа појава.
Шумски насади
Шумските насади се човечки-создадени шуми за добивање на дрвна маса и други производи. Обично се состојат од еден тип на дрво од доведен или автохтон вид. Сами по себе тие помагаат во раззеленувањето на планетата, но немаат еколошко значење за живиот свет околу себе. Постојат потфати за нивно подобрување за да се вклопат во околниот екосистем и да играат поважни улоги како одржувачи на фондот на хранливи материи, заштита на сливни подрачја, запазување на целовитоста на земјиштето (заштита од одрони) и како впивачи на јаглеродот.
Умерени и бореални типови
Оние означени со  *  се однесуваат на шумските предели каде податоците не укажуваат тип (тука се водат како дополнителни категории)
Обесшумување и управување со шумите
Научното изучување на шумските видови и нивниот однос со околината се нарекува шумска екологија, додека пак управувањето со шумите се нарекува шумарството. Денешниот начин на управување со шумите е методот на одржливост, следејќи ги процесите во самите шуми и внимавајќи на причинско-последичните односи во нив. Покрај еколошките, одржливото шумарство се осврнува и на социјалните и економските аспекти и делува во консултација со населението.
Човечките (антропогени) фактори што ги засегаат шумите се ексурбанизацијата, човечки-предизвиканите шумските пожари, киселите дождови, инвазивните видови, сечата и опожарувањето за добивање на обработливо земјиште и преселничкиот метод на обработка на земјата. Поради ваквите појави, шумите се делат на два типа: прашуми и вторични шуми. Постојат и низа природни фактори што придонесуваат во губиток на шумските предели како што се природните пожари, инсектите, болестите, лошите временски прилики, борба помеѓу вивдовите и друго. Во 1997 г. е утврдено дека само 20% од изворните шуми во светот имаат поголеми неуништени подрачја. Над 75% од овие недопрени шуми се наоѓаат во три земји: тоа се бореалните шуми во Русија и Канада и прашумата во Бразил. Во 2015 година, една студија покажала дека во светот постојат само две големи недопрени шумски подрачја, и тоа во Амазонија и во Конго, додека сите други се испрекинати со населби или патишта. Исто така, студијата покажала дека испресечените шумски области, во просек, губат половина од растителните и животниските видови во рок од две години.
Според извештајот на Организацијата за исхрана и земјоделство на ООН од 2010 г, вкупното обесшумување во светот се има намалено во последната деценија, но сепак во многу продолжува да се одвива со многу висока стапка. Во периодот од 2000 до 2010 г. степенот на обесшумување (човечко или природно) на глобално ниво бил 13 милиони хектари годишно, во однос на 16 милиони хектари годишно во 1990-тите. Во испитувањето се опфатени 233 земји и области. Најголемите губитници на шуми во деведесеттите биле Бразил и Индонезија, но тие сега бележат знчајано намалување на стапката на обесшумување. Покрај ова, во последниот период се придодадени 7 милиони хектари поради големи потфати на пошумување во Кина, Индија, САД и Виетнам, како и извесна мера на природно проширување на шумите. Поради ова, нето загубата е сведена на 5,2 милиони хектари годишно (2010), од претходните 8,3 милиони хектари во 1990-тите.
Карин Фрик
Карин Ана Марија Фрик (родена на 24 март 1980 година) е шведски спортски новинар и телевизиски презентер на Канал 5 и ТВ4.
Биографија
Фрик пораснала во Ховслат надвор од Јеншепинг, Шведска. Таа имала интерес за спорт уште од рана возраст и учествувала во неколку, меѓу кои и тенис. Во Шведска била рангирана во Топ 10 најдобри жени во тенис во нејзината возрасна група. Таа добила стипендија, која ја користи за да игра тенис на колеџ во Мајами, Флорида. По една година на колеџот, таа се вратила во Шведска и го променила правецот во животот. Новинарството стана интерес и таа се пријави на Kaggeholms folkhögskola и нивниот курс во новинарството со акцент на телевизиската продукција.
Помеѓу 2005 и 2007 година, таа работела како водителка и известувач за телевизијата Спорт-Експресен. После тоа, седум години работела како водителка за ТВ4 Спорт и Нихетсморгон. Во 2014 година се преселила во SBS Discovery Media за да стане заштитно лице на новите спортски програми на Канал 5. Претставува спортски емисии на Канал 5, Канал 9 и Еуроспорт.
Покрај претставувањето телевизиски програми, таа и нејзините ко-презентери Ана Бролин, Мод Бернхаген и Сузан Сјогрен го произведуваат подкастот „Off Air“, проект кој опишува „зад сцената“ на ТВ4. Таа, исто така, поседува и води компанија наречена Карин Фрик АБ како модератор и конференција. Во август 2014 година, Фрик била гостин во подкастот наречен Agendasättarna претставен од Андерс Седхамре. Во подкастот таа зборувала за спортските преноси што ги прикажува и зошто избрала да ја напушти ТВ4. Во септември 2015 година, Фрик и Дејвид Сундин ја претставија наградната емисија „Barncancergalan – det svenska humorpriset“ (Гала за рак на детето – Награди за шведски комичари) која ги слави достигнувањата на комичарите и исто така го покренува прашањето за детскиот рак. Тоа било емитувано на веб-страницата Канал5 и Афтонбладетс. Во текот на летото на 2015 година таа ја претстави веб-телевизија емитува Sommarkväll i Gränna hamn, во живо од Gränna. Фрик е оженет, има две деца и живее во Стокхолм.
Панславизам
Панславизмот е движење од средината на XIX век, чија цел е обединување на сите словенски народи. Во фокусот бил Балканскиот Полуостров, каде што Јужните Словени биле под контрола на две големи империи, Австроунгарија и Отоманското Царство. Од страна на Руската Империја, односно СССР подоцна, панславизмот бил користен во политички пропагандни цели.
Потекло
Најчесто користени симболи на панславизмот се панславистичките бои (црвено, бело, сино) и панславистичката химна "Хеј, Словени". Трите пансловенски бои кои ги симболизираат слободата и револуционерните идеи се јавуваат на знамиња на држави во кои словенската нација e застапена, како Русија, Чешка, Србија, Словачка, Хрватска, Словенија, Црна Гора, но и држави кои немаат словенски нации како Велика Британија, САД, Холандија, Филипини.
Лезик
Лезик или Мелисургос (Μελισσουργός, Мелисургос) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Мелисургос бил дел од општина Аполонија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 26 километри западно од Ставрос и 65 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) помеѓу Лагадинско Езеро и Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 100 метри.
Отоманско Царство
Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1850 г. и прогласена за споменик на културата.
Во XIX век Клисели било македонско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 136 жители Турци и 160 Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 230 Грци и во селото работело грчко училиште. .
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 1030 жители. . По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во Мелисургос.
Демографија
Во 1928 година селото било мешано со 3 бегалски семејства и 10 бегалци.
Вилични ’рбетници
Виличните ’рбетници (на лат. Gnathostomata) сочинуваат голема група на ‘рбетници. Името на оваа група доаѓа од грчките зборови γνάθος (гнатос) што значи вилица и στόμα (стома) што значи уста.
Оваа група традиционално се смета за наткласа, разделена на две подгрупи: ‘рскавични риби и сите останати членови, како што се познатите класи на коскени риби, птици, цицачи, влекачи и водоземци. Таа е сестринска група на безвиличните ‘рбетници - Agnatha.
Новите фосилни наоди укажуваат на тоа дека телодонтите (Thelodonti) се најблиските сродници на Gnathostomata.
Се смета дека вилиците еволуирале од предните потпорни жабрени коскени лакови, кои преземале нова улога. Со отворањето и затворањето на усната празнина се испумпува водата кон жабрите - механизам на букална пумпа. Со ова, устата можела да стане поголема и поширока, овозможувајќи да се фати поголем плен. На овој начин, отворачкиот и затворачкиот механизам би станал посилен и поцврст, со што се изменил во вистински вилици.
Наместо заби, оклопните риби користеле остри коскени плочки, а поновите истражувања укажуваат на тоа дека вилиците кај оклопните риби еволуирале независно од тие на останатите вилични ‘рбетници.
Други препознавачки одлики на денешните вилични ‘рбетници се миелинските обвивки на невроните. Исто така, присуството на стекнат имун систем кој користи V(D)J рекомбинација за да создаде препознавачки места за антигени.
Виличните ‘рбетници најпрво се појавиле во Ордовик и станале чести во Девон.
Систематика и филогенија
Поттип Vertebrata ├─(нерангиран таксон) Gnathostomatomorpha └─Инфратип Gnathostomata ├─Класа Placodermi — изумрена (наоружани или оклопни вилични ‘рбетници) └Микротип Eugnathostomata (вистински вилични ‘рбетници) ├─Класа Chondrichthyes (`рскавични риби) └─(нерангиран таксон) Целоусни (Acanthodii & Osteichthyes) ├─Класа Acanthodii — изумрени ("бодликави ајкули") └Наткласа Osteichthyes (коскени риби) ├─Класа Actinopterygii (зракоперки) └─Класа Sarcopterygii (резноперки) └Наткласа Tetrapoda ├─Класа Amphibia (водоземци) └(нерангиран таксон) Amniota (со амниотско јајце) ├─Класа Sauropsida (влекачи или сауропсиди) │ └─Класа Aves (птици) └─Класа Synapsida └─Класа Mammalia (цицачи) Забелешка: линиите ги прикажуваат еволутивните врски.
НБА Ол-стар викенд 2020
Состави
<references group="N" />
Натпревар
Тим Леброн
Тим Јанис
НБА натпревар во вештини
<references group="N" />
ОУ „Маршал Тито“ - Опае
Маршал Тито — основно училиште во Опае, Општина Липково. .
NGC 720
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 720 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 720 има привидни димензии од 4,7' х 2,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 720 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6983. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5280. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1207.
Јована I Кастиљска
Јована I Кастиљска (шпански: Juana I de Castilla; 6 ноември 1479 во Толедо, Шпанија - починала на 12 април 1555 во Тордесиљас, Шпанија) — кралица на Кастиља и Леон. Во историјата е позната и како Јована Лудата, поради нејзината опсесивна љубов кон сопругот, Филип I Кастиљски, која на крајот ѝ придонела да го изгуби разумот.
Титули и кралство
Најпрвин била инфанта од Кастиља и Арагон, подоцна надвојвотка од Астурија, војвотка од Бургундија и Брабант и грофица од Фландрија. По смртта на својата мајка, Изабела I Кастиљска, станала кралица на Кастиља, Леон, Галиција, Гранада, Севиља, Мурсија, Гибралтар и Канарските Острови. Била кралица и на Западните Инди (1504-1555), а по смртта на својот татко Фернандо II Арагонски, и на Навара, Неапол и Сицилија (1516-1555). Таа исто така имала и други титули, како: кнегиња од Барселона и господарка од Бискаја.
Јована I ги наследила сите титули од своите родители, Изабела I, кралица на Кастиља, и Фернандо II, крал на Арагон, и по смртта на татко ѝ на 16 јануари 1516, практично ја обединила круната на Шпанија. Иако била прогласена за ментално неспособна и била затворена во Тордесиљас, формално владеела заедно со својот син Карло I од Шпанија, сè до смртта во 1555.
Семејство
Јована била во брак со Филип I Кастиљски, со кого имала 6 деца и сите 6 станале владетели:
Космос-1456
Космос-1456 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 април 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1456 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Рајчица
Рајчица — село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар.
Познато е по женскиот манастир „Св. Ѓорѓи“, метох на Бигорскиот манастир, кој е сместен во маалото Радовци.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век (1812 г.) како Рајчица или Радичица. Името Радичица може да доаѓа од личното име Радич (Радослав или Радислав) или пак од реката Радика што означува „ток, течење“.
Бранислав Русиќ во својата книга „Дебарско Поле“ забележал дека името Рајчица се појавило како збирно име за сите три селски маала (делови). Како Радичица е забележано и во преписот на поменикот од страна на Бигорскиот манастир во 1863 година, додека од 1870 година се користи името Рајчица.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Дебар, на јужните огранки на планината Дешат, недалеку од самиот град Дебар, па затоа припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 790 до 880 метри.
Рајчица е всушност име за средишниот селски простор, бидејќи селото е составено од три маала: Долно Маало или Радовци, Горно Маало или Влаовци и Средно Маало или Рајчки. Маалата се оддалечени меѓусебно од 300 до 500 метри.
Селското подрачје се наоѓа помеѓу подрачјето на Дебар на запад, Татар Елевци на север, Горно Косоврасти на исток и Горенци (во Дебарска Жупа) на југ. Источниот дел на атарот на Рајчица, кој се наоѓал во Дебарското Поле, крај десниот брег на реката Радика и бил засаден под лозја, од 1969 година е потопен во водите на Дебарското Езеро.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Кр(е)чалија, Колиба, Рамни, Јамбачео, Ливацки Рид, Ќерамидница, Елешки Пат, Елешка Краста, Свинско Гумно, Косо(в)рашки Пат, Алкоица, Штрбино, Солена Вода, Мелнички Мос(т), Радика, Клакој, Чавкоо, Млаче, Долно Раброец или Долна Тумба, Бутоо, Нарезиња, На Камен, На Ѓуѓул, На Рид, Дреноо, Кубурица, Јон-Чулакој Корни, Крстеинца, Лединки, Мечина, Вапништа, Павлеј Корни, Самовилско Гумно, Грмада, Перо Краста, На Извори, Шавари, Аритоно Лојзе, По Цалки, Горни Раброец или Горна Тумна, Под Бразда, Митрејчино, Татароо, Ламчеица, Селска Ливада, Ограѓе и Црко Нивиште.
До двете повисоки маала (Рајчки и Влаовци) води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 1202, додека покрај долното маало Радовци поминува споменатиот регионален пат.
Низ селото течат длабоко всечени потоци, па така во Радовци е Трап, а во Рајчки се Чолачечки и Рајчки Трап. Нивната вода селаните ја употребуваат за наводнување, поење на стоката, а во минатото и за перење на облеката. Во Радовци има чешма која ја направил Бигорскиот манастир, како и три други извори. Во Рајчки има една чешма и Наридска, додека во Влаовци за нивите се служат со вода од отворена бразда доведена во селото од Вапништа.
Селото е подигнато на присојна страна, а куќите се собрани околу три места, каде се збиени една до друга. Само некоја странична куќа се одвојува од другите. Свртени се во насока на падот на земјиштето, односно кон југ, а помалку кон запад и најмалку кон исток. Долниот дел на куќите е од камен, а горниот дел од чатми.
Историја
Подрачјето на Рајчица е населено уште од средниот век, за што сведочи наоѓалиштето Долни Раброец во неговата околина.
Во мал поменик на Рајчкиот манастир „Св. Ѓорѓи“ од 1840 година, кој се чувал во Бигорскиот манастир, најпрвин било наведено село Радовци (што денес е само Долното Маало во Рајчица).
По предание, предците на денешните мештани најпрвин живееле во некогашното мало село Пекларици, сместено на левиот брег на Радика, на место каде се наоѓаат ливади, а кое и денес се нарекува така. Бидејќи некои племиња им влегувале во селото, мештаните одамна се преселиле на десниот брег на Радика, на месноста Долно Рабровец (Раброец) пониско од денешното село Рајчица. На Раброец и порано невестите од Пекларица оделе на веселби. Од Пекларица дошле двајцата браќа Раде и Рајче (Рајко) на почетокот на век, а по сто години дошол и некој сточар Влав (некаде од Преспа), кој се преселил малку повисоко за подобра и пообилна вода, шума и пасишта. По овие тројца, трите селски краеви (денес маала) ги добиле своите имиња Радовци, Рајчки (Рајчица) и Влаовци.
Покрај Рајчкиот манастир (обновен во 1999 година), во секое од трите маала се наоѓаат цркви: во маалото Рајчки се наоѓа црквата „Св. Варвара“, која е подигната во 1597 година, во маалото Влаовци се наоѓа црквата „Св. Атанасиј“ и во маалото Радовци се наоѓа црквата „Св. Димитриј“.
Рајчица пред Втората светска војна била седиште на Рајчката парохија.
Во 1908 година во селото имало околу 80 домови, но со арбанашките грабежи и недоволно развиеното стопанство, мештаните на Рајчица го напуштале селото.
По Втората светска војна во четириесеттите години на XX век, селото го фатило голем бран на иселување на македонското православно население, кое речиси во целост, со исклучок на семејството на Боге Исаковски, се иселило во Скопје, а во помала мерка и во Дебар. Имотите и земјиштето во најголем дел постепено преминал во посед на жителите на соседното блиско село Горно Косоврасти, кои и покрај тоа не покажале голем интерес за трајно населување и живот во тоа село.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 2,6 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 150 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 55 хектари, а на пасиштата 32 хектари.
Главна стопанска гранка со кое се занимавало населението на Рајчица во минатото, а по која селото било надалеку познато и прочуено, било лозарство и винарството. Во Рајчица се одгледувале многу лозја, а виното кое се произведувало и било со висок квалитет, покрај за манастирот се продавало и на жители на други места, со што жителите на Рајчица остварувале приходи.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Рајчица живееле 660 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Рајчица имало 496 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, коешто во 1961 година имало 116 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 34 жители, од кои 26 биле Македонци, а осум жители Турци.
Според пописот од 2002 година, во селото Рајчица живеел 131 жител, од кои 42 Македонци, 72 Албанци, 1 Турчин и 16 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 162 жители, од кои 56 Македонци, 70 Албанци, 16 Турци, 1 Бошњак, 11 останати и 8 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Рајчица:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Рајчица било некогаш чисто македонско село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото биле:
Иселеништво
Рајчица дала многу иселеници, на многу места во Македонија, како и надвор од неа.