cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billy Esteban
Биографија
Billy Esteban често соработува со бројни познати музичари. Во 2017 година, тој соработуваше со DJ KhaiKhan, основач на Радио Истанбул (RIST), на песната The Gates of Istanbul, и исто така со Mario Dreamers Inc. (резидент ди-џеј на Buddha Bar, Mykonos) на песната Happy Song. Како дел од продуцентската куќа Cafe De Anatolia, тој соработуваше и со Elias Fassos, Risk и Throdef на ЕПто Heraclea во 2019 година. Со Rialians on Earth во август 2020 ја објавува песната Elif Eru. Покрај тоа, тој соработува со музичари од Македонија, Грција, Турција, Бугарија, Италија, Тунис и други земји, а некои од соработките се со Каролина Гочева на ремиксот на песната Кој да ми запее, Pustiya, Ederlezi и In the Harem со Белонога и Алихан Самедов (Alihan Samedov), Sevdelinke, Katerina и Bay Nikola со Габриела Новевска, Halkidiki со Alex Mihalakis, Dim Angelo, Пушти Kоси со Дарко Дејан (преработка на Зијан Пушти Коси) итн.
Billy Esteban често настапува на фестивали ширум светот, па така, измеѓу останатото, има настапувано заедно со Горан Бреговиќ и Емир Кустурица на фестивалот EtoEtno во јуни 2019. во Санкт Петербург, Русија, а исто така и на Beach Party by Radisson Blu на островот Дјерба во Тунис, заједно со Sahale, Black Coffee, Stefano Noferini и многу други. Покрај тоа, тој редовно гостува на радиата ширум светот, првенствено во Италија (Playemotions Radio), Турција (Radio Istanbul) и Шпанија (Ibiza Global Radio).
Волкашин и Марко
Волкашин и Марко — македонска епска (јуначка) песна за Крале Марко.
Содржина
Волкашин и Марко ја граделе црквата, посветена на архангел Михаил, над кулите во Варош. По девет години работа, кога црквата била завршена, на вратата се насликал Волкашин, а од завист, Крале Марко се насликал одлево. На осветувањето на манастирот, Волкашин и Марко го поканиле патријархот од Охрид, заедно со бројни попови, како и кралеви и обични луѓе. Гостите јаделе и пиеле три дена и три ноќи при што кралевите започнале да се фалат со своите јунаштва. Кога ги слушнал, Крале Марко не издржал и се пофалил дека е поголем јунак од татко му. Тогаш, Волкашин се налутил, ја извадил сабјата и почнал да го брка Крале Марко со намера да го убие. Сепак, Крале Марко не му се спротивставил, туку почнал да бега околу црквата и најпосле, се скрил внатре во неа. Лутиот Волкашин замавнал со сабјата и од вратата на црквата потекла крв. Тогаш, се појавил ангел и му кажал на Волкашин дека не ја удрил вратата, туку го ранил архангел Михаил во ногата. Поради гревот што го направил, ангелот го проколнал Волкашин да не види среќа, да му се распаднат кулите и манастирот здрав да не остане.
1204
1204 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1204 година од новата ера, 204. од вториот милениум, 4. од XIII век и петта од 1200-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6712 и 6713 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5954 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4964 и 4965 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1957.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1204 година се протега во 3840 и 3841, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3900 и 3901 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1747. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 600 и 601 исламска година.
Изумо-тајша
Изумо-тајша (出雲大社, „Велико светилиште Изумо“), службено Изумо Ојаширо, ― еден од најдревните и најважните шинтовски светилишта во Јапонија. Нема запис кој го дава датумот на изградба. Сместен во Изумо, Шимане, тоа е дом на два големи фестивали. Тоа е посветено на богот Окунинуши (大国主大神), познат како шинтовско божевство на бракот и на Котоамацуками, небесно истакнатиот дух (ками). За светилиштето се верува од многумина дека е најстарото шинтовско светилиште во Јапонија, дури претходувајќи му на Великото светилиште Исе.
Стилот на архитектура, тајша-зукури, го носи своето име од главната сала на Изумо-тајша. Таа сала и придружните згради биле означени како Национално богатство на Јапонија во 1952 година. Според традицијата, салата претходно била многу повисока отколку во моментов. Откривањето во 2000 година на остатоците од огромни столбови дале веродостојност за ова.
Светилиштето се обновува на секои 60 до 70 години за да се одржи моќта на камито и да се одржат архитектонските техники. Овој редовна постапка на обнова се нарекува „сенгу“ (遷宮) и долго време била вршена во неколку важни шинтовски светилишта, Великото светилиште Исе се обновува на секои 20 години.
Неколку други градби во светилиштето се на списокот на важни културни имоти на Јапонија.
Потекло
Според двете најстари хроники на Јапонија, „Коџики“ и „Нихон Шоки“, кога Ниниги-не-Микото, правнук на божицата на Сонцето, Аматерасу, слегол од небото, богот Окунинуши му ја доделил својата земја на Ниниги-не-Микото. Аматерасу била многу задоволна од ова дело и таа му го подарила Изумо-тајша на Окунинуши.
Едно време, јапонските острови биле контролирани од Изумо, според шинтовските митови. Изумо, познато како подрачје на богови или земја на митови, е местото на Изумо-тајша. Неговата главна структура првично била изградена за да го слави големото достигнување на Окунинуши, кој се смета за творец на Јапонија. Окунинуши бил посветен на изградбата на нацијата, во која споделил многу радости и таги со предците на земјата. Покрај тоа што е спасител, Окунинуши се смета за бог-чувар и бог на среќата, како и бог кој воспоставува добри односи. Според „Нихон Шоки“, божицата на сонцето Аматерасу рекла: „Отсега натаму, моите потомци ќе ги управуваат државните работи. Вие ќе фрлите магија за воспоставување добри односи над луѓето за да ги водите среќен живот. Јас ќе го изградам вашата седиште со колосални столбови и дебели и широки штици во ист архитектонски стил како мојот и ќе го наречам Аменохису-но-мија “. Другите богови биле собрани и им било наредено од Аматерасу да ја изградат големата палата во подножјето на планината. Уга.
Не постои точно знаење кога е изградено Изумо-тајша, но записникот составен околу 950 година (период Хејан) го опишува светилиштето како највисока зграда, достигнувајќи приближно 48 метри, што во висина го надминува храмот висок 45 метри што ја осветувал Големиот Слика на Буда, Тодај-џи. Ова се должи на раната шинтовска космологија, кога луѓето верувале дека боговите (ками) се над човечкиот свет и дека припаѓаат на најнеобичните и величествените делови на природата. Затоа, Изумо-тајша можело да биде обид да се создаде место за камите што ќе бидат над луѓето.
Според „Коџики“, легендарните приказни за стара Јапонија и „Нихон Шоки“, хрониките на стара Јапонија, Изумо-тајша било сметано за најголема дрвена конструкција во Јапонија кога била првично изградена. Пред да биде познат како Изумо Ојаширо или Изумо-тајша, светилиштето било познато како Оками-но-мија во Изумо, Ицукашиноками-но-мија, Кизуки-но-Ојаширо, Кизуки-но-мија или Ивакуманосо-но-мија.
Пронајдени биле докази за првичното Великоо светилиште. На пример, бил пронајден дел од еден од столбовите за структурата: три кедрови дрвја со пречник од три метри во основата. Изложен е во светилиштето. Иако нема многу рани докази што може да се видат при посета, има продавница непосредно пред главниот влез во која има модел од помали размери на првичната главна структура направен од месни студенти.
Историја
За време на периодот Камакура, околу 1200 година, главната структура била намалена во големина. Потоа, во 1744 година, светилиштето било реконструирано со сегашна големина од 24 метри височина и 11 метри квадратни во неговата основа.
Бидејќи духот на светилиштето се населил во внатрешното светилиште во 1744 година, тој бил преместен трипати за обнова на внатрешниот храм, користејќи традиционална церемонија. Преселбите се случија во 1809, 1881 и 1953 година.
Во април 2008 година, духот бил преместен во привремено сместување во предниот храм на Изумо-тајша, како подготовка за реновирањето од периодот Хејсеј. Внатрешниот храм на Изумо-тајша бил отворен за јавноста за прв пат по 60 години во летото 2008 година. По завршувањето на реновирањето, Окунинуши бил вратен во внатрешното светилиште на церемонија на која присуствувале над 8.000 луѓе, одржана на 11 мај 2013 година.
Фестивали
Фестивалите во Изумо се време кога луѓето се собираат околу богот за да ја исполнат својата желба да живеат среќен живот. Еден од најважните фестивали во Изумо-таиша е Императорскиот фестивал што се одржува на 14 мај. По Императорскиот фестивал е Големиот фестивал на 14 и 15 мај.
Некои други големи фестивали се 1 јануари, фестивал Омике; 3 јануари, фестивал Фукумукае; 5 јануари, Почеток на фестивалот на проповед; 17 февруари, фестивал Кикоку (молитва за обилни земјоделски култури); 1 април, фестивал во Киосо; 1 јуни, фестивал Сузумидоно; и 6-9 август е верскиот фестивал Ојаширо-кјо. Во октомври од месечевиот календар, се одржува фестивал за добредојде на сите богови во Великото светилиште Изумо. Се верува дека боговите се собираат во светилиштето Изумо во октомври за да разговараат за браковите, смртните случаи и раѓањата следната година. Поради оваа причина, луѓето околу областа Изумо го нарекуваат октомври камиаризуки („месецот со богови“), но остатокот од Јапонија го нарекува октомври каназуки („месецот без богови“).
Бахчисарајската чешма
Фонтана на Бахчисарај («Бахчисарайский фонтан», Bakhchisaraiskiy fontan) е песна на Александар Пушкин, напишана во периодот од 1821 до 1823 година.
Пушкин започнал да ја пишува The Fountain of Bakhchisaray во пролетта 1821 година, откако ја посетил Фонтаната of Tears во палатата Кан (Khan Palace) во Бахчисарај во 1820 година. Најголемиот дел од песната била напишана во 1822 година. Во пролетта 1823 година, нацртот за влез бил завршен. Во текот на есента 1823 година, песната го добила своето конечно завршување и била подготвена за печатење. Првото издание на Фонтаната на Бахчисарај било објавено на 10 март 1824 година.
Песната инспирирала повеќе дела. Во 1899 година, композиторот Anton Arensky напишал кантата од петте дела, вклучувајќи арија на Zarema. Во 1909-1910 година, краток филм базиран на песната била создадена од Yakov Protazanovо. Во 1934 година, Boris Asafyev создал истоимен балет, исто така инспириран од работата на Пушкин, а Alexander Ilynsky компонирал опера (1911) базирана на песната. Операта Sarema на Alexander von Zemlinsky од 1897 година го добил своето име од ликот во песната и се базира на неа.
Драган Радосављевиќ
Драган Радосављевиќ (роден во  во ) — поранешен српски кошаркар и член на Младинската југословенската машка репрезентација.
Клупска кариера
Радосављевиќ својата професионална кариера ја започнал во Слога од Краљево во 1967 година. Драган, како кошаркар, бил откриен од тогашниот тренер на Слога - Бали Малиќи. Во Слога останал неколку месеци бидејќи, откако поради добрите игри бил забележан од Лазар Лечиќ, се преселил во Работнички, клуб кој се натпреварувал во Првата југословенска кошаркарска лига. Со Работнички во сезоната 1975/76, Радосављевиќ стигнал до полуфиналето на Купот на победниците на куповите. Во тоа полуфинале, за време на гостувањето кај Чинцано Олимпија Милано, Драган заедно со соиграчот Благоја Георгиевски добиле труење од храна, резултирајќи со висок пораз на Работнички поради отсуството на Георгиевски - Буштур и слабиот играчки учинок на заболениот Радосављевиќ.
Потоа Драган се преселил во МЗТ Аеродром со кој успеал да се пласира во Првата југословена лига откако во сезоната 1985/86 МЗТ ја освоил Првата Б југословенска лига - Исток. Следна станица му била австрискиот клуб Валс. Потоа имал играно за Куманово и Гостивар.
Репрезентативна кариера
Драган Радосављевиќ бил член на младинската југословенска репрезентација на која бил капитен. Со таа репрезентација предводена од Лазар Лечиќ, Драган ја освоил Балканијадата во Риека во 1970 година. Потоа за време на младинското европско првенство одржано во Атина, Драган со Југославија го освоил четвртото место на Континентот.
Останата кариера
Радосављевиќ извесен период бил ангажиран во Кошаркарската федерација на Македонија.
Космос-1315
Космос-1315 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 октомври 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2500 килограми. Космос-1315 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 96,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 623 км, а најмалото на 591.
Андерс Јонас Ангстрем
Андерс Јонас Ангстрем (поправилно: Андерс Јунас Онгстрем; Anders Jonas Ångström; - ), шведски физичар и астроном. Го истражуваше Сончевиот спектар, и ја воводе единицата за бранова должина на светлината - „ангстрем (А)“.
Арена Малха
Арената Малха (хебрејски:היכל הספורט מלחה) е спортска сала која се наоѓа во Ерусалим, Израел. Има сместивост од 2 000 гледачи. Во оваа сала, своите натпревари ги одигрува Хапоел Ерусалим.
Векторизација
Во компјутерската графика, векторизација се однесува на процес на претворање на растерска графија во векторска графика.
Популарни примени:
Пегматит
Откако најголемиот дел од гранитната интрузија ќе се олади и кристализира, преостанатата течна магма преминува во цврста состојба и создава премногу крупнозрнести карпи наречени пегматити. Пегматитите обично се јавуваат во облик на плочи или леќи на работ на гранитните плутони. Како и гранитот, пегматитите главно се состојат од кварц, фелдспат и момирок. Пегматитите претставуваат важен извор на индустриски минерали и на ретки елементи, како, на пример, борот, берилиумот и литиумот. Тие образуваат и скапоцени минерали како што се турмалинот и берилот.
Зелени алги
Зелените алги (науч. Chlorophyta) се еукариотски протисти кои содржат хлоропласти. Притоа, хлоропластите се распределени најчесто кон површината на цитоплазмата. Обично содржат два вида на хлорофил, ксантофили, каротини, при што доминира хлорофилот (оттука им доаѓа и името). Хлоропластите кај зелените алги се со разни облици: леќовидни, ѕвездовидни, прстенести, плочести и слично. Бидејќи обликот на хлоропластот е постојан за секој вид, ваквото својство се користи за детерминација на овие алги.
Според градбата на телото, зелените алги можат да бидат едноклеточни, колонијални, многуклеточни и бесклеточни (сифонални). Во однос на големината постојат големи разлики помеѓу зелените алги, и тоа од мошне ситни едноклеточни, видливи само под микроскоп, до такви кои можат да имаат должина и до половина метар:
Клетките на зелените алги имаат клеточен ѕид и клеточна мембрана. Клеточниот ѕид кон внатрешноста е целулозен, а кон периферијата е изграден од пектин.
Најголемиот број од зелените алги живеат во слатките води (било да се прицврстени за подлога или слободни). Помал број од нив живее во морињата. Морските алги се најчесто планктонски облици, додека поголемите се крајбрежни сесилни облици.
Размножувањето на зелените алги се одвива на повеќе начини: со проста делба, со спори и полово (по пат на изогамија, хетерогамија, оогамија и конјугација). Покрај простата делба, зелените алги можат да се размножуваат и вегетативно и со фрагментација на талусот, при што од секој фрагмент се развива нова единка.
Хламидомонас (Chlamidomonas)
Некои од најспецифичните видови на овие алги се оние од родот хламидомонас (Chlamidomonas), со околу 320 видови. Тоа се едноклеточни облици кои во својот буен развиток што може да се набљудува на површината на водата, предизвикуваат појава цутење на алгите. Во клетките содржат едно јадро и еден хлоропласт, вакуола и камшичиња за движење. Се размножуваат бесполово со помош на зооспори.
Хлорела (Chlorella)
Хлорелата е едноклеточна зелена алга. Таа е жител на слатките и солените води, како и на почвата и кората на дрвото. Се размножува со апланоспори. Во оваа алга се содржат мошне важни резервни материи, како: витамини, антибиотици, масни материи и најмногу белковини.
Волвокс (Volvox)
Волвоксот е топчест многуклеточен колонијален вид на зелените алги, со пречник до 2 мм. Живее во слатките води. Во една колонија може да има и до 70.000 клетки, распоредени по периферијата на телото. Внатрешноста е исполнета со слузеста материја. Секоја клетка има по две камшичиња со кои колонијата се движи. Тоа се вегетативни клетки на колонијата.
Волвоксот се размножува на два начина: бесполово, кога еден вид специфични клетки наречени партеногонидии се делат и навлегуваат во внатрешноста на телото. Од нив ќе се создадат нови единки и потоа колонијата на волвоксот се распаѓа и тие излегуваат надвор од водата. Другиот начин е полов. Помеѓу вегетативните клетки по површината на колонијата се диференцираат клетки без камшичиња, кои се поголеми од вегетативните. Во едни се образуваат јајце-клетки (тие се оогониуми), а во други сперматозоиди (антеридиуми). Со оплодување настанува диплоиден зигот, а со мејоза се создаваат клетките на колонијата, кои се хаплоидни.
Улотрикс (Ulotrix)
Родот улотрикс е кончеста алга, распространета во реките. Во базалниот дел од телото се содржат безбојни клетки со кои алгата се прикрепува за подлогата, а другите клетки содржат хлоропласти и се зелени по боја. Од зелените клетки бесполово со зооспори се размножува оваа алга. Половото размножување е претставено со изогамија. Копулацијата се одвива помеѓу гаметите од две различни нишки (фибрили).
Каулерпа (Caulerpa)
Во групата на бесклеточни зелени алги спаѓа каулерпата, жител на топлите мориња. Талусот на оваа алга достигнува и до половина метар и ползи по подлогата, при што потсетува на ризом со корења и листови. Во целото тело цитоплазмата е единствена, неподелена на клетки, со голем број јадра и со хлоропласти. Вегетативното размножување се одвива со откинување на дел на талусот, а половото со изогамети кои имаат по две камшичиња.
Конјугатни алги (Conjugatophyceae)
Конјугатните алги се едноклеточни и кончести алги. Од кончестите, најпозната е спирогирата (Spyrogyra), која живее во слатките води на езерата, реките и барите каде создава кончести групации на површината на водата. Секоја клетка содржи лентовидни, спирално извиткани хлоропласти. Главно, конјугатните зелени алги се размножуваат вегетативно со раскинување на конецот и полово по пат на конјугација.
Харофитни алги (Charophyceae)
Харофитните алги, според некои научници, се издвоени во посебна класа во зелените алги, во која се опфатени околу 300 видови. Тие се макроскопски субмерзни алги со високодиференциран талус. Во потоците и езерата создаваат т.н. подводни ливади (на пример, во Охридското Езеро образуваат континуиран појас на длабочина до 15 метри. Талусот им е изграден од нодиуми (јазли) и интернодиуми (меѓујазли). Од нодиумите на талусот поаѓаат игличести творби кои се распоредени прстенесто и потсетуваат на листови. Претставник од харофитите е кончесто разгранетата алга хара.
Мал орел кликач
Малиот орел кликач е голема граблива птица распространета низ источна Европа, вклучувајќи ја и Македонија. Како сите типични орли, тој припаѓа во семејството на јастребите.
Опис
Малиот орел кликач е средно голем орел, со должина од околу 60 см, и распон на крилјата од 150 см. Главата и горните пердуви на крилјата му се светлокафеави во контраст со целосно темното перје. Главата и клунот му се мали за орел. Обично имаат бели дамки на горниот дел од крилјата и карактеристичен V бел знак кај опашката.
Младенчињата имаат помалку контрастни бои на крилјата.
Систематизација
Оваа птица порано се сметала за подвид на постојаниот жител на индискиот вид - индиски орел кликач (Aquila hastata), кој во суштина многу се разликува според морфологијата, поведението, животната средина и ДНК-анализата. Европскиот вид, всушност е многу поблизок до големиот орел кликач, чиј претходник дивергирал некаде во средниот плиоцен, пред 3.6 милиони години од предците на индиските птици. Праорелот кликач, најверојатно живеел во регионот на Авганистан, и се разделил на северна и јужна линија кога започнало последното ледено доба. Северната линија се разделила на источните и западните денешни видови.
Како група, орлите кликачи доста се разликуваат од типичните, „вистинските“ орли.
Денешниот вид понекогаш се хибридизира со големиот орел кликач. Ваквите хибриди речиси е невозможно да се идентификуваат ако не се погледнат убаво одозгора.
Распространетост и живеалиште
Малиот орел кликач се размножува во централна и источна Европа и југоисточно до Турција, а зимува во Африка. Овој вид живее во отворена земја, со малку шума, каде лови мали цицачи и друг сличен плен. Гнездото го прави на дрво, а несе 1-3 бели, со жолтеникави точки, јајца. Како и другите орли, само ако имаат богато ловиште одгледуваат повеќе од едно младенче. Женката ги лежи јајцата откако ќе го снесе првото, а кога тоа ќе се испили, обично ги надраснува другите и порано или подоцна ќе ги убие или изеде останатите.
Извиено торзо
Зградата е висока 190 метри и има 54 ката. Дизајнот бил заснован на скулптурата на Сантијаго Калатрава која е наречена Твистинг Торсо.
Една од причините за изградбата на овој облакодер била повторното воспоставување на препознатливиот хоризонт на градот Малме, бидејќи во 2002 година бил отстранет Коцкумскранен („Коцкумскиот кран“), кој бил сместен на помалку од еден километар од облакодерот. Локалните политичари сметале дека е многу важно за граѓаните да имаат симбол на градот Малме - Коцкумскранен, кој бил огромен кран кој се користел за изградба на бродови. Тернинг Торсо може да се смета за споменик на новото, интернационализирано Малме.
Ка-д’Оро
Ка-д’Оро или Палатата Санта Софија е палата на Големиот канал во Венеција, северна Италија. Една од постарите палати во градот, неговото име значи „златна куќа“ поради позлатените и полихромните надворешни украси кои некогаш ги украсувале неговите ѕидови. Од 1927 година се користи како музеј, како Галерија Џорџо Франчети.
Историја
Палатата била изградена помеѓу 1428 и 1430 година за семејството Контарини, кое и обезбедило на Венеција осум дужи меѓу 1043 и 1676 година. Архитекти на Ка-д Оро биле Џовани Бон и неговиот син Бартоломео Бон.
По падот на Венецијанската Република во 1797 година, палатата неколку пати ја менувала сопственоста. Во 1846 година, Алесандро Трубецкои ја купил палатата, која била во руинирана состојба, како подарок за балетанката Мари Таљони. Несовесното реновирање на архитектот резултирало со негово затворање под обвинение за вандализам. На крајот, многу од готските одлики, вклучувајќи ги скалите на внатрешниот двор и балконите кои гледале кон дворот, биле отстранети.
Во 1894 година, палатата била купена од нејзиниот последен сопственик, баронот Џорџо Франчети ; во текот на неговиот живот, тој собрал важна уметничка колекција и лично ја надгледувал нејзината обемна реставрација, вклучувајќи ја и реконструкцијата на скалите и дворот Козматески со антички мермери. Во 1916 година, Франчети и го оставил Ка-д’Оро. во наследство на италијанската држава. Сега е отворена за јавноста како галерија: Галеријата Џорџо Франчети во Ка-д’Оро.
За време на поплавата во Венеција во 2019 година, водите стигнале до врвот на бунарот во внатрешниот двор.
Опис
Главната фасада на Ка-д’Оро свртена кон Големиот канал е изградена во цветниот венецијански готски стил на Бонс. Други блиски згради во овој стил се Палата Барбаро и Палата Џустинијан. Овој линеарен стил фаворизиран од венецијанските архитекти не бил заменет од венецијанската ренесансна архитектура до крајот на 15 век или подоцна.
На приземјето, вдлабнат колонаден чардак дава пристап до влезниот хол (portego de mezo) директно од каналот. Над оваа колонада се наоѓа затворениот балкон на главниот салон на пијано-нобиле. Колоните и сводовите на овој балкон имаат капители кои за возврат поддржуваат низа прозорци со четири фолии; над овој балкон е уште еден затворен балкон или чардак со сличен, но полесен дизајн.
Палатата има (како и другите слични градби во Венеција) има мал внатрешен двор. Соседната палата е Палата Џустинијан Пезаро.
музеј
Во галеријата е сместена колекцијата на уметнички дела собрани од Џорџо Франчети во неговиот живот. По донацијата на италијанската држава во 1916 година и како подготовка за музејот, колекцијата Франчети била придружена со некои државни колекции од кои потекнуваат повеќето изложени бронзи и скулптури, како и бројни венецијански и фламански слики.
Меѓу највредните дела се Сан Себастиано од Андреа Мантења и Портретот на Марчело Дурацо од Антон ван Дајк.
Покрај изложбените простории, во музејот се сместени и различни лаборатории за конзервација и реставрација на уметнички дела.
Наводи
<references group="" responsive="1">
УЕФА Лига на нации
УЕФА Лига на нации е меѓународно фудбалско натпреварување на европските национални сениорски репрезентации кои се членки на УЕФА.
Првиот турнир започнал во септември 2018, по Светското првенство 2018, а победникот ќе биде одлучен во јуни 2019. Натпреварувањето треба да ги замени многубројните пријателски натпревари кои се играле според календарот на ФИФА.
Усвојување
Во октомври 2013, Ингве Хален, претседателот на Норвешкиот фудбалски сојуз, потврдил дека се разговара околу основање на трето меѓународно натпреварување за репрезентациите членки на УЕФА, но напоменал дека целиот проект сè уште се замислува.
Концептот на Лигата на нации е да се поделат сите 55 членки на УЕФА во низа на групи според рангирањето кое е формирано од нивните неодамнешни резултати, каде националните селекции можат да се промовираат во повисока или пониска лига врз основа на резултатите во самата лига. Предложеното натпреварување би требало да се одржува на датите предвидени за пријателски натпревари според календарот на ФИФА и така нема да се преклопува со Светските или Европските првенства.
Во март 2014 Џани Инфантино, генералниот секретар на УЕФА, изјавил дека една од предностите на предложеното натпреварување ќе биде помошта на помалку истакнатите федерации во средувањето на игрите на сопствените репрезентации. Претседателот на Англиската фудбалска федерација Грег Дајк рекол дека предложеното натпреварување е "многу привлечно" затоа што се очекува дека Англија ќе може да игра против најдобрите европски репрезентации. Стив Мартенс, генералниот секретар на Белгиската фудбалска федерација, рекол дека ниско позиционираните нации ќе имаат голема финансиска корист од натпреварувањето затоа што телевизискиот договор со УЕФА ќе биде централизиран.
УЕФА Лигата на нации едногласно била усвоена од сите 54 федерации членки на УЕФА (Косово тогаш сè уште не бил член) на 38-от редовен конгрес на УЕФА во Нур-Султан (тогаш Астана) на 27 март 2014
Формат на натпреварување
Според одобрениот формат (пред Косово да стане член на УЕФА), 55-те репрезентации членки на УЕФА (вклучувајќи го и Косово) се поделени во четири групи (наречени "лиги"):  12 репрезентации во лигата А, 12 во лигата Б, 15 во лигата Ц и 16 репрезентации во лигата Д. Секоја лига има по четири групи (со по три или четири репрезентации во групата) во кои репрезентациите играат меѓусебно дома и во гости.
Четирите репрезентации кои ќе бидат победници во своите групи во лигата A ќе играат во завршницата на Лигата на нациите, каде со две полуфиналиња и едно финале, ќе биде одлучено кој ќе стане победник на УЕФА Лигата на нации.
Репрезентациите исто така се натпреваруваат за промоција во повисока лига или испаѓање во пониска лига. Секој победник во групата (во секоја лига има по четири групи) автоматски стекнува право да игра во повисока лига во следната сезона на натпреварувањето. Најслабите репрезентации во групите следната сезона ќе играат во пониска лига.
Поврзаност со Европско првенство
Во завршницата на Лигата на нациите во која учествуваат репрезентациите од лигата А, ќе има и четири плејофа (анг. play-off) со сличен формат. Победниците од групите на сите лиги ќе играат во полуфиналните плејофи. Ако победникот на групата обезбедил учество на Европското првенство преку редовните квалификации, тогаш второпласираната репрезентација во групата ќе игра во полуфиналето. Ако помалку од четири репрезентации во една лига не обезбедиле учество на првенството тогаш тие слободни места им се доделуваат на репрезентациите од пониските лиги. Победниците во полуфиналните натпревари ќе играат финале на плејофот, а четирите победници од финалните натпревари во плејофот во секоја од лигите обезбедуваат учество на Европското првенство заедно со останатите 20 репрезентации.
Поврзаност со Светско првенство
УЕФА Лигата на нациите би можела да биде поврзана и со квалификациите за Светското првенство, пружајќи им на репрезентациите уште една шанса да се квалификуваат за натпреварувањето. Во плејофот најверојатно би учествувале репрезентациите од првите две лиги.
Критики
Форматот на натпреварување е критикуван заради наводното допуштање на послабите репрезентации да се квалификуваат на големите натпреварувања преку УЕФА Лигата на нации наместо преку редовните квалификации.
Сезона
Секоја сезона Лигата на нациите ќе се игра од септември до ноември во парните години (натпреварување по групи) додека во јуни во непарните години ќе се игра завршницата на Лигата на нацииите во која ќе учествуваат победниците од групата A, што значи дека на секоја втора година ќе биде прогласуван победник на Лигата на нации.
Телегласање
Телегласање, телефонско гласање или телевотинг (англиски: televoting) — начин на гласање при кој гласачот го дава својот глас со телефонски повик или со праќање на кратка порака. Секој кандидат за кој се гласа има свој телефонски број кој гласачот го повикува или испраќа кратка кон него. Гласовите се бројат со помош на сметачка технологија.
Телегласањата скоро исклучиво се одвиваат на телевизија, пред сè во забавни програми. Едно од најдобрите познати телегласања потекнува од изборот на Песна на Евровизија. Европскиот радиодифузен сојуз го вовел телегласањето во средината на деведесеттите години на минатиот век како алтернативно жири. На овој натпревар телегласањето стана одлучувачко при изборот на победник. Оттогаш малку земји користат гласање со помош на стручно жири.
Слабости на телегласањето
Главна слабост на телегласањето е можноста во определеното време едно лице да даде повеќе гласови. Исто така негова слабост е што постарите генерации не го прифаќаат. И на крајот телегласањето не обезбедува стручно и непристрасно доделување на гласовите.
На Евросонг воведувањето на телегласањето многу го зголеми подарувањето на гласови на соседните држави, кое било присутно и претходно, но во многу помала мера. По предвидливи соседски модели се одвиваат гласањата меѓу балтичките и скандинавските држави, меѓу државите на бившиот Советски Сојуз и меѓу републиките на бивша Југославија. Битно е гласањето на доселениците, турските имигранти во Германија гласаат масовно за Турција, руските имигранти за Русија...
Војводина (село)
Војводина (Σπηλιά, Спилија; до 1927 г. Βοεβοδίνα, Воеводина, Oyvodina, Ојводина) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја на областа Западна Македонија, Грција. Има 69 жители (2011), а атарот зафаќа површина од.
Географија
Селото е сместено во областа Сариѓол, 15 км источно од градот Кајлари, во подножјето на планината Каракамен.
Историја
Кај Војводина е откриена древномакедонска гробница (наречена Војводинска гробница), слична на Кралските гробници во Кутлеш. Низ ова подрачје минува познатиот римски пат Вија Егнација.
Во Отоманското Царство
Кон крајот на XIX век Војводина бил турски чифлик. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Војводино (Voïvodino) било село во Џумалиската каза со 15 домаќинства и 30 машки жители муслимани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Војводина имала 250 жители Турци.
Според грчка статистика од 1904 г. во Војводина живееле 250 Турци.
Потпаѓање под Грција
Во Првата балканска војна селото го зазела грчката војска, а по Втората балканска војна Војводина конечно била припоена кон Грција, кога се заведен 381 жител. Во 1924 г. е иселено турското население, а на негово место се доведени грчки бегалци од Мала Азија согласно Лозанскиот договор. Во 1928 г. селото е заведено како наполно грчко, со 86 доселенички семејства од вкупно 332 лица. Во 1927 г. му е дадено новото име Спилија.
Демографија
Во следниот период бројот населението останал устојчив, така што во 1940 г. имало 394 лица, а во 1951 и 1961 г. селото имало 347 односно 375 жители. Населението во овој период почнало да се намалува поради релативната неплодност на почвата и иселувањето во градот Кајлари, кој доживеал подем благодарение на термоцентралите и фабриката за вештачки ѓубрива. Така, во 1971 г. селото се намалило на 188 жители, во 1981 г. на 133, а во 1991 г. на 114 лица.
Стопанство
Во селото Војводина претежно се одгледуваат житото, компирите и грозјето, а делумно е развиено и сточарството поради широките тревни предели.
Брезница (Ларце)
Брезница — археолошко наоѓалиште во тетовското село Ларце. Претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа на околу 1 км јужно од селото, каде на еден поголем простор се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Најдени се и повеќе монети што се чуваат во Музејот на тетовскиот крај
Космос-1316
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 15 октомври 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1316 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 276 км, а најмалото на 231.
Црква „Св. Димитриј“ - Средно Егри
'''Св. Димитриј''' — црква во битолското село Средно Егри. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата веројатно е доцносредновековна и била енориски храм на селото сè до почетокот на XIX век. Потоа, по изградбата на „Св. Архангел Михаил“ храмот бил запустен. Во средината на XX век е возобновен. Во него е се зачувани вредни внатрешни украси, заклучно со царски двери од крајот на XVI до почетокот на XVII век. Царските двери веројатно се дело на мајстори од Линотопската школа.
NGC 7650
NGC 7650 — спирална галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 28 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7650 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7650 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 25 м 20,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 47' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 7650 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71394. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 439; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8838. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Српски народни обичаи
Целта на народните обичаи е различна, и може да биде:
Постојат многу народни обичаи: за секој настан, за секој празник, за секоја прилика или неприлика. Народните обичаи се менувале со текот на времето, се дополнувале и нивниот број се зголемувал.
Србите се народ со богата традиција која во разни историски околности се менувала или се соочувала со искушение да опстане. Сепак, многу од обичаите со тек на времето биле или изгубени или потиснати. Денес постои тенденција во рамките на српскиот ентитет да се обнови дел од обичаите, да се модифицираат и да се вткаат во современиот живот. Најзастапени и најпознати обичаи кај Србите се обичаите поврзани со животниот циклус, обичаите поврзани со раѓањето, крштевањето, бракот, служењето во војска, смртта итн. Колку е важно да се сочуваат обичаите искажано е со поговорката „подобро е земја да продадеш отколку обичај да изгубиш“.
Вук Караџиќ запишал голем број од обичаите на својот народ и благодарение на тоа тие опстанале до ден денес, иако многу од нив повеќе никој не ги користи. Во поново време со народните обичаи на српскиот народ се занимавал и етнологот Веселин Чајкановиќ.
Обичаи поврзани со слава
Кај повеќето народи од православна вероисповед карактеристично е славење на слави. Крсна слава е прастар обичај во кој со посебни ритуали и гозба се слави христијански светец, заштитник и дародавател. Секој Србин има по еден ден од годината кој го слави и тој ден се нарекува крсен ден, благ ден или свет ден. Вечерта пред славата доаѓа свештеник кој го осветува домот и ги благословува домашните. Обичај е да тогаш се подготвува славската погача или колач кој свештеникот го сече и полива со вино. Во некои краеви се задржал и стариот обичај врзан за слава т.н. „дворење на слава“. Кај овој обичај домаќинот во текот на крсната слава, при дочекување на гостите, не смее да седи со гостите туку во знак на почитување на славскиот светец треба да ги служи гостите и со нив да разговара само стоејќи.
Обичаи поврзани со верски празници
Божиќ е најрадосниот од сите верски празници кај Србите. Тој се слави три дена. На славењето на Божиќ му претходи славењето на Бадник. Своето име Бадник го добил според бадниковото дрво или дабово дрво, кое на овој ден пред Божиќ се сече и се внесува во домот. Името Бадник се врзува и со зборот „да се бдее“ односно да се чека раѓањето на Исус. Во старите времиња, куќите во таа чест се осветлувале со посебни свеќи. Исто така било обичај да домаќините на овој ден стануваат рано, жените го уредувале домот и правеле подготовки за божиќниот ручек, а за самиот тој ден се правело посно и богато јадење. Мажите биле задолжени за стоката, која исто така требала да биде најадена и добро средена; припремале дрва за огрев или ги купувале потребните намирници. После вечерата се одело на традиционална литургија. Првиот ден на Божиќ секогаш се паѓа на 7 јануари по стариот календар, односно на 25 декември по новиот календар. Утрото на Божиќ, пред зора, ѕвонат сите ѕвона на правосланите цркви, а порано се пукало и од пушки за да се објави доаѓањето на Божиќ и божиќното славење. Обичај е да домаќинот и сите членови на семејството се облекуваат во најсвечената облека и наутро да одат во црква на утринската божиќна литургија. По службата во црква се зема нафора, која е првата храна за време на Божиќ. Луѓето меѓусебе се поздравуваат со зборовите „Христос се роди“, на што се одговара со „Ваистина се роди“. Празникот продолжува со славење со богата трпеза.
Велигден е најголемиот христијански празник со кој се прославува воскреснувањето на Исус, односно неговото враќање во живот. За овој празник се врзани голем број на убави обичаи кај српскиот народ. Датумот на кој се прославува овој празник е подвижен, односно се слави после еврејската пасха, т.е. во првата недела после полна месечина. Кај православните христијани тој ден може да се падне помеѓу 4 април и 8 мај. Овој празник кај Србите, како и кај сите христијани, е поврзан со дарување на обоени јајца. Велигденското јајце е симбол на обновување на природата и животот. Дарувањето на црвеното велигденско јајце значело радост и за тој што го дава и за тој што го прима. Според традицијата, јајцата се бојат од страна на домаќинката на Велики петок и, според стариот обичај, на домашната трпеза стоела чинија полна со обоени јајца. Домаќинот прв земал јајце, а по него и другите членови на семејството. После тоа имало веселба и натпревар во кршење на јајцата за да се види чие ќе биде најцврсто. При кршењето обично се изрекувале зборовите „Христос воскресе“, а се одговарало со „Ваистина воскресе“. Со овие зборови луѓето меѓусебно и си го честитале празникот.
Свети Сава е еден од најголемите црковни и семејни празници кај Србите. Со овој празник се обележува спомен на Свети Сава од династијата Немањиќи, кој бил српски просветител и прв српски архиепископ. Денес се слави и како училишна слава. Денот се слави на 27 јануари. Обичаите за оваа слава се многубројни. Најчесто се врзани за добитокот и стравот од волците. На тој ден добитокот не смеел да се истерува од шталите, не требало да се работи со разни сечива, а домаќинките не смееле на тој ден да бојат ништо во црвено (за да волците не го заколат добитокот). Постоело народно верување дека доколку грми за време на Свети Сава, набрзо требало да се очекува одвивање на многу значајни настани.
Ѓурѓовден е христијански и народен празник кој се прославува на 6 мај во спомен на Свети Георги. Овој празник е полн со бројни обичаи поврзани со здравјето во семејството, мажење и женење на младите и родност на полињата и стоката. Обичај е да се плетат венци од цвеќиња, миење во цветни води, како и капење во реки. Некој од домашните бил задолжен да набере цвеќиња и зелени гранки и со нив да ја накити влезната врата на дворот и куќата. Овие венци, по правило, требале да стојат сè до наредниот Ѓурѓовден. Домаќинката, дента пред празникот, подготвувала сад со вода во кој ставала дрен, здравец, грабово гранче и црвено јајце кое се чувало од Велигден како јајце-чуваркуќа. Утрото на празникот сите во куќата требале да се измијат со таа вода за да бидат здрави во текот на целата година. Многу важно било капењето во река, во која се фрлало или цвеќе или се истурало млеко – за здравје и сила. Значајни растенија поврзани со овие обичаи се дренот, копривата, здравецот, врбата и зелената пченица.
Додола
Додола е стар обичај кај Јужните Словени, кој се изведувал за време на суша. Се собирале неколку девојки од кои едната целата ја покривале со трева и цвеќе и која се нарекувала „Додола“. Девојките со неа оделе од куќа на куќа и пред секоја куќа тие пееле, додека Додола само играла. Било обичај домаќинката или некој друг член на семејството, додека Додола играла вртејќи се, да истури полн сад со вода врз неа, така да ја полее целата. Во текот на овој ритуал се пееле разни песни кои на крај завршувале со зборовите: ''ој додо! ој додо ле!''
Честа додолската песна за повикување на дожд кај српскиот народ е:
''Наша дода бога моли, ој додо! ој додо ле!''
''Да удари росна киша, ој додо! ој додо ле!''
Манастир на крстот
Monastery of the Cross е манастир кој се наоѓа во Ерусалим, Израел. Манастирот бил основан во 11 век во времето на крал Баграт IV, но се верува дека бил изграден во 4 век во време на Константин I Велики. Се наоѓа во близина на израелскиот музеј и Кнесет. Денеска, со овој манастир раководи Ерусалимската патријаршија.
54 п.н.е.
54 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 54. година пред новата ера, 54. од првиот милениум п.н.е., 54. од 1 век п.н.е. и петта од 50-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5454 и 5455 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4696 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3706 и 3707 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 699.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 54 година се протега во 2582 и 2583, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2642 и 2643 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 489. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 696 и 695 исламска година пред хиџра.