cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коло Туре
Коло Хабиб Туре (роден   во Буаке), е фудбалер од Брегот на Слоновата Коска кој игра за ФК Ливерпул. Туре е познат по својата брзина и сила. Тој е постариот брат на играчот од средниот ред на ФК Барселона, Јаја Туре и Ибрахим Туре. Најчесто го употребува на позиција на централен стопер, како и на било која друга позиција во одбраната. Тој е играчот со најголем стаж во моменталниот состав, и служи како заменик капитен.
Арсенал
Аррсенал и Белгискиот клуб КСК Беверен беа поврзани со клубови од Брегот на Слонова Коска преку Жилу. Преку оваа поврзаност Арсенал дознале за талентот на Туре. По краток пробен период, Туре стана дел од клубот во февруари 2002 за 150000 фунти. Поради неговиот репрезентативен статус Туре без проблем обезбеди Британска работна дозвола. На почетокот во Арсенал тој играше во офанзивниот среден ред.
Сезона 2002–03
Дебито за првиот тим дојде дури следната сезона, против Ливерпул во Комјунити Шилд во August 2002. На почетокот на неговата кариера Туре беше третиран како 'работник', играјќи на повеќе позиции во средниот ред и во одбраната.
Сезона 2003–04
На стартот од сезоната 2003-04 Венгер почна да го користи како централен стопер покрај Сол Кембел. Со него оформи одличен тандем и имаше одлична сезона кога Арсенал ја освоија титулата во највисоката Англиска лига без ниеден пораз, првпат по повеќе од сто години (Престон Норт Енд се единствениот друг клуб кој го направил ова во сезоната 1888-89). Бидејќи порано играл коко напаѓач, си заработи репутација на напаѓачки дефанзивец, иако постигна само еден гол и имаше само една асистенција, со голем ентузијазам избиваше напред при секоја можност и при прекините.
Сезона 2005–06
Туре набрзо се наметна како еден од најдобрите централни стопери во Премиер Лигата. Тој е редовен избор за првиот тим на Арсенал и е еден од омилените играчи на навивачите. Во сезоната 2005-06 изгради цврсто партнерство со Филип Сендерос. Двајцата централни стопери имаа безгрешна форма кон крајот на сезоната, со што помогнаа Арсенал да стигне до финалето на Лигата на Шампионите, зачувувајќи го својот гол на 10 последователни натпревари (рекорд во Европските натпреварувања). По неговите настапи во Лигата на Шампионите имаше драматична промена во неговата репутација, тој беше вбројуван во најдобрите централни стопери во светот. Италијанските медиуми го нарекоа 'Африканскиот Фабио Канаваро' откако Арсенал го исфрли Јувентус од натпреварувањето. Коло го постигна својот втор гол во Европа на 19 април 2006, многу важен гол за победа во првиот натпревар од полуфиналето против Виљареал. Тоа беше последниот Европски гол постигнат на Хајбери и голот кој го реши двомечот (Арсенал победи со вкупен резултат од 1:0), и го прати Арсенал во неговото прво финале од Лигата на Шампионите во Париз.
Сезона 2006–07
Во новата сезона му беше даден дресот со број 5, кој беше слободен од пензионирањето на Мартин Кион. Во август 2006 Туре потпиша нов четиригодишен договор со Арсенал со плата од околу 70000 фунти неделно. “Можам да се видам себеси како останувам овде (во Арсенал)до крајот на мојата кариера,” изјави Туре. “Зошто би сакал да заминам? Го сакам фудбалот кој го играм овде, моето семејство се смести овде а клубот има многу амбиции. Фантастично е.” И покрај слабата сезона на Арсенал, Туре си ја задржа својата постојана форма, со што си заработи трето место на списокот на Играч на сезоната на Арсенал, зад Жилберто Силва, и Цеск Фабрегас.
Сезона 2007–08
Коло Туре според многу луѓе е идниот капитен на Арсенал, и беше помлад заменик капитен во сезоната 2006-07 на поранешниот заменик капитен Жилберто Силва и поранешниот капитен Тјери Анри. Првпат беше капитен на Арсенал на 9 јануари 2007, за време на победат од 6:3 на гостувањето кај Ливерпул во натпревар од Карлинг Купот. Коло ги предводеше Топчиите и во финалето на ова натпреварување откако беше капитени во првиот натпревар од полуфиналето против Тотенхем. Стана играч со најголем стаж во моменталниот состав по заминувањето на Џереми Алиадиер, Тјери Анри и Фреди Љунберг за време на летниот преоден рок во 2007. Туре го предводеше составот и во неколку натпревари на почетокот од сезоната 2007–08 откако капитенот Галас се повреди на натпреварот против Блекбурн Роверс. Во таа сезона повторно имаше одлични изведби, формирајќи многу делотворно партнерство со Вилијам Галас. Постигна гол од слободен удар против Болтон Вандерерс, каде што неговиот шут беше низок и помина под двајца играчи на Болтон и го помина Јуси Јаскелаинен. Но за време на Африканскиот Куп на Нации се повреди и делуваше некоординирано кога се врати во Арсенал, а потоа повторно се повреди на натпреварот од Лигата на Шампиони против АК Милан кога блокираше шут на Александре Пато, и беше изнесен од теренот по третманот од физиото. Туре се врати во почетниот состав против Мидлзборо на 15 март и го постигна изедначувачкиот гол за Арсенал во последните 10 минути. Во четвртфиналето на Лигата на Шампиони беше поставен на позиција на десен бек, Арсенал имаа изедначен резултат, 2:2, против Ливерпул. Но во 86та минута, Туре беше неправедно обвинет дека го турнал Рајан Бабел во шестнаесетникот, по што за Ливерпул беше досуден непостоечки пенал. Арсен Венгер застана на странта на Туре, потенцирајќи дека судијата погреши, Стивен Џерард го претвори пеналот во гол. Натпреварот заврши со 4:2 за Ливерпул откако Бабел постигна гол во судиското дополнување.
2009–10 season
По долго шпекулирање, Скај Спортс објави на 28 јули 2009 дека Манчестер Сити договориле трансфер вреден 16 милиони фунти. Откако ги помина Медицинските тестови на 29 јули 2009, Туре потпиша четиригодишен договор со Манчестер Сити.
Репрезентативна кариера
Туре игра за репрезентацијата на Брегот на слонова коска од 2000. Неговото деби беше во април 2000 против Руанда. Во репрезентацијата тој е прв избор зан централен стопер. Играше во сите 5 натпревари за Брегот на Слонова Коска кога завршија на второ место, зад домаќинот во Африканскиот Куп на Нации во Египет во јануари 2006.
Тој беше еден од 23 играчи избрани од селекторот Анри Мишел за Светското Првенство во 2006, и го имаше својот прв настап на Светско Првенство на 11 јуни 2006 во поразот од 1:2 противАргентина.
Стил на игра
Туре е познат по својата брзина и сила, што му овозможува да ги истурка послабите напаѓачи и да им ја одземе топката како и да ги стигне брзите. Тој поседува добра способност за обележување и повеќето од неговите стартови се навремени што придонесува кон неговата релативно добра дисциплина.
Неговите напаѓачки инстинкти му имаат овозможено и да постигне неколку гола. На моменти, кога има простор, шутира од далеку, кога оди напред. Исто така повремено ги изведува и слободните удари со поголемо растојание од голот.
Коло неодамна почна да придонесува кон тимот и во понапаѓачки стил. Пример за ова беше кога му асистираше на Емануел Адебајор со одлично подавање против Ридинг на 19 април 2008, Адебајор откако ја исконтролира топката го постигна првиот гол. Туре го повтори подвигот на 27 април 2008, со нафрлена топка од скоро 35 метри оддалеченост која Робин Ван Перси ја претвори во вториот гол на натпреварот.
Статистика од кариерата во Арсенал
(* ФА Куп, Лига Куп и Комјунити Шилд)
Почести во кариерата
Со Арсенал
Меѓународни
Лично
Туре е посветен Муслиман.
Список на државни водачи во 546 година
Ова е список на државни водачи во 46 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Дорина Емилија Карбуне
Таа играла во нејзината земја за ЧС Томис Константа (2005–2008) пред да се пресели во 2009 година во Турција за да му се приклучи на клубот од Истанбул, Ускудар Беледијеспор во Турската женска ракометна Супер лига. Во 2011 година, таа се префрлила на Муратпаша Блд. SK во Анталија. Од 2015 година е со Кастамону Блд. ГСК.
Друмот II (Стојаково)
Друмот II — археолошко наоѓалиште во богданското село Стојаково. Претставува археолошки наод - мост од римско време. На 1 км северозападно од селото, на селскиот пат за Ѓавато, Грчиште и Марвинци на север и за Араџан, Кукуш и Солун на југ се наоѓа еднолачен мост, до темето затрупан. Косо поставуваните плочести (аморфни) камења претставуваат калдрма.
870 п.н.е.
870 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 870. година пред новата ера, 870. од првиот милениум п.н.е., 70. од 9 век п.н.е. и прва од 870-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4638 и 4639 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3880 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2890 и 2891 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 117 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 870 година се протега во 1766 и 1767, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1826 и 1827 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 327 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1537 и 1536 исламска година пред хиџра.
Римска мозаична уметност
Римската мозаична уметност, која имала најголем дострел во период од 100 п.н.е. до 500 година, произвелa многу уметнички дела, но не дала никакви посебни иновации, таа беше значаен додаток на римската архитектура. Тие биле зачувани на сите територии на некогашната Римска империја, од северна Африка па сè до Дунав, а изработката на мозаични подови во медитеранскиот слив достигна најголеми размери во првите 500 години после Христос.
Со освојувањето на грчките градови, Римјаните всушност присвојувале уметнички дела и ги донеле во Рим. Меѓутоа, од денешна гледна точка, римската култура не била само дериват или имитација на грчката култура, туку ја наследила и етрурската култура, која е различна и од римската и од грчката. Затоа за римската мозаична уметност може да се каже дека била мост кон изгубените хеленистички ремек-дела, на кои им се восхитувале, ги копирале и ги преведувале во други уметнички изрази.
Со текот на времето, Римјаните станале одлични градители и одлични технолози со широко образование, што најдобро е опишано во „Десетте книги за архитектурата“ од М. П. Витрувие, за кого не се знае точно кога живеел (за Јулиј Цезар или Август во 1. век п.н.е), а во својата градење одлично ги комбинирале месопотамиската градба и грчката обработка на камен со сопствено ѕидање на нов римски начин.
Општи размислувања
Плиниј Постариот околу потеклото на мозаичните подови недвосмислено и со голема почит наведува дека тоа е грчки изум, „pavimenta originem apud Graecos habent“, од Хеленистичките центри на мозаици (Делос, Пергам, Александрија) во кои што посебно значење се придавало на производството на разнобојни амблемати. Мајсторите за мозаици од тие центри заминувале да бараат работа во Италија и во другите римски провинции, каде што биле добро прифаќани. Ова е најочигледно во најраните помпејски мозаици, кои во целост ја имитираат хеленистичката традиција.
Најголемата промена во создавањето на римските мозаици, сепак, се случи по трансформацијата на традиционалната локална техника за изработка на подот во оригинална интерпретација на грчкиот мозаичен стил, прилагодена на римскиот вкус и потреби.
Како што Рим освојувал нови територии, римската урбанизација и култура имала лијаеле и на многу подрачја во Европа и Азија, кое што започнало интензивно во 1 век, кога со римскиот мир (pax romana) биле поставени темелите за големиот културен напредок на Римското царство. На тие простори доминантната римска култура се измешала со домашната традиција, создавајќи нова провинциска култура со локални обележја „како каменче во големиот мозаик на римскиот космополитизам“.
Римските мозаици, како и сета античка уметност, имаат наративен карактер и тие прикажуваат одредена приказна или настан. Облиците се засенчени,па претставата е поблиска до светот на природата и стварноста. Како што е изведбата на мозаикот најкомплицирана уметност за чија изведба, се бара тимска работа заснована на распределба на задачите што се извршуваат според специфичен и строг редослед, римскиот мозаик во почетниот период не бил ни стилски ниту технолошки совршен. Неговата трајност и вредност зависеле од вештината, знаењето и искуството на мозаичарот, што е видливо на дуктусот на површината и на квалитетот на употребениот материјал.
Тешкотијата за изработка на мозаици станува уште поочигледна ако се земе предвид фактот дека Римјаните направиле исклучително голем мозаик. Еден таков е „Битката кај Иса“ или Александровиот мозаик, пронајден во куќа во Помпеја. Александровиот мозаик е ремек-дело со драматични прикази на битката. Исклучително голем (2,72 x 5,13 метри) е изработен со техниката вермикулатум,каде со ситни коцкички во богати нијанси на бои. Формите се моделирани со сенки, а задебелените кратенки се видливи во просторните решенија. Грандиозната сцена на битката е особено нагласена со моќните движења на бројни фигури, коњи и коњаници. Меѓу многуте се издвојуваат римските подни мозаици во Салонот, на кои се претставени Орфеј и поетесата Сафо опкружени со птици и геометриски мотиви; потоа подните мозаици во Ромулијана, од кои на едната е прикажан Дионис со леопард, а на другите две лица во борба со лав. Во овој мозаик, лицата на две лица се моделирани со мали парчиња камен и нијансирани бои, а целата мозаична слика има високи вредности на боја врз основа на контрастот на комплементарните бои.
Во една вила во Рисно, на заливот Бока которска мозаиците на подот имаат геометриски шари, со централно поставена лежечки приказ на Хипнос, богот на спиењето.
Кога започнала изработката на мозаици во Римската Империја?
Кога започнала изработката на мозаиците во Римската Империја, нема прецизни податоци се до Диоклецијан, чие владеење е 301 година. е напишан „Edictum De Pretiis Rerum Venalium“ („Едикт за цените“), во кој се одредуваат дневниците на уметниците, занаетчиите и обичните работници. Главен иницијатор и водач на работата беше „пиктор имагинариус“ кој го дизајнирал и го насликал мозаичниот картон. Имал заработка од 150 сестерци дневно (на оваа сума не плаќал данок). Оригиналниот сликовен приказ на начинот на изработка на мозаиците може да се види на мермерниот барелјеф од Остија, на кој: двајца носат вреќи со материјал, другите ја подготвуваат основата и прават тесери под будното око на главниот мајстор - мозаичарот.
Оваа тешка работа најмногу се работела на самото место (клечејќи и чучејќи), а другиот дел во работилниците, каде што се изработувале амблемите, кои потоа биле поставени во внатрешноста на мозаичната површина.
До 1 век п.н.е. мозаикот се сметал за луксуз и неговата употреба била ограничена, но со текот на времето доживеал промени во поглед на стилот и технологијата. Некои значајни простории од римските куќи се покриени со мозаици, а во техниката опус сектилна, украсна техника на ѕидно или подно покривање со повеќебојни мермерни плочи (crustae) со иста дебелина, кои врз основа на принципот на контраст формирале едноставни, геометриски или фигурални мотиви. Оваа првично источна техника се проширила со текот на времето во Рим на почетокот на 1 век. век п.н.е, а особено бил ценет во периодот на Империјата. Opus sectile се изведувал и од други материјали, на пр. различни варовнички шкрилци, вулкански камења или керамика. Со оглед на тоа што поповршината на мозаикот се клацала, подлогата морала да биде цврста и еластична, пропустлива како сито, со обезбедена дренажа и други квалитети кои се постигнувало со слоеви. Самата вредност на мозаикот ја диктирала и подлогата, како што покажало времето, бидејќи некои мозаици изработени со лоша технологија брзо се распаднале. Историски, деталниот опис на изработката на мозаиците е обвиткан во тајност, така што одредени детали се познати само од одредени автори: Катон Постариот, Колумела, Паладие, Плиниј и Витрувиј.
Со употребата на скапи увезени мермери, се зголеми и нивната цена, така што мозаикот се употребувал само за јавни објекти и куќи на богатите, кои покажале голема побарувачка за подови изработени во техниката „opus vermiculatum“. Подните мозаици изработени со оваа техника биле изведувани до крајот на I век. И понатаму биле на цена хеленистичките амблеми и нерамковните средишни фигурални делови, исто така изработени во техниката opus vermiculatum, до крајот на II век. век. Во подоцнежните периоди на сè помоќното Римско Царство, може да се каже дека немало куќа или римска вила во која немало мозаици (се разбира со различен квалитет на уметничко мајсторство).
Техника на изработка
Мозаикот е исткаен од мали тесери, камења - литострати, како што ги нарекувал Плиниј Постариот. Плиниј обработувал тесери уште од времето на Сула (околу 85 п.н.е.); како форми во облик на клин (тесели) или оние со различни форми (коцка, правоаголник, ромбоиден, итн.), како и оние кои се вградени за да формираат форми на личност, мотиви и обрасци, поделени на оние направени од стакло и оние за подови и ѕидови. Тој исто така наведува како стаклото како мозаичен материјал почнало да се користи во Рим во 1 век.
Opus vermiculatum
Оваа техничка форма, која води потекло од Египет, е направена со многу ситни камења. Тоа овозможи да се создаде уметничко дело - мозаик како класична слика или илустрација, што истовремено ја претставуваше монументалната и декоративната уметност на Стариот Рим.
Во средината на II век, opus vermilulatum бил направен како амблеми на форми направени од „ситни или многу ситни црви“ (vermiculatum - црви) - кои биле наречени така затоа што линиите на цртежите го имитирале изгледот и движењето на црвите. Тие целосно им отстапуваат место на врамените централни фигурални делови во кои тесерите, сега тесерите, не се ништо помали од деловите што ги опкружуваат во opus tessellatum. Со нив уметникот многу лесно можел да црта криви, силуети и сите форми на предмети за кои е потребна поголема прецизност. Теселите најчесто се правеле во континуирана низа и ги следеле изохипсите и внатрешната контура (работа и главните внатрешни делови) на саканата цртачка фигура. Како што растела побарувачката за подови изработувани во техниката вермикулатум, подните мозаици изработени со таа техника се изработувале до крајот на 1 век, а потоа следеле хеленистичките амблеми и неорамените централни фигурални делови, исто така изработени во техниката вермикулатум итн. до крај на 2. век.
Псудо амблемата
Во средината на II век, амблемите изработени во opus vermiculatum целосно им го отстапуваат местото на врамените централни фигурални делови во кои тесери, сега тесели (коцкички), кои се помали од деловите што ги опкружуваат во opus tessellatum и биле наречени psudo. амблеми Тие можеле да се направат и стават ин ситу (на самото место) како вистински амблеми, но всушност беа направени во работилницата, а потоа донесени во зградата на послужавници и вметнати во подлогата.
Опус Музивум
Оваа форма на мозаик познат како (opus musivum или музеј) е направена од обоено стакло или глазирани парчиња. Методот се користел главно за ѕидови, од крајот на третиот век.
Opus sectile
Мозаик изработен во варијанта opus sectile направил хармонични цртежи изработени со поголеми камења со различна големина, со максимално искористување на текстурата и бојата на нанесениот материјал и заштеда на скап камен во боја. Техниката се засноваше на сечење мермерни плочи со различни бои од кои се составуваа геометриски фигури, животински или човечки фигури. Ова дело е слично со маркетијата.
Во Римската империја, најрепрезентативните простории во палатите биле украсени со овој стил на мозаик, каде што од тенки плочи од природен камен биле изработени величествени повеќебојни и автентични мозаични дизајни, „како да се создадени од самата природа“.
Најдобрите примери на ова дело се зачувани во Рим во палатата на Аполон и Палатата Флавио.
Opus sectile се изведувала и од други материјали, на пр. разнобојни варовнички шкрилци, вулкански камења или керамика.
Опус сигнинум
Најраните примероци на подот изработен во техниката наречена opus signinum на латински се откриени во Картагина и датираат од 3 век. Името доаѓа од местото Сигнија (во регионот Лацио во централна Италија, во близина на Тиренското Море). Opus signum е всушност една од облиците на „цементни подови“, а се однесува на сите набиени подови на база на вар измешан со песок. Во зависност од начинот на полнење: со додавање на неоргански агрегати, како на пр мермерно брашно, скршена тула или јагленова прашина, се создава бело-црвен под (opus signinum) или црн (graecanicum). Исто така, во овој мозаик биле вметнати и варовнички тесери или парчиња мермер, кои формирале едноставни геометриски форми. На пример, набиениот под од јагленова прашина, вар, пепел и песок бил добар топлински изолатор и абсорбента во зимските триклинии.
Ова дело било широко користено во Италија и Западна Европа, за покривање на подови или како облога за базени (езера), акумулации, цистерни итн. Понекогаш, на материјалот се додавале чакал и кршен камен.
Материјали за мозаици, нивно потекло и постапка на обработка
Материјалите за тесери, добиени од локални извори на природен камен, ги мешале римските мајстори со додатоци од скршени тули и керамика (теракота) создавајќи обоени нијанси, претежно сина, црна, црвена, бела и жолта.
Главната пречка за правење добар мозаик било тоа што бил направен речиси без спојници, а површината требало да се полира до висок сјај. Колку некои мозаичари биле совршени, покажува Кокок (Сосос) кој го дизајнирал „асаротосоикос“, илузионистички евоциран „неизметен под“ во триклиниумот со приказ на остатоци од масата.
Мармор или мермер, каменот што се користел за „тесери“ генерално бил со средна цврстина, поради подобро мелење и стабилност на бојата по дејството на времето. Тоа име за каменот „древен мермер“ - од грчкиот збор μάρμαρος или мрмор или како што го нарекувале Римјаните, подоцна било усвоено како универзално име за мермер (метаморфна карпа настаната со рекристализација на варовник и доломит).
Во антиката, најголемите каменоломи се наоѓале во Грција, Мала Азија, Африка (Египет, Либија, Мароко) и Италија. Во врска со тоа, но и со името на локалитетот, различните видови мермер ги добиле соодветните имиња: бјанко пентелико, бјанко каррара, травертино романо, росо антико, росо леванто, роса егео, неро ао итн. Со употребата на скапи увозни материјали се зголеми и нивната цена, така што мозаикот се користеше само за украсување на јавни објекти и куќи на богатите.
Како и за време на империјата, увозот на мермер и други повеќебојни камења од различни римски провинции: Египет (порфдо), Фригија (павонацето) итн., постојано се зголемувал, повеќето антички каменоломи со текот на времето биле „празнени“.
Разликата помеѓу ѕидните и подните мозаични мајстори
Во 4 век во Codex Theodosianus (Codex Theodosianus) од 438 година ги опишал разликите помеѓу мајсторот - уметник кој изведува ѕидни мозаици (musivarius) и мајсторот. уметник кој прави мозаици на подот (tessellarius). И покрај оваа прецизна и детална поделба, во практиката немала толку остра разлика меѓу уметност и занаетчиство. Прилагодувањето на мозаикот кон архитектонската форма е доведено до близок однос меѓу уметникот (pictor imaginarius) и (musivarius), врз основа на нивната меѓусебна соработка во создавањето и изработката, поставувањето на мозаиците и реципроцитет на простор - осветлување. Уметникот (pictor imaginarius) како автор на картонот за изработка на мозаикот ја одреди површината на мозаикот, големината, бојата, материјалот и начинот на поставување на тесерите, додека мајсторот на мозаиците (musivarius) ги изведе комплицираните делови од мозаикот.
Александра Кусто
Александра Маргерит Клементин Кусто (родена на 21 март 1976 година) е режисер и активист за животна средина. Кусто ја продолжува работата на нејзиниот дедо Жак-Ивс Кусто и таткото Филип Кусто, залагајќи се за важноста од зачувување, обновување и одржливо управување со океанските и водните ресурси за здрава планета и продуктивни општества.
Личен живот
Кусто е ќерка на Филип Кусто и Јан Кусто и внука на францускиот истражувач и режисер Жак-Ив Кусто и Симон Кусто. Таа е третата генерација на семејството Кусто кои го истражуваат и го објаснуваат светот на природата. На четири месечна возраст првпат отишла на експедиција со нејзиниот татко, а кога имала само седум години таа научила да нурка со нејзиниот дедо.
Кариера
Во 2000 година, Кусто заедно со нејзиниот брат Филип Кусто Џуниор го основаа EarthEcho International со цел да се продолжи наследството на нејзиното семејство во полето на науката, застапувањето пред суд и образованието.
Од 2005 до 2007 година, Кусто работела на проблемите поврзани со зачувување на океаните во Средна Америка како советник за MarViva.
Во 2010 година, Кусто ја водела експедицијата Сина планета: Северна Америка, петмесечна интерактивно истражување на критичните проблеми со водата низ САД, Канада и Мексико.
Во 2014 година, Александра ја водела експедицијата во Канада во партнерство со Отава Риверкипер и Аква Хакинг 2015, конференција фокусирана на заштита на реката.
Таа исто така е член на одборот на Неом, планиран прекуграничен град во северозападна Саудиска Арабија развиен од страна на саудискиот престолонаследник Мохамад бин Салман.
NGC 4483
NGC 4483 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4483 се споменува и како UGC 7649, MCG 2-32-103, CGCG 70-136, VCC 1303.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4483 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4483 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 4483 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41339. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
ТВ Канал Визија
ТВ Канал Визија e телевизиски канал од Прилеп, Македонија. Таа е приватна локална телевизија, која содржи голем број на емисии,од поле на политиката и економијата. Голем број на документарни и телевизиски серии (често познати американски серии). ТРД ВИЖН БМ - ТВ Канал Визија на 11 февруари 2008 година го имаше своето прво емитување во етер како единствена локална телевизија. Нашата цел беше и сѐ уште е објективно и непристрасно информирање за актуелните случувања во градот Прилеп и околните населени места. За помалку од пет години прераснавме во регионална дигитална телевизија која покрива 12 општини со повеќе од 350.000 жители. Денес Канал Визија ја пренесуваат сите кабелски оператори во регионот, а нашите друштвени медиуми месечно бројат милионска посетеност. Програмата на нашата телевизија континуирано се емитува 24 часа, седум дена во неделата. Неделно во наша продукција имаме повеќе од 20 сопствени емисии во кои се опфатени информативните, економските, културните, спортските, забавните и други случувања во регионот. Како доказ кон нашата посветеност кон гледачите е и неодамнешниот извештај на АВМУ, кој утврди дека Канал Визија има највисок рејтинг и гледаност од сите останати регионални телевизии.
Вилијам Тел (опера)
Вилијам Тел  (Guillaume Tell; Guglielmo Tell) е опера во четири чина од италијанскиот композитор Џоакино Росини според либрето од Виктор-Жозеф Етјен де Жуј и Иполит Бис, на  француски јазик базирана на драмата на Фридрих Шилер ''Вилијам Тел, која, пак, била инспирирана од легендата за  Вилијам Тел.
Таа е последната опера на Росини,  Росини планирал Вилијам Тел да биде неговата последна опера дури и додека ја компонирал. Често изведената увертира во четири дела содржи приказ на бура и живописно финале, „Марш на швајцарските војници “.
Архиварот на Париската опера Шарл Малхербе ја открил оригиналната оркестарска партитура на операта во продавница на половни книги, што резултираше со нејзино купување од Парискиот конзерваториум.
Историја на изведба
„Вилијам Тел “ првпат била изведена од Париската опера во Опера Ле Пелете на 3 август 1829 година, но по третата изведба била симната од репертоарот. Должината на операта, приближно четири часа музика и барањата за кастинг, како што е големиот опсег потребен за тенорскиот дел, придонесоа за тешкотијата на продукцијата на делото. Кога се изведува, операта често е скратувана. Претставите се изведувани и на француски и на италијански јазик.
Во Италија, бидејќи делото славеше револуционерна фигура против авторитетот, операта наиде на тешкотии со италијанските цензори, а бројот на изведби во Италија биле ограничен. Театро Сан Карло ја продуцирал операта во 1833 година, но потоа немало претстави околу 50 години.
Првата продукција во Венеција, во Ла Фениче, била дури во 1856 година. Спротивно на тоа, во Виена, и покрај проблемите со цензурата таму, Виенската судска опера биле 422 изведби во текот на годините од 1830 до 1907 година. . Како Хофер, или раскажувањето за Тирол, операта за првпат била изведена во Кралски театар на Друри-Леин во Лондон на 1 мај 1830 година (на англиски), на италијански јазик во 1839 година во Театарот Нејзиното височество и на француски во Кралската опера Ковент Гарден во 1845 година.
Во доцниот 20 век имало големи продукции во Фирентински музички мај (1972), Големиот театар во Женева (1979, 1991), Ла Скала (Милано) (1988), Шанзелизе театар (1989), Ковент Гарден (1990), а потоа Опера Бастилја (2003) како и во Спортската палата во Пезаро (трае повеќе од 5 часа, 1995 година). Во 2010 година имало важно заживување на операта, кога ја отворила сезоната на Национална академија на Санта Сесилија, под диригентство на Антонио Папано. Оваа изведба била од француската верзија, со некои скратувања особено на четвртиот чин (за кој Папано истакна дека е одобрен од самиот Росини).
Според една анегдота, кога еден обожавател му рекол на композиторот дека ја слушнал неговата опера претходната вечер, Росини одговорил „Што? Целата?“.
Увертира
Познатата увертура за операта често се слуша независно од комплетното дело. Дмитриј Шостакович ја цитирал главната тема на финалето во првиот став од неговата 15-та симфонија. Увертирата има четири дела, секој поврзан со следниот:
Инструментација
Инструментацијата е:
Чин 1
„Крај брегот на Езерото Луцерн, во Бурглен во кантонот Ури''.
Тоа е денот на Фестивалот на овчарите, во мај, во близина на езерото Луцерн. Дејството започнува со идилична сцена, со локалните селани кои напорно подготвуваат вили за три нововенчани парови, пеејќи додека работат („Quel jour serein le ciel présage“ – „Каков спокоен ден претскажува небото“). Рибарот Руоди пее нежна љубовна песна од својот чамец (до оркестарска придружба од харфите и флејтите). Сепак, Тел се издвојува од општата веселба: тој е обземен од „ennui“ поради континуираното угнетување на Швајцарија („Il chante, et l'Helvétie pleure sa liberté“ – „Тој пее, а Хелветија ја оплакува нејзината слобода“). Неговата сопруга и син додаваат своја интерпретација на песната на Руди, предвидувајќи ги претстојните наутички драми.
Активностите се прекинати со „ranz des vaches“ што одекнува од ридовите (често изведувани со рогови надвор од сцената и одекнувајќи во својата тема „ranz de vaches“ во увертирата на операта). Роговите го сигнализираат и доаѓањето на Мелхтал, почитуван старешина на кантонот. Тој е убеден од Хедвиџ да ги благослови паровите на прославата. Сепак, неговиот син Арнолд, иако е на возраст за брак, не учествува и очигледно му е непријатно. Целата екипа на сцената пее во знак на славење (Célebrons tous en ce beau jour, le travail, l'hymen et l'amour – „Сите нека слават, на овој славен ден, работата, бракот и љубовта“). Тел го поканува Мелхтал во неговата вила; пред да се преселат, Мелхтал го критикува својот син за неуспехот да се ожени.
Укорот на неговиот татко предизвикува излив на очај кај Арнолд: во неговиот рецитатив дознаваме за неговата претходна служба во силите на австриските владетели, за спасувањето на Матилда од лавина и за конфликтот помеѓу неговата љубов кон неа и неговиот срам да им служи на „перфидна моќ“. Роговите фанфари го најавуваат пристапот на Геслер, австрискиот гувернер, кого Швајцарците го мразат, и неговата придружба. Арнолд тргнува да го поздрави нивното пристигнување, бидејќи Матилда ќе ги придружува, но Тел го спречува. Прашувајќи за тоа каде оди Арнолд, Тел го убедува да размисли да се приклучи на планираниот бунт против гувернерот. Експресивниот дует во кој ова се случува повторно ја покажува напнатоста што ја чувствува Арнолд помеѓу неговата љубов кон Матилда и „татковината“ (Ah! Mathilde, idole de mon âme!...Ô ma patrie, mon cœur te sacrifie...  – „Ах, Матилда, идол на мојата душа...О, татковино моја, срцето мое ти жртвува...“). До крајот на размената, Арнолд е подготвен да се соочи со Геслер во моментот кога ќе пристигне; Тел го убедува барем да дозволи фестивалот да помине во мир, но знае дека добил преобратеник во каузата на слободата.
Селаните потоа повторно се собираат, а Мелхтал ги благословува паровите. Благословот е проследен со пеење, танцување и натпревар во стрелаштво што го добива малиот син на Тел, Џеми, со својот прв истрел – резултат на неговото „татково наследство“. Џеми е таа која го забележува избрзаното приближување на бледиот, треперлив и ранет овчар Леутхолд, кој уби еден од војниците на Геслер за да ја одбрани својата ќерка и бега од силите на гувернерот. Тој бара да избега на спротивниот брег, но кукавичкиот Руоди одбива да го земе во својот брод, плашејќи се дека струјата и карпите го оневозможуваат приближувањето до спротивниот брег. Тел се враќа од потрагата по заминатиот Арнолд точно на време: дури и кога војниците се приближуваат, повикувајќи ја крвта на Леутолд, Тел го носи Леутолд во чамецот и излегува на водата. Пристигнуваат стражарите на Геслер, предводени од Родолф, кој е дополнително разгневен од молитвите на селаните и нивната очигледна радост поради бегството. Мелхтал ги поттикнува селаните да не му кажуваат на Родолф кој му помогнал на Леутхолд, и е заробен од стражарите. Како што Родолф и војниците ветуваат одмазда (Que du ravage, que du pillage sur ce rivage pèse l'horreur!), семејството и пријателите на Тел се утешуваат со вештините на Тел како стрелец, што сигурно ќе ги спаси.
Чин 2
„На височините на Рутли, со поглед на езерото и кантоните“
Ловечка забава составена од дами и господа, придружувани од војници, го слушаат звукот на овчарите кои се враќаат од ридовите додека се наближува ноќта. Слушајќи ги роговите на гувернерот, и тие си заминуваат. Матилда, сепак, се задржува, верувајќи дека го видела Арнолд во близина. Таа, како Арнолд, е вознемирена од љубовта што ја чувствува кон својот спасител и размислува за тоа додека пее (Sombre forêt, desert triste et sauvage – „Темна шума, тажна и дива дивина "). Се појавува Арнолд и секој на другиот му ја признава желбата за оваа средба. Во нивниот дует (Oui, vous l'arrachez à mon âme – „Да, ми оттргнуваш од душата“), тие ја препознаваат својата меѓусебна страст, но и пречките со кои се соочуваат. Повикувајќи го да се „врати во полињата на славата“, Матилда го уверува во евентуалната прифатливост на неговиот костум и заминува на приближувањето на Тел и Волтер. Тие го прашуваат Арнолд зошто ја сака Матилда, членка на угнетувачките Австријци. Арнолд, навреден од нивното шпионирање, ја објавува својата намера да продолжи да се бори за Австријците и на тој начин да стекне слава, наместо слобода. Меѓутоа, кога Валтер му кажува дека Геслер го погубил неговиот татко Мелхтал, Арнолд вети дека ќе се одмазди (''Qu'entends-je? ô криминал!'' - "Што слушам? О злосторство!").
Додека тројцата мажи ја потврдуваат својата посветеност – „на независност или смрт“ – го слушаат звукот на некој друг како се приближува. Тоа се луѓето од кантонот Унтервалден кои доаѓаат да се приклучат на борбата и го опишуваат своето патување во прилично нежен рефрен ("Nous avons su braver"). Брзо едноподруго, им се придружуваат луѓето од Швиц („En ces temps de malheurs“) и Ури („Guillaume, tu le vois“). Собирот е завршен, а тонот и темпото на финалето се зголемуваат додека мажите од трите кантони ја потврдуваат својата подготвеност да се борат или да загинат за слободата на Швајцарија (Jurons, jurons par nos dangers - "Да се ​​заколнеме, да се заколнеме во нашите опасности“). Се прават планови за вооружување на кантоните и за кревање кога „светилниците на одмаздата ќе изгорат“.
Чин 3
„Сцена 1: Руинирана/напуштена капела во палатата Алтдорф“
Арнолд дошол да ѝ каже на Матилда дека, наместо да замине во битка, тој останува да се одмазди на својот татко и со тоа да се откаже и од славата и од Матилда. Кога тој и кажува дека Геслер бил тој што го погубил неговиот татко, таа го осудува неговото злосторство и ја препознава неможноста на нивната љубов („Pour notre amour, plus d'espérance“ – „Помина целата надеж за нашата љубов“). Слушајќи ги подготовките за претстојниот фестивал во дворецот, тие силно се збогуваат еден со друг („Sur la rive étrangère“ – „Иако на туѓ брег“).
„Сцена 2: Главниот плоштад во Алтдорф“
Денот е стогодишнина од австриското владеење во Швајцарија. Војниците ја пеат славата на Геслер и императорот. Во комеморација, на Геслер му беше поставена капата на врвот на столб и на Швајцарците им беше наредено, а потоа беа принудени да му оддадат почит на капата. Геслер заповеда дека треба да има танцување и пеење за да се одбележи векот за време на кој империјата „успеа да ја одржи [швајцарската] слабост“, а следуваат различни танци и рефрени. Војниците ги забележале Тел и неговиот син во толпата, кои одбиваат да му оддадат почит на капата и го влечат напред. Родолф го препознава како човекот кој помогнал во бегството на Леутолд, а Геслер наредува негово апсење. Во сложениот хор и квартет, војниците го изразуваат своето двоумење да го уапсат овој познат стрелец („C'est là cet archer redoutable“ – „Тоа е тој стрелец кој може да се поврзе“), Геслер ги принудува да дејствуваат и Тел ја поттикнува Џеми да побегне, но тој претпочита да остане со својот татко.
Влегува Матилда и ја бара Џеми во името на императорот, одбивајќи да дозволи дете да умре (Vous ne l'obtiendrez pas – „Нема да го имаш“). Геслер ја објавува својата намера да го однесе Тел преку езерото Луцерн до тврдината во Куснац/Куснахт и таму да го фрли кај влекачите во езерото. Родолф изразува загриженост за обидот за патување по езерото во бура, но Геслер има намера да го принуди Тел, експерт за бродар, да управува со бродот. Тие заминуваат, среде конфликтните извици „Анатема за Геслер“ од народот и „Да живее Геслер“ од војниците.
Чин 4
„Сцена 1: Куќата на стариот Мелхтал“
Арнолд, свесен за апсењето на Тел, е разочаран, но, замислен во одмазда, црпи сила од тоа што е во поранешниот дом на неговиот татко и пее трогателна жалост („Не m'abandonne point, espoir de la vengeance... Asile héréditaire.. .'' – „Не ме оставај, надеж на одмазда... Дом на моите предци“). Ќе пристигне веројатно "конфедерации", споделувајќи и зајакнувајќи ја неговата надеж за одмазда. Оживеан, Арнолд им укажува на кешот за оружје што го подготвиле неговиот татко и Тел. Гледајќи ги мажите вооружени, Арнолд се впушта во огромните барања ("Amis, amis, secondez ma vengeance" - "Пријатели, пријатели, помогни ми ја одмаздата"), преполна со повеќекратни и одржливи врвни C. Решени, заминуваат да упаднат во Алтдорф и да го ослободат Тел.
„Сцена 2: Карпестиот брег на езерото Луцерн“
Хедвиџ талка покрај езерото, вознемирена. Таа им кажува на другите жени дека има намера да го моли Геслер за животот на Тел. Во далечината, таа го слуша Џеми како вика. Влегува нејзиниот син, заедно со Матилда, која Хедвиџ ја моли за помош. Во некои верзии, Матилда, Џеми и Хедвиџ пеат трогателно трио („Je rends a votre amour un fils digne de vous“ – „На твојата љубов враќам син достоен за тебе“). Џеми ѝ кажува на мајка си дека Тел повеќе не е во Алтдорф, туку на езерото, во тој момент Хедвиџ нагло почнува да тагува (''Sauve Guillaume! жртва на неговата љубов кон својата земја“). Пристигнува Леутолд, кажувајќи им на насобраните селани дека чамецот со Тел, Геслер и војниците го вози кон карпите поради бура што го скрши езерото - Леутхолд верува дека синџирите се отстранети од рацете на Тел за да може да пилотира бродот на безбедно.
Бродот се повлекува во поглед, а Тел скока на брегот пред да го турне бродот назад. Тој е зачуден кога ја гледа неговата куќа како гори во далечината. Џеми му кажува дека, поради недостаток на светилник, го запалил нивниот дом, но пред да го стори тоа, ги извадил лакот и стрелите на неговиот татко. Геслер и војниците доаѓаат на виделина, со намера повторно да го заземат Тел, кој го убива Геслер со еден истрел и извикот: „Швајцарија нека дише!“ Волтер и група конфедерации пристигнуваат, откако ја виделе запалената куќа. Тел ги информира за смртта на Геслер, но предупредува дека Алтдорф сè уште стои. Влегуваат Арнолд и неговиот бенд и ја пренесуваат радосната вест: го зедоа Алтдорф. Арнолд ја гледа Матилда, која се декларира како „неупотребена од лажната величественост“ и подготвена да се приклучи на борбата за слобода покрај него.
Забележани извадоци
За време на Кримската војна Џон МекЛод ја препиша „La tua danza sì leggiera“, хорски дел во третиот чин, за да ја создаде мелодијата „Зелените ридови на Тирол“, добро познат марш за повлекување во шкотската традиција на гајда. . Музичарот Енди Стјуарт додаде текст и песната во 1961 година стана хит под името „A Scottish Soldier“.
Во популарната култура
Ликовите и сцените од операта „Вилијам Тел“ се препознаваат на дворските карти и асовите на Картите на Вилијам Тел, карти за играње дизајнирани во Унгарија околу 1835 година. Овие карти се шират низ Австро-унгарската империја и сè уште се најчестите карти за играње по германски во тој дел од светот денес. Ликовите прикажани на Оберс и Унтерс вклучуваат: Херман Геслер, Валтер Фурст, Рудолф Харас и Вилијам Тел.
869 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4639 и 4640 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3881 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2891 и 2892 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 116 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 869 година се протега во 1767 и 1768, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1827 и 1828 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 326 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1536 и 1535 исламска година пред хиџра.