cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адмирал (пеперутка)
Територијалност
Кога друг маж се нафрлува на територијата на црвениот адмирал, жителот го брка натрапникот, честопати во вертикална, спирална патека да се дезориентира или да го замори натрапникот, додека го минимизира хоризонталното растојание низ кое поминува од својата перница. Црвениот адмирал веднаш се враќа на својата територија. Времето на патролирање поминато се зголемува со зголемувањето на бројот на натрапниците.
Парење
Машките црвени адмирали им се додворуваат на женките неколку часа пред да започнат со парењето. Поради изборот на жени, само мажите со територија имаат можност да се парат. Женките избираат мажјаци со особини што ќе го зголемат успехот во парењето на нивното потомство. За да ја одржат својата територија, мажјаците летаат наоколу и патролираат во областа од 7 до 30 пати на час. Само мажјаците со исклучителна способност за летање се во можност да ги бркаат натрапниците и успешно освојат женка.
Миграција
Парењето обично се случува кон крајот на есента или раната зима по колективната миграција во јужните региони со потопла клима. Главната билка на црвениот адмирал, коприва, е најзастапена за време на оваа миграција. Ларвалниот развој се одвива во зима, а возрасните се гледаат во рана пролет. Новата генерација на возрасни мигрира на север пред парење, бидејќи храната обично се намалува до доцна пролет. За време на миграцијата, адмиралот лета на високи надморски височини.
Procter & Gamble
Procter & Gamble (P&G) или транскрибирано Проктер и Гембл е американска мултинационална корпорација со седиште во Синсинати, Охајо, која произведува широка палета на производи за широка потрошувачка. Од 2008, Проктер и Гембел е осмата најголемата корпорација во светот за пазарна капитализација и 14та најголема американска компанија според профит. Компанијата (од 2007) е 10та на списокот на компании за восхит, Fortune's Most Admired Companies list. P&G е заслужна за многу бизнис иновации вклучувајќи ги бренд менаџмент, сапунски опери, и иницијативата за Поврзување и развој, Connect + Develop.Според компанијата Нилсен, во 2007, P&G потроши најмногу буџет на рекламирање од сите други компании; 2.62 билиони долари кои проктер и гембл ги потроши е речиси двапати повеќе од буџетот што го потроши Џенерал Моторс Компанијата Проктер и гембл беше назначена за рекламатор на годината во 2008 од страна на Канскиот меѓународен маркетинг фестивал.
Историја
Компанијата започна да гради фабрики и на други локации во САД, бидејќи побарувачката го надмина капацитетот на филијалите во Цинцинити. водачите на компанијата започнаа да ги диверзифицираат производите. Во 1911, започнаа со производство на Криско, создаден од растителни масла наместо од животински. После 1920 откако радиото стана многу популарно, компанијата стана спонзор на многу радио програми.
Компанијата се прошири и во други земји како на полето на производство така и на полето на продажба, и стана меѓународна компанија. Проктер и гембл одржуваа силна врска со Англија. Бројни нови производи и имиња на брендови беа претставувани постепено низ времето, и Проктер и гембел започна да се разгранува во повеќе области. Во 1946, компанијата го претстави "Тајд" детерргент за бели алишта и во 1950, шампонот "Прел". Во 1955, Проктер и гембл започнаа со продажба на првата паста за заби која содржеше флуор, позната како "Крест". Во 1957 се разгранија уште еднаш, со тоа што започнаа со производство на тоалетна хартија и други хартиени производи. Во 1960 повторно се фокусираа на облека и го создадоа"Давни", омекнувач за алишта. Едни од најреволуционерните производи кои произлегоа од оваа компанија се "Памперс", кои првпат се тестирани во 1961.
Иако, Проктер и гембл драстично се проширија низ нивната историја, седиштето на компанијата остана во Цинцинати, Охајо.
Во јануари 2005, Проктер и гембл најавија соединување на Глобал Жилет,Gillette, со што ја поставија дотогаш најголемата компанија Унилевер,Unilever на второ место. Со тоа додадоа нови брендови во својата палета како, Дурацел, Браун, и Орал−Б. Освојувањето бе одобрено од Европската Унија и од Трговската Комисија. Брендовите за дезодоранс беа продадени на корпорацијата Дајл,Dial Corporation. .
Доминацијата на фирмата во многу категории ги направи одлуките на бренд менаџментот вредни за проучување.
Операции
Започнувајќи на 1 јули2007, операциите на компанијата се категоризирани во три "Глобални Бизнис Деловои" кои понатаму се поделени на "Бизнис сегменти" според нивото на заработувачка на компанијата од јуни,2007.
Персонал и менаџмент
Одборот на директори на Проктер и Гембл моментално брои тринаесет членови: Алан Лафлеј, Клајтон Далеј јуниор, Чарлс Ли, Ралф Снидерман, Маргарет Витман, В.Ј.Мекнерни Јр., Лин Мартин, Џонатан Роџерс, Ернесто Зедило, Скот Кук, Рајат Џупта, Патрициа Воертц, и Кенет Ченет.
Во октомври 2008 компанијата се најде на листата помеѓу "Најдобрите 100 вработени" во Канада, од страна на Медиакорп Канада, а подоцна истиот месец се најде и на листата за најдобрите менаџери во Торонто, која беше објавена во весникотТоронто стар.
Брендови
24 брендови на Проктер и Гембл имаат повеќе од билионска заработувачка годишно, а останатите 11 помеѓу 500 милиони и 1 билион долари на годишно ниво.
Global Products A to Z
Повеќето од овие брендови, се глобални производи достапни на повеќе континенти како Северна Америка, Јужна Америка, Европа, Африка и Азија.
Производството е сместено во следните региони:
Принципи на работа
Принципите на работа и однесувањето во компанијата произлегуваат од целите и вредностите на самата. Тие се:
Визијата е да бидат препознатливи како најдобар светски бренд кој нуди најразлични производи и услуги на потрошувачите. Нивната мисија е да се осигураат дека нивните брендови ќе ги достигнат очекувањата на корисниците и ќе придонесат да се подобри нивниот живот.
Контраверзии со логото
Компанијата се здоби со негативен публицитет во 1980, кога се рашири урбаната легенда дека нивнотот поранешно лого претставува сатански симбол. Обвинението се заснова на посебен дел од Библијата. Овие обвинувања беа демантирани од страна на компанијата бидејќи не биле најдени никакви докази за да се поврзе со било која сатаничка организација. Компанијата ги тужеше сите компании и поединци кои се обидоа да ги рашират овие гласини. Гласините дојдоа до степен каде што се вели дека самиот претседател на компанијата, учествувал на позната телевизиск програма, каде изјавил дека е самиот сатанист, како и логото на неговата компанија.
Постојаниот медиумски притисок, ја натера компанијата да го промени своето лого, кое сега се состои еднинствено од двете почетни букви. И покрај промената на логото, старото лого се појавуваше на крајот на секоја реклама во кина сè до крајота на 2004. Оригиналното лого на компанијата и денес се појавува на обрзниците.
Синдром на токсичност од тампони
Другата контраверзија поврзана со оваа компанија е во врска со бактеријата Staphylococcus aureus. Најголемиот број на луѓе, живеат со оваа бактерија во нивните тела, и е безопасна. Жибее на места како што е носот, кожата и слично. Може да заболи секој човек, не само жената, но најчесто се поврзува со употребата на тампони. Во 1980, се прогласија 38 смртни случаи како директна последица од оваа бактерија. Најголем дел од овие жени одреден период користеле од тампоните произведени од Проктер и Гембл. Во летниот период во истата година, „Центарот за заразни болести“,објави соопштение во кое се наведува на кој начин, оваа бактерија може да доведе до инфекција. Изјавија и дека тампоните на Проктер и Гембл, се поврзани со бактеријата, повеќе од останатите брендови на тампони. Како последица на ова, во септември истата година P&G ги повлекоа тампоните од продажба и доставија своевидно соопштение до јавноста. Од тогас, драстично се намали бројот на заразени со бактеријата.
Загадување на околината
Истражувањата на институтот во Масачусетс, покажаа дека P&G се 52 те најголеми загадувачи на воздухот во земјата. Помеѓу токсичните материи кои компанијата ги испушта се компонентите на манган, сулфурна киселина, епихлорохидрин, и бром.
Во 2007 компанијата се заложи со ветување дека ќе ги намали емисиите на јаглерод, првенствено преку намалено користење на амбалажите и намалено користење на водата и енергијата. Целта е програмирана да биде 10 % исполнета во 2012.
Копривник во Бохињ
Копривник во Бохињ (словенечки: Koprivnik v Bohinju) — населба во Општина Бохињ во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Втора македонска мерида
Втора македонска мерида ― автономна административно-политичка и економска област, формирана по паѓањето на Македонија под римска власт (168 г.пр.н.е.).
Ги зафаќала териториите помеѓу реките Стримон (Струма) и Аксиј (Вардар) и еден дел од Пајонија (источно од Аксиј), со главен град Тесалоника.
Список на симфонии од Волфганг Амадеус Моцарт
Ова е листа на симфониите на композиторот  Волфганг Амадеус Моцарт,.
Бине
Бине (Bühne) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Остервик.
Ул. „Браќа Миладиновци“ (археолошко наоѓалиште)
'''Ул. „Браќа Миладиновци“''' — археолошко наоѓалиште во Тетово. Претставува повеќе објекти од римското време. Во 1951 години, при копањето на улична канализација биле откриени и пресечени остатоци од темели на градби. Повеќе зачувани тегули се прибрани во Музејот во Тетовскиот крај.
Аеродром Херингсдорф
Аеродром Херингсдорф (Flughafen Heringsdorf) — поранешна источногерманска воздухопловна база, денес регионален аеродром сместен близу Гарц на островот Узедом во Германија. Го носи името на блиската општина Херингсдорф, сместена на 10 километри северно од него. Најголемиот град на островот е Швиноујшќе (население 41.000), кој се наоѓа во Полска, се наоѓа источно од аеродромот.
Аеродромот опслужил 30.754 патници во 2005. Сепак, со неговата поплочена писта од 2.300 метри и терминалот, тој претставува единствен центар за двата дела од островот, германскиот и полскиот.
Објекти
Аеродром Херингсдорф има мал терминална зграда опремена со делови за чекирање и биро за информации. Аеродромот поседува една станица за средни воздухоплови, како што е Ербас A319 и неколку за помали воздухоплови како Цесна 172.
Хидроксил
Хидроксил или хидроксилна група во хемијата означува молекула составена од кислороден и водороден атом поврзани со ковалентна врска (единечна врска). Неутралната форма се нарекува хидроксилен радикал, додека хидроксилниот анјон е хидроксид. Кога кислородниот атом е поврзан за поголема молекула, хидроксилната група станува функционална група (OH). Хидроксидот (HO¯ или ¯OH анјон) е повеќеатомски јон со негативен полнеж. Хидроксидниот анјон е база и се користи за припрема на раствори или базни соединенија.
Папа Виталијан
Виталијан (лат. Vitalianus PP.; ? - 27 јануари 672) — римски папа од 30 јули 657 до 27 јануари 672. Успеал да ги омекне односите со монотелитистите. Се сретнал со византискиот цар, и го поддржал неговиот поход против Лангобардите. Во 666, во употреба за време на литургиите ја вовел оргулата. Бил прогласен за светец, а според католичката црква неговиот празник се слави на 27 јануари.
Казан (готвачки сад)
Казаните може да се поставуваат над огнот на повеќе начини. Понекогаш се користат метални рамки, или пак (особено за големите казани) може да се ископа дупка во земјата која што ќе го држи казанот и ќе овозможи да има доволно простор да гори оган под него.
Сехадет Доко
Сехадет Доко (моминско: Мекули; во  —  во ) — македонска лекарка, која била прва Албанка што станала лекар во Југославија.
Животопис
Дипломирала во првата генерација на Медицинскиот факултет во Скопје (1947 – јануари 1954). Како студент била демонстратор по наставните предмети Анатомија и Патофизиологија и соработник на Институтот за судска медицина во Скопје. Првин се вработила во Приштинската болница, а потоа специјализирала гинекологија и акушерство во Белград (1960). По враќањето била шеф на Одделението за гинекологија во Градскиот диспанзер, а при отворањето на Приштинскиот универзитет била избрана за професор на тамошниот Медицински факултет. Била директор на Клиниката за гинекологија во Приштина (1972-1981) и докторирала на тема „Токсоплазмата кај жената во фертилната возраст во САП Косово” (Белград, 1974). Основоположник е на списанието „Праксис медика”. Учествувала на повеќе научни собири во земјата и во странство и има објавено над 30 научни трудови. Форумот на жените на Косово ја прогласи за водечка интелектуалка на Косово (1997).
Ванда Ферагамо
Ванда Ферагамо (родена Милети; 18 декември 1921 - 18 октомври 2018 година) била италијанска модна дизајнерка и бизнисменка. Била главен дизајнер на Ферагамо.
Растела без мајка, а била родена е во Бонито, Авелино, Италија, ќерка на Фулвио Милети, градоначалник и општински лекар на градот, лекар на семејството Ферагамо и нивниот клиент. Во текот на летото 1940 година, на 18-годишна возраст, се запознала, а потоа се омажила за Салваторе Ферагамо, во црквата Санта Лусија во Неапол. Од нивниот брак се родиле шест деца: Фиама, Феручио, Џована, Фулвија, Леонардо и Масимо.
По венчавката, се преселиле во Фиренца во вила во близина на Фиезоле.
Починала во Фиренца на 18 октомври 2018 година на 96-годишна возраст.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Biscogniauxia nummularia
Biscogniauxia nummularia е растителен патоген од фамилијата Xylariaceae, познат како букова пина. Специфичниот епитет е изведен од латинскиот „nummus“ што значи монета, што се однесува на често заоблените и облоги слични на монети.
Опис
Плодното тело формира густа и сјајна црна кора, на кора од бука (Fagus) и се наоѓа во секое време од годината. Не се јаде. Младите примероци се покриени со светло-кафеав надворешен слој. Спорите се црни до темно кафеави.
Дистрибуција
Biscogniauxia nummularia е чест патоген специфичен за буковите дрвја и е евидентиран низ Европа и Русија.
Влијание врз животната средина
Падот на европската бука (Fagus sylvatica) во Сицилија и Калабрија (Италија) е поврзан со Б.nummularia и експериментите сугерираат дека овој аскомицет игра примарна патогена улога под одредени услови на животната средина. Типично предизвикува пукање на ленти и општо распаѓање на дрвото.
Сузан Шегрен
Сузан Лејла Шегрен Јенсен (родена на 27 мај 1974 година) е шведска спортска новинарка и телевизиска водителка која работи за ТВ4. Презентирала пренос за неколку големи спортски настани, главно на ТВ4.
Биографија
Шегрен ја започнала својата кариера во SVT со локалните вести Sydnytt, а потоа и детското спортско шоу Lilla Sportspegeln. Таа била вработена во ТВ3 во 1999 година каде четири години го претставувала Светското првенство во хокеј на мраз. Таа, исто така, презентирала забавни емисии како Världens starkaste man, Гинис рекорд-тв и натпревари од Лигата на шампионите.
Во 2003 година се вработила во ТВ4. Оттогаш таа ги презентирала и работела на преносите за Купот на УЕФА во 2004 година во Португалија и Светското првенство на ФИФА во 2006 година во Германија. Шегрен е позната и по покривањето на женскиот фудбал. Таа ги презентирала преносите за Светското првенство на ФИФА за жени во САД во 2003 година, што го видоа 3,8 милиони шведски гледачи, а работела и на Светското првенство на ФИФА за жени во Германија во 2011 година. Таа, исто така, има емитувано од шпанската лига Ла Лига, и од финалето на Шведската лига во хокеј на мраз. Таа го претставила Fotbollsgalan двапати, во 2003 година заедно со Рикард Олсон и Рикард Шеберг и во 2005 година заедно со Џесика Алменес. Во 2005 година галата била емитувана од Ховет во Стокхолм. Шегрен и Алменес биле пофалени дека се првото женско дуо што ја претстави галата.
Во 2010 година, Шегрен ги претстави светските првенства во сала во Катар, преносите на Дијамантската лига и светското првенство во атлетика во Барселона. Таа исто така го претстави Nyhetsmorgon.
Во 2009 година, Шегрен победи во славното издание на ТВ3 шоуто Singing Bee, освојувајќи 50.000 (SEK) за добротворната организација MinStoraDag.
Шегрен била избрана за најсекси жена во Шведска од страна на машкото списание Слиц во 2001 година.
Ержебет Батори
Ержебет Батори (Báthori Erzsébet; Alžbeta Bátoriová; 7 август 1560 - 21 август 1614 година) ― унгарска грофица и е една од најпознатите сериски убијци и вампиристи во историјата. Батори со уште четири нејзини слуги биле обвинети за мачење и убиство на стотици девојки и жени во перодот од 1590 до 1610 година. Нејзините слуги биле изведени пред суд и осудени, а Батори била затворена во нејзиниот дом. Била затворена во Чахтичкиот замок.
Обвиненијата изнесени против Батори од неколку историчари биле опишани како лов на вештерки. Други автори, како Мајкл Фарин во 1989 година, рекле дека обвиненијата против Батори биле поткрепени со сведочење на преку 300 лица, а некои од нив понудиле и физички докази на мртви и затворени девојки пронајдени во моментот на нејзиното апсење.
Приказните за Батори брзо станале дел од народниот фолклор. Легендите со кои се опишуваат нејзините вампирски тенденции, како приказната дека се капела во крв на девици за да остане млада, обично настанале неколку години по нејзината смрт и се сметаат за неверодостојни. Некои сметаат дека нејзиното дело е инспирирација за романот Дракула од Брам Стокер (1897), иако белешките на Стокер за романот не нудат директен доказ за поткрепа на оваа хипотеза.
Биографија
Батори била воспитувана како калвинистички протестант. Како дете научила латински, германски, унгарски и грчки јазик. Родена во привилегирано благородничко семејство, Батори била обдарена со богатство, образование и истакнат општествен ранг.
Свадбен подарок на Надажди за Батори бил Чахтичкиот замок, сместен на Мали Карпати во близина на денешни Нове Место над Вахом и Тренчин во Словачка.
Во 1578 година, три години откако склучиле брак, Надажи станал главен командант на унгарската војска, и ги повел во војна против Османлиите. За време на војната Ержебет управувала со имотот на семејството. Таа се грижела за унгарскиот и словачкиот народ, давајќи им медицинска нега за време на Долгата војна (1593–1606), а Батори била задолжена и за одбрана на имотот на нејзиниот сопруг, кои лежел на патот кон Виена.
Ќерката на Ержебет, Ана Надажи, родена во 1585 година, а подоцна требало да стане сопруга на Никола VI Зрински. Другите познати деца на Ержебет се: Орсолија (Орсика) Надажи (1590 – непознато), која подоцна ќе стане сопруга на Иштван II Бењо; Каталин (Ката или Катерина) Надажи (1594 – непознато); Андрас Надасди (1596–1603); и Пал (Пол) Надажи (1598–1650), татко на Франц III Надасди, кој бил еден од водачите на заговорот на магнатите против светиот римски император Леополд I. Некои анали, исто така, укажуваат дека двојката имала уште еден син, по име Миклош Надажи, но тоа не може да се потврди, и може да бил братучед или да умрел млад, бидејќи не е наведен во тестаментот на Батори од 1610 година. Ѓерѓ Надажи, исто така, наводно е името на едно од починатите доенчиња Надажи, но и тоа не може да се потврди.
Ференц Надасди починал на 4 јануари 1604 година на 48-годишна возраст. Иако не е позната точната природа на болеста што довела до негова смрт, изгледа дека се појавила во 1601 година и прво предизвикувала исцрпувачка болка во нозете. Од тогаш, тој не закрепнал целосно, а во 1603 година станал траен инвалид.
Обвинувања
Помеѓу 1602 и 1604 година, откако низ кралството се прошириле гласини за злосторствата на Батори, лутеранскиот министер Иштван Маџари јавно и пред судот во Виена поднел жалби против неа. Во 1610 година, Матеја II го назначил Ѓерѓ Турзо, Палатин од Унгарија, да истражува. Во март 1610 година, Турзо им наредил на двајца нотари, Андрас Керештури и Мозес Цираки, да соберат докази. До октомври 1610 година тие собрале 52 изјави на сведоци; до 1611 година, тој број се искачил на преку 300.
Се смета дека Батори почнала да ги убива ќерките на помалите благородници, кои родителите ги праќале во нејзиниот гинекеум за на дворецот да научат бонтон.
Апсење
На 13 декември 1612 година, Никола VI Зрински го потврдил договорот со Турзо за затворањето на Батори и распределбата на имотот. На 31 декември, Турзо во замокот Чехтице ја уапсил Батори заедно со четвори нејзини слуги, кои биле обвинети дека се нејзини соучесници : Доротја Семтеш, Илона Јо, Катарина Беника и Јанос Ујвари. Според писмото на Турзо до неговата сопруга, по неговата ненајавена посета пронашол една мртва девојка и друга жива „заробена“ девојка во замокот, но нема докази дека ја прашале што ѝ се случило. Иако обично се верува дека Батори била фатена во чин на тортура, таа била на вечера. Прво, Турзо им изјавил на гостите и на селаните дека ја фатил Батори на дело. Сепак, таа била уапсена и затворена пред да се откријат жртвите. Тврдењето дека Турцо ја открил Батори облеана во крв е украсување на измислени наоди.
Турзо разговарал со синот на Батори, Пол и со двата нејзини зета, Никола VI Зрински и Ѓерги Другет за понатамошната постапка. Нејзиното семејство, кое владеело со Трансилванија, се обидело да го спречи губењето на имотот на Батори кој можело да биде запленет од круната по јавен скандал. Турзо, заедно со Пол и нејзините зетови, прво планирале да ја испратат Ержебет во женски манастир, но откако се прошириле гласините за нејзините постапки, тие решиле да ја задржат во строг куќен притвор.
Обвиненијата за убиство се засновале на гласини. Нема документ кој докажува дека некој во околината се пожалил на грофицата. Во овој временски период, ако некој бил повреден, или ако некој украл пиле, веднаш се пишувало писмо со жалба. По апсењето на Батори имало две судења: првото било одржано на 2 јануари 1611 година, а второто на 7 јануари 1611 година
Затворање и смрт
На 25 јануари 1611 година, Турзо напишал писмо до кралот Матија во кое наведува дека ја уапсиле Батори и ја затвориле во нејзиниот замок. Остатокот од нејзиниот живот го поминала во чахтичкиот замок, каде што починала на 54-годишна возраст.
Во септември 1610 година, Ержебет напишала тестамент во кој целиот свој сегашен и иден наследен имот им го оставила на своите деца. Вечерта на 20 август 1614 година, Батори на својот телохранител му се пожалила дека рацете ѝ се студени, при што тој одговорил: „Не е ништо, госпоѓо. Само оди легни си“. Таа отишла да спие и следното утро била пронајдена мртва. Била погребана во црквата во Чахтице на 25 ноември 1614 година, но според некои извори поради што селаните се бунеле затоа што грофицата требало да биде погребана на нивните гробишта, нејзиното тело било префрлено во нејзиниот роден дом во Ечсед, каде што било погребано во криптата на семејството Батори.
Народно творештво и култура
Случајот на Ержебет Батори бил инспирација за многу приказни во 18 и 19 век. Најчест мотив во овие дела било капењето на грофицата во крвта на нејзините девствени жртви за да ја задржи убавината или младоста. Оваа легенда во печатена форма за прв пат се појавила во 1729 година, во „Tragica Historia“ на језуитскиот научник Ласло Турочи, кој е прв пишан извештај за случајот Батори. Приказната почнала да се оспорува во 1817 година кога за прв пат била публикувани извештаите од сведоците (кои се појавиле во 1765 година). Во сведоштвата не се наведувале бањи со крв. Садистичкото задоволство се смета за многу поверодостоен мотив за злосторствата на Батори.
Ержебет Батори во Гинисовата книга на рекорди се наведува како жена која убила најмногу луѓе, иако е непознат бројот на нејзините жртви.
ПУ „Наим Фрашери“ - Туин
Подрачно училиште „Наим Фрашери“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Наим Фрашери“ - Туин; скратено: ПООУ „Наим Фрашери“; во минатото: ОУ „Даме Груев“) — подрачно основно училиште во селото Туин. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Туин.
Денес, училиштето е именувано по албанскиот поет, Наим Фрашери, додека во минатото училиштето го носело името на македонскиот револуционер Даме Груев.
Местоположба
Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Туин.
Историја
Објектот на училиштето потекнува од 1998 година.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на албански наставен јазик.
IC 1832
IC 1832 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1832 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1832 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 39 м 34,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 58' 55"".
Други поделби
Проучување на IC 1832 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1401857.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Комити Запад
Комити Запад е најпознатата македонска навивачка група која првенствено го бодри ФК Вардар, а потоа и останатите спортски клубови од Скопје кои го носат името Вардар, во овој момент тоа е РК Вардар. Таа важи за една од најбројните и најзначајни македонски навивачки групи. Групата е формирана во 1987 година и нејзина домашна трибина е западната трибина на Градскиот стадион во Скопје. Боите со кои групата се идентификува се црната и црвената. За најголем соперник на Комити се смета навивачката група Чкембари од Битола, како и навивачката група Шверцери која го бодри градскиот соперник ФК Шкупи од скопската населба Чаир. Наспроти тоа, групата денес е збратимена со македонската група Војводи од Тетово, како и ултрас навивачите на германскиот фудбалски клуб Шалке од Гелзенкирхен. Комити, како и повеќето активни или полуактивни навивачки групи во Македонија и Европа денес, претставува ултрас група и голем број од нејзините членови ја негуваат културата на ултрас движењето за бодрење на клубот кој го симпатизираат до степен на фанатизам. Комити Запад функционира и денес и истата е поделена на повеќе подгрупи кои претставуваат групирање на навивачи од одредена населба или пак како одредена дружина.
Формирање
ФК Вардар како важен клуб во македонскиот фудбал од самото свое постоење има редовни навивачи кои го бодрат, но истите никогаш пред 1980-тите години не биле организирани на ниво на група. Во тој период од 1980-тите години на просторите на тогашна СФР Југославија на високо ниво почнува да се развива навивачката култура и форматот на навивање во организирани групи. Тогаш Вардар настапува во Првата сојузна лига на Југославија и покажува успех пласирајќи се повеќепати меѓу првите десетина клубови. Во сезоната 1986/87. по 34. одиграни кола Вардар станува шампион, но набрзо неговата титула на првак е поништена како последица на афера за наместени фудбалски натпревари во претходната сезона. Поради оваа афера 12 клубови сезоната ја започнале со минус од шест бодови, но по пресуда на Уставен суд одлуката за одземање бодови е поништена и титулата на првак е доделена на ФК Партизан. Во оваа фудбалска сезона, пред завршувањето на истата е формирана и навивачката група Комити. Комити како група го започнуваат своето организирано бодрење на 4 мај 1987 година на натпреварот помеѓу Вардар и ФК Црвена Ѕвезда од Белград кој се одиграл на Градскиот стадион во Скопје, кој инаку завршил со 3-1 за домаќинот Вардар. На овој натпревар групата навивачи се појавила на западната трибина од стадионот и за првпат бил истакнат транспарент со натпис „Комити“, славното име во македонската историја со кое се именуваат членовите на Македонската револуционерна организација. Со тоа, во наредните години Вардар има редовни навивачи кои го бодрат за време на цел еден натпревар, а подоцна Комити имаат и свои членови и поддржувачи и од другите градови во Македонија.
Страхил Досевски
Страхил Зафиров Досевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Биографија
Потекнува од крајно бедно и многучлено семејство. Неговите родители немајќи егзистенција во селото, се преселиле да живеат во Кратово, каде Страхил со одличен успех го завршил основното и граѓанското училиште. Иако имал голема желба да го продолжи образованието, поради немање средства почнал да го изучува шивачкиот занает. Поминал две години како чирак во шивачка продавница, по што тој со скромна стипендија, помош од родителите, а ѝ блиските се запишал во учителската шкoлa во Неготин Краина. Таму имал контакт со напредни ученици од кои се задојува со напредни идеи, работничкото и комунистичкото движење во Југославија и светот. Учителската школа ја завршил успешно, по што станал учител (познат како Страхил Даскалот) и уште подобар пропагатор на комунистичките идеи, поради што бил преместен од селото Опила да оди на работа во селото Секулица и постојано бил надгледуван од власта.
Втора светска војна
По капитулацијата на Југославија 1941 година, извесно време бил невработен. Подоцна бугарската власт го испратила на работа како учител во Бугарија, но таму не останал долго време. По негово барање успеал да се врати во Македонија и се вработил во рудникот во Пробиштип. Тој во Пробиштип и Кратово се поврзал со напредните младински кругови и земал активно учество во сите поставени задачи за целите на НОВ. Во средината на февруари 1944 година (16 февруари 1944 година), Страхил заедно со Јове Гичев Михајловски и Гоче Пазавански стапуваат во кумановскиот баталјон „Јордан Николов“, а потоа во Треттатa македонска ударна бригада. Земал учество во сите борби кои ги водела Треттатa македонска ударна бригада, а особено се истакнал во борбите при нападот на Кратово и рудникот во Пробиштип. За време на Пролетната офанзива, поради болест не можел да оди со бригадата за Грција и останал на кратовскиот терен. Подоцна, повторно се приклучил на бригадата. Во непосредна близина на Кратово бил предаден ѝ од заседа од бугарската полиција и контрачетници (составени од локални предавници - бугаромани) на 7 јули 1944 година ѕверски бил убиен.
Требино (Кајларско)
Требино или Тремњо (Καρδία, Кардија; до 1927 г. Τρέμπενο, Требено ) — иселено село во Кајларско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Еордеја на областа Западна Македонија, Грција. Сè до неговото напуштање во 1976 г. било населено исклучиво со Македонци. Иако повеќе не е село, местото не е отпишано и денес се води со неколкумина жители.
Географија
Селото било сместено во јужниот дел на областа Сариѓол (Кајларската Котлина), 18 км источно од градот Кајлари.
Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Требино е заведено било македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тремнино (Tremnino) било село во Џумалиската каза со 100 домаќинства и 260 жители Македонци. Во 1893 г. дипломатот Атанас Шопов го посетил Кајларско и забележал дела Тремнино било сосема македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Тремнико имало 220 жители, сите Македонци.
На почетокот на XX век целото население на Требино потпаднало под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Требино имало 280 Македонци, сите под патријаршијата. Нешто подоцна Боривое Милоевиќ забележал дека Требино се состоело од 42 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 290 жители. Во 1920 г. 321 жител, кои во 1928 г. се накачиле на 421, а во 1940 г. — на 615 жители. Во документ на грчките училишни власти од 1 декември 1941 г. се посочува дека Требино се состои
Есента 1959 г. жителите на Требино биле принудени на масовна церемонија да дадат заклетва дека повеќе нема да говорат македонски.
Иако некогаш било просперитетно и богато, во 1970-тите години властите во селото откриле големи лежишта на јаглен. Рударското претпријатие го откупило земјиштето заедно со градбите и тука направило јагленокоп, а на селаните државата им изградила станови во Кајлари; помал дел од нив избрале да се преселат во околината на с. Исламли (Кила) кај Кожани, за што е основано населбата Ново Требино (Неја Кардија) која му принадлежи. Во времето на неговото иселување, на крајот од 1976 г., Требино броело преку 1.000 жители, а во 1981 г. е заведено со 3 жители, иако се сметало за раселено. На пописите во 1991 и 2001 г. селото се води без жители, додека пак во 2011 г. во него се попишани 5 лица.
Стопанство
Требино било богато село кое произведувало големи количества жито, тутун и анасон познат по својот квалитет.
Балтаџи Мехмед-паша
Рани години
Мехмед е роден во Османџик, во близина на Чорум (денешна Турција). Тој имал турско потекло. Тој отпатувал во Северна Африка, која тогаш била османлиска територија. Потоа дошол во Цариград, главниот град на царството, каде што нашол работа како балтаџија (вработен во палатата) во палатата на султанот што му го добил епитетот Балтаџи. Работел и како секретар и муезин (лице кое ги повикува другите на молитва според исламската традиција) и го добил прекарот Пакчемуезин. Наскоро, тој бил унапреден во главен имрахор, а потоа и голем адмирал ( Капудан-паша) во 1704 година. На 25 декември 1704 година, тој станал голем везир.
Прв мандат
Тој немал некои извонредни подвизи во својот прв мандат како Голем везир, а во 1706 година бил разрешен од функцијата. За само четири години, тој бил назначен трипати во различни оддалечени провинции, имено во Ерзурум, островот Хиос (Sakız), и Алеп (Halep) како гувернер (денес Ерзурум е во Турција, Хиос во Грција и Алеп е во Сирија). На 18 август 1710 година, тој го започнал својот втор мандат како Голем везир.
Втор мандат
Неговиот втор мандат е доста добро познат. Во 1709 година, за време на Големата северна војна, Карл XII Шведски бил поразен од Русите во битката кај Полтава и се засолнил на отоманска територија. Отоманското Царство објавило војна на Русија. Балтаџи Мехмет бил именуван за командант (сердар) на војската. Тој успеал да ја опколи руската војска во близина на реката Прут (сега ја формира граничната линија меѓу Романија и Молдавија), принудувајќи го Петар да понуди мир. Договорот од Прут предвидувал враќање на тврдината Азов, која била припоена од Русија со Договорот од Карловци, на Османлиите; требало да се урнат неколку руски тврдини; Петар I ветил дека нема да се меша во работите на Полско-литванскиот Комонвелт и на Карл XII му бил даден слободен премин во неговата земја.
Од Цариград до Лемнос
Иако првичната реакција на султанот Ахмет III на договорот била задоволителна, политичките ривали на Балтаџи, како и Карл XII и Девлет II Гирај, вазалот на Крим, биле незадоволни од условите. Тој бил обвинет за примање на поткуп од Петар I (преку Катерина) и бил разрешен од неговата функција на 20 ноември 1711 година Балтаџи бил протеран на денешните грчки острови Лезбос (Мидили), а подоцна и Лемнос (Лимни), каде што починал следната година во јули 1712 година.
Trivia
Некои современици, како што е Волтер во неговата книга Петар Велики, објавиле дека Мехмет-паша бил вмешан во афера со идната царица Катерина I, тогашна сопруга на Петар. Опкружена со огромен број турски војници, Катерина предложила пред да се предаде нејзиниот накит и накитот на другите жени да се искористат во обид да се поткупи Балтаџи Мехмет-паша да дозволи повлекување. Мехмет го дозволил повлекувањето, без разлика дали бил мотивиран од поткупот или повеќе размислувал за трговија и дипломатија.
Приказната за врската на Мехмет со Катерина I и неговото последователно казнување со егзил е тема на неколку литературни дела и во Турција и во Русија, вклучувајќи ја драмата Lütfen Dokunmayın од турскиот драматург Халдун Танер од 1961 година и книгата Baltacı ile Katerina („Балтачи и Катерина“) од Мурат Сертоглу.
Вуелта а Еспања 2012 - етапа 1 до етапа 11
Вуелта а Еспања 2012 започнала на 18 август, а етапата 11 ќе се случи на 29 август. Изданието во 2012 започнало со екипен хронометар - каде сите членови на екипата започнале заедно да возат на патеката во борба против часовникот - во Памплона, Навара и трката ќе остане во Шпанија, с до завршницата на осмата етапа, кога се оди на врвот Колада де ла Галина во Андора. По деветтата етапа следува првиот ден за одмор и се од Барселона до Пуентеареас; друмската етапа е следена од единствениот поединечен хронометар на трката, кога секој член на екипата ќе вози сам на патеката во борба со часовникот.
биле победници на воведниот екипен хронометар, забележувајќи време за десет секунди побрзо од другите екипи; нивниот прв возач кој ја поминал целта, Џонатан Кастровјехо, станал првиот водач на трката. Го одржал неговото водство на првата друмска етапа следниот ден - првата од четирите етапни победи за германскиот спринтер Џон Дегенколб, кој исто така победи на етапите 5, 7 и 10 – но го загубил водството на првата етапа со завршница на нагорнина на етапата. Меѓутоа црвената маичка останала во рамките на екипата, бидејќи Алехандро Валверде избил во генералниот пласман откако го победил Хоаким Родригес со фотофиниш на крајот на етапата. Валверде го изгубил водството следниот ден, откако учествувал во пад со неколку други членови од неговата екипа, додека темпото на групата било зголемено од екипата. Како последица, Валверде ги обвинил, додека неговиот тимски менаџер водел расправии со членовите на екипата. Потоа Родригес го преземал водството на трката, но држел мала предност од една секунда пред Крис Фрум.
Немало никакви промени во пласманот до втората завршница на нагорнина на шестата етапа, кога Родригес и Фрум биле двајцата кандидати за етапна победа. Фрум нападнал, но го следел Родригес, кој со вториот напад се одвоил од Фрум и се временските бонуси на целта, го зголемил своето водство за десет секунди. Во Андора, повторно борба меѓу главните соперници за трката; едно време, Алберто Контадор нападнал на чело на групата и држел предност од десет секунди – гледајќи кон неговата прва победа по неговото враќање по завршувањето на суспензијата – пред да ја намали брзината и Валверде и Родригес да го победат на целта, додека Фрум доцнел многу зад нив. Родригес додал нови дваесет секунди предност на неговото водство следниот ден, откако нападнал на последното искачување и неговата предност од околу една мунута пред поединечниот хронометар било сосема доволна за него да го одржи водството по етапата; го имал седмото најбрзо време на етапата и ја зачувал црвената маичка, со само една секунда пред Контадор, кој го поместил Фрум во пласманот. Како последица на тоа, Родригес имал уште шанса за победа на трката во втората половина на Вуелта, каде имало повеќе планински етапи.
Етапа 1
Трета година по ред, Вуелта започнала со екипен хронометар; овојпат, започнала во градот Памплона во Навара, првпат домаќин на Вуелта од 1994, кога Французинот Лорен Жалабер ја освоил тринаесеттата етапа на трката. Самата етапа била во и околу Памплона, додека последниот километар од етапата поминувал по патеката на познатата Трка со бикови, кога се одржала еден месец претходно на фестивалот Сан Фермин. Како и Трката со бикови, етапата завршила во средина на Плаза де Торос, главната арена за бикови во градот. била првата екипа од 22 кои започнале на етапата, носејќи различен дрес на себе; откако добиле забрана од Меѓународниот велосипедистички сојуз, екипата носело бело-црвени дресови, наместо вообичаените зелени. Меѓутоа, со време од 20' 18", екипата на крајот завршила на последното место.
Екипите настапувале на патеката од 16,5 километри во временска меѓуразлика од 4 минути; била втората екипа, кои забележале време скоро една минута побрзо од дотогашното. , кои го освоиле екипниот хронометар на Џиро д’Италиа во мај, исто така поставиле добро време на патеката, пред да доживеат пад тројца од нивните возачи, и задоцнил Ендру Талански, главниот кандидат за генерален пласман од екипата. била следната екипа, која поставила време од 19' 01" на петаката, кое се одржувало некое време. ја започнала етапата слабо, но со солидната втора половина од патеката се нашле на врвот на списокот најдобри екипи и на крајот ги надминале  за мала разлика. Тие биле бркани од, кои исто така забележале време од 19' 01", и покрај тоа што членовите на екипата Тони Мартин и дебитантот на Гранд Тур Здењек Штибар биле попречени на патеката од мотор. Меѓутоа, тие биле незначително побрзи отколку и.
Сè до последната екипа на етапата не било надминато тоа време и границата од 19 минути. ја имале честа да започнат последни поради Хуан Хосе Кобо – победникот од минатогодишното издание на трката за – кој станал дел од нивните девет возачи. Екипата била само две секунди побавна од на мерната точка и бидејќи британската екипа не ја издржала жештината од 35°С во Северна Шпанија,  го одржал нивното темпо и забележал време од 18' 51" на патеката, со што ја забележал првата победа на екипен хронометар на некој Гранд Тур за шпанската екипа во последните девет години. Како прв возач, кој ја поминал целта, Џонатан Кастровјехо ја добил првата црвена маичка на трката за предводник во генералниот пласман, со дури четворица од неговите колеги во исто време и Кобо на шестото место, задоцнувајќи четири секунди во последните метри.
Етапа 2
Првата друмска етапа на Вуелта 2012 се случила надвор од Памплона и продолжила кон југ, преку круг околу Тафала - каде се одржал првиот среден спринт на трката – и првото категоризирано искачување, Алто де ла Чапела од трета категорија, пред да се упатат кон Вијана. Во самата Вијана имало среден спринт на првото поминување низ градот, пред да се случи самата завршница вториот пат. Бидејќи поголемиот дел од патеката од 181,4 километри била рамна, на крајот се очекувало да има масовен спринт и борба меѓу спринтерите за етапна победа. Тројца возачи - шпанскиот двоец Хавиер Арамендија од и возачот на  Хавиер Чакон, заедно со Михаил Игнатиев  – се одвоиле на околу 6 километри од почетокот на етапата, правејќи рано бегство на етапата и триото успеало да ја зголеми својата предност пред главната група на околу пет минути. Ники Терпстра исто така бил дел од бегството во едно време, но бидејќи го загрозувал предвоникот во генералниот пласман Џонатан Кастровјехо од за само десет секунди, на бегството не му било дозволено да стекне значајна преднот. На крајот, Терпстра отпаднал од тројцата возачи и се вратил во главната група.
Помеѓу водечкото трио, тие ги освоиле најголемиот број на бодови на двата средни спринта, додека Чакон ја освоил првата бело-сина точкаста маичка за планинскиот пласман, но само откако Арамендија бил казнет за неправилно преминување на врвот Алто де ла Чапела од трета категорија. Потврдувајќи ја маичката до крајот на денот, Чакон отпаднал на околу 20 километри пред целта, кога разликата пред главната група била околу минута; Алберто Контадор освоил бонус од две секунди за третото место на средниот спринт во Вијана, приближувајќи му се на неговиот главен соперник за генералниот пласман Крис Фрум, од. Игнатиев и Арамендија биле достигнати во последните километри на етапата и и покрај неколкуте мали напади, очекуваната спринтерска завршница се случила, каде спринтерот на Џон Дегенколб ја освоил својата прва етапна победа на некој Гранд Тур, победувајќи ги возачот на  Алан Дејвис и колегата на Фрум Бен Свифт на самата линија. Кастровјехо го одржал неговото водство во генералниот пласман завршувајќи во главната група, иако не бил сигурен дека може да ја задржи, додека Чакон ја додал белата маичка за комбинираниот пласман на таа од планинскиот пласман, а Дегенколб повел во бодовниот пласман со неговата етапна победа.
Етапа 3
Иако имало четири категоризирани искачувања на патеката од 155,3 километри, последното искачување на денот - Алто де Арате од прва категорија - била клучната точка на патеката. Често возено на етапната трка Трка околу Баскија на пролет, искачувањето Алто де Арате со наклон на одредени места над 11%, завршувало на околу 2 километри до целта, пред да се заврши етапата на рамен терен. Бидејќи трикратниот победник на Арате Самуел Санчес не учествувал на Вуелта, Возачот на Хоаким Родригес – втор во Ејбар, во 2012 – бил сметан како еден од фаворитите на етапата заедно со возачот на  Алехандро Валверде и Алберто Контадор од.
Бегството на денот било составено од осум возачи, кои се одвоиле од главната група во првите 10 километри на етапата. Октетот успеал да направи предност од скоро четири и пол минути, и покрај тоа што еден од членовите – возачот на Филип Жилбер, сè уште без победа во 2012 – бил само десет секунди зад предводникот во генералниот пласман, колегата на Валверде Џонатан Кастровјехо. На секое од трите категоризирани искачување пред последното искачување, Пим Лигтхарт од ги зел максималните бодови, поведувајќи пред Жилбер на два од нив, додека Нико Сејмен  поминал на третото искачување, Пуерто де Кампазар, зад Лигтхарт и пред Жилбер. Водечката група започнала да се дели на околу 20 километри пред целта, кога темпото на главната група била поставувано од екипите и, намалувајќи ја разликата на само една минута.
Ники Терпстра од бил првиот кој се одвоил на Алто де Арате, но брзо бил достигнат пред да може да направи некоја значајна разлика пред главната група. ја одржувал нивната позиција на чело на групата, поставувајќи темпо за Контадор, каде биле придружени од. Валверде бил првиот од фаворитите кој нападнал од главната група, но Контадор брзо стигнал до него, со Родригес и возачот на Крис Фрум на крајот да стигнат до нив. Потоа Контадор започнал неколку напади - вкупно седум – како водечкиот квартет се искачувал до врвот, но секојпат, останатите тројца возачи биле способни да го стигнат. Валверде и Родригес се натпреварувале во спринт на крајот на етапата до самата линија, кога Валверде ја освоил својата шеста етапна победа н Вуелта со фотофиниш, откако Родригес не ги свртел педалите во последните метри; потег кој многу го налутил по етапата. Валверде го презел водството во генералниот, бодовниот и комбинираниот пласман, додека Лигтхарт го презел водството во планинскиот пласман.