cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Етноцид
Историја
Најголемиот број етноциди биле извршени за време на колонијализмот (класичен) и подоцна во време на неоколонијализмот по Втората светска војна сè до средината на шеесеттите години на 20-тиот век. Меѓу познатите етноциди против различните домородни и племенски заедници во новооткриените земји (посебно во Америка и другите подрачја кои увезувале робови како бесплатната работна сила) се етноцидите на идентитетот и културата на Индијанците, Абориџините, Маорите и посебно на потомците на африканските робови чија култура масовно и систематски била уништена или сериозно деградирана, најчесто со цел „редефинирање“. Слично на тоа, пример во Европа бројот на келтските јазици е значително намален и „апсорбиран“. Многу имигрантски поцивилизирани народи ги уништиле културите на автохтоните домородци со цел ваквото население полесно да биде искористено за создавање профити од бесплатната работна сила. Во овој процес културното „ништење“ се вршело и масовна културната акултурација и асимилација, посебно на територијата на денешната САД (т.н. "Melting pot" како спојувањето на различните имигрантски нации, со цел создавање нова граѓанска нација-САД), но и секаде во светот каде европските „колонијални сили“ или „метрополи“ владееле со месното население кое имало своја различна култура, користејќи се со средствата на акултурација, „културното прочистување“ (селективното или комплетното „културно чистење“), различни водови на културна манипулација (замена/измена на културите форми или содржини и инсталирање на вредностите/значења), „контракултурација“ и културната асимилација или културното спојување и слично.
Од шеесеттите години во 20-ти век, паралелно со процесите на деколонизацијата (колонијалниот отпор и антиколонијални револуции во педесеттите и шеесеттите години на минатиот век), се развива во ООН концептот на колективните човекови права, и така Генералното собрание на ООН во 1966 година ги донесува двата основни пакта за човековите права кои опфаќаат и нова категорија на колективните права на народите. Од тој момент концептот на колективните права и слободи се развива и со низа нови посебни права врзани за маргиналните и посебни социјални групи, кои добиваат своите меѓународно гарантирани слободи и колективни меѓународно признати права. Споменатата Декларација на ОН за правата на домородните народи (2007) претставува најбитен правно-политички документ во развојот на правните инструменти за човековите, пред сè антиколонијални и културни колективни права, чија генеза се должи пред сè на промената во составот на членството во ООН кога во Обединетите нации во педесеттите и шеесеттите години во 20-ти век се зачлениле голем број новоослободени држави, поранешни колонии на големите колонијални европски империјални метрополи.
Скрт
Скрт (Скрът) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската Област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Скрт се наоѓа во полупланинска област, на 21 километри западно од Петрич, во северниот дел на подножјето на планината Беласица, познато како Подгорjе, на надморска висина од 731 метри. Соседните села се Клуч и Габрене. Атарот на селото зафаќа површина од 12.165 км2. Климата е преодна средоземна, со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд. Реката Струмица тече 5 км северно од селото. Селото е почетна точка за освојување на триграничниот врв Тумба каде се среќаваат трите граници (македонска, бугарска и грчка), врвот Лозен и високите делови на Беласица. Секоја година во август од страна на планинарските здруженија на трите земји се организира искачување до самиот врв Тумба. Во самиот центар на селото има двевековни чинари стари над 300 години, кои се заштитени со закон и се со висина од околу 40 метри. На планината над селото има два прекрасни водопади - Дабицата и Мангро до кои водат означени патеки, а во близина на сртот и неистражената пештера Ледника.
Потекло на поимот
Според познатиот бугарски археолог Богдан Филов, кој го посетил регионот на Петрич во есента 1915 година, етимологијата на името Скрт е изведена од зборот скрб (тага) и е поврзана со традиционалните последици од Битката кај Беласица во 1014 година и ослепувањето на војниците на Самуил.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година со името Искрит. Во истата година, во селото живееле 9 муслимански семејства и 84 христијански семејства. Во текот на 19 век, селото било мешано и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Скрит (Scrite) е село со 63 семејства, со 65 Турци и 81 Македонец. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 355 жители, од кои 205 Турци и 150 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 280 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети. Во времето на Првата балканска војна, селото било ослободено, додека во времето на втората балканска војна, селото било окупирано и запалено од страна на грчката армија.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1914 година, селото го отворило своето прво училиште, кое во 1921 година прераснало во основно училиште. Во 1918 година била изградена црквата „Вознесение“ (Светиот Спасител), која била осветена во 1924 година. Според старите традиции, претходно имало околу 12 мали цркви во Скрит. Во моментов се заградени урнатините на црквите „Свети Теодор Тирон“, „Свети Димитриј“, „Свети Илија“ (црква Илинден) и „Свети Ѓорѓи“.
Во согласност со договорите помеѓу балканските земји, во 1923 година, локалното турско население емигрирало во Турција, а во 1925 година на нивно место се населиле бегалци од Егејска Македонија и планинари од Огражден.
Во 1951 година во селото била изградена болница со доброволно работење на населението од селата Скрт, Габрене и Клуч. Во 1953 година селото било електрифицирано. Во 1960 година бил изграден нов центар на заедницата, а во 1969 година - нова училишна зграда со 12 училници и кантина со 200 места.
Во 1977 година била изградена стоковна куќа, која денес е продавница за трикотажа, а 2 години подоцна се изградила целодневна градинка со 4 спални соби и 4 простории за вежбање, со парк за играње на децата и лулашки. Во 1982 година, ресторанот „Лозен“ бил изграден со доброволно работење на населението, само за 45 работни дена на површина од 350 м² (сега исто така работилница за плетење). Изградена е четвртина продавница во населбата „Ористо“. Изграден е водовод до изворот „Ледник“ со вкупна должина од 3 километри. Отворено е фудбалско игралиште. Во 1988 година била пуштена во употреба механичка работилница во населбата Бруч. Изграден е и водосклад за пивка вода (500 кубни метри). Делумно е изградена нова канализација.
Култура
Селото има модерен центар на заедницата со кино сала (225 седишта + балкон со 50 места). Постои библиотека со околу 9000 тома книги, танчерска група, женска група за пеење фолклор.
Редовни настани
На 2 јуни се одржува традиционален селски собир, посветен на паднатите познати и непознати борци за ослободување и независност на Бугарија.
Секоја година се одржува новогодишна прослава (29-31 декември). Годишно на 1, 2 и 3 јануари се организираат кукерски игри (Сурва).
Од 2005 година, на 1 април, се одржува општинскиот фестивал „Скртска академија“, посветен на денот на хуморот и забавата. Мотото на хумористичниот фестивал е: „„ Колку луѓе, толку многу умови“, и се одржува на годишно ниво со поголем број учесници. Амбицијата на организаторите е фестивалот да добие поширока популарност и да опфати повеќе луѓе. Идејата за организирање на овој празник е претседател на Управниот одбор на читалиштето Марина Димитрова и Стојан Бојаџиев.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Воиславци (стара)
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа и е со мали димензии. Влезот се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена мала отворена припрата. Објектот е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди, додека припратата е покриена со понизок лимен кров.
Општина Мешеишта
Општина Мешеишта — поранешна општина во Југозападна Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои според законот за територијална поделба на Македонија во 2004 година, кога заедно со поранешната Општина Белчишта и дел од територијата на Општина Охрид ја создале новата Општина Дебрца. Центар на општината било селото Мешеишта.
Населени места
Во Општина Мешеишта спаѓале следниве села: Волино, Горенци, Климештани, Мешеишта, Оровник и Требеништа.
Демографија
Заедно со Општина Белчишта, Општина Мешеишта според пописот од 2002 година го има следниот состав на население:
Статистички податоци кои се водат и одделно за Општина Мешеишта и Општина Белчишта според пописот од 2002 година, етничкиот состав е следен:
Селиште (Кавадарци)
Селиште — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува населба од доцната антика На 4 км североисточно од градот, на левиот брег на Овча Река, по површините на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и градежен материјал.
Пренчово
Пренчово (грчки:, Амисијана, до 1926 година Πρέτζοβα, Преѕова) е село во Грција, општина Кушница, област Источна Македонија и Тракија, односно Егејсккиот дел на Македонија.
Етимологија
Според Јордан Н. Иванов името е од личното име Пренчо, деминутив од Прено < Премо, кое што се изведува од Запрјан. Сродно е селското име Пренчишта во Горичко.
Во Османлиската Империја
На крајот на XIX век Васил К’нчов го определил Пренчово како село, во коешто меѓу муслиманското население имало 100 – 150 куќи помаци. Во 1889 година Стефан Верковиќ („Топографско-етнографски опис на Македонија“) напишал за Демирли:
Макариј Фрчковски
Макариј (Макриј) Негриев Фрчковски (Галичник, ок. 1800 ‡ Пазарџик, Бугарија, 1859) — македонски резбар и иконописец од Дебарската (Мијачка) школа и еден од најнадарените резбари-копаничари од родот на Фрчковци. Освен со резбарство, се занимавал и со посебна техника на украсување на капителите од столбовите во црквите со различни орнаменти и фигури. Од рацете на Макариј Негриев потекнале многу црковни иконостаси во централна Македонија. Учествувал во изработката на иконостасот во скопската црква “Св. Спас“ (1825), како и во изработката на таваниците во познатите конаци на управникот на Скопскиот вилает Авзи-паша во село Бардовци кај Скопје, за кое бил и посебно награден. Освен тоа, пашата кој потекнувал од Пазарџик го препорачал да учествува во украсувањето на тамошната Чарши-џамија.
Пренчово
Во Османлиската Империја
Согласно статистиката на К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон 1900 година Пренчово (Прѣнчово) е мешано турско и македонско-муслиманско село. Во него живееле 250 Македонци-муслимани и 250 Турци. Според грчката статистика, во 1913 година во Пренчово (Πρέτζοβα) живееле 539 луѓе.
Макариј Фрчковски
Животопис
Макариј Негриев Блажев Фрчковски е роден околу 1800 година во Галичник. Син бил на мијачкиот градител и резбар Негрија Блажев, кај кого од мал се обучувал и го развивал талентот, заедно со своите браќа Трајан и Ѓурчин. Сепак, од трите сина на Негрија, Макариј бил најнадарениот син. По женидбата, станал зет на Петре Филиповски – Гарката, кај кого почнал да работи како помошник.
Пренчово
Во Грција
Во периодот 1912-1927 година селото е отселено. Владата на Грција извршувала репресии врз жителите на Правишко, избивајќи или прогонувајќи негрчкото население. Жителите на Пренчово емигрирале во Турција. Во 1926 година името на селото е сменето од Преѕова (Πρέτζοβα) во Амисијана (Αμισιανά). До 1928 година во Пренчово биле населени 125 грчки семејства со 495 луѓе - бегалци од Турција.
Макариј Фрчковски
Во тајфата на Гарката
Во 1824 и 1825 година, работејќи во тајфата на Гарката, Макариј Негриев учествувал во изработка на иконостасот на црквата „Св. Спас“ во Скопје. Меѓу стилизираната вегетација на иконостасот, мајсторите Гарката, Макариј и Марко од Гари ги изработиле своите автопортрети под кои стои натпис: „Први мајстор Петре Филипович од Гари, Макриа од Галичник, Марко од Гари, Дебрани од Мала Река 1825“.
Во исто време Негриев работел на таванската дрворезба во конаците на управникот на Скопскиот вилает Авзи-паша во село Бардовци кај Скопје, за кое бил и посебно награден (со коњ и постојано место на пазарот во Скопје). Освен тоа, пашата го препорачал да учествува во украсувањето на Чарши-џамијата во Пазарџик (од каде што самиот потекнувал).
Во 1829 и 1835 година, Макариј Негриев работел на изработка на иконостасот, владичкиот и игуменскиот престол во манастирот „Св. Јован Бигорски“, кои спаѓаат во врвните остварувања на резбарството. Како член на тајфата на Гарката, Макариј работел на остварување на уште едно заедничко дело. Во 1836 година тие работеле на иконостасот, владичкиот и игуменскиот престол за црквата „Св. Богородица“ во Скопје (која изгорела во 1944 година). Потоа Макариј се одделил од резбарската тајфа на Гарката и работел самостојно.
Самостојно творештво
Во четириесеттите години на 19 век, Макариј Негриев како главен мајстор со својата резбарска тајфа работел во Приштина, каде ја изведува една од своите најуспешни работи. Негово дело е иконостасот на црквата „Св. Никола“ во Приштина. Членови на тајфата и учесници во оваа и потоа на други работи, биле браќата на Макариј, Ѓурчин и Трајан, чии ликови ги врежал во приштинскиот иконостас.
Во овој период Макариј учествувал на конкурсот за изработка на иконостасот на Богородичната црква во Пазарџик. Во конкуренција со резбарите од Самоковската резбарска школа, кои понудиле флорални фигури, Макариј Негриев ја добил работата понудувајќи во стилот на мијачката резбарска традиција со човечки фигури вешто вметнати во неколку старозаветни приказни изработени на неколку табли. По добивањето на работата Макариј Негриев и неговата тајфа изработиле иконостас уникатен по својата резба поради што денес се наоѓа под покровителство на УНЕСКО.
Макариј и неговите браќа Ѓурчин и Трајан биле автори и на иконостасот во пловдивската црква „Света Недела“, кој е со извонредна резба и еден од најголемите од времето на Преродбата. Тие биле изведувачи и на релјефната декорација на капителите. Околу 1856 година, Макариј Негриев ги украсил капителите на колоните во предворјето на црквата „Света Недела“ во Софија, со специјална смеса од вар, памук и зејтин. Се претпоставува дека покрај иконостасите, негово дело се капителите на црквите „Успение на Света Богородица“ во Пазарџик и „Света Недела“ во Пловдив.Освен со резбарство, Негриев се занимавал и со посебна техника на украсување на капителите од столбовите во црквите со различни орнаменти и фигури. Со својата тајфа освен иконостаси изработувал и резбани таваници, долапи, сандаци и друг мебел за голем број на беговски куќи во Македонија и пошироко.
Макариј Негриев починал во 1859 година. Погребан бил во црквата „Успение на Света Богородица“ во Пазарџик. На вградената плоча на источната фасада од црквата стои натпис: '''„Макарие Негриев Фрчковски од Галичник, Дебарско – Македонија. Мајсторот копаничар на иконостасот во храмот „Св. Богородица“ Пазарџик.'''
Мула (ислам)
Мула -  персиска верска титула која доаѓа од зборот „маула“ (учител) и ги означува најниските шиитски верски претставници. Мулата има доволно теолошко знаење за да може да посредува во расправи, но не е школуван во долгогодишното образование (15 до 18 години), кое е значајно во шиитскиот Иран и ја отвора вратата во вишата хиерархија, хиерархија на муџехидите, кои се овластени како ајатоласите, самостојно да одлучуваат во правно-верските расправи. Овластувањата на мулите се слични со овластувањата на сунитските улеми.
Дагоберт III
Дагоберт III е крал на Франките од 711 до 715.
Роден околу 699, син и наследник на кралот Хилдеберт IV, дошол на престолот на возраст од 12 години, а починал на 16 години. Бидејќи бил малолетен во тек на целото свое владеење, неговите мајордоми владееле во негово име. Кога тој бил крал, мајордом на Австразија бил моќниот Пипин Хересталски. Во Неустрија мајордом бил Гримоалд Младиот, помалиот син на Пипин Хересталски.
Во тек на неговото владеење, Гримоалд бил убиен од некој бунтовник. Тој бил заменет од неговиот помал син, младиот Теодебалд. Потоа стариот Пипин Хересталски починал. Плектруда, неговата вдовица, го управува кралството во име на кралот Дагоберт и мајордомот Теодебалд, и двајцата малолетни. Франките од Неустрија го искористуваат тоа за да дигнат бунт. Тие собираат војска во шумата кај Куиз-ла-Мот, и ја поразуваат австразиската војска на Теодебалд. Неустрија тогаш повторно станува независна и го именува Раганфред за нов мајордом на палатата кој подоцна ја опустошил Австразија. Дагоберт умира во 715.
Извори
- Поглавје 7 од « Продолжение на хрониката на Фредегер » (околу 760) :
Хотел „Српски крал“ - Струмица
Хотел „Српски крал“ — објект кој се наоѓа во Струмица, Македонија. Објектот е вклучен во Списокот на Културно наследство на Македонија.
Местоположба
Објектот „Српски крал“ или „Стара На-Ма“ се наоѓа на аголот од улиците „Сандо Масев“ и „Благој Мучето“ и со својата положба и архитектура зазема доминантно место во рамките на амбиенталната градска целина во централното градско јадро. Спротивно од објектот се наоѓа Собранието на Општина Струмица.
Историја
Објектот каде денеска се наоѓа „Српски крал“ во 1925 го купил војводата Илија Кацарски од село Босилово од Луна Јакуслова за 70.000 динари. Кацарски го купил местото со намера да гради дуќани. Но, наместо дуќани, со поддршка на неговиот пријател Жико Лазиќ, кој во тоа време бил влијателен човек и градски пратеник, започнал да гради објект од тврда градба со подрум, приземје, кат и поткровни простории. За кратко време објектот бил изграден и функционирал како хотел на двата ката.
Објектот бил изграден во периодот од 1926 до 1928 година од тврда градба и функционирал како прв бордел во градот Струмица. Посетители на оваа кафана биле угледни луѓе, трговци и офицери, а ги забавувал реномиран оркестар. На тротоарот пред објектот се поставувале дрвени маси со столови, каде гостите уживале во амбиентот на објектот и услугата на персоналот. По неколку години, објектот бил продаден и издаден под наем на Коце од Велес, искусен кафанџија, кој го разработил објектот до таа мера што во него доаѓале само искучителни гости, а музиката била донесена од Унгарија.
Во 1948 година објектот бил национализиран и преминал на располагање на Собранието на Струмица. Во 1949 година целиот објект бил даден на користење на претпријатието На-Ма. Во шеесеттите години на XX век била срушена куполата заедно со поткровниот дел на аголот од објектот и била изградена тераса на која се излегувало од поткровните простории. Во тој период објектот добил решение за споменик на културата.
Во осумдесеттите години на 20 век, приземниот дел го користел претпријатието Југопромет, катот бил издаван под кирија на станари, а поткровните простории ги користеле сликари за атељеа и работилници.
По денационализацијата, објектот бил напуштен и постепено започнал да пропаѓа.
Објектот денес
Со договор за купопродажба на недвижен имот во 2008 година, ПроКредит банка го откупил објектот. Објектот во текот на 2010 година бил реновиран. Проектот за ентериерот и ревитализацијата е дело на архитектот Томе Тимов и неговиот соработник Устапетров Илија.
На приземниот дел, денеска се наоѓа филијала од ПроКредит Банка.
Опис
Просторно е решен со приземје, кат и поткровни простории. Приземниот дел бил граден и опремен за градска кафеана, додека просториите на катовите како хотелски апартмани.
Фасадата е богато украсена со силно потенциран завршен венец профилиран со флорална декорација која се среќава над и под прозорците, како и на аголната преправна кула. Неговите две улични фасади биле украсени со релјефни сегменти од ренесанса и барок, а испакнатиот аголен дел со куполата бил знак на препознатливост на овој раскошен објект, кој го добил името „Српски крал“. Ентериерот во кафеаната изобилувал со луксуз. Во средината на просторот висел голем кристален лустер, а ѕидовите ги краселе кристални ѕидни ламби. На прозорците имало пердиња со кадифени црвени драперии. Црвените патеки на подот и скалите биле подарок за отворањето на објектот од Жико Лазиќ.
Ума (Кавадарци)
Ума — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува населба од римско време На западниот раб на градот, во нивата на Д. Мајсторов и во околните ниви се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и градежен камен. Овде е најдена мермерна плоча со релјефна претстава на носач на грозје и други фрагменти од архитектонска пластика. Плочата се чува кај сопственикот на нивата Мајсторов од Кавадарци.
Алан Парсонс
Алан Парсонс (Alan Parsons; роден 20 декември 1948 ) — англиски аудиорежисер, музичар и продуцент. Тој бил вклучен во издавањето на неколку значајни албуми, вклучувајќи ги албумите на Битлси, Abbey Road и Let It Be, како и албумот на Пинк Флојд The Dark Side of the Moon за којшто групата го посочува како важен соработник. Неговата група, the Alan Parsons Project (Алан Парсонс Проџект), како и неговите соло песни, постигнале значителен комерцијален успех.
Црквиште (Кавадарци)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува некропола од доцната антика На 4,5 км источно од градот, во непосредната близина на чешмата се пронајдени гробови од камени плочи - тип циста.
Религија во Молдавија
Религијата во Молдавија е одвоена и независна од државата. Уставот на Република Молдавија предвидува слобода на религиозно определување, а Владата генерално го почитува ова право во практика; Сепак, законот содржи ограничувања што, на моменти, спречува одредени активности на некои верски групи.
Религиозна демографија
Најголема религија е христијанството, според кое 90% од населението се Православни христијани. Административно, постојат две автономни цркви кои припаѓаат на две автокефални цркви (со руски и романски јазик) во рамките на Источното Православие. Молдавската Православна црква (која припаѓа на Руската православна црква), според Државната служба за верски прашања, има 1.194 парохии, а Бесарабиската митрополија (припаѓа на Романската Православна Црква) има 124 парохии.
Во земјата има и верници на Римокатоличката црква, Баптистичката, Пентекостите, муслимани, евреи, Јеховини сведоци итн. Според најновите бројки на располагање, Еврејската заедница има околу 31.300 верници, од кој околу 20.000 живеат во Кишинев, 3.100 во Белци и околните области; 2.200 во Тираспол; 2.000 во Бендер, а 4.000 во други помали градови.
Шлеска
Шлеска (, Śląsk, Ślůnsk / Ślōnsk, Schlesien, Schläsing) — историска област во Средна Европа. Денес поголемиот дел од територијата се наоѓа во Полска, а помали делови има во Чешка и Германија. Најголеми градови во Шлеска се Вроцлав и Катовице во Полска и Острава во Чешка. Најголемата река која тече низ Шлеска е Одра. Зафаќа површина од и има околу 8 милиони жители.
Милдред Тротер
Милдред Тротер (Mildred Trotter; – ) беше американски пионер како форензички историчар и форензички антрополог.
Тротер е родена во Монака, Пенсилванија. Дипломира зоологија и психологија на Колеџот Монт Холиок во 1920. Вработена е од страна на Универзитетот Вашингтон во Сент Луис како истражувач на Медицинскиот факултет и одделот за анатомија. Нејзината работа придонесува за добивањето на дипломата. Магистрира (1921) и докторира (1924) анатомија, кога станува и инструктор по анатомија. Ја прифаќа стипендијата од Националниот истражувачки совет за физичка антропологија за академската 1925/26 година и студира на Оксфорд во Англија, заедно со Артур Томсон. Како резултат на оваа работа, таа го објавува својот прв истражувачки труд за коски под наслов „Подвижните сегменти на ’рбетот кај старите Египќјани“.
Следната година се враќа на Медицинскиот факултет при Универзитетот Вашингтон и е унапредена во асистент професор од страна на Роберт Џ. Тери, шефот на Одделот за анатомија. Четири години подоцна, добива мандат како вонреден професор. Во 1946, откако се жали кај шефот на Одделот за анатомија, Е.В. Каудри и откако е проценета од страна на комисија, Тротер конечно добива статус на редовен професор по бруто анатомија, притоа станувајќи првата жена на таа позиција на Универзитетот Вашингтон.
Во 1948, на Тротер ѝ е доделено четиринаесетмесечно отсуство од Универзитетот Вашингтон, за да соработува со Службата за регистрација на гробови на американската армија во Централната лабораторија за идентификација во Скофилд Баракс, Хаваи. Нејзиното задолжение е да помогне во идентификацијата на остатоците од американските војници. Нејзината лабораторија идентификува 94% од анализираните остатоци.
Работата на Тротер со Голдин Ц. Глесер во 1952 резултира со статистичка регресиона формула за пресметка на човековата висина проценета од човечките долги коски, засновано на популацијата на американските жртви од Корејската војна и Териовата колекција на човечки остатоци. Овие формули сè уште широко се применуваат.
Во 1958, Тротер станува професор по анатомија и останува на таа позиција до 1967, кога се пензионира на 68 години. Како професор емеритус, продолжува да биде активна во истражувачката работа, предавајќи и пишувајќи до 1984. Помеѓу 1926 и 1967 им предава на близу 4000 студенти, вклучувајќи ги нобеловците д-р Ерл Вилбур Сатерленд Џуниор и д-р Даниел Нејтанс.
Милдред е една од основачите на Американската асоцијација на физички антрополози и нивна прва жена претседател (1955-1957). Таа е претседател на Државниот одбор за анатомија во Мисури од 1957 до 1967 и претседател на Одборот за анатомија во Сент Луис од 1941 до 1948 и од 1949 до 1967.
Награди и одликувања
На д-р Тротер ѝ се доделени неколку почесни дипломи, вклучувајќи и доктор на науки од Западниот колеџ за жени во 1956, доктор на науки од Колеџот Холиок во 1960 и доктор на науки од Универзитетот Вашингтон во 1980.
Прогласена е за Жена на постигнувања во науката во 1955 од страна на Сент Луис Глоуб-Демократ. Таа е првата жена одликувана со Медалот на Викинг Фонд за физичка антропологија од Фондацијата Вернер Грен за антрополошки истражувања во 1956.
Наградата Милдред Тротер им се доделува на студентите со исклучителна работа во полето на физичка антропологија, а е именувана во чест на нејзината работа во областа на скелетна биологија.
Кинали
Кинали (грчки:, Кокинохома) - село во Грција, општина Кушница, област Источна Македонија и Тракија, односно Егејскиот дел на Македонија.
Во Османлиската Империја
Во 1889 година Стефан Верковиќ („Топографско-етнографски опис на Македонија“) пишува за Кинали:
На крајот на XIX век, Васил К’нчов го определил Канали како село, во кое што меѓу муслиманското население има и 100 – 150 куќи помаци. Согласно статистиката на К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон 1900 година Канали е мешано турско и помашко населба. Во него живеат 300 Македонци-муслимани и 300 Турци. Според грчката статистика, во 1913 година во Кинали (Κιναλή) живеле 577 луѓе.
Балиски тигар
Балискиот тигар (Panthera tigris balica) е изумрен подвид на тигар кој живеел на малиот индонезиски остров Бали. Ова е еден од трите подвидови тигри кои живееле во Индонезија, заедно со јаванскиот (изумрен вид) и суматранскиот тигар (критично загрозен вид). Овој подвид бил најмалиот од сите подвидови тигри. Прогласен е за изумрен на 27 септември 1937 година откако била убиена тигрица во Сумбар Кима, во западниот дел на Бали. Поради малата површина на островот и слабата покриеност со шуми, се верува дека ни базичната популација не била многубројна. Како главна причина за изумирањето на овој подвид се наведува уништувањето на природното живеалиште и ловот.
Особености
Балискиот тигар бил најмалиот од осумте подвида на тигри. Неговата големина може да се спореди со онаа на африканскиот леопард или северноамериканската пума. Тежината на мажјаците била 90-100 килограми, а на женките 65-80 килограми. Во должина, мажјаците достигнувале должина од 220 сантиметри, а женките 195-200 сантиметри. Балискиот тигар имал кратко темнопортокалово крзно со пруги кои биле потемни и поретки од кај останатите подвидови. Повремено, помеѓу пругите можело да се забележат и мали црни точки. Балиските тигри поседувале и доста карактеристични шари на главата.
Размножување
По парењето, носењето на плодот кај женките трае во просек 103 дена. Најчесто се раѓаат 2-3 младенчиња во секое легло. Како и кај останатите мачки, и младите балиски тигри се раѓаат слепи. Младенчињата стануваат целосно независни на возраст од 18 месеци до 2 години. Балиските тигри живеат во просек 8-10 години.
Односи со јаванскиот тигар
Постојат две заеднички територии на балискиот и јаванскиот тигар. Првата идеја била дека двата подвида се развиле откако Бали станал изолиран од Јава со формирањето на балискиот теснец поради подигањето на нивото на морето по леденото доба. Ова ги поделило двете групи на тигри кои потоа се развивале независно еден од друг. Втората веројатност е дека тигрите го препливували теснецот за да го колонизираат другиот остров. Балискиот теснец е широк само 2,4 километри, што не е многу доколку ги гледаме пливачките способности на просечен тигар.
Тигрите во Балиската култура
Во балиската култура, тигарот зазема почесно место во народните приказни и традиционалната уметност. Сепак, тигрите биле сметани за уништувачка сила и напори за нивно убивање постоеле сè до нивното целосно изумирање. Луѓето во Бали сметале дека прав направена од мустаќи на тигар е моќен и незабележлив отров, кој се употребувал за непријателите. Според истата книга која го споменува ова, „Остров на боговите“ (Мигел Коварубиас, 1937), на секое новороденче му било давано заштитна амајлија – ланче со црн корал и „заб од тигар или дел од коска од тигар“. Како и во повеќето азиски држави, многу од луѓето на овој остров носат накит направен од делови на тигар, како статусен симбол или од спиритуални убедување (за заштита и моќ). И денес сè уште има ланчиња од заби и канџи, или машки прстени со дел од заб. Бидејќи популациите на тигри и во Бали и во Јава се целосно исчезнати, место делови од тигри се употребуваат и делови од леопард или сончева мечка.
Лов на тигрите
Едно од најкомплетните забелшки за балиските тигри е оставена од унгарскиот барон Оскар Војнич, кој фатил, убил и сликал балиски тигар. На 3 ноември 1911 година, тој убил возрасна единка во северозапаниот дел на островот што е документирано во неговата книга „Во источноазискиот архипелаг“ (Будимпешта,1913). Според истата книга, највообичаен метод за фаќање тигри било со употреба на големи, челични стапици за нозе, употребувајќи како мамка коза или мунтџак. Потоа заробениот тигар бил убиван од кратко растојание со огнено оружје. Како и во овој пример, последниот удар на популацијата на тигрите бил зададен за време на холандскиот колонијален период, кога биле организирани ловечки патувања за Европејците кој доаѓале од Јава. Потврдено е дека сурабајскиот правач на оружје Мунот, убил над 20 тигри во период од само неколку години. Последниот тигар бил возрасна женка убиена на 27 септември 1937 година во Сумбар Кима, западниот дел на Бали. Оттогаш има пријави за забележување на тигри меѓутоа без никакви докази. Вакви изјави од шумари имало во 1952, 1970 и 1972 година. Послендните тигри биле „истуркани“ во запаниот дел на островот, претежно во регионот каде што сега се наоѓа Националниот парк Бали Барат, кој е создаден во 1947 година. Балискиот тигар никогаш не бил снимен на филм ниту чуван во зоолошка градина, но во некои музеи се зачувани черепи, кожи и коски. Во Британскиот музеј во Лондон, се чува најголемата колекција со 2 кожи и 3 черепи. Останатиот дел се чуваат во Сенкенберг Музејот во Фракнфурт, музејот Натуркунде во Штудгарт, музејот Натуралис во Лајден и Зоолошкиот музеј во Богор, Индонезија каде се чуваат останките од последнио балиски тигар. Во 1997 година, во Унгарскиот музеј за историја на природата е пронајден уште еден череп кој потоа бил детално истражуван.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Воиславци (нова)
Успение на Пресвета Богородица — манастирска црква на Воиславскиот манастир „Успение на Пресвета Богородица“.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен во 1968 година од страна на Митрополитот Злетовско-струмички г. Наум. Црквата била осветенаво 1980 година од страна на Епископот Тивериополски и администратор Злетовско-струмички Горазд.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна до којашто е доградена припрата, а над него има ниша со фреска на којашто е претставена Богородица со Исус. Црквата има и споредни влезови на јужната и северната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со лимен кров. Внатрешноста на храмот не е живописана, а иконите биле изработени од зографот Дончо од Секирник во 1975 година.
Непосредно до североисточниот агол од црквата се издига камбанаријата којашто над постаментот е отворена од сите страни.
Црква „Св. Никола“ - Дедино
Свети Никола — македонска православна црква во радовишкото село Дедино. Црквата претставува главна селска црква и е сместена во горното маало, на јужниот раб од селото, а околу нејзе наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата е изградена е во 1910 година од мајстор Стоилов од малешевско. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена. Иконите се од 19 век од непознат автор.
Year of the Cat (песна)
„Year of the Cat“ — песна на кантавторот Ал Стјуарт, издадена јуни 1976 година. Песната го носи името на неговиот албум од 1976, Year of the Cat, а била снимена во студиото Abbey Road, Лондон во јануари 1976 од страна Алан Парсонс. Песната го достигнала осмото место на американскиот Билборд Хот 100 во март 1977. Сепак, и покрај поголемиот успех на неговата песна од 1978, „Time Passages“, „Year of the Cat“ останала како препознатлива песна на Стјуарт, притоа редовно емитувајќи се на многу рок и фолк рок радио станици.
Шарли
Шарли (грчки:, Кокинохори, до 1926 година Σαρλή, Сарли) - село во Егејскиот дел на Македонија, Грција, дел од општината Кушница, област Источна Македонија и Тракија со 284 жители (2001).
Географија
Селото е расположено во јужното подножје на Кушница.
Историја
На крајот на XIX век местото е турско село во Правишката каза на Османлиската Империја. Кон 1900 година според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во С'рли живеат 125 Турци.
Селото потпаѓа под Грција после Втората балканска војна во 1913 година. През 20-тите години турското население се иселува по спогодбата за размена на население меѓу Грција и Турција после Лозанскиот договор и на негово место се населени Грци бегалци од Турција. Во 1928 година селото е бегалско со 31 семејства со 115 луѓе.
Викентиј Лерински
Викентиј Лерински (Vincentius) (Галија, околу. 400 – непознато, 450) – црковен писател од 5 век. Тој бил монах и автор на раните христијански списи како Комониториумот кој датира од 434 и се смета за вовед во православното учење на христијанството. Се празнува на 24 мај (по стар стил), т.е. 6 јуни (по нов стил).
Сенусрет III
Сенусрет III или Сесострис III — петти фараон од дванаесеттата династија, кој владеел од околу 1882 до 1842 година.
Викентиј Лерински
Животопис
Генадиј Масилијански напишал дека Викентиј умрел за време на владеењето на римскиот цар Теодосиј Втори на Исток и на Валентинијан III на Запад. Затоа, неговата смрт мора да се случила во или пред 450 година. Неговите мошти се зачувани во Лерин. . Цезар Барониј го вклучил неговото име во Римската мартирологија а се одбележува на 24 мај.
Комониториум
Викентиј го напишал Комониториумот за да обезбеди општо правило за да се разликува католичката вистина од ерес. Позната максима на Викентиј била следнава: „... во самата Католичка црква мора да се води секаква можна грижа, за да ја одржиме верата во која се веруваше насекаде, секогаш, од сите“. Прифатената идеја дека Викентиј бил семипелагијан му се припишува на протестантскиот теолог од 17 век, Гергард Иоган, развиена во 17 век од кардиналот Енрико Норис. ( xxii ) Доказ за семипелагијанството на Викентиј, според Реџиналд Моксон, било дека Викентиј во Комониториумот се изјаснувал против доктрините на Свети Августин. ( xxvii )
Семипелагијанство
Семипелагијанството било доктрина што ја застапувале монасите во и околу Марсеј во Јужна Галија по 428 година. Имала за цел да биде компромис помеѓу двата екстреми на пелагијанството и августинизам и било осудено како ерес во Вториот совет во Оранж во 529 г. по повеќе од еден век спорови.
Викентиј се сомничел за семипелагијанство, но не е сосем јасно дали ја држел таа доктрина, бидејќи истата не се наоѓа во Комониториумот. Но сепак е извесно дека неговите симпатии биле со оние што ја поддржувале таа доктрина. Со оглед на тоа дека монасите на Леринските острови - како и цело свештенство на Јужна Галија- биле семипелагијанци, не е чудно што Викентиј се сомничел за истото. Викентиј стоел поблизу до источно-православната позиција од денес, која била практично универзална до времето на Августин, и која можеби се толкувала како семипелегијанство од страна на следбениците на Августин.
Викентиј ја поддржувал традицијата и се чинело дека се спротивставува на голем дел од делото на Августин како „нова“ теологија. Во Комониториумот ги навел теолозите и учителите кои, според него, дале значителни придонеси во одбраната и ширењето на Евангелието; тој го изоставил Августин од тој список.
Прашање на академска дебата е дали Викентиј бил авторот на Objectiones Vincentianae, збирка од шеснаесет заклучоци, наводно, произлезени од списите на Августин, кои се изгубени и за нив се знае само низ делото на Проспер Аквитански, Responsiones ad capitula objectionum Vincentianarum. Тоа датира од времето на Комониториумот, а неговите аними се многу слични на делот 70 и 86, со што не е исклучена можноста и двете да биле напишани од истиот автор.
Кинеско народно културно село
Кинеско народно културно село (кинески: 深圳中国民俗文化村) е дел од Величественото кинеско народно село во Шенџен, Кина. Сместено е во непосредна близина на тематскиот парк „Величествена Кина“ и прикажува поставки од секојдневниот живот и архитектурата на 56. етнички групи во Кина. Тој бил отворен за јавноста во октомври 1991 година.
Села
Пресоздадените села на паркот ги вклучуваат следните:
Фестивали
Народното културно село на Кина одржувало неколку културни фестивали, вклучувајќи ги Фестивал на прскање со вода на Дај, Шалмајски фестивал на Мјао, Факелски фестивал на Ји, Големиот културен храмски саем Хуасја, Културен фестивал Синкјанг, и Културен фестивал на трева на Внатрешна Монголија.
Априис
Априис (Ἁπρίης) ― името со кое Херодот (161) и Диодор (68) ги означуваат Уаибре/Ваибре Aаибре, фараон на Египет (589 п.н.е.)570 п.н.е.), четвртиот крал (сметано од Псаметих I) од дваесет и шестата египетска династија. Тој бил изедначуван со Уафрес/Вафрес Манетонски, кој правилно запишува дека владеел 19 години. Априис е нарекуван Офра во Еремија 44:30 (хебрејски: חָפְרַע‎, современ: Ḥofra' , тиберски: H̱op̄ra' ; старогрчки: Ουαφρη[ς], кирилично: Уафри(с) )
Априис го наследил престолот од неговиот татко, фараонот Псаметих II, во февруари 589 година п.н.е. и неговото владеење ја продолжило историјата на странските интриги на татко му во јудејските работи. Априис бил активен градежник кој конструирал „додатоци во храмовите во Атрибис (Тел Атриб), Оаза Бахарија, Мемфис и Саис“. Во четвртата година од неговото владеење, Априисовата сестра Анхнеснеферибре била воздигната како новата божја сопруга на Амон во Теба. Сепак, владеењето на Априис било исто така полно со внатрешни проблеми. Во 588 година п.н.е., Априис испратил бојска во Ерусалим за да го заштити од вавилонските сили испратени од Навуходонозор II (Eремија. 37: 5; 34:21). Неговите сили брзо се повлекле, очигледно избегнувајќи голем судир со Вавилонците. Ерусалим, по 18-месечна опсада, бил уништен од Вавилонците или во 587 година п.н.е. или во 586 година п.н.е. После неуспешниот обид на Априис да интервенира во политиката на Јудејското Кралство, следувал бунт на војници од стратешки важниот асуански гарнизон.
Додека буната била задржана, Априис подоцна се обидел да ја заштити Либија од упадите на дорско-грчките напаѓачи, но неговите напори биле возвратено спектакуларно, бидејќи неговите сили биле разбиени од грчките напаѓачи. Кога поразената војска се вратила дома, во египетската војска започнала граѓанска војна меѓу домородните трупи и странските платеници. Египќаните му ја дале својата поддршка на Амазис II, генерал кој ги водел египетските сили во многу успешната инвазија на Нубија во 592 година п.н.е. под водство на фараонот Псаметих II, таткото на Априис. Амазис брзо се прогласил за фараон во 570 година п.н.е., а Априeс избегал од Египет и побараl засолниште во странска земја. Кога Априис се вратил во Египет во 567 година п.н.е. со помош на вавилонска војска за да го поврати престолот на Египет, тој најверојатно бил убиен во битка со силите на Амазис. Алтернативно, Херодот (Истории 2.169) смета дека Априис ја преживеал битката и бил заробен и чуван добро од победоносниот Амазис, сè додека египетскиот народ не побарал правда против него, при што тој бил ставен во нивни раце и задавен до смрт. Така, Амазис го обезбедил своето кралство над Египет и тогаш бил негов неприкосновен владетел.
Амазис, сепак, наводно, со почит ги третирал смртните остатоци на Априис и ги набљудувал правилните погребни обреди така што телото на Априис било однесено во Саис и го закопале таму со „целосни воени почести“. Амазис, поранешниот генерал кој се прогласил за фараон, исто така се оженил со ќерката на Априис, Чедебнитџербоне II, за да го легитимира неговото доаѓање на власт. Додека Херодот тврдел дека сопругата на Априис се викала Нитетис (Νιτῆτις на грчки јазик), „не постојат современи наведувања што ја именуваат“ во египетските записи. Евсевиј го датирал затемнувањето на Талес во 585 година п.н.е., во осмата или дванаесеттата година од владеењето на Априис.
Споменици
Обелиск, кој Априис го подигнал во Саис, бил преместен од римскиот цар Диоклецијан во 3 век н.е. и првично бил сместен во Храмот на Изида во Рим. Денес се наоѓа пред црквата-базилика Света Марија сопра Минерва во Рим.
Перу
Перу (Perú, Piruw, Piruw), официјално Република Перу ( República del Perú, Piruw Suyu, Piruw Republika) е независна држава која се наоѓа во во западниот дел на Јужна Америка. Перу се граничи со Еквадор и Колумбија на север, со Бразил на исток, со Боливија на југоисток, со Чиле на југ и на запад излегува на Тихи Океан.
Територијата на Перу била татковина на цивилизацијата Норте Чико, една од најстарите во светот и на Имепријата на Инките, најголемата држава на територијата на Јужна Америка пред колонизацијата. Шпанското царство ја освоила територијата во 16 век и го основале Вицекралството Перу во чиј склоп влегле поголемиот број земји колонизирани од Шпанија во тој дел од Јужна Америка. По независноста на Перу, државата подлегнала на поголем број нестабилности и економски кризи, но исто така имала и стабилни и просперитетни периоди.
Населението на Перу брои 28 милиони луѓе и е мултиетничко општество, со значаен број на староседелско население, европски доселеници, африканско население и Азијци. Доминантниот јазик во државата е шпанскиот јазик, иако има голема застапеност на кечуански, ајмарски и останати староседелски јазици.
Потекло на поимот
Името „Перу“ (Peru) потекнува од зборот „Биру“ (Birú), име на локален владетел кој живеел во близина на Заливот Сан Мигел во Панама во раниот 16 век. Кога тој бил посетен од шпанските истражувачи во 1552, тие биле на најјужниот дел познат за Европејците. Кога Франциско Пизаро започнал да ги истражува регионите уште појужно, тие го создале регионот Биру или Перу. Шпанија му дала на регионот и името легален статус во 1529 и со тоа Империјата на Инките потпаднала под власта на покраината. По независноста, Биру или Перу го задржал своето име.
Историја
Најраните докази за човековото постење на територијата на Перу датираат од пред 11.000 година п.н.е. Најстариот комплексен систем на живеење во Перу е цивилизацијата Норте Чико, која се протегала покрај Тихиот Океан и опстојувала помеѓу 3000 и 1800 година п.н.е. Овие докази се пронајдени во археолошките наоѓалишта Чавин, Паракас, Мочика, Наска, Вари и Чиму. Во 15 век, Инките се воздигнале и станале најсилна империја во регионот и најголемата империја на Јужна Америка пред доаѓањето на Европејците. Андските општества биле засновани врз земјоделието, користејќи системи на наоводнување современи за тој период.
Во 1532, група конкистадори предводени од Франциско Пизаро ги поразил Инките и воспоставил шпанска контрола. Десет години подоцна, шпанската круна ја основала „Вицекралството Перу“ во чии рамки влегле поголем дел јужноамерикански територии. Перу бил значајна територија на Шпанија поради производството и трговијата со сребро и поради добрата трговска мрежа.
Во раниот 19 век, додека останатите јужноамерикански држави се бореле за независност, Перу останал лојален кон кралот. Независноста на Перу била стекната со воените походи предводени од Симон Боливар и Хосе де Сан Мартин. За време на раните години на републиката, воени водачи создале политичка нестабилност во Перу. Подоцна се формирала Конфедерацијата на Перу и Боливија. За време на Конфедерацијата, учествувал во повеќе битки и воени походи со околните јужноамерикански држави. По распадот на конфедрацијата, Перу објавил војна на Боливија во која и загубил.
Географија и клима
Перу има површина од околу 1.285.220 км2. На север од Перу се Еквадор и Колумбија, Бразил е на исток, Боливија на југоисток, Чиле на југ и Тихи Океан на запад.
Андите се протегаат паралелно со Тихиот Океан, поделувајќи ја државата на три географски региони. Брегот е на запад и е тесна долинска површина. Планините се регионот на Андите, во него се наоѓаат висорамнини и високи врвови како на пример највисокиот врв во Перу Хуаскаран со 6.768 метри. Третиот географски регион на Перу е џунглата, рамница покриена со амазонските прашуми. Околу 60% од територијата на Перу се наоѓа во овој регион.
Административна поделба
Перу е поделен на 25 региони и провинцијата Лима. Секој регион има избрана влада составена од претседател и совет, кои имаат мандат од четири години. Овие влади планираат регионален развој и економски напредок. Покраината Лима е раководена од градскиот совет.
Региони:
Покраина:
Политички систем
Перу е претседателска република со повеќепартиски систем. Според моменталниот устав, претседателот е на чело на државата и владата, тој или таа е избран за мандат од пет години и не може веднаш да бара реизбор. Пред да се кандидира за реизбор мора да чека најмалку еден претседателски мандат. Тој/ таа го одбира премиерот и владата, заедно со совети од премиерот. Во Перу има Конгрес со околу 120 членови избрани за мандат од околу пет години. Законите важат откако ќе поминат низ Конгресот и потпишани од претседателот. Судската власт е законски независна, иако политичките партии имаат влијание врз работењето на судот и неговата независност.