cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дигитален фотоапарат
Професионалните фото-апарати
Со потполна автоматика, овозможува и рачно поставување или задавање на поединечни елементи (големина на релативен отвор на објективот, осетливоста на филмот) нудејќи подобри перформанси и голем број на посебни опции. Наменет е првенствено за професионалните фотографи, но се почесто го купујваат и „обичните смртници“. Доколику знаат да ги рукуваат таквите уреди, навистина може да се постигне многу, но се почесто се случува аматерските корисници да издвојат поголема сума на пари за професионален фото-апарат, и подоцна да бидат незадоволни, а не знаат ни да ги користат повеќето опции. Професионалната опрема обично се прави во -{SLR}- техника со изменет објектив и за професионалните фотографи тоа е единствена сигурна инвестиција за која не треба да се штеде. Предности се: висок квалитет на фотографијата (дури и при најлошо осветлување, со адекватно подесување, фотографиите можат да испаднат и подобри од оние направени со аматерска опрема), речиси супериорна контрола и регулација на светлоста со разни блицеви и макроснимање на објектот со сосема неколику сантиметари оддалеченост. Недостатоци се: висока цена, кварливост на уредите и навистина потребно многу подолго време за самата обработка на податаците од аматерските.
Комбинираните фото-апарати
Комбинираните фото-апарати настанале како обид на произведувачите да направат комбинација на претходните два вида: аматерската и професионалната камера. Најдобри се за луѓе кои сакаат фото-апарати, но сепак, не се сè уште дораснати за професионални уреди. Додирни тачки меѓу нив нема, бидејќи се разликуваат од произведувач до произведувач. Обично, заедничката цена, која се движи помеѓу аматерските и професионалните, но сепак сè повеќе се свртени кон аматерските уреди.
Шипкау
Шипкау (Schipkau) — општина во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија.
Краварско-бачка парохија
Краварско-бачка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во селото Кравари. Парохиски свештеник е ереј Николче Неделковски.
Парохијата ги опфаќа селата: Кравари, Бач, Брод, Гермијан, Живојно, Кременица, Оптичари, Средно Егри, Добровени, Сливица и Скочивир.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен.
Волвулус
Волвулус или торзија на цревата е вид на странгулација на црева која настанува кога цревната вијуга ќе се сврти кон својот мезентериум, околу неговите надолжни основи. Тоа се случува тогаш кога мезентериумот на цревото е многу долг, а неговиот зафат е многу краток, односно помал од неговата должина. Такви природни предуслови за превртувањето на цревата постојат начесто во подрачјето на крајниот илеум. Друг предуслов за појавување на волвулус е ако слепото и излезното црево имаат заеднички мезентериум со крајното тенко црево, тогаш и тие дејстуваат во превртувањето на цревата. Останати предуслови кои дејстуваат за превртување на цревата можат да бидат :
Вовед
Процесите задолжени за правилната функција на оргазнимот сами по себе имаат потреба од енергија која го започнува самиот процес. Таа потребна енергија води потекло од храната која секојдневно ја внесуваме. Меѓутоа секој би се запрашал како обични парчиња храна поминуваат во енергија која на пример може да го движи телото? Внесената храна е подложена на обработна од страна на дигестивниот тракт. Тоа е всушност низа од органи со различна градба, форма и големина, специјализирани за иста цел – варење на храната и трансформирање на храната во енергија. Дигестивниот систем започува со усната празнина во која големите залци се ситнат со помош на забите и преминуваат преку голтката до хранопроводот. Хранопроводнот е цевка која е задолжена да ја пренесе храната до желудникот, а за тоа е подпомогнат од страна на мазните мускули кои го градат неговиот ѕид. Храната пренесена во желудникот е нарачена химус, и химусот, со помош на некои ензими ги разложува хранливите материи и го продолжува процесот на варење на храната задржувајќи ја кај себе од 4 до 10 часа. После желудникот работата ја преземаат цревата. Прво тенкото црево со помош на жолчката, панкреасот и црниот дроб, а потоа се вклучува и дебелото црево и под влијание на цревните и панкреасните сокови, хранливите материи, белковините, маснотиите и јаглехидратите се разложуваат до материи погодни за ресорпција преку крвта и лимфата. Но што доколку некој сегмент во ритамот на работа на овој систем се наруши и системот претрпи одредени промени? Голем дел од нарушувањата во дигестивниот систем се манифестираат со гадење, повраќање или пролив. Едно од потешките нарушувања на дигестивниот систем кое ги напаѓа цревата е волвулусот односно превртувањето на цревата, кое може да заврши и со смрт.
Волволус на тенко црево
Тенкото црево може да се заврти околу осовината на својата мезентерија делумно или целосно до 360 степени, па и повеќе. За да се случи тоа потребно е неговиот мезентериум да е доволно долг, а неговиот капацитет да е размерно краток. Превртувањето на тенкото црево обично се појаува во крајниот илеум. Храната од тенкото црево што не може да се свари може да создаде поволни услови за настанување волвулус. Тој може да биде 90 степени и повеќе, а притоа да не страда и варената исхрана. Тоа го утврдиле некои автори за време на војната, а го разработиле после неа.
Крвните садови што припаѓаат во мезентриумот не се толку притиснати за да нивното превртување предизвика прекин на протокот на крвта, но секое превртување кое надминува 180 степени може да предизвика одредено пореметување во снабнување со крв поради што сепак не мора да се јави и странгулација на цревата, во потполна смисла на зборот. Оштрото стегнување на крвните садови во мезентериумот редовно предизвикува тешки последици. Стегањето најпрво ги зафаќа вените. Притоа се појавува оток на мезентериумот во стомачната шуплина. Исто така во мезентеримските и цревните садови настанува тромбоза која може да предизвика гангрена.
Појавата на странгулациите не е секогаш еднаква.Странгулациите се зависни од обемот на оштетените црева. Странгулацијата на една единствена цревна вијуга може да се утврди по знаците на болест како стегнатоста, а странгулацијата на повеќе делови покажува многу тешка клиничка слика која нагло се влошува. Да се постави дијагноза пред операција е многу тешко бидејќи за неа нема сигурни знаци. Тука помагаат ренгенски дијаскопи и снимки на црева на кои во цревните вијуги се гледаат многубројни разни фекалии. Но таквата слика сепак не е доволна причина за дијагнозата – странгулација. При одлучување за дијагноза треба диференцијално – дијагностички да се размисли за запалување во долниот дел од стомакот и евентулан тромбоза на мезентериските крвни садови. Исто така тешко е дијагностички да се одвојат и акутни инкарцерации од волволусот бидејќи знаците на болести се идентични.
Волволус на слепо црево
Волвулусот на слепото црево според истражувањата од познати специјалисти многу често се појавува во Финска и Русија. За волвулусот на слепото црево може да се зборува само во оние случаи во кои превртуњето делува на терминалниот дел од тенкото црево. Ако слепото црево е само префрлено преку својата попречна осовина се зборува за наведнување на слепото црево. За да има волвулус на слепото црево потребно е да постои слободен заеднички илеоколичински мезентериум. Во тој случај може за време на превртувањето да учестува тенкото црево и тоа на различно растојание, почнувајќи од најмалиот дел па по целата должина. Во него често делува и влезното дебело црево, па и половина од попречното дебело црево кое може во исто време да биде и ретропонирано. Торзијата се движи во граници помеѓу 180 до 540 степени.
Клиничката слика на болеста одговара на сликата на акутен странгулационен илеус. Сомнителноста дека постои состојба на превртување може да биде последица од тоа што во долниот дел од стомакот понекогаш се гледа или опипува еднаш десно еднаш лево вкочаната вијуга на цревото, наречена вахлова вијуга.
Лечењето е оперативно, а се состои во деторзија која е можно да се изврши само во свежи случаи. После деторзијата треба да се изврши цекопекција од десна стр на стомакот како што препорачал WILMS. Со тоа се спречува рецидитив. Ресекцијата треба да се изведува во оние случаи кога цревото и неговиот мезентериум се оштетени. После ресекцијата се врши илеотрансферзостомија.
Сигмоиден волвулус
Сигмоиден волвулус како појава означува само превртување на последниот дел на дебелото црево кој се наоѓа пред ректумот. Се појавува најчесто кај постари лица, кај пациенти со хронични заболувања и кај пациенти кои подолг период страдаат од хронични заболувања. Последните откритија покажуваат појава на нов тип на сигмоиден волвулус кој ги напаѓа и младите лица, но за сега е појавен само во Африка и е наречен волвулус на илео-сигмоидни јазли.
Првичните симптоми за сигмоиден волвулус се грчеви во стомакот, гадење и проблеми со празнење на цревата. Во понапредните фази може да се појави и повраќање, треска, тешкотии во снабдување со крв на тој дел од телото итн. Но сепак овие симптоми не се доволни за веднаш да се дијагностицира сигмоиден волвулус, па затоа би било добро да се направи рентген снимка на стомакот.
Заклучок
Целиот дигестивен систем е подложен на чести вируси, и важи за еден од понежните делови на телото. Начионот на исхрана е најважната точка во имање на стабилен имунитет и спречување на постојана појава на вируси од кои би страдал дигестивниот систем. Погоре видовме дека освен обичен вирус проследен со гадење, повраќање, грчеви во стомакот, овие предзнаци може да бидат предзнак на тешки заболувања како што е волвулусот. Мора да сме свесни дека иако е тешка појава која носи драстични последици, волвулусот е и една од појавите која најтешко може да се открие. Немаме посебен причинител кој суфлира само на оваа појава, немаме посебни симптоми кои 100% не уверуваат дека станува збор за волвулус. Освен правилниот начин на исхрана кој би ни помогнал во одржување на здрав имунитет, немаме друго со што да го спречиме волвулусот. Како и тешкиот начин на детектирање, така и начинот со кој би ја спречиле појавата е тежок. Дури и волвулусот на слепо црево кој звучи како не толку страшна појава, знаејќи го фактот дека во голем дел од земјите од Западна Европа, на девојчињата уште со самото раѓање им го отстрануваат слепото црево, ако настане волвулус на него истото може да заврши и со смрт.
Бројните статистиките направени од страна на странски институти покажале дека добар процен од смртните случаи во светот настанеле како последина на некое нарушување на дигестивниот систем, што е репер на тоа колку не се грижиме за нашето здравје и за здравјето на целиот наш имун систем.
Двејн Де Росарио
Двејн Де Росарио (роден во Скарборо, на 15 мај 1978) е канадски поранешен фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач.
Де Росарио променил повеќе клубови и речиси целата кариера ја поминал играјќи во американската МЛС лига, настапувајќи за екипите на Сан Хозе Ертквејкс, Хјустон Дајнамо, ФК Торонто, Њујорк Ред Булс и Ди Си Јунајтед.
За репрезентацијата на Канада одиграл 81 натпшревар и постигнал 22 гола.
По завршувањето на кариерата ја презел функцијата на амбасадор во организацијата Мејпл Лиф Спортс и Ентертејнмент.
Ќелија (геометрија)
Во геометријата, ќелија е тридимензионален елемент кој е составен дел од повеќедимензионално геометриско тело.
Кај политопите
Ќелијата претставува тридимензионален полиедарски елемент кој сочинува дел од границата на повеќедимензионален политоп, како на пример многуќелијник (4-политоп) или саќе (3-просторно поплочување).
IC 194
IC 194 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Арјабата
Арјабата, आर्यभट ( IAST : или Арјабата I  (476-550 н.е. )  е првиот од главните математичари - астрономи од периодот на класицизмот од индиската математика и индиската астрономија.  Поради неговото експлицитно споменување на релативноста на движењето, тој, исто така, се квалификува како голем физичар.
IC 194
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 194 се споменува и како ESO 375-2, MCG -6-23-19, IRAS 10125-3348.
Арјабата
Име
Додека постои тенденција да се напише погрешно неговото, бидејќи е слично со други имиња со наставката „бата“, неговото име е правилно напишано Арјабата. вклучувајќи ги и упатувањата на Брамагуота.
Време и место на раѓање
Се споменува во Арјабатија дека тој имал 23 години 3.600 години во Кали-југа, но тоа не значи дека текстот бил составен во тоа време. Оваа спомената година одговара на 499 н.е. и имплицира дека е роден во 476 година. Арјабата велел за себе дека е роден во Кусумапура или Паталипутра (денешен Патна, Бихар).
IC 194
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Арјабата
Друга хипотеза
Баскара I го опишува Арјабата како асмакија, „оној што припаѓа на земјата Асмака“. Во времето на Буда, дел од луѓето Асмака се населиле во регионот помеѓу реките Нармада и Годавари во централна Индија.
Се тврди дека ашмака (санскрит за „камен“), од каде што потекнува Арјабата, може да биде денешен Кодунгалур, кој бил историски главен град на Тируванкикулам од древна Керала. Фактот што неколку критики на Арјабатија доаѓаат од Керала се користи за да сугерира дека тоа е главното место на животот и активноста на Арјабата; сепак, многу критики доаѓаат надвор од Керала, а Арјасиданта бил сосема непознат во Керала.
IC 194
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 194 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 194 има привидни димензии од 1,7' х 0,7'.
Арјабата
Друга хипотеза
Арјабата во неколку наврати ја споменува „Ланка“ во Арјабатија, но неговата „Ланка“ е апстракција, која стои за точка на екваторот со иста должина како и неговата Уџајини. See:
IC 194
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 14 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 3' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Арјабата
Образование
Прилично е сигурно дека во одреден момент отишол во Кусумапура за напредни студии и таму живеел некое време. Хиндуистичката и будистичка традиција, како и Баскара I (629 г.), ја идентификуваат Кусумапура како Паталипутра, денешна Патна. Еден стих споменува дека Арјабата бил на чело на една институција во Кусумапура, и бидејќи универзитетот во Натанда бил во Паталипутра во тоа време и имал астрономска опсерваторија, се шпекулира дека Арјабата можеби бил глава на Универзитетот Натанда исто така. Арјабата, исто така, е познат по тоа што поставил опсерваторија во храмот Сонце во Тарегана, Бихар.
Список на државни водачи во 1653 година
Ова е список на државни водачи во 653 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6755
NGC 6755 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Орел, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јули 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 6755 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 471. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 202.
Фредерик Базиј
Фредерик Базиј (Frédéric Bazille; Монпелје, 6 декември 1841 - Бон ла Ролан, 28 ноември 1870) бил француски импресионистички сликар.
Роден е во Монпелје во семејството на протестантска вера од средната класа. Почнал да биде заинтересиран да слика многу млад, бидејќи ги гледал делата на сликарот Ежен Делакроа. Неговото семејство му ветува дека може да студира слика, но само ако претходно ги заврши медицинските студии.
Базиј започнува медицински студии во 1859 година. Тој се преселил во Париз во 1862 година за да продолжи со студиите. Тука се сретнува со Пјер Огист Реноар и тој станува заинтересиран за импресионизмот. Наскоро тој почнува да ги посетува часовите на Чарлс Глук. Кога паднал на медицинскиот испит во 1864 година, почнува да слика.
Неговите најблиски соработници и пријатели биле Клод Моне, Алфред Сисли и Едуар Мане. Роден во богато семејство, на Базиј му помагаат неколку уметници со тоа што му даваат место за работа, како и му набавуваат материјал за слики.
Имал само 23 години кога ги насликал неговите најдобри дела, вклучувајќи го и Розовиот фустан. Неговата најпозната слика е Семејната средба (1867 - 1868).
Алан Ниделмен
Алан Ниделмен (Alan Needleman, р. 2. септември 1944 год. во Филаделфија, Пенсилванија, САД) е американски научник и професор по наука на материјали и инженерство на Тексашкиот универзитет „А и М“. До 2009 година, Ниделмен беше универзитетски професор „Флоренс Пирс Грант“ по механика на цврсти тела и структури на Брауновиот универзитет во Провиденс, Род Ајленд, САД. Тој има дипломирано на Пенсилванискиот универзитет во 1966 година, а магистратурата и докторатот ги изработува на Харвардовиот универзитет во 1967 и 1970 година. За време на постдипломските студии, негов ментор е професорот Џон В. Хатчинсон. Ниделмен беше инструктор и доцент по применета математика на Масачусетскиот институт за технологија меѓу 1970 и 1975 година. Потоа постана професор на Брауновиот универзитет, каде ја извршуваше и функцијата декан на Дивизијата за инженерство меѓу 1988 и 1991 година. Тој исто беше и претседавач со Дивизијата за применета механика при Американското друштво на машински инженери.
Истражувачката дејност на Ниделмен се фокусира на компјутерско моделирање на процесите при изобличување и кршење на градежни материјали, особено метали. Главна цел е да се пронајадат квантитативни соодноси меѓу својствата кои може да се измерат од микроструктурата на материјалите и нивното макроскопско однесување.
Ниделмен е член на Националната академија за инженерство на САД, Американската академија на уметностите и науките, Американското друштво на машински инженери, Американската академија за механика, почесен член на МЕКАМАТ (Француска група за механика на материјали) и член од странство на Данскиот центар за применета математика и механика. Институтот за научни податоци го влистува како еден од најчесто цитираните автори во областите на инженерството и на науката на материјали. Во 2006 година, Ниделмен го доби медалот „Вилијам Прагер“ и Друкеровиот медал. Истата година беше прогласен и за почесен доктор на науки на Данскиот технолошки универзитет. Во 2011 година, му беше доделен Тимошенковиот медал.
Список на државни водачи во 347 година
Ова е список на државни водачи во 47 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Битка на Овче Поле (1915)
Овчеполска операција или битка на Овче Поле — операција на бугарската армија која се одвила помеѓу 14 октомври 1915 до 15 ноември 1915 година како дел од српската кампања во Првата светска војна. Неговата цел била да ја искористи долината на реката Вардар и да ја пресече значајната железничка пруга што го поврзува Скопје со Солун за да се спречи повторното враќање и зајакнување на српската армија од страна на Сојузничките сили. Бугарските сили се состоеле од Втората армија (3-та балканска пешадиска дивизија, 7-та Рилска дивизија и коњска дивизија) под команда на генерал-полковник Георги Тодоров. Главниот судир се одвил во Куманово, каде што бугарската 3-та и 7-та дивизија лесно ја победиле бројната српска војска. Третиот ден, исто така, напредувала и бугарската дивизија, победувајќи го српскиот контра-напад и стигнувајќи до градот Велес и Вардар. Со овој успех целта била постигната. Додека се бореле против Србите, Бугарите ги победиле двете француски одреди во Битката кај Криволак и конечно го прекинале патот меѓу Србите и сојузниците, што резултирало со паѓање на Србија по Косовската офанзива во 1915 година.
Мелехеј
Мелехеј (Møllehøj) — рид во состав на Ајерските Ридови (Ejerbjerge). во општината Скандерборг, Среден Јитланд. Со 170,86 м, ова е највисока природна природна точка во Данска. Врвот е означен со мелнички камен — останка од ветерницата на ридот која работела од 1838 до 1917 г. Имала осум страни и покрив во облик на луковица.
Сè до премерот во 2005 г. се сметало дека највисоко место во земјата е ридот Идинг Сковхеј (172,66 м со могила со бронзено време или 170.77 м без неа) во општината Хорсенс, и на второ место, Ајер Бавнехеј во непосредна близина на Мелехеј. Со премерот е утврдено дека највисоките природни точки на ридовите се сепак за 9 односно 51 см пониски од Мелехеј. Истата година Мелехеј е прогласен за највисока точка во Данска.
Илија Најдоски
Животопис
Тој е татко на Дино Најдоски.
Професионална кариера
Фудбалската кариера, Најдоски ја започнал во ФК „Победа“ од Прилеп, а потоа преминал во ФК „Вардар“. Тој бил дел од генерацијата на „Црвена Ѕвезда“, која во 1991 година го освоила Купот на европските шампиони, а потоа станала и светски клупски првак. Исто така, Најдоски играл и за Реал Ваљадолид, Денизлиспор, ЦСКА од Софија, а кариерата ја завршил во швајцарскиот Сион со кој станал шампион во лигата и освојувач на купот.
Најдоски ја извршувал функцијата технички менаџер на фудбалската репрезентација на Македонија, но во 2015 година, по поразот од репрезентацијата на Белорусија, тој си поднесол оставка.
Брацо Димитријевиќ
Брацо Димитријевиќ  (роден на 18 јуни 1948 година) е босански концептуален уметник. Неговите дела главно се занимаваат со историјата и местото на поединецот во неа. Живее и работи во Париз, Франција. .
Изложувал на меѓународен план од 1970-тите, вклучително и во Галеријата Тејт во 1985 година. Учествувал и  наВенециско биенале (1976, 1982, 1990, 1993 и 2009 година). Неговите дела се чуваат во колекцијата на Тејт галерија, МоМА Музеј на модерна уметност Њујорк и на Центар Помпиду и други.
Животопис и работа
Брацо Димитријевиќ е роден на 18 јуни 1948 година во Сараево, Босна и Херцеговина, ФБР Југославија. Неговиот татко бил сликар Војо Димитријевиќ, еден од најпознатите модерни уметници во Југославија. Почнал да слика на 5-годишна возраст и беше претставен во ТВ-емисија со наслов „Филмске новости“ (Филмски вести) во 1957 година. Неговото прво идејно дело датира од 1963 година. Продолжи да студира на Ликовна академија во Загреб, каде што дипломирал во 1971 година. Потоа студираше на Уметничката школа на Свети Мартин во Лондон од 1971 до 1973 година. Во 1976 година, тој ја напишал „Tractatus Post Historicus“, што ја формира теоретската основа на неговата рана работа.
Животни
Неговото творештво од 80-тите години на минатиот век, било создавање на дела со мотиви од животни, направил изложба во 1998 година во зоолошката градина во Париз, која ја посетиле над милион луѓе.
Нови дела
Неговите инсталации на „Триптихон Пост Хисторикус“ содржат слики од стари или модерни мајстори заедно со предмети од секојдневиеето. Од овој вид создал повеќе од 500 од овие инсталации. Контроверзии се појавија кога еден човек кој ја посети изложбата на Тејт сфати дека предметните слики не се копии, туку оригиналите и го пријавија тоа на Тајмс кој потоа напиѓал за тоа ..
Битка кај Бафеј
Битката кај Бафеј (турски: Koyunhisar Savaşı) се одвила на 27 јули 1302 година помеѓу силите на Османлиското Царство на чело со Осман I и силите на Византија на чело со Георг Музалон. Битката завршила со победа на Османлиите, која го најавила постепеното заземање на византиската територија во корист на Османлиите. Претходно Османлиите во опсада ги ставиле градовите Никеја, кој бил империјален град и Бурса. Турските напади претставувале и закана за градот Никомедија. За да го спречи ова, царот Андроник II Палеолог (1282-1328) испратил армија од околу 2.000 војници да го ослободат градот.
NGC 2143
NGC 2143 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Орион, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2143 е од видот OCL. NGC 2143 има само една позната привидна димензија, која изнесува 11'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 3 м 7,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 43' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 2143 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 181; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 142. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 229.
NGC 349
NGC 349 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 349 се споменува и како MCG -1-3-68.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 349 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 349 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 1 м 50,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 47' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 49°.
Други поделби
Проучување на NGC 349 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3687. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4683. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
IC 195
IC 195 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 195 се споменува и како ESO 375-4, MCG -5-25-1, IRAS 10140-3318.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 195 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 195 има привидни димензии од 3,1' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 16 м 18,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 33' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 195 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29993.
Баудолино
Баудолино (Baudolino) – роман на италијанскиот писател Умберто Еко оригинално објавен во 2000 година. Во романто Еко го опишал главниот јунак Баудолино, кој раскажуа за своите авантури во средниот век во христијанска Европа, како и малку познатиот митологиски свет опишан во средновековната книжевност. Како и во претходните романи, Еко го искористил своето познавање на средновековната книжевноста за да напише епска приказна полна со комични ситуации, истовремено опишувајќи важни прашања на тоа време.
Романот бил објавен на македонски јазик во 2017 година во издание на Арс ЛИБРИС.
Синопсис
Во 1204 година Баудолино пристигнува во Цариград точно кога поборниците на Четвртата крстоносна војна се обидуваат да го соборат византискиот цар. Во тој хаос кој на крајот ќе придонесе за пропаѓање на градот, Баудолино го среќава Никетас Конијатос, историчар на кралскиот двор и му го спасува животот во Аја Софија, додека крстоносците ја пљачкале. Никетас бил воодушевен со јазичката надареност на Баудолино, бидејќи овој не само што добро зборувал грчки, туку и сите јазици за кои Никетас чул, па се чудел кој бил Баудолино.
Приказната почнува во 1155 година кога Баудолино како тринаесетгодишник го усвојува римско-германскиот цар Фридрих I Барбароса. На дворот, но и на бојното поле, Баудолино бил подучуван на латинскиот јазик и на сè што било поврзано со борбата за превласт во северна Италија. Подоцна бил испратен во Париз да стане учена личност.
Во Париз сретнува интересни луѓе кои влијаат врз него и заради кои добива желба за патувања и авантури. Почнува да сањари за патување во мистичната држава „На свештеникот Иван“ за која начул во Париз.
Баудолино го пронаоѓа Светиот грал иго уверава царот Барбароса да го препушти "На свештеникот Иван". Царот тогаш ја започнува Третата крстоносна војна, но погинува под сомнителни околности. Историјата кажува дека Барбароса се удавил во Мала Азија, но Еко одлучил да уфрли уште поединости во оваа приказна. Откако Баудолино останал сам, на своја рака одлучил да го продолжи патувањето. Иако во почетокот романот изгледа доста реалистичен, подоцна читателот станува изненаден со описите на шумата во Абхазија која не пропушта сончева светлина, митски битија како еднорог, описите на евнуси и човечки битија налик на животни опишани во средновековната книжевност.
Сан Баудолино е заштитник на италијанскиот град Алесандрија, во кој е роден Умберто Еко, како и останатите ликови од романот. На Сан Баудолино во 1189 година му била посветена една црква во градот. Во црквата се наоѓа кип на селанецот Аулариј кој го спасил градот за време на опсадата на градот од страна на Барбароса.
HD 188650
HD 188650 (BD + 36 3766, SAO 69072, HR 7606) — ѕвезда со привидна величина од 5.76, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:54:48,3 и деклинација +36°59′46″
Шварцхајде
Шварцхајде (Schwarzheide) е град во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Шварце Елстер, 11 километри југозападно од Зенфтенберг, 110 километри јужно од Берлин и 40 километри северно од Дрезден. Малата река Песниц тече низ источниот дел од Шварцхајде.
Општина Горњи Петровци
Општина Горњи Петровци (словенечки: Gornji Petrovci) — општина во источна Словенија. Седиште на општината е селото Горњи Петровци. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
Населени места
Покрај општинското седиште Горњи Петровци, општината ги опфаќа и следните населени места:
Северна Италија
Северна Италија се состои од осум од 20-те региони во Италија. Партијата Северна лига (Lega Nord), под водство на Умберто Боси, име предложено независност на северна Италија под името Паданија.
Фурланија-Јулиска Краина, Трентино-Јужен Тирол и Аостинската Долина имаат специјален статут.
Окупација на Смирна
Окупацијата на Смирна — воена контрола од страна на грчките сили на градот Смирна (денешен Измир) и околните области од 15 мај 1919 година до 9 септември 1922 година. Сојузничките сили ја поддржале окупацијата и создавање на зона околу Смирна (грчки: Ζώνη Σμύρνης) за време на преговорите за поделба на Отоманското Царство, поради заштита на етничкото грчко население кое живело во и околу градот. Грчкиот десант на 15 мај 1919 година бил прославен од локалното грчко население, но брзо резултирал со етничко насилство во областа. Ова насилство ја намалило меѓународната поддршка за окупацијата и довело до пораст на турскиот национализам. Високиот комесар на Смирна, Аристеидис Стергијадис, зазел цврст став против дискриминацијата врз турското население од страна на администрацијата; сепак, етничките тензии и дискриминацијата останале. Стергијадис, исто така, започнал со работа на проекти што вклучуваат преселување на грчки бегалци, ги удрил темелите на универзитет и некои проекти за јавно здравје. Смирна претставувала голема база на операции за грчките трупи во Анадолија за време на Грчко-турската војна (1919-1922).
Грчката окупација на Смирна завршила на 9 септември 1922 година со турското заземање на Смирна од страна на трупите командувани од Мустафа Кемал Ататурк. По турскиот напредок на Смирна, толпата го убила православниот епископ Хрисостомом од Смирна и неколку дена подоцна Големиот пожар во Смирна избувнал и големи делови од градот (вклучително и повеќето грчки и ерменски области) биле опожарени до темел. Проценетата смртност од грчки и ерменски извори е од 10.000 до 100,000. . Со крајот на окупацијата на Смирна, во голема мерка завршила големата борба во Анадолија меѓу грчките и турските сили, а на 24 јули 1923 година, страните го потпишале Договорот од Лозана со кој се ставило крај на војната.
Позадина
На крајот на Првата светска војна (1914-1918), вниманието на сојузничките сили (Силите на Антантата) се фокусирало на поделбата на територијата на Отоманското Царство. Како дел од Договорот од Лондон (1915), со кој Италија го напуштил Тројниот сојуз (со Германија и Австроунгарија) и им се придружила на Франција, Велика Британија и Русија во Антантата, каде на Италија и биле ветени Додеканезите и делови во Анадолија, вклучително и Анталија и околните провинции, веројатно вклучувајќи ја и Смирна. Но, подоцна во 1915 година, како поттик за влегување во војна, британскиот министер за надворешни работи Едвард Греј во приватна дискусија со Елефтериос Венизелос, грчкиот премиер во тоа време, ветил големи делови од брегот на Анадолија дека ќе бидат приклучени кон Грција, вклучувајќи ја и Смирна. Венизелос поднел оставка од својата позиција веднаш по оваа комуникација, но кога тој официјално се вратил на власт во јуни 1917 година, Грција влегла во војната на страната на Антантата.
На 30 октомври 1918 година, било потпишано примирјето од Мудрос помеѓу силите на Антантата и Отоманското Царство, ставајќи крај на османлискиот фронт на Првата светска војна, а победничките земји како Велика Британија, Грција, Италија, Франција и САД започнале да разговараат за одредбите на договорот во врска со поделбата на отоманската територија, преговори што резултирале со потпишување на договорот од Севр. Овие преговори започнале во февруари 1919 година и секоја земја имала посебни преференции за Смирна. Французите, кои имале големи инвестиции во регионот, зазеле позиција за територијален интегритет на една турска држава што ќе вклучува „Зона на Смирна“. Британците сакале Смирна да биде под посебна администрација. Италијанската позиција била дека Смирна не треба да е под нивна сопственост и така дипломатите ќе одбијат да дадат коментари кога ќе се разговара за грчката контрола врз областа. Грчката влада извршувајќи ја поддршката на Венизелос за идејата на Мегали идеја (да се стават области со мнозинство грчко население или со историски или религиозни врски со Грција под контрола на грчката држава) и поддржана од Лојд Џорџ, започнала голем пропаганден обид за промовирање на нивното тврдење. Покрај тоа, грчкото тврдење за областа Смирна било поддржано од Четиринаесет точки на Вудро Вилсон кои го потенцирале правото на автономен развој за малцинствата во Анадолија. Во преговорите, и покрај француските и италијанските забелешки, до средината на февруари 1919 година, Лојд ја префрлил дискусијата на тоа како ќе функционира грчката администрација, а не дали ќе се случи грчката администрација. За да ја постигне оваа цел, тој вовел низа експерти во дискусиите, вклучително и Арнолд Ј. Тојнбе, да разговараат за тоа како би функционирала зоната на Смирна и какви влијанија ќе има тоа врз нејзиното население. После оваа дискусија, кон крајот на февруари 1919 година, Венизелос го назначил Аристеидис Стергијадис, близок политички сојузник, за Високиот комесар на Смирна.
Во април 1919 година, Италијанците извршиле десант и ја презеле Анталија и почнале да покажуваат знаци на движење на трупите кон Смирна. За време на преговорите во исто време, италијанската делегација се повлекла кога станало јасно дека Ријека нема да им биде дадена по мировниот исход. Лојд Џорџ видел можност да го сруши ќор-сокакот над Смирна со отсуство на италијанската делегација и, според Јенсен, тој „измислил извештај дека вооруженото востание на турските герилци во областа Смирна сериозно ги загрозува грчките и другите христијански малцинства.„ За да ги заштити локалните христијани и исто така да го ограничи зголемувањето на италијанската акција во Анадолија, францускиот премиер Жорж Клемансо и американскиот претседател Вудро Вилсон ја поддржале грчката воена окупација на Смирна. Иако Смирна би била окупирана од грчки трупи, овластени од сојузниците, сојузниците не се согласиле дека Грција ќе го преземе суверенитетот над територијата сè додека понатамошните преговори не го решат овој проблем. Италијанската делегација се согласила на овој исход и била одобрена грчката окупација.
Грчки десант во Смирна
На 14 мај 1919 година грчката мисија во Смирна прочитала изјава во која се наведува дека грчките трупи ќе пристигнат следниот ден во градот. Смит известува дека оваа вест била „примена со големо чувство“ од грчкото население на градот додека илјадници турски жители се собрале во ридот таа ноќ во знак на протест. Подоцна, преводите на прокламации издадени од Турците во оваа пригода, се покажале дека намерата не е чисто тихоокеански отпор. Истата ноќ, неколку стотици затвореници, претежно Турци, биле ослободени од затвор, со соучесништво на отоманската власт и италијанскиот мајор задолжен за затворот. Некои од нив купиле оружје од складиштето во близина на касарната.
Грчката окупација на Смирна започнала наредниот ден, каде илјадници биле собрани на морскиот брег, мавтајќи со грчки знамиња каде што се очекувало да пристигнат грчките трупи. Митрополитот на Смирна, Хрисостомом ги благословил првите трупи кога пристигнале во 08:00 часот. Полковникот, кој немал ниту волја, ниту престиж да се наметнува немилосрдно на своите луѓе, не бил задолжен за операцијата и ниту назначениот Висок комесар, ниту високи воени лица не биле таму за пристигнувањето, што резултирало да грчката војска влезе во погрешна комуникација и лоша на дисциплина. Полкот 1/38-та Евзон, приостигнал северно од местото каде што требало да ја заземе својата функција. Како резултат на тоа, тие морале да маршираат кон југ поминувајќи голем дел од грчките гужви што го славеле пристигнувањето, а исто така и преку османлиската влада Конак и касарната на османлиските трупи. Еден Турчин пукал и хаосот резултирал со тоа што грчките трупи испукале повеќе истрели во Конак и касарната. Османлиските трупи се предале и грчкиот полк започнал да маршира кон брегот. Сојузничките офицери во пристаништето објавиле дека грчките трупи исплукале повеќе турски затвореници за време на маршот и потоа ги виделе како ги фрлаат во морето. Затворениците биле принудени да извикуваат „Да живее Венизелос!“ и „Да живее Грција!“. Доналд Витал, британски државјанин и еден од ретките неутрални набудувачи за време на пристигнувањето, изјавил за третманот на турските затвореници, дека „Тоа беше направено да помине без никакво понижување и добија добра зделка“. Но, Витал проценил дека биле убиени триесет невооружени затвореници. Капетанот на HMS Adventure објавил дека еден турски офицер, марширајќи со рацете нагоре, се испуштил надвор од редот. Тој бил удрен со пушка на еден грчки војник на задниот дел од главата. Кога се обидел да застане, тој бил повторно удрен, пред да му биде разнесена главата.
Реакции
Како одговор на тврдењата за насилство, францускиот премиер предложил меѓусебна истражна комисија за Смирна: комисијата била составена од адмиралот Марк Ламберт Бристол за САД, генерал Бунуст за Франција, генерал Харе за Англија, генерал Дал за Италија и како набудувач без право на глас, полковник Мазаракис за Грција. Таа започнала со работа во август 1919 година и интервјуирала 175 сведоци и посетила повеќе места за наводни злосторства. Доколку грчки сведок и турски сведок не се согласуваат, се користел европски сведок за да се дадат заклучоците за извештајот. Овој систем бил отфрлен од Венизелос затоа што тврдел дека Европејците што живеат во Смирна имаат корист од привилегиите што им биле дадени под османлиската власт и затоа биле против грчката власт. Извештајот бил објавен на преговарачите во октомври и, генерално, биле пронајдени Грците одговорни за крвопролевањето поврзано со десантот и насилството низ Смирна. Покрај тоа, заклучоците ја довеле во прашање основната оправданост за грчката окупација и посочиле дека грчките трупи ќе бидат заменети со сојузничка сила. Главниот британски дипломат го отфрли поголемиот заклучок велејќи дека Комисијата го пречекорила својот мандат. Во преговорите по извештајот, францускиот премиер го потсетил Венизелос дека окупацијата на Смирна не е трајна и дека е само политичко решение.
Во исто време, британскиот маршал Џорџ Милн бил задолжен од сојузниците да изготви решение за италијанската и грчката тензија во долината на реката Мендерес. Милн во својот извештај предупредил дека турската герилска акција ќе продолжи сè додека Грците продолжуваат да ја окупираат Смирна и ја доведуваат во прашање оправданоста за грчката окупација. Што е најважно, неговиот извештај развил граница што ќе ја оддели зоната на Смирна од остатокот на Анадолија. Советот на Велика Британија, Франција, САД и Италија ја одобрил линијата на Милн над која грчките трупи не требало да преминуваат.
Висок комесар
Аристеидис Стергијадис бил назначен за Висок комесар на Смирна во февруари и пристигнал во градот четири дена по десантот на 15 мај. Тој веднаш започнал со работите поврзани со воспоставување на администрација, намалување на етничкото насилство и правење начин за трајна анексија на Смирна. Тој веднаш ги казнил грчките војници одговорни за насилство со судски воени борби и формирал комисија за да одлучува за исплата на жртвите (составена од претставници од Велика Британија, Франција, Италија и други сојузници). Стергијадис зазел строг став против дискриминацијата на турското население и им се спротивставил на црковните водачи и локалното грчко население во неколку наврати. Историчарите не се согласуваат дали станува збор за оригинален став против дискриминација или дали станува збор за обид да се претстави позитивна визија за окупацијата пред сојузниците or whether it was an attempt to present a positive vision of the occupation to the allies. .
Структура
Зградата на грчкиот конзулат станала центар на владата. Бидејќи османлискиот суверенитет не бил заменет со окупацијата, нивната административна структура продолжила да постои, но Стергијадис едноставно ги заменил високите позиции со Грци (освен функцијата за муслимански работи) додека турските функционери останале на ниски позиции. Биле потребни итни чекори за организација на локалната администрација веднаш штом грчката армија обезбедила контрола врз регионот. Значајна пречка за време на првиот период на грчката администрација било отсуството на јасна дефиниција за грчкиот мандат. Во овој контекст, коегзистенцијата на меѓусебните власти чии функции честопати се преклопувале со онаа на грчките власти резултирала во серија недоразбирања меѓу двете страни. Оваа состојба произлегла по одлуката на Врховниот сојузнички совет дека сите движења на грчката армија треба да бидат одобрени од маршалот Џорџ Милн.
Администрацијата била организирана во единици главно засновани на поранешниот отомански систем. Освен казата на Смирна и соседната област Ајасолук кои биле под директна контрола на Високата комисија на Смирна, преостанатата зона била поделена на една провинција Маниса и повеќе окрузи.
Репатријација на бегалците
Репатријацијата на малите Азиски Грци кои побарале прибежиште во грчкото кралство како резултат на депортациите и прогоните од страна на османлиските власти, станал главен приоритет веќе од мај 1919 година. Грчките власти сакале да избегнат ситуација во која бегалците ќе се вратат без потребниот надзор и планирање. За таа цел, во рамките на Високата комисија бил создаден специјален оддел.
Истражувањето спроведено од одделот за бегалци покажало дека повеќе од 150 градови и села долж крајбрежната област биле уништени за време на Првата светска војна, особено од 45.000 домаќинства кои припаѓале на локалните Грци, 18.000 биле делумно оштетени, додека 23.000 целосно уништени.
Општо, периодот на грчката администрација доживеал континуирано движење на бегалското население, потпомогнато од добротворни институции како Црвениот крст и грчката „Патриотска установа“ (грчки: Πατριωτικό Ίδρυμα). Севкупно, 100.000 Грци кои ја загубиле својата земја за време на Првата светска војна, многумина како резултат на османлиската дискриминација, добиле дарежлив кредит и пристап до земјоделски алатки.