cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свето Римско Царство
Династијата Хоенштауфен
За време на династијата Хоенштауфен, германските принцеви го обезбедиле успешно и мирно населување на источни земји претходно населени од западни Словени или ненаселени земји со луѓе кои зборувале на германски јазик од западниот дел на Царството, и христијани и евреи. Постепената германизација на овие земји била сложен феномен што не треба да се гледа како преку наклонетоста кон национализмот од 19 век. Со источното населување, влијанието на Царството се проширило во Поморјето и Шлеска и поради браковите на локалните словенски владетели со германски сопружници. Исто така Тевтонскиот ред бил поканет во Прусија од војводата Конрад од Мазовија да ги покрсти Прусите во 1226 година. Монастичката држава Тевтонски Ред и подоцнежните држави-наследнички на Прусија никогаш не биле дел од Светото Римско Царство.
Во 1190 година, Барбароса учествувал во Третата крстоносна војна и загинал во Мала Азија. За време на владеењето на неговиот син и наследник, Хајнрих VI, династијата Хоенштауфен го достигнала својот врв. Хајнрих го додал норманското Кралство Сицилија во неговите територии, го држел Ричард I Лавовско Срце како заробеник и сакал да направи наследна монархија кога умрел во 1197 година. Иако неговиот син Фридрих II бил веќе избран за крал, тој бил мало дете и живеел на Сицилија, германските принцеви решиле да изберат возрасен крал, што резултирало со двојниот избор на најмладиот син на Барбароса Филип од Швабија и синот на Хајнрих Лавот, Отон од Брунсвик. Отон успеал да владее одредено време откако Филип бил убиен во приватна караница во 1208 година, и започнал да ја бара Сицилија. Папата Инокентиј III, кој се плашел од можното обединување на Царството и Сицилија, сега го поддржувал кралот на Сицилија Фридрих II, кој марширал до Германија и го поразил Отон. По неговата победа Фридрих не го исполнил ветувањето да ги држи двете држави одвоени – иако го назначил својот син Хајнрих за крал на Сицилија пред да оди во Германија, тој бил оној што ја имал вистинската политичка моќ. Ова продолжило и по крунисувањето на Фридрих за цар во 1220 година. Плашејќи се од големата моќ на Фридрих, папата конечно го екскомуницирал царот. Друга работа била и крстоносната војна, на која Фридрих се обврзал но постојано ја откажувал. Иако екскомунициран, Фридрих ја предводел крстоносната војна во 1228 година, која на крајот завршила со преговори и привремено обновување на Кралството Ерусалим. Конфликтот со папата продолжил и папата го поддржал изборот на анти-крал во Германија.
И покрај царските барања, владеењето на Фридрих било пресвртна точка кон распаѓањето на централната власт на Царството. Иако се концентрирал да создаде модерна, централизирана држава во Сицилија, постојано бил отсутен од Германија и им доделувал привилегии на секуларните и верските принцеви: Во 1220 година, со Confoederatio cim principibus ecclesiasticis, Фридрих дал голем број на регалии на епископите, вклучувајќи тарифи, ковање пари и утврдување. Со Statutum in favorem principum од 1232 година, истите привилегии им биле дадени на секуларните територии. Иако многу од овие привилегии постоеле претходно, тие сега се доделувале глобално и засекогаш, за да им се овозможи на германските принцеви да го одржуваат редот северно од Алпите додека Фридрих сакал да се концентрира на Италија. Со овој документ од 1232 година, германските војводи за првпат биле нарекувани domini terrae, сопственици на нивните земји, што е значителна промена во терминологијата.
Интерегнум
По смртта на Фридрих во 1250 година, Германското кралство било поделено меѓу неговиот син Конрад IV (умрел 1254) и анти-кралот Вилијам од Холандија (умрел 1256). По смртта на Конрад следувал интерегнумот, период во кој ниту еден крал не успеал да се здобие со универзално признавање и принцевите ги зацврстиле нивните поседи и станале уште понезависни. По 1257 година, кандидати за круната биле Ричард од Корнвол, кого го поддржувале Велфите и Алфонсо X од Кастиља, кој бил поддржуван од династијата Хоенштауфен но никогаш немал стапнато на германско тло. По смртта на Ричард во 1273 година, интерегнумот завршил со едногласната одлука да се избере Рудолф I Хабсбург, еден од помалите војводи кандидати од династијата Хоенштауфен.
Промени во политичката структура
Во 13 век имало генерална промена на структурата на тоа како се управувало со земјата, со што се подготвувало префрлањето на политичката моќ кон буржоазијата на сметка на аристократскиот феудализам кој бил одлика на Доцниот среден век.
Наместо личните должности, парите станале се почесто средство за претставување на економската вредност на земјоделството. Од селаните сè повеќе се барало да плаќаат данок за нивната земја. Концептот на “имот” започнал да ги заменува постарите форми на надлежност, иако тие сè уште биле тесно поврзани. Во териториите (кои не биле на ниво на Царството), моќта станувала сè повеќе концентрирана: Кој и да го поседувал земјиштето имал надлежност, од која произлегувале други моќи. Важно е да се забележи дека, надлежноста во ова време не вклучувала законодавство, кое речиси не постоело до и во 15 век. Судските практики главно се потпирале на традиционални обичаи и правила опишани како вообичаени.
Дури во ова време териториите започнале да се претвораат во претходници на модерните држави. Процесот се разликувал во зависност од земјите и бил најнапреден во оние територии кои биле најидентични со земјите на старите германски племиња, пример Баварија. Тоа било најбавно во оние територии кои биле основани преку царски привилегии.
Издигнуваљње на териториите по династијата Хоенштауфен
Потешкотиите во бирањето на крал на крајот довеле до појавата на фиксниот колегиум на изборни кнезови (Kurfürsten), чиј состав и процедури биле одредени со Златната Була од 1356 година. Овој развој најверојатно најдобро го симболизира ново појавената двојност помеѓу царот и државата (Kaiser und Reich), кои повеќе не се сметале за идентични. Ова исто така се гледа и по начинот на кој кралевите кои владееле по династијата Хоенштауфен се обидувале да ја одржат нивната моќ. Порано од тоа, силата (и финансиите) на Царството главно зависеле од самите земји на Царството, тн Reichsgut, кој секогаш му припаѓал на тогашниот крал и вклучувал многу царски градови. По 13 век, важноста на Рајхсгутот се намалувала, иако некои негови делови останале во рамките на Царството сè до неговиот крај во 1806 година. Наместо тоа, Рајхсгутот се продавал на локалните војводи, некогаш за собирање на пари за Царството, но почесто да се награди верноста или како обид да се контролираат војводите. Директното владеење на Рајхсгутот не се совпаѓало со потребите на кралот или оние на војводите.
Наместо тоа, кралевите, почнувајќи со Рудолф I Хабсбург, се почесто зависеле на земјите од нивните династии за поддршка на нивната моќ. Во спротивност со Рајхсгутот, кој бил расштркан и тежок за управување, овие територии биле релативно компактни и со тоа биле полесни за контрола. Со ова во 1282 година, Рудолф I им ја изнајмил Австрија и Штурија (Штаерска) на неговите синови.
Со Хајнрих VII, династијата Луксембург стапила на сцена. Во 1312 година, Хајнрих бил првиот кој бил крунисан за цар по Фридрих II. По него сите кралеви и цареви главно се потпирале на земијте на нивното семејство (Hausmacht): Лудвиг IV од Вителсбах (крал 1314, цар 1328-47), се потпирал на своите земји во Баварија; Карл IV од Луксембург, внукот на Хајнрих VII, ја црпел силата од своите земји во Бохемија. Занимливо е тоа што било во интерес на кралот да ги зајакне овие земји, бидејќи кралот имал корист од тие земји исто така.
Царска реформа
“Уставот” на Царството бил главно неодреден во почетокот на 15 век. Иако некои процедури и институции биле фиксни, на пример до Златната Була од 1356 година, правилата за тоа како кралот, изборните кнезови и другите војводи треба да соработуваат во Царството главно зависел од личноста на кралот. Се покажало штетно кога Сигизмунд од Луксембург (крал 1410, цар 1433-37) и Фридрих III Хабсбург (крал 1440, цар 1452-1493) ги заборавиле старите центри и јадра на Царството и престојувале главно во своите земји. Без присуството на кралот, старата институција Хофтаг (Hoftag), собранието на водечките луѓе на државата западнало во лоша состојба. Царското собрание како законодавен орган на Царството не постоел во тоа време. А за да биде и полошо, војводите често не се согласувале меѓусебно и тоа често доведувало до локални војни.
Истовремено, Црквата била во кризна состојба исто така, а овој ефект бил далекусежен нз Царството. Конфликтот помеѓу неколку папски претенденти (два антипапи и законскиот папа) бил решен дури на Соборот во Констанца (1414-18); по 1419 година, многу енергија се трошела во борбата со Хуситите. Средновековната идеја за обединување на христијанскиот свет во еднинствена политичка единица, во која Црквата и Царството биле главните институции, започнала да опаѓа.
Со овие драстични промени, постоела голема дискусија за самото Царство во 15 век. Старите правила несоодветно ја опишувале тогашната структура и се побарало засилување од постарите Landfrieden. Во ова време, се појавил концептот на “реформа”, со оригиналното значење на латинскиот глагол re-formare, да се здобие со порана форма која била изгубена.
Кога Фридрих III барал од војводите да ја финансираат неговата војна со Унгарија во 1486 година и во исто време успеал во избирањето на неговиот син Максимилијан за крал, нему му било претставено заедничкото барање на војводите за нивно учество во Царскиот двор. За првпат, собранието на изборните кнезови и други војводи било наречено Царско собрание (германски Reichstag) (на кое подоцна му се приклучиле и слободните царски градови). Иако Фридрих го одбил ова, неговиот син во знак на помирување го одржал собранието во Вормс во 1495 година, по смртта на неговиот татко во 1493 година. Тука, кралот и војводите се согласиле на четири нацрт-закони, заедно наречени Reichsreform (Царска реформа): група на правни акти кои и вратиле дел од структурата на распаѓачкото Царство. Меѓу другите, со овој акт се создале Царските окрузи и Царскиот коморен суд (Reichskammergericht); структури кои до одреден степен ќе опстојат до крајот на Царството во 1806 година.
Сепак, поминале уште неколку децении додека ова ново правило не било универзално прифатено и новиот суд почнал со работа; дури во 1512 година Царските окрузи биле завршени. Кралот исто така се осигурал дека неговиот двор, Reichshofrat, продолжил да функционира паралелно со Reichskammergericht-от. Во оваа година, Царството добило нова титула (“Свето Римско Царство на германскиот народ”).
Реформација и ренесанса
Во 1516 година, умрел Фердинанд II од Арагон, дедо на идниот вар Карл V. Поради комбинација на (1) традициите на династичкото наследување во Арагон, кое дозволувало наследството од мајката без давање предност на владеење на жена; (2) лудилото на Јована од Кастиља, мајката на Карл; и (3) инсистирањето на неговиот последен дедо Максимилијан I, да ја земе титулата, Карл го започнал своето владеење во Кастиља и Арагон заедно со мајка си, унија која ќе се претвори во Шпанија. Ова за првпат обезбедило обединување на целиот Пиринејски Полуостров (освен Португалија) под еден владетел и под единствена шпанска круна, а основните територии си задржале сопствено управување и закони. Во 1519, веќе на власт како Карлос I во Шпанија, Карл ја зел царската титула како Карл V. Оваа урамнотеженост (и неурамнотеженост) меѓу одделните наследства, ќе биде дефинирачкиот елемент на неговото владеење и само ќе ја покаже краткотрајноста на личната унија на шпанската и германската круна. Оваа втората, германската, ќе дојде под контрола на помала гранка на Хабсбурзите предводени од братот на Карл, Фердинанд, а поголемата гранка ќе продолжи да владее со Шпанија и бургундското наследство, предводена од синот на Карл, Филип II од Шпанија.
Освен конфликти меѓу неговите шпански и германски наследства, верски конфликти ќе станат нов извор на тензии за време на владеењето на Карл V. Пред Карл да почне да владее со Светото Римско Царство, во 1517 година, Мартин Лутер започнал со тоа што подоцна ќе биде наречено реформација. Во исто време, многу локални војводи го виделе тоа како шанса да се спротивстават на хегемонијата на царот Карл V. Царството засекогаш се поделило на верски линии, со северот и истокот и многу од големите градови Стразбур, Франкфурт и Нирнберг станале протестантски, додека јужните и западните региони останале главно католички.
Од 1515 до 1523 година, Хабсбурзите во Холандија требало да се справуваат со селскиот бунт на Фризите, предводен од Пјер Герлофс Донија и потоа од неговиот внук Вијерд Јелкама. Бунтовниците на почетокот постигнувале успеси, но по серија порази, останатите водачи биле фатени и обезглавени во 1523 година. Ова бил силен удар за Светото Римско Царство бидејќи многу градови биле опљачкани и биле потонати 132 брода (28 дури во една битка).
Барок
Карл V продолжил да се бори со Французите и протестантските принцеви во Германија во поголемиот дел од своето владеење. Откако неговиот син Фили се оженил со кралицата Мери од Англија, навидум изгледало дека Франција ќе биде обиколена од Хабсбуршки поседи, но оваа надеж ја снемало кога од бракот немало деца. Во 1555 година, Павле IV бил избран за папа и тој застанал на страна на Франција, исцрпениот Карл конечно се откажал од надежта за светско христијанско царство. Тој абдицирал и ги поделил териториите меѓу Филип и Фердинанд од Австрија. Мирот од Аугсбург ставил крај на војната во Германија и го прифатил постоењето на протестантски принцеви, но не на калвинизмот, анабаптизмот или цвинглизмот.
Во Германија бил уживан релативен мир во следните шест децении. На источниот фронт, Турците продолжиле да натежнуваат како закана, а бидејќи војна со нив значела уште компромиси со протестантските принцеви, царот сакал да го избегне тоа. На запад, Рајнската област сè повеќе потпаѓала под француско влијание. Откако избувнал Холандскиот револт против Шпанија, Царството останало неутрално. Како последица на тоа била Келнската војна, која направила големи штети по горниот тек на Рајна.
По смртта на Фердинанд во 1564 година, неговиот син Максимилијан II станал цар и исто како неговиот татко, го прифатил постоењето на протестантството и потребата од повремени компромиси. Максимилијан бил наследен во 1576 година од Рудолф II, чуден човек кој претпочитал класична грчка филозофија наместо христијанството и живеел изолирано во Бохемија. Тој бил исплашен да реагира кога Римокатоличката црква насилно почнала да воспоставува контрола во Австрија и Унгарија и тоа ги вознемирило протестантските принцеви. Царската власт брзо заслабнувала сè до смртта на Рудолф во 1612 година. Кога Бохемија се побунила против царот, резултатот на тоа бил серија на конфликти познати како Триесетгодишната војна (1618-48), која го опустошила Царството. Странските сили, вклучувајќи ги Франција и Шведска, се вмешале во конфликтот и ги зајакнале оние кои се бореле против царската власт, но исто така зеле голем број на територии за себе. Долгиот конфликт толку го ослабнал Царството, што тоа никогаш не успеало да се опорави.
Во Опсадата на Виена (1683), Војската на Светото Римско Царство, предводена од полскиот крал Јан III Собјески, убедливо ја поразило големата турска војска, ставајќи крај на турското проширување на запад и доведувајќи до евентуалното распарчување на Османлиското Царство во Европа. Половина од војската на Светото Римско Царство била од Полско-литванската Државна Заедница (главно коњица), а другата половина била од Светото Римско Царство (Германско/австриско потекло, главно пешадија). Нападот на коњицата бил најголемиот таков напад во историјата на војувањето.
Самиот крај на Царството дошол во неколку чекори. Мирот од Вестфалија од 1648 година, кој ставил крај на Триесетгодишната војна, им дал на териториите речиси целосен суверенитет. Швајцарскиот Сојуз, која имала одредена квазинезависност во 1499 година, како и Северна Холандија, го напуштиле Царството. Иако државите-основачи сè уште имале ограничувања-особено во тоа што не можеле да склучуваат сојузи против царот, така Царството од оваа точка било немоќно и постоело само како име. Поради тоа, Хабсбуршките цареви се концентрирале на утврдување на своите имоти во Австрија и во други територии.
Француските револуционерни војни и конечно укинување
Од 1792 година па понатаму, револуционерите во Франција, привремено биле во војна со одредени делови на Царството. Германската медијатизација била серија од медијатизации и секуларизации кои се случиле во периодот 1795-1814, кон крајот на Француската револуција и подоцна времето на Наполеон.
Медијатизацијата била процес на анектирање на земјите од една суверена монархија на друга, често оставајќи им на анектираните територии одредени права. Секуларизацијата била прераспределување на секуларните земји што биле под контрола на епископиите и опатиите на секуларните владетели.
Царството формално било укинато на 6 Август 1806 година кога последниот Царот Франц II (од 1804 година, прогласен за цар Франц I од Австрија) абдицирал, по воениот пораз од Французите предводени од Наполеон (Договорот од Пресбург). Наполеон го преорганизирал поголемиот дел од Царството во Рајнскиот Сојуз, француска сателитска држава. Династијата на Франц, Хабсбург-Лорена ја преживеала пропаста на Царството, и продолжила да владее како цареви на Австрија и кралеви на Унгарија сè до конечното укинување на Хабсбуршкото Царство по крајот на Првата светска војна во 1918 година.
Сателитскиот Рајнски Сојуз бил заменет со нова, Германски Сојуз во 1815 година, по крајот на Наполеоновите војни. Траела сè до 1866 година кога Прусија ја основала Северногерманскиот Сојуз, претходник на Германското Царство, кое ги обединило германските територии надвор од Австрија и Швајцарија под пруска власт во 1871 година. Оваа држава била претходник на модерна Германија.
Институции
Светото Римско Царство не било силно централизирана држава како повеќето држави денес. Наместо тоа, било поделено на повеќе од стотина поединечни единици управувани од кралеви, војводи, кнезови, епископи, опати и други владетели, колективно познати како принцеви. Исто така постоеле одредени делови кои биле под директна власт на царот. И никогаш царот сам не можел да издава декрети и да владее автономно над Царството. Неговата моќ била многу ограничена од различните локални владетели.
Од Развиениот среден век па понатаму, Светото Римско Царство се соочило со немирната коегзистенција на принцевите од локалните територии кои се обидувале да ја одземат неговата моќ. Тоа за разлика од Франција и Англија, уште потешко од нив не успевало во контролата на земјите кои формално ги поседувало. Наместо тоа, царевите за да се осигураат дека нема да бидат симнати од власта и да ја утврдат својата позиција, им доделувале поголема автономија на локалните владетели, благородници и епископи. Овој процес започнал во 11 век со Борбата за инвеститурата и привршило со Мирот од Вестфалија од 1648 година. Неколку цареви се обидувале да го преобратат губењето на нивниот авторитет, но тие биле спречени во тоа и од Папството и од принцевите во Царството.
Царски поседи
Бројот на територии на Царството бил значително голем и ја достигнал бројката 300 во времето на Мирот од Вестфалија. Многу од овие мали држави не зафаќале површина од неколку квадратни милји, или вклучувала неколку несоседни делови, па затоа Царството било нарекувано Flickenteppich (“крпен килим”).
Една единица се сметала за царски имот (Reichsstand) ако, според феудалниот закон, немала друг владетел освен самиот цар. Царските окрузи вклучувале:
Список на учесници во Рајхстагот во 1792 година.
Крал на Римјаните
Царот требало да биде човек од добар карактер над 18 години. Сите негови баби и дедовци требало да имаат благородничко потекло. Немало закон според кој тој требало да биде католик, иако со царскиот закон сметал дека бил. Тој не морало да биде ниту Германец (ниту Алфонсо X од Кастиља ниту Ричард од Корнвол, кои биле кандидати за круната во 13 век, не биле Германци). До 17 век кандидатите главно поседувале имоти во Царството.
Царско собрание (Рајхстаг)
Царското собрание (Рајхстаг, Reichstag или Reichsversammlung) било законодавното тело на Светото Римско Царство и теоретски понадмоќно и од самиот цар. Било поделено на три класи. Првата класа, наречена „Совет на изборните кнезови“, се состоела од изборните кнезови, или принцевите кои гласале во изборот на крал на Римјаните. Втората класа, Советот на принцевите, се состоел од останатите принцеви. Советот на принцевите бил поделен на две “клупи”, едната за секуларни, а другата за верските принцеви. Повисоко рангираните принцеви имале поединечни гласови, додека пониско рангираните принцеви биле групирани во колегиуми според местоположбата на нивните територии. Секој колегиум имал еден глас.
Третата класа бил Советот на царските градови, кој бил поделен на два колегиума: Швабија и Рајна. Советот на царските градови не се согласувал секогаш со останатите; не можел да гласа за неколку работи како преземањето на нови територии. Претставувањето на слободните градови на собранието станало често во Доцниот среден век. Сепак, нивното учество било формално признато дури во 1648 година со Мирот од Вестфалија по крајот на Триесетгодишната војна.
Царски судови
Царството исто така имало два суда: Reichshofrat (исто така познат како Судски Совет), во дворот на царот и Reichskammerhofrat (Царски коморен суд), основани со царската реформа од 1495 година.
NGC 1620
NGC 1620 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1620 се споменува и како UGC 3103, MCG 0-12-52, CGCG 393-46, IRAS 04340-0014.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1620 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1620 има привидни димензии од 2,9' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 1620 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15638. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4734. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
1749 во книжевноста
1749 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Дамијано Томази
Дамијано Томази (роден на 17 мај 1974) — италијански пензиониран фудбалер кој играл како  дефанзивен играч од средниот ред.
Тој ја започнал својата кариера во екипата на Верона во 1993 година.
Во 1996 година преминал во редовите на Рома клуб за кој настапувал цела деценија и бил дел од последното скудето на тимот -  освоено во 2001 година. Потоа тој настапувал во странство за три тимови од различни земји: Леванте (Шпанија), Квинс Парк Ренџерс (Англија) и Тијанин Теда (Кина).
Тој се вратил во Италија во 2009 година каде играл за аматерскиот клуб Сант'Ана д'Алфаедо заедно со својте двајца браќа. Тој се пензионирал во 2011 година на возраст од 37 години.
Мандејски јазик
Мандејски јазик — литургиски јазик на мандејската религија. Сепак, жива форма на јазикот се развила од класичниот мандејски јазик и познат е како неомандаички или модерен мандејски јазик и се зборува од мала заедница на население во Иран.
Список на ѕвезди во соѕвездието Рис
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Рис, надолно подредени според сјајноста.
1748 во книжевноста
1748 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Прналија
Прналија е топоним со којшто се именувани следниве села во Македонија:
Хелмсдорф (Тирингија)
Хелмсдорф (Helmsdorf или уште наречена Хелмсдорф кај Цела) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
1747 во книжевноста
1747 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Логје
Логје (словенечки: Logje) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Во селскиот суд
„Во селскиот суд“ — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан.
Содржина
Во Горжевил се одржува судење на кое госпоѓата Баскил го тужи младиот Изидор Патирон. Имено, пред 15 години, таа го примила Изидор кај себе и се грижела за него, а подоцна му поклонила еден свој имот, под услов да не ја напушти до крајот на животот. Меѓутоа, Изидор се оженил и со тоа го прекршил договорот така што г-ѓа Баскил бара тој да го врати имотот. Изидор објаснува дека тој ја исполнил својата обврска кон г-ѓа Баскил, но откако таа се здебелила, тој одлучил да ја напушти. Најпосле, судијата пресудува дека Изидор има право да го задржи имотот, зашто тој е неговиот законски сопственик.
Хана Либрова
Хана Либрова (родена на 26 ноември 1943 година во Брно, Протекторат на Бохемија и Моравија ) таа е чешки биолог, социолог и екологист.Таа е основач на Катедрата за еколошки студии на Универзитетот Масарик. Таа изврши истражување за животниот стил на живот и еколошките вредности.
Животопис
Студирала биологија на Универзитетот Јан Евангелиста Пуркини (поранешно име на Универзитетот Масарик). Од 1968 година работела на Катедрата за социологија на Универзитетот Јан Евангелиста Пуркини. Во 1997 година е назначена за професор по социологија. Во 1999 година, Хана Либрова го основала Одделот за студии за животна средина.
Личен живот
Хана Либрова е сестра на проф. Јана Нечутова, класичен филолог. Таа е омажена и има ќерка.
Црн вргањ
Црн вргањ (Boletus aereus), таа е високо ценета и многу барана печурка за јадење во семејството вргањ. Печурката широко се консумира во Шпанија (Баскија и Навара), Франција, Италија, Грција и генерално низ Медитеранот. Опишана e во 1789 година од страна на францускиот миколог Пјер Билијар, таа е тесно поврзана со неколку други европски печурки, вклучувајќиː пролетен вргањ, (Boletus aestivis) боров вргањ (Boletus pinophilus) и популарниот вистински вргањ (Boletus еdulis). Некои видови во Северна Африка во минатото биле класифицирани како посебен вид, B.mamorensis, но се покажало дека е филогенетски специфичен за црн вргањ (B.aereus) и овој таксон сега се смета за синоним. Печурката претежно расте во живеалишта со широколисни дрвја и грмушки, формирајќи симбиотички ектомикоризални асоцијации во кои подземните корени на овие растенија се обвиткани со обвивки од габично ткиво (хифи). Дабот плутар (Quercus suber) е клучен домаќин. Печурката произведува овошни тела кои носат спори над земјата во лето и во есен. Печурката има голема темнокафеава шапка, која може да достигне 30 сантиметри во пречник. Како и другите печурки, црниот вргањ има цевчиња што се протегаат надолу од долната страна на шапката, наместо жабри; спорите излегуваат со зрелост преку отворите на цевките, или порите. Порите на површината на телото се белузлави кога се млади, но стареат до зеленикаво-жолта боја. Дршката или стеблото е високо до 15 см и дебела 10 см и делумно е покриена со црвеникава (или цимет нијанса) мрежичка.
Таксономија и филогенија
Францускиот миколог Пјер Билијар го опишал црниот вргањ (Boletus aereus) во 1789 година. Епитетот на видовите е латинската придавка aerěus, што значи „изработена со бронза или бакар“. Неговиот сонародник Лисјен Келе го префрлил видот во сега веќе застарениот род диктиопод (Dictyopus) во 1886 година, што резултирало со синоним Dictyopus aereus,  додека Рене Мер го преквалификувал како подвид на вргањот (B. edulis) во 1937 година. Во 1940 година, Мануел Кабрал де Резенде-Пинто ја објавил сортата црн вргањ (B.aereus) варијации скворозус од колекциите направени во Бразил, но овој таксон не се смета дека е таксономски различен.
Во делата објавени пред 1987 година, биномното име било напишано целосно како црн вргањ (Boletus aereus Fr)., бидејќи описот од Билијар бил санкциониран (т.е. третиран како конзервиран против претходните хомоними и конкурентни синоними) во 1821 година од страна на „таткото на микологијата“, шведскиот натуралист Елиас Магнус Фрис. Датумот на започнување на целата микота бил утврден со општ договор како 1 јануари 1821 година, датум на работата на Фрајс. Изданието на Меѓународниот кодекс на ботаничка номенклатура во 1987 година ги ревидирал правилата за датумот на започнување и примарната работа за имињата на печурките; имињата сега може да се сметаат за валидни уште од 1 мај 1753 година, па оттука и претходи на објавувањето на делото на Билијар.
Мароканските колекции под дабот плутар (Quercus suber) кои првично се сметале за црниот вргањ (Б.aereus), биле опишани како посебен вид - Boletus mamorensis - во 1978 година, врз основа на рапавата костенлива капа, или стеблото, со мрежеста мрежа често ограничена на горниот дел (врвот). Сепак, молекуларните филогенетски студии на Брин Дентингер и колегите во 2010 година, ги ставиле овие збирки многу близу до црниот вргањ (Б.aereus), сугерирајќи дека тие се поверојатно еколошка варијанта или фенотип, отколку посебен вид. Поновите филогенетски студии на М. Лоизидс и неговите колеги во 2019 година, потврдиле дека B.mamorensis е подоцнежен синоним на црниот вргањ (Б.aereus), бидејќи колекциите идентификувани како два таксони не можат да бидат генетски одделени и вгнездени во истата обвивка.
Американскиот миколог Хари Тирс го пријавил црниот вргањ (Boletus aereus) од Калифорнија во 1975 година; таксономска ревизија на западниот дел на Северна Америка на печурки во 2008 година официјално ги утврдил како посебен вид, пролетниот вргањ (Boletus regineus). Овие печурки се разликуваат од црниот вргањ (B.aereus) по желатинозни особини на шапката која по боја е бледо-сиво-жолта, кафеово-жолта или со боја на лешник. (пилеипелис), и припаѓаат на различни врсти на печурки.
Црниот вргањ (Boletus aereus) е класифициран во Boletus делот Boletus, заедно со блиските роднини како пролетен вргањ, летен вргањ и боров вргањ. Генетска студија на четирите европски видови открила дека црн вргањ била сестра на печурката летен вргањ. По обемното тестирање на светските таксони се открило дека печурката црн вргањ бил сестра на лозата што се разделила од летен вргањ и двете лози биле класифицирани како печурки од јужна Кина и Кореја / северна Кина. Молекуларната анализа сугерира дека црниот вргањ (B.aereus / mamorensis) и летниот вргањ (B.reticulatus) кинески B. "edulis" лозите се одвоиле пред околу 6-7.000.000 години.
Заеднички имиња
Билијар му го дал на црниот вргањ (Boletus aereus) вообичаеното име бронзена печурка (le bolet bronzé) во 1789 година, истакнувајќи дека во другите земји се нарекувал црн цеп (cep noir). Општо е познат како црна печурка (ontto beltza) на баскиски јазик, црно прасе (porcino nero) на италијански, и темен вргањ (Cèpe bronzé) на француски јазик. На грчки јазик е познат како кралскиот (vasilikό), или мал монах (kalogeraki). Англиското заедничко име е црн цеп, додека британското миколошко друштво го одобрило и името бронзена печурка.
Опис
Капата е хемисферична до конвексна, достигнувајќи 15-30 сантиметри во пречник, иако има и примероци од сантиметри се пронајдени во некои случаи. Малку кадифена и лобусна или забиена, тоа е темнокафеава, сиво-кафеава, виолетова кафеава или виолетова кафеава боја, често со бакарни, златни или олијозни лепенки. Дршката е висока од 6 до 15 сантиметри и од 5-10 сантиметри широка обично е пократка од пречникот на капата, првично е во форма на буре, но постепено станува во форма на шипка и потоа се задебелува во основата. Како и кај другите печурки, на долната страна на капата има цевки а не жабри. Отворите на цевките - познати како пори - се мали и заоблени. Самите цевки првично се белузлави или сиво-бели кога се млади, тие полека стануваат жолтеникави или зеленикаво жолти во зрелоста. Густото месо е компактно, бело со сладок вкус и ароматичен мирис кој потсетува на лешници. Од сите вргањи, црниот вргањ најмалку го напаѓаат црви те.
Спорите се во облик на вретено и имаат димензии 10,5–19 со 4–7 μm. Пилеипелисот е триходермиум со проткаени септати хифи, со долги цилиндрични клетки.
Слични видови
Пролетен вргањ (Boletus reticulatus) е многу сличен на црниот вргањ (B.aereus), исто така се јавува во текот на летните месеци под широколисни дрвја. Има побледa, често испуканa капа и обично побледа кожичка, покриена со посложена и поизразена белузлава мрежа, која често се протега до основата.
Дистрибуција и живеалиште
Распределбата и изобилството на црниот вргањ (Boletus aereus) многу варира. Најден е главно во централна и јужна Европа, како и во северна Африка, овој вид е редок во пределите со поладна клима како што е Англија. Тој е класифициран како ранлив вид во Чешка и е ставен на привремениот Црвен список на загрозени видови на Црна Гора. И покрај тоа, габата може да биде локално изобилна; тоа е најчестиот вргањ во шумата на Регионалниот природен парк Мадони на северот на Сицилија. Црниот вргањ (Boletus aereus) е пријавен од неколку други островски екосистеми преку Медитеранот, како што се Корзика, Кипар, Лезбос, и Наксос.
Печурките најчесто се наоѓаат на топло време во лето и есен, растат во микоризална асоцијација со разни широколисни дрвја и склерофилни грмушки, особено даб (Quercus), бука (Fagus), костен (Castanea), дрво јагода (Arbutus), дрвенест врес (Erica) и рокроза (цистус), покажува предност на кисели почви. Вообичаени живеалишта покрај патишта и парковите. Особено дабот плутар е важен симбионит и распространувач на црниот вргањ (B.aereus) се усогласува со дрвото низ Европа и Северна Африка. Ектомикоризата на (B.aereus) детално е опишана во форми на вргањот со дрвото питом костен (Castanea sativa) и дабот благун (Quercus pubescens). Тие се одликуваат со недостаток на хифални прстиња, плектенхиматозна мантија (изработена од паралелно ориентирани хифи со малку разгранување или преклопување) и ризоморфи со диференцирани хифи. Една теренска студија од четири вида вргањи во 2007 година открила мала корелација помеѓу изобилството на плодни тела и присуството на неговиот мицелиум под земјата, дури и кога земените примероци се од почва директно под печурката; студијата заклучила дека предизвикувачите што доведуваат до формирање на микоризи и производство на плодни тела се чини дека се покомплексни отколку што се сметало порано.
Во минатото печурката била пријавена во Кина. Сепак, неодамнешните молекуларни студии покажуваат дека азиските печурки припаѓаат на различни видови.
Јадење и кулинарска употреба
Кога се собира, обвивката на капата останува недопрена, а нечистотијата лесно се отстранува од површината. Порите остануваат освен ако не се стари и меки. Црниот вргањ (Boletus aereus) е особено погоден за сушење, процес кој го подобрува неговиот вкус и арома. Како и другите вргањи, печурките може да се исушат така што ќе бидат исечени и нанижани одделно на канап, а потоа ќе се обесат близу до таванот на кујната. Алтернативно, печурките може да се исчистат со чистење со четка (не се препорачува миење), а потоа да се стават во плетена корпа или бамбус. Откако ќе се исушат, тие се чуваат во херметички тегла. Тие лесно се обновуваат со натопување во топла, но не зовриена вода околу дваесет минути; водата е со арома на печурката и може да се користи како залиха во следното готвење. Кога се суви и мала количина од печурката може да го подобри вкусот на помалку вкусните јадења засновани на габи.
Нутрициона вредност
Врз основа на анализите на примероците собрани во Португалија, има 367 килокалории на 100 грама вргањ (како сува тежина). Макрохранливиот состав од 100 грама исушен вргањ вклучува 17,9 грама белковини, 72,8 грама јаглехидрати и 0,4 грама маснотии. По тежина, телато на свежата печурка е околу 92% вода. Доминантен шеќер е трехалозата (4,7 грама / 100 грама сува тежина; сите следни вредности ја претпоставуваат оваа маса), со помали количини на манитол (1,3 грама). Постојат 6 грама токофероли, од кои мнозинството е гама-токоферол (витамин Е) и 3,7 грама аскорбинска киселина.
1746 во книжевноста
1746 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Чукле (Премка)
Чукле — археолошко наоѓалиште во кичевското село Премка. Претставува црква и некропола од доцниот среден век. Се наоѓа на рид што се наоѓа југоисточно од селото, каде се гледаат остатоци од мала црквичка која мештаните ја викаат '''Св. Танасица'''. Околу неа има гробови градени од камени плочи, ориентирани во правец исток-запад.
Теона Стругар Митевска
Теона Стругар Митевска (родена 14 март 1974 во Скопје) — македонска режисерка и продуцентка. Нејзина сестра е глумицата Лабина Митевска. Теона заедно со нејзиниот брат и сестра Вук и Лабина ја водат семејната продукција Сестри и Брат Митевски.
Морепловство
Морепловство или поморство  — дејност поврзана со транспорт на луѓе и носење стоки по морски пат, и зафаќа најмногу место во севкупен преглед. Текот на развојот се одвивал во три периоди:
Историја на морепловството
Почетоците на морепловството се поврзани со праисториско време; дрвен сплав од вкрстени стебла, примитивно поврзани, било првото пловно средство. Во бронзено доба и во рано и доцно железно доба трговијата била толку развиена што се граделе и големи чамци односно бродови. Познато е дека првите бродоградители биле  Египќаните кои со своите бродови пловеле по  Црвеното Море (околу 1700 г. п.н.е.) и сè до Сомалија. Феникијците се сметале за најдобри морнари на тоа време; пловеле по цело Средоземно Море, а во 12. век п.н.е. тие стигнале до  Гибралтар во Атлантски Океан веќе околу 600. година п.н.е. тие пловеле по должината на Западниот брег и околу Африка. Во тоа време грчките бродови развиле трговија со сите крајбрежни средоземни земји, и околу 300 година п.н.е. пловеле по Атлантикот крај брегот на Западна Европа и стигнале до Велика Британија и Балтичките земји.
Беливод
Беливод (Βέλος, Велос или Βέλας, Велас) — река во Населичко и Костурско, Егејска Македонија.
Југ I (Оптичари)
Југ I — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Ноаѓалиштето претставува населба од неолитско време Оваа тумба претставува еден од новооткриените наоѓалишта во ареалот на Оптичари и се наоѓа на 9 км југозападно од селото. Таа во средина е пресечена од каналот за наводнување, а висината е значително смалена со обработувањето на полињата. Што се однесува до обликот, таа е слабо видлива на теренот и сегашната евентуална висина изнесува околу 0,5m. Нејзината површина изобилува со неолитска керамика, што укажува на фактот дека можеби не постојат слоеви од другите предисториски периоди.
Беливод
Извира од планината Горуша и тече со големи меандри на североисток, за на крај да се влее во Бистрица како нејзина десна притока. Десните притоки на реката доаѓаат од гребенските возвишенија на југ. Тече во живописна тесна долина со не многу стрмни падини, обраснати со дабови и грмушки. Главна притока е Чрчишка Река (Катинисти), која ги собира водите од околината на селата Бухин, Чрчишта и Либешево.
Беловод смета за начелна граница помеѓу Костурско на север и областа Населица на југ.
Филип VI (Франција)
{| align=right Филип VI Валоа (роден во 1293 - починал на 22 август 1350 во Норгент ле Роа) бил крал на Франција и основач на династијата Валоа. Тој бил син на Шарл Валоа, кој бил брат на кралот Филип IV Убавиот. Неговото владеење се одликува со големи судири со англискиот крал Едвард III Плантагенет, што придонело до започнување на Стогодишната војна.
1745 во книжевноста
1745 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Наталија Лудошки
Др Наталија Лудошки (Перлез, 1966 година), професорка по книжевност, есејист, историчар по книжевност и книжевени критичар.
Животопис
Родена е во Перлез во 1966 година, дипломирала на Катедрата за југословенска книжевност и српскохрватски јазик на Филозофскиот факултет во Нови Сад во 1990 година. На истиот Факултет магистрирала бранејќи ја темата Книжевна критика во делото на Слободан Јовановиќ (2003 година), и докторирала со дисертацијата Книжевно-критичкото и научното дело на Младен Лесковац (2012 година).
Член е на Српското књижевно друштво и член соработник на Матица српска.
Предава Српски јазик и книжевност во Зрењанинската гимназија. Живее во Нови Сад.
1744 во книжевноста
1744 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Русалиски Гробишта (Герман)
Русалиски Гробишта — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Герман. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На зарамнето плато, на левата страна на патот од Герман за П’клиште се откриени гробови со различна насоченост.
Азербејџанска Демократска Република
Азербејџанска Демократска Република (Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti, آذربایجان جومهوریتی) е основана на територијата на денешна Азербејџан на 28 мај 1918 година, за време на Руската револуција и е опстој до формирањето на новата Азербејџанска Советска Социјалистичка Република на 28 април 1920 година.
Галерија
<Center> <Gallery> Податотека:Map of the Azerbaijan Democratic Republic 2 (1919).gif|Мапа на Демократска Република Азербејџан (1918-1920), претставена на Париската мировна конференција (1919) </Gallery> </Center>
Хелен Милер-Ландау
Хелен Милер-Ландау е научник при Смитсоновски институт. Нејзиното истражување е насочено кон разновидност на тропските шуми и климатски интеракции со тропските шуми.
Образование
Хелен Милер-Ландау дипломирала на Swathmore College на насоката математика и статистика. Се здобила со магистратура и докторат во екологија и еволутивна биологија од Принстон Универзитет.
Награди
Милер-Ландау ја добила Packer стипендијата за наука и инженерство во 2007.
Истражување
Во 2010, Милер-Ландау објавила математички модел за големини на семиња, покажувајќи дека големите семиња се поволни во стресни услови, додека малите семиња може да бидат поволни во поповолни услови.
1743 во книжевноста
1743 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Халал
„Халал“ (حلال, халаал) е арапски поим со значење „дозволено“. Во контекст на исхраната, поимот означува храна која е дозволива според исламските закони. Се смета дека 70% од муслиманите ширум светот го запазуваат овој начин на исхрана. Антоним на овој збор е зборот „харам“.
„Халал“ како збор
Употребата на поимот варира од арапските говорници до оние кои го користат како заемка или сосема странски збор. На пример, во македонскиот, како турцизам/архаизам се употребува турската варијанта „Алал!“ како извик на одобрение за некој или нешто.
Во арапските земји, зборот се користи за сѐ она што е дозволиво според исламските закони, за разлика од харам, што го означува сѐ она што е забрането. Ова го подразбира човековото поведение, вербалната комуникација, облеката, однесувањето, манирите и законите на исхрана.
Вон Арапскиот свет поимот најчесто се употребува во потесна смисла, само за исламската исхрана, особено кога се работи за месо и живина, иако може да има и поопшто значење.
Категорички забранети супстанции
Коранот забранува разни супстанции како недозволени („харам“) за консумирање:
Надворешни врски
清真
Свето предание
Свето предание (Ιερά Παράδοση, Traditio) — усно пренесување на учењето на Господ Исус Христос и настаните од евангелската историја. Тоа постоинапоредно со Светото писмо, го надополнува и помага правилно да се разбере.
Светото предание се однесува на сите оние духовни богатства наследени од светите предци, кои се во совршена хармонија со Светото писмо. Светото предание е многу пообемно од Светото писмо. Апостолот и евангелист Јован вели: „И има многу други работи што ги направил Исус, кои, ако се наведат по ред, мислам дека ни во самиот свет, напишаните книги не би можело да ги собере“. “ (Јов. XXI, 25). Православната црква смета дека Светото предание е постаро од Новиот завет и дека е во целосна согласност со неговото објавување.
Во Православната црква Светото предание опфаќа:
Денеска оние христијански цркви кои покрај Светото писмо го признаваат и почитуваат Светото предание се нарекуваат традиционални цркви (историски цркви). Тоа се Православната, Католичката и древните источни цркви.
Печарица (Премка)
Печарица — археолошко наоѓалиште во кичевското село Премка. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 2,5 км источно од селото, во приватна нива, каде сопственикот на истата со земјоделските работи во повеќе наврати откривал темели од објекти ѕидани од кршен камен и варов малтер. Денес овде се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен камен. Според исказите на сопственикот, биле најдени алатки од железо што не се зачувани.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Будинарци
Свети Ѓорѓи — главна селска црква во малешевското село Будинарци, Општина Берово.
Црквата била изградена во 1854 година.
Иконостас
Дел од иконите се изработени на Света Гора, а дел се насликани од локални зографи. Иконите на иконостасот се со јако изразени бои, а владичкиот стол е ремек-дело на мајсторите и еден од најубавите во Малешевијата.
NGC 3557
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3557 се споменува и како ESO 377-16, MCG -6-25-5, AM 1107-371.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3557 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3557 има привидни димензии од 4' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 3557 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33871. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 367; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7725. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Југ II (Оптичари)
Југ II — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Ноаѓалиштето претставува населба од неолитско време. Mала тумба откриена во непосредна близина на „Тумба Југ 1“ и тоа на 8 км североисточно од неа. Покрај неолитската керамика, на ова наоѓалиште се пронајдени и фрагменти од  бакарното и бронзеното време. Со оглед на тоа што нејзината местоположба е утврдена само преку сателитските карти и површинските наоди, обликот и висината на ова наоѓалиште не може да се утврдат. .