cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црвена панда
Заштита
Црвената панда е наведена во Додатокот 1 на CITES. Овој вид е класифициран како загрозен вид на IUCN Red List (Црвениот список на МСЗП за диви животни), бидејќи од 2008 година неговата популација се проценува на околу 10.000 единки и е со тенденција за понатамошно намалување. Всушност, пандите ги има на само половина од целата област што претставува нивно потенцијално живеалиште, а кое зафаќа 142.000 km2. Набљудувањето на црвени панди е тешко поради нивната срамежлива и таинствена природа, и поради нивните навики за движење навечер. Поради тоа, нивниот број во дивината се утврдува по проценки по густина на популацијата, а не со прецизни пресметки.
Тешко е да се утврди точниот број на црвени панди главно поради тоа што луѓето често ги помешуваат со други животни. На пример, во еден извештај од Мјанмар, било изложено дека црвените панди се сѐ уште прилично честа појава во некои области, што било проследено со фотографија на "црвено панда", како доказ. А на фотографијата е всушност еден вид на цивет.
Црвената панда е заштитена во сите земји каде што живее и ловот на овој вид е нелегален.Сепак, некои земји вложуваат поголеми а други помали напори за нејзина заштита. Податоците се овие:
Иницијатива на лице место
Шумите под локална управа во областа Ilam на источниот дел на Непал се дом на 15 црвени панди. Селаните во областите со висока надморска височина на Аранчул Прадеш ја формирале Алијансата Pangchen за заштита на црвената панда. Алијансата вклучува пет села и шумска површина заштитена од заедницата од 200 км2 (77 sq mi) на надморска височина од 2.500 метри (8200 стапки) до 4.000 метри (13,000 стапки). Црвената панда лесно се прилагодува на живот во заробеништво, и ја има во многу зоолошки градини ширум светот. До 1992 година, имало повеќе од 300 раѓања на младенчиња во заробеништво, а повеќе од 300 кои живееле во 85 институции во светот. До 2001 година, имало 182 единки само во зоолошките градини во Северна Америка, а од 2006 година на меѓународниот геолошки регистар биле забележани повеќе од 800 единки во зоолошките градини и во парковите низ светот. Освен нив, 511 единки од подвидот fulgens биле чувани во 173 институции, а 306 од подвидот styani биле чувани во 81 институција.
Во меѓународниот геолошки регистар моментално се прави запис на животните во зоолошката градина во Ротердам во Холандија. Во соработка со меѓународната група за надгледување на црвената панда, тие ги координираат Планот за опстанок на видовите во Северна Америка, Европската програма за загрозени видови во Европа и други програми за вкрстување во заробеништво во Австралија, Индија, Јапонија и Кина. Во 2009 година Сара Стаклени, старател на црвени панди и други посебни видови во зоолошката градина Ноксвил во Ноксвил, Тенеси, била назначена за координатор на Планот за опстанок на црвените панди во Северна Америка. Зоолошката градина во Ноксвил има најмногу раѓања на црвени панди во заробеништво во западната полутопка (93 заклучно со септември 2009 година). Повеќе има само зоолошката градина Ротердам во Холандија.
Успешни вкрстувања на црвени панди се забележани:
Црвената панда е идеална за домашно милениче бидејќи е едно многу мило и слатко животно, и бидејќи не е многу поголема од една куќна мачка. И покрај тоа, и покрај гласовите дека Индира Ганди чувала црвени панди како домашни миленичиња кога била дете, сепак посвојувањето на овие животни како домашни миленичиња никогаш не се распространило. Во секој случај посвојувањето на црвена панда како милениче сега и онака би биде многу тешко поради нејзиното место на списокот на CITES, во Додатокот I.
Филогенеза
Биолошката, односно таксономската класификација на црвената панда е спорна тема уште од нејзините почетоци. Француски зоолог Frédéric Cuvier првично даде опис на црвената панда во 1825 година, и ја класифицира како близок роднина на ракунот, Raccoon (Procyonidae), иако и го даде името на родот Ailurus "мачка" врз основа на површни сличности со домашните мачки. Ова животно има добиено и посебен епитет на латински – fulgens, што значи "блескав". Во различни периоди овој вид е класифициран во различни групи: Procyonidae, Ursidae, Ailuropoda во Ailuridae, и во неговото семејство, Ailuridae. Оваа променливост произлегува од тешкотијата да се одреди дали одредени одлики на Ailurus се филогенетски заштитени или се добиени и споени со видови со слични еколошки навики.
Истражувања врз основа на фосилните остатоци, серологијата, кариологијата, однесувањето, анатомијата, и репродукцијата покажуваат поголеми афинитети со Procyonidae отколку со Ursidae. Сепак, искористувањето на природните богатства и специјализацијата  за барање на храна, како и посебната географска поделба во однос на современата група на Procyonids ја поткрепуваат класификацијата во посебното семејство Ailuridae. Неодамнешните молекуларно-систематски истражувања на ДНК исто така ја поставија црвената панда во семејството Ailuridae, кое е пак дел од поширокото семејство Musteloidea во која спаѓаат и творот ракунот и ласицата.
Ова животно не е мечка, и нема некаква сличност со џиновската панда и со ракунот, ниту пак има неодредено потекло. Припаѓа на лозата на musteloid, со долга историја на одделување од нивните најблиски сродници (творови, ракуни, и видри / ласици / јазовци). Името Ailurus fulgens refulgens понекогаш погрешно се користи за А. f. styani. Ова произлегува од лапсусот што го направил Анри Milne-Едвардс во неговиот труд од 1874 хартија "Recherches pour servir à l'histoire naturelle des mammifères comprenant des considérations sur la classification de ces animaux", во кој А. f. Refulgens го претставил како nomen nudum. И во неодамнешното издание на "Цицачи во светот " се наведени подвидовите како А. f. refulgens. Оваа грешка е корегирана во поновата дела меѓу кои се: "Водич за цицачите на Кина" и "Прирачник за цицачите на светот, том први: месојадци".
Еволутивна историја
Црвената панда се смета за потомок и за далечна роднина на џиновската панда (Ailuropoda melanoleuca). Нивниот заеднички предок можно е да датира од раниот терциерен период пред десетици милиони години и да бил широко распространет низ Евроазија. Фосили на црвена панда Parailurus anglicus се откриени од Кина на исток до Британија на запад.
Во 1977 година во Pliocene Ringold Formation, Вашингтон е пронајден заб на изумрен вид на панда Parailurus. Овој прв северно-американски рекорд е речиси идентичен со европските примероци и ја покажува имиграцијата на овој вид од Азија. Во 2004 година во Gray Fossil Site во Тенеси бил пронајден заб од вид на црвена панда каков што дотогаш немало во Северна Америка. Забот датира од пред 4,5-7 милиони години. Овој вид опишан како Pristinailurus bristoli покажува дека втората, попримитивна лоза на ailurine ја населувале Северна Америка за време на миоценот. Кладистичната анализа покажува дека Parailurus и Ailurus се сести по таксономија.
Откритието во Шпанија на посткранијални остатоци од Simocyon batalleri, вид од миоценот, сродник на црвената панда, го потврдува сродството помеѓу црвените и џиновските панди. Ова откритие укажува на тоа дека "лажниот палец" на црвената панда е изменета коска за со чија помош можат да се јазат по гранките на дрвјата (за разлика од џиновската панда на која лажниот палец и помага да манипулира со бамбусот) и оваа модификација е еден од најневеројатните случаи на биолошката еволуција кај ’рбетниците.
Таксономска историја
Првиот познат запис за црвена панда е на папирус од династијата Chou од 13 век на кој е прикажана сцена на лов на црвена панда. Предавањето на генерал мајор Thomas Hardwicke во 1821 година на една статија под наслов "Опис на новиот род од класата на цицачи, кој се појавува на Хималајскиот појас помеѓу Непал и Снежните планини", во Linnean Society во Лондон ја сметале за пресудна за признавањето на црвената како постоечки вид во западната наука. Hardwicke го предложил името "Wha" за видот со објаснение дека тоа е звукот што го испуштаат кога плачат или кога се довикуваат овие животни, повторувајќи го повеќепати. Оттука ова е едно од локалните имиња за ова животно. Друго име што го употребуваат за него е Chitwa. Трудот на Hardwicke не беше објавен до 1827, во времето кога Фредерик Cuvier го објави неговиот опис и слика. Првично предложеното таксономско име од Hardwicke со неговата дозвола било избришано од изданието во неговиот весник во 1827 година, и честа за именување ја доби Cuvier.
Frédéric Cuvier примерокот што го опишувал го добил од посинетиот син на неговиот брат Алфред Duvaucel кој му го испратил "од планините во северна Индија". Тој бил првиот кој ги икористил и биномното име Ailurus fulgens и локалното име Панда за видот на црвената панда во неговиот опис објавен во 1825 година во Histoire Naturelle des Mammifères. Името Ailurus доаѓа од антички грчки збор што значи αἴλουρος, што значи мачка, а fulgens е латински збор за сјајна, светла. Панда е француското име за римската божица на мирот и на патниците, која била повикана пред тргнувањето на некое мачно патување. Останува отворено прашањето за дали потеклото на народното име Панда е од францускиот јазик. Во подоцнежните изданија се бара името да биде преведено на хималајски јазик.
Локални имиња
Локалните имиња на црвената панда се разликуваат од едно до друго место.Lepcha народот ја нарекува Sak nam. Во Непал овој вид е нарекуван bhalu biralo (мечка-мачка) и habre а а Шерпа народот од Непал и Сиким го нарекуваат ye niglva ponva и wah donka. Во Sunuwari зборот wa значи мечка а во Tamang јазик, малата црвена мечка ја викаат tāwām. Во регионот Kanchenjunga во источниот дел на Непал Limbus народот ги знае црвените панди како Kaala, што буквално значи темно, каков што е и долниот дел на телото на црвените панди. Селаните со тибетско потекло ги нарекуваат Hoptongar.
Покрај овие Pocock ги наведе и следниве народни имиња за црвената мечка: Ye и Nigálya ponya (Непал), Thokya и Thongwa (Limbu); Oakdonga или Wakdonka и Woker (Bhotia);. Saknam Sunam (Lepcha). Nigálya може да потекнува од непалскиот збор निङालो niṅālo или nĩgālo со значење одреден вид на мал бамбус, Arundinaria интермедиа, но може да се однесува и еден вид мал леопард, или мачка мечка. Името Wordpónya пак може да потекнува од непалскиот збор पञ्जा paujā, што значи канџа, или од पौँजा paũjā, што значи шепа на животно. Nigálya pónya може да се преведе како 'канџи околу бамбус'или 'шепи околу бамбус҆.
Преводот на Nigálya pónya nyala ponga и poonya е јадач на бамбус. Можно е името панда да потекнува од panjā. Во кинеските речници, црвената панда е заведена како 小熊猫 / 小熊猫 (xiǎo Xiong Мао, "мала мечка мачка) или 红 熊猫 / 红 熊猫 (Хонг Xiong Мао,"црвената мечка мачка "). Буквалниот превод на името на црвената панда од кинески на англиски e firefox, што е често потврдувано од англиски извори, меѓутоа овој збор "Firefox" (火狐, или huǒ hu), во кинескиот речник се однесува на Firefox web browser. Џиновската Панда се нарекува 熊猫 / 熊猫 (Xiong Мао, или "мечка мачка").
На англиски јазик црвената панда се нарекува и lesser panda, но сепак повеќе се претпочита red (црвена панда) поради пејоративно значење на lesser. Многу други јазици користат ,црвена панда҆, или варијации на ,сјајна/златна҆ или помала/мала за именување на овој вид. На пример, и червена панда на бугарски, и panda roux на француски јазик, и panda rojo на шпански, сите овие значат црвена панда. Уште од 1855 година едно од француските имиња на овој род било panda éclatant (панда што сјае). Во финска црвената панда ја викаат kultapanda (златна панда). Варијации од lesser panda во другите јазици се следниве: petit panda (мала панда) во францускиот јазик, panda menor (мала панда) во шпанскиот, kleine panda (мала панда)во холандскиот, малая панда (malaya panda, малa панда) во рускиот, 애기 판다 (aeki panda, бебе Панда) во корејскиот, и ressā panda (レッサーパンダ, на англиски lesser panda) во јапонскиот.
Други имиња што му се припишуваат на овој вид се огнена мачка, светла панда и обична панда.
Културни претстави
Црвената панда била призната како државен симбол на Сиким во раните 1990-ти, a била и маскота на Darjeeling Tea Festival. Во Југозападна Кина црвените панди се ловат за искористување на нивното крзно, особено заради високо ценетите густи опашки од кои се произведуваат капи. Во овие области, крзното често се користи за локалните културни церемонии, а на свадбите него традиционално го носи младоженецот. Овие “амајлии за среќа”, капите од опашките на црвената панда исто така ги носат и кинеските младенци. Со оглед на податокот дека првата слика на црвена панда во сцена на лов нацртана со перо и мастило на кинески папирус е од 13 век, овој народен обичај можно е да е многу стар. Во културата и фолклорот на Непал црвената панда воопшто не е спомнувана, или пак се спомнува само во одредени случаи. Интернет-пребарувачот Фајрфокс се смета дека го добил името дека по кинеското име за црвената панда: 火狐, или "огнена лисица". Сепак, Mozilla дава различни образложенија за името на неговиот бренд, велејќи: Слично е на Firebird. Лесно е за паметење. Звучи добро. Уникатно е. Ни се допаѓа. И не успеавме да најдеме ниту еден каков било друг проект или компанија ни оддалеку слични на прелистувачот што го користат истото име.
Во прилог на ова, во една статија за брендот е објавено дека иако Firefox е црвена панда, неговото лого е сепак црвена лисица. И покрај овие тврдења, Mozilla си останува на своето дека Firefox е другото име за Red Panda (наведувајќи линк на статија за црвената панда во Википедија, како доказ за изјавеното), а во 2010 година мрежните места на Firefox почнаа да поставуваат врски до „Firefox младенчиња во живо на канал”(црвени панди).
Црвената панда беше еден од главните ликови во анимираниот филм Kung Fu panda од 2008 година, каде што ја имаше улогата на Master Shifu, учителот на пандата што тренираше кунг фу. Некои од коментарите за овој филм укажуваа на недостатокот на свест во врска со црвена панда во САД во тоа време. Иако најголем број од критичарите сфатија дека во филмот станува збор за црвена панда, на некои други му личеше на мал волк, на други на глодач, а на трети на лемур. И Дастин Хофман во едно интервју признал дека ни тој не знаел многу за животното, кога прв се согласил да го позајмува гласот на ликот на Master Shufu.
Во 2005 година од Birmingham Nature Centre, Бирмингем, Англија избега машката црвена панда Бабу и за тоа кратко време додека беше на слобода стана медиумска ѕвезда. По случката беше прогласен за Brummie of the year.
Џашумон (расказ)
Џашумон (јапонски: 邪宗門) - недовршен расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1918 година. Насловот на расказот, буквално преведен значи „Лажна религија“, а тоа е еден од јапонските изрази кои во минатото се употребувале за означување на христијанството.
Содржина
Расказот се состои од 31 глава:
Мопед
Мопедите се мотоцикли од 50 кубни сантиметри, со брзина која е законски ограничена на 45 км/ч. Овие мотоцикли се исто така познати под името скутер или веспа. Во скоро сите држави од светот право на управување на велосипед со мотор или мопед имаат сите лица кои наполниле 14 години. Во сите правилници на сообраќајот, мопедите мора задолжително да се движат по велосипедска патека, доколку иста таква не постои, мопедите мора да се движат на најмногу еден метар растојание од работ на патиштата. Задолжително е носењето на кацига. Во сите прирачници за мопедите се наведува дека најпожелно е да се носи облека со посветла боја, поради безбедносни причини. Новите мопеди се доста модернизирани и имаат голема примена низ големите градови, поради тоа што не трошат многу гориво и не ја загадуваат животната средина. Сите мопеди произведени од 2005 година па наваму ги исполнуваат најсовремените стандарди за заштита на животната средина (во Европа тоа се euro2 i euro3). Најголеми светски производители на мопеди се: Јамаха, Пјаџо, Џилера, Пежо, Априлија, Малагути, Каџива, CPI, Дерби, MBK, Хонда,Хамачи
Џашумон (расказ)
За расказот
Иако никогаш не бил довршен, расказот „Џашумон“ постигнал голема популарност кај публиката. Во него, Акутагава ја задржал формата на хроника во која раскажувач е еден стар слуга, всушност, истиот кој се јавува како раскажувач и во расказот „Џигокухен“. Притоа, раскажувачот го претставува тогашното јавно мислење во Јапонија. Токму затоа не изненадува тоа што Акутагава не успеал да го доврши расказот, зашто двата главни лика во расказот се така вообличени, што секој судир меѓу нив би предизвикал расказот да изгуби многу од својата вредност.
Машка ракометна репрезентација на Аргентина
Машка ракометна репрезентација на Аргентина — национална ракометна репрезентација на Аргентина и е под капа на Аргентинското ракометно здружение.
Моментален состав
Станува збор за составот од Светското ракометно првенство за мажи 2013 година.
Мајски манифест
Мајскиот манифест од 1924 година бил манифест на Внатрешната македонска револуционерна организација со нова политичка програма за единство во дејствувањето на македонското ослободително движење. Бил составен по долги преговори на претставниците на ВМРО, Коминтерната и Македонската федеративна организација, потпишан во Виена на 6 мај 1924 година од членовите на Централниот комитет на ВМРО - Александар Протогеров, Петар Чаулев и Тодор Александров.
Со Манифестот кон македонскиот народ и македонската емиграција раководството го запознавало и јавното мислење на Балканот за претстојната борба на Организацијата за ослободување и за обединување на раскинатите делови на Македонија. Апелирало до сите револуционерни сили да се обединат за создавање единствен македонски револуционерен фронт што ќе работи и за единствен балкански револуционерен фронт.
Мајскиот манифест претставувал пресвртница и нова страница во борбата на ВМРО за создавање на обединета и независна македонска држава. Манифестот во својот текст внел сосема нови формулации по однос на решавањето на македонското прашање.
Во документот, македонскиот народ се третира како самостоен народ на Балканот без секакви дилеми и теориски конфузии за неговата самобитност и врз основа на тоа се изведени правото и целите на борбата.
Позадина
Манифестот произлегол од политиката на ВМРО, односно на Тодор Александров, за успешно завршување на револуционерната борба и остварувањето на замислени цели, како и од заинтересираноста на Коминтерната и Советскиот Сојуз за привлекување на македонското револуционерно движење кон меѓународното комунистичко движење и нивно заедничко делување.
ВМРО и Тодор Александров во периодот помеѓу 1919 - 1923 година, и покрај соработката со бугарските воени кругови, оставиле впечаток кај Македонците во сите делови на Македонија дека тие навистина стоеле на позициите на независност и автономност. Во овој период ВМРО, со мали исклучоци, не се мешала во внатрешниот политички живот на Бугарија, меѓутоа Организацијата имала затегнати односи со земјоделската влада на Александар Стамболиски поради неговите обиди за зближување помеѓу Бугарија и Кралството на СХС. И покрај соработката со бугарските воено-политички кругови, Александров во 1922 година објавил дека ВМРО: не е против комунизмот бидејќи националната револуција не ја исклучува социјалната. Со оваа политика Александров си го отворил патот кон сите делови на Македонија и оставил простор за соработка со комунистичкото движење.
На 24 септември 1922 година во Горна Џумаја, КПБ организирала свој собир на кој таа истапила со политика за признавање и поткрепување на стремежите на македонскиот народ за самоопределеување, слобода и независност. По овој собир во Петрич биле водени разговори помеѓу Димо Хаџи Димов, како претставник на КПБ и Тодор Александров, како претставник на ВМРО. Тогаш за првпат биле воспоставени пријателски односи меѓу двете страни.
Меѓутоа сè до убиството на Александар Стамболиски, разговорите помеѓу двете страни не забележале позначајни резултати, а Александров водел тактичка игра. Учеството на ВМРО во државниот преврат ја разнишал положбата на Александров и настапил процес на разочарување што водел кон ерозија на авторитетот на Тодор Александров сред македонскиот народ и револуционерно движење. Оттука Александров сметал дека само преку разговори со комунистите, односно меѓународносто комунистичко движење и соработката со него, ќе ја спаси Организацијата од распаѓање, а и себеси како фактор.
По 9-то јунскиот преврат ВМРО и КПБ започнале разговори за конкретна соработка, а двете страни биле длабоко мотивирани за договор. КПБ се подготвувала за востание против Александар Цанков, а БКП пред почетокот на востанието се обидела да ја привлече на своја страна и ВМРО или ако тоа е невозможно, барем да ја неутрализира. Александров во соработката со комунистите гледал шанса, од една страна, за повторно зацврстување на своите позиции, дотолку повеќе што Коминтерната и БКП му го признавале правото на легитимен претставник на македонското револуционерно движење, од друга страна за притисок врз владата на Александар Цанков за добивање на позиците во Бугарија за кои мислел дека му припаѓаат со активното учество во соборувањето на Стамболиски. Меѓутоа можно е Александров преку Коминтерната да се обидувал да изнајде нов сојузник од кој би добил значајни финансиски средства и оружје и на тој начин би се ослободил од зависноста на бугарските кругови.
Преговори
Уште во август 1923 година Михаил Монев, зет на Александров и Димитар Влахов ја посетиле Москва. Во декември Александар Протогеров ја потпишал декларација за соработка со СССР.
Во почетокот на 1924 година во Виена започнале нови тајни разговори помеѓу ЦК на ВМРО, федералистите и претставници на советската влада. Таму македонската делегација се согласила македонската парламентарна група од Пиринскиот крај да настапи како опозиција против владата на Цанков. Била птпишана и декларација за обединување со федералистите. По тој повод ЦК на ВМРО доделува официјален протест до премиерот Александар Цанков, во врска со преземените во март, под притисок на Југославија, апсења на околу 500 дејци на Илинденската организација и на Сојузот на македонските братство.
Јазот помеѓу владата на Цанков и ВМРО довеле до забрзување на преговорите помеѓу Организацијата и претставниците Коминтерната и МФО во Виена. На 9 април 1924 година е потпишана заедничка декларација во која се утврдени основите на идната соработка помеѓу ВМРО, федералистите и советската влада во борбата за ослободување на Македонија и формирање на Балканска федерација.
Потпишување
Како резултат на овие активности на 9 април 1924 година во Виена претставниците на ВМРО Петар Чаулев и Александар Протогеров, на СССР и Коминтерната Соломон Голдштајн (Черски), на БКП Никола Харлаков и Филип Атанасов од Македонската федеративна организација потпишаа декларација за соработка.
На 29 април 1924 година тројцата претставници на ЦК на ВМРО, кои се собрале во Виена ја потпишале "Платформната декларација за обединувањето на македонското револуционерно движење". На 30 април ЦК на ВМРО и ЦК на МФО потпишуваат и протокол за обединување на македонското револуционерно движење. Во него се изјавува дека двете организации се помируваат и се ориентираат кон создавање на единствен балкански фронт во соработка со Балканската комунистичка федерација и СССР. Протоколот предвидува обединување на двете организации да стане на заеднички конгрес, свикан според статутот и Правилникот на ВМРО.
Во таа смисла Организацијата ветила дека ќе ги прекине сите врски со бугарската влада и најавила дека ќе води борба против неговата политика. Овие неколку документи создадени од двете организации со активното посредство на советските претставници не биле предвидени за објавување.
Објавување
Меѓутоа Александров и Протогеров почнале да се колебаат дали да се објави манифестот и ги повикале Димитар Влахов и Петар Чаулев да се вратат во Бугарија и да ги прекинат врските со федералистите и комунистите, а паралелно ги известиле членовите на ВМРО за тајните преговори. На 18 јули 1924 година во весникот Балканска федерација е објавен мајскиот манифест, меѓутоа Александров и Протогеров со окружното № 774 официјално признале дека воделе преговори со федералистите и комунистите, но негирале дека некогаш се потпишале на манифестот.
Исход
Иако по објавувањето на Манифестот во весникот „Балканска федерација“, исплашен за својот живот, Тодор Александров го прогласил него за комунистичка измислица, фактот што дал согласност за неговото потпишување е извонредно значаен. Тоа покажува дека на Александров му било јасно дека ВМРО може да опстане на политичката сцена во македонското националноослободително движење само доколку нејзините цели кореспондираат со изворните стремежи на македонскиот народ.
Тодор Александров го платил својот потпис на Мајскиот манифест со својот живот. И не само тој. Неговото убиство било прикажано како дело на комунистите, а тоа неговиот наследник на челото на ВМРО, Иван Михајлов, во договор со националистичките кругови во Бугарија, го искористил за масакрирање на идејните членови на левицата во пиринскиот дел на Македонија и пошироко во Бугарија. Со погромот што го извршил врз левицата во македонското националноослободително движење, Иван Михајлов му нанел тежок удар на процесот на обединувањето на силите на ова движење не само во редовите на емиграцијата во Бугарија туку и пошироко во Македонија.
Анализа
Манифестот бил преломен граничник во развојот на македонската национална и политичка мисла. За првпат во овој документ македонското национално ослободително движење, вообличено во ВМРО на Тодор Александров, прецизно ги формулирало национално-политичките цели на македонскиот народ чијашто основа била изградувањето на Македонија како самостојна, независна држава на македонскиот народ и другите етникуми што живеат во Македонија.
За првпат во еден документ на македонското национално ослободително движење е глобално одредена територијата на Македониоја на која врз основа на етничките, економските и географските услови, македонското револуционерно движење полагало право за изградба на македонската држава. Правото на македонска држава на одредена територија од Балканот не било заосновано врз основа на историско право на државна традиција, туку врз основа на отпорот на македонскиот народ против денационализаторската политика на државите што ја владееле Македонија, врз основа на револуционерната борба и бројните востанија, учеството на Македонците во ослободителните борби што ги воделе балканските народи за своето солободување, врз основа на пролеаната крв, стекнатото горчливо искуство на отпорите, борбите, револуциите, аспирациите и поделбите, на традицијата и свеста изградена во нив за единството на македонскиот народ.
За националистичката политика на соседните балкански држави и нивниот однос кон Македонија и борбата на македонскиот народ за самостојност и независност во манифестот било јасно истакнато дека:
Со Манифестот била дефинирана една нова суштинска национална и политичка платформа за ослободување и обединување на Македонија во една независна и самостојна политичка единица во нејзините природни, географски и етнографски граници. Во овој документ биле набележани и конкретните задачи за обединувањето на македонското револуционерно движење, задачите на револуционерното движење оделно за секој дел од Македонија, изградбата на единствениот македонски фронт и балканскиот револуционерен фронт.
При конкретизацијата на задачите на револуционерното движење во Вардарска Македонија меѓу другото било истакнато дека ВМРО во Југославија се обврзува да застане на страната на сите угнетени народности, што ќе се борат против белградските влади - за демократска децентрализација и федеративна реорганизација на Југославија. Ова значело отворање на нови преспективи за решавање на македонскиот проблем во рамките на една подруга, на демократски изградена, Југославија.
Во Манифестот било јасно и прецизно дефинирани национално-политичките интереси на македонскиот народ на Балканот и поврзување на македонското револуционерно движење со комунистичкото и другите движења. Тоа е израз на една нова свест која во иднина станала основа на борбата на македонскиот народ и основен услов за соработка со другите поробени народи.
Брајан Герзичич
Титули
Тото куп Шампион (2) : 2010-2011, 2011-2012 Израелска Премиер лига Шампион (1) : 2011-2012
52 Филмски средби во Ниш
52 Филмски средби се одржани во периодот од 24 до 30 август 2017 година на летната сцена во Нишката тврдина.
Жирито
Членови на жирито
Програм
Филмови кои биле прикажани на фестивалот се: Стадо, Афтерпарти, Врати се Зоне, Никаде, Реквием за госпоѓата Ј., Слепиот патник на бродот на лудаците, Есен на самураите, Бисерот на Бојана, Козји уши, Игла под прагот, Сенки над Балканот, Хипи долина - целиот свет во една долина.
Награди
Наградата царица Теодора за најдобра женска улога ја добила Тамара Алексиќ. Наградата Цар Константин ја добил Војин Ќетковиќ, а победник на Гран при бил Небојша Глоговац. Никола Којо ја доби наградата Милорад Мандиќ Манда.
Буџет
Градот Ниш за организација на овој фестивал издвоил 16 милиони, а Министерството за култура и информирање 3,2 милиони динари.
1668 во музиката
1668 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лаките-Селиште (Будинарци)
Лаките-Селиште — населба од римското време. На околу 12 километри југозападно од селото, на дел од селската утрина на левиот брег на реката Лаките се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Пласничка Река
Пласничка Река (позната и како Голема Река) — река која извира на северозападните падини на Бушева Планина. Поминува низ селото Пласница и се влева во реката Треска.
Долно Лакочереј
Долно Лакочереј — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото Долно Лакочереј се наоѓа во северниот дел од Охридската Котлина, во подножјето на ридот Градиште (936 м.) што претставува дел од планинскиот масив Копарница што ја дели Охридската од Струшката Котлина. Се наоѓа на 5 км северно од градот Охрид и се надоврзува на градот веднаш после населбата Радојца Новичиќ, на надморска висина од 698 м. Од западната и северната страна селото е заградено со ридесто земјиште, а од источната и јужната страна се простира Охридското Поле.
Антика
Според пронајдените археолошки материјали во подрачјето на селото Долно Лакочереј може да се каже дека животот во овој простор започнал уште од најраните човекови периоди.
Во II век п.н.е. кога овој крај потпаднал под римска власт, во близина на местото каде што денес се наоѓа селото Долно Лакочереј минувал познатиот пат „Вија Егнација“ кој ги поврзувал западните со источните делови на Римската Империја. Тука живеело илирското племе Десарети.
Среден век
Во триесеттите години од VII век [Охридско|охридската област]] била колонизирана од словенското племе Берзити, при што биле извршени коренити општествени промени.
Кон средината на IX век овој крај подпаднал под бугарска власт, а во 969 година цар Самуил завладеал во овие краишта, и Македонија воопшто. Во 1018 година [охридскиот крај повторно подпаднал под Римската Империја, од 1216 до 1230 година стапил под епирска власт, па потоа повторно се нашол под римска власт сè до 1334 година кога Охрид бил заземен од српскиот цар Душан. По смртта на цар Душан, охридскиот крај се одделил како самостојна феудална држава по управа на кралот Волкашин и Марко.
Османлиско завладејување
Кон крајот на XIV бек оваа област потпаѓала под османлиската власт. Во овој период треба да се бара и почетокот на образување на населбата под име Долно Лакочереј, кое административно припаѓало на нахијата Охрид. Од податоците што ги дава Опширниот пописен дефтер од 1582 година на Охридскиот Санџак, може да се заклучи дека селото било мешано по народносен состав, така што во него живееле 21 христијанин и 10 муслимани. Заедно со селата Хрит Захрит, Биџово и Градец, селото Долно Лакочереј било меѓу најмалите села во нахијата Охрид.
Во стопански поглед, во тоа време, населението главно се занимавало со земјоделство и сточарство. Веројатно уште тогаш било развиено и одгледувањето на овошје, со оглед на податоците од 1592 година, селото Горно Лакочереј се вбројува меѓу најголемите производители на ореви. Долно Лакочереј во тоа време се споменува меѓу најголемите производители на мед, така што плаќало по 150 акчиња годишен ушур (данок).
Кон крајот на XVIII век земјата во Долно Лакочереј била под непосредна управа на полунезависниот феудалец Џеладин-бег. По неговото владеење од 1830 година земјата била прогласена за царска своина (емљах).
20-21 век
Од 1961 година низ селото била поставена водоводна и електрична мрежа.
Во 2012 година бил изграден нов водоводен систем во вкупна должина од 4.500 м. Истиот бил финансиран со средства од М.З. Долно Лакочереј. За реализацијата на овој капитален проект особен придонес дале лицата: Сотироски Насте, Трифуноски Гоце, Костоски Влатко, Сотироски Гоце, Јованоски Номче, Љаткоски Владо, Петрески Љубе и други.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Долно Лакочереј живееле 140 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Лакочереј имало 200 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 728 жители, од кои 727 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 608 жители, од кои 548 Македонци, 5 Албанци, 8 останати и 47 лица без податоци.
Родови
Во селото Долно Лакочереј живеат македонски православни родови, сите родови во селото се доселенички.
Според истражувањата од 1978 година, родови во Долно Лакочереј се:
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Хузестански арапски јазик
Хузестанскиот арапски јазик — дијалект на арапскиот јазик кој се зборува во покраината Хузастан во Ирак. Овој дијалект е многу сличен со ирачкиот арапски, кој е исто така дијалект во Ирак.
Хосе Маури
Хосе Маури (роден на  во Реаличо, Аргентина) — аргентински професионален фудбалер кој настапува за ФК Милан, во италијанската Серија А, на позиција среден ред.
Парма
Маури својата фудбалска кариера ја започнал во екипата на ФК Парма, за која екипа дебитирал на 3 декември 2013 година во четвртата рунда од Купот на Италија, кога влегол во игра против ФК Варесе и ги одиграл последните 27 минути на натпреварот.
Во април 2015 година го постигнал својот прв гол во Серија А против ФК Јувентус, нарекувајќи го овој ден како најсреќен во неговиот живот.
Милан
На почетокот на сезоната 2015-16, Маури се приклучил на ФК Милан, потпишувајќи четиригодишен договор преку слободен трансфер. Сепак, Милан платил 4 милиони евра од непознати причини. Маури го направил своето прво деби на 1 декември, играјќи 99 минути на натпреварот против ФК Кротоне, кога Милан победил со 3-1 по дополнителноти време. Тој го направил своето деби за Серија А за Милан против Киево на 13 март 2016 година, играјќи ги последните пет минути од натпреварот кој завршил со резултат 0-0.
Емполи
На 30 август 2016 година, тој бил позајмен во ФК Емполи, играјќи една сезона за клубот, каде одиграл 14 натпревари.
Репрзентативна кариера
Бидејќи една од неговите баби била Италијанка, Маури ги исполнил условите за двојно државјанство. И покрај тоа што играл за италијанските младински интернационални екипи, Маури го одбил повикот за настап во италијанскиот тим до 20 години, објавувајќи ја својата желба да ја претставува единствено Аргентина.
Мокса
Мокса (Moxa) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Мокса се наоѓа во југоисточниот дел на Тириншките Шкрилни Планини. На југ се наоѓа градот Цигенрик, а на север Песнек.
Џон Кејџ
Џон Милтон Кејџ Јуниор (5 септември 1912 – 12 август 1992) е американски композитор, теоретичар на музика, писател и уметник. Пионер на индетерминизмот, електроакустична музика, и нестандардни употреби на музички инструменти, Кејџ е една од водечките фигури на пост-воената авангарда. Критичарите го сметаат за еден од највлијателните композитори на 20 век. Тој е значаен во развојот на модерниот балет, најмногу преку неговите соработки со кореографот Мерс Канингам.
Кејџ е веројатно најпознат по неговата композиција 4′33″ од 1952 година, која што се изведува во отсуство на каков било намерен звук. Музичарите кои го изведуваат делото не прават ништо освен тоа да бидат присутни за време на делото. Содржината на композицијата не се "четири минути и 33 секунди тишина", како што понекогаш се претпоставува, туку звуците на околината за време на изведбата. Една од највоочливите одлики или иновации во работата на Кејџ е препарираното пијано кое тој го измисли уште во 1938 година. Тоа е т.н. "денатуриран" звук кој настанува така што на жиците на пијаното се зацврстуваат разни предмети, како ленири, плута, гуми и сл. Препарираното пијано всушност, е создадено за потребите на балетската група "Сѕвиллае Форт", но подоцна, ја има целта да го замени оркестарот, кој ќе го продуцира само еден изведувач - пијанистот. Со тоа, инструментот добива поширок спектар на бои кои дотогаш, на слушателот не му биле достапни. Пијаното има ефект на строгост и суровост, што најповеќе се забележува во "Гудачкиот квартет", но, сепак, овој инструмент ја ограничува бројката на звуците. Она што го предизвика околу музицирањето и музичкото искуство, го направи делото контроверзна тема кај музиколозите и естетичарите на уметност. Кејџ е исто така пионер на препарираното пијано (пијано каде што звуците се алтерирани преку поставување на објекти врз или помеѓу жиците или чеканчињата), за кое што има напишано многубројни композиции за балет и неколку концерти дела. Најпознати од овие се Сонати и Интерлуди (1946–48).
Хенри Кауел (1933) и Арнолд Шенберг (1933–35) биле неговите учители, двајцата познати по нивните радикални иновации во музиката, но најголемите влијанија на Кејџ лежат во различните источно и јужноазиски култури. Преку неговите студии по индиска филозофија и Зен будизам во доцните 40-ти години, Кејџ доаѓа до алеаториката и музика водена од шансата, техники кои ги користи од 1951 година. И Чинг, антички кинески класичен текст за промената на настаните, станува стандардна композициска алатка на Кејџ до крајот на неговиот живот.
1667 во музиката
1667 година во музиката содржи некои значајни настани.
Три чуна
Три чуна - јапонска уметничка награда. Таа се доделувала уште од времето на царот Сирокава како признание на најдобриот поет, писател или музичар, а понекогаш и сликар. Притоа, наградените уметници биле повикувани во царската палата каде им доделувале богати подароци и тогаш им се доделувале раскошно украсени чунови. Во таа прилика, наградените уметници ја изведувала својата уметничка програма.
Вујан (планина)
Вујан е планина јужно од Горњи Милановац. Највисок врв е Велики Вујан (856 m ). Планината скоро во целост е покриена со густа листопадна шума, освен на наклонот кон реката Деспотовица кои со наклоните на Илијак (510 м) ја сочинуваат Брѓанската клисура.
Во централниот дел на планината преовладува букова шума, кај Рожањ храстова шума, а помеѓу нив се наоѓаат населби.
На неа се наоѓа манастир Вујан, основан во XIII век и убаво уреденото село Брѓани.
Илија Неделков - Ограјски
Илија Неделков Ограјски е познат кавадаречки писател, хуморист и сатиричар (јули 1945 - 15 мај 2021). Роден е во Кавадарци во 1945 година во сиромашно повеќечлено семејство. По завршување на основното училиште и гимназијата во Кавадарци се запиша на Филозофскиот факултет во Скопје група Југословенска книжевност и истиот со успех го заврши. Се вработува како професот по македонски јазик и книжевност, меѓутоа најголемиот дел од неговиот работен век го помина најнапред како инспектор а потоа како советник во Бирото за образовани во Кавадарци, а еден период беше и негов директор. Меѓутоа она по што најмногу го паметат кавадарчани е неговиот ведар дух и смислата за хумор. Неделков има напишано и објавено неколку книги со поезија и проза како и книга со анегдоти за познатите кавадаречки шегаџии. („Чаршијари", ...) Го биваше и за пеење и има снимено за Радио Кавадарци неколку популарни македонски народни песни. Кавадарчани го паметат Неделков и како популарниот “Тоде боде“, каде што на шеговит начин исмејуваше некои асоцијални појави во кавадаречката чаршија. Редовно учествуваше и на популарната предновогодишна и коледарска забава наречена “Дедо цепе бурина“ на градскиот плоштад. Во Музеј-галеријата на традиционалната изложба “Светска галерија на карикатури“ го повикуваа Ограјски на нејзините отворања, каде што на нему својствен начин знаеше да ја расположи и развесели публиката. Во 1998 година тој направи радио емисија со дедо Петре Американецот на тема за печалбарството, а беше и промотор на мојата книга “Дреново низ вековите“. Кавадарчани Илија Неделков Ограјски ќе го паметат по убаво, како ведар, насмеан и духовит човек полн со животна енергија. Нека му е вечна славата и поменот за него.
https://www.facebook.com/photo?fbid=1143004376167529&set=a.132784123856231
Бигор
Бигор или каменец, е цврсто кредесто наталожување кое се состои главно од калциум карбонат (CaCO3), кој често се таложи во затполувачи за вода, бојлери и цевки, наменети за топла вода. Исто така, често се среќава како талог во внатрешните површини на старите цевки и други површини од кои што испарила „тврда вода“.
Бојата варира од темно-бела до низа сиви и розови нијански или црвеникава кафеава, во зависност од другите минерали присутни во бигорот. Соединенијата на железото даваат црвеникаво-кафена обоеност.
Покрај тоа што е непријател за гледање и тешко се чисти, бигорот може сериозно да ја оштети или наруши работата на различни водоводни и грејни компоненти. Средствата за отстранување на бигор може да се искористат.
Сугороку
Сугороку (јапонски: 雙六 или 双六) - јапонска забавна игра, слична на некогашната популарна европска игра трик-трак. Сугороку се игра со коцки, најчесто направени од дрво и обележани со броеви од еден до шест, кои се поместуваат на картонска или дрвена табла, украсена со разновидни слики. Во играта победува оној играч кој е повешт, но и кој има среќа. Постојат два начина на кои се игра сугороку: стар и современ. Денес, сугороку игра најчесто младината, а во минатото - благородниците. Во играта може да учествуваат повеќе лица.
Битка кај Штип (1689)
Битка кај Штип — битка која се одвила на 10 ноември 1689 година помеѓу хабсбуршките и отоманските сили кај Штип, како дел од Големата турска војна.
Позадина
По палежот на Скопје, Австријците продолжиле со своите пробиви во длабочина на Македонија, кои ги правеле со цел да извршат набљудување на теренот за да спречат и разбијат концентрација на непријателските сили. Еден таков продор направил херцогот Георг Холштајн, кој ја презел командата од Пиколомини, кој починал од колера.
Битка
Дознавајќи дека во Штип е концентрирана турската војска, тој одлучил со ненадеен напад да ја разбие и истера од градот. Тргнувајќи од логорот кај кумановското село Оризари, австриските одреди на Холштајн стигнале пред Штип во зората на 10 ноември 1689 година. Овде дошло до најжесток и најголем судир меѓу австриската и турската војска на територијата на Македонија. Битката резултирала со убедлива победа на Хабсбуршката Монархија.
Османлиите биле потполно разбиени. Оставајќи зад себе околу 2.000 убиени, тие биле принудени на повлекување. Австријците го запалиле градот и потоа се вратиле кон Косово носејќи со себе голем плен од неколку илјади грла стока. На враќање тие разбиле уште еден турски извидувачки одред од 300 луѓе.
Последици
По две години, во 1691 година, Штип повторно бил освоен од Османлиите.
Градот претрпел големи оштетувања. По овие страдања, Штип не можел да закрепне сè до XIX век. За австрискиот успех кај градот Штип, во Венеција бил штампан вонреден извештај за успехот.
Иванов Камен
Иванов Камен — врв на планината Караџица на планинскиот масив Мокра во централниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.108 метри. Се наоѓа на западната падина на планината Караџица, на самиот нејзин јужен крај. Врвот Иванов Камен издигнува високо и стрмно над Порече над раздробениот дол на Белица на запад, близу до вториот највисок врв е Попово Брдо (2380 м.) на исток, на север од него е највисокиот истоимен врв Караџица (2472 м.), додека на југ и југоисток се месноста Попов Гроб и карстното Солунско Поле. Иванов Камен се наоѓа на западната страна на планинското било и е одвоен односно поврзан со главниот срт на протегање кон исток. Од самиот врв се отвора прекрасна глетка кон цело Порече на запад и долот на Белица исполнет со борова зимзелена шума, стрмни карпи, Боро Поле кон север и протегањето на Мокра и Даутица со врвовите Перчулица и Бел Камен кон југ. До врвот нема обележани планинарски патеки, но има разгазена патека од добиток (овци и диви кози) која оди од Солунско Поле.
Ќу Клукс Клан
Кју Клукс Клан (англиски: Ku Klux Klan), познат и по акронимот ККК или само Клан — тајна организација основана по завршетокот на Граѓанската војна во САД, која има за цел предизвикување на расна и верска нетрпеливост. Членовите се облекуваат во карактеристична бела облека, мантии со конусовидна качулка која во целост го прикрива лицето, на која има само отвор за очите. Организацијата премолчано е штитена од државните органи, и е толерирана и покрај големиот број на уништени приватни имоти, и убиства. Нејзини жртви се американските Африканци, Евреите, но и белите христијани кои биле сметани за помагачи или заштитници на Црнците и Евреите. Организацијата постои до ден-денес, се занимава со ширење параноја и омраза и сѐ уште има моќ која не е за потценување.
1666 во музиката
1666 година во музиката содржи некои значајни настани.
Европски радиодифузен сојуз
Европски радиодифузен сојуз (EBU) — конфедерација на 75 радиодифузини организации од 56 земји и уште 43 придружни членки  од други 25 земји од светот. Таа не е поврзана со Европската Унија. Членки на ЕБУ се радио и тв компании, повеќето од нив се јавни радио дифузни сервиси, но во ЕБУ членуваат и приватните радио и телевизиски станици.
Република Македонија е полноправна членка на ЕБУ од 1993 година.
Полноправни членки се од Исланд до Русија, вклучувајќи ги речиси сите европски земји. Придружните членки не се само од Европа и Медитеранот туку и од Канада, Јапонија, Мексико, Индија и Хонг- Конг. Меѓу придружните членки од САД се ABC, CBS, NBC‏‎, the Corporation for Public Broadcasting, Time Warner, and the only individual station, WFMT.
Полноправни се оние членки кои територијално припаѓаат на европскиот радиодифузен простор или се членки на Советот на Европа.
Најпозната активност на ЕБУ е организацијата на натпреварот за  Песната на Евровизија  Eurovision Song Contest. Право на учество на овој натпревар имаат земјите кои се полноправни членки  на оваа организација. Агенцијата организира и натпревар на Млади танцувачи и некои други. Членките на ЕБУ соработуваат на изготвување на документарни и анимирани филмови за деца. Прв резултат на оваа соработка беше The Animals of Farthing Wood  снимен  во 1993 година. Радио соработката вклучува и настани за празници како што се  Божикната музика  и Euronotte и Through the night.