cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жан Босежур
Клубови
По сезона и пол во Клуб Америка, тој се преселил во англиската Премиер лига. На 31 август 2010, Босежур потпишал тригодишен договор со Бирмингем Сити, а веднаш потоа менаџерот на клубот Алекс МекЛиш изјавил дека Босежур бил една од нивните цели подолго време. Босежур го направил своето деби на 18 септември како доцна замена за Александер Хлеб во 83-тата минута, во поразот со 3-1 од градскиот соперник Вест Бромвич Албион. Тој го постигнал својот прв гол за клубот во победата над Шефилд Венздеј со 3-0 во петатта рунда од ФА Купот. Тој се појавил како замена во второто полувреме во натпреварот во кој Бирмингем Сити го освоиле Лига купот со победа над фаворитите Арсенал со 2-1. Иако Бирмингем на крајот на сезоната испаднал во Чемпионшип, Босежур останал во клубот и играл во натпреварите од Лига Европа.
На 25 јануари 2012, Босежур го напуштил Бирмингем и се вратил во Премиер лигата потпишувајќи две-и пол годишен договор со Виган Атлетик. Неговото деби за новиот клуб дошло на Вајт Харт Лејн во поразот од Тотенхем со 3-1. По доаѓањето во клубот тој одлично се вклопил во 3-4-3 формацијата на менаџерот Роберто Мартинез играјќи како лев бек. Со Латикс тој го освоил ФА Купот на 11 мај 2013, иако не бил во состојба да игра во финалето против Манчестер Сити на Вембли поради повреда. Само три дена подоцна по поразот на Виган од Арсенал со 4-1, Босежур испаѓа од Премиер лигата за вторпат во неговата кариера.
Дипитренова контрактура
Дипитренова контрактура (или "Палмарна фиброматоза") претставува фиксирана флексиона контрактура на шаката, каде прстите се свиткан кон дланката со неможност за целосно да се екстендираат(исправат). Оваа болест името го добила по Baron Guillaume Dupuytren, хирург кој првпат оперирал ваква контрактура.
Дипитреновата контрактура е предизвикана од скратување и стврднување на подкожната-палмарна фасција Најчесто зафатени прсти е малиот и домалиот прст. Средниот прст, показалецот и палецот се многу поретко застастапени и тоа само во понапреднати стадиуми. Прогресијата е бавна и обично е безболна, понекогаш со осетливост на поткожното затегнување. Кај овие пациенти се формира стврднување на поткожното ткиво и обично е во облик на врвка, која го затега зафатениот прст кон дланката. Инциденцијата се зголемува после четириесеттите години и тоа повеќе се застапени мажите од жените. над 80 години се зафатени речиси над 30%
Симптоми
Почетокот на болеста е постепен, бавен и асимптоматски со стврднување и огрубување на кожата над зафатениот прст. подоцна се појавува тврдо испакнување, на кожата формирано од поткожната фасција, кое ги принудува прстите да се свиткаат кон дланката. Со тек на време оваа положба е фиксирана и прстите се во неможност да се исправат. често се зафатени и двете раце, а понекогаш во исто време и стапалата. Во такви случаи прогресијата на болеста е побрза. карактеристично е што кај мажите дипитреновата контрактура се јавува 10-20 години порано од жените.
Ризични фактори
Дипитренова контрактура е специфично пореметување за кое се знаат неколку факти во однос на етиологијата :
Третман
Дипитреновата контрактура не е сериозно заболување, односно не го загрозува животот на пациентот. Но сепак може значително да го поремети квалитетот на користење на шаката. Поради тоа постојат неколку опции за третман.
Хируршки третман
Хируршкиот третман се препорачува во понапреднати случаи и кога функцијата на шаката е значително пореметена. Се состои во отворање на шаката над зафатениот прст, ексцизија на задебелената палмарна апоневроза(фасција). Може да се направи поткожна, парцијална и тотална фасциектомија. Хируршкиот третман не е секогаш куративен, па може да се јави релапс.
Не хируршки третман
Тоа е минимална инвазивна процедура која се извршува во ординација и се состои од боцкање со игла точно во задебелената врвка од апоневрозата со цел да се скинат дел од влакната на сврзното ткиво што ја сочинува палмарната апоневроза и да се дозволи на прстот полесно да се исправи. Се состои во инјектирање на колагеназа(протеаза) која понатаму делува како кај иглената апоневректомија со раскинување на сврзните влакна. Најчесто е делотворна во почетните стадиуми на формирање на сврзното ткиво кога клетките се разможуваат и го формираат задебелувањето.
Чудовиште од островот Хук
Чудовиште од острвот Хук (англиски: The Hook Island Sea Monster) е назив за чудна сенка која се појавила во водата кај острвот Хук, кој припаѓа на Австралија.
Многумина овој настан го емтаат само како лажна фотографија. На 12 декември 1964 година жената Ле Серек забележала чуден предмет во водата. Предметот личел на џиновски полноглавец. Серек на крајот сепак собрала храброст да влезе во водата и успела да го фотографира предметот. Се покажало дека предметот е подолг отколку што таа мислела. Прво мислела дека суштеството е мртво бидејќи не се помрднувало. Кога го фотографирала се вратила во чамецот, но суштеството тогаш почнало да се движи.
Знаме на Соломоните
Знамето на Соломоните е официјалното знаме на оваа океанска држава, кое било усвоено на 18 ноември 1977. Знамето е составено од два триаголника во сина и зелена боја, поделени со дијагонална златна лента. На синиот триаголник, во кантонот, има пет бели петокраки. Петте ѕвезди ги претставуваат петте главни острови. Сината боја го симболизира околното море на Соломонските Острови, зелената боја ја симболизира земјата, додека златната боја го симболизира сонцето.
Пинк (пејачка)
Алиша Бет Мур (анг. Alecia Beth Moore; родена 8 септември 1979) e американска кантавторка, позната под уметничкото име Пинк (анг. Pink; стилизирано како P!nk). Таа го издала својот прв сингл, „There You Go“, на нејзиниот прв албум кој бил ориентиран на R&B музиката, Can't Take Me Home, во 2000 година преку издавачката куќа LaFace Records, кој освоил комерцијален успех. Нејзиниот втор студиски албум, Missundaztood, кој бил ориентиран на поп-рок музиката бил издаден во 2001 година и имал голем успех ширум светот.
Пинк го издала својот трет студиски албум, Try This, во ноември 2003 година, кој освоил помал комерцијален успех отколку претходниот албум, но сепак од него биле продадени повеќе од 3 милиони копии ширум светот, а песната „Trouble“ од истиот албум ѝ донела Греми награда на Пинк за Најдобра Рок Вокална Изведба. Нејзиниот четврт албум I'm Not Dead, е издаден во април 2006 година. Албумот вклучува повеќе хит синглови, како што се „Stupid Girls“, „U + Ur Hand“ и „Who Knew“. Песните „U + Ur Hand“ и „Who Knew“ се искачиле на 1 место на поп табелите. Нејзиниот петти албум Funhouse, е издаден кон крајот на октомври 2008 година. Во албумот се наоѓа познатата песна, „So What“. Во албумот се наоѓале и други три Топ 20 синглови: „Sober“, „Please Don't Leave Me“ и „Glitter in the Air“. На 15 ноември 2010, таа ја издала својата прва компилација, Greatest Hits... So Far!!!.
Според Билборд, Пинк се наоѓа на 13 место на списокот на најдобри артисти на декадната табела и на #1 место на списокот на поп артисти на декадната табела (2000–2009). Пинк има освоено две Награди Греми, 5 MTV Видео Музички Награди и 2 Британски музички награди. До сега има продадено повеќе од 30 милиони албуми ширум светот. Во 2010 магазинот Forbes Magazine, ја вброил Пинк како 27-та најмоќна позната личност, бидејќи заработила 44 милиони долари во периодот од јуни 2009 до јуни 2010 година.
Ран живот
Пинк е родена на 8 септември 1979 година во Дојлстаун, Пенсилванија. Нејзина мајка е Џудит Мур, медицинска сестра а нејзиниот татко е Џим Мур, Виетнамски ветеран. Нејзиниот татко е Католик, а нејзината мајка е Еврејка, а нејзините предци емигрирале од Ирска, Германија и Литванија. Пинк пораснала во Дојлстаун. Нејзиниот татко свирел на гитара и пеел песни за неа, и од раната возраст таа одлучила да биде рок ѕвезда. Пинк има еден брат, Џејсон Мур (роден 1977). Во средно училиште, Мур се вклучил во бенд наречен Middleground. Пинк го развила својот глас уште како мала. Иако таа била здраво дете на почетокот, таа подоцна добила астма која и се појавила во раните години. Кога била тинејџерка, таа напишала песна за нејзините чувства, и нејзината мајка коментрила, "Нејзините први текстови секогаш беа интроспективни. Некои од нив беа многу црни, и длабоки, речиси загрижувачки." Таа почнала да изведува во клубовите во Филаделфија, кога имала 14 години, и поминала одредени фази кога се занимавала со скејтборд, како хипхопер и гимнастичарка. На 16 години заедно со друга севојка таа ја формирала R&B групата Choice. Тие склучиле договор со L.A. Reid, работеле со различни продуценти две години, никогаш не издале песна, сè додека Рејд не ја натерал Пинк да ја развива својата соло музичка кариера. Идејата за сценското име "Pink" го зела од филмот Reservoir Dogs каде што се сретнува лик со име Mr. Pink.
Мзуичките почетоци:1995–99
Во 1995 година, Алиша Мур се приклучила во Choice, американски R&B бенд составен од женски членови, во кои влегувале и Криси Конуеј и Шерон Фланаган. Копија од нивната прва песна, „Key to My Heart“, била испратена на издавачката куќа LaFace Records во Атланта, Џорџија, каде Л.A. Рид ја слушнал и им овозможил бесплатен превоз до таму за да може да го слушне бендот како пее во живо. После тоа тој потпишал договор со нив, но бидејќи девојките не биле полнолетни нивните родители морале да дојдат и да се потпишат на договорот. Групата се префрлила во Атланта и го снимила својот прв албум, и песната „Key to My Heart“. Групата се распаднала во 1998 година.
2000–04: Can't Take Me Home, Missundaztood, и Try This
Првиот албум на Пинк, Can't Take Me Home, е издаден во април 2000 година. Има добиено дупла платинска сертификација во САД, со повеќе од 5 милиони продадени копии ширум светот, а на албумот се наоѓаат и првите два сингла: „There You Go“ и „Most Girls“ (број еден во Австралија). Третиот сингл од албумот, „You Make Me Sick“, бил во списокот на топ 40 во САД, во топ десет листата во Обединетото Кралство, а се појавил и во филмот Save the Last Dance. Песната „Split Personality“ била користена во филмот Дневниците на Принцезата. Во 2001 таа била дел од „Lady Marmalade“, со пејачката Кристина Агилера, раперот Лил Ким, и пејачката Mýa за дискот со песни на филмот Moulin Rouge!.
Ораториум
Ораториум (црковен латински јазик - простор за молитва) — голема музичка творба за хор, оркестар и солисти со драмскоепски карактер. . Ораториумите обично имаат религиско сиже и порака.
Типично траење на ораториумот е 40-50 минути, а текстот има 350-450 стихови. Раните ораториуми биле дводелни. Најголемата популарност ја доживеале во Италија во 17 век. Подоцна се појавиле ораториуми со световни теми (Клаудио Монтеверди, Георг Фридрих Хендл).
Ораториум и опера
За разлика од операта, ораториумите се изведуваат во концертна, а не во сценска форма. Акцијата на публиката ѝ се претставува преку текст и музика. Друга разлика е во тоа што операта се занимава со широк спектар на теми, додека ораториумот главно се занимава со духовни теми. Ораториумот традиционално се изведува во црквите и во слични градби, што за операта е реткост. Операта и ораториумот низ историјата разменувале влијанија. На пример, ораториумите од операта ги презеле ариите да капо, а посредникот бил Алесандро Скарлати.
Структура
Ораториумот обично содржи:
Ораториумот е вокално-инструментално дело со поголем обем, обично е пишано за вокални солисти, хор и оркестар (но и во други варијанти). Во него се прикажува одредена драмска акција, но без помош на таканаречената фаза на сценско изведување (тоа е негова главна разлика од операта). Ораториумите во почетокот биле исклучиво со духовен карактер, но подоцна се јавувале во сè поголем број и световни ораториуми.
Слични духовни вежби почнале да се одржуваат подоцна и по останатите италијански градови, па така соработниците на Нери во 1575 година основале Конгрегација за ораториуми. Во музичките вежби Нери понекогш земал познати световни композиции и им вметнувал нови, духовни текстови. Во почеткот таквите песни – делови на духовни вежби – се пееле на делумно импровизиран начин, со учество на сите присутни верници.
Подоцна школуваните музичари почнале да ги обработуваат, како блиските соработници на Св. Филип Нери, и тоа композиторите Џованино Перлучи да Палестрина и Анимуцио, па така музичкиот дел на Нериевите духовни вежби попримил облик на духовни концерти. Така што пред верникот патем музиката почнала да изнесува и одредена драмско дејствие и тоа најчесто некаква случка од Библијата. Бидејќи немало сценско дејство, требало на слушателите да им се раскажат деловите помеѓу настапите на поединечните ликови, а тоа го правел посебен солист наречен тесто. Хорот настапувал во улога на народот и во медитативните делови.
Другиот облик на ораториум, таканаречениот ораторио латино сличен по структура на претходниот, но не и по настанокот. Овој облик на ораториум се развил директно од пасијата и полифоничните мотети. Исто така, латинскиот ораториум имал исклучиво латински текст и тоа во проза, се изведувал главно во цркви и честопати како слободен дел од литургијата.
За прв прав (развиен) ораториум се смета ораториумот на композиторот Кавалиери под името „Reppresentazione di Anima e di Corpo“ – „Раздвојување на душите и на телата“ од 1600 година изведен во Рим. Најзначајни композитори во првиот период се Скарлати, Карисими, Витори и др. ВО XVIII век ораториумот ја преоѓа границата на Италија и се развиени во Франција (М.А. Шарпантје - M. A. Charpentier), и Германија и Австрија каде што биле ентузијастички поздравени од католичките кругови, за разлика од протестантите, на кои помили им биле пасиите и кантатите. Во XVIII век биле создадени и најпознатите ораториуми како „Месија“, „Јуда Макабеецот“, „Израел во Египет“, од Хендл и други. Секако, хорот бр. 42 од Хенделовиот Месија, прочуената „Алелуја“ станал еден од најпрепознатливите ораториумски, и воопшто духовни хорови во светската музичка литература.
Мануел Штрлек
Мануел Štrlek (роден на 1 декември 1988) е хрватскиот ракометен играч за PGE Vive Келце и за хрватската репрезентација.
Тој беше именуван како all-star за 2010 година и 2016 година ЕХФ Европското машко ракометно првенство.
ЖС „Јегуновце Фабрика“
Железничка станица Јегуновце Фабрика — железничка станица во селото Јегуновце, во склоп на металуршкиот комбинат ХЕК „Југохром“. Низ железничката станица поминуваат регионалните домашни возови на линијата Скопје-Кичево.
Местоположба
Станицата се наоѓа на железничката пруга Скопје-Кичево, во близина на селото Јегуновце.
Сијамски крокодил
Сијамскиот крокодил (Crocodylus siamensis) е слатководен крокодил со природно живеалиште во Индонезија, Брунеи, Малезија, Лаос, Камбоџа, Бурма, Тајланд и Виетнам. Овој вид е критично загрозен и изумрен во многу региони. Во природата претпочитаат мирни води како мочуришта, реки и некои езера. Повеќето возрасни единки не надминуваат 3 метри во должина, иако во заробеништво се среќаваат и некои хибриди кои растат и многу повеќе.
Заштитен статус
Поради прекумерното ловење и губењето наприродното живеалиште сијамскиот крокодил спаѓа во критично загрозени видови. Во 1992 година се верувало дека е изумрен во дивината. Оттогаш многу истражувања потврдиле присуство на мали популации во Тајланд (само неколу единки, ако не се бројат единките кои пуштени во природата за да се спаси видот), мали популации во Виетнам (најверојатно помалку од 100 единки) и малку позначајни популации во Бурма и Лаос. Во март 2005 година, истражувачите пронашле гнездо со млади сиамски крокодили во јужната провинција Саванакет во Лао. Постои и многу мала популација во северна Камбоџа. Овој вид на крокодил сѐ уште се смета за изумрен во Индонезија, Малезија и Брунеи. Вкупната популација во дивината се проценува на помалку од 5000 единки. Најголемиот број на единки во заробеништво се хибриди со морскиот крокодил, иако постојат и чистокрвни сијамски крокодили. Овој крокодил се одгледува и во крокодилски фарми, најмногу во Тајланд. Во националниот парк Банг Сида во Тајланд, во близина на Камбоџа, постои проект пуштање индивдуи во дивината со цел да се зголеми бројот на популациите. Многу млади крокодили се пуштени во реките во паркот, во делови кои не се достапни за посетители.
Вогошќа
Вогошќа (босански, српски, хрватски: Vogošća) е средно предградие и општина Сараево, Кантон Сараево, главниот град на Босна, кој се наоѓа на околу 6 километри северно од центарот на градот и опфаќа околу 72 км2.
Boletopsis grisea
Boletopsis grisea бил вид на габа од фамилијата Bankeraceae. Овошните тела биле сиви, месести полипори кои растеле на земја во микоризална асоцијација со шкотскиот бор ( Pinus sylvestris ). Се наоѓал во Азија, Северна Америка и Европа.
Таксономија
Габата првпат била опишана во 1874 година како вид на полипор од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1874 година, кој ја направил колекцијата на типови во Копаке, Њујорк. Аполинарис Семенович Бондарцев и Ролф Сингер го префрлиле во Болетопсис во 1941 година.
Опис
Овошното тело бил месести полипор кој расте од земја. Сивата капа била конвексна и неправилна со сува површина. Под шапката имало бели пори. Виткото шипче било во иста боја како и шапката.
Истражување
Истражувањата идентификувале п- терфенилни соединенија кои давале активност на чистење на слободните радикали во лабораториските тестови. Осум фенолни соединенија биле изолирани и идентификувани од овошните тела, вклучително и три кои го инхибирале ензимот 5 -липоксидаза.
Капејнци
Капејнци (познато и како Капејнца) — мал водопад со длабок вир на реката Драгор над селото Дихово близу Битола. Поради густиот шумски предел во кој се наоѓа и природната убавина Капејнци е познато излетничко место, често посетувано од многу капачи во летниот период.
Естетика
Естетика (од грч. αἰσθητικός - aisthetikos; осет, впечаток, восприемање) — дел од филозофијата кој се занимава со уметноста или традиционално определена како наука за убавото. Во поново време, естетиката честопати се нарекува и филозофија на уметноста. Овој поим честопати се поврзува и со филозофските размисли за сетилноста, перцепциите, убавото и воопшто чувствата кои ги добиваме судрени со едно уметничко дело. Овој поим понекогаш подразбира множество на ставови и гледишта на една култура или уметничко движење (на пример јапонска естетика или естетиката на романтизмот). Во секојдневниот говор, под „естетско“ се подразбира нешто допадливо за сетилата, односно нешто кое поседува физички одлики кои се складни, хармонични и убави.
Предмет на естетиката
Главни поими со кои се занимава естетиката се: убавото, возвишеното, вкусот, уметноста, комичното, трагичното, експресијата, творештвото итн. Филозофите од оваа област во главно ги поставуваат следниве прашања: Каде е убавото, во објектот или во умот на набљудувачот?, Како се градат естетичките судови?, Како ја оценуваме уметноста?, Кои одлики го прават еден предмет убав, допадлив или грд?, Што е уметност? итн. Во поново време, естетичките проблеми се во допир со проблемите и истражувањата на науки и дисциплини како: историјата на уметноста, психологијата на уметноста, социологијата на уметноста и семиологијата на уметноста.
Во книгата „Естетичка скепса“, италијанскиот философ Џузепе Ренси тврди дека естетичкиот суд секогаш е субјективен и дека не може да тежнее кон апсолутното. Тоа произлегува оттаму што никако не може да се оспори некој кој претпочита еден автор од друг, еден композитор од друг. Според него, во естетиката не постојат вистина и заблуда, туку само вкусот на поединецот. Според философот Етјен Жилсон, човечкиот разум не може ниту да го допре процесот на уметничкото создавање, туку тој го оценува уметничкото дело отпосле, дури кога тоа е создадено, но не може да го оценува во текот на создавањето. Поради тоа, во естетиката нема никаква вредност принципот на противречноста. Наспроти науката, која се развива и во која докажаната теза ја побива спротивната, во уметноста една теза не ја укинува спротивната. Слично на него, историчарот на уметноста Серџо Бетини, во современата уметност само нишка го дели ремек-делото од грдотијата, така што за современата уметност не може корисно да се разговара. Според Жилсон, само преку проучување на струите и промените на вкусот на поединците може уметничките дела да се распоредат во времето и така да се класификуваат според критериумите на можната естетска вредност. Иако на теориски план е невозможно да се побие оној што претпочита пар скинати најлонски чорапи од Мона Лиза, сепак, од една до друга епоха постои согласност на мнозинството, т.е. определен број колективни индикации кои не можеме да ги занемариме. Оттука, ако естетичкото проучување се претвори во статистичко проучување на вкусот и „модата“, можеби ќе се роди некоја норма што би им била корисна на уметниците и на „потрошувачите“ на уметноста. Меѓутоа, според Еуџенио Монтале, со тоа нема да се избегне субјективизмот при оценувањето на вкусот на поединците.
Во есејот „За поетот“, српскиот поет Јован Дучиќ тврди дека уметноста не може да се објасни, туку само да се почувствува и тоа ја прави супериорна во споредба со другите човечки творби. На уметноста не ѝ е потребно толкување, зашто не е можно да се толкува она што со толкувањето не може да се поправи. вкусот за убавина е вроден кај сите луѓе, зашто примитивниот човек почнал да ги слика ѕидовите на пештерите пред да знае да зборува. Но, ако поединецот не поседува вродено уметничко чувство, не вреди да му се толкува убавината. Толкувањето на убавото само довело до тоа да се нивелираат вкусевите и луѓето да почнат да следат некоја општа формула за убавината. Во текот на историскиот развој, вкусевите станале повеќе колективни отколку поединечни, повеќе сугерирани отколку инспирирани. Затоа, низ историјата постоеле заеднички вкусеви кај културните народи. Но, колективниот вкус не е единствен и апсолутен, туку се разгранува на поединечни вкусеви во согласност со темпераментот на поединецот. Во секое уметничко дело има нешто општо, апсолутно и нешто релативно, лично. Првото одговара на вкусот на сите луѓе, а второто одговара на личниот темперамент и на расата. За првото може да се зборува со надеж дека сите ќе се сложат со нас, но не може да се дискутира за второто. Затоа, во уметничкот суд не постои експеримент или принцип, туку само чувство и каприц; не се суди со памет и со метод, туку со темпераментот. Затоа, уметничката критика е непотребна. Уметничкиот критичар е туѓинец таму каде завршуваат колективниот, а почнуваат поединечниот вкус и суд. Сепак, критиката ќе постои, но само како наука. Таа е наука за човековиот дух, но само кога е во прашање човеко-уметник. Предмет на уметничката критика се особините на писателот кои се во врска со делото.
Историски развој на естетиката
Во историјата оние прашања кои денес ги изучува естетиката, биле изучувани во рамки на најразлични дисциплини, во главно во рамките на општата филозофија. Во оваа смисла како посебна, формално изделена дисциплина естетиката се издвојува од филозофијата во XVIII век, од страна на германскиот филозоф Александер Баумгартен, кој ја дефинира како „наука за сетилното познание“.
Маршалски јазик
Маршалскиот јазик (' или на стар правопис ') е австронезиски јазик, од подгрупата на микронезиски јазици. Јазикот се зборува на Маршалските Острови, каде е примарен и службен јазик. Јазикот е составен од два дијалекта, раличко-чаински и ратачко-чаински дијалект.
Стар правопис
Во прилог следува Оче наш на стар маршалски правопис.
Купола на Вознесението
Наводи
מבני הר הבית
Литјенбург
Историја
Литјенбург бил основан во век по освојувањето на старите територии населени тогаш од Словените.
Од 1 јануари 2008 година, градот дотогаш слободен влегол во рамките општинската заедница Литјенбург-Ланд, која оттогаш се вика само Литјенбург.
Збратимени градови
Литјенбург е збратимен со следниве градови:
NGC 7548
NGC 7548 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7548 се споменува и како UGC 12455, MCG 4-54-36, CGCG 475-50, IRAS 23127+2459.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7548 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7548 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 15 м 11,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 16' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
NGC 5133
NGC 5133 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5133 се споменува и како MCG -1-34-15, IRAS 13222-0346.
Откривање
Телото е откриено на 23 април 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5133 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5133 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 24 м 52,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 4' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 5133 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46909. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4962. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1077.
Задоволство (филм)
Задоволство (француски: Le Plaisir) — француски филм од 1952 година, во режија на Макс Офилс (Max Ophüls), кој е автор и на сценариото, заедно со Жак Натансон (Jacques Natanson). Филмот претставува екранизација на три раскази на Мопасан: „Маска“ (Le Masque, 1889), „Дуќанот на Теље“ (La Maison Tellier, 1881) и „Модел“ (Le Modèle, 1883). Главните улоги ги толкуваат: Жан Габен (Jean Gabin), Даниел Дариу (Danielle Darrieux) и Симон Симон (Simone Simon). Филмот бил номиниран за „Оскар“ за најдобра сценографија.
Синопсис
Во филмот се прикажани три различни приказни, кои зборуваат за истата тема - ужувањето. Во првата приказна, на еден бал се појавува наконтен човек, но додека танцува, тој доживува срцев удар. Лекарот го носи во неговиот дом, а кога неговата сопруга му ја симнува маската, се открива дека станува збор за старец, кој сака и понатаму да ги ужива задоволствата од младоста. Во втората приказна се зборува за вдовицата Теље, сопственичка на бордел во едно мало место. Еден ден, редовните посетители на борделот откриваат дека тој е затворен и во местото настанува паника. Причината лежи во тоа што Теље и нејзините пет девојки отпатувале во блиското село каде нејзиниот брат прави прослава по повод првата причест на ќерката. Истиот ден, гостинките се враќаат дома, а низ градот се проширува веста за повторното отворање на борделот.
Национален парк Сув Тортугас
Националниот парк Сув Тортугас е национален парк во САД на околу (109 км) западно од Западен Ки во Мексиканскиот Залив. Паркот ги зачувува Форт Џеферсон и седумте острови Сува Тортугас, најзападниот и најизолираниот од Флорида Ки. Коралните гребени на архипелагот најмалку се вознемируваат од гребените на Флорида Ки.
Паркот е познат по изобилството на море, животни за размножување на тропски птици, шарени корални гребени и легенди за бродоломи и потонати богатства. Централниот парк е Форт Џеферсон, масивно, но недовршена крајбрежна тврдина. Форт Џеферсон е најголемата конструкција од тули на Западната полутопка, и е составена од повеќе од 16 милиони тули. Помеѓу тврдините на Соединетите Американски Држави по големина го надминуваат само Форт Монро, Вирџинија и Форт Адамс, Род Ајленд. Сув Тортугас е единствен во својата комбинација во голема мера на непречен тропски екосистем со значајни историски артефакти. Паркот е достапен само со хидро-авион или брод и има просечно околу 63,000 посетители годишно во периодот од 2008 до 2017 година. Активностите вклучуваат нуркање, излети, гледање птици, кампување, нуркање под вода, риболов со солена вода и кајак. Кампувањето преку ноќ е ограничено на 8 примитивни кампови на кампот Гарден Ки - сместен јужно од Форт Џеферсон.
Националниот парк Сув Тортугас е дел од биосферниот резерват Еверглајдс и сува тортугас, основан од УНЕСКО во 1976 година во рамките на програмата Човекот и биосферата.
Географија
Сув Тортугас е мал архипелаг на корални острови околу (110 км) западно од Западен Ки, Флорида. Тие претставуваат најзападен степен на Флорида Кис, иако неколку гребени и подморници брегови продолжуваат кон запад надвор од паркот, над Тортугас. Областа на паркот е повеќе од 99 проценти вода. Седумте главни острови, каде сите во паркот се приближно од запад кон исток, Логерхед, Градинарски остров, Буш и др. Паркот се граничи на исток, југ и запад со националното морско светилиште Флорида Ки, а на северозапад со еколошкиот резерват Тортугас. Вкупната површина на земјиштето во паркот е (0.4 км2).
Северните и западните делови на паркот, вклучително и групата од централниот остров, беа назначени како  „истражување на природна област“ од (120 км2) на 19 јануари 2007 година, во кое не смее да се одвива поморски живот, ниту, пак, пловните објекти може да се закотват. Садовите кои сакаат да се закачат во природната област на истражувањето, мораат да користат назначени знаци за прицврстување или пристаништа. Околу 54 проценти од паркот останува отворен за риболов.
Посета на паркот со приватен брод е тешко поради неговата оддалеченост, па повеќето посетители доаѓаат со траект или хидроавион од Ки Вест. Официјалните фериботи и транспортните услуги до „Сувиот тортугас“ вклучуваат услуги на катамаран и хидроавион „Yankee Freedom III“.
Геологија
Сувата Тортугас е западно продолжение на лачен ланец на плеестоценски гребен и олитски варовнички острови, со источна граница во близина на Мајами. Овие клучеви од Флорида се израз на површината на (3.7 км2) дебела платформа на карбонат во јужна Флорида, која се таложи на седименти уште од раната креда. Две стратиграфски единици се изложени на површината, варовникот Ки Ларго и варовникот Мајами. Варовникот Ки Ларго се гребени до (61 м) дебел, паралелен на работ на полицата, кој се состои од херматипични корали и калкаренити. Варовникот во Мајами е помалку од (15 м) густ, и се наоѓа зад гребенот од варовник Кир Ларго, но го надминува во западниот дел од островите. Се состои од Мовести животински фацијали и хулитски фацијали и претставува Литорал (плитка вода). Дополнително, одлични примери на наслаги на карбонат-песок од холоцен се наоѓаат во Сув Тортугас, кои се состојат главно од дестикулирани плочи Халимеда. Помеѓу Сува Тортугас и Ки Вест се наоѓа (12 м) дебел пример за овие наслаги на песок, познат како „ живи песоци“.
Клима
Паркот е во тропска клима за савана (Aw), со сезоната на дождови што се совпаѓа со сезоната на урагани во Атлантикот од мај до октомври и сушната сезона што се протега од ноември до април. И покрај повремената изложеност на тропски системи, Тортугас се најсушните места во Флорида со годишни врнежи од околу 36 in. Нема голема џунгла или шума со крошна на островите, а песочната почва (која брзо се исцедува) и интензивното сонце само ги подобруваат условите слични на суша што често се наоѓаат на островите. Сезонски има мала варијација на температурата, со високи температури во лето околу 90 F и ниски температури во зима околу 66 F. Зона на цврстина на растението кај Логер Хед Островот е 11a со просечна годишна екстремна минимална температура од 41.2 °F.
Историја
Првиот Европеец што го видел островот Сув Тортугас бил Хуан Понсе де Леон, кој го посетил на 21 јуни 1513 година. Понсе де Леон таму фатил 160 морски желки и потоа ги нарекол островите како „Тортугас“ (желки). Тие се нарекуваат Суви поради отсуството на површинска свежа вода на островот. Архипелагот вклучува голема концентрација на историски значајни бродоломи кои датираат од 17 век до денес. Сув Тортугас бил значајна американска поморска база од колонијалното време до почетокот на 20 век, обезбедувајќи заштитена станица за прицврстување и прицврстување преку Шпанско-американската војна.
Флорида е стекната од Шпанија од Соединетите Американски Држави во 1822 година. Сув Тортугас се сметал за стратешка точка за контрола на теснецот на Флорида и Мексиканскиот Залив. Работата на светилникот на Гарден Ки започнал во 1825 година. Планирањето за утврдување започнало скоро веднаш, а градбата започнала во 1847 година. Во 1856 година започнал да работи на нов, помоќен светилник во островот „Логерхед“ за да се замени светлото на „Градинскиот Остров“.
Работата била половина завршена во 1860 година. Изградбата продолжила во текот на Американската граѓанска војна, но на крајот запрела, а тврдината се користела како воен затвор. Тука биле затворени др. Самуел Муд и уште тројца обвинети за заговор во атентатот врз претседателот Абрахам Линколн. Муд бил помилуван во 1869 година откако спречил вирусна епидемија. Оваа употреба како воен затвор продолжил до 1874 година. Со воведувањето на бродови со гориво, Сув Тортугас станал станица за јагленување на бродовите на американската морнарица.
Форт Џферсон
Форт Jeеферсон е масивна, но незавршена крајбрежна тврдина. Тоа е најголемата Ѕидарска конструкција на Западната полутопка, и е составена од повеќе од 16 милиони тули.
Историја на паркови
Сочинуваат (190.7 км2), Националниот споменик Форт Џеферсон бил назначен од претседателот Френклин Д. Рузвелт според законот за антиквитети на 4 јануари 1935 година. Споменикот бил проширен во 1983 година и со акт на Конгресот бил редизајниран како Национален парк Сув Тортугас на 26 октомври 1992 година. Со Сув Тортугас управува персоналот на Националниот парк Евергладес. Паркот е основан за да ги заштити островот и морските екосистеми на Сув Тортугас, да ги зачува Форт Џеферсон и потопените културни ресурси како бродоломи и да овозможи пристап на јавноста на регулиран начин.
За време на затворањето на федералната влада на Соединетите Американски Држави во периодот 1995-1996, Сув Тортугас бил затворен заедно со сите други национални паркови. Гледајќи дека ова има штетен ефект врз нивната економија зависна од туризам, жителите на Ки Вест, Флорида, собрале пари за да го одржат отворен Сува Тортугас. Напорот бил инспириран од институцијата Смитсонијан, која собрала приватни донации за да ги задржи своите музеи отворени за време на исклучувањето.
Не успеале да најдат никого да ги прифати парите за повторно отворање на паркот, жителите на Ки Вест, под покровителство на сатиричната Микронационална Република Конч, испратиле флотила цивилни бродови и противпожарни чамци до Форт Џеферсон со цел повторно отворање на националниот парк. Кога службениците се обиделе да влезат во тврдината, биле цитирани. Наводот билоспорен на суд следната година, а како резултат на случајот, (Соединетите Американски Држави - Питер Андерсон), брзо падна.
Паркот е место за слетување на имигрантите кои пристигнуваат од Куба во изградени бродови наречени „чави“. Приемот и сместувањето на мигрантите е посебен проблем за Сува Тортугас, кој има ограничени ресурси за такви пристигнувања и е на неколку часа од најблиската единица на крајбрежната стража или граничната патрола. Комуникациите со Ки Вест се остваруваат со помош на сателитски заснован систем на глас-преку-ИП, кој е склон на ѓубре и одложувања и со радиорелеен систем со користење на напуштена кула на Военото воздухопловство помеѓу Ки Вест и Сув Тортугас.
Посетата постојано растела неколку децении, достигнувајќи врв од 83.704 во 2000 година. Оттогаш, посетата полека опаѓала, со просек од околу 63,000 годишно во периодот од 2007 до 2016 година.
Екологија
Архипелагот Сув Тортугас е класифициран како граничен суптропски тропски екосистем, домаќин на видови кои вообичаено не се размножуваат и обично не се наоѓаат на друго место, континенталниот дел на САД или островите и водите што го опкружуваат.
Кога студениот бран во јануари 1977 година збришал 96 проценти од разгранетите корали, еднаш обемните разгранувачки корални формации станале полиња со урнатини. Националниот парк Сув Тортугас сега се состои од крпен гребен и разгранети корални урнатини.
Птици
Националниот парк Сув Тортугас има официјален список со птици од 299 видови. Од нив, само осум видови често се гнездат во паркот: саѓи, сина, кафеава китка, кафеав пеликан, прекрасна фрегата-птица, маскиран гребен, роза-роса, надуен раб и жалостен гулаб. Во паркот се наоѓаат единствените гнездени колонии на птици како што е прекрасната фрегата-птица и многу други во Континетални САД.
Активностите за набљудување на птици достигнуваат врв секоја пролет (обично во април) кога десетици миграторни видови птици можат да поминат низ паркот за еден ден. Многу птици слетуваат во рамките на парадниот терен на Форт Џеферсон, каде што тие често се набљудуваат од непосредна близина. Заеднички преселните птици песнопојки вклучуваат: северниот парула, маскирано шаварче, црно-бело шаварче, и Грлач од Кејп Меј (Setophaga tigrina), со повеќе од 20 дополнителни видови на грабливци се појавени барем еднаш. Неколку видови раптори често се гледаат како ловат мали птици. До почетокот на 2013 година мала слатководна фонтана постоела под неколку Melicytus ramiflorus и Conocarpus erectus дрвја, и бил единствениот слатководен извор долг многу километри. Прашањата за одржување налагале за негово отстранување, но замена на буре со вода е закажана за инсталација во есента 2013 година. Секоја година неколку водичи за птици нудат обиколки на Националниот парк Сув Тортугас во текот на април и почетокот на мај кога дневните списоци со птици честопати достигнуваат 100 или повеќе видови.
NGC 2747
NGC 2747 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2747 се споменува и како CGCG 90-70, NPM1G +18.0220.
Откривање
Објектот е откриен на 29 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 5 м 18,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 18° 26' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 2747 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25507. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1404. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
Кирил Петров
Кирил Петров — македонски адвокат и актуелен директор на Државниот архив на Република Македонија.
Предраг Ранѓеловиќ
Предраг Ранѓеловиќ (роден на 13 септември, 1976 во Ниш) — српски фудбалер, кој игра во нападот.
Ранѓеловиќ e земен во руски фудбалски клуб Анжи.
Слободан Трајковски
Слободан Трајковски може да се однесува на следниве личности:
Космос-1145
Космос-1145 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 ноември 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-1145 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 631 км, а најмалото на 622.
1300
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1300 година се протега во 3936 и 3937, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3996 и 3997 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1843. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 699 и 700 исламска година.
Кеј Нишикори
Во 2008 година, Нишикори ја добил наградата за најдобар нов играч во годината. Во неговата кариера, тој има освоено три АТП титули, а негово најдобро достигнување на Гренд Слем турнирите е четвртфиналето на Отвореното првенство на Австралија во 2012 година.
Личен живот
Нишикори живее во Флорида и тренира во ИМГ академијата. Тој почнал да игра тенис на пет годишна возраст. Неговиот татко Кијоши, е инженер, а неговата мајка Ери, е учителка по пијано. Тој има постара сестра Рејна, која дипломирала и работи во Токио. Во слободно време тој практикува фудбал, голф, читање книги, и слушање музика.
Јуниор
Како јуниор, Нишикори остварил вкупен резултат од 73 победи и 37 порази во поединечна конкуренција (53 победи и 31 пораз во парови), и се искачил на 7-то место во комбинираниот ранкинг на 24 јули 2006 година.
Јуниорски Гренд Слем резултати:
Отворено првенство на Австралија: Четвртфинале (2006)
Отворено првенство на Франција: Четвртфинале (2006)
Вимблдон: Прво коло (2005)
Отворено првенство на САД: Трето коло (2005)
2007
Нишикори успеал да стигне до две фјучрс финалиња во почетокот на годината, но бил поразен од Доналд Јанг во Литл Рок и од Алекс Богомолов помладиот во Карсон, Калифорнија. Тој заедно со Доналд Јанг успеал да ја освои титулата во игра на двојки во Литл Рок. Нишикори играл заедно со трикратниот освојувач на Отвореното првенство на Франција, Густаво Куертен во игра на двојки на Мастерсот во Мајами, каде биле поразени уште во првото коло. На Вимблдон, Нишикори бил спаринг-партнер на Рожер Федерер.
Првата победа во својата кариера во главниот ждреб на еден АТП турнир, Нишикори ја остварил на Тениското првенство на Индијанаполис, каде во првото коло забележал победа над Алехандро Фаља со 6–4, 6–3. Потоа следела и победа во второто коло над Михаел Берер со која Нишикори се пласирал во четвртфиналето на турнирот. Тој во четвртфиналето бил поразен од Дмитриј Турсунов, но и покрај поразот Нишикори станал најмлад играч кој успеал да стигне до четвртфиналето во Индијанаполис по Борис Бекер, кој стигнал и до полуфиналето во 1985 година.
На својот трет АТП турнир, Нишикори бил подобар од Тејмураж Габашвили во првото коло во Вашингтон, но бил поразен од Жулиен Бенето во второто коло. Тој успеал да ги помине трите квалификациски кола на Отвореното првенство на Кина, но во првото коло од главниот ждреб бил поразен од Иван Љубичиќ.
2008
Нишикори ја започнал сезоната со пласманот во полуфиналето на челенџер турнирот во Мајами. Потоа на турнирот во Делреј Бич како 244-ти тенисер во светот успеал да влезе во главниот ждреб. Во првото коло, тој забележал победа над Флоријан Мајер откако германскиот тенисер го предал мечот во вториот сет поради повреда. Во второто коло, Нишикори бил подобар од Амер Делиќ, кој исто така бил квалификант. Во четвртфиналето, тој остварил победа над Боби Рејнолдс, а потоа во полуфиналето забележал изненадувачка победа над Сем Квери. Во финалето, Нишикори го изненадил првиот носител на турнирот, Џејмс Блејк победувајќи го во три сета со 3–6, 6–1, 6–4, за прва АТП титула во својата кариера. Со оваа титула тој станал првиот јапонски тенисер кој освоил АТП титула во последните 16 години.
Нишикори успешно ги поминал двете квалификациски кола на Мастерсот во Индијан Велс, но во првото коло доживеал пораз од Марин Чилиќ. На Мастерсот во Мајами, Нишикори бил поразен во првото коло од Алберт Монтањес. Тој повторно се соочил со Џејмс Блејк, овојпат на Земјина подлога на турнирот во Хјустон во првото коло, но Кеј го загубил мечот со 4–6, 4–6. Кеј не успеал да се пласира во главниот ждреб на Отвореното тениско првенство на Франција и бил поразен во второто квалификациско коло.
Тој стигнал до третото коло на првенството на клубот Квинс каде бил поразен од Рафаел Надал со 4–6, 6–3, 3–6, во меч кој траел преку 2 часа. Соочувајќи се со 2-от играч во светот, Нишикори успеал да го освои вториот сет и покажал одлична игра. Неговиот првиот настап на Гренд Слем турнир, на Вимблдон, завршил во првото коло со поразот од Марк Гикел. Поради истегнување на стомачните мускули, Нишикори бил принуден да го предаде мечот, откако го добил првиот сет со 6–4, но го загубил вториот со 5–7. Во август, тој настапил на Летните олимписки игри во Пекинг со помош на вајлд карта. Таму, во првото коло бил поразен од германецот Раинер Шутлер.
Нишикори дебитирал на Отвореното првенство на САД, победувајќи го 29-от носител Хуан Монако со 6–2, 6–2, 5–7, 6–2 во првото коло, а потоа во второто коло забележал победа над хрватот Роко Каранушиќ. На 30 август 2008, тој станал првиот јапонски тенисер по 1937 година кој успеал да стигне до осминафиналето од гренд слемот, победувајќи го 4-от носител Давид Ферер во пет сета со 6–4, 6–4, 3–6, 2–6, 7–5. Тој не успеал да влезе во четвртфиналето и бил поразен од Хуан Мартин дел Потро со 3–6, 4–6, 3–6.
На домашен терен, на Отвореното првенство на Јапонија, тој стигнал до третото коло, каде бил запрен од французинот Ришар Гаске со 1–6, 2–6.