cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хемпшир
Економија
Подрачјето околу Њу Форест е национален парк, а туризмот е значаен економски сегмент во тоа подрачје, со 7,5 милиони посетители во 1992 година. Саут Даунс и градовите Портсмут, Саутемптон и Винчестер исто така привлекуваат туристи во Хемпшир. Градовите Саутемптон и Портсмут се значајни пристаништа, при што преку пристаништето во Саутемпон се одвива голем дел од националниот контејнерски товарен сообраќај и тоа е главна база за крстарења, а во пристаништето во Портсмут е сместена една од главните бази на Кралската морнарица и е терминал за фериботи до Франција и Шпанија.
Знаме
Знамето на Хемпшир било официјално додадено во регистарот на Институтот на знамиња на 12 март 2019 година.
Музеи
Во Хемпшир има многу локални музеи, како што е Градскиот музеј во Винчестер, кој на три ката ги опфаќа железното време и римскиот период, средниот век и викторијанскиот период. Во Андовер има „Музеј на железното време“. Музејот на морскиот град во Саутемптон е најмногу насочен кон поврзаноста на градот со Титаник. Во Бесингсток има музеј за индустриското наследство на Хемпшир. Од националните музеи позначајни се: Националниот музеј за мотори во Болие, Музејот на Кралската морнарица во Портсмут. Други воени музеи се: Музејот на подморницата во Госпорт, музејот на кралските маринци во Саутсеа, Воениот музеј Алдершот, Приказната за Денот Д во Саутси и други.
Значајни луѓе
Веројатно најпознат жител бил Војводата од Велингтон, кој живеел во северниот дел на округот од 1817 година. Познатата викторијанка, која остави свој белег и „се врати“ во Хемпшир за погреб во Ист Велоу била Флоренс Најтингел.
Во Хемпшир се родени писателите Џејн Остин, Вилберт Одри и Чарлс Дикенс, а тука живееле Чарлс Кингсли и г-ѓа Гаскел. Алис Лидел, позната и како Алис Харгривс, инспирација за Алиса во Авантурите на Алиса во земјата на чудата од Луис Керол, живеела во и околу Линдхерст, по нејзиниот брак со Реџиналд Харгривс.
Поврзаноста на Хемпшир со ликовната уметност е тоа што тука е роден сликарот Џон Еверет Миле, а во Селборн живеел Гилберт Вајт. Новинарот и социјален критичар Кристофер Хиченс е роден во поморско семејство во Портсмут.
Орде Чопела
Јордан Чопела или Орде Чопела (Варош,, - , ) — македонски комунист, учесник во НОБ. Одликуван е со Орден народен херој на Југославија на 2 август 1949 година.
Грб на Азербејџан
Грбот на Азербејџан е националниот и официјален грб на државата. Тој е спој на модерната и традиционалната азерска хералдика. Централен елемент во грбот е црвениот оган, бидејќи Азербејџан се нарекува „земја на вечниот оган“. Боите за грбот се од боите на знамето на Азербејџан, ѕвездата ги претставува осумте гранки на туркиски народи и помеѓу секој крак се наоѓа по една жолта точка. Како држачи на грбот се гранка даб и клас жито.
Орде Чопела
Животопис
Јордан Чопела е роден во Варош, во семејство на печалбари. Многу млад се запишал во соколаната и бил еден од најдобрите вежбачи на справите, поради што бил испратен на слет во Софија, во 1930 година. Во 1933 и 1934 година служел војска, а потоа се оженил, и имал две ќерки. На изборите во 1938 година, Јордан бил активен агитатор.
Во 1940 година станал член на Комунистичката партија на Југославија. Активен бил во здружението на тутунопроизводителите. Поради учеството во организирање на штрајк против Монополот, со цел да се зголемат откупните цени на тутунот, му била испратена покана за воена служба. Таму, исто така, организирал бунт поради квалитетот на храната и бил осуден на три месеци затвор.
Учество во НОБ
Чопела бил активно вклучен во Народноослободителното движење за време на Втората светска војна во Македонија. На 16 јули 1941 година во неговиот стан во Прилеп е формирана Прилепска воена комисија. По директива на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија, во јануари 1942 година престојувал во Битола, каде што требало да подготви партизански одред во Битолско.
На 8 април 1942 година во Битола Јордан Чопела бил предаден, и по куса борба бил смртно ранет од страна на бугарската фашистичка полиција. Починал на 9 април 1942 година.
За народен херој бил прогласен на 2 август 1949 година.
Во негова чест, едно од средните училишта во Прилеп го носи неговото име.
Космос-2312
Космос-2312 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9708 км, а најмалото на 653.
Вурмберг (Харц)
Вурмберг (Wurmberg) — втор највисок врв на планинскиот масив Харц со височина од 971 метар, кој е сместен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Вурмберг се наоѓа северно од градот Браунлаге, во округот Гослар и западно од местото Ширке. Врвот се наоѓа јужно од Брокен и околу 400 метри јужно од покраинската граница со Саксонија-Анхалт. Двата врва се разделени со долина.
Природен резерват Вурмберг
До октомври 2006 година, Вурмберг се наоѓал во Природниот резерват Горен Харц (Naturschutzgebiet Oberharz). Оттогаш, две области со вкупна површина од 183 хектари на запад и југозапад биле прогласени за Природен резерват Вурмберг.
Вурмбергклипен
На јужната падина на Вурмберг се наоѓаат две специфични карпи или Вурмбергклипен (Wurmbergklippen), кои се едни од многуте на Харц:
Историја
Името Вормберх (Wormberch) се појавило во век во документите на Грофовијата Регенштајн-Бланкенбург во врска со ископувањето на железо. Во век, врвот сè уште бил нарекуван Вормсберг (Wormsberg) или Вормберг (Wormberg), но подоцна името малку се изменило.
Околу 1850 година била поставена првата геодетска точка за да помогне во надгледувањето на планините Харц. Била заменета во 1890 година со дрвена кула, исто така користена за тригонометриски мерки, која стоела таму до 1930 година. Во 1922 година била изградена дрвена скокалница со 28 метри висока кула, која служела и како набљудувачница. Од 1950-тите години постоел ресторан до кулата. Внатрегерманската граница која била поставена помеѓу Западна и Источна Германија во текот на Студената војна, поминувала само неколку стотици метри северно и источно од врвот.
Во текот на Студената војна постоела прислушна станица на врвот. Во 1972 година, американската тајна служба изградила 81-метарска кула, „Северна кула“ на Вурмберг за надгледување и прислушување на информации. Оваа кула била срушена на 22 август 1994 година, а нејзината опрема отстранета.
Од 1963/65 година, жичницата на Вурмберг започнувала од Браунлаге до врвот. Изградбата на жичницата била изведена во две фази; во 1997 година била целосно обновена.
На врвот се наоѓа станица за мерење на квалитетот на воздухот во Долна Саксонија, една од 25. такви станици.
Од септември 2007 година постои аматерско радио на највисоката планина во Долна Саксонија, кое било наречено DB0WUR. Радиото може да се слушне во големи делови на покраините Долна Саксонија, Тирингија, Хесен и Саксонија-Анхалт.
Историски камени градби
Долгите прави скали од неделкан камен започнуваат на височина од околу 90 метри над рудникот за железо на источните падините на планината и водат до работ на врвот. Овие скали се познати како „скали на голетот“ (Heidentreppe), иако порано биле нарекувани и „вештерски скали“ (Hexentreppe).
Во 1856 година, Хајнрих Преле објавил во неговите „Легенди за Харц“, дека продолжувајќи по права линија од скалите, постоела камена патека која водела до куп камења. Кога ги собрал приказните од Горен Харц во 1851 година од жителите на Браунлаге, раскажале дека постоел пагански храм на тоа место.
Брзо се појавиле ненаучни шпекулации, кои тврделе дека камените градби биле келтски светилишта. Квадратната градба во бедемот брзо била означена како храм, патеката како пат за процесија, камената тераса како верски театар, а урнатините на малата округла градба како вештерски олтар.
Од 1999 до 2000 година биле изведени други археолошки ископувања под водство на Михаел Гешвинде и Мартин Оперман. Резултатите на ова истражување потврдиле дека горните тврдења се претерани. Камената градба била основа на камена колиба изградена помеѓу 1820 и 1840 година од шумарот Дауберт. Урнатините на колибата и камената могила спомната од Преле биле користени во 1890 година за градба на гореспоменатата тригонометриска кула. Округлата градба првпат се појавила при градба на оваа кула како основа на кулата. На еден од камењата на „вештерските скали“ било пронајдено англиско копче од периодот околу 1800 година, што го потврдило тврдењето дека и скалите се дело на Дауберт. Веројатно и големиот бедем е дело на истиот шумар.
Гранитен каменолом
Каменоломот на Вурмберг бил основан од Херман Бахштајн како дел од изградбата на железницата Јужен Харц околу 1899 година. Од 1 септември 1899 година (до 1958 г.) имало станица на подножјето на Вурмберг. Сировиот камен од каменоломот на Вурмберг бил пренесуван оттука на возови.
Станицата на Вурмберг првично била поврзана со долниот дел на каменоломот преку навалена железница. Каменот бил пренесуван преку контејнери со жица. Насипот на кој поминувале контејнери и денес е видлив долж целата должина.
Подоцна била изградна воздушна жичница над насипот. Основите за столбите се видливи и денес од дрвјата.
Роделхаус
На половина пат на јужните падини на Вурмберг и 100 метри од средната станица од жичницата на Вурмберг се наоѓа „Роделхаус“ (Rodelhaus). Била користена како обична фарма пред отворањето на патеката за санкање (Rodelbahn) на почетокот на 1908 година. Сè уште е отворена како ресторан и е омилено одредиште за посетителите од Браунлаге. Патеката од 1500 метри започнува веднаш од Роделхаус и води кон долината, завршувајќи во ливада близу станицата на жичницата.
Скијање
Постојат шест скијачки патеки на Вурмберг во вкупна должина од 12 километри. Покрај жичницата, постојат три ски-лифта, кои заедно имаат капацитет од 1700 патници на час. Патеките се со категории од лесна до тешка. Најдолгата е Зегдинг со должина од околу пет километри и висинска разлика од 400 метри.
Скијачки скокови
Постојат повеќе скокалници на Вурмберг.
Планинарење
На ресторанот на врвот, Вурмберг Бауде (Wurmberg Baude) се наоѓа мерната станица бр. 156 од планирската патека Харц.
Велосипедизам
Во текот на летните месеци, скијачките патеки се користат за велосипедизам, а покрај нив има и патеки низ шумите. Патеките водат од ресторанот на врвот до жичницата во Браунлаге. Туристите можат да изнајмат планински велосипеди како и опрема и влезници на подножјето на Вурмберг во Браунлаге.
Онега (град)
Онега (Оне́га) — град во Архангелската област, Русија и административен центар на Онешкиот реон.
NGC 3232
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3232 се споменува и како MCG 5-25-4, CGCG 154-8.
Откривање
Објектот е откриен на 29 декември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3232 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3232 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 24 м 24,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 28° 1' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 3232 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30508. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1975. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1387.
Безусловно предавање
Безусловно предавање (или безусловна капитулација) е предавање во кое на страната која се предава не ѝ се даваат никакви гаранции. Честопати се изнудува под закана од целосно уништување, или истребување.
Сепак, во поново време, барањата за безусловно предавање најчесто содржат гаранции предвидени со меѓународното право. Ако посилната страна објави дека прифаќа само безусловно предавање, таа врши психолошки притисок врз послабиот противник, но исто така може да ги продолжи непријателствата.
Бану Курејза за време на Мухамеданската ера
По битката во ровот муслиманите тактички ги победиле своите противници. Како резултат на тоа, муслиманската војска го опколила племето Бану Курејза, и тие безусловно се предале. Сите мажи, освен неколкумина кои го прифатиле исламот, биле погубени, а жените и децата биле заробени. Историчноста на инцидентот е доведена во прашање.
Наполеон Бонапарт
Откако Наполеон Бонапарт побегнал од островот Елба, делегатите на европските сили на Виенскиот конгрес на 13 март 1815 го прогласиле за одметник.
Поради тоа што се сметал за одметник, кога Наполеон му се предал на капетанот Мејтланд на крајот од Стоте дена, тој не бил заштитен како шеф на држава со военото или меѓународното право и Британците немале законска обврска ниту да го прифатат неговото предавање ниту да му го поштедат животот. Сепак, го поштедиле и го протерале на островот Света Елена.
Втора светска војна
Употребата на терминот заживеал за време на Втората светска војна. На Конференцијата во Казабланка (јануари 1943) американскиот претседател Френклин Рузвелт пред печатот изјавил дека цел на војната против силите на Оската било нивно безусловно предавање.
Терминот се користи и во Постдамската декларација испратена до Јапонија на 26 јули 1945 година. Кон крајот на декларацијата, се вели: „Ја повикуваме владата на Јапонија сега да објави безусловно предавање на сите јапонски вооружени сили“ со предупредување дека ако не го стори тоа ќе следи „брзо и целосно уништување“.
Се тврди дека барањето за безусловно предавање ја продолжило Втората светска војна во Европа. Тоа било користено од германската домашна пропаганда за да поттикне понатамошен отпор против сојузничките армии.
Исто така, се тврди дека без барањето за безусловно предавање, Средна Европа можеби немала да падне зад Железната завеса. „Тоа беше политика што Советскиот Сојуз ја прифати со радост, веројатно затоа што целосно уништената Германија ќе ѝ помогне на руската програма за повоена експанзија“. Се тврди и дека ја продолжило војната со Јапонија и дека е причина за атомските бомби врз Хирошима и Нагасаки (види дебата за атомските бомбардирања на Хирошима и Нагасаки (Анг).
Монштаб
Монштаб (Monstab) — општина во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија. Монштаб се наоѓа на околу 6 километри западно од Алтенбург.
Смртта на Артемио Круз
Смртта на Артемио Круз (шпански: La muerte de Artemio Cruz) — роман на мексиканскиот писател Карлос Фуентес од 1962 година. Фуентес започнал да го пишува романот во Хавана, во мај 1960 година, а го завршил во Мексико, во декември 1961 година.
Посвета и цитати
Фуентес му го посветил романот на Чарлс Рајт Милс, нарекувајќи го „единствениот глас на Северна Америка, пријател и сопатник во борбата за Латинска Америка“. На почетокот од романот, Фуентес наведува пет цитати, и тоа: од „Есеите“ на Монтењ, од „Големата сцена на светот“ на Калдерон, од „Црвено и црно“ на Стендал, од „Бескрајна смрт“ на Хосе Горостиса и стих од една мексиканска народна песна („Не вреди животот: животот ништо не вреди“.
Ликови
Во романот е прикажан ликот на Артемио Круз, човек на смртната постела. Притоа, Фуентес го води читателот низ текот на свеста на човекот кој успеал да го победи животот, но е принуден да го признае поразот од смртта. Круз е архетипски јунак кој претставува спој на Чарлс Фостер Кејн, ликот од славниот филм на Орсон Велс, „Граѓанинот Кејн“ и класичниот јунак од руската книжевна традиција. Некогашниот бестрашен револуционер со текот на времето ги губи идеалите и се претвора во земјопоседник кој безмилосно им ги одзема имотите на селаните и на старите земјопоседници, а подоцна станува и медиумски могул кој го контролира јавното мислење и така се одржува на површината од политичките превирања во Мексико. Тој ги користи сите средства за да се збогати, но во делото е прикажана и човечката страна на неговата сложена личност.
За делото
Според повеќето критичари, „Смртта на Артемио Круз“ е најдоброто дело на Фуентес и можеби првото дело на магичниот реализам и предвесник на латиноамериканскиот книжевен бум. Притоа, во сите избори на најзначајните дела во латиноамериканската книжевност, овој роман зазема едно од врвните места. Романот го привлекува вниманието на критиката и на читателите со тематизирањето на универзалните прашања поврзани со искушенијата на злото, моќта и љубовта, но тој претставува и водич во душата на модерното Мексико, наследството на минатото и стравот на современото време. Како Орсон Велс, Фуентес се служи со филмските техники кои вешто ги транспонира во книжевниот јазик (close-up, длабинската острина, флешбекот, паралелната монтажа итн.) и на тој начин ја манифестира писателската виртуозност.
1914 во музиката
1914 година во музиката содржи некои значајни настани.
Хоентурм
Хоентурм (Hohenthurm) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010 е дел од градот Ландсберг.
Северодвинск
Северодвинск (Северодви́нск) — град во Архангелската област, Русија. Наречен е по значајната река Северна Двина, која минува низ него.
Грб на Киргистан
Грбот на Киргистан е националниот и официјалниот грб на државата кој е усвоен на 2 јуни 1992 година. Грбот има округла форма во која преовладува сината боја. Светлосината боја кај Киргизите означува боја на храброста и учтивоста. На десно и лево од грбот се наоѓаат жито и памук. На горниот дел од грбот се наоѓа името на државата, во средината е планината Тјеншан, позади планината се наоѓа сонце и во долниот дел има приказ на птица која се чини го држи целиот пејзаж на крилјата.
1913 во музиката
1913 година во музиката содржи некои значајни настани.
Летна универзијада - 1973
VII Летна универзијада — универзијада од 15 до 25 август 1973 во Москва, СССР.
Кисла
Кисла — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Космос-2313
Космос-2313 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 8 јуни 1995 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3150 килограми. Космос-2313 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 403.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 – штафета 4х100м мешано во машка конкуренција
Натпреварите во 4×100м мешано штафета за мажи во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 31 јули. Прелимианциите и финалето се одржаа на 31 јули.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светските и шампионатските рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту шампионатски рекорд беа поставени во ова натпреварување.
Прелимианции
17 тимови учествуваа во 3 групи.
Финале
Финалето се одржа на 19:38.
Крижан Врх
Крижан Врх (словенечки: Križan Vrh) — населба во Општина Бистрица на Сутла во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Гастрономија
Гастрономија (од старогрч. гастрос „стомак“, и номос „знаење“ или „закон“) е наука за соодносот помеѓу културата и храната. Честопати поимот гастрономија погрешно со поврзува исклучиво само со готвењето. (видете Кулинарство), но тоа е само мал дел од оваа дисциплина: не секој готвач е и гастроном. Гастрономијата изучува различни културни компоненти со храната како точка на фокус. Така, таа е сродна на убавите уметности и општествените науки, па дури и на природните науки во контекст на варењето на храната во човековото тело.
Прв формален третман на гастрономијата наоѓаме во книгата Психологија на вкусот од францускиот гастроном Жан Антелм Брија-Саварен (ран XIX век). Наспроти традиционалните готварски книги, ова дело го изучува соодносот помеѓу сетилата и храната, третирајќи го уживањето на трпезата како наука. Во последно време забележуваме посебна посветеност на принципите на гастрономијата со основањето на движењето Бавна храна (Slow Food) во 1986 година, кое во 1989 година прераснува во организација, денес пристуна во 160 земји со 1300 локални ограноци, наречени конвивиуми. Организацијата во 2004 година отвора Универзитетот за гастрономски науки во Бра, Италија.
Албатрос
Албатрос e птица што живее во субполарните води на Антарктикот, иако може да се сретне и во умерените, па и во тропските мориња.
Опис
Неговото тело е покриено со бели пердуви, а со сивкасти пердуви на главата и вратот. Долгата горна површина на долгите и меки крилја, како и на кусата опашка, е темнокафеава, речиси црна. Преку очите, кон назад, има тенка темна линија. Возрасните птици имаат розово-жолт клун. Долната страна од крилјата исто така е темнa на рабовите.
Младите птици имаат сива боја на главата и вратот, и темен клун. На кратките нозе, помеѓу прстите имаат тенка кожичка што им помага при пливањето.
Телото на албатросот е долго околу еден метар, а распонот на крилјата достигнува два и пол метри. Најголемиот албатрос, албатросот скитник има распон на крилјата од три и пол метри. Тежината му се движи меѓу 8 и 12 кг. Тој е еден од најдобрите летачи на океанот, кој најголемиот дел од животот го поминува летајќи над студените субполарни океани на јужната полутопка. Понекогаш долетува и до европските брегови.
Исхрана
Се храни со морски риби и мекотелни животни.
Размножување
Се гнезди на пусти острови во големи колонии, каде во неугледни гнезда одгледува само едно младо. На копното доаѓа само кога се гнезди. Целиот живот го поминува со иста женка.
Просечниот животен век на еден албатрос е 80-85 години. Кога еднаш ќе го напуштат гнездото можат во него да не се вратат и по 7 до 10 години.
Макс Хоркхајмер
Макс Хоркхајмер (/ h ɔːr k ˌ h aɪ m ər / ; германски: Max Horkheimer; 14 февруари 1895 - 7 јули 1973) - германски филозоф и социолог, кој бил познат по својата работа во критичката теорија како член на Франкфуртската школа за социјални истражувања. Хоркхајмер се осврна на авторитаризмот, милитаризмот, економскиот прекин, еколошката криза и сиромаштијата на масовната култура користејќи ја филозофијата на историјата како рамка. Ова станало основа на критичката теорија. Неговите најважни дела вклучуваат Помрачување на умот (1947), Помеѓу филозофијата и општествените науки (1930-1938) и, во соработка со Теодор Адорно, Дијалектика на просветителството (1947).
Зелениот зрак
Зелениот зрак  (Le Rayon vert) iроман од фрнцускиот писател Жил Верн објавено во 1882 година и именувано по истоимениот оптички феномен. Се споменува и во 1986 година во истоимениот филм од Ерик Ромер.
Макс Хоркхајмер
Раниот живот
Хоркхајмер е роден на 14 февруари 1895 година, како единствен син на Мориц и Бабета Хоркхајмер. Тој е роден во конзервативно, богато ортодоксно еврејско семејство. Неговиот татко бил успешен стопанственик кој поседувал неколку текстилни фабрики во округот Зуфенхаузен во Штутгарт, каде што се родил Макс. Мориц очекувал неговиот син да ги следи стапките и да го поседува семејниот бизнис. Макс бил однесен надвор од училиште во 1910 година за да работи во семејниот бизнис, каде што на крајот станал помлад менаџер. Во овој период тој започнал две врски кои ќе траат до крајот на својот живот. Прво, тој се сретнал со Фридрих Полок, кој подоцна станал близок академски колега и кој му останал најблизок пријател на Макс. Тој, исто така, се сретнал со Роуз Рикер, кој бил личен секретар на неговиот татко. Осум години Макс, постар, нежен и економски понизок клас, Рикер (кој Макс го нарекол "Мејдон") не се сметал за соодветен натпревар од Мориц Хоркхајмер. И покрај тоа, Макс и Mаидон се венчале во 1926 година и останале заедно до нејзината смрт во 1969 година. Во 1917, неговата производна кариера завршила и неговите шанси за преземање на неговиот семеен бизнис биле прекинати кога тој бил подготвен во Првата светска војна. Меѓутоа, на Хоркхајмер му била одбиена услуга на медицинска основа.
Зелениот зрак
Содржина
Хероите се обидуваат да го набљудуваат зелениот зрак во Шкотска. По бројните неуспешни обиди предизвикани од облаци, јата птици или далечни бродови што го кријат сонцето, феноменот на крајот е видлив, но хероите, наоѓајќи љубов во очите на едни со други, не обрнуваат внимание на хоризонтот.
Макс Хоркхајмер
Образование
Во пролетта 1919 година, по неуспехот на физичката армија, Хоркхајмер се запишал на Универзитетот во Минхен. Додека живеел во Минхен, тој бил заблуден за револуционерниот драматург Ернст Толер и бил уапсен и затворен. Откако бил ослободен, Хоркхајмер се пресели во Франкфурт на Мајна, каде што студирал филозофија и психологија под респектабилниот Ханс Корнелиус. Таму го запознал Теодор Адорно, неколку години помлад од него, со кого ќе оствари траен пријателство и соработка. По неуспешниот обид за пишување на дисертацијата за гешталт психологијата, Хоркхајмер, со насока на Корнелиус, ја завршил својата докторат по филозофија со дисертација од 78 страници со наслов "Антиномијата на телеолошката пресуда" (Зур Антиномијата на телеолошките Уртејлскерт). Во 1925 година, Хоркхајмер бил хабилитиран со дисертација под наслов Кантската критика на пресудата како посредување меѓу практичната и теоретската филозофија (Über Kants Kritik der Urteilskraft како Биндељид теоретичар и практична филозофија). Овде, тој се сретел со Фридрих Полок, кој ќе биде негов колега во Институтот за социјални истражувања. Следната година, Макс бил назначен Privatdozent. Набргу потоа, во 1926 година, Хоркхајмер се омажил за Роуз Рикер.
Зелениот зрак
Научна основа
Зелени трепкања и зелените зраци се ретки оптички феномени што се појавуваат кратко по зајдисонце или пред изгрејсонце, кога зелена точка е видлива за краток временски период над сонцето, или зелениот зрак извира од точката на зајдисонце. Обично се забележува од мала височина каде што има непречен поглед на хоризонтот, како на пример на океанот. Идејата во романот дека може да се предвиди каде и кога да се набљудува зелениот зрак нема научна основа. Сепак, тие редовно се гледаат од пилотите на авионите, бидејќи тие честопати можат да го видат вистинскиот хоризонт во средината на летот, почесто кога летаат кон запад, бидејќи релативното движење на сонцето е малку побавно.
Наведено во филмот на Ерик Ромер од 1986 година, зелениот зрак се користи како централна слика која обезбедува значење и водич за проблематичниот главен лик на филмот, Делфин. Во книгата на Верн и во филмот се дискутира долго како „љубовна приказна од бајките“, чии протагонисти се трошат во потрага по реткиот метеоролошки феномен. Се верува дека им дава зголемена перцепција на оние што го гледаат, еден од ликовите понатаму објаснува дека „кога ќе го видите зелениот зрак, можете да ги прочитате вашите сопствени чувства и на другите“. Прифаќајќи ја оваа идеја, Делфин ја користи својата потрага по „зелениот зрак“ за да помогне да се надмине нејзиниот осакатен страв од интимност.
Макс Хоркхајмер
Подоцнежни години
Хоркхајмер продолжи да предава на Универзитетот до неговото пензионирање во средината на 1960-тите. Во 1953 година, тој бил награден со Гете плакета на градот Франкфурт, а подоцна бил именуван за почесен граѓанин на Франкфурт. Тој се вратил во Америка во 1954 и 1959 година за да предава како чест визитинг професор на Универзитетот во Чикаго.
Мистеријата на убиството на Менхетен
Мистеријата на убиството на Менхетен (англиски: Manhattan Murder Mystery) е американски филм од 1993 година, во режија на Вуди Ален (Woody Allen), кој е автор и на сценариото, заедно со Маршал Брукмен (Marshall Brickman). Главните улоги ги толкуваат: Вуди Ален, Дајан Китон (Diane Keaton), Џери Адлер (Jerry Adler), Алан Алда (Alan Alda), Анџелика Хјустон (Anjelica Huston) и Мелани Норис (Melanie Norris). Филмот бил снимен во продукција на TriStar Pictures. Филмот трае 104 минути и снимен е во колор техника. Филмот бил премиерно прикажан на 18 август 1993 година, а на фестивалите не освоил ниту една награда, иако имал четири номинации, меѓу кои и за „Златен глобус“ (Дајан Китон во категоријата за најдобра глумица).
Содржина
Лари (го игра Вуди Ален) и Керол Липтон (ја игра Дајан Китон) се средовечен брачен пар што живее безгрижен и здодевен живот на Менхетен, во Њујорк. Еден ден, враќајќи се дома, тие гледаат како болничката кола го изнесува телото на нивната сосетка, која ненадејно починала од срцев удар. Бидејќи сосетката воопшто не се жалела на проблеми со срцето и поради тоа што нејзиниот маж не делува натажен по смртта на жена си, Керол започнува да се сомнева дека соседот Пол Хаус (го игра Џери Адлер) ја убил својата жена. Затоа, таа одлучува да започне сопствена детективска истрага, а во тоа ја поддржува пријателот на нејзиниот маж, Тед (го игра Алан Алда), кој потајно се вљубен во неа.
Во станот на соседот, Керол наоѓа урна со пепел, иако Пол кажува дека својата жена ја закопал на гробиштата. Утредента, таа го гледа Пол како доцна во ноќта излегува надвор, а потоа открива дека урната исчезнала од неговиот дом. Дополнителната истрага покажува дека Пол одржува врска со една манекенка. За време на нејзината истрага, Лари ја обвинува жена си дека си замислува и дека има психички проблеми. Истовремено, Керол и Тед се зближуваат додека заедно ја водат истрагата, иако Лари се обидува да го зближи Тед со писателката Марсија Фокс (ја игра Анџелика Хјустон).
Еден ден, Керол ја здогледува жената на Пол, жива и здрава, така што се појавува прашањето: чие е телото на умрената жена? Таа успева да го наговори Лари и ја следат жената до хотелот во кој престојува, но кога влегуваат во нејзината соба, ја наоѓаат мртва. Набрзина, тие истрчуваат надвор и повикуваат полиција, а кога се враќаат во хотелската соба, телото го нема! Поради тоа, полицијата не верува во нивната приказна. Лари и Керол се упорни и пак се враќаат во хотелот и во лифтот го наоѓаат мртвото тело на сопругата на Пол, кој го зема телото и го носи во фабрика за уништување отпад.
Така, на крајот, Лари и Керол ја победуваат здодевноста во брачниот живот и се зближуваат уште повеќе, а Тед стапува во врска со Марсија. Истовремено, мистеријата на убиството е разрешена: сопругата на Пол имала богата роднина во Британија, која ја повикуваат на посета и ја убиваат за да го добијат нејзиното наследство. Меѓутоа, Пол ја убива својата жена за да ги земе парите и да ужива со својата љубовница. Помошничката на Пол е вљубена во него со години, а кога открива дека тој одржува врска со манекенката, решава да го убие.
Hoffmann & Hoffmann
Хофман и Хофман било германско пејачко дуо составено од браќата Мајкл Хофман (3 декември 1950 година, Карлсруе ) и Гинтер Хофман (4 октомври 1951 година, Карлсруе - 15 март 1984 година, Рио де Жанеиро, Бразил ). Имале неколку хитови во Германија и се познати по нивното учество на Евровизискиот натпревар во 1983 година.
Кариера
Првиот успех на Хофманс бил во 1977 година со сингл „Himbeereis zum Frühstück“, германска верзија на „Crossfire“ од браќата Белими. Во следните неколку години имале уште четири помали успеси на синглови.
Евровизиски натпревар
Во 1983 година, Хофманови учествувале во германскиот избор за песна на Евровизија, а нивната песна „Rücksicht“ („Предвид“) била избрана за да оди на 28-миот Евровизиски натпревар, кој се одржал на 23 април во Минхен. "Rücksicht" заврши вечерта на респектабилно петто место од 20 записи.
Пост-Евровизија
„Rücksicht“ се покажал како најголем хит на кариерата на Хофман, но не се претворил во траен успех на кој се надевале браќата. Помалку од една година по нивниот настап на Евровизија, Гинтер Хофман извршил самоубиство, на возраст од 32 години, со скокање од хотелскиот прозорец во Рио де Жанеиро на 15 март 1984 година.
Владан Лукиќ
Владан Лукиќ (роден на 16 февруари 1970 година) бил поранешен фудбалер и српски репрезентативец.
Административна кариера
По повлекувањето од професионалниот фудбал, Лукиќ се вратил во својот роден град и станал претседател на екипата на ФК Сопот која во тој период се натпреварувала во српската лига Белград, која била трета лига по ранг на српската фудбалска пирамида.
Претседател на екипата на Црвена ѕвезда од Белград
На 26 мај 2009 година Владан Лукиќ станал претседател на екипата на Црвена ѕвезда од Белград, заменувајќи го претходниот претседател на клубот Дан Тана. Во тој период клубот имал големи финансиски потешкотии и бил со блокирана сметка поради пријавен долг од 23 милиони евра. Заедно со Владан Лукиќ, во клубот се вратил и уште еден поранешен играч на екипата на Црвена ѕвезда, Иван Аџиќ. Иван станал нов спортски директор на клубот. Од самиот почеток, мандатот на Владан Лукиќ во клубот бил проследен со гласини дека составот на Црвена ѕвезда, всушност бил раководен од Горан Весиќ (истакнат член на Демократската партија и долгогодишен политички оперативец) и дека тој бил вистинскиот носител на одлуките во клубот.
Првиот официјален потфат на Владан Лукиќ како управител на клубот на почетокот на јуни 2009 година било ангажирањето на новиот главен тренер Владимир „Пижон“ Петровиќ.
Јавното обвинителство во месец ноември 2009 година побарало на Лукиќ да му се забрани да ја врши функцијата претседател на екипата на Црвена ѕвезда од Белград и да му се изрече парична казна поради неговата наводна поддршка на навивачите хулигани. Во месец декември 2009 година, за време на зимската пауза во Српската Суперлига, екипата на Црвена ѕвезда била првопласирана на табелата со три бода пред вечниот ривал, екипата на ФК Партизан. Во исто време, Владан Лукиќ објавил дека во текот на неговите седум месеци на чело, клубот успеал да го намали долгот за неверојатни 6 милиони евра. Набргу по рестартирањето на лигата, Лукиќ го отпуштил главниот тренер Петровиќ и покрај тоа што составот на Црвена ѕвезда сè уште била водечка во лигата со три бода предност во однос на лутиот ривал. На тренерската позиција бил ангажиран тренерот Ратко Достаниќ. Тренерската смена не го дала посакуваниот ефект, бидејќи клубот не само што не успеал да го зголеми водството на врвот на табелата, туку наместо тоа ја загубил бодовната предност пред составот на Партизан. Титулата во лигата била решена на 8 мај во Вечното дерби против составот на Партизан. Тој натпревар го добил составот на Партизан со резултат од 1:0. Натпреварот се одиграл на стадиониот на ЈНА, а голот од далечина го постигнал фудбалерот Радосав Петровиќ. Целиот натпревар во најмала мера можел да се оквалификува како контраверзен.
Во текот на летото 2010 година, надвор од сезоната, Владан Лукиќ склучил спонзорски договор со руската нафтена компанија Гаспром Нефт. Условите на 5-годишниот договор меѓу двете страни не биле официјално откриени.
До крајот на месец ноември 2011 година, во спортскиот дневен весник „ Спортски журнал “ се појавила информација дека долгот на Црвена ѕвезда повторно пораснал на фантастични 42,6 милиони евра. Оваа информација од страна на генералниот секретар на клубот Ѓорѓе Стефановиќ жестоко била демантирана, велејќи дека оперативниот долг на клубот бил помеѓу 25-33 милиони евра.
На 13 ноември 2012 година, Владан Лукиќ поднел оставка на функцијата претседател на клубот. Него привремено го заменил една работна група (комисијата за стабилизација) формирана на иницијатива на вицепремиерот Александар Вучиќ. На чело на клубот застанал Небојша Човиќ чија цел била да ја утврди финансиската состојба во клубот и да ги организира изборите за наредниот претседател на клубот. Во средината на месец декември 2012 година, Драган Џаиќ бил избран за нов претседател на клубот (тој бил единствениот кандидат откако понудата на Бранко Текиќ била одбиена). Работната група на Небојша Човиќ ги објавила своите наоди од финансиската анализа на клубот за период од 1996 до 2012 година. За време на претседателствувањето на Владан Лукиќ, од месец мај 2009 година до месец ноември 2012 година, долгот на клубот од 22.398.806 евра пораснал на 44.109.565 евра. Тие наводи никогаш не биле претставени како докрај веродостојни.
Шенкурск
Шенкурск (Шенку́рск) — град во Архангелската област, Русија и административен центар на Шенкурскиот реон.
Кревање тегови на Летните олимписки игри 2016 — до 48 кг за жени
Натпреварувањето во кревање тегови во категорија до 48 кг во женска конкуренција на Летните олимписки игри 2016 се одржа на 6 август во арената Риосентро.
Во оваа дисциплина се натпреварувале вкупно 12 натпреварувачки.
Распоред
Саатницата е по бразилско време (UTC-03:00).
Рекорди
Пред натпреварувањето светските и олимписките рекорди биле:
Љубе Грујоски
Љубе Грујоски (Пашино Рувци,,  – на автопатот Скопје - Тетово, , ) бил македонски бранител, резервист во АРМ и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал на 8 август 2001 на автопатот Скопје - Тетово во масакрот кај Карпалак.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Љубе Грујоски е роден на 1 ноември 1969 година во прилепското село Пашино Рувци. За време на распаѓањето на СФР Југославија, Грујоски дејствувал во кризните жаришта во Хрватска. Претходно бил во Шабац. Учествува во војната во 2001 година. Позивот за во војска му го дадоа во четири часот изутрина, а два часа подоцна заминал. Кога му го дадоа позивот му се закануваа со затвор и со казна од 5.000 ДЕМ. Тој го зеде листето и им вели:Да имав толку пари досега ќе се оженев, а затвор не сум бил и нема да одам. Љубе прво бил во Прилеп во касарната и секоја вечер си идеше дома. По неколку дена замина за Тетово и веќе не се врати. Загинува во заседата кај Карпалак.
Конвојот во кој загина Љубе бил пречекан токму на местото каде што не можело ни да се сврти, ниту пак да се продолжи понатаму. Како што кажувала сопругата на возачот на автобусот, многу од војниците изгореле на самото место, а неколкумина биле убиени кога пробале да скокнат од камионите и да се засолнат крај патот. Возачот на автобусот бил погоден во рацете и автобусот застанал, се спречил патот за другите возила од конвојот, не можеле да се движат. Тогаш терористите ѕверски пукале од сите страни во македонските војници кои се обиделе да се засолнат. Неколкумина од нив загинале, а воопшто не успеале да ги наполнат пушките и да им вратат на убијците. Дури откатко дошле хеликоптерите, терористите биле разбиени и се повлекле во шумата над патот. Да не дошле тие, според преживеан војник, ќе изгинеле многу повеќе војници. Според кажувањето на некои од преживеаните војници, неколкумина од старешините викале и пцуеле по мобилните телефони, се заканувале дека ако се извлечат живи ќе се пресметаат со некои старешини во Прилеп и во Скопје, кои дале наредба за тргнување на конвојот без да се обезбеди патот кој треба да се движи.
Денес во Прилеп постои една улица Љубе Грујоски која е именувана во негова чест. Грујоски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Залкрајс Норд
Општинската заедница Залкрајс Норд се состоела од следниве општини:
Бакар(I) оксид
Бакар (I) оксид или бакар оксид — неорганско соединение со формулата Cu2O. Тој е еден од главните оксиди на бакарот, а другиот е бакар(II) оксид (CuO). Ова црвено-обоено цврсто тело е составен дел на некои антифунгирани бои. Соединението може да изгледа или жолто или црвено, во зависност од големината на честичките. Бакар (I) оксид се наоѓа како црвеникав минерал куприт.
Подготовка
Бакар (I) оксид може да се произведува со неколку методи. Наједноставно, тоа настанува преку оксидација на бакарниот метал:
Адитивите како што се водата и киселините влијаат на брзината на овој процес, како и на понатамошната оксидација до бакар (II) оксиди. Комерцијално се произведува и со редукција на бакар (II) раствори со сулфур диоксид.
Реакции
Формирањето на бакар(I) оксид е основа на Фелинговиот и Бенедиктовиот реагенс за редуцирачки шеќери. Овие шеќери го намалуваат алкалниот раствор на бакар (II) сол, давајќи светло црвен талог од Cu2O.
Се формира на сребрени бакарни делови изложени на влага кога сребрениот слој е порозен или оштетен. Овој вид на корозија е познат како црвена чума.
Постојат малку докази за бакар(I) хидроксид CuOH, кој се очекува брзо да претрпи дехидрација. Слична ситуација се однесува на хидроксидите на злато (I) и сребро (I).
Во однос на нивните координативни сфери, бакарните центри се 2-координирани, а оксидите се тетраедарски. Структурата на тој начин наликува во извесна смисла на главните полиморфи на SiO2, и двете структури имаат меѓупробиени решетки.
Бакар (I) оксид се раствора во концентриран раствор на амонијак и формира безбоен комплекс [Cu(NH3)2]+, кој лесно се оксидира во воздухот до синиот [Cu(NH3)4(H2O)2]2+. Се раствора во хлороводородна киселина и дава раствори на CuCl- 2. Разредената сулфурна киселина и азотна киселина произведуваат бакар(II) сулфат и бакар(II) нитрат, соодветно.[5]
Cu2O се разградува до бакар(II) оксид на влажен воздух.
Структура
Cu2O кристализира во кубна структура со решеткаста константа al = 4,2696 Å. Атомите на бакар се распоредуваат во fcc супрешетка, атомите на кислород во bcc супрешетка. Една супрешетка е поместена за една четвртина од дијагоналата на телото. Вселенската група е Pn3m, која ја вклучува точкастата група со целосна октаедрална симетрија.
Полупроводнички својства
Во историјата на физиката на полупроводниците, Cu2O е еден од најпроучените материјали, а многу експериментални апликации за полупроводници се први прикажани во овој материјал:
NGC 1282
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1282 се споменува и како UGC 2675, MCG 7-7-68, CGCG 540-109.
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1884 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1282 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1282 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 1282 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12471. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
NGC 5629
NGC 5629 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5629 се споменува и како UGC 9281, MCG 4-34-34, CGCG 133-65.
Откривање
Објектот е откриен на 6 мај 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 28 м 16,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 50' 57"".
Други поделби
Проучување на NGC 5629 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51681. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 152; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2011. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 102.
Пива во Холандија
Додека бледо лагер го сочинуваат поголемиот дел од производството и потрошувачката на пиво во Холандија (95% според Централната Канцеларија за Пиво), повеќето холандски пивари исто така се подготвуваат за специјални производи. Најчесто е "witbier" (бело пиво). Исто така, „Bock # Dutch“, приготвуванo во есен и пролет, традиција тесно поврзана со германското Бок пиво, која е често специјална.
Холандија извозува најголем дел од пивото од било која земја во светот - околу 50% од производството, според „The ​​Brewers of Europe“ Пиварите на Европа. Во 2004 година, речиси 1.300 милиони литри биле извезени од вкупното производство од 2.300 милиони литри.
Пиварници
Холандија, исто така, е дом на две од десетте трапистички пиварници. Монасите кои управуваат со пиварницата "Де Конингсхевен", во Беркел-Еншот, пиеле неколку пива, претежно брендирани во "Ла Трапа", и активни се од 1884 година, додека Де Киевт пиварницата на Зундертската опатија била основана само во 2013 година и произведува пиво по име Зундерт.
Иако пивото е популарен пијалак низ целата земја, некои провинции или делови од Холандија имаат своеобразно пиво. Баварска пиварница во Холандија и Домелш е популарна во Норд-Брабант и Хролш е голем фаворит во источните провинции.
Грб на Парагвај
Грбот на Парагвај е официјалниот грб на оваа јужноамериканска држава. Овој грб датира од 1823 година, од времето на владеењето на Хозе Гаспар Родригес де Франсија со државата. Овој грб е еден од ретките во светот каде позадината и лицето се различни. Лицето се нарекува државен грб, додека позадината се нарекува национален грб. Лицето и позадината се мешаат во зависно од изворот.