cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џорџо Кјелини
Од 2016; капитен на репрезентацијата
Кјелини го задржал местото во почетната постава и во времето на управување од клупата на Џанпјеро Вентура, под чие водстви одиграл 6 натпревари во квалификациите за Светското првенство 2018, вклучително и двата натпревари од „плејофот“ што се одржале во ноември 2017 година против по кој Италија срамно била елиминирана и не се пласирала на мундијал, точно 60 години по единствениот претходен пат кога се случило тоа.
Откако во следните месеци тој размислувал за можноста да ја напушти репрезентацијата, почетокот на новиот циклус и доаѓањето на новиот селектор Роберто Манчини, го предомислиле Кјелини да остане во репрезентацијата и да биде нов капитен на Италија по повлекувањето на Џанлујџи Буфон. Тој ја предводел италијанската репрезентација во новоформираното натпреварување УЕФА Лигата на нации во септември 2018 година. Токму во ова натпреварување, на 17 ноември 2018 година во натпреварот против (0-0) на Сан Сиро, 14 години по неговото деби во сениорската репрезентација достигнал до 100-тиот настап во националниот дрес, со што станал седмиот играч на италијанската репрезентација што ја постигнал таа цел.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 11 јуни 2019.
Почести
Орден за заслуги на Италијанската Република — Рим, 27 септември 2004. На иницијатива на Претседателот на Републиката.
Зигмунд Рингек
Зигмунд Рингек (герм. Sigmund Ringeck) германски мечувалски мајстор од XV век, автор на мечувалскиот прирачник, '''MS Dresd. C 487''' зачуван во Дрезден.
Ракописот се состои од 148 фолии (од кои 22 се празни). Текстот е пишуван од две раце. Рингек се споменува како schirmaister (мечувалски мајстор) од времето на Албрехт, Војвода на Баварија, кој најверојатно е истиот Алберт III (1401—1460), кој бил Војвода на баварија од 1438. Мечувалскиот прирачник на Петар од Данциг од 1452 црпи од текстот на Рингек, па така може да се претпостави дека Рингековиот текст датира од 1440-тите години.
Рингековиот ракопис е зависен од Јоханес Лихтенауер, и првото сведоштво по МС 3227a (ц. 1389), по временско растојание од извесни 50 години.
Постои и зачуван илустриран примерок на ракописот од ц. 1539 (Џигмунд Шининг, Код. I.6.2°.5) Овој примерок може да бил нарачан од Паулус Хектор Мајр, чија рака се јавува на првата страница.
Црква „Св. Петка“ - Дреновени
Света Петка (Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Дреновени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквате е грамот на горното маало на селото, наречено Горно Дреновени. Се претпоставува дека е изградена од 1860 до 1863 г. врз темелите на постар храм. Иконостасот е постевен во 1864 г. Има вредни икони од времето на преродбата, вклучувајќи икона на Свети Јован Крстител од XVIII век која веројатно е од старата црква. Забележителна е и царската икона на Пресвета Богородица на престол, која стилски е на границата помеѓу византиската и неокласичната уметност.
Список на државни водачи во 1069 година
Ова е список на државни водачи во 069 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Џефри II (гроф од Бретања)
Џефри II  ( - ) бил четвртиот син на англискиот крал Хенри II и Елеонора.
Во периодот од 1181 до 1186 година бил гроф на Бретања. Во јули 1181 година се оженил за Констанца, од кој брак се родиле три деца: Елеонора, Матилда и Артур
Географија на Грција
Грција е држава која се наоѓа во југоисточна Европа во јужниот дел од Балканскиот Полупстров.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 131,990 км2, и според тоа се наоѓа на Список на држави и територии по површина|96 место по големина во светот. Има копнени граници со Бугарија, Македонија и Албанија на север, и со Турција на исток. Грција граничи на исток со водите на Егејското Море, на запад Јонското Море и на југ со Средоземното Море. И двата дела на источниот средоземни басен имаат голем број на острови.
Главниот град Атина е најголемиот во државата со околу 3.686.371 жител.
Клима
Грција се состои од планинско, полуостровско копно кое излегува на море на јужниот дел на Балканот, пелопонескиот полуостров (одделен од копното со Коринтскиот Канал), и бројни острови (1400, од кои 227 се населени), вклучувајќи ги Крит, Евбеја, Лезбос, Хиос, Додеканезите и Кикладите, островски групи во Егејското Море, како и островите во Јонското Море. Грција ја има десеттата најдолга брегова линија во светот со должина од 14.880 км; нејзините копнени граници се долги 1.160 км.
Четири петтини од територијата на Грција се планини или ридови, што ја прави државата една од најридестите во Европа. Олимп, жариште на грчката култура низ историјата кулминира на врвот Митикас (2917 m), највисок во државата. Некогаш се сметал за престол на боговите, а денес е многу популарен кај планинарите. Западна Грција има голем број на езера и мочуришта, а доминантен е планинскиот венец Пинд. Пинд достигнува максимална височина од 2673 метри на врвот Смолика и претставува продолжение на Динарските Планини. клисурата Вик е уште една спектакуларна образба и привлечна точка за љубителите на екстремен екстремните спортови.
Венецот продолжува низ централен Пелопонез, поминува низ островите Китира и Андикитира и стигнува сè до југозападниот Егеј, на островот Крит каде што и завршува. Островите на Егејот се врвови на подводни планини кои некогаш претставувале продолжение на копното. Пинд е окарактеризиран со високи и стрмни врвови, често пресекувани од бројни кањони и разни други карстни форми. Најпозната таква форма е формацијата Метеора која се состои од високи стрмни карпи и претставува незаборавно искуство за стотиците илјади туристи кои ја посетуваат областа секоја година.
Североисточна Грција има уште еден висок планински венец, Родопскиот венец, кој се протега низ периферијата Источна Македонија и Тракија; оваа област е покриена со густи антички шуми. Познатата шума Дадиа е во префектурата Еврос, во далечниот североисток на земјата.
Пространите низини се наоѓаат примарно во префектурите Тесалија, Централна Македонија и Тракија. Тие претставуваат клучни економски региони бидејќи тие се едни од ретките региони со обработлива земја во државата. Ретки морски делфини и желки живеат во морињата околу континентална Грција, додека нејзините густи шуми се населени со кафеави мечки, риссови, елени и диви кози.
Наска
Наска е име на систем на долини во јужниот дел на Перу и име на најголемиот град во регионот. Името се користи и за означување на старата цивилизација која живеела во регионот чиј најголем цивилизациски успех го забележала од 300 п.н.е. до 800 година. Оваа цивилизација ги создала насканските линии, стариот град Кахуачи и подземниот воден систем Пукиос.
Награди Греми
Греми-награда (првично наречена Грамофонска награда) или Греми — признание од Националната академија за запис на звукот и умтностите на Соединетите Американски Држави со цел да се признаат изворедните достигнувања во музичката индустрија. Годишната церемонија се одликува со настапи на познати изведувачи, а некои од наградите кој се од голем интерес се презентирани во телевизиска церемонија која има голема гледаност. Овие награди се еквивалентни на наградата „Еми“ за телевизија, наградата „Тони“ за сценски изведби и наградите „Оскар“ за филмови.
Првата церемонија на „Греми“ се одржала на 4 мај 1959 година, а била одржана во чест на музичките достигнувања од страна на изведувачите во 1958 година.
57. издание на наградите „Греми“
Во февруари 2015 година, во центарот „Стејплс“ во Лос Ангелес било одржано 57. издание на наградите „Греми“. Севкупен победник на церемонијата бил британскиот пејач Сем Смит, кој освоил четири награди, меѓу кои и: песна на годината, за хитот „Остани со мене (Stay With Me)“; за најдобар дебитант; и за поп-албум на годината (In the Lonely Hour). Музичарот Бек ја добил наградата за албум на годината, за неговото оставрување „Morning Phase“, а Бијонсе и Фарел Вилијамс освоиле по три награди.
Инаку, на церемонијата прво настапила групата „AC/DC“ со хитот „Highway to Hell“, а потоа настапиле и раперот „Ел Ел Кул Џеј (LL Kool J)“, Фарел, Сиа и Мадона, а Ријана им се придружила на Кање Вест и Пол Макартни и заедно ја исполниле песната „Four Five Seconds“. Исто така, настапиле и повеќе дуети, како: Џеси Џеј и Том Џонс, Ени Ленокс и Хозиер, Лејди Гага и Тони Бенет, како и Гвен Стефани и Адам Левин. Вечерта завршила со настапите на Бијонсе, придружувана од госпел-хор и на Џон Леџенд и Комон, кои заедно ја испеале песната „Glory“ од филмот „Селма“.
Вилазора
Вилазора (старогрчки: Βυλάζωρα) или Билазора — пајонски град од периодот на раната антика. Се наоѓа во Овче Поле; денес наоѓалиштето се вика „Градиште“, во месноста Славков Дол кај селото Кнежје. Градот заедно со подградието зафаќал површина од 20 хектари.
Според стручњаците, два значајни датума во историјата на Античка Македонија се поврзуваат со градот Вилазора: 217 година п.н.е. кога македонскиот крал Филип V ја обновил нејзината утврдувачка мрежа и 168 година п.н.е. кога македонскиот крал Персеј во фаза на подготовки за Третата македонско-римска војна успеал да договори воена помош од страна на Галите кои биле стационирани во близина на Вилазора.
Историја
Полибиј запишал:
"„Кралот Филип V го зазел Вилазора, најголемиот град во Пајонија, и многу погодно расположен за владеење со преминот од Дарданија до Македонија, така што со ова достигнување бил речиси целосно ослободен од стравот од Дарданците бидејќи повеќе не им било лесно да надоаѓаат во Македонија сè додека градот на Филип му давал власт над преминот."
Вилазора исто така се споменува од страна на Тит Ливиј во неговото дело „Историја на Рим“ кога кралот Персеј во 168 година п.н.е. обезбедил воена поддршка од Галите кои биле во поход на Десудаба, барајќи галската војска да го пресели својот камп во Вилазора, место во Пејонија, и нивните војсководци да појдат заедно со него до Алмана на реката Вардар. Поволната географска местоположба во однос на околното опкружување му наметнува улога на комуникациски репер и раскрсница на патните правци од север кон југ и од исток кон запад, помеѓу границите на тогашна Дарданија, Тракија и Македонија. Античка Вилазора како најголем и најзначаен град на Пајонија првпат ја споменуваат Полибиј и Тит Ливиј. Тие укажуваат на нејзината стратешка географска положба и улога на чувар на северната граница на Античка Македонија во одбраната од Дарданците.
Рани истражувања
Следните истажувања биле спроведени во 1990 година кога со сигурност биле утврдени границите на нааоѓалиштето и караткерот на неговите тераси. Притоа, пронајдени биле остатоци од куќи за живеење и населбински наоди, коишто потекнуваат од периодот од железното време до нешто пред римското освојување на Македонија и сведочат за околните тераси како станбен простор. Тоа укажуба дека се работело за голема и економски моќна населба за која сè уште не постоеле доволно докази за потврда на претпоставката дека се работи за пајонскиот град Вилазора.
Во раните 1990-тите години, со интензивни копањња по песокливата во северното подножје на наоѓалиштето била откриена необична, монументална градба од големи и убаво обработени камени блокови. Сепак, како последица на овие активности трајно биле уништени повеќе од 20% од површината на древниот град. Градежните работи биле прекинати со можност градбата од делкани блокови да биде целосно откриена и истражена. Резултатите од овие истражувања биле објавени во 1994 година, а притоа градбата било утврдено дека претставувала цистерна од V и VI век п.н.е. со претпоставка дека била дел од разрушениот северен градски бедем.
Во текот на 1990-тите, исто така биле извршени и неколку помали сондажни истражувања, главно предводени од археологот Стефан Донев од Музејот на Свети Николе. Овие истажувања ги потврдиле постоечките сознанија за наоѓалиштето, а на соседното возвишение јужно од наоѓалиштето била отркиена група гробни конструкции изградени од камени плочи. И покрај тоа што резултатите од тие ископувања никогаш не биле објавени, јасно било дека се рабопти за гробови од железното време или за некропола од најстариот период на населбата во текот на VII-VI век п.н.е.
Обемни истражувања
Во август 2008 година, од стручната екипа, Бобан Хусеновски како раководител на археолошките истражувања, Вилијам Хајдингер и Јула Метју од Тексашката фондација за археолошки и историски истражувања (ТФАИИ) од Хјустон, консултантите Ѕвонимир Николовски и археологот Стефан Данев, при ископувања на длабочина од околу два метра е откриен првиот камен блок од прагот на внатрешната порта на акрополата. Бил регистриран бедем од делкани масивни варовнички блокови, и дел од северната фортификациска линија на акрополата. Веднаш потоа бил откриен главниот влез поврзан со внатрешната порта преку конкавна камена рампа долга 14 метри. Во градежните остатоци, нивната масивност и во мајсторската обработка се препознава моќта и статусот на градот, односно богатството и авторитетот на нивните нарачатели. Пронајден е значаен фонд движни наоди, во најголем дел керамички садови, кои може прелиминарно да се датираат во распон од VI до III век п.н.е., додека градежните остатоци бедемот и градежните делови на портите кон крајот на V до IV век п.н.е. Откриениот дел од комуникациската мрежа на акрополата, која поврзувала значајни јавни објекти, ќе овозможи расветлување на историската улога и карактерот на Вилазора. Откриените археолошки наоди требало да се поврзат со плодниот период на пајонската историја, најверојатно во контекст на некој од најзначајните кралеви Ликеј, Патрај или Авдолеон.
Во периодот од 2008 до 2012 година, со македонско-американска соработка под раководство на археолозите Стефан Данев и Вилијам Најдингер биле извршени ископувања на акрополот. Истражувањата на акрополот продолжиле во 2013 година како проект на Народниот музеј во Свети Николе во соработка со Институтот за археологија при Филозофскиот факултет во Скопје. Систематски била ископувана јужната половина на акрополот, каде што била откриена најзначајната градба во древниот град, т.н. Владетелска палата.
Наоди и хронологија
Истражувањата на акрополот откриле наоди погодни за разрешување на хронолошките прашања, како и документирање на основните развојни фази на истражуваниот простор. Во тој поглед, очигледно е дека во различни временски периоди имало различни организации на живот во Вилазора. Врз основа на вертикалната поделба и усогласување на културните слоеви на целиот простор на акрополот, може да се издвојат четири културно-историски фази во развојот на Вилазора:
Ваквата времеследна поделба мошне јасно е документирана низ сите делови на археолошките истражувања. Со истражувањата е откриен голем дел од акрополот, а се работи и на откривање на градби во западниот и јужниот дел на наоѓалиштето.
Вах (Словачка)
Вах словачки Váh, гер. Wааg, унгарски Vág е најголема река во Словачка, лева притока на Дунав, долга 433 км. Површината на сливот изнесува 10640 км2. Се Извира во западна Словачка од Белиот и Црниот Вах на Високите Татри на надморска височина од 664 m. Главните притоки ѝ се: од десната страна Орава, и од левата е Нитра. Се влева во Дунав кај Комарно на надморска височина од 106,5 m. На Влах и нејзината притока Орава се наоѓа голема хидроцентрала. Градови од Словачкa на реката Вах: Липтовски Микулаш, Ружомберок, Жилина, Повашка Бистрица, Тренчин, Пјештани, Хлоховец, Коларово и Комарно.
Сатурнов шестаголник
Сатурнов шестаголник — постојана приближно шестаголна форма на облак околу северниот пол на планетата Сатурн, сместена на околу 78°С. Страните на шестаголникот се околу 14,500 километри долги,  што е околу 2,000 километри подолго од пречникот на Земјата. Шестаголникот може да биде малку повеќе од 29,000 километри во широчина, може да биде 300 километри висок и може да биде млазен поток направен од атмосферски гасови кои се движат на 320 километри на час. Се ротира со период од 10 часа, 39 минути и 24 секунди, истиот период како и радиоемисиите на Сатурн од неговата внатрешност. Шестаголникот не се поместува во должина како другите облаци во видливата атмосфера.
Шестаголникот на Сатурн бил откриен за време на мисијата Војаџер во 1981 година, а подоцна бил повторно посетен од Касини-Хајгенс во 2006 година. За време на мисијата Касини, шестаголникот се сменил од претежно сина боја во повеќе златна боја. Јужниот пол на Сатурн нема шестаголник, како што е потврдено од набљудувањата на Хабл. Сепак, има вител внатре во северниот шестаголник. Развиени се повеќе хипотези за моделот на хексагонален облак.
Откритие
Касини можел да направи само термални инфрацрвени снимки на шестаголникот сè додека не преминал на сончева светлина во јануари 2009 година. Касини исто така можел да сними видео од шестаголната временска шема додека патувал со иста брзина како планетата, па затоа го снимил само движењето на шестаголникот. По неговото откритие и откако се вратил на сончевата светлина, аматерски астрономи успеале да добијат слики кои го прикажуваат шестаголникот од Земјата, дури и со телескопи со скромна големина.
Боја
Помеѓу 2012 и 2016 година, шестаголникот се променил од претежно сина боја во повеќе златна боја. Една теорија за ова е дека сончевата светлина создава магла бидејќи полот е изложен на сончева светлина поради промената на сезоната. Овие промени биле забележани од вселенското летало Касини.
Објаснувања
Една хипотеза, развиена на Универзитетот во Оксфорд, е дека шестаголникот се формира таму каде што има географски градиент во брзината на атмосферските ветрови во атмосферата на Сатурн. Слични правилни форми биле создадени во лабораторија кога кружен резервоар со течност се ротирал со различни брзини во неговиот центар и периферија. Најчестата форма била шестстрана, но се произведувале и форми со три до осум страни. Формите се формираат во област на турбулентен проток помеѓу двете различни ротирачки тела на течност со различни брзини. На побавната (јужна) страна на границата на флуид от се формираат голем број стабилни витли со слична големина и тие се во интеракција еден со друг за рамномерно да се разделат околу периметарот. Присуството на витли влијае на границата да се движи кон север каде што секој е присутен и тоа доведува до ефектот на многуаголникот. Многуаголниците не се формираат на границите на ветерот освен ако параметрите на диференцијалната брзина и вискозноста не се во одредени маргини и затоа не се присутни на други веројатни места, како што се јужниот пол на Сатурн или половите на Јупитер.
Други истражувачи тврдат дека лабораториските студии покажуваат вртлозни улици, низа спирални витли кои не се забележани во шестаголникот на Сатурн. Симулациите покажуваат дека плиткиот, бавен, локализиран млазен поток во иста насока како и преовладувачките облаци на Сатурн може да одговара на набљудуваните однесувања на шестаголникот на Сатурн со истата гранична стабилност.
Една математичка студија од 2020 година на Калифорнискиот институт за технологија, лабораторијата Енди Ингерсол покажала дека стабилен геометриски распоред на многуаголниците може да се случи на која било планета кога бурата е опкружена со прстен од ветрови што се вртат во спротивна насока од самата бура, наречена антициклонски прстен.
Список на државни водачи во 931 година
Ова е список на државни водачи во 31 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Весталка
Во античкaта римска религија, Весталките (на латински: virgines Vestales; ед. virgo Vestalis), биле свештенички на Веста, божицата на огништето. Школата на весталките и неговата благосостојба биле сметани за фундаментални за безбедноста на Рим. Тие го одржувале светиот оган кој не смеел да изгасне. Весталките биле ослободени од вообичаените социјални обврски како што се стапувањето во брак и имањето на деца, и останале девици со цел да се посветат на студијата и правилното почитување на државните ритуали кои биле надвор од границите на машките школи за свештеници.
Марко Николиќ (фудбалски тренер)
Марко Николиќ (роден на 20 јули 1979 година во Белград) е српски фудбалски тренер.
Кариера
Марко Николиќ долги години работел во помладите категории на фудбалскиот клуб на Рад, а подоцна бил асистент во првиот тим. Во екипата на Рад Николиќ станал прв тренер во 2008 година. Таа екипа ја водел до 2011 година, кога станал селектор на српската репрезентација за играчи до 18 годишна возраст. Во сезоната 2012/13 повторно станал тренер на екипата на Рад. Во месец јуни 2013 година бил назначен за тренер на екипата на Војводина. Екипата на Војводина ја напуштил по една полусезона мината во неа и во месец декември 2013 година бил назначен за тренер на составот на Партизан. На клупата на составот на Партизан дошол на местото на тренерот Вук Расовиќ. Николиќ бил тренер на екипата на Партизан до месец март 2015 година кога бил сменет, а како тренер на Партизан го наследил тренерот Зоран Милинковиќ, кој само ја потврдил титулата на екипата, шампион на Србија. Со тимот на Партизан се квалификувал за групната фаза од Лигата на Европа во сезоната 2014/15.
На почетокот на месец август 2016 година Николиќ повторно бил назначен за тренер на составот на Партизан, овојпат на местото на шефот на стручниот штаб Иван Томиќ. На својот прв натпревар како тренер во клубот Николиќ загубил од екипата на Војводина со резултат од 1:3, а по двете победи над екипите на Јавор (0:2) и Чукарички (1:0) бил поразен во Суботица од клубот на Спартак со резултат од 2:1. Подоцна се покажало дека поразот во Суботица, на 20 август 2016 година, бил последен што Партизан го доживеал под водство на тренерот Николиќ во сезоната во која клубот ја освоил „двојната круна“ и покрај тоа што црно-белите го дочекале „вечното дерби на сезоната со дури девет бодови заостанување во споредба со моменталниот шампион екипата на Црвена ѕвезда. Во четири пресметки со црвено-белите во сезоната 2016/17 Николиќ остварил три победи и еден нерешен резултат. Го престигнал „вечниот ривал“ на табелата. Во директна пресметка во финалето на Купот, кој претставувал и последниот натпревар во сезоната, го одбранил трофејот кој претстојувал на улицата Хумска. По завршувањето на сезоната, Николиќ на 31 мај 2017 година поднел оставка како тренер на составот на Партизан.
На 6 јуни 2017 година, Марко Николиќ бил назначен за тренер на унгарскиот клуб Видеотон. Во првата сезона тој му ја донел на клубот титулата шампион на Унгарија, која претставувала трета во неговата историја. Во втората сезона, тој не успеал да ја одбрани титулата, но го освоил Купот на Унгарија и така изборил место во групната фаза на Лигата на Европа. На почетокот на сезоната 2019/20 клубот доживеал изненадувачка елиминација од квалификациите за Лигата на Европа од лихтенштајнскиот клуб Вадуц. По серијата слаби резултати во првенството на 25 ноември 2019 година, Марко Николиќ добил отказ од клубот на Видеотон.
Во месец мај 2020 година бил назначен за тренер на екипата на Локомотив од Москва. Тој на 5 октомври 2021 година ја прекинал соработката со составот на Локомотив. Додек бил во екипата на Локомотив успеал да го освои освои Купот на Русија и да го внесе тимот во групната фаза од Лигата на шампионите.
Статистика во сите натпреварувања
Последен пат е изменето на 14 декември 2020 година
Хенри IV, Дел 1
Хенри IV, Дел 1 (Henry IV, Part 1) — историска драма на Вилијам Шекспир, најверојатно напишана не подоцна 1597 година. Таа е втор дел од Шекспировата тетралогија, која некои научници ја нарекуваат Хенријада, која пак се занимава со владеењето на Ричард II, Хенри IV (две драми, вклучително и Хенри IV, Дел 2 ) и Хенри V. Хенри IV, Дел 1 прикажува парче од историјата од победата на Хенри Перси над Шкотите во Хомилдон во Нортамберленд (кон крајот на 1402 година) и завршува со поразот на англиските бунтовници во Шрусбери во средината на 1403 година. Од самиот почеток, била исклучително популарна драма, и кај публиката и кај критичарите.
Содржина
Хенри Болинброк - сега крал Хенри IV - има немирно владеење. Неговите лични немири околу узурпацијата и убиството на неговиот претходник Ричард II би биле решени со крстоносна војна во Светата Земја, но проблемите на неговите граници со Шкотска и Велс го прават таквото заминување немудро. Уште повеќе, тој сè повеќе се судира со семејството Перси, кое му помогнало да дојде до тронот, и Едмунд Мортимер, грофот од Марч, избраниот наследник на Ричард II. Уште повеќе кралот Хенри има проблеми и со однесувањето на неговиот син и наследник, принцот од Велс. Хал (идниот Хенри V) го напуштил кралскиот двор и го поминува времето во пабови во лошо друштво. Заради тоа благородниците го презираат и и со тоа ја доведува во прашање својата вредност како иден крал. Главниот пријател и партнер на Хал во развратот е сер Џон Фалстаф. Дебел, стар, пијан и расипан до крајност, тој има харизма и животен занес што го маѓепсува принцот.
На отворањето на претставата, кралот му се лути на Хотспур затоа што одбил да му ги испрати повеќето затвореници заробени во битката против Шкотите во Холмедон. Од своја страна, Хотспур би сакал кралот да го откупи Едмунд Мортимер (братот на неговата сопруга) од Овен Глендовер, Велшанецот кој го држи заробен. Хенри одбива, ја куди Мортимеровата лојалност и се однесува кон Персиевците со закани и грубост. Поттикнати и вознемирени од опасното и безобзирно однесување на Хенри кон нив, тие се спогодуваат со Велшаните и Шкотите, со намера да го соборат „овој неблагодарен и измамник“. Во меѓувреме Хал, синот на Хенри, се забавува, пие и краде со Фалстаф и неговите соработници. Тој го сака Фалстаф, но не се преправа дека е како него. Ужива да го навредува својот развратен пријател и се шегува на негова сметка. Му се придружува на заговорот на Поинс да се маскираат, да го исплашат и ограбат од Фалстаф и неговите тројца пријатели пленот што го здобиле со грабеж на патот, чисто заради задоволство подоцна да го слуша Фалстаф како лаже за тоа, по што Хал им ги враќа украдените пари. Всушност, на почетокот на претставата, Хал нè известува дека неговото проблематично раздобје наскоро ќе заврши и тој повторно ќе го заземе своето заслужено место во сериозните работи, покажувајќи се достоен за својот татко и за други (неодредени) благородни подвизи. Хал верува дека оваа ненадејна промена на неговиот начин на живот ќе донесе поголема награда и признание на неговиот статус како принц и ќе ја заслужи почитта од дворјаните.
Бунтот на Мортимер и Перси многу брзо му дава можност да го покаже токму тоа. Принцот ќе се состане со својот татко и ќе добие висока команда. Ветува дека ќе се бори и ќе го убие бунтовниот Хотспур и му наредува на Фалстаф (кој е, на крајот на краиштата, витез) да ја преземе командата со група пешадинци и да тргне кон бојното поле во Шрусбери. Битката е пресудна, бидејќи ако бунтовниците успеат да го задржат кралот, ситуацијата може да се промени, бидејќи тие имаат други воени сили кои чекаат под Нортамберленд, Глендовер, Мортимер и надбискупот од Јорк. Затоа на Хенри му треба решавачка победа. Кралот е посилен од бунтовниците, но Хотспур, со дивата надеж на очај, ги води своите трупи во битка. Како што одминува денот, прашањето сè уште е нерешено, кралот го мачи дивиот Шкот Даглас, кога се среќаваат принцот Хал и Хотспур, двајца Хари кои не можат да ја делат истата земја. Конечно ќе се борат - за слава, за својот живот и за царството. Повеќе не е кафански кавгаџија, туку воин, идниот крал надвладува, го убива Хотспур во дуел.
Во одвивањето на случките до оваа точка, го следиме Фалстаф кој „огромно ја злоупотребил кралската неволја“. Тој не само што земал пари од способни луѓе кои сакале да ја избегнат службата, туку и ги задржувал платите на сиромашните кои биле убиени во борба („храна за прав, храна за прав“). Оставен сам за време на битката на Хал со Хотспур, Фалстаф срамно глуми дека е мртов за да избегне Даглас да го нападне. Откако Хал го остава телото на Хотспур на бојното поле, Фалстаф оживува со потсмевно чудо. Гледајќи дека е сам, го прободува трупот на Хотспур во бедрото и ја презема заслугата за неговото убиство. Иако Хал ја знае вистината, тој му дозволува на Фалстаф да ги изведува неговите нечесни трикови. Набргу откако Хал му опростил, Фалстаф изјавува дека сака да го промени својот живот и да почне „да живее чисто како што треба да живее еден благородник “. Драмата завршува во Шрусбери, по завршување на битката. Смртта на Хотспур ги обесхрабрила бунтовниците и силите на кралот надвладале. Хенри е задоволен од исходот, не најмалку затоа што му дава можност да го погуби Томас Перси, грофот од Вустер, еден од неговите најголеми непријатели (иако претходно еден од неговите главни пријатели). Во меѓувреме, Хал ја покажува својата кралска благодат и ја наградува храброста. Откога го зараобил го храбриот Даглас, Хал наредува неговиот непријател да биде ослободен без откуп. Но војната продолжува. Сега силите на кралот треба да се справат со надбискупот од Јорк, кој се приклучил на Нортамберленд и силите на Мортимер и Глендовер. Овој нерешен крај ја поставува сцената за Хенри IV, Дел 2.
Историски извори
Како и за повеќето негови историски драми, главниот извор на Шекспир за Хенри IV, Дел 1, биле Хрониките на Рафаел Холиншед. Објавувањето на второто издание во 1587 година. ја дава главната историска рамка за претставата. Се чини дека Сојузот на две славни семејства на Ланкастер и Јорк на Едвард Хул, исто така, се чини дека бил консултиран во пишувањето, а научниците исто така претпоставуваат дека Шекспир бил запознаен со поемата на Семјуел Даниел за Граѓанските војни. Уште еден веројатен извор за оваа и други драми од Хенријадата (Ричард II, Хенри IV, Дел 1, Хенри IV, Дел 2 и Хенри V) е драмата Славната победа на Хенри V (The Famous Victories of Henry V)  од непознат автор, објавена во 1594 година.
Датирање и текст
Хенри IV речиси сигурно бил изведен пред 1597 година, со оглед на богатството на алузии и референци за ликот на Фалстаф. Најраната забележана изведба била одиграна попладнето на 6 март 1600 година, кога драмата била изведена на дворот пред фламанскиот амбасадор. Следувале и други дворски претстави во 1612 и 1625 година.
Претставата била запишана во регистарот на Лондонскиот еснаф на издавачи на 25 февруари 1598 година, а за прв пат била отпечатена во кварто издание подоцна истата година од издавачот Ендрју Вајз. Драмата била најпопуларниот печатен текст на Шекспир: нови изданија се појавиле во 1599, 1604, 1608, 1613, 1622, 1632, 1639 и 1692 година.
Дерингов ракопис
Деринговиот ракопис, најстариот сочуван ракописен текст од која било драма на Шекспир, обезбедува едноделна верзија на двата дела на Хенри IV. Стручњаците за Шекспировото дело се сложуваат дека Деринговиот ракопис претставува редакција подготвена околу 1623 година, можеби за семејна или аматерска изведба. Истата ја направил Едвард Деринг (1598—1644), од замокот Суренден во Кент, каде што е откриен ракописот. Неколку неистомисленици тврдат дека Деринговиот ракопис можеби укажува на тоа дека Шекспировиот Хенри IV првично бил една драма, која писателот подоцна ја проширил на два дела за да ја искористи популарноста на ликот на сер Џон Фалстаф. Деринговиот ракопис е дел од Фолџеровата Шекспирова библиотека (Folger Shakespeare Library) во Вашингтон.
Теми и толкување
Кога првпат била објавена во 1597 или 1598 година, драмата била насловена „Историјата на Хенри Четврти“ (The History of Henrie the Fourth), а на насловната страница принцот Хал не бил спомнат, туку било најавено само присуството на Хенри Перси и комичниот Џон Фалстаф. Навистина, во поголемиот дел од историјата на претставата, Хал бил поставен како споредна фигура, а ѕвездите на сцената, почнувајќи од Џејмс Квин (1693–1766) и Дејвид Гарик (1717–1779), често претпочитале да го играат Хотспур. Дури во дваесеттиот век читателите и изведувачите почнале да го гледаат одрастувањето на Хал како централна тема на претставата, а Хал сега се смета за главна улога во Хенри IV.
Запознавањето на Хал со Фалстаф и кафанскиот полусвет, во интерпретацијата на „приказната за одраснувањето“, го хуманизира принцот и му дава поцелосен поглед на животот. На почетокот, принцот Хал изгледа блед во споредба со огнениот Хенри Перси, младиот и благороден господар на Северот (кого Шекспир, за да му даде соперник на Хал, го прикажува многу помлад отколку што бил во историјата). Многу читатели ја толкуваат приказната како приказна за воспитувањето на принцот Хал, кој прераснува во кралот Хенри V, можеби најхеројскиот од сите ликови на Шекспир, во суштина приказна за блудниот син прилагодена на политиката на средновековна Англија. Се забележува дека мал дел од сцените го вклучуваат насловниот лик, кралот, при што некои автори сугерираат дека претставата го спротивставува авторитетот на Хенри IV и неговата борба да ја контролира ситуацијата, со хаотичните сили на бунтовниците и Фалстаф.
Фалстаф или Олдкасл
Хенри IV, Дел 1 предизвикал контроверзии веќе при првите изведби во 1597 година, бидејќи комичниот лик сега познат како „Фалстаф“ првично бил именуван „Олдкасл“ и заснован на Џон Олдкасл (John Oldcastle), познат протопротестантски маченик со моќни живи потомци во Англија.
Иако ликот се нарекува Фалстаф во сите сочувани текстови од драмата, постојат многу надворешни и внатрешни докази дека тој првично се викал Олдкасл. Промената на името е спомната во делата од седумнаесеттиот век на Ричард Џејмс (Послание до сер Хари Боршер, околу 1625 г.) и Томас Фулер (Вредностите на Англија, 1662). На некои места е посочено и во раните текстови на Шекспировите драми. Во кварто-текстот на Хенри IV, Дел 2 (1600), еден од говорните префикси на Фалстаф во Чинот 1, Сцена 2 е погрешно оставен неисправен, „Олд“ наместо „Фалст“. Во чинот 3, сцена 2, редови 25-6 од истата драма, се вели дека Фалстаф бил „страницата на Томас Мовреј, војводата од Норфолк“ - што се однесува на историскиот Олдкасл. Во Хенри IV, чин 1, сцена 2, линија 42, принцот Хал го нарекува Фалстаф „мојот старец од замокот“ (my old lad of the castle). Јамбичниот пентаметарски стих во Хенри IV, Дел 1 е неправилен кога се користи името „Фалстаф“, но правилен со „Олдкасл“. Конечно, има отворено одрекување на крајот од Хенри IV, Дел 2 што ја нагласува разликата помеѓу двата лика: „зашто Олдкасл умре маченик, а ова не е човекот“ (Епилог, 29–32). Има дури и навестување дека Фалстаф бил во оригиналните Олдкасл и Веселите жени од Виндзор. Кога се споредуваат текстовите на Првото фолио издание и изданието кварто на драмата, се чини дека шегата во чинот 5, сцена 5, редови 85–90 е дека Олдкасл / Фалстаф се обвинува себеси извикувајќи ја првата буква од неговото име: О, О, О!“, кога неговите прсти ги допираат свеќите - што секако функционира за „Олдкасл“, но не и за „Фалстаф“. Исто така, постои референца за „замок“ (castle) во чин 4, сцена 5, стих 6 од истата драма.
Промената на името и одрекувањето на одговорноста во Епилогот биле потребни, главно се мисли, поради политички притисок: историскиот Олдкасл не бил само протестантски маченик, туку и благородник со моќни живи потомци во елизабетанска Англија. Тоа биле лордовите Кобам: Вилијам Брук, 10. барон Кобам (починал на 6 март 1597 година), бил управник на петте пристаништа (1558–97), витез на Редот на подвески (1584) и член на Тајниот совет (1586–97); неговиот син Хенри Брук, 11-тиот барон Кобам, го наследил својот татко како управник на петте пристаништа по смртта на татко му, а во 1599 година бил прогласен за витез на Редот на подвеската. Понатаму, Френсис Брук, сопруга на 10-тиот барон и мајка на 11-тиот барон била близок личен миленик на нејзиното височество кралицата Елизабета Прва.
Постариот лорд Кобам дури имал силно негативно влијание врз животот на Шекспир и неговите современици во театарот. Друштвото на глумци основано во 1594 година од Шекспир, Ричард Барбиџ (Richard Burbage), Вил Кемп и други, уживало во покровителството на Хенри Кари, првиот лорд Хансдон, во тоа време лорд коморник (Lord Chamberlain); тие биле познати како луѓето на лордот коморник (Lord Chamberlain's Men). Кога Кари починал на 22 јули 1596 година, местото на лорд коморник го добил Вилијам Брук, лорд Кобам, кој дефинитивно не бил пријател на глумците и кој ја повлекол официјалната заштита што ја уживале. Актерите биле препуштени на милост и немилост на локалните функционери на градот Лондон, кои долго време сакале да ги избркаат актерските друштва од градот. Томас Неш (Thomas Nashe) се пожалил во писмо од тоа време дека актерите биле „непромислено прогонувани од страна на градоначалникот и советниците“ во овој период. Тој интервал не траел долго; кога Кобам умрел помалку од една година подоцна, функцијата лорд коморник преминала на синот на Хенри Кари, Џорџ, вториот барон Хансдон, и глумците повторно го добиле своето претходно покровителство.
Името било променето во „Фалстаф“, засновано на сер Џон Фастолф, историска личност со репутација на кукавичлук во Битката кај Патаја, кого Шекспир претходно го портретирал во Хенри VI, Дел 1. Фастолф починал без потомци, што го правело безбеден за користење од страна на драматурзите.
Набргу потоа, тим драматурзи напишале драма во два дела наречена „Сер Џон Олдкасл“, херојска драматизација на животот на Олдкасл, и таа била објавена во 1600 година.
Во 1986 година во оксфордското издание на делата на Шекспир, ликот е наречен Олдкасл, а не Фалстаф, во Хенри IV, Дел 1 (но не во вториот дел што било збунувачки), што било последица на желбата на уредниците да ги претстават драмите како што се појавиле за време на првичните изведби. Ниту едно друго објавено издание не го сторило тоа.
Екранизација
Британската телевизија BBC 2 во 2012-2016 година реализирала комплетна екранизација на 8 од најголемите историски драми на Шекспир, во облик на мини-серија со наслов Шуплива круна (The Hollow Crown). Насловот на серијата е преземен од реплика во драмата Ричард II:
Затоа што во шупливата круна
Која ги опкружува смртните храмови на кралот
Смртта го држи неговиот суд. . .
- Ричард II, чин 3, сцена 2.
Првата сезона, која ги содржи 4-те драми кои ја сочинуваат првата тетралогија (Ричард II, Хенри IV, Дел 1, Хенри IV, Дел 2 и Хенри V ), била снимена во 2012 година: Џереми Ајронс го игра Хенри IV и Том Хидлстон го игра принцот Хал.
Втората сезона, под наслов Шуплива круна: Војни на розите (The Hollow Crown: The Wars of the Roses) е снимен во 2016 година. Втората сезона ги прикажува историските драми од втората тетралогија: сите три дела на Хенри VI (во две епизоди) и Ричард III, со Бенедикт Камбербач во улогата на Ричард од Глостер (подоцна Ричард III).
Римско граѓанско право
Под терминот Римско право се подразбира правниот поредок кој бил во сила во сила во Римската држава од основањето на Рим (754 година пред нашата ера) па сè до смртта на императорот Јустинијан (565 година) Поаѓајќи од принципите на историскиот материјализам, како предмет на римскотот право се изучуваат комбинирано елементи на историјата на римската држава и на изворите на римското право и елементи на институциите. Римското право се води и како ius Romanorium, ius romanum.
Франциска (оружје)
Франциска (или франческа) — секира за фрлање која се користела како оружје во текот на раниот среден век од страна на Франките, кај кои тоа било карактеристично национално оружје во времето на  Меровинзите од околу 500 до 750 AD и се знае дека била користена за време на владеењето на  Карло Велики (768–814). Иако главно се поврзува со Франките, таа исто така била користена и од други германски народи од тој период вклучувајќи ги и Англосаксонците така што неколку примероци биле најдени и во Англија.
Потекло на поимот
Зборот франциска првпат се појавил во книгата Ethymologiarum sive originum, libri XVIII од Исидора од Севиља (околу 560–636) како име користено меѓу Шпанците за опис на овие оружја "бидејќи биле употребувани од Франките".
Историчарот Григориј Турски (c. 538–594) во неговата книга Историја на Франките’’ користи два латински термина за секирата на Франките: securis и bipennis''.
Режимот од Виши користел слика на стилизирана ’’франциска’’ со две лица како дел од нивната иконографија.
Опис
Франциската се одликува по сводесто обликуваното сечило, широко на остриот раб а потоа закосено на долниот и горниот дел. Врвот на главата на секирата е обично во форма на латинската буква S. Рачката на секирата е кратка и дрвена Централниот дел на железото формира агол од околу 90 до 115° со рачката. Повеќето сечила на франциската се околу 11 и 22 сантиметри во должина, и тежат околу 200 и 1 300 грама. Археолошките пронајдоци покажуваат дека воените елити на Франките ја користеле франциската (таа не била толку често застапена кај обичните војници). Воините веројатно ја фрлале од околу 10-12 метри далечина. Сечилото било доволно тешко за да ја погоди метата но поради рачката, траекторијата не била толку правилна како на копјето, па со тоа се намалувала и прецизноста.
Употреба
Римскиот историчар Прокопиј (о. 500–565) ги опишал Франките и начинот на употребата на нивната секира:
Кекерталик
Кекерталик е општина во Гренланд. Општината е создадена на 1 јануари 2018 година кога била поделена старата општина Касуитсуп. Старата општина била поделена на Кекерталик и Аваната.
Географија
Кекерталик е всушност најјужниот дел на поранешната општина. На север граничи со новата општина Аваната, на исток со Сермерсок, на југ со Кеката. На запад излегува на Бафинов Залив.
Карл Филип Мориц
Животопис
Мориц е роден во сиромашни околности во Хамел во 1756 година. По добивање на сиромашно образование, тој е вработен како чирак за правење капи.
По тешкиот период на живеење во тешки околности, успева да се запише гимназиско образование во Хановер, го прекинува образованието и прифаќа работа како глумец, кратко и неуспешно и се враќа на студиите во Ерфурт (1776 година), бидејќи подоцна се придружува во Херхантер (Моравска Црква) во Барби. Студира теологија во Витенберг (1777 година). Работел како учител и создал репутација како автор и поет.
NGC 2435
NGC 2435 — спирална галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2435 се споменува и како UGC 3996, MCG 5-19-2, CGCG 147-62, CGCG 148-4.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2435 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2435 има привидни димензии од 2,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 44 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 39' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Волфрам фон Ешенбах
Волфрам фон Ешенбах (околу 1170 до 1220) — еден од најголемите епски поети на средниот век. Од него се зачувани и седум љубовни песни со вечна убавина. Потекнувал од витешки род кој го зел името од гратчето Ешенбах југоисточно од Ансбах. Во јазикот на неговите песни се забележува значително баварско влијание, што може да послужи како доказ за неговото потекло. Бил во служба на грофот од Вертхајм и подолго време живеел на дворот на грофот од Тиринген, каде што се сретнал и со Валтер фон дер Фогелвајде. За време на целиот свој живот витештвото го ценел уште повеќе од образованието и творечката дарба. Починал околу 1220 во татковината и бил закопан во црквата во Ешенбах.
Парцивал
Неговото најзначајно дело е Парцивал (герм. Parzival, франц. Perceval), витешки еп што се повикува на француски извори, пред сè на Кретјен де Троа (франц. Chrétien de Troyes).
Титурел и Вилехалм
Други значајни дела што се само делумно зачувани се еповите Титурел и Вилехалм.
Титурел ја опева љубовта помеѓу Зигуна и Шионатуландер. Зигуна го испраќа својот сакан во авантура во која тој го губи животот, а таа мора да живее со вината.
Темата на Вилехалм се делата на грофот Вилхелм фон Тулуза во војната против Сарацените во Шпанија. Водечки мотиви се љубовта и религијата.
Јазик и стил
Стилот и јазикот на Ешенбах се одликаат со сериозност и мрачност, што соодветствува на тежината на содржината на делата. Тоа го разликува од јазикот на образованите дворски поети како Хартман фон Ауе, кој се одликува со леснотија и елеганција.
Познат е неговиот опис на денот што се раѓа како орел што ги пробива облаците со „sîne klâwen“ (своите канџи).
Плоштад на украинските херои (Киев)
Плоштад на украинските херои (украински: Площа Українських Героїв) е плоштад кој се наоѓа во Киев, Украина. Плоштадот се наоѓа во реонот Шевченко, поврзувајќи се со улиците Црвена армија, Лав Толстој и Александар Пушкин.
Плоштадот започнал да се гради во втората половина од 19 век. Во 1891 година, областа била наречена Караваевска според хирургот Владимир Караваев. Еден од првите објекти кои биле изградени овде била Караваевската бања. Овде се наоѓала и куќата на Лав Бендерски.
Во 1914 било планирано да биде изграден споменик на Тарас Шевченко, но ова не се остварило поради војната. Во 1938 улицата била преименувана според Лав толстој, а со тоа и плоштадот.