Српски_железници
ЈД 1919 - 1941 година
Со привремени импровизирани решенија, сообраќајот бил повторно воспоставен во март 1919 година, и реновирањето и ремонтот траеле до 1925 година. Со создавањето на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците по Првата светска војна, создадена била и државна компанија која имала за задача да управува со железницата на новосоздадената држава: Железниците на Кралството Срби, Хрвати и Словенци. По промената на името на државата во 1929 г. Железниците добиле и ново име: Југословенски државни железници (ЈДЗ/ЈДЗ), кои се одржувале од 1945 година до 1952 година, кога го смениле името во Југословенски железници. Во средината на 1919 година во Србија веќе постоеле повеќе од 800 километри привремено поправени железници, а потребата од материјали растела секој ден. Во 1921 година, на Алпите на италијанско - швајцарската граница била отворена втората цевка од тунелот Симплон долга 19,8 километри, додека работата на првата тунелска цевка била завршена во 1906 година. Изградбата на овој тунел значително ја скратила железничката траса меѓу Париз и Белград. Меѓутоа, покрај обновата на железницата, мостовите, вијадуктите и станиците во Србија, која е разурната од војна, најголемиот проблем за воспоставување на обединета железничка мрежа и сообраќај во новото Кралство СХС било Здружението на јужните железници, кое имало концесија во приватна сопственост до 1968 година преку главната железница во западните делови на Марибор - Љубљана - Зидани Мост - Загреб - Сисак. Германија континуирано доставувала железнички материјал во Југославија во име на воени репарации до 1930 година. години. Вкупно 580 локомотиви за нормална патека, 84 локомотиви за колосек од 0,76 m, 1.095 патнички вагони за нормален колосек, 160 патнички вагони за колосек од 0.76 m, 11.602 товарни вагони за нормален колосек, 4.326 вагони за нормален колосек, 4.326 товарни вагони за колосек од 0,76 м, набавени се 41 опрема за работилница во Ниш. Интересно е што во периодот од 1930 г. до 1932 година. Врз основа на концесија со Министерството за транспорт, приватната компанија Југословенско железничко радио ги поврза своите радио вагони на релација Белград - Загреб - Љубљана. Во Кралството СХС (Југославија) од крајот на 1918 г. до 1935 година. немаше единствена железничка организација, туку пет главни железнички дирекции: 1. Управа за железници во Белград со Дирекцијата за градежништво, 2. Дирекција во Суботица за Војводински железници, 3. Дирекција Сараево со Одделението за новоградба, 4. Дирекција во Загреб со Одделение за новоградба и 5. Дирекција Љубљана со Дирекцијата за јужни дирекции. Од 1919 година. до 1929 година. година, најбрзите возови на линијата Белград - Ниш биле С. О. / О. С. (Симплон Ориент) на линија Париз - Константинопол и обратно. Возот се состоел од осум вагони со четири оски, а масата на возот била 320 тони. Влечењето на возовите го изведувале локомотиви од серијата JDŽ 01. Чистото време на возење на овие возови во правец на Ниш изнесувало 4 часа и 53 минути, додека спротивното 4 часа и 53 минути, а со сексуален однос времето на патување траело 5 часа и 12 минути во правец на Ниш, а 5 часа и 15 минути во спротивна насока. Техничката брзина на возот во правец на Ниш изнесувала 49,97 км/ч, додека во спротивна насока била 50,31 км/ч, а комерцијалната брзина кон Ниш била 46,92 км/ч, додека во правец на Белград била 46,62 км/ч. км / ч. Во 1920-тите, еден од најголемите машински инженери во оваа област, Добривоје Божиќ, почнал да го тестира својот изум, кој ја конструирал првата модерна воздушна сопирачка за кочење на железнички возила, чија основа денес ја користат светски познатите производители. Од 1930 г. поради набавка на брзи локомотиви JDZ серија 05, времето на возење беше значително скратено. Оттогаш, времето на возење воз О. С. и С. ЗА. во правец кон Ниш 3 часа и 34 минути, во спротивен правец 3 часа и 50 минути, а времето на патување 3 часа и 45 минути. Возот се состоел од девет вагони со четири оски, а масата на возот била 450 тони. Максималната брзина на овие возови беше 100 km/h. Интересно е што во раните 1930-ти беше планирана капитална изградба на пругата Белград-Букурешт со мост на Дунав ( Брза Паланка). Во 1934 година е снимен првиот домашен долгометражен филм наречен „ Под југословенското небо “.