cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Окупација на Смирна
Муслимански работи
Сепак, националистичките чувства и сомнеж продолжиле да ги ограничуваат влијанијата на администрацијата. Преселбата на Грците и грубиот третман од страна на армијата и локалното грчко население, довеле до напуштање на голем број турски жители, што создало проблем со бегалците. Дискриминацијата од помлади грчки администратори и воени членови дополнително придонело за турското непријателство во Смирна.
Развој на војната
Во 1920 година, зоната Смирна станала клучна основа за грчката летна офанзива во Грчко-турската војна. На почетокот на јули 1920 година, сојузниците ги одобриле операциите на Грците да ја преземат Источна Тракија и територија околу Смирна, како дел од тековните непријателства со турското националистичко движење. На 22 јули 1920 година, грчките воени поделби ја преминале линијата Милн околу зоната Смирна и започнале воени операции во остатокот од Анадолија.
Меѓународните преговори меѓу сојузниците и отоманската администрација во голема мерка го игнорирале зголемувањето на конфликтот. Во почетокот на 1920 година, Лојд Џорџ имал можност да го убеди новиот француски премиер, Александар Милеранд, да прифати грчка контрола врз Смирна. Преговорите биле дополнително рафинирани во април 1920 година на состанокот на партиите во Санремо, кој бил дизајниран да се дискутира за претежно прашања поврзани со Германија, но заради зголемената моќ на националистичките сили под Кемал, дискусијата се префрлила во фокусот на Смирна. Францускиот притисок и поделбие во британската влада резултирале да Џорџ ја прифати временска рамка од 5 години за грчка контрола врз Смирна со прашањето што треба да го донесе Лигата на нациите по истекот на рокот. Овие одлуки, т.е. во врска со грчката администрација, но со ограничен турски суверенитет и ограничување на 5 години, биле вклучени во текстот на Договорот од Севр, за кој се согласиле на 10 август 1920 година. Бидејќи договорот во најголем дел го игнорирал подемот на националистичките сили и етничките напнатости во зоната Смирна, Монтгомери го опишал договорот од Севр како „мртвороден“. Меѓутоа, со потпишувањето на договорот, османлискиот Вали Изет-бег му го предал авторитетот на Смирна на Стергијадис.
Во октомври 1920 година, Венизелос ја загубил позицијата премиер на Грција. Французите и Италијанците ја искористиле оваа можност да ја отстранат својата поддршка и финансиски обврски кон окупацијата на Смирна и ова ги оставило Британците како единствена сила што ја поддржува грчката окупација. Смирна останала клучна база на операции за тековната војна во текот на остатокот од 1920 и 1921 година.
Значителна загуба во Битката на Сакарија во септември 1921 година резултирала со повлекување на грчките сили кон линиите во 1920 година. Повлекувањето резултирало со големи цивилни жртви и ѕверства извршени од грчки и турски трупи.
Последици
Грчките трупи ја евакуирале Смирна на 9 септември 1922 година и мала сојузничка британска сила влегла во градот за да спречи грабежи и насилство. Следниот ден, Мустафа Кемал, водејќи голем број трупи, влегол во градот и бил пречекан од воодушевените турски граѓани. Ѕверствата од страна на турските трупи и нерегуларните сили против грчкото и ерменското население се случиле веднаш по преземањето Atrocities by Turkish troops and irregulars against the Greek and Armenian population occurred immediately after the takeover. . Најзначајно, Хрисостомос, православниот епископ, бил измачуван до смрт од страна на турска толпа пред погледот на француските војници, на кои им било оневозможено да интервенираат од нивниот командант, како и од страна на адмирал Думеснил. Неколку дена потоа, пожарот ги уништил грчките и ерменските делови на градот, додека турскиот и еврејскиот кварт останале недопрени.
Стерлинг Хајтс (Мичиген)
Географија
Стерлинг Хајтс има 95.1 км2, од кои 94.9 км2 се копно и .1 км2 се вода. Градот e главно пристаниште на реката Клинтон.
Демографија
Бројот на жители на Стерлинг Хајтс беше 124 471, 46 319 куќи и 33 395 семејства во 2000 година.
Bo 2000 година, населението во Стерлинг Хајтс беше составено од 90,70% белци, 1,30% цpнци и 8,00% дpyги. Во Стерлинг Хајтс има многy Калдијанци, Албанци и Македонци.
Во 2000 година, имаше повеќе жители родени во Ирак од сите земији друго од САД. Во тоа година, имаше 5 059 жители родени во Ирак, 1 723 во Индија, 1 442 во Италија, и 1 427 во Полска.
Извори
42.58028°N, -83.03028°W
Даниел Друкер
Даниел Чарлс Друкер (Daniel Charles Drucker, 3. јуни 1918 година во Њујорк, Њујорк, САД - 1. септември 2001 година во Геинсвил, Флорида, САД) беше американски градежен и машински инженер. Тој беше претседател на Американското друштво на машински инженери во 1973-1974 година и претседател на Американската академија за механика во 1981-1982 година.
Друкер е познат по неговата теорија за пластично изобличување во областа на применетата механика. Неговите придонеси во полето на пластичноста го вклучуваат и концептот на материјална стабилност, кој е дефиниран преку Друкеровите постулати за стабилност и Друкер-Прагеровиот критериум за попуштање.
Илменау (појаснување)
Илменау може да се однесува на следниве топоними во Германија:
Илменау (општинска заедница)
Илменау (Ilmenau) — општинска заедница во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Мелбек. Општинската заедница Илменау се состои од следниве општини:
Беловодички манастир
Беловодички манастир — манастир во областа Раец, во средишниот дел на Македонија. Манастирот се наоѓа на падините на планината Дрен, во близина на селото Беловодица.
Историја
Манастирот е изграден во втората половина на 20 век.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат манастирската црква, метален крст и неколку придружни објекти.
Трета македонска фудбалска лига
Третата македонска фудбалска лига - третата најсилна професионална фудбалска лига во Република Македонија.
Прваци
Легенда
Градски парк
Градски парк е парк направен во град за намалување на загадувањето на воздухот и како место за релаксација и разонода. Правењето и одржувањето на еден градски парк е должност на градската управа, општината или пак на државната управа по извесни прилики. Некои паркови имаат игралишта, транспортна единица, езерце, спортско игралиште и др.
Марија Григорова
Марија Григорова (родена на 4 март 1996 година) е казахстанска алпска скијачка. Таа се натпреваруваше во слалом и велеслалом на Зимските олимписки игри 2018 година.
Висина: 1,61 m
Тежина: 57 кг
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://www.eurosport.co.uk/alpine-skiing/mariya-grigorova_prs469127/person.shtml
Список на државни водачи во 1652 година
Ова е список на државни водачи во 652 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кабаснички манастир
'''Кабаснички манастир „Св. Марко“''' (Ιερά Μονή Αγίου Μάρκου) — женски манастир во селото Кабасница, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа во подножјето на планината Баба на надморска височина од 959 м. Основан е во 1864 г. од митрополитот Мелетиј Мегленски. Според секретарот на егзархиската митрополија Васил Трифонов, годината на создавање на манастирот е 1862 и е посветен на Свети Атанасиј и на Свети Евангелист Марко.
Сè крајот на отоманското владеење, манастирот останал патријаршиски. За време на грчка вооружена пропаганда во Македонија на почетокот од XX век бил седиште на андартските чети во нивната борба против комитите на ВМОРО. Во него често престојувале Павлос Мелас, Лакис Пирзас и други андартски капетани.
Со припојувањето на Егејска Македонија кон Грција по Балканските војни (1912 – 1913) манастирот доживеал расцут, но за време на Граѓанската војна (1946 – 1949) бил целосно уништен од бомбардирање и останал запустен. Во 2000 г. митрополитот Теоклит Лерински го обновил монашкиот живот во него. Изградени се нови конаци, а црквата е целосно обновена.
Гросрешен
Гросрешен (Großräschen, Rań) — град во округот Горен Шпревалд-Лужица, во Бранденбург, Германија.
Историја
Гросрешен и Клајнрешен се спомнати за првпат во официјален документ во 1370. Обликот на населбата и името наметнуваат дека Клајнрешен е постара населба од Гросрешен. Селата се развивале бавно; вендското население скоро целосно зависело од земјоделството. Од средината на 19 век започнала да се развива тешката индустрија и селата нагло се развиле. Во 1965 им бил доделен статус на град, откако во 1925 биле припоени како една општина. Во 1980 следело уништувањето на Бикген, чии жители (вкупно 4.000) морале да ги напуштат своите домови и да се преселат во станбени блокови. По падот на Берлинскиот ѕид, падот на индустриите предизвикал огромна невработеност.
Келтска лига (политичка организација)
[[Податотека:Celtic Nations.svg|thumb|250px|
]] Келтската лига претставува политичка и културна организација која го промовира келтскиот идентитет во Ирска, Шкотска, Велс, Бретања, Корнвол и на островот Ман, кои колективно од страна на Келтската лига се нарекуваат келтски народи. Тоа места посебен акцент на домашните келтски јазици.
Цели на организацијата
Келтската лига се залага за:
NGC 6756
NGC 6756 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Орел, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6756 се споменува и како OCL 99.
Откривање
Објектот е откриен на 21 август 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 8 м 42,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 42' 21"".
Други поделби
Проучување на NGC 6756 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 471. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 202.
NGC 4161
NGC 4161 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4161 се споменува и како UGC 7191, MCG 10-18-2, CGCG 292-78, IRAS 12090+5800.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4161 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4161 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 4161 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38834. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Пандо (река)
Потокот или Реката Пандо (Arroyo Pando) е уругвајски поток/река, преминувајќи го Департманот Канелонес Се влева во Рио де ла Плата. Неговото име потекнува од блискиот град Пандо.
Гостун
Гостун — село во Општина Банско.
Чарлс Буковски
Хенри Чарлс Буковски (роден на во Андернах -  во Сан Педро) — германско-американски поет, романописец и раскажувач.
Неговото пишување било под влијание на социјалниот, културниот и економскиот амбиент на неговиот роден град Лос Анџелес. Неговото дело се осврнува на обичните животи на сиромашните Американци, на чинот на пишување, на алкохолот, на односите со жени и на тешката работа. Буковски напишал илјадници песни, стотици раскази и шест романи, објавувајќи над 60 книги. ФБИ чува досие за него како резултат на неговата колумна: „Белешки за валканиот стар човек“, во лондонскиот весник Open City. Во 1986 година магазинот Тајм го нарекол на Буковски „лауреат на американскиот низок живот“.
Живот
Буковски е роден во Андернах, Германија во 1920 година. Мајка му, Катарина Фет, била Германка, од татко Вилхелм Фет и мајка Нанетет Израел. Таа го запознала неговиот татко, Американец со полско потекло, на крајот од Првата светска војна и семејството се преселило во САД кога Чарлс имал две години. Чарлс Буковски постојано тврдел дека е роден како вонбрачно дете, но брачните досиеја во Андернах покажуваат дека неговите родители се омажиле еден месец пред неговото раѓање. Чарлс Буковски имал тешко детство, бидејќи (како што и самиот кажал) неговиот татко, кој често бил невработен, вербално и физички го злоставувал, а тоа го опишал во романот „Шунка на 'ржан леб“). Откако матурирал во државното средно училиште во Лос Анџелес, Буковски се запишал на Градскиот колеџ на Лос Анџелес каде студирал уметност, новинарство и литература.
Откако татко му го избркал од дома, Буковски патувал низ цела Америка, а најпосле се вратил во Лос Анџелес и долго време живеел од денес до утре, заглавен во алкохолизмот и работејќи бесмислени работи (возач на камион, работник на бензиска пумпа, чувар, лифтбој итн.) и живеејќи во евтини хотели и пансиони. Во доцните 1950-ти, Буковски се вработил како курир во Државниот сервис на САД (поштенската служба) на Лос Анџелес, каде поминал 12 години, а потоа, на возраст од 49 години, дал отказ од работата и решил да живее пишувајќи поезија. Во едно од неговите писма напишал: „Имам еден од два избора - да останам во поштата и да побудалам...или да останам тука и да си играм писател и да гладувам. Одлучив да гладувам”
Во 1955 година бил хоспитализиран поради крварење на внатрешен чир и малку требало неговата состојба да има посериозни последици. Во 1957 година се оженил за писателката и поетеса Барбара Фрај, но се развеле во 1959 година. По разводот, Буковски продолжил да пие и да пишува поезија. Во 1964 година, неговата втора жена Франсис Смит ја родила нивната ќерка, Марина Луиза Буковски. Буковски и Франсис живееле заедно, но никогаш не стапиле во законски брак. Во 1976 година ја сретнал Линда Ли Бејџил, сопственичка на ресторан за здрава храна. Две години подоцна се преселиле во Источен Холивуд, каде Буковски го поминал остатокот од животот, а во 1985 година тие се венчале. Буковски починал од леукемија на 9 март 1994 година во Сан Педро, Калифорнија на 73-годишна возраст, набргу по завршувањето на последниот роман „Pulp”. Погребот бил направен во духот на будистичката традиција, а на неговата спомен-плоча стои: „Don't Try (Не се обидувај)“. Според Линда Ли Буковски, овој епитаф значи: „Ако го потрошиш животот обидувајќи се, тогаш она што ќе ти остане е само обидувањето. Затоа не се обидувај, туку прави ги работите”.
Творештво
Буковски почнал да објавува во литературните списанија во почетокот на 1950-тите. На 24-годишна возраст, неговиот расказ „Aftermath of a Lengthy Rejection Slip“ бил објавен во списанието „Story“, а две години подоцна, расказот „20 Tanks From Kasseldown“ бил објавен во збирката „Портфолио III“. Тогаш, тој се разочарал во издавачкиот процес и се откажал од пишување во текот на речиси една декада од неговиот живот. Во 1969 година, на Буковски му била доделена месечна стипендија од 100 долари од страна на издавачот Џон Мартин „за да пишува“. Тогаш, Буковски ја напуштил работата како поштенски службеник и решил да живее пишувајќи поезија. Еден месец откако ја напуштил поштата, тој го завршил својот прв роман „Пошта”, објавен во 1971 година. Подоцна, негова издавачка куќа била Black Sparrow Press која ги објавила сите негови дела.
Во 1960 година ја објавил својата прва поетска збирка „Цветот, тупаницата и ѕверскиот лелек“, а потоа објавил околу 30 збирки поезија и десетина прозни дела. Првиот успех кај публиката го остварил со книгата „Забелешките на стариот расипник“ (1969) во која се содржани статиите кои ги пишувал за едно „андерграунд“ списание од Лос Анџелес, а која претставува спонтана исповед на човекот од „улиците на стравот и агонијата“. Во 1971 година се појавил неговиот прв роман, „Пошта“ (напишан за три недели), а со делото „Приказна за обичното лудило“ (1972) стекнал поширока слава во Европа. Во 1975 година го објавил романот „Фактотум“, а по објавувањето на неговиот трет роман „Жени“ (1978) станал популарен и во САД. Во 1982 година се појавил романот „Шунка на 'ржан леб“.
Во едно интервју од 1974 година, тој вели: „Кога живееш во некој град сиот свој живот го запознаваш буквално секое ќоше, ја имаш рамката на земјата на која што лежи тој град. Имаш целосна слика каде се наоѓаш. Бидејќи сум од Л. А, отсекогаш сум имал географско и емотивно чувство дека тука припаѓам, имав време да го научам овој град. Не можам да се видам себеси на некое друго место“.
Буковски пишувал навечер, а таа навика ја оправдувал со зборовите: ''Да се пишува преку ден е како да се трча во стоковна куќа. Секој може да те види. Навечер... тогаш стануваш магионичар''. Темите ги наоѓал во сопственото животно искуство, во проживеаните драми од детството, во младоста и во периодот на скитање низ Америка, додека живеел како скитник, се опивал и работел бесмислени работи за да преживее, како и во галеријата жени што ги запознал во својот живот. Иако себеси се доживувал како срамежлив и повлечен човек на кого алкохолот му бил неопходен за да живее и создава, тој буквално до хипертрофијата ги открил своите најинтимни детали и така стекна епитет на еден од најбесрамните уметници во историјата на книжевноста.
Големата животна авантура ја започнал како „блуден син“, со рано заминување од дома кога односот со неговиот авторитативен татко станал неподнослив. Притоа, на тој пат заминал ако еден од обележаните - пубертетските акни засекогаш му оставиле лузни на лицето. Чувството на срам и тага пред сопствениот „чуден“ одраз во огледалото во него развила воајерски однос кон луѓето, а осебено кон жените. По соочувањето со татка си и со бедата во животот, Буковски конечно се соочил и со жените за кои изјавил: „Секогаш познавав само таблетоманки, алкохоличарки, курви, луди жени. Откако ќе заминеше една, доаѓаше друга, втората полоша од првата и додека се обидува да те спаси од онаа првата, се подготвува да те уништи“. Единствена љубов во тие денови му била Џејн која била постара од него десет години, со која до бесвест се опивал, ја тепал, се смеел и водел љубов. Нејзината прерана смрт не била само жесток удар, туку и задоцнето растење. Буковски тогаш имал само 35 години. Некои од неговите најубави љубовни стихови и се посветени на таа „дама и половина“.
Чарлс Буковски останал запаметен како контроверзна личност, бунтовник, бескомпримисен, анархичен, писател кој не се срами нештата да ги нарече со нивните вистински имиња и чии дела се преполни со сексуалност. Во своите дела, тој пишува онака како што живеел или како што би сакал да живее, а со својот опус удрил печат на една епоха од американската книжевност.
Општина Град
Општина Град (словенечки: Občina Beltinci) — општина во источна Словенија. Седиште на општината е селото Град. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
Населени места
Покрај општинското седиште Град, општината ги опфаќа и следните населени места:
IC 196
IC 196 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 196 се споменува и како ESO 436-9.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 196 е од видот SBcd/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 196 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 18 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 35' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 106°.
Други поделби
Проучување на IC 196 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30125.
Антакија
Антиохија ( турски: Antakya, грчки: Αντιόχεια) е град во Јужна Турција, центар на покраината Хатај. Се наоѓа на реката Оронт, во близина на вливањето на реката во Средоземното Море. Населението на градот иознесува 144,910 од пописот во 2000 година. Градот е основан во 300 п.н.е. од Селевк I Никатор со името Антиохија. Овој град бил престолнина на Селевкидското царство до 64 п.н.е., кога бил преземен од страна на Римјаните и станал центар на провинцијата Сирија. Во рамките на Римското Царство тој е третиот по големина град по Рим и Александрија. Антиохија е важен центар на христијанството, седиште на една од првите четири патријаршии. Значењето на градот се намалило кога бил разрушен од страна на египетскиот султан Баибарс I.
Габриел Јуркиќ
Габриел Јуркиќ  (24 март 1886 година- 25 февруари 1974 година) бил хрватски уметник. .
Роден е во Ливно, денешна Босна и Херцеговина, и починал во еден манастир близу до Ливно во 1974 година.
Постои галерија посветена на неговата работа во Ливно, а неговите слики се изложени и во Музеј на современа уметност во Загреб. Студирал на Академијата за уметности во Виена.
Во 1993 година, испечатена е поштенска марка издадена од администрацијата на Хрвати во Мостар.
Тој е дипломиран Академија за ликовни уметности Сараево. Габријел Јуркиќ долго време важеше за миленик на уметничките критичари на неговото време, особено меѓу двете светски војни. Неговиот импресионистички израз сведочеше за убавината на регионот Ливно, кој секогаш имал нешто празнично, посебно и божествено на неговите слики. Најчестите теми на делата на Јуркиќ беа мотиви од областа Ливно, како и портрети на жени од најблискиот круг на неговото семејство: неговата мајка и неговата сопруга Штефица.
Тој е истакнат мајстор Пејзаж. Многу рано, тој дошол до еден вид понтилистички начин, техника со која го насликал едно од неговите најпознати дела „Самовилата на мојот народ“. Во последните 20 години од својот живот, маестро и неговата сопруга се пензионираа во Ливно, каде што продолжи да твори под покровителство на Францискански манастир Горица.
По познати работи
Неговите најзначајни дела се „Платото во цут“ и „Самовилата на мојот народ“. Сликата „Плато во цут“ ја покажува целата убавина на платото Купрес во текот на летните месеци. Денес, овие уметнички дела се зачувани како национално богатство во Уметничка галерија на Босна и Херцеговина во Сараево.
Список на државни водачи во 348 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ворен (Мичиген)
Ворен (Warren) е град во американската држава Мичиген. Овој град според статистиките во 2007 година, има 138 247 жители, што го прави трет град по големина во Мичиген. Ворен се наоѓа северно од Детроит.
Барнштет (Долна Саксонија)
Барнштет (Barnstedt) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Маржан Акжигит
Тежина: 51 кг
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://www.eurosport.com/freestyle-skiing/marzhan-akzhigit_prs500048/person.shtml
NGC 2144
NGC 2144 — спирална галаксија во соѕвездието Маса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2144 се споменува и како ESO 16-10, AM 0546-820, IRAS 05464-8208.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 40 м 56,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 82° 7' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 2144 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17592. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 463; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9390.
NGC 350
NGC 350 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 350 се споменува и како MCG -1-3-69, NPM1G -07.0040.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 350 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 350 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 350 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3690. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4683. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Шатл дипломатија
Во дипломатијата и меѓународните односи, шатл-дипломатија е кога една надворешна страна ја презема улогата на посредник во спор или конфликт без да има директна средба меѓу челниците во спорот. Вообичаено, посредникот постојано патува од седиштето на една завојувана страна до седиштето на другата, пренесувајќи им ги пораките.
Терминот првпат се употребил за опишување на напорите на државниот секретар на Соединетите Американски Држави, Хенри Кисинџер, од 5 ноември 1973 година, кои помогнале во прекинот на непријателствата по Јомкипурската војна.
Примери
Почетна форма на шатл дипломатија имало на Париската мировна конференција во 1919 година кога Италија накратко се повлекла од Конференцијата во знак на протест затоа што другите меѓународни делегации одбиле да ги одобрат нејзините иредентистички територијални претензии ветени со Лондонскиот договор од 1915 година. Откако Италија се вратила на Конференцијата, полковникот Едвард Хаус од американската делегација се обидел да го реши нејзиниот спор со Југославија така што ги ставил делегатите од двете земји во посебни простории и се обидел да постигне компромис меѓу нив. Сепак Хаус не успеал да извлече спогодба од двете страни, и како резултат на тоа паднала владата на италијанскиот премиер Виторио Орландо во Рим.
Кисинџер за време на администрацијата на Никсон и на Форд (1969–1977) постојано применувал шатл дипломатијата на Блискиот Исток; како резултат на тоа била потпишана Синајската привремена спогодба (1975) и договори меѓу Израел и Сирија за Голанската висорамнина (1974).
Турција применува шатл дипломатија, најчесто во споровите кои ги има Израел со арапскиот свет: Турција била најблискиот Израелски сојузник во муслиманскиот свет, а некои арапски земји (како Сирија, која има заедничка граница и со Турција и со Израел) биле сугестибилни на Турција, поради мнозинското муслиманско население. Турција посредувала и меѓу Русија и Грузија за време на нивната војна од 2008 година.
Државниот секретар на САД, Александар Хејг се обидел да ја искористи шатл дипломатијата за да посредува меѓу Обединетото Кралство и Аргентина за време на Фолкландската војна во 1982 година.
Шатл дипломатијата на францускиот претседател Емануел Макрон била неуспешна во спречувањето на руската инвазија на Украина во 2022 година.
Косовска битка (1915)
Косовска операција или битка на Косово— трета голема битка во историјата која се одвила на Косово Поле, која се одвила помеѓу 10 ноември 1915 до 4 декември 1915 година. Српскиот пораз во оваа битка довело до српско повлекување преку Албанија.
Битката започнала со напад на Јужна Морава од страна на Бугарската Прва Армија и завршила со целосен пораз на српската армија. Главниот удар го направила Првата армија во правец на Ниш-Приштина. За 2 дена, српската војска го освоила Прокупље, каде што се појавил и краткотраен отпор.
Во голема мера побројна српска војска се повлекла. Србите се обиделе со очаен противнапад кон Врање и Куманово за да им се придружат на англо-француските војници, но повторно биле поразени. Шестата и деветтата пешадиска дивизија на Првата армија лесно ја освоила Приштина на 24 ноември. Тогаш целокупната бугарска армија, поддржана од север со делови од 11-тата германска армија и австроунгарска трета армија започнала целосен напад. Битката завршила на 4 декември кога Дебар бил освоен. Србите изгубиле 30.000 војници и огромна количина на друга воена опрема. Српската војска потоа се повлекла во Албанија, а на крајот била пренесена на грчкиот остров Крф.
Бошко Ѓуровски
Бошко Ѓуровски (28 декември 1961, Жилче, СР Македонија, СФРЈ) - поранешен југословенски и македонски фудбалер и македонски тренер.
Животопис
Бошко Ѓуровски е постар брат на фудбалерот Милко Ѓуровски.
Професионална кариера
Својата кариера, Ѓуровски ја започнал во ФК „Тетекс“ од Тетово, а настапувал и во ФК „Црвена Ѕвезда“ и ФК „Сервет“. По крајот на својата кариера, работел како тренер и асистент во повеќе клубови, а од 1 јануари 2014 година бил селектор на фудбалската репрезентација на Македонија. По лошите резултати на репрезентацијата, на 7 април 2015 година, Управнито одбор на ФФМ одлучил предвремено да го раскине договорот со Ѓуровски, а за тоа нему му била исплатен надомест од 21.000 евра.
Хенри Кисинџер
Хенри Алфред Кисинџер (анг: Henry Alfred Kissinger; роден како Хајнц Алфред Кисинџер; 27 мај 1923) ― американски политичар, дипломат и геополитички консултант роден во Германија, кој ја вршел должноста државен секретар на САД и советник за национална безбедност за време на претседателските администрации на Ричард Никсон и Џералд Форд. Потекнува од еврејско семејство кое во 1938 побегнало од нацистичка Германија. Во 1969 г. станал советник за национална безбедност, а во 1973 и државен секретар на САД. Во 1973 за учеството во преговорите за прекин на огнот во Виетнам, Кисинџер под контроверзни околности ја добил Нобеловата награда за мир, при што двајца членови на комитетот поднеле оставка во знак на протест.
Живот и образование
Во 1938 година, на свои 15 години, Кисинџер и неговото семејство побегнале од Германија како резултат на нацистичкиот прогон. За време на нацистичкото владеење, Кисинџер и неговите пријатели биле редовно малтретирани и тепани од банди на Хитлеровата младина. Поради антисемитските закони на нацистите, Кисинџер не бил примен во гимназија, а неговиот татко бил отпуштен од својата работа како учител. Семејството пристигнало во Њујорк на 5 септември.
На 19 јуни 1943 година добил американско државјанство и веднаш бил регрутиран во американската армија. По Втората светска војна останал во Германија каде работел во американската зона како контраразузнавач.
Академска кариера
Во 1947 година се вратил во САД, каде што го продолжил своето образование на Универзитетот Харвард, каде што во 1951 магистрирал, а во 1954 ја одбранил својата докторска дисертација насловена како „Мир, легитимитет и рамнотежа (Студија за раководење со државата на Каслериг и Метерних)“. Во тоа време, се обидел да работи и како шпион за ФБИ.
Во периодот од 1954 до 1971 г. бил член на ректорската управа на Универзитетот Харвард, а истовремено и научен соработник и предавач. Во тоа време бил соработник во многу политички и воени институции на САД. По напуштањето на активната политичка кариера во 1977 г. станал професор на Катедрата за меѓународна дипломатија на Универзитетот Џорџтаун во Вашингтон
Сакајќи да има поголемо влијание врз надворешната политика на САД, Кисинџер стана советник за надворешна политика на претседателските кампањи на Нелсон Рокфелер, Кисинџер првпат се сретнал со Ричард Никсон на забава организирана од Клер Бут Лус во 1967 година, велејќи дека го сметал за „попромислен“ отколку што очекувал. За време на републиканските прелиминарни избори во 1968 година, Кисинџер повторно служел како советник за надворешна политика на Рокфелер и во јули 1968 година го нарекол Никсон „најопасниот од сите мажи кои се кандидирале за претседател“. Првично вознемирен кога Никсон ја освои републиканската номинација, амбициозниот Кисинџер набрзо се предомислил за Никсон и стапил во контакт со помошникот во кампањата на Никсон, Ричард Ален, за да изјави дека е подготвен да направи се за да му помогне на Никсон да победи. Откако Никсон стана претседател во јануари 1969 година, Кисинџер беше назначен за советник за национална безбедност. Во тоа време тој беше веројатно „еден од најважните теоретичари за надворешната политика што некогаш бил произведен од Соединетите Американски Држави“, според неговиот официјален биограф Ниал Фергусон.
Политичка кариера
Своите први политички искуства Хенри Кисинџер ги стекнал во 1957 година како советник на гувернерот Нелсон Рокфелер, а го поддржувал во кандидатурата за претседател на САД од Републиканската партија во 1960, 1964 и 1968 година. За време на републиканските прелиминарни избори во 1968 година, Кисинџер повторно бил советник за надворешна политика на Рокфелер, а во јули 1968 година Никсон (противкандидатот на Рокфелер) го нарекол „најопасниот од сите мажи кои се кандидирале за претседател“. Откако Никсон бил избран за претседателски кандидат од републиканците, амбициозниот Кисинџер брзо го сменил мислењето за Никсон и стапил во контакт со помошникот во кампањата на Никсон, Ричард Ален, за да му пренесе дека е подготвен да направи сѐ за да му помогне на Никсон да победи на претседателските избори. Откако во јануари 1969 година Никсон станал претседател на САД, Кисинџер бил назначен за советник за национална безбедност. Во тој период, САД имале неколку проблеми на тоа поле, почнувајќи од Виетнамската војна, сѐ до зголеменото советско влијание на Блискиот Исток.
Кисинџер имал доминантна улога во надворешната политика на САД меѓу 1969 и 1977 година. Во овој период, со својата политика успеал да намали американско-советските тензии, а одиграл и клучна улога во разговорите во 1971 година со кинескиот премиер Џоу Енлај. Разговорите резултирале со нормализација на односите меѓу САД и Кина со што се ставило крај на 23-годишната дипломатска изолација и меѓусебно непријателство.
Виетнамска војна
На почетокот од 1969 година, Кисинџер се спротивставил на планираната операција Мени (бомбардирање на Камбоџа), сметајќи дека Никсон постапува избрзано, но на 16 март 1969 година Никсон најавил дека бомбардирањето ќе започне следниот ден.
Кон крајот на 1969 г. немало напредок во Париските мировни преговори поради опструкционизмот на јужновиетнамската делегација. Претседателот на Јужен Виетнам Нгујан Ван Тину не сакал САД да се повлечат од Виетнам и фрустран од него, Кисинџер одлучил да започне тајни мировни преговори со Ле Дук То во Париз истовремено со официјалните разговори.
На 1 август 1972 г., Кисинџер повторно се сретнал со То во Париз и бил подготвен за компромис.
Вечерта на 8 октомври 1972 година, на таен состанок на Кисинџер и То во Париз на повидок било решение во преговорите. Tọ започнал со предлог за прекин на огнот со кој Американците ќе ги повлечат сите свои сили од Виетнам во замена за ослободување на сите заробеници во Северен Виетнам. Кисинџер ја прифатил понудата на Tọ.
Иако Никсон првично го поддржал Кисинџер против Тину, Х.Р. Халдеман и Џон Ерлихман го повикале да размисли, тврдејќи дека измените на Тину се оправдани. Никсон направил 69 амандмани на нацрт-мировниот договор кои требало да бидат вклучени во конечниот договор и го пратил Кисинџер во Париз за да го принуди То да ги прифати. Кисинџер 69-те амандмани на Никсон ги сметал за „глупости“ бидејќи знаел дека То нема да ги прифати. Очекувано, Tọ одбил да разгледа некој од 69-те амандмани и на 13 декември 1972 година, заминал од Париз за Ханој.
На 8 јануари 1973 г., Кисинџер и То повторно се сретнале во Париз и следниот ден постигнале договор, кој во суштина бил ист како оној што Никсон го отфрлил во октомври со одредени козметички отстапки за Американците. Tину повторно го отфрлил мировниот договор, но добил ултиматум од Никсон и затоа неволно го прифатил мировниот договор. На 27 јануари 1973 година, Кисинџер и То потпишале мировен договор со кој се барало целосно повлекување на сите американски сили од Виетнам до март, а за возврат Северен Виетнам требало да ги ослободи сите американски заробеници.
На 10 декември 1973 година, заедно со То, на Кисинџер му била доделена Нобелова награда за мир, за преговорите за прекин на огнот содржани во Парискиот мировен договор за „Завршување на војната и враќање на мирот во Виетнам“, потпишан претходниот јануари. За прв пат во историјата на наградата за мир, двајца членови го напуштиле Нобеловиот комитет во знак на протест. То ја отфрлил наградата, велејќи му на Кисинџер дека мирот не е вратен во Јужен Виетнам. Кисинџер му напишал на Нобеловиот комитет дека „со понизност“ ја прифаќа наградата, и „целиот приход го донира на децата на американските војници убиени или исчезнати во акција во Индокина“. По падот на Сајгон во 1975 година, Кисинџер се обидел да ја врати наградата.
Други дипломатски иницијативи
Во 1973 и 1974 година, Кисинџер учествувал во преговорите меѓу Израел и арапските земји, пред се со Сирија.
Поради неговата политика кон земјите од третиот свет, Кисинџер се смета за еден од најконтроверзните политичари од ерата на Студената војна. Во 1973 година, тој и ЦИА го поддржале крвавиот пуч на генералот Аугусто Пиноче против демократски избраниот претседател Салвадор Аљенде, чија социјалистичка определба не одговарала на американските интереси во Латинска Америка. Поради вмешаноста на Кисинџер во таа операција и поради сомнеж за вмешаност во операцијата Кондор кон средината на 70-тите, од многу земји на Кисинџер му биле испратени покани за сведочење (и обвинувања), на кои тој не одговорил. Во 2001 година бразилската влада ја повлекла поканата до Кисинџер за одржување говор во Сао Паоло, бидејќи не можела да му гарантира дипломатски имунитет.
Во меѓувреме, објавените тајни документи покажуваат дека Кисинџер, заедно со тогашниот претседател Форд, ја одобрил индонезиската инвазија на Источен Тимор, во спротивност со меѓународното право, при која имало вкупно 60.000 жртви.
Октоберфест (филм)
„Октоберфест“ – југословенски филм од 1987 година, во режија на Драган Кресоја. Главните улоги ги толкуваат: Светислав Гонциќ, Зоран Цвијановиќ и Жарко Лаушевиќ.
Синопсис
Едно момче, кое живее во социјална изолација, заедно со неговите невработени другари ги посетува местата каде што се собира градската младина. Притиснат од еден подметнат грев во минатото, кога му бил одземен пасошот, тој сонува да замине на минхенскиот фестивал Октоберфест. Во потрагата по нов живот, неговите другари се разидуваат, а тој минува низ мачна етапа во животот и најпосле завршува в затвор. Надежта му се враќа кога повторно ќе му биде вратен пасошот.
Хит Леџер
Хитклиф Ендру Леџер (англиски: Heathcliff Andrew Ledger) (4 април 1979 – 22 јануари 2008) или попознат само како Хит Леџер (Heath Ledger) беше австралиски актер, добитник на оскар, телевизиски и филмски глумец. По изведбите на улогите за австралиската телевизија и филм за време на 1990, Леџер се сели во Соединтетите американски држави во 1998година за да ја развие неговата филмска кариера. Неговите дела опфаќаат деветнаесет фимови, вклучувајќи ги 10те нешта што ги мразам кај тебе (1999), Патриот (2000), Бал на чудовишта (2001), Приказана за витезот (2001), Кршенгрб Планина(2005), Црниот Витез (2008). Како дополнение на негововто глимење, тој продуцираше и режираше музички видеа и претендираше да биде филмски режисер.
За неговиот портрет на Енис дел Мар во Кршенгрб планина, Леџер во 2005 ја доби улогата за најдобар глумец од филмските критичари во Њујорк и во 2006 Најдобар глумец од Австралискиот Филмски Институт и беше номиниран за 2005 година Од Филмската Академија за најдобар глумец како и во 2006година наградата БАФТА НАјдобар глумец во главна улога. Постхумано ја подели наградата за 2007година Слободен дух на Роберт Алтман заедно со екипата од заедничкиот каст, режисерот, и кастинг директорот на филмот Јас не сум тука, кој е инспириран од животот и песните на американскиот пејач –композитор Боб Дилан. Во филмот, Леџер го портретира измислениот глумец именуван како Роби Кларк, еден од шестте карактери вклулени од аспектите на животот  и личноста на Дилан. Леџер беше номиниран и добитник на награда за неговата изведба на Џокер во филмот Црниот Витез, вклучувајќи ги тука и Оскар - Наградата од Академијата за најдобра машка споредна улога, за најдобар глумец интернационлана аграда  во 2008година од Австралискиот Филмски Институт, и стана прв глумец кој добил награда посмртно, 2008 награда за најдобра споредна улога на Асоцијацијата за Филмска Критика од Лос Анџелес, 2009 Златен глобус за најдобра споредна улога и 2009 Награда БАФТА за најобра споредна улога.
Почина на возраст од 28 години, од случајно труење до токсична комбинација на препишани лекови. Неколку месеци пред смртта, Леџер го заврши снимањето на неговата претпоследна изведба, како Џокер во филмот Црниот Витез, неговата смрт е во времето на продукцијта на филмот и кастингот, па фрли сенка врз последователната промоција од $180 милионска продукција. Во моментот на неговата смрт, на 22 јануари, тој ја имаше комплетирано околу половина од  неговата изведба на улогата на Тони во филмот на Тери Гилиам Имагинариумот на доктор Парнасус.
Семејство и приватен живот
Хит Леџер е роден во Перт, Западна Австралија, син на Сели Леџер (родена Ремшоу), професорка по француски јазик, и Ким Леџер тракач со автомобили и рударски инженер, чие семесјство го осовало и поседува Леџер Инженерство Леарница. Тој е именуван по неговиот прадедо Господин Френк Леџер Добротворна Доверба. Леџер го посетуваше основното училиште  Планината Мари, во Гусберу Хил и подоцна Гилфорд Граматичкото училиште каде што ги имаше првите глумечки искуства, учествувајќи во школската продукција како Петар Пан на возраст од 10 години. Неговите родители се разедлија кога тој имаше 10 години и се разведоа кога имаше 11 години. Постарата сестра на Леџер, Кејт глумица  а подоцна и публицист, со која тој беше многу близок, го поттикна за ннеговата глума на сцена, а љубовта кој Џин Кели го инспирираше за прекрасната кореографија водејќи го до 60 члениот тим на Гилдфорд Граматика ’’ прво момче победник’’ во Иствуд Рок натпреварот. Хит и Кејт имаат две полусестри Ешли Бел (родена 1989) ќерка на нивната мајка и очувот Роџер Бел, и Оливија Леџер (родена 1997) ќерка на неговиот татко и маќета Ема Браун.
Леџер беше страствен шахист, победувајќи на првенството на западна Австралија за јуниори на возраст од 10 години. И како возрасен често играше шах со други шах ентузијасти во Паркот на плоштадот Вашингтон. Филмската адаптација на Алан Скот заснован на новелата од 1983година Кралскиот коцкар од Волтер Тревис во времето на неговата смрт тој беше планиран и за изведба на улога и за режисер, и ќе беше прво остварување на Леџер како режисер на долометражен филм.
Меѓу неговите најзначајни врски, Леџер излегуваше со глумицата Хедер Греам неколку месеци во 2000 до 2001 година и имаше сериозна со прекина долготрајана врска со акерката наоми Вотс која ја запозна на сетот на снимањето на филмот Нед Кели со која живееше заедно од 2002 до 2004 година. Во летото 2004 година, се запозна и започна врска со глумицата  Мишел Вилијамс ан сетот на филмот Кршенгрб Планина, и нивната ќерка, Матилда Роуз, беше родена на 28 октомври 2005 во Њујорк. Кумови на Матилда Роуз се колегата на Леџер од филмот Кршенгрб Планина Џејк Гиленхал, и колешката на Вилијамс од сетот на Досон Креек Бизи Филипс. Леџер го продаде неговиот дом во Бронте, Нов Јужен Велс и се пресели во САД, каде што делеше апартман со Виликамс во Боерум Хил, Бруклин, од 2005 до 2007. Во септември 2007, таткото на Вилијамс потврди за Сиднејскиот Дејли Телеграф дека Леџер и Вилијамс ја прекинлае својата врска. По раскинувањето со Вилијамс, при крајот на 2007 и почетокот на 2008, таблоидите го поврзуваа со супер моделите Хелена Кристенсен и Џема Вард и поранешното дете ѕвезда, глумицата Мери Кејт Олсен.