cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Космос-1736
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 март 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Крикау
Крикау (Cricău, Krakau) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.097 жители.
Химна на Русија
Химна на Руската Федерација (руски: Государственный гимн Российской Федерации) е државната химна на Русија.
Верзија е на државната химна на Советскиот Сојуз од 1944, компонирана од Александар Василевич Александров. Текстот е променет за Руската Федерација од Сергеј Михалков, кој го напишал текстот и за верзии на советската химна во 1943 и 1977. Промената никаде не ги споменува идеите на Владимир Ленин и „нераскинливиот сојуз“ на Советската држава, а наместо тоа се задржува на земјата којашто е огромна и богата во ресурси.
Химната е ставена во употреба од доцната 2000 од претседателот Владимир Путин и ја заменила „Патриотската песна“, којашто била официјалната химна од 1990. Пред и по донесувањето на новата химна, либерални групи развиле грижи дека враќањето на советската химна ја враќа Русија во советската ера.
Историски химни
Во 1833, Жуковски требало да напише текст за музичка композиција од Алексеј Фјодорович Левов наречена Молитвата на Русите. Николај I убаво ја прифатил песната и ја одбрал, под името „Боже, чувај го Царот!“ (рус. Боже, Царя храни!), за следна химна. Песната многу звучела како религиозна песна, а стилот бил сличен на оној кај химните на други европски монарси. „Боже, чувај го Царот“ била користена до Февруарската револуција, кога паднала руската монархија.
По заминувањето на царот и неговото семејство во март 1917, „Работничката Марселеза“, изменета верзија од француската химна „Марселеза“ (француски: La Marseillaise) од Петар Лавров, била користена како неофицијална химна од привремената влада. Напишана во 1875, кратко време била користена како химна. По симнувањето на привремената влада од Болшевиците во Октомвриската револуција во 1917, химната на меѓународниот револуционерен социјализам, Интернационалата (Л’интернасионал, француски: L'Internationale), станала новата химна. Од француски на руски ја превел Аркадиј Јаковлевич Коц во 1902 и била користена како химна на Болшевичка Русија од 1918, а подоцна и на новиот Сојуз на Советските Социјалистички Републики од 1922 до 1944.
Музика
Музиката на државната химна, напишана од Александар Александров, била користена во неколку химни и композиции пред да стане руска химна. Првиот пат музиката е користена во химната на Болшевичката партија, создадена во 1938. Кога Коминтерната се распаѓала во 1943, се чувствувало дека Интернационалата, којашто била историски интимно поврзана со Коминтерната, морало да стане државна химна на Советскиот Сојуз. Музиката на Александров била избрана за таа цел во 1944 од советскиот водач Јосиф Сталин.
Во една дебата во 2000 година, се дискутирало дека музиката што Александров ја создал за советската химна била слична со песната Билина од Василиј Калиников. Поддржувачите на советската химна го користеле овој факт во разни дебати што се воделе во Думата околу промената на химната. Нема докази дека Александров намерно позајмил или користел делови од Билина во неговата композиција.
Аритон Стојановски
Аритон Михајлов Стојановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Уште како дете се занимавал со земјоделие, сточарство, а често како наемен работник работел и вон неговото родно место. За време на окупацијата бил симпатизер на НОВ и на револуцијата, каде го гледал спасот од сиромаштијата. На 6 септември 1944 година, се приклучил во редовите на Месната команда во Кратово, а подоцна во Седумнаесеттатa македонска ударна бригада. Важел за храбар, дисциплиниран и самоиницијативен борец ѝ како таков бил забележан од претпоставените и подоцна именуван за командир на вод. Со својот вод особено се истакнал во бopбитe крај селата: Варовиште, Дренак, Поилишта и други, каде покажал особена храброст. По конечното ослободување нз Македонија, заедно со Седмунаесеттатa македонска ударна бригада учествувал во чистење на остатоците од балистичките банди. Најтешки борби против балистите биле водени крај Прешево и Гнилане. Во близината на Гнилане, бил е тешко ранет и во бессознание бил пренесен во болницата во Ниш, но пред да му биде укажана лекарска помош подлегнал на раните и починал на 30 декември 1944 година.
Хилас
Во класичната митологија, Хилас беше младич кој беше придружник и љубовник на Херакле (римски Херкул). Неговото киднапирање од страна на водните нимфи беше тема на античка уметност, и е долготрајна тема на западната уметност во класичната традиција.
Во митологијата, Хилас бил син на кралот Тејодамас од Дриопите и Мелита. Тој ја доби својата убавина од својата божествена мајка и неговата воена моќ од неговиот полубог татко.
Откако Херакле го уби Тејодамас во битката, го зеде Хилас и го научил да биде воин. Поетот Теокрит (околу 300 п.н.е.) пишува за љубовта помеѓу Херакле и Хилас: "Ние не сме првите смртници да видиме убавина во она што е убаво. Не, дури синот со бронзено срце на Амфитрион, кој го поразил дивиот Немејски лав, сакаше момче - шармантниот Хилас, чија коса висела во кадрици. И како татко со драг син, го научи се она што го направи добар маж и познат."
TimoCom
ТимоКом Софт- и Хардвер ГмбХ е германска ИТ-фирма со седиште во Диселдорф. Основана е во 1997 и во основа овозможува услуги за сите фирми кои имаат потреба од транспорт. Името „Тимо “ се состои од почетните букви на двајцата основачи Јенс Тирман и Јирген Морбринг.
ТимоКом со берзата на товари и товарни моторни возила TC Truck&Cargo е водач на пазарот во Европа. Основната идеја е да се посредува при понудувања и побарувања на транспортни услуги со помош на електронска платформа. Производите и услугите на фирмата се нудат во 44 европски земји, на 24 јазици.
Покрај главното седиште во Диселдорф, ТимоКом располага со сопствени претставништва во Полска, Чешка и Унгарија како и со канцеларии во Шпанија и Франција.
Фабијан Делф
Фабијан Делф (роден на 21 ноември 1989 година) — поранешен англиски професионален фудбалер кој играл како централен играч за врска од средниот ред или лев бек.
Тој бил во книгите на Бредфорд Сити како млад додека не се преселил во Лидс Јунајтед на 11-годишна возраст. Откако одиграл 45 натпревари за Лидс на ниво на Лига 1 и еднаш во Чемпионшип, тој преминал во Премиер лигата во клубот Астон Вила во август 2009 година за 6 милиони фунти. Во 2012 година, тој се вратил во Лидс на краток период како позајмица. Делф имал успешен почеток на сезоната 2012-13 во Премиер лигата, поради тоа го довел менаџерот на Вила, Пол Ламберт, да побара негово вклучување во тимот на Англија. Во јули 2015 година, Делф му се приклучил на Манчестер Сити за 8 милион фунти. Во 2019 година, тој се преселил во Евертон, каде што поминал три сезони, пред да го објави своето повлекување од фудбалот кое било во септември 2022 година.
Делф ја претставувал Англија во категорија под 19 години и под 21 година и го имал своето деби за сениорскиот натпревар во пријателскиот натпревар против репрезентацијата на Норвешка на 3 септември 2014 година.
Лидс јунајтед
Роден во Брадфорд, Западен Јоркшир Делф ја започнал својата фудбалска кариера како помлад фудбалер во Брадфорд Сити. Делф го напуштил Сити во септември 2001 година за да се приклучи на Лидс јунајтед откако бил препорачан на тренерот на нивната академија Грег Абот од поранешниот менаџер на Бредфорд, Пол Џевел, чиј син играл со Делф. Тој учел во средното училиште Тонг, кое го напуштил во 2006 година за да потпише двегодишна стипендија со Лидс јунајтед, на 16-годишна возраст. Своите студии ги завршил во партнерското училиште во Лидс, Бостон Спа училиште.
По низата впечатливи настапи во пролетта 2007 година, Делф станал капитен на резервите на Лидс. Тој го добил своето деби во Лидс како замена во последниот натпревар во сезоната 2006-07 против Дарби Каунти на 6 мај 2007 година, натпревар во кој Роберт Бејли исто така имал деби за Лидс. Првиот професионален договор го склучил на 11 јануари 2008 година и забележал два настапи за Лидс во сезоната 2007-08, и двата како замена.
Делф импресионирал во претсезонскиот пријателски натпревар 2008-09 против Барнет, добивајќи пофалби и од менаџерот Гери Мекалистер и од поранешниот играч на Лидс, Еди Греј. Тој го направил својот прв старт во Лига Купот со победата на Лидс со 5–2 на гостувањето кај Честер Сити во првото коло на 13 август 2008 година. Откако стекнал повеќе искуство во првиот тим, на 5 септември 2008 година, Делф потпишал нов четиригодишен договор со Лидс. Тој го прослави својот нов договор постигнувајќи го својот прв сениорски гол следниот ден кога Лидс го победи Кру Александра со 5–2. Тој набрзо се надоврзал на тоа постигнувајќи двапати, двата „прекрасни гола“ од далечина, против Волсал за време на победата од 3–0.
Добрата игра на Делф го привлекла вниманието на менаџерите во Премиер лигата, а Арсен Венгер од Арсенал изјавил дека бара 6-милионска понуда за играчот од средниот ред, и Њукасл Јунајтед имаале понуда која била одбиена од претседателот на Лидс, Кен Бејтс. Неговите настапи, исто така, го поттикнале Стјуарт Пирс да го повика Делф за прв пат во репрезентацијата на Англија до 21 година во ноември 2008 година. Тој бил подоцна замена за Крег Гарднер бидејќи Англија ја поразила Чешка за да го освои својот прв натпревар под 21 година на 18 ноември. За време на преодниот рок во јануари 2009 година, Лидс одбил уште две понуди од Премиер лигата за Делф, при што Бејтс рекол: „Им објаснивме на двата клуба дека не се занимаваме со ситни пари“. Следниот ден тој постигнал „генијален гол“ против Брајтон и Хоув Албион, наоѓајќи го горниот агол од голот со шут следен со долго трчање. Менаџерот Сајмон Грејсон рекол: „Ако тој постигнува такви голови, неговата вредност ќе се зголеми. Сигурно нема да падне.“ И покрај вниманието на менаџерите во Премиер лигата, Делф останал со Лидс додека се затворил јануарскиот преоден рок.
До март 2009 година, настапите на Делф за време на сезоната 2008-09 му донесоа номинација за играч на годината во Лига 1, која ја освоил Мети Фрајат од Лестер Сити и му помогнал да ја освои престижната награда млад играч на годината на крајот од сезоната со име Награди во фудбалската лига. Наградите на Делф за сезоната 2008-09 не завршиле тука, Делф освоил повеќе награди и тоа награда за млад играч на сезоната, гол на сезоната, за неговиот удар против Брајтон и играч на сезоната на клупските награди. Откако Лидс загубил во полуфиналето на плејофот против Милвол, постоеле многу шпекулации за иднината на Делф во Лидс, но сепак тој успеал да игра на натпреварите на Лидс во почетокот на предсезоната, пред на крајот Лидс да ги одбие понудите од други клубови и Делф ја завршил својата преселба во Астон Вила.
Астон Вила
Откако Лидс не успеал да добие промоција од Првата лига, неколку клубови од Премиер лигата, вклучувајќи ги Евертон, Манчестер Сити, Фулам, Сандерленд, Тотенхем Хотспур и Астон Вила биле поврзани со играта на Делф. На 3 август 2009 година, Вила договорил необјавена сума со Лидс за трансфер на Делф во Вила Парк. Трансферот бил склучен следниот ден откако Делф ги завршил медицинските прегледи и ги договорил личните услови.
Рана кариера
Целосното деби на Делф во Премиер лигата се слушило на домашен терен против Виган Атлетик на 15 август 2009 година, првиот ден од сезоната 2009-10 во Премиер лигата. Во натпреварот кој Вила го загубила со 2–0, Делф добил жолт картон и бил заменет во 61. минута од Стив Сидвел. На 23 јануари 2010 година, Делф го постигнал својот прв гол за Астон Вила во победата на ФА Купот на домашен терен против Брајтон и Хов Албион.
На 17 април 2010 година, Делф бил изнесен на носилки откако заработил „сериозна“ повреда на коленото на тренинг. Веднаш бил однесен на тестови за повредата. Подоцна било откриено на 19 април 2010 година дека Делф претрпел повреда на вкрстените лигаменти, што морал да биде надвор од терените околу осум месеци.
На 3 март 2011 година, Делф потпишал нов договор со Астон Вила, каде останал во клубот до 2015 година. Тој го постигнал својот втор гол за А.Вила против Транмере Роверс во Лига Купот на 28 август 2012 година.
На 20 јануари 2012 година, Делф повторно потпишал за Лидс Јунајтед на позајмица, првично до 25 февруари 2012 година. Тој го направил своето второ деби за Лидс Јунајтед против Ипсвич Таун на 21 јануари. Делф заработил повреда на глуждот при поразот на Лидс од Ковентри Сити и се вратил во Астон Вила на лекување по повредата. Било откриено дека Делф ќе го пропушти крајот на сезоната, па неговата позајмица во Лидс не била обновена и тој се вратил во својот матичен клуб.
Во текот на сезоната 2012–13 во Премиер лигата, Делф се етаблирал како редовен играч во тимот на Пол Ламберт, завршувајќи ја сезоната со 24 настапи. Во подоцнежната половина од сезоната, Фабијан имал неколку добри перформанси и почна да покажува добро партнерство со Ешли Вествуд и Јакуба Сила во центарот на средниот ред.
Сезона 2013-14
Делф ја започнал сезоната 2013-14 многу блескаво и направил некои од своите најдобри перформанси во дресот на Вила. Во победата од 3–1 на гости против Арсенал на првиот ден од сезоната, Делф направил голем број успешни зафати и дриблинзи, како и комплетирање на голем број додавања со висок процент на прецизност. Тој виде дека ударот од далечина, како и низок удар од неговата омилена лева нога удрилаво внатрешноста на левата статива на голманот на Арсенал, Војчех Шчесни, многу блиску до неговиот прв гол во Премиер лигата. Неговата добра форма продолжила четири дена подоцна во контроверзниот пораз од 2-1 против Челзи, и повторно следниот викенд во поразот од 1-0 против Ливерпул. Неговиот прв гол во сезоната бил постигнат во победата со 3-0 над Ротерам Јунајтед во третото коло во Лига купот. Тој одиграл уредно еден-два со Бентеке, го искористи првиот допир за да го контролира со својата омилена лева нога и завршил со десната во голот. Неговите настапи во првите месеци од сезоната му ја донесоа наградата за играч на месецот на Астон Вила за август, септември и октомври 2013 година.
Делф го постигнал првиот гол во Премиер лигата со „гол на брутална брилијантност“ за да ја комплетира победата од 3–2 на гостувањето кај Саутемптон на 4 декември. Неговите изведби во текот на сезоната, вклучително и извонредните настапи против Евертон, Ливерпул и Челзи, резултирале поради тоа да биде избран за играч на годината од поддржувачите на Астон Вила.
Сезона 2014-15
По осознанијата дека би можел да го напушти клубот на крајот на сезоната поради истекот на неговиот договор, Делф потпишал четири и пол годишен договор на 25 јануари 2015 година, задржувајќи го во Вила до 2019 година
На 7 март, Делф го постигнал првиот гол кога Вила го победил локалниот ривал Вест Бромвич Албион со 2–0 и стигнал до нивното прво полуфинале во ФА Купот од 2010 година. Победата предизвикала инвазија на теренот од навивачите, за кои Делф тврдел дека му ја украл капитенската лента додека го бакнувале и гризеле. Тој го постигна победничкиот гол во полуфиналето на 19 април, кога Вила дојде одзади за да го порази Ливерпул со 2-1 и да стигне до нивното прво финале на ФА Купот од 2000 година. На 30 мај, Делф бил капитен на Астон Вила во финалето на ФА Купот 2015 на стадионот Вембли, каде што билр поразени со 4–0 од Арсенал.
На 10 јули, Делф бил пријавен дека има медицински прегледи пред 8-милионски трансфер во Манчестер Сити. Делф никогаш не се појавил на закажаните лекарски прегледи, а потоа објавил изјава на веб-страницата на Астон Вила во која потврди дека ќе остане во клубот и нема да се пресели во Манчестер Сити. Сепак, една недела подоцна се појавиле извештаи дека Делф повторно се предомислил и дека има медицински прегледи во Манчестер Сити пред потенцијалниот трансфер.
Манчестер Сити
На 17 јули 2015 година, Делф потпишал петгодишен договор со премиерлигашкиот клуб Манчестер Сити за пријавена сума од 8 милиони фунти, само шест дена откако изјавил дека ќе остане во Астон Вила за да биде капитен во следната сезона. Тој го направил своето деби една недела подоцна против Реал Мадрид во Интернационалниот куп на шампиони во 2015 година на теренот за крикет во Мелбурн, но бил заменет по 18 минути за Хесус Навас поради повреда, а Сити загубил со 1-4. Делф го постигнал својот прв гол за Манчестер Сити на 28 ноември 2015 година против екипата на Саутемптон, втор во евентуалната победа од 3–1. Неговиот трет гол за клубот дојде во победата со 1-0 над Стеауа Букурешт во квалификациите за Лигата на шампионите во август 2016 година.
По повредата на Бенџамин Менди, Делф се етаблирал како стартен лев бек на Манчестер Сити во првата половина од почетокот на соборувањето на рекордот на тимот во сезоната 2017-18. Тој започнал 14 последователни натпревари во Премиер лигата, постигнувајќи еден гол против Кристал Палас, бидејќи Сити поставил нов рекорд од 18 последователни победи во лигата. Тој бил исклучен во поразот од ФА Купот од Виган Атлетик во февруари 2018 година, а потоа имал мускулен проблем, не се вратил во форма до април.
Евертон
Делф потпишал за ривалите на Сити во Премиер лигата, за екипата на Евертон на 15 јули 2019 година на тригодишен договор за почетна сума од 8,5 милиони фунти, искачувајќи се на 10 милиони фунти со додатоци. На 10 јуни 2022 година, Би-Би-Си објавил дека тој ќе го напушти клубот на крајот на месецот откако ќе му истече договорот.
На 27 септември 2022 година, Делф го објавил своето повлекување од професионалниот фудбал.
Меѓународна кариера
Во март 2008 година, Делф ја започнал својата меѓународна кариера, правејќи го своето деби како замена за репрезентацијата на Англија до 19 години.
На 28 август 2014 година, Делф бил именуван во сениорскиот тим на Англија за прв пат, пред пријателскиот натпревар против Норвешка и првиот квалификациски натпревар за Евро 2016 против Швајцарија. Тој го направи своето репрезентативно деби на пријателскиот натпревар против Норвешка на 3 септември 2014 година, влегувајќи како замена во 69. минута наместо Алекс Окслејд-Чембрлен додека Англија победи со 1-0. Пет дена подоцна, во првиот натпревар на Англија од квалификациите за УЕФА Евро 2016, Делф го направил својот прв старт и ја одиграл целата победа од 2-0 на гостувањето кај Швајцарија на Сент Јакоб-Парк, Базел. На 16 мај 2016 година, било објавено дека Делф е избран за привремениот тим на Англија на УЕФА Евро 2016. Сепак, на 26 мај тој не настапил на турнирот поради повреда на препоните.
Делф бил именуван во тимот од 23 играчи за Светското првенство во ФИФА 2018 година. Тој го направил своето деби на Светското првенство против Панама, влегувајќи како замена во 63. минута во победата со 6-1. Тој ги одиграл сите 90 минути од последниот натпревар во групата, против Белгија.
Пред неговото натпреварувачко деби за Англија, Делф исто така имал право да ја претставува Гвајана преку неговото потекло.
Личен живот
На 23 декември 2008 година, Делф бил уапсен од полицијата и обвинет за возење под дејство на алкохол во Ротвел, Лидс, додека се возел кон дома со четворица пријатели. Тој се изјаснил за виновен пред судот во Лидс за обвинение дека возел преку дозволената брзина; бил казнет со 1.400 фунти, одземена возачката дозвола на 18 месеци и да плати трошоци од 60 фунти.
Тој има три ќерки, од кои најмалата е родена за време на Светското првенство во 2018 година.
Достигнувања
Астон Вила
Манчестер Сити
Англија
Подравски статистички регион
Подравски статистички регион (Словенски:Podravska regija) — еден од 12-те статистички региони на Словенија. Најголем град, најголемо културно и економско средиште е градот Марибор.
Според податоците од 2011 година во овој регион живеелео 323.119 жители.
Список на општини
Во Подравскиот статистички регион има 39 обични и две градски општини:
Меѓународно признавање на Косово
Косовската декларација за независност од Србија беше спроведена на 17 февруари 2008. Меѓународните реакции беа мешани и светот продолжува да биде поделен во врска со меѓународното признавање на Косово.
Од 16 март 2013 Република Косово доби 101 дипломатски признавања како независна држава. Од тие, 99 од 193 (51,3%) се од земји членки на Обединетите Нации, 22 од 27 (81%) членки на ЕУ, 24 од 28 (86%) земји членки на НАТО како и 32 од вкупно 57 (56%) држави членки на Организацијата за Исламска соработка кои го признаа Косово. Владата на Србија официјално не ја признава независноста на Косово.
Позадина
Бројни држави укажаа на загриженост околу унилатералната Декларација за независност на Косово, или отворено изјавија дека нема да признаат независно Косово. Советот за безбедност на Обединетите нации останува поделен околу ова прашање: од петте постојани членки кои имаат право на вето, три (САД, Велика Британија и Франција) ја признаа декларацијата за независност, додека Народна Република Кина покажа загриженост, порачувајќи му на страните да преговараат во рамките на претходните договори. Русија ја отфрли декларацијата за независност и ја смета за илегална. На 15 мај 2008, Русија, Кина и Индија издадоа заедничко соопштение во кое повикуваат за нови преговори меѓу Приштина и Белград.
Иако земјите членки на ЕУ поединечно одлучуваат околу тоа дали ќе го признаат Косово, со консензус ЕУ ја створи мисијата Еулекс која треба да обезбеди мир и да продолжи со посматрање. Поради спорот со Советот за безбедност на ОН, мисијата на Обединетите нации на Косово УНМИК и нејзино делумно предавање на Еулекс се соочи со потешкотии. По руските и српските протести, генералниот секретар Бан ки Мун продолжи со предавањето. На 15 јули 2008, тој рече: "И покрај гактот што Советот за безбедност не може да продолжи со надзорот, му дадов инструкции на мојот специјален претставник да продолжи со реформирањето на УНМИК... за да се адаптира на променетата реалност". Според генералниот секретар, "Обединетите Нации задржаа позиција на строга неутралност во врска со статусот на Косово". На 26 ноември 2008, советот за безбедност му даде зелено светло за воспоставување на мисијата Еулекс на Косово. Мисијата треба да ја презеде полицијата, судството и царината од ОН, додека ќе оперира во склоп со резолуцијата 1244 од СБ ОН каде Косово беше ставено под администрација на ОН во 1999 година. Од јули 2008, УНМИК повеќе не му дава патни исправи на граѓаните на Косово, додека нивната можност да патуваат користејќи ги новите косовски пасоши не концидира со дипломатското признавање: на пример Грција, Романија и Словачка ги признаваат косовските пасоши, и покрај тоа што не го признаваат Косово. Трите соседни држави кои го признаваат Косово - Албанија, Црна Гора и Македонија го признаваат косовскиот пасош, додека Србија одбива.
На 8 октомври 2008 беше усвоена резолуција во Генералното собрание на ОН каде ја поддржаа Србија да бара советодавно мислење од Меѓународниот суд на правдата за Косовската декларација за независност. На 22 јули 2010, Меѓународниот суд рече дека декларацијата за независност на Косово "не го прекрши меѓународното право"., поради тоа што авторите, кои беа "претставници на луѓето на Косово" не беа врзани од рамките на уставот (створен од УНМИК) или резолуцијата 1244 која е повикана од страна на членките на ООН и органите во Обединетите Нации.
Реакции од Србија
Во декември 2012, како резултат од спонзорираните ЕУ преговори околу статусот на Косово, српскиот премиер Ивица Дачиќ се согласи да воспостави српски офицер во Косово. Во март 2013, Дачиќ рече дека додека неговата влада никогаш нема да ја признае независноста на Косово, "беа кажани лаги дека Косово е наше" и дека Србија треба да ги дефинира своите "вистински граници".
Ару
Ару — река во централниот дел на Франција, десна притока на Лоара. Долга е 128,1 км. Нејзиниот извор е источно од Арне-ле-Дик, во департманот Златен Брег. Ару тече генерално на југ низ следниве департмани и градови:
Ару се влева во Лоара во близина Дигоан, главните притоки се Тернен (48 км) и Бурбинс (82 км).
NGC 943
NGC 943 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 943 се споменува и како MCG -2-7-19, VV 217, Arp 309.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 29 м 9,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 49' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 943 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9459. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Небрегово
Небрегово — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Небрегово се наоѓа во Прилепско Поле, на јужното подножје на планината Бабуна, во источниот дел од територијата на Општина Долнени. Селото е ридско и е сместено на надморска височина од 700 м. Неговиот атар зафаќа површина од 16,8 км и се граничи со атарите на селата: Присад на исток, Дабница на југ, Горно Село и Дупјачани на запад, и Дреновци и Оморани на север. Од Прилеп е оддалечено 20 км.
Историја
Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото се споменува во написот насловен „Заград и заградчани — На гробот од Глигор Соколовиќ“, објавен во српскиот весник Политика на 21 ноември 1934 година.
Стопанство
Во рамки на селскиот атар, обработливото земјиште зафаќа површина од 618 ха, пасиштата се на површина од 481 ха, а на шуми отпаѓаат 380 ха. Селото има мешовита земјоделска функција.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Небрегово е село со 40 домаќинства и 166 жители Македонци.
Ристо Миљановски
Ристо Миљановски (Статица,, ) — македонски поет и раскажувач.
Небрегово
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Небрегово живееле 522 жители Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година, во селото имало 280 Македонци.
Ристо Миљановски
Животопис
Милјановски е роден во село Статица, Костурско, Егејскиот дел на Македонија. За време на Граѓанската војна во Грција заминува за Унгарија. Основно образование завршува во Блатомлади, а Педагошка школа во Будимпешта, во Унгарија. Работи едно време како наставник во Средна технолошка школа на унгарски јазик. Првите литературни обиди ги прави како сосема млад, инспириран, пред се, од носталгијата кон родниот крај и својата родна земја. Иако живее надвор од татковината, со голема љубов чита книги на македонски јазик, се што ќе му дојде до рака, а во своето творештво со многу сугестивен јазик и голема носталгија го опејува родниот крај и мајчиниот јазик, пределите во кои го минал детството. Пишува поезија и проза. Живее во Торонто, Канада..
Небрегово
Население
Небрегово е средно по големина село, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 303 жители, а во 1994 година 155 жители, македонско население и само двајца жители Срби.
Според пописот од 2002 година, селото Небрегово броело 156 Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 118 жители, од кои 105 Македонци и 13 лица без податоци.
Родови
Небрегово е македонско село.
Родови во селото се: Црвенковци (12 к.), Дудевци (5 к.) и Шербановци (3 к.) изгледа тоа се стари доселеници, кои не знаат од каде се доселени; Рујановци (11 к.) доселени се од местото Рујан на планината Мукос, денес тоа место припаѓа во атарот на селото Оморани, доселени се кон крајот на XVIII век; Љамевци (8 к.) и Димчевци (4 к.) порано биле еден род, Љамевци се делат на Соколовци и Коневци, доселени се од Дебарско. Од нив потекнуваат Блаже Конески и Глигор Соколов; Димковци (6 к.) доселени се од селото Десово, можеби таму биле староседелци;      Пишкар (1 к.) доселени се пред крајот на турското владеење од Маргари или Стровија; Мраморци (1 к.) доселени се во турско време од селото Мало Мраморани; Голомадевци (1 к.) доселени се во 1920 година од Варош (денес маало во Прилеп).
Општествени установи
Во селото работи подрачното основно училиште „Пере Тошев“, каде што се изведува настава до петто одделение. Освен тоа, во селотом има и услужни објекти.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Дупјачани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1462 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 89 гласачи.
Електронски микроскоп
Електронски микроскоп е тип на микроскоп што користи електрони за осветлување и создавање на слика од некој примерок. Има многу поголемо зголемување и моќ од светлосен микроскоп - до два милиони пати зголемување, за разлика од светлосниот со две илјади.
Кај електронскиот микроскоп, сноп од електрони насочени со магнети предизвикуваат зголемување на сликата на објектот. Но електронскиот микроскоп не може да се користи за набљудување на живи организми, затоа што тие не можат да ја преживеат потребната техника на подготовка.
Електронски трансмисионен микроскоп
Електронскиот трансмисионен микроскоп (ТЕМ) врши пренесување на сноп на електрони низ многу тенок исечок од примерокот. Магнетните леќи ја зголемуваат сликата и ја насочуваат кон флуросцентен екран или фотографска плоча, со што се произведува видлива слика. Овие микроскопи можат да ги зголемуваат објектите до 2 милиони пати.
Зенит (весник)
Зенит е местен неделен весник од Прилеп, чиј прв број излезе на 2 мај 2008 година.
Тоа е весник што ги следи и објавува, респектира и потсетува традиционалните вредности.
Составен е од рубриките: политика, бизнис, пулс, живот, култура, спорт, празник, судбини и око. Се печати на 12 страници во црно бела техника. За „Зенит“ пишуваат истакнати социолози, политиколози, професори, политичари, економисти, писатели, културни работници од Прилеп.
Во редакцијата на „Зенит“ работат неколку искусни новинари, фоторепортери, технички уредници. Весникот ја организирал манифестацијата за "Избор на најдобар спортист на годината на Прилеп", на која додели награди.
Правоаголник
Во геометријата, правоаголник е рамна, т.е. дводимензионална геометриска фигура со четири прави агли.
Формули и особини за правоаголник
Нека е даден правоаголник со соседни страни a и b. Во долунаведените формули точката · означува множење.
Периметар
Плоштина
Дијагонала
Пример: Нека е даден правоаголник со страна a=3 км и b=4 км. Тогаш, периметарот e L=2·a+2·b=2·3 км+2·4 км=14 км. Плоштината е P=a·b=3 км·4 км=12 км2 (квадратни километри). Дијагоналите се складни и: d=√(32+42)km=√(25)km=5 км.
Карактеризации на правоаголник
Четириаголник е правоаголник ако и само ако кој било од следните искази и вистинит.
Впишана и опишана кружница на правоаголник
Формула: Полупречникот R на опишаната кружница е половина од дијагоналата d на правоаголник, односно
Златен правоаголник
Златен правоаголник а правоаголник со должина на страните во златен сооднос, 1: \varphi \, (еден спрема фи), т.е. или околу 1:1.618. (Види златен правоаголник.)
Совршен правоаголник
Правоаголникот може да се конструира од низа квадрати. Правоаголникот што може да се конструира од квадрати со различна големина се нарекува 'совршен правоаголник'. Кога ова не е можно, тој е несовршен правоаголник.
Дерзенов
Дерзенов (Dersenow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Руми календар
Руми календар (Rumi takvim, „Римски календар“) — специфичен календар заснован на јулијанскиот календар кој официјално бил користен од Отоманското Царство по Танзиматот (1839) и од неговиот наследник, Република Турција до 1926 година. Тој бил усвоен за граѓански работи и бил сончев календар.
Историја
Во исламското Отоманско Царство се користел религиозниот исламски календар, во кој деновите се нумерираат во секој циклус на месечевата фаза.
Во 1677 година, главниот благајник (турски: Baş Defterdar) Хасан-паша во времето на султанот Мехмед IV да ги поправи финансиските записи со изоставување на една година на секои 33 години, што произлегува од разликата помеѓу месечевите исламски и сончеви јулијански календари, што би било понатаму се користи за фискални цели.
За време на владеењето на султанот Махмуд I, 1740 година, март бил усвоен како прв месец од фискалната година за плаќање данок и справување со владините службеници, наместо Мухарам (првиот месец од исламската година) на предлог на дефтердарот Атиф Ефенди. Таквата година се нарекувала Марти година.
На предлог на дефтердарот Осман Ефенди, за време на владеењето на султанот Абдул Хамид I, примената на фискалниот календар била проширена на државните расходи и плаќања во 1794 година, со цел да се спречи прекумерното трошење заради долгата разлика помеѓу исламскиот и јулијанскиот календар.
Јулијанскиот календар, користен само за фискални цели од 1677 година, бил усвоен на 13 март 1840 година (1 март 1256; во 19 век разликата помеѓу јулијанскиот и грегоријанскиот календар била 12 дена), како дел од реформите во Танзиматот наскоро по доаѓањето на престолот на султанот Абдул Меџит I за официјален календар на сите граѓански работи, под името „Календар Руми“ (т.е. „римски“ календар, затоа што потекнува од византиското, односно Источното Римско Царство). Пребројувањето на годините започнало во 622 година, година на хиџра, кое е и датумот на започнување на исламскиот календар. Месеците и деновите на јулијанскиот календар биле искористени, а првиот месец од годината бил март. Во времето на донесувањето на календарот во 1840 година, разликата помеѓу исламскиот и грегоријанскиот календар била 584 години, до денес се спуштила на 579 година, но разликата помеѓу Руми и грегоријанскиот календар останала константна од 584 години.
За да се олесни претворањето, 13-дневната разлика помеѓу Руми и грегоријанскиот календар е избришана. јулијанскиот календар бил избришан, така што на 16 февруари 1332 година станал 1 март 1333 година (односно 1 март 1917 година).
Овој календар ќе го преживее исчезнувањето на Отоманското Царство за неколку години. Тој бил укинат за време на Републиката, со акт од 26 декември 1341 година АХ (1925) како дел од реформите на Ататурк и бил заменет со грегоријанскиот календар (т.е. била изедначена календарската ера).
Црква „Св. Климент Охридски“ - Мислешево
Свети Климент Охридски — селска црква во струшкото село Мислешево. Црквата е од постаро време. Административно е дел од Втората струшка парохија.
Космос-1737
Космос-1737 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 март 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3000 килограми. Космос-1737 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 429 км, а најмалото на 416.
Сремски фронт
Сремски фронт бил воен фронт формиран по ослободувањето на Белград, стабилизиран во втората половина на јануари 1945 на линијата Мохово - источно од Товарник - западно од Шид - Илинци - река Босут - Батровци. Во јануари 1945 г. со наредба на ВК на НОВЈ биле формирани I, II и III, а на 1 март и IV армија на НОВЈ.
Во јануари 1945 г. XV МНОУК бил префрлен во Земун за Сремскиот фронт. Формациски влегол во I армија. Бројната состојба на корпусот на 21 јануари изнесувала 15.400 борци и старешини. Во текот на март 1945 г. на корпусот формациски му се придодадени I и II македонска артилериска бригада. Борците биле вооружени со ново, посовремено оружје добиено од советската армија. Македонскиот XV корпус во состав од 42 и 48 македонска дивизија и I и II Македонска артилериска бригада на Сремскиот фронт учествувале со околу 25.000 борци и старешини.
Фронтот бил пробиен на 13 април 1945, единиците ги продолжиле борбите до конечното ослободување на Југославија.
Западна полутопка
При одредувањето на источна или западна полутопка, потребно е да се избере произволен меридијан и обратен меридијан на другата страна на Земјината топка. За оваа цел обично се користи нултиот меридијан (0°) кој минува низ Гринич; this is used to define the Меѓународната датумска граница (наречена „краен меридијан“) на обратната страна на 180° ИГШ. Во потесна географска смисла, во оваа полутопка спаѓаат само континентите на Америка, но во поширока смисла тука влегуваат и западните делови на Европа и Африка, најисточниот врв на Русија, многу територии во Океанија и дел од Антарктикот, но без делот од Алеутските Острови до југозападниот дел на копнена Алјаска. Понекогаш се користат меридијаните 20° ИГД и обратниот 160° ИГД,, каде не се вбројува континентална Европа и Африка, мал дел од Североисточен Гренланд и повеќе територии во источна Русија и Океанија (на пр. Нов Зеланд).
Наводи
המיספירה
Карла Волтолина
Карла Волтолина, подоцна Карла Пертини (14 јуни 1921 - 6 декември 2005 година), била новинарка, италијанска партизанка и психотерапевт. Таа преземала истраги за проституција во Италија и обезбедувала терапија во болници и клиники за лекување зависности низ Италија.
Како сопруга на Сандро Пертини, таа била придружник на претседателот на Италијанската Република од 1978 до 1985 година.
Биографија
Карла Волтолина била ќерка на Лујџи, службеник на италијанската војска од Кјоџа и Роза Барберис од Пјова Масаја. Таа имала две сестри, Лаура и Луиза и еден брат Умберто, кој е роден во 1940 година. Кога Волтолина имала шест години, нејзиниот татко ја пријавил за пливање и таа освоила неколку трофеи натпреварувајќи се со младинската поделба на Јувентус. Таа станала студентка по политички науки на Универзитетот во Торино, но морала да го напушти курсот поради избувнувањето на Втората светска војна.
По 8 септември 1943 година, Волтолина се приклучила на италијанското движење на отпорот како курир (познат како штаб ) за групите Матеоти, прво во Торино, а потоа во Марке. Уапсена од СС за време на операција, таа избегала благодарение на помошта на лекар. Во Рим окупиран од Германија, таа соработувала со тајниот, социјалистички печат на Еугенио Колорни. По ослободувањето на Рим, таа останала посветена на италијанскиот отпор и се префрлила на сè уште окупираниот север на Италија. За тоа време, таа се запознала со Сандро Пертини, кој дошол во регионот како претставник на Народноослободителниот комитет. Пертини веќе бил добро познат по неговото затворање и прогонство од фашистичка Италија. Тие се сретнале во Милано, на пат кон Модена, во куќата на адвокатот Ариалдо Банфи. Тие живееле заедно две години, а на 8 јуни 1946 година, добиле граѓански брак во новата Република Италијана. Тие отишле да живеат во Рим во стан што им го подарила Леонида Репачи. Потоа се преселиле во стан во населбата ЕУР во група куќи изградени за пратеници. Кога Пертини станал претседател на Камера, тие се преселиле во Монтечиторио, и на крајот се преселиле во стан на поткровје на само 35 метри од Фонтаната Треви во Виа дела Стампериа.
Веднаш по бракот, Волтолина ја започнала својата новинарска работа. Таа се приклучила на во 1945 година и соработувала со Il Lavoro од Џенова и периодичното издание Noi Donne. Со социјалистичката сенаторка Лина Мерлин, Волтолина започнала истрага за проституцијата во Италија, од која произлегла книгата Lettere dalle case chiuse (Волтолина пишувала под псевдонимот „Карла Барберис“) и придонела за затворање на италијанските бордели.
Нејзината новинарска кариера, која се фокусирала на истраги и парламентарни извештаи, била прекината кога Пертини бил избран за претседател на Домот на пратеници во 1968 година. За неа повеќе не се сметало за етичко да составува парламентарни извештаи со оглед на новата улога на нејзиниот сопруг, па Волтолина го прекинала своето новинарство. Цитирајќи ја улогата на нејзиниот сопруг, таа дури и го одбила претседателството на италијанскиот Црвен крст, велејќи:
Волтолина била активна во службата за зависност од дрога и алкохолизам во Поликлинико Гемели во Рим, болницата Монтеверде и дијагностичките и психијатриските служби на Санта Марија Нуова во Фиренца. Таму служела и како волонтер психотерапевт, активност која ја извршувала и во Прато, Тоскана, а за која била почестена со клучевите на градот во 1999 година..
Таа била прогласена во воениот округ на Рим како „одликуван борец со Croce di guerra “ за нејзината задача во Отпорот. На 23 септември 2002 година, таа ја основала Фирентинската фондација Сандро Пертини. Од денот на смртта на нејзиниот сопруг во 1990 година, таа одлучила да се вика Карла Пертини, што претходно секогаш го одбивала, претпочитајќи да го користи името со кое е родена.
Во 2003 година, таа го донирала Fiat 500 на нејзиниот сопруг од 1962 година на Музеј за автомобили во Торино.
Волтолина починала на 6 декември 2005 година. Нејзината последна желба била да биде кремирана, а нејзината пепел била закопана покрај гробот на Пертини, на гробиштата на Стела.
Посета на папата
Кратката статија од 17 јули 1990 година, објавила дека додека се опоравувала во Поликлинико Умберто I во Рим, Сандро Пертини побарал пред да умре да се види со својот пријател папата Јован Павле II и дека пријателите и семејството на Пертини, вклучително и Волтолина, ја обесхрабриле посетата. Околностите биле потврдени 17 години подоцна од Артуро Мари.
Волтолина категорично ги отфрлила обвинувањата. Потпретседателот на Фондацијата Пертини, Пјеро Пјери, изјавил дека Волтолина никогаш не се противела на пријателството меѓу нејзиниот сопруг и папата. Пјери ја обвинил за постапка од 23 март 1987 година, по погребот на генералот Лисио Џорџиери. Пертини се разболел и се опоравувал во римската клиника, но не можел да прими папска посета поради медицинска забрана.
Биографски филм за Пертини
Филмот е снимен за да го прослави Пертини, кој починал три години пред тоа. Улогата на Пертини му била доверена на Маурицио Кроза, додека Карла ја играла Матилде Ферари. Филмот бил емитуван само еднаш на Раи 3 на 31 мај 2003 година.
Наследство
Карла Волтолина ги собрала материјалите за неа и нејзиниот сопруг кои ги собрала фондацијата Пертини, чиј претседател била меѓу 1995 и 2002 година. Архивата е поделена на четири дела:
Архивата потоа била донирана наФондација за историски студии Филипо Турати во Фиренца (дел од архивскиот систем на Министерството за културно наследство и активности и туризам ) на 27 февруари 2015 година.
Еден ден во Европа (филм)
Еден ден во Европа е германско-шпански филм од 2005 година. Режисер на филмот е Ханес Штер, а главните улоги ги играат: Меган Геј, Људмила Цветкова, Флоријан Лукас и др. Филмот е номиниран за „Златна мечка“ на Берлинскиот филмски фестивал во 2005 година.
Кратка содржина
На денот на финалето на Лигата на шампиони меѓу „Галатсарај“ и „Депортиво ла Коруња“ во Москва насекаде владее фудбалската треска. Само со разбирањето понекогаш е многу тешко... Една британска деловна жена и една руска пензионерка во Москва, еден турист со ранец од Берлин и еден такси-возач во Истанбул од Шлеска, еден унгарски поклоник и галициски полицаец во Сантјаго де Компостела, еден француски пар улични уметници во Берлин: сите тие на некој начин се инволвирани во кражби на багаж. Филмот со топлина и љубопитност раскажува за луѓето во Европа, за средбите и недоразбирањата, за патувањето, пристигнувањето и заминувањто - и за можноста за зближување.
Кут
Кут (Cut, Kokt, Quellendorf, Kútfalva) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.560 жители. Комунатан се состои од истоименото село.
Гресе
Гресе (Gresse) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Марша Крос
Марша Ен Крос (родена на 25 март 1962) е американска глумица, номинирана за Еми и Златен Глобус, најдобро позната по една од главните улоги во хит серијата Очајни домаќинки, Бри Хоџ.
NGC 2823
NGC 2823 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Старков Гроб
Старков Гроб — врв на планината Ниџе. Се наоѓа на 5 километри источно од Кајмакчалан, на македонската јужна граница на висина од 1876 метри. Тука поминувала линија на Солунскиот Фронт во Првата светска војна.
NGC 2823
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2823 се споменува и како UGC 4935, MCG 6-21-8, CGCG 181-16.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 19 м 17,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 0' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 2823 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26340. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2496. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 952.
Космос-1738
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 4 април 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на геостационарна орбита. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 1435.98 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 1.4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 5829 км, а најмалото на 5740.