cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓорче Петров
Мисли
За српските и бугарските тврдења во однос на народноста на Македонците:
Њамурагира
Њамурагира (англиски: Nyamuragira, Nyamulagira, Nyamlagiri) — голем базалтски штитест вулкан со речиси симетрични падини, кој се наоѓа во Националниот парк Вирунга во Демократска Република Конго. Вулканот се наоѓа во близина на границата со Руанда, на 15 километри северно од градот Гома, на 25 километри северно од езерото Киву и на 14 километри северозападно од другиот голем вулкан Њирагонго. Тој е најактивниот вулкан во Африка и еден од најактивните во светот. Тој често отфрла лава и вулканска пепел, но смртните последици се ретки. Њамурагира е составен дел на планината Вирунга, вулкански синџир, кој пак се наоѓа во Големата Раседна Долина. Вкупно 8 вулкани се наоѓаат по должината на планината Вирунга. Од исток на запад тие се Мухабура, Гахинга, Сабињо, Бисоке (Визоке), Микено, Карисимби, Њирагонго и Њамурагира. Повеќето од нив се згаснати, но Њирагонго, заедно со Њамурагира, се едни од најактивните вулкани во Африка. На нив се должат на 2/5 од вулканските ерупции на континентот. Њамурагира еруптирал околу 40 пати од 1885 година.
Својства
Вулканот има висина од 3.058 метри, покривајќи околу 800 км2 површина, а пречникот на неговата основа е 20 километри. Неговиот вкупен волумен е проценет на 500 км3. Неговите падини главно се со со наклон меѓу 10° и 20°, за разлика од оние на соседниот Њирагонго. . Тоа ја проширува областа погодена од ерупцијата и достигнува до 1100 км2. Картираните лавини текови од 1938 до 2010 година заземаат 40% од оваа област. Оценката на еруптивниот обем за избувнување за истиот период е во просек 72 милиони м3 со максимум од 200 милиони за ерупцијата во 1938 - 1940 година.
Купата има стрмни падини и делумно уништени ѕидови, со големина од 2х2,3 километри. Неговото дно е рамно и лежи на длабочина од 100 метри од нејзиниот раб. Главниот конус е добро сочуван и има пречник од 15 километри. Постои голем број паразитски пепелни конуси на крилјата на вулканите. Во периодот од 1921 до 1938 година во кратерот има лавино езеро кое постепено исчезнува. Неговата појава била забележана повторно во 2014 година.
Лава
Лавата на Њамурагира е многу алкална и се одликува со зголемена содржина на калиумски соединенија и многу ниско ниво на силициум диоксид. Ова е исто така предуслов за ниската вискозност, т.е. лавата да тече побрзо. Таква е и одликата на лавата на секој од осумте вулкани во Вирунга, а трагите од лавини текови на Њамурагира и Њирагонго се спојуваат во нивните погранични зони
Вулканска активност
Њамурагира е најактивниот африкански вулкан. Помеѓу 1865 и 2011 година биле потврдени 43 ерупции со просечна пауза од 3,5 години помеѓу нив. Од 1976 до 1989 година, биле забележани седум хавајски ерупции. Од 1980 година, имало во просек една ерупција на секои две години. Вулканот се одликува со два вида ерупции што е типично за штитестите вулкани - од централниот кратер и од пукнатинските зони по крилните позиции, при што се формираат бројни пукнатини и пепелни конуси. Во наше време може да се набројат повеќе од 100 такви конуси на неговите падини. Помеѓу 1921 и 1938 година во купата се појавило лавино езеро.
Неколкупати се набљудувала и симултанска ерупција на Њамурагира и Њирагонго во рок од неколку дена. Постои претпоставка дека нивните основи би можело да се поврзани длабоко под земјата. Системот исто така го вклучува и синџирот на пепелни конуси Рушајо, формиран од ерупцијата од 1948 година. Можно е кон неа да спаѓаат и приближно паралелни текови на запад од овој синџир, врз кои се издигаат пепелните конуси Мухуболи и Гитуро.
Документирани ерупции
1865, 1882, 1894, 1896, 1899, 1901, 1902, 1904, 1905, 1906 (?), 1907, 1907, 1908, 1909, 1912 - 13, 1920, 1921 - 38, 1938 - 40, 1948, 1951, 1951 - 52, 1954, 1956, 1957, 1958, 1967, 1971, 1976 - 77, 1980, 1981 - 82, 1984, 1986, 1987 - 88, 1989, 1991 - 93, 1994, 1996, 1998, 2000, 2001, 2002, 2004, 2010, 2011, 2012, 2014.
1938
Ерупцијата на вулканот била силна, лавините текови тргнале на југозапад и достигнале до езерото Киву на југ. Постепено целото лавино езеро од купата истекло во Киву и тоа исчезнало за долги години
1971
Ерупцијата започнала на 24 март од конусот Ругарама. Звукот од рушењето се слушнал на растојание од 10 километри, а блесокот се забележил на растојание од 50 километри.
1986
Ерупцијата започнала на 16 јули од пепелниот конус Китазунгурва на јужната падина на вулканот. Продолжувајќи 36 дена, лавините текови се излеале на југ со дебелина 2 метри, ширина 1 километри и достигнувајќи на 2 километри од патот Гома-Саке, поминувајќи по брегот на езерото Киву. Вкупниот волумен на испорачаните производи се проценува на 50 милиони м3. Хемискиот состав на лава бил променет во споредба со она од претходната ерупција, при што содржината на силициум е намалено, а на магнезиум и железо е зголемено. На 18 август, ерупцијата го променила својот карактер, завршувајќи со испуштањето на лавини фонтани. Земјоделските култури на југозапад биле уништени, а 150 говеда починале поради покриената со пепел на растителноста од која јаделе.
1989
Ерупцијата започнала во април од централниот кратер, но подоцна се префрлила во пепелниот конус Киманура, формиран од ерупцијата во 1986 година на источната падина на вулканот. . Во декември истата година, протокот на црна лава течел по северната падина и достигнал должина од 20 километри. Отворот на Кимамура е на најниско ниво од трите конуси формирани за време на претходната ерупција. Мали потоци на лава, исто така, протекле од централната купа и пукнатина на североисточниот рид. Вулканот бил тивок само во август 1990 година.
1991
Ерупцијата започнала на 20 септември на надморска височина од 1530 метри на североисточната падина и на 15 километри од централната купа. Ова е најсеверно позната ерупција. Лавата течела кон североисток и го прекинала патот кон Тонго. На 20 ноември, ерупцијата станала поексплозивна, а од јули 1992 година, 26 нови пепелни конуси биле подигнати на постоечката пукнатина во североисточниот правец. Ерупцијата продолжила до 8 февруари 1993 година.
1998
Ерупцијата предизвикала брзи и долги лавини текови кои достигнале до 10 километри од еруптивниот центар и изгориле дел од тропската шума на патот. Ова предизвикало брзо затворање и евакуација на неколку бегалски кампови во близина.
2000
Утрото на 27 јануари се случиле серија ерупции од пукнатината на североисточната падина. Вулканската активност предизвикала голема паника во блискиот бегалски камп во Гома, каде што луѓето сметале дека кампот ќе биде зафатен од лавината. Сателитските слики покажале присуство на термални лавини текови до 10 февруари. Поради присуството на конголски бунтовници во околните области, спроведувањето на геолошки студии не било дозволено.
2004
На ерупцијата му претходеле серија земјотреси и истата започнала на 19 мај. Дното на купата било покриено со тврда кора на лава, а имало три такво места. Во една од нив, на длабочина од 15 метри, се појавило новото лавино езеро со пречник од 300 метри. Ерупцијата била од типот Стромболи, а од трите отвори за вентилација истовремено започнало да истура лава. На дното започнало формирање на нови, ниски конуси од згура и пепел. Главната ерупција се појавила преку 4 многу активни конуси. Висината на лавините фонтани што емитираат се проценува на 30 до 50 метри. Сите потоци се споиле и формирале нов, многу широк лавин поток, зафаќајќи голем простор кој се протегал по падините и достигнал должина од 12 километри. Активноста на вулканот останала доста силна и стабилна во споредба со другите документирани ерупции.
Алфа-магнетниот спектрометар за сондата на Earth Probe известил за појавувањето на голем облак на SO2 ослободен за време на ерупцијата на Њамурагира. На запад, тој се протегал 180 километри од местото на ерупција, 360 километри јужно и 260 километри источно, покривајќи ги соседните Руанда и Бурунди. Облакот содржил 190.000 тони сулфур диоксид, од кои 116.000 го достигнале максималното растојание од 560 километри западно од вулканот. Максималната висина во која се движел не е одредена.
2010
Во април 2009 година, сеизмичката активност во близина на вулканот нагло се зголемила, а научниците во опсерваторијата Гома започнале во очекување на ерупцијата. Таа се случила на 2 јануари следната година во 04:58 по месно време, со ерупција што започнала во исто време од 4 кратери. Лавата течела надолу по падините кон југозапад и потокот брзо достигнал должина од 500 метри. По четири дена, тој патувал 21 кимометри и стигнал на само 7 километри од патот меѓу Гома и Саке. Изворите на вода биле загадени со вулканска пепел и станале несоодветни за потрошувачка. Пепелта и гасовитите емисии предизвикале здравствени проблеми за населението во околните села. Здравствените центри известиле за за зголемени случаи на проблеми со стомакот и болести на очите. Таа пријавила смрт на многу домашни животни и оштетување на жетвата. Се проценува дека 52.096 жители биле погодени од ерупцијата, вклучувајќи 7.901 во Мугунга, 13.000 во Русајо и 31.195 во Саке и Кинги.
2011 - 2012
Ова била најсилната ерупција на вулканот во изминатите 100 години. Пред ерупцијата имало неколку земјотреси кои се заканиле да го активираат соседниот голем вулкан Њирагонго. Ерупцијата започнала вечерта на 6 ноември 2011 година. Лавините фонтани еруптирале од еднокилометарскиот кратер Киманура, кој се наоѓа на 10 километри од купата, на североисточниот наклон на вулканот. Нивната светлина се забележила на десетици километри. Тие достигнале висина од 400 метри и го формирале новиот конус. Во првата недела новиот конус, чие име значи „многу лилјаци“, се издигнал до висина од 60-70 метри, а по кратко време достигнал до 300 метри. Новиот конус бил исклучително активен, а лавините фонтани со висина до 600 метри се исфрлиле надвор од грлото и лавата започнала да тече кон северната страна.
На 24 февруари 2012 година сеизмичката мрежа на OVG забележала значителна серија од експлозивни потреси. Било утврдено дека тие потекнуваат од кратерот на Њамурагира и се должат на гасни експлозии. Од тој ден активноста на ерупцијата од пукнатините значително се активноста се намалила, а активностите внатре во кратерот се зголемиле. Во почетокот на март се чувствувал исклучително силен мирис на SO 2, што значи дека дел од магмата која е поблиску до површината разурнала Земјината кора во рамките на кратерот и започнала дегазација. Во април активноста во кратерот се зголемила и внатре во него се формирал цилиндричен отвор од каде се исфрлиле гасовни струи.
2014
На 29 јуни НАСА изјавила дека Њамурагира повторно исфрла пареа и други вулкански гасови. Сателитското набљудување покажало висока концентрација на SO 2 во вулканската пепел, како и појавата на лавино езеро. Во Хавајскиот институт по геофизика и планетологија биле добиени 6 предупредувања од програмата MODVOLC за можна претстојнота ерупција на северните падини на вулканот. Слична активност била забележана и кај соседниот голем вулкан Њирагонго.
Екологија
Поради карактерот на ерупциите на Њамурагира и недостатокот на значајни населби на падините, неговата ерупција ретко зема човечки жртви. Вулканот најверојатно е најбогатиот вулкански извор на сулфур диоксид во светот, кој исфрла огромни количества гас и лавини фонтани. Помеѓу 1979 и 2008 година, вкупно 14 ерупции исфрлиле 25 милиони тони SO2. Гасовите кои останале во пониските слоеви на атмосферата, можат да предизвикаат кисели дождови и да имаат значително влијание врз земјоделските култури во регионот, а исто така и да доведат до брза корозија на дел од човечката инфраструктура. Според Американската агенција за заштита на животната средина, сулфур диоксидот може да предизвика инфекции на дишниот систем и да ги влоши веќе постојните срцеви и пулмонални заболувања. Тој исто така може да влијае на климата кога сулфатните честички се светли и одразуваат сончева светлина. Ако ерупцијата е доволно силна за да ги истурка овие честички во стратосферата, тие можат да предизвикаат ладење на климата за повеќе од една година.
Територијата е покриена со голем број мали лапили. Тие се производ од долготрајното присуство на фонтани од лава и истите го оштетуваат земјоделското земјиште околу Њамурагира, што од своја страна доведува и до проблеми при добитокот.
Вулканската пепел предизвикува респираторни проблеми кај населението кои живеат во областите во правец на ветерот. Сепак, преовладувачките ветрови ги носат гасовите и пепелта на запад, а не кон густо населените области на југ по должината на брегот на езерото Киву. Градот Саке е единствената голема населба во областа на доминантните лавини текови. Поради растојанието од еруптивните центри, градот има доволно време за соодветен одговор на своите жители и евентуална евакуација.
Детлинген
Местоположба
Општината Детлинген се наоѓа во областа на Природниот парк „Вилдесхаузер Гест“. Низ општината тече реката Хунте.
Општински единици
Општината Детлинген е составена од следниве места: Алтона (29 жители), Ашенштет (672 жит.), Барел (111 жит.), Бреторф (861 жит.), Буш (126 жит.), Детлинген (1.501 жит.), Гефесхаузен (97 жит.), Град (47 жит.), Хајдхојзер (30 жит.), Хокенсберг (474 жит.), Изерлој (29 жит.), Клатенхоф (131 жит.), Нерштет (1.440 жит.), Нутел (105 жит.), Ое (49 жит.), Остритрум (291 жит.), Раде (111 жит.), Улхорн (43 жит.) и Бее (80 жит.).
За општински цели самата општина е поделена на 15 дела, а од секој има посебен претставник. Овие делови (окрузи) се Барел, Бреторф I, Бреторф II, Детлинген I, Детлинген II, Град, Хокенсберг, Изерлој, Клатенхоф, Нерштет I, Нерштет II, Нутел, Остритрум, Раде и Вее.
Список на државни водачи во 611 година
Ова е список на државни водачи во 11 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Црничани
Рождество на Пресвета Богородица — главна селска црква во селото Црничани. Црквата е сместена во крајниот јужен дел од селото, на возвишение кое ѝ дава доминантна местоположба во однос на остатокот од селото.
Архитектура
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, помошен објект и селските гробишта. Камбанаријата е со квадратна основа и се издига во продолжение на помошниот објект. Нејзиниот влез се напѓа на јужната страна, а на секоја страна во горниот дел има по една монофора. Камбанаријата и помошниот објект, слично како и црквата, се изградени од камен.
Мирковци
Мирковци — село во Општина Чучер-Сандево, во областа Црногорија, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на Скопската Котлина, а на јужната страна на територијата на Општина Чучер-Сандево, во подножјето на планината Скопска Црна Гора. Селото е ридско, на надморска височина од 475 метри.
Мирковци се наоѓа на рамен полски простор на надморска височина од 480 до 500 метри. Северно од селото се наоѓа планината Скопска Црна Гора. Околни села на Мирковци се Кучевиште на североисток, Бањане на северозапад и Глуво на југозапад. Поседува поволна местоположба и атарот изобилува со обработливо земјиште. Мештаните со вода за пиење се снабдувале од една чешма и 15 бунари, кои лете честопати пресушувале. Во околината на селото, посилни извори се Докша и Сливовиќ.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Рамниште, Сенокос, Докша, Сливовиќ, Папрад, Пашиновац, Бела Бара, Градиште, Присој, Бунар, Бањашница, Гроб, Зарбова Ливада, Црквен Рид, Коприве, Јаори, Преслап, Ајдучко Кладенче, Кумановско Кладенче, Голема и Мала Ледина, Компириште, Под Село, Блатина, Мел, Бузалак, Доња Река, Гребиште, Река, Голиово, Караџинац, Орлов Брест, Бара и Батов Брест.
Селото има збиен тип, издолжено од север кон југ. Меѓутоа, селото може да се подели на два краја: Горно и Долно маало. Понатаму, во секое маало постојат групирани куќи по родови, како што се Шишкови, Кајсторови, Левајкови, Смокови и други. Куќите се разделени на стари и нови. Старите куќи се изградени пред Втората светска војна, а некои и за време на турското владеење.
На јужната страна од селото во непосредна близина се наоѓа излетничко место „Чардак“ и манастирот Св. Илија (Долни Свети Илија).
Источно, близу селото тече Кучевишка Река. Селото има свој центар, мал плоштад, со убава чешма.
Историја
Селото е староседелско, по преданијата, можеби, се населиле уште во времето кога се населувале Словените со Скопје и околијата. Има остатоци на стари градби во наоѓалиштето Развраниче, Шумарица и тоа: гробови, камен, покривна керамика, остатоци од стара црква, најверојатно ранохристијанска базилика.
Месноста Градиште се наоѓа во планинскиот дел на атарот на селот. Се наоѓа на поранешниот пат кој водел од Скопска Црна Гора кон областа Биначка Морава. Денес, таму се наоѓаат мали остатоци од ѕидини.
Во Мирковци има мала група на староседелци, поради што може да се заклучи дека се работи за старо село. Меѓутоа, во историските извори тоа првпат се сретнува во век, односно на 9 февруари 1445 година, кога Иса-бег го приложил на медресата во Скопје.
Селото отсекогаш било едно од поважните села во областа Црногорија. Поради тоа, селото поседувало училиште од 1844 година.
Во век, Мирковци било село во Скопската каза на Отоманското Царство.
По Втората светска војна, еден дел од куќите се обновени и оспособени за современо живеење, додека помал број се напуштени и служат за сместување на земјоделски производи.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 15,9 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 894 хектари, на обработливото земјиште отпаѓа 399 хектари, а на пасиштата 266 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Мештаните се занимавале со земјоделство и со сточарство. Стока особено чувале големите родови во селото. Најмногу се одгледувале кози, а потоа овци и говеда. Се користеле пасиштата на Скопска Црна Гора, особено месностите Сливовиќ, Докша, Сенокос и Папрат.
Селаните по Првата светска војна добиле плодна земја во Скопската Котлина. Меѓутоа, тие продолжиле да се занимаваат со сточарство. Сепак, по Втората светска војна, селаните целосно го напуштиле сточарството.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мирковци живееле 720 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Мирковци имало 896 жители, од кои 456 патријаршисти и 440 под врховенството на Бугарската егзархија и во селото функционираат бугарско и српско училиште.
Мирковци е големо село, со незначителна промена на бројот на населението. Така, селото во 1961 година имало 838 жители, од кои 819 биле Македонци, 9 Срби, 2 Црногорци и 5 останати, а во 1994 година 866 жители, од кои 797 биле Македонци, 50 Срби и 19 други.
Според пописот од 2002 година, во селото Мирковци живееле 969 жители, од кои 883 Македонци, 72 Срби, 9 Роми, 1 Влав и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.165 жители, од кои 894 Македонци, 2 Албанци, 6 Роми, 1 Влав, 77 Срби, 13 останати и 172 лица без податоци.
Родови
Мирковци е доминантно македонско православно село. Дел од родовите се сметаат за староседелци, додека другите родови се доселени.
Според истражувањата од 1960-тите години, родови во Мирковци се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чучер-Сандево и која не била променета при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од тогашната Општина Чучер-Сандево.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Кале.
Во периодот од 1955 до 1962 година, селото било дел од тогашната општина Бутељ. Потоа, оваа општината била распуштена и била префрлена во општината Кале.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Бразда, во која покрај селото Мирковци, се наоѓале и селата Бањане, Блаце, Бразда, Визбегово, Глуво, Горно Оризари, Горњане и Чучер. Во периодот 1950-1952, селото исто така било дел од некогашната општина Бразда, во која влегувале селата Бањане, Бразда, Глуво, Горњане, Мирковци, Оризари и Чучер.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2469 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 818 гласачи.
Иселеништво
Од Мирковци имало малку иселувања. Како постари иселеници се Мирковци (9 к.) и Анџици (3 к.) во селото Сушица и Петкинчеви (1 к.) во Љубанци.
По Втората светска војна, од селото имало иселеници во Визбегово (5 к.), Скопје (околу 20 к.), банатското село Глогоњ (4 к.).
Охос дел Саладо
Охос дел Саладо (Ojos del Salado) — стратовулкан на Андите кој се наоѓа на границата помеѓу Аргентина и Чиле. Охос дел Саладо е највисокиот активен вулкан во светот со 6.893 метри (22.615 стапки). Охос дел Саладо е исто така втора највисока планина во западната полутопка и јужната полутопка. Се наоѓа на околу 600 километри северно од Аконкагва, највисока планина во западната полутопка на 6.961 метри (22.838 стапки).
Поради својата локација во близина на пустината Атакама, планината има суви услови со снежни покривки кои обично остануваат само на врвот во текот на зимата, иако тешките бури можат да ја покријат околината со неколку метри на снег дури и во лето. И покрај генерално сувите услови, постои постојано кратерско езеро со пречник од околу 100 метри (330 стапки) на надморска височина од 6,390 метри (20,960 стапки) на источната страна на планината. Ова е најверојатно највисокото езеро од секаков вид во светот.
„Освојувањето“ на Охос дел Саладо најчесто оди преку качување, освен за последниот дел од врвот што е тежок и што може да бара јажиња. Првото искачување било направено во 1937 година од страна на Јан Алфред Шчепански и Јустин Војснис, членови на полската експедиција во Андите.
Неговото име, што значи „солени очи“ на шпански, доаѓа од огромните депозити на сол кои во облик на лагуни кои се појавуваат во неговите ледници.
Вулканска активност
Охос дел Саладо е активен вулкан, но прашањето дали треба да се смета за моментално (или „историски“) активен е аргументирано. Според Глобалната програма за вулканизам на Смитсоновскиот институт, најновата позната ерупција се случила пред околу 1.300 години. Сепак, постојат и некои докази за емисија на мали количества пепел во 1993 година, што дефинитивно ќе го квалификува вулканот како историски активен. Присуството на високи фумароли на планината и текови на лава, иако со неизвесна возраст, исто така потврдуваат дека категоризацијата на вулканот е „активна“. Со овие дефиниции, Охос дел Саладо е највисокиот историски активен вулкан на Земјата.
Висина
Издигнувањето односно изградбата на Охос дел Саладо била предмет на дебата. Во статијата од 2006 година во списанието Andes се предлагало дека вулканот може да биде повисок од Аконкагва, иако аргументот бил основан на постари, помалку точни испитувања на надморската височина. Резултатите од овие постари истражувања му дале на Охос дел Саладо надморска височина од 7.057 метри, што би го направил речиси 100 метри повисок од Аконкагва. Уште во 1955 година била направена проценка дека височината на Охос дел Саладо изнесува 7.100 метри, но тоа било едноставно врз основа на часовите на искачување до врвот. Во 1956 година, првата чилеанска експедиција предводена од пензионираниот поручник Рене Гаџардо ја измерила висината на 7.084 метри со алтиметар. Освен тоа што е неточен метод, висината прикажана со алтиметарот е премногу висока, бидејќи притисокот во воздухот е генерално понизок во попладневните часови, времето кога тимот стигнал до врвот.
Експедицијата кон областа во 90-тите години тврдела дека Монте Писис бил дури и повисок од Охос дел Саладо. Подоцнежните мерења со попрецизна опрема покажале дека близина на вулканот е околу 100 метри повисок од Монте Писис. Освен тоа, во 2007 година, чилеанско-аргентинско-европската експедиција организирана од Andes Magazine и Azimut 360 извршила истражување на двете планини, користејќи повеќе точни инструменти. Највисокиот дел се наоѓа на 6.891 метри, а вториот 6.793 метри. Иако ова се вклопува во рамките на неодамнешните рачни ГПС истражувања, кои ја процениле планината помеѓу 6.880 метри и 6,910 метри (22.670 стапки), вертикалната грешка на опремата на експедицијата, 10 метри (33 стапки) остава несигурност во поглед на попрецизната надморска височина на планината.
Охос дел Саладо има два врва, еден во Аргентина, а другиот во Чиле (границата меѓу двете земји поминува меѓу двата врва). Разликата во височината на двата врвови е помала од 1 метар.
Моторизирано искачување
Охос дел Саладо е популарна планина за обиди да се достигне највисоката надморска височина на копнeно возило.
Моменталната рекордна висина за возило со четири тркала била поставена на 21 април 2007 од страна на чилеанското дуо Гонзало Браво и Едуардо Каналес Моја. Достигнувајќи 6,688 метри надморска височина со изменет Сузуки Самураи, дуото го победил претходниот рекорд од 6,646 метри кој бил поставен на 13 март 2007 од германецот Матијас Јешке.
Јешке моментално го држи рекордот за висока надморска височина за камиони достигнувајќи висина од 6,675 метри (21,899 стапки) со камионот „Мерцедес-Бенц Зетрос“ на 6 март 2015 година. Ова е исто така светски рекорд за дизел мотор.
На 19 април 2015 чилеанецот Џанфранко Бјанки достигнал надморска височина од 6.472 метри со Suzuki RMZ 450, поставувајќи го рекордот на надморска височина за мотоцикл.
Еуфорија (филм од 2018)
„Еуфорија“ (италијански: Euforia) – филм на режисерката Валерија Голино (Valeria Golino) од 2018 година. Голино е и авторка на сценариото, заедно со Франческа Марчано (Francesca Marciano) и Валија Сантела (Valia Santella). Главните улоги ги играат: Рикардо Скамарчо (Riccardo Scamarcio), Валерио Мастандреа (Valerio Mastandrea) и Изабела Ферари (Isabella Ferrari).
Синопсис
Филмот е приказна за двајца браќа, Матео и Еторе. Едниот е успешен млад претприемач, а другиот е повлечен средношколски наставник. Кога запаѓаат во тешка состојба, тие добиваат можност да се запознаат поблиску...
IC 632
IC 632 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 632 се споменува и како NPM1G -13.0125.
Откривање
Објектот е откриен на 13 октомври 1891 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 632 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 632 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 11 м 2,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 6' 33"".
Други поделби
Проучување на IC 632 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 942795.
Академизам (архитектура)
Академизмот се смета за уште една форма на отпор наспроти новите технички влијанија во архитектурата. Правецот бил застапен од страна на тековната буржоазија. Во истиот еклектиката е присутна, конзервирајќи ги поимите и мислата. Се смета дека присилно ги задржува постарите форми на практикување на занаетите, продлабочувајќи го јазот меѓу формата и содржината на објектите, наметнувајќи го шематизмот во проектирањето, каде декоративноста се смета како важен украс и добива значајно место на претставителната фасада. На тој начин, теоретичарите сметаат дека дводимензионалното разбирање на архитектурата продолжува, без доволно размислување за просторното решение.
Појава
Академизмот се појавува во XIX век, во западноевропските земји, каде се истакнува Академијата на убавите уметности во Париз (L'ecole des beaux arts) која опстојува како институција сè до почетокот на XXI век.
Главни одлики
Академизмот се смета за остаток од традиционалните идеали и претстави на феудализам, коишто на погрешен начин пронашле простор во капитализмот во вид на архитектонска религија. За разлика од класицизмот, во академизмот се чувствува благо придвижување кон редукција на декорациите, но сепак е задржана основната пластичност на објектите. Со тоа може да се рече дека во него завршуваат сите дотогашни движења и периоди во развојот на архитектурата и уметноста, не носејќи напредна мисла.
Извори
„100 години МОДЕРНА АРХИТЕКТУРА големите движења и мајстори„ Михаил Токарев
Список на државни водачи во 1388 година
Ова е список на државни водачи во 388 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Танушевци
Танушевци — село во Општина Чучер-Сандево, во околината на градот Скопје. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 417 жители.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 417 жители, од кои 409 Албанци и 8 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 304 жители, од кои 212 Албанци и 92 лица без податоци.
NGC 6941
NGC 6941 — спирална галаксија во соѕвездието Орел, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6941 се споменува и како MCG -1-52-10, IRAS 20337-0447.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1872 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6941 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6941 има привидни димензии од 2' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 36 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 37' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 6941 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65054. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 254; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5184. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 309.
818 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4690 и 4691 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3932 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2942 и 2943 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 65 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 818 година се протега во 1818 и 1819, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1878 и 1879 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 275 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1483 и 1482 исламска година пред хиџра.
ФК Дојранско Езеро
ФК Дојранско Езеро е македонски фудбалски клуб од Нов Дојран. Клубот моментално игра во Третата македонска фудбалска лига - Исток.
Одаја
Одаја — просторија која има повеќенеменски функции како што се: преку ден за одмор, за примање на гости навечер, за веселби и за спиење.
Од аспект на функционалноста, одајата секогаш е поврзана со чардакот на катот, кој ги поврзува сите останати содржини. На еден кат понекогаш се наоѓаат и до четири одаи, кои се поврзани со чардакот на средината на основата.
Во преземјето одајата е поврзана со тремот (под чардакот), а преку него и со надворешниот простор, а преку скалите со останатите нивоа на куќата по вертикала.
Форма
Формата на одајата во основа, се јавува во три типа:
Употреба
Употребата на ентериерните елементи, се состои од:
Во зависност од применетиот конструктивен систем и просторниот распоред, одајата се формира, кај помал број на примери, со ѕидови од камен со голема дебелина или во поголем обем во бондручен систем. Кај поголем дел примероци одајата е поставена во делот од конструктивниот систем каде е употребена бондручна конструкција, поради прозорските отвори во ѕидот.
Иван Прилепчански
Иван Антонов Прилепчански (, –, ) — македонски микробиолог и партизан. Тој е еден од основачите на Црвениот Крст за Македонија, на Македонското лекарско друштво и Секцијата на превентивците на Македонија.
Животопис
Прилепчански е роден во Штип на 30 декември 1905 година, во семејство на прилепчани. Медицина завршил во Грац, Австрија во 1935 година, а работел во Прилеп до 1940 година и Штип, од каде што им се приклучил на партизаните за време на НОБ. Од 1945 година бил во Штип. По војната бил назначен за помошник министер за здравство на НРМ. Во периодот од 1948 до 1951 година бил директор на Домот за народно здравје во Скопје. Специјализирал бактериологија и до пензионирањето во 1968 година работел во Заводот за здравствена заштита. Починал во Скопје на 8 април 1985 година.
IC 633
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 633 се споменува и како NPM1G -11.0122.
Откривање
Објектот е откриен на 7 февруари 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Несторијанство
Несториј не го измислил своето учење, туку само ја развил мислата и учењето на Диодор Тарсиски и Теодор Мопсуетски кои сепак биле многу поблаги. Диодор тврдел дека Бог од вечност знаел дека ќе се роди човекот Исус кој ќе живее непорочен живот, па уште од самото раѓање благодата започнала преизобилно да се излева врез него. Според несторијанството, со текот на времето сè до христовата 30 година таа се акумулиралала во него, а по неговата смрт таа во него се јавила како таворската светлина. Така, чудата на Исус според приврзаниците би требало да се препишат на Бог, а не на христовата божествена природа. Од овде, несторијанството го негирало двете природи на Исус. Теодор Мопсуетски сепак тврдел дека терминот Богородица може да се користи како термин за мајката на Исус.
IC 633
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 633 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 633 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Несторијанство
Несториј
По карактер, Несториј бил многу способен човек. Тој успеал да го убеди императорот Теодосиј II да го доведе во Цариград и да го постави за Цариградски патријарх. Несториј во својата работа како Цариградски патријарх издал едикт за прогонство на кривоверците, што особено се однесувало на малкуте аријани коишто сè уште постоеле во империјата. На почетокот во проповедањето и развивањето на неговото еретичко учење му помагал свештеникот Анастасиј кој тој го довел со себеси во Цариград. Анастасиј проповедал дека Богородица била човекородица, бидејќи не родила Бог туку човек. Ова предизвикало големи нереди во престолнината, бидејќи Богородица била заштитничка на Цариград. Несториј излегол да проповеда, но тоа довело до уште поголеми нереди, бидејќи и тој го проповедал истото што и Анастасиј, но отишол и уште подалеку во своето понижување на Христа велејќи дека не може бебе кое се хранело од градата на жена да нарече и признае за Бог.
Борбата со Кирил Александриски
Александрискиот патријарх Кирил Александриски жестоко реагирал на ситуацијата во Цариград. Тој испратил послание до повеќе личности и места, вклучувајќи ги и Несториј, императорот Теодосиј II, Пулхерија, Папа Целестин, антиохискиот архиепископ Јован. По ова, императорот му одговорил со писмо во кое го советувал да не предизвикува неред и кавги во црквата. Реакција на писмото од Кирил имало и во Рим, така папата Целестин свикал собор истата година (430) на кој несторијанството било осудено како ерес, а на Несториј му бил даден рок од 10 дена да се покае и откаже од своето погрешно учење, во спротивно му се заканувало отстранување од црквата. Во овој период, Рим и Константин сè уште не биле седишта на цркват во Европа, туку ова место припаѓало на Антиохија.
Кирил во Александрија следејќи го примерот на Целестин свикал Собор истата 430 година на кој Несториј бил осуден. Одлуките на соборот во коишто се изложува правилното учење биле изложени во 12 тези уште наречени антитематизми, бидејќи секоја од нив завршувала со анатема. Истите биле испратени до Несториј за да ги прифати и потпише, со што би покажал дека се откажува од своето погрешно учење. Но ова ништо не променило. Епископите од источните делови на империјата сè уште не прифаќале дека Несториј е еретик, а Кирил го гледале како човек кој ги слева двете природи на Исус.
IC 633
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 12 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 41' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на IC 633 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 962881.
Несторијанство
Борбата со Кирил Александриски
Од страната на Несториј застанале Теодор Кирски и Андреј Самосадски. Антиохискиот архиепископ Јован од страна на императорот бил поставен за арбитер на проблемот, но тој почнал да го поддржува Несториј. Ова довело до поделба во црквата, источните епископи (поголемиот дел од нив) застанеле од страна на Несториј, а западните од страна на Кирил. Единствено ерусалимскиот архиепископ останал неутрален.
Сите овие околности доведуваат до Третиот вселенски собор.
Трет вселенски собор
Третиот вселенски собор се одржал на Ефес, место каде според црковното предание Пресвета Богородица го поминала својот живот по Исусовото распнување. Во Ефес, култот за Богородица бил многу голем. Повикан на соборот свети Кирил дошол во Ефес во придружба од околу 50 црковни лица. На соборот бил и локалниот епископ Мемнон со придружба од околу 40 луѓе. Несториј, пак, бил придружуван од околу 16 луѓе.
Соборот со мало задоцнување започнал со работа на 22 јуни 431 година. Отците на Третиот Собор го отфрлиле неговото учење со кое би се внесувала поделба во едната Личност на Господ Христос. На овој собор било потврдено дека Исус Христос е една Личност со две природи: со божествена природа – од вечноста, од Отецот, и со човечка природа – која ја примил во времето, од Пресвета Богородица
По соборот
По крајот од Ефескиот вселенски собор било решено во корист на Свети Кирил Александриски, а самиот Несториј бил осуден Во наредните месеци биле сменети околу 17 епископи кои го поддржувале Несториј. Под притисок на императорот, Јован I Антиохиски го напуштил Несториј во март 433 година. На 3 август 435 година, византискиот цар Теодосиј II издал едикт според кој Несториј бил прогонет во манастир во Египет. Тој таму останал да живее до неговата смрт во 451 година.
Несторијанството сепак не исчезнало, туку истото било продолжено од страна на неговите приврзаници. По муслиманските освојувања од страна на Абасидите, хесторијанските водачи и водачи се засолниле во Багдад, во 762 година. По монголската инвазија во 1258 година, патријархот бил преместен од Багдад во северен Ирак. По овој датум несторијанската мисија завршиле. Подоцна, под притисок на новите европски освојувања, голем дел од несторијанците го прифатиле католицизмот.
Голем Диомид
Голем Диомид или Ратмановов Остров (о́стров Ратма́нова, Ратманов Остров); Инупијатски: Imaqłiq) или „Утрешен Остров“ (поради Меѓународната датумска граница) — остров во склоп на Диомидовите острови во централниот дел на Беринговиот Проток. Островот е дел од чукотскиот регион дел од чукотскиот автономен округ во Русија.
Географија
Островот Голем Диомид е сместен на 45 километри од југоисточно од ’ртот Дежњов на Чукотскиот полуостров и е најисточната точка на Русија. Островот има површина од околу 29 км2 Меѓународната датумска граница се наоѓа на 1,3 километри источно од островот.
Московско метро
Московско метро (руски: Московский метрополитен) — метро кое ја опслужува Москва, главниот град на Русија и соседните градови во Московската област Красногорск, Реутов, Љуберци и Котелники. Отворено во 1935 година со една пруга од 11 километри и 13 станици, московско метро беше првиот подземен железнички систем во Советскиот Сојуз. Почнувајќи од 2021 година, московското метро, со исклучок на линиите на Московскиот централен прстен, Московските централни пречници и Московската едношинка, има 258 станица (289 со централниот прстен) и должината на неговата рута е 449,1 километри, што го прави петти најдолг во светот и најдолг надвор од Кина. Системот е главно под земја, со најдлабокиот дел од 74 метри под земја кај станицата Парк на Победата, една од најдлабоките подземни станици во светот. Тој е најпрометниот метро систем во Европа и се смета за туристичка атракција сама по себе.
Опис на системот
Московското метро, државно претпријатие, е долго 449 километар и се состои од петнаесет линии и 258 станици. Поголемиот дел од железничките линии се движат радијално од центарот на Москва до оддалечените области. Линијата Колцева (линија 5) формира круг долг 20 километри што овозможува патување меѓу овие пречници, а новиот Московскиот централен прстен (линија 14) формира подолг круг од 54 километри што служи за слична намена на средната периферија. Повеќето станици и линии се под земја, но некои линии имаат наградни и покачени делови.
Московското метро го користи рускиот колосек од 1.520 милиметри (60 инчи), како и другите руски железници, и трета шина со напојување од 825 волти, освен линиите 13 и 14. Просечното растојание помеѓу станиците е 1,7 километри; најкраткиот (502 метри долг) дел е помеѓу Виставочна и Международна, а најдолгиот (6,62 километри долг) е помеѓу Крилатское и Строгино. Долгите растојанија меѓу станиците имаат позитивен ефект на голема брзина на движење од 41,7 километри на час.
Список на државни водачи во 612 година
Ова е список на државни водачи во 12 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Московско метро
Опис на системот
Московското метро се отвора во 05:25 часот и се затвора во 01:00 часот. Точното време на отворање варира на различни станици во зависност од пристигнувањето на првиот воз, но сите станици истовремено ги затвораат своите влезови во 01:00 за одржување, а исто така и коридорите за пренос. Минималниот интервал помеѓу возовите е 90 секунди во утринските и вечерните часови.
Список на државни водачи во 612 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Московско метро
Опис на системот
Од 2017 година, системот имаше во просек од 6,99 милиони патници. На 26 декември 2014 година беше забележан максимум број на патници во ден од 9,71 милиони.
Бесплатен Wi-Fi е достапен на сите линии на московското метро од 2 декември 2014 година.