cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 733
Други поделби
Проучување на NGC 733 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2311. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Ана Австриска (кралица на Полска)
Биографија
Нејзината мајка била важен поддржувач на контрареформацијата во Внатрешна Австрија, која на своите деца им дала воспитување фокусирано на католицизмот. Браќата и сестрите биле принудени да одат во црква од една година, нивните први зборови требало да бидат Исус и Марија, тие биле подучувани од католички свештеници, а латинскиот требало да биде приоритет пред нивниот мајчин германски јазик. Како дете, Ана ја нарекувале „Андле“ и ја научиле да ја преведува „ Вита Игнати Лојоле“ од Рибаденејра од латински на германски. Надвор од латинскиот и католицизмот, таа главно се поучувала за домашни работи како што се шиење и готвење.
Брак
Набргу потоа, сепак, бил даден нов предлог да се договори брак помеѓу Ана и Хенри Лоренски за да се спречи француската експанзија во Лорен, и некое време, овие планови добиле приоритет. Во 1585 година, Ана ги придружувала своите родители на царскиот двор во Виена и Прага, неофицијално за да истражи евентуален брак со нејзиниот братучед императорот, но ниту тие планови не се оствариле.
Во 1586-1587 година, кога принцот Зигизмунд од Шведска бил избран за крал на Полска, неговата тетка по мајка, кралицата Ана Јагиелон, ги продолжила старите планови за брак меѓу Сигизмунд и Ана. Родителите на Ана сепак го претпочитале бракот со Анри Лоренски, особено поради политичката нестабилност во Полска, противењето на канцеларот Јан Замоиски и желбата на архиепископот Максимилијан за полската круна. Во 1589 година, полскиот двор наместо тоа ја избрал Марија Ана од Баварија. Меѓутоа, во 1591 година, императорот конечно одлучил дека бракот со Сигизмунд ќе биде совпаѓање за Ана, што најмногу ќе и користи на династијата Хабсбург. Грофот Густаф Брахе бил испратен како пратеник во Грац, други формалности биле договорени од омилениот кардинал на Сигизмунд Георг Раџивил, а на Ана, која лично не сакала, и било кажано да ја послуша командата на императорот.
Во април 1592 година, свршувачката била формално прославена во Царскиот двор во Виена; на 4 мај, била прославена венчавка за полномошник, по што Ана и нејзината мајка заминале на свадбата во Краков. Ана станала првата сопруга на Сигизмунд од Полска на 31 мај 1592 година. Овој брак не бил поддржан од голем број szlachta (благородниците) на Полско-литванската унија, кои се противеле на сојуз со австриската Хабсбурговците кои Sigismund спроведува.
Кога Сигизмунд го испратил кардиналот Раџивил во Прага за неговата невеста, партијата против Хабсбург со канцеларот Јан Замојски ги чувала границите за да ја спречи надвојвотката да влезе во земјата. Ана ги избегнала стражарите, пристигнала во Краков и била крунисана во мај 1592 година од Примас Карнковски како кралица на Полска. Подоцна, за време на нејзиниот живот, главниот град на Комонвелтот бил преместен од Краков во Варшава.
Кралицата
Ана била опишана како привлечна и интелигентна. Таа ја стекнала довербата и љубовта на интровертниот Зигизмунд, а нивната врска се опишувала како среќна, а таа функционирала како негова поддршка за време на многуте искушенија во политички нестабилните 1590-ти.
Патувањето во Шведска било тешко, а Ана била бремена. Ана не ја сакала Шведска, ниту оставила добар впечаток кај Швеѓаните: израсната како жестока католик, таа силно не ги одобрувала протестантските Швеѓани, кои ги сметала за еретици и не можела да го толерира лутеранското свештенство. Таа се вклучила во конфликт со протестантската кралица Гунила Биелке, која ја обвинила дека украла скапоцености од Кралската палата. Таа чувствувала силна недоверба кон шведскиот протестант вујко на нејзиниот сопруг, војводата Чарлс. Таа била крунисана како шведска кралица во катедралата во Упсала на 19 февруари 1594 година, но бидејќи церемонијата била протестантска, таа ја сметала за празна церемонија без никаква последица. Нејзиното политичко влијание како доверлив човек на Сигизмунд било забележано, а Ана и нејзиниот исповедник језуит Сигизмунд Еренхофер дејствувале како канал помеѓу кралот и папскиот пратеник Германико Маласпина, на кого му дале информации за политиката на кралевите.
Во април 1594 година во Стокхолм, таа ја родила ќерката Катерина, чиешто крштевање детално се прославувало на шведскиот двор, но детето умрело набргу потоа.
Полјаците барале таа да ја остави ќерката Ана Марија зад себе како заложник во Полска за време на нивниот престој во Шведска. Таа, исто така, се плашела дека Швеѓаните ќе бараат да ја задржат нејзината ќерка Кетрин (родена во Шведска) кога ќе се врати во Полска. По нејзиното заминување од Шведска во јули 1594 година, ѝ биле доделени градовите Линшепинг, Седеркопинг и Штегеборг како лични домени под услов да го почитува протестантското верување во овие феуди.
По нивното враќање во Полска, Ана делувала како доверлива на Сигизмунд. Таа го советувала за навигација меѓу полските благороднички фракции, за Лигата против Отоманската империја, а особено за односот помеѓу Полска и династијата Хабсбург. Сепак, таа немала никаков интерес за одржување на личната заедница меѓу католичка Полска и протестантска Шведска, и го искористила своето влијание за да се спротивстави на планот нејзиниот син Владислав да ја наследи Шведска со тоа што ќе го испратела таму за да биде воспитан како протестант.<re
Проблем
Ана имала пет деца, но само Владислав доживел да стане возрасен:
Нова џамија (Балин Дол)
Нова џамија (Балин Дол) — една од двете џамии во селото Балин Дол, во Општина Гостивар, Македонија.
Sonny Boy Williamson & The Yardbirds
Sonny Boy Williamson & The Yardbirds е албум во живо од чикаго блуз ветеранот Сони Бои Вилјамсон II отсвирен од англискиот блуз-рок бенд „The Yrdbirds“. Снимен е во Англија во клубот „Crawdaddy Club“, Ричмонд, Рипли на 8 декември 1963 г.
Кога Вилјамсон го посети Лондон (септември/октомври) во 1963 на турнејата „American Folk Blues Festival“, тој присуствуваше на концерт на „Yardbirds“ во непосредна близина на фестивалот. Набргу потоа тој се врати на една мала клупска турнеја а потоа и го снимија овој албум.
Оригинален албум
Сите песни се напишани од Сони Бои Вилјамсон II освен каде што е напоменато. Снимките биле реиздавани многупати во различни формати.
Подоцнежни снимања
Низ годините, други песни кои беа свирени на клупската турнеја беа издавани од различни издавачки куќи. Во 1993 повеќета беа собрани во колекцијата „Train Kept a Rollin' - The Complete Giorgio Gomelsky Productions“ на „The Yardbirds“ која имаше четири компакт диска. Две песни од оригиналниот албум не беа вклучени: „I Don't Care No More“ и „Baby Don't Worry“; ова се две исклучителни соло песни на Вилјамсон во кои бендот не свири. Покрај дополнителните снимања на Вилјамсон, албумот вклучува и сет од шест песни на „The Yardbirds“ од 8 декември, 1963.
Сите песни се напишани од Сони Бои Вилјамсон II освен во тие каде што е напоменато. 1-6 песна се на „The Yardbirds“, останатите се на Вилјамсон во кои свири бендот. Песните од 1-15 се снимени на 8 декември, 1963 во клубот „Crawdaddy Club“; песните 16 & 17 се снимени на 7 декември, 1963 во клубот „Star Club“; песните од 18-20 се снимени на 28 февруари, 1964 на фестифалот „Birmingham Rhythm & Blues Festival“.
Надворешни врски
http://www.discogs.com/artist/Sonny+Boy+Williamson+(2)
Цајнарје
Цајнарје (словенечки: Cajnarje) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Вистината преовладува
Вистината преовладува (Pravda vítězí) е националното гесло на Чешката Република, кое е испишано на банерот на чешкиот претседател и истото е наведено во чешкиот устав.
Потекло и значење
Геслото е напишано и на споменикот Јан Хус во Прага. Денес се верува дека истото потекнува од фразата на Јан Хус: „Барај ја вистината, слушни ја вистината, научи ја вистината, сакај ја вистината, зборувај ја вистината, држи сè до вистината и брани ја вистината до смрт“. „Вистината преовладува“ било усвоено како гесло од првиот претседател на Чехословачка Томаш Масарик во 1918 година.
Концептот на вистината има долга традиција во чешката политичка мисла. Јан Хус и Јан Амос Комениј ја поврзале вистината со теолошките аспекти, додека етичките погледи на Масарик биле поставени наспрема лагата.
NGC 7742
NGC 7742 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7742 се споменува и како UGC 12760, MCG 2-60-10, CGCG 432-23, IRAS 23417+1029.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7742 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7742 има привидни димензии од 1,7' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 44 м 15,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 46' 1"".
Други поделби
Проучување на NGC 7742 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72260. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1173. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 318.
Големо Мраморани
Големо Мраморани — историско село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало на околу 10 км северозападно од Прилеп и околу 3 км северно од селото Мажучиште, во подножјето на планината Негре. Пред распадот на Отоманското Царство тоа било напуштено, жителите иселени, главно во селото Бело Поле, но и во селото Сенокос и на други места.
Население во минатото
Во XIX век Големо Мраморани било дел од Прилепската каза. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. Големо Мраморани имало 10 домаќинства со 42 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Горно Мраморани имало 74 жители, сите Македонци христијани.
На почетокот на XX век целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Големо Мраморани имало 40 Македонци.
Културно-археолошка оставнина
Денес местото на кое било сместено ова село го обележува една голема карпа во облик на менхир (долг или висок каме), во чија близина се наоѓаат и остатоците од селската црква со голем број гробишта. Црквата, според темелите, не била многу голема градба, претставувала еднокорабна црковна градба со средни димензии, но во неа биле вградени како сполии и елементи од постара градба, сосема веројатно, ранохристијанска црква, на која укажува еден мермерен споменик, капител со изработен крст, како и други мермерни и камени блокови, тегули (покривни ѓерамиди) од античкиот период и слични показатели и остатоци од постара градба.
Речиси во самите гробишта, на мало растојание од црквата се среќава и еден голем винарник – објект за гмечење грозје и правење вино, а уште еден таков објект, но со помали димензии, се наоѓа на периферијата на гробиштата, поточно на околу 50 м источно од карпата „менхир“. Овие камени објекти, како објекти биле користени во производството на вино уште од антиката, а можеби и во подлабоката историја.
На просторот на кој биле сместени црквата и гробиштата се среќаваат и други културни траги, како обработени форми по карпите, така и фрагменти од керамички садови, питоси и друг археолошки материјал. Интересно е дека слични наоди се среќаваат на поширокиот простор, а на неколку стотици метри западно околу една огромна карпа со неправилна топчеста форма била сместена и една населба од многу постариот, бронзен период. На околу 700 м северно од ова наоѓалиште, има остатоци од стар манстисрки комплекс, како и мнопгу други археолошки остатоци.
Археолошки наоѓалишта
Селото ги има следниве археолошки наоѓалишта:
Мцхета-Мтијанетија
Мцхета-Мтијанетија (груз.: მცხეთა-მთიანეთი) е регион во источна Грузија. главен град е Мцхета. Има површина од 6.785 км2 и вкупно население од 94.573 жители(2014).
Запорожје
Запорожје (Запоріжжя) е град на реката Днепар во јужниот дел на Украина. Тој е административен центар на Запорошка област. Е еден од најголемите административни, индустриски и културни центри на југот на Украина. Четврта по големина индустриски центар на Украина развиена машини, металургија, хемиска и изградба индустрии. Населението — 766.000 (2014).
Ула Адлерфелт
Таа е родена во Стокхолм, ќерка на грофот Аксел Спар аф Сандби и Аугуста Торнфлихт и е мажена за баронот Карл Адлерфелт. Таа била ученичка на Густаф Лундберг. Цртала и сликала во масло. Таа починала во Малме.
14 зборови
14те зборови е фраза што ја користат предоминантно белите националисти. Најчесто се однесува на слоган од 14 зборови: „Ние мора да ја обезбедиме егзистенцијата на нашите луѓе и иднината на белите деца.“ Исто така може да се однесува на друг слоган со 14 зборови: „Затоа што убавината на белата ариевка не смее да исчезне од земјата.“
Потекло
Нео-нацистите честопати го комбинираат бројот 14 со 88, како и во „14/88“ или „1488“. Бројот 8 ја означува осмата буква од азбуката (H), со „HH“ што означува „Heil Hitler“.
Космос-1484
Космос-1484 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 јули 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2500 килограми. Космос-1484 бил сателит наменет за истражување на природните богатства на Земјата.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 98,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 659 км, а најмалото на 593.
Тешка борба
„Тешка борба“ — македонска народна песна. Песната е посветена за слободата на Македонија, поточно за борбите за слобода во Кратовско. Песната има родољубив карактер.
Текст
Тешка е била борба за слобода,
борба за слобода, за Македонија.
Ми го нападнаа градот Кратово,
градот Кратово, село Шлегово.
Па ми отворија оган и пламен,
оган и пламен над Здравчин Камен.
Таму загинаа двајца другари,
Кога загинаа, тие извикнаа:
- ние загинавме за Македонија.
Центросаурус
Откривање и именување
Првите остатоци од Центросаурус биле откриени и именувани од палеонтологот Лоренс Ламбе во слоеви покрај реката Црвениот елен во Алберта, Канада. Името Сентросаурус значи „зашилен гуштер“ (од грчки ', "точка или бодликава" и ', , "гуштер"), и се однесува на серијата мали рогови поставени долж маргината на нивните набори, а не на назалните рогови (кои биле непознати кога бил именуван диносаурусот). Родот не треба да се меша со стегосаурот Кентросаурус, чие име потекнува од истиот грчки збор.
Подоцна, огромни коски на Центросаурус биле пронајдени во провинцискиот парк Диносаурус, исто така во Алберта. Некои од овие подрачја се протегаат на стотици метри и содржат илјадници диносауруси од сите возрасти и сите нивоа на завршување. Научниците претпоставуваат дека големата густина и бројот на овие диносауруси ќе биде објаснета доколку тие пропаднале додека се обидувале да ја преминат поплавената река. Откритието на илјадници фосили на Центросаурус во близина на градот Хилда, Алберта, се верува дека е најголемото подрајче на коски на диносауруси досега откриен. Областа сега е позната како мега-коска на Хилда.
Поради варијацијата помеѓу видовите, па дури и поединечните примероци на сентросауруси, има многу расправии за тоа кои родови и видови се валидни, особено дали Центросаурус и/или Моноклониус се валидни родови, не се погодни за дијагностицирање или пак се евентуално припадници на спротивниот пол. Во 1996 година, Питер Додсон открил доволно варијации помеѓу Центросаурус, Стиракосаурус и Моноклониус за да се класифицираат како засебни родови и дека Стиракосаурусот повеќе наликувал на Центросаурус отколку што личел на Моноклониус. Додсон верувал дека еден вид на Моноклониус, ''М. nasicornus, можеби бил женски Стиракосаурус''. Неговите проценки биле делумно следени, со тоа што други истражувачи не прифаќаат Monoclonius nasicornus како женски Стиракосаурус или Моноклиниус како валиден род. Додека е предложен сексуален диморфизам за побазален Сератопсиец, Протоцератопс, нема цврсти докази за сексуален диморфизам кај ниту еден Сератопсид. Други ги синонимизирале C. nasicornus со C. apertus, или ги сметале за посебен Центросаурус вид: Centrosaurus nasicornus. Исто така биле предложени како директен предок на Styracosaurus albertensis. Една студија од 2014 година за промените во текот на растот во Centrosaurus заклучиla дека C. nasicornus е помлад синоним за C. apertus, што претставува средна фаза на раст.
Видот C. brinkmani, кој бил опишан во 2005 година, бил преместен во новиот род Короносаурус во 2012 година.
Опис
Масивните тела на Центросаурус биле на товар на екстремитети, иако биле до 5,5м тие не биле особено големи диносауруси. Како и другите сентросауруси, и Центросаурусите носеле единечни големи рогови над носот. Овие рогови се закривувале напред или назад во зависност од примерокот. Орнаментирањето на черепот било намалено со стареењето на животните. Наборот бил релативно краток во споредба со вкупната должина на черепот и можел да порасне до над половина метар долг кај најстарите и најголемите возрасни.
Класификација
Родот Центросаурус го дава своето име на потсемејството Centrosaurinae. Се чини дека неговите најблиски роднини се Стиракосаурус и Моноклониус. Толку многу наликува на второто од овие што некои палеонтолози сметаат дека претставуваат исто животно. Другите членови на Centrosaurinae клад вклучуваат Пахириносаурус, Авацератопс, Еиниосаурус, Албартецератопс, и Ахелосаурус.
Кладограмот претставен подолу претставува филогенетска анализа на Чиба (2017):
Палеобиологија
Како и другите сератопсиди, вилиците на Центросаурус биле прилагодени на режење преку цврст растителен материјал. Откривањето на гигантски подрачја на коските на Центросаурус во Канада сугерира дека тие биле зелени животни и можеле да патуваат во големи стада. Коскено легло составено од остатоци од Центросаурус и Стиракосаурус е познато од формацијата Парк Диносаурус во денешна Алберта. Масовните смртни случаи може да биле предизвикани од животни кои самостојно живееле кои се собирале околу водената дупка за време на сушата. Центросаурусот се наоѓа понизок во формацијата отколку Стиракосаурусот, што укажува на тоа дека Центросаурусот бил раселен од Стиракосаурус, бидејќи околината се менувала со текот на времето. Големите набори и назални рогови на Сератопсијците се меѓу најкарактеристичните украси на лицето од сите диносауруси. Нивната функција е предмет на дебата откако биле откриени првите роговидни диносауруси. Заедничките теории во врска со функцијата на сератопски набори и рогови вклучуваат одбрана од грабливци, борба во рамките на видот и визуелно прикажување. Студија од лезии на черепот Трицератопс и Центросаурус во 2009 година открила дека повредите на коските на черепите се најверојатно предизвикани од интравидови борби (борба со рогови), отколку од грабливски напади. Наборите на Центросаурус биле премногу тенки за да се користат за одбрана од грабливци, иако подебелите, цврсти набори на Трицератопс можеби се развиле за да ги заштитат нивните вратови. Наборите на Центросаурус најверојатно се користеле „за препознавање на видовите и/или други форми на визуелно прикажување“.
Палеопатологија
Откриено е дека примерок од Centrosaurus apertus реставриран од провинцискиот парк Диносаурус во 1989 година имал осакатувачки остеосарком во десната фибула. Испитувањето на карциномските лезии во коската сугерира дека карциномот достигнал агресивна фаза. Ракот би резултирал во сериозно куцање што би го направила цератопсиот поранлив на предации. Сепак, фактот дека тоа било дел од стадо му овозможило на Центросаурус да преживее многу подолго отколку што се очекувало за животно заразено со толку тешко заболување. Се верува дека самото животно починало од давење во поплавата што го создала коскеното подрачје на Центросаурус каде што бил пронајден. Примерокот останува еден од ретките примероци на диносауруси пронајден со тежок карцином.
Палеобиогеографија
Томас М. Леман забележал дека фосилите на Центросаурус не се пронајдени надвор од јужна Алберта, иако тие се едни од најраспространетите јудитски диносауруси во регионот. Големите тревопасни животни како цератопсијците кои живееле во Северна Америка за време на доцната критеа имале „неверојатно мали географски опсези“ и покрај нивната голема големина на телото и голема подвижност. Оваа ограничена дистрибуција силно се спротивставува на модерните фауни кај цицачите чии големи тревојади се опфаќаат „типично [општо] ... опфаќа голем дел од континентот“.
Сергеј Курзанов
Сергеј Михаилович Курзанов е руски палеонтолог во Палеонтолошкиот институт на Руската академија на науките. Тој е познат по својата работа во Монголија и екс- советските републики во Средна Азија. Во 1976 година го објавил откривањето на Алиорамус, а во 1981 година го објавил откривањето на Авимимус.
Во 1998 година еден вид диносаурус од Монголија го именувале како Altirhinus kurzanovi во негова чест.
Марко и Корун разбојник
Марко и Корун разбојник — македонска епска песна за Крале Марко.
Содржина
Разбојникот Корун препречил 70 патишта и не пушта никого да помине. Затоа, кралот Појазит (Бајазит) дава проглас дека кој ќе го убие Корун, како награда ќе добие три града: градот Камненица во кој може бесплатно да си го кове коњот; градот Виненица за да бесплатно да си пие вино; и градот Паланка за да си љуби девојки. На прогласот се јавува Крале Марко, кој во појасот си става тајно оружје и тргнува во потрага по Корун. Кога двајцата се среќаваат, Корун му нуди на Марко да се разминат мирољубиво, но Марко одговора дека тој е дојден за борба. Најпрвин започнува борба со коњите, но никој не може да победи, зашто коњите биле браќа и не се убиваат меѓусебно; потоа Марко и Корун се борат со боздоганите и сабјите, но повторно никој не може да победи; најпосле, започнува борба со раце и по три часа, Марко паѓа на земја. Тогаш, самовилата Стојна го потсетува Марко да го употреби тајното оружје, по што тој го вади ножот скиен во појасот и го распорува Корун. Зачуден, Марко гледа дека Корун има 12 срца, а од нив, само едно е будно, додека другите се заспани. Оттука, Марко е пресреќен, свесен дека сигурно ќе бил убиен, ако биле сите Корунови срца будни. Потоа, тој му ја сече главата на Корун и му ја носи на кралот Појазит, добивајќи ја ветената награда.
Клисура (Демиркаписко)
Клисура — село во Општина Демир Капија, во близина на градот Демир Капија.
Етимологија
Името Клисура потекнува од старата местоположба на селото, додека Турците го викале Турлук.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југоисточниот дел на територијата на Општина Демир Капија, сместено на десната страна на реката Вардар. Селото е ридско, на надморска височина од 240 метри. Од градот Демир Капија е оддалечено 7 километри, додека од градот Неготино е оддалечено 27 километри.
Селото се наоѓа на левата присојна страна во долината на Старата Река, десна притока на Вардар. Во самото село се наоѓаат повеќе чешми (Попчева, Васковска, Рујковска, Кузмановска и Орешковска или Бегова Чешма), додека надвор од селото има кладенци.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Горна Лака, Лака, Долна Лака, Кофил, Стара Бачила, Голема Воденица, Корешничка Краста, Бел Камен, Карадаг, Свети Никола, Штудер, Скршена Прашума, Ревиште, Говедарница, Стефан, Крвнина, Јариштарник, Река, Ропче, Џаде, Рајевец, Солиште, Пресопту, Липкова Падина, Колибиште и Илимов Рид.
Селото има збиен тип со разредени краеви. Поделено е на Горно, Средно и Долно Маало, разделени со мали долини. Сретселото се наоѓа во Долното Маало кај главната чешма, додека училиштето и црквата со гробиштата се наоѓаат во Средното Маало.
Историја
До крајот на век, селото се наоѓало на устието на Стара Река во Вардар. Старото село било преместено поради нападите на Јуруците во месноста Колибиште. Во месноста Старо Село има трагови од куќишта и чешми, како и стари гробишта. Во близина на селото се наоѓала и Маркова Чешма, која се поврзува со Крале Марко, а над нејзе се наоѓа црквиштето „Св. Димитриј“. Во близина на црквата е месноста Крст или Св. Атанас, каде се колело бело јагне како курбан, додека на местото Св. Јован се колело црно јагне како курбан.
Селото било христијанско од неговото основање и немало чифлици.
Стопанство
Атарот е мошне голем и зафаќа простор од 46,2 км2.
Селаните главно се занимавале со земјоделство, сточарство и шумарство. Во минатото, селаните чувале и до 12.000 кози и овци.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. во Клисура живееле 360 жители, сите Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Клисура имало 480 жители под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото наполно се раселило по 1981 година, кога што броело шест жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Клисура е христијанско македонско село.
Иселеништво
Од селото пред 1920-тите години се иселиле родовите: Рујковци (1 к.) на чифлиг во Миравци кон средината на век, Васковци (5 к.) на чифлиг во Дуброво околу 1860 година, а понатаму во Долна Драчевица и Оризарци (1 к.) во Габрово во 1911 година.
Селото било зафатено со силен миграциски бран во 1970-тите години и од 1981 година било целосно напуштено. На последниот попис во 2002 година повторно биле забележани постојани жители.
Самоуправа и политика
Во век, Клисура било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Демир Капија, која била една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од Општина Демир Капија.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот 1955-1957 селото влегувало во рамки на општина Демир Капија.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Демир Капија, во која покрај селото Клисура, се наоѓале и селата Бесвица, Бистренци, Демир Капија, Драчевица, Дрен, Иберли, Копришница, Корешница, Кошарка, Человец и Чифлик. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од некогашната општина Демир Капија, во која влегувале селата Демир Капија, Драчевица, Дрен, Копришница, Клисура и Чифлик.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1238 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на специјалниот завод, заедно со дел од градот Демир Капија.
Жан Жироду
Жан Жироду (француски: Jean Giraudoux, роден на во  - починал на  во ) — француски писател, драматург романописец, есеист и дипломат. Тој се смета за еден од најзначајните француски драмски писатели во периодот помеѓу Првата светска војна и Втората светска војна. Неговите дела се познати по своите стилски елеганции и поетска фантазија. Доминантна тема на Жироду во неговите дела е односот меѓу мажот и жената, или во некои случаи, помеѓу човекот и некој недостижен идеал.
Биографија
Тој се оженил во 1918 година. Првиот книжевен успех го постигнал преку неговите романи, особено „Siegfried et le Limousin“ (1922) и „Eglantine“ (1927). Во овој период се запознал и започнал соработка со глумецот и режисер Луј Жуве. . Тој станал добро познат во англиското говорно подрачје во голема мера поради адаптациите на „La guerre de Troie n'aura pas lieu, “La Folle de Chaillot“, „Ondine“, „The Enchanted“ итн.
Починал на во.
Споменик на Бегалците (Струмица)
Споменикот на Бегалците  — споменик кој се наоѓа во Струмица, Македонија. Автор на споменикот е вајарката Наташа Божарова – Пијанманова која победила на конкурсот што го распишал Одборот за подигање споменици на Советот на Општина Струмица.
Спомен-обележјето, на кое на карпеста подлога е прикажана мајка-бегалка која заштитнички го прегрнува своето дете, претставува симбол на апокалиптичните судбини и страдања на Македонците од Егејска Македонија, за време на бегалските погрони по Втората балканска, двете светски и граѓанската војна во Грција во првата половина од минатиот век.
Споменикот е поставен во Спомен-паркот посветен на бегалците и децата на бегалците, а за неговата изработка се потрошени околу 500.000 денари од општинскиот буџет. На споменикот е поставена плоча на која пишува „Незаборавот ги чува корените“.
ОУ „Неџати Зекерија“ - Коџаџик
Училиштето е именувано по турскиот писател Неџати Зекерија.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на турски наставен јазик.
Подрачни училишта
Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:
Лост
Лост претставува секое тврдо тело кое може да се врти околу една неподвижна точка (ослонец) и притоа му дејствуваат две сили кои се стремат да направат спротивни завртувања. Претставува една од шесте прости машини опишани од ренесансните научници. Со употреба на мала сила со лостот може да се совладаат големи отпори. Најстарите записи за лостот потекнуваат од III век п.н.е. во списите Архимед.
The Layla Sessions: 20th Anniversary Edition
The Layla Sessions: 20th Anniversary Edition (познат и како The Layla Sessions) издаден во септември 1990 е реиздание на албумот „Layla and Other Assorted Love Songs“ - албум од „Derek and the Dominos“. Албумот содржи преработен материјал од оригиналниот албум, не искористени алтернативи / некомплетни мастери на оригиналните песни. Сето тоа е спакувано во 3 ДВД дискови.
Церкница
Церкница (словенечки: Cerknica) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Градот е центар на општината Церкница. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Тараненик
Тараненик — вид јадење од тарана и кори потпечено во рерна, традиционално за македонската кујна. . Има и мрсна варијанта при која се користи и сирење како состојка.
Подготовка
Во тава се става една третина од јуфките, па пола од тараната, пак се става една третина од јуфките, па останатата половина од тараната. Се завршува со јуфки. Така подготвениот тараненик се попрскува со масло за јадење.
Тавата се става во загреана рерна на 250 степени додека да заруменат корите.
Во исто време се става вода со сол да зоврие. Потпечениот тараненик се попарува со врелата солена вода, отприлика еден прст над нив. Се враќа во рерната да се допече, додека да изврие целата течност.
Комплексни талоиди
Како и кај другите бриофити, генерацијата на гаметофити е доминантна, при што спорофитот постои како краткотраен дел од животниот циклус, зависен од гаметофитот.
Родот Marchantia често се користи за типизирање на редот, иако има и многу видови Asterella и видовите од родот Riccia се побројни. Поголемиот дел од родовите се одликуваат со присуство на специјални вертикални гранки наречени археониофори или карпоцефали и (б) стерилни клетки клеточни елатери во внатрешноста на спорангиумот.
Филогенија (постојани и исчезнати Marchantiales)
Изумрените комплексни џигерници често се претставени со коалифицирани компресии кои ги зачувуваат површните морфолошки особини и не дозволуваат исцрпна анализа на нивната фина анатомија; иако, во исклучителни случаи, фосилите може да ги зачуваат клеточните детали.
Општо земено, изумрените Marchantiales - кои вообичаено датираат од мезозоикот - може да се групираат во фосили слични на Marchantia и Riccia според нивната севкупна морфологија. Додека филогенетските односи меѓу многу изумрени и постоечки Marchantiales остануваат двосмислени, се сугерира дека некои фосили се тесно поврзани со постоечките Marchantiales.
Marchantites cyathodoides (Townrow) HM Anderson (среден тријаски), на пример, е фосил сличен на Marchantia чии детални морфолошки знаци укажуваат на вгнездена положба во Marchantiales. Некои фосили слични на Ричија дури се доделени на семејства врз основа на нивната севкупна морфологија и обрасци на разгранување, како што е случајот со Ricciopsis sandaolingensis Li & Sun. Првите филогенетски анализи кои ги вклучуваат и изумрените и постоечките Marchantiales дополнително ги разјаснија односите меѓу овие таксони и открија нови односи меѓу семејствата. Слично на тоа, вклучувањето на фосили во анализите на вкупните докази имплицираше дека некои групи сложени талоидни црн дроб може да бидат постари од претходно заклученото.
Класификација
Таксономијата заснована на работата на Седерстром и сор. 2016 и синоними од Збирка имиња на родови-групи во систематско распоредување. Редот Lunulariales, предложен од Лонг 2006 година, неодамна беше повторно вклучен во Marchantiales како семејство.
Популациона генетика
Популационата генетика е дел од генетиката чиј предмет на проучување се распространувањето на алелните (генските) честоти во дадена популација и нивната промена под дејството на главните еволуциски сили: природна селекција, генетско поместување, мутација и проток на гени. Таа исто така ги зема предвид факторите на рекомбинација, подподелбата на популацијата, како и популациската структура. Како таква, популационата генетика се обидува да ги објасни феномените на адаптација и видообразба (настанувањето на нови видови).
Основи
Популациона генетика значи изучување на честотата и интеракцијата на алелите и гените во популациите. Под полова (сексуална) популација се подразбира група на организми каде секој пар членови можат да се размножуваат. Ова подразбира дека сите членови припаѓаат на истиот вид и живеат блиску еден до друг.
На пример, сите молци од ист вид кои живеат во изолирана шума образуваат популација. Еден ген во оваа популација може да има неколку наизменични форми кои се одговорни за варијациите во фенотиповите на организмите. Како пример може да послужи ген за обојување кај молците кој има две алели: алел за црно и алел за бело обојување. Под генофонд се подразбира целосниот сет на алели за еден ген во единечна популација; алелна честота за еден алел е фракцијата од гени во генофондот која се состои од тој алел (на пример, која фракција од гени одговорни за обојување кај молците ја сочинува алелот за црно обојување). Еволуцијата се случува кога има промени во честотите на алелите во рамките на популацијата; на пример, кога алелот за црно обојување во популација од молци станува почест.
Принципот Харди-Вајнберг
Природната селекција ќе предизвика еволуција само доколку постои доволно генетска варијација во рамките на една популација. Пред откривањето на Менделовите закони, една распространета хипотеза била онаа за измешано наследување. Но со измешаното наследување генетската варијација би се изгубила мошне брзо, со што еволуцијата по пат на природна селекција би станала малку веројатна. Принципот Харди-Вајнберг дава одговор на тоа како варијацијата се одржува во рамките на популацијата со Менделовите закони (Менделово наследување). Според овој принцип, честотата на алелите (варијациите во генот) ќе остане постојана во отсуство на селекција, мутација, проток на гени и генетско поместување. Харди-Вајнберговата „рамнотежа“ се однесува на оваа стабилност на алелните честоти со текот на времето.
Втората компонента на принципот Харди-Вајнберг се занимава со ефектите врз една генерација добиена по пат на случајно спарување. Во овој случај, честотите на генотиповите можат да се предвидат од алелните честоти. На пример, во наједноставниот случај на еден локус со два алели: доминантниот алел се означува А, додека рецесивниот a, нивните честоти се означени со p и q; freq(A) = p; freq(a) = q; p + q = 1. Ако честотите на генотиповите се во Харди-Вајнбергови пропорции кои резултираат од случајно спарување, тогаш имаме freq(AA) = p2 за AA хомозиготите во популацијата, freq(aa) = q2 за aa хомозиготите и freq(Aa) = 2pq за хетерозиготите.
Природна селекција
Природната селекција е фактот што некои особини го прават преживувањето и размножувањето на даден организам многу поверојатно. Популационата генетика ја опишува природната селекција со дефинирање на адаптивната вредност (фитнесот, приспособеноста) како склоност или веројатност за преживување и размножување во одредена животна средина. Адаптивната вредност најчесто е дадена со симболот w=1+s каде s е коефициентот на селекција. Природната селекција дејствува врз фенотиповите (особини на организмите кои можат да се набљудуваат), но генетски наследната основа на секој фенотип која дава репродуктивна предност ќе стане почеста во популацијата (види и алелна честота). На овој начин, природната селекција ги претвора разликите во адаптивната вредност во промени на алелната честота во популацијата со текот на последователни генерации.
Пред напредокот на популационата генетика, многу биолози се сомневале дека малите разлики во адаптивната вредност биле доволни за да направат голема разлика во полза на еволуцијата. Популационите генетичари се осврнале на ова прашање со споредување на селекцијата со генетското поместување. Селекцијата може да го надмине генетското поместување кога s е поголемо од 1 поделено со делотворната големина на популацијата. Кога е задоволен овој критериум, веројатноста дека нов мутант со поповолни особини ќе стане фиксиран е приближно еднаква на s. Времето потребно за фиксација на таков алел малку зависи од генетското поместување и е приближно пропорционален со log(sN)/s.
Генетско поместување
Генетско поместување е промена во алелните честоти предизвикана од случаен избор. Со други зборови, алелите во потомството се случаен избор од тие кај родителите. Генетското поместување може да предизвика целосно исчезнување на генски варијанти, а со тоа да ја редуцира генетската варијабилност. За разлика од природната селекција, која ги прави генските варијанти почести или помалку чести во зависност од нивниот репродуктивен успех, промените настанати со генетско поместување не се водени од притисоците на животната средина или адаптивниот притисок, и можат да бидат корисни, неутрални или штетни за репродуктивниот успех.
Ефектот на генетското поместување е поголем за алелите присутни во помал број на копии, а помал кога еден алел е присутен во многу копии. Меѓу научниците се водат остри расправи за релативната важност на генетското поместување во споредба со природната селекција. Роналд Фишер држел до ставот дека генетското поместување, во најголема мера, има мала улога во еволуцијата, а ова останало доминантно гледиште за период од неколку десетлетија. Во 1968, јапонскиот биолог Мотоо Кимура повторно ја повел расправата со неговата неутрална теорија за молекуларната еволуција, која вели дека повеќето од промените во генетскиот материјал се предизвикани од неутрални мутации и генетско поместување. Улогата на генетското поместување по пат на грешка во изборот во еволуцијата е критикувана од страна на Џон Гилспи и Вил Провајн, кои велат дека селекцијата на поврзаните места е поважна стохастичка сила.
Генетското поместување во популационата генетика се опишува со користење на разгранувачки процеси или на равенка на дифузија што ги опишува промените во алелната честота. Овие пристапи обично се применуваат на Рајт-Фишер и Моргановите модели во популационата генетика. Ако претпоставиме дека генетското поместување е единствената еволуциона сила која дејствува на алелот, по t генерации кај многу реплицирани популации, почнувајќи со алелните честоти на p и q, варијансата во алелната честота низ овие популации е:
Мутации
Мутацијата е основен извор на генетска варијација во облик на нови алели. Мутацијата може да се јави во вид на неколку различни промени во РНК-низите; овие промени можат да немаат ефект, да го изменат производот на еден ген или да го спречат функционирањето на генот. Истражувањата спроведени на Drosophila melanogaster укажуваат дека ако мутацијата ја промени белковината произведена од даден ген, ова веројатно би било штетно, со тоа што околу 70 % од овие мутации имаат штетни ефекти, а остатокот се или неутрални, или со слаба придобивка.
Како резултат на мутации, големи делови од ДНК можат да се удвојат, обично по пат на генетска рекомбинација. Овие удвојувања се главен извор на суров материјал за еволуирање на нови гени; така на пример, кај животинските геноми се удвојуваат десетици до стотици гени на секои милион години. Повеќето гени припаѓаат на поголеми семејства на гени со заедничко потекло. Нови гени се произведуваат со неколку методи, но најчесто преку удвојување и мутација на генот-предок, или со рекомбинирање на делови од различни гени со што се образуваат нови комбинации со нови функции. Тука, белковинските домени дејствуваат како модули, секој со одредена и независна функција, кои можат да се мешаат за да дадат гени кои кодираат нови белковини со нови особини. На пример, човечкото око користи четири гени за да ги создаде структурите кои ја осетуваат светлината: три за гледање во боја и еден за ноќно гледање; сите четири се добиваат од единечен ген-предок. Друга предност од удвојувањето на гени (па дури и на цел геном) е дека на овој начин се зголемува резервирањето; ова дозволува еден ген во парот да се здобие со нова функција, додека другата копија ја има првобитната функција. Други видови на мутации повремено создаваат нови гени од претходно некодирачка ДНК.
Освен што е главен извор на варијација, мутацијата може исто така да функционира како механизам на еволуцијата кога постојат различни веројатности на молекуларно ниво за да се случат различни мутации, процес познат како мутациска двојба (англ. mutation bias). Ако два генотипа, на пример, еден со нуклеотидот G, а друг со нуклеотидот А на истата позиција, имаат еднаква адаптивна вредност (фитнес), но мутацијата од G накај A се случува многу почесто отколку мутацијата од А накај G, тогаш генотиповите со А ќе тежнеат да еволуираат. Различните мутациски двојби од типот вметнување/бришењето (бришење) кај различни таксони можат да доведат до еволуција на различни геномски големини. Развојните или мутациските двојби се исто така набљудувани при морфолошката еволуција. На пример, според теоријата на „прво фенотип“ еволуција, мутациите можат најнакрај да предизвикаат генетска асимилација на особини кои претходно биле индуцирани од животната средина.
Мутациските двојби се наднаметнати на други процеси. Ако селекцијата фаворизира една од вкупно две мутации, но притоа не постои дополнителна предност при имањето на двете, тогаш мутацијата која се среќава најчесто е таа која најверојатно ќе стане фиксирана во популацијата. Мутациите кои водат до губење на функцијата на даден ген се многу почести отколку мутациите кои произведуваат нов, целосно функционален ген. Повеќето мутации што водат до губење на функцијата подлежат на негативна селекција. Меѓутоа, кога селекцијата е слаба, мутациските двојби кон губење на функцијата можат да влијаат на еволуцијата. На пример, пигментите не се повеќе корисни кога животните живеат во темнината на пештерите, па затоа тежнеат да се изгубат. Ваков вид на губиток на функцијата може да се случи поради мутациска двојба и/или поради тоа што функцијата имала своја цена, па штом користа од неа исчезнала, природната селекција води до нејзин губиток. Губењето на способноста за спорулација кај една бактерија за време на лабораториска еволуција изгледа дека била предизвикана од мутациска двојба наместо од негативна природна селекција на оваа способност. Кога не постои селекција за губење на функција, брзината со која губењето еволуира зависи повеќе од стапката на мутација одошто од делотворната големина на популацијата, што укажува дека е движена главно од мутациските двојби, а не од генетското поместување.
Еволуција на стапката на мутација
Како резултат на оштетувачките ефекти кои мутациите можат да ги имаат на клетките, кај организмите еволуирале механизми каков што е репарација на ДНК со кои се отстрануваат мутациите. Затоа, оптималната стапка на мутација за даден вид е „трговска размена“ меѓу цената на високата стапка на мутација (како делетирачките мутации) и метаболичката цена на одржување на системите за да се редуцира стапката на мутација (како што се ензимите за репарација во ДНК). Вирусите кои ја користат РНК како нивен генетски материјал имаат брзи стапки на мутација, што може да биде предност, бидејќи овие вируси ќе еволуираат постојано и брзо, па поради тоа ќе ги избегнат одбранбените одговори на, на пример, човечкиот имунолошки систем.
Проток на гени и трансфер
Под проток на гени се подразбира размена на гени меѓу популациите, кои обично се состојат од истиот вид. Примери за проток на гени во рамките на еден вид се миграцијата на организмите и размножувањето кое следува потоа, или, пак, размената на полен. Генскиот трансфер (пренос) меѓу видовите го вклучува образувањето на хибридни организми и појавата хоризонтален трансфер на гени.