cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јован Павловски
Живот
Изразит лиричар во првата збирка поезија „Август“, каде што чувствувањето на светот беше слеано со тревите, потоците, облаците, ѕвездите. Во подоцнежното поетско творештво епичар во непосреден дијалог со секојдневното, дури и со тривијалното, со минатото и историските случувања како потрага по сопствениот идентитет. Во прозата, неговата постапка ја одредуваше животниот податок и документот. Романот „Сок од простата“ го привлече вниманието како литература од типот на Хенри Милер и Буковски, во која еротското се преплетува со социјалното и политичкото. Пишува и литература за деца во која можноста за надминување на морализаторскиот принцип ја гледа во елементот на играта, која, пред сè, се остварува во јазикот. Неговата публицистика има документарен карактер со логички анализи, свртена, главно, кон самобитноста на македонскиот народ.
Член на Друштвото на писателите на Македонија од 1962 год, во три мандати (1992-1994, 1994-1996, 2007-2008) негов претседател, член на Македонскиот ПЕН центар. Автор e на педесетина (прво издание) книги. Негов син е докторот на театрологија и професор на Институтот за македонска книжевност во Скопје, Мишел Павловски.
Збирки поезија
Август (1961), Медеја (1969), Идентитет (1974), Оксидирања (1983), Прераскажување на ентитетот (1985), Строгоста на живењето (1988), Препознавање: Зрело доба (1993); Последните 48 часа на професорот по историја (1993), Стварна промена (1996), Одработен страв (1999), Кревкото тело на Кирил Пејчиновиќ ( 2000), Стравот на професорот (2001). Избори поезија: Ментален простор (1900), Повлекување на стварноста (1997), Поезија (1998), Песни, многу важни песни (избор поезија за деца, 1998).
Преводи поезија
Сретен Перовиќ: Сребрена алка (од српско-хрватски, 1969), Роберт Рождественски: Алјошкините мисли (од руски, 1989), Генадиј Ајги: Дишење на полето (од руски, 1993).
Збирки раскази
Ѕвездена прашина (1978, три изданија), Близини (1979, три изданија), Луѓе во зло време (1981, три изданија), Семејни иверки (2004).
Романи
Тоа Радиовце во кое паѓам длабоко (1972, четири изданија на македонски, прва награда на конкурсот на ИК „Наша книга“ Скопје; Рациново признание; превод на српско-хрватски - Белград; на унгарски - Нови Сад; на руски - Минск), Сок од простата (364 страници; соавтор: Ангел Биков, три изданија, награда за најчитана книга, 1991, превод на српски - Смедерево), Проверка на слободата (награда „Стале Попов“ на ДПМ, 1998).
Повести
Тетратка прва: Диме (2005); Тетратка втора: Миша (2005); Тетратка трета: Страшо (2005).
Книги за деца
Стихови: Мишо ишо шо-о (1972, годишна награда на Радио Скопје за најдобра книга за млади), На сите свететски страни само Ани, само Ани (1980, годишна награда на Радио Скопје за најдобра книга за млади); Тевеѕирка (1994), Река-а-а! (1996). Проза: Блиско сонце (1972, роман, три изданија на македонски, превод: на српско-хрватски - Белград, на албански - Скопје; на руски - Москва, во зборникот „Современаја југославскаја повест“, две изданија - тираж 100.000 примероци); Значка (1978, роман, две изданија, годишна награда на Радио Скопје за најдобра книга за млади).
Публицистика
Монографија на Тетово (заедно со Живко Стефановски, 1964), Монографија на „ТЕТЕКС“ (заедно со Томе Серафимовски, 1965), Бев со нив (прва книга интервјуа во македонското новинарство, 1977, награда „Мито Хаџивасилев - Јасмин“, две изданија), „Тито во Македонија“ (1979, две изданија, награда „13 Ноември“ на град Скопје), Гемиџиите (1977), седум изданија), Од онаа страна на границата (1983), Судењата како последен пораз (1978, четири изданија, награда за публицистика „Мито Хаџивасилев - Јасмин“), Огнено семејство (1987, пет изданија), Од првична идеја до држава (1993, соавтор: Мишел Павловски), Историскиот континуитет на името Македонија и Македонци (1993), Овде и денес - Македонија (историски практикум, две изданија, соавтор: Мишел Павловски, 2000), Факти за Македонија (2005, заедно со Мишел Павловски), Facts about Macedonia (2005, на англиски, заедно со Мишел Павловски), Македонија, минато, историја, сегашност, ИНФО (2005, заедно со Мишел Павловски, единаесет изданија за Македонија од неолитот до денес на македонски, англиски, руски, фрацуски, германски, италијански, српски (латиница), бугарски, албански, турски, грчки.
Новинарски есеи
Денес и овде (1996), Yesterday and today (соавтор Мишел Павловски, на англиски, 1996, шест изданија), Крос контри: Дневник (2002), Време минато, време сегашно, 2003).
Лексикони и енциклопедии: Личности од Македонија (Петар Карајанов, Христо Андоновски, Јован Павловски, соавтор и уредник, 2000, најдобро издание на Меѓународниот скопски саем), Сто македонски години (група автори, соавтор и уредник, 2003, најдобро издание на Меѓународниот скопски саем), „Ми-анова енциклопедија, општа и македонска“, во четири тома (група автори, соавтор и уредник, 2006, најдобро издание на Меѓународниот скопски саем), Кратка Ми-анова енциклопедија, ликовна уметност (2007, група автори, соавтор и уредник Јован Павловски), три тома од четирикнижната хронолошка енциклопедија за историјата на Македонија од неолитот до 2003 г., група автори, соавтор и уредник: Јован Павловски (Сто македонски години 1901-2003; Македонски деветнаесетти век, 1800-1901; Македонски среден век VI-XVIII век. Четвртата книга Македонска антика - во подготовка).
Енциклопедии и лексикони
(уредник, подготвил за печат): Речник на модерната економија од Д. Пирс, Џ. Кернс, Р. Елиот, Ј. Маевинчи, Р. Шо (1997, превод од англиски проф. д-р Ило Трајковски и), Блеквелова енциклопедија на политичката мисла од Дејвид Милер, превод од англиски: (1998), Концизен оксфордски речник за политиката од Ијан Маклин, превод од англиски: (1998), Оксфордски речник по социологија од Гордон Маршал, превод од англиски: (1999), Ахил Тунтев: Република Македонија - прва декада (1990-1999), (2005), Душан Бојков: Европска унија, лексикон (2007). Балкански речник (2001, речник од 1700 македонски зборови преведени на, албански, бугарски, грчки, српски, турски, англиски, руски, француски, од Славомир Маринковиќ, уредник: Јован Павловски) Избор во шест книги публицистика: Информативниот центар „Полог“ од Тетово издаде избор од публицистичка активност од Ј.П. (1977) („Судењата како последен пораз“, Бев со нив“, „Гемиџиите“, „Огнено семејство“, „Тито во Македонија“, „Кажувања“).
Во текот на 35-годишната новинарска кариера (1956 - 1994), како новинар во Радио Скопје и НИП „Нова Македонија“ објавил безброј новинарски информации, извештаи, коментари, интервјуа.
Награди
Рациново признание, „Стале Попов“, награда на КПЗ на Македонија за најчитан автор во 1991 г. , награда на Радио Скопје за најдобра годинашна книга за најмлади (трипати), „Мито Хаџивасилев - Јасмин“ за публицистика (двапати), „13 Ноември“ награда на град Скопје, Златна плакета на град Тетово, „19 Ноември“ награда на град Тетово, Поетско жезло, признание Духовен воин, Почесен граѓанин на Радиовце, Тетовско, „Крсте Мисирков“ за животно дело, награда на НИП „Нова Македонија“ за животно дело, прва награда „Крсте Мисирков“ на Здружението на новинарите на Македонија, годишна награда на неделникот „Пулс“ (двапати), Златно перо за превод на поезијата на Ајги, Гоцева повелба.
1748 во архитектурата
1748 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Дејвид Коперфилд (илузионист)
Дејвид Коперфилд (роден како Дејвид Сет Коткин) е американски магионичар и илузионист, повеќекратен добитник на Еми награда, најпознат по своите специфични настапи во кои изведбата на триковите ја комбинира со наративни елементи. Меѓу неговите најславни изведби се вбројуваат "исчезнувањето на Статуата на Слободата", "летањето", "левитирањето" над Големиот Кањон, како и "одењето низ" Кинескиот ѕид.
Животопис
Коперфилд, кој е роден на 16 септември 1956 година, почнува со практикување на магија на возраст од 12 години и станува најмладата личност примена во Друштвото на американските магионичари. На 16 години, се запишува на курс за магионичари на Универзитот во Њујорк. На 18 години го зема своето сценско име "Дејвид Коперфилд" според истоимената книга на Чарлс Дикенс.
Во 1982, Коперфилд го основа Проектот Магија, рехабилитациска програма за пациенти со изгубени или оштетени декстериозни вештини преку употреба на трикови и жонглирање како терапија. Денес, оваа програма е одобрена од Американската Тераписка Организација и преку 1,100 болници во 30 земји во светот активно ја користат.
Коперфилд беше свршен со супер-моделот Клаудија Шифер, но двојката се раздели во 1999 година по шестгодишна високопублицирана врска.
Списанието Форбс објави дека Коперфилд заработил $57 милиони во 2003 година, со што бил десетта најплатена ѕвезда во светот. Се проценува дека и во 2004 заработката на Коперфилд останала иста - $57 милиони (35то место), бројка која се повторила и следната 2005 година (41во). Коперфилд има преку 500 настапи годишно насекаде на светот.
Според официјалното мрежно место на Дејвид Коперфилд, 2007 му е целосно распродадена, а според распоредот ќе има свој настап во MGM како и во Холивудскиот Театар секоја вечер.
Личен живот
Во април истата година, Коперфилд и две негови помошнички биле ограбени од страна на вооружени напаѓачи во Флорида. Неговите помошнички ги дале своите пари, пасоши и мобилни. Дејвид, според неговата изјава, не предал ништо. (Според него, искористил брзо-прстна манипулација за да ги скрие нештата што му припаѓале нему .) Една од неговите помошнички го запишала бројот на регистарските таблички на ограбувачите, па тие набрзо биле фатени. Теранс Рајли, 17, се изјаснува виновен и подоцна е осуден на две години затвор. Неговиот брат Двејн Рајли, 18 и Маркит Џонс, 17 исто така учествувале во грабежот.
Во август 2006 година, Коперфилд изјавува дека ја открил "Фонтаната на Младоста" на едно место во јужниот дел на Бахамите, меѓу архипелагот од четири малечки острови наречен Машеј Кеј, кој Коперфилд го купува на 14 јули истата година. Коперфилд тврди дека водата оживува мртви листови и инсекти. Исто така Дејвид има повикано и биолози и геолози за да го испитаат ефектот што водата би го имала врз луѓето. Многумина сметаат дека ова е само предвесник на она што следи од него и само вовед во неговиот следен трик.
Постигнувања и награди
Успехот на Дејвид Коперфилд му има донесено голем број награди. Илузионистот е номиниран за 35 и има добиено 21 Еми награда.
Гинисовата книга на рекорди има пресметано дека Коперфилд продал повеќе билети од било кој друг соло-изведувач во историјата. Коперфилд го држи и рекордот за најмногу наградуван магионичар, како и приматот да биде првиот илузионист што заработил своја ѕвезда на познатата холивудска улица.
Музејот Мадам Тисо во Лондон содржи восочна фигура од Коперфилд.
Досега, Коперфилд се има појавено на насловните страници на Forbes, Architectural Digest и Esquire
Зоран Тошиќ
Зоран Тошиќ (р. ) — српски фудбалер кој игра како крило за ФК Партизан и репрезентацијата на Србија. Тој има изградено репутација како специјалист по слободни удари.
Тошиќ ја започнал својата кариера со својот локален тим Пролетер од Зрењанин, пред да го направи своето деби со Младост Лукичево. Тој потоа се преселил во Банатски Двор, кои потоа се споиле со Пролетер со што се формирал Банат Зрењанин. Една година подоцна, тој потпишал за српскиот гигант Партизан, за кого играл две години пред да се пресели во Манчестер Јунајтед на Англија. Откако тој се мачел да се пробие во првиот тим на Црвените Ѓаволи, тој бил испратен на шестмесечна позајмица во германскиот Келн во јануари 2010 година, а потоа бил купен од страна на Цска Москва во Русија, во текот на летото.
Репрезентативната кариера ја започнал во 2007 година и оттогаш, Тошиќ настапил 71 пат за Србија. Тој бил дел од нивните тимови на Летните олимписки игри 2008 и на Светското првенство 2010.
Шлаубетал
Шлаубетал (Schlaubetal) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија.
1747 во архитектурата
1747 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Црква „Св. Богородица“ - Тимјаник
'''Црква „Св. Богородица“ - Тимјаник''' — средишна парохиска црква на Тимјаничката парохија во селото Тимјаник, Неготинско. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво од Повардарската епахија на Македонската православна црква.
Црквата е единствена во селото и е сместена на самиот центар, близу основното училиште.
1746 во архитектурата
1746 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Свети Јуриј на Шчавница
Свети Јуриј на Шчавница (словенечки: Sveti Jurij ob Ščavnici) — населба во Општина Свети Јуриј на Шчавница во источна Словенија. Населбата е центар на општината Свети Јуриј на Шчавница. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Аргач (Пеширово)
Аргач - Секир Тепе — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Пеширово. Наоѓалиштето претставува тумул од железното време.
На 1 км југоисточно од селото има тумул со кружна основа и зачувана височина од околу 4 м. Со обработувањето на земјата тумулот е делумно оштетен. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Среќко Лисинац
Среќко Лисинац (17 мај 1992) е српски одбојкар, член на машката одбојкарска репрезентација на Србија и италијанскиот клуб Итас Трентино, германски шампион (2013), полски шампион ( 2018 година).
Клубови
Во сезоната 2013/2014, Лисинац ја освоил титулата германски шампион со Берлин Волејс. Во 2014 година, тој се преселил во ПГЕ Скра Белчатов. Тој ја освоил титулата полски шампион во 2014 година со ПГЕ Скра Белчатов. На 8 октомври 2014 година, неговиот тим го освоил полскиот Суперкуп. На 7 февруари 2016 година, тој играл со ПГЕ Скра и го освоил Купот на Полска во 2016 година откако во финалето ја победиле ЗАКСА. Во април 2016 година тој бил член на истиот тим кој освоил бронзен медал во првенството Плус Лига 2015–16. На крајот на сезоната 2017-2018 тој потпиша договор со италијанскиот клуб Трентино Волеј.
Шнајдеров кајман
Исхрана
Начинот на исхрана се менува со возраста на кајманот. Крокодилите кои се штотуку излезени од јајцата се хранат во водни инсекти и други членконоги. Кога ќе потпораснат, младите крокодили се хранат со инсекти но и со мали риби, птици и влекачи. Возрасните кајмани многу почесто ловат на копно отколку во вода, и се хранат со мали цицачи. Како и останатите копнени грабливци, прекриваат големи региони во кои бараат храна. Поради тоа, главата на кајманот често е високо подигната, а вратот е поставен вертикално, што им овозможува поголема прегледност на околината.
Јецел
Реката Јецел, која извира во Алтмарк под името Jeetze (Јеце) , тече од Саксонија-Анхалт низ Долна Саксонија, во Германија. Од нејзиниот извор во близина на селото Дениц, тече кон север низ Бецендорф, Залцведел, Вустров, Лихов и Даненберг, пред да се влее во Елба во Хицакер. Нејзината вкупна должина е 73 километри.
Лева притока на Елба, Јецел самата има неколку притоки, како што се Залцведел Думе и Вустров Думе. Името е словенско и означува јасенов поток.
Историски, кога нивото на Елба се зголемувало, ја поплавувала Јецел, која течела кон „назад“ и ја поплавувала околината. Денес, системот на канали ги спречува поплавите.
NGC 3948
NGC 3948 — ѕвезда во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 април 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3948 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 13,4 m.
Други поделби
Проучување на NGC 3948 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Земјотрес на Хаити (2010)
Земјотресот предизвикал големи оштетувања во Порт о Пренс. Голем број на јавни згради се сериозно оштететни или целосно уништени, меѓу кои и Претседателската палата (претседателот преживеал), зградата на националното собрание, катедралата во Порт о Пренс, и главниот затвор. Трагедијата е уште поголема со оглед на тоа што повеќето болници во погоденото подрачје исто така се уништени. Обединтетите нации известиле дека штабот на Стабилизирачката мисија на обединетите нации во Хаити (MINUSTAH), сместен во главниот град на Хаити, бил уништен и дека шефот на мисијата, Хеди Анаби, се води како исчезнат.
Историја
Островот Хиспаниола, на кој се наоѓаат Хаити и Доминиканската Република, е сеизмолошки активен и на ова подрачје се случувале азурнувачки потреси и во минатото. Земјотресот од 1751 кога островот бил под француска управа, како и потресот во 1770 година, земјотресот кој го уништил градот Cap-Haïtien и други помали градови на север од Хаити и Доминиканската Република на 7 мај 1842 година. Во 1946, земјотрес со магнитуда од 8.0 ја потресол Доминиканската република и делови од Хаити, при што бил предизвикан цунами во кое загинале 1,790 луѓе и многу повеќе биле повредени.
Хаити е една од најсиромашните земји на северната западна полутопка, рангирана на 149-тото место од вкупно 182 земји според Human Development Index.
Оштетувања на инфраструктурата
Големи се оштетувањата во Порт о Пренс. Зградите на министерството за финансии, министерството за јавни работи, министерството за комуникации и култура, Палатата на правдата, Националната школа за администрација, Институтот Aimé Césaire, парламентот, и Катедралата во Порт о Пренс. Националаната палата е сериозно оштетена. Потресот исто така сериозно јаима штетено контролната кула на меѓународниот аеродором.
Обнова
Американскиот претседател Барак Обама обзнани дека поранешните претседатели Бил Клинтон, кој исто така е и специјален пратеник на Обединетите нации на Хаити, и Џорџ Буш ќе ги координираат напорите за формирање на фондови за обнова на Хаити. Државниот секретар Хилари Клинтон допатува на Хаити на 16 јануари за да ги види оштетувањата и изјави дека се издвоени 48 милиони долари од страна на САД за помош во обновата на Хаити.
549 п.н.е.
549 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 549. година пред новата ера, 549. од првиот милениум п.н.е., 49. од 6 век п.н.е. и последна од 540-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4959 и 4960 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4201 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3211 и 3212 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 204.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 549 година се протега во 2087 и 2088, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2147 и 2148 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 6 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1206 и 1205 исламска година пред хиџра.
Грунов-Дамендорф
Грунов-Дамендорф (Grunow-Dammendorf) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија.
NGC 1868
NGC 1868 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1868 се споменува и како ESO 85-SC56, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1868 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m. NGC 1868 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 14 м 36,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 57' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 1868 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8886.
Прва унгарска лига во мал фудбал
Прва унгарска лига во мал фубал е главната лига во Унгарија во мал фудбал, која ја спроведува Унгарската фудбалска федерација. Лигата, која се игра според УЕФА правилата, е основана во 1993 година и моментално се состои од 12 екипи.
NGC 6290
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6290 се споменува и како UGC 10665, MCG 10-24-88, CGCG 299-43, ARAK 513.
Откривање
Објектот е откриен на 13 август 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6290 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6290 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 0 м 56,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 58' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 6290 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59428. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
Јован Боровиќ
Кариера
Јован Боровиќ својата судиска кариера ја започнал во 1989 година. За тринаесет години ги помина сите натпреварувачки рангови и досстигнал до Супер лигата. Во 2005 година станал помошник судија на ФИФА. На свои 42 години ја завршил судиската кариера поради повреда на грбот. Од 2007 година Јован е инструктор на прва категорија на ФСС.
Окрелизумаб
Окрелизумаб е лек за третман на мултипла склероза (МС). Тој е хуманизирано анти-CD20 моноклонално антитело. Цели на CD20 маркерот на B лимфоцитите, што значи е имуносупресивен лек.
Лимасол
Лимасол или Лемесос ( - Lemesos; Leymosun) — втор по големина и најважниот град во Кипар. Истовремено и најголемо пристаниште во Кипар, во последните неколку децении станал многу значаен туристички центар. Се наоѓа меѓу двата антички града Аматус и Куријон. Непосредно западно од Лимасол е подрачјето Акротири, каде се наоѓа воената база на Обединетото Кралство.
Население
Лимасол денес има околу 101.000 жители во границите на градот, и околу 165-176.700 илјади жители во поширокото градско подрачје. Мнозинско население во градот се грците, додека некогаш присутното турско малцинство се иселило после турската инвазија. Во исто време, градот е полн со илјадници грчки бегалци од северниот дел на островот. Во последните години, во градот сè повеќе се населуваат странци или економски доселеници од истокот или некогашните туристи од западот.
Горно Соње
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Каршијак, во јужното подножје на планината Водно. Горно Соње е едно од највисоките села во Општина Сопиште на надморска височина од 850-1024 метри кај црквата „Св. Никола“. Оддалечено е 11 километри јужно од Скопје.
Во крајниот југоисточен дел на атарот се наоѓало некогашното село Слатина.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Скопскиот Вилает и имало 69 христијански семејства и 5 вдовици христијани.
Во XIX век селото било дел од Скопската каза во Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Соње живееле 254 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Соње имало 384 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 219 жители, од кои 207 Македонци, 9 Срби и 3 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 362 жители, од кои 290 Македонци, 1 Влав, 7 Срби, 3 останати и 61 лице без податоци.
Родови
Горно Соње е македонско православно село.
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се:
Двата Гроба (Долни Дисан)
Двата Гроба — археолошко наоѓалиште во околината на село Долни Дисан. Наоѓалиштето претставува вила рустика и некропола од римското време. На околу 1 км југоисточно од селото од двете страни на патот за Вешје, по површината можат да се видат обработени плочи од гробови од типот циста. На северозападната страна на наоѓалиштето се наоѓа траса на ѕид, на одделни места висок 1,50 м, широк околу 2,5 м. Овде е најдена и една стела со старогрчки натпис која се чува кај Диме Стојанов од истото село.
1743 во архитектурата
1743 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Бегалски камп Ал-Хал
Бегалскиот камп Ал-Хал (исто така бегалски камп ал-Хол) е бегалски камп на јужната периферија на градот Ал-Хал во северна Сирија, блиску до границата меѓу Сирија и Ирак, во кој се сместени лица раселени од Исламска држава Ирак и Левант. Кампот номинално е под контрола на Сириските демократски сили (SDF) поддржани од САД, но според американската влада, голем дел од кампот е управуван од Исламска држава Ирак и Левант, кои го користат кампот за цели на индоктринација и регрутирање.
Од февруари 2021 година, населението на кампот било повеќе од 60.000 што се зголемило од 10.000 на почетокот на 2019 година откако СДФ ја зазел последната територија на Исламска држава во Сирија во битката кај Багуз Фавкани. Бегалците биле жени и деца од многу земји, првенствено Сирија и Ирак.
Позадина
Кампот првично бил основан за ирачките бегалци на почетокот на 1991 година, за време на војната во Заливот, и подоцна бил повторно отворен по инвазијата на Ирак во 2003 година како еден од трите кампови на ирачко-сириската граница.
Демографски податоци
Додека на почетокот на 2019 година кампот држел околу 10.000 луѓе, неговата големина драстично се зголеми со распадот на ИСИС. До февруари 2021 година, населението на кампот се проценувало на повеќе од 60.000. Проценката во септември 2019 година покажало дека во кампот имало околу 20.000 жени и 50.000 деца од поранешната Исламска држава Ирак и Левант (ИСИЛ), чувани од 400 борци на милицијата на СДФ.
Администрација и услови во кампот
Во контекст на Сириската граѓанска војна и преземањето на Ал-Хал од страна на СДФ, кампот, заедно со бегалскиот камп Ајн Иса, станал центар за бегалците од борбите меѓу СДФ и ИСИЛ за време на кампањата на СДФ во Деир ез- Зор и во кампот имало околу 10.000 бегалци на почетокот на декември 2018 година. Во април 2018 година, епидемија на тифус која убила 24 луѓе во кампот.
За време на битката кај Багуз Фаукани во декември 2018 година, кампот забележал огромен прилив на бегалци во серија масивни цивилни евакуации, при што луѓето бегале од жестоките борби меѓу СДФ и ИСИЛ. Условите на патот до кампот, вклучително и во центрите за проверка на оперативците на ИСИЛ, се опишани како „исклучително сурови“ со ограничена храна, вода, засолниште и без здравствени услуги. Од 4 февруари 2019 година, најмалку 35 деца и новороденчиња, исто така, наводно умреле или на пат или набргу по пристигнувањето во кампот, главно поради хипотермија. Хуманитарните организации стравувале дека од преполниот камп може да избувнат дизентерија и други болести. ОН соопштија дека 84 лица, претежно деца, загинале на пат кон Ал-Хал од декември 2018 година. Семејствата на борците на ДАЕШ се чуваат во посебен заштитен дел од кампот по повторените насилни инциденти меѓу нив и другите членови на кампот. Во февруари 2019 година, Зехра Думан, Австралијка која се омажила за австралиски џихадист борец набргу по нејзиното пристигнување, и кажала на мајка си дека таа и нејзините две мали деца живеат во кампот. Таа и рекла на мајка си дека има страшен недостиг од храна и се плашела дека нејзината шестмесечна ќерка ќе умре од глад. На почетокот на 2019 година, бремената британска државјанка и поранешен член на ИСИЛ Шамима Бегум била пронајдена во кампот Ал-Хал. Нејзиниот новороден син починал неколку недели по раѓањето. Во март 2019 година, поранешниот американски државјанин и поранешен член на ИСИЛ, Хода Мутана, и нејзиниот 18-месечен син, исто така, било пријавено дека живееле во кампот.
Најмалку 100 луѓе загинале за време на патувањето или набргу по пристигнувањето во кампот од декември 2018 година.
Во април 2019 година, жените и девојките во кампот ѝ рекле на една новинарка: „Преобрати се!“ поттикнувајќи ја да го изрецитира шехадетот. Тие ѝ рекле: „Ако станеш муслиманка и го покриеш (твоето тело и лице) како нас и станеш припадник на нашата религија, нема да те убијат“. Многумина од нив се молелле калифатот на ИСИЛ да се врати. Жените го оправдале геноцидот врз Језидите од страна на ИСИЛ и преземањето на сексуални робинки од страна на ИСИЛ. Една Ирачана рекла: „Ако тие не преминат во ислам и не станат муслимани како нас и не го обожаваат Алах, тогаш тоа го заслужуваат“.
На 28 ноември 2019 година, сириската арапска Црвена полумесечина објавила дека над 36.000 жители на кампот добиле помош од организацијата во клиниките основани во кампот и преку мобилен медицински тим таму. Во октомври 2020 година, во обид да се реши ситуацијата со пренаселеноста на кампот, било објавено дека властите на Автономната управа на северна и источна Сирија (ААНЕС) одлучиле да ги ослободат сите сириски државјани од кампот, за кои се околу половина од населението на кампот. Сè уште ќе останат над 25.000 Ирачани и 10.000 луѓе од други националности во бегалскиот камп.
Во октомври 2020 година, СДФ ги објавил плановите за ослободување на илјадници Сиријци кои се чуваат во бегалскиот камп Ал-Хал. Процесот бил бавен, на почетокот на 2022 година во кампот живееја уште околу 56.500 луѓе.
Во текот на јануари и февруари 2021 година, 21 лице биле убиени од страна на ќелиите на Исламската држава Ирак и Левант, што е повеќе од тројно од бројот на убиени во последните месеци во она што Сириската опсерваторија за човекови права го опишале како „мини Ал-Хал - држава“.
Напори за репатријација
Репатријацијата била тешка бидејќи многу жители на кампот станале радикализирани и претставуваат потенцијална закана за нивната матична земја. Сомервил посочил дека „западните влади преварираат“ или можеби немаат планови да ги вратат луѓето назад.
Во септември 2020 година било објавено дека курдските власти префрлиле 50 австралиски државјани од кампот Ал-Хал во помалиот камп Рој, каде што, како што се тврди, повеќе се фокусирало на превоспитување и рехабилитација. На австралиската влада и недостигало политичка волја да ги врати своите државјани од Сирија во страв да не донело радикализирани поединци во земјата.
Ѓорева Ливада (Црвени Брегови)
Ѓорева Ливада — населба од неолитско време време. На 2,5 км западно од селото, на простор од 350 Х 200 мсе среќаваат фрагменти од керамички садови, претежно монохромно црни, со мазнета површина..
Сони Ериксон K770
Сони Ериксон K770i, се појави во 2008, и е телефон од високата класа. Неговата цена се движи помеѓу 200 до 300 долари.
Миксдорф
Миксдорф (Mixdorf) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија.
Катедрала Свети Александар Невски (Талин)
Црквата Александар Невски (естонски : Aleksander Nevski katedraal) е црква која се наоѓа во Талин, Естонија и е во склопот на Православната црква. Црквата е изградена во периодот од 1894 до 1900 година, во времето на Руската Империја, а нејзин архитект е Михаил Преобразенски. Оваа катедрала е најголемиот христијански храм во Естонија која е посветена на Александар Невски.
1742 во архитектурата
1742 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Радмила Ѓукелиќ
Радмила Ѓукелиќ е српска поетеса, родена 1965 година во Босанско Грахово.
Биографија
Радмила Ѓукелиќ е родена во 1965 година, во Босански Грахово. Израснала во петчлено семејство со постари браќа, што подоцна влијаело на формирањето на нејзината поетска личност. Мажена е и мајка на две деца. Од 1994 година живее, работи и создава во Белград.
Поетска креативност
Автор е на три книги поезија:
Учесник е на бројни книжевни манифестации, а меѓу позначајните се: Бранковиот круг во Сремски Карловци, Повелбата Морава во Мрчајевци, Перото на Андриќ во Вишеград, Краина бисери во Пландиште, каде што била член на жирито, Крчедински летни фестивали итн.
Нејзината поезија е објавена во голем број литературни списанија, како и во Вечерни новости.
Застапена е со антологии: Српска поетска плетенка, Песни на мајката и други.
Нејзините песни се промовирани на радио и ТВ емисии: Глас Русија - Москва, Радио Белград, Радио Нови Сад, РТС, БНТВ итн.
Член е на Друштвото на писателите на Србија.
Награди и признанија
Добитник е на значајни награди и признанија.
Прва награда во 2006 година на фестивалот за патриотска поезија на Здружението на потомците на воините 1912-1920 година. Двапати е наградена со награда „ Бел пердув “ за поезија.
Добитник е на повеќе награди за поезија на книжевното друштво „Запис“ од Горњи Милановац.
Во 2009 година ѝ била доделена Оскар Иво Андриќ, за патриотска поезија и ред други награди.
Керамитчето (Црвени Брегови)
Керамитчето  — населба од среден век. На 10 км југоисточно од селото, покрај Вардар, со обработувањето на земјата се открива градежен материјал..
Лилјана Мазова
Лилјана Мазова ( во ) — македонска театарска критичарка, новинарка и публицистка.
Животопис
Дипломирала на Филолошкиот факултет во Скопје на групата „Југословенска книжевност“.
Нејзините текстови се објавувани во монографии, каталози и зборници. Автор е на книгата „Ковчег со време“ и „Тој и Тие - театарски сложувалки“ (во двете книги го истражува и одново оценува, систематизира и сложува своето долгогодишно искуство, знаење и над сè љубов кон работата и кон најживата и највитална уметност – Театарот, отргнувајќи го од заборавот на времето битното и неистраженото во нашиот театар ) и е соавтор на „Тодор Николовски“. Таа е авторка на повеќе од девет илјади единици – рецензии за претстави, коментари и интервјуа со театарски творци, но и за творци од светот. Авторка е на патописи, учесничка е во разни дебатни ТВ емисии посветени на театарот и на културата воопшто, текстовите по повод јубилеи и изложби поместени ѝ се во разни каталози, а соработува и во повеќе театарски и театролошки едиции. Текстови ѝ се поместени во разни библиотеки, во монографии и каталози: во зборникот „Современа драма и театар во Македонија“; театролошки истражувања ѝ се публикувани и во повеќе зборници што ги издаваат Факултетот за драмски уметности во Скопје – Институтот за театрологија, и Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“; со обработени теми учествува во подготовката на разни монографии од областа на театарот како, на пример, монографијата за Ристо Шишков објавена во 2002; луксузна и високо вреднувана монографија за глумецот Илија Милчин во 2003, монографијата за Петре Прличко во 2004, приредувач е на Собраните дела на Иван Мазов (шест тома, 1982); соавтор е на книгата за глумецот Тодор Николовски; во изданието The world of Theatre на Меѓународниот театарски институт за 2004; дел е од тимот кој го подготви електронско издание – ЦД ромот Театарот на македонска почва за кој седуммина автори, меѓу кои е и Мазова, ја добија наградата Гоце Делчев за научно - истражувачка работа за 2002 година.
Членувала во разни програмски комисии или фестивалски одбори: член и претседател и на Одборот на критиката на Стерииното позорје, член на Програмскиот одбор на Фестивалот на Мали и експериментални сцени во Сараево, во фестивалското жири и други оценувачки комисии, член на селекторските комисии за Стерииното позорје и за МЕСС, член и претседател на Комисијата за театарската програма на Фестивалот „Охридско лето“, селектор, член и претседател на оценувачката комисија на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“, жири за наградата „Климент Охридски“, на „Св. Климент Охридски“ на „Нова Македонија“ и „Златната маска“ на „Вечер“ за најдобри претстави и најдобри глумечки остварувања на „Охридско лето“, во жиријата на критичарите на „Ослобоѓење“ и на „Дневник“, на жирито за „Златна плакета“ на „Нова Македонија“ за најдобра претстава на „Војдан Чернодрински“, водител е на разговори со театарските творци, на трибини, симпозиуми и на симпозиумски сесии.
За својата посветеност и како признание за постигнатото, е добитник на наградата „Крсте Мисирков“ за едногодишно остварување (1980), на наградата „Мито Хаџивасилев – Јасмин“ за новинарство (1981), на годишна награда на „Нова Македонија“ (1988) и за долгогодишна работа на „Нова Македонија“ (1998), на наградата за наука „Гоце Делчев“ (2003).
Активно соработува и со Институтот за театрологија при Факултетот за драмски уметности во Скопје, во подготовката на проекти од областа на театрологијата, на проекти/изданија во рамките на научно-издавачката дејност што се проекти на Македонската академија на науките и уметностите – Макропроектот „Историјата на културата на Македонија“ – Театарот на почвата на Македонија од антиката до денес.
Ивајловград
Ивајловград (Ивайловград) е град во Бугарија кој се наоѓа во jугоисточниот дел од земјата, недалеку од границата со Грција. Градот е административен центар на истоимената општина во Хасковската област.
Историја
Византиските епархиски списоци од 9-10 век го споменуваат градот како центар на владиката со името Љутица на местото на денешниот Ивајловград. Според Јован VI Кантакузин (1347-1354) неговата пешадија пристигнала до тврдина во 1342-1343. Населбата била уништена од страна на Отоманските Турци за време на нивната инвазија на Балканот во 14-15 век.
И покрај ослободувањето на Бугарија во 1878 година и обединувањето во 1886 година, градот останал дел од Отоманското Царство до Првата балканска војна во 1912-1913, кога претрпел многу напади од страна на башибозукот.
Олафска црква
Олафската црква (естонски : Oleviste kirik) е црква која се наоѓа во Талин, Естонија. Црквата била изградена во 13 век со готски стил, и е посветена на норвешкиот крал Олаф II.
Статуа на Исус Христос Искупителот
Статуата на Исус Христос (португалски: Estátua de Jesus Cristo Redentor) е скулптура која се наоѓа на ридот Корковадо покрај Рио де Жанеиро во Бразил. Статуата се наоѓа на 709 метри надморска височина и е висока 38 метри. Камен-темелникот е поставен на 4 април 1922 година, а официјалната градба започнала дури во 1926 година. За нејзината изградба биле потребни пет години.
Идејата за изградба на религиозен споменик за првпат се појавила во 1859 година. Таквиот предлог бил даден од страна на Педро Марија Бос и принцезата Изабела. Но во тоа време тоа не им успеало па во 1921 година повторно била обновена таа идеја, кога се приближувала стогодишнината од независноста.
Лепава (Црвени Брегови)
Лепава  — населба од среден век. Се наоѓа на 4,5 км западно од селото. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
1741 во архитектурата
1741 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Блаже Крстев
Животопис
Крстев е роден во Бирино, Крушевско и се вклучил со ТМОРО како организатор и водач. Пред Илинденското востание формирал своја чета со четници од своето село. За време на Илинденското востание, на самиот ден 2 август 1903 година Биринчето заедно со здружените чети на Иван Наумов Алабакот ја нападнал и освоил Крушевската касарна. По освојувањето на градот Крстев со својата чета се борел заедно со четите под раководство на Питу Гули во падините на Крушево и одбиле 6 турски напади кои завршиле со огромни губитоци за Турците.
По Илинденското востание, Крстев бил еден од малкуте што останале меѓу народот и правел подготовки за нова борба. Во крајот на 1904 година се вклучил во четата на неговиот соборец од востанието Иван Наумов Алабакот и заминале заедно во Велешко за да се борат против четите на Српскиот четнички покрет кои се појавиле таму веднаш по Илинденското востание.
Во 1905 година заедно со големата здружена чета на Ѓорѓи Сугарев и Иван Наумов Алабакот во Порече и Азот (Велешко) ја извршиле познатата акција против Српските четници. По разочарувањето од Младотурците, Крстев продолжил со борбата, формирајќи реонска чета.
548 п.н.е.
548 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 548. година пред новата ера, 548. од првиот милениум п.н.е., 48. од 6 век п.н.е. и деветта од 540-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4960 и 4961 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4202 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3212 и 3213 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 205.
Салваторе Пучо
Салваторе Пучо (Salvatore Puccio; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Се приклучил на во сезоната 2012, по успешната сезона 2011 кога победил на Трката околу Фландрија во категоријата под 23 години.
Пучо го имал своето деби на некоја голема трка на Џиро д’Италија 2013. Откако екипата го освоила екипниот хронометар на втората етапа, Пучо го преземал водството на трката и ја носел розовата маичка на третата етапа, откако бил највисоко пласиран возач од  на првата етапа.
Пучо ќе ја започне сезоната 2018 со настап на Тур Даун Андер 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Раде Јовановиќ (поет)
Раде Јовановиќ ( Крушевац, 1971) е српски писател. Тој пишува за деца и возрасни. Тој е еден од најчитаните поети од помладата генерација. Неговите песни се застапени во училишни учебници, наставни материјали и антологии на поезија уредени од познати локални писатели.
Има објавено неколку стихозбирки:
Негови раскази се објавени во домашни списанија за деца. Автор е на романот Лајте кере Шаренград!.
1740 во архитектурата
1740 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Милрозе
Милрозе (Müllrose, Miłoraz, историски Miłoradz) — град во округот Одра-Шпре, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на каналот Одра-Шпре, 15 километри југозападно од Франкфурт на Одра. Дел од градот се наоѓа во природниот парк Долина Шлаубе, именуван по реката Шлаубе.
Православна црква во Америка
Православна црква во Америка или ПЦА (англиски: Orthodox Church in America, OCA) — делумно признена како автокефална црква која се наоѓа на петнаесеттото место во православниот свет со ранг на патријаршија. Нејзината јурисдикција се простира во Америка, поточно Северна Америка, а порано и во Австралија. Според еден извор, има 84.900 верници }}, а според други, нивниот број е околу еден милион. Црквата ја возглавува митрополитот Тихон (род. Марк Молард).
Православната црква во Америка во 1970 година добила автокефалност од страна на Руската Православна црква. Денеска, оваа автокефалност е признаена од страна на Руската, Бугарската, Грузиската, Полската и Чешката црква. Од страна на Цариградската, Антиохиската, Александриската, Романската, Ерусалимската, Кипарската, Грчката и Албанската црква, таа не е признаена.
Денеска црквата се смета како составен дел од Руската црква.
Нејзините манастири и цркви се наоѓаат главно на територијата на САД и Канада, иако има неколку кои се наоѓаат во Мексико и Австралија.
Седиштето на црквата се наоѓа во Њујорк, САД. Главниот соборен храм „Св. Никола“ е во Вашингтон.
Ана Миновска
Ана Миновска (моминско: Ставревска; во  — македонска универзитетска професорка по болести на устата и забите на Стоматолошкиот факултет во Скопје.