cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3406/1
Откривање
Објектот е откриен на 17 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3406/1 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 10,7 m/лм2. NGC 3406/1 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Бенедикт Хеведес
Бенедикт "Бени" Хеведес (роден на 29 февруари 1988) — германски професионален фудбалер, играч од одбраната на Локомотив Москва.
NGC 3406/1
Други поделби
Проучување на NGC 3406/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 93106. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3449. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Бенедикт Хеведес
Технички одлики
Централен одбранбен играч, кој може да игра насекаде во дефанзивната линија.
NGC 3406/1
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Бенедикт Хеведес
Шалке 04
Хеведес е роден во Халтерн и започнал да игра фудбал на шест годишна возраст во локалниот клуб ТУС Хатерн, во кој своите кариери ги започнале и некогашните младинци на Шалке 04, Криштоф Мецелдер и Серхио Пинто. Слично како споменатите двајца и Бенедикт му се приклучува на младинскиот тим на Шалке во 2001 година. Како еден од најдобрите играчи во својата генерација бил капитен на тимот на Шалке до 19 години, а на 19 јануари 2007 го потпишал својот прв професионален договор со клубот. Сезоната ја 2006-07 ја завршил играјќи за вториот тим на Шалке 04 во Оберлигата, но на 10 март 2007 го добил својот прв повик во првиот тим за гостувањето кај Хановер, но останал не искористена замена.
На 3 октомври 2007, го направил своето деби за првиот тим на Шалке, започнувајќи во почетната постава во натпреварот од Лигата на шампионите против Розенборг, поради повредата на Кристијан Пандер. Хеведес го одиграл целиот натпревар, а Шалке победил со 2-0 на гости. Три дена подоцна тој дебитирал во Бундеслигата, повторно како стартер, во поразот со 2-0 на домашен терен од Карлсруе. Својата прва сезона во дресот на Шалке ја завршил со вкупно 9 настапи (6 во Будеслигата и 3 во Лигата на шампионите).
Во следната сезона одиграл многу поголем број на натпревари. На 19 октомври 2008 го постигнал својот прв гол во кариерата на гостувањето против Хамбургер, во натпревар што завршил без победник 1-1. На 10 декември го продолжил својот до 30 јуни 2014 година. Неговиот втор погодок за сезоната се покажал победнички за неговиот тим во минималната победа над Вердер Бремен со 1-0. Сезоната ја завршил со преку 30 натпревари во сите натпреварување.
На 23 јули 2011, Хеведес бил избран за капитен на Шалке.
Јувентус
На 30 август 2017, Хеведес му се приклучил на Јувентус на едногодишен заем за сума од 3.5 милиони евра, со право на откуп за уште 13 милиони евра. Дебитирал за Јувентус во Серија А на 26 ноември, во победата со 3-0 на домашен терен над Кротоне. На 15 април 2018, го постигнал својот прв гол за Јувентус, во вториот настап за клубот, во победата со 3–0 на домашен терен над Сампдорија.
Локомотив Москва
На 29 јули 2018, Хеведес потпишал за Локомотив Москва.
Репрезентативна кариера
Како член на репрезентацијата под 19 години, Хеведес играл во полуфиналето на европското првенство под 19 години во 2007 година, додека во 2009 година со репреезентацијата под 21 година го освоил европското првенство во Шведска.
За сениорската репрезентација дебитирал на 29 мај 2011 во пријателски натпревар против Уругвај. На 7 јуни 2011 го одиграл својот прв официјален натпревар за Германија во квалификациите за Евро 2012 против Азербејџан. Германците го добиле натпреварот со 3-1, а Хеведес бил асистент за првиот гол кој го постигнал Месут Езил.
Во мај 2012 селекторот на Германија Јоаким Лев го избрал мѓу 23-цата играчи за Европското првенство во Полска и Украина.
Кидорф
Кидорф (Kühdorf) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Патка свиркач
Патка свиркач (Anas penelope) спаѓа во семејството патки, редот на гусковидните. Таа е честа и распространeта птица и ја има и во Македонија. Овој вид бил за првпат опишан од страна на Карл Лине во неговиот систем за класификација на видовите.
Распространетост
Широко се распространети во Европа и Азија. Претпочита планински места со езера и големи реки.
Опис
Патката свиркач е долга од 42 до 52 см, има распон на крилјата од 71 до 80 см и е тешка од 500 до 1073 грама. Лета брзо и лесно, а полетува речиси вертикално. Ретко нурка. Кај овие патки јасно е изразен половиот диморфизам. Во сезона на парење мажјакот има сив грб и слабини, црн задник и темнозеленi летачки пердуви и брилијантна бела боја на горните делови на крилјата, кои повеќе се забележуваат во лет, но се гледаат и кога мирува. Има розов граден кош, бел стомак, костенлива глава со кремаста круна. Кога не е сезоната на парење или гнездење мажјакот личи на женката. Женката е со светлокафена боја.
Поведение и живеалиште
Патката свиркач е птица на отворените простори на водата, исто така, пасиштата полни со вода или мочуришта со висока вегетација. Се храни и со растителна и со животинска храна. Се вгнездува на земјата блиску до водата, на скришни места. Овие птици се многу гласни, мажјаците се огласуваат со свиркачко „пиу пиу“, а женките имаат подлабок глас „рооур“. Вон сезона на парење тие се исклучително друштвени и често формираат големи јата.
Размножување
Гнездото претставува мала дупка покриена со растенија, мов и пердувчиња. Снесуваат 4-11 бели јајца кои ги лежи само женката 22-28 дена. Мажјакот, пак, постојано е во близина за време на инкубацијата. .
Skype
Skype (транскрипција: Скајп) — софтверска алатка, што им овозможува на корисниците да разговараат преку Интернет. Јавувањата во мрежата на Skype сервисот се бесплатни, додека кај телефонските јавувања се плаќа одредена сума. Skype исто така поддржува инстант-разговарање, трансфер на дадотеки и видео разговори.
Вестерегелн
Вестерегелн (Westeregeln) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Берде-Хакел.
Црква Пресвета Богородица (Баку)
Црквата Пресвета Богородица (азербејџански : Bakirə Məryəmin Məsum Hamiləliyi şərəfinə kilsə) е црква која се наоѓа во Баку, Азербејџан. Оваа црква спаѓа во склопот на Римокатоличката црква и е изградена во 1915 година. Во време на комунизмот оваа црква била разрушена во 1931 година. Од 2006 година се донела одлука црквата повторно да биде изградена.
Титаник (филм)
Главните улоги во филмот ги глумат Леонардо ДиКаприо како сиромашниот човек по име Џек Давсон кој еден ден на игра со карти ќе добие карта за трета класа за патување на бродот Титаник. И Кејт Винслет како младата девојка Роуз ДеВит Букатер која е свршена со богат маж. Набргу по запознавањето, овие двајца ќе се вљубат, но подоцна потонувањето на бродот ќе ги раздели за секогаш.
Продукцијата на овој филм започна дури во 1995 година, кога Камерон успеал да ги сними оригиналните остатоци од бродот Титаник. Подоцна тој ја развил љубовната приказна и започнал со снимањето. Камерон изгради реконструкција на бродот за публиката да може потполно да го доживее патувањето, а за потонувањето искористи макети на бродот и компјутерски ефекти. Во тоа време, Титаник стана најскапиот снимен филм, а големата сума од приближно 200 милиони американски долари беше финансирана од продуценските куќи Paramount Pictures и 20th Century Fox.
Приказна
Во 1996, ловецот на богатства, Брок Ловет и неговиот тим ги истражуваат остатоците на потонатиот брод Титаник, и се во потрага за дијамантната орглица “Срцето на океанот”. Но во текот на првата експедиција, не успеваат да го пронајдат дијамантот туку една папка со рачно цртани портрети во која се наоѓа цртеж на млада, гола жена која ја носи споменатата огрлица, насликан точно на денот кога е потонат Титаник. Веста за пронаоѓањето на цртежот наското доаѓа и до медиумите и привлекува внимание на Роуз Калверт, 100 годишна жена, која трврди дека таа е девојката од цртежот. Таа и нејзината внука Лизи доаѓаат во посета на Брок на бродот и Роуз почнува да се присетува на патувањето кое и го променило животот.
1912, Роуз Девит Букатер заедно со својата мајка Рут и свршеникот Каледон “Кал” Хоклеј, заминуваат на Титаник како припадници на првата класа. Исфрустрирана поради свршувачката со Кал и неговата опсесија за непрекинато контролирање на нејзиниот живот, Роуз се обидува да се самоубие, но ја спасува Џек Девсон, млад и сиромашен уметник. Тие двајца на почетокот развиваат пријателски однос, но се завршува како вистинска љубовна, и страствена врска. Кал дознава дека Роуз се дружи со Џек, и ѝ забранува да се гледа со него.
Напоредно, Џек и Роуз се наоѓаат, и тој и вели дека чувствува нешто кон неа, на што таа се преплашува, бидејќи е свршена за друг човек, и го одбива Џек. Но сепак, Роуз подоцна му го понудува своето срце на Џек, отворајќи пат на забранета романса. Џек ја замолува Роуз да ја наслика на двосед, носејќи го на себе само скапоцената огрлица “Срцето на океанот”. Слугата на Кал, Спајсер Ловеј започнува да ги брка Џек и Роуз, но тие успеваат да избегаат и се упатуваат кон паркингот за автомобили на бродот, каде во еден автомобил водат љубов. Роуз одлучува дека после што бродот ќе исплива во пристаништето во Њујорк, ќе побегне со него. Но набргу потоа, бродот се судира со голема санта мраз. Кал во меѓувреме го открива цртежот на Роуз, и се заколнува дека ќе му се одмазди на Џек, така што го остава накитот во капутот на Џек, додека овој не обрнува внимание.
Џек ќе биде однесен во кабината во која бродскиот полицаец го носи во ќелија, и го остава со Спајсер. Неодлучната Роуз најпосле го напушта Кал, и одбива да влезе во чамецот за спасување со Рут, и заминува да го спаси Џек. Роуз успева да го пронајде Џек, и го спасува од ќелијата, и тие двајца заминуваат на палубата на бродот. Но, октриваат дека екипата на бродот не пушта луѓе од третата класа на палубата сè додека прво не ги спасат луѓето од првата и втората класа. Џек во бес ја крши вратата, и така тој, Роуз и уште неколку луѓе успеваат да побегнат. Кал и Џек успеваат да ја довлечат Роуз во чамецот за спасување, но бидејќи сфаќа дека може да го изгуби Џек, таа излегува од чамецот и го сретнува Џек покрај скалите за првата класа. Бесен, Кал го зема пиштолот на Ловеј и ги грабнува Џек и Роуз во просториите во бродот. После што му исчезнува муниција, Кал им поскаува смрт на Џек и Роуз, и набргу сфаќа дека го оставил накитот во својот капут, кој го носи Роуз. Кал оди на палубата и дознава дека има само уште два чамци за спасување, и зема едно расплакано дете кое го пронашол на палубата, и влегува во еден од чамците. Роуз и Џек сфаќаат дека чамците за спасување веќе ги нема, и одлучуваат да останат во бродот сè додека не потони. Напоредно, бродот се препловува на половина, и почнува последната битка, во која бродот и сите останати на него, потонуваат во ледено ладната вода на океанот.
Џек и Роуз се разделуваат во моментот на потонувањето на другата половина на бродот, но успеваат да се сретнаат. Околу нив, илјадници луѓе замрзнати умираат од мраз. Во еден чамец за спасување, Маргарет “Молу” Браун ги гледа нив двајцата и му вели на возачот да се врати да ги спаси и другите луѓе, но тој одбива бидејќи ќе потонат нивните чамци. Џек и Роуз во меѓувреме во ладните води на Атлантикот се борат за живот. Џек и ветува на Роуз дека таа ќе преживее и дека ќе доживее долг живот, исполнет со среќа. Во моментот кога еден од возачите доаѓа да ги провери луѓето кои останати во морето по потонувањето на бродот, Роуз се обидува да го пробуди Џек, но сфаќа дека тој умрел од студ. Во тој момент, Роуз губи надеж и одлучува да умре заедно со Џек, но се сетува на ветувањето кое и го кажа Џек, и Роуз се одлучува и ја пушта раката на Џек, и тој потонува во длабочината на океанот. Роуз конечно е спасена заедно со уште петорица луѓе од водата, и сите преживуваат и заминуваат на бродот Карпатија. На палубата на Карпатија, Роуз го приметува Кал. Кога тој погледнува во неа, таа се завртува и тој заминува. Тоа беше последен пат кога таа го видела Кал жив. Доаѓањето на Њујорк, Роуз на бродот Карпатија се регистрирала под името “Роуз Девсон”.
Надворепни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Мале
Мале (малдивски: މ ާ ލ ެ), (се изговара: „Маале“) е главен град и најголем град (во однос на населението) во Република Малдиви. Во градот живеат 103.693 (2006). Градот се наоѓа во јужните делови од атолите Кафу, на истоимениот осторв Мале. Градот е дел од административната поделба на Малдивите. Според традицијата. градот е кралот на островот, каде што античката малдивска кралска династија владеела и каде што се наоѓала палатата. Низ историјата, градот бил нарекуван и Махал. Порано, градот бил ограден со ѕидини и порти („дороши“). Кралскиот дворец („Гандувару“) бил уништен заедно со живописни тврдини („коте“) и бастиони („бурузу“), кога градот бил обновен, во времето на претседателот Ибрахим Насир, по укинувањето на монархијата. Во последните години, островот значително се проширува, со помош на активностите за проширување на копното.
Потекло на поимот
Името „Мале“ е земено од зборот „Махалај“, кој има потекло од санскрит. Името е добиено од „маха“, што значи „голема“ или „големи“ и „алај“, што значи „куќа“. Општо, зборот „махалај“ се користи за дворецот на царот или капиталот (царскиот остров остров) во санскрит (на пр. махалај на кралот Ашик). Сепак, според народната приказна, потеклото на името е различна.
Историја
Градот Мале е повеќе од 800 години центар на островската држава Малдиви. Од неодамна, порастот на населението и зголемувањето на важноста на островот доведе до тој степен, што се јави потребата од вештачко зголемување на површината. Околу една четвртина од земјиштето на островот е создадено со современите мерки на мелиорација. Според прописите, секоја града којашто се гради во Мале не смее да биде повисока од главната џамија, наречена „Петочна џамија“. Животот на главниот остров отсекогаш била сосема во спротивност со смиреноста, која доаѓа од другите острови.
Инфраструктура
Во Мале се наоѓаат главните болници и сите средни училишта во островската земја. Градот е седиште и на владините агенции и на самата владата. Дури и седиштето на безбедносните сили на Малдиви, кои немаат војска се наоѓа во Мале. Градот претставува трговски и економски центар на земјата, а градското пристаниште речиси секогаш е преполно.
Снабдувањето со електрична енергија во Мале се обезбедува, како и во остатокот на Малдивите. Државната компанија STELCO, којашто работи со инсталиран капацитет од 35 мегавати и е најголема термоелектрана во Малдивите го врши снабдувањето. Електрична енергија се произведува со користење на дизел генератори, кои трошат 115.000 литри дизел на ден.
За водоснабдување и канализација на главниот град е одговорна компанијата Male' Water & Sewerage Company. Водата се пумпа од длабочина од 50-60 метри и се прочистува со обратна осмоза, се отсолува и потоа се меша со хлор за да се зголеми рокот на траење. Одвојувањето се врши без фабрика за преработка на отпадни води директно во морето. Отпадот во Мале го собира државната компанија Waste Management Section, која го носи отпадот на вештачкиот остров Тилафуши, каде што се користи за полнење и на тој начин се врши мелиорацијата.
Аеродром Мале
Островот Хулхуле, каде што денес се простира меѓународниот аеродром Мале, некогаш бил густо пошумени остров. Овој остров бил поврзан со вториот, по завршувањето на изградбата на пистата во 1966 година. Во последните години имаше планови за замена на земјата на пистата. Островот Хулхуле се наоѓа на околу 1,5 километри од Мале.
Знаменити џамии
Од трите најбави џамии во Малдиви, две се наоѓаат во Мале:
Папрат
Папрат е секој жив организам кој припаѓа во групата на околу 20.000 видови на растенија систематизирани во типот (или одделот) Pteridophyta, познат и како Filicophyta. Оваа растителна група се нарекува и Polypodiophyta или Polypodiopsida, кога се смета за пододдел на васкуларните растенија (трахеофити). Науката која ги проучува папратите се нарекува птеридологија. Поимот "птеридофит" традиционално се користел за да ги опише сите бессемени васкуларни растенија, притоа опфаќајќи ги папратите и нивните сродници.
Екологија на папратите
Многу папрати зависат од здружувањата со микоризни габи. Многу папрати растат само на одредени рН вредности, на пример, качувачкиот папрат (Lygodium) од источна Северна Америка може да расте само на влажни, силно кисели почви, додека папратот Cystopteris bulbifera може да се најде само на варовник.
Морфо-анатомски одлики
Како и спорофитите на семените растенија, и тие на папратите се состојат од:
Гаметофитите на папратите, за разлика од спорофитите, се многу различни од оние на семените растенија. Се состојат од:
Во природата, многу потешко се наоѓа гаметофитот на папратот, бидејќи тој е храна за многу видови на животни.
Хемиски семафор
Опитот
Хемискиот семафор е оксидационо-редукциона реакција што ја менува бојата и е поврзана со опитот со сино шише. Една од раните формули се состои од гликоза, натриум хидроксид, индиго кармин (боја) и вода. Друга формула се состои од индиго кармин, аскорбинска киселина (витамин Ц), натриум бикарбонат, натриум хлорид, бакар(II) сулфат, натриум хидроксид и вода. Со тоа се намалува хемискиот отпад и нивото на корозивни хемикалии. Количината на цврсти хемикалии растворени во опитот може да биде намалена од 60 грама на 6 грама. И pH вредноста може да се намали од 13 на 3 што е полесно да се неутрализира pH до 7 со додавање сода бикарбона пред фрлањето. Исто така, тој е побезбеден и реакциите исто така се јавуваат побрзо и полесно се изведуваат.
Отпрвин, сите хемикалии се додаваат заедно и бојата се појавува жолта. По тресењето, бојата станува зелена, а потоа се менува во црвена откако ќе остане недопрена. Кога дополнително се набљудува, бојата се враќа во жолта, поради што растворот се нарекува хемиски семафор. Оваа реакција може да се повтори многу пати, но потребен е дополнителен кислород или индиго кармин.
Ватенфал Класик 2015
Ватенфал Класик 2015 — еднодневна велосипедска трка која се одржала на 23 август во Германија. Претставувала 20. издание на Ватенфал Класик и дваесет и трета трка во сезоната на Светската турнеја. Трката започнала во Кил и завршила во Хамбург. Патеката била главно рамна; трката обично е подобна за спринтери, како што бил бранителот на титулата, Александер Кристоф.
И покрај неколку напади кон крајот на трката, била одлучена со спринт. Фаворитот пред трката Марсел Кител отпаднал на последното искачување, додека Марк Кевендиш  бил попречен од пад на 3 километри пред целта. Кристоф го започнал спринтот, но Андре Грајпел успеал да го следи и да го претекне за прва победа на трката. Кристоф завршил втор, додека третото место му припаднало на Џакомо Ницоло.
Рута
Ватенфал Класик била единствената трка од Светската турнеја одржана во Германија во текот на сезоната 2015. Како прослава на дваесеттото издание на трката, организаторите одбрале нова рута, започнувајќи од пристаништето во Кил и возејќи југозападно кон Хамбург. Целосното растојание било скратено од 247,2 километри на 221,3 километри. Меѓутоа, последните километри во рамките на градот останале исти, со цел на Менкербергштрасе. Патеката била главно рамна и со тоа подобна за спринтерите. Меѓутоа, Вазеберг во должина од 700 метри и наклон до 15% бил искачуван трипати. Првото искачување на Вазеберг било на 68,9 километри до целта, а второто и третото на 28,3 и 15,5 км до целта, соодветно. Директорот на трката Роланд Хофер изјавил: „Иако профилот на трката можеби изгледа подобен за спринтерите, може да биде освоена од сите видови на возачи и е точно таков вид на трка која ѝ треба на урамнотежена Светска турнеја“. Светската турнела дошла во Германија во средината на „ренесансата“ во германскиот велосипедизам, со последните успеси кои го подгреале интересот за спортот по опаѓањето во минатите години со допинг. По првпат од 2008 година, германската телевизија ARD одлучила да обезбеди пренос во живо од трката. Рутата од Кил до Хамбург била исто така одбрана за да ја покаже заедничката кандидатура на двата града за Летните олимписки игри 2024. Ова било последен пат трката да се вика „Ватенфал Класик“, откако Ватенфал објавиле дека нема да го продолжат своето спонзорство. Енергетското претпријатие имало значајна улога во основањето на трката во 1996 година, под нивното тогашно име HEW. Трката сега била принудена да бара нов спонзор за обезбедување на околу 800.000 евра, околу една третина од буџетот на трката.
Екипи
Екипи во Светската турнеја биле:
Екипи кои добиле специјални покани биле:
Фаворити пред трката
Поради природата на патеката, голем број на спринтери дошле во Хамбург, вклучувајќи ги локалните фаворити Марсел Кител и Андре Грајпел. Грајпел дошол на класикот откако освоил четири етапи на Тур де Франс и уште една етапа на Енеко Тур. Во меѓувреме, Кител возел како предводник на, додека победникот во 2013 година, Џон Дегенколб, се одлучил да учествува на Вуелта а Еспања. Кител се вратил на трките по болест само една недела порано на Трката околу Полска, освојувајќи етапа. Ќе возел со поддршка на неговите колеги Никијас Арнт и Рамон Синкелдам. Обајцата, Грајпел и Кител, биле надеж за локалните обожаватели за германска победа. Откако трката била преименувана во Ватенфал Класик во 2006 година, Дегенколб бил единствениот германски победник во 2013 година. Доаѓајќи на трката со добра форма од Тур де Франс, Грајпел бил сметан за најголем фаворит за победа на трката. Гералд Чолек и Рик Цабел  биле уште двајца спринтери кои биле сметани дека имаат амбиции за победа на трката, додека напад од Тони Мартин  бил сметан за „особена можност“. За Мартин, била прва трка откако ја скршил клучната коска додека ја носел жолтата маичка на Тур де Франс.
Главни негермански фаворити за победа биле минатогодишниот победник Александер Кристоф и Марк Кевендиш. Додека Кристоф доаѓал од „разочарувачкиот Тур де Франс“, Кевендиш можел да смета на поддршка на колегите Марк Реншо и Том Бонен, кој се подготвувал за Светското друмско првенство кон крајот на септември. Арно Демар, кој ја освоил трката во 2012 година настапил, како и победникот од 2011, Едвалд Боасон Хаген. Други возачи за победа биле Бен Свифт, Елија Вивијани (обајцата од ), Михаел Албасини, Самуел Димулен , Саша Модоло , Морено Хофланд и Џакомо Ницоло. сакал да се спротивстави на можноста за спринтерска завршница и го именувала Мари Брешел за нивен предводник. Сем Бенет бил именуван како „многу силен аутсајдер“.
Извештај
Кратко откако групата го напуштила фериботот во пристаништето во Кил било создадено рано бегство, во кое биле Јан Барта, Матео Боно , Алекс Даусет и Мартин Мортенсен. Групата успеала да развие водство од пет минути, додека го контролирала темпото во групата поголемиот дел од денот, пред  и  да им се приклучат за нивните соодветни екипни предводници. На 60 километри пред целта, водечката група се поделила и само Боно и Мортенсен останале со водство помало од минута. На 43 километри пред целта на двајцата им се приклучиле поранешниот светски друмски првак Филип Жилбер, Мануеле Боаро и Матијас Брендле , сега водејќи околу половина минута. На 20 км од целта, главната група го достигнала бегството и групата од околу 75 возачи била подготвена за вози за победа.
Уште еден напад дошол од Линус Гердеман и Жилијан Алафилип, но не успеале да направат значајна разлика и биле достигнати на 10 км пред целта. Додека фаворитот Марсел Кител отпаднал на последното искачување на Вазеберг, исфрлајќи го од спринтот, Марк Кевендиш бил вклучен во пад на 3 км пред целта. Додека спринтерските групи се бореле за водство на патеката, манскиот возач допрел со тркалата друг возач и бил соборен на земја. Успеал да продолжи и на крајот завршил на 66. место, но не успеал да се бори за победа. На целта, победата била одлучена со групен спринт. Кристоф бил првиот кој започнал со спринтот, но Грајпел успеал да го заобиколи и да дојде до првата победа на еднодневна трка во Светската турнеја. Италијанскиот возач Џакомо Ницоло се нашол на третото место за.
Броеви (во јужнословенската митологија)
Во јуќнословенска митологија, впрочем, како и во другите броевите и нивно значење имаат огромна улога при обредните, предвидувачките, апотропејните и др. елементи, при што нивната симболика и толкувањето на истата е мошне различна.
Парни и непарни броеви
Кога е во прашање симболиката на парни и непарни броеви во нашата древна митолошка мисла состојбата е посебно интересна. Како среќни броеви се сметаат парни (чифт), а како несреќни непарни (лихо). Но, од друга страна непарните броеви се строго поврѕани со најголем број на обреди, гатања, ѕадгробен живот и др. кај нашите предци. Посебно се инсистирало на непарен број при бирањр на сватови, гости, јајца кои се ставале под носилката, жарчиња при баење, користење камчиња, јагленчиња и др. елементи при гатање. При обредните поворки: коледари, лазарки, додоле и др. исто така најчесто се практикувал непарен број, но од друга страна, непарниот број е својствен и ѕа бројот на приѕраци, ѓаволи и други зли битија. Непарен број имал и хтоничен карактер, па елементите кои се поврѕувале со погребни обреди имале непарен број. Што е во поново време потполно променето. Парните броеви се сврѕани со страните на светот, аглите на куќата, четри страни на крстот. Во древните времиња ѕа домашната употреба се купувале парни броеви предмети (ламби, садови, и сл), дури и кога немало потреба од толкав број.
Број три (3)
Три е еден од оние броеви на кој му се придодадени највеќе значења поврзани со најважните чинители на животот, на природата, изгледот на митолошките битија: постојат три света на небото, на земјата и под земјата; светото тројство е принцип на христијанската религија, православно крстење е со три прсти; три глави имаат натприродните битија Триглав, Тројан, аждер, змеј, самовили имаат три златни, волшебни влакна во косата; бројот три е најчесто сретнуван во народната наратива: три брата, три јунаци, три цара, три сестри, три невести; претставува и мошне честа мера ѕа критични периоди три дена, три недели, три години; познато е дека за решавање на некој голем проблем претстојат три задачи, три препреки; три се Наречници (ја прорекуваат судбината на новороденчето и др.
Црква „Св. Сава“ - Претор
Свети Сава — селска црква во селото Претор, Општина Ресен, Македонија.
Црквата се наоѓа на 100 метри под регионалниот пат Макази – Маркова Нога, веднаш под раскрсницата од Претор, во областа Калуѓери, над детското одморалиште Мите Богоевски. Според историските податоци црквата била метох на Сливничкиот манастир и е постара од него (изградена во XIV век, на темелите на стара црква посветена на св. Никола, а обновена 1916/17 г.) Објектот е од типот на еднокорабни градби, со единствен влез од вратата на западната фасада. Апсидалниот триделен простор од источната страна се одликува со керамо-пластична ѕидарија комбинирана со камен, малтер и тула. Се претпоставува дека овој источен ѕид  го претставува најстариот сочуван дел од објектот. Црквата егзистирала и во XVIII век (од средината на XVIII век потекнуваат неколку икони создадени во работилницата на прочуените зографи од Горица, браќата Константин и Атанас, кои денес, поради лошата состојба на црквата се чуваат како музејски експонати).
Според кажувањата на Јон Суџов, во дворот на црквата бил погребан некој владика.
Во својот фељтон „Преспа историска енигма“, Кирил Јоновски истакнува дека во црквата Св. Сава постоела издлабена икона во која се чувале записи на пергаменти, родослови за фамилијата Суџовци, како потомци на болјарот дедо Симеон, кој според преданието низ генерациите имал болјарски статус и бил голем земјопоседник во непосредна близина на Самоиловата престолнина.
Преданието вели дека неговиот прадедо Симеон бил ученик на Чудотворецот. За статусот на фамилијата Суџовци зборува и податокот дека тие имале изградено 3 цркви, првоизградената Св. Марија Богородица, на самиот брег на езерото, Св. Атанас до патот, најверојатно некогашна улица на градот Претор, која се протегала од самиот брег, преку сегашното село и до денешното Курбиново, а третата била црквата Св. Сава, обновена во XIV век на темели на стара црква Св. Никола. Првите две цркви се разрушени во дивеењето на Али-паша Јанински кон крајот на XVIII век, единствено е зачувана Св. Сава. За време на турското ропство, поголем дел од имотот на Суџовци бил одземен, со цел да го заштитат најплодното и најблиското земјиште од одземање ѝ го подариле на црквата Св. Сава. Таа месност, оттогаш до денес носи име Резиње, што значи подарено. Откако го заштитиле имотот преку црквата, таму населиле неколку фамилии да ја обработуваат подарената земја. Подоцна, неколкумина од родот на Суџовци се замонашиле.
Во 1927 година мистериозно исчезнала иконата со старите пергаменти и други записи на родословието на Суџовци, а многу стари документи и записи, чувани во домовите на Панде и Јаким биле изгорени од српските џандари, на самиот празник Крстовден. Во времето на деталниот претрес и горењето на сè што нашле пишано во двете куќи (покрај другото и вредни старословенски и понови книги и сл.), луѓето се наоѓале на Задушница во селската црква Св. Архангел Михаил.
Денес црквата се наоѓа во многу лоша состојба, покривот е целосно испаднат, постојат видливи остатоци од конаците и црковната библиотека, која е запалена во 1946 година од страна на тогашниот комунистички режим. Јужно од црквата, сè уште постои штала.
Во 1960-те години, со цел да ја заштити, локален селанец ги варосал ѕидовите на црквата, односно фреските.
Од импозантно значење е иконата посветена на св. Јован Крстител, изложувана на неколку светски изложби. На иконата фронтално е претставен Св. Јован Крстител, со ангелски крилја. Со десната рака благословува, а во левата ја држи отсечената глава. По своите стилско–ликовни особености е атрибуирана како дело од прочуената зографска работилница на браќата Константин и Анастас од Корча, од втората половина на XVIII век.
Поради состојбата на црквата, иконата се чувала во Музејската збирка на Ресен.
Лунциг
Лунциг (Lunzig) — село и поранешна општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Лангенвецендорф.
Лублинско Војводство
Лублинско Војводство (województwo lubelskie) — војводство во југоисточна Полска. Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Лублинско, Хелмско, Замошко, Бјалоподласко и (делумно) Тарнобжешко и Шедлечко, согласно управните реформи усвоени претходната година. Наречена е по градот Лублин, за ја зафаќа територија на четири историски краишта: Малополска во западниот, Црвена Русија во источниот и Полесје и Подласје во североисточниот дел.
Се граничи со следниве војводства: Поткарпатското на југ, Светокришкото на југозапад, Мазовското на запад и север, Подлаското (во мала мера) на север и Белорусија и Украина на исток. Во 2019 г. војводството имало 2.133.340 жители. Зафаќа површина од, приближно колку територијата на Република Македонија.
Управна поделба
Лублинското Војводство е поделено на 24 окрузи, од кои 4 се градски, а 20 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 213 општини.
Градска компјутерска мрежа
Градската компјутерска мрежа - ГКМ, (англиски: Metropolitаn Arrea Network -  MAN) е голема компјутерска мрежа која опфаќа цел град или некој голем комплекс. ГКМ обично поврзува голем број на локални компјутерски мрежи, користејќи висококапацитетна технологија, како фибер-оптички врски, и обезбедува врски и услуги кои ги користи широката мрежа (WAN) и интернет.
Според IEEE 802-2001 MAN е : MAN е оптимизирана за поголема географска област од локалните мрежи, почнувајќи од неколку блока со згради па до цели градови.Добивањето на умерена, до висока податочна рата, кај MAN обично зависи од комуникациските канали. MAN ,може да биде поседувана и управувана од страна на една организација, но обично се користи и од други организации и поединци. МAN исто така може да биде поседувана и управувана и како јавна услуга, која ќе овозможува комуникација и поврзаност на локалните мрежи.
Авторите Kenneth C. Laudon и Jane P. Laudon(2001), кои го напишале трудот Менаџмент На Компјутерските Системи: Менаџирање на дигитални фирми 10-та едиција, ја дефинираат Метрополитната мрежа како: Метрополитната мрежа (MAN)е голема компјутерска мрежа која зафаќа голема област или некој комплекс.Нејзиниот географски опсег спаѓа помеѓу широката мрежа-WAN и локалната мрежа LAN.MAN обезбедува интернет поврзаност за локалните мрежи во метрополитниот регион, и ги поврзува на широките мрежи како што е интернетот.Може исто така да се користи и кај кабелската телевизија.
Имплементација
Некои од технологиите кои се користат со оваа цел се Асинхроните трансверни модули (ATM), FDDI И SMDS. Овие технологии се во процес на "исселување" од страна на Етернет-заснованите врски (Метро етернет)во повеќе области. MAN врските помеѓу локалните мрежи се градат без кабел, користејќи микробранови,радио, или инфра-црвени ласерски врски. Многу од компаниите позајмуваат или земаат на лизинг вакви "носачи" бидејќи поставувањето на долги врски со кабел може да чини многу.
DQDB, е Метрополитенски мрежен стандард за податочна комуникација. Наведен е во IEEE 802.6 стандардот. Користејќи DQDB, мрежата мозеже да биде дури до 20 милји или 30 километри долга, и да работи со брзина од 34 до 155 Mb/s. Неколку значајни мрежи кои започнале како MAN се MAE-West, MAE-Ist и Sohnet Media Network.
Нели Закс
Нели Закс (10 декември 1891, Берлин, Германија – 12 мај 1970, Огокхлом, Шведска), германска и шведска поетеса и драмска писателка од еврејско потекло, добитничка на Нобеловата награда за литература во 1966 година (заедно со Шмуел Агнон). Во својот говор при добивањето на наградата таа рекла: „Агнон ја претставува државата Израел, а јас – трагедијата на еврејскиот народ“.
Животопис
Закс е единствената ќерка на успешна еврејска фамилија. На 15-годишна возраст го прочитала романот на Селма Лагерлеф „Сага за Јеста Берлинг“, кој и оставил таков впечаток што почнала да и пишува на авторката во Шведска. Одговорот го поставил почетокот на коресподенцијата што продолжила 20 години, сè до смртта на Лагерлеф.
Откако наполнила 18 години, Закс почнува да пишува стихови во класична рима, опишувајќи природни сцени и митолошки настани; ги објавува во литературни списанија. Подоцна Закс ги отфрла своите младешки обиди и ги исклучува од своите собрани дела. До 1938 година нејзините поеми се појавувале повремено во еврејската периодика. Во 1940 година, кога прогонот на Евреите е во полн замав, Закс и мајка ѝ, со помош на Лагерлеф, емигрираат за Шведска. Закс учи шведски јазик и се издржува себе и мајка си, преведувајќи шведска поезија на германски јазик.
Дела
Потресена од судбината на својот народ, Закс, која примила шведско државјанство, го посветувала творештвото на темата за уништување на Евреите (холокаустот). Новите дела претставуваат откажување од романтичкиот дух на поранешните стихови. Без рима, исполнети со страшни слики, тие се елементи на мистицизам во современ контекст. Збирката поеми „Во становите на смртта“ (1946) — објавена во Источна Германија, а потоа следуваат збирките „Затемнување на ѕвездите“ (1949), „И никој не знае каде понатаму“ (1957) и „Бегство и преобразба“ (1959). По војната Закс пишува и пиеси. Првата пиеса и е „Ели: Мистична игра на страдалниците од Израел“ (1951). Пиесата „Аврам во сол“ е вклучена во збирката „Знаци во песокот“ (1962). Закс ја посетува Германија првпат по 30-годишно отсуство. Во 1960 година во Дортмунд се воведува едногодишна литературна награда на нејзино име, а нејзе и се определува доживотна пензија.
СУГС „8ми Септември“ - Скопје
Средно училиште на Град Скопје „8ми Септември“ — средно училиште во општина - Општина Аеродром.
Средното машинско училиште на град Скопје „8 септември“ под ова име егзистира од 2000 година кога со одлука на Владата на Република Македонија се споиле трите поранешни средни училишта ЕМУЦ „Никола Тесла“, МУ „Гоце Делчев“ и ГМЦ „Чеде Филиповски - Даме“.
ЕМУЦ „Никола Тесла“ е едно од најстарите средни училишта во Република Македонија и постои од раните педесетти години од минатиот век. Во него се образуваа ученици од електротехничката и машинската струка.
МУ „Гоце Делчев“ најпрво работи во состав на заводот за вработување каде што се прави прекфалификација и стручно оспособување на возрасни за машинска струка. Во седумдесеттите години прераснува во самостојно училиште, најпрво како „13 Ноември“, а потоа како „Гоце Делчев“.
ГМЦ „Чеде Филиповски - Даме“ е основано после катастрофалниот земјотрес во 1963 година со помош на УНЕСКО, за образование на кадри од градежната и машинската струка.
Дворце (Брежице)
Дворце (словенечки: Dvorce) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Борне (Саксонија-Анхалт)
Борне (Borne) — општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Црква Свети Григориј (Баку)
Црквата Свети Григориј  (ерменски : Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչի Եկեղեցի, азербејџански: Müqəddəs Maarifləndirici Qriqori Kilsəsi, Bakı Erməni Kilsəsi) е црква која се наоѓа во Баку, Азербејџан и е во склопот на Ерменската Апостолска црква. Црквата била изградена во 1887 година. За време на протестите во Баку во 1990 година била оштетена нејзината фасада.
Горна Македонија
Горна Македонија (грчки: Ἄνω Μακεδονία, Ánō Makedonía, латински: Macedonia Superiore) — географски поим со кој се опишува повисокиот/горниот дел на Кралството Македонија.
Започнувајќи со Херодот, античките автори приморска Македонија ја нарекувале — Долна Македонија, а планинскиот внатрешен дел — Горна Македонија. Античките автори секогаш пишувале и говореле само за Долна и Горна Македонија, а никогаш за Западна и Источна Македонија или Источна Панонија, како што прават некои современи автори. Во историската литература има примери кога некои од македонските области наместо да се вбројат онаму каде што се наоѓале во антиката, се класифицираат според поделбата на Источна и Западна Македонија, што е научно и историски неточно. Некои историчари областа Парорбелија ја вбројуваат во источна Македонија иако Страбон истакнал дека оваа област се наоѓала во Македонија, односно на македонска страна. Затоа областите во т.н источни делови на Македонија треба да се распоредат во Горна или Долна Македонија, во зависност од местоположбата.
Горна Македонија, која била именувана и како Слободна Македонија, влегувале следните области: Тимфаја, Параваја, Дасаретида, Орестида, Линкестида, Пелагонија, Дериоп, Пајонија, Парорбелија, Синтика и Одомантика.
Црква „Св. Димитриј“ - Страгово
Свети Димитриј (понекогаш позната како Свети Димитрија) — гробјанска црква во селото Страгово.
Црквата е сместена на самиот влез во селото. Во дворот на црквата се наоѓаат и самите селски гробишта.
Историја
Податоци кога е изградена црквата нема.
Архитектура
Таа е обична градба, која нема никакви симболи на верски објект, а внатре нема фрески ниту пак постари икони.
Црквата е во многу лоша состојба.
Грб на Романија
Грбот на Романија е официјалниот грб во државата кој бил усвоен на 10 септември 1992. Тој е заснован на малиот грб на Кралството Романија кој се користел од 1922 до 1947.
Грбот се состои од син штит на кој има прикажано златен орел кој во клунот има златен крст. Во едната канџа има меч додека во другата канџа има жезло. На градите има штит поделен на неколку прикази кои ги симболираат историските територии на Романија:
Архив
Архив е установа во кој трајно се чува и стручно се обработува архивскиот материјал и се дава на користење.
Дефиниција
Според овие дефиниции архивот е збир од списи и други документи кои настанале при работата на физички и правни лица во нивната деловна или празна работа, а кои се определени да бидат трајно чувани на едно место како извори и докази за минатото. Во таа смисла, архивот треба да ги содржи сите напишани историски извори во форма на оригинали или копии, како и друг вид ракописи и печатен материјал. Архивот претставува установа на акумулација на сведоштва кои со векови се создавале и кои денес се создаваат со работата на државните, културно-образовните, стопанските и други органи, организации, институции, поединци. Архивот претставува огромен трезор на архивска документација која говори за општествено-политичкиот, стопанскиот и културниот развој на една држава, кои на корисниците им дава изворни и објективни информации за минатото.
Нојгернсдорф
Нојгернсдорф (Neugernsdorf) — село и поранешна општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Лангенвецендорф.
ДСЕУ „8ми Септември“ - Тетово
„8ми Септември“ — средно училиште во Тетово, Општина Тетово.
NGC 3406/2
NGC 3406/2 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3406/2 се споменува и како UGC 5970, MCG 9-18-40, CGCG 267-20, KCPG 253A, PRC D-16.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3406/2 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3406/2 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 3406/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32580. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3449. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Старата Река
Старата Река — река во Македонија, десна притока на реката Вардар.
Устие
Се влева во реката Вардар, кај некогашното Старо Село на селото Клисура.
Вилки Колинс
Вилијам Вилки Колинс (англиски: William Wilkie Collins, 8 јануари 1824 – 23 септември 1889) — англиски романописец, есеист и драматург. Колинс е најпознат по своите романи „Жената во бело“ (1859) и „Месечев камен“ (1868). Во текот на својата писателска кариера, Колинс има објавувано и дела кои се во соработка со Чарлс Дикенс, со кој станала добар пријател
Ран живот
Во 1835 година, Колинс започнал да оди на училиште во академијата Маида Вејл. Од 1836 до 1838 година живеел со своите родители во Италија и Франција, што му оставило голем впечаток. Тој научил италијански јазик додека семејството било во Италија и започнал да учи француски јазик, на кој на крајот ќе стане течен говорник. Од 1838 до 1840 година, тој присуствувал на приватното интернатско училиште на Пречесниот Кол во Хајбери, каде бил малтретиран од соученици.
Во 1840 година семејството се преселило на 85 Оксфорд Тераса, Бејсвотер. Кон крајот на 1840 година, Колинс го напуштил училиштето на возраст од скоро 17 години и се вработил како помошник на службеник во фирмата на трговци со чај Антробус и Ко, фирма во сопственост на пријател на таткото на Вилки. Не му се допаѓала неговата канцелариска работа, но работел во компанијата повеќе од пет години.
Колинс започнал да пишува и ја објавил својата прва приказна „Тренерот на последната сцена“ во списанието „Илуминејтед“ во август 1843 година. Во 1844 година отпатувал за Париз со Чарлс Вард. Истата година тој го напишал својот прв роман, „Јолани или Тахити како што беше; романса“, која беше доставена до Чепмен и Хол, но била одбиена во 1845 година. Романот останал необјавен за време на неговиот живот.
Книжевни дела
Некои од избраните дела на Колинс се:
Трпезна црква (Видубички манастир)
Трпезната црква  (украински: Трапезна палата ) претставува христијански храм во Видубичкиот манастир во престолнината на Украина, Киев.
Објектот се наоѓа до црквата Свети Ѓорги и бил изграден во периодот од 1696 до 1701 година.
Црква на Спасителот (Баку)
Црквата на Спасителот (азербејџански : Lüteran kilsəsi) е црква која се наоѓа во Баку, Азербејџан. Оваа црква спаѓа во склопот на Лутеранската црква и е изградена во 1899 година во готски стил. Во време на комунизмот оваа црква била затворена. Во 1996 година била повторно отворена, а од 2001 година реновирана.
Audacity
Audacity (транскрипција: Аудасити) — бесплатен софтвер за изменување и управување на звуци. Програмата е достапна за Mac OS X, Windows, Линукс и BSD.
Куп на Македонија во ракомет 2018 (мажи)
Купот на Македонија 2017 - 26. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортската сала Младост во Битола, од 18 до 19 мај 2018 година. Купот бил освоен од Вардар по тринаести пат.
Група 1
Домаќин на турнирот на групата 1 бил Вардар.
Полуфиналe
Финалe
Група 2
Домаќин на турнирот на групата 2 бил Еурофарм Работник.
Полуфиналe
Финалe
Група 3
Домаќин на турнирот на групата 3 бил Бутел Скопје.
Финалe
Група 4
Полуфиналe
Финалe
Признанија
Извор:
Саат-кула (Прилеп)
Саат кулата во Прилеп претставува споменик на културата. Градена е во периодот 1825/1826 година. Подигната од Саид-ага, висока околу 40 м, заедно со столбовите и конусот на врвот достига до 55 м. Реновирана во 1836/37 и 1896/97 година, а во меѓувреме бил поставен часовник во 1858 година. Градители на денешната Саат кула се мајсторите Христо Тасламиче, Петре Лауцо и неговата тајфа, кои новата кула ја подигнале на местото на старата (дрвена) која изгорела во пожар 1854 година. Била градена на шестаголна основа со масивни камени блокови со вкупна височина од 38,76 метри, а заедно со столбовите и конусот достигнува 55 метри.
Во долниот дел, на спротивната страна од влезот, има чешма. Над влезната врата има натпис со арапски букви на кој пишува:
Познати по своето шегобијство, прилепчани саат-кулата често ја нарекуваат со името Прчикур, симболизирајќи машкост и исправеност.
Поради накривувањето на кулата, во октомври 2012 година се започнати работи за стабилизирање на кулата и стопирање на нејзиното накривување.