cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Борис Годунов
Рани години
Во 1580 година Иван Грозни ја земал Борисовата сестра Ирина за жена на својот четиринаесет годишен син Фјодор, којшто го назначил и за свој наследник. По неколку години Иван Грозни планирал да го ожени уште еднаш Фјодор, бидејќи тој не можел да има деца со Ирина, меѓутоа во 1584 година тој починал.
На престолот дошол Фјодор I Иванович којшто не бил доволно способен да ја води државата, па знаејќи го тоа и неговиот покоен татко, Иван Грозни како регент за својот син го поставил токму Борис Годунов.
Животот како регент
Борис Годунов како регент успеал да извојува победа над Швеѓаните во Руско-шведската војна (1590-1595) и да освои неколку градови. Тој водел и цврста и непопустлива политика спрема Османлиското Царство за Крим.
Се смета дека неговата победа против „неговите предци“, Татарите е од многу големно значење за Русија, а по тоа тој успеал повторно да го колонизира Сибир, а по пат главно по течението на реката Волга и нејзините притоки и во западна Русија (по течението на реката Дон) изградил и градови-тврдини од кои најпознати се Волгоград, Саратов, Самара, Тоболск и Воронеж.
Животот како цар
По смртта на царот Фјодор I на 7 јануари 1598 година во Русија немало престолонаследник. За да ја спречи можната криза во скоро време московскиот патријарх Јоб го предложил Борис Годунов како најспособен за цар на Русија. На 17 февруари Народното собрание едногласно го признало, а веќе на 21 февруари станал новиот руски цар којшто официјално бил крунисан на 1 септември 1598 година.
Тој извршил големи реформи во Русија, а најзначајни се социјалните и образовните. Тој ги познавал најдобрите европски учители и ги носел на царскиот двор за да учителствуваат и во Русија.
Поради победата над Шведска уште од времето како регент, Годунов настојувал да обезбеди излез на Русија на Балтичкото Море. За таа цел тој морал да ја освои Ливонија.
Побуната против царот Борис Годунов и неговата смрт
Во 1600 година, Борис Годунов го поддржал создавањето на Полско-литванската повелба што дошло до голема побуна и немири против него. Како водач на немирите се смета дека бил последниот син на Иван Грозни Димитриј Иванович којшто се смета и дека го организирал убиството на царот на 13 април 1605 во Москва.
Борис Годунов на престолот го наследил неговиот син Фјодор II којшто владеел само неколку месеци, бидејќи и тој бил убиен од противниците на својот татко.
Бруто регионален производ
Надворешни врски
УНСТАТС (2010) Бруто регионален производ (БРП): Вовед
Late Night Show
Late Night Show или Миленко Неделковски Шоу e македонско ток шоу кое е водено од страна на Миленко Неделковски и се емитува на Канал 5 телевизија. Името на емисијата се промени од Late Night Show во Миленко Неделковски Шоу поради законот за заштита на македонски јазик.
Late Night Show 2007/08
Гости и наслови на емисии од сезоната 2007/2008
Протести против полициската бруталност 2011
Протестите против полициска бруталност во Република Македонија се јавија како резултат на убиството на Мартин Нешковски од страна на Игор Спасов, припадник на специјалната полициска единица Тигри, рано наутро на 6 јуни 2011 година, за време на прославата на победата на владејачката ВМРО-ДПМНЕ на одржаните предвремени парламентарни избори. Првичните официјални соопштенија на СВР Скопје утрото беа со информации дека минатата ноќ било најдено мртво момче на плоштадот Македонија на кое му се слошило и на кое нема знаци на насилство. Истовремено дневниот полициски билтен од 6 јуни 2011 година не е забележан случај на убиство на плоштадот на тој датум. Од друга страна, во попладневните часови на 6 јуни, на друштвената мрежа Twitter се појавија информации дека минатата ноќ младо момче било претепано до смрт во центарот на градот. Како резултат на овие информации корисниците на друштвената мрежа Twitter спонтано се собраа на кај фонтана во градскиот парк. Од тој ден младите секојдневно во 18.00 започнуваа протест пред спомен куќата на Мајка Тереза во Скопје барајќи објаснување од надлежните институции зошто 2 дена додека Игор Спасов своеволно самиот не се пријави кај својот старешина случајот не беше изнесен случајот во јавност и истовремено политичка и морална одговорност од страна на министерката за внатрешни работи Гордана Јанкулоска и портпаролот на Министерството за внатрешни работи, Иво Котески.
Повод за протестите
Вечерта на 5 јуни 2011, тогашната владеачката партија, ВМРО-ДПМНЕ, славеше победа на вонредните парламентарни избори одржани на тој ден. Мартин Нешкоски, според изјави на неговиот брат, таа вечер бил поднапиен и се обидел да се качи на бината лично да му ја честита победата на премиерот Никола Груевски. Полицаецот Игор Спасов, којшто имал усна наредба да го обезбедува настанот таа вечер до 24.00 часот и е виден во непосредна близина на премиерот во 10 минути после полноќ таа вечер, го спречил Мартин во неговата намера во 00:40 часот. Мартин почнал да бега и кога се сопнал од некои кабли, Спасов го стигнал и му нанел 2-3 удари во главата и телото коишто биле смртоносни. Откако биле повикани двајца колеги да му помогнат да го преместат телото, била повикана Брза Помош, а Спасов заминал од местото.
Хронологија на настаните
Доцна вечерта полицискиот центар 192 го известил дежурниот истражен судија за инцидентот. Кратко потоа Истражниот судија добил уште еден повик од истиот број во којшто бил известен дека има починато момче чиешто тело е преместено. Телото на Мартин Нешковски било предадено на обдукција на судска медицина, која што завршила во 12.30 часот и на која што присуствувале претставници на полицијата. 3 саати после тоа портпаролот на македонското МВР држи конференција во која што изјавува “Таков настан воошто не е пријавен во МВР и доколку имате какви било сознанија и информации ви стоиме на распалогање за да го пријавите настанот.” Новинарската агенција Макфакс набргу после оваа прес конференција објавува соопштение од СВР Скопје во кое што е соопштено следново: “Четириесетина минути по полноќ на плоштадот Македонија, пред МЕПСО, од засега непознати причини починало непознато лице на возраст од 23 до 25 години, потврдија за Макфакс од СВР Скопје. Момчето било донесено од страна на 4 до 5 лица од плоштадот, каде се одржувало Баскер фест, пред МЕПСО, бидејќи според укажувањата на сведоците, му се слошило, велат од СВР Скопје. Викната е Брза помош на лице место и констатирана е смрт. Според СВР Скопје првични траги на насилство нема” Речиси во исто време на друштвената мрежа Твитер се шири многу брзо веста дека минатата ноќ припадник на специјалните полициски сили Алфи претепале младо дете на скопскиот плоштад. Независната новинска агенција Нет Прес прва соопштува официјално дека изминатата ноќ момче било претепано од полицаец. Додека на фонтаната во градскиот парк се собирале очевидци да дадат изјави за медиуми, Твитер корисникот Тамара Атанасоска мислејќи дека тие луѓе се собрани заради протест, на Твитер ја споделува оваа информација, и за кратко време се формира спонтан протест, и покрај тоа што за време на одржувањето на протестот, убиството од страна на државните институции е сè уште непотврдено. Утредента на 7 јуни 2011 година портпаролот Иво Котески соопштува дека минатата ноќ е починато момче на плоштадот Македонија во Скопје, при што станува збор за насилна смрт, за што следи соодветна истрага. Фамилијата на починатото момче, Мартин Нешкоски, дознава за неговата смрт од медиумите. Вечерта А1 телевизија се вклучи во вестите во живо од пред куќата на Мартин Нешковски, при што во потресена состојба, мајката на Мартин го изјавува следново: „Го убија, тие го убија, никој друг, државата и уште да кријам, како да кријам или дојдоа од ВМРО да го убедат маж ми, болен човек, дека не треба да кажува така? Тоа го направија, да го молат да не кажува, да не дава изјави оти државата го уби. Уште ќе работам за државата, цело време одевме, детето дојде со веселба, да каже“ На 8 јуни министерката за бнатрешни работи Гордана Јанкулоска држи прес конференција за случајот Мартин Нешкоски, во која што меѓу другите информации, соопштува дека лицето имало усна наредба да биде на должност до 24.00 часот, за што е направена и службена белешка.
Одговор на барањата од страна на МВР
МВР достави одговор на доставените барања наредното утро. Во одговорот беше образложено дека убицеот е во притвор во полиција и дека случајот ќе се реши согласно законите на РМ. Исто така, наведено е дека утврдување на каква било друга одговорност кај други вмешани лица ќе биде утврдена и решена од страна на судот.
587
587 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 587 година од новата ера, 587. од првиот милениум, 87. од VI век и осма од 580-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 587 година се протега во 3223 и 3224, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3283 и 3284 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1130. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 36 и 35 година пред хиџра.
Трајко Никушев
Трајко Никушев ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од cиpомaшно семејство. Завршил само основно училиште. Немал материјални можности да го продолжи образованието, па затоа станал општ работник. На 15 септември 1944 година стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби на територијата на Македонија. Се борел против балистите на падините на Китка и покрај Треска, а учествувал и во битките за уништување на сообраќајниците на линијата Скопје-Велес. Исто така, земал учество во уличните борби за ослободување на Скопје, на 13 ноември, како и во борбите за конечното разоружување на балистичките банди во Тетово и Косово. Потоа со Шеснаесеттата македонска ударна бригада заминал на Сремскиот фронт. Таму учествувал во сите борби на Бригадата. На 3 мај 1945 година, шест дена пред капитулацијата на Германија, храбро загинал. Бил закопан на борбената позиција.
Вандана Шива
Вандана Шива (родена на 5 ноември 1952 година) е индиски научник, еколошки активист, застапник за суверенитет на храната, екофеминист и автор на антиглобализацијата. Со седиште во Делхи, Шива напишала повеќе од 20 книги. Таа често се нарекува „Ганди од жито“ поради нејзиниот активизам поврзан со движењето против ГМО.
Шива е една од водачите и членовите на одборот на Меѓународниот форум за глобализација (со Џери Мандер, Ралф Надер и Џереми Рифкин ) и фигура на антиглобализацијата. Таа се расправа во корист на многу традиционални практики, како во нејзиното интервју во книгата Ведска екологија (од Ранчор Прајм ). Таа е член на научниот комитет на Fundacion IDEAS, тинк-тенк на Социјалистичката партија на Шпанија. Таа е и членка на Меѓународната организација за партиципативно општество. Таа ја доби наградата за правилен живот во 1993 година, награда основана од шведско-германскиот филантроп Јакоб фон Уекскул, и се смета за „Алтернативна Нобелова награда“.
Ран живот и образование
Шива студирала физика на Универзитетот Панџаб во Чандигар, дипломирала како диплома за наука во 1972 година. По краток престој во Центарот за атомски истражувања Баба, таа се преселила во Канада за да магистрира по филозофија на науката на Универзитетот во Гелф во 1977 година, каде што напишала теза со наслов „Промени во концептот на периодичноста на светлината“. Во 1978 година, таа завршила и докторирала по филозофија на Универзитетот во Западен Онтарио, фокусирајќи се на филозофијата на физиката. Нејзината дисертација била насловена „Скриени променливи и локалитет во квантната теорија“ во која таа разговара за математичките и филозофските импликации на теориите на скриените променливи кои спаѓаат надвор од опсегот на теоремата на Бел. Подоцна продолжила да спроведува интердисциплинарни истражувања во науката, технологијата и политиката за животна средина во Индискиот институт за наука и Индискиот институт за менаџмент во Бангалор.
Кариера
Вандана Шива пишува и зборува многу за напредокот во областа на земјоделството и храната. Правата на интелектуална сопственост, биоразновидноста, биотехнологијата, биоетиката и генетското инженерство се меѓу полињата каде Шива се борела преку активистички кампањи. Таа им помагала на грасрут организациите на Зеленото движење во Африка, Азија, Латинска Америка, Ирска, Швајцарија и Австрија со спротивставување на напредокот во развојот на земјоделството преку генетско инженерство.
Во 1982 година ја основала Истражувачката фондација за наука, технологија и екологија. Ова доведува до создавање на Навдања во 1991 година, национално движење за заштита на различноста и интегритетот на живите ресурси, особено мајчиното семе, промовирањето на органското земјоделство и фер трговијата. Навдања, што во превод значи „Девет семиња“ или „Нов подарок“, е иницијатива на RFSTE да ги едуцира земјоделците за придобивките од одржување на разновидни и индивидуализирани култури наместо да прифаќаат понуди од производители на храна за монокултура. Иницијативата основа над 40 банки за семиња низ Индија за да обезбеди регионална можност за разновидно земјоделство. Во 2004 година, Шива го основа Bija Vidyapeeth, меѓународен колеџ за одржливо живеење во долината Доон, Утараханд, во соработка со колеџот Шумахер, ОК.
Во областа на правата на интелектуална сопственост и биолошката разновидност, Шива и нејзиниот тим во Истражувачката фондација за наука, технологија и екологија го оспоруваат биопиратството на ним, басмати и пченица. Служела во експертски групи на влада за биоразновидност и законодавство за правата на интелектуална сопственост.
Нејзината прва книга, Staying Alive (1988), помогна да се сменат перцепциите за жените од третиот свет. Во 1990 година, таа пишала извештај за ФАО за жени и земјоделство со наслов „Повеќето фармери во Индија се жени“. Таа ја основа родовата единица во Меѓународниот центар за планински развој (ICIMOD) во Катманду и била основачки член на одборот на Организацијата за животна средина и развој на жените (WEDO).
Шива, исто така, служела како советник на владите во Индија и во странство, како и на невладините организации, вклучително и Меѓународниот форум за глобализација, Организацијата за животна средина и развој на жените и Мрежата од Третиот свет. Таа претседава со Комисијата за иднината на храната формирана од регионот Тоскана во Италија и е член на Научниот комитет што го советувала поранешниот премиер Запатеро од Шпанија. Шива е член на Управниот комитет на Индиската народна кампања против СТО. Таа е советник на Светскиот совет за иднината. Шива служи во владините комитети на Индија за органско земјоделство. Учествувала во проектот Stock Exchange of Visions во 2007 година Таа, исто така, ја советувала владата на Шри-Ланка за забраната за неоргански ѓубрива и пестициди воведени во 2021 година, што доведе до сериозно намалување на земјоделското производство во многу сектори (особено чајната индустрија) и недостиг на храна. Според „Хинду“, „претседателот Готабаја Раџапакса ја повика армијата да управува со кризата со рационализирање на снабдувањето со различни основни добра“.
Активизам
Шива има работено за промовирање на биолошката разновидност во земјоделството за да се зголеми продуктивноста, исхрана, приходите земјоделец и тоа е за оваа работа, таа беше признаена како "херој на животната средина" од страна на Time магазинот во 2003 година Нејзината работа на земјоделството започна во 1984 година по насилството во Пенџаб и катастрофата во Бопал предизвикана од истекување на гас од фабриката за производство на пестициди на Union Carbide. Нејзините студии за Универзитетот на ОН доведоа до објавување на нејзината книга Насилството на зелената револуција.
Во интервјуто со Дејвид Барсамиан, Шива тврди дека пакетот со семе-хемиски пакет промовиран од земјоделството на зелената револуција ја осиромаши плодната почва и ги уништи живите екосистеми. Во своето дело Шива наведува податоци кои наводно покажуваат дека денес има над 1400 пестициди кои можат да влезат во системот на храна ширум светот.
Шива е основачки советник на Светскиот совет за иднината (WFC). WFC е формиран во 2007 година „да зборува во име на политички решенија кои им служат на интересите на идните генерации“. Нивниот примарен фокус е на климатската безбедност.
Слобода на семе
Шива ја поддржува идејата за слобода на семето, или отфрлање на корпоративни патенти за семиња. Таа водела кампања против спроведувањето на договорот за правата на интелектуална сопственост (TRIPS) на СТО од 1994 година, кој го проширува опсегот на патентите за да ги вклучи формите на живот. Шива го критикува договорот дека има блиски врски со корпоративниот сектор и ја отвора вратата за понатамошни патенти за животот. Шива го нарекува патентирањето на животот „биопирација“ и се бори против обидите за патенти на неколку домородни растенија, како што е басмати. Во 2005 година, Шива била една од трите организации кои победија во 10-годишната битка во Европската канцеларија за патенти против биопиратството на Neem од страна на американското Министерство за земјоделство и корпорацијата WR Grace. Во 1998 година, организацијата на Шива Навдања започнала кампања против биопиратството на оризот басмати од американската корпорација RiceTec Inc. Во 2001 година, по интензивна кампања, RiceTec ги загуби повеќето од своите барања за патентот.
ГМ, Индија и самоубиства
Според Шива, „Зголемените цени на семињата во Индија резултираа со тоа што многу фармери се заглавени во долгови и се свртуваат кон самоубиство“. Создавањето монополи за семе, уништувањето на алтернативите, собирањето суперпрофит во форма на авторски права и зголемената ранливост на монокултурите создаде контекст за долгови, самоубиства и аграрна неволја. Според податоците на индиската влада, речиси 75 отсто рурален долг се должи на купените инпути. Шива тврди дека долгот на фармерите расте како што расте профитот на корпорацијата ГМО. Според Шива, токму во оваа системска смисла ГМ семињата се оние за самоубиство.
Меѓународниот институт за истражување на политиката за храна (IFPRI) двапати ги анализира академските написи и владините податоци и го заклучила намалувањето и дека нема докази за „оживување“ на самоубиството на фармерите.
Екофеминизам
Шива игра голема улога во глобалното екофеминистичко движење. Според нејзината статија „ Зајакнување на жените“ од може да се постигне поодржлив и попродуктивен пристап кон земјоделството со враќање на системот на земјоделство во Индија кој е повеќе фокусиран на ангажирање на жените. Таа се залага против распространетата „патријархална логика на исклучување“, тврдејќи дека системот фокусиран на жена ќе биде големо подобрување. Таа смета дека еколошкото уништување и индустриските катастрофи го загрозуваат секојдневниот живот, а одржувањето на овие проблеми станало женска одговорност.
Сесил Џексон критикува некои од ставовите на Шива како есенцијалистички.
Шива ја напишала книгата Екофеминизам во 1993 година со „германската анархистка и радикална феминистка и социолог“ Марија Миес. Го комбинираше западниот и јужниот феминизам со „еколошки, технолошки и феминистички прашања, сите инкорпорирани под терминот екофеминизам“. Овие теории се комбинирани низ целата книга во есеи од Шива и Мис.
Стефани Леј ја опишува книгата како збирка на есеи кои предизвикуваат размислување, но во неа откри и недостаток на нови екофеминистички теории и современи анализи, како и „севкупен неуспех да се признае работата на другите“.
Индиско разузнавачко биро за истрага
Во јуни 2014 година, индиските и меѓународните медиуми објавија дека Навдања и Вандана Шива биле именувани во протечениот, доверлив извештај на Индиското разузнавачко биро (IB), кој бил подготвен за Кабинетот на индискиот премиер.
Протечениот извештај вели дека кампањските активности на индиските невладини организации, како што е Навдања, го попречуваат растот и развојот на Индија. Во својот извештај, ИБ рече дека индиските невладини организации, вклучително и Навдања, добиваат пари од странски донатори под „добротворна облека“ на кампања за човекови права или еднаквост на жените, но наместо тоа ги користат парите за злобни цели. „Овие странски донатори ги водат локалните невладини организации да обезбедуваат теренски извештаи кои се користат за градење рекорд против Индија и служат како алатки за стратешките надворешнополитички интереси на западните влади“, се наведува во извештајот на ИБ.
Критика
Истражувачкиот новинар Мајкл Спектер, во една статија во The New Yorker на 25 август 2014 година наречена „Seeds of Doubt“, изрази загриженост поради голем број тврдења на Шива во врска со ГМО и некои од нејзините методи на кампања. Тој пишува: „Апсолутизмот на Шива за ГМО може да ја одведе во чудни насоки. Во 1999 година, десет илјади луѓе загинаа, а милиони останаа без покрив над главата кога циклон ја погоди источната индиска крајбрежна држава Ориса. Кога американската влада испрати жито и соја за да им помогне на хранењето на очајните жртви, Шива одржа прес-конференција во Њу Делхи и рече дека донацијата е доказ дека „САД ги користат жртвите од Ориса како заморчиња“ за генетски инженерски производи, иако таа не спомна дека истите тие производи се одобрени и консумирани во САД. Таа, исто така, напишала писмо на меѓународната помош агенција Оксфам да се каже дека таа се надева дека не планира да испрати генетски модифицираната храна за да го нахрани гладните преживеани. "
Шива одговори дека Спектер бил „лошо информиран“ и изјавува „за евиденција, откако го тужев Монсанто во 1999 година за неговите незаконски судења за памук Bt во Индија, добивав смртни закани“, додавајќи дека „концентрираниот ПР напад против мене во последните две години од Линас, Спектер и еднакво гласна група на Твитер е знак дека глобалниот бес против контролата врз нашето семе и храна, од Монсанто преку ГМО, предизвикува паника во биотехнолошката индустрија“. Дејвид Ремник, уредникот на Њујоркер, одговори со објавување писмо во кое ја поддржува статијата на Спектер.
Против Шива се посочени случаи на плагијат. Бирендра Најак забележала дека Шива дословно копирала од статија од 1996 година во Voice Gopalpur во нејзината книга од 1998 година Посилна од челик, и дека во 2016 година, таа направила плагијат на неколку параграфи од написот на S Faizi за изданието Plachimada/Coca-Cola објавено во Државниот човек.
Новинарот Кит Клор, во написот објавен во Дискавер на 23 октомври 2014 година со наслов „Богатата привлечност на селскиот шампион“, открива дека Шива наплаќа 40.000 долари по предавање, плус авионска карта за бизнис-класа од Њу Делхи. Клоор напишал: „Таа често се најавува како неуморен „бранител на сиромашните“, некој кој храбро го зазеде нејзиниот став меѓу селаните фармери во Индија. Сепак, да се забележи дека овој шампион на понижените не живее баш селански начин на живот.“
Стјуарт Бренд во „Дисциплина на целата земја“ опиша некои од изјавите на Шива како псевдонаучни, нарекувајќи ги нејзините предупредувања за „наследна стерилност“ ( Украдена жетва, 2000) „биолошка неможност“, но исто така и плагијат од Гери Гуидети, сопственик на компанијата за снабдување со семиња Арк Институтот, и „одвраќање“ создадено со надувување на потенцијалот на терминаторските гени врз основа на единствен патент од 1998 година доделен на американска компанија. Бренд, исто така, ја критикува позицијата на активистите против ГМО, вклучително и Шива, кои ја принудија владата на Замбија да ја отфрли меѓународно донираната пченка во 2001-2002 година, бидејќи била „отруена“, како и за време на циклонската катастрофа во Индија. Според второто, Шива тврди дека „итната состојба не може да се искористи како пазарна можност“, на што Бренд одговори: „Секој што ги охрабрува другите луѓе да гладуваат на принцип, треба самиот да направи дел од гладувањето“. Во 1998 година, Шива исто така протестирала против програмата за памук Bt во Индија, нарекувајќи ја „семе на самоубиство, семе на ропство, семе на очај“, тврдејќи дека ги штити фармерите. Меѓутоа, рестриктивните закони воспоставени во Индија под анти-ГМО лобирање доведоа до широко распространета „семе пиратерија“ каде индиските фармери незаконски саделе семиња од Bt памук и Bt brinjal, добиени или од експериментални плантажи или од Бангладеш (каде што се засадени легално) поради зголемен принос и намалена употреба на пестициди. Од 2005 година, над 2,5 милиони хектари биле засадени со „неофицијален“ памук Bt во Индија, за што Ноел Кингсбери рече:
Во Индија, фармерите кои незаконски саделе ГМ култури на крајот го формираа движењето Шеткари Сангатана, повикувајќи на реформи на рестриктивните закони создадени под лобирање против ГМО и од 2020 година околу 25% од одгледуваниот памук е ГМ.
Во 2021 година, голем број академици потпишаа отворено писмо во кое ја критикуваа одлуката на Универзитетот Мисури-Канзас да ја покани Шива на дебата. Тие цитираа голем број нејзини изјави кои ги опишаа како „неетички“ и „антинаучни“:
Шива, исто така, била критикувана за употреба на запалив јазик, споредувајќи ги нејзините противници со „нацистичките сторители“, повикувајќи да се погубат научници и новинари, нарекувајќи ги модерните земјоделски практики како „геноцид“, опишувајќи ги земјоделците кои садат Бт брињал како „криминалци“ и често повикувајќи се на го повлече истражувањето на Жил-Ерик Сералини финансирано од Гринпис.
Шива е една од застапниците на забраната за синтетички ѓубрива и пестициди во Шри Ланка во 2021 година, што доведе до намалување на жетвата низ целата земја, недостиг на храна и економска криза.
Филм
Вандана Шива е интервјуирана за голем број документарни филмови, меѓу кои и Freedom Ahead, Roshni; Деконструирање на вечерата: Дали вашата храна е безбедна?, Корпорацијата , напредува, нечистотија! Филмот , Нормално е готово, и Вака изгледа демократијата (документарец за протестите на СТО во Сиетл од 1999 година). и Мајкл Мур и Џеф Гибс Планетата на луѓето.
Фокусот на Шива на водата предизвика таа да се појави во голем број филмови на оваа тема. Овие филмови вклучуваат „Ganga From the Ground Up“, документарен филм за проблемите со водата во реката Ганг; Сино злато: Светски војни на вода од Сем Боцо ; Документарецот на Ирена Салина Flow: For Love of Water (во конкуренција на филмскиот фестивал Санденс 2008) и документарниот филм PBS NOW On Thin Ice.
На тема генетски модифицирани култури, таа била прикажана во документарниот филм Fed Up! (2002), за генетско инженерство, индустриско земјоделство и одржливи алтернативи; и документарниот филм Светот според Монсанто, филм направен од француската независна новинарка Мари-Моник Робин.
Шива се појави во документарен филм за Далај Лама, насловен Ренесансата на Далај Лама.
Во 2010 година, Шива била интервјуирана во документарен филм за пчелите и нарушувањето на колапсот на колонијата, насловен Кралица на сонцето.
Таа се појавува во француските филмови Demain и Solutions locales pour un desordre global.
Во 2016 година, таа се појавила во веганскиот документарен филм HOPE: What You Eat Matters, каде што ја критикува индустријата за земјоделство на животни и диетите интензивни за месо.
Семињата на Вандана Шива (2021), Бекет Филмс, долгометражен документарен филм кој ја раскажува нејзината животна приказна. www.vandanashivamovie.com
Хенриета Вард
Хенриета Мери Ада Вард (1 јуни 1832 година, Лондон – 12 јули 1924 година, Слаф) била британска сликарка на историски настани и други жанрови од викторијанската ера и почетокот на дваесеттиот век.
Живот и работа
Вард потекнувала од семејство коешто произведувало професионални уметници, неколку генерации по ред. Нејзиниот дедо од таткова страна бил истакнатиот сликар на животни Џејмс Вард, којшто бил во роднинска врска со колегите уметници Џон Џексон и Џорџ Морланд. Нејзините родители исто така биле уметници: Џорџ Рафаел Вард бил најдобро познат по неговата графика, Мери Веб Вард по нејзините минијатури. Една од сликите на нејзината мајка е Портрет на Хенриета Вард и нејзиното омилено гвинејско прасе, 1843 година. Како единствено дете, младата Хенриета израснала опкружена со уметници, познајници на нејзините родители, вклучувајќи ги Сер Едвин Ландзир, Ц.Р. Лесли и браќата Џон Џејмс и Алфред Едвард Шалон. Својот занает го изучувала во уметничкото училиште Блумсбери и академијата на Хенри Сас.
Во 1843 година, кога имала 11 години, Хенриета се вљубила во 27-годишниот историски сликар Едвард Метју Вард (немале роднинска врска). Се венчале тајно во мај 1848 година, со помош на пријателката на младоженецот, Вилки Колинс — така што нејзиното моминско презиме не се променило. Некои извори повремено ја нарекуваат „Хенриета Мери Ада Вард Вард“. Мајката на Хенриета никогаш не го прифатила тоа и ја лишила од наследството.
Колинс можеби го засновал заплетот на неговиот роман Василиј од 1852 година, на свршувачката во Вард. Хенриета тврдела дека му ја дала на Колинс идејата за „Жената во бело“.
Е.М. и Хенриета Вард имале осум деца, од коишто едното е Лесли Вард, карикатурист и цртач познат како „Шпион“. Додека го одгледувала своето потомство, Хенриета продолжила со сопствената уметничка кариера. Работела во различни жанрови, иако, како и нејзиниот сопруг, била позната по нејзините историски слики, на теми како Томас Чатертон и Елизабет Фрај. Била забележувана и по нејзините слики од деца. Ги користела сопствените деца како модели за нејзините слики. Една од нејзините најпознати слики е Палиси Потер, изложена на Кралската академија во 1866 година. Сликата го илустрира моментот кога Бернард Палиси случајно ја разнел својата куќа додека експериментирал со керамички техники. Ова дело и некои слични на него (на пример Кралицата Марија го напушта замокот Стирлинг, 1863 и Сцена од детството на Јованка Орлеанка, 1867) можеби ја направиле Хенриета најистакнатата сликарка на историски сцени во нејзината генерација. Таа им одржала часови по уметност на неколку деца од дворот на кралицата Викторија и принцот Алберт.
Таа живеела четириесет и пет години по нејзиниот сопруг. По неговата смрт во 1879 година, вдовицата основала сопствено уметничко училиште за да може да го прехрани своето семејство. Како и нејзината современичка Луиз Џоплинг, Хенриета Вард била специјализирана за обука на млади жени уметници. Имала добиено и пензија од 100 фунти за претходната служба како кралска учителка. Вард ги изложувала своите дела во Палатата на ликовните уметности на Светската колумбиска изложба во 1893 година во Чикаго, Илиноис.
Сам Омен
Кариера
Возел на Светското друмско првенство во дисциплината под 23 години. Во октомври 2015 година било објавено дека ќе им се приклучи на од 2016 година на тригодишен договор.
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017.
2018
Ја започнал сезоната со настап на Тур Даун Андер, каде завршил на 15. место и бил 24 секунди зад победникот. Омен го предводел Санвеб на Волта ао Алгарве. Во мај 2018 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2018, на која завршил на деветтото место, додека возел како поддршка за Том Димулен.
.pg
.pg — семрежен највисок државен домен за Папуа Нова Гвинеја.
Регистрациите се прават под второстепените домени .com.pg, .net.pg, .ac.pg, .gov.pg, .mil.pg и .org.pg.
Лилехамер
Лилехамер — град и општина во округот Оплан, Норвешка. Зафаќа површина од 477 км2 и население од 26.639 жители. Овој град во 1994 беше домаќин на Зимските олимписки игри.
Црква „Св. Христофор“ - Жупаништа
Свети Христофор (Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου) — црква кај селото Жупаништа, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е изградена во XIX век. Со напуштањето на селото и преместувањето на неговите жители во Орман, во 1955 – 1960 г. црквата исто така е напуштена и била во пропадната состојба.
Во 2013 г. храмот е обновен од жителите на Орман.
Серен Краг Андерсен
Серен Краг Андерсен (Søren Kragh Andersen; р. ) — дански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Тој е помлад брат на Асбјерн Краг Андерсен, исто така професионален велосипедист, и вози за.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Тројски манастир (Чернигов)
Тројскиот манастир (Троїцько-Іллінський монастир, Troits’ko-Illins’kyi monastyr) е историски манастир во градот Чернигов во североисточна Украина.
Првпат бил основан од Антоније Печерски во единаесеттиот век, но манастирот бил урнат во 1239 за време на монголската инвазија.
Тројскиот манастир бил реконструиран од славниот украински архитект Лазар Баранович во 1649. Во соседниот град Новгород-Северски, Баранович основал штампарска преса, што било реткост во тоа време. Подоцна тој ја пренел штампарската преса во Тројскиот манастир. Манастирската непосредна штампарска преса била славна поради гравирањето и библиотеката која содржела повеќе од 11,000 книги.
Главната атракција на манастирот е Тројската катедрала, која била изградена во 1679 како проект на архитектот Јоана Баптист. На врвот од катедралата се наоѓаат седум куполи.
Абасидски Калифат
Калифатот на Абасидите во почетокот својата администрција ја имала во градот Куфа, но во 762 година калифот Ел Мансур го основал градот Багдад, во близина на главниот град Ктесифон. Периодот на Абасидите бил обележан со потпирање во преден план на персискирте бирократи (особено семејството Бармакиди) за владеење на териториите освоени од арапските муслимани, како и зголемено вклучување на неарапските муслимани во Умата. Персиските обичаи биле широко прифатени од владејачката елита и започнале да ги поддржуваат уметниците и научниците. Багдад станал центар на науката, културата, филозофијата и иновациите за време на Златното доба на исламот.
И покрај оваа првична соработка, Абасидите од крајот на 8 век ги отуѓиле неарапските мавали и иранските бирократи. Тие биле принудени да се откажат од авторитетот над ел-Андалуз и Магреб до Омејадите, Мароко до династијата Идрисиди, Ифрикија до Аглабидите и Египет до шиитскиот калифат на Фатимидите. Политичката моќ на калифите во голема мера завршила со подемот на иранската Бујидска династија и Селџуците. Иако раководството на Абасидите над огромната исламска империја постепено се сведувала на церемонијална религиозна функција, династијата ја задржала контролата над своите месопотамски области.
Овој период на културно остварување завршил во 1258 година со зазимањето на Багдад од страна на Монголците под Хулегу хан. Абасидската линија на владетели и муслиманската култура воопшто, повторно се центрирала во главниот град на Мамелуците, Каиро, во 1261 година. Иако недостасувало политичка моќ, династијата продолжила да бара авторитет во религиозните прашања сè до османлиското освојување на Египет во 1517 година.
Абасидска револуција (750–751)
Абасидските калифи биле Арапи кои потекнувале од Абас ибн Абд ал-Муталиб, еден од најмладите чичковци на Мухамед и од истиот клан на Бану Хашим. Абасидите тврделе дека се вистински наследници на пророкот Мухамед за разлика од потомците на Омејадите од Умаја ибн Абд Шамс, врз основа на нивната поблиска крвна линија до Мухамед.
Абасидите исто така се издвојувале од Омејадите со напаѓање на нивниот морален карактер и администрација воопшто. Абасидите исто така свое внимание обрнале и на неарапските муслимани, познати како мавали, кои останале надвор од општеството на Арапите, засновано на сродство, и истите биле сметани за пониска класа во рамките на империјата на Омејадите. Мухамед Ибн Али, правнук на Абас, започнал кампања за враќање на власта во семејството на пророкот Мухамед, Хашмитите, во Персија за време на владеењето на Умар II.
За време на владеењето на Марван II, ова кулминирало со бунтот на имамот Ибрахим, четвртиот по потекло од Абас. Поддржан од провинцијата Хорасан, Персија, гувернерот им се спротивставил, а шиитските Арапи постигнале значителен успех, но тој бил заробен во 747 година и загинал, можеби убиен, во затвор.
На 9 јуни 747, Абу Муслим, кој се издигнал од Хорасан, успешно иницирал отворен револт против владеењето на Омејадите, што се одвивало под знакот на Црното Знаме. Близу 10.000 војници биле под команда на Абу Муслим кога непријателствата официјално започнале во Мерв. Генералот Катаба го следел гувернерот на бегство Наср ибн Сајар на запад, победувајќи ги Омејадите во Битката кај Нишапур, Битката кај Горган, Битката кај Нахаван и конечно во Битката кај Карбала, сите во годината 748
Конфликтот бил преземен од братот на Ибрахим Абдала, познат под името Абу ал-Абас ас-Сафах, кој ги поразил Омајадите во 750 во Битката кај Големиот Заб и подоцна бил прогласен за калиф. По оваа загуба, Марван избегал во Египет, каде што подоцна бил убиен. Остатокот од неговото семејство исто така било погубено.
Веднаш по нивната победа, Ас-Сафха ги испратил своите сили во Средна Азија, каде што неговите сили се бореле против проширувањето на Династија Танг за време на Битката кај Талас. Благородното иранско семејство Бармакиди ја претставило првата светска фабрика за хартија во градот, со што започнала нова ера на интелектуална преродба во доменот на Абасидите. Ас-Сафха се фокусирал на задушување на бројните бунтови во Сирија и Месопотамија. Византијците спровеле неколку напади за време на овие рани години.
752-775
Првата промена на Абасидите, под Ал-Мансур, била да се премести престолнината на империјата од Дамаск, Сирија, во Багдад во Ирак. Ова се направило за да се смират страстите и да се биде поблиску до персиската база за поддршка на мавалите во овој регион, а дел од персиските мавали барале помала арапска доминација во империјата. Багдад бил основан на реката Тигар во 762 година. Багдад бил првичното јадро на новонастанатиот главен град на Абасидите. И покрај тоа што е невозможно да се наведат какви било директни влијанија, сепак имало неколку примери на кружни градови од предисламска Персија, кои можеби обезбедиле инспирација за негова изградба. Нова позиција, онаа на везирот, исто така била основана за делегирање на централната власт, а уште поголема власт била доделена на локалните емири.
Абасидите во голема мера зависеле од поддршката на Персијцитеs при нивното соборување на Омејадите. Наследникот на Абу ал-Абас, Ал-Мансур ги прифатил повеќе неарапските муслимани. Иако ова помогнало да се интегрираат арапските и персиските култури, тој започнал да одбегнува многу од нивните арапски поддржувачи, особено Арапите од Хоросан, кои ги поддржале во нивните битки против Омејадите.
Овие пукнатини во нивната поддршка довело до непосредни проблеми. Омејадите иако не биле на власт, тоа не значело дека биле целосно уништени. Единствениот преживеан член на кралското семејство од Омејадите, кое било целосно уништено, на крајот се упатил кон Шпанија, каде што се етаблирал како независен емир (Абдурахман I, 756). Во 929 година, Абдурахман III ја презел титулата калиф, со што ел-Андалуз од Кордоба станал соперник на Багдад како легитимен главен град на Исламската Империја.
Во 756 година, калифот Ал-Мансур испратил над 4.000 арапски платеници за да им помогне на династијата Танг во бунтот Ан Ши против Ан Лушан. Абасидите или „Црните знамиња“, како што вообичаено се нарекувале, биле познати во хрониките на династијата Танг, како hēiyī Dàshí. Ал-Рашид испратил амбасади во кинеската династија Танг и воспоставил добри односи со нив }}    After the war, these embassies remained in China. По војната, овие амбасадори останале во Кина  , а калифот воспоставил сојуз со Кина.
775–861
Раководството на Абасидите морало напорно да работи во последната половина на 8 век (750-800), под неколку компетентни калифи и нивните везири за надминување на политичките предизвици создадени од далеку распространетата природа на империјата и ограничената комуникација низ неа и воспоставување административни промени потребни за одржување на редот. Исто така, во текот на овој ран период на династијата, особено за време на владеењето на Ал-Мансур, Харун ал-Рашид и Ал-Мамун, била создадена репутацијата и моќта на династијата.
Ал-Махди ги обновил борбите со Византијците, а неговите синови го продолжиле конфликтот додека царицата Ирина не понудила мир. По неколкугодишниот мир, Никифор I го прекршил договорот, а потоа се откажал од повеќе инвазии во текот на првата деценија на 9 век. Овие напади се одвивале на Таур, кулминирајќи со победата во Битката кај Красос и масовната инвазија на 806, предводена од самиот Рашид.
Морнарицата на Рашид, исто така, се покажала како успешна кога го презел Кипар. На крајот, настаните се свртиле и голем дел од стекнатото земјиште било изгубено. Рашид решил да се фокусира на бунтот на Рафи ибн ал-Лејт во Хорасан и починал додека бил таму. Додека Византија се борела против владеењето на Абасидите во Сирија и Анадолија, воените операции во текот на овој период биле минимални, бидејќи калифатот се фокусирал на внатрешните работи, неговите гувернери имале поголема автономија искористувајќи ја нивната зголемена моќ да ги стават своите позиции наследни.
Во исто време, Абасидите се соочиле со предизвици поблиску до дома. Харун ал-Рашид ги уништил Бармакидите, персиско семејство, кое значително ја зголемило својата власт во администрацијата на државата, убивајќи го поголемиот дел од семејството. Во истиот период, неколку фракции започнале да го напуштат царството кон други земји или да ја преземат контролата на далечните делови на империјата подалеку од Абасидите. Владеењето на Ал-Рашид и неговите синови се сметало за врв на Абасидите.
По смртта на Рашид, империјата била поделена од граѓанска војна меѓу калифот Ал-Амин и неговиот брат Ал-Мамун, кој ја имал поддршката од Хорасан. Оваа војна завршила со двегодишна опсада на Багдад и евентуална смрт на Ал-Амин во 813 година. Ал-Мамун владеел во ваесетгодишен релативен мир, и бил одговорен за создавање на автономнен Хорасан и континуирано одбивање на византиските напади.
Ал-Мутасим дошол на власт во 833 година и неговото владеење го означил крајот на силните калифи. Тој ја зацврстил својата лична армија со турски наемници и веднаш ја започнал војната со Византијците. Неговите воени походи биле главно успешни, кулминирајќи со убедлива победа во Аморион. Неговиот обид за заземање на Цариград не успеал кога неговата флота била уништена од невреме. Византијците ги рестартирале борбите со зазимање на Дамиета во Египет. Ал Мутаваки одговорил со испраќање на своите војници во Анадолија повторно, додека тие на крајот беа поразени во 863 година.
861–945
Во 820 година, Саманидите започнале да имат независна власт во Трансоксијана и Голем Хорасан. Сафаридите од Хорасан, речиси го зазеле Багдад во 876 година, а Тулунидите ја презеле контролата над поголемиот дел од Сирија. Продолжил трендот на слабеење на централната моќ и зајакнувањето на малите калифати на периферијата.
Ал-Мустакфи имал кратко владеење од 944-946 година, и во овој период, персиската фракција, позната како Бујиди од Дајмал, дошла на власт и ја презела контролата врз бирократијата во Багдад. Според историјата на Ибн Мискавајх, тие започнале да ги доделуваат иктите (феуд во форма на даночни фарми) на нивните поддржувачи. Овој период на локализирана секуларна контрола траел речиси 100 години. Губењето на моќта на Абасидите во времето на Бујуидите се променила, на сличен начин како што моќта на Селџуците пораснала во Персија.
До 870-тите Египет станал автономен под Ахмад ибн Тулун. На исток, гувернерите ги намалиле своите врски со центарот. Сафаридите од Херат и Саманидите од Бухара зачувале многу повеќе од персиската култура. Во тоа време само централните земји на Месопотамија биле под директна контрола на Абасидите, со Палестина и Хиџас често управувани од Тулунидите. Византија, од своја страна, започнала да ги протерува арапските муслимани подалеку од исток во Анадолија.
Кралска шведска академија на ликовните уметности
Кралска шведска академија на ликовните уметности (Kungliga Akademien för de fria konsterna) — една од кралските академии на Шведска. Основана е во 1773 во Стокхолм од страна на кралот Густав III. Академијата е независна организација која има за цел да го негува и развива сликарството, вајарството, архитектурата и другите ликовни уметности.
Абасидски Калифат
861–945
До 920-тите, ситуацијата се променила понатаму, бидејќи Северна Африка била изгубена од Абасидите. Шиитската секта која само ги препознава првите пет имами и ги трасира своите корени од ќерката на Мухамед, Фатима, ја презела контролата над Аглабидите. Нарекувани како династија Фатимиди, тие напредувале во Египет во 969 година, формирајќи го нивниот главен град во близина на Фустат во Каиро, кој тие го изградиле како бастион на шиитско учење и политика. Со започнувањето на 1000-те годии, тие станале главен политички и идеолошки потикнувач за сунитскиот ислам кај Абасидите. Во тоа време последната држава се распаднала во неколку гувернерии, кои, иако го признавале калифатскиот авторитет од Багдад, правиле главно како што сакале, нно и меѓусебно војувале. Самиот калиф бил под заштита на Бујудските емири кои го поседувале целиот Ирак и западниот Иран и биле симпатизери на шиизмот.
Надвор од Ирак, сите автономни покраини полека ја земале одликата на де факто држави со наследни владетели, армии и приходи и работеле. Махмуд Газневи ја добил титулата султан, наспроти емир која била во почеста употреба, што ја означила независноста на Газневидското Царство од калифатот. Во 11 век, продолжило губењето на моќта на калифите, бидејќи некои исламски владетели повеќе не го споменувале името на калифот во петочната молитва или го исфрлиле од нивните кованици.
945-1118
И покрај моќта на Бујдите, Абасидитего задржале високо ритуализираниот суд во Багдад, како што опишал бирократот Хилал ал Саби, но и тие имале одредено влијание врз Багдад, како и религиозениот живот. Бидејќи моќта на Бујдите исчезнала по смртта на Баха ал-Даула, калифатот успеал да ја врати силата. Калифот Ал Кадир, на пример, ја водел идеолошката борба против шиитите со дела како Багдадскиот манифест. Калифите го држеле редот во самиот Багдад, обидувајќи се да го спречат избивањето на нереди во главниот град.
Династијата на Бујдите била сменета со династијата на Огузите, познати како Селџуци. До 1055 година, Селџуците ја презеле контролата од Бујдите и Абасидите. Кога емирот и поранешен роб Басасири го зазел Багдад, калифот Ал-Каим не можел да го победи без надворешна помош. Тохрил Бег, селџучкиот султан, го вратил Багдад под сунитско владеење и го зел Ирак за неговата династија.