cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5266A
Други поделби
Проучување на NGC 5266A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48390. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 403; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8266. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Меленбек (Нојштрелиц)
Меленбек (Möllenbeck) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Војводство Саксо-Мајнинген
Саксо-Мајнинген (германски: Sachsen-Meiningen ) — едно од саксонските војводства владеени од лозата Ернестина од династијата Ветин, сместена во денешната југозападна германска покраина Тирингија.
Основана во 1681 година, со поделбата на Ернестинското војводство Саксо-Гота меѓу седумте синови на починатиот војвода Ернст I (Ернест Побожниот), линијата Саксо-Мајнинген на Домот на Ветин траела до крајот на германските монархиите во 1918 година.
Династија Ветин
Династијата Ветин била владетел на значителни имоти во денешните покраини Саксонија, Саксонија-Анхалт и Тирингија уште од средниот век. Во Лајпцигер Теилунг од 1485 година, Ветинерите биле поделени на две гранки именувани по нивните кнезови основачи Албрехт и Ернст (албертиниш и ернестиниш). Тирингија била дел од Ернестинскиот имот во Курсахсен (изборен фонд на Саксонија). Во 1572 година таму биле основани ограноците Саксобурготски Ајзенах и Саксо-Вајмар. Сениорската линија повторно се подели во 1641/41 година на три војводства, вклучувајќи го Војводството Саксо-Гота.
Војводата Ернст I кој го основал ова војводство со седиште во Гота се спротивставил на системот на прародителство. Како резултат на тоа, по неговата смрт во 1675 година, сите негови синови наследиле дел од неговиот имот и требало да владеат под водство на неговиот најстар син. Во пракса, ова се покажало многу комплицирано и донело три договори во 1679, 1680 и 1681 година кои ги основале следните кнежевства: Саксо-Гота (Фридрих), Саксо-Кобург (Албрехт), Саксо-Мајнинген (Бернхард), Саксо-Ајзенберг (Кристијан), Саксо-Хилдбургхаузен (Ернст) и Сакс-Залфелд (Јохан Ернст).
Сериски АТА интерфејс
Сериски АТА (SATA, кратенка од Serial AT Attachment ) претставува компјутерски интерфејс кој поврзува адаптер на домаќин со уреди за складирање како што се тврдите дискови и оптичките дискови. Серискиот АТА го наследува постариот Паралелен АТА (PATA) стандард,
нудејки неколку предности во однос на постариот интерфејс: намалена големина на кабел и цена (седум проводници,наместо 40 или 80), првичен hot swapping, побрз трансфер на податоципреку повисоки стапки на сигнализација, и поефикасно пренесување преку (опционален) I/O протокол.
Адаптерите на SATA домаќините и уредите комуницираат преку голема брзина сериски кабел со два пара на проводници. Спротивно на тоа, паралелната ATA (the redesignation за спецификации наследени од ATA) се користи 16-битна широка податочна магистрала со многу дополнителна поддршка и контролни сигнали, каде сите работат во многу пониски честоти. За да се обезбеди поддршка за постари верзии на наследената ATA,како софтвер и апликации, SATA ги користи истите основни АТА ATAPI команди поставени како наследени АТА уреди.
SATA ја замени паралелната АТА во десктоп компјутерите и лаптоп компјутерите, и во голема мера го замени PATA со нови вградени апликации. Пазарниот удел на SATA на пазарот на десктоп компјутерите е 99% во 2008 година. PATA remains widely used in industrial and embedded applications that use CompactFlash (CF) storage, which is designed around the legacy PATA standard, even though the new CFast standard is based on SATA.
Hotplug
Спецификациите на Сериски АТА вклучува логика за SATA уред т.н "hotplugging". Уреди и матични плочи, кои ги исполнуваат спецификациите на интероперабилност се способни за "hot plugging".
Напреден контролен интерфејс за домаќини
Напреден контролен интерфејс за домаќини или (AHCI) е интерфејс објавен и користен од страна на Интел, кој стана de facto стандард.Тој дозволува употреба на напредни функции на SATA hotplug и основни подредени команди (NCQ). Ако AHCI не е поддржана од страна на матичната плоча и чипсетот, SATA контролерите обично работат во "IDE емулација", кој не дозволува пристап до одликите на уредот поддржани од страна на ATA/IDE стандардот.
Драјверите на Windows уредите кои се етикетирано како SATA често работат во IDE режим на емулација освен ако експлицитно не е наведено дека состојбата им е во AHCI режим, во RAID режим, или во режим предвиден од неслободни драјвери и команди кои им е дозволен пристап до SATA функциите пред AHCI да стане популарен. Модерните верзии на Microsoft Windows, Mac OS X, FreeBSD, Linux со верзија 2.6.19 па наваму, as well as Solaris and OpenSolaris, include support for AHCI, but older operating systems such as Windows XP do not. Even in those instances, a proprietary driver may have been created for a specific chipset, such as Intel's.
SATA revision 1.0 (1.5 Gbit/s, 150 MB/s)
Ревизија 1.0a беше издадена на 7 јануари 2003. Првата генерација на SATA интерфејси ,сега позната како SATA 1.5 Gbit/s, комуницира по стапка од  1.5 Gbit/s, и не поддржува основни подредени команди (NCQ). Земајки 8b/10b кодирање предвид, тие имаат вистински некодирана брзина на трансфер од 1.2 Gbit/s (150 MB/s). Теоретски, пропусниот опсег на SATA 1.5 Gbit/s e слична на онаа на PATA/133,но поновите SATA уреди нудат дополнителна опрема како што е NCQ, кои ги подобруваат перформансите во мултитаскинг средината.
Во почетниот период после финализацијата на SATA 1.5 Gbit/s ,производителите на адаптери и драјвери користеа т.н "мост чип" за претворање на веќе постоечките PATA дизајни за употреба со SATA интерфејс. Премостените драјвери имаат SATA конектир, можат да вклучат еден или два вида на енергетски конектори, и, генерално, и да вршат идентични еквиваленции со нејзиниот првичен SATA. Сепак, повеќето премостени дискови немаат поддршка за некои SATA- специфични одлики како што е NCQ. Основните SATA производи брзо се префрлија на премостените производи со воведувањето на втората генерација на SATA дисковите.
SATA revision 2.0 (3 Gbit/s, 300 MB/s)
SATA revision 2.0 беше издадена во април 2004, претставувајки го (NCQ). Тоа е компатибилно со SATA 1.5 Gbit/s.
Втората генерација SATA интерфејси работи со основна брзина на трансфер од 3.0 Gbit/s кое, кога изнесуваше за 8b/10b кодирачка шема, е еднаква на максималната некодирана стапка на трансфер од  2.4 Gbit/s (300 MB/s). Теоретскиот пропуслив опсег на SATA revision 2.0, кое е исто така познато како SATA 3 Gbit/s, ја дуплира пропусната моќ на SATA revision 1.0.
Кабли, конектори, и порти
Конекторите и каблите претставуваат највидливата разлика помеѓу SATA и паралелни ATA дискови. За разлика од PATA, истите конектори се користат на  3.5 in SATA тврдите дискови (за десктоп и опслужувач компјутери) и2.5 in дискови (за опслужувачки и помали компјутери).
Стандардни SATA конектори за податоци и моќ имаат диригентски спроводник од 1.27 mm. Малку сила е потребно за да се спојат два SATA конектори. Помал mini-SATA или mSATA конектор се користи за помали уреди како што се 1.8-inch SATA дискови, некои DVD и Blu-ray дискови, и mini SSDs.
Специјален eSATA конектор е специфициран за надворешни уреди,и опционално имплементира спроведување за клиповите да одржат внатрешни конектори цврсто на едно место. SATA дисковите можат да бидат вклучени во SAS дисковите, но SATA контролерите неможат да ракуваат со истите SAS дискови.
Микро конектори
Микро SATA конекторите уште се нарекуваат и uSATA или μSATA.
SATA Експрес
SATA Експрес, првично стандардизиран во 3.2 стандардизацијата, е интерфејс кој поддржува или SATA илиPCI Експрес уреди за складирање. Конекторот за домаќинот не е компатибилен со 3.5-inch SATA конектор за податоци, овозможувајки до два SATA уреди да бидат поврзани. Во исто време, конекторите на домаќините обезбедуваат повеќекратни PCI Експрес ленти за чиста PCI Експрес врска на уред за складирање.
Наместо вообичаениот пристап на удвојување на основната брзина на SATA индерфејсот, PCI Експрес беше избран за постигнување на трансфер на податоци со брзина поголема од 6 Gbit/s. Беше констатирано дека удвојувањето на основната SATA брзина ќе одземе премногу време, премногу промени ќе бидат потребни за SATA стандардот, и ќе резултира со многу поголема потрошувачка на енергија во споредба со постојните PCI Експрес магистрали.
Во прилог на поддршка на наследните контролни интерфејси на домаќини (AHCI), SATA Експрес исто така ги прави компатибилни за NVM Express (NVMe) да се користат како логички интерфејси за уради за складирање поврзани со PCI Експрес уреди.
Протоколи
Спецификациите на SATA дефинираат три различни слоеви на протоколи : физички ,линк и транспортен.
Физички слој
Физичкиот слој ги дефинира електричните и физичките одлики на SATA (како што се кабелските димензии и "parasitics", нивото на напонот на драјверите и работниот опсег на приемникот), како и физичкиот подсистем на кодирање ( кодирање на ниско ниво, уред за детекција на жици, и иницијализација на линкови).
Физичкиот пренос користи диференцијална сигнализација. SATA PHY содржи предавачки и примачки парови. Кога SATA врската не е во употреба (пример: нема приклучен уред), предавателот овозможува преносот на игличките да пловат заедно со нивниот заеднички режим на напон. Кога SATA-link е или активен или во фаза на иницијализација, предавателот ги придвижува игличките на наведениот диференцијален напон (1.5 V in SATA/I).
SATA физичкото кодирање користи систем линија на кодирање позната како 8b/10b кодирање. Оваа шема опслужува повеќе функции потребни за да се одржи диференцијалната сериска врска.Прво, протокот содржи потребни синхронизирани информации кои дозволуваат SATA дисковите да ги извлече тактовите честоти. 8b/10b кодираните секвенци вградуваат периодични транзиции за да овозможат на ресиверот да се постигне помало усогласување без употреба на одделно пренесени референтни бранови. Секвенцата исто така има неутрален (DC-избалансиран) битстрим, кој им овозможува на предавателите и примателите да бидат AC-комбинирани. Генерално, вистинската SATA сигнализација е полудуплекс, што значи дека може да се чита или запишуа само во одредено време.
Слој на поврзување
После PHY-слојот којшто овозможуваше врска, слојот за поврзување е одговорен за пренос и прием на информациски конструкции (FISs) преку SATA линкот. FISs се пакети кои содржат информации за контрола или товар на податоци.Секој пакет содржи заглавје(идентификација на типот), и товар чија содржина е во зависност од видот. Слојот за поврзување исто така управува со контрола на проток во текот на врската.
Топологија
SATA користи точка-до-точка архитектура.Физичката врска помеѓу контролерот и уредот за складирање податоци не е споделен помеѓу другите контролери и уреди за складирање. SATA дефинира мултипликатори, кои овозможуваат на една порта на SATA Контролер да користи до 15 уреди за складирање. Мултипликаторот врши функција на центар; контролерот и секој уред за складирање е поврзан со центарот. This is conceptually similar to SAS expanders.
PC системите имаат SATA контролери вградени во матичната плоча, обично со 2 до 8 порти. Дополнителни порти можат да бидат инсталирани преку додатоци на SATA-адаптерите (достапни во различни магистрални интерфејси: USB, PCI, PCIe).
SATA 3 Gbit/s and SATA 6 Gbit/s
SATA 3 Gbit/s и SATA 6 Gbit/s се складни една на друга. Повеќето уреди кои се само SATA 3 Gbit/s можат да се поврзат со уреди кои се SATA 6 Gbit/s, и обратно, преку SATA 3 Gbit/s уредите кои се поврзат само со SATA 6 Gbit/s уреди со побавната 3 Gbit/s брзина.
Меленбек
Меленбек може да се однесува на следниве места во Германија:
Црквиште (Доброште)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во тетовското село Доброште. Претставува црква од доцниот среден век. Се наоѓа северно од селото, во непосредната близина на денешната црква, каде се наоѓаат остатоци од стара еднокорабна црква што била посветена на Св. Никола.
1131
1131 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1131 година од новата ера, 131. од вториот милениум, 31. од XII век и втора од 1130-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6639 и 6640 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5881 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4891 и 4892 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1884.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1131 година се протега во 3767 и 3768, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3827 и 3828 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1674. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 525 и 526 исламска година.
Андреа Мантења
Андреа Мантења (13 септември 1506) бил италијански сликар, студент по римска археологија и зет на Јакопо Белини.
Како и другите уметници од тоа време, Мантења експериментирал со перспектива, на пр. со спуштање на хоризонтот со цел да создаде чувство на поголема монументалност. Тој, исто така, водел работилница која била водечки производител на отпечатоци во Венеција пред 1500 година.
Младите и образованието
Мантења бил роден во Исола ди Картуро, Венецијанската Република близу Падова (сега Италија), втор син на столарот Бјаџо. На 11-годишна возраст, тој станал чирак на падуанскиот сликар Франческо Скварчоне. Скварчоне, чија првобитна професија била кројачката, се чини дека имала извонреден ентузијазам за античката уметност и факултет за глума. Како и неговиот познат сонародник Петрарка, Скварчоне бил ентузијаст за Стариот Рим: тој патувал во Италија, а можеби и во Грција, собирајќи антички статуи, релјефи, вазни и друго, правејќи цртежи од нив, а потоа ја ставал на располагање својата колекција за другите да ја проучуваат.
Дури 137 сликари поминале низ училиштето на Скварчоне, кое било основано околу 1440 година и кое станало познато низ цела Италија. Падова привлекла уметници не само од Венето, туку и од Тоскана, како што се Паоло Учело, Филипо Липи и Донатело. Раната кариера на Мантења била обликувана од впечатоците за фирентинските дела. Во тоа време, се велело дека Мантења бил омилен ученик на Скварчоне, кој го научил латински и му наложил да проучува фрагменти од римската скулптура. Мајсторот, исто така, претпочитал присилна перспектива, чие сеќавање можело да биде причина за некои од подоцнежните иновации на Мантења. Сепак, на 17-годишна возраст, Мантења ја напуштил работилницата на Скварчоне. Тој подоцна тврдел дека Скварчоне профитирал од неговата работа.
Првото дело на Мантења, сега изгубено, било олтар на црквата Санта Софија во 1448 година. Истата година тој бил повикан, заедно со Николо Пизоло, да работи со голема група сликари на кои им било доверено украсувањето на капелата Оветари во трансептот на црквата Еремитани. По низа случајности, Мантења го завршил најголемиот дел од работата сам, иако Ансуино, кој соработувал со Мантења во капелата Оветари, го донел својот стил од школата за сликање Форли.
Скицата за фреската на Свети Стефан била преживеана и била најраната позната прелиминарна скица која сè уште опстојувала за да се спореди со соодветната фреска. Цртежот покажувал доказ дека голите фигури - кои подоцна биле насликани како облечени - биле користени во концепцијата на делата за време на раната ренесанса. Во прелиминарната скица, перспективата била помалку развиена и поблиска до попросечна гледна точка. И покрај автентичниот класичен изглед на споменикот, тој не бил копија на ниту една позната римска градба.
Меѓу другите рани фрески на Мантења биле двајцата светци над влезниот трем на црквата Сант Антонио во Падова, од 1452 година. Како што напредувал младиот уметник во својата работа, тој бил под влијание на Јакопо Белини, татко на прославените сликари Џовани Белини и Џентиле Белини, и ја запознал неговата ќерка Николозија. Во 1453 година Јакопо се согласил на брак помеѓу Николозија и Мантења.
Естетски
Мантења никогаш не го променил начинот кој го усвоил во Падова, иако неговата боја - на почетокот неутрална и неопределена - се зајакнала и созреала. Низ неговите дела имало повеќе балансирање на бојата отколку финост на тонот. Една од неговите големи цели била оптичката илузија, спроведена со мајсторство на перспективата која, иако не секогаш математички точна, постигнала зачудувачки ефект за времето.
Остатокот од својот живот го поминал во Верона, Мантова и Рим; не било потврдено дали престојувал и во Венеција и Фиренца. Во Верона помеѓу 1457 и 1459 година, тој насликал голем жртвеник за црквата Сан Зено Маџоре, прикажувајќи Мадона и ангели, со четири светци на секоја страна од олтарниот дел на Сан Зено.
Работа во Мантова
Маркизот Лудовико III Гонзага од Мантова некое време го притискал Мантења да влезе во негова служба, а следната година, 1460 Мантења бил назначен за дворски уметник. Од декември 1466 година со своето семејство се преселил во Мантова. Неговиот ангажман бил за плата од 75 лири месечно, сума толку голема за тој период, што видливо ја означувал високата почит за неговата уметност. Тој всушност бил првиот сликар од која било еминенција со седиште во Мантова.
Неговото Мантованско ремек-дело било насликано за дворот на Мантова: серија целосни композиции во фреска, вклучувајќи различни портрети на семејството Гонзага и други. Украсувањето на комората најверојатно било завршено во 1474 година. Десетте години што следеле не биле среќни за Мантења и Мантова: Мантења станал раздразлив, неговиот син Бернардино починал, како и неговата сопруга Барбара и неговиот наследник Федерико. Само со изборот на Франческо II од Домот на Гонзага, уметничките навики во Мантова повторно започнале. Тој изградил прекрасна куќа во областа на црквата Сан Себастиано и ја украсил со мноштво слики. Куќата може да се види и денес, иако сликите не преживеале. Во овој период тој почнал да собира некои Стар Римски бисти (кои му биле дадени на Лоренцо де Медичи кога фирентинскиот водач ја посетил Мантова во 1483 година), насликал некои архитектонски и украсни фрагменти и го завршил свети Себастијан, кој сега се наоѓа во Лувр.
Во 1488 година Мантења бил повикан од папата Инокентиј VIII да наслика фрески во капелата Белведере во Ватикан. Оваа серија фрески, вклучително и познатото Крштение на Христос, подоцна била уништена од Пиј VI во 1780 година. Мантења се сретнал и со познатиот турски заложник Џем и внимателно ги проучувал античките споменици на Рим, но неговиот впечаток за градот во целина бил разочарувачки. Се вратил во Мантова во 1490 година, и влегол во силна врска со културната и интелигентна Изабела д'Есте.
Во сегашниот негов град, тој продолжил со деветте слики од триумфите на Цезар, кои веројатно ги започнал пред неговото заминување во Рим, а кои ги завршил околу 1492 година. Овие композиции биле сметани за најдобро дело на Мантења, и биле продадени во 1628 година заедно со најголемиот дел од уметничките богатства на Мантова на англискиот крал Чарлс I.
Подоцнежни години
И покрај опаѓањето на неговото здравје, Мантења продолжил да слика. Други дела од овој период се Мадона од пештерите, Свети Себастијан и Оплакување над мртвиот Христос, веројатно насликани за неговата лична погребна капела. Друго дело од подоцнежните години на Мантења било она што е познато како Мадона дела Виторија, сега во Лувр. Била насликана во темпера околу 1495 година, во спомен на битката кај Форново, чиј сомнителен исход Франческо Гонзага сакал да го покаже како победа на италијанската лига; црквата во која првично била сместена сликата била изградена по дизајн на Мантења. Мадона овде била прикажана со различни светци, архангелот Михаил и Свети Морис како ја држеле нејзината мантија, која била испружена над клекнатиот Франческо Гонзага, среде изобилство од богати украси и други додатоци. Иако не во сите погледи на неговиот највисок редослед на извршување, ова се вбројувало меѓу најочигледно најубавите дела на Мантења во кои квалитетите на убавината и привлечноста биле помалку изразени од оние други извонредности кои биле поприродни за неговата тешка гениј, напната енергија која преминува во ослабена страст.
По смртта на неговата сопруга, Мантења станал татко на вонбрачен син Џовани Андреа, и имал сериозни неволји, како што било протерувањето од Мантова на неговиот син Франческо, кој го предизвикал незадоволството на Марчезите.
Тој починал во Мантова, на 13 септември 1506 година. Во 1516 година, неговите синови му поставиле убав споменик во црквата Сант Андреа, каде што го насликал жртвеникот на капелата на мртовечницата. Куполата била украсена од Кореџо.
Гравури
Мантења никогаш не потпишал или датирал ниту една од неговите гравури. Според Вазари, Мантења почнал да гравира во Рим, поттикнат од гравурите направени од Фиренца. Можно било Мантења да почнал да гравира додека бил во Падова, на школување кај угледниот златар, Николо. Денес се смета дека Мантења таму изгравирал само седум, или ниту една. Друг уметник од работилницата кој направил неколку чинии обично се идентификувал како Џовани Антонио да Бреша (познато како Зоан Андреа).
Меѓу главните примери биле: Битката на морските чудовишта, Богородица и дете, Бакански фестивал, Херкул и Антеј, морските богови, Џудит со главата на Холоферн, Депонирањето од крстот, Гробницата, Воскресението, Човекот на тагата, Богородица во пештера и неколку сцени од триумфот на Јулиј Цезар. Неколку негови гравури се претпоставува дека биле изведени на некој метал помалку тврд од бакар.
Сега се верува дека ниту Мантења ниту неговата работилница ги произведувале таканаречените картички Мантења Тароки.
Проценка и наследство
Во однос на класичниот вкус, Мантења ја оддалечил целата современа конкуренција. Иако бил суштински поврзан со 15 век, неговото влијание врз стилот и трендовите на неговата ера било многу означено врз италијанската уметност генерално. Џовани Белини, во неговите претходни дела, очигледно го следел водството на неговиот зет Андреа. Албрехт Дирер бил под влијание на неговиот стил за време на неговите две патувања во Италија, репродуцирајќи неколку негови гравури. Леонардо да Винчи ја зел од Мантења употребата на украси со овошје.
Главното наследство на Мантења се сметало за воведување на просторен илузионизам, и во фреските и во сликите: неговата традиција на украсување на таванот се следела речиси три века. Почнувајќи од бледата купола на Свадбената соба, Кореџо го изградил истражувањето на неговиот мајстор и соработник во перспективни конструкции, на крајот создавајќи ремек-дело како куполата на катедралата во Парма.
Велетин (тврдина)
Тврдината Велетин  се наоѓа во Косово, во близина на манастирот Грачаница. Тврдината била изградена во времето на Византија, иако се смета дека била подигнета на местото на поранешна античка тврдина.
Опозиција (шах)
Опозиција е поим кој во шахот означува ситуација, која се јавува кога двата крала се наоѓаат на иста линија, ист ред или иста дијагонала и меѓу нив има само едно празно поле. Во ваква ситуација за страната која не е на потег се вели дека „ја има опозицијата“. Тоа е посебен вид на цугцванг и најчесто се јавува во завршниците, во кои на таблата има само пешаци. Страната, која при опозиција е на потег се смета дека е во полоша позиција, бидејќи на противникот му остава можност да заземе многу значајни полиња или да одигра нова опозиција. Сепак, опозицијата не е најдоброто решение во одредени ситуации, иако претставува силно оружје во завршницата.
Потребно е да се правин разлика меѓу поимите директна опозиција, дијагонална опозиција и далечна опозиција. Далечната опозиција не го задоволува условот, меѓу двата крала да има само едно поле, за разлика од претходните две.
Директна опозиција
Директна опозиција е ситуација во која и двата крала се наоѓаат на иста линија, а меѓусебно се оддалечени со само едно празно поле. Доколу и двата крала се наоѓаат на иста хоризонтала, а меѓу нив има само едно празно поле, тогаш станува збор за хоризонтална опозиција, а доколку се наоѓаат на иста вертикала, а меѓу нив има само едно поле, тогаш станува збор за вертикална опозиција.
Директната опозиција е честа појава во завршницата и има директно влијание врз исходот од партијата. Во ситуација, кога има опозиција, се смета дека, „оној кој е на потег е во полоша позиција“. На дијаграмот е дадена позиција во завршницата, во која белиот има материјална предност од еден пешак, а неговиот и црниот крал се во опозиција. Исходот од оваа партија ќе зависи од тоа кој е на потег. Доколку тоа е белиот, партијата ќе заврши реми, а доколку тоа е црниот, тогаш белиот ја има опозицијата и ќе извојува победа (видете: Завршница со крал и пешак против крал).
Сепак, постојат позиции во завршницата, во кои се исклучува правилото, тој којшто е на потег е во полоша позиција, односно со т.н. триаголен маневар, посилната страна успева да победи.
Најчесто кога се мисли на опозиција се мисли на директна опозиција, иако како што веќе беше наведено, поимот опозиција е поширок поим.
Дијагонална опозиција
Ситуацијата во која и двата крала се наоѓаат на иста дијагонала, а меѓу нив има само едно празно поле се нарекува дијагонална опозиција. Дијагоналната опозиција, понекогаш може да се трансформира во директна опозиција.
Во позицијата на дијаграмот, белиот има материјална предност во завршницата, но се наоѓа во опозиција и е на потег. Но, сепак поставеноста на фигурите и ограниченоста на црниот крал му овозможуваат да победи:
Со овој потег, белиот „ја има опозицијата“ и го принудува црниот крал да го напушти својот пешак, по што завршната реализација за белиот е лесна.
Далечна опозиција
Далечна опозиција има во оние ситуации, кога и двата крала се наоѓаат на иста линија, но меѓу нив има повеќе од едно „празно“ поле. Далечната опозиција по низа од неколку потези се претвора во директна опозиција, при што важи правилото: „страната која е на потег е во полоша позиција“.
Позицијата на дијаграмот ја проучувал третиот официјален светски првак во шах, Хосе Раул Капабланка. Во оваа, симетрична позиција, на потег е белиот :
Во оваа позиција со опозиција, црниот е на потег, со што му овозможува на белиот заземање на едно до значајните полиња d5 или f5, по што белиот ќе биде поблиску до еден од црните пешаци и би ја добил партијата.
Сепак, ако се разгледа убаво оваа композиција, на секоја далечна опозиција на белиот, црниот исто така возвраќаше со далечна опозиција. Во вакви или слични ситуации, постои правило кое го надополнува правилото на предност при опозиција:
Во овој случај, во почетната позиција има 6 полиња меѓу белиот и црниот крал, па белиот кој е на потег ја има опозицијата.
Намера
Познатиот руски велемајстор, Јури Авербах укажува дека опозицијата е средство за крајот, а крајот е пробивање до клучното поле. Тоа може да поле пред пешак, што му овозможува на кралот да го предводи пешакот до промоција или критична зона, што овозможува освојување на противничкиот блокиран пешак. Во позицијата на дијаграмот, белиот има можност да му објави опозиција на црниот крал или да својот крал да го смести пред својот пешак. Потегот 1.Кс5 води до победа, а по потегот 1.Ке4?, иако белиот ја има опозицијата, партијата ќе заврши реми.
Очигледно е дека опозицијата претставува силно оружје во завршницата, но сепак не и пресудно за исходот од партијата. Во многу позиции, има посилни потези отколку потезите со кои се објавува опозиција.
Алмштет
Алмштет (Almstedt) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Зибесе.
Општината Алмштет била составена од истоименото село и помалото село Зегесте. Во двете села има значајни стари цркви и добро зачувани фахверк градби. Црквата во Зегесте е изградена во 1770 година.
Аспровалта
Аспровалта (Ασπροβάλτα) — гратче во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. . Пред реформата на локалната власт во 2011 година Аспровалта била дел од општината Свети Ѓорѓија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 78 километри источно од Солун и на 8 километри северно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, на западниот брег од Струмски Залив во подножјето на Богданска Планина.
Аспровалта опфаќа површина од 25 квадратни километри.
Историја
Археолозите при археолошките ископувања утврдиле дека местото било населено уште од хеленистичкиот период и е познато дека во римско време Вија Егнација премувала низ регионот. Според еден документ од манастирот Симонопетра, населбата била изградена во почетокот на XVI век.
Во XIX век Аспровалта било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 85 жители Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 98 семејства и со 347 жители, додека во 1940 година селото броело 505 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 785 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 670 жители, во 1971 година имало 691 жител, во 1981 година имало 1466 жители, додека во 1991 година имало 2366 жители а во 2001 имало 2997 жители. Денеска, населението на селото е 2838 жители според пописот од 2011 година.
Мојца Злокарник
Мојца Злокарник ( словенечки Mojca Zlokarnik) е академска: сликарка и графичарка, вонредна професорка и уредничка, родена е во 1969, Љубљана, Словенија.
Животопис
Завршила Академија за ликовна уметност и обликување на Универзитетот во Љубљана. Во 1995 година завршила постдипломски студии кај професорката и сликарка Метка Крашовец  а магистрирала графика кај професорот Лојзе Логар .Студиски престојувала во  Прага, Њујорк и Париз, Бугарија, Германија. Од 2001 до 2015 година била главен и одговорен уредник на познатата ликовна ревија Ликовни беседи. Денес е член на уредничкиот одбор. Напишала голем број ликовни критики, огледи, есеи, прикази, објавени во истоимената ревија.
Работи како предавач по ликовна теорија на Високата школа за уметност на Универзитетот во Нова Горица, на Педагошкиот факултет во Марибор и како ментор на одделот за графички техники на Меѓународниот графички центар - МГЛЦ во Љубљана.
Творештво
Творештво и е реализирано во доменот на сликарството и графиката.Нејзино примарно изразно средство е бојата. Боите хармонично ги поставува во линиски систем со што обединува сликарство графички ликовен израз со кобинација на широк спектар на бои.
Нејзината естетика и стил припаѓаат на аналитичка апстракција, во која вметнува рефлексивна лирска расоположба. Додека во графиката истражува изразити експресивни опции.
Библиографија
Мојца Злокарник - „Како да се дофати материјалноста пред да се претвори во ништо“, Музеј на радовљишката општина, 2002. Мојца Злокарник - Објект на опсервација“, Галерија на Мурска Собота, 2013.
Мојца Злокарник - Слики и графики, папербак, 1999.
Мојца Злокарник - Немо Говорење,Општинска галерија, Нова Горица, 2017.
Леонард Жута
Леонард Жута (роден 9 август 1992 во ) - македонски фудбалер со албанско потекло, играч од одбраната на Волеренга и поранешен член на македонската репрезентација.
Технички одлики
Најчесто игра на позиција лев бек, но во период додека настапувал за Хекен играл и како централен одбранбен играч во формација со тројца и со четворица дефанзивци.
Клупска кариера
На 31 август 2015 година, Жута го напуштил шведскиот клуб Хекен и потпишал тригодишен договор со хрватскиот прволигаш Риека. На презентацијата Жута го одбрал дресот со бројот 8., и изјавил: "Клубот ми претстави интересен проект, ми се допаѓа тренинг-кампот и се радувам на оваа епизода".
На 8 јануари 2019, Жута потпишал за турскиот клуб Конијаспор.
Репрезентативна кариера
Во јуни 2015 година, со настапот на натрпеварот против Словачка, Жута за првпат заиграл за македонската репрезентација.
Космос-1393
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јули 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1393 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1482 км, а најмалото на 1470.
Спас Мартинов
Спас Мартинов — македонски деец, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1872 година во Битола. Во 1896 година завршува словенска филологија на Софискиот универзитет по што учителства во Македонија. За време на Солунската афера од јануари 1901 година, е известен од Иван Хаџи Николов за апсењата на турската полиција и успеал да се сокрие. Од таму оди како наставник во Едрене, каде што во 1901 година е назначен за претседател на Одринскиот окружен револуционерен комитет. Помеѓу 13-15 април 1902 година во Пловдив учествува на конгресот на Одринскиот револуционерен округ, заедно со Гоце Делчев и Михаил Герџиков, каде што е избран за член на окружниот комитет. Истата година е избран за член на Централниот комитет, заедно со Иван Гарванов и Димитар Мирчев. Во 1903 година учествува на Солунскиот конгрес. Во пролета истата година е уапсен од страна на турските власти и екстрадиран во Бугарија. За време на Илинденското востание работи во Задграничното претставништво. Подоцна во 1904 година зема учество во подготовките на чети, кои требало да заминат во внатрешноста на Македонија. Потоа, тој е учител во Свиштов без да прекинува своите активности во Македонската револуционерна организација. Спас Мартинов умрел во Софија на 30 декември 1937 година.
Ајнштајниум
Ајнштајниум — вештачки елемент со симбол Es и атомски број 99. Член на актиноид серија, тоа е седмиот поурански елемент.
Ајнштајн е мек, сребрен, парамагнетски метал. Нејзината хемија е типична за доцните актиноиди, со превласт на оксидациската состојба +3; +2 оксидациската состојба е исто така достапна, особено во цврсти материи. Високата радиоактивност на einsteinium-253 произведува видлив сјај и брзо ја оштетува својата кристална метална решетка со ослободена топлина од околу 1000 вати по грам. Тешкотии во проучувањето на нејзините својства се должи на einsteinium-253 распаѓање е да berkelium -249 а потоа californium -249 по стапка од околу 3% дневно. Изотопот на einsteinium со најдолг полуживот, einsteinium-252 (полуживот 471,7 дена) би бил посоодветен за испитување на физичките својства, но се докажал многу потешко да се произведе и е достапен само во мали количини, а не рефус. Ајнштајнумот е елементот со највисок атомски број кој е забележан во макроскопските количества во чиста форма, а тоа е обичниот краткотраен изотоп einsteinium-253.
Како и сите вештачки трансуранозни елементи, изотопите на ајнштаниумот се многу радиоактивни и се сметаат за високо опасни за здравјето при ингестија.
Историја
Ајнштајнумот првпат беше идентификуван во декември 1952 година од Алберт Џирсо и соработници на Универзитетот во Калифорнија, Беркли, во соработка со националните лаборатории Аргон и Лос Аламос, во последиците од јадрениот тест на Иви Мајк. Тестот беше спроведен на 1 ноември 1952 година во Атлетот Енеметка во Тихиот Океан и беше првиот успешен тест на водородната бомба. Првично испитување на остатоците од експлозијата покажало производство на нов изотоп на плутониум,, што може да се формира само со апсорпција на шест неутрони од јадрото на ураниум-238, проследено со две бета-распади.
Во тоа време, апсорпцијата на повеќе неутрони се сметаше за исклучително редок процес, но идентификацијата на покажаа дека уште повеќе неутрони може да бидат заробени од јадрата на ураниумот, со што се создаваат нови елементи потешки од калифорниум. Ghiorso и соработниците ги анализирале документите за филтер, кои биле пренесен преку експлозивниот облак на авиони (истата техника за земање мостри која била користена за откривање на ). Поголеми количини на радиоактивен материјал подоцна беа изолирани од коралните остатоци на атолот, кои беа испорачани во САД. Одделувањето на суспектните нови елементи беше спроведено во присуство на раствор од лимонска киселина / амониум пуфер во слабо кисела средина ( рН ≈ 3,5), користејќи јонска размена на покачени температури; На крајот беа пронајдени помалку од 200 атоми на ајнштаниум. Сепак, елементот 99 (einsteinium), имено неговиот 253 Es изотоп, може да се детектира преку неговата карактеристична високоенергетска алфа-распаѓање на 6,6  MeV. Бил произведен со заробување на 15 неутрони од јадра на ураниум-238, проследено со седум бета-распади, и имал полуживот од 20,5 дена. Таквата апсорпција на повеќе неутрони беше овозможена од густината на густината на неутронските флуксни текови за време на детонацијата, така што новоформираните тешки изотопи имале многу достапни неутрони за апсорбирање пред да можат да се дезинтегрираат во полесни елементи. Зафаќањето на неутроните првично го зголеми бројот на масата без да го промени атомскиот број на нуклидот, а истовремените бета-распади резултирале со постепено зголемување на атомскиот број: Меѓутоа, некои 238 U-атоми можат да апсорбираат два дополнителни неутрони (вкупно 17), што резултира со 255 Ес, како и во изотопот од 255 Fm на друг нов елемент, фермиум. Откривањето на новите елементи и придружните нови податоци за повеќекратно собирање на неутроните првично биле чувани во тајност по наредба на САД  воена до 1955 година поради тензиите на Студената војна и конкуренцијата со Советскиот Сојуз во јадрените технологии. Сепак, брзото зафаќање на толку многу неутрони ќе обезбеди потребна директна експериментална потврда на таканаречената апсорпција на апсорпција на неутрони на г-процес потребна за објаснување на космичката нуклеосинтеза (производство) на одредени тешки хемиски елементи (потешки од никел) во експлозии на супернови бета распаѓање. Таквиот процес е потребен за да се објасни постоењето на многу стабилни елементи во универзумот.
Во меѓувреме, во лабораториите Беркли и Аргон беа произведени изотопи на елементот 99 (како и на нов елемент 100, фермиум ), во јадрена реакција помеѓу азот- 14 и ураниум-238, а подоцна и со интензивно неутронско зрачење на плутониум или калифорниум:
Овие резултати беа објавени во неколку статии во 1954 година со одрекувањето дека тие не биле првите студии што биле спроведени на елементите. Тимот на Беркли, исто така, објави некои резултати за хемиските својства на ајнштајнумот и фермиумот. Резултатите на Ivy Mike беа декласифицирани и објавени во 1955 година. Во откривањето на елементите 99 и 100, американските тимови се натпреваруваа со група во Нобеловиот институт за физика, Стокхолм, Шведска. Кон крајот на 1953 година - почетокот на 1954 година, шведската група успеала во синтезата на светли изотопи на елементот 100, особено 250 Fm, со бомбардирање на ураниум со јадра на кислород. Овие резултати беа објавени во 1954 година. Сепак, приоритетот на тимот на Беркли беше општо признаен, бидејќи неговите публикации му претходеа на шведскиот напис, а тие беа засновани на претходно неизложените резултати од термојадрената експлозија од 1952 година; така што на тимот на Беркли им беше дадена привилегија да ги именуваат новите елементи. Како што напорите што доведоа до дизајнот на Ајви Мајк беа со кодно име Project PANDA, елементот 99 беше шега наречен "Пандамониум" но официјалните имиња предложени од групата Беркли извлечени од два истакнати научници, Алберт Ајнштајн и Енрико Ферми : "Предложуваме за името на елементот со атомскиот број 99, ајнштаниум (симбол Е) по Алберт Ајнштајн и за името на елементот со атомски број 100, фермиум (симбол Fm), по Енрико Ферми". И Ајнштајн и Ферми умреле меѓу времето кога првично биле предложени имињата и кога биле објавени. Откривањето на овие нови елементи го објави Алберт Џирсо на првата Женевска атомска конференција одржана на 8-20 август 1955 година. Симболот за einsteinium за првпат беше даден како "E", а подоцна се промени во "Es" од IUPAC.
Физички
Ајнштајниумот е вештачки, сребрено-бел, радиоактивен метал. Во периодниот систем, се наоѓа десно од actinide калифорниум, лево од actinide фермиум и под лантаноидниот холмиум со кој има многу сличности во физичките и хемиските својства. Неговата густина е 8,84  г/см3 е пониска од онаа на californium (15.1   г/см3 ) и е речиси иста како онаа на холмиум (8.79   г/см3 ), и покрај тоа што атомскиот ајнштајн е многу потежок од холмиум. Точка на топење на ајнштаниум (860  °C) е исто така релативно ниско - под калифорниум (900   °C), фермиум (1527   °C) и холмиум (1461   °C). Ајнштајнумот е мек метал, со модул на само 15 GPa, чија вредност е една од најниските кај не- алкалните метали.
Спротивно на полесните актиноиди калифорниум, берклиум, кириум и америциум кои кристализираат во двојна шестаголна структура во амбиентални услови, се верува дека ајнштаниумот има симетрична кубика ( fcc ) центрирана со просторна група Fm m и константата на решетката a = 575 часот. Сепак, постои извештај на соба температура шестаголни einsteinium метал со 398 = часот и c = 650 часот, на кој се обратија во фаза FCC при загревање на 300  °C.
Самоповредувањето предизвикано од радиоактивноста на ајнштаниумот е толку силно што брзо ја уништува кристалната решетка а ослободувањето на енергија за време на овој процес, 1000 вати по грам од 253 ЕС, предизвикува видлив сјај. Овие процеси може да придонесат за релативно ниската густина и точката на топење на ајнштаниумот. Понатаму, поради малата големина на расположливите примероци, точката на топење на ајнштаниумот често се добива преку набљудување на примерокот што се загрева во електронскиот микроскоп. Така, површинските ефекти кај мали примероци може да ја намалат вредноста на точката на топење.
Металот е двовалентен и има значително висока нестабилност. Со цел да се намали оштетувањето на само-зрачење, повеќето мерења на цврстиот ајнштајум и неговите соединенија се изведуваат веднаш по топлински жарење. Исто така, некои соединенија се изучуваат во атмосферата на гасот за редукција, на пример H 2 O + HCl за EsOCl, така што примерокот делумно се загрева за време на неговото распаѓање.
Освен самоуништувањето на цврстиот ајнштајум и неговите соединенија, другите суштински потешкотии во проучувањето на овој елемент вклучуваат недостиг - најчестиот 253 Es изотоп е достапен само еднаш или двапати годишно во сума милиграмски количини - и самозатушеност поради брзото претворање на еинтеиниум во берклиеум, а потоа на калифорниум со стапка од околу 3,3% дневно:
Така, повеќето примероци од еинстеиниум се контаминирани, а нивните вродени својства често се добиваат со екстраполација на експерименталните податоци акумулирани со текот на времето. Други експериментални техники за заобиколување на проблемот со контаминација вклучуваат селективно оптичко возбудување на еинстеиниумските јони од страна на подеслив ласер, како што е при проучувањето на нејзините својства на луминисценција.
Магнетни својства се изучуваат за метан на еинстеиниум, неговиот оксид и флуорид. Сите три материјали покажаа парамагнетно однесување на Curie-Weiss од течен хелиум до собна температура. Делотворните магнетни моменти беа изведени како за Es 2 O 3 и  за EsF 3, кои се највисоки вредности меѓу актиноидите, а соодветните температури на Кјури се 53 и 37 K.
Изотопи
Деветнаесет нуклиди и три јадрени изомери се познати по еинстеиниум со атомски тежини кои се движат од 240 до 258. Сите се радиоактивни и најстабилниот нуклид, 252 ЕС, има полуживот од 471,7 дена. Следни најстабилни изотопи се 254 ЕС (полуживот 275,7 дена), 255 ЕС (39,8 дена) и 253 ЕС (20,47 дена). Сите останати изотопи имаат полуживот пократко од 40 часа, а повеќето од нив се распаѓаат за помалку од 30 минути. Од трите јадрени изомери, најстабилен е 254 m ЕС со полуживот од 39.3 часа.
Јадрено цепење
Ајнштајнумот има висока стапка на јадрено цепење што резултира со ниска критична маса за одржлива јадрена верижна реакција. Оваа маса е 9,89 килограми за голи сфера од 254 Es изотоп и може да се намали на 2,9 со додавање на рефлектор од челик од 30 сантиметри, или дури и до 2,26 килограми со рефлектор изработен од вода од 20 см. Меѓутоа, дури и оваа мала критична маса во голема мера го надминува вкупниот износ на досега изолинеиум, особено на ретките 254 Es изотопи.