cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва македонска кошаркарска лига 2002/03
Првата македонска кошаркарска лига 2002/03 - 11. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Фершпед Работнички.
Унапредување и отпаѓање
1 Работнички 2000 се повлекол од натпреварувањето.
2 Гостивар добил вајлд карта на местото на Работнички 2000 заради пополнување на Првата лига.
3 Охрид 98 и Центар добиле вајлд карта на местата на Жито Вардар и Балкан Стил заради пополнување на Првата лига за следната сезона. Меѓутоа подоцна Охрид 98 бил исфрлен поради финансиски причини.
4 Црн Дрим добил вајлд карта на местото на Охрид 98 заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
Тренерски смени
Забелешка: Оваа тебела е нецелосна
Прва лига
Извор:
Плеј–аут
Извор:
Супер лига
Извор:
Победнички состав
Главен тренер Помошник тренер
Ешреф Алиу
Ешреф Алиу (Eshref Aliu), (, -, ) — македонски писател, новинар и политичар со албанско потекло.
Животопис
Роден е во 1939 година во Велики Трновац, во близина на Бујановац. Магистрирал на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Скопје во 1981 година. Почнал да работи во НИП „Нова Македонија“. Пишува на албански и македонски јазик. Пишува во голем број весници и списанија. Преведува од германски, македонски јазик и српски на албански јазик. Член е на Македонскиот ПЕН центар.
Во периодот 1994-1997 година бил министер за култура на Република Македонија. Претставник помеѓу 1991 и 1994 година.
Слоним
Слоним (Сло́нім, Сло́ним, Słonim, סלאָנים) — град во Гродненската област во западна Белорусија, административен центар на Слонимскиот реон. Градот се наоѓа на местото каде што се спојуваат реките Шчара и Иса, оддалечен 143 километри југоисточно од Гродно. Во 2015 година, во градот живееле 49739 лица.
Етимологија и историски имиња
Слоним е познат по неколкутте верзии на своето име: Сло́нім (белоруски), Słonim (полски), Сло́ним (руски). Слоним првпат бил спомнат во хроники во 1252 година како Услоним и во 1255 година како Вслоним. Според една верзија (која исто така се смета за официјална), името на градот потекнува од словенскиот збор ’заслона‘ (засолниште), значејќи дека градот бил бастион на јужната граница од Големото Кнежевство Литванија. Според друга верзија, Слоним е изведена форма од терминот Uzslenimas од литванскиот јазик што едноставно значи ’надвор од долината‘.
Некои европски историчари од 19. век се обиделе да го поврзат името 'Слоним' со зборот ’слон‘, кое го означува истоименото животно во полскиот, рускиот и белорускиот јазик. Сепак, оваа хипотеза никогаш не била сфатена сериозно.
Историја
Најраниот запис е постоењето на дрвена тврдина на левиот брег од реката Шчара во 11. век, иако можно е претходно на истото место да постоела населба.
Областа била оспорувана помеѓу Големото Кнежевство Литванија и Киевскиот Рус во раната историја и преминувала од едни на други раце неколкупати. Во 1040 година, Киевскиот Рус ја преземал контролата врз областа по една битка но го загубил градот од Литванците во 1103 година. Рутените повторно ја преземале областа во 13. век но биле протерани при татарската инвазија во 1241 година и градот бил ограбен. Кога, подоцна во година, Татарите се повлекле, Слоним повторно станал дел од Големото Кнежевство Литванија.
Во 1569 година, Литванија и Полска се обединиле и Слоним станал значаен регионален центар во рамките на новосоздадената Полско-литванска Државна Заедница. Од 1631 до 1685, градот просперирал како седиште на литванската дијета.
Полско-литванската Државна Заедница, подоцна позната како Полска Државна Заедница, била раздвоена од три наврати на поделби во втората половина од 18. век и поделена меѓу соседните држави, Прусија, Хабсбуршка Австрија и Руското Царство кое добило најголем дел од територијата. Слоним се наоѓал во областа припоена кон Русија. Војните го оштетиле Слоним, но во 18. век, локален полски земјопоседник, грофот Огински, охрабрил обновување на областа; бил ископан канал кој ја поврзал реката Шчара со реката Днепар, сега познат како Огински канал. Огински исто така изградил поголем комплекс, во кој се нашле опера, музичко училиште и училиште за балет и печатница.
Слоним бил под руска контрола сè до 1915 година, кога германските сили го окупирале градот. По завршувањето на првата светска војна, Слонимската област била оспорена помеѓу Советскиот Сојуз и новата држава Полска. Градот настрадал лошо во текот на Полско-Советската војна во 1920 година. Слоним бил отстапен од Болшевиците на Полска во 1921 година со ришкиот договор и станал дел од Новогрудското војводство од Втората Полска Република.
Слоним бил еден од многутте градови во Полска кои имале значително еврејско население. Импозантната голема синагога, изградена во 1642 година, го преживеала уништувањето и бруталната нацистичка ликвидација на Слонимското гето со 10,000 масакрирани евреи само во 1942 година. Десетте мали синагоги околу големата синагога не преживеале.
Втора светска војна
Во 1939 година, пактот Рибентроп-Молотов помеѓу Нацистичка Германија и Советскиот Сојуз резултирал со инвазија на Полска од страна на двете сили и нејзина поделба меѓу нив. Слоним бил во областа која според пактот била утврдена да потпадне под советска сфера на влијание. Советите ја ставиле таа област во рамките на Белоруската ССР. Две години подоцна, Германија извршила инвазија на Советскиот Сојуз (Операција Барбароса) и Слоним бил окупиран. Евреите од Слоним биле одведени во Слонимското гето поставено во населба наспроти мостот на реката Шчара. Кратко потоа, 70% од евреите во градот биле убиени од Ајнзацгрупи, вклучувајќи 9,000 евреи на 14 ноември 1941 година. Второто масовно убиство на 8,000 евреи се случило во 1942 година. Во 1944 година, на инсистирање на Јозеф Сталин на јалтската конференција, Советскиот Сојуз го задржал поседот на овој дел од поранешна Полска, како што било договорено меѓу сојузниците. Полското население било насилно раселено назад во новата Полска во 1946 година.
По распадот на Советскиот Сојуз, Слоним станал дел од независна Белорусија.
Историско население
Населението на Слоним флуктуирало, под влијание на локалниот просперитет и војните {1883, 21,110; 1897 15,893}. Еврејското населување во Слоним се чини дека започнало во 1388 година, по охрабрувањето од литванските власти. Тие биле заслужни за развојот на локалната трговија во 15. век, сепак, тие повремено биле протерани од војводството во 1503 година. Кон крајот на 19. век, еврејското население во Слоним се искачило на повеќе од 10,000 жители.
Википедија на биснуприја манипури јазик
Википедија на биснуприја манипури јазик е издание на Википедија на биснуприја манипури јазик.
Сафет Алиу
Сафет Алиу (албански:Safet Aliu; Горно Седларце,, ) — македонски правник, врховен судија и поранешен потпретседател на Државната изборна комисија на Македонија.
Месје 36
NGC 1960 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Сафет Алиу
Животопис
Алиу е роден на 20 јули 1948 година во тетовското село Горно Седларце. Во родниот крај завршил основно училиште и гимназија. Во септември 1972 година дипломирал на Правниот факултет во Приштина. Во 1975 година положил правосуден испит. Првпат се вработил во март 1973 година во општина Тетово, во Одделението за имотно-правни работи. На 9 април 1976 година е избран за судија на Општинскиот суд во Тетово, функција што ја вршел до 15 јули 1996 година. На 13 март 1996 година е избран за судија на Апелациониот суд во Скопје, а од 18 јули 2000 година е избран за судија на Врховниот суд на Македонија. На 23 септември 1993 година е наименуван за член на Комисијата за полагање на правосудниот испит по предметот трудово право за време од две години, а на 10 мај 2000 година е наименуван за член на истата комисија, испитувач по предметот граѓанско право (материјално и процесно право) за време од две години. На 3 март 2002 година на Претседателот на Република Македонија, именуван е за заменик на Претседателот на Државната изборна комисија на Македонија. Живее во Горно Седларце, Тетово.
Месје 36
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1960 се споменува и како M 36, OCL 445.
Откривање
Телото е откриено во 1654 година од страна на Џовани Батиста Ходиерна, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од - cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1960 е од видот II3m. Видливиот сјај со голо око изнесува 6 m. NGC 1960 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 17,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 8' 27".
Други поделби
Проучување на NGC 1960 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 97; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2412. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1290.
Артур Тјудор
Како највозрасен син на кралот, тој се родил еден месец порано од предвиденото. По неговото раѓање, тој ја добил титулата принц од Велс, и од тој момент и неговите наследници ја имале истата титула, односно титулата го означувала идниот монарх на Англија. Хенри самиот себеси се сметал дека води директно потекло од античките британски кралеви, па така на својот првенец му го дал името Артур, според легендарниот Крал Артур. Се смета дека Артур, главно поради нередовното му раѓање, цел живот бил слаб и болестлив за разлика од неговиот помлад брат Хенри.
По зазимањето на власта од страна на Хенри VII, тој сакал да ја прошири својата унија со шпанското кралство, па така договорил брак помеѓу ќерката на Фернандо II Арагонски и Изабела I Кастиљска, Катерина Арагонска. Во 1499 година кралот Хенри наредил да се погубат сите претенденти за англискиот престол.
Артур и Катерина еден на друг си пишувале на латински јазик, бидејќи и двете страни не го познавале јазикот на другиот. Артур освен латински, знаел грчки јазик. Бракот помеѓу Артур и Катерина не бил склучен сè додека Артур не наполнил 15 години. Катерина во Англија пристигнала на 4 ноември, а венчавката била одржана десет дена подоцна. Принцот и принцезата од Велс живееле во дворецот Лудлов, каде Артур требал да претседава со велшкиот совет. По само неколку месеци, Артур и Катерина се разболиле. Принцезата преживеела, но не и престолонаследникот. Така, на 2 април 1502 година Катерина останала вдовица. Се смета дека Артур починал од туберкулоза или дијабетис.
По смртта на Артур и веста дека Катерина не забременила од него, позицијата на престолонаследникот односно принцот од Велс се пренасочила кон неговиот брат Хенри, кој по смртта на својот татко станал крал на Англија. Хенри се оженил со вдовицата на својот брат Катерина.
Пеширово
Пеширово — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Потекло и значење на името
Пеширово било старо име на селото. Сепак, по Првата светска војна селото го добило името Степоевац по српскиот војвода Степа Степановиќ. Кога дошла бугарската власт за време на Втората светска војна го вратила старото име на селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во јужниот дел на територијата на Општина Свети Николе, недалеку југоисточно од градот Свети Николе, на оддалеченост од околу 6 километри. Селото е рамничарско, на надморска височина од 260 метри.
Пеширово е мало село на десниот брег на Светиниколска Река, а во непосредна близина на Амзабегово на југ и Долно Црнилиште на запад. Источно од селото, на левиот брег од реката, се наоѓаат плодни обработливи површини, додека на западниот дел се наоѓаат падини. Во минатото, водата за пиење била од два бунари, по еден во двете маала и од една чешма во Долно Маало.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Говедаров Камен, Дурче, Чаирлак, Грамади, Кметовица, Савриџе, Баир-Колиба и Аргач.
Селото има збиен тип и е поделено на Горно и Долно Маало.
Во непосредна близина на селото поминува регионалниот пат помеѓу Штип и Свети Николе, со кој е поврзан со асфалтен пат.
Историја
Кон крајот на век, во селото било забележани 120 христијани, додека во 1912 година пред отпочнувањето на Балканските војни, селото било чисто турско наречено Пеширли. Тогаш, тоа имало 34 куќи со турско население, кое целосно се иселило од селото во периодот 1925-1928 година. Џамијата, која се наоѓа на сретсело, била срушена по 1930 година, а нејзиниот камен бил искористен за изградба на училиштето во соседното село Долно Црнилиште.
Средишниот дел на селото по рушењето на џамијата останал празен. Турските гробишта се наоѓа покрај селото од јужна страна, но денес скоро и да нема остатоци, бидејќи земјата била изорана.
По иселувањето на турското население, на нивно место се доселиле православни македонски, како и два ромски родови, од околината на Кратово, Крива Паланка и други села во Овче Поле.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 7,7 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 667 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото има земјоделска задруга, фабрички погон и продавници.
За време на отоманскиот период, во Пеширово имало еден чифлиг. Сопственик на чифлигот бил Ајдин-ефенди од Тетовско, а живеел во Штип. Земјата ја обработувале Македонци од другите села.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Пеширово имало 270 жители, од кои 250 Турци и 20 Македонци.
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година селото Пеширово имало 160 Турци.
Пеширово е мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото броело 274, а во 1994 година 244 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Пеширово живееле 247 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 256 жители, од кои 198 Македонци, 3 останати и 55 лица без податоци.
Родови
Пеширово е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Иселеништво
Иселеништво се одвивало кон Скопје и Свети Николе.
Самоуправа и политика
Во век, Пеширово било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ерџелија, во која покрај селото Пеширово, се наоѓале и селата Амзабегово, Аџибегово, Богословец, Буриловци, Горно Црнилиште, Делисинци, Долно Црнилиште, Ерџелија, Кадрифаково и Мустафино. Селото било дел од Општина Амзабегово во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Амзабегово, Аџибегово, Богословец, Горно Црнилиште, Делисинци, Долно Црнилиште и Пеширово.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 205 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото во селото постоела џамија на сретсело, од која денес не е ништо останато.
822 Лалаге
822 Лалаге — астероид во орбита околу Сонцето.
Калај(II) хидроксид
Калај(II) хидроксид, Sn(OH)2, познат и како кала jхидроксид, е неорганско соединение на калај(II). Единствениот поврзан материјал за кој се достапни дефинитивни информации е окси хидроксид Sn6O4(OH)4, но се бараат други сродни материјали. Сите тие се бели цврсти материи кои се нерастворливи во вода.
Добивање и структура
Кристали на Sn6O4(OH)4 се одликува со дифракција на Х-зраци. Овој кластер се добива од раствор на базни раствори на калај(II). Соединението се состои од октаедар од Sn центри, чиешто лице е покриено со оксид или хидроксид. Структурата потсетува на Mo6S8 подединица на Chevrel фазите. Структурата на чистиот Sn(OH)2 не е позната.
Sn(OH)2 се тврди дека произлегува од реакцијата на (CH3)3SnOH со SnCl2 во апротичен растворувач:
На овој материјал не е достапна кристалографска карактеризација.
Реакции
Калај хидроксид лесно се оксидира до калај оксид (SnO2) во воздух.
Самир Хандановиќ
Самир Ханданович (роден на 14 јули 1984 година во Љубљана) — словенечки фудбалски голман. Тој игра од јули 2012 година за Интер во Серија А. Неговиот постар братучед Јасмин е исто така професионален фудбалер.
Клубови
Откако беше забрането да работи во Удинезе, тој беше позајмен во ФБЦ Тревизо, Лацио Рома и Римини Калчио по ред. Од 2007 година беше редовен голман во Удинезе. Во август 2011 година го продолжи договорот до крајот на јуни 2016 година.
На летната пауза 2012 година, тој се пресели во Лигата на шампионите Интер. Удинезе, сепак, задржа дел од трансферните права. За возврат, Миланезе префрли единаесет милиони евра и повлече 50 отсто од трансферот на Давид Фараони во Удинезе. Во јуни 2013 Интер ги презема останатите трансфер акции во Ханданович.
Репрезентација
Од 2004 година Ханданович игра во словенечкиот репрезентација. Со овој Ханданович учествуваше на Светското првенство во Јужна Африка во 2010 година, каде што беше на сите натпревари од својот тим во текот на целата сезона на теренот, но не можеше да спречи заминување на словенечкиот тим во прелиминарниот круг.
Голема унгарска рамнина
Граници
Нејзините граници се Карпатите на север и исток, на Заддунавските Планини и хрватските планини на југозапад, а на југ, реката Сава.
Рамнина во Унгарија
Нејзината територија покрива околу 52.000 km2 во Унгарија, приближно 56% од нејзината вкупна површина од 93.030 km2. Највисоката точка на рамнината е Хопорто, а најниската точка е реката Тиса.
Најважните унгарски писатели инспирирани и поврзани со рамницата се Ференц Мора и Жигмонд Мориц, како и поетите Шандор Петефи и Ѓула Јухаз.
Најважната река на рамнината е Тиса.
Значајни градови со лековити бањи се Берекфурдо, Церешезоло, Ѓула, Хајдусобосло, Сентес и Солнок.
Праисториска култура
За време на раното железно доба (првиот милениум п.н.е.), варијантата на средноевропската култура Халштат ја населувале Прекудунавска Унгарија, додека предскитските и подоцнежните скитски култури биле пронајдени во источниот регион на Големата унгарска рамнина.
Геномска анализа на праисториските популации
Во 2014 година била објавена голема студија за ДНК од погребите во Големата унгарска рамнина. Во извештаите во распон од 5.000 години се забележани значителни геномски промени на почетокот на неолитскиот, бронзениот и железен век, со периоди на стабилност меѓу нив. Најраниот неолитски геном бил сличен со другите европски ловци-собирачи и изненадувачки немало докази за присуство на лактоза во тој период. Имало и транзиција кон посветла пигментација.
Арбанашка Река
Арбанашка Река — река која се наоѓа во Општина Прокупље, Србија. Неговиот извор е во близина на селото Арбанашка, и се влева во Топлица кај Долна Топоница.
Чалкучимак
Чалкучимак (роден во 15 век, умрел во Кахамарка, Перу во 1533) бил еден од главните Инка генерали заедно со Кискис и Румињахуи кои го поддржувале Атахуалпа. За Атахуалпа, Чалкучимак победил во пет битки против шпанските окупатори.
Чалкучимак е роден во Кито. За време на граѓанската војна во Тавантинсују, тој бил на страната на Атахуалпа и учествувал во акцијата за поразување на Хуаскар за време на битката на Чимборазо. Чалкучимак го заробил братот на Хуаскар, Аток кој подоцна и го убил. Во април 1532 година тој и неговите соброци го заробиле и убиле Хуаскар за време на битката на Кипаипан.
Теодора II
Теодора II (815 - 867) е христијански светец и сопруга на византискиот цар Теофил.
По смртта на Теофил, кој бил иконоборец, Теодора се зацарила со својот син Михаил III, каде управувала како регент во периодот од 842 до 856 година. Веднаш го воспоставил почитувањето на иконите на соборот во Цариград во 842 година. Во таа прилика e востановено празнувањето на победата на православието коe до ден денешен се прави во првата седмица на Чесниот Пост.
Од страна на Православната црква се смета за светец поради повторното враќање на иконите во црквите и манастирите.
Православната црква неговиот ден го чествува на 11 февруари.
Ватерполо на Летните олимписки игри 1968
Ватерполото на Летните олимписки игри 1968 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Град Мексико, Мексико. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
Првото место го освоил Југославија, второто СССР и третото Унгарија.
NGC 6382
NGC 6382 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6382 се споменува и како MCG 9-29-1, CGCG 277-44.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јуни 1883 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6382 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6382 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 27 м 55,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 52' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 6382 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60342. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3896. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Дафне
Дафне е најрано дело што, според современите стандарди, може да се смета за опера. Либретото од Отавио Ринучини е целосно зачувано; а претежно изгубената музика е компонирана од Јакопо Пери, но барем два од шесте зачувани фрагменти се од Јакопо Корси. Дафне прво била изведена за време на карневалот во Палацо Корси во 1598 година.
Историјат
Дафне е напишана за многу помал ансамбл од оперите на Клаудио Монтеверди (изведени за релативно кратко време по Дафне); и бил сочинет од чембало, лаута, виола, архилаута и три флејта. Пери во операта вклучил рецитативи и мелодичен говор вметнат во музика, како централен дел на операта.
Се раскажува за Аполон кој се вљубил во нимфата Дафне. Операта е напишана за елитен круг хуманисти во Фиренца - Фиорентинска Камерата, меѓу 1594 и 1597 година, со поддршка, а можеби и соработка, од композиторот и покровител Јакопо Корси. Обидот за заживување на грчката драма, според современите учења, бил непретпознатлив за старите Грци.
Поголемиот дел од музиката на Пери е изгубена, и покрај популарноста и славата во Европа во времето кога била компонирана, но либретото од 455 стихови е отпечатено и е зачувано. Семејството Медичи кое владеело со Фиренца тоа време, било воодушевено со Дафне и дозволило следното дело од Пери, Евридика, да се изведе како дел од свадбата на Марија де Медичи и Хенри IV во 1600 година.
Рајнменовата размена
Рајнменовата размена — роман напишан од Роберт Ладлам, кој се одвива за време на Втората светска војна. Во 1977 година, ромнот бил адаптиран во мини-серија со Стивен Колинс во главната улога.
Резиме
Во почетокот на Втората светска војна, Дејвид Сполдинг, радиски глумец, е регрутиран од страна на полковникот Ед Пејс да води тајна мрежа во Лисабон.
Заплетот потоа продолжува во 1943 година. И Сојузниците и Оската имаат клучни кусоци кои ги спречуваат да ја добијат војната. Сојузниците немаат жироскопи кои можат да функционираат на големи висини и затоа губат неприфатливо голем број на бомбардери. Ако не најдат жироскопи наскоро, инвазијата на Нормандија ќе мора да биде одложена. Германците немаат квалитетни дијаманти, кои се потребни за ракетната програма во Пенеминде.
Иронично, двете страни го имаат она што ѝ треба на другата: Сојузниците имаат контролиран пристап до квалитетни дијаманти од Белгиско Конго, а Германците имаат дизајн за жироскоп кој може да фунцкионира на големи висини. Германската разузнавачка агенција дознава дека на Сојузниците им требаат жироскопи и предлага размена, која ќе се случи на неутрален терен: Буенос Аирес, Аргентина.
Во меѓувреме, Дејвид Сполдинг станал одличен шпион за Сојузниците. Неговата мрежа од Лисабен пренесува агенти и бегалци во и од териториите окупирани од Германија. Сепак, тој е избран да го надгледува земањето на жироскопите, но не знае дека ќе се изврши размена со дијаманти.
Германците го бираат прогонетиот германски индустријалец Ерих Рајнман да ја надгледува размената од нивна страна. Тој е паметен избор бидејќи, иако е Евреин, тој е посветен на победата на Германија и верува дека ќе биде пречкан по нивната победа. Рајнмен е бескрајно влијателен и моќен во Буенос Аирес.
Иако зачуден од задачата, Сполдинг ја прифаќа. Сепак, неколкупати се убиваат да го убијат: Еднаш на аеродром на Азурите, потоа во Њујорк. Додека е во Њујорк, чекајќи детали за својата задача, тој се сретнува со една стара девојка, Лесли Џенер Хоквуд која, потоа, одеднаш исчезнува. Менторот на Сполдинг, Ед Пејс, во меѓувреме е убиен.
По пристигнувањето во Бунос Аирес, Сполдинг ја запознава и се заљубува во Џин Камерон, жена вработена во американската амбасада. Нападите врз него продолжуваат и тој се сомнева дека Гестапо го следи. Се сретнува со Рајнмен за да ги земе жироскопите, но во исто време се обидува да добие информации за напаѓачите. Рајнмен и другите Германци тврдат дека Гестапо не е активно во Буенос Аирес.
На негов шок, Сполдинг открива дека луѓето кои се обидуваат да го сопрат работат за Хагана, еврејска терористичка група која сака да ја сопре размената. Кога тој го фаќа Ашер Фелд, водачот на Хагана, Фелд го информира дека тој учествува во размена на дијаманти за жироскопи. Во тој момент, Сполдинг решава дека размената мора да биде спречена. Се преправа дека си ја врши својата работа од договорот, а во меѓувреме подготвува напад на Хагана врз имотот на Рајнмен. Сполдинг успева да го убие Рајнмен (кој планирал да го убие него после размената) и неговиот нацистички контролор. Бидејќи зел инкриминирачки докази за размената, Сполдинг ги уценува Американците кои ја договориле средбата и средува да се пензионира со својата сакана Џин.
Паскал Акерман
Паскал Акерман (Pascal Ackermann; р. ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Акерман се приклучил на екипата во 2013 година и поминал четири сезони со екипата. Во август 2016 година, објавиле дека Акерман ќе им се приклучи за сезоната 2017.
Во мај 2019 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019, каде ги освоил втората и петтата етапа и станал прв германски возач кој го освоил бодовниот пласман.
Во октомври 2020 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања, каде ги освоил деветтата и осумнаесеттата етапа. По пет сезони со, Акерман потпишал двегодишен договор со од сезоната 2022.
Немчавци
Немчавци (словенечки: Nemčavci) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Куќа на Чокалови
Куќа на Чокалови — стара куќа во градот Велес од времето на Македонската преродба. Прогласена е за значајно културно наследство на Македонија во 1964 г.
Историја
Куќата е сместена во населбата Прцорек, на ул. „Јован Наумов Алабакот“ бр. 7. Изградена е околу 1868 година во месноста Варналиите. Во нејзиното соседството се други знаменити домови како Куќата на Паунови (бр. 10), Куќата на Тренчови (бр. 5) и Куќата на Прнарови (бр. 3) со кои образува впечатлив комплекс.
Оваа градба, како и другите во комплексот, е карактеристичен претставник на традиционалната староградска архитектура во Велес од XIX век. Има забележително убави резбани тавани и други елементи својствени за традиционалното градителство.
Источен Остров (Крозе)
Источен Остров (француски: Île de l'Est) е ненаселен остров во Индискиот Океан, дел од групата на Крозеови Острови. Овој остров има вкупна површина од 130 км2 и е втор најголем остров во архипелагот. Административно, островот е дел од Француските Јужни и Антарктички Земји.
Географија
Како што укажува и самото име, островот е најисточен во архипелагот. Островот е на 20 километри источно од Посесион. Островот е воглавно составен од гол карпести предел. Овој остров е најпланински од сите во архипелагот и највисока точка е 1090 метри надморска висина. Брегот е составен од високи сртови. На неколку места има стрмни долини од ледничко потекло. Неавтохтона биота на островот се само зајците. Нема конструкции направени од човекот и понекогаш е посетен од истражувачи.
Штраусберг
Штраусберг (Strausberg) е најголем град во округот Меркиш-Одерланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија, сместен на 30 километри источно од Берлин.
Историја
Штраусберг бил основан околу 1240 и во 1333 било изградено првото градско собрание. Денес се зачувани остатоци од одбранбените ѕидини околу стариот град. Во 19 век започнала индустријализацијата и во градот се развило работничко движење, вклучувајќи синдикати и локални комитети на Социјалдемократската и Комунистичката партија на Германија. По 1945, градот станал дел од Источна Германија. Штраусберг бил административно седиште на истоимениот округ до 1993, кога се споил со Бад Фрајенвалде и Зелов и го создале Меркиш-Одерланд, а Зелов станал новото административно седиште на округот.
Географија
Штраусберг е 30 километри источно од Берлин и 30 километри западно од Костшин, на полската граница. Претставува дел од метрополитенската област Берлин/Бранденбург и еден од средните центри на областа. Се граничи со (гледано од север надесно), Алтландсберг, Обербарним, Буков, Гарцау-Гарцин, Рефелде, Ридерсдорф и Петерсхаген-Егерсдорф.
Градски единици
Во градот влегуваат и три единици (Ortsteile):
Сообраќај
Градот е опслужуван од железничката станица Штраусберг, сместена на околу 6 километри јужно од градот, која е една од станиците на линијата 5 на берлинската С-Железница и линијата Берлин-Лихтенберг — Костшин на Германските железници. Постојат и други три станици на линијата С5 во рамките на градот, како Штраусберг Хегермиле, Штраусберг Штат и Штраусберг Норд.
Штраусберг е опслужуван и од Штраусбершката железница (Strausberger Eisenbahn), лесна железница со девет застанувања, која ја поврзува главната железничка станица со центарот на градот. Штраусбершката железница управува и со фериботот низ Штрауското Езеро (Strausseefähre).
Градот има мал аеродром („Flugplatz Strausberg“, ICAO: EDAY), отворен во 1927, со писта од 1200 метри х 28 метри и се наоѓа на 2 километри источно од центарот на градот.
Спорт
Локалниот фудбалски клуб е ФК Штраусберг, кој настапува во регионалната лига во Бранденбург. Домашните натпревари се одигруваат на стадионот Енерџиарена.
Партнерства
Збратимени градови
Отоманско-полска војна (1633–1634)
Полско-османлиската војна претставува војна меѓу Полско-литванскиот комонвелтот и Отоманското Царство и нејзините вазали во периодот од 1633 до 1634 година.
Позадина
Мехмед Абази бил управитл на османлиската провинција Силистра, денешна Бугарија. Во 1632 година, по смртта на полскиот крал Сигисмунд III, Русија започнала војна позната како Смоленска војна. Абаз ги мобилизирал своите сили во Молдавија и започнал со напади. Како амбициозн човк се смета дека делувал без знаење на султанот чија империја била длабоко инволвирана во војната со Персија (1623-1639). Султанот Мурат IV тврдел дека не го познава Абаз, но можеби тој имал таен договор со него.
1633
На 29 јуни 1633 година група на Татари спровеле напад во областа Каменец Подолски во денешна Украина, тогаш на територијата на комонвелтот. По извршените грабежи тие се повлекле на молдавска територија која била вазална земја на Османлиите. Кога за ова разбрал командантот Хетман Станислав Конецполски веднаш ја мобилизирал својата војска и навлгол на молдавска територија каде на 4 јули во близина на реката Прут успеал да убие десетици илјади Татари а уште току да зароби. По ова тој се вратил на левиот брег од реката Днестер кај Каменец Подолски и започнал дополнителна мобилизација каде дошле 3.000 редовни војници и околу 8.000 Козаци. Управителот на Силистра Абаз Мехмед Паша со сила од околу 10.000 војници заминал кон Хотин и на 22 октомври започнал со напади, но истите биле одбиени од полска страна со многу загуби.
1634
Во следната година веќе била официјализирана војната со комонвелтот. Но султанот имал проблем бидејќи кримскиот хан решил да ја нападне Руската Империја. Во тоа време московските војници се бореле против полските. Голем дел од татарите се нуделе на комонвелтот да извршат напад кон Москва во замена на подароци. Така во 1632 година околу 20.000 татарски војници ја нападнале Москва, а нападите продолжиле до 1637 година. Во меѓусебните напади, комонвелтот победил во Смоленската војна во 1634 година а по потпишувањето на мир со Москва, полскиот крал Владислав IV заминал на југ кон денешна Украина. Во септември 1634 година околу 30.000 полски сили биле концентрирани во близина на Каменец. Целата ситуација била променета кога султанот го испратил својот пратеник на преговори во Варшава обвинувајќи го Абаз Мехмед Паша, кој се обидел да се сокрие но подоцна бил фатен и однесен во Истанбул.
Крај на конфликтот
Така бил потпишан договор според кој требало да бидат сопрени ордите да ги напаѓаат полските територии, но договорот не бил почитуван. Набргу по ова, Абаз бил ослободен а султан Мурат IV започнал војна со Персија каде ги освоил Азербејџан, го окупирал Тебриз и го зазел Багдад во 1638 година.
Анхалт-Цербст
Анхалт-Цербст (Anhalt-Zerbst) — поранешен округ во сојузната покраина Саксонија-Анхалт, Германија. Се граничел со (од север надесно) окрузите Потсдам-Мителмарк (Бранденбург) и Витенберг, градот Десау и окрузите Кетен, Шенебек и Јерихов.
Историја
Додека денес Цербст е мал град, тој некогаш заедно со Десау бил еден од двата централни града на Анхалт. Кога државата Анхалт била распуштена во 1603, една од наследничките држави било кнежевството Анхалт-Цербст. Била мала држава со скоро никаква политичка моќ. Во 1793 година, линијата на принцови престанала и Анхалт-Цербст била припоена кон соседното кнежевство Анхалт-Десау.
Сегашниот округ бил основан во 1994, со спојување на претходните окрузи Цербст и Рослау со делови од поранешниот округ Грефенхајнихен. Неговите граници се приближно исто со старото кнежевство.
Географија
Анхалт-Цербст се состои од низини северно од реката Елба. Елба влегува во округот на исток, тече низ југоисточниот дел и потоа ја формира јужната и западната граница на Анхалт-Цербст. Бреговите на Елба во рамките на округот се дел од резерватот Средна Елба. На север се наоѓаат јужните делови на платото Флеминг.
NGC 2
NGC 2 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2 се споменува и како UGC 59, MCG 4-1-26, CGCG 477-55, CGCG 478-27, KCPG 2B.
Откривање
Објектот е откриен на 20 август 1873 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 2 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 7 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 40' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 112°.
Други поделби
Проучување на NGC 2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 567. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
Список на расеани ѕвездени јата
Оваа статија е список на расеани ѕвездени јата во Млечниот Пат. Расеаното јато претставува гравитациски врзан збир од неколку илјади ѕвезди образувани од истиот џиновски молекуларен облак. Познати се преку 1.000 расеани јата во Млечниот Пат, но може да постојат десетпати повеќе. Проценетиот полураспад на јатата се движи од 150 до 800 милиони години, зависно од првичната густина.
Википедија на бретонски јазик
Википедија на бретонски јазик е издание на Википедија на бретонски јазик.
Мелетиј Антиохиски
Мелетиј Антиохиски — христијански светец и Патријарх на Антиохија во периодот од 361 до 381 година.
Свети Мелетиј живеел и делувал во 4 век. Како православен епископ бил испратен на заточение од аријанските цареви, но до крајот останал тврд во верата. Се упокоил во текот на Вториот вселенски собор, во 381 година, како претседател на соборот. Моштите му биле пренесени од Цариград во Антио­хија.
Православната црква неговиот ден го чествува на 12 февруари.
Цецерлег (град)
Цецерлег (Цэцэрлэг, градина) — град во Монголија и главен град на покраината Архангај. Градот се наоѓа во североисточните падини на Хангајските планини, 400 км југозападно од Улан Батор. Цецерлег имал население од 16.553 во 2000, 16.618 во 2003 и 16.300 во 2006 година. .
History
Цецерлег е антички културен и комерцијален центар. Некогаш бил центар на манастир, изграден од Првиот Халха Заја Пандита, Лувсанперенлеј. Тој во 1932 бил убиен а додека манастирот бил претворен во музеј.
Љубица Јанковиќ
Љубица Јанковиќ (Алексинац, 14 јуни 1894 — Белград, 3 мај 1974) била етномузиколог, соработник на Етнографскиот институт на САНУ и член на повеќе меѓународни установи за изучување на народната култура. Со сестра ѝ Даница ја издала книгата „Народни игри” во осум тома. Тие две се зачетници на српската етнокореологија. Целиот свој живот го посветиле на собирање и проучување на традиционалните игри, песни и обичаи. Нивната истражувачка и етнокореолошка работа опфаќа игри од Србија, Војводина, Црна Гора Косово Босна и Херцеговина, Македонија, Хрватска, Далмација и одредени подрачја на Словенија.
Кала (Германија)
Кала (Kahla) — мал град во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Зале, 14 километри јужно од безокружниот град Јена.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Зидлихес Залетал, иако самиот град не е член на заедницата.
Географија
Кала се протега на височина помеѓу 160 и 180 метри.
Соседни општини
Соседни општини се Алтенберга, Бибра, Гросојтерсдорф, Гроспиршиц, Клајнојтерсдорф, Линдиг, Шепс и Зајтенрода.
Градски совет
Градскиот совет на градот Кала се состои од 20 членови. Според последните општински избори на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на Кала од април 2018 година е Јан Шенфелд.
Десен екстремизам
Кала важи за упориште на крајната десница и неонацизмот во Тирингија. Неонацистите поседуваат повеќе објекти во градот.
Збратимени градови
Кала е збратимен со следниве градови:
Ракописот на Чанселор
„Ракописот на Чанселор“ е роман од 1977 година, напишан од американскиот писател Роберт Ладлам, за “наводните“ тајни досиеја на Џ. Едгар Хувер и како тие исчезнале по неговата смрт и како е можно да се искористат да натераат луѓе на угледни места да работат за оние кои ги знаат тајните на досиејата. Исто така, шпекулира дека Хувер можеби бил убиен бидејќи знаел премногу за премногу погрешни луѓе.
Резиме
Во приказната, Питер Чанселор, успешен автор на политички трилери, пишува фиктивно дело кое премногу личи на замислата дека луѓето кои ги поседуваат досиејата, група наречена Инвер Брас во романот, можат да одлучат дека некој друг можеби знае премногу. Ова ја поставува сцената за интернационата интрига која следува.
Интересен факт
На крајот, Ладлам го остава читателот замислен дали тој, а не Питер Чанселор, протагонистот во приказната, знаел за заверата.
Тамерланова војна со Туктамиша
Тамерлановата војна со Туктамиша се водела во текот на 80-тите и почетокот на 90-тите години на 13 век, помеѓу Туктамиша, ханот на Златната Орда и големиот освојувач Тамерлан. Борбите помеѓу овие двајца владетели се воделе на еден поголем простор: Кавказ, Туркистан и источна Европа. Тамерлан го победил Туктамиша и нанел тежок удар на Златната Орда, од кој таа никогаш не се опоравила. Туктамиша бил принуден да се повлече во степите каде што го минал остатокот од својот живот.
Туктамиша
Во 1376 година, монголскиот кнез Туктамиша (внук на Урус Хан, владетел на Белата Орда) по судирот со својот вујко, се засолнил на Тамерлановиот двор. Тамерлан бил задоволен што потомок на Џингис Хан го посетил и му подарил земја. Потеклото на Туктамиша не била единствената причина поради која Тамерлан му помогнал на овој кнез. Тамерлан се надевал дека преку Туктамиша, во иднина ќе стекне влијание во Белата Орда, а можеби и во Златната Орда, со што ќе ја обезбеди северната граница на својата држава. Во 1377 година, Урус Хан побарал да му биде предаден Туктамиша. Тамерлан го одбил барањето и успеал да го порази Урус Хан кој бил принуден да се повлече во степите. Набргу потоа, Урус Хан починал и бил наследен од неговите синови, кои ја продолжиле борбата против Туктамиша. Тамерлан продолжил да го поддржува Туктамиша, а овој монголски кнез во 1378 година успеал да ги победи синовите на Урус Хан и бил прогласен за нов хан на Белата Орда. Туктамиша не застанал тука. Со поддршка на Тамерлан, тој започнал војна против Мамај, владетел на Сината Орда. Туктамиша успеал да го порази Мамај, Белата и Сината Орда биле обединети, а Златната Орда била возобновена под власта на Туктамиша. Тамерлан се надевал дека ќе воспостави вазалски однос со возобновената Златната Орда, меѓутоа Туктамиша станал моќен противник на Тамерлан.
Инвазијата на Туктамиша
Туктамиша, бил поранешен Тамерланов штитеник и со негова помош дошол ја освоил власта Златната Орда, решил да ја искористи војната и зафатеноста на Тамерлан со Кара Којунлу. Туктамиша решил да започне војна со Тамерлан и од север ја нападнал Трансоксијана, срцето на Тамерлановото царство.
Тамерлановиот син, Умар Шеик, со својата војска се упатил кон Туктамиша, меѓутоа бил поразен, се повлекол и постојано го следел движењето на Туктамишовата војска. Туктамиша започнал да ги ограбува градовите, го опсадил значајниот град Бухара и го уништил градот Карши, кој се наоѓал во непосредна близина на Самарканд, престолнината на Тамерлановата држава. Територијата која Туктамиша ја освоил се простирала во близината на реката Аму Дарја (Оксус). Во меѓувреме, Тамерлан со војска во јачина од 80 000 војници пристигнал во Трансоксијана, а Туктамиша со својата војска се повлекол.
Тамерлан разбрал дека војната со Туктамиша е неизбежна. Сè додека постолеа моќната Златна Орда на север од неговата држава, Тамерлан не можел да има безбедни граници и не можел да ги продолжи своите освојувања во други правци на Азија. Затоа решил да го порази и неутрализира Туктамиша. Војната против Туктамиша и Златна Орда се водела во неколку фази. Најпрво Тамерлан започнал воени дејствија против Хорезам кој бил на страната на Туктамиша. Хорезам бил казнет за своето држење. Во зимата 1388 година, во Самарканд пристигнале вести дека Туктамиша со голема војска ја минал реката Сир Дарја. Советниците на Тамерлан одлучиле дека најдобро е да се избегне директен судир со Туктамиша и да се преземе дефанзивна војна, најголемиот дел од Тамерлановите војници биле распушени и се наоѓале кај своите семејства. Меѓутоа, Тамерлан не ги послушал своите советници. Тој успеал со својата војска да го принуди Туктамиша да се повлече кон реката Сир Дарја, но воените дејствија биле попречени од обилните снежни врнежи. Во пролетта 1389 година, силите на Тамерлан и Туктамиша имале помали судири. Тамерлан не можел целосно да се посвети на војната против Туктамиша бидејќи избувнало востание во Хорезам кое требало да го задуши. Кон крајот на 1390 година, Тамерлан можел да собере војска од 200 000 души и презимил во Ташкент.
Поход во степите
Сите очекувале дека воената кампања ќе започне во пролета 1391 година, меѓутоа Тамерлан во јануари 1391 година, наредил да се тргне кон север. Кога Туктамиша разбрал за бројност на Тамерлановата војска се вознемирил и се обидел да ја избегне целосната војна.
Туктамиша му испратил на Тамерлан подароци кои се состоеле од девет убави коњи и сокол. Овој гест на Туктамиша не го предомислил Тамерлан и тој го продолжил походот низ степите.
Соочен со бројна војска, Туктамиша решил да не доаѓа во директен судир со Тамерлан и неговите сили, војската на Туктамиша ја избегнувала Тамерлановата војска. Туктамиша решил да води дефанзивна војна, слична на онаа тактика која ја посочиле Тамерлановите советници кога Туктамиша навлегол во Трансоксијана.