cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Допирен екран
Допирниот екран има две главни одлики. Прво, му дозволува на корисникот директно да манипулира со тоа што се прикажува на екранот преку допир со него, за разлика од другите екрани каде што мора да се користи глушец или тачпад. Второ, корисникот може да работи на овој екран без помошни средства како перо (анг. Stylus) кое мора да се држи со гола рака. Исто така, ваквите екрани може да бидат поставени на секој сметач или да бидат поставени во мрежа како терминали. Денес тие играат важна улога во дизајнот и изгледот на многу електронски уреди како Ipod плеерите, мобилните телефони и некои преносни сметачи.
Во минатото
Допирните екрани се родија во лабораториите на големите производители на електроника во втората половина на 40-тите години од минатиот век. Првото место каде што се појавија во употреба беше на терминалите за учење во склоп на проектот PLATO во 1975 година. Постепено нивната употреба се рашири по киосците за самопослужување и уредите за информирање на туристи, POS (Point of Sale) системите, банкоматите и рачните сметачи каде најчесто се работи со перо за манипулирање и внесување на податоци. Денес, популарноста на паметните телефони, рачните сметачи, мобилните конзоли за видеоигри и многу други видови на информатички уреди, ја зголеми употребата на допирните екрани. HP-150 од 1983 година беше првиот комерцијален сметач со допирен екран. Во суштина, овој сметач и немаше допирен екран, туку обичен катоден екран кој беше опколен со инфрацрвени сензори кои ја забележуваа положбата на секој не проѕирен предмет на површината на екранот. До скоро, повеќето допирни екрани кои се вградуваа во производите може да регистрираат само една положба, односно еден допир истовремено, а само неколку имаа вграден технологија да регистрираат колкав притисок се нанесува врз екранот. Денес сè повеќе се комерцијализираат екраните кои регистрираат повеќе точки на допир (анг. multi-touch screens). Допирните екрани се особено популарни во индустријата и на места каде што се работи со туристи или клиенти, како на пр. музеи и банки, каде што употребата на глушец и тастатура не ја дава истата брза и задоволувачка комуникација меѓу екранот и корисникот. Историски гледано, сензорите на допирните екрани и нивните контролни програми станаа достапни со појавувањето на цела низа од некомерцијални пронајдоци кои не ги произлегоа од производителите на екрани или чипови. Со текот на времето, производителите на екрани и чипови низ целиот свет почнаа да ги прифаќаат допирните екрани, поради нивната популарност и барање од страна на корисниците, и да ги вклучуваат во своите производи.
Технологијата
Има неколку технологии според кои работат допирните екрани.
Отпорнички
Отпорничките допирни екрани се составени од неколку слоеви од кои најважни се два тенки метални проводници на струја кои се разделени со тенок процеп. Кога некој предмет ќе ја допре нивната површина, тогаш двата метални слоеви се допираат на тоа место и воспоставуваат проток на електрична енергија и со тоа металните слоеви се претвораат во делители на напон. Овие напони се пренесуваат до контролерите кои го одредуваат местото на допир.
Авив и Аполон
Авив и Аполон ― двајца христијански аскети од Ахмим, Египет, Римска Империја. Тие се спомнати во делото Синаксар, тоа е Светиот календар на коптските христијани (германски: Synaxarion, das ist der Heiligen-Kalendar der Koptischen Christen). Нивниот празник се слави на 4 ноември.
Допирен екран
Површински акустичен бран
Технологијата на површински акустичен бран (анг. Surface acoustic wave) користи ултразвучни бранови кои поминуваат по површината на екранот. Кога екранот ќе се допри, дел од брановите се впиваат и со оваа промена на бранот се регистрира местото на допирот и информацијата се испраќа до контролерот. Ваквите екрани многу лесно се оштетуваат и нивното загадување и валкање влијае врз нивното функционирање.
Авив и Аполон
Историја
Аполон (исто така наречен Аполониj) е роден во градот Ахмим. Неговиот татко се викал Амани (Хамаj), а мајка му Ејсе (Иса). Од неговите рани години Аполон растел и се развивал во светост, проучувајќи ги темите на Божеството. Се подготвувал од младоста до животот во манастир. Оваа одлука била потврдена кога го запознал пријателот Авив и заедно се приклучиле на манастирот во Горен Египет и се замонашиле. И двајцата се стремеле кон аскетски дела и животот им бил полн со добри дела.
Допирен екран
Кондезирачки
Кондензирачките допирни екрани се состојат од изолатор, најчесто стакло, обложен со проѕирен слој на проводник на електрична енергија, најчесто индиум калај оксид. Кога човечкото тело, како проводник, ќе ја допри површината на екранот настанува промена на електростатичкото поле на површината, која се мери по промената на кондензираниот електрицитет. Потоа се користат различни технологии за да се определи местото на допирот. Тие податоци подоцна се испраќаат до сметачот кој одредува како програмите ќе реагираат на ова.
Авив и Аполон
Историја
Авив станал ѓакон и подоцна умрел. Аполон, вознемирен, се преселил подлабоко во пустината, во близина на планината Аблуџ, следен од група аскети. Макариј Египетски му напишал писмо на Аполон за да ги потврди него и манастирот во нивните добри дела. Аполон по духот знаел дека Макариј им пишува писмо и времето во кое писмото всушност се подготвувало. Тој им рекол на своите следбеници: „Слушајте браќа мои, ете, големиот игумен Макариј ни пишува писмо полно со утешни и духовни учења“. Аполон бил тој што отишол кај Амониј и бил еден од сведоците што ја виделе светата жена која „стоела среде огнот, но не изгорела“.
„Historia Monachorum“ на протоѓаконот Тимотеј Александриски
Авторот на „Монашка историја во Египет“ (латински: Historia Monachorum in Aegypto), архиѓаконот Тимотеј Александриски (околу 400), чиј латински превод на Руфин бil подеднакво објавен од Росвеиде како книга II од „Животите на татковците“ ( Vitae Patrum ), ја раскажува посетата што ја направил со своите придружници на Аполон. Според неговите сеќавања, Аполон живеел во Тебајд, во регионот на Хермопол (денес Асмунајн), недалеку од светилиштето Дајр Ал-Мухараг. Од оваа книга се гледа дека после четириесет години, на повик на ангел, Аполон се приближил до населените места додека го продолжил животот во изолирана пештера. Ова се случило за време на владеењето на Јулијан Отпадникот (361-363 н.е.). Неговиот углед за светост брзо привлече бројни ученици околу себе, кои изградиле огромен манастир: 500 монаси биле таму во времето на посетата на Тимотеј.
Допирен екран
Со проектирана кондензација
Технологијата на проектирана кондензација (анг. projected capacitive touch) користи кондензирачка технологија која овозможува поголема прецизност и флексибилност во функционирањето. Таа функционира така што се гравираат x и y оски на еден проводнички слој или на два слоеви со по една оска на секој. Со пуштање на електична енергија на оските се создава матрица од кондензатори и кога некаков проводник ќе ја допре површината настанува промена на електростатичкото поле на тоа место. Потоа се мери електричното полнење на секоја точка од екранот за точно да се утврди местото на допир. Со градењето на матрица се овозможува поголема резолуција на допирот и дава можност за регистрирање на повеќе точки на допир. Ваквата поголема резолуција овозможува функционирање без директен допир. Благодарение на тоа екранот може дополнително да се обложи со уште еден слој, како заштита од механички удари и временските услови. Но разни дамки на екранот можат сериозно да влијаат на резолуцијата и со што и одат во полза на технологијата на повеќе точки на допир. Ваквите дамки на екранот најчесто настануваат од мокри или испотени прсти, чија влага останува на екранот и подоцна на нив се лепи и прав од воздухот, која ја намалува функционалноста на екранот. Оваа технологија денес е најраспространета и се користи кај POS системите, паметни телефони и киосците за јавно информирање. Интерактивната фолија на Visual Planet ViP е пример за примена на оваа технологија во киосците, рака со ракавица може да активира сензор за допир преку стаклена површина. Примери за кориснички уреди кои ја вклучуваат оваа технологија на допир се телефоните HD2, Hero и G1 од ХТЦ (HTC), Motorola Droid, LG KE850; iPhone и iPod Touch плеерот од Епл, Palm Pre и Palm Pixi и поновите LG KM900 Arena, Microsoft Zune HD, Sony Walkman X серијата, Sony Ericsson Aino; Edge, D1 и Jewel од Видалко (Vidalco), Nokia X6 и Nexus One телефонот од Гугл (Google).
Мерач на притисок
Кај технологијата со мерачи на притисок, под сите четири агли од екранот се поставени посебни амортизери и мерачи на притисок кои одредуваат до која мерка е притиснат екранот. Оваа технологија се појавила уште во 60-тите години од минатиот век, но со помош на новите пронајдоци од претпријатијата Висумо (Vissumo) и Еф-Ориџин (F-Origin) кои ја направија оваа технологија достапна на пазарот. Таа може исто така и да ја одреди положба на допирот на z оската и притисокот. Екраните со оваа технологија најчесто се користат на јавни места, затоа што се доста отпорни на механички оштетувања.
Оптичко исцртување
Една од поновите технологии кај допирните екрани е оптичкото исцртување. Кај оваа технологија, два или повеќе сензори се поставени по работ на екранот (најчесто по ќошовите), додека пак наспроти нив се поставени инфрацрвени светла. Кога каков било предмет ќе го допри екранот, сензорите го забележуваат како сенка и со споредба на податоците од повеќе сензори може точно да се одреди местото на допир, па дури и големината на предметот. Оваа технологија станува се попопуларна поради малите димензии и евтиното производство за големи уреди.
Технологија на распрскувачки сигнал
Беше презентирана во 2002 година од страна на 3M и за разлика од другите кај, оваа технологија сензорите ја регистрираат механичката енергија која е пренесена врз стаклото. После тоа, се користат сложени алгоритми за да се одреди местото на допир. Се тврди дека правата и другите нечистотии, како и гребнатинките, не влијаат на функционалноста на екранот. И затоа што нема потреба од други елементи или слоеви на екранот, исто се тврди дека оваа технологија нуди најголема чистина на сликата. Поради тоа што регистрира механички промени, со ваквата технологија може да се манипулира преку кој било предмет, без разлика дали е проводник или не. Единствена слабост на оваа технологија е тоа што ако предметот остане неподвижен откако го допрел екранот, истиот не може да го регистрира неговото присуство.
Препознавање на акустичен пулс
Ело Тачсистемс (Elo TouchSystems) во 2006 година ја презентираа оваа технологија која користи повеќе од два пиезоелктрични трансформатори кои се позиционирани на одредени места на екранот и кои ја претвораат механичка енергија од допирот во електрични сигнали. Врз основа на тие сигнали се одредува местото на допир, со помош на алгоритми. Ваквиот процес на одредување на местото е сличен со процесот на одредување на GPS системот. Исто и тука екранот е направен од обично стакло што го подобрува квалитетот на екранот и на сликата. Може да нормално да функционира иако е изгребан или има прав на површината и ваквата технологија особено одговара за поголемите екрани. Исто како и кај екраните со распрскувачки сигнал, и оваа технологија ја има истата слабост, да не регистрира допир на статички, односно неподвижен предмет. Но затоа пак, ненамерниот константен допирот со друг објект нема да биде регистриран.
Кодиран LCD екран: Двонасочен
Во декември 2009 година од страна на лабораториите на MIT техничкиот универзитет во САД, беше презентиран нов систем кој може да ги претвори LCD екраните во големи камери кој ќе ги забележуваат гестовите на корисникот. Наместо LCD кристали се поставува низа од тенки дупчиња пред сензорите. Како што поминува светлината низ дупчињата, таа паѓа врз сензорите и гради слика со ниска резолуција и како што секоја слика е направена од различна положба, со обработка на податоците се добива квалитетна слика. Дупчињата кај оваа технологија се доста проблематични затоа што пропуштаат многу малку светлина. Ако наместо нив се користат течни кристали, истата технологија подобро би функционирала, а и самиот LCD екран е изграден од течни кристали. Така што може да се направи LCD екран кој е составен од блокови, 19 х 19, од кои секој блок ќе биде изграден од организирана шема од црни и бели правоаголници кои се различни по големина. Секој бел правоаголник ќе пропушта светлина која ќе се прима и обработува од програми за да се регистрира далечината, промените во просторот и да се препознаат гестовите на корисникот. LCD екранот ќе се променува од камера во екран и обратно, со голема честота.
Развој
Буквално сите поважни патенти поврзани со допирните екрани беа регистрирани во 70-тите и 80-тите години од минатиот век и денес нивниот рок е поминат. Компонентите на допирните екрани веќе не се обврзани со авторски права и плаќање за нивно производство и употреба, што претставува една од причините зошто масовно се користат и произведуваат. Развојот на екраните кои можат да регистрираат повеќе места на допир го олеснува процесот на прецизно одредување на сите тие места, со што се овозможува користење на повеќе од еден прст. Ваквата технологија дозволува повеќе корисници да манипулираат со екранот во исто време. Со зголемената потрошувачка на производи во кои е вграден допирен екран, цената за оваа технологија се впива во цената на производот и делотворно се намалува. Како и со сите други технологии, и кај допирните екрани машинскиот и програмскиот дел доволно созреале за овие три декади на развој за денес да дојдат до точка на совршено функционирање. Како такви, допирните екрани денес се користат во авионите, автомобилите, конзолите за видеоигри, индустриските машини, апарати и мобилни уреди од секаков вид. Со влијанието на iPhone, кој користи екран кој регистрира повеќе места на допир, пазарот за допирни екрани за 2009 година изнесуваше 5 милијарди американски долари. Способноста пак, за прецизно одредување на местото на допир, презема уште еден чекор напред со зголемената употреба на електронски табли за цртање и хибридните екрани.
Притисок на прстот
Ергономски проблем на допирните екрани е притисокот врз прстите кога тие се користат за работа по подолго време, затоа што некои екрани поголема механичка сила. Ова може да се олесни ако се користи друг предмет како пенкало, со што ќе се намали притисокот и ќе се зголеми прецизноста. Но користењето на такви помошни алатки на некои места и не е практично, на пример на киосците и банкоматите. Но од друга страна пак, со помош на перо се добива поголема контрола и прецизност, затоа што прстот е поширок и по непрецизен.
Ноктите како перо
Овај ергономски проблем може да се реши ако место прст или перо се користат ноктите од прстите, кои мора да бидат кратки или многу долги. Наместо да притиска со меката кожа, прстот ќе се свитка и врвот на нокотот ќе се искористи за манипулирање врз екранот. Палецот може да се искористи како поддршка при манипулирањето или како поткрепа ако се работи со големи нокти. Но овај метод не функционира кај кондензирачките екрани, затоа што нокотот не е проводник на електрична енергија. Тврдата и свиткана површина на нокотот го допира екранот само во една точка и затоа не се бара голем притисок за постигнување на истиот резултат, не се размачкува пот врз екранот и нокотот може лесно да го движите по неговата површината (кога обележувате текст, придвижувате прозорци или цртате линии). Човечките нокти содржат кератин, кој га има истата јакост и мазна површина како и перо и затоа екранот нема да се оштети при работа со нокот. Како алтернатива на овој метод, постојат навлаки за прсти со функција на перо, кои ја зголемуваат видливоста и прецизноста при манипулација.
Комбиниран со хаптик
Работата со допирни екрани без хаптички одѕив (анг. haptics feedback) може да биде доста тешка поради латентноста и слични фактори. Едно истражување од Универзитетот во Глазгов, Шкотска покажува дека со помош на хаптик, испитаниците направиле околу 20% помалку грешки во работата со допирните екрани, покажале 20% поголема брзина на работа и за 40% намалување на когнитивниот напор.
Религија во Австрија
Меѓу повеќето религии, како најзастапна во Австрија е Римокатоличката. Според пописот од 2001 година, 73,6% од населението на земјата се христијани. Според податоци од крајот на 2005 година бројот на верници на Римокатоличката црква е околу 5.663.000 членови или 68,5% од вкупната популација на Австрија Бројот на верници од Лутеранската црква е околу 5,7% од вкупниот број на верници. Поголемиот број Лутеранци живеат во провинцијата Корушка, Јужна Австрија. Во меѓувреме, бројот на муслиманите е во пораст, со 4,2%. Постојат и помали заедници на Хиндуисти, будисти и евреи итн.
Резултати од анкетата
Според Евробарометар анкета од 2005 година, :
Историја
Австрија во голема мера била под влијание на протестантската реформација, при кое мнозинство од населението станало протестантско. Но со почетокот на контрареформацијата, католицизмот повторно станал како доминантна религија. Значајните еврејска популација (околу 200.000 во 1938 година), главно, престојувале во Виена, и истата била сведена на само неколку илјади во текот на масовната емиграција во 1938 (повеќе од 2 / 3 од еврејската популација емигрирала од 1938 до 1941 година), и по Холокаустот за време на нацистичкиот режим. Имиграција во последниве години, главно од Турција и поранешна Југославија, довела до зголемување на бројот на муслиманите и православните христијани.
Наводи
অস্ট্রিয়া
ФК Вардино
ФК Вардино е македонски фудбалски клуб од село Вардино, Општина Демир Хисар. Клубот настапува во 3 МФЛ - Југозападен Регион.
Утирик
Утирик или Утрик (маршалски: Utrōk ) е корален атол составен од 10 мали островчиња во Тихиот Океан. Атолот е дел од Ратачките Острови во државата Маршалски Острови и воедно сочинува една од општините во државата. Атолот има вкупна копнена површина од 2.4 км2, а лагуната има 57.7 км2. Атолот се наоѓа 47 км источно од Уџае. На атолот живеат 409 жители
Поголеми островчиња
Најголемите островчиња во атолот се:
Мајна
Мајна — река во Германија, 524 километри долга (вклучувајќи ја Бела Мајна, 574 километри) и таа е една од позначајните притоки на Рајна. Мајна тече низ германските покраини Баварија, Баден-Виртемберг (формирајќи ја границата со Баварија на одредено растојание) и Хесен. Нејзиниот слив се натпреварува со Дунав за вода; како резултат на тоа, многу од нејзините граници се идентични со оние од Европскиот слив. Мајна започнува во близина на Кулмбах со спојување на двата водотека, Црвена Мајна (Roter Main) и Бела Мајна (Weißer Main). Црвена Мајна започнува Франкиш Алб, 50 километри долга, и тече низ Кројсен и Бајројт. Бела Мајна тече низ Фихтелските Планини; таа е долга 41 километар. Во горниот и средниот тек тече низ долините на германските висорамнини. Во долниот дел поминува низ низините на Долна Мајна (сливот Ханау-Зелигенштат и северната Горна Рајна рамнина), каде што истекува во Рајна. Главни притоки на Мајна се Регниц, Френкише Зале, Таубер и Нида.
Името потекнува од латинските Moenus или Menus и не е поврзано со името на градот Мајнц (латински Moguntiacum).
Навигација
Мајна е пловна за бродови од устието со Рајна близу Мајнц до Бамберг (396 километри). Од 1992 година, Мајна е поврзана со Дунав преку Каналот Рајна-Мајна-Дунав и високи регулиран со реката Алтмил. Реката е канализирана со 34 брани (300 × 12 m) да им овозможат на ЦЕМТ класата 5 (110 × 11.45 m) бродови да пловат по целата должина на реката. 16 брани во соседниот Канал Рајна-Мајна-Дунав и самиот Дунав се со исти димензии.
Притоки
Притоки од изворите до устието се:
Леви
Десни
Пристаништа и општини
Околу Франкфурт се неколку големи внатрешни пристаништа. Бидејќи реката е доста тесна во горните делови, движењето на големи бродови и одредени конвои бара голема вештина.
Најголемите градови по должината на Мајна се Франкфурт на Мајна и Вирцбург. Мајна, исто така, поминува низ следниве градови Бургкунштат, Лихтенфелс, Бад Штафелштајн, Елтман, Хасфурт, Швајнфурт, Фолках, Кицинген, Марктбрајт, Оксенфурт, Карлштат, Геминден, Лор, Марктхајденфелд, Вертхајм, Милтенберг, Обернбург, Ерленбах/Мајна, Ашафенбург, Зелигенштат, Хајнбург, Ханау, Офенбах, Хатерсхајм, Флерсхајм и Риселсхајм.
Реката има стекнато огромна важност како витален дел од европскиот „Коридор 7“, внатрешен пловен пат поврзувајќи го Северното Море со Црното Море.
Транупара
Транупара (латински: Tranupara) — доцноантички римски утврден град кој се наоѓал на просторите на денешна североисточна Македонија. Градот се среќава обележан на Поинтингеровата карта (Tabula Peutingeriana) на Римското Царство изработена од римскиот картограф Касториус (340-350 г.) во Цариград за потребите на римската држава. Според мапата на Поинтингер се претпоставува дека градот Транупара се наоѓал на трасата од некогашниот антички и римски пат Стобис (Стоби) — Астибо (Штип) — Пауталија (Ќустендил) — Сердика (Софија). Подоцна во 1918 година германскиот картограф Конрад Милер проучувајќи ги нелогичностите за растојанието помеѓу обележаните градови направил измена според која претпоставил дека античкиот град Транупара се наоѓал во околината на Кратово.
Сепак точната местоположба (убикација) на градот Транупара сè уште не е утврдена и е предмет на бројни претпоставки. Во Кратовско се претпоставува дека Транупара се наоѓала на местата на градот Кратово, селото Горно Кратово или археолошкото наоѓалиште Големо Градиште кај селото Коњух.
Марјан Јованов во едно свое излагање во „Културно наследство“ бр. 20 дава втора варијанта во врска со името на градот, според која тргнувајќи од изворната варијанта на Појтингеровата Карта, од бројните недоследности искажани по прашањето на трасата на античкиот пат кој ги поврзувал Стоби и Пауталија, како и дел од поновите археолошки откритија во регионот на Делчево, тој смета дека под бројните ранохристијански остатоци треба да се бара античката Транупара, а во наоѓалиштето Виничко Кале - античкиот град Астибо.
Сепак според местоположбата веднаш крај брегот во долината на Крива Река која отсекогаш па до денес е природна траса за сообраќај кон областа на Ќустендил и Софија како и од бројните и многу значајни и знаменити остатоци како големи утврдени објекти, базилика, кружна-црква ротонда, акропола, ранохристијанска црква, пронајдени на наоѓалиштето Големо Градиште, може да се претпостави дека најверојатно таму се наоѓал античкиот римски град Транупара. Дополнителен показател е и фактот што со своите 17 хектари површина, Големо Градиште кај с.Коњух е најголемиот и досега најдобро истражен град од 6 век во североисточниот дел на Македонија, што би одговарало на еден вака голем и значаен град обележан на римската карта. Дополнителен доказ во прилог на одредувањето на градот Транупара кај наоѓалиштето Големо Градиште во Коњух е фактот што во народната традиција и преданија ова големо (коњушко) Градиште е познато под името Коњух-град. Во традицијата меѓу народот се смета дека ова било голем и важен град кој се наоѓал на крстосницата помеѓу старите и некогаш важни (особено до 1878 година како кираџиски) патишта: еден од Кратово за Скопје наречен Долни Пат во правец исток-запад и друг од Крива Паланка и Страцин за Овче Поле и Велес во правец север-југ што одговара на правецот кон Астибо и Стоби спорет Појтингровата карта, а исто така тука се наоѓа(л) и важниот камен мост со два свода кој бил главен премин преку Крива Река
Алтдеберн
Алтдеберн (Altdöbern) — општина во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија.
640 п.н.е.
640 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 640. година пред новата ера, 640. од првиот милениум п.н.е., 40. од 7 век п.н.е. и прва од 640-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4868 и 4869 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4110 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3120 и 3121 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 113.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 640 година се протега во 1996 и 1997, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2056 и 2057 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 97 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1300 и 1299 исламска година пред хиџра.
Поџо ди Санремо
Поџио ди Санремо — рид во Италија, во близина на Санремо. Користен е во велосипедската трка Милано-Санремо и често е местото на одлучувачките напади за победа.
Катја Чили
Биографија
Деби албумот на Катја Чили Русалки во да Хаус (Mermaids In Da House) бил објавен во 1998 година. Започнала да подготвува материјал за албумот во 1996 година кога го променила своето уметничко име во Катја Чили. Таа станала популарна во Украина по Червона Рута кога ја обиколи целата земја со нејзините учесници.
Во 1999 година, Катја Чили учествуваше на фестивалот Fringe во Шкотска во Единбург. Во март 2001 година, таа настапи на повеќе од 40 концерти во Обединетото Кралство. Дел од нејзиниот настап се емитувал и Британската радиодифузна корпорација низ земјава.
Во 2000 година, Катја започнала да работи на нејзиниот втор албум Син (Сон). Било планирано да биде објавено во 2002 година, но проектот бил откажан. Сепак, овој албум е неформално дистрибуиран на Интернет.
Синглот на Катја „ Пивни “ (петли), во соработка со Украина рекордс/Андреј Даховски, беше објавен во јуни 2005 година. Синглот вклучувало насловна песна и ремикси направени од истакнати украински диџеи (диџеј Лемон, диџеј Ткач, диџеј професор Мориарти и други).
Катја Чили го издадала својот следен албум осум години по нејзиниот прв. На 10 март 2006 година, Украина рекордс го издаала третиот албум, Ya Molodaya (Јас сум млад).
Во октомври 2007 година, Катја се приклучила на музичката турнеја DJuice и посетила седум украински градови.
Украинската веб-страница на МТВ објавила дека четвртиот албум, Prosto Serdtse (Едноставно срце), ќе биде објавен во октомври 2007 година. Сепак, во интервју за galainfo.com.ua, Катја изјавила дека објавувањето ќе биде одложено до 2008 година. Останува необјавен.
Во 2017 година, таа учествувала во седмата сезона на Гласот на Украина.
Во 2020 година таа учествувала на Украинскиот национален избор за песна на Евровизија 2020 година со песната „Пич“, но не се квалификуваше во финалето.
Сочиско леко метро
Сочиското леко метро (рус. Сочинское лёгкое метро) — систем за јавен транспорт во изградба во градот Сочи, Русија. Се предвидува изградбата да заврши во 2013, навреме за Зимските олимписки игри 2014 кои ќе се одржат во градот.
Според извештајот за печат за олимпијадата, првичната намера била да се изгради лек железнички систем со должина од 36 км, но подоцна е решено да се оди на руската варијанта на леко метро. Ова трето леко метро во Русија (по Бутовскаја линија во Москва и Надземни Експрес во Санкт Петербург), од вкупно 11 метро-системи во земјата.
Проценетиот буџет за изградба изнесува 758,8 милиони долари. Системот ќе се состои од три меѓусебно поврзани линии, со вкупна должина на пругите од 86,4 км и 24 станици. Линиите ќе се движат по мешан терен: под земја, планински тунели, на издигнати коловози и по површината. Еве ги трите линии:
Тендерот распишан од Руски железници во февруари 2009 го добил производителот Bombardier со возот „Spacium“. Нарачани се вкупно 54, секој со 9 вагони и капацитет од 1007-1036 патници. Максималната возна брзина изнесува 160 км/ч.
Светска турнеја на UCI
Светска турнеја на UCI (2009–2010: Светски ранкинг на UCI) — најважна годишна велосипедска друмска турнеја за мажи, поставени над различните континентални турнеи. Во турнејата влегуваат 38 трки и, до 2019 година, годишен систем за пласмани заснован на резултатите од овие трки. Светскиот ранкинг бил започнат во 2009 и во 2011 бил споен целосно со неговиот претходник UCI ProTour.
UCI WorldTeam екипите мора да учествуваат на сите трки кои биле дел од турнејата пред проширувањето во 2017 година.
Историја
Сè до крајот на 2004, Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI) ги одржувал и Светскиот друмски ранкинг, во кои се наградувале резултатите на сите тие трки и Светскиот друмски куп, кој се наградувал врз основа на резултатите во десет одбрани еднодневни настани. Двата настани биле заменети од сезоната во 2005 од UCI ProTour и континенталните трки UCI. Меѓутоа, споровите помеѓу UCI и АСО, организаторите на Тур де Франс и другите класици и на крај со организаторите на Трките околу Италија и Шпанија, значело дека од 2008, ProTour бил претставен како ранг-метод, како единствен за монументалните настани и трите други класици, кои остануваат под покровителство на UCI. Како резултат на тоа, Светскиот ранкинг на UCI бил воведен, спојувајќи ги резултатите од двете ProTour и другите престижни настани.
И покрај што завршиле втори во екипниот пласман во 2012 година, првично биле одбиени за место во сезоната 2013. По жалбата во Арбитражниот суд за спорт им била вратена лиценцата во февруари 2013 година, пропуштајќи ја трката Тур Даун Андер 2013. Иако, UCI претходно изјавиле дека враќањето на Катјуша ќе предизвика одземање на лиценца на друга екипа, на крајот објавиле дека ќе има 19 екипи во една сезона. Во 2015 година имало само 17 екипи, откако немало пријавени за 18. место.
За сезоната 2017, UCI додала 10 нови настани во календарот, со што вкупниот број се искачил на 38. Новите настани биле: Трка околу Калифорнија, Трка околу Катар (која подоцна пропаднала), Трка Абу Даби, Трка околу Турција, Дварс дор Вландерен, Омлоп хет Ниусблад, Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“, Класик Лондон-Сари, Трка околу Франкфурт и Страде Бјанке.
Во 2019 година, Три дена Де Пане (еднодневна трка, иако името го задржало описот на поранешниот формат) била додадена на календарот, а Трката Абу Даби откако се споила со Трката Дубаи, била преименувана како Трка ОАЕ. Светската турнеја престанала да биде систем за рангирање, откако била заменета од Светскиот пласман.
Настани (од 2019 г.)
Светската турнеја на UCI се состои од 37 настани. Овие настани се сочинети од:
Во 2009 и 2010, само возачите за ProTour екипите и професионалните континентални екипи добивале бодови. Кога е национален настан, во трката учествува и некоја нерегистирана UCI екипа и неговите членови добивале бодови. Во 2011, се сменија правилата и сега само возачите од ProTeam имаат право да добиваат бодови.
Од 2012 до 2015 година, екипниот хронометар на Светското првенство придонесувал со бодови единствено во екипниот пласман.
Екипи
Екипи кои имаат право на настап на секоја од трките за 2021 година се следниве:
Луис Буњел
Луис Буњел ( - ), француско-мексикански филмски режисер од шпанско потекло , .
639 п.н.е.
639 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 639. година пред новата ера, 639. од првиот милениум п.н.е., 39. од 7 век п.н.е. и последна од 630-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4869 и 4870 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4111 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3121 и 3122 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 114.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 639 година се протега во 1997 и 1998, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2057 и 2058 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 96 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1299 и 1298 исламска година пред хиџра.
ФК Слепче
ФК Слепче е македонски фудбалски клуб од истоименото село Слепче, Општина Демир Хисар.Фудбалскиот клуб Слепче од неговото формирање Па сè до денес е меѓу водечките фудбалски клубови на Општина Демир Хисар.Во Последната деценија фудбалот го носи оваа работна органзација  Клубот е Припомаган клубот го потигна својот  најголемот успех во натпреварувачката 1986/87 кога по кваливикацијата стана член на ЈЗ регионот Во Републиката.
ХК Линшепинг
Хокеарскиот клуб Линшепинг е професионален тим од градот Линшепинг кој моментално настапува во елитната прва лига на Шведска во хокеј.
Клубот е формиран во 1976 година и во текот на историјата 2 пати има играно во големото финале (го има освоено второто место). Домашните натпревари клубот на Линшепинг ги игра во „Арената СААБ“ која има капацитет од 8.500 гледачи за хокеарски натпревари.Хокеарскиот тим е во состав на спортското друштво Линшепинг во чиј состав се и женскиот одбојкарски и фудбалски тим и машкиот тим во одбојка.
Историја
Хокеарскиот клуб Линшепинг е формиран во 1976 година, а во елитната шведска лига за прв пат се натпреварува во сезоната 1999/2000.
Во првата сезона Линшепинг го има освоено последното место и во наредната сезона настапува во втората лига. На експресен начин веќе наредната сезона клубот се враќа во првата лига.
Вкупно 4 пати тимот има играно во полуфиналето од доигрувањето (плеј оф) и тоа сезоната 2012/13 и 2013/14.
Кејт Остен
Кејт Ен Остен е фиктивен карактер во американската телевизиска серија Изгубени. Овој карактер е глумен од Канадската актека Еванџелин Лили. Пред падот на авионот, Кејт била бегалка осудена за убиство на својот биолошки татко, и учество во грабеж на банка. Кејт беше на авионот бидејќи беше пренесувана во САД од страна на Маршалот Едвард Марс кој претходно ја уапси во Австралија. На островот, Кејт основа силни врски со Џек и Соер. Во иднината Кејт е дел од Оушеаник 6 (група од шест преживеаници кои беа спасени) и го одгледува Арон (кој исто така е дел од Оушеаник 6), кој верува дека Кејт му е мајка.
Personatges de Lost
Евангелско-методистичка црква на Македонија
Евангелско-методистичката црква - eвангелско-методистичката црква настанува од евангелската (конгрегациска) црква која била основана од мисионерите на Американскиот одбор на испратените во странство.
Почетоци
Првите мисионери во Македонија ја створиле евангелската (конгрегациска) црква. По завршувањето на Балканските и Првата светска војна, во којашто Србија и Бугарија биле на различни страни, сите проповедници на дотогашната евангелска (конгрегациска) црква: Кимов, Ќутукчиев, Мирчев, Иван Попов и други, заминале од делот окупиран од Србија, во Бугарија. Исклучок бил Пане Темков, кој ја започнал својата служба во 1902 година, но бил поставен за пастор дури во 1915 година. Поради последиците од војната, имало голем недостиг на финансиски и материјални средства.
Амблем на АРМ
Амблемот на АРМ е единствениот знак за припадност на Армијата на Република Македонија.
Единствениот знак за припадност на Армијата, претставува стилизиран цвет на сончоглед, изработен на метал или везен на ткаенина. Цветот го претставуваат 12 листови со златножолта боја. Во средината е црвено поле со кружен облик на кое е испишан натпис ,,АРМ”. Припадниците на Армијата, единствениот знак за припадност на Армијата на Република Македонија, го носат на плик-капа, капа, баретка и шапка. Единствениот знак за припадност за плик-капа и шапка се изработува во метал, а за баретка и капа со везење. Единствениот знак за припадност за баретка и шапка е со пречник од 40mm, а за плик-капа и капа е 28mm. Единствениот знак за припадност, кај генералите на Армијата на Република Македонија е обвиен со две ловорови гранчиња со златно-жолта боја во полукруг и е изработен од метал.
Евангелско-методистичка црква на Македонија
Во Кралството СХС/Југославија
Во такви услови било невозможно за конгрегацис­ката мисија од Самоков да продолжи со работата во Вардарскиод дел на Македонија. Поради добрата соработка со мето­дистичката мисија во Бугарија, донесено било решение конгрегациските црквите да преминат во Мето­дистичката црква на СХС (Југославија). Така од 1 јануари 1922 година, десетте цркви со 220 членови од Вардарскиот дел на Македонија влегле во Методистичката црква на СХС како втор, Јужна област, којшто бил поделен на 4 окрузи, а Пане Темков бил поставен за суперинтендент.
За месните верници, единствената видлива разлика, со промената на конграционализмот во методизам, бил начинот на црковното управување. Конгрегациската црква, е со конгрегациски (собра­ниски) тип на црковно управу­вање, додека методис­тичката црква е од епископален вид, слично со православната црква, каде управувањето оди по хиерархија, почнувајќи од епископот, па по пониските структури на хиерархијата. Политиките и одлуките на локалната црква се донесувале од епископот во странство кој често и немал допир со ситуацијата во којашто се наоѓала црквата, практика што многупати се покажала како жариште за создавање недоразбирања и проблеми.
Во 1925 година, кога југословенската влада сфатила дека методистите кои работеле под закрилата на Синиот крст, всушност не се хуманитарна организација туку црква, ја забраниле нејзината работа. Службите во Скопје и во Битола биле забранети, а во 1928 година, во црквата во Радовиш била фрлена бомба, а две недели подоцна била запалена црковната градба.
Притисокот врз верниците бил толку голем, што епископот Нилсен советувал црквите во овој дел на Македонија да се предадат на некоја друга деноминација. Со одземањето на регистрацијата, им се одземале и црковните функции на крштевање, венчавање и погреб. Во тоа време, склучувањето брак било само црковно, и тоа било дозволено само ако двајцата младоженци се методисти. Децата крстени во методистичка црква не можеле да бидат заведени како методисти. Ова предизвикало многу случаи на насилни прекрстувања од православните свештеници, а оние кои се противеле биле затворани. Овој притисок траел сè до 1932 година, кога дошло до делумно признавање.
Ваквата состојба присилила многу млади да го напуштат регионот. Двајца проповедници, Велков и Заев ги напуштиле своите заедници и емигрирале во Соединетите Држави. Третиот, Арсиќ, кој бил единствениот про­поведник – Србин, ја одбил наредбата од епископот да се пресели од Скопје во Струмица, и се вработил како колпортер во БСБЗ. Тој се преобратил во Аргентина и се вратил во Југославија. Му била ветена добра плата од црква во САД, којашто не ја добил и бил држен како приправник многу долго, веројатно поради национализмот што се отсликувал од општеството и кај проповедниците.
Светската криза силно се одразила и врз методистичката црква, особено во Вардарскиот дел на Македонија, која била во хаос и без водство. Сите мисионери се вратиле дома, а и бројот на проповедници драстично бил намален. Кризата имала и свои политички импли­кации. Владата била распуштена од кралот Александар, кој ја презел целосната власт, која не била наклонета кон црквите.
Во 1931 година, епископот Шепард успеал да добие право за методистичките свештеници да крштeваат, погребуваат, венчаваат и да водат евиденција за членството, што било веднаш искористено, и во овој дел на Македонија биле крстени 106 деца за еден месец. Во 1938 година, Здравко Јанков и Цеко Цеков биле испратени да студираат богословија во Франкфурт. Други студенти не успеале да извадат пасоши за да одат на студии на „Свети Андреја“ во Австрија. Неколку пастори во овој период ја напуштиле службата. Најтешка била ситуацијата со Темков, Калајлиев и Карамазов, кои не успевале да ги задоволат потребите на растечката област, којшто растела повеќе од северната. Сите проповедници во Вардарскиот дел на Македонија биле Македонци.
Проповедниците биле средишни ликови во црквата. Пане Д. Темков е роден на 21 декември 1881 година во Кавадарци. Основно училиште завршил во родното место, а теолошко образование стекнал во Американ­ското богословско училиште во Самоков. Служел во повеќе градови: Банско, Јакоруда (Бугарија), Дојран, Струмица и Скопје. Темков бил најдолго во службата. Бил способен организатор и добар пасторален работник. Со години служел во Скопје и Струмица, најголемите методистички цркви во Вардарскиот дел на Македонија. Служел и на сите протестанти–странци и војници кои биле во Скопје, ги посетувал по болници и го отворал својот скромен дом. Бил назначен да ги крштева и погребува сите протестанти. Тој служел во една интернационална, интерденоминационална црква. Тој дури бил и суперинтендент во текот на 1922 и 1923 година.
Работата во втората половина на триесеттите, главно, одела без проблеми. Добрите интердено­минациски контакти биле одржувани со допуштање на проповедници од лутерански и реформирани заедници од северот да им служат на своите војници во методистичката црква. Единствениот проблем бил барањето на неколку адвентистички двојки, да ги венча Темков. Тој ги одбил, бидејќи адвентистите биле прогонувани од власта, и тој не сакал да биде поврзан со нив, не сакајќи да ризикува повторна забрана на верските активности.
Проповедниците во Вардарскиот дел на Македонија се концентрирале на трите средишта: Струмица, Скопје и Битола. Скопје сè повеќе добивало важност како административен центар на Вардарската Бановина. Од Скопје, Пане Темков понекогаш ги посетувал Гостивар, Приштина и Косовска Митровица и селата Вучитрн и Љипљан. Владимир Даскалов, родум од Кавадарци, завршил математика на универзитетот Колумбија во САД, а предавал и во протестантското училиште во Самоков. Службата ја започнал во Велинград, а потоа од 1924 година служел во Радовиш, сè до запалувањето на црквата од властите во 1928 година, кога прешол во црквата во Струмица. Тој бил успешен проповедник кој ја организирал најголемата црква во Југославија, со 400 членови и со седумстотини посетители на празници. Иако бил болен од туберкулоза, тој организирал многу активности, меѓу коишто и духовен младински хор кој настапувал на црковни и други свечености во струмичкиот регион.
Крум Калајлиев, роден 1900 година во Радовиш, ја започнал својата работа на 16 години, поучувајќи во неделното училиште. Службата ја започнал во Мраморак, каде најнапред учел германски јазик. Богословие студирал во „Свети Андреј“ во Австрија 1927–1930 година, а по студиите работел како проповедник во Банат. Во Македонија се вратил во 1931 година, и ја оживеал работата во Битола, којашто била напуштена повеќе од десет години. До 1936 година, тој ја зајакнувал црквата и проповедал на многу места во близината: Ресен, Охрид, Мешеишта, Ботун и Прилеп, која пак прераснала во самостојна црква со големо членство. По заминувањето на неговиот помошник Остерхаус, службата малку опаднала. Калајлиев бил многу успешен евангелизатор и вреден работник и со неговото влијание дури и 100 ресенчани искажале желба заедно да ја напуштат православната црква и да им се придружат на методистите.
Суперинтендентот и проповедниците од северот, со недоверба гледале кон желбите на Македонците да станат ѓакони и проповедници. Ова се основало на недостатокот на општење и лични познанства, како и непознавање на ситуацијата на југот, каде сепак се покажувала голема упорност и искрен мисионерски жар. Во текот на целиот овој период, било присутно чувството на супериорност на Германците над Маке­дон­ците и секако извесна недоверба кон нив.
Најактивна работа во Македонија била во населените места во Струмичката долина: Струмица, Муртино, Моноспитово и Колешино. Суперинтендентот Георг Себел ја опишал црквата во Струмица како најголема, а онаа во Колешино како најверна. Службите во овие четири цркви ги држеле проповедниците Даскалов и Карамазов, лаичките проповедници, Арнаудов и Трајков и една жена на Библијата, Божинова, потпо­мог­нати од други мажи и жени. Тие дејствувале во Вељуса, Дојран, Костурново, Мокриево, Габрово, Валандово, Бистрица и други места. Радовиш и Раклиш биле силни евангелски средишта, па затоа богослужбите биле забранети од месните власти во текот на шест години, сè додека епископот Нилсон не ги убедил властите да дозволат црквата повторно да одржува богослужби, во 1935 година.