cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хартман (гроф на Виртемберг)
Околу 1200 година, Хартман се оженил со наследничката на грофовијата Веринген во Горна Швабија, на тој начин стекнувајќи нови територии, вклучувајќи ги Алтшаузен, Бург Алт-Веринген и грофовијата источен Апагаус.
Улрих IV (гроф на Виртемберг)
Улрих IV (германски: Ulrich; 1315 – 1366) — гроф на Виртемберг. Тој владеел заедно со неговиот брат Еберхард II од 1344 до 1362 година.
За време на неговото владеење стоел во сенката на својот брат Еберхард II. Поради тоа привремено се стремел кон поделба на царството. Ова е причината зошто Еберхард II го принудил да потпише договор со кој се утврдила неделивоста на грофовијата на 3 декември 1361 година. Набргу потоа Улрих се откажал од своето учество во владата на Виртемберг на 1 мај 1362 година.
Улрих III (гроф на Виртемберг)
Улрих III (германски: Ulrich; 1286 – 11 јули 1344) — гроф на Виртемберг од 1325 до 1344 година.
Улрих веќе бил силно вклучен во политиката за време на владеењето на неговиот татко Еберхард I. Во 1319 година склучил договор со кралот Фридрих Убавиот. Тој го обновил овој договор по преземањето на владеењето со грофовијата во 1325 година, кога Виртемберг привремено се приклучил на страната на Лудвиг IV. Покрај неколкуте добивки во Алзас, забележителни се и купувањето на Маркгронинген 1336 и Тибинген 1342 година. Починал во Алзас.
Улрих бил оженет со Софија од Пфирт. Синови од овој брак биле Еберхард II и Улрих IV, кои владееле заедно до 1361 година.
Еберхард IV (гроф на Виртемберг)
Еберхард IV (германски: Eberhard; 23 август 1388, во Штутгарт – 2 јули 1419, во Вајблинген) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1417 до 1419 година. Тој бил постар син на грофот Еберхард III и Антонија Висконти. На 13 ноември 1397 година се свршил со Хенриета од Мемпелгард.
Фридрих фон Хајек
Фридрих фон Хајек (германски: Friedrich von Hayek) - австриско-британски политички филозоф и економист, добитник на Нобеловата награда за економија во 1974 година.
Животопис
Во почетокот на 1931 година, младиот Фридрих фон Хајек дошол во Лондон за да одржи четири предавања на Лондонската школа за економија (London School of Economics) од областа на монетарната теорија. Врз основа на предавањата, тој станал гостин-професор во есенскиот семестар, а една година подоцна добил професорско место на катедрата по економска наука и статистика. На 1 март 1933 година, тој го одржал своето предавање по повод стекнувањето на професорското звање во кое го критикувал социјализмот, поради што предавањето не било добро прифатено од англиската интелигенција. Една недела по започнувањето на Вторта светска војна, Хајек испратил писмо до генералниот директор на британското министерство за информации нудејќи ги своите услуги во пропагандната кампања насочена кон земјите од германското говорно подрачје. Тој дури и посочил конкретни мерки, но министерството ги одбило неговите услуги. Иако тој станал британски државјанин уште во 1938 година, сепак не бил ангажиран од страна на британската влада за разлика од сите негови колеги кои добиле различни служби во државната администрација. Така, тој ја поминал војната извршувајќи ја професорската работа на Лондонската школа за економија.
Во април 1945 година, Хајек заминал на петнеделна турнеја во САД, каде одржал голем број предавања. Притоа, на неговиот прв настап во Њујорк присуствувале 3 000 слушатели, а предавањето било пренесувано на радио. За време на престојот во САД, Хајек се запознал со стопанственикот Харолд Лахноу (Harold Luhnow) кој бил заинтересиран за студија посветена на конкуренцијата. Иако договорениот проект никогаш не се реализирал, тој придонел за создавање на „Чикашката економска школа“ (Chicago School of Economics) и на друштвото Mont Pèlerin чиј основач бил Хајек во 1947 година. Неколку години подоцна, тој се преселил во САД, вработувајќи се на Универзитетот во Чикаго, како дел од Комитетот за општествена мисла.
Творештво
Хајек студирал на Универзитетот во Виена, а на почетокот од кариерата бил припадник на Австриската економска школа.
Во 1931 година, во Лондон, Хајек ја објавил книгата „Цените и производството“ (Prices and Production) која настанала од неговите четири предавања на Лондонската школа за економија. Исто така, во август истата година, тој го објавил првиот дел од својата рецензија на книгата на Џон Мајнард Кејнз, „Трактат за парите“ (A Treatise on Money), со што предизвикал голема дискусија во академската јавност, а неколку месеци подоцна Кејнз одговорил на критиката. Притоа, целата академска 1931-1932 година била исполнета со остра дебата меѓу Хајек, д една страна, и Кејнз и Пјеро Срафа, од друга страна. Во 1933 година, Хајек го објавил трудот „Трендот на економското мислење“ (The trend of economic thinking) во кој го разгледувал прашањето на изгубената доверба на јавноста во економистите за време на Големата депресија. Според него, тоа било последица на влијанието на постарите економисти, кои критикувајќи го теоретскиот пристап во општествените науки го поткопале кредибилитетот на економското резонирање, воопшто. Како последица на тоа бил отворен патот кон утописки решенија за економската криза (на пример, социјалистичкото планирање) кои сериозната економска наука би ги отфрлила како неостварливи. Во април 1938 година, Хајек ја објавил статијата „Слободата и економскиот систем“ (Freedom and the Economic System), која следната година прераснала во памфлет. Во неа, тој за првпат ја изнесол идејата за врската меѓу нацизмот и социјализмот и за невозможноста на социјалистичкото планирање. Идеите изнесени во статијата и памфлетот подоцна биле целосно разработени во книгата „Патот кон кметството“. Потоа, во 1935 година ја објавил книгата „Колективистичко економско планирање: Критички студии за можноста за социјализам“ (Collectivist Economic Planning: Critical Studies on the Possibility of Socialism) кој содржи преводи на туѓу трудови со воведна и завршна статија на Хајек. Во 1940 година, Хајек објавил уште една книга со критика на социјализмот, „Социјализмот и војната“ (Socialism and War). Во меѓувреме, тој работел на неговото главно дело од областа на економската теорија „Чистата теорија на капиталот“ (The Pure Theory of Capital), објавено во 1941 година. Во текот на 1939-1940, Хајек бил ангажиран на проектот „Злоупотреба на разумот“ (Abuse of Reason) од кој произлегле неколку статии, а кој требало да резултира во голема историска книга чиј прв дел би се викал Hubris а вториот дел - Nemesis. Сепак, кон крајот на 1940 година, врз основа на вториот дел од планираната книга, тој почнал да го пишува своето најпознато дело, „Патот кон кметството“ (The Road to Serfdom), објавено во 1944 година.
Еберхард III (гроф на Виртемберг)
Еберхард III познат како Климент (германски: Eberhard; 1364 – 16 мај 1417, во Гепинген) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1392 до 1417 година.
Внук на Еберхард II, преку неговиот син Улрих. Неговото владеење било забележано со политика на зачувување на мирот со склучување сојузи со соседните кнежевства и царски градови. Примерите се сојузи со 14 горно-швабски градови, склучени на 27 август 1395 година и сојузот на Марбах во 1405 година.
Вија Саларија
Виа Саларија бил антички римски пат во Италија. На крајот одел од Рим (од Порта Саларија на Аурелијските ѕидини ) до Castrum Truentinum ( Порто д'Асколи ) на јадранскиот брег, на растојание од 242 км. Патот исто така минувал низ Реате ( Риети ) и Аскулум ( Асколи Пичено ). Виа Саларија било ништо помалку од извонредна во смисла на олеснување на трговијата, миграција на луѓе, војници, робови итн.
Strada statale 4 Via Salaria (SS4) е модерен државен автопат кој го одржувал името на стариот пат и се движел по истата патека од Рим до Јадранското море.
Историја
Виа Саларија го должило своето име на латинскиот збор за „сол“, бидејќи тоа била рутата по која Сабините кои живееле поблиску до Тиренското море доаѓаа да донесат сол од мочуриштата на устието на реката Тибар, кампусот Салинарум (близу Портус ). Народите поблиску до Јадранското Море го користеле за да го земат од тамошните производствени локации. Тоа било еден од многуте древни солени патишта во Европа и некои историчари  сметаат дека Саларија и трговијата со сол биле потеклото на населбата Рим. Сè уште постојат некои остатоци од планинските делови од патот.
Римски мостови
По должината на патот имало остатоци од неколку римски мостови, вклучувајќи ги Понте дел Гран Касо, Понте дела Скутела, Понте д'Арли, Понте ди Квинтодецимо, Понте Романо (Аквасанта), Понте Саларио и Понте Самбуко.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Еберхард II (гроф на Виртемберг)
Еберхард II (германски: Eberhard; 1315 – 15 март 1392 во Штутгарт) — гроф на Виртемберг, кој владеел од 1344 до 1392 година. Еберхард II бил син на грофот Улрих III и Софија од Пфирт. Се оженил со грофицата Елизабет фон Хенеберг-Шлејзинген на 17 септември 1342 година.
Еберхард владеел заеднички со својот брат Улрих IV. Улрих обично бил во сенка на неговиот постар брат Еберхард. Поради тоа, тој привремено се стремел кон поделба на грофовијата, што го мотивирало Еберхард да го принуди својот брат да потпише договор со кој се утврдила неделивоста на грофовијата на 3 декември 1361 година. На 1 мај 1362 година, Улрих се откажал од своето учество во власта на грофовијата.
Лудвиг III (гроф на Виртемберг)
Лудвиг III (германски: Ludwig; 1166 – 1241) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1194 до 1241 година.
Алисија Фернандес
Алисија Фернандес Фрага (родена на 21 декември 1992 г., во Валдовињо) е шпанска ракометарка која игра на позицијата среден бек за Рамнику Валча и за шпанската репрезентација.
Клупска кариера
Фернандес ја започнала својата кариера играјќи една година како јуниор во клубот Нарон од Ла Коруња. а потоа одиграла неколку сезони во Сагунто, клуб со кои учествувала и во европските купови. Откако Сагунто се распаднал, во 2012 година таа пристигнала во Порињо каде играла две сезони, а во 2014 година потпишала за Аула Културал од Ваљадолид. Во својата прва сезона во Аула Фернандес била најдобар стрелец на клубот и втор стрелец во шпанското првенство со 169 гола или во просек по 6.5 гола по натпревар. Одличниот впечаток кој го оставила во таа сезона и носи голем чекор напред во кариерата и веќе следната сезона потпишала за шпанскиот шампион Бера Бера. Во првата сезона со Бера Бера го освоила шпанското првенство, Купот на Шпанија и Лига купот на Шпанија.
Во 2017 година, Фернандес потпишала за романскиот клуб Рамнику Валча. По слабата прва сезона на клубот, во следната Фернандес била важна алка во составот на Валча кој ги освоил титулите во романското првенство и Суперкупот на Романија.
Репрезентативна кариера
Фернандес е член на шпанската репрезентација од 2017 година,  а за првпат била повикана за два пријателски натпревари одиграни во Букурешт, на 17 и 19 март 2017 година, против Романија. Во 2018 година, Фернандес со шпанската репрезентација го освоила златниот медал на Средоземните игри во Тарагона.
Во ноември 2018, Фернандес била повикана во репрезентацијата да учествува на Европското првенство 2018. Шпанија била елиминирана во главната фаза, заземајќи го 12-тото место на првенството, а Фернандес постигнала 15 гола на турнирот. Следната година, Шпанија го освоила сребрениот медал на Светското првенство 2019 после поразот од во финалето, а Фернандес била една од најдобрите во својата репрезентација, постигнувајќи 33 гола на турнирот.
Ристо Малчески
Ристо Малчески — македонски математичар и универзитетски професор од 1998 година.
Животопис
Д-р Ристо Стојанов Малчески е роден на 9 август 1957 година во с. Гудурица, СФРЈ (денешна Србија). Основно училиште завршил во Прилеп, а средно во Скопје во Математичката паралелка при гимназијата „Георги Димитров“. Во основното и средното образование учествувал на натпреварите по математика на кои освоил повеќе пофалници и награди. Дипломирал на Математичкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во 1980 година на тема „Аналитичко продолжување на функции“. Малчески бил прогласен за најдобро дипломиран студент на Математичкиот факултет во 1980 година и е носител на плакета на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“. По дипломирањето се вработил како професор по математика во Медицинското училиште во Прилеп, бил професор по математика во гимназијата „Мирче Ацев“ во Прилеп, бил помлад асистент по математика на Економскиот факултет во Прилеп, а од 1987 до 1998 година работел како помлад асистент и асистент по математика на Технолошко-металуршкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Во периодот од 1987-1991 година ги завршил последипломските студии по математика на Природно-математичкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ Скопје и магистрирал на тема „Субнормални оператори“, а докторирал во 1998 година исто така на Природно-математичкиот факултет во Скопје на тема „Прилог кон теоријата на n-нормираните простори“. Во 1998 година бил избран за доцент од областа на математичката анализа на Институтот за математика при Природно-математичкиот факултет во Скопје. Во 2003 година преминал на Факултетот за општествени науки (подоцна ФОН Универзитет) каде бил избран за вонреден професор од областа на математиката, а од 2006 година е редовен професор од областа на метематиката на ФОН универзитетот. Во 2020 година преминал на Славјанскиот универзитет, од каде во 2021 година заминал во пензија.
Научна работа
Научен интерес на проф. Малчески е функционалната анализа и методиката на наставата по математика. Автор е и соавтор на повеќе од 50 трудови од теоријата на n-нормираните и 2-нормираните простори, теоријата на фиксна точка и неравенства во нормирани и квази-нормирани простори, кои се публикувани во зборници на трудови од научни собири и во десетина домашни и меѓународни научни списанија,. Покрај тоа, проф. Малчески е автор и на 8 научни трудови од применетата математика, , како и на повеќе од 50 трудови од областа на методиката на наставата по математика ,. Учествувал на голем број научни собири по математика во земјата и странство, а бил член на организационите и научните одбори на два конгреси на Сојузот на математичарите на Македонија (СММ), еден конгрес на МАССЕЕ  (MIKOM2009) и двата конгреси CODEMA2020 и CODEMA2022. Повеќе години бил референт на Mathematical Reviews, списание на Американското математичко друштво. Бил ментор и член на комисии за оценка и одбрана на повеќе магистерски и докторски дисертации, а учествувал во реализација на шест проекти финансирани од соодветните државни и меѓународни институции.
Наставна дејност
Во текот на својата работа на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ и на ФОН универзитетот, проф. Малчески реализирал настава по следниве предмети: Алгебарски структури, Веројатност и статистика, Дискретна математика, Калкулус 1 и 2, Математика за бизнис, Математика за архитекти, Одбрани поглавја од математичка анализа, Операциони истражувања, Методика на наставата по математика, Методологија на НИР, Веројатност и статистика, Статистика за бизнис и Математика 1 и 2 за физичари. За сите предмети по кои изведувал настава, има објавено 20 учебници и учебни помагала, сам или во соработка со други наставници од кои неколку избрани се:
2.       Малчески, Р. (2002). Математичка анализа I, ПМФ, Скопје
3.       Малчески, Р. (2013). Математичка анализа II, ФОН универзитет, Скопје
4.       Малчески, Р. (2019). Методика на наставата по математика (трето издание), Армаганка, Скопје,
5.       Малчески, Р., Малческа, В. (2019). Теорија на веројатност (трето издание), Армаганка, Скопје
6.       Малчески, Р., Малчески, С. (2019). Математика за економија и претприемништво (петто издание), Меѓународен центар за славјанска просвета, Св. Николе
8.       Малчески, Р., Малчески, С. (2020). Статистика (петто издание), Меѓународен центар за славјанска просвета, Св. Николе
9.       Малчески, Р., Малческа, В. (2020). Математика 1 – алгебарски структури (трето издание), Армаганка, Скопје
10.   Малчески, Р., Малческа, В. (2020): Математика 5 – дискретна математика (второ издание), Армаганка, Скопје
11.   Малчески, Р., Малчески, С., Аневска, К. (2021). Методологија на НИР, Меѓународен центар за славјанска просвета, Св. Николе
Стручна и општествена работа
Проф. Малчески во повеќе наврати бил надворешен соработник на Педагошкиот завод на Македонија, како и претседател на Комисијата за полагање на стручен испит за наставниците по математика во средното образование. Во периодот од 1987 до 2019 годнна активно учествувал во работата на СММ, чиј претседател бил два мандати, од февруари 1999 до април 2004 година. Бил главен и одговорен уредник на стручните списанија Сигма и Нумерус кои ги издава СММ, уредник на стручното списание Математика+, Софија, уредник на списанието за методика Математика-информатика, АЗБУКИ, Софија, уредник на научното списание Математички билтен, СММ, Скопје, проректор на ФОН универзитетот во два мандати од 2006-08 и од 2009-2013 година, како и декан на Архитектонскиот факултет при ФОН универзитетот од 2016-2020 година. Дел од обемната стручна и општествена активност на проф. Малчески е работата со надарените ученици за математика. Тој покрај децениското учество во организацијата на натпреварите по математика на национално ниво, учествувал или како Претседател на Организациониот обор или како Претседател на комисијата за прегледување на задачите на BMO1999, BMO2008, BMO2017, JBMO2000, JBMO2014, SEEMOUS2015 и SEEMOUS2017, а во повеќе наврати бил заменик водач на македонските екипи на IMO, BMO и JBMO. Дел од грижата за развојот на надарените ученици по математика се и повеќе од 190 стручни статии, кои проф. Малчески ги има објавено во соодветни списанија или на онлајн-платформи, како и повеќе од 85 книги за надарените ученици по математика, кои заедно со универзитетските учебници се слободно достапни.
Добитиник е на традиционалната награда „13 Ноември“ што ја доделува Град Скопје од областа на образованието и воспитанието, за создавање на онлајн-платформа www.matematickitalent.mk зa време на пандемија и во време кога Македонија се соочува со недостиг на учебници за основно и за средно образование, на која е обезбеден слободен пристап да богата литература за работа со надарените ученици за математика.
Африканско првенство во ракомет за жени 2010
Африканско првенство во ракомет за жени 2010 — 19-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градовите Каиро и Суец во Египет, во периодот од 10 февруари до 21 февруари. Вкупно учествувале 8 репрезентации. Ангола победил на турнирот.
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Светското првенство кое се одржало во Бразил, во 2011 година.
Вија Аргентарија
Вија Аргентарија (латински „Сребрен пат“) - римска и средновековна трговска рута низ Динарските Планини. Името го добила по римското сребро што се транспортирало помеѓу ковачницата во Салона, рудниците за сребро источно од Илиџа и во Сребреница и ковачницата во Сирмиум. На јужниот крај, ги поврзувала областите на денешен Солин и Сплит, североисточно преку Динарските Алпи почнувајќи од Клис и Сињ, со централна Босна, свртувајќи кон север по Дрина и поврзувајќи ја денешна Сремска Митровица.
МТМ 1
МТМ 1-ва Скопска е прва скопска регионална телевизија, основана во 1992 година.
Спроводник (железнички службеник)
Спроводник или проводник  — вработен во железница што придружува патнички вагон долж трасата и ги опслужува патниците. Работните должности на спроводникот се да го одржува вагонот, неговите системи за одржување во живот во работна состојба, да ги почитува мерките за безбедност на превозот и да им служи на патниците на патот.
Наводи
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Вија Асинарија
Виа Асинарија бил древен римски пат кој започнувал од Порта Асинарија во Аурелијските ѕидини (Рим). Овој пат бил некако поврзан со Вија Латина, бидејќи се известува дека Белисариј, за време на неговото напредување кон Рим, ја напуштил Вија Латина за да влезе во градот преку Порта Асинарија; второто се сметало за еден од главните пристапи за оние кои доаѓале од југ, бидејќи во античко време не постоела Порта Сан Џовани од 17 век.
Виа Асинарија е спомната од Руф Фестус, кој во еден пасус ја става помеѓу Вија Ардеатина и Вија Латина. Затоа историчарот сугерира дека нејзината рута, почнувајќи од Порта Асинарија кон источно од Вија Латина, морала да ја премине втората, бидејќи Вија Ардеатина е западно од Вија Латина, од другата страна на градската порта.За вистинската рута сè уште се дебатира меѓу историчарите, но веројатно првичното протегање на периферијата на Рим се совпаѓа со онаа на сегашната Вија Апија Нуова. Антонио Ниби (цит. цит. 587) верува дека патот започнувал од Порта Келимонтана.
Џузепе Лугли ја потврдил својата маршрута низ Порта Келимонтана и Порта Асинарија и ја сметал за сервисен пат, наменет за попречно поврзување на групите вили „помеѓу Вија Ардеатина, Вија Апија, Вија Кастрименизе и можеби, исто така, Вија Латина, додека повторно не се поврзе со вториот во имот наречен Roma Vecchia“.
Македонска лексикологија
Лексикологија е дел од лингвистиката што го проучува составот на зборовите на еден јазик. Таа се дели на повеќе поддисциплини:
1. Семантика (за значењето);
2. Етимологија (за потеклото);
3. Лексикографија (за речниците);
4. Фразеологија (наука за постојани зборовни состави – фразеологизми).
Африканско првенство во ракомет за жени 2014
Африканско првенство во ракомет за жени 2014 — 21-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градовите Алжир и Черага во Алжир, во периодот од 16 јануари до 25 јануари. Вкупно учествувале 8 репрезентации. Тунис победил на турнирот.
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Светско првенство кое се одржало во Данска, во 2015 година.
Африканско првенство во ракомет за жени 2012
Африканско првенство во ракомет за жени 2012 — 20-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Сале во Мароко, во периодот од 11 јануари до 20 јануари. Вкупно учествувале 10 репрезентации. Ангола победил на турнирот.
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Летните олимписки игри кои се одржале во Лондон, во 2012 година.
Екипи
==Прва фаза == The draw was held on 24 September 2011 at Casablanca, Morocco.
Група B
==Последна фаза ==
Вија Кампана
Виjа Кампана (латински: Via Campana; италијански: Via Antica Consolare campana) ― еден од главните патишта на Римската Империја. Започнува во Флавискиот амфитеатар во Поцуоли и поминува низ неколку антички кратери, поминувајќи го градот Квалјано и завршува во Капуа каде се спојува со Вија Апија.
Во римскиот Кварт XIX е создадена „Новата Вија Кампана“ која има слична патека, но завршува на раскрсницата со дирамацијата на Вија Апија во градот Џуљано.
На четири километри од Поцуоли поминува низ кратерите на Кварто Флегрео кои го даваат своето име на блискиот град Кварто и минуваат низ Монтања Спаката, буквално пресек низ ѕидот на кратерот што го направиле Римјаните за да се овозможи патот да премине до спротивната страна на кратерот (каде што патот се искачува по падините наместо тоа). Преминот Монтања Спаката сега е совршено зачуван и е користен како главен пат во и надвор од градот. Циглите што Римјаните ги ставиле за да го спречат уривањето на ѕидот на кратерот сè уште може да се видат во одлична состојба на зачувување по должината на преминот. По должината на трасата може да се видат и различни римски катакомби и некрополи.
Вија Попилија
Виа Попилија е името на двe различни антички римски патишта започнати во конзулството на Публиус Пополиус Лаенас. Едниот бил во јужна Италија, а другиот во североисточна Италија.
Пат во јужна Италија
Патот во јужна Италија минуваше од Виа Апија кај Капуа до Региум на Месинскиот теснец. Археолошкото откритие на дел од неговиот итинерариум на врежан на камен (Таблетата Пола) го донесе поцелосно во светлината на историјата. Истрчал растојание од 321 mi низ јужна Кампанија и Калабрија, низ внатрешноста на земјата, не покрај брегот.
По должината на патот имало остатоци од најмалку еден римски мост, Понте сул Савуто.
Пат во северо-источна Италија
Патот во североисточна Италија го поврзувал Ариминум (денешен Римини ) со Атриа (модерна Адриа ). Во Атриа се приклучи на Виа Анија која отиде во Патавиум (модерна Падова ), Алтинум и Аквилеја. Тоа беше продолжение на Виа Фламинија што ги поврзуваше Рим и Ариминум. Ариминум беше, исто така, на раскрсницата со Виа Аемилија која минува низ рамнината на реката По. Ова преку Попилија не било споменато во античките извори. Идентификуван е преку пресвртница пронајдена во близина на Адрија во 1844 година. Тоа го означувало името на човекот што го изградил, Пулиус Попилиус, и дека потеклото на патот бил 81 миља појужно. Оваа информација, заедно со онаа дадена од два римски маршрута, Антонин маршрутата и Табула Пеутингеријана, доведоа до идентификација на овој пат како изграден од конзулот Публиус Пополиус Лаенас, кој бил конзул во 132 година п.н.е. нејзината почетна точка. Двата маршрута го посочиле Ариминум како почетна точка, но не ја спомнаа Атриа и таа завршувала во Алтинум преку различни рути.
Идејата дека постариот тек на Виа Попилија стигнал до Атриа наоѓа можна поддршка преку предложените реконструкции на Виа Анија, кои почнуваат од Атриа. Ова дава слика на внимателно испланирана и континуирана рута која ги следи италијанските региони на горниот дел од Јадранското Море. Двата споменати маршрути се разликувале во нивниот приказ на курсот. Првата претставува патување кое главно било низ водотеци, реки и лагуни поврзани меѓу себе со мрежа од канали. Вториот прикажува копнен пат со столпчиња за постановки ( палата, множина од mansio ). Трактот од Ариминум до Равена одеше покрај Сабис Мансио и сегашната солена фабрика Цервија. Северно од Равена продолжил кон лагуната Комакио што го опкружувало каналот Аугуста нарачан од императорот Август да ја поврзе Равена со јужниот крак на реката По, минувајќи покрај дворците Бутриум и Аугуста. Следниот дом бил Сацис ад Падум, во близина на Спина, кој го добил името по гранката Сагис на По. Патот потоа минувал преку каналот Неронија и каналот Флавија и имало дворци Неронија и Корникулани. Потоа стигнал до зградата Хадриани. Тука рутата се поделила на два дела. Постариот отиде во Атриа. Другиот помина низ лагунскиот појас на јужниот дел на Венето и стигна до Алтинум.
Изгледало дека траката Ариминум до Равена ја користи крајбрежната карпа и песочната лента. Сепак, се чини дека подоцна наишле на проблеми и на одреден дел се претпочитало повнатрешен пат, кој делумно ја следеле струјата преку дел Конфине, иако крајбрежната рута продолжила да се користи. Патот потоа морал повторно да одел по крајбрежна патека и морал да стигнал до Цервија, на брегот, каде што се пронајдени археолошки урнатини. Изгледа дека вилата Сабис на реката Савио ги опслужувала двете правци. Патот потоа стигна до Равена. Оттаму го следеше каналот Аугуста до Бутриум (во денешен Сант'Алберто, на јужниот брег на лагуната Комакио) кој се наоѓаше на сега изумрената гранка По ди Примаро на реката По и ја заобиколи споменатата лагуна. Можеби таму имало пристаниште. Потоа следеше на насипот Аугуста каде што се наоѓаше дворецот Аугуста на Табула Пеутингеријана. Потоа го премина Валтренус. Така беше опишано од Плиниј Постариот: „Пред Августанскиот канал, Падус [По] се носи до Равена, каде што се нарекува Падуза… Најблиската уста до ова место го формира обемното пристаниште познато како она на Ватренус…“
Малку посеверно, патот стигна до сега изумрениот огранок По Спинетико на реката По, непосредно пред древната Спина, северно од Комакио. Потоа следеше уште една изумрена гранка на реката, Сагис, и стигна до Сацис Ад Падум мансио, каде што започна каналот што веројатно бил нарачан од императорот Нерон. Патот минуваше низ дворците Корникулани и Хадриани (можеби во Кодигоро и Сан Базиљо во општината Аријано нел Полесине, соодветно). Потоа стигна до Септем Марија (Седум мориња), што е наведено во маршрутата на Антонин и веројатно се наоѓаше помеѓу Донада и Контарина во општината Порто ди Виро, блиску до Адриа. Каналот Fossa Clodia започна овде, кај реката Тартаро, и стигна до денешната Чиоџа во венецијанската лагуна. Патот потоа сврте надесно, понатаму во внатрешноста, за да стигне до Атриа. Според историските наоди, патот Via Popilia минувал низ општините Postiglione и Sicignano degli Auburni, кај вилушката Scorzo, поштата Nares Lucanae (изворите Lucania) во селото Zuppino di Sicignano degli Alburni, а потоа и Auletta. , Петина и Пола во долината Вало ди Дијано.
Се чини дека во доцната антика по Хадриани, крајбрежниот пат следел поинаков тек од оној на Попилија, кој свртел кон Атриа, но не бил наведен во Табула Пеутингеријана. Патот веројатно прерано се расипал, што го објаснува губењето на името на патот и влошувањето на патниот систем.
Арта (округ)
Арта (Περιφερειακή ενότητα Άρτας) — округ во областа Епир, Грција. Административен центар е градот Арта.
Географија
Округот Арта се граничи со окрузите Превеза на запад, Јанина на север, Трикала на североисток, Кардица на исток и Етолија-Акарнанија на југ.
Западни Судети
Западни Судети (Sudety Zachodnie; Krkonošská oblast; Westsudeten) — геоморфолошки макрорегион, западниот дел од планинската група Судети на границата помеѓу Чешка, Полска and Германија. Се состојат претежно од планински венци. Се протегаат од реката Бубр на исток до Елба и Елпските Песочнички Планини на запад.
Поделба
Западните Судети се поделени на разни целини (бројките се означени на картата):
Еберхард I (војвода на Виртемберг)
Еберхард I (германски: Eberhard; 11 декември 1445 – 24 февруари 1496, во Тибинген) — гроф на Виртемберг, кој владеел од 1459 до 1495 година, а од јули 1495 година бил првиот војвода на Виртемберг. Тој е познат и како Еберхард Брадестиот.
Улрих V (гроф на Виртемберг)
Улрих V (германски: Ulrich; 1413 – 1 септември 1480, во Леонберг) — гроф на Виртемберг, кој владеел од 1419 до 1480 година. Тој бил син на грофот Еберхард IV и Хенриета од Мемпелгард.
Вија Остиензис
Вија Остиензис (латински: Via Ostiensis, во превод: Остиски пат; via Ostiense, виа остиензе) ― важен римски пат во Стариот Рим. Водел на запад 30 км од градот Рим до неговото важно поморско пристаниште Остиа Антика, од кое го добило името. Патот започнувал во близина на Форум Боариум, минувал помеѓу ридот Авентин и реката Тибар по нејзиниот лев (источен) брег и ги напуштал градските Сервиски ѕидини преку Портата Тригемина. Кога биле изградени подоцнежните Аврелијановите ѕидини, патот го напуштал градот преку Остиската Порта (Porta Ostiensis) ( Порта Свети Павле). Во доцноантичката Римска Империја, трговијата претрпела економска криза, а Остија опаднала како важно пристаниште. Со придружниот раст на важноста на Вија Портуензис од времето на Константин наваму, онаа на Виа Остиенсис соодветно се намали. Денешниот пат Вија Остиензе (Via Ostiense), по слична патека, е главната врска на Рим со Остија (еден од квартовите на Рим во моментов) заедно со Виjа дел Маре. На пат кон Остија, патот минува покрај важната базилика Свети Павле надвор од ѕидините.
Римски мостови
По должината на патот има остатоци од најмалку еден римски мост, кој е Мостот кај Тор ди Вале (италијански: Ponte presso Tor di Valle).
Еберхард II (војвода на Виртемберг)
Еберхард II (германски: Eberhard; 1 февруари 1447, во Вајблинген – 17 февруари 1504, во Линденфелс) — владетел на Виртемберг од 1480 до 1498, првично како гроф на Виртемберг-Штутгарт до 1482 година, а подоцна војвода на Виртемберг од 1496 до јуни 1498 година.
Соборен од грофот Урах, кој повторно ги обединил двете половини од грофовијата, тој подоцна добил суверенитет над целиот Виртемберг како војвода Еберхард II. Но, набргу наидел на проблеми со благородништвото, кое го обезвластило, работејќи во тесна соработка со Максимилијан I, светиот римски цар. Тој побегнал во Улм, но бидејќи не нашол поддршка, бил принуден да ја прифати арбитражата за Хорб во 1498 година, која го соборила и протерала, во замена за годишна пензија од 6.000 гулдени.
Вија Портуензис
Вија Портуензис (латински: Via Portuensis, во превод: Портуски пат) ― античкоримски пат, кој водел до Портус изграден од Клавдиј на десниот брег на Тибар, на неговата устие. Почна од Емилијовиот мост (Pons Aemilius), а првиот дел од неговиот тек е идентичен со оној на Виjа Кампана. Портуската порта (Porta Portuensis) на Аврелијановите ѕидови имала двоен лак, веројатно поради обемот на сообраќај што требал да го носи, но пренасочувањето се случило многу понатаму, веројатно на 1,5 км од портата. Вија Портуензис одела надесно во ридската земја, додека Вија Кампана се држела до долината на Тибар. Патиштата повторно се спојувале кај денешната Понте Галерија.
Неговиот голем сообраќај предизвикал патот на крајот да биде преизграден со два напоредни патишта: едниот за сообраќај во една насока, а другиот за сообраќај од друга страна. Се смета дека бил првиот двоен коловоз во светот.
Денес, патот во Рим, наречен Вија Портуенсе (Via Portuense) следи сличен тек. Патот започнува денес од Порта Портезе (Porta Portese) и, по Понте Галерија, завршува во комуната Фjумичино.
Лудвиг II (гроф на Виртемберг-Урах)
Лудвиг II (германски: Ludwig; 3 април 1439, во Вајблинген – 3 ноември 1457, во Урах) — гроф на Виртемберг-Урах, кој владеел од 1450 до 1470 година. Тој бил син на грофот Лудвиг I и Мехтилд од Пфалц.
По поделбата на грофовијата Виртемберг, со Договорот од Ниртинген во 1442 година, тој бил израснат во Урах, главен град на новосоздадената грофовија Виртемберг-Штутгарт. По раната смрт на неговиот татко, Лудвиг I, настанал конфликт околу неговото туторство. На крајот, грофот на Виртемберг-Штутгарт, неговиот вујко Улрих V, добил влијание кон младиот гроф. Конечно Лудвиг II го презел одговорноста за владеење на 14-годишна возраст.
Поради лошото здравје, починал прерано во 1457 година на 18-годишна возраст.
Вија Милитарис
Вија Милитарис (латински: Via Militaris; во превод: Воен пат) или Вија Дијагоналис (латински: Via Diagonalis; во превод: Дијагонален пат) ― антички римски пат, почнувајќи од Сингидунум (денес српскиот главен град Белград), поминувајќи покрај брегот на Дунав до Виминакиум (близу денешен Костолац), преку Наисус (денешен Ниш), Сердика (денешка Софија), Филипопол (денешен Пловдив), Адријанопол (денешен Одрин во Источна Тракија во Турција) и стигнување до Константинопол (денешен Истанбул). Овој пат бил поврзан со Вија Егнација со други патишта: патот по реката Аксиј (или Вардар), патот од Сердика до Солун по реката Стримон (или Струма) и патот од Филипопол до Филипи.
Изградена е во 1 век од нашата ера. Должината од Сингидунум до Константинопол била 924 километри.
За време на првите европски освојувања на Отоманлиите, патот Орта кол (во превод: Средна рака) го следел текот на Вија Милитарис.
Во мај 2010 година, додека се работело на Паневропскиот коридор X во Србија, добро сочуваните остатоци од патот биле ископани во Димитровград. Патот широк осум метри бил изграден од големи камени блокови и имал две ленти.
Скеча (округ)
Скеча (Περιφερειακή ενότητα Ξάνθης) — округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Административен центар е градот Скеча.
Географија
Округот Скеча се граничи со Бугарија на север, окрузите Родопи на исток, Драма на северозапад и Кавала на запад.
Климата на округот е средноземна по должината на брегот, додека во планините е поостра.
Хоја
Хоја или восочен цвет ( Hoya carnosa ) е повеќегодишен вид на растенија од ист род, кој често се одгледува како собно растение. Името го добило по Англичанецот Томас Хој, главен градинар на војводата од Нортамберленд во Сион Хаус, Мидлсекс, крајот на XVIII-ти. век. Поради восочен изглед, популарно се нарекува восочен цвет. Восочниот цвет се одликува со звездени бели цветови со црвена средина. Во природата расте по друго растение, што е вообичаено за алпинистите.
Опис на растението
Хоја е еден од најраспространетите видови на ваквите рода Тие растат по дрвјата на другите растенија, а при одгледување дома често се придржува на ѕид без вештачка поддршка. Може достигне висина од 20цм и ширина од 50цм. Таа е препознатлива по своите јајцевидни листови со должина од околу 5цм и ширина од 2,5цм.
Хоја обично цвета во текот на летото. Во природното живеалиште, главното цветање е во јуни, понекогаш проследено со друго во септември. Има слаб, но специфичен мирис. Медолична течност тече од цвеќињата.
Вија Понтика
Виа Понтика (латински: Via Pontica; во превод: Понтски пат) ― антички римски пат во Тракија покрај Црното Море, почнувајќи од Византион и поминувајќи низ Деултум (денес Дебелт), Акве Калиде (денес во близина на Бургас), Аполонија, Месембрија, Одесос, Визона и Калиакра (денес во Бугарија); а потоа преку Калатис, Томис и Истрос (денес во Романија).
Патека за преселба на птиците
Денес, името „Вија Понтика“ (Via Pontica) е дадено на втората по големина рута за преселба на птиците во Европа, преку западниот дел на Црноморскиот Биогеографски Регион. Птиците преселници ги користат крајбрежните езера, мочуриштата и лагуните зад брегот, а некои презимуваат во овие мочуришта. Делтата на Дунав е најпозната од мочуриштата. За прв пат во орнитологијата поимот „Via Pontica“ го употребил бугарскиот орнитолог Николај Боев (1922-1985) за да го означи западниот црноморски преселнички начин на птици.
Археолошки проект во Бугарија
Во 2010 година, Божидар Димитров, директор на Националниот историски музеј и Симеон Ѓанков, вицепремиер, го започнале проектот „Вија Понтика“ за обновување на дваесет антички утврдувања долж брегот на Црното Море. Тие започнуваат од најјужната точка на Резово и го опфаќаат целото бугарско крајбрежје до Калиакра. Како резултат на оваа работа, откриени се неколку нови археолошки наоѓалишта, вклучувајќи го и утврдувањето Акра во близина на тракиска Аполонија, сегашен Созопол.
Вија Аквитанија
Виа Аквитанија - римски пат кој бил создаден во 118 п.н.е. во римската провинција Галија. Патот започнал во Нарбона, каде што се поврзувал со Виа Домиција. Потоа одел кон Атлантскиот Океан, преку Тулуза и Бордо, покривајќи приближно 400 километри.
Основање
Гнеј Домитиј Ахенобарбус, заедно со Квинт Фабиј Максим Алоброгик, успешно ги поразиле племињата Алоброге и Арверни во Галија во 121 година п.н.е. Ова го елиминирало речиси целото противење на Римјаните во јужна Галија. Некои делови од брегот сè уште биле контролирани од локалните племиња, но тоа не ја попречувало трговијата. Рим добивал почит од Галите сè до Тулуза. Гнеус подоцна служел како проконзул во Галија. Во 118 п.н.е., тој го основал градот Нарбо Мартиус, денешна Нарбона, и ја изградил Виа Домиција за да го олесни патувањето во Шпанија. Виа Аквитанија е дел на Виа Домиција што поминува низ југозападна Галија во провинцијата Аквитанија. Не е познато кој ја нарачал Виа Аквитанија, но веројатно е дека Домитиј Ахенобарбус ја изградил со цел лесно да се плаќа данок од новоосвоените племиња.
Рута
Виа Аквитанија бил главниот римски пат во провинцијата Аквитанија. Провинцијата Аквитанија се наоѓа во југозападна Галија. Се граничи на југ и исток со Пиринеите, на запад со Атлантскиот Океан и на север со реката Лоара. Виа Аквитанија започнува во Нарбона, каде што се поврзува со Вија Домиција. Нарбона била првата римска колонија во Галија. Неговата цел била да биде земјоделска колонија. Нарбона подоцна станал важен трговски центар во времето на Август. За време на Pax Romana, патувањето станало побезбедно. Ова довело до зголемување на трговијата.
Туткал
Туткал (tutkal) – лепило) - природно лепило, растворливо во вода, кое се добива од животински отпад со варење. Ова резултира со супстанција слична на желе, која претставува туткал. Главната компонента на овој желе е глутенот, кој има состав сличен на желатин. Во зависност од користениот изворен материјал, се разликуваат туткал од коски, туткал од кожа, туткал од зајаци, туткал од риба и туткал од рибен меур.
Прочистениот туткал е познат како желатин и се користи во прехранбената индустрија, во фармацијата, како додаток на пијалаци, за производство на вино и многу технички примени.
Туткалот не треба да се меша со производот на база на хондрин, кој е различен хемиски производ и има послаби сврзувачки својства. Производот од 'рскавицата се користи како додаток на храна или лек за спречување или лекување на артроза.
Коскен туткал
Коскениот туткал главно се користи при обработка на дрво. Се стврднува до стаклообразен облик и залепената фуга има поголема цврстина од основниот материјал. Во производството на музички инструменти, туткалот се претпочита и денес, бидејќи спојот со лепило може повторно да се отвори во секое време (реверзибилност). Поради својата голема цврстина, туткалот подобро го спроведува звукот преку залепените споеви отколку преку дрвените делови.
Кожен туткал
Кожниот и зајачкиот туткал имаат посветла боја и залепениот спој е поеластичен од оној залепен со коскен туткал. Тие се користат во обработката на хартијата, особено во занаетчиското врзување на книги и реставрацијата на старите книги. Се користат за производство на рефлексни (композитни) лакови. Многу години се користеле и на поштенски марки со додаден шеќер. Влажнењето со плунка ѝ помага на марката да се залепи на пликот. Поради нивната еластичност, тие се погодни за грундирање на платна. Силно разредениот туткал се користи за грундирање на дрвени инструменти пред лакирање.
Рибен туткал
Рибиниот туткал се произведува од кожата и коските на рибата. Многу добар врзивен материјал за бои и гипс. Во случај на гипс, тој го зголемува времето во кое може да се обработува.
Бидејќи рибините протеини не се зацврстуваат на ниски температури, тие можат да се користат без загревање. Тие се користат за реставрација на вреден мебел и предмети.
За особено високи барања, се користи туткал од меури на моруна. Неговата цврстина на лепење е особено висока. Се користи при позлата на стакло како леплив слој.
Производство на туткал
Коскената пулпа се добива од коските на различни животни. Во повеќето случаи, тоа се коски од припитомени животни - свињи, говеда, овци и коњи.
Кожниот туткал се добива од кожата на разни животни, главно зајаци и мали животни.
Рибниот туткал се добива од рибниот отпад. Најскапиот туткал, кој се добива од меури на моруната, е ограничен со малиот улов.
Суровината е обезмастена и деминерализирана. По варење, се ослободува колагенот. Суровиот туткал се суши.
Преработка
Сувиот туткал се потопува во иста количина на вода. Во рок од неколку часа, туткалот ја впива водата и набубрува. Набабрениот туткал се става во водена бања на температура од 50-65 °C и по потреба со додавање вода се постигнува саканиот вискозитет.
Предности и недостатоци на туткалот
Јачината на лепење на туткалот е многу висока. Процесот на лепење е реверзибилен. Тоа значи дека со топлење и влажнење на залепениот спој може повторно да се отвори без да се оштетат залепените делови. Старите лепила може многу брзо да се отворат со алкохол.
Рибниот туткал може да се обработува и на ладно, но деловите мора да се држат цврсто притиснати 24 часа.
Музеј Жил Верн
Музеј Жил Верн — француски музеј во Нант, основан во 1978 година и посветен на писателот Жил Верн (1828-1905), роден во овој град.
Местоположба
Музејот се наоѓа во квартот Белви-Шантене-Сент-Ана, Ри де л'Ермитаж бр. 3, на врвот на ридот Сент-Ан со поглед на Лоара и пристаништето, во близина на Скалилата на Света Ана што водат до кејот Маркиз д'Егијон.
Поставка
Во музејот се изложени книги, ракописи, документи, извадоци од дела како и илустрации, плакати, портрети на писателот, игри и предмети што му припаѓале и на музејот му ги оставиле неговите потомци. Музејот е поделен на осум тематски соби:
Африканско првенство во ракомет за жени 2016
Африканско првенство во ракомет за жени 2016 — 22-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Луанда во Ангола, во периодот од 28 ноември до 7 декември. Вкупно учествувале 9 репрезентации. Женска ракометна репрезентација на Ангола победил на турнирот.
Музеј Жил Верн
Историја
Музејот е отворен во 1978 година по повод 150 годишнина од раѓањето на писателот, во голема буржоаска куќа изградена од 1872 до 1878 година од архитектот Ернест-Мари Бирон. Сликарот Жан Брино, потпомогнат од Лис Курвил, кустос на општинската библиотека, се здружиле за да го отворат овој музеј. Зградата, поделена на неколку станови во текот на XX век, постепено ја купувал градот Нант: во 1965 година, горниот дел и во 1973 година, долниот дел.
Дури и ако ова живеалиште нема непосредна врска со Жил Верн или со неговото семејство, сепак треба да се забележи дека неговите родители имале селска куќа во Ба-Шантене (од 1840 година), недалеку од овде, која сè уште е видлива на Ри де Реформ бр. 29 бис во близина на црквата Сен Мартин.
Зградата во која се наоѓа музејот била обновена во 2005 година, на стогодишнината од смртта на Жил Верн.
Проект за преселба
Метрополата планира да го премести музејот на ново место до 2024-2025 година, во објект четири пати поголем од куќата во Ри де л'Ермитаж.
Африканско првенство во ракомет за жени 2016
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Светско првенство кое се одржало во Германија, во 2017 година. Ова бил првиот турнир во историјата на африканските првенства, машките и женските турнири да се организираат во две различни земји во различни периоди. Африканската ракометна конфедерација (CAHB) донела одлука да ги раздели двете конкуренции на состанокот на 23 јануари 2015 година во Алжир.
Полуфинале
По полуфиналето, Сенегал бил дисквалификуван од турнирот.
Моруна
Моруна (Huso huso) — слатководна риба која, според традиционалната систематика, спаѓа во инфракласата на 'рскавичнокоскени риби ( лат. ) и семејството.
Опис
Како и сите рскавични риби, имаат рскавичен скелет, но нивното тело е покриено со пет реда коскени плочки. Посебно е заштитен горниот дел на черепот. Овие коски на телото се од кожно потекло. Затоа нивните лушпи (инаку ганоидни) се намалени, освен во пределот на опашката. Нивното тело е вретенесто, но сепак е понабиено во споредба со есетрата и кечигата и не е толку изразено петстрано. Перката на опашката е хетероцерозна (асиметрична). Главата е остро извлечена нанапред (но не толку како кај другите рскавични риби), така што устата е на долната страна на главата и во неа нема заби. Под устата има израстоци во вид на мустаќи, кои поради слабо развиеното сетило за вид се главните сетилни органи кои им помагаат да бараат храна, главно риби, поретко школки и други мекотели, како и ракови. Таа е голема грабливка и постои податок дека изела младенче на фока. Во желудникот на моруната биле пронајдени поголеми риби, па дури и птици. Моруната е најголемата слатководна риба (а со тоа и најголемата рскавична риба). Постојат податоци за уловени моруни кои тежеле 1.400-1.500 и биле долги 9 метри. Може да живее повеќе од 100 години.