cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Хофенхајм 1899
Стадион
Тие ја отвориле својата прва сезона во 1. Бундеслига на стадионот Карл-Бенц во Манхајм со капацитет од 26.022, и го одиграле тука својот прв натпревар додека нивниот нов стадион не бил отворен-на 31 јануари 2009 година.
Последни тренери
Последни тренери на клубот:
Стапка на смртност
Важна специфична мерка за стапката на смртност е стапката на сурова смртност, која ја разгледува смртноста од сите причини во даден временски интервал за дадено население. На пример, од 2020 година, ЦИА проценува дека стапката на сурова смртност на глобално ниво ќе биде 7,7 смртни случаи на 1.000 лица во население годишно. Во генеричка форма, стапката на смртност може да се пресметана со употреба на формула (d / p) ⋅ 10 n, каде што d претставува смртност од која било причина што се случува во даден временски период, p ја претставува големината на населението во која се јавуваат смртните случаи (сепак ова население е дефинирано или ограничено).
Стапка на смртност на светско ниво
Стапката на сурова смртност се дефинира како „стапка на смртност од сите причини за смрт за население“, пресметана како „[t] вкупен број на смртни случаи за време на даден временски интервал“ поделено со „[m] население на интервали“, на 1.000 или 100.000; на пример, населението во САД било околу 290.810.000 во 2003 година, а во таа година, се случиле приближно 2.419.900 смртни случаи, што дава стапка на сурова смртност од 832 смртни случаи на 100.000. Од 2020 година, ЦИА проценува дека стапката на сурова смртност во САД ќе биде 8,3 на 1.000, додека се проценува дека глобалната стапка ќе биде 7,7 на 1.000.
Според Светската здравствена организација, десетте водечки причини за смрт, на глобално ниво, во 2016 година, за двата пола и за сите возрасти, се прикажани во табелата подолу.
Епидемологија
Епидемиолозите користат проценка за да предвидат точни стапки на смртност. Стапките на смртност обично е тешко да се предвидат поради јазични пречки, проблеми поврзани со здравствената инфраструктура, судири и други причини. Смртноста кај мајките има дополнителни предизвици, особено што се однесуваат на мртвородени деца, абортуси и повеќекратно раѓање. Во некои земји, во текот на 1920-тите, мртвородено дете било дефинирано како „раѓање на најмалку дваесет недели од бременоста, во кое детето не покажува докази за живот по целосно раѓање“. Меѓутоа, во повеќето земји мртвородено дете био дефинирано како „раѓање на фетус, по 28 недели од бременоста, во кое не се јавува пулмонално дишење“.
Податоци за попис и витална статистика
Идеално, целата проценка на смртност би се извршила со користење на витална статистика и податоци за попис. Податоците за пописот ќе дадат детални информации за населението во ризик од смрт. Од витална статистика се дадени информации за живородени и смртни случаи кај населението. Честопати, или податоците од пописот и податоците за витална статистика не се достапни. Ова е особено точно во земјите во развој, земјите во конфликт, областите каде што природните катастрофи предизвикале масовно раселување и другите области каде што има хуманитарна криза.
Анкети за домаќинства
Анкетите на домаќинствата или интервјуа се уште еден начин на кој често се проценува стапката на смртност. Постојат неколку методи за проценка на смртноста кај различни сегменти од населението. Еден таков пример е методот на сестринство, кој вклучува истражувачи кои проценуваат смртност кај мајките, контактирајќи жени од население од интерес и прашувајќи дали тие имаат сестра, дали сестрата е на возраст за породување (обично 15) и спроведување на интервју или пишани прашања за можна смрт меѓу сестрите.
Анкетите за сирачество проценуваат смртност со испрашување на деца кои се прашуваат за смртноста на нивните родители. Честопати била критикувана како стапка на смртност кај возрасните, која е многу пристрасна од неколку причини. Ефектот на посвојување е една од таквите случаи во кои сираците честопати не сфаќаат дека се посвоени. Покрај тоа, анкетарите можеби не сфаќаат дека посвоителот или згрижувачот не е биолошки родител на детето. Исто така, постои и прашање за пријавување на родители од повеќе деца, додека некои возрасни немаат деца, па затоа не се сметаат во проценките на смртност.
Анкетите за вдовици проценуваат смртност кај возрасни одговарајќи на прашања во врска со починатиот сопруг или жена. Едно ограничување на истражувањето за вдовица ги опфаќа прашањата за развод, каде што луѓето веројатно ќе известат дека се вдовици на места каде што постои голема социјална стигма околу тоа да се разведе. Друго ограничување е дека повеќекратните бракови воведуваат пристрасни проценки, па затоа поединците честопати се прашуваат за првиот брак. Пристрасностите ќе бидат значајни ако поврзаноста на смртта меѓу сопружниците, како што се оние во земји со големи епидемии на СИДА.
Статистика
Причините за смртта варираат меѓу развиените и помалку развиените земји. Десетте земји со најголема стапка на смртност според проценките на „Светска книга на факти“ на ЦИА за 2017 година, се:
Според Жан Циглер (Специјален известувач на Обединетите нации од 2000 до март 2008 година), смртноста како резултат на неисхранетост претставува 58% од вкупната смртност во 2006 година: „''Во светот, приближно 62 милиони луѓе секоја година умираат од неисхранетост. Во 2006 година, повеќе од 36 милиони умреа од глад или болести како резултат на недостаток на микроелементи''“.
Од приближно 150.000 луѓе кои умираат секој ден низ целиот свет , околу две третини - 100 000 на ден - умираат од причини поврзани со стареењето. Во индустријализираните нации, процентот е многу поголем, достигнувајќи 90%.
Присниц
Присниц (Prießnitz) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Наумбург.
Абичи
44.93617°N, 10.49289°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 44.93617°N, 10.49289°W Абичи е италијански производител на велосипеди основан од претприемачите Џузепе Маркесели, Стефано Стелети и Кристијано Гоци во 2006 година. Компанијата произведува велосипеди во класичен стил, рачно изработени и тестирани во Италија. Абичи има салони во Милано и Виадана.
Историја
Основачите го формирале прототипот за велосипеди Абичи во Ломбардија користејќи го каталогот од 1950-тите на италијански занаетчија. Нивната цел била класичен велосипед со високотехнолошки детали и винтиџ естетика.
Името Абичи потекнува од „bici“, италијанскиот сленг за „bicicletta“. Името се однесува и на првите три букви од италијанската азбука: ABC.
Дизајн
Велосипедите Абичи се направени во осум бои засновани на боите на автомобилите од 1950-тите, имаат седло Брукс Англија со бакарни навртки, метални штитници за кал и хромирана шипка за сопирачките. Лесните велосипеди се направени од алуминиум, јаглеродни влакна и титаниум.
Компанијата произведува велосипеди во класичен стил, вклучувајќи туристички велосипеди за мажи и жени, како и тркачки и планински велосипеди. Секој велосипед е рачно изработен и тестиран во Италија. Доаѓаат во пет модели: Грантурисмо,Кампорела, Свелтина, Аманте и Фуга.
Соработки
Во 2009 година, Абичи и италијанската модна куќа Фенди го создале велосипедот Фенди Абици Аманте Дона, со кожни додатоци од Селерија на Фенди и крзнени додатоци за седла.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Нона Абеларда
Нона Абеларда (буквално баба Абеларда) е комичен измислен лик создаден од Џован Батиста Карпи.
Абеларда првпат се појавил во 1955 година, како спореден лик во стриповите на Волпето; од 1957 до 1991 година, таа била и главниот фокус на стрип серијата Солдино, во улога на медицинска сестра и телохранител на насловниот лик. Со текот на годините имала слични улоги во други помалку успешни стрипови објавени од Едизиони Бјанкони, како што се Бонго и Проволино, и била водечки лик на истоимениот стрип, Нона Абеларда, објавен помеѓу 1971 и 1974 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Унгарски парламент
Унгарскиот парламент (унгарски: Országház) е седиштето на Народното собрание на Република Унгарија. Тој е еден од најстарите во Европа, а исто така претставува и значајна туристичка атракција во Будимпешта. Сместен е на плоштадот Кошут во Будимпешта, на левиот брег (Пешта) на реката Дунав. Моментално е најголемата зграда во Унгарија, како и втор по ред најголем парламент во Европа , а трет во светот.
Архитектура
Унгарскиот парламент е изграден во нео-готски стил по планот на на Имре Штајиндл. Изградбата започнала во 1885 година, а е завршен во 1904 година. Во изградбата учествувале околу илјада работници работници; биле искористени 40 милиони тули, половина милион плочи од мек камен и 40 килограми злато.
Долг 268 метри и широк 123 метри. Внатрешноста вклучува 10 дворови, 13 патнички и товарни лифтови, 27 порти, 29 столбови и 691 соба (исто така и повеќе од 200 сервисни простории). Со својата височина од 96 метри, заедно со Базиликата Свети Иштван се моментално највисоките згради во Будимпешта. Фасадата е украсена со 242 скулптури на унгарски и трансилваниски владетели и на познати воени личности од унгарската историја, како Арпад, кралот Иштван I и Јанош Хуњади. Над прозорците може да се видат прикажани грбови на кралеви и херцози. Главната фасада е со поглед на Дунав, но главниот влез е од источната страна и претставува столб, украсен со два лава.
Зградата на унгарскиот парламент се одликува со својата величественост и убавина. Има 365 кули - за секој ден од годината, а висината од 96 метри е поврзана со полнењето илјада години во 1896 година, од кога Унгарците пристигнале во Панонија. Бидејќи е изграден од песочни камени на брегот на реката Дунав, влагата од реката секоја година му ги уништува ѕидовите, па поради тоа мора да му се вршат постојани поправки.
Чардаш
Чардаш (унг. Csárdás) е традиционален унгарски народен танц. Настанал во Унгарија, а бил популаризиран од циганските оркестри во Унгарија, а и во соседна Војводина, Словачка, Словенија, Хрватска, Карпатска Рутенија, Трансилванија и Моравија, како и меѓу банатските Бугари, меѓу кои и оние од самата Бугарија.
Историја
Танцот води потекло од унгарскиот вербункош од XVIII век, кој се користел при регрутирање на војници за во унгарската војска.
Чардашот се одликува со варијабилен темпо: почнува бавно (лашу), а завршува во многу брзо темпо (фриш). Постојат и други темпови варијации наречени ритка чардаш, шуру чардаш и шекош чардаш. Музиката е во 2/4 или 4/4 такт. Танцувачите се машки и женски, со тоа што жените се облечени во традиционални широки црвени здолништа, кои се при вртењето на танчерките се шират на специфичен начин.
Чардашот е присутен како тема и во класичната музика, особено кај композиторите: Имре Калман, Франц Лист, Јоханес Брамс, Јохан Штраус, Пабло де Сарасате, Петар Илич Чајковски и други. Веројатно најпознатиот чардаш е епонимната композиција на Виторио Монти за виолина и пијано. Ова виртуозно дело има 5 темпови варијации.
1109 п.н.е.
1109 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1109. година пред новата ера, 109. од вториот милениум п.н.е., 9. од 12 век п.н.е. и последна од 1100-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4399 и 4400 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3641 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2651 и 2652 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 356 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1109 година се протега во 1527 и 1528, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1587 и 1588 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 566 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1783 и 1782 исламска година пред хиџра.
Мултикултурализам без култура
Мултикултурализам без култура (англиски: Multiculturalism without Culture) ― книга напишана од Ен Филипс. Темата за мултикултурализмот е истражувана од Филипс во врска со теми како што се феминизам, антропологија, политичка теорија, право и филозофија. Нејзиното вдахновение да ја напише книгата произлегла од спротивставените грижи за мултикултурализмот што ги предизвикувале правата на жените и феминизмот кој посегнува врз благосостојбата на културите. Додека Филипс претстатува многу различни гледишта за мултикултурализмот, нејзиниот општ аргумент во книгата може да се сумира како: „Време е да се елаборира верзија на мултикултурализмот која се откажува од реифицираните поими за културата, побезмилосно се занимава со културните стереотипи и одбива да се подредува правата и интересите на жените за наводните традиции на нивната култура“.
Резиме
Во книгата Филипс ја елаборирала идејата за мултикултурализам без култура. Во овој модел, концепцијата на културата како непроменлива и доминантна (Ставот за кој Филипс тврди дека го имаат многу влади и луѓе) се поставува во корист на идејата дека културата е течна и дека поединецот е во културата, а не културата во поединецот, има права и е најважниот елемент. Средишниот дел од нејзината теорија почива на идејата дека луѓето во малцинските култури имаат автономија. Нејзината дискусија тежи во многу различни перспективи за мултикултурализмот обезбедени од низа современи писатели на оваа тема. Таа постојано ја одржува феминистичката теорија како примарна основа од која ги структурира своите аргументи. Книгата завршува со нејзино гарантирање за зголемување на консултативните услуги за малцинските групи и зголемување на дијалогот меѓу нив и владите.
Прием
Критичкиот прием бил главно позитивен. Полски социолошки преглед дал поволен преглед на Мултикултурализмот без култура, забележувајќи дека таа е „стимулативна, добро истражена и добро напишана книга“. Професорот Ана Јитман од Универзитетот во Западен Сиднеј објавил на форумот Х-Нет дека книгата „оди само толку далеку теоретски“, но дека е „одличен и обмислен аргумент за мултикултурализмот во време кога е нападната од сите страни“.
NGC 4940
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4940 се споменува и како ESO 269-42, IRAS 13021-4658.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4940 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4940 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 5 м 0,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -47° 14' 13"".
Други поделби
Проучување на NGC 4940 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45235. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8250. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
1770
1770 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1770 година од новата ера, 770. од вториот милениум, 70. од XVIII век и прва од 1770-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7278 и 7279 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6520 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5530 и 5531 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2523.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1770 година се протега во 4406 и 4407, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4466 и 4467 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2313. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1183 и 1184 исламска година.
Нордхарц
Нордхарц (Nordharz) — општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана на 1 јануари 2010 година со спојување на поранешните општини Абенроде, Данштет, Хојдебер, Лангелн, Шмацфелд, Штапелбург, Фекенштет и Васерлебен.
Холерн-Твиленфлет
Холерн-Твиленфлет (Hollern-Twielenfleth; долногермански: Hullern-Twielenfleth) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во областа Алтес Ланд, една од најголемите области на овошни дрвја во Европа, непосредно на реката Елба помеѓу градовите Штаде и Хамбург.
Општински единици
Освен обете места Холерн и Твиленфлет, кон општината припаѓа и местото Басенфлет.
IC 1319
IC 1319 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1319 се споменува и како NGC 2947, IC 547, MCG -2-25-4, IRAS 09336-1212.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1319 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1319 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 36 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 26' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на IC 1319 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27309.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
1313 п.н.е.
1313 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1313. година пред новата ера, 313. од вториот милениум п.н.е., 13. од 14 век п.н.е. и четвртта од 1310-тите п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1313 година се протега во 1323 и 1324, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1383 и 1384 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 770 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1993 и 1992 исламска година пред хиџра.
NGC 2516
NGC 2516 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кобилица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2516 се споменува и како OCL 776, ESO 124-SC6.
Откривање
Телото е откриено во 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2516 е од видот I3r. Видливиот сјај со голо око изнесува 3,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 3,8 m. NGC 2516 има само една позната привидна димензија, која изнесува 22'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 60° 45' 12".
Други поделби
Проучување на NGC 2516 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 424; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8911.
Џулио Чиконе
Бардијани-ЦСФ (2016–18)
Бил вклучен во почетниот состав на екипата за Џиро д’Италија 2016, каде ја освоил десеттата етапа. Се приклучил на групата која се одвоила на двете рани искачувања од трета категорија.
Трек-Сегафредо (2019-денес)
Во текот на Тур, Чиконе потпишал 12-месечно продолжување на својот договор, до крајот на сезоната 2021.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 7262
NGC 7262 — леќеста галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7262 се споменува и како ESO 405-17.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7262 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7262 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 23 м 28,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 21' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 7262 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68737. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7496. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Кераца Марија
Кераца Бугарска или Кераца Марија (1348-1404) била бугарска принцеза и византиска царица, сопруга на византискиот царот Андроник IV Палеолог.
Царица
Во 1373 година Андроник заедно со своето момче и наследник на отоманскиот престол Савчи Бег, организирал заговор за соборување на своите татковци. Заговорот сепак не успеал. Султанот го ослепил својот син, по кое тој починал. Јован V Палеолог наредил Андроник да биде заслепен со врел оцет, па Андроник делумно го задржал видот. По наредба на царот истата судбина им се случила и на тригодишниот син на Андроник и Кераца. Потоа заедно со нејзиниот сопруг Кераца биле околу три години затворени во Анемас, а подоцна - и во еден манастир крај византиската престолнина.
Во 1376 година Кераца и Андроник успевале да избегаат со помош на бугарскиот цар Иван Шишман и Крали Марко и прибежиште нашле во соседството Пера при генуезците. Таму благодарение на грижата на Кераца и на некоја маст, кој таа ја добила од генуезците, сопругот и синот успеале да си го вратат видот.
Кераца станала царица на Византија во 1376, кога Јован V Палеолог бил соборен од Андроник IV Палеолог. Всушност Кераца била византиска царицата само 3 години, бидејќи Андроник IV Палеолог го изгубил престолот и бил принуден да бара азил во Галата.
По ненадејната смрт на Андроник во 1385 година, Кераца го презела старателството над нивниот син Јован VII Палеолог (тогаш уште 15-годишен). Потоа, макар и принудена да се замонаши под името Макарија, таа сепак успела да го види нејзиниот син на византискиот престол во 1390 година. Јован VII се задржал на престолот само неколку месеци. Откако бил соборен, тој го добил управувањето на областа со центар Силиври, каде заминала и самата Кераца. КЕарца починала во околу 1404 година.
1108 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1108 година се протега во 1528 и 1529, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1588 и 1589 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 565 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1782 и 1781 исламска година пред хиџра.
Стојмир Симјаноски
Стојмир Симјаноски (, Иванчишта, -, )  — најпознат македонски уфолог и писател, на еден од најплодните автори од постара генерација во Македонија.
Поврзано
Таќо Симјаноски
Елена Драгаш
Елена Кантакузина (грчки: Ἑλένη Δραγάση, 1372 - 1450) била византиска царица, сопруга на византискиот цар Мануил II Палеолог и мајка на последните двајца византиски цареви Јован VIII Палеолог и Константин XI Драгаш.
Царица
На 10 февруари 1392 Елена Драгаш се омажила за византискиот цар Мануел II Палеолог.
Мануел II Палеолог починал на 21 јули 1425 година, а Елена Драгаш го надживеала со 25 години. Таа влегла во манастир со монашкото Хипомона.
Деца
Двајцата имале неколку деца:
1314 п.н.е.
1314 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1314. година пред новата ера, 314. од вториот милениум п.н.е., 14. од 14 век п.н.е. и петта од 1310-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4194 и 4195 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3436 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2446 и 2447 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 561 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1314 година се протега во 1322 и 1323, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1382 и 1383 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 771 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1994 и 1993 исламска година пред хиџра.
Откритија
1314 av. J.-C.
Вруток на Босна
Вруток на Босна (Vrelo Bosne, Врело Босне) – извор во централна Босна и Херцеговина. Тој е извор на реката Босна и е едно од најпознатите обележја на Босна и Херцеговина. Врутокот на Босна се наоѓа на периферијата на Сараево, покрај Илиџа. Тоа е едно од најпознатите места на природна убавина, сместено во подрачјето на Сараево.
Во текот на деведесеттите години на 20 век местото е слабо одржувано, па во 2000 година е покренат проект за голема ревитализација на местото. Локалните тинејџери водени од меѓународните еколошки организации на Врутокот на Босна му го вратиле претходниот раскош. Денес Врутокот на Босна е позната атракција, како за локалните посетители така и за странските туристи. Се состои од повеќе мали островчиња поврзани со мостови преку бројните мали потоци. Во паркот се наоѓаат доста животни како пајки и лебеди. Во паркот има ресторани, фијакери и други занимливости за посетителите.
Жолта Река
Реката има 30 пати повеќе талог а кубен метар од реката Нил и однесува во морето речиси исто количество нанос како и реката Ганг, но со многу помал вкупен проток. Жолтата Река од изворот на Тибетската Висорамнина, има неправилен тек низ северните области во Кина. Низ голите ридови тече брзо и се спушта на високо плато покриено со наслојки од лес, што некаде се дебели и по неколку стотини метри, а потекниваат од последниот леден период. Таму реката собира многу големи количества талог. Потоа, таа го продолжува својот тек кон југ во Севернокинеската Низина, па тече кон исток од својата денешна делта, северно од полуостровот Шандунг. Бидејќи Жолтата Река често се излева делниот тек на реката е заштитен со крајбрежни насипи. Големите поплави предизвикуваат менување на текот на реката, па оваа река е позната и како „Нескротлива“. Пред 1854 год. утоката на реката во Жолто Море се наоѓала јужно од полуостровот Шангтунг. Неодржувањето на крајбрежните насипи во текот на педесеттите години на 19 век довело до тоа по големите поплави Жолтата Река да ја смени насоката на својот тек за околу 320 км кон север.
Климатско инженерство
Климатско инженерство, најчесто геоинженерство — интервенција во климатскиот систем на Земјата. Главната категорија на климатско инженерство е сончевото геоинженерство или управувањето со сончевото зрачење. Сончевото геоинженерство, или модификацијата на сончевото зрачење, би рефлектирал дел од сончевата светлина (сончево зрачење) назад во вселената за да ги ограничи или поништи климатските промени предизвикани од човекот.
Отстранувањето на јаглерод диоксид (CDR), практиката на намерно намалување на количината на во атмосферата, често погрешно се класифицира со сончевото геоинженерство како форма на климатско инженерство и се претпоставува дека е суштински ризично. Всушност, отстранувањето на јаглерод диоксид се однесува на основната причина за климатските промени и е дел од стратегиите за намалување на нето емисиите. Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC) повеќе не се однесува на отстранувањето на јаглерод диоксид како подгрупа на климатско инженерство, туку ги користи термините управување со сончевото зрачење и отстранување на јаглерод диоксид одделно. Пристапите за климатско инженерство понекогаш се гледаат како потенцијални комплементарни опции за ограничување на климатските промени или нивните влијанија, заедно со намалувањето на емисиите на стакленички гасови и адаптацијата. Научниците се согласуваат дека сончевото геоинженерство и отстранувањето на јаглерод диоксид не можат да го заменат намалувањето на емисиите. Имајќи предвид дека сите видови мерки за справување со климатските промени имаат економски, политички или физички ограничувања, некои пристапи од климатското инженерство на крајот може да се користат како дел од ансамблот на одговори, кои би можеле да имаат за цел обнова на климата.
Поради недоволно истражување постојат големи несигурности во однос на делотворноста, несаканите ефекти и потенцијалните непредвидени последици. Повеќето експерти тврдат дека ризиците од таквите интервенции мора да се гледаат во контекст на ризиците од опасните климатски промени. Интервенциите во големи размери може да имаат поголем ризик од нарушување на природните системи, што резултира со дилема дека оние пристапи кои би можеле да се покажат како многу исплатливи во справувањето со екстремниот климатски ризик, самите може да предизвикаат значителен ризик. Некои сугерираат дека концептот за инженерство на климата може да го намали политичкиот и јавниот притисок за намалување на емисиите, што би можело да ги влоши севкупните климатски ризици; други тврдат дека заканата од климатското инженерство може да поттикне намалување на емисиите.
Дефиниција
Од 2018 година, термините „климатско инженерство“ и „геоинженерство“ не се користат од Меѓувладиниот панел за климатски промени. Според климатскиот економист Гернот Вагнер, поимот „геоинженерство“ е „во голема мера артефакт и резултат на термините честа употреба во популарниот дискурс“ и „толку нејасно и сеопфатно што изгуби многу значење“.
Сончево геоинженерство
Сончевото геоинженерство би ја одвратил сончевата светлина подалеку од Земјата или со зголемување на рефлексивноста (албедо) на атмосферата или на површината на Земјата. Овие методи не се замена за ублажување на климатските промени бидејќи тие нема да ги намалат концентрациите на стакленички гасови во атмосферата и на тој начин нема да се однесуваат на закиселувањето на океаните предизвикано од јаглерод диоксид. Општо земено, проектите за сончево геоинженерство во моментов изгледаат способни да стапат на сила брзо и реверзибилни во нивните директни климатски ефекти. Националната академија на науките, инженерството и медицината на САД во извештајот од 2021 година наведува: „Достапното истражување покажува дека SG може да ги намали температурите на површината и потенцијално да ги подобри некои ризици од климатските промени (на пр., за да се избегне преминување на критичните климатски „свртни точки“; да се намалат штетните влијанија од временските екстреми.“
Методите на сончево геоинженерство може да вклучуваат:
Сончевото геоинженерство бара релативно голема имплементација со цел да влијае на климата на Земјата. Најмалку скапите предлози се проценуваат на десетици милијарди американски долари годишно како директни трошоци за распоредување. Ова е доволно ниско за да може да биде во интерес на неколку поединечни земји еднострано да ги спроведат. Сончевото геоинженерство може да претставува нови значителни ризици како што се регионалните климатски нарушувања.
Морална опасност или компензација на ризик
Постоењето на такви техники може да го намали политичкиот и социјалниот поттик за намалување на емисиите на јаглерод. Ова генерално се нарекува потенцијална морална опасност, иако компензацијата за ризик може да биде попрецизен термин. Оваа загриженост предизвикува многу еколошки групи и активисти да не сакаат да се залагаат или дискутираат за климатско инженерство поради страв од намалување на императивот за намалување на емисиите на стакленички гасови. Сепак, неколку истражувања на јавното мислење и фокус групи откриле докази или за тврдењата за желбата да се зголемат намалувањата на емисиите наспроти климатското инженерство, или за без ефект. Други работи за моделирање сугерираат дека изгледите за климатско инженерство всушност може да ја зголеми веројатноста за намалување на емисиите.
Политика
Некои еколошки организации (како што се Пријателите на Земјата и Гринпис ) не сакаат да го поддржат или да се спротивстават на сончевото геоинженерство, но честопати повеќе ги поддржуваат некои проекти за отстранување на јаглерод диоксид базирани на природата, како што се пошумување и обновување на тресетите. Некои коментатори изгледаат суштински спротивставени. Групата ETC повикала на мораториум на техниките за климатско инженерство.
Етика и одговорност
Климатското инженерство би претставувало голем, намерен напор за модификација на климата. Тоа би се разликувало од активностите како што се согорувањето на фосилните горива, бидејќи тие ненамерно ја менуваат климата. Намерните климатски промени честопати се гледаат поинаку од морална гледна точка. Покренува прашања дали луѓето имаат право намерно да ја менуваат климата и под кои услови. На пример, може да има етичка разлика помеѓу климатското инженерство за да се минимизира глобалното затоплување и да се прави тоа за да се оптимизира климата. Понатаму, етичките аргументи често се соочуваат со поголеми размислувања за поглед на светот, вклучувајќи ги и индивидуалните и општествено-религиозните заложби. Ова може да имплицира дека дискусиите за климатско инженерство треба да се одразат на тоа како религиозните заложби можат да влијаат на дискурсот. За многу луѓе, религиозните верувања се клучни во дефинирањето на улогата на човечките суштества во поширокиот свет. Некои верски заедници би можеле да тврдат дека луѓето немаат одговорност во управувањето со климата, наместо да ги гледаат таквите светски системи како ексклузивен домен на Творецот. Спротивно на тоа, другите верски заедници може да ја гледаат човечката улога како „управување“ или добронамерно управување со светот. Прашањето за етиката, исто така, се однесува на прашањата за одлучување за политиките. На пример, изборот на глобално договорена целна температура е значаен проблем во секој режим на управување со климатско инженерство, бидејќи различни земји или групи на интерес може да бараат различни глобални температури.
Еден од помалку фокусираните аспекти на климатското инженерство е улогата што може да ја игра во глобалната нееднаквост (Environmental Justice). Емисиите се главно концентрирани во релативно малку компании. Нерешавајќи се на проблемот или менувајќи ги практиките за помалку емитирање, тие директно добиваат корист од штетата што ја предизвикуваат на климата. На сличен начин, побогатите нации имаат многу поголеми емисии од нивните посиромашни колеги. Сепак, посиромашните нации се тие кои нема да можат да ги платат скапите такси за адаптација и ублажување потребни за да се соочат со предизвиците на климатските промени. Едноставно кажано, богатите нации имаат најмногу да дадат, а посиромашните имаат најмногу да изгубат. Климатското инженерство има потенцијал да се справи со нееднаквоста со ставање на товарот на оние кои имаат корист од емисиите наместо да го делат товарот со оние кои имаат мала одговорност и кои се осудени да страдаат најмногу.
Управување
Климатското инженерство отвора различни политички и економски прашања. Прашањата за управување кои го карактеризираат отстранувањето на јаглерод диоксид во споредба со сончевото геоинженерство се во голема мера различни. Како резултат на овие различни одлики, клучниот проблем со управувањето за отстранувањето на јаглерод диоксидот (како со намалувањето на емисиите) е да се осигури дека актерите ќе направат доволно од тоа додека клучното прашање за управување со сончевото геоинженерство се грижи актерите да не го прават тоа премногу рано или премногу.
Домашното и меѓународното владеење се разликуваат според предложениот метод за климатско инженерство. Во моментов нема универзално договорена рамка за регулирање на активностите или истражувањата за климатско инженерство. Научниците од училиштето Мартин на Универзитетот во Оксфорд предложиле збир на доброволни принципи, кои може да ги водат истражувањето и употребата на климатското инженерство. Кратката верзија на „Оксфордските принципи“ е:
Овие принципи се поддржани од Одборот за наука и технологија на Долниот дом на Обединетото Кралство за „Регулација на геоинженерството“, и на нив се повикуваат авторите кои дискутираат за прашањето на управувањето.
Меѓународната конференција на Асиломар за технологии за интервенција на климата била свикана за да се идентификуваат и развијат упатства за намалување на ризикот за експериментирање со климатски интервенции.
Страните на Конвенцијата за биолошка разновидност донеле три одлуки за она што тие го нарекуваат „геоинженерство поврзано со климата“. Одлуката во 2010 година ги повикала земјите да се воздржат од „гео-инженерски активности поврзани со климата кои можат да влијаат на биолошката разновидност“ додека тие не се регулираат, тие не се научно оправдани и не се разгледаат придружните ризици. Некои критичари на климатското инженерство го нарекуваат ова „де факто мораториум“, но Секретаријатот на Конвенцијата за биолошка разновидност го нарекува „необврзувачка нормативна рамка“. Многу правни научници ја отфрлаат оваа одлика. Одлуката од 2016 година повикала на „потребно е повеќе трансдисциплинарно истражување и споделување на знаењето меѓу соодветните институции за подобро да се разберат влијанијата“.
Јавна перцепција
Голема студија од 2018 година ги истражувала перцепциите на јавноста за шест методи на климатско инженерство, со онлајн анкета во САД, Обединетото Кралство, Австралија и Нов Зеланд. Наодите биле споредувани и со слично истражување од 2012 година во Австралија и Нов Зеланд. Јавната свест за климатското инженерство била ниска, а помалку од една петтина од испитаниците пријавиле претходно знаење. Перцепциите за шесте методи на климатско инженерство биле главно негативни и често се поврзувале со атрибути како „ризични“, „вештачки“ и „непознати ефекти“. Методите за отстранување на јаглерод диоксид биле претпочитани во однос на сончевото геоинженерство. Јавните перцепции биле неверојатно стабилни со само мали разлики меѓу различните земји во истражувањата од 2018 и 2012 година.
Во студијата на фокус-група од 2017 година, спроведена од Кооперативниот институт за истражување во еколошки науки (CIRES) во Соединетите Американски Држави, Јапонија, Нов Зеланд и Шведска, учесниците биле прашани за опциите за секвестрација на јаглеродот, предлозите за рефлексија како што се вселенските огледала или осветлувањето. на облаците, а нивните мнозински одговори може да се сумираат на следниов начин:
Модераторите тогаш ја изнесиле идејата за идна „климатска вонредна состојба“, како што е брзата промена на животната средина. Учесниците сметале дека ублажувањето и адаптацијата на климатските промени се силно преферирани опции во таква ситуација, а климатското инженерство се гледа како последно средство.
Евалуации на климатско инженерство
Повеќето од она што е познато за предложените техники се засноваат на лабораториски експерименти, набљудувања на природни појави и техники на компјутерско моделирање. Некои предложени методи за климатско инженерство користат методи кои имаат аналози во природни појави како што се стратосферските сулфурни аеросоли и јадрата за кондензација на облакот. Како такви, студиите за ефикасноста на овие методи може да се потпираат на информациите што се веќе достапни од други истражувања, како што е она по ерупцијата на планината Пинатубо во 1991 година. Сепак, компаративната евалуација на релативните заслуги на секоја технологија е комплицирана, особено со оглед на несигурноста на моделирањето и раната фаза на инженерскиот развој на многу предложени методи за климатско инженерство.
Неколку организации го истражувале климатското инженерство со цел да го оценат неговиот потенцијал, вклучувајќи го Конгресот на САД, Националната академија на науките, инженерството и медицината на САД, Кралското друштво, Парламентот на Обединетото Кралство, Институцијата на машински инженери, и Меѓувладиниот панел за климатски промени. Извештајот на IMechE испитувал мала подгрупа на предложени методи (заробување на воздухот, урбано албедо и техники за зафаќање CO2 базирани на алги), а неговите главни заклучоци биле дека климатското инженерство треба да се истражува и испроба во мал обем заедно со поширока декарбонизација на економијата.