cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жолтоклуна галка
Опис
Жолтоклуната галка има сјајно црно перје, жолт клун, црвени нозе и препознатлив повик. Има должина од 37-39 сm и распон на крилјата 75-85 сm. Лета со многу раширени и назабени примарни пердуви, со често лебдење. Летот на оваа птица е брз и акробатски, со поретки, длабоки замавнувања на крилјата.
Размножување
Жолтата галка е моногамна птица. Гнездото го сместува во пештера, длабока пукнатина во карпа или напуштен објект. Леглото има 3-5 сјајни белкави јајца со ситни кафеави дамки. Ембрионот на птиците кои се размножуваат на голема надморска височина имаат хемоглобин со генетски определен висок афинитет за кислород.
Договор од Александропол
Договорот од Александропол (Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր; Gümrü Anlaşması) e мировен договор помеѓу Демократска Република Ерменија и Големото национално собрание на Турција со што се ставило крај на Турско-ерменската војна, која започнала на 12 септември 1920 година со инвазија на Ерменија од страна на турските сили предводени од Казим Карабекирр.
Жолтоклуна галка
Живеалиште
Живеалиштето на жолтоклуната галка се високите планини помеѓу 1260 и 2880 м.н.в. во Европа, 2880-3900 м.н.в. во Мароко и 3500-5000 м.н.в. на Хималаи. Во текот на летото, оваа птица се храни главно со без ‘рбетници кои ги собира од пасиштата, како што се бумбарите, полжавите, скакулците, гасениците, мувите и слично. А во есен и рана пролет се исхранува главно со овошје и бобинки.
Договор од Александропол
Тој бил потпишан од ерменскиот министер за надворешни работи Александар Катисијан во раните часови на 3 декември 1920 година. Сепак, претходниот ден, ерменската влада во Ереван поднесе оставка и ја пренесе власта на советска влада, поддржана од Советска Русија и така Катисијан веќе не дејствуваше во име на владата на Ерменија, а договорот бил технички неважечки.
Тунел Евроазија
Тунелот ги поврзува Кумкапи на европскиот дел со Кадиќој на азискиот дел од Истанбул со пат од 14,6 км. Го пресекува Босфорот под морското дно на максимална длабочина од -106 метри. Се наоѓа на околу 1 км јужно од подводниот железнички тунел Мармара, кој бил отворен на 29 октомври 2013 година. Патувањето меѓу двата континента трае околу 5 минути. Патарина се собира во двете насоки; од 2018 година, ₺19,20 (околу 4 американски долари) за автомобили и ₺28,80 (6 американски долари) за минибуси.
Ле Дируј
Ле Дируј (Les Dirouilles, Les Dithouïl'yes) - низа карпи на североисток од Џерси.
На 2 февруари 2005 година, Ле Дируј заедно со Екреу го добиле статусот на рамсарско место.
Голем истанбулски тунел
Големиот тунел во Истанбул (турски: Büyük İstanbul Tüneli) — патен и железнички подморски тунел во Истанбул, Турција, кој по неговото завршување треба да минува преку теснецот Босфор. Завршувањето на проектот се очекува во 2020 година.
Проект
Проектот официјално го објавил премиерот Ахмет Давутоглу на 27 февруари 2015 година. Тунелот, долг 6,5 километри и пречник од 18,80 метри, ќе се состои од три нивоа, две нивоа за патниот сообраќај и едно ниво за железничкиот. Ќе биде 110 метри под нивото на морето. Сместен помеѓу Гајретепе, Шишли на европска страна и Ќучуксу, Бејкоз на азиската страна, тунелот ќе ги поврзув автопатиштата помеѓу трите аеродроми во градот, Аеродром Истанбул Ататурк, Аеродром Сабиха Ѓокчен, Новиот истанбулски аеродром и деветте железнички линии на Истанбулското метро. Трите мостови над Босфорот (Босфорски Мост, Мост Фатих Султан Мехмет и Мост Јавуз Султан Селим) ќе бидат поврзани преку тунелот. Цената на проектот ќе изнесува 3,5 милијарди американски долари.
Договор од Москва (1921)
Договорот од Москва или Договорот за братство (Moskova Antlaşması, Московский договор) е договор меѓу Големото национално собрание на Турција, под раководство на Мустафа Кемал Ататурк и Русија, под раководство на Владимир Ленин, потпишан на 16 март 1921 година. Ниту тогаш била формирана Република Турција ниту Советскиот Сојуз. Во тоа време меѓународно призната турска влада била владата на султанот Мехмед Шести, но таа не била членка на Московскиот договор. Владата на султанот го потпиша Договорот од Севр, кој бил одбиен од Турското национално движење.
Војќех Тиќињски
Војќех Јежи Тиќињски, Wojciech Jerzy Tyciński (1959 во Варшава) — полски дипломат, амбасадор на Република Полска во Република Македонија/Северна Македонија (2018–2023).
Оженет со Малгожата, ќерка Марта.
Ле Аноа
Гребенот Ле Аноа, група карпи југозападно од Гернзи, исто така познат како Аново, се најзападната точка на Каналските острови.
Гребенот има сторено многу бродоломи низ вековите, како што е БНВ Бореа (Воена морнарица на Обединето Кралство) во 1807 година.
Тој е местоположбата на светилникот Ле Аноа управуван од „Trinity House“, којбил изграден во 1862 година од корнишки гранит со помош на нов опашест систем на за заклучување на секој камен со уште два други. Изграден бил со надеж дека ќе се намали бројот на бродови што биле изгубени на гребенот на западниот брег на Гернзи; несомнено спаси голем број бродови. Сепак, урнатините продолжиле, а последната катастрофа била ТБ Просперити во 1974 година, еден шпедитер бил целосно изгубен на гребенот Ла Конше.
Штадланд
Штадланд (Stadland) — општина во округот Везермарш, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на левиот брег на реката Везер, околу 32 километри североисточно од Олденбург и 42 километри северозападно од Бремен. На запад се граничи со Јадскиот Залив. Административното седиште е во селото Роденкирхен.
Местоположба
Општината Штадланд ја зафаќа површината на некогашната историска област Штадланд. Заедно со областа Бутјадинген претставува полуостров помеѓу Везер и Јадскиот Залив и е една од најрамните области во Германија со височина помеѓу 1,2 и 0,8 метри надморска височина.
Соседни општини
Општината Штадланд се граничи на северозапад со општината Бутјадинген и на североисток со градот Норденхам. На исток се граничи со Долен Везер, а на запад со Јадскиот Залив. На југоисток се наоѓа градот Браке, на југ со општината Овелгене и на југозапад со општината Јаде. Сите општини припаѓаат на округот Везермарш.
Општински единици
Општината се состои од местата Роденкирхен, Швај, Зефелд и Клајнензил.
Отворање на устата (ритуал)
Отворање на устата бил староегипетски ритуал опишан во погребните текстови, на пример во текстовите од пирамидите.
Погребна магија
Ритуалот вклучува симболично оживување на статуата или мумијата со магично отворање на устата, така што починатиот во задгробниот живот може да дише и да зборува. Постојат докази дека овој ритуал се практикува уште од Старото Кралство, а последен пат се забележува во римскиот период. Специјални алатки се користеле како ритуална тесла, позната како песешкаф, нож со глава на змија и разни амајлии.
Старите Египќани верувале дека душите на луѓето во задгробниот живот имаат потреба од храна и вода за да преживеат. Ритуалното отворање на устата било изведувано така што покојникот можел да ја користи устата за јадење, пиење и разговор во наредниот живот и затоа било исклучително важен ритуал за задгробниот живот.
Ритуалот имал вкупно 75 постапки и неговата најкомплетна варијанта била составена од фази:
Јацек Мултановски
Јацек Стефан Мултановски, Jacek Stefan Multanowski (8 јануари 1961 во Варшава) — полски дипломат, амбасадор на Република Полска во Република Македонија (2014–2018) и Грузија (2004–2008).
Дипломирал по класична филологија во Варшава (1986). Работел во неколку издавачки куќи (1987–1990). Од 1995 дипломат. Амбасадор на Република Полска во Грузија (2004–2008). Заменик-директор на секторот за јавна и културна дипломатија во Министерство за надворешни работи (2008–2014). Амбасадор во Република Македонија (2014–2018).
Портата на пеколот (филм од 1953)
„Портата на пеколот“ или „Џигокумон“ (јапонски: 地獄門) — јапонски филм од 1953 година, во режија на Теиносуке Кинугаса, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Казуо Хасегава, Мачико Кјо, Исао Јамагата и Јатаро Курокава. Филмот освоил вкупно седум награди меѓу кои и: еден „Оскар“, една почесна награда на Американската филмска академија и големата награда на Канскиот филмски фестивал.
Синопсис
За време на бунтот во 1160 година, самурајот Морито (го игра Хасегава) ја спасува дамата Кеса (ја игра Кјо) и се вљубува во неа. Тој сака да се ожени со неа, но дознава дека таа е веќе омажена. Затоа, Морито, одлучува да го понижи нејзиниот сопруг Ватару (го игра Јамагата) кого го победува во трката со коњи. Кеса му е верна на сопругот, но Морито со измама ѝ закажува состанок при што се заканува дека, ако не се омажи за него, ќе ги убие неа и нејзиниот сопруг. Тогаш, Кеса му предлага на Морито ноќта да го убие Ватару, но го замолува сопругот да спие во нејзината соба, додека таа оди спие во неговата соба. Ноќта, Морито влегува во собата на Ватару, замавнува со сабјата и тогаш сфаќа дека ја убил Кеса. Очаен, Морито бара од Ватару да го убие, но тој одбива.
Ортак (остров)
Ортак ― мало ненаселено островче на околу 5 км западно од брегот на Олдерни, близу до островот Беру. Има приближно површина од 50 на 70 м и се издига на 24 м надморска височина.
А.Х. Јувен претпоставил дека името на карпата значело „голема карпа на работ“ од нормандскиот збор ор (раб) + етак (стог). Александар Дешан рекол дека Французите порано го познавале тоа како „Орелското гнездо“.
Геологија
Ортак и Олдерни, заедно со Каскетс, се дел од истиот песочнички гребен на.
Пол Нафтел, уметник од Гернзи, го скицирал, а цртежот се појавил во книгата на „Ansted & Latham“, „Каналските Островите“ (1862 г.). Самите писатели коментирале -"Ако морското дно, кое е во многу малку делови длабоко дури 20 фатони, би било покачено 120 ft, островот Олдерни, групата Беру и Ортак и Каскетс би биле поврзани со ниско копно и би формирале тесен остров околу 19 км долг."Книгата од 1906 година, „Каналскиот Пилот“ наведува -"Помеѓу Ортак, Верт Тет и островот Беру, се расфрлани многу опасни карпи и теснеци меѓу кои струите течат со голема брзина."Исто така, наводно, содржи пештера позната како „Печката“.
Див свет
Островчето е забележано по големата колонија на моруси. Ова е од прилично скорешно потекло. На 19 јуни 1940 година, мајорот Џ.А.А Валас, подготвувајќи се за евакуација на Олдерни, отишол таму за да ја прегледа колонијата на тропрсти галеби. Нашол само еден морус. Тој не нашол ниеден на островчето Ле Етакс близу Олдерни. Сега и обата острови виреат со птиците.
Карл Кокс
Карл Кокс е еден од најголемите, најпознатите диџеи (диск џокеи) во последниве 20 години. Роден е во 1962 година во Манчестер, Велика Британија, од родители по потекло од Барбадос. Дел од рејв и асид хаус сцената во 80-тите, неколкупати најдобар хаус и техно диџеј во светот во 90-тите.
Пжемислав Чиж
Пжемислав Чиж, Przemysław Czyż (11 октомври 1972 во Варшава) — полски дипломат, Амбасадор на Република Полска во Република Македонија (2011–2013).
Амбасада на Полска во Скопје
Амбасада на Република Полска во Скопје (Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Skopje) — дипломатско претставништво на Република Полска која се наоѓа во главниот град на Македонија, Скопје. Амбасадата се наоѓа на ул. Димитар Пандилов 2а, Скопjе, 1000.
Од историjата на Амбасадата
Односите меѓу Полска и Македонија беа отпочнати на 1993 година со признавањето од Полска на државната независност на Македонија. Амбасада функции од 1996.
Архитектура на Белград
Архитектура на Белград е архитектура и стил развиен во Белград, Србија. Белград има многу различна архитектура, од центарот на Земун, типично за средноевропско гратче, до посовремената архитектура и пространиот распоред на Нов Белград. Најстарата архитектура се наоѓа во паркот Калемегдан. Надвор од Калемегдан, најстарите градби датираат само од 19 век, поради неговата географска положба и честите војни и разурнувања. Најстарата јавна структура во Белград е неописниот турски турбет, додека најстарата куќа е скромна глинена куќа на Дорќол, куќата на улицата „Цар Душан“ 10 од 1727 година.
Плимут (Монтсерат)
Плимут (Plymouth) — напуштен град на островот Монтсерат, британска прекуморска територија во Малите Антили на Карибите.
Гратчето е изградено врз наслаги од лава близу неактивниот вулкан Суфриер. Населението е евакуирано во 1995 г. кога вулканот почнал да избива по многу долго време мирување, иако со векови бил единствено пристаниште за приод кон островот. Плимут е трајно напуштен во 1997 г. откако е потрупан со вулканска пепел и изгорел со низа пирокластични текови и лахари. Денес сè уште формално важи за главен град на Монтсерат, со што е едиствениот напуштен град со ваков статус во светот. Управните установи се сместени во селото Брејдс во северниот дел на островот.
Историја
По избивањето на вулканот, управата го иселила сето население на Плимут со помош од британската морнарица. Пристапот за јавноста е забранет во сета јужна половина на островот поради постојаната активност на вулканот. Управата е привремено преместена во Брејдс, иако во изградба се нов главен град и пристаниште во Литл Беј на севрозапад.
Образование
Во периодот пред катастрофата, Плимут имал едно основно училиште, и едно средно училиште со нижи паралелки.
Лошата девојка (филм од 1990)
Лошата девојка (германски: Das schreckliche Mädchen) - германски филм од 1990 година во режија на Михаел Ферхевен, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Лена Штолце, Ханс-Рајнхард Милер, Моника Баумгартнер, Елизабет Бертрам, Роберт Гигенбах, Барбара Галаунер, Удо Томер, Фред Штилкраут и Михаел Гар. Филмот освоил вкупно 11 награди, меѓу кои една награда на БАФТА и „Сребрена мечка“ на Берлинскиот филмски фестивал.
Синопсис
Соња (ја игра Штолце) е средношколка која живее во мал провинциски град во Баварија. Таа победува на конкурсот со својто есеј за демократијата во западноевропските земји и добива наградно патување во Париз. Истовремено, таа се вљубува во наставникот Мартин Вегмус (го игра Гигенбах), кој мора да замине во Минхен, но ѝ ветува дека ќе се врати. Следната година, таа повторно учествува на конкурс, но овојпат одлучува да пишува за нејзиниот град во времето на нацизмот. Истражувајќи на таа тема, Соња открива дека речиси сите угледни семејства биле членови на Националсоцијалистичката партија. Токму затоа, сите надлежни органи во градот се обидуваат да ја спречат во работата, но таа не се откажува. Набргу, таа се мажи со Мартин, раѓа две деца и се запишува на универзитетот каде студира историја. Бидејќи не може да добие пристап во градскиот архив, таа го тужи градот и го добива спорот, но и понатаму мора да се служи со итрина за да дојде до потребните информации. Тогаш, целиот град се врти против неа и таа добива непријателски телефонски пораки, во нејзината куќа некој фрла бомба, а најпосле, непознати луѓе ја претепуваат. Меѓутоа, Соња е неуморна и ја објавува својата книга која предизвикува голем интерес во јавноста. Притоа, таа јавно соопштува дека универзитетскитот професор Јувенак (го игра Милер) бил доушник на нацистите. Тој ја тужи Соња, но судењето не се одржува, а Јувенак е избркан од работата. На крајот, градот ѝ укажува чест на Соња и поставува нејзина биста во општинската зграда, но таа го одбива тоа, сфаќајќи го како обид да биде замолчена.
Цетински манастир
Цетински манастир е еден од најзначајните манастири на Српската православна црква. Се наоѓа на Цетиње, а припаѓа на црноногорско-приморската митрополија. Посветен е на празникот Рождество на Пресвета Богородица. Првобитно бил подигнат во 1484 година, како нов катедрален манастир на Зетската митрополија. Во раздобјето од 1493 година до 1496 године, при овој манастир работела познатата Цетинска печатница, најстара печатница во српските земји. Стариот манастир настрадал во 1692 година од Млечаните при доаѓањето на Сулејман паша, после што од митрополотот скендериско приморски Данило Петровиќ, бил подигнат нов манастирски комплекс, кои во повеќе наврати бил доградуван. Во манастирот се чуваат бројни културни добра.
Гордан Михиќ
Гордан Михиќ (српски: Гордан Михић, 19 септември 1938, Мостар, Кралство Југославија - 11 август 2019, Белград, Србија) - српски и југословенски сценарист.
Животопис
Михиќ ја почнал кариерата во 1960-те, работејќи како новинар во белградскиот весник „Борба“.Подоцна, тој станал редовен професор на Факултетот за драмски уметности во Белград, каде што предавале филмско сценарио. ште во периодот кога бил новинар, на еден од фестивалите во Пула ја интервјуирал глумицата Вера Чукиќ, која му станала сопруга и со која ја имаат ќерката Ивана Михиќ,
Творештво
Михиќ е еден од најплодните југословенски сценаристи, а неговиот опус бележи над 100 филмски и телевизиски филмови и серии. Тој се појавил на филмската сцена во 1960-тите, кога заедно со Љубиша Козомара ги напишал сценаријата на некои од најважните наслови на југословенскиот „црн бран“, како: „Кога ќе бидам мртов и бел“ и „Будење на стаорецот“ на Живоин Павловиќ. Во 1970-те години пишувал сценарија за филмовите на авторите од тн. „Прашка школа“ во југословенската кинематографија (Горан Паскаљевиќ, Емир Кустурица) а паралелно бил потписник на најпопуларните телевизиски серии на Југословенската радиотелевизија. Најпознати негови остварувања се: „Туѓата Америка“, „Лажливо лето '68“, „Камионџии“, „Сивиот дом“, „Балкан Експрес“, „Дојде време да се проба љубовта“, „Јагуаровиот скок“, „Заборавени“, „Танго аргентино“, „Отворена врата“, „Немањиќи“, „Ранета земја“ итн. Исто така, Михиќ бил (ко)сценарист на три македонски играни филма: „Среќна Нова ’49“ на Столе Попов („Златна арена“ за најдобро сценарио на Филмскиот фестивал во Пула, 1986), „Контакт“ на Сергеј Станојковски (2005) и „Деца на сонцето“ на Антонио Митриќески (2014).
Палата Ферије
Палата Ферије (Feriye Sarayı) — комплекс од згради кои се наоѓаат долж европското крајбрежје на Босфорот во Истанбул, Турција. Во моментов, во зградите се сместени образовни институции како средно училиште и универзитет.
Комплексот на палатата бил нарачан од султан Абдул Азис (владеел 1861–76) во 1871 година, а го дизајнирал архитектот Саркис Балјан. Зградите биле изградени за да ја задоволат потребата на членовите на поширокото семејство на царскиот двор за престој. Палатата, изградена покрај дворецот Долмабахче и палатата Чираган, била наречена „Ферије“ што значи „секундарно“ или „помошно“ на отомански турски јазик. Се состои од три главни згради на крајбрежјето, оддел за наложници, мала двокатна зграда.
На 30 мај 1876 година, султанот Абдул Азиз бил сменет од страна на неговите министри. Тој се преселил во палатата Ферије по свое барање по четиридневниот престој во палатата Топкапи. Набргу потоа, тој бил пронајден мртов во палатата Ферије. Ова било забележано како самоубиство во тоа врем е.
Разни членови на отоманскиот царски двор престојувале во палатата Ферије до 3 март 1924 година, односно до укинување на Османлискиот Калифат од парламентот на новооснованата Република Турција. Зградите останале празни за одреден временски период по надворешната депортација на последниот калиф Абдул Меџид II.
Палата Хатиџе Султан
Дворецот Хатиџе Султан (турски: Hatice Sultan Yalısı), историски јали (англиски: замок покрај вода) — палата која која се наоѓа покај Босфорот во населбата Ортаќој во Истанбул, Турција и е именувана по неговиот првичен сопственик Хатиџе Султан. Денес се користи како зграда на клуб за водени спортови.
Резиденцијата била користена како сиропиталиште, а подоцна и како основно училиште откако била освоена Османлиската династија по основањето на Република Турција.
Михаел Ланг
Михаел Рико Ланг (роден на 8 февруари 1991) — швајцарски фудбалер, играч од одбраната на, на заем од Борусија Менхенгладбах, и на швајцарската репрезентација.
Санкт Гален и Грасхопер
Ланг ја започна својата професионална кариера во екипата на Санкт Гален во Швајцарската Супер лига. Во мај 2007 на возраст од само 16 години, тој го направил своето деби за првиот тим на Санкт Гален во првенствен натпревар против Арау кој завршил нерешено 1-1, со што станал еден од најмладите дебитанти во швајцаркото првенство. Во сезоната 2009-2010 во која Санкт Гален се вратил во Швајцарската Супер лига по една сезона отсутсво, Ланг успеал да се утврди во првиот тим зелено-белите и останал незаменлив стартер во текот на оваа и на следната сезона. Вкупно за Санкт Гален одриграл 74 натпревари и постиганал 5 гола.
Во летото 2011, Ланг потпишал четиригодишен договор со екипата на Грасхопер. Своето деби за новиот клуб го направил на 27 август 2011, во поразот на домашен терен со 0-1 од Луцерн. Во сезоната 2012-2013 го освоил Купот на Швајцарија, негов прв трофеј во кариерата, откако скакулците го победиле Базел во финалето со 5-4 на пенали; Ланг го одиграл целиот натпревар во финалето и бил единствениот изведувач на пенал на Грасхопер кој промашил, но за негова среќа тоа не се рефлектирало на крајниот исход на натпреварот. Во сезоната 2014-2015 - неговата последна во клубот од Цирих - Ланг постигнал 5 гола за Грасхопер во лигата и пропуштил само еден лигашки натпревар поради суспензија, а во вториот дел од сезоната станал и капитен на клубот поради повредата на главниот капитен Даниел Павловиќ. Вкупно за Грасхопер одиграл 152 натпревари и постигнал 14 гола.
Базел
На 1 јуни 2015, Ланг како слободен играч му се приклучил на тогашниот актуелен швајцарски шампион Базел. Своето деби за Базел го направил на 19 јули 2015 во натпреварот против Вадуц во лигата во победата со 2–0. Својот прв гол за новиот клуб го постигнал само една недела подоцна, на 25 јули, за време на гостувањето против неговиот поранешен клуб Грасхопер. Тоа бил последниот гол во натпреварот со кој Базел победил со 3-2. Под водство на тренерот Урс Фишер Ланг го освоил швајцарското првенство на крајот на сезоната 2015-2016 и повторно на крајот на сезоната 2016-2017. Во втората сезона тие го освоиле и Купот на Швајцарија, што била шестата двојна круна за Базел во историјата на клубот.
Во текот на сезоната 2017-2018, Ланг го постигнал својот прв гол во Лигата на шампионите во победата со 5-0 над во групата на домашен терен на 27 септември 2017. Потоа, исто така во групната фаза, на 22 ноември тој го постигнал единствениот гол во 89-тата минута од натпреварот против со кој Базел го победил славниот англиски клуб со 1-0 на Сент Јакоб Парк. Само три дена подоцна на 25 ноември 2017, постигнал два гола во победата со 4-1 на гостувањето кај Луцерн во првенството, а истото го повторил и четири дена подоцна против истиот противник во Купот на Швајцарија во победата со 2-1 на домашен терен. Ланг постигнал гол и во нокаут-фазата од Лигата на шампионите против Манчестер Сити во победата на Базел со 2-1 на Етихад. Иако Ланг на личен план имал одлична сезона во која на 44 настапи постигнал 10 гола во сите натпреварувања, Базел не успеал да ја одбрани титулата во првенството по осум освоени титули по ред завршиле како втори зад Јанг Бојс а од истиот противник биле елиминирани и во полуфиналето на купот.
Борусија Менхенгладбах и Вердер Бремен
Во јуни 2018, Ланг потпишал четиригодишен договор со германската во трансфер вреден 2.8 милиони евра кој му биле платени на Базел. Дебитирал во Бундеслигата во шестото коло во натпреварот -Борусија Менхенгладбах (2-2) играјќи од почетокот до 73-тата минута кога бил заменет. Својот прв гол за Борусија го постигнал во победата со 4-1 над Хановер 96 во лигата. Својата прва сезона во дресот на Борусија Менхенгладбах ја завршил со 18 настапи и 1 гол.
На 29 август 2019, Ланг му се приуклучил на на заем до крајот на сезоната со опција за откуп.
Репрезентативна кариера
Своето сениорско деби за Швајцарија Ланг го направил на 14 август 2013 во пријателски натпревар против Бразил; тој влегол како замена во второто полувреме на местото на Стефан Лихтштајнер во натпреварот во кој швајцарците го победиле петкратниот светски првак со 1-0 на Сент Јакоб Парк. Својот прв гол за репрезентацијата го постигнал веќе во својот втор настап на 11 октомври во победата со 2–1 над Албанија во Квалификациите за Светското првенство 2014. Оваа победа и обезбедила место на Швајцарија на завршниот турнир на Светското првенство 2014 во Бразил.
Во мај 2014 Ланг бил повикан од селектрот Отмар Хицфелд во составот од 23 играчи за турнирот. Својот прв и единствен настап на Светското првенство 2014, Ланг го имал во последниот натпревар на Швајцарија во групната фаза против Хондурас, влегувајќи во игра на 13 минути до крајот. Швајцарија го завршила својот настап на турнирот во осминафиналето каде биле поразени од Аргентина.
Тој бил вклучен во составот на Швајцарија и за следното Светско првенство 2018 во Русија. Ланг добил црвен картон во поразот со 1–0 од Шведска во осминафиналето што значел крај на турнирот за Швајцарија.
ФК Милан сезона 1986–1987
Сезоната 1986–1987 — 53-та сезона за Милан во Серија А во врвната лига на италијанскиот фудбал.
Куп на Италија
Прва фаза-Група 4
Осминафинале
Рим, отворен град (филм од 1945)
Рим, отворен град (италијански: Roma città aperta) е италијански филм од 1945 година, во режија на Роберто Роселини (Roberto Rossellini) според сценариото на Серџо Амидеи и Федерико Фелини. Главните улоги ги толкуваат: Алдо Фабрици, Ана Мањани, Марчело Паљеро, Вито Аникјарико, Нандо Бруно, Хари Фајст, Џованета Галети, Франческо Гранжаке, Едуардо Пасарели и Марија Мики. Филмот освоил неколку награди меѓу кои и Големата награда на Канскиот филмски фестивал.
Содржина
Во 1944 година, во Рим, германската војска го бара инженерот Џорџо Манфреди (го игра Паљеро), водачот на движењето на отпорот. Тој успева навремено да побегне од станов во кој се крие, а потоа се преселува во станот на другарот Франческо (го игра Гранжаке), кој наскоро треба да се ожени со бремената Пина (ја игра Мањани). Таму, Џорџо стапува во контакт со свештеникот Пјетро Пелегрини (го игра Фабрици), кој прифаќа да пренесе пари до една група на движењето на отпорот. Марчело (го игра Аникјарико), синот на Пина, заедно со другите деца од зградата, исто така се бори против окупаторот. На денот на венчавката на Пина и Франчексо, Гестапо дознава каде се крие Џорџо и ја опколува зградата, но тој успева да побегне, но Франческо е заробен, а германската војска ја убива Пина. Сепак, набргу, движењето на отпорот поставува заседа и Франческо и другите заробеници се ослободени, а свештеникот Пјетро прави план да ги префрли Џорџо и Франческо во еден манастир. Меѓутоа, девојката на Џорџо, Марина (ја игра Мики) го предава Џорџо и Гестапо ги апси него и свештеникот Пјетро, додека Франческо успева да се спаси. Гестапо сурово го измачува Џорџо, но тој не ги предава другарите и умира во затворот. Во мигот кога умира Џорџо, во просторијата влегува дрогираната Марина која се онесвестува. Утредента, свештеникот Пјетро го стрелаат, а погубувањето го следат Марчело и другите деца.
Водоча (некропола)
Некрополата Водоча се наоѓа во атарот на истоимената населба, односно 4 кмсеверозападно од градот Струмица. Некрполата се простира на Водочките цркви, Св. Леонтиј.
Истражувања
Првите археолошки изкопувања на некрополата биле извршени од Васил Лахтов во 1961 и 1962 г., подоцна имало истражувања од Петар Миљковиќ-Пепек во 1973 и 1974 г. а нај крупниот број на пронајдоци се од 1979 до 2003 г. кои биле извршени од археологот Јован Ананиев. Од сите 1081 гробови, пронајдени се стотици примероци накит (прстени, ѓердани, белегзии, наушници, пречелници, и др), копчиња, монети (од кои повеќето биле украсен додаток за облека), а исто и појасни токи и пафти. Исто биле пронајдени железни шајки од дрвени сандали, налчиња од обувки, ножеви и оружје и керамички, стаклени, метални, коскени и порцелански предмети со украсни и утилитарни намени. Карактеристично за некрополата Водоча е тоа дека се идентификувале текстилни остатоци од ткаенини, плетива и везови остатоци од конци, памук, лен, волна, свила и срма, како и делови од крзно, кожа, дрво ѓон и други органски материјали кои не се забележани во никоја друга археолошка локација на Македонија. Една од пронајдоците била женска личност со висина од 1.8 м која се сметала за имотна жена и била во една од побогатите гробови, била закопана со 5 прстени и наушници.
Нордкирхен
Нордкирхен (Nordkirchen) — гратче и општина во округот Косфелд на покраината Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Најпознат е по големиот Нордкирхенски дворец, изграден во XVIII век како дом на месниот епископ и наречен „Вестфалскиот Версај“.
Населени места
Општината Нордкирхен се состои од три населени места:
Население низ историјата
Ова е преглед на населението на Нордкирхен во неговата пописна историја:
ФК Вардари (Форино)
ФК Вардари Форино — македонски фудбалски клуб од село Форино, Општина Гостивар. Клубот моментално се натпреварува во Втората фудбалска лига на Македонија - Запад.
Историја
Клубот бил формиран во 1974 година.
Бинтанат
Бинтанат (или Бентанат) била првородена ќерка, а подоцна и Велика кралска сопруга на египетскиот фараон Рамзес II.
Семејство
Бинтанат најверојатно е родена за време на владеењето на нејзиниот дедо Сети I. Нејзината мајка била Исетнофрет, една од двете најистакнати жени на Рамзес II. Нејзиното име е семитско, што значи ќерка на Анат, а се однесува на канаанската божица Анат. Имала најмалку тројца браќа, Рамзес, Хаемвасет и Мернептах и една сестра која по нивната мајка го добила името Исетнофрет.
Бинтанат имала ќерка која се појавува на сликите во нејзиниот гроб во Долината на кралиците. Таму е неименувана, но според Џојс Тајлдесли е можно и нејзиното име да било Бинтанат и се омажила за следниот фараон Мернептах. Според Тилдесли, статуата на Мернептах во Луксор ја споменува „Големата кралска сопруга Бинтанат“, која е, евентуално, оваа ќерка, бидејќи е малку веројатно дека постариот Бинтанат се оженил со Мернептах кога и двајцата имале повеќе од шеесет години. Сепак, сосема е можно Бинтанат никогаш да не се омажила за Меренптах и да ја користела титулата „Голема кралска жена“ само затоа што имала право на тоа поради првиот брак.
Смрт и погреб
И покрај тоа што била прва ќерка на Рамзес, таа всушност била едно од ретките деца кои го надживеале својот долговечен татко. Таа била прикажана на статуата узурпирана од Меренптах. Таа починала за време на владеењето на нејзиниот брат Мернептах и била погребана во гробницата QV71 во Долината на Кралевите. Гробницата е опишана од Лепсиј (број 4). Името на Бинтанат е дадено со малку поинакви правопис во гробницата. Бинтанат е прикажана пред Озирис и Нефтис. И двата бога велат: „Јас ти давам место за смирување во земјата на правдата“. Кралицата Бинтанат е насликана со нејзината ќерка, која не е именувана. Саркофагот на Бинтанат подоцна бил узурпиран од еден маж.
Брезово (Бугарија)
Брезово (Брезово) гратче во јужна Бугарија. Се наоѓа во Областа Пловдив и е блиску до гратчето Раковски.
Скокалче
Скокалче, џамлија или зуска – мало камено, стаклено или железно топче со кое си играат децата. Ги има во повеќе различни бои и шари и најчесто се направени од стакло, глина, ахат или кристал. Стаклените скокалчиња се изработуваат од проѕирно стакло, а во внатрешноста на стаклото, близу до средината, се вметнуваат разни листови и други фигури во живи бои. Вообичаената големина им е 1,25 cm, но големината може да им варира од 0,635 cm до 7,75 cm. Некои уметнички скокалчиња може да бидат големи и до 30 cm. Скокалчињата се предмет на колекционерство, а поедини примероци на семрежјето се продаваат по цена од 1.000 до 1.500 €.
Игра
Постојат повеќе начини на играње, како и повеќе видови правила. Игрите може да се играат само заради игра, а може и да се играат за освојување на скокалчињата на противничкиот играч. За игрите со скокалчиња потребни се минимум 2 играчи (деца), се игра на тврда, рамна земја без трева. Во земјата се длаби дупка која се нарекува „шлајка“ (најчесто се прави со кружно вртење со петицата од чевелот) се црта основна линија и се обележува просторот до каде се игра.
Редоследот на играчите се одредува така што играчите се редат кај шлајката и го фрлаат своето скокалче „коњак“ (омиленото скокалче кое има и фетиш во себе). Оној што ќе биде најблиску до основната црта - ја започнува прв играта и така редоследно.
Целта на секој играч е да влезе во шлајката со скокалчето, а потоа со него да го погоди скокалчето на противничкиот играч. Најдобро е скокалчето да се уфрли во шлајката од првото фрлање или да се доближи што поблиску до неа. Откога играчот завршил со својот потез, играат останатите играчи по утврдениот редослед. Играчот кој го уфрлил скокалчето во шлајката има право да ги годи скокалчињата на противничките играчи. Доколку погоди скокалче на некој противнички играч, тој е исфрлен од игра или освојува негово скокалче доколку е така договорено.
Очнодвигателен живец
Очнодвигателен живец (лат. nervus oculomotorius) — трет черепен (капитален) живец (CN III). Тој влегува во очната празнина преку горната пукнатина на очната празнина (fissura orbitalis superior) и ги инервира надворешните мускули на окото кои ги овозможуваат повеќето движења на окото и кои го креваат очниот капак. Тој, исто така, содржи влакна кои ги инервираат внатрешните мускули на окото кои овозможуваат констрикција и акомодација на зеницата (можност видот да се фокусира на блиски предмети). Очнодвигателниот живец потекнува од базалната плоча на ембрионалниот среден мозок. Капиталните нерви IV и VI исто така учествуваат во контролата на движењата на очите.
Структура
Очнодвигателниот живец потекнува од јадрото на очнодвигателниот живец, кое се наоѓа на ниво на горната испакнатина (colliculus superior) на средниот мозок. Ова јадро се наоѓа вентрално од аквадуктот на Силвиус (aqueductus Sylvii), во пред-аквадукталната сива маса. Нервните влакна кои излегуваат од ова јадро потоа минуваат низ црвеното јадро (nucleus ruber), па низ црната супстанца (substantia nigra) и излегуваат од средниот мозок низ интерпедункуларната јама (fossa interpeduncularis).
Излегувајќи од мозочното стебло, живецот е обложен со обвивка од мека мозочница (pia mater), над која се наоѓа продолжение на пајажестата мозочница (arachnoidea mater). Тој минува меѓу горната церебеларна артерија (под) и задната церебрална артерија (над), а потоа ја пробива тврдата мозочница (dura mater) антериорно и латерално во однос на задниот клиноиден продолжеток (processus clinoideus posterior), поминувајќи меѓу слободните и прицврстените граници на шаторот на малиот мозок (tentorium cerebelli).
Потоа го поминува кавернозниот синус, над другите орбитални живци, а во текот на својот пат прима еден или два филаменти од кавернозниот сплет (plexus cavernosus) на симатичкиот нервен систем и една гранка од офталмичниот живец (V1). Како што очнодвигателниот живец влегува во очната празнина преку горната пукнатина на очната празнина, тој се дели на горна и долна гранка.
Сердарот
Поемата е оригинално напишана на грчки јазик, под насловот „О Арматалос“ (Ο Αρματωλος), но при крајот на животот Прличев ќе направи обид да ја преведе на македонски јазик. Единствениот зачуван дел од авторовиот превод се следниве стихови (се гледаат јасни остатоци од старословенскиот јазик):
Очнодвигателен живец
Долна гранка
Сите овие гранки влегуваат во мускулите од нивните очни површини, со исклучок на нервот за долниот кос мускул, кој влегува во мускулот од неговата задна граница.
Јадра
Постојат две јадра на очнодвигателниот живец:
На очнодвигателниот живец се приклучуваат и симатички постганглиски влакна од сплетот на внатрешната каротидна артерија во ѕидот на кавернозниот синус.
Функција
Очнодвигателниот живец е изграден од општи соматски еферентни влакна кои ги инервираат следните напречнопругасти мускули: мускулот подигнувач на горниот очен капак, горниот рамен мускул, медијалниот рамен мускул, долниот рамен мускул и долниот кос мускул. Всушност, тој ги инервира сите мускули двигатели на очното јаболко освен горниот кос мускул и латералниот рамен мускул.
Очнодвигателниот живец, исто така, поседува општи висцерални еферентни влакна, кои се дел од парасиматичкиот систем и влегуваат во цилијарната ганглија. Од цилијарната ганглија, постганглиските влакна поминуваат низ краткиот цилијарен нерв до мускулот сфинктер на зеницата и цилијарните мускули.
Болести
Парализа на очнодвигателниот живец може да настане како резултат на:
Кај луѓе со дијабет и постари од 50 години, парализата на очнодвигателниот живец, во класична смисла, се јавува со зачувување на рефлексот на зеницата. Се смета дека ова се јавува поради анатомскиот распоред на нервните влакна во очнодвигателниот живец; влакната кои ја контролираат функцијата на зеницата се површни и поштедени од исхемичните повреди кои се јавуваат кај шеќерната болест. Од друга страна пак, аневризма која предизвикува компресија на очнодвигателниот живец ги афектира неговите површински влакна и се манифестира како парализа на нервот со губиток на рефлексот на зеницата.
Мускули на очите
Черепните живци III, IV и VI обично се тестираат заедно како дел од невролошкиот преглед на капиталните нерви. Лекарот кој го врши прегледот обично му дава инструкција на пациентот да ја држи главата мирно и да следи само со очите прст (или пенкало), кој лекарот го движи пред пациентот и со него опишува голема буква „Н“. Со набљудување на движењата на окото и очните капаци на пациентот, лекарот може да добие информации за функцијата на екстраокуларните мускули (мускулите двигатели на очното јаболко), мускулот кој го подигнува горниот очен капак, и за функцијата на черепните нерви III, IV и VI. Губитокот на функцијата на кој било од мускулите на окото резултира со офталмоплегија.
Сердарот
Содржина
Поемата е составена од стихови во јамбови петнаесетерци што се заменуваат со осмерци. Поради тоа заменување по ред на бројот на слоговите (15 и 8) и на местото на метричкиот акцент, кој во непарните стихови паѓа на претпоследниот слог, додека пак на парните паѓа на последниот слог и со тоа Прличев успеал да ја избегне монотонијата во ритмот. Други два елемента што внесуваат варијации се трохејските стопи со кои започнуваат многу стихови како и пречекорувањата што ја менуваат строгата звучна шема на стиховите. Последен важен елемент за одбележување на стихотворната способност на поетот е квалитетот на римата. Зборовите со еднаков звук на крајот, ретко спаѓаат во истиот граматички вид на зборови. По правило тие се од разни зборови и во различни падежи, што е мошне тешко да се постигне.
Очнодвигателен живец
Мускули на очите
Бидејќи очнодвигателниот живец ги контролира повеќето очни мускули, неговото оштетување полесно се открива. Оштетувањето на овој живец, наречено парализа на очнодвигателниот живец, е познато по симптомите на надолу и нанадвор, поради положбата на засегнатото око (странично, надолно отстапување на погледот).
Сердарот
Содржина
Примери:
Очнодвигателен живец
Рефлекс на зеницата
Очнодвигателниот живец исто така ја контролира констрикцијата на зениците и проширувањето на очната леќа. Ова може да се тестира на два главни начина. Со движење на прстот кон лицето на пациентот за поттикнување на негова акомодација, зениците треба да се стеснат.
Плачковци
Плачковци (Плачковци, МФА: [ˈpɫat͡ʃkoft͡si]) ― гратче во средишна Бугарија, дел од Општина Трјавна, Област Габрово.
Сердарот
Структура
Структурата на оваа поема е навистина структура на угледно уметничко дело. Прличев успеал на еден драматичен начин да ги кондензира сите детали од поемата во еден чувствителен момент, потчинувајќи го вистинското време, на барањето на уметничката инспирација. Сета поема се движи во рамките на едно попладне, но Прличев успева во тие рамки да вклучи сè што му претходело, достигнувајќи до предците на херојот, и уште сè што претстои да се случи, благодарение на заклетвата што мајката на херојот им ја наложува на албанските напаѓачи, а исто така и благодарение на овековечувањето на неговиот спомен што го прикажува како личен план (со секојдневната посета на свршеницата на гробот на херојот), така и на општествен план (со годишната процесија на девојките од Река, кои се собираат околу гробот за да ги воспеваат и прославуваат неговите подвизи, и уште на духовен план, со народниот пејач, кој е слеп и ја пее епиката, одејќи низ разни краишта.
Очнодвигателен живец
Рефлекс на зеницата
Сјаењето на светло во едното око треба да резултира со еднаква констрикција на другото око.
Губитокот на рефлексот на акомодација и продолженото ширење на зеницата може да укаже на присуство на лезија на очнодвигателниот живец.
Сердарот
Естетски елемент
Од естетска гледна точка е значајна распределбата на делото на спротивни полови, кои заемно се урамнотежуваат и претставуваат зрачење од неговото централно јадро. Значајни мотиви на спротивност се:
соодветствуваат нивните персонификации:
Во врска со естетиката на поемата Костас Кулуфакос истакнува:
Трите белешки (симиоси)
Во македонските изданија на „Сердарот“ низ годините што минувале не се објавени трите кратки белешки (симиоси) што се наоѓале во првото оригинално издание на „Сердарот“ (Атина, 1860 година). Треба да се истакне дека првпат и единствен пат овие белешки се објавени во Сердарот од 1983 година, печатено од „Македонска книга“, под наслов „Мартолозот“ и овие белешки се наоѓаат на страна 116, меѓутоа се дадени само во грчкиот оригинал (факсимилно) и недостасува македонски превод. Најверојатно овие белешки не се објавени поради нивната содржина Гане Тодоровски во однос на необјавените белешки истакнува:
Во следните редови ќе бидат дадени трите оригинални белешки, кои се наоѓале во првото издание, првпат преведени на македонски јазик и објавени од страна на Гане Тодоровски во текот на научниот симпозиум на темата „Животот и делото на Григор Прличев“ одржан на 10 и 11 мај 1985 година во Скопје.
Две поеми: Ο Αρμάτωλος и Сердарот
Германската научничка Доротеја Кадах во серија на статии објавени првенствено на германски јазик во Минхен, истакнала дека врз основа на двете постоечки верзии на поемата „Сердарот“ (грчката и македонската), треба да дојде до нова интерпретација на целата поема. Доротеја при своите истражувања открила суштински разлики како во метриката и обемот, така и во основната народносна насоченост на двете варијанти. Таа укажува на фактот дека во грчката верзија (оригиналот) на поемата се опишани борбите на две албански групации - христијани и мухамеданци, додека пак во преводот (преработката) на Прличев во новата македонска верзија на поемата (од 1870 година) која требало да му биде испратена на Јосип Јурај Штросмајер во стихот 397 главните херои се означени како Бугари, т.е. македонски Словени.
Врз основа на оваа околност како и врз фактот дека грчката и македонската варијанта немаат ист број на стихови, односно преработената верзија има 145 стиха помалку во однос на првата верзија која има 912 стиха вкупно, Доротеја Кадах заклучува дека е потребна нова интерпретација на целата поема и дека постојат две поеми: Ο Αρμάτωλος и Сердарот. За разликите меѓу грчката и македонската верзија Тодор Димитровски истакнува:
Критики
Григор Прличев кога ја создал првата верзија на поемата Сердарот, себеси се сметал за припадник на хеленското племе и бил фанатизиран вљубеник на грчкиот јазик и литература и затоа бил критикуван од своите современици како што биле: Кузман Шапкарев, Димитар Миладинов, архимандритот Антонин и други. Конкретни податоци за овие критики можат да се најдат во Автобиографијата на Прличев.
ФК Кораби
ФК Кораби — македонски фудбалски клуб од Дебар. Клубот се натпреварува во Втората фудбалска лига на Македонија - Запад.
Вилурбан
Вилурбан (Villeurbanne, Velorbana) — општина во метрополата Лион во регионот Оверњ-Рона-Алпи источна Франција.
ФК Кораби
Историја
Клубот бил формиран во 1921 година.
Титули
Трета фудбалска лига на Македонија - Југозапад:'''
Вилурбан
Се наоѓа североисточно од Лион, со кој го образува срцето на втората по големина метрополска област во Франција, по онаа на Париз. Вилурбан е втор по големина град во метрополската област Лион и 20-ти најнаселен во Франција. Во 2013 година, Вилурбан бил избран за град со најдобра администрација на Франција, кој привлекува сè повеќе луѓе.
Историја
Сегашната местоположба на центарот на Вилурбан е познато дека била населена уште во далечната 6000 г.пр.н.е. Неговото сегашно име доаѓа од гало-римско земјоделско подрачје, основано приближно во исто време со Лион (тогаш Lugdunum) и познато како Villa Urbana („градска куќа“). Потоа ќе стане Urbanum, потоа Villa Urbane и, на крајот, Villeurbane - Вилурбан.
Вилурбан му припаѓа на Kралството Франција од 1349 година. Потоа бил одвоен од Ла Гиjотиер (поранешен град во подоцна вклучен во Лион како 3, 6, 7 и 8 арондисман) со реката Ла Риз, поранешен огранок на реката Рона.
До 19 век, градот бил составен од села разделени со полиња и неразвиено земјиште. Овие села претежно опстанале, а во денешно време ги образуваат реоните Шарпен, Кисе, Кроа-Луизе, Мезон-Нев и др.
Со индустриската ера, економијата на Вилурбан пораснала: прва процветала текстилната индустрија, а потоа машинската и хемиската. Фабриките привлекле бројни имигранти, особено од Италија.
20 век
Преобразувајќи се од селска заедница во индустриски град, Вилурбан доживеал огромен бум на населението во доцните 1920-ти. Од 3.000 жители во 1928 година, неговото население се зголемило на 82.000 во 1931 година. Градоначалникот Лазар Гужон (избран во 1924 година) поттикнал голем јавни работи во градот. Веројатно највидливото наследство на оваа програма е Грат-сјел (Gratte-Ciel - Небодер), станбен комплекс составен од две кули на ар деко на кои се припојуваат помали згради, наредени по авенијата Анри Барбис. Овие структури изградени помеѓу 1924-1934 година се дело на архитектот Морис Леру, со придонес на Тони Гарние. Тие се една од најзабележителните структури на ар деко во Франција, а кулите близначки од 19 ката станале амблем на градот.
Градското собрание на Вилурбан го изградил Робер Жиру, ученик на Тони Гарние (архитект) и пријател на Морис Леру.
Основни и средни училишта
Јавни средни училишта:
Приватни училишта:
Колеџи и универзитети
Многу колеџи и универзитети од метрополската област Лион се наоѓаат во Вилурбан. Многу од нив се наоѓаат на кампусот Ла Дуа, дом на Универзитетот Клод Бернар (Лион I), јавен универзитет, CPE Лион и Националниот институт за науки за апликации во Лион, еден од врвните инженерски институти (Grandes écoles) во Франција., многу добро познат по висококвалитетното образование и за истражување во Франција.
Превоз
Вилурбан е вклучен во системот за јавен превоз во областа Лион. Крак од метрото минува низ срцето на градот, а трамвајски линии го поврзуваат кампусот Ла Дуа со деловната и трговска област во Лион Ла Пар-Дие и центарот на Прескил.
Збратимени градови
Покрај тоа, Вилурбан има повелба за пријателство со:
Античка македонска музика
Античката македонска музика е најраната македонска музика или музиката во антиката, односно во класичниот и римскиот период.
Извори од ракописи и Археолошки наоди
За музичката култура во Македонија, пред доаѓањето на Словените, зборуваат неколку антички писатели. Така, во еден од своите дијалози, грчкиот филозоф Дион Христозум напоменал дека Филип II и неговиот син Александар Македонски, по враќањето од војната во 338 г.п.н.е., им принеле жртва на музите „Тракијците и Македонците ја сакаат музиката“ - констатирал Атињанинот Конон.
Според некои писатели, легендарниот митолошки пејач Орфеј, бил од тракиско-македонско потекло. Во Македонија п.н.е. многу бил распространет митот и култот за богот Дионис, затоа Елините набројувале многу дионизиски свечености во Македонија. Очигледен пример за неговото обожување претставува откривањето на бронзената статуа на тетовската Менада од VI п.н.е. во карактеристична кореографска поза.