cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3309
NGC 3309 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3309 се споменува и како ESO 501-36, MCG -4-25-34, AM 1034-271.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3309 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3309 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 3309 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31466. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6641. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1523.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Плавт
Тит Макиј Плавт (Titus Maccius Plautus), (254 п.н.е. - 184 година п. н.е.) - римски писател, кој се смета за најголемиот римски комедиограф.
Животопис
Роден е во малото планинско место Сарсина, во Умбрија, најверојатно во сиромашно семејство. Најпрвин работел во театарот во Рим, а потоа многу патувал и тргувал, но немал среќа во трговијата. Како сиромашен човек повторно се вратил во Рим и таму работел во една мелница. Притоа, напишал три комедии, кои биле добро примени кај публиката, така што, охрабрен од успехот, ја напуштил мелницата и до смртта се занимавал со пишување.
Творештво
Во антиката, на Плавт му се припишувале околу 130 комедии од кои, познатиот римски полихистор Марко Теренциј Варон, во 1 век п.н.е. како автентични издвоил 21 комедија, кои по неговото име биле наречени fabulae Veronianae. Од нив, целосно се сочувани 20, а една (Vidularia) е сочувана само делумно. Сите негови комедии претставуваат адаптација на новата античка комедија: за три или четири, со сигурност се знае дека се на Менандро; две се на Дефил; додека една му се припишува на Алексид.
Со своите драми Плавт доживела голем успех кај необразованата римска публика, што се должело на слободната и жива обработка на грчките оригинали кои тој ги менувал, обработувал, поедноставувал и комбинирал според својата волја. Притоа, тој внесувал нови елементи со цел да ги направи делата привлечни за римската публика. На пример, тој вметнувал кратки дијалошки сцени во кои ликовите си разменуваат закани и навреди; во неговите дела често е присутен мотивот на робот кој трча; како и ликот на робот кој зборува слободно и дрско; наспроти него, понекогаш се појавува ликот на робот кој му е верен на својот господар; понатаму, во неговите дела има мноштво груби шеги, алитерации и игри на зборови; најпосле, тој го зголемил музичко-рецитативниот елемент, којшто во одредени негови дела зафаќа дури и две третини од дејството.
Во повеќето негови комедии, заплетот се гради околу неколку вообичаени теми, како што се: итроштините на некој роб, кој му помага на својот господар да го освои срцето на некоја девојка, во што му пречи или некој соперник или нејзиниот строг татко; често, девојката е проститутка или робинка за која до крајот на делото се открива дека, всушност, е родена како слободна граѓанка; често се јавува мотивот на девојка која била грабната во младоста, а како кулминација, кон крајот на драмата, таа е препознаена како нечија одмана загубена ќерка; најпосле, како чести ликови во неговите драми се: војникот-фалбаџија, готвачот и паразитот.
Комедиите на Плавт имаат големо значење, зашто тие се речиси единствената напишана трага на говорниот латински јазик од тоа време. Инаку, неговиот јазик се наоѓа на границата на стандардниот латински јазик при што е нагласено жив и еластичен, приспособен кон секој лик во комедиите. Неговите комедии биле многу ценети во периодот на доцната Римска Република и во раното Царство, но подоцна ја загубиле популарноста, зашто нивниот јазик бил архаичен. Плавт бил повторно откриен и неговата популарност се зголемила во ренесансата, а неговите дела послужиле како пример на некои комедии на Шекспир.
NGC 5788
NGC 5788 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5788 се споменува и како MCG 9-24-49, CGCG 273-32, NPM1G +52.0224.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5788 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5788 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 53 м 16,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +52° 2' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 5788 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53189. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 50; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3480. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 715.
Вицендорф
Вицендорф (Wietzendorf) — општина во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината е признаено покраинско одморалиште.
Местоположба
Вицендорф се наоѓа во средината на градскиот триаголник Хамбург-Хановер-Бремен, сместен на автопатот А7. Во негова близина се наоѓаат градовите Золтау, Мунстер и Берген.
Општински единици
Покрај самиот Вицендорф, во општината влегуваат и следниве места: Бокел, со Денернбокел, Лирсбокел, Вроге и Лемберг, Марбостел, со Родехорст, Мајнхолц, Зуројде со Хексенраје, Рединген со Халмерн и Рајнинген, како и Клајн Америка.
Балкански Полуостров
Балканскиот Полуостров или само Балкан — полуостров во Европа и културен и геополитички европски регион. Балканскиот Полуостров опфаќа територија од околу 550.000 км2 и има жители од околу 55 милиони луѓе. Името на полуостровот е од турско потекло или поточно од турскиот збор „Balkan“ што значи „ланец пошумени шуми“ Географските граници на Балканскиот Полуостров варираат во зависност кои параметри се сметаат, но најчесто се сметаат водните површини кои го заобиколуваат полуостровот како што се Црно Море, Егејско Море, Јадранско Море и реките Сава и Дунав. Како и географските, така и политичките граници на полуостровот варираат во зависност од тоа како се земаат предвид, односно врз основа на географската положба на земјите или нивната политичка соработка. Балканскиот Полуостров е познат и под терминот Југоисточна Европа.
Географија
Од географска гледна точка полуостровот на север најчесто е дефиниран со границата: Кварнерски Залив - реката Купа - реката Сава - реката Дунав, но се среќаваат и други дефиниции за северната граница кои оваа линија ја поместуваат посеверно. Од исток, запад и југ Полуостровот е обиколен со вода. Највисок врв е Мусала во Рила (Бугарија), втор - Митикас во Олимп (Грција), трети - Вихрен во Пирин (Бугарија)
Политичка поделба
Држави кои се целосно на Балканскиот Полуостров:
Држави кои во поголем дел се на Балканскиот Полуостров:
Држави кои се скоро надвор од Балканскиот Полуостров:
Демографија
Населението на Балканскиот Полуостров според држави е:
Руско-естонски односи
Руско-естонските односи (руски: Российско-эстонские отношения) се надворешни односи меѓу Естонија и Руската Федерација. Дипломатски односи меѓу РСФСР и Естонија биле склучени на 2 февруари 1920 година.
Историја
Во 1918 - 1920 година се одвила Естонската војна за независност, за време на Граѓанската војна во Русија. На 2 февруари 1920 година меѓу Руската советска федеративна социјалистичка република (РСФСР) и Естонската република бил склучен мировен договор, со кој двете страни меѓусебно се признале. Првата Естонска Република опстоила до 1940-тите години. Во 1939 - 1940 година станала дел од СССР, иако некои држави (САД, Велика Британија, Канада, Австралија, Швајцарија, Ирска, Ватикан и др.) продолжувале де јуре да ја признаваат како Естонската Република во својство на независна држава. На 29 септември 1960 година, Советот на Европа ја осудил воената окупација на балтичките земји од страна на СССР.
На 16 ноември 1988 година бил објавен суверенитетот на Естонска ССР.
Руско-естонските односи биле обновени во јануари 1991 година, кога претседателите на Врховниот Совет на Русија и Естонија, Борис Елцин и Арнолд Рујтел се сретнале во Талин и потпишале договор за регулирање на односите меѓу двете земји. . Русија повторно ја признала Естонија на 24 август 1991 година по неуспешниот државен удар. Дипломатските односи биле воспоставени на 24 октомври 1991 година.
Во советскиот период процентот на оние кои го зборувале рускиот јазик во Естонија се зголемил од помалку од 10% до повеќе од 30% кое претставувало речиси половина од населението во главниот град Талин, па дури и мнозинство во некои региони во североисточна Естонија. По обновувањето на независноста на Естонија, естонскиот јазик повторно станал единствен службен јазик. Во есента 1991 година Естонија започнала да спроведува нова политика за државјанство. Државјанство им било одбиено на поголем дел на Руси. На 1 јули 1993 година како одговор на естонскиот Закон за странците, Високиот Совет на Русија прифатил резолуција "За мерките во врска со кршењето на човековите права на територијата на Естонската Република", која предвидувала санкции во однос на Естонија.
Во февруари 2002 година заменик-министерот за надворешни работи на Русија Евгениј Гусаров му доставил на амбасадорот на Естонија Карин Јани неофицијален документ - список од седум барања кои Естонија мора да ги исполни со цел подобрување на односите меѓу двете земји. Овие барања вклучувале:
Русија учествувала во улога на трета страна во случајот на рускиот воен пензионер Миколенко против Естонија во Европскиот суд за човекови права.
Естонија била обвинета повеќепати од официјални претставници на Русија и од еврејските верски водачи, како и од меѓународни организации, во соработка со Нацистичка Германија за време на Втората светска војна. .
Во 2002 година во Естонија бил подигнат споменик на естонскиот војник кој војувал на страната на Хитлер во Втората светска војна. Споменикот бил наречен Споменик на СС од некои новински агенции, вклучувајќи ја и BBC. Сепак тој не бил поставен по демонстрациите и по критиките од страна на меѓународната заедница. Во 2004 година истиот споменик повторно бил поставен во градот Лихула, но бил соборен од естонската влада по 9 дена.
Шенинген (слободна област)
Шенинген (Schöningen) — слободна област во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Името на областа доаѓа од соседниот град Шенинген.
Слободната област е ненаселена. Од статистички причини се води под бројот 03 1 54 506.
Легалов мат
Легаловиот мат е начинот на кој Легал де Кермер ја завршил својата партија против Сен Брие, одиграна во 1750 во Париз (некои податоци велат дека партијата била одиграна во 1787).
Легал де Кермер-Сен Брие
'''1.е4 е5 2.Lc4 Sc6 3.Sc3 Sf6 4.Sf3 Lg4 5.Sxe5!! Lxd1??'''. Со овој потег, црниот и покрај освојувањето на белата дама, форсирано прима мат. Единствени решенија на ова место се: 5...Sxe5 или 5...е5 со отстранување на опасноста од заканата на белиот. По ова, Легал ја завршува работата до крај, во висок стил. Следува '''6.Lxf7+ Ke7 7. Sd5++'''.
1831 во архитектурата
1831 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Тацухико Кубо
(роден ) — јапонски фудбалер.
1830 во архитектурата
1830 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Грбови на југословенските социјалистички републики
Грбови на југословенските социјалистички републики:
.es
.es — највисок семрежен домен на Шпанија. Со доменот управува Мрежниот информациски центар на Шпанија.
Нојенкирхен (Линебуршко Поле)
Нојенкирхен (Neuenkirchen) — општина во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината е признаено покраинско одморалиште.
Местоположба
Нојенкирхен се наоѓа во Линебуршкото Поле, помеѓу градовите Ротенбург и Золтау.
Општински единици
Општината Нојенкирхен се состои од следниве единици:
* Состојба за бројот на жители на 15 декември 2014 година.
1832 во архитектурата
1832 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Little Mix
Little Mix порано позната како Rhythmix е британска женска денс-поп група, која победи на британското издание на X-Factor во 2011 година, со што стана првата женска група која победи во конкуренцијата. Се состои од четири члена, кои се во групата - Пери Едвардс, Џејд Тирвол, Ли-Ан Пинок и Џеси Нелсон. Групата има договор со издавачка куќа на Сајмон Колвел.
The Best Damn Tour – Live in Toronto
The Best Damn Tour – Live in Toronto е музичко ДВД во живо од канадската пејачка Аврил Лавињ. Снимано е на концертот во Air Canada Centre, во Торонто, Канада на 7 април 2008 за време на нејзината светска турнеја, The Best Damn Tour 2008. Издаден е на 9 септември 2008 во Северна Америка и на 5 септември 2008 во Европа.
ДВД список на песни
ДВД Encore "Girlfriend (Ремикс)"</li> <li>"Sk8er Boi"</li> </ol>
Palladia верзија
Palladia направила 54-минутна верзија на концертов во HDTV 1080p формат на 10 јануари 2009.
Гери Ларсон
Гери Ларсон (англиски: Gary Larson) (14 август 1950, Такома, Вашингтон, САД) е американски цртач на стрипови и карикатури.
Животопис
Гери Ларсон уште како мал покажувал дарба за цртање, но никогаш не посетувал уметничко училиште. Во средното училиште, сосема го запоставил цртањето и се посветил на музиката, која останала негова втора љубов. Во 1978 година, тој дипломирал на државниот универзитет на Вашингтон, на одделот за комуникации. По дипломирањето, со еден свој другар, Ларсон формирал џез-дуо и три години живеел како музичар, свирејќи на гитара и бенџо. Потоа, тој се вработил во музичка продавница, каде што работел една година.
Во 1988 година, поради големата слава и богатството што го стекнал, Ларсон ја напуштил цртачката работа и заминал на четиринаесетмесечен одмор, патувајќи низ Амазон и низ Африка и свирејќи гитара. На 1 јануари 1990 година, повторно се вратил на цртањето, а на 31 декември 1994 година дефинитивно го напуштил цртањето и се посветил на свирење џез и пишување приказни за деца. Ларсон живее во Сиетл и покрај бројните петиции што љубителите на неговите стрипови му ги испраќаат преку интернет, тој не се вратил на цртањето.
Творештво
На почетокот на 1976 година, Ларсон направил шест цртежи за локалното списание „Pacific Search“ и за таа работа бил солидно платен, по што решил да продолжи со цртањето. Така, почнал да црта за неделникот „Summer News Review“ и со тоа започнал неговиот успех. По две години, започнал да црта неделни панели за „Seattle Times“, со наслов „Nature's Ways“. Конечниот успех го доживеал во 1979 година, кога потпишал договор со магазинот „San Francisco Chronicles“, во кој од 1 јануари 1980 година започнал да го црта серијалот „The Far Side“. Четири години подоцна, како признат автор, потпишал договор со „Universal Pres Syndicate“, со што неговите дела започнале да се дистрибуираат низ целиот свет. Оттогаш, неговите панели биле објавени во речиси 2.000 весници и списанија во дваесеттина земји, во тираж од над 100 милиони примероци.
Од неговиот серијал „The Far Side“ биле објавени вкупно 15 колекции, пет антологии и една ретроспектива, а овие изданија се нашле на списокот на бестселери на „Њујорк тајмс“. Во 1990 и 1994 година, Националното здружение на цртачи му ја доделило наградата „Reuben“ за најдобар цртач на годината. Врз основа на овој серијал, во 1994 и 1997 година биле снимени и анимираните филмови со наслов „Приказни на Гери Ларсон до далечната страна 1 и 2“, кои, исто така, биле наградени.
Стриповите на Ларсон се објавуват низ целиот свет. Неговото дело вообичаено се оценува како едноставно, бизарно, цинично, духовите и непредвидливо. Ларсон црта без почеток и без крај, само во еден панел, без никаква поука и без тенденција да морализира. Во неговите дела нема јунаци, но често се среќаваат животни и научници, што се објаснува со интересот на Ларсон за биологијата. Неговото дело се наоѓа меѓу стрипот и карикатурата, така што не може прецизно да се подреди во една од овие две категории.
NGC 1407
NGC 1407 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1407 се споменува и како ESO 548-67, MCG -3-10-30.
Откривање
Објектот е откриен на 6 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 40 м 11,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 18° 34' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Нивиште
Нивиште — село во Општина Маврово и Ростуше.
Географија и местоположба
Селото Нивиште е сместено високо во пазувите на планината Кораб, во долина во непосредната близина на јужното подножје под планинскиот гребен на двата високи и величествени корабски врвови - Кабаш и Рибничка Скала. Поточно, селото Нивиште е расположено на левата страна на Грекајска Река недалеку од утоката на потокот Дагон во неа, на излезот од високата планинска долина Чапарец. Над селото кон запад се издигнува корабскиот гребен Кукул со месноста Попова Ливада и преслапот Пралуга, а на север се корабските врвови Кабаш и Рибничка Скала, додека кон запад и југ се отвора кон пошироката долина на Рибничка Река низ која до Нивиште води земјен пат со тампонирана постилка од чакал во добра состојба за сообраќај на секаков вид возила, освен во снежни зимски услови. Селото Нивиште е расположено на надморска височина од 1160 метри. Атарот, кој е заеднички со блиското село Грекај, се протега кон север и потоа издолжено кон запад по пркрасната планинска долина Чапарец со потокот Дагон, оградена од планинските огранки на кои се врвовите Кабаш, Црвен Камен (Гури Куј) и Боази од север и Спасенов Камен (Махијамада), Крцунзе и Ливади од југ, сè до циркот Ујт Калар со големите извори над кои се наоѓа ледничкото Изгревно Езеро до главниот планински срт на Кораб на кој се наоѓа и државната македонско-албанска граница. На атарот се најзастапени шумите и тоа бука, даб, јавор и бреза од листопадните и смрека, бор и елка од зимзелените дрвја.
Историја
Според записите на етнографот Томо Смилјаниќ - Брадина, селото Нивиште е настанато најпрвин како заселок и маало на селото Тануше кое било село од разбиен тип, заедно со блиското село Грекање и раселеното село Завојско (уништено за време на Првата светска војна), а подоцна тоа се одделило како посебно село.
Пишани податоци за Нивиште се среќаваат кон средината на XIX век кога, македонскиот просветител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот во својот напис „Статистическо описание на Дебрска Река“ објавен во „Цариградски весник“ на 1 јануари 1859 година за селото Нивиште запишал дека имало 26 куќи и спаѓало во селата населени со христијани и муслимани. .
Потекло и значење на името
Името на селото Нивиште е од чисто македонско и словенско јазично потекло, со значење 'место каде што имало нива, било некогаш нива'. Ова име соодветствува и на положбата на селото, во малку зарамнето место на отворот на широката долина, погодно за обработување ниви. Името Нивиште како такво се користи и од албанското население во нивниот говор, што укажува дека тие го прифатиле ова име на селото заедно со другите бројни топоними во атарот, од некогашното македонско население.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 7 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Селото Нивиште било населено од македонско христијанско и албанско муслиманско население и преовладување на говорниот албански јазик со многу македонски зборови и примеси особено присутни и во самото име на селото Нивиште и бројни топоними со чисто словенско потекло. По долгогодишната раселеност од 1981 денес во селото повремено престојуваат повратници, од кои од родот Мифтари. Христијански македонски род во Нивиште биле Серафини или Серафиновци.
NGC 3310
NGC 3310 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3310 се споменува и како UGC 5786, MCG 9-18-8, CGCG 267-4, IRAS 10356+5345, VV 356, VV 406, PRC D-15, Arp 217.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3310 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3310 има привидни димензии од 3,1' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 156°.
Други поделби
Проучување на NGC 3310 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31650. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3816. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Белен (Драмско)
Белен или Бељан Σίλλη, Сили, до 1927 г. Μπελέν или Μπέλλεν, Белен ) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 56 километри источно од градот Драма и на 17 километри северно од Општина Бук. Селото се наоѓа на во јужните делови на Родопите, источно од реката Места. Селото се наоѓа на надморска височина од 750 метри.
Историја
Според Јордан Н. Иванов името на селото произлегува од Белјане. Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според еден регитар на санџакот Паша од 1569 - 1570 година, селото е запишано како даноко Белана и во него живееле 41 муслиманско семејство и 40 неоженети лица.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 50 македонски муслимански семејства.
Според грчката статистика од 1913 година во селото живееле 397 жители Во 1920 година во селото биле регистрирани 482 жители. Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција во 1923 година, муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови, додека не негово место било населено грчко население од Анадолија.
Во 1927 година мето на селото било променето во Сили.
Демографија
До 1928 година во Белен биле населени 49 грчки семејства со 162 бегалци од Турција.
Селото во пописот од 1940 година, во селото имало 164 жители, во 1951 година броело 148 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 58 жители, во 1971 година имало 9 жители. На пописот од 1981 година според Тодор Симовски, селото не се споменува бидејќи веќе била напуштена населба и седиштето на општината било пренесено во соседната Џура. Но според пописот од 2001 година, се гледа дека во селото живеат 44 лица.
1833 во архитектурата
1833 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Египетска книжевност
Под египетска литература се подразбира литературата создавана на територијата на древниот и денешен Египет. Токму поради овој факт, египетската литература е поделена на староегипетска и современа египетска литература.
Староегипетска книжевност
Од времето на најстарите династии досега се пронајдени само неколку текстови: песни на работниците, песни врежани на круните на египетските фараони, натписи на гробниците (на кои е опишан животот на умрениот) итн. текстови од пирамидите. Едно од најзначајните дела на овој период е Поуките на Птахотепите, морално-политички совети на еден старец наменети за неговиот син.
Од 2720-2000 п.н.е., кога апсолутната власт на фараоните слабее, а земјата ја потресуваат општествени немири, песништвото и останатата литература силно се развиваат и се среќаваат прозни дела: Поуките на Мерикар, Поуките на Дуауф, Селанската жалба, како и едно дело во облик на дијалог, кое содржи и четири песни: Расправа од животот на уморниот човек и неговата душа.
Од средното царство (2000-1780 п.н.е.) останати се Приказните на Синух и Приказна за бродоломот, главно автобиографски приказни. Забележани се и многу пастирски приказни и бајки. Од поетските дела се познати песните на кралот Сесотриса III и една химна посветена на Нил.
Од новото царство (1580-1110 п.н.е.), кога египетската власт под моќните владетели се проширила на околните земји, е пронајден релативно мал број на текстови: извештаи за ослободувањето од наездата на Хиксите, вести и јуначки песни за подвизите и делата на фараонот Тутмоз III. Освен повели и стихови за династијата, не се сочувани историски дела во права смисла; дури во елинистичкото време се појавува египетскиот историчар Манетон. Големиот религиозен реформатор Аменофис IV (Ахенатон) ја препородил и уметноста. Од него е сочувана една од најубавите песни на стар Египет Химната на Сонцето, а покрај неа се пронајдени и пет збирки со љубовни песни, кои по сè изгледа влијаеле на библиската Песна над песните. Пронајдена е и епска поема за Битката кај Кадеш, како и прозното дело Патувањето на Ун-Амон.
Современа египетска литература
Во новата египетска литература, која со векови била дел од арапската, во почетокот на XVIII век била исчезната арапската лирика. Неа ја оживеал Сами ал Баруди (1839-1904), имајќи ги за урнек старите поетски облици, полни со носталгија, со мотиви на старата историја на исламот. Тој пее за љубовта и виното, а многу му биле успешни и елегиите и описите на природата. Дворскиот поет Ахмед Шавки (1868-1932) отпеал со многу реторика настани од современата египетска историја. На него влијаеле старите касиди и неговите поеми немаат целина, а по својата структура остануваат неповрзани. Вистинската поезија ја среќаваме дури во неговите описи на природата, а љубовната поезија му е извештачена.
Покрај оваа традиционална поезија, во почетокот на XX век се развила една нова лирско-дидактичка поезија, во која се изразени искрени чувства и преживеани случки. Оваа поезија настанала под влијание на француската и англиската лирика, која во Египет често ја преведувале и преработувале. Меѓутоа, поетите сепак се задржале на една својствена египетска специфика: се спротивставуваат на европската материјална цивилизација. Поетскиот јазик притоа е прочистен и класичен, но темите се земени од современиот живот на Египет. Главни претставници на таа лирика се ал-Шукри и ал-Акад.
Наспроти поетите, прозаистите немале никакви урнеци и традиции кога ја создавале народната литература, но сепак може да се рече дека современата египетска проза го носи печатот на оригиналните стремежи и да во извесна мерка достигнала полна уметничка зрелост. Особено голем успех имал историскиот роман. Главен претставник на овој литературен род е Џирџи Зејдан (1861-1914). Темите за историските романи тој ги црпел од златниот период на египетската историја, па сè до Саладин. Делата му се одликуваат со живописни описи на настаните и сиѕуациите, додека карактерите се послабо изразени и обработени.
Покрај историскиот роман стои и реалистичниот современ роман кој главно го обработува мотивот од градскиот живот на Каиро. Меѓутоа, и животот на село е честа тема во египетскиот современ роман. Најпознат роман од овој вид е Зејнеба на Мухамед Хусејн Хејкал (1888-1957). Инаку, добар дел од египетските романи имаат главно забавен карактер.
Одличен романописец е Махмуд Тајмур (1894-?), кој во својот почеток започнал со аналитичкиот реализам на Пол Бурже во своите збирки на приповеди. Тој барал нови патишта во египетската проза и дал психолошка анализа на обичниот египетски човек. Други истакнати есеисти и критичари се ал-Манфалути (1876-1924), Хусејн Хејкал, Мансур Фахми и поетот ал-Акад.
Драмските обиди од 1920 па натаму сè уште не го нашле вистинскиот израз, освен во драмите на Тевфик ал-Хакима, кои во поголем дел се засновани на легенди. Современа научно-литературна критика има одличен претставник во Тахи Хусејн, чии дела за предисламската, исламската и арапската поезија се доста познати во светот.
Масаши Мотојама
(роден ) — јапонски фудбалер.
.et
.et — највисок семрежен домен на Етиопија. Со доменот управува Етиопската телекомуникациска корпорација.
Надворешни врски
Toppdomän
Ката Лахтова
Ката Лахтова (, Радовиш - ) била претседател на собранието на Социјалистичка Република Македонија.
Од 1944 година е учесник во НОБ, кога што била примена и за член на Комунистичката партија на Југославија. Во НОБ била политички комесар на чета и заменик политички секретар на баталјон. Во својата долгогодишна работа и активност од ослободувањето на земјата до крајот на нејзиниот живот (24 февруари 1995 година), се здобила со богато искуство, извршувајќи притоа повеќе одговорни раководни должности и функции во органите на Републиката и во општествено-политичките организации. Била секретар на Околискиот комитет на КПМ во Радовиш, член на Управата за агитација и пропаганда на ЦК СКМ, секретар на Општинскиот комитет на КПМ - Охрид, секретар и претседател на Комисијата за статутарни прашања на СКМ, член на Централниот комитет на СКМ, член на Главниот одбор на Народниот фронт на Македонија, претседател на Конференцијата за општествена активност на жените, член на Секретаријатот на Сојузниот одбор за општествената положба на жените на Југославија, делегат на Собранието на СРМ во Собранието на СФРЈ, претседател на Општествено-политичкиот одбор на Собранието на СРМ и потпретседател на Собранието. Својствено за времето во коешто дејствува и работи, Ката Лахтова се пројавува како голем борец за развој на општествено-политичкиот и економскиот живот, за изградбата на општеството врз самоуправни односи, за доминантната улога на работничката класа, а се залага и за развивање и јакнење на братството и единството, рамноправноста и заедништвото на македонскиот народ и народностите. Со своите работни, стручни и морално-политички квалитети и способности се стреми за примената и развивањето на колективната работа и одлучувањето, за остварување на личната и колективната одговорност, а се пројавува и како борец против антисоцијалистичките и антисамоуправните појави, како и против сите видови национализам, сепаратизам, шовинизам, иредентизам итн. Функцијата претседател на Собранието на Република Македонија ја извршува од 28 април 1984 до 25 април 1985 година.
Грб на Питкерн
Грбот на Питкерн е усвоен на 4 ноември 1969 г.
На грбот стои штит на кој е прикажана котва и Библија од бродот „Баунти“. Ова ја симболизира историјата на предците на островјаните, од кои најголемиот дел се директни потомци на морнарите кои се побунтувале на бродот „Баунти“ во 1789 г. Штитот е со зелено-син дезен што го симболизира островот кој се издига од океанот. Шлемот и челенката се расцветан изданок на растението миро и питкернската рачна количка.
1834 во архитектурата
1834 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Ежен Делакроа
Случувањата од тоа време го диктирале правецот по кој се развивала неговата техника. Негови ликовни идоли биле Петар Паул Рубенс и претставниците на Венецијанската ренесансна школа. Ја пропатувал речиси цела Европа, но сепак Мароко била земјата која најмногу го воодушевила. Уживал голема популарност во текот на неговата долга и успешна кариера. Добил многубројни награди и признанија од академијата и владата во неговата татковина. Обработувал сцени кои изобилувале со крв и насилство, притоа употребувајќи силни и впечатливи бои. Таа негова определба наишла на негодување во одредени кругови, но ги придобила симпатиите на сите останати. Имал работна навика да ги илустрира познатите творби на великаните како Вилијам Шекспир, Валтер Скот и Волфганг Гете.
Еженовите дела засекогаш го промениле светот на визуелната уметност, а неговото творештво имало силен одраз врз оформувањето на импресионизмот и постимпресионизмот. Неговата страст по егзотичното и недопирливото биле идеи што ги воспримиле идеолозите на симболизмот. Денес, Делакроа е запаметен како еден од најзначајните француски ликовни романтичари, чиј раскошен талент и генијална умешност се признати од светската ликовна критика. Според зборовите на Шарл Бодлер, „Делакроа бил во огнена љубов со страста, но бил силно одлучен да ја изрази страста најпрефинето што можел“.
Уметничка определба
Историчарите на уметноста го толкуваат романтизмот како реакција на неокласистичкото движење. Ако неокласицистите се фокусирале на ситните детали во описот на историските настани, тогаш романтичарите ја величале непобедливоста на човекот, допирот со природата, божественото во пејзажите и длабоката емоција.
Овој правец се темелел пред сѐ на индивидуалноста на уметникот, на неговата креативна замисла, имагинација и способност преку делото да пренесе некоја порака. Себеспознавањето е последица од нагласената индивидуалност кај романтичарите. Водечкиот мотив им бил дека секој поединец може да ја сфати суштината на природата само ако е одделен од влијание на опкружувањето. Мирот и спасението можат да дојадат единствено преку свеста на поединецот, а не преку политичките револуции. Ликовните дејци како Делакроа биле дел од романтизмот, како едно комплексно уметничко и филозофско движење, кое имало свои претставници во книжевноста, уметничката и интелектуалната сфера. Најголема импресија врз Делакроа извршиле делата на Микеланџело и Петар Паул Рубенс. Иако си развил личен стил на цртање, одредени негови дела неодоливо потсетуваат на овие двајца ликовни великани.
Ликовно творештво
Под туторство на Герен, Делакроа во 1822 година го изработил својот прв поголем потфат, делото „Коработ на Данте“. Инспирирана била од „Божествената комедија“ на Данте Алигиери. Оваа слика била голема сензација во интелектуалните кругови, но исто така предизвикала и потсмев кај неокласичните сликари. И покрај нивното противење, сликата била откупена од музејот во Луксембург. Денес, таа е изложена во парискиот музеј Салон. Освен споменатата композиција, од тој временски период важна е и „Масакрот на Хиос“. Прикажани се грчки семејства како ја очекуваат смртта или ропството, како последица на тешкиот пораз на Грците од турските војски. На ова платно за првпат ја демонстрирал својата способност истовремено да ги прикаже чувствата и на гордите освојувачи и на невините жртви. Оттогаш па сè до крајот на кариерата, болката и страдањето станале главна преокупација во неговото творештво. Со оваа слика, Делакроа ги искажал своите нескриени симпатии спрема грчката борба за национално ослободување од повеќевековното османлиско ропство. Според неговите биографи, „Масакрот на Хиос“ бил факторот кој го предодредил Делакроа за предводник на ликовниот романтизам.
„Грција под урнатините на Мисолонги“ е втората изведба на платно која имала слична тематика со „Масакрот на Хиос“. Насликана е жена во традиционална грчка облека како жали по загинатите борци во татковинската битка која се одиграла кај Мисолонги. Мотивите кои провејуваат низ ова дело се поддршка во борбата против тиранијата и националното угнетување. Една од причините поради која Делакроа ја одбрал токму оваа битка како главна тема е тоа што на тоа место загинал поетот Бајрон, кого што Делакроа многу го почитувал.
Наредната година Ежен отпатувал за Лондон, како одблизу би ја проучил дејноста на англиските сликари Џон Констабл, сер Томас Лоренс и Вилијам Тарнер. Познанството со овие уметници придонело за проширување на неговите сликарски видици, дополнителна ликовна едукација и теориска наобразба. Преку анализа на нивните остварувања, Делакроа се надевал дека ќе биде чекор поблиску до примена на ликовните принципи на неговиот идол од барокната епоха, Петар Паул Рубенс.
„Смртта на Сарданапал“ е уште едно маркантно дело произлезено од Делакроа. И повторно биле илустрирани колежи на жени, животни и робови. Раскошниот накит и луксузни ткаенини се во потполн контраст во погубените жртви на сликата. Делото е инспирирано од истоимената поема на поетот Бајрон, иако во содржината на поемата не станува збор за никаков масакр. Сарданапал бил сириски владетел од античката епоха, кој водел епски битки против Александар III Македонски. Кога неговите поданици му откажале послушност и преминале на страната на Александар, тој наредил да се убијат сите оние кои го предале. Делото изобилува со силни и впечатливи бои наспроти застрашувачките сцени на насилство, и истовремено предизвикува и шок и задоволство кај гледачот.
Слобода на барикадите
Ежен Делакроа останал најмногу запаметен како автор на оваа слика. Изработена е во 1830 година во чест на Француската револуција, по која на власт во Франција дошол Луј-Филип. Се смета дека ова ликовно остварување ја поставило границата помеѓу романтизмот и неокласицизмот. Делото е неповторлива илустрација на парижаните, кои под татковинското знаме маршираат извикувајќи ја паролата „Слобода, еднаквост, братство“. Карактеристично за романтичарите, сликата е проткаена со патриотски мотиви, чија основна идеја била да се глорифицира нескротливиот дух на францускиот граѓанин. Намерата на Делакроа не била да го велича настанот, туку едноставно да ги прикаже либералните идеи и погледи.
Сликата била откупена од тогашната влада, но не била јавно изложена поради пренагласеното истакнување на значењето на слободата. Делото било посебно ценето поради прикриената симболика. Постојат одредени мислења дека жената која што го вее знамето на републиката е приказ на еднаквоста на половите во новото општество. Момчето оддесно кое држи пиштол во раката е Гаврош, лик од романот „Клетници“ на Виктор Иго. Денес сликата се наоѓа во музејот Лувр.
Подоцнежен период
Две години подоцна, во 1832 година, Делакроа заминал за Мароко, како дел од француската делегација која требало да оствари средба со отоманскиот султан Махмуд II. Повод за оваа средба било неодамнешното прогласување на Алжир за француска колонија. Вистинската причина поради која Делакроа ја прифатил оваа понуда на монархот не била од патриотски побуди, туку чисто да дојде во допир со еден, според него, примитивен народ. Преку оваа посета Ежен добил неочекувана можност за поблизок контакт со тамошната култура и обичаи. Ова се одразило и врз неговата понатамошна творечка дејност, вметнувајќи теми од ориенталниот свет во неговите дела. Тоа што најмногу го фасцинирало кај оваа цивилизација била нивниот начин на живот која е во тотална спротивност со европскиот. Кај него силен впечаток оставиле дречливите бои на нивната облека, арапските жени и многубројните ранчови полни коњи и камили. Сликата „Алжирските жени“ ја посветил на овој регион. Занимливо е тоа што тој не можел да најде жени кои би му позирале при сликањето поради строгите шеријатски закони кои се почитуваат таму. Други позначајни негови дела од овој период се: „Еврејска свадба во Мароко“, „Лов на лавови“, „Арап го оседлува својот коњ“. Остатокот од својата професионална кариера го минал правејќи надворешни декорации на владините згради. Негова задача биле украсување на внатрешните ѕидови и плафонот, работа што му причинувала задоволство, бидејќи така се чувствувал поблиску до својот идол Микеланџело. Содржината на неговото ѕидно сликарство било во ист контекст со она на Микеланџело, судејќи по својата интензивност и досетливост. Негови позначајни изведби биле екстериерот на палатата Бурбоњ, библиотеката во палатата Луксембург и надворешниот изглед на црквата Св. Дени, на чие изготвување потрошил десетина години. Од 1848 до 1851 година го исцртувал таванот на една од галериите во Лувр, за потоа од 1857 до 1861 година да се посвети на капелата од црквата Св. Сулфис. И покрај оваа работа, Делакроа не престанал целосно со боењето на платно. Во 1837 година ја изработил „Битката за Талибург“, а во 1840 и „Заземањето на Цариград од страна на крстоносците“. Освен овие, тој продолжил да црта помали слики со религиозни или пак класични мотиви. Оваа паралелна работа била премногу исцрпувачка за него, па затоа се повлекол да живее во селото Дравеј, близу Париз. Благодарение само на трудољубивоста на неговата негувателка Жан-Мари ле Жилу, тој бил способен да твори и од оваа етапа од својот живот.
Делакроа починал 1863 година во Франција, а бил закопан на париските гробишта Пер Лашез. Зад себе оставил преку 1000 слики со маслени или темперни бои, како и цртежи кои засекогаш го промениле светот на ликовната уметност. Неговите дела изработени до најмалиот детаљ сѐ уште ги воодушевуваат обожавателите на Еженовиот труд. Иновациите кои тој ги вовел во уметноста биле повод за создавање на импресионизмот и постимпресионизмот. Жан-Батист Карпо, Гистав Доре и Едуар Мане биле само дел од елитните сликари коишто организирале серија изложби на делата на Делакроа по неговата смрт ширум светот.
Стил и техника на творење
Иако неговиот ликовен стил еволуирал низ текот на годините, Ежен Делакроа останал доследен до неговите основни принципи на детален опис на внатрешните емоции со изразени бои. Платната на кои сликал зрачеле со енергија, а прикажаните ликови биле уметнички изградени во целост. Ежен никогаш не го криел своето одушевување од сцените чија тематска обоеност била разорна и уништувачка моќ. Со помош на неговата виртуозна вештина им вдахнал живот и ги вообличил со мајсторството на својата четка. Новите иновации кои ги вовел во сликарството биле добро прифатени и ценети.
Млади години
Кога ги направил своите први чекори во уметноста, Делакроа немал свое ликовно обележје, па така се поведувал според учењето на неговите претходници. На тој начин се здобил со основните познавања за овој занает, само од набљудување на делата на Микеланџело и Рубенс. На 17 години започнал да посетува настава кај академикот Пјер-Нарсис Герен, и токму во овој период ги направил своите први обиди на големото платно. Неговите рани трудови, особено „Коработ на Данте“ била карактеристична по тоа што биле користени бои кои не се вклопувале идеално едни со други. Оваа техника на дисторзија на боите ќе биде едно од обележјата на ликовниот импресионизам.
Уметничка зрелост
Приближувајќи се кон својот уметнички зенит, Делакроа продолжил да слика со несмалена живост и страст. „Масакрот на Хиос“ од 1824 година каде е овековечен колежот врз 20 илјаден народ од страна на Османлиите, се смета за негово најзрело остварување. Неговата техника дополнително се усовршила при неговата посета на Лондон и разгледувањето на постигнувањата на британската ликовна школа. Умешноста со водените бои на Тарнер и делата на сер Томас Лоренс кои бликале со енергија биле мотив повеќе за Ежен да се потруди да ги достигне нивните големи дострели. „Слобода на барикадите“ била радикална промена во дотогашниот негов ликовен каталог, бидејќи на оваа композиција била своевидна ликовна химна на револуцијата, и на неа преовладувале оптимизмот и вербата во подобро утре, за разлика од потиштеноста и војната во претходните цртежи. Престојот во Мароко можеби го ослободил Делакроа од самонаметнатиот притисок и тој го свртел своето внимание на теми од секојдневниот живот во исламските земји, наместо дотогашните епски битки и настани кои важеле за негов омилен творечки мотив. И неговата употреба на разновидни бои станала понагласена.
Поодминати години
Стилот на Делакроа не претрпел драматични промени кога тој бил во поодминати години. Но, како што стареел, се зафаќал со поголеми проекти. Бил назначен лично од францускиот крал да ги изработи ентериерот и надворешниот изглед на неколку важни владини објекти. Од овој период се и неговите цртежи „Битката за Талибург“ и „Заземањето на Цариград од страна на крстоносците“ кои официјално биле негови временски најдолги задачи.
Следбеништво
Ежен Делакроа бил влијателен не само во епохата на романтизмот, туку и многу подоцна. Неговите идеи биле прифатени од импресионистите, постимпресионистите, па дури и некои од модерните уметници.
Посмртните следбеници
Модерниот уметник и основач на кубизмот, Пабло Пикасо насликал неколку цртежи инспириран од „Алжирските жени“. Пикасо заедно со неговиот близок пријател и ликовен соперник, Анри Матис, биле импресионирани од начинот на кој Делакроа ја употребувал бојата.
Веројатно поради огромниот авторитет кој Делакроа го уживал кај неговите колеги, неговото дело било продолжено од новите генерации ликовни артисти. Претставниците на современата уметност во нивната намера успешно да ги применат принципите на кубистите Пикасо и Матис, несвесно ги оживуваат спомените за делото на Делакроа. Творечката дејност на Делакроа сѐ уште важи за една од најплодните во историјата на сликарството, а неговите изложби претставуваат голема атракција за љубителите на оваа уметност.
Влијание
Во песната „Светилници“, францускиот поет Шарл Бодлер го опејува Делакроа како „езеро крваво во сенката...“.
Ликовно наследство
Кога во 1864 година бил извршен попис на делата во авторство на Делакроа, конечниот број изнесувал 9.140 ликовни композиции. Во нив спаѓале 853 слики, 1525 цртежи со темперни или водени бои, преку сто литографски остварувања, преку 6 илјади цртежи со молив или скици, како и шеесетина книги со едноставни минијатури. Во таа броја се вклучени и неколку автопортрети, кои ги изработувал за лична сатисфакција. Нацртал и портрети на неговите блиски пријатели Фредерик Шопен и Жорж Санд, а во неговата колекција се нашла и една мала слика со ликот на Николо Паганини. Кога бил запрашан на што се должела неговата висока продуктивност, тој мудро одговорил: „Боите ми се занимливи, но цртањето ми е пасија“.