cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на државни водачи во 797 година
Ова е список на државни водачи во 97 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2299
NGC 2299 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2299 се споменува и како NGC 2302, OCL 554.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 51 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 5' 4".
Други поделби
Проучување на NGC 2299 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 273; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4812. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 653.
Надворешни врски
NGC 2299
IC 877
IC 877 — галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1894 година од страна на Вилијамина Патон Стивенс Флеминг.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 877 е од видот NF.
Други поделби
Проучување на IC 877 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 4523
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4523 се споменува и како UGC 7713, MCG 3-32-68, DDO 135, IRAS 12313+1526, CGCG 99-89, VCC 1524.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4523 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,4 m/лм2. NGC 4523 има привидни димензии од 1,9' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 33 м 48 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 10' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 4523 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41746. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1446. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Црква „Св. Злата Мегленска“ - Битола
Света Злата Мегленска претставува македонска православна црква која се наоѓа во Битола. Сместена е во близина на ресторанот Арена, поранешна Кожара. Црквата била осветена на 13 септември 2014 година од страна на актуелниот митрополит на Преспанско-пелагониската епархија, Петар.
Clapton (албум од 2010)
Clapton е дваесеттиот студиски албум од англискиот блуз-рок гитарист, пејач и текстописев Ерик Клептон. Албумот е издаден на 27 септември 2010 во Обединетото Кралство, а следниот ден и во САД. Овој албум е првиот студиски албум после четири години, изработен по Клептоновиот дует со Џ. В. Кејл во The road to Escondido (2006), а е направен од микс на нов материјал и преработени песни. Клептон рекол: „Овој албум не е ни најмалку тоа што требаше да биде. Албумот излезе подобро од нашите очекувања, на некој начин јас само допуштив тоа да се случи.“
Clapton дебитираше со бројот седум на музичките листи во ОК и е неговиот највисоко рангиран албум на листата по „Reptile“ од 2001. Во САД на листата Билборд 200 се искачи на шестата позиција продавајќи 47,000 копии во првата недела на музичката листа. Во Австрија, Данска, Германија, Норвешка, Шпанија, Шведска и Швајцарија албумот се искачи помеѓу првите пет.
Личности
Следниве луѓе придонеле во изработката на Clapton:
798
798 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 798 година од новата ера, 798. од првиот милениум, 98. од VIII век и деветта од 790-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6306 и 6307 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5548 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4558 и 4559 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1551.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 798 година се протега во 3434 и 3435, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3494 и 3495 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1341. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 181 и 182 исламска година.
Ева Петровска
Во 2019 година, таа ја претставувала Македонија на Светското првенство во водени спортови во 2019 година што се одржало во Гвангжу, Јужна Кореја. Таа се натпреварувала на 800 метри слободно за жени и 1500 метри слободно за жени. Во двата настани таа не се пласирала за да се натпреварува во финалето.
Дугента
Дугента — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Миус
Миус (Міус, Миус) — река во Украина и Русија. Долга е 258 км, а сливното подрачје зафаќа.
Течение
The извира од Донечкото Горје во Донечката област, југоисточна Украина. Тече низ таа област, а потоа и низ Луганската во источна Украина; потоа преминува во Ростовкста област во Русија; на крајот завршува влевајќи се во Азовското Море на североисточниот крај од средоземниот слив.
Устието на Миус се наоѓа во Таганрошкиот Залив на Азовско Море, западно од градот Таганрог, Русија.
Историја
Реката е позната под ова име уште во древноста, кога подрачјето го населувале иранојазични народи како Скитите и Сарматите. На овие јазици, името Миус значи „бакар“ (спор. мис). За ова сведочи распространетоста на бакарните рудници на подрачјето на Донбас во бронзеното време.
Миус се прочул во Втората светска војна, кога долж неа во 1941 г. германскиот генерал Евалд фон Клајст ја изградил силно утврдената одбранбена линија наречена „Миуски фронт“. Помеѓу 1941 и 1943 г. овде се одиграле низа жетоки борби во Битката кај Ростов. Во 1943 г. е спроведена т.н. Донбаска операција со која советската војска конечно успеала да го пробие Миускиот фронт кај селото Кујбишево.
Црква „Св. Благовештение“ - Солун
Свето Благовештение (Ευαγγελίστρια) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот се наоѓа на улица „Агиос Димитрос“ бр. 159. Порано била гробишна црква на старите патријаршиски гробишта „Свето Благовештение“ (Евангелистрија) во градот.
Дански знаковен јазик
Данскиот знаковен јазик (Dansk tegnsprog, DTS) ― знаковен јазик што се користи во Данска.
Класификација
Анри Витман (1991) го вметнал јазикот во француското знаковно јазично семејство поради сличностите во речникот. Петар Атке Кастберг студирал глувонемско образование во Европа две години (1803-1805), вклучително и на училиштето во Париз кај Шарл Мишел де л'Пе, и го основал првото училиште за глуви во Данска во 1807 година, каде што данскиот знаковен јазик бил развиен. Точната врска помеѓу данскиот знаковен јазик и старофранцускиот знаковен јазик е непозната; Кастберг бил критички настроен кон „методичките знаци“ на л'Пе и исто така приемчив на месниот знаковен јазик во 1807 година, и затоа можел да воведе знаци од старофранцускиот знаковен јазик на веќе постоечки месен јазик (или домашен знак/знаци), наместо да бил изведен данскиот од старофранцускиот јазик. Во секој случај, Кастберг вовел рачна азбука со една рака во 1808 година, која се засновала на шпанската рачна азбука. Во 1977 година, Данското здружение на глуви ја усвоило „меѓународната рачна азбука“, што била скоро точна копија на рачната азбука од САД, со мали разлики и дополнителни знаци за æ, ø и å.
Исландскиот знаковен јазик е поблизок; 37% од множеството анализирани знаци (Алдерсон 2006) биле целосно различни во структурата и други 16% биле слични, но не и исти. Фарскиот знаковен јазик и гренландскиот знаковен јазик се појасни наречја на данскиот.
Стебло на данското знаковно јазично семејство:
Надворешни врски
Студии за знаковен јазик | 1 октомври 2008 година | Алдерсон, Расел Р; Мекенти-Аталијанис, Лиза Ј | 700+ зборови
Евпаторија
Евпаторија (Евпато́рия, Євпато́рія, Kezlev, наречен „Мал Ерусалим“) — град во западниот дел на Република Крим, Русија, на брегот на Црното Море. Како и целиот Крим, припадноста на градот е предмет на спор помеѓу Русија и Украина, која сè уште ја смета за сопствена територија.
Историја
Најраното познато населено место на подрачјето на Евпаторија бил градот Керкинитида, основан од грчки колонисти околу 500 г. п.н.е. Подоцна градот (и цел Крим) влегува во владение на персиско-македонскиот понтски крал Митрадат VI „Евпатор“, по кого подоцна е наречен градот.
Од VII до X век Евпаторија бил хазарски град, со име Ѓузлиев (хазарски поим за „убава куќа“). Во следниот период потпаднал под власта на Куманите (Кипчаците), Монголците и Кримското ханство. Во овој период, Кримските Татари го нарекувале Кезлев, а Османлиите Ѓузлеве. Во средниот век, Русите го нарекле Козлов, прилагодувајќи го татарското име.
Подоцна градот станал важен центар на Кримското ханство. Во 1783 г. цел Крим влегува во состав на Руската Империја, и следната година го добива името „Евпаторија“, по древниот крал Митрадат VI Евпатор. Во Кримската војна, vo 1855 г. се случила значајната Битка кај Евпаторија.
Во 1825 г. истакнатиот полски поет Адам Мицкевич ја посетил Евпаторија и тука напишал една од неговите „Кримски сонети“.
Од големо историско значење за градот е четиривековната Џума-џамија — дело на прочуениот отомански архитект Мимар Синан. Тука се устоличувале кримските ханови, кои дури потоа заминувале за престолнината Бахчисарај.
По припојувањето кон Русија, Евпаторија станала седиште на првосвештеникот на Караимите. Од особен интерес е верскиот комплекс на седиштето, со своите три последователни двора и влез во облик на триумфална порта.
Градот денес
Градот има бањи со минерална вода, соли и лековити калливи езера и претставувал лекувалиште уште во времето на Плиниј Постариот (~ 80 г. п.н.е.).
Две плажи во Евпаторија носат престижното сино знаме од мај 2010 г. Заедно со две плажи во Јалта, ова биле првите со ваков статус во земјите на ЗНД.
Клима
Евпаторија има влажна суптропска клима (Cfa) според Кепеновата класификација на климата, со свежи зими и топли до врели лета.
Знаменитости
Позначајни знаменитости на Евпаторија се:
Космос-594
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 2 октомври 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-594 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1486 км, а најмалото на 1382.
Дурацано
Дурацано — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Образовна одисеја на Петар Поп Арсов
Велешка нижа гимназија
По завршувањето на основното образование во Богомила, во учебната 1881/82 година се запишал во велешката нижа гимназија која била финансирана од Велешката црковноучилишна општина. Во однос на црковноучилишното дело, велешкото граѓанство било хомогено и одтука со успех била крунисана борбата против Цариградската патријаршија во 1868 година, кога била отврфрлена нејзината јурисдикција.
Според членот 10 од султанскиот ферман од 28 февруари 1870 година за основањето на Бугарската егзархија, таа под своја јурисдикција ја добила Велешката епархија. Егзархијата го согледала значењето на македонските општини, одтука таа настојувала на нивно чело да постави личности што ќе го спроведуваат и ќе ги бранат големобугарските интереси во Македонија. Егзархијата во учебната 1882/83 година, кога Петар бил во вториот клас, успеала под своја контрола да ги постави сите училишта во Велес. Според Егзархискиот правилник за училиштата, со нив управувал директор или главен учител над кого била спроведувана контрола од претседателот на општината. Претседателот бил должен да доставува редовни тримесечни рапорти до Бугарската егзархија и годишен отчет за сета работа. Егзархијата го искористила општиот економски колапс на Османлиското Царство и Велес. Поради опаѓањето на економската моќ на велешките граѓани, дошло и до опаѓање на приходите на Велешката општина и работата на класното училиште, кое својата најдлабока криза ја преживеало во периодот помеѓу 1878 - 1882 година. Состојбата била искористена од Егзархијата која успеала да воспостави контрола над македонските училишта. Оттогаш датираат и првите борби на велешката интелигенција и граѓанство против мешањето на Егзархијата во општинските работи. Во оваа атмосфера, во учебната 1883/84 година Петар Поп Арсов го завршил нижото гимназиско образование. Ванчо Ѓорѓиев истакнува дека:
Солунска егзархиска гимназија св. Кирил и Методиј
Солун како политички, економски и културен центар на Македонија и нејзина врска со светот, одиграл заначајна улога врз проширувањето на мирогледот на многумина Македонци дојдени од внатрешноста, вклучително и врз младиот Петар Поп Арстов. Во учебната 1884/85 година се запиѓал во четврти клас при Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Низ клупите на оваа гимназија минале голем број на македонски револуционери: Ѓорче Петров, Пере Тошев, Дамјан Груев, Гоце Делчев, Борис Сарафов и други.
Таа имала престиж и реноме над останатите образовни институции, не само егзрхиски туку и во однос на сличните институциите на останатите пропаганди во Македонија. Во неа предавале еминентни македонски и странски професори. Гимназијата располагала со опремени кабинети, нејзината библиотека располагала со богата литература од светско реноме: Виктор Иго, Димитриј Иванович Писарев, Шекспир, Гогољ, Пушкин, Лермонтов и други. Меѓу учениците кружела и забранета литература, отука гимназијата уште од своето основање се наоѓала во фокусот на револуционерните пулсации.
Таквата клима во гимназијата моѓел да ја почувствува уште во првата година од своето школување во Солун. Имено, во почетокот на 1885 година дошло до училиштен бунт, предводен од Пере Тошев и Ѓорче Петров. Поради бунтот биле исклучени 14 ученици. Оваа мерка само привремено ги смирила духовите во гимназијата. Во гиманзијата пристигнувале и други ученици од сите краишта на Македонија. Тие меѓусебно се запознавале и взамено си влиајеле. Во учебната 1886/87 година во петтиот клас на гимназијата се запишал Даме Груев.
Двајцата набргу се запознале и формирале училиштен кружок кој се занимавал со разни прашања од минатото, но и од современоста, општата состојба во Македонија. Активноста на овој кружок особено се почувствувал во учебната 1887/88 година кога дошло до нов училиштен бунт. Поводот за бунтот биле политичките борби помеѓу русофобите и русофилите во Бугарија, тие се прошириле во солунската егзрахиска општина и гиманзија. Политичките борби биле искористени од учениците за истакнување на своите барања. Тие го организирале бунтот затоа што: Не можеле да работат на бугарски јазик, туку сакале да им се предава на нивниот домашен македонски дијалект. Тогаш Поп Арсов го добил првото револуционерно крштевање и заедно со своите сомисленици застанал на патот на големобугарските стремежи во Македонија. Најпрво се побунил целиот шести клас во кој бил и Даме и петмина од седмиот клас. Учениците побарале да се смени директорот или во спротивно се заканиле дека ќе го напуштат интернатот и гимназијата. Поради притисокот на учениците директорот Кандиларов бил отстранет, меѓутоа не дошло до смирување на напнатата состојба. Кон крајот на јануари 18 ученици од седмиот клас се побуниле и го напуштиле пансионот. За нов директор бил поставен Никола Начов, кој донел одлука за исклучување на осумина ученици, намалување на поведението, одземање на стипендиите и забрана за излегувањето од пансионот. Поради оваа одлука, како знак на протест половина од учениците на седмиот клас ја напуштиле гиманзијата, а во текот на овие случувања од гимназијата биле исклучени 38 ученика. Меѓу исклученте биле Даме Груев и Петар Поп Арсов. Ванчо Ѓорѓиев за овие настани истакнува:
Нив нешто ги мачи
Случувањата во солунската гимназија од првата половина на 1888 година биле внимателно следени од српскиот конзул Петар Карастојановиќ. Сите информации кои бил поврзани со овие случувања ги добивал од економот на гимназијата Темко Попов. српската пропаганда во Македонија уште од 1886 година, сакала да ја парализира работата на Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Исклучувањето на македонските ученици било погоден момент за српската пропаганда да се добере до лесен плен кој според нејзините разбирања можел да се обработи и отпосле да послужи како спроводник на српската асимилаторска политика во Македонија.
Министерството за просвета искажало подготвеност да ги прифати исклучените македонски ученици и да им одобри стипендии, но под услов завршувањето на образованието да се вратат во Македонија и да дејствуваат во интерес на српската идеја. Набргу потоа се започнало со практична реализација на планот за префрлање на учениците во Србија. За таа цел, во Солун пристигнал Светомир Николаевиќ, претседател на друштвото Свети Сава. Тој во јуни успешно ја префрлил првата група од 13 ученици. Во оваа група бил и Петар Поп Арсов. Во средината на септември 1888 година, Петар Тодоровиќ ја префрлил втората група во која бил Даме Груев. До крајот на 1888 година, поединечно или групно во Србија пристигнале уште десетина ученици. Српските фактори успеале да приберат вкупно 33 млади Македонци. Поп Арсов во Белград се запишал прва година на Филозофскиот факултет, оддел филологија, како вонреден студент. Тој станал питомец на Министерството за надворешни работи и бил сместен во приватна куќа. Претпоставените Срби сакале во срцата на македонските ученици да ја всадат српската идеја, отука тие требало да имаат постојна контрола над учениците. Тргнувајќи од оваа позиција, Светомир Николаевиќ поднел барање до Министерството за просвета и црковни работи да се подготви еден пансион за сите ученици. На 1 ноември 1888 година бил отворен Светисавскиот пансион во куќата на владиката Виќентие. Тука биле сместени 32 питомци, меѓу нив бил и Петар Поп Арсов. Тука: ''бегајќи од едно разочарување, учениците наидуваат на друго, уште потешко ''.
Поп Арсовата потрага по сопствен идентитет
По напуштањето на Белград, Поп Арсов го продолжил своето образование во Софија како редовен студент по филологија на Софискиот универзитет Свети Климент Охридски. Во тоа време во Софија пристигнала групата од 34 ученици и студенти. Во периодот помеѓу 1887-1894 година на власт во Бугарија се наоѓал Стефан Стамболов, а Бугарија била меѓународно изолирана. Стамболов таквата изолација ја компензирал со туркофилска политика, која водела кон нови отстапки во полза на бугарската пропаганда во Македонија. Во текот на режимот на Стамболов, не постоеле услови за делување на македонската емиграција, бидејќи секое нивно истапување било санкционирано. По убиствата на Г. В`лкович во Цариград и бугарскиот министер за финансии Христо Белчев во Софија, бугарските управници биле обземени од една македонофобија. Бугарските властите започнале со гонење на се она што било македонско. Многу Македонци, општественици, учители, чиновници, трговци, студенти и ученици биле подложени на затворања и судења. Голем дел од нив биле невини. И покрај притисокот на властите, во тоа време во Бугарија врз македонска основа силна дејност развил Коста Шахов. Тој на 21 октомври 1888 година во Русе, Бугарија започнал со издавање на весникот Македонија. Во првиот број на весникот било истакното дека: ... ние Македонците ... не смееме да си ја заборавиме татковината и должнисме да работиме за подобрување на нејзината положба, бидејќи како народ ќе бидеме одговорни пред нашето поколение... задача на весникот Македонија е да се бори за духовно и културно издигање на Македонците.
Кон крајот на 1890 година, Поп Арсов со неколку свои пријатели го формирале Македонското студенско друштво. Друштвото било основано врз македонска основа. Во текот на подоцнежното полициско испрашување Даме истакнал дека: ''Ние го напуштивме школувањето во Белград и дојдовме во Софија, оти ни беше ветено од страна на бугарскиот дипломатски агент во Белград, г. Минчови дека ќе имаме полна слобода за здружување на нас Македонците''. По истакнати членови на друшвото биле: Даме Груев, Петар Поп Арсов, Христо Поп Коцев, Димитар Мирчев, Никола Дејков и Никола Наумов, а посебна улога при формирањето на друштвото имал Коста Шахов. Друштвото имало за цел: ослободување на Македонија од турското ропство, формирање на револуционерна организација во Македонија, врбување на истомисленици и нивно препраќање во Македонија, издавање на едно списание што ќе се спротивстави не само на турскиот терор, туку и на туѓите пропаганди што го цепат македонскиот народ на Бугари, Грци и Срби. Друштвото сакало своите идеии да ги прошири меѓу македонската емиграција и затоа Даме и Димитар Мирчев одржувале часови при вечернното училиште на социјалистичкото друштво Нов Живот. Слушатели на ова училиште биле македонски печалбари. Меѓутоа плановите на Друштвото биле попречени од убиството на бугарскиот министер за финансии Христо Белчев. Овој атентат ги раздвижил бугарските власти и тие започнале со апсења. Проследувањата особено биле силни меѓу македонската емиграција и студентите социјалистите. За да се избегне ризикот и предвремените жртви, Друштвото привремено ја прекинало сопствената активност. За оваа Друштво Крсте Петков Мисирков запишал:
Во средината на 1891 година врз основа на распуштената Дружина, била формирана Младата македонска книжевна дружина. Во нејзините редови влегувале: Петар Поп Арсов, Георги Баласчев, Георги Белев, Климент Караѓулов, Ефтим Спространов, Никола Дејков, Коста Шахов, Иван Хаџи Николов, Андреј Љапчев, Тома Карајовов, Христо Матов, Наум Туфекчиев, Ангел Наумов и др. Дружината била во тесна врска со кружокот во Софиското воено училиште со кој раководел Гоце Делчев. Во јануари 1892 година, излегол во печат првиот број на официјалниот орган на ММКД, списанието Лоза, по кое припадниците ќе се наречат Лозари. Тие биле под големо влијание од идеите на италијанските карбонари и американските револуционери - герилци. Поп Арсов и останатите Лозари започнале силна агитација сред младите Македонци кои доаѓале во Софија да се запишат во военото училиште, со намера да ги одвратат од претстојното побугарчување и да ги вратат назад во Македонија каде што би биле покорисни. ММКД продолжила со негување и развивање на поставените задачи на Македонското студенско друштво, меѓутоа за се избегнат прогоните на на бугарската власт, Дружината си го придодала епитетот книжовна. Уставот што ММКД го обајавил од страниците на Лозо целосно е ослободен од макеоднската национална програма за која се залагала дружина. Меѓутоа и покаарј таквата конципираност на Уставот, ММКД ги обелоденила своите макеоднски национални определби во предговорот на Лоза. Меѓу останатото, Дружината укажала на опасноста од странските пропаганди во Македонија. Во врска со тоа пишува: ''Само еден поглед е доста да се видат насушените потреби на нашата роднина (татковина б.н). Благодарение на последните политички настанина нашиот полуостров и географска положба на Македонија, денес таму се собрале севозможни надворешни елементи, кои, водушевени од своите сосипувачки планови и интереси за нашата иднина, слободно и со трескава енергија го засилуваат антагонизмот којшто и така постои во земјата''. Отука ММКД, прпорачала: ''Само еден силен отпор од наша страна може да не зачува од незаситните посегања..., затоа ни се потребни сили, а нашите се разнебитени, раздробени, значи, треба да ги соединиме, да ги собереме во една општа моќна сила, сила - народна, ако сакаме да ја запазиме иднината на нашата татковина. Тоа треба да биде стремеж на секој штогоде чувствителен Македонец, каде и да се наоѓа тој. Младата македонска книжовна дружина, имено, таа цел ја има предвид... За постигање на цел Дружината ја издава својата Лоза''.
Авторите на текстовите кои биле објавени во Лоза, на еден многу вешт начин го прикажале посебниот историски, културен и етнографски карактер на Македонија, притоа воделе сметка во задоволување на вкусот на бугарското општество и влада. Во овој дух е статијата на Езерски (Георги Баласчев). Потоа, рецензијата на книгата Государства и навод. Непотпишаниот автор на оваа рецензија истакнува дека за истата книга се појавиле рецензии и во Бугарија, но било посоченоно дека во нив намерно бил изоставен средишниот дел од книгата што се однесува на односот на Бугарија кон Македонија. Во овој дел посебно е нагласено постоењето на одделниот македонски народ под името Македонски Славјани. Освен тоа Лозарите практикувале еден специфичен јазик и правопис, различен од бугарскиот, со тенденција истиот да послужи како основа за идниот литературен јазик на Македонија. Поради овие тенденции Младата македонска книжевна дружина и списанието Лоза се нашле на отстрел пред бугарското општество и влада. Притоа предводничката улога ја имал провладиниот официоз весникот Свобода.
По појавата на првиот број на Лоза, весникот Свобда пишува: ''Усилбите на целата интелигенција, на целиот бугарски народ, засега се насочени кон глува, бесшумна борба, за бугарско национално единство; се арчат и пари и сили, и народна енергија во таа борба со Србите и Грците; не се штеди ништо за да победи идејата дека Бугаринот од Македонија, Тракија и Мизија, е син на една и иста мајка Бугарија... и при сето тоа на самото предвечеје на таа засега нерамноправна борба во отворена војна, во бугарската престолнина, во срцето на Бугарија излегуват луѓе што се осмелуваат да ги расипат плодовите од толкугодишните усилби, да докажат дека Македонците се одделна нација, со посебен јазик, со посебни историски задачи! Какви подобри докази можаат да бараат Србите дека Македонија не е Бугарска? Поаѓајќи отука Свобода заканувачки се обраќа на Лозарите: „Да не го навредуваат бугарското народно чувство со подигравка на светиот бугарски идеал! Ако сакаат да му пакостат на светото бугарско дело, да не го праваат тоа барем во бугарската престолнина. Ете им го Белград: Нека повелат таму и од таму нека фрлаат камења врз зградата што се грижел да ја изгради целиот бугарски народ - од Црно Море до Дрим''. По излегувањето на вториот број на Лоза, Свобода одново се нафрлила врз Лозарите овој пат преку перото на Левов. Тој меѓу другото пишува:
Левов откако ги анализира првите два броја на списанието Лоза констатира дека тоа е сепаратистичко движење и затоа ја алармира бугарската јавност: ''„Како што гледате Македонската дружина смета дека нивната татковина е Македонија, дека последната е населена со одделно словенско племе наречено Македонци; дека таму се собрале севозможни надворешни елелменти т.е. Бугари, Грци, Срби... дека целта им е да ни дадат еден силен отпор и да се запазат од нашите разбојнички посегања и дека Лоза ќе и служела на истата цел“''. Полемиката околу Лоза била пренесена и во други веници како шуменскиот Искра, егзархискиот орган Новини, потоа во српскиот печат преку Побратимство и грчкиот патријаршиски орган Неологос. Самите лозари ги негираат обвинувањата дека се сепаратистичко движење. Тие напишале:
Во тој период, на 8 јули 1892 година, Поп Арсов го добил сведителството за завршен филолошки факултет. Отука, неговиот престој во Бугарија станал излишен, доследен на заветите дадени во МСД и ММКД, тој се вратил во Македонија каде го продолжил започнатото дело. Поп Арсов и лозарите изврпиле силно влијание сред македонската емиграција во Бугарија и воопшто во македонското дело. Нивното прво призание уследило по десетина години од перото на Крсте Петков Мисирков кој забележал дека лозарите настојувале: во почетокот на деведесеттите години се образува едно национално сепаратистичко движење со цел да се одделат интересите на Македонците од бугарските со издигнување на едно од македонските наречја на степен на литературен јазик за сите Македонци. Во 1934 година, Бистришки истакнал дека лозарите под уредништво на Петар Поп Арсов се бореле против српската, грчката и бугарската пропаганда во Македонија и дека тие:
Список на државни водачи во 1202 година
Ова е список на државни водачи во 202 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Свети, свети, среќна ѕвездо (филм)
„Свети, свети, среќна ѕвездо“ (кинески: 夏日福星) — хонгконшки филм од 1985 година во режија на Само Хун по сценариото на Бери Вон. Главните улоги ги играат: Само Хун, Џеки Чен, Јуен Бјао итн.
Зимски олимписки игри 1976
XII Зимски олимписки игри се одржале од 4 до 15 февруари 1976 година во Инсбрук, Австрија. Меѓународниот олимписки комитет имал доста потешкотии со организацијата на овие игри. Имено, првоизбраниот град-домаќин на игрите Денвер, поради неможноста за остварување на финансискиот план, кој не бил изгласан на реферндум од страна на граѓаните, градот морал да се откаже од организацијата. Следниот кандидат бил градот Винслер, но и во овој случај имало тешкотии, бидејќи по изборот на новата влада, челниците се ооткажале од организацијата на игрите. Тогаш, од МОК стигнала молба до градот Инсбрук, кој како град-домаќин на Зимските олимпсики игри 1964 ја имал потребната инфраструктура, само 12 години по организирањето на игрите, повторно да биде град-домаќин.
Маскота на игрите бил тиролскиот снешко.
Игрите биле одбележани по строгите безбедносни мерки, поради стравот од терористички напади, како ониие четири години порано, кога за време на одржувањето на Летните олимписки игри во 1972 година, 8 Палестинци киднапирале 11 израелски спортисти.
Избор на град-домаќин
Во конкуренција за организација на игрите биле градовите: Денвер, Сион, Тампере и Вислер. Организацијата на игрите му била доделена на градот Денвер во мај 1970, но трикратното зголемување м на трошоците и грижата за околината совеле, градот да се откаже од организацијата на игрите на 7 ноември 1972, откако граѓаните на референдум не ја изгласале можноста, организацијата на игрите да се финансира со издавање на хартии од вредност во износ од 5 милиони $.
Официјално, денвер се откажал од организацијата на игрите на 15 ноември, а МОК организацијата му ја понудил на градот Вислер во Канада, кој поради незаинтересираноста на новоизбраната влада да ја финансира организацијата на игрите, морал да се откаже од истата. Конечно, организацијата на игрите била доделана на градот Инсбрук.
Спортови
Натпревари за освојување на медали имало во 37 дисциплини во 6 спортови.
Земји-учеснички
На игрите учествувале 1123 спортисти од 37 земји. Република Кина, за последен пат на Олимписките игри учествувала под ова име. По признавањето на НР Кина како легитимна земја со власт над целата територија на Кина, спортистите од Република Кина биле принудени да настапуваат под името Кинески Тајпеј, со старо знаме и национална песна, наместо државната химна. За првпат на Зимските олимписки игри уествувале споритисти од Андора и Сан Марино.
Меѓународни мочуришта
Меѓународни мочуришта — глобална организација која работи на одржување и обновување на мочуриштата и нивните ресурси за луѓето и биолошката разновидност. Тоа е независна, непрофитна, глобална организација, поддржана од владини и невладини организации од преку целиот свет.
Со седиште претежно во светот во развој, има 20 регионални, национални или проектни канцеларии на сите континенти и седиште во Еде, Холандија. Невладината организација работи во над 100 земји и во различни размери за да се справи со проблемите што ги засегаат мочуриштата. Со голема поддршка на десетици владини, невладини и корпоративни донатори и партнери, поддржува околу 80 проекти.
Работата на Меѓународните Мочуришта се движи од истражувања и теренски проекти засновани на заедницата до застапување и ангажирање со владите, корпоративните и меѓународните политички форуми и конвенции. Меѓународни мочуришта работат преку партнерства и се поддржани од придонеси од широка специјализирана експертска мрежа и илјадници волонтери.
Историја
Основана е во 1937 година како „Меѓународна истрага за диви птици“ и организацијата била фокусирана на заштита на водните птици. Подоцна, името стана Меѓународно биро за истражување на водни птици и мочуришта ( IWRB ). Опсегот стана поширок; Покрај водните птици, организацијата работеше исто и за заштита на водните подрачја.
Во 1995 година, работниот однос многу се разви во глобалната организација Меѓународни мочуришта.
Клучни области на работа
Во моментов,Меѓународни мочуришта имаат четири основни области на работа, кои се:
Тресети
Работата на Меѓународни мочуришта за тресетите е најмногу фокусирана во Евроазија и југоисточна Азија. Тресетските шуми во Централен Калимантан се проучуваат и се работи особено за ублажување на климата. Проектот Враќање на тресетите во Русија е заеднички напор со владата и Универзитетот Грајфесвалд и бил признат од UNFCCC со наградата Momentum for Change во 2017 година, за складирање до 200.000 тони CO2 е емисија на јаглерод секоја година со повторно навлажнување на тресетите и спречување пожари.
Во сериозно деградираните тресетски површини во Централен Калимантан (Индонезија), одводните канали и сечата имаа катастрофални влијанија во обид за да ги претворат несоодветните тресетски мочуришта во оризови полиња. Со изградба на мали брани и блокови, било запрено одводнувањето на просторот,кое што спречи понатамошна оксидација на тресетската почва. Областа потоа била пошумена со домашни видови дрвја и противпожарни бригади на заедницата за да може се спречи огромниот проблем на островот со тресетските пожари.
Турберас од Tierra del Fuego, Аргентина
Во Tierra del Fuego, Аргентина, канцеларијата на Латинска Америка Меѓународни мочуришта градат свест за одржливо користење на тресетите од локално до национално ниво, што многу придонесе за нивната заштита.
Крајбрежни мочуришта
Крајбрежните мочуришта како што се шумите со мангрови и коралните гребени многу го намалуваат влијанието на бурите. Мангровите дури можат да се справат со порастот на нивото на морето и да обезбедат заштита од ударите на брановите.
Сушни региони
Меѓународни мочуришта работат во Мали на подобрување на егзистенцијата и снабдувањето со вода на заедниците во внатрешната делта на Нигер во променлива клима.
Биолошка разновидност и водни птици
Меѓународни мочуришта работат на заштита и обновување на богатата биолошка разновидност на мочуриштата. Милиони водни птици зависат од мочуриштата, како мочуриштата, езерата и крајбрежните зони. Меѓународни мочуришта координираат меѓународен попис на водни птици во повеќето земји во светот надвор од САД, каде што се приближува до Божиќниот број на птици што го води Здружението Одубон. Пописот се одржува во 143 земји, поделени во пет региони, посетени 15.000 локации во текот на 60 години.
Промовирање на заштита на мочуриштата долж патеките на водните птици
Меѓународни мочуришта промовираат воспоставување на еколошки мрежи на добро управувани, заштитени мочуришта, долж главните патеки на летот на водните птици преселници. Овие мочуришта обезбедуваат отскочни камења за водните птици преселници; клучно за нивниот опстанок. Меѓународни мочуришта ги поддржува меѓународните владини договори за создавање на овие мрежи.
Космос-595
Космос-595 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 2 октомври 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-595 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1485 км, а најмалото на 1399.
IC 878
IC 878 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 август 1888 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 878 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 41 м 38 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 19' 2".
Други поделби
Проучување на IC 878 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Стеван Ристиќ
Стеван Ристиќ ( Беловиште кај Тетово, 7 декември 1931 - Бар, 11 мај 2013 ) бил фотограф, писател на фотографска литература, иницијатор и организатор на фотографски активности, истражувач и собирач на документи и артефакти за српската фотографија од втората половина на 20 век. Активен во фотографијата од 1948 година. Секретар на Здружението на фото-кино аматери на Југославија (Фото-кино-сојуз на Југославија и Фото-асоцијација на Југославија) од 1954 г. до 1989 година. години, кога се пензионирал. Иницијатор и долгогодишен раководител на Фотографскиот салон во Белград (СФ) (1962 - 1989).
Учество на професионални собири
Учесник на конгресот на ФИАП во Опатија (1960), конференција и симпозиум за српска и современа југословенска фотографија („Образование на младите преку фотографија“, - симпозиум посветен на образованието на младите, Софија, Бугарија, 1982 година, итн.) Организатор на меѓународна фотографија Семинари во Ровињ (1961), Опатија (1968), Трогир (1978), еден од организаторите на Конгресот на Меѓународната федерација за фотографска уметност во Опатија, организатор и директор на Летната фото школа во Требиње, 1985 година.
Работa во меѓународна соработка
Долгорочен потпретседател (1974-1991) и член на Претседателството (1991-1995) на Меѓународната унија за фотографска уметност. Еден од основачите, потоа потпретседател (1963) и претседател на Младинската комисија (1973). Почесен член на Претседателството (1995), и почесен претседател на Комисијата за млади. Член на УО на Секцијата на ликовни уметници на фотографија на УЛУПУДС во два мандата.
Рабоta во фоторепортерство
Бил член на редакцијата на списанието Београдски објектив (од јуни 1956-59), на младинското списание Око (1965?), Иницијатор и уредник на списанието Фото-информатор (1987-88). Објавувал статии за југословенската фотографија во странство, во списание Прага ( Чехословачка ), во Истанбул ( Турција ), „За младинската фотографија во Југославија“, списание ( Швајцарија ). Има објавено неколку предговори во изложбени каталози (на пр. изложбата на југословенската изложба во Париз во рамките на биеналето „Месец на фотографијата во Париз“, 1984 година итн.). Како уредник ги започнал изданијата на Салонот на фотографија и Фото-сојузот на Југославија, а учествувал и во дизајнирањето на библиотеката „Мајстори на фотографијата“.
Изложби
Излагал на изложби на фотографија во Југославија и во странство (најголема активност главно во педесеттите години на 20 век, оттогаш повеќе време посветил на организациски, а подоцна и на архивско-документарни аспекти на фотографијата). Награден е на повеќе изложби на Фото клубот „Белград“ и на Третата меѓународна изложба на фотографска уметност, Белград, 1956 година.
Член на жири: Прв меѓународен салон на фотографија, Лесковац 1991 година; Меѓународна изложба „Златно око“, Нови Сад, Меѓународни изложби во Берлин, (СР Германија), Истанбул (Турција) двапати, Прага (ЦССР) итн.
Список на државни водачи во 798 година
Ова е список на државни водачи во 98 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Готфридсберг
Готфридсберг во Линшепинг е градска област, западно од Внатрешниот град. Се состои од областите Бархел, Фридхем, стариот Готфридсберг, Торнхаген и Обилунд. Областа е ограничена на југ со Малмслетсвеген, на исток со Вестра веген и Бергсвеген, на север со железницата и на запад со Ридскоген.
Областа има, меѓу другото, самопослуга, ресторан, пицерии, снек бар и пекарница. Исто така, постојат домови за социјална грижа, домови за стари лица и домови за згрижување лица со деменција, училишта, вклучувајќи градинка, основно и средно образование. Областа е Народен парк и Куполен, со настани како што се танци, саеми и изложби.
Во зградите доминираат станбени згради со 4 788 станови, вклучувајќи студентски резиденции Фламан и Фјерилен. Малите куќи се првенствено во областите Бархел, Фридхем и Торнхаген.
58.4127°N, 15.59717°W
Македонски револуционерен комитет (Петроград)
Македонскиот револуционерен комитет претставува македонска национално револуционерно здружение основано во март 1917 година, по Февруарската револуција во Русија, од македонски иселеници во Петроград, Русија. Создадена е на иницијатива на истакнатите македонски дејци Димитрија Чуповски, Гаврил Константиновиќ, Антон Пешкоски (од село Тресонче, Гостиварско, 1890–1942), Глигор Угриновски (родум од Кичевско) и др.
Откако, по Балканските војни, Македонија била разделена на три дела, Комитетот се изјаснил за нејзино повторно обединување.
Програма за Балканска Федеративна Демократска Република
Програмата за Балканска Федеративна Демократска Република со тројниот потпис во в. "Воля Народа" (18 март 1917):
Програмата на Македонскиот револуционерен комитет e навистина радикално и директно спротивставена на бугарските социјалдемократи што во согласност со бугарската влада, како впорочем и нивните побратими од Србија и Грција, бараше "национално обединување". Овде се истакнува токму националниот ентитет на Македоците како услов за таквото федерирање на балканските народи, но во заедница на наполно рамноправни, еднакви во своите права и обврски федерални единици. Тоа во многу погледи беше нов прилог во теоријата за федерациите и значаен приод кон практичното реализирање на ваквата државна заедница. Дури по половина век во бившата југословенска федерација беше направен сличен потфат, но недокрај изведен.
Список на германски архитекти
Следниве архитекти се родени во Германија или работеле претежно таму. Подредени се по стилот во којшто работеле и хронолошки во рамките на секој стил:
Магдалена Лековска
Магдалена Лековска (р. ) — македонска фудбалерка, која игра како голманка за прволигашкиот клуб ЖФК Љуботен и женската репрезентација на Македонија.
Јасмина Стојаноска
Јасмина Стојаноска (р. ) — македонска фудбалерка, која игра на позицијата дефанзивец. Била членка на женската репрезентација на Македонија.