cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нуруосманлиска џамија
Архитектура
Молитвената сала се состои од купола со пречник од 25 метри, има две минариња со две тераси. Висината на куполата е 43,50 метри од нивото на подот. Целиот комплекс (кулије) содржи турбе, медреса, имарет и библиотека со вкупно 7,600 тома од кои 5000 се ракописи.
Александар Шешуков
Александар Шешуков (руски: Александр Сергеевич Шешуков, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Ростов.
Шешуков својата професионална кариера ја започнал во 2000 година како играч на ФК Спартак Тамбов. Во сезоната 2002/2003 настапувал за Спартак од Москва, во 2004 за ФК Сокол Саратов, во 2005-2008 за ФК Луч Енергија Владивосток, 2008-2010 за ФК Москва, за да во 2010 потпише за ФК Спарта Москва.
За Репрезентацијата на Русија дебитирал во 2011 против Камерун.
Бранко Ивановски (партизан)
Бранко Јорданов Ивановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште во родното место. Немајќи услови да го продолжи образованието, станал општ работник. Учествувал во народно-ослободителното движење веднаш по окупацијата. Поради тоа уште во 1943 година бил примен за член на СКОЈ. Стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада и бил распореден во вториот баталјон. Бил назначен за десетар во втората чета. Во партизани го добил прекарот Партало. Во борбите против балистите на терените на Водно - Треска се истакнал со својата храброст. На 13 ноември учествувал во опколувањето на германските утврдени позиции во Учителското училиште. Обидот на Германците да го пробијат партизанскиот обрач, останал безуспешен. Но, во една од тие битки, тој храбро загинал. Бил закопан на скопските rробишта.
Раѓањето на Македонската нација
Раѓањето на Македонската нација — книга и научен труд-студија во вид на историско-политиколошки и социолошки есеистички трактат, посветена на проучување и објаснување на процесот на настанокот и создавањето на македонската национална свест и нација. Напишана е од македонскиот историчар и социолог Драган Ташковски во 1967 година.
Содржина
Книгата содржи вовед и десет посебни глави посветени на подетално проучување и објаснување на историските процеси на појавата на македонската национална свест, општествено-економските и политичките услови, факторите кои влијаеле за појавата на македонската национална свест како и оние кои влијаеле за создавање на неточни претстави кај некои македонски интелектуалци за својата народност. Понатаму поглавјата го обработуваат националниот романтизам и раѓањето на македонската национална свест со особен осврт на значењето на повикувањето за поврзаност со старомакедонците и Античка Македонија на македонските дејци и народни маси, како и диференцијацијата на внатрешните сили во Македонија на национален план и состојбите во Македонија по создавањето на бугарската Егзархија и Берлинскиот конгрес во однос на афирмација на македонската свест и нација.
Мисли и извадоци
За значењето на поврзаноста со античките Македонци и прифаќањето на името Македонија во настанувањето и постоењето на македонската нација:
За името Македонци и значењето на поврзаноста со античките Македонци во одбрана на посебноста и самобитноста:
Јенс Петер Хауге
Јенс Петер Хауг (роден на година) — норвешки професионален фудбалер кој игра како крило за белгискиот клуб Гент како позајмен играч од Ајнтрахт Франкфурт и репрезентацијата на Норвешка.
Бодо / Глимт
Во следната сезона, Хауге се етаблирал како неприкосновен стартер бидејќи Боде/ Глимт го освоил првенството во втора лига и веднаш се вратила во врвната елита. Тој имал значителен придонес таа сезона, постигнувајќи два гола и 13 асистенции. На почетокот на сезоната 2018, Хауге повторно ја загубил почетната улога и како резултат на тоа бил позајмен во второлигашот Алесундс ФК на 15 август 2018 година, на половина од сезоната, по 11 настапи во првенството во кои не постигнал голови. Во Алесундс, тој имал само шест настапи во лигата до крајот на сезоната.
Во текот на следната сезона, Хауге се вратил во почетната постава на Боде / Глимт. На 10 ноември 2019 година, тој ги постигнал двата гола за својот клуб во поразот со 2-3 на гостувањето кај Розенборг. Таа сезона тој одиграл 28 првенствени настапи на кои постигнал седум погодоци и направил две асистенции.
Во сезоната 2020 година, која била одложена и која започнала во јуни 2020 година поради пандемијата КОВИД-19, Хауге и Бодо / Глим започнале одлично. По десет натпревари, клубот изненадувачки повел на табелата во првенството. Во тој момент, Хауге веќе имал постигнато шест гола и асистирал на шест. Тој исто така успеал да импресионира во квалификациите за УЕФА Лига Европа. Во тесниот пораз од 2: 3 на гостувањето кај италијанскиот клуб Милан, Хауге бил директно вклучен во двата гола на неговиот тим. Како резултат на тоа, медиумите објавиле дека „ росонерите“ биле заинтересирани да потпишат со него.
Личен живот
На 26 октомври 2020 година, Хауге бил позитивен на тестот за КОВИД-19 среде пандемијата во Италија.
Меѓународна кариера
Дебитирал за Репрезентацијата на 11 октомври 2020 година на натпреварот против Романија во Лигата на нации.
148 (број)
148 (сто четириесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 147 а претходник на бројот 149.
Кабеса ла Вака
Кабеса ла Вака — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Битка во Тевтобуршката Шума
Битката во Тевтобуршката Шума се случила во 9 г. од н.е., кога повеќе германски племиња предводени од Арминиј, уништиле три римски легии во заседа. Иако имало повеќе успешни напади од римската војска, три години по битката во Тевтобуршката Шума, Римјаните сè уште ја немале освоено таа територија.
Гирштет
Гирштет (Gierstädt) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Егзоскелет
Егзоскелет е надворешниот скелет на некое животно и тој нуди потпора и заштита за телото на животното. Некои од поголемите егзоскелети се нарекуваат „школки“. Животни кои имаат егзоскелети се: инсектите како што се скакулците и лебарките, членконогите како што се крабите и јастозите. Школките на мекотелите како на полжавите се исто егзоскелети.
Некои животни како што е желката имаат и егзосеклет и ендоскелет (внатрешен скелет како кај човекот).
Улога на егзоскелетот
Егзоскелетите содржат хитин, со додавање на калциум карбонат егзоскелетот станува посилен и потврд.
Разновидност
Многу животни имаат егзоскелети кои се составени од најразлични материјали. Коска, 'рскавица или дентин се содржат во егзоскелетите на желките и рибите од родот Ostracoderm. Хитинот се содржи во егзоскелетите на членконогите како што се крабите и јастозите, и во некои габи и бактерии. Од калциум карбонат се изградени егзоскелетите, школките, на мекотелите, брахиоподите и некои видови на прстенести црви.
Растење на егзоскелетите
Бидејќи егзоскелетите се цврсти, тие имаат граници до каде можат да растат. Организмите со отворени школки можат да растат со додавање на нов материјал на нивната школка, како полжавите, и некои мекотели. Вистински егзоскелет како тој кај членконогите, се отфрла кога организмот ќе го надрасне. Нов егзоскелет се создава под стариот. Кога стариот е отфрлен, новиот сè уште е мек. Кога новиот скелет ќе се стврдне, празниот простор се полни со храната на животното. Ако егзоскелетот не е исфрлен навреме, животното може да умре.
Палеонтолошко значење
Егзоскелетите, како цврсти делови од организмите, се многу корисни за зачувување на организмите, бидејќи нивните меки делови скапуваат пред да можат да бидат фосилизирани.
Џамија Ибн Тулун
Џамија Ибн Тулун (арапски:مسجد أحمد بن طولون‎) е муслимански храм кој се наоѓа во Каиро, Египет. Џамијата била градена во времето на Ахмед Ибн Тулун, и се смета дека таа била изградена во 879 година. Џамијата била рестарврирана неколкупати. Така во 1177 година во времето на Бадр Ал-Џамаили, во 1296 година од султан Лаџин, како и во 2004 година.
Ширасеов Брег
Ширасеов Брег (Shirase Coast) — северниот дел на брегот долж источната страна на Росовиот Леден Гребен и Росовото Море, меѓу северниот крај на Сајпловиот Брег (околу -80.166°N, -151°W) и ’ртот Колбек.
Наречен е во 1961 г. по поручникот Нобу Ширасе (1861-1946), предводник на јапонската експедиција кој допловил близу брегот во јануари 1912 г. Екипата слегла на копното во заливот Кајнан и Заливот на Китовите, од каде пропатувала 257 км југоисточно од Росовиот Леден Гребен. Од -76.933°N, -155.916°W (кај полуостровот Едвард VII) се истоварила друга група, која со санки пропатувала до работ на планинскиот венец Кралица Александра.
Никогаш повеќе (Гоген)
Никогаш повеќе — слика на масло на платно од 1897 година од францускиот постимпресионистички уметник Пол Гоген. Од 1932 година е во колекцијата на Институтот за уметност Курто и изложена во Галеријата. Била насликана за време на вториот престој на уметникот на островот Тахити во јужниот Пацифик.
Загадочното дело ја прикажува Пахура гола, тинејџерската вахина или сопруга на Гоген, како лежи на кревет во нивната колиба, нејзината раскошна фигура одекнува со облините на главата. Во позадина зад креветот се гледаат гавран и две загадочни човечки фигури.
Насловот „Никогаш повеќе“, насликан со релативно големи букви во горниот лев агол, и присуството на гавранот е очигледно поврзување со поемата на Едгар Алан По, „Гавранот“ од 1845 година, која му била добро позната на Гоген и била рецитирана на неговата проштална забава во 1891 година. Во песната, студентот кој тагува е посетен во својата соба од гавран кој грака еден збор „никогаш повеќе“ како одговор на секое негово прашање. Во времето кога сликата била насликана, Пахура тагувала за загубата на своето прво дете (од Гоген) и Гоген за загубата на неговата омилена ќерка Алин која е родена во Европа. Самиот уметник тврдел дека птицата претставува „птица на ѓаволот што гледа“.
Сликата била купена во 1898 година од британскиот композитор Фредерик Делиус од пријателот на Гоген Жорж-Даниел де Монфред за 500 франци. Подоцна, во 1926 година, била откупена од британскиот стопанственик Семјуел Курто, кој му ја подарил на Институтот за уметност Курто.
Во 2010 година, сликата била избрана за најромантична во Британија во гласањето организирано од Добротворниот фонд за уметност. Победила во конкуренција од пет слики во потесниот список, меѓу кои биле ремек-дела на Јан ван Ејк и Тицијан.
Илан Папе
Илан Папе (хебрејски: אילן פפה; роден во година во Хаифа) е изралески историчар, еден од водечките претставници на критички настроените „Нови историчари“, кои од 1980-тите, по објавувањето на дотогашните тајни британски и изралески документи, нудат нови видувања околу формирањето на Израел во 1948 година и протерувањето и бегството на околу 700,000 Палестинци при тој процес. Поради своите ставови, Папе во 2008 година го напушта Израел и се преселува во Британија каде предава историја на Универзитетот во Ексетер.
Живот
Папе е роден во Хаифа во германско-еврејско семејство. Неговите родители побегнале во Палестина по доаѓањето на нацистите на власт во Германија. На 18 години Папе е мобилизиран во израелската војска и при тоа, за време на Јомкипурската војна од 1973 година служи на Голанската Висорамнина.
Во 1978 година дипломира на Хебрејскиот универзитет во Ерусалим, а во 1984 година го брани својот докторат од областа на историјата на Оксфордскиот универзитет. Неговата докторска теза станува негова прва книга, „Британија и Арапско-израелскиот конфликт“. Во 1984 година почнува да предава на Универзитетот во Хаифа, каде останува до 2007 година. Од 1993 до 2000 година е академски директор на Истражувачкиот институт за мир Гиват Хавива, а потоа од 2000 до 2007 година раководи со Институтот за палестински и изралески студии „Емил Тума“ во Хаифа.
Поради поддршката што Папе ја даде на предлогот за академски бојкот на Израел поради неговата политика кон Палестинците, ректорот на Универзитетот во Хаифа го повика да поднесе оставка. Папе дава оставка и заминува да предава на Универзитетот во Ексетер во Британија.
Во 1999 година Папе се кандидира на изборите за Кнесетот како седми на списокот на Хадаш, зад која главно стои Комунистичката партија. Папе е познат приврзаник на решението на една држава со кое се предвидува една заедничка држава на Израелците и Палестинците.
Творештво
Папе главно ја брани палестинска верзија на настаните за војната за Палестина од 1948 година. Според него, протерувањето на Палестинците не е извршено врз ад хок основа, како што тврдат други изралески историчари, туку дека е дел од сеопфатен план на израелската влада за етничко чистење на Палестина, во согласност со злогласниот План Далет.
Мајкл Роџерс (велосипедист)
Мајкл (Мајк) Роџерс (Michael ('Mick') Rogers; р. во Бархем (Нов Јужен Велс)) — поранешен австралиски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 1999-2016 година.
Тој е трикратен светски хронометарски првак, победувајќи последователно во 2003 (откако Дејвид Милар бил казнет за допинг), 2004 и 2005. Роџерс станал професионалец во 1999 со, кој станaле Квик Степ. Во 2005 Роџер му се придрижил на и ги предводел на Тур де Франс 2007. Во 2013 година, Роџерс се приклучил на, а во 2014 година ја освоил својата прва етапа на Тур де Франс.
Во април 2016 година, Роџерс преку Твитер објавил дека бил приморен да се повлече од професионалниот велосипедизам поради вродена срцева маана, која се влошувала.
Личен живот
Роџер живее во Мендрисио, Швајцарија со неговата жена Италијанка и трите ќерки.
Рана кариера
Роџерс бил дел од Австралискиот институт за спорт, кој му овозможил да се пресели во Европа на 16 години како аматер. Започнал како велодромски велосипедист со тренерот Чарли Волш. Роџерс ги освоил светските првенства во хронометар во 2003, 2004 и 2005. Тој бил втор во 2003, но станал првак, откако победникот, Дејвид Милар, бил дисквалификуван поради допинг. Роџерс ја добил неговата маичка-виножито и златниот медал на денот на првенството во 2004, така добивајќи два златни медала во ист ден.
На Тур де Франс 2003, Роџерс му помогнал на Ришар Виранк да ја освои неговата шеста точкаста маичка како Крал на планините. Тој бил последен возач, кој останал да му помогне на Виранк во неговиот ден на бегство и етапната победа.
Во мај 2011, американскиот велосипедист Тајлер Хамилтон се откажа од неговиот златен медал на машкиот поединечен хронометар на ЛОИ 2004, откако признал за допингот во текот на неговата велосипедска кариера. Ова довело Роџерс соодветно да го освои бронзениот медал на трката, во која тој првично бил четврти. Во септември 2015 година го добил олимпискиот медал на церемонија во седиштето на МОК во Лозана, Швајцарија.
Т-Мобајл (2006–2010)
Роџер му се придружил на во сезоната 2006 и завршил 9. во крајниот пласман на Тур де Франс 2006.
На 15 јули, Роџерс се повлекол на 8. етапа од Тур де Франс 2007, откако ја скршил клучната коска во несреќа на претходната етапа. Тој останал сè додека не пристигнал докторот за присутниот Австралиец Стјуарт О‘Грејди, кој завршил на носила во болница.
Откако му било дијагностицирана мононуклеоза (треска на жлездите), таа предизвикала сериозно потешкотии на неговата тркачка форма по некое време. До крајот на 2009 се вратил на својата форма и започнал да забележува големи успеси, со, наследникот на Т-Мобајл. Во 2010, како водач на неговиот тим, ја освоил Вуелта а Андалусија, а потоа и Трка околу Калифорнија (првиот не-Американец кој го направил тоа).
По разочарувачкиот Тур де Франс 2010 (37. на крај), Роџерс објавил дека во иднина ќе се сконцентрира на пократките трки (н.п. еднонеделните), како и тоа дека нема повеќе да настапува на подолги трки.
Тим Скај (2011–2012)
Роџерс ја започнал сезоната 2012 со трето место на Австралиското национално хронометарско првенство, и го водел Тим Скај на Тур Даун Андер, каде завршил четврти во генералниот пласман. Во март, Роџерс завршил трет на Критериум Интернационал; завршил втор зад возачот на Кедел Еванс во поединечниот хронометар околу Порто Векио, и завршил осми на последната етапа, на завршницата на врвот Л‘Оспедал. Во мај, Роџерс победил на Трката околу Баварија, етапна трка во Германија, победувајќи на втората етапа и хронометарот (4. етапа), негови први победи откога вози за Скај. Потоа Роџерс возел на Критериум ду Дофине, помагајќи му на водачот Бредли Вигинс да ја освои трката, воедно завршувајќи втор во генералниот пласман по неговото силно возење на последниот хронометар. Роџерс бил избран во составот на Скај за настап на Тур де Франс, како еден од клучните помагачи на Вигинс. Доживеал несреќа на крајот на етапата 1, но сепак бил во можност да се врати назад во групата.
Во 2013 година, Роџерс го напуштил Скај и му се приклучил на по воведувањето на новата политика на Скај која барала сите возачи да потврдат дека немале историја на допинг иако го негирал заминувањето поради таа причина.
Тим Саксо-Тинкоф (2013–2016)
Во јули Роџерс возел на Тур де Франс како поддршка на Алберто Контадор и завршил на 16. место. Во октомври го освоил Јапонскиот куп, еднодневна трка. Во декември било објавено дека бил позитивен на кленбутерол на самата трка. Бил суспендиран до понатамошната истрага. На 23 април 2014, UCI објавил дека Роџерс е чист, дека не е предвидена понатамошна истрага, а воедно и дека му е дозволен повторен настап на трките.
Се вратил на трките, освојувајќи го првиот поединечен хронометар на некоја голема трка, на единаесеттата етапа на Џиро д’Италија 2014, на 21 мај. Освоил уште една етапа на трката, победувајќи на претпоследната етапа на Монте Цонколан.
На 22 јули 2014, Мајкл Роџерс ја освоил својата прва етапа на Тур де Франс. Тоа било шеснаесеттата етапа — најдолгата етапа на Тур де Франс 2014 — на која остварил победа откако цел ден бил во бегство заедно со уште 20 возачи.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Тринитротолуен
Тринитротолуен (ТНТ) е хемиско соединение со формула CH3C6(NO2)3CH3. Тоа е во цврста агрегатна форма, со жолта боја и е најдобро познато како експлозивен материјал со практични одлики за ракување. Експлозивната моќ на ТНТ се користи како стандардна мерка за силата на бомбите и на другите експлозиви.
Подготовка
ТНТ се синтетизира во процес од три чекори. Прво толуенот се нитрира со мешавина на сулфурна киселина и азотна киселина и се добива мононитротолуол; потоа се повторува постапката уште двапати за да се добие ТНТ. Киселините што се употребуваат за нитрација се рециклираат и повторно се користат во производството.
Примени
ТНТ е еден од најчесто користените експлозиви за воени и индустриски намени. Ценет е бидејќи е многу инертен и отпорен на триење и температура, па затоа е безбеден за користење. Се топи на 80 °C, далеку под неговата точка на вриење од 295 °C, и затоа може да се топи и лие во калапи или меша со други експлозиви.
Експлозивни особини
По експлозијата, ТНТ се распаѓа на следниов начин:
Реакцијата е егзотермна, но има висока енергија на активација. Поради продукцијата на јаглерод, експлозиите на ТНТ имаат чадлив изглед.
Историја
ТНТ првпат бил произведен во 1863. од Германскиот хемичар Јозеф Вилбранд кој го корисtел како жолта боја. Неговиот потенцијал како експлозив не бил користен неколку години потоа бидејќи било многу тешко да се детонира. Германските вооружени сили го усвоиле како полнење за нивната артилерија во 1902. Британците ги следеле во 1907.
Токсичност
ТНТ е отровен и допирот со кожата може да предизвика иритација и промена на бојата на кожата во светложолто-портокалова. Луѓе кои се подолго време изложени на допир со ТНТ може да добијат анемија, пореметена функција на црниот дроб, зголемување на слезината и други крвни промени и пореметувања на имуниот систем. Постојат и докази дека ТНТ е штетен за машката плодност, а се смета и за можен канцероген.
Некои воени полигони се контаминирани со ТНТ. Отпадните води од производните погони за муниција исто ги загадуваат водите и тие може да имаат црвеникава боја. Чистењето на контаминацијата со ТНТ е скапо и тешко.
Филибер Делорм
Филибер Делорм (Philibert de l'Orme; ~1510, -, ) — француски архитект, кој се смета за еден од најголемите мајстори на француската ренсанса.
Уште како млад заминал во Италија, каде му служел на папата, а потоа се стекнал со наклоност и на францускиот престол. Целата своја кариера ја поминал во кралска служба и најголем дел од неговите дела биле по налог на кралот. Главно бил задолжен за изградба на дворци, меѓу кои особено се прославил со изградбата на дворецот Ане. Од особено значење се и Тилери и Шенонсо. Значаен примерок од неговата кариера е и гробницата на кралот Франсоа I.
Животопис
Делорм се родил во Лион како син на архитектот и каменорезец Жан Делорм. Израснал во родниот град, а во 1533 година заминал во Италија, каде му служел на папата Павле III сè до 1536. Откако се вратил во Франција, негов покровител станал кардиналот Жан де Беле, кој во 1540 година го испратил во Париз доверувајќи му ја изградбата на замокот Сен Мор. Набргу привлекол кралска наклоност, па така во 1544 година станал архитект на кралот Франсоа I и станал надзорник на изградбата на тврдини во Бретања, задача која ја барала четиригодини работа. Две години подоцна, кралот починал, а Делорм ја изградил неговата гробница во Базиликата Сен Дени.
Службата на кралскиот двор ја продолжил и во времето на кралот Анри II, кој во 1547 година му ја доверил изградбата на дворецот Ане, завршен во 1552 година. Во 1548 година бил назначен и за надзорник на изградбата на дворецот Фонтенбло, дворецот Сен Жермен во Сен Жермен ан Ле, како и на изградбата на други градби за потребите на кралот. По смртта на кралот Анри во 1559 година, паднал во немилост на новиот крал Франсоа II, но по неговата смрт следната година, повторно успеал да ја врати наклонетоста на престолонаследникот Шарл IX. Така, во негово време, а под водство на неговата мајка, Катерина Медичи, во 1564 му била доверена изградбата на дворецот Тилери, на која соработувал со Жан Булан. Остатокот од животот го поминал во Париз, каде што починал во 1570 година.
Дела
Најголем дел од делата на Делорм исчезнале, но сепак неговтаа слава останала. Тој бил полетен хуманист и изучувач на антиката, кој одлучно стоел во одбрана на француската традиција наспроти италијанските склоности. Поседувал независни мисли и жестока оригиналност. За негово најголемо ремек-дело се смета дворецот Ане, кој се наоѓа на околу 70 km западно од Париз, а бил наменет за љубовницата на кралот Анри II, Дијана од Поатје. Плановите за градбата се сочувани во делото „Најубавите градби во Франција“ (француски: Plus excellens bastimens de France) од Жак Андруа де Серко. Од особено значење е и дворецот Тилери, за кого плановите исто така ги сочувал Андруа ду Серко. Меѓудругото, изградил и бројни други дворци, меѓу кои и дворецот Шенонсо, а значаен примерок на неговата применета уметност е гробницата на кралот Франсоа I.
Делорм е автор и на две книги за архитектурата. Првата била издадена во 1561 година, со наслов „Nouvelles inventions pour bien bastir et à petits frais“, и е дел од расправа која се однесувала на архитектонските елементи. Неговата втора книга, со наслов „Le premier tome de l'Architecture“, се однесувала на новиот италијански архитектонски стил и била издадена во 1567 година. Во неа исто така се обработени и техниките на камнорез и особено теоријата на стеротомија.
Паметници
Во чест на Филибер Делорм, во 1813 година, Жак Едуар Гато изработил медал со неговиот лик. Примерок од овој медал е зачуван во музејот Карнавале, со индекс ND 0316.
NGC 3480
NGC 3480 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3480 се споменува и како NGC 3476, MCG 2-28-32, CGCG 66-73.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3480 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3480 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Надворешни врски
NGC 3480
Клабучишта (Леринско)
Клабучишта (на грчки: Πολυπλάτανο, Полиплатано, катаревуса: Πολυπλάτανον, Полиплатанон, до 1926 година Κλαμπούσιστα, Клабусиста или Κλαμπούτσιστα, Клабуциста) — село во Егејска Македонија, Република Грција. Се наоѓа во општината Лерин, област Западна Македонија. Во 2001 година селото имало 389 жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 11 километри северозападно од Лерин и на 4 километра западно од Долно Клештино (Като Клинес), во северозападниот крај на Леринското Поле блиску до границата со Република Македонија.
Историја
На почетокот од XX век во Клабучишта живееле Македонци и Албанци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 селото има 750 Бугари и 100 Арнаути муслимани. На почетокот на XX век сите христијански жители на Клабучишта биле припадници на Цариградската партијаршија.
По Втората балканска војна Клабучишта влегува во составот на Грција. Албанските жители на селото се иселуваат, а во селото е населен 181 Грк бегалец од Кавказ.
Селото не настрадало многу во Грчката граѓанска војна и само мал дел од жителите се иселуваат во Југославија. Намалувањето на населението по војната се должи на емиграцијата во прекуокеанските земји.
АрчЛабс
АрчЛабс Линукс е дистрибуција на Линкукс од лесна катерогија, заснована на минимален оперативен систем Арч Линкукс со Openbox управувач на прозорци. АрчЛабс е инспириран од БунселЛабс.
Одлики
Дистрибуцијата АрчЛабс содржи "АЛ - Инсталатор" како скрипта за инсталација како и "баф", помошник на АУР.
Историја
Првичните изданија го користеа "инсталаторот Каламарес". Првите верзии на АрчЛабс биле надуени со многу непотребни апликации и програми. Ова предизвикало промена во насоката. Тенкиот пад на големината на ISO од над 2 гигабајти во големина до приближно 580 мегабајти го забрза времето за преземање.
Минимо бил првиот од ова минимално издание со промена од традиционалниот панел ОпенБокс, Тинт2 во "Полибар". Исто така, во ова издание било воведена и оригиналното сценарио за добредојде, наречено „АЛ-Здраво“, што било поздрав до братската дистрибуција БунсенЛабс. Минимо бил и последното издание кое имало име на издание, следните изданија следеа по нумерирање на ГГГГ.ММ
Објавувањето 2018.02 донело ново и подобрено сценарио за добредојде на АЛ-Здраво и многу додатоци и рафинирање на искуството на АрчЛабс.
Во изданието именувано: "2018.07", се забележани повеќе подобрувања во ново напишаниот AL-Инсталатор.
2019.10.29 било 3-то издание на AрчЛабс за 2019 година (По 2019.1.20 и 2019.10.28). Направени се многу промени, вклучувајќи дополнителни околини за работната површина и менаџери на прозорци додадени на инсталаторот. Најзначајни, "awesomewm" и "jwm".
@
@ („мајмунче“) — типографски знак. Се наоѓа во основните знаци на АСКИ кодот. Неговиот број е 64 во децималниот систем, односно 40 во хексадецималниот. Неговата употреба се поврзува пред сè со користењето во адресите на електронската пошта за одвојување на корисничкото име и доменот.
Име на знакот во македонскиот јазик
Овој знак во македонскиот јазик се чита на, често се користи и англицизмот ет (спрема англиското at), а најчесто се нарекува мајмунче.
Користење пред и вон сметачкиот свет
Оваа ознака долго била користена во шпанскиот и португалскиот јазик како скратеница од името ароба – единица за тежина еквивалентна на 25 килограми. Името потекнува од изговорот на зборот „четвртина“ на арапски јазик. Првиот историски документ кој го содржи знакот @ е шпански регистар на пратки пченица од Кастиља во Арагон од 1448 година.
Комерцијалната употреба на симболот @ била со значење „секоја по“, односно „по стапка од“ во означување на цените. На пример, трошоците „12 јаболка @ 2 долари“ ќе бидат 24 долари.
Е-пошта
Во адресата на електронската пошта (која се пренесува преку SMTP), знакот @ се вметнува меѓу корисничкото име и доменот, како на пример:
Сè уште не е можно да се користи електронска пошта со кирилски знаци. Често симболот @ се заменува со слика или со зборот НА во е-поштенските адреси, за да се избегне несакана пошта, како на пример на контактните страници на Википедија.
Програмирање
Симболот @ се користи во многу програмски јазици, но неговата употреба не е стандардизирана и има различно значење кај различни јазици.
Тастатура
На тастатура со стандарден англиски (американски) распоред на знаците, @ се наоѓа над цифрата 2, и се добива со притискање на копчето SHIFT и цифрата 2. На тастатурата со македонски распоред знакот @ се добива со притисок на десното ALT копче и копчето V.
Имиња на знакот на други јазици
Симболот @ на разни јазици има различни вообичаени називи. Доста јазици го имаат прифатено англискиот изговор, а останатите имиња главно се варијанти на буквата А или имиња на животни (мајмун, слон,...).
Кратката пролет на Моно Самоников
„Кратката пролет на Моно Самоников“ — роман на македонскиот писател Димитар Солев од 1964 година.
Прво издание на романот
Првото издание на романот било објавено од издавачката куќа „Култура“, во рамките на библиотеката „Современи македонски автори“, а отпечатено во печатницата „Нова Македонија“. Технички уредник на книгата бил Христо Христовски, јазичната редакција ја извршила Лидија Ежова, а коректурата била дело на Љубинка Денкова, Елена Павлова, Душанка Јанева и Ружица Димишковска. Изданието не е каталогизирано, ниту пак ја поседува меѓународната ознака ISBN.
Содржина
Романот се состои од три дела:
Дејството на романот се случува во текот на март. Еден ден, Моно Самоников, студент по право, се буди во мачна состојба, откако сонува тежок сон во кој устата му е полна со шрапнели. Со последните пари си купува појадок во блиската бурекџилница, а потоа оди во редакцијата на „Народен пушач“, каде што работи како хонорарен соработник, уредувајќи ја спортската и културната рубрика. Таму, главниот уредник му дава налог да замине на терен за да напише репортажа. Потоа, Моно оди во бифето каде што го среќава колегата од редакцијата, Наумче од Мислешево, кој му кажува дека е заинтересиран за неговата девојка Натка. Моно му соопштува дека нивната врска е при крај и го кани вечерта да се најдат во ноќниот клуб. И навистина, Моно веќе не чувствува никаква возбуда од неговата врска со студентката Натка Јовановска, така што нивната врска продолжува само по инерција. Кога излегува на улица, Моно го среќава својот другар Јошко кого, исто така, го кани да дојде во клубот. Подоцна, во текот на денот, Натка го посетува Моно во неговата изнајмена соба и тие водат љубов. Вечерта, тој, Натка, Јошко и Наумче се среќаваат во клубот, каде што Моно само се опива, а Натка танцува со Наумче. Подоцна, Натка му замерува на Моно зато ашто многу пиел и затоа што ја препуштил на здодевниот Наумче.
Моно со воз заминува на службен пат, но кога возот застанува на станицата во едно село, тој излегува надвор и се качува по ридот, крај реката. Тоа е селото во кое Моно, како дете, бил евакуиран по бомбардирањето на градот. Набљудувајќи ја реката, Моно започнува да се сеќава на воените години: како, додека спиеле во собата, ѕирнал меѓу нозете на девојчето Нада; како бил љубоморен на постариот братучед Јоне; како Јоне и Нада започнале љубовна врска; како во селото дошле партизаните на кои им се приклучил и Јоне; како, еден ден, додека Јоне бил на стража на ридот, Моно и другите деца забележале германска колона, но наместо да ги предупредат партизаните, од страв, тие побегнале во селото итн.
По враќањето во редакцијата, Моно не е способен да напише ниту збор, па затоа излегува на улицата со намера да запре некој минувач. Притоа, тој фаќа една девојка за рака и се запрепастува кога здогледува дека таа е Нада. Двајцата седнуваат на една клупа крај реката каде што се сеќаваат на заедничките денови од детството и младоста. Притоа, Нада почнува да плаче и побегнува од него. Моно влегува во една кафеана и таму го среќава командантот на партизаните, кој раскажува за борбата со германската војска во која погинал стражарот Јоне. Моно го слуша разговорот и потресен ја напушта кафеаната, а кога пристигнува во својата соба, таму наоѓа поарака од Јошко. Моно оди кај Јошко и му кажува дека не може никако да се смири од чувството на вина поради смртта на Јоне. Утредента, Натка го посетува Моно и тој ѝ кажува дека знае за нејзината врска со Наумче. Затоа ѝ закажува состанок, со цел да избере меѓу него и Наумче. Потоа, тој оди во редакцијата каде дава отказ. Кога излегува на улица, Моно ја среќава Нада, која му вели дека таа не е онаа Нада што ја чекал. така, Моно станува сам на улицата.
За делото
Современоста е централна тема и на романот „Кратката пролет на Моно Самоников“, и ако во него се јавуваат и врски со воените години, предадени во форма на реминисценција. Во ова дело се зборува за младиот човек Моно Самоников, кој е „сега и овде“ и кој „работи, студира и се влечка“. Моно е невообичаено сензибилна личност, осетлив на најситните промени околу себе. Истовремено, тој е личност со супремација на мислата и порив кон осмислување на секое животно движење и постапка. Најпосле, тој е урбано невротичен, по малку и противречен и хетероген и анархистички настроен кон конвенционалниот ред на нештата.
Со тоа, романот претставува сугестивен приказ на млад претставник на модерното општество, односно еден од можните видови кои се среќаваат во калеидоскопската многуобразност и шаренило. Овој роман суверено го претставува достоинството на авангардниот реализам на Солев при што тој ја осликува реалноста со беспоштедна искреност, по цена на повремена нагласена натуралистичност. Во целиот роман се видливи современоста, експресивната постапка и линијата на антипоетичност и антисентименталност, но тој е ослободен од „модернистичките“ ексцеси. Врз основа на сето тоа, романот е оценет како значајна појава во македонската раскажувачка проза.
NGC 5923
NGC 5923 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5923 се споменува и како UGC 9823, MCG 7-32-1, CGCG 222-2, IRAS 15194+4154, CGCG 221-52, NPM1G +41.0398.
Откривање
Објектот е откриен на мај 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5923 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 5923 има привидни димензии од 1,8' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 21 м 14,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 43' 35"".
Други поделби
Проучување на NGC 5923 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54780. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3055. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1376.
NGC 1543
NGC 1543 — спирална галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1543 се споменува и како ESO 118-10, AM 0411-575, IRAS 04117-5751.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1543 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1543 има привидни димензии од 3,8' х 2,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 12 м 43,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 57° 44' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Спанија
Спанија (лат. Provincia Spaniae) била византиска провинција во периодот од 552 година до 624 година. Провинцијата ги опфаќала териториите на јужниот дел од Пиринејскиот Полуостров и Балеарските острови. Територијата била освоена од страна на Јустинијан I, по неговиот обид да се обнови римската власт на Средоземјето.
Освојување и колинизација
Освојувањето на Вандалското кралство во Тунис и повторното заземање на Мавриранија завршило во 534 година. Вандалскиот крал Гелимер не успеал да се договори околу можниот сојуз со визиготскиот крал Теодис. Визиготскиот крал го искористил колапсот на Вандалите и набргу ја освоил Септем (денешна Сеута) во 533 година. Овој потег најверојатно го направил за да спречи евентуално Византија градот да го претворат во база за понатамошно навлегување на територијата на Хиспанија. Во 540 година, градот повторно бил заземена од Визиготите во 540 година.
Во 550 година, во времето на Агила, Хиспанија доживеала две големи востанија. Првото било од страна на населението на Кордоба кои се побуниле против аријанските Визиготи. Агила бил поразен а неговиот син убиен. На кралот не му останало ништо друго, освен да се повлече кон Марида. Датата на ова востание не може да се одреди точно. Се смета дека тоа било иливо 549 година, година кога Агила станал крал или 551 година кога Агила јазазел Севиља. Изворите исто така се поделени околу тоа кој прв побарал помош од Византија. Еден од претендентите на визиготскиот престол побарл помош од Јустинијан I, кој пак испратил војска од Цариград под команда на Либериј.
Според Исидор Севиљски, Атанагилд бил оној којшто барал помош во 551 или 552 година од императорот во Цариград. Како и да е, војската била испратена, и истата престигнала во Хиспанија во јуни или јули 552 година. Војната траела две години. Либериј во Цариград се вратил во мај 553 година. Во 555 година, византиската војска тргнала преку Италија со цел да се придружи на своите сојузници во Севиља. Доаѓањето на Византија во Севиља било одбележано со насилство. Семејството на Леандро Севиљски било лишено од слобода.
Кон крајот на 555 година, најголемите приврзаници на Агила се свртиле против него и го убиле. По ова, тие Атанагилда го прифатиле како единствен крал на Визиготите, кој би се спротивставил на Византија. Со ова било создадено и кралството на Визиготите. Имало неколку обиди за протерување на Византија од Хиспанија, но безуспешно. Регионот се претворил во провинција на Византија и како таков останал под нивна власт околу 75 години, сè додека Визиготите повторно не го освоиле.
Географија
Византиската провинција Спанија главно ги опфаќала само приморските краеви и никогаш не се обидувала да се прошири кон внатрешноста на полупстровот. Ова најверојатно било тата поради големите војни кои Византија ги водела со Персија. Најважни градови во провинцијата биле Малага и Картагина.
Не се знае кој од овие два града бил престолнината на провинцијата, но со сигурност се зае дека еден од нив сепак бил. Градовите го претставувале центарот на византиската моќ. Додека Визиготите ги освојувале помалите места и села во Спанија, тие никако не можеле да ги освојат градовите преку опсада.
Други градови кои биле под власта на Византија се Медина Сидонија односно денешниот град Асидона, кој под власта на Византија се задржал до 572 година кога бил освоен од страна на Леовигилд. Гисгонза, позната и како Гигонза исто така била под власта на византијците до 610 година. Од овде се заклучува дека целата јужна провинција на Бетика била под власта на Византија, од Малага до Гвадалета. Во провинцијата Картагиниенсис, каде главен град на провинцијата бил градот Картагина, градот База исто така бил под власта на византијците до 589 година, кога бил повторно заземен од страна на Визиготите.
Меѓу градовите, кои се смета дека исто биле под управа на Византија бил и градот Кордоба. Некои историчари сметаат дека Кордоба била првата престолнина на провинцијата Спанија, како и градовите Есиха (Астиги), Кабра (Егабра), Гвадикс (Аски) и Гранада (Илиберис), но сепак во римската литература не постојат цврсти докази и аргументи околу управувањето со овие градови. Граѓаните на Кордоба, придружени со оние на Севиља во 566 и 567 година дигнале востание, но истот било задушено од страна на Леовигилд во 572 година. Византија, освен провинцијата Бетика и Картагиниенсис ги поседувале и градовите Сеута и Балеара.
Религија
Во провинцијата Спанија главно било проповедено источното Православие. Односите помеѓу владителите и неговите поданици, како и пмеѓу црквата и државата не биле на големо ниво како и кај аријанските Визиготи. Црквата во Спанија имала мала независност отколку готската црква, која главно била составена од граѓани на Спанија. Овие две цркви дејствувале како две посебни единици. Папа Григориј I во голем план учествувал во работата на многу бискупски провинции, повеќе од било кој друг папа во Визиготското кралство.
Освојување на полуостровот
Во времето на Атанагилда и Леовигилд, Византија започнала да ги губи своите територии на Пиринејскиот Полуостров. Во 570 година, Леовигилд ја зазел Медина Сидонија. Најверојатно по ова ја зазел и База и околината на Малага. Исто така, тоа му успеало и по долината на Гвадалкивира. Во времето на Рекаред, Византија повторно презела офанзивни походи за да ги заземат териториите кои ги загубиле претходно. Рекаред го признал легитимитетот на византиската граница, но сепак освоил повеќе територии отколку што Византија успеала да си ги поврати истите.
Конечното освојување на Спанија било во 624 година, кога скоро цел Пиринејскиот Полуостров бил под власта на Визиготите.
Ганглија
Ганглија претставува склоп од тела на нервни клетки, при што аксоните се групираат во нерв.
149 (број)
149 (сто четириесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 148 а претходник на бројот 150.
Каламонте
Каламонте — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Нова Вас кај Мокрице
Нова Вас кај Мокрице (словенечки: Nova vas pri Mokricah) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
150 (број)
150 (сто педесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 149 а претходник на бројот 151.
Џамија Мухамед Али
Џамијата Мухамед Али Паша (арапски:مسجد محمد علي) е муслимански храм кој се наоѓа во Каиро, Египет, и е посветена на Мухамед Али Паша, управник на вилаетот Египет од [1830]- 1848 година. Џамијата била изградена во 1848 година, а комплетирана во 1857 година. Архитект на оваа отоманска џамија бил Јусуф Бушнак, земајки инспирација од Џамија Јени во Истанбул. Оваа џамија била на повеќепати обновувана, во 1931 и 1939 година.
Автопортрет со Жолтиот Христос
Автопортрет со Жолтиот Христос     е слика на француски уметник Пол Гоген од 1890 или 1891 година создадена во Понт-Авен во Бретања и сега во музејот на Орсеј во Париз. .
Сликата е создадена во Тахити и се наоѓа во Музеј за ликовни уметности во Бостон, Масачусетс, САД.
Таа е едно од најзначајните дела на Гоген, сликата се смета за „филозофско дело споредливо со темите на Евангелијата“.
Стил и значење
Кога уметникот го започна платното, тој бил во Понт-Авен две години. Тој го создал делото непосредно пред да замине за Тахити. Делото е едно од неколкуте на религиозни теми од истиот период, што го создаваат „првобитното јадро на симболизмот во сликарството“. .
Тема
Уметникот се прикажал помеѓу две свои уметнички дела,  Жолтиот Христос  (1889) и гротескен керамички автопортрет. Тој често го користел Христос како симбол за себе и со тоа делото ја исполнило неговата желба - создавање троен автопортрет.
Гуди Ивановски
Гуди Панто Ивановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. По завршувањето на основното образование, работел како месар. За време на окупацијата активно го помагал народно-ослободителното движење во извршувањето на разни задачи што ги поставувала партијата. Поради ваквата активност, бугарската фашистичка полиција на трипати го затворала. Така одлежал околу девет месеци. Отпрвин извршувал разни курирски задачи, а подоцна стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Во акцијата на железничката линија меѓу Зелениково - Драчево, ја изгубил врската со својата единица. Поради тоа бил принуден да се врати во Скопје со цел да се засолни. Во Скопје, бил откриен од Гестапо и затворен. На 9 септември 1944 година, на свои 18 години бил стрелан.
Аутан
Аутан е вид на ветар кој дува во јужниот дел на Франција. Настанува во подгорјето на планината Монтањ Ноар, се движи према градот Тулуза и продолжува во долината на реката Гарона кон северозапад. Доста е силен. Постојат два типа: едниот е дождлив, а другиот носи ведро време.
Литература
Wiatr
Халил Хамид-паша
Халил Хамид Паша, исто така Халил Хамит Паша (1736 - 1785) — голем везир на Отоманската империја од 31 декември 1782 до 30 април 1785 година. Тој бил предок на Кемал Дервиш. Бил вешт и инструментален во поканата нате странски експерти, особено француските, во Отоманската империја од 1784 година.
Како резултат на тоа, француските мисии биле испратени во Отоманската империја да ги обучуваат Турците во поморското војување и градење на тврдини. До француската револуција во 1789 година, околу 300 француски артилериски офицери и инженери биле активни во Отоманската империја за модернизација и обука на артилериските единици.
Од 1784 година, Андре-Joзеф Лафит- Клаве и Jозеф-Мниниер Де Куртоа инструирале инженерски цртежи и техники во новото турско инженерско училиште „ Механдишан-и Хемјујун“ основано од Халил Хамид Паша. Претежно француските учебници се користеле за математика, астрономија, инженерство, оружје, воени техники и навигација.