cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прекрасното патување на Нилс Холгерсон
Содржина
Нилс е многу немирно четиринаесетгодишно момче од западната парохија Вемерхег во покраината Сконе. Неговите родители се фармери кои чуваат гуски, кокошки, три крави и друго. Едно неделно претпладне, неговите родители одат в црква, а Нилс, штотуку разбуден, забележува дека ковчегот на мајка му е отворен, иако таа никогаш не го оставала така. Тој забележува едно старолико џуџе кое го фаќа во својата мрежа. Џуџето го моли да го ослободи, ветувајќи дека ќе му ги исполни сите желби, но наместо тоа, му удира силна шлаканица од која Нилс се онесвестува. Кога доаѓа при свест, сè во куќата му делува чудно, а набргу сфаќа дека се претворил во џуџе, а џуџето пак се враќа во сандакот. Нилс излегува надвор, а таму, домашните животни почнуваат да го гонат и да му се потсмеваат. Во дворот, меѓу јатото гуски се наоѓа и големиот Мортен, кој е толку горд затоа што може да лета со дивите гуски кои ги предводи гусакот Ака од Кебнекајсе, стар над сто години и многу почитуван. Мортен летнува кон дивите гуски, а со него лета и Нилс, фатен за крилото. Кога го открива детето, Мортен го советува да се скрие, зашто Ака не ги сака луѓето. Во новата средина, малечкиот и немоќен Нилс за првпта во животот почнува да прави добри дела и да им помага на другите: му се спротивставува на лисецот Смире, ѝ помага на верверицата Сирле, а го спасува и Мортен кога децата се обидуваат да го украдат. Умниот Ака го советува Нилс да се спријатели со ситните животни во шумата и во водите, ако сака да ги преживее опасностите во природата. Како што се множат добрите дела на детето, така се зголемува и кругот на неговите пријатели, но Нилс тагува, зашто пак сака да биде обично дете. Заминува во селото за да побара совет од попот и од докторот, а патем го слуша разговорот на утките и дознава дека ќе се претвори во дете ако му помогне на питомиот гусак да се врати дома жив и здрав. Оттука, тој постојано помага во борбата на гуските против лисецот и видрата, а исто така, им помага и на овците од Малиот Карлов Остров да се спасат од трите лисици. Затоа, сега веќе секој сака да му помогне на малото дете, а врв на неговите добри дела е кога помага да се спаси езерото на птиците. Летајќи качен на Мортен, на Нилс му паѓа кломпата од ногата, а неа ја наоѓаат Оса и нејзиното братче Матс. Тие се сеќаваат на вестите за добрите дела на џуџето и на кломпата го читаат името на Нилс.
За делото
Романот настанал така што во 1907 година, Народното училиште побарало до Лагерлеф да го напише делото „Прекрасното патување на Нилс Холгерсон низ Шведска“ кое требало да послужи како еден вид буквар. Книгата никогаш не послужила за таа намена, но набргу нејзината популарност ги надминала границите на Шведска и станала позната ширум светот. Романот е напишан едноставно, разбирливо и топло. Опишувајќи ги доживувањата на детето, авторката нè воведува во светот на животните и нивните тајни. Притоа, таа ги користи елементите од бајките, легендите и преданијата од својата татковина. Со приказната за лошото дете, низ игра од чудесни зборови, Лагерлеф нè поучува како да се споделат тагата и радоста со најблиските, како да се живее, да се сака, да се помага. Тоа е прекрасното патување во кое лошото дете неосетно прераснува во добар човек кој умее да сака и да помага, а другите му возвраќаат со истата мерка, правејќи го уште посилен, посреќен и исполнет со убавината на живеењето.
Изданија на македонски јазик
Во 2014 година, романот бил објавен од издавачката куќа Феникс, во рамките на библиотеката „Врвови“, а преводот го направила Христина Илковска. Книгата, со собем од 209 страници и со димензии од 21 сантиметар, е испечатена во „Печатницата Наумовски“. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје.
Голем сатир
Големиот сатир (Satyrus ferula) е пеперутка од подвидот шаренци. Пеперутката е географски широко распространета, а живее и во Македонија.
Список на државни водачи во 1680 година
Ова е список на државни водачи во 680 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Голем сатир
Опис
Должината на крилјата е од 25 до 30 мм. Овој вид на пеперутки има јасна разлика помеѓу половите, и помеѓу женките има поголема разновидност. Мажјаците се темнокафени на двете страни (горна и долна), додека пак женките се посветли и имаат широки сивкасти ленти на долните делови од крилјата. На долните делови има црни точки со мали бели внатрешности.
Список на државни водачи во 1680 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Голем сатир
Опис
Периодот за летање е од јуни до септември и јајцата се полагаат на трева. Ларвите се хранат со Stipa, Festuca, Bromus erectus и Deschampsia caespitosa. (Higgins, Riley, 1982)
Животна средина
Пеперугата се наоѓа во Јужна Европа, Средна Азија и Мароко. Пеперугата сака тревни површини и краишта покрај шуми. Живее на надморска висина од 400 до 1800 метри надморска висина.
Калифорниум
Калифорниум — радиоактивен хемиски елемент со симбол Cf и атомски број 98. Овој елемент првпат бил синтетизиран во 1950 година во Националната лабораторија на Лоренс Беркли (тогашна радијациона лабораторија при Калифорнискиот универзитет), со бомбардирање на кириумот со алфа-честички ( хелиум-4 јони ). Тоа е актиноиден елемент, шестиот трансурански елемент кој треба да се синтетизира, и ја има втората највисока атомска маса од сите елементи кои се произведени во количества доволно големи за да се видат со голо око (по ајнштајниумот ). Овој елемент е именуван по универзитетот и државата Калифорнија.
Постојат две кристални форми на калифорниум под нормален притисок: еден погоре и еден под 900 C. Третиот облик постои при висок притисок. Калифорниумот полека потемнува на воздух при собна температура. Соединенијата на калифорниум доминираат при оксидационата состојба +3. Најстабилниот калифорниумов изотоп, од дваесетте познати изотопи е калифорниум-251, кој има полуживот од 898 години. Овој краток полуживот значи дека елементот не се наоѓа во значајни количини во Земјината кора. Калифорниум-252, со полуживот од околу 2.645  години, е најчест изотоп кој се користи и се произведува во Националната лабораторија во Оук Риџ во САД и истражувачкиот институт за атомските реактори во Русија.
Калифорниумот е еден од ретките трансураниумски елементи кои имаат практична примена. Повеќето од овие примени го искористуваат својството на одредени изотопи на калифорниум за емитување на неутрони. На пример, калифорниумот може да се искористи за да се започнат со работа јадрените реактори и се користи како извор на неутрони при проучувањето на материјали со помош на неутронско расејување и неутронска спектроскопија. Калифорниумот, исто така, може да се користи во јадрена синтеза на повисоки масивни елементи, оганесонот (118 елемент) се синтетизира со бомбардирање на атоми на калифорниум-249 со јони на калциум-48. Корисниците на калифорниумот мора да ги земат предвид радиолошките опасности и способноста на елементот да го наруши создавањето на црвените крвни клетки со биоакумулација во скелетното ткиво.
Физички својства
Калифорниумот е сребрено бел актиноиден метал со точка на топење од 900 ± и проценета точка на вриење од 1745 K. Чистиот метал е ковлив лесно се сече со жилет. Самиот метал започнува да испарува над 300 C кога е изложен на вакуум. Под 51 K калифорниумот е феромагнетен или феримагнетичен (се однесува како магнет), меѓу 48 и 66 K тој е антиферомагнетичен (преодна состојба), и над 160 K е парамагнетизам (надворешните магнетни полиња може да го направат магнетичен). Создава легури со лантаноидите но многу малку се знае за истите.
Елементот има две кристаални облици под притисок од 1 стандардна атмосфера: двојна-близуслеан шестаголен облик наречен алфа (α) и челно централен коцкест облик наречен бета (β). Обликот α постои под 600–800 °C со густина од 15,10 g/cm3 и обликот β кој постои над 600–800 °C со густина од 8,74 g/cm3. на притисок од 48 GPa обликот β се менува во орторомпски кристален систем поради промената на местоположбата на 5f електроните на атомот, што пак овозможува истите да се сврзат.
Модулот на збивливост на еден материјал е мерка за неговиот отпор на подеднаков притисок. Модулот на збивливост на калифорниумот изнесува, што е слично н тривалентнителантаноидни метали но помал од попознатите метали, како на пример алуминиумот чиј модул на збивливост изнесува (70 GPa).
Хемиски својства и соединенија
Калифорниумот може да има оксидациони состојби 4, 3, или 2. Вообичаено образува осум или девет врскисо ближните атоми или јони. За хемиските својства се предвидува дека се слични на останатите 3+ валентни актиноиди и со елементот диспрозиум, кој е лантаноидот над калифорниумот во периодниот систем. Елементот полека потемнува на собна температура, процес кој се забрзува со додавањето на влага.Калифорниумот реагира кога е загреан со водород, азот или халкогени (кислородно семејство елементи), реакциите со сув водород и водени минерални киселини се брзи.
Калифорниумоте само растворлив во вода како калифорниум(III) катјон. Обидите да се редуцира или оксидира +3 јонот во раствор се неуспешни. Елементот образува соединенија растворливи во вода како хлорид, нитрат, перхлорат и сулфат и образува флуорид, оксалат, или хидроксид. Калифорниумот е натешкиот актиноид кој изразува ковалентни својства, како што е случајот со калифорниум боратот.
Изотопи
Опишани се 20 радиоизотопи на калифорниумот, од кои најстабилен е калифорниум-251 со полуживот од 898 години, калифорниум-249 со полуживот од 351 година, калифорниум-250 со полуживот од 13,08 години и калифорниум-252 со полуживот од 2,645 години. Сите останати изотопи се со полуживоти пократки од една година, и повеќето од овие полуживоти се пократки од 20 минути. Изотопите на калифорниумот имаат масен број од 237 до 256.
Калифорниум-249 се добива преку бета-распад на берклиум-249, и повеќето други изотопи на калифорниумот се добиени со изложување на берклиумот на силно неутронско зрачење во јадрени реактори. Иако калифорниум-251 го има најдолгиот полуживот, неговото добивање изнесува само 10% поради склоноста да ги зафаќа неутроните (високо неутронско зафаќање) и неговата склоност да заемнодејствува со други честички (висок неутронски пресек).
Калифорниум-252 е многу силен неутронски оддавач, што го прави крајно радиоактивен и штетен по здравјето. Калифорниум-252 подлежи на алфа-распад 96,9% од времето и се добива кириум-248 додека пак останатите 3,1% распадите се спонтано цепење. Еден микрограм (µg) на калифорниум-252 оддава 2,3 милиони неутрони во секунда, и просечно по 3,7 неутрони при спонтано цепење. Повеќето од другите изотопи на калифорниумот се распаѓаат во изотопи на кириум (атомски број 96) преку алфа-распад.
Историја
За да се доие калифорниум, мета со маса од 1 миктро грам кириум-242 е бомбардирана со 35 MeV-алфа-честички  во циклотронот со пречник од 60 in  при Веркли, со што се добива калифорниум-245  плус еден слободен неутрон.
При овој експеримент добиени се околу 5.000 атоми на калифорниум, и овие атоми имаат полуживот од 44 минути.
Мерливи количества на калифорниум биле за првпат добиени со озрачување на плутониумови мети при Реакторот за тестирање на материјали при Националната реакорска станица за тестирање во источно Ајдахо; и овие откритие биле објавени во 1954 година. Во овие примероци бил забележан високиот чекор на спонтано цепење на калифорниум-252. Првиот експеримент со калифорниум во концетрирани количини се случил во 1958 година. Изотопите калифорниум-249 до калифорниум-252 се изолирани истата година од плутониум-239 кој бил озрачен со неутрони во јадрен реактор во текот на пет години. Две години подоцна во 1960 година, Бурис Канингам и Џејмс Валман од Лоренцовата зрачна лабораторија при Калифорнискиот универзитет ги создале првите калифорниумови соединенија—калифорниум трихлорид, калифорниум оксихлорид и калифорниум оксид, кога калифорниумот го изложиле со хлороводородна кислеина во облик на пареа.
Високофлуксниот изотопен реактор (ВФИР) при Нациионалната лабораторија „Оук Риџ“ (НЛОР) во Оук Риџ, Тенеси, започнал да произведува мали количества на калифорниум во 1960-ите години. До 1995 година, ВФИР номинално произведувал 500 mg на калифорниум годишно. Плутониумот со потекло од Велика Британија се превезувал во САД според договорот за заедничка одбрана меѓу САД и Велика Британија од 1958 година, се користел за добивање на калифорниумот.
Атомската енергетска комисија го продавала калифорниум-252 на индустриските и академските побарувачи во почетокот на 1970-ите по цена од $10 за микрограм и во просек се испоралувале 150 mg на калифорниум-252 секоја година од 1970 до 1990 година. Калифорниумот првпат бил добиен хемиски во 1974 година од страна на Хаире и Бајбарзкој го редуцирале калифорниум(III) оксидот сп лантан со што добиле микрограмски количества на тенки филмови со дебелина од неколку микрометри.
Појава
Траги од калифорниум може да се забележат во близина на објекти кои го користат металот за потрага на минерали и медицински третмани. Елементот е нерастворлив во вода, но добро се распространува во почвата каде неговите концентрации може да бидат и 500 пати поголеми од водата која се наоѓа во близина на почвата.
Радиоактивните врнежи од атмосферата поради јадрените тестирања пред 1980 година придонеле мало количество на калифорниум да се појави во околината. Калифорниумовите изотопи со масен број 249, 252, 253 и 254 се забележани во радиоактивната прав собрана по јадрената експлозија. Калифорниумот не е опфатен од легислативата на Депарментот за енергија на САД бидејќи не се произвел во доволно големи количества.
Во еден период се верувало дека калифорниумот се добивал во суперновите, бидејќи нивнот распад се поклопувал со полуживотот од 60 дена на 254Cf. Сепак, последователните истражувања покажале дека не постои калифорниум во спектрите на суперновите, и денес се смета дека светлинските криви на суперновите го следат распадот на никел-56.
Трансураниумовите елементи од америциум до фермиум, вклучувајќи го тука и калифорниумот, се добиени природно во природниот цепен реактор во Окло, но денес тоа не се случува.
Производство
Подолговременото изложување на америциумот, кириумот и плутониумот со неутрони создава милиграмски количества на калифорниум-252 и кикрограмски количества на калифорниум-249. Од 2006 година, изотопите на кириум 244 до 248 се озрачувани со неутрони во специјални реактори за да се добие калифорниум-252 со помали количества на изотопите 249 до 255.
Микрограмски количества на калифорниум-252 се достапни за комерцијална употреба од страна на Комисијата за јадрена регулација на САД. Само две места произведуваат калифорниум-252: Националната лабораторија „Оук Риџ“ во САД, и Истражувачкиот институт за атомски реактори во Димитровград, Русија. Од 2003 година, произведувачите произведуваат соодветно 0,25 грама и 0,025 грама калифорниум-252 годишно, respectively.
Се произведуваат три калифорниумови изотопи со значајни полуживоти, што пак побарува 15 неутронски зафати од ураниум-238 без јадрено цепење или алфа-распади во текот на добивањето. Калифорниум-253 екрајниот производ на синџирот кој започнува со ураниум-238, вклучувајќи неколку изотопи на плутониумот, америциумот, кириумот, берклиумот, и калифорнимовите изотопи од 249 до 253 (Погледајте го дијаграмот).
Примена
Калифорниум-251 има многу мала пресметана критична маса од околу 5 kg, голема смртност, и релативно краток период на радиоактивно отровно загадување на околината. Малата критична маса на калифорниумот довела до некои претерани тврдења за можна употреба на елементот.
Во октомври 2006 година, истражувачите објавија дека се добиени три атоми на оганесон (118 елемент), откритие забележано од страна на Здружениот институт за јадрени истражувања во Дубна, Русија, како производ на бомбардирањето на калифорниум-249 со калциум-48, правејќи го најтешкиот вештачки добиен елемент. Метата за овој експеримент содржела околу 10 mg на калифорниум-249 нанесен на титанска фолија со површина од 32 см2. Калифорниумот исто така се користел и за добивање на други трансураниумови елементи, како на пример, елементот 103 (подоцна именуван како лоренциум) вештачки добиен во 1961 година со бомбардирање на калифорниум со јадра на бор.
Мерки на претпазливост
Калифорниумот кој се бионасобира во скелетното ткиво ослободува зрачење кое ја нарушува способноста на телото да создава црвени крвни клетки. Елементот нема никаква биолошка улога во оргљанизмите поради својата силна радиоактивност и малата застапеност во околината.
Калифорниумот може да навлезе во телото преку внесѕување на загадена храна или пијалаци или пак преку вдишување на воздух во кој се присутни честички од елементот. Кога е во телото, само 0,05% од калифорниумот ќе стигне во крвотокот. Околу 65% од тој калифорниум ќе се наталожи во скелетот, 25% во црниот дроб, а остатокот во останатите органи, или пак ќе се излачи, воглавно преку урината. Половината од калифорниумот во скелетот и црниот дроб ќе го снема соодветно по 50 и 20 години. Калифорниумот во скелетот првично е на површината од коските за подоцна да се распострани во внатрешноста.
елементот е особено опасен ако се внесе во телото. Дополнително, калифорниум-249 и калифорниум-251 може да предизвикаат и надворешно оштетување на ткивото, преку оддавање на гама-зраци. Јонизирачкото зрачење оддадено од калифорниумот во коските и црниот дроб може да предизвика рак.
Опсада на Кроја (1467)
Третата опсада на Кроја се одвила во 1467 година од страна на Османлиското Царство и Албанија во градот Кроја. Опсадата следувала неколку месеци по неуспешната опсада на градот. За разлика од претходниот пат, овој пат султанот Мехмед II се организирал подобро. И покрај опсадата, Мехмед морал да се повлече поради големиот отпор кој му бил пружен.
Лебау
Лебау (Löbau, Lubij) — град во округот Герлиц, во источниот дел на сојузната покраина Саксонија, Германија, во историската област Горна Лужица. Се наоѓа помеѓу ридовите на Лебауер Берг и плодната почва на Горнолужичките Планини. Тој е порта во оваа вулканска планинска област и е наоѓа на половина пат помеѓу градови Бауцен, Герлиц и Цитау.
Историја
Лебау бил првпат споменат во 1221 како „Oppidum Lubaw“. Во текот на Средниот Век, градот бил член на Горнолужичкиот Сојуз, која се состоела од лужичките градови Бауцен, Герлиц, Каменц, Лаубан, Лебау и Цитау, која била основана во 1346.
Главни знаменитости
Градското собрание е забележлива мешавина од неколку архитектонски стилови. Друга интересна градба е Villa Schminke од германскиот архитект Ханс Шароун, која потекнува од 1930-тите, но се истакнува со архитектура од 1950-тите. Сметана е за една од најдобрите дела на Шароун.
Кула Крал Фридрих Август над Лебауер Берг е знаменитост на Лебау; кулата направена од лиено железо била изградена во 1854 и е 28 метри висока. Таа е најголема железна кула во Европа и нуди извонредни глетки од Горнолужичките Планини.
IC 157
IC 157 — галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 157 се споменува и како ESO 306-32, MCG -6-13-16, IRAS 05496-3819.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 157 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 157 има привидни димензии од 2,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 51 м 18,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 19' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Лебау (појаснување)
Лебау може да се однесува на:
NGC 2115
NGC 2115 — леќеста галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2115 се споменува и како ESO 205-6, AM 0550-503, IRAS 05501-5036.
Откривање
Објектот е откриен на 4 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2115 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 2115 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 51 м 19,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 50° 35' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 2115 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18001. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 422; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8096.
Рикардо Бакели
Рикардо Бакели (Riccardo Bacchelli), (, -, ) — италијански писател.
Бил номиниран аа Нобелова награда за литература осум пати.
Кариера
Во неговите рани дела доминирала поезија, раскази и драмски текстови. Подоцна објавувал повеќе романи.
Во Европа, тој станал познат по своите историски романи, кои комбинираат факти и возбудливи приказни. „Воденицата на По“, е негово најпознато дело каде што детално е опишана историјата на Италија од крајот на ерата на Наполеон до формирањето на модерната држава.
Творештво
„Ѓаволот на Понтелунго“, историски роман (1927)
„Воденицата на По“, историски роман. Трилогија (1938-1940).
„Плачот на Лаисовиот син“,. историски роман (1946)
Павлица (Илирска Бистрица)
Павлица (словенечки: Pavlica) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Нењутнова течност
НеЊутнови течности — течности кои се различни во каков било начин од Њутновите течности. Најчесто, на вискозност (мерка за отпорот на течностите кон деформирање. Таа претставува мерка за отпорот кој течноста го дава при истекување. На пр. водата има мала вискозност, а медот голема) на неЊутновите течности е зависна од стапката на смолкнување или историјата на стапката на смолкнување. Некои неЊутнови течности со независна вискозност на смолкнување, сепак, сè уште покажуваат нормални стрес-разлики или други неЊутнови однесувања. Многу солени работи и стопени полимери се неЊутнови течности. Многу често се наоѓаат материи како што се кечап, месо, паста за заби, боја, крв и шампон.
Иако концептот на вискозност е најчесто користен во течната механика, за да се одликуваат својствата на смолкнување на течност, може да биде соодветен за да се опишат неЊутновите течности.
Смолкнато-задебелени течности
На вискозноста на смолкнато-задебелени течности, изгледа дека да се зголемува и брзината на смолкнување. Пченкарениот скроб растворен во вода е чест пример: кога се меша полека изгледа млечна, кога се меша силно се чувствува како многу слатка течност.
Бингам-пластика
Течностите кои имаат линеарно стресно смолкнување бараат конечен стресен принос пред да почне да тече. Овие течности се нарекуваат Бингам пластика. Неколку примери се паста за заби, мајонез, чоколадо, и сенф. На површината на Бингам пластиката може да држи врвови кога не се мрда.
Примери за неЊутнови течности:
Пластелин
Пластелин е силиконски полимер врз суспензија која ќе тече, отскокнување, пауза или во зависност од стапката на вируси.
Смола
Смола е цврст полимер. Кога ќе се стави во сад, тоа ќе тече бавно како течност за да одговара на контурите на својот сад. Ако се удри со поголема сила, ќе се разбие како цврста материја.
Кечап
Кечапот е смолкната чиста течност. Смолкната чиста значи дека вискозноста на течностите се намалува со зголемување на напрегањето.
NGC 6733
NGC 6733 — спирална галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6733 се споменува и како ESO 141-25.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6733 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6733 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 6 м 10,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -62° 11' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 6733 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62770. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9074. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Виктор Иго
Виктор Иго (Victor Hugo; Безансон, –, ) — француски писател, еден од предводниците на францускиот романтизам. Покрај Балзак, Иго се смета за најголема фигура во француската книжевност во 19 век. Негови најпознати дела се Богородичната црква во Париз и Клетници. Како политичар, Иго бил голем борец против деспотизмот и тиранијата, а се залагал за укинување на смртната казна. Бил оженет за Адел Фуше, симпатија од неговото детство, со која имал пет деца.
Иако бил посветен ројалист како млад, неговиот светоглед се променил со текот на годините, па подоцна станал републиканец, што се одразило во неговото творештво. Иго живеел 20 години во прогон на островот Гернзи во Ламанш за време на владеењето на кралот Наполеон III. При враќањето во Париз бил свечено пречекан. Починал на 83 години во Париз, а погребан е на гробиштата Пантеон. Неговото дело ужива голема почит во неговата родна земја, а неговиот лик се наоѓал на француската банкнота од пет франци.
Рани години и брак
Младиот Иго се вљубил и бил во врска со Адел Фуше, другарка од детството, и покрај противењето на мајка му. Поради почит кон мајка му, Виктор ја зел Адел дури по смртта на Софи во 1822 година. Првото дете на Виктор и Адел, Леополд, починало како доенче во 1823 година. Следната година се родила Леополдина, а потоа следеле Шарл на 4 ноември 1826, Франсоа-Виктор на 28 октомври 1828 година, и Адел на 4 август 1830 година. Љубовта кон ќерките Иго ја опеал во повеќе песни, меѓу кои Моите две ќерки.
На 15 февруари 1843 се венчала најстарата и омилена ќерка на Иго, Леополдина, настан што Иго го опеал во песната 15 февруари 1843. Леополдина починала на 19 години во 1843, кратко по венчавката со Шарл Вакери. На 4 септември 1843 се удавила во Сена паѓајќи од брод. Поради тешката облека брзо потонала, а заедно со неа починал и сопругот обидувајќи се да ја спаси. Иго во тоа време бил на југот на Франција со љубовницата, а за смртта на ќерката прочитал во весник и бил многу потресен. Поемата Во Вилкје ја посветил на починатата ќерка. Целиот свој живот Иго ги посетувал гробовите на неговата мајка и на ќерка му, тагувајќи по нив. Една негова песна од 11 јули 1846 година, е напишана по враќање од гробишта. Подоцна, Иго накратко го опишал својот живот во песните Напишано во 1846, и Напишано во 1855, во кои одговара на писмото на еден маркиз од 1846 година. Инаку, Иго бил познат како многу нескромен, вообразен и болно суетен човек.
Прогонство и смрт
По три неуспешни обиди, во 1841 Иго бил избран за член на Француската академија и со тоа ја потврдил својата улога во француската книжевност. Потоа се вклучил во политичкиот живот и станал голем поборник на Републиката. Истата година, кралот Луј-Филип го поставил Иго за кралски генеалог и од таа позиција зборувал против смртната казна, социјалната неправда, и слободата на печатот. Подоцна, Иго бил избран во законодавната и конститутивната асамблеја. Кога Луј Наполеон (Наполеон III) ја презел целосно власта во 1851 и го донел антипарламентарниот устав, Иго јавно го прогласил за предавник на својата татковина. Плашејќи се за својот живот, Иго побегнал во Брисел, а со семејството конечно се сместил на еден островите во Ламанш. Во 1852 година во Брисел го објавува познатиот памфлет Наполеон Малиот во кој ја разобличува личноста на Луј Бонопарт и во целост ја соголува неговата диктатура. Поради овој памфлет ќе му биде скратено гостопримство во Белгија и Иго заминува на Џерси. Во 1861 година ја одбива амнестијата на Наполеон III, а во Франција се враќа во 1870 година по соборувањето на Луј Бонопарта и веднаш бил вклучен во политичкиот живот.
И претходно познат како мономан и деспот, веќе од педесеттата година, Иго се претворил во неиздржлив тиранин за околината и голем егоист, па дури и хипокрит и скржавец. Подоцна, тој западнал во толкава тага, што во тестаментот побарал да го закопаат како најголем сиромав, во обичен мртовечки сандак, направен од штици при што како избезумен имал навика да ги повторува зборовите: „земјата ме повикува“.
За време на прогонството, Иго ги напишал познатите памфлети за Наполеон Бонапарт, Наполеон Малиот и Историја на едно злосторство. Памфлетите биле забранети во Франција, но имале големо влијание. Додека бил на островот, Иго го напишал познатотo дело Клетници и неговите многу ценети збирки на песни (Казни 1853; Контемплации 1856; и Легендата на вековите 1859). Иако Наполеон во 1859 година ги помилувал политичарите кои биле прогонети, Иго одбил да се врати во Франција, не сакајќи да ги повлече своите критики и мислења за владата и кралот. Кога се создала Третата Република, Иго се вратил во родната земја и во 1870 година и бил избран во Народното собрание и во Сенатот.
Во 1868 година умрела сопругата на Иго, Адел, а неговата верна љубовница Жилиет Друе (која му била замена за неверната сопруга) умрела во 1883, две години пред смртта на Иго. Кога Виктор Иго во 1870 се вратил во Париз, народот го прогласил за народен херој. За краток период по неуспешните избори за Народното собрание, тој добил мал мозочен удар, ја доживеал опсадата на Париз, неговата ќерка завршила во душевна болница, а починале и неговите двајца синови. Во 1881 година, Иго го прославил својот 79 роденден. Во чест на тоа му била направена голема прослава, со најголемата парада во француската историја. Народот марширал шест часа од „Авени д'Елеј“ до Елисејските полиња до самиот центар на Париз, а Иго седел на прозорецот и го гледал народот. Виктор Иго умрел на 83 години и бил погребан во Пантеон, а на неговиот погреб присуствувале повеќе од два милиони луѓе.
Романи
Иго го објавил првиот роман Хан од Исланд една година по венчавката, а вториот Биг Жаргал три години подоцна. Помеѓу 1829 и 1840 објавил пет збирки поезија (Ориентални песни 1829, Есенски лисја 1831, Песни од самракот 1835, Внатрешни гласови 1837, и Зраци и сенки 1840), потврдувајќи го статусот на најдобар автор на елегиски и лирски стихови. Иго се трудел да пишува како таткото на романтизмот Франсоа Рене де Шатобријан. Во својата младост, Иго ја развил тезата „Шатобријан или ништо”. Страста и елоквенцијата на неговите први дела му донеле успех и слава уште во младоста. Неговата прва збирка песни Нови оди и други песни била објавена во 1824, кога Иго имал 23 години, и му донела кралска плата од Луј XVIII. Следната збирка, објавена во 1826 Оди и балади го открила Иго како голем и одличен поет, мајстор за лирски песни.
Иго се оддалечил од социјално-политичките проблеми во следниот роман Морските работници, кој бил објавен во 1866 година. Во романот, кој бил посветен на каналскиот остров Гернзи, на кој Иго живеел 15 години во прогон, ги опишува човековата борба со морето и со страшните суштества кои живеат во длабочините. На политичко-социјалните проблеми се вратил во следниот роман Човекот кој се смее, објавен во 1869 година. Со тој роман, Иго ја критикувал аристократијата, но тој не бил толку успешен како претходните романи. Последниот роман кој Виктор Иго го напишал бил Деведесет и третата. Иако неговата популарност се намалувала, некои го сметаат за едно од неговите најдобри дела.
Поезија
Поетското дело на Иго е огромно и се состои од речиси 200 000 стихови. Својата прва поетска збирка, Оди и разни песни, Иго ја објавил во 1822. Во 1856 Иго ја објавил збирката Контемплации, која ја пишувал дури 25 години. За неа, тој напишал и кус предговор, во кој дал објаснување за својата поезија:
"Што се Контемплации? Тоа е она што би можело да се нарече, доколку зборот не би бил малку нескромен, Мемоари на една душа. Тоа се, всушност, сите впечатоци, сите спомени, сите појави, сите нејасни ликови, насмеани и задгробни, сè што може да содржи една свест. Тоа е човечкиот живот што излегува од тајната на лулката и завршува во тајната на ковчегот; тоа е духот што зачекорува од сјајот до сјајот, оставајќи ги зад себе младоста, љубовта, илузиите, борбата, очајот, и кој запира изгубен на „работ на бескрајот... Една судбина е испишана, ден по ден.
Дали е тоа животот на човекот? Да, но и животот на другите луѓе, исто така. Никој од нас ја нема таа чест да поседува живот што е само негов. Мојот живот е ваш, вашиот живот е мој, вие го живеете она што го живеам јас; судбината е една. Прифатете го, значи, тоа огледало и огледајте се во него... Кога ви зборувам за себе, јас ви зборувам за вас. Како не го чувствувате тоа? Ах! безумнику кој веруваш дека не сум ти! Оваа книга ја содржи, повторувам, личноста на читателот исто колку и личноста на самиот писател. Homo sum... Радоста, тој краткотраен цвет на младоста, се круни, страница по страница, во првиот дел на книгата, а исчезнува во вториот дел, полн со болка. Каква болка? Вистинска, единствена: на смртта, исчезнувањето на саканите суштества."
- Kolja Mićević, „Pogovor“
Исто така, своите ставови за поезијата Иго ги опишал и во предговорот на збирката Оди и балади: „Најпосле, областа на поезијата е бесконечна. Под реалниот свет постои идеален свет којшто се покажува сјаен во очите на оние кои навикнале, низ сериозните размислувања, да гледаат во предметите повеќе од предмети.“ Последните дела на Иго се „Легендата на вековите“, „Бог“ и „Крајот на сатаната“, од кои последните две се објавени по неговата смрт. Иго не е т.н. „љубовен поет“. Љубовта е многу застапена во неговите песни, но станува збор за неговата ќерка и за мајка му. Денот на смртта на неговата сакана ќерка Леополдина, веројатно, е единствениот ден кога Иго не напишал ниту една песна, туку само оставил празен лист на којшто ја напишал датата на нејзината смрт. Подоцна, тој ја објавил збирката За неа, малку од мене, со песни посветени непосредно на Леополдина.
Драма
Иго не постигнал така брз успех со драмските дела. Во 1827 ја објавил драмата Кромвел, која никогаш не била изведена и која е позната повеќе по предговорот отколку по нејзината содржина. Во воведот, Иго ги советува француските писатели да се ослободат од класичниот стил на театарот и така предизвикал конфликт помеѓу францускиот класицизам и романтизмот. По Кромвел, во 1828 следела драмата Еми Робсар која доживеала само еден настап. Првата драма што ја продуцирал самиот Иго била Марион Делорм. Иако на почетокот била забранета поради критика кон монархијата, забраната била укината, а премиерата се одиграла во 1829 година, но и ова дело не доживеало успех.
Меѓутоа, следната драма Ернани се покажала како една од најуспешните драми на 19 век. Инспириран од усшехот на Ернани, Иго ја објавил драмата Кралот се забавува во 1832. Драмата била забранета уште првата вечер, поради исмејувањето на француското благородништво, но била популарна во печатена форма. Мотивиран од забраната, следната драма Лукреција Борџија, Иго ја напишал за 14 дена. Драмата била изведена во 1833 година и постигнала голем успех.
Драмата Анџело имала премиера во 1835 година и, исто така, постигнала голем успех. Набргу потоа, грофот од Орлеан (брат на кралот и голем поклоник на Иго) основал свој театар за да може Иго да ги изведува новите драми. „Ренесансниот театар“ (бил отворен во 1838 и првата претстава изведена во него била Руј Блаз. Иако денес оваа драма се смета за една од најдобрите драми на Иго, во негово време не била многу прифатена од публиката. Следната драма Бирграви била изведена 33 пати и малку по малку почнала да ги губи гледачите. Во 1862 Иго ја напишал драмата Торквемада, а во 1864 го напишал есејот за Вилијам Шекспир.
Значење и влијание
Гете го оценил Иго како голем талент, но заглавен во романтичниот правец на својата епоха поради што доаѓа во искушение, покрај убавото, да го прикаже и најслабото и најгрдото. Според Гете, Иго си го уништувал талентот со тоа што пишувал по две трагедии и еден роман во текот на една година при што Иго делувал како да пишува само за да заработи многу пари. Оттука, Гете му препорачувал на Иго помалку да пишува, а повеќе да работи. Инаку, Гете го прочитал романот на Иго, „Ѕвонарот на Богородичната црква“, но според неговото признание, му било потребно големо трпение за да го издржи мачењето кое му го предизвикала оваа книга која ја оценил како „најодвратната книга напишана кога и да било“. Во друга прилика, Гете се изразил многу пофално за песните на Иго, оценувајќи го како „несомнен талент врз кого влијаела германската книжевност“. Според Гете, додека Иго бил млад поет, многу му пречеле класичарите, но подоцна тој созреал. Инаку, во творештвото на Иго, Гете го препознал влијанието на Е. Т. А. Хофман и на Шатобријан. Притоа, Гете го споредил Иго со италијанскиот поет Манцони, а го сметал за исто толку значаен поет ккао Ламартин и Делавињ.
Пишувајќи за Иго, францускиот писател Жорис-Карл Уисманс се изразува пофално за „беспрекорното жонглерство на неговата метрика“, но неговата ориентална и патријаршиска страна ја оценува како „премногу конвенционална и премногу празна“. Според српскиот поет Јован Дучиќ, денес, големиот Иго делува студено и застарено.
Девојките само сакаат да се забавуваат (филм)
Девојките само сакаат да се забавуваат (1985) е еден од многу филмови со танцување кои преплавија во 1980-тите години, како резултат на успехот на Флешденс (Flashdance) и Footloose.
Истоимената песна на Синди Лопер не е употребена во овој филм. Наместо неа, има неубедлива преработка на песната испеана од непознатите Дебора Гали, Тами Холбрук и Мередит Маршал.
Заплет
Џејни Глен (Сара Џесика Паркер) се доселува во градот и набрзо се среќава со Лин (Хелен Хант), која исто како Џејни е заинтересирана за танцување, а посебно за "Dance TV". Кога ќе биде објавен конкурс за пронаоѓање на пар танцувачи за Dance TV, Џејни и Лин одлучуваат да одат на аудиција. Единствениот проблем е што конзервативниот татко на Џејни не ја одобрува аудицијата.
Нордерфридрихског
Нордерфридрихског (Norderfriedrichskoog; Nørre Frederikskog) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Поранешен даночен рај
Во 1990-тите години, Нордерфридрихског станал популарен даночен рај со 0% данок и до 2003 година, селото со население од само 47 жители, било седиште на над 500 компании, вклучувајќи ги Дојче Банк, Ели Лили и Компани, Унилевер, Луфтханза и E.On. Даночниот систем бил променет од сојузната влада во 2004 година со што била наметната минимална даночна стапка, така отстранувајќи ги конкурентните предности на Нордерфридрихског.
Хапаранда (општина)
Хапаранда (Haparanda kommun) е општина на северот од Шведска, во округот Норботен. Административен центар е градот со исто име. Областа е 961,5 км². Населението според податоците за 2012 година е 10.007 жители. Општината се наоѓа западно од долниот тек на реката Турне, на нејзиното вливање во Ботниски Залив. Должината на реката тече по границата со Финска, а главниот град на округот практично формира еден град со градот Торнио од другата страна. Во Шведска, Хапаранда се граничи со општините Евертурнео (на север) и Каликс (на запад). Се споменува и во огласите на ИКЕА.
Градови со кои се побратимени
Хапаранда има 4 градови побратимени:
Мерцедес-Бенц
Мерцедес-Бенц (германски: Mercedes-Benz) — германски производител на главни луксузни автомобили. Првобитниот назив на претпријатието бил Дајмлер-Бенз, а денес вообичаено се вика Мерцедес или Daimler AG. Освен автомобили, Мерцедес-Бенз произведува и автобуси, камиони, и доставни возила.
Историја
Почетоците на компанијата започнуваат одосумдесете години во 19 век, кога Готлиб Дајмлер и Карл Бенц независно правеле автомобили со мотори со внатрешно согорување. Дајмлер работел заедно со Вилхелм Мајбах, којшто изумил четворотактни мотор, во Канштат во близината на Штутгарт, додека Бенц имал работилница во Манхајм, а не постои запис дека овие изумители се знаеле меѓу себе.
Називот Мерцедес потекнува од 1900 година, кога австрискиот-унгарскиот дипломат и трговец на автомобили Емил Јеленек од компанијата на Дајмлер нарачал 36 автомобили по цена од 550 000 марки при што побарал тие да се викаат како нејзината ќерка „Мерцедес Јелинек“. Во 1902 година, името Мерцедес било заштитено како бренд со три ѕвезди, што ја симболизира идејата на Дајмлер за производство на возила за собраќај за земјата, воздухот и водата, како заштитена марка било воведено во 1909 година, а од 1910 година со неа биле означени сите производи. Во 1926 година, Дајмлер и Бенц се обединиле во едно претпријатие, наречено Дајмлер-Бенц АГ, од кое произлегува сегашното име на Мерцедес-Бенц.
Иако се фокусирала на производството на копнени возила, фирмата исто така произведувала мотори за моторни чамци, воени и цивилни авиони, па дури и калење. Иако најдобро е позната по луксузните лимузини, фирмата исто така развивала повеќе спортски автомобили, како што е компресорот со ССК погон од 1929 година, развиен од Фердинанд Порше, пред да формира сопствена фирма, како и 300 СЛ, која во 1954 година ја лансирала серијата СЛ-класа.
Стена (Драдња)
Стена — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Драдња. Наоѓалиштето претставува црква од средниот век. На 1 км западно од селото, во мала пештера се наоѓаат остатоци од фрески кои укажуваат на сакрален објект
Острожно Брдо
Острожно Брдо (словенечки: Ostrožno Brdo) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Кичевско архијерејско намесништво
Кичевско архијерејско намесништво — архијерејско намесништво, едно од петте намесништва во Дебарско-кичевската епархија. Соборната црква на Кичевското архијерејско намесништво е црквата „Св. Петар и Павле“ во Кичево. Намесништвото се состои од 4 парохии со околу 100 цркви. Архијерејскио намесник е протојереј-ставрофор Ѓорѓи Лапоски. (сос. 2016)
Намесништвото е сосатвено од 4 парохии:
Список на државни водачи во 320 година
Ова е список на државни водачи во 20 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
HD 188753
HD 188753 — подреден систем со три ѕвезди приближно на растојание од 151 светлосна година во соѕвездието Лебед. Во 2005 година, беше објавено дека е забележана вонсончева планета во орбита околу главната ѕвезда (означена како HD 188753 А) во системот. Дополнителните набљудувања од независна група во 2007 година не го потврдија постоењето на планетата.
Ѕвездени составници
Примарната ѕвезда, HD 188753 А, е слична на Сонцето со маса само за 6% поголема од сончевата и со ѕвездена класификација G8V. Во орбита на растојание од само 12,3 ае од примарната ѕвезда се наоѓа пар на помали ѕвезди кои орбитираат една околу друга со период од, и голема полуоска од 0,67 ае и занесеност од. Проценетите маси на парот ѕвезди се 0,96 и 0,67 сончеви маси. Тие кружат околу примарната ѕвезда за временски период од околу 25,7 години и орбитална занесеност од околу 0,50. Растојанието на периастронот на оваа орбита е 6.2 ае.
Можна планета
Во 2005 година беше објавено дека е забележан планетарен кандидат што кружи околу главната ѕвезда на системот од три ѕвезди. Оваа планета, која ја добила ознаката HD 188753 Ab, била објавена од страна на полски астроном кој работел во САД, д-р Маќеј Конацки. Ова не би била првата позната планета во систем од три ѕвезди - на пример, планетата 16 Лебед Bb била забележана претходно во орбита околу една од составниците на широк троен систем, исто така, во соѕвездието Лебед.
Бидејќи се верувало дека HD 188753 Ab кружи околу ѕвезда во повеќеѕвезден систем, Конацки планетите на овој вид ги имеувал како „Татуински планети“, како родната планета на Лук Скајвокер. Откривањето на оваа планета беше оспорено од страна на Егенбергер и сор.