cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Питбул (рапер)
2004–2005: M.I.A.M.I
Во 2004, Питбул го објави својот деби-албум M.I.A.M.I., со водечкиот сингл „Culo“ продуциран од Лил Џон и Диаз Брадерс, кој достигна до 32 место на Билборд Хот 100 листата и 11 место на Хот Рап листата. Други синглови му се „Dammit Man“, „Back Up“, „Toma“, и „That's Nasty“ (во двете вклучувајќи го Лил Џон). Питбул се појавува и во синглот „Shake“ на Јинг Јанг Твинс кој стигна до 41 место на Хот 100 и на 12 место на Рап листата, додека со „Hit the Floor“ заедно со Твиста (на 94 место на Хот 100 и 20 место на Рап). Ремикс албумот„ Money Is Still a Major Issue“ е објавен во ноември 2005, вклучувајќи го и новиот дует со хип-хоп групата Прити Рики „Everybody Get Up“. Тогашната продукција на Питбул, ТВТ Рекордс дискутираа со Слип ен Слајд Рекордс во врска со објавувањето на „Welcome to the 305“, необјавениот албум кој Питбул во 2001 година го снимаше со Слип ен Слајд. Судија во Мајами одлучи албумот да биде објавен од Слип ен Слајд, додека судијата од Фередалниот Суд ја потврди одлуката. Во март 2007 година, поради блокирање на објавата на албумот, на ТВТ им беше наредено да им отплатат 9.1 милиони долари на Слип ен Слајд. Во јануари 2006 игра улога во UPN, South Beach.. Во 2006 година ја снима и „Nuestro Himno“, во соработка со Вајклаф Џин, Карлос Понс и Олга Танон. Во деби-албумот на Терор Сквад „ Listennn... the Album“ Питбул изведува две песни: „Holla At Me“ и „Born-n-Raised“, заедно со други јужни рапери.
Шуховска кула
Историја
Се наоѓа на „улица Шаболовка 37", според која кулата го добил своето неслужбено име. Не е достапна за туристите.
Питбул (рапер)
2006: El Mariel
Вториот албум „ El Mariel“ е објавен во октомври 2006 година. Името го добил според бродот кој транспортирал бегалци од Куба во Флорида во филмот „Scarface“. Албумот го посветил на својот татко кој починал во мај истата година. Паралелно со забавните песни, во „El Mariel“, Питбул вклучи и политички тематики. Албумот е објавен на 31 октомври 2006, вклучувајќи ги и песните „Bojangles“, „Ay Chico (Lengua Afuera)“, „Fuego“,како и „Dime (Remix)“. „El Mariel“ стигна до врвот на Билборд независната албумска листа, додека на Билборд 200 стигна до 17 позиција како и 2 место на рап листата.
Шуховска кула
Историја
Шуховската кула никогаш не била реставрирана и не е адекватно заштитена од корозија.
Питбул (рапер)
2007–2008: The Boatlift
Третиот албум на Питбул наречен The Boatlift, е објавен во ноември 2007, проследен со темата „Secret Admirer“ во чиј рефрен се појавува и Лојд. Претходно Питбул објави дека во овој албум ќе се појавува повеќе уличен рап отколку во неговите претходни албуми. Последователни синглови се „Go Girl“ со Трина и „The Anthem“ со Лил Џон. „Go Girl“ стигна до 80 позиција на Билборд хот 100 и 36 позиција на Хот рап листата ; „The Anthem“ стигна до 36 позиција на Хот 100 и 11 Хот рап листата.
Шуховска кула
Поврзано
Некои од градбите кај кои е применета Шуховската хиперболоидна структура:
Питбул (рапер)
2007–2008: The Boatlift
Разновидното шоу, La Esquina на Питбул, во мај 2007 дебитираше на кабелската мрежа Мун 2. На 21 декември 2007 година, Питбул е уапсен за возење во пијана состојба; плати кауција од $1,000 и се истакна како невин. Подоцна е ослободен од обвинувањето. Питбул се појавува заедно со диџеј Лаз во „Move Shake Drop“ како и со диџеј Фели Фел во темата „Feel It“. 2009 - до денес
2009: Rebelution
За последниот албум Rebelution, Питбул објавува синглови под етикетата на Ултра Рекордс. „Krazy“ (со Лил Џон ) и „I Know You Want Me (Calle Ocho)“, по неговата последна продукција ТВТ Рекорд излегува од игра. „Krazy“ достигна до 30 место на Билборд Хот 100 листата и 11 место на Хот Рап листата. „I Know You Want Me“ стигна до 2 позиција на Хот 100 вклучувајќи ги и Топ Тен листите на Велика Британија, Канада, Италија и Холандија. Според списанието Билборд, песната стигна до првата позиција во Франција во последната недела на 29 август 2009 на Европскиот Хот 100.
Потоа, преку Сони Мјузик потпиша договор со Поло Граунд Мјузик и формира своја етикета Mr.305 Inc. Други синглови се и „Blanco“ и „Hotel Room Service“ со Фарел Вилијамс. Веднаш по „Go Girl“,Питбул се појави на деби-синглот на раперот Дејвид Раш „Shooting Star“ заедно со Кевин Рудолф.
Кон крајот на мај 2009 година, на интернет се појави едно аматерско видео на Питбул на концерт во Колорадо во кое тој удира еден гледач од публиката. На Ем Ти Ви изјави дека тое го направил затоа што обожавателот фрлал пари на сцената. Бил сниман од страна на Мајами Долфинс за да соработува паралелно со Ти-паин и Џими Буфе со цел да исфрлат нов сингл за Долфинс. Градот Мајами на 19 август му додели награда Клучот на Мајами (Key of Miami).
Дискографија
Студиски албуми
Руменче Наумоски
Руменче Серафимов Наумоски (15 декември 1919 во Сливово, Охридско — 6 октомври 1943 во Кленоец, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Руменче Серафимов Наумоски е роден во селото Сливово. Се занимавал со земјоделство. Како прогресивен младинец, бил печалбар во Белград, се пројавува уште во стара Југославија. Во НОБ доброволно пристапува на 5 август 1943 година. Како борец на баталјонот Мирче Ацев, загинал во битката против балистите кај селото Кленоец, на 6 октомври 1943 година.
Гауерн
Гауерн (Gauern) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Мадрију-Кларор-Перафита
Мадрију-Кларор-Перафита е долина која се наоѓа во југоисточна Андора. Има површина од 42,47 км2, и зафаќа 9% од вкупната територија на Андора. Тоа е единственото место во Андора кое е вклучено во списокот на УНЕСКО во 2004 година.
Душан Лајовиќ
Душан Лајовиќ (30.06.1990 г. Белград, СФРЈ) е српски тенисер.
Моментално е на 43. место на АТП листата.
Првиот АТП трофеј го освоил во 2019 година на турнирот во Умаг, со победата во финалето против Атила Балаш од Унгарија. Покрај тоа, тој е сопственик на 2 АТП трофеи во конкуренција на двојки.
Тениска кариера
Во почетната фаза од својата кариера, Лајовиќ играл претежно турнири на нивоата на фјучерс и челинџер. Своето деби на АТП ниво го имал во 2010 година во Белград, каде што добил специјална покана, кога бил поразен во првото коло од Иво Карловиќ Првата победа на АТП ја постигнал во 2011 година на Светското екипно првенство во тенис во Дизелдорф, каде што го победил Русинот Игор Андреев. Истата година стигнал до првото четвртфинале во кариерата во Санкт Петербург. Во 2012 година, тој дебитирал за Србија во Дејвис купот. Поради повредата на Јанко Типсаревиќ одиграл 2 натпревари во финалето на Дејвис купот во Белград во 2013 година против Чешка, вклучувајќи го и решавачкиот 5-ти натпревар каде бил поразен од Радек Штепанек во 3 сета.
2014: Година на пробив и 4. коло на Ролан Гарос
Во 2014 година, Лајовиќ се етаблира на АТП ниво и дебитирал на сите 4 Грен слем и Мастерс турнири. На Австралија опен, по успешните квалификации и победата во првото коло над Лука Пуја, во второто коло биле поразен од Кеј Нишикори. Уште еднаш ги минал квалификациите во Индијан Велс и дебитирал на Мастерсот, а првата победа ја остварил во Мајами против Џен-Хсун Лу како среќен губитник. Најдобриот резултат сезоната го постигнал со пласманот во четвртото коло на Ролан Гарос. Ги победил Делбонис, Зопа и Сок во 3 сета по ред, а во четвртото коло подобар од него бил евентуалниот шампион Рафаел Надал. На Вимблдон ја постигнал првата победа на трева во кариерата, кога бил подобар од Гарсија-Лопез, а во следната рунда бил поразен од Кубота. До крајот на годината, тој имал најзабележителни резултати во четвртфиналето на Бостад и Хамбург во сингл и во финалето со Франк Шкугор во двојки на турнирот во Умаг. Сезоната ја завршил на 69. место на АТП листата и бил второпласиран. најдоброрангираниот српски играч по Новак Ѓоковиќ.
2016: 3 полуфиналиња
Лајовиќ на првиот Грен слем сезоната дошол со 2 лоши подготвителни турнири во Бризбејн и Сиднеј. Во првото коло на Австралија опен, Сем Квери му го предал мечот на влезот во 5. сет, откако Душан се вратил по 0-2 во сетови. Во 2. коло по 5 сета бил победен од Шпанецот Роберто Баутиста Агут. По Австралија, Лајовиќ се преселил во јужноамериканската земја, каде во Буенос Аирес ја забележал најголемата победа во кариерата. Во 2. коло, откако ја спасил топката од мечот, го победил тогашниот 12. играч во светот Џон Иснер. Во четвртфиналето подобар од него бил евентуалниот шампион Доминик Тим, што дополнително го влошил резултатот на Лајовиќ во четвртфиналето на 0-8. Не ја чекал долго можноста да се поправи, бидејќи на крајот на истиот месец во Сао Паоло конечно успеал да се пласира во полуфиналето на АТП турнирот. Тој еден по друг ги победил Вања, Перо и Елијаш, а во полуфиналето бил поразен од Уругваецот Пабло Куевас. До Ролан Гарос, Лајовиќ немал забележителни резултати, дури и поради лошата форма накратко се вратил во Челинџер. Во Франција лесно го совладал Денис Кудла во првото коло, но во 2. коло морал да му го предаде мечот на својот сонародник Виктор Троицки по повредата со резултат 1-2 во сетови. Тоа било веќе второто предавање на Дучи во сезоната. Во тревниот дел од сезоната Душан не успеал да оствари ниту една победа, вклучувајќи го и поразот во 5 сета од Дастин Браун на Вимблдон. Со соиграчите од репрезентацијата бил поразен во четвртфиналето на Дејвис купот на Ташмајдан од Велика Британија, предводена од Кајл Едмунд, бидејќи Лајовиќ бил поразен во решавачкиот меч. До крајот на сезоната Лајовиќ успеал да се пласира во уште 2 полуфиналиња. Прво поминал во Кицбил, каде бил поразен од Николоз Басилашвили. До вториот дошол во Лос Кабос на бетонска подлога во првото издание на овој турнир досега. На патот до полуфиналето ги победил Монтеиро, Томиќ и Алмагро. Тој во полуфиналето му го предал мечот на евентуалниот шампион Карловиќ. Лајовиќ годината ја завршил на 93. место на листата, со скоро 19-23.
Настап на турнири во поединечна конкуренција
Во 2014 г на Отвореното првенство на Франција, вториот грен слем во сезоната, Душан Лајовиќ стигнал до своето прво осминафинале во кариерата. Загубил од Рафаел Надал, тогаш светски рекет број еден.
Победа над топ 10 тенисери
Лајовиќ има сооднос победи-порази 5:22 (18,5%) против тенисерите кои во моментот на натпреварот биле рангирани меѓу првите 10 на АТП листата.
Шоџиро Сугимура
Шоџиро Сугимура (роден ) — поранешен јапонски фудбалер.
Учителот (ТВ-филм)
„Учителот“ - македонски телевизиски филм од 1980 година. Го режирал Васил Ќортошев, а сценариото го напишал Русомир Богдановски.
Биографски филм за животот и делото на Григор Прличев, македонски поет и преродбеник од Охрид.
Улоги
Останати улоги ▼
Василиј Кандински
Василиј Кандиски (руски: Васи́лий Васи́льевич Канди́нский, роден на во  - починал на  во ) — руски сликар.
Животопис
Во раните Кандински сакал да биде музичар но кога наполнил двасет години заминал да студира право и економија на Московскиот универзитет, и во тој период за првпат се запознал со старата руска уметност. Длабок печат на целокупниот негов уметнички развој оставиле средновековните руски икони.
Во својата дваесет и деветта година од животот, односно во 1896 година, за првпат ја видел изложбата на француските импресионисти која била пресудна да ја напушти правната кариера. Така тој заминал за Минхен да студира сликарство во 1900 година каде се стекнал со диплома од тамошната Кралска Академија.
Како значаен период во собирање на искуство е неговиот престој во Париз есента 1902 и во Тунис 1902-1903 година, потоа неговиот едногодишен престој во Италија од каде заминал за Дрезден. Повторно се вратил во Париз во 1906 година каде останал една година. Во 1908 година се вратил во Минхен каде останал да живее во наредните шест години.
Во своето дванаесет годишното чиракување (1895-1907), Кандински собрал големо искуство. Во периодот кога тој дошол во Минхен во 1908 година неговото сликарство веќе минало низ кеколку сликарски фази од академизам, кој го научил на Краската Академија преку народната уметност, импресионизмот, постимпресионизмот, сè додека не решил со своите четриесет и две години да ги собере сите свои искуства и да ја формира својата интуиција во поглед на можностите во сликарската уметност. Во своите дванаесет години талкање и чиракување се сретнал со Пол Сезан и го разгледувал Париз помеѓу 1902 - 1906 година. Оттаму се вратил во Минхен и започнал да се раководи од сопствените нагони. Разултатот бил потполна еманципација од влијанијата под кои бил до тогаш.
Кога започнала Првата светска војна во 1914 година, Кандински од Минхен се вратил во Москва. Ја оставил збирката на експериментални работи којашто денеска се наоѓа во Градската галерија во Минхен. Од тој материјал може да се види дека за првите две години од неговиот престој во Минхен, Кандински бил врзан за мотив-пејзаж. Од овој материјал исто така може да се види и неговиот пресврт кон непредметното сликарство. Кандински дава свое мислење - дефиниција за уметничкото дело. Според него уметничкото дело се состои од два дела, внатрешен и надворешен. Внатрешниот дел е емоцијата во душата на уметникот, во душата бидејќи е врзана за телото и влијае со помош на чувствата што ги чувствуваме. Василиј Кандински разликува три извори на инспирација: Непосредниоит впечаток на надворешната природа го нарекува - импресија, од духовна природа го нарекува - импровизација и свеста и намерата ги нарекува композиција.
Апенински Полуостров
Апенински Полуостров (италијански: Penisola appenninica) — еден од најголемите полуострови во Европа, кој се протега во должина 1.000 км, од Алпите на север, па сѐ до средишниот дел на Средоземното Море на југ. Го носи името на планинскиот венец Апенини и познат по тоа што по својот облик личи на чизма, и затоа на италијански се нарекува уште и Lo Stivale („Чизмата“).
Речиси целиот полусотров ѝ припаѓа на Италија. Само две мали места, Сан Марино и Ватикан се независни од неа.
Полуостровот е опкружен со Лигурското Море и Тиренското Море на запад, Јонското Море на југ и Јадранското Море на исток. Внатрешноста на полуостровот се состои од планините Апенини, по кои го носи името, а а северниот дел му е главно рамнински и крајбрежјата ридски (гребенски).
Полуостровот како природен ресурс има нафта.
Апенинскиот Полуостров има средоземна клима со макии, листопадни и мешани (листопадно-зимзелени) шуми.
Држави
На Апенинскиот Полуостров се наоѓаат државите:
Флоривски манастир (Киев)
Манастирот на Христовото воскресение познат и како Флоривски манастир (украински: Флорівський монастир) е манастир кој се наоѓа во Киев, Украина. Христијанскиот објект датира од 16 век.
Манастирот во голема мера бил проширен во времето на Големата северна војна, кога Петар Велики наредил рушење на стариот манастир.
Црквата претставува типичен пример за украински барок стил. Првиот камен темелник бил поставен во 1722 година. По десет години, објектот бил посветен на Христовото воскресение. Камбанаријата, која е во неокласичен стил била додадена подоцна.
13 (број)
13 (тринаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 12 а претходник на бројот 14.
Мичијо Таки
Мичијо Таки — поранешен јапонски фудбалер.
NGC 1497
NGC 1497 — леќеста галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1497 се споменува и како UGC 2929, MCG 4-10-8, CGCG 487-9, NPM1G +22.0134.
Откривање
Објектот е откриен на 11 декември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1497 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1497 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 2 м 6,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 8' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Џамија Ал-Муктафи Билах Шах
Џамијата Ал-Муктафи Билах Шах е муслимански храм кој се наоѓа во Теренган, Малезија. Изградбата на објектот започнала во 1981 година а траела до 1984 година. Официјално била отворена во септември 1984 од страна на султан Алмарух Махмуд Ал-Муктафи Билах Шах. Новиот кралски мавзолеј е на кратко растојание од џамијата.
Ламбе Новески
Ламбе Петрев Новески (1922 во Велмеј, Охридско — 12 април 1945 во Товарник, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Ламбе Петрев Новески е роден во селото Велмеј. Се занимавал со земјоделие. Во НОБ се приклучил на 28 август 1944 година. Како борец на Првата македонска бригада, загинува на сремскиот фронт во нападот кај Товарник, на 12 април 1945 година.
Австралија (континент)
''Оваа страница се однесува на австралискиот континент. За друго значење види Австралија (појаснување).'' Австралија е најмалиот континент со површина од околу 8,56 милиони квадратни километри.Се наоѓа на јужната полутопка. Таа е најмал и најретко населен континент на Земјата. На порвшина од 7,6 милиони километри квадртни, живее околу 20 милиони население.
Австралија е островски континент. Од сите страни е опкружена со вода.
Грофовии во Либерија
Либерија е поделена на 15 грофовии (counties), кои стапиле во сила во 2008 г. Секоја грофовија понатаму се дели на окрузи (districts).
Џамија Ал Таква
Џамијата Ал-Таква е муслимански храм кој се наоѓа во Куала Лумпур, Малезија.
Наум Иљоски
Наум Јончев Иљоски (1925 во Велмеј, Охридско — 25 септември 1945 во Гостивар) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Наум Јончев Иљоски е роден во селото Велмеј. Во НОБ се приклучил на 28 август 1944 година. Како борец на Шестата македонска бригада, учествува во повеќе борбени акции, при што се разболува и умира во гостиварската болница на 25 септември 1945 година.
Богородична црква (Турне)
Богородичната црква во Турне (Notre-Dame de Tournai, Onze-Lieve-Vrouw van Doornik) е една од најважните архитектурни споменици во Белгија. Објектот официјално од 2000 година била вклучен во списокот на УНЕСКО. Катедралата е изградена во XII век.
14 (број)
14 (се чита: четиринаесет, разговорно: четрнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 13 а претходник на бројот 15.
NGC 3391
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3391 се споменува и како UGC 5920, MCG 2-28-14, CGCG 66-27, IRAS 10462+1429.
Откривање
Објектот е откриен на 1 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3391 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3391 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
NGC 5865
NGC 5865 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5865 се споменува и како NGC 5868, UGC 9743, MCG 0-39-7, NPM1G +00.0485, CGCG 21-23, KCPG 456A.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5865 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5865 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 9 м 49,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 31' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 173°.
Други поделби
Проучување на NGC 5865 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54118. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 335. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1402.
Железничка пруга Подгорица–Скадар
Железничка пруга Подгорица–Скадар — железница што ги поврзува Албанија и Црна Гора, која се користи само за товарни цели. Таа е единствената меѓународна железничка врска во Албанија. Иако првично била изграден помеѓу 1984-1985 година, престанала со работа во 1991 година, а подоцна целосно била повторно отворена во 2003 година.
Со железничката инфраструктура управува Железнички транспорт на Црна Гора на црногорска територија и Албански железници на албанска територија. Сепак, железничките услуги вообичаено ги оперира црногорскиот оператор помеѓу Подгорица и албанската станица Бајце, а Албански железници само помеѓу Бајце и Скадар.
Пругата се поврзува со железницата Белград-Бар и со железницата Никшиќ-Подгорица во Подгорица и со железницата Скадар-Вора во Скадар.
Подгорица–Скадар е стандардна железничка пруга долга 63,5 км, од кои 34 км поминуваат низ Албанија, а останатите 29,5 км преку Црна Гора. Како и другите железници низ Албанија, пругата не е електрифицирана. Последната станица на линијата во Албанија е железничката станица Бајзе.
Историја
Изградена помеѓу 1984 и 1985 година, товарната линија Подгорица-Скадар била првата меѓународна железница на Албанија. Започнала со работа на 11 јануари 1985 година со редовен сообраќај почнувајќи од 6 август 1986 година. Линијата престанала со работа во 1991 година поради трговските санкции во Југославија. Пругата Бајзе-Скадар (со исклучок на Хани и Хотит) била повторно отворена за употреба во февруари 1996 година. Повторното отворање на линијата Хани и Хотит-Бајза било закажано за 15 ноември 1996 година, но било откажано. Патеката подоцна била тешко оштетена поради граѓански немири во 1997 година.
Во април 2002 година била завршена реконструкцијата на линијата меѓу црногорската граница кај Хани, Хотит и Бајзе. До март 2003 година, линијата помеѓу Бајзе и Скадар била завршена со 365 милиони леки финансирани од албанската влада. Со церемонија одржана на 6 март 2003 година официјално било означено отворањето на Бајзе-Скадар. Во знак на меѓусебна соработка, тогашниот албански премиер Фатос Нано и тогашниот црногорски вицепремиер отпатуваа во Тузи во Црна Гора со специјален воз што сообраќа на оваа линија.
Идни планови
Постојат и други планови кои вклучуваат изградба на нова брза железничка линија меѓу Подгорица и Скадар.
Еден Арена
Еден арена — фудбалски стадион во Прага, Чешка. Се наоѓа во картот Вршовице. Сместивоста му е околу 21.000 седечки места и е најсовремен стадион во Чешка.
На него своите домашни натпревар ги игра екипата на Славија Прага, а повремено на Еден арена настапува и Чешката фудбалска репрезентација.
На 30 август 2013 тука се одиграл Суперкупот на УЕФА за 2013.
Црква на Христовото раѓање (Киев)
Црквата на Христовото раѓање (украински: Церква Різдва Христового ) е црква кој се наоѓа во Киев, Украина.
Овој христијански храм бил изграден во периодот од 1809 до 1814 година, на местото на стара дрвена црква, а како главен архитект бил Андреј Иванович Меленски. Црквата требало да биде готова многу порано, но во 1811 година во неа избувнал пожар. Новиот архитект Б. Гести во голема мера го променил архитектонскиот план на црквата. Црквата била целосно уништена по налог на комунистичката влада во 1935 година, а истата била повторно изградена во 2000-тите.
Железничка пруга Драч-Валона
Железничка пруга Драч-Валона (албански: Hekurudha Durrësi-Vlora) — претежно неупотребувана железничка линија што ги поврзува градовите Драч и Валона во западна Албанија. Станицата Валона е најјужната точка на албанскиот железнички систем.
Историја
Пред инаугурацијата на националната мрежа во 1940-тите, постоеле два одделни системи јужно од Драч на правци подоцна апсорбирани од сегашната железница: пруга од 19 милји која пренесувала битумен помеѓу рудникот во Селенс и пристаништето Скеле во близина на Валона и линија од 2 милји помеѓу Шкозет и Лекај.
Сегашната железница се градела во фази. Рогожине била најјужната станица во Албанија до 1968 година кога било завршено проширувањето до Фиер. Понатамошно проширување до Балш било отворено во 1975 година. Валона била стигната со друго проширување во 1985 година.
Ограничената услуга сè уште била во функција на линијата до 2015 година, но патничките услуги повеќе не сообраќале јужно од Фиер.
На приватната железничка компанија, Албраил, и била доделена концесија на железничкиот дел меѓу Фиер и Валона во февруари 2016 година и започнала со транспорт на сурова нафта од Фиер до Валона во декември 2018 година.
Последен Удар
Последен Удар — македонска панк рок, ои и стрит панк музичка група од Скопје.
Историја
Првите почетоци на групата датираат од летото 2017 година, кога се започнува со проби и создавање на првите песни и делови од песни. Кон крајот на есента 2017 и почетокот на 2018 година се комплетира конечниот и сегашен состав на членови на групата по што на почетокот на Март 2018 бендот го има својот прв самостоен настап во Скопје, при што во истиот месец остварува и втор настап во рамки на Пролетниот Урбан Денс Фестивал во Скопје заедно со Ритам Нереда. Во средината јуни одржуваат промоција на своето прво снимено EP со 5 песни на компакт диск, а во текот на летото одржуваат серија настапи и тоа свирки на: доделувањето на Македонските алтернативни награди (МАН) на Школка во Градскиот парк во Скопје, свирка на брод на Охридското Езеро во рамки на „United Along the Lake 2“ фестивалот, настап на Д Фестивал во Дојран и настап на Пивскиот фестивал во Ладовица, Србија. На 24 август 2019, Последен Удар го издаваат својот прв студиски албум насловен „Не сме како вас“, за што се одржала слушачка промоција на платото пред Младинскиот културен центар (МКЦ) во Скопје. Албумот содржи 10 песни од кои 9 на македонски и 1 на англиски јазик, снимени во студиото „1060“ во Скопје. Успешната година, бендот ја завршува со настап на петтото издание на фестивалот „Востание“ во МКЦ, на крајот на декември 2019 година. По сеопштиот застој во секојдневното општествено живеење и свирки и настани на музичката сцена поради светската пандемија од корона вирус, Последен Удар продолжува со настапи одржувајќи свирка заедно со Лоши Деца во скопскиот клуб „Хавана“ кон крајот на септември 2021 година.
Го негуваат звукот на панк рок, ои и стрит панк како и делумни хардкор примеси со изразени гитарски солажи, бас-линии и тапани, а текстовите на песните се целосно на македонски јазик во духот на дружењето, животот на улицата, фудбалот, другарувањето со пиво и алкохол, како и теми и од секојдневното општествено живеење во Македонија. Музичко влијание црпат од англиските ои панк бендови како Cock Sparrer, Cockney Rejects, Macc Lads, SHAM 69, The Business, канадскиот Bishops Green и др.
Џамија Ан-Нур Котараја
Џамијата Ал-Нур Кота Раја е муслимански храм кој се наоѓа во Џохор, Малезија.
Мртва стража (филм)
„Мртва стража“ - македонски телевизиски филм од 1970 година. Го режирал Бранко Гапо, а сценариото го напишал Димитар Шолев.
Кожани (округ)
Кожани (Περιφερειακή ενότητα Κοζάνης) — округ во Егејска Македонија (денес Грција), дел од периферијата Западна Македонија. Зафаќа површина 3.516 км2
Има население од 156.807 жители. Денес најголемиот дел се Грци, но има и Македонци, Власи и др. Административен центар е градот Кожани кој воедно е и најголем и главен град на целата периферија Западна Македонија.
Општини
Округот Кожани се дели на 5 општини, тука наведени со нивните бројки на картата.
Несвишки замок
Несвишкиот замок (белоруски:Нясвіжскі замак, Niasvižski zamak; руски: Несвижский замок; литвански: Nesvyžius) е замок кој се наоѓа во Белорусија. Објектот официјално од 2005 година била вклучен во списокот на УНЕСКО. Замокот е резиденција на Реџивилската фамилија. Имотот е во сопственост на Раџивилското магнатско семејство од 1533 година. Најважна градба на комплексот е црквата Корпус Кристи од 1603 година.
16 (број)
16 (шестнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 15 а претходник на бројот 17.
Општина Желино
Општина Желино — општина во Полог, Тетовско, Западна Македонија. Седиште на општината е селото Желино.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Желино е Блерим Сејди од редовите на Беса. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Желино е составен од 19 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Хилберсдорф
Хилберсдорф (Hilbersdorf) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Соседни општини
Општини близу Хилберсдорф се Кауерн, Линда кај Вајда, Рикерсдорф и градот Ронебург во округот Грајц, како и слободниот град Гера.
Општински единици
Во рамки на Хилберсдорф има две единици: Хилберсдорф и Русдорф.
Историја
Се верува дека основањето и населување на манастирот Милденфурт кај Виншендорф се случило во 12 век. Во текот на неговата турбулентна историја, селата припаѓале на Саксонија, на Алтенбург и конечно на Тирингија. Од 1952, па натаму, општината припаѓала на Округот Гера, како и на округот со истото име. Во 1990, Округот Гера бил припоен кон Тирингија. Во 1994, окрузите во Тирингија биле повторно оформени, а Хилберсдорф припаднал на округот Грајц.
Торинско-милански часослов
Торинско-милански часослов (или Миланско-торински часослов, Торински часослов итн.) – делумно уништен илуминиран ракопис, кој и покрај своето име не е строго часослов. Има исклучителен квалитет и важност, со многу заплеткана историја, како пред, така и по создавањето. Содржи неколку [минијатура (илуминиран ракопис)|минијатури]] од околу 1420 година кои му се припишани на уметникот познат како "Ханд Г" кој веројатно бил Јан ван Ајк, неговиот брат Хуберт ван Ајк, или уметник кој тесно поврзан со нив. Околу деценија подоцна Бартелеми д’Ајк можеби работел на некои од минијатурите. Од неколку делови од книгата, чуваниот во Торино бил уништен во пожар во 1904 година, но сепак постоја црно-бели фотографии.
Работата на ракописот започнала околу 1380 или 1390 година, и во текот на скоро шеесет години биле вклучени мноштво уметници, помошници и покровители за време на можеби седум посебни кампањи на работа. Неговиот концепт и првите листови биле нарачани од висок член на францускиот двор чиј идентитет е изгубен и главно вклучувал француски уметници. Пред 1413 година бил во сопственост на Жан де Бери, од 1420 во сопственост на Јохан III, кој договарал најмногу фламански уметници.
Раните листови се високо декоративни и украсени и завршени во рамките на меѓународните готски традиции, со стилизирани позадини, но релативно рамна длабочина на полето. Страниците за кои се смета дека се составени од средината на 1410-тите години покажуваат посебна вештина во портретирањето на перспективата, особено оние што му се припишуваат на Ханд Г.
Јасуо Харујама
Јасуо Харујама (роден на во  - починал на ) — поранешен  јапонски фудбалер.
Изничка керамика
Изничка керамика, или Изнички садови, именувана по градот Изник во западна Анадолија каде што се изработува — украсена керамика која се произведувала од последната четвртина на 15 век до крајот на 17 век.
Изник бил воспоставен центар за производство на едноставна глинена керамика со декорација со подглазура, кога, во последната четвртина од 15 век, занаетчиите во градот почнале да произведуваат висококвалитетна керамика со тело од фритвер насликано со кобалтно сино под безбојно проѕирно оловна глазура. Дизајните комбинирале традиционални отомански арабески обрасци со кинески елементи. Промената речиси сигурно била резултат на активната интервенција и покровителство од неодамна формираниот отомански двор во Истанбул, кој многу го ценел кинескиот сино-бел порцелан.
Во текот на 16 век декорацијата на керамиката постепено се менувала во стил, станувајќи се полабава и потечна. Биле воведени дополнителни бои. Првично тиркизната била комбинирана со темната нијанса на кобалтно сина, а потоа биле додадени пастелните нијанси на зелена и бледо виолетова боја. Од средината на векот грнчарите во Изник произведувале големи количества плочки за украсување на царските градби дизајнирани од архитектот Мимар Синан. Поврзано со производството на плочки било воведувањето на многу карактеристичната црвенкаста боја која започнала да ја заменува виолетовата и светлата смарагд зелена боја. Од последната деценија на векот ималое значително влошување на квалитетот и иако производството продолжило во текот на 17 век, дизајните останале лоши. Последната важна градба што била украсена со плочки од Изник била џамијата Султан Ахмед (Сина џамија) во Истанбул која била завршена во 1616 година.
Преглед: улога на кинескиот порцелан
По основањето на Отоманскот Царство на почетокот на 14 век, изничката керамика првично ги следела претходниците на Селџуското Царство.
По овој почетен период, садовите биле направени по имитација на кинески порцелан, кој бил многу ценет од османлиските султани. Со оглед на тоа што грнчарите не можеле да направат порцелан, произведените садови биле фритвер, тело на ниско горење кое главно се состои од силика и стакло.
Оригиналноста на грнчарите била таква што нивната употреба на кинески оригинали е опишана како адаптација наместо имитација. Кинеската керамика долго време била восхитувана, собирана и имитирана во исламскиот свет. Ова било особено така во Отоманскиот двор и Сафавидскиот двор во Персија, која имала важни колекции на кинески сино-бел порцелан. Ваквите кинески порцелани влијаеле на стилот на сафавидската керамика и имале силно влијание врз развојот на Изничката керамика. До средината на 16 век, Изник веже поседувал свој речник од цветни и апстрактни мотиви во тесни дизајни, користејќи ограничена палета. Декорацијата напредувала од чиста симетрија до суптилни ритми.
Потекло
Од втората половина на 19 век до 1930-тите европските колекционери биле збунети од различните стилови на Изничката керамика и претпоставувале дека тие потекнуваат од различни центри за производство на керамика. Иако сега се верува дека целата керамика била произведена во Изник (или Ќутахија), сепак често се користат претходните имиња поврзани со различните стилови. Во 19 век до 1860-тите, целата исламска керамика била вообичаено позната како „персиска“. Меѓутоа, помеѓу 1865 и 1872 година, Музејот де Клуни во Париз набавил збирка полихромна керамика со фритвер и дизајн кој вклучувал светла црвена боја. Бидејќи сите предмети од колекцијата биле добиени на островот Родос, погрешно се претпоставувало дека керамиката била произведена на островот и за овој стил бил прифатен терминот „родошка керамика“. Европските колекционери, исто така, купиле голем број парчиња украсени во сина, тиркизна, зелена и бледо виолетова боја, за кои се верувало дека потекнуваат од градот Дамаск во Сирија. Сино-белата керамика станала позната како „Аврам од Ќутахија“, бидејќи декорацијата била слична на онаа што некогаш била дел од колекцијата на Фредерик Ду Кане Годман, а сега се наоѓа во Британскиот музеј. Под глазурата на својата основа има натпис на ерменско писмо во кое се наведува дека садот бил „во спомен на Авраам, Божјиот слуга, на Котај [Кутахија]. во 959 година (1510). “. Како резултат на тоа, керамиката со слични спирални обрасци станала позната како „керамика од Златниот Рог“.
Дури во 1930-тите историчарите на уметност целосно сфатиле дека различните стилови на керамика веројатно се произведувале во Изник. Во 1957 година Артур Лејн, чувар на керамика во Музејот на Викторија и Алберт, објавил влијателен напис во кој ја прегледал историјата на производството на керамика во регионот и предложил серија датуми. Тој предложил дека „Абрахам од Ќутахија“ се произведувала од 1490 до околу 1525 година, „Дамаск“ и „Златен Рог“ биле произведувани од 1525 до 1555 година и „Родос“ од околу 1555 година до крајот на Изничката керамика кон почетокот на 18 век. Оваа хронологија е општо прифатена.
Изник и Ќутахија
„Абраам од Ќутахија“ од 1510 година не е единствениот сад со можно потекло од Ќутахија. Оштетено шише со вода украсено во стилот „Златен рог“ има два натписи со подглазура со ерменско писмо; едниот, датиран од 1529 година, се однесува на епископот Тер Мартирос, а другиот се однесува на садот како „предмет на Котајс“. Лејн тврдел дека е малку веројатно дека или „Абраам од Ќутахија“ или шишето со вода биле направени во Ќутахија. Меѓутоа, последователните археолошки ископувања во Ќутахија откопале фрагменти од саксии во сино-бел стил кои биле оштетени за време на производството што дава доказ дека во градот се произведувала грнчарија. Изгледа дека дизајните, материјалите и техниката на производство биле слични на оние што се користеле во Изник. Ќутахја е подалеку од Истанбул со помалку лесен пристап до главниот град и веројатно бил само мал центар за производство на керамика во 16 век. Сепак, веројатно е дека дел од керамиката што во моментов е означена како „Изник“ била произведена во Ќутахија. Историчарот на уметност Џулијан Раби напишал: „Во моментов немаме друг избор освен да ја наречеме целата отоманска глазирана керамика од 16 и 17 век со генеричката ознака „Изничка“ и да се надеваме дека со текот на времето ќе научиме да ја препознаваме дијагностичката одлики на современата керамика од Ќутахија.
Царски работилници во Истанбул
Во првата половина на 16 век во Истанбул се произведувала и сино-бела керамика обоена со подглазура. Во зачуваната книшка за 1526 година, во која се запишани платите исплатени на занаетчиите вработени во османлискиот двор, е наведен керамичар од Тебриз со десет помошници. Ќерамичарот веројатно бил еден од занаетчиите донесени во Истанбул откако Селим I привремено го зазел Тебриз во 1514 година. Работилниците за плочки се наоѓале во населбата Текфур Сарај во градот во близина на палатата Константин Порфирогенит Палеолог. Се верува дека занаетчиите биле одговорни за сите плочки на царските згради до изградбата на џамијата Сулејманије во 1550-тите. Повеќето од плочките биле украсени со обоени глазури користејќи ја техниката cuerda seca но во неколку случаи плочките биле обоени во кобалтно сина и тиркизна боја. Овие ќерамиди биле користени на облогите на фасадата на павилјонот на Светата мантија (Приватна одаја) во просторот на палатата Топкапи и во мавзолејот на Чобан Мустафа-паша (р. 1529) во Гебзе. Највпечатливи примери се пет екстремно големи правоаголни плочки, 1,25 метри во должина, кои се дел од фасадата на Собата за обрежување на палатата Топкапи. Иако зградата датира од 1641 година, се верува дека плочките потекнуваат од претходна градба на истата локација што била подигната во 1527-1528 година. Овие големи плочки се украсени со многу елаборирани дизајни што укажуваат на блиска вклученост на дворските дизајнери.
Иако нема преживеани записи кои детално го опишуваат производството на царската керамика, веројатно е дека грнчарите што ги изработувале плочките обоени со сино-бела глазура направиле и други предмети за дворот. Историчарот на уметност Ѓулру Нечипоглу предложил на царската работилница да и се припише необична позлатена светилка за џамија и украсна топка што доаѓаат од џамијата Јавуз Селим. Светилката и топката имаат натписни ленти со глазура во кобалтно сина боја, но самата џамија е украсена само со куерда сека плочка. Бројот на керамиџии вработени во царските работилници се намалил така што до 1566 година останале само тројца. Со изградбата на џамијата Сулејманије, Изник станал главен центар за производство на подглазурна плочки.
Милет (15 век)
Археолошките ископувања во Изник, спроведени од Октај Асланапа во раните 1960-ти, откриле дека градот бил важен центар за производство на едноставна глинена керамика многу пред воведувањето на сино-белите садови. Ископувањата откриле фрагменти од она што е збунувачки познато како „Милкетска изработка“. Откривањето на отпадоци од печка потврдило дека керамиката била произведена локално. Името потекнува од откривањето на парчиња за време на ископувањата на германскиот археолог Фридрих Саре во Милет на западниот брег на Анадолија во раните 1930-ти. Бидејќи Милет имал долга историја како центар за производство на керамика, погрешно се претпоставувало дека керамиката се произведувала локално и станала позната како „Милетска“. Денес се верува дека Изник бил главниот центар за производство, со помали количини кои се произведувале во Ќутахија и Акчалан. Ископувањата не дале јасен датум за керамиката, но се претпоставува дека припаѓа на 15 век. Археолошките докази од други локалитети во Турција сугерираат дека била произведувана во големи количини и широко распространета.
Милетската „опрема“ користела тело од црвена глина покриена со бел лив кој бил обоен со едноставни дизајни под проѕирна алкална оловна глазура. Дизајните обично биле во темно кобалтно сино, но понекогаш и во тиркизна, виолетова и зелена боја.
Фритски порцелан
Од крајот на 15 век, грнчарите во Изник почнале да произведуваат производи што биле украсени во кобалтно сина боја на бел фритвер под чиста глазура. И техниката на производство и дизајнот на долната глазура биле многу различни од оние што се користеле во производството на Милет. Овој порцелан се правел на Блискиот Исток од 13 век.
Фритскиот порцелан е композитен материјал направен од кварцен песок измешан со мали количини ситно мелено стакло (наречено фрит) и малку глина. Кога се пече, стаклениот фрит се топи и ги врзува другите компоненти заедно. Во 13 век, градот Кашан во Иран бил важен центар за производство на фритвер. Абу'л-Касим, кој потекнувал од семејство на грнчари во градот, напишал трактат за скапоцени камења во 1301 година, кој вклучувал поглавје за производство на фритвер. Неговиот рецепт специфицирал тело од фритвер што содржи мешавина од 10 делови силициум диоксид до 1 дел стаклен фрит и 1 дел глина. Не постои еквивалентен трактат за изработка на керамика во Изник, но анализата на преживеаните парчиња покажува дека грнчарите во Изник користеле приближно слични пропорции. Кашанскиот фрит се подготвувал со мешање кварц во прав со сода која делувала како флукс. Смесата потоа се загревала во печка. Во Изник, како и кварцот и содата, бил додаван и оловен оксид.
Со оглед на тоа што на пастата за фритвер и недостасувало пластичност и било тешко да се работи на тркалото, садовите ретко се правле во едно парче. Наместо тоа, тие биле формирани во посебни делови на кои им било дозволено да се исушат, а потоа залепени заедно со помош на паста за фрит. Оваа адитивна техника значела дека постоела тенденција конечните садови да имаат малку аголни форми. Садовите речиси сигурно се правеле со помош на калап закачен на грнчарско тркало. Грутка паста за фритвер би била расукана во лист слично како кога готвачот растура пециво. Листот би бил ставен на калапот за да се формира внатрешноста на садот. Долната страна на садот би била обликувана со шаблон додека калапот се ротира на тркалото. Кога пастата делумно ќе се исуши, работ би бил извајан рачно. Телото на фритверот било обложено со тенок слој. Имал сличен состав на пастата за фритвер што се користи за телото, но компонентите биле поситно мелени и повнимателно избрани за да се избегнат нечистотии од железо што би ја обезбојувале белата површина. Веројатно е додадено и органско врзивно средство. Иако во својот трактат Абу'л-Касим препорачал садовите за фрит да се исушат на сонце пред да бидат украсени, веројатно е дека керамиката во Изник добила печење со „бисквити“. Керамиката била насликана со пигменти кои биле измешани со стаклен фрит и мелени во влажна тава. За некои дизајни, контурите биле пробиени низ матрицата.
Во раниот период за украсување се користела само кобалтно сина боја. Кобалтната руда најверојатно била добиена од селото Камсар во близина на градот Кашан во централен Иран. Камсар долго време бил важен извор на кобалт и е спомнат од Абу'л-Касим Камсарин во својата расправа. Од околу 1520 година во палетата е додаден тиркиз ( бакарен оксид). Потоа следеле виолетова (манган оксид), зелена, сива и црна боја. Специфичното светло-црвено било воведено околу 1560 година. Дури и по воведувањето на низа различни пигменти, садовите понекогаш сè уште се произведувале со ограничена палета.
Стоката била застаклена со глазура од олово- алкален калај, чиј состав според анализите е утврдено дека е олово оксид 25-30 проценти, силициум диоксид 45-55 проценти, натриум оксид 8-14 проценти и калај оксид 4-7 проценти. Калај оксидот често се користи за да се направи глазура непроѕирна, но во Изник останува во раствор и е проѕирен.
Абу'л -Касим ја опишал употребата на земјени садови со соодветен капак. Иако садовите од Милет биле наредени во печката едни врз други, разделени со шпорети, недостатокот на траги на садовите од Изник сугерира дека биле користени сагари.
Сино-бела (1480-1520)
Во последните децении на 15 век, грнчарите во Изник почнале да произведуваат сино-бела керамика со фритвер со дизајни кои биле јасно под влијание на отоманскиот двор во Истанбул. Нема преживеани пишани документи кои даваат детали за тоа како дошло до ова. Најраното специфично спомнување на керамиката од Изник е во сметките за царските кујни на палатата Токапи за 1489–1490 година, каде што е забележано купување на 97 садови. Најраните предмети за податоци се сино-белите гранични плочки што го украсуваат мавзолејот (турбе) во Бурса на Шехзаде Махмуд, еден од синовите на Бајазит II, кој починал во 1506–1507 година.
Терминот „Аврам од Ќутахија“ се применува на раната сино-бела керамика од Изник бидејќи еверот „Аврам од Ќутахија“, кој датира од 1510 година, е единствениот документиран сад. Историчарот на уметност, Џулијан Раби, тврди дека терминот е погрешен бидејќи еверот е нетипичен и наместо тоа го предложил терминот „Баба Накаш“ по името на водечкиот дизајнер прикачен на царскиот двор во Истанбул. Најраните преживеани предмети од фритвер од Изник, кои датираат веројатно околу 1480 година, се верува дека се група садови обоени во темно кобалтно сино во кое голем дел од густата декорација е во бела боја на сина позадина. Садовите имаат посебни области со отомански арабески и кинески цветни дизајни. Комбинацијата на овие два стила се нарекува Руми-Хатаи каде Руми ги означува отоманските арабески обрасци, а Хатаи цветните инспирирани од Кина. Се верува дека многу од прецизно насликани арабески мотиви од овој ран период се под влијание на османлиската металопреработка.