cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мими Спонг
Кариера
Во 2013 година, Филмската соба на SFI одржала конференција наречена Филмска политика 2020, поканувајќи ги шведските филмаџии да зборуваат за филмската политика. Спанг била претставник на шведските продуценти, заедно со Питер „Пиодор“ Густафсон. Спанг изјавила дека верува во цитатот за развојот на шведската филмска продукција да ја започне својата еволуција во врска со човечката разновидност во филмската индустрија.
Препознавање
Кариерата на Спанг започнала солидно кога нејзиниот дипломски проект Виктор и неговите браќа ја освоил шведската награда Гулдбаге за најдобар краток филм во 2002 година. Неколку нејзини проекти добиле повеќе награди и номинации за продукција и екипа, како и за глумечка екипа. A Soap ја добила Сребрената мечка и најдоброто деби на Берлинале во 2006 година. Во 2009 година, Heaven's Heart бил награден со Guldbaggen. Филмот „ Водење“ од Спанг бил номиниран за наградата „Змеј“ на Меѓународниот филмски фестивал во Гетеборг и за наградата „Нов талент“ во ЦПХ Пикс. Себе бил номиниран за наградата Dragon 2010 и за најдобар прв игран филм на Берлинале 2010 година. Во 2011 година, Себе ја освоил наградата Гулдбаге за најдобар филм. На Call Girl му биле доделени четири награди Guldbagge, како и неколку меѓународни фестивалски награди.
Филмот на Спанг Кокпит ја освоил наградата за најдобар филм на QX Gaygala 2013 година. Blowfly Park е уште еден филм што го продуцирала Спанг, а неговата главна улога Сверир Гуднасон ја освоил наградата за најдобар глумец на Меѓународниот филмски фестивал во Солун 2014 година и Гулдбаген 2015 година.
Џинот бил награден со повеќе награди, на пр Специјална награда од жирито на филмскиот фестивал во Сан Себастијан, Гулдбаген најдобар филм, најдобро сценарио и најдобра шминка. 2016 година. Компанијата Spångs Garagefilm International продуцирала Аматери и ја освоила наградата GIFF 2018, Dragon Award за најдобар нордиски филм. Спанг била ко-продуцент на убиството во Конго што ја освоил најдобрата машка улога (Тобијас Сантелман) на наградите Аманда 2019 година.
Ремец
Ремец (Râmeţ, Einsiedel) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живее 751 жител.
Хелен Данетун
Во 1980 година, Хелен Данетун се стекнала со титулата магистер на науки во применета физика и електротехника на Универзитетот Линкепинг, Шведска, а во 1987 година со докторска диплома по применета физика. Во 1996 година станала вонреден професор, а во 1994 година виш предавач. Во 2002 година била назначена за професор по физика на Универзитетот Линкепинг.
Била раководител на Катедрата за физика, хемија и биологија (IFM) 2000 -2003 година и декан на Институтот за технологија 2004–2011 година. Во јуни 2011 година била назначена за ректор на Универзитетот Линчопинг, функција што ја задржа до 30 јуни 2020 година.
Хелен Данетун служи како водечки технички советник во шведското Министерство за образование и била член на управниот одбор на Шведската фондација за стратешки истражувања 2010-2011 и на шведската технолошка делегација (Teknikdelegationen) 2008–2010 година.
Делани (Горна Лужица)
Делани (горнолужички за „низина“) — вообичаеното име за нискиот, поголем дел од поранешниот имот на опатијата Сент Мариенстерн во Паншвиц-Кукау во германска Лужица. Регионот е во центарот на областа Бауцен покрај реката Клостервасер во Горна Лужица. Се наоѓа помеѓу селата Рекелвиц (горнолужички: Worklecy) на југ и Витихенау (горнолужички: Kulow) на север и е дел од срцето на денешниот лужичко јазичен регион.
Други села во Ралбиц-Розентал се Ралбиц, Розентал, Шенау и Солшвиц. Од 16-ти до 19-ти век, сите гореспоменати села паднале на територијата на опатијата Мариенстерн и затоа жителите сè уште се католици денес.
Џовани Батиста Моргањи
Џовани Батиста Моргањи (1682 - Падова, 5 декември 1771), познат италјански и светски медицински научник, еден од пионерите на новите сфаќања во лекувањето на болестите, втемелувач на патолошката анатомија. Во делото „За жариштата и причините на болестите“ ја збогатил медицината со првите описи на некои болести, како што е заболувањето на срцето, туберкулозата на бубрезите, акутна атрофија на црниот дроб и други.
Денко Скаловски
Денко Скаловски (роден на во ) е доктор по филозофски науки и универзитетски професор по филозофија.
Животопис
Скаловски е роден во Скопје во 1956 година. Студира театарска режија, а потоа филозофија на Филозофскиот факултет во Белград. Високото образование го продолжил во Скопје и 1981 година дипломирал на Институтот за филозофија на Филозофскиот факултет во Скопје. Магистрирал во 1992 година со тезата „Етиката на одговорноста кај Ханс Јонас“, а докторирал 2000 година на тема „Антиподите на современата филозофија на музиката“.
Ги истражува филозофијата на културата, филозофијата на уметноста (естетиката), филозофијата и родот (gender), етиката и политиколошката публицистика. Се занимава со преведување и редакција на филозофски и социолошки дела од странски јазици, посебно од германски.
Работи како редовен професор на Институтот за родови студии на Филозофскиот факултет во Скопје. Од 2010 година е постојан соработник на Институтот за филозофија при универзитетот Јохан Волфганг Гете во Франкфурт - Германија. Член е на Филозофското друштво на Македонија и на Меѓународното Хегелово друштво, со центар во Хајделберг - Германија. Скаловски е истакнат активист на Еколошкото движење на Република Македонија од 1989 година, и потпретседател на Зелената партија на Македонија - ДОМ од 2013.
На локалните избори 2013 година е избран за советник во Советот на Град Скопје.
Ана Линдхолм
Ана Линдхолм (родена на 2 јуни 1965 година во Малме, Шведска) е шведска глумица.
Месија (општина)
Месија — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 107 жит./км2, население од 3296 жители (2004).
Клајнбрембах
Клајнбрембах (Kleinbrembach) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Бутштет.
Географија
Елерслебен се наоѓа во источниот дел на Тириншката Котлина помеѓу Етерсберг и Фине.
Тончи Хуљиќ
Тончи Хуљиќ (29 октомври 1961) — хрватски музичар, текстописец и музички продуцент.
Животопис
Во 1990 година, по распадот на Југославија, Хуљиќ беше меѓу првите хрватски музичари кој воведе елементи на народната музика од другите поранешни југословенски републики во неговиот репертоар. Иако многу рок критичари го обвинија Хуљиќ за покренување на турбо фолкот во хрватската музика, Магазин стана веројатно најпопуларната музичка група во Хрватска во тоа време. Нејзината популарност продолжува низ републиките од поранешна Југославија.
Во тоа време, Хуљиќ ги покажува и своите менаџерски способности и ја основа издавачка куќа Тоника, која е меѓу највлијателните во Хрватска. Хуљиќ исто така има напишано многу популарни мелодии за хрватскиот пијанист Максим Мрвица, како што се "Нострадамус" и најголемиот хит на Максим, "Хрватски рапсодија".
Првиот соло албум на Хуљиќ се вика "Waterland". Хуљиќ беше еден од судиите на втората сезона на Икс-Фактор Адриа.
NGC 978B
NGC 978B — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 978B се споменува и како MCG 5-7-17, KCPG 71B.
Откривање
Објектот е откриен на 22 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 978B е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. NGC 978B има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 34 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 50' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Други поделби
Проучување на NGC 978B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9823. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2328. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Славољуб Срниќ
Црвена ѕвезда од Белград
Славољуб Срниќ бил создаден и обликуван како професионален фудбалер во младинската екипа на составот на Црвена ѕвезда. Некои набљудувачи и коментирачи на српскиот фудбал младиот Славољуб го нарекувале како „ученик на тренерот Огњен Короман“. Тренерот Александар Кристиќ го избрал Срниќ за да настапува за составот на Црвена ѕвезда од Белград на 6 ноември 2010 година на натпреварот од Суперлигата против екипата на ОФК Белград. Подоцна браќата Срниќ биле позајмени од екипата на Црвена ѕвезда на блискиот тим и воедно расадник за играчи, екипата на ФК Сопот. Браќата Славољуб и Драгољуб, подоцна биле позајмени на составот на Чукарички, каде што имале многу поголема минутажа, но и многу повеќе успеси.
Чукарички
За времето како позајмен играч во екипата на Чукарички од составот на Црвена ѕвезда, Славољуб бил прогласен од страна на „Моцарт спорт“ за најкорисен играч во српската прва лига. По истекот на третманот како позајмени играчи, Славољуб и неговиот брат одбиле да се вратат во екипата на Црвена ѕвезда од Белград и по многу проблеми во преговорите во месец јуни 2013 година сепак биле продадени на составот на Чукарички.
Репрезентација
Срниќ бил повикан од страна на тренерот Радован Ќурчиќ да го замени повредениот Лазар Марковиќ во репрезенатцијата на Србија У21. Тоа се случило на 7 октомври 2013 година за квалификаците на УЕФА за Европското првенство У21 2015 година. На тој натпревар не успеал да влезе во игра и покрај директниот повик. Својот прв натпревар за репрезентацијата го одиграл на 9 септември 2014 година, во победата од 4:1 против селекцијата на Северна Ирска У21. На својот прв натпревар како стартер, Славољуб Срниќ успеал да постигне два гола.
Космос-1797
Космос-1797 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 ноември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1797 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1472 км, а најмалото на 1444.
Ѓорѓи Филиповски
Ѓорѓи Филиповски (с. Суровичево, Леринско, 6 мај 1919 — Скопје, 21 декември 2019) — македонски професор и научник од областа на педологијата - науката за почвите, агрохемијата и земјоделството. Член на МАНУ од нејзиното основање.
Образование и работен век
Основно училиште и гимназија завршил во Битола 1937 година. Од 1937 до 1941 година студирал на Земјоделско шумарскиот факултет (Земјоделски отсек) во Земун. Дипломирал во Софија во 1942 година на Земјоделско шумарскиот факултет. Докторирал на Земјоделскиот факултет во Земун.
Активно учествувал во прогресивното студентско движење пред војната и во НОВ, веднаш по окупацијата. Од 1942 до 1944 година е асистент по Педологија на Земјоделско-шумарскиот факултет во Софија. Од 1945 до 1947 година е шеф на Педолошко-агротехничкиот отсек при Земјоделско-испитателниот интитут во Скопје. Во 1947 година е избран за предавач, 1949 година за доцент, 1954 година за вонреден и 1960 година за редовен професор по предметот Педологија на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје. Од основањето на Факултетот е шеф на Катедрата по педологија и агрохемија. Во учебната 1948/1949 година бил шеф на Земјоделскиот оддел, во 1949–1950 година продекан и во 1955–1956 година декан на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје. Држел предавања на III степен по предметот Мелиоративна педологија во Скопје и бил хонорарен професор на III степен на Земјоделско-шумарскиот факултет во Белград. По катастрофалниот земјотрес во Скопје, во 1963/64 и 1964/65 учебна година бил ректор на Универзитетот во Скопје. За редовен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 18 август 1967 година.
Научна дејност
Објавил над 200 научни трудови и 19 монографии во наши и странски списанија. Две монографии му се преведени на англиски јазик во САД. Трудовите му се од повеќе области на педологијата, областа на географијата, генезата и класификацијата на почвите, како и од областа на мелиорациите и ерозијата на почвите. Негово капитално дело е „Почвите на Република Македонија“ во 6 томови во издание на МАНУ. Во 2016 е промовирана напишаната студија од 250 страници во која се објавени резултатите од седумдецениските истражувања на почвите на Република Македонија заедно со Педолошка карта.
Како експерт на ФАО бил во повеќе земји на Југоисточна Европа во врска со составувањето на педолошки карти, a како експерт на нашата земја престојувал во Египет во врска со користењето на водите од Асуанската брана за мелиорација на солените почви. Бил на специјализација, студиски престој или присуствувал на меѓународни и национални конгреси и држел предавања и реферати во повеќе земји: во САД, СССР, Велика Британија, Франција, СР Германија, Австрија, Швајцарија, Чехословачка, Романија, Бугарија, Грција, Турција и Египет.
Награди и признанија
Бил член на Меѓународното друштво за проучување на почвите, бил потпретседател и претседател на Југословенското друштво за проучување на почвите во Белград и на неговата Секција во Скопје, член на редакциониот одбор на научното списание „Земљиште и биљка“ (Белград), главен уредник на Годишниот зборник на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје, член на Универзитетскиот совет, член на Сојузниот фонд за научна работа и на комисиите на Сојузниот совет за координација на научните дејности, член на Управните одбори за наградите: АВНОЈ - „29 Ноември“ (Белград) и „11 Октомври“ (Скопје), како и член на Републичкиот совет за научна работа и др.
Промовиран е за doctor honoris causa (почесен доктор) на Универзитетот во Брадфорд (Англија). Во 1973 година е избран за член на Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина.
Во 2007 година бил одликуван со Орденот за заслуги за Македонија.
ICMPv6
Технички детали
ICMPv6 пораките можат да бидат класифицирани во две категории: пораки за грешки и пораки за информации. ICMPv6 пораките се транспортираат со IPv6 пакети во кои IPv6 Next Header вредноста е 58.
Формати на пакети
ICMPv6 пакетот се содржи од заглавие и содржина на протоколот. Заглавието се содржи од три полиња: тип (8 бита), код (8 бита) и контролен збир (16 бита). „Тип“ го укажува типот на порака. Вредностите кои се движат од 0 до 127 се пораки за грешка, додека вредностите од 128 до 255 определуваат информациска порака. Вредноста во полето „код“ зависи од типот на пораката и овозможува додатно ниво на грануларност на порака. Полето „контролен збир“ овозможува минимално ниво на заверка на интегритетот на ICMP пораката.
Контролен збир на пораки
ICMPv6 добавува само минимален степен на заштита и заверка на интегритетот на пораките, преку вклучувањето на 16-битни суми за проверки во заглавјето на пораките. Овој збир се пресметува почнувајќи со псевдо-заглавје за IPv6 полињата, според IPv6 стандардот, којшто се состои од изворот и одредиштате за пораките, како и од должината на пакетите и последното поле во заглавјето, кое е по дефиниција 58. Следејќи го ова псевдо-заглавје, збирот се продолжува со ICMPv6 пораката, во која збирот е почетно поставен на 0. Збирот се пресметува според IP стандардите користејќи 16-битен единечен комплемент, продолжено со комплементирањето на самиот збир и внесувајќи ја во соодветното поле. Забележете дека ова се разликува од начинот на којшто збирот се пресметува за IPv4 во ICMPv4, но е многу слично со пресметките во TCP.
Обработка на порака
Кога ICMPv6 јазол ќе прими пакет, мора да преземе акции што зависат од типот на пораката. ICMPv6 протоколот мора да го ограничи бројот на пораки за грешки пратени до исто одредиште, за да се избегне преоптоварување на мрежата. На пример, ако јазол продолжува да препраќа пораки за грешка, ICMP ќе ја сигнализира грешката на првиот пакет, и ќе продолжи да го прави тоа периодично, со фиксен минимум период, или со фиксен максимум товар на мрежата. ICMP порака за грешка никогаш не смее да се прати како одговор на друга ICMP порака за грешка.
Порта (телекомуникации)
Во телекомуникациите, терминот порта''' го има следното значење:
Насочувачите претставуваат посебни случаи на порти.
Портите, познати како претворачи на протокол,може да работат на било кој слој од OSI моделот. Задачата на портата е многу покомплексна од онаа на насочувачот или преклопникот. Типично, портата мора да врши претворање на еден протоколво друг.
Детали
Порта претставува мрежна точка која функционира како влез  во друга мрежа. На Интернет, еден јазол или сопирачка точка може да биде или портен јазол или јазол-домаќин (крајна точка). И компјутерите на корисниците на Интернет и компјутери кои служат за опслужување на корисниците со мрежни места се јазли на домаќинот(host-от), додека јазлите кои ги поврзуваат мрежите една со друга се порти. На пример, компјутерите кои го контролираат сообраќајот меѓу мрежите во една компанија или компјутерите кои се користат од страна на семрежните услужници (ISPs) за поврзување на корисници на интернет се портни јазли.
Во мрежата за компанијата, компјутерскиот опслужувач  често делува како портен јазол, и исто така дејствува и како  proxy опслужувач и firewallопслужувач. Портата често се поврзува и со насочувач, кој знае каде да се насочи одреден пакет на податоци кој пристигнува на одредена порта, и преклопник(switch), кој му обезбедува вистински пат во и надвор од портата на даден пакет.
На IP мрежата, клиентите треба автоматски да испратат IP пакети до одредиште со определена subnet маска на мрежната порта. Subnet маската го дефинира опсегот на IP мрежа. На пример, ако мрежата има базна(основна) IP-адреса 192.168.0.0 и subnet маска 255.255.255.0, тогаш сите податоци кои одат на надворешната IP-адреса 192.168.0.X ќе бидат испратени на таа мрежна порта. Додека при препраќање на IP пакет до друга мрежа, портата може или не може да направи претворање на мрежната адреса.
Портата е суштинска одлика на повеќето насочувачи, иако други уреди (како било кој компјутер или опслужувач), може да функционираат како порта.
Компјутер што работи под Microsoft Windows го опишува оваа стандардна функција на мрежите како  делење на Интернет врска; која ќе функционира како порта, нудејќи поврзаност помеѓу Интернет и внатрешната мрежа. Ваквиот систем исто така би можел да се употребува и како DHCPопслужувач. Динамички Домаќински Конфигурациски протокол (DHCP) е протокол кој се користи од страна на мрежните уреди (клиентите) за да добијат  параметри потребни за клиентите да работат со еден мрежен Интернет Протокол (IP). Со користењето на овој протокол, обемот на работа на системската администрација во голема мера се намалува, и уредите можат да се додаваат на мрежа со минимални или никакви рачни конфигурации.
Интернет-во- Портата на Орбитата
Интернететот на портата на орбитата (I2O) е машина која дејствува како конектор помеѓу компјутерите или уредите поврзани на интернет и компјутерските системи кои орбитираат(кружат) околу Земјата, како сателити, па дури и екипажот на вселенските летала. Ваквата врска се прави кога I2O воспоставува стабилна врска меѓу вселенските летала и компјутер или мрежа на компјутери поврзани на интернет, ваква врска може да бидат контролните сигнали, аудио честотите, па дури и видливиот спектар на сигнали.
Проектот HERMES е прв од овој вид за уредите за да постанат функционални. Контролен центар на вселенски летови HERMES-A/MINOTAUR стана функционален на 6 јуни 2009 година и е управуван од страна на претставниците на 34 земји на UNOOSA симпозиум на малите сателити за одржлив развој во Грац, Австрија на 10 септември 2009 година. Проектот HERMES е иницијатива на Еквадорската цивилна вселенска агенција и има максимална покриеност од 22,000 километри, HERMES-A би требало да биде првата од петте мрежни порти која ги опфаќа цела Јужна Америка. HERMES-A/MINOTAUR не само што е способен за пренос на податоци, туку и на глас.
ПроектотGENSOе иницијатива од NASA и ESA, а се очекува да започне со функционирање во април 2010 година, и би требало да има покриеност низ целиот свет.
Стара Река (Пиринска Македонија)
Стара Река или Вранештица (Стара река, Вранещица) — река во Горноџумајско, Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 29 км. Извира од југоисточните делови на планината Влаина.
Реката извира под името Вранештица на надморска височина од 1.727 м, од кладенец во најјужниот дел на планината Влаина, 1,6 км јужно од нејзиниот првенец Кадиица (1.924 м). Првично тече на север во стрмна, длабока и шумовита долина. По ммалото В’чковци на с. Сухострел свртува на североисток, и овде служи како граница меѓу општините Симитли и Горна Џумаја (Благоевград). Во долното течение е насочена кон исток, а долината е поширока и со поблаги страни. Завршува како десна притока на Струма во селото Железница, Општина Симитли.
Сливот на реката зафаќа, што претставува 0,55 % од вкупниот слив на Струма.
Главна притока е Дебочичка Река (лева).
По течението на реката има три села: Сухострел, Брестово и Железница, сите во Општина Симитли.
На десниот брег на реката, западно од с. Тросково се наоѓа манастирот „Св. Арахангел Михаил“.
Одредишта на Jetairfly
Ова е список на места до кои сообраќа авиопревозникот Jetairfly.
Џузепе Унгарети
Џузепе Унгарети ( - Милано, ) бил италијански поет, кој се смета за еден од најславните поети во својата земја. Автор е на збирките песни „Болка“, „Песни“, „Ветена земја“ и „Крик и пејзажи“.
Ингрид Детер де Франкопан
Тира Ингрид Хилдегард Детер де Франкопан (родена 1936 година) е шведски научник за меѓународно право, професор по Линдхаген на универзитетот во Стокхолм, адвокат и автор на повеќе книги.
Образование и кариера
Детер докторирала во 1962 година на Правниот факултет на Универзитетот во Оксфорд; нејзината дисертација била Моќ на донесување договор за меѓународните организации. Завршила уште еден докторат во 1965 година на Универзитетот во Стокхолм ; нејзината дисертација била Создавање закон од меѓународни организации. Од 1988 година, таа била Карл Линдхаген професор по меѓународно право на Универзитетот во Стокхолм, а исто така имала поврзаност со Лондонската школа за економија.
Сауроподи
Сауропода, чии членови се познати како сауроподи (од sauro- + -pod“, гуштер“) — клад од сауриски диносауруси. Сауроподите имале многу долг врат, долги опашки, мали глави (во однос на остатокот од нивното тело) и четири дебели нозе како столбови. Тие се познати по огромните големини што ги достигнале некои видови, а групата ги вклучува најголемите животни што некогаш живееле на копно. Добро познати родови вклучуваат Брахиосаурус, Дилподокус, Апатосаурус и Бронтосаурус.
Најстарите познати недвосмислени диносауруси од сауропод се познати уште од раната Јура. Исаносаурус и Антетонитрус првично биле опишани како сауроподи од периодот на тријас, но нивната возраст, а во случајот и на Антетонитрус, исто така, и неговиот статус на сауропод, потоа биле доведени во прашање. Сауроподоморфните патеки слични на Сауропода од формацијата Флеминг Фјорд ( Гренланд ) може, сепак, да укажуваат на појава на групата во доцниот тријас. Од крајот на Јура (пред 150 милиони години), сауроподите станале широко распространети (особено диплодоцидите и брахиосауридите ). Во Доцната Креда, една група сауроподи, титаносаури, ги заменила сите други и имале скоро глобална распространетост. Како и да е, како и со сите други не-птичји диносауруси, живи во тоа време, титаносаурусите изумреле во настанот на исчезнување креда-палеоген. Фосилизирани остатоци од сауроподи биле пронајдени на секој континент, вклучително и на Антарктикот.
Името Сауропода е смислено од Отниел Марш во 1878 година и потекнува од грчки, што значи „стапало на гуштер“. Сауроподите се една од најпрепознатливите групи на диносауруси и станале термин во популарната култура поради нивната импресивна големина.
Опис
Сауроподите биле тревојади (растителни), обично со прилично долг врат четириножни (четири нозе), често со запчести (во форма на шпатула: широки на врвот, тесни на вратот) заби. Тие имале мали глави, масивни тела, а повеќето имале долги опашки. Нивните задни нозе биле дебели, прави и моќни, завршувајќи на стапалата со пет прсти, иако само внатрешните три (или во некои случаи и четири) имале канџи. Нивните предни екстремитети биле прилично витки и обично завршувале со раце слични на столб, изградени за поддршка на тежината; честопати само палецот имал канџи. На многу илустрации на сауроподи во телото им недостасуваат овие факти, неточно прикажани сауроподи со копита кои ги затвораат нозете без канџи или повеќе од три канџи или копита на рацете. Проксималните каудални пршлени се крајно дијагностички откриени за сауроподите.
Големина
Најдефинирачката одлика на сауроподите била нивната големина. Дури и џуџестите сауроподи (можеби од 5 до 6) метри, или 20 долги стапки) биле сметани меѓу најголемите животни во нивниот екосистем . Нивните единствени вистински конкуренти според големината биле китовите, како синиот кит . Но, за разлика од китовите, сауроподите биле првенствено копнени животни.
Нивната структура на телото не се разликувала многу како другите диносауруси, можеби поради ограничувањата во големината, но тие покажале голема разновидност. Некои, како диплоодоцидите, имале неверојатно долги опашки, кои можеби биле во можност да ги користат како камшик како сигнал или да ги одвратат или повредат грабливците, или да направат звучен ѕид. Суперсаурус, на 33-34 метри долг, бил најдолгиот сауропод познат од разумно комплетни остатоци, но и други, како стариот рекордер, Диплодокус, биле исто така долги. Холотипот (и сега изгубен) пршлен на Amphicoelias fragillimus (сега Марапунисаурус) можеби потекнувало од животно долго 58 метри; неговата вертебрална колона би била значително подолга од онаа на синиот кит. Сепак, истражувањето објавено во 2015 година претпоставува дека проценките за големината на A. fragillimus можеби биле претерани. Најдолгиот познат диносаурус од разумен фосилен материјал е веројатно Аргентиносаурусот хуинкуленсис со проценка на должината од 35 до 36 метри според најновите истражувања. Сепак, гигантскиот примерок од Баросаурус BYU 9024 можеби бил уште поголем, достигнувајќи должина од 45-48 метри (148-157 стапки).
Најдолгото копнено животно што живее денес, мрежестиот питон достигнува должина од само 6,95 метри
Другите, како брахиосауридите, биле екстремно високи, со високи рамена и екстремно долги вратови. Највисокиот сауропод бил примерок од гигантот Баросаурус со височина од 22 метри. За споредба, жирафата, највисоката од сите живи копнени животни, има само 4,8 - 5,5 метри височина.
Најдобар доказ укажува на тоа дека најмасивни биле Аргентиносаурусите (65-80 метрички тони ), Маменчисаурусите (60-80 метрички тони  ), гигантскиот примерок од Баросаурус (60-80 + метрички тони ) и Патаготитанот со Пуертасаурусот (50-55 метрички тони). Имало и слаби (и сега исчезнати) докази дека таканаречениот Брухаткајосаурус можеби тежел над 175 метрички тони, но ова е доведено во прашање. Наводната фибула е веројатно фемур на животно нешто поголемо од Драдноутус . Тежината на Amphicoelias fragillimus се проценува на 122,4 метрички тони но истражувањето од 2015 година тврди дека овие проценки можеби биле многу претерани. Дополнителни откритија укажуваат на голем број видови кои веројатно достигнале или надминале тежина од 40 тони. Најголемото копнено животно живо денес, грмушкиот слон, тежи не повеќе од 10,4 метрички тони.
Меѓу најмалите сауроподи биле примитивниот Омденосаурус (4 метри висок со 13 метри должина), џуџестиот титаносаурус Магјаросаурус (6 метри должина),, и џуџестиот брахиосаурид Европасаурус, (6,2 метри должина). Неговиот мал раст веројатно бил резултат на изоларно џуџест потег кај популација на сауроподи изолирани на остров на доцната Јура во денешната област Лангенберг во северна Германија. Диплодоцидот сауропод Брахитрахелопан бил најкраткиот член во својата група поради невообичаено краткиот врат. За разлика од другите сауроподи, чиј врат можел да порасне и до четири пати поголем од грбот, вратот на Брахитрахелопан бил пократок од 'рбетот.
Фосили од можеби најголемиот диносаурус некогаш пронајдени се откриени во 2012 година во провинцијата Неукен, северозападна Патагонија, Аргентина. Се верува дека тие потекнуваат од титаносаурус, кои биле меѓу најголемите сауроподи.
Екстремитети и стапала
Како масивни четириножни животни, сауроподите развиле специјализирани екстремитети на гравипорталната (товарна) тежина. Задните нозе биле широки и задржувале три канџи кај повеќето видови. Особено невообичаени во споредба со другите животни биле високо модифицираните предни стапала (манус). Предните стапала на сауроподите биле многу различни од оние на современите големи четириножци, како што се слоновите. Коските на раката биле наредени во целосно вертикални колони, со крајно редуцирани коскени прсти (и покрај тоа што не е јасно дали најпримитивните сауроподи, како што Вулканодон и Барапасаурус, имале таква претходница). Предните стапала биле толку модифицирани во евздуроподи, што поединечни цифри не би биле видливи во животот.
Распоредот на колоните на коските на предните нозе (метакарпалните ) бил полукружен, така што отпечатоците од предните нозе на сауропод се во форма на потковица. За разлика од слоновите, отпечатените докази покажуваат дека на сауроподите немало никакво обложување за да ги поддржат предните стапала, што ги прави вдлабнати. Единствената канџа видлива кај повеќето сауроподи била карактеристичниот нокт на палецот (поврзан со цифрата I). Речиси сите сауроподи имале таква канџа, иако не е позната со каква цел служела. Ноктот бил најголем (како и висок и странично зарамнет) кај диплодоцидите и многу мал кај брахиосауридите, од кои некои се чини дека целосно го изгубиле ноктот врз основа на доказите.
Титаносаурусите можеби го изгубиле ноктот на палецот целосно (со исклучок на раните форми, како што е Јаненшија ). Титаносаурусите биле најневообичаени меѓу сауроподите, бидејќи покрај надворешната канџи, тие целосно ги изгубиле прстите на предната нога. Напредните титаносауруси немале прсти, и оделе само на „трупците“ во форма на потковица, составени од колонарните метакарпални коски.
Отпечатените докази од Португалија покажуваат дека, барем кај некои сауроподи (веројатно брахиосауриди), дното и страните на колоната на предните нозе најверојатно биле покриени со мали, боцкави скали, што оставале отпечатоци. Кај титаносаурусите, краевите на метакарпалните коски кои допирале со земјата биле невообичаено широки и квадратни, а некои примероци ги зачувуваат остатоците од мекото ткиво што ја покриваат оваа област, што укажува на тоа дека предните нозе биле обложени.
Воздушни вреќи
Дупчењето на коските на сауропод како птица било препознаено на почетокот на студијата за овие животни и, всушност, барем еден примерок од сауропод пронајден во 19 век (Орнитопсис) првично бил погрешно идентификуван како птеросаурус (летачки влекач).
Оклоп
Некои сауроподи имале оклоп. Имале родови со мали шипки на опашот, како Шуносаурус, и неколку титаносаури, како што се Салтасаурус и Ампелосаурус, имале мали коскени остеодерми кои покривале делови од нивните тела.
Перл (програмски јазик)
Perl — динамички програмски јазик за општа намена. Негов творец е Лари Вал кој го создаде во 1987 година и неговата оригинална намена беше да ја направи обработката на извештаите полесно. Од тогаш има претерпено многу промени и ревизии и стана многу популарен помеѓу програмерите. Перл има преземено некои елементи од другите јазици како Ц и др. Перл овозможува лесна и едноставна манипулација со текстуални податотеки. Се користи и во графичкото програмирање, адмнистрација на системот, мрежно програмирање, апликации кои бараат пристап до дата на податоци и CGI програмирање на веб.
Сауроподи
Заби
Студија на Мајкл Д'Емик и неговите колеги од Универзитетот Стони Брук открила дека сауроподите еволуирале високи стапки на заби за за да бидат во чекор со нивните големи апетити. Студијата сугерира дека Нигерсаурус, на пример, го заменувал секој заб на секои 14 дена, Камарасаурус го заменувал секој заб на секои 62 дена, а Диплодокус го заменувал секој заб еднаш на секои 35 дена. Научниците откриле дека квалитетите на забот влијаат на тоа колку време требало за да расте новиот заб. На забите на Камарасаурус им требало подолго време да пораснат од оние за Дилодокусот бидејќи биле поголеми.
Исто така, било забележано од Д'Емик и неговиот тим дека разликите помеѓу забите на сауроподите, исто така, укажуваат на разлика во исхраната. Диплодокусот јадел растенија ниско до земјата а Камарасаурусот прелистувал лисја од горните и средните гранки. Според научниците, специјализирањето на нивните диети им помогнало на различните тревојади диносауруси да коегзистираат.
Перл (програмски јазик)
Структура на јазикот
Во Перл минималната програма Hello world може да се напише:
Додека во канонична форма е многу поопширна и изгледа вака:
Сауроподи
Врат
Вратовите на сауроподите биле над 15 метри долги, цели шест пати подолги од светскиот рекорд на вратот на жирафата. Овозможувањето на ова било голем број на основни физиолошки одлики. Целокупната голема димензија на телото на диносаурусите и четиридадечкиот став обезбедувале стабилна основа за поддршка на вратот, а главата била еволуирана да биде многу мала и лесна, губејќи ја можноста за орална обработка на храната. Смалувајќи ги главите на едноставни алатки за берба кои ги внесувале растенијата во телото, на сауроподите им требало помалку енергија за да ги кренат главите и на тој начин биле во можност да развијат вратови со помалку густи мускули и сврзно ткиво. Ова драстично ја намалило вкупната маса на вратот, овозможувајќи понатамошно издолжување.
Перл (програмски јазик)
Структура на јазикот
Верзијата на Перл 5.10 ни претставува таканаречена  функција која индиректно додава нов карактер кон излезот правејќи ја минималната "Hello world" програма уште помала:
Сауроподи
Врат
Сауроподите исто така имале голем број на адаптации во нивната скелетна структура. Некои сауроподи имале дури 19 вратни пршлени, додека скоро сите цицачи се ограничени на само седум. Покрај тоа, секој пршлен бил исклучително долг и имал голем број празни места во нив кои биле исполнети само со воздух. Систем со воздушни вреќички поврзан со просторите не само што ги осветлувало долгите вратови, туку ефикасно го зголемувал протокот на воздух низ душникот, помагајќи им на суштествата да дишат доволно воздух. Со развивање на пршлени кои се состојат од 60% воздух, сауроподите биле во можност да ја минимизираат количината на густа, тешка коска без да ја жртвуваат можноста да земат доволно големи вдишувања за да го напојат целото тело со кислород. Според Кент Стивенс, компјутерски моделирани реконструкции на скелети направени од пршлени укажуваат на тоа дека вратовите на сауроподите биле способни да избришат големи области за хранење без потреба да ги движат нивните тела, но не биле во можност да бидат повлечени во позиција многу над рамената за да ја истражат областа.
Перл (програмски јазик)
Модификатори
Регуларните изрази во Перл може да имаат модификатори. Ова се единични изрази кои можат да го модификуваат значењето на изразот:
Бидејќи компактната синтакса на регуларни изрази може да ги направи збиени и тајни, модификаторот беше додаден во Перл за да им помогне на програмерите да пишуваат повеќе читливи регуларни изрази. Им овозможува на програмерите да сместуваат whitespace и коментари во регуларниот израз:
Сауроподи
Екологија
Кога за прв пат биле откриени сауроподи, нивната огромна големина натерала многу научници да ги споредат со денешните китови. Повеќето студии во 19 и почетокот на XX век заклучиле дека сауроподите биле преголеми за да ја издржат нивната тежина на копно и затоа морале да биле главно водни. Повеќето животни реставрации на сауроподи во уметноста низ првите три четвртини од 20 век ги прикажале целосно или делумно потопени во вода. Овој ран поим бил ставен под сомнеж, започнувајќи во 50-тите години на минатиот век, кога студија на Кермак (1951) покажала дека, ако животното се потопи во неколку метри вода, притисокот би бил доволен за фатално пропаѓање на белите дробови и дишните патишта. Сепак, ова и другите рани студии за екологијата на сауропод имале недостатоци во тоа што тие игнорирале значителен број докази дека телата на сауроподите биле претежно проникнати во воздушни вреќи. Во 1878 година, палеонтологот Коуп дури ги нарекол овие структури како да „пловат“.
Почнувајќи од 1970-тите, започнале да се истражуваат ефектите на воздушните вреќи на сауроподите врз нивниот наводен воден начин на живот. Палеонтолозите како Кумбс и Бакер го користеле ова, како и докази од седиментологијата и биомеханиката, за да покажат дека сауроподите биле првенствено копнени животни. Во 2004 година, Д.М. Хендерсон забележале дека, поради нивниот широк систем на воздушни вреќи, сауроподите би биле подвижни и немало да можат да ги потопат нивните торза целосно под површината на водата; со други зборови, тие би лебделе и немало да бидат во опасност од колапс на белите дробови поради притисокот на водата при пливање.
Доказите за пливање во сауроподи доаѓаат од фосилни патеки за кои повремено се открива дека ги зачувуваат само впечатоците од предниот дел (манусот). Хендерсон покажал дека таквите патеки може да се објаснат со сауроподи со долги предни екстремитети (како што се макронарците ) кои лебдат во релативно плитка вода доволно длабоко за да ги задржат пократките задни нозе од долниот дел и да ги користат предните екстремитети за да ловат напред. Сепак, поради нивните пропорции на тело, пловечките сауроподи исто така би биле многу нестабилни и лошо прилагодени за подолги периоди во водата. Овој начин на водено движење, во комбинација со неговата нестабилност, го натерало Хендерсон да ги опише сауроподите во вода како „вртоглави ловџии“.
Иако сауроподите не можеле да бидат водни како што биле историски прикажани, постојат докази дека тие претпочитаат влажни и крајбрежни живеалишта. Стапалата на сауроподите обично се наоѓаат по крајбрежјето или преминуваат поплавни рамнини, а фосилите на сауропод често се наоѓаат во влажни средини или се мешаат со фосили на морски организми. Добар пример за ова би биле остатоците во наоѓалиштата на лагуната на шкотскиот остров Скај.
Родителска грижа
Многу редови докази на фосили,, укажуваат на тоа дека сауроподите биле животни кои формирале стада. Сепак, составот на стадата се разликувал помеѓу видовите. Некои коскени корита (Bone bed), на пример, место од Средната Јура во Аргентина, се чини дека покажуваат стада составени од лица од различни возрасни групи, мешајќи малолетници и возрасни. Сепак, голем број други фосилни места и патеки покажуваат дека многу видови на сауроподи патувале во стада одделени според возраста, а малолетниците формирале стада одделени од возрасните. Таквите одделени стратегии за пасење се пронајдени кај видови како што се Аламосаурус, Белусаурус и некои диплодоциди.
Во прегледот на доказите за различни типови стада, Мајерс и Фиорило се обиделе да објаснат зошто се чини дека сауроподите често формирале одделени стада. Студиите за микроскопско трошење на забите покажуваат дека малолетни сауроподи имале исхрана која се разликувала од нивните возрасни колеги, па затоа пасењето заедно немало да биде толку продуктивно како што се одгледувало одделно, каде што одделни членови на стадото можеле да се хранат на координиран начин. Огромната разлика во големината помеѓу малолетниците и возрасните исто така може да учествувала во различните стратегии за хранење. Бидејќи сегрегацијата на малолетници и возрасни мора да се случила наскоро по изведувањето, Мајерс и Фиорило заклучиле дека возрасните можеби не покажувале многу голема родителска грижа. Од друга страна, научниците кои проучувале стада сауроподи мешани по возраст, сугерирале дека овие видови можеби се грижеле за своите млади подолг временски период пред младите да достигнат зрелост. Една студија од 2014 година сугерира дека времето од положување на јајцето до времето на изведување веројатно било од 65 до 82 дена. Не е познато точно колку се разликува сегрегираното наспроти возрасното пасење во различни групи сауроподи. Можеби треба да се откријат дополнителни примери на григорозно однесување од повеќе видови сауроподи за да се откријат повеќе податоци.
Став
Диплодоцидите, од друга страна, се чини дека биле добро прилагодени за триподен став. Диплодоцидите имале центар на маса директно над колковите, давајќи им поголема рамнотежа на двете нозе. Диплодоцидите исто така имале и најподвижни вратови на сауроподи, добро мускулест карличен појас и пршлени на опашката со специјализирана форма што ќе и овозможи на опашката да носи тежина на точката што ја допирала со земјата. Малисон заклучил дека диплодоцидите биле подобро прилагодени на одгледувањето отколку слоновите, кои тоа го прават повремено во дивината,
Држење на главата и вратот
Постои полемика околу тоа како сауроподите ги држеле главата и вратот и положбите што би можеле да ги постигнат во животот. Различни истражувања кои го разгледуваат проблемот од аспекти, како неутрална артикулација на пршлен на вратот и проценка на опсегот на движење, метаболички и енергетски потреби од неверојатно долги вратови и споредба со живи животни, дошле до различни заклучоци. Тврдењето дека долгите вратови на сауроподи биле користени за прелистување на високи дрвја е доведено во прашање врз основа на пресметките за потребната енергија за создавање на артериски крвен притисок за главата доколку се држи исправено. Овие пресметки сугерираат дека ова би зафаќало приближно половина од неговиот внес на енергија. Понатаму, за снабдување со крв во главата, вертикално крената, би бил потребен крвен притисок од околу 700 mmHg (= 0,921 бари ) во срцето. За ова би биле потребни срца 15 пати поголеми од срцата на китовите со слична големина. Ова се користи за да се тврди дека поверојатно е дека долгиот врат обично се држел хоризонтално за да им се овозможи да се хранат со растенија на многу широко подрачје без потреба да ги преместуваат своите тела - потенцијално голема заштеда на енергија за 30 до 40 тони животни. Како поддршка на ова, реконструкциите на вратот на Диплодокус и Апатосаурус покажуваат дека тие се во основа исправени со нежен пад, ориентирајќи ги главата и вратот во „неутрално, неизмастено држење на телото“.
Сепак, истражувањето на живи животни тврди дека повеќето живи тетраподи вообичаено ја креваат основата на вратот кога се будни. Инференција од коските за „неутрални положби“, што укажува на поголема хоризонтална положба, може да биде несигурна. Истражувањето објавено во 2013 година, кое ги проучувало вратовите на нојот, сепак ја довело во сомнеж проценетата флексибилност на вратот на сауроподот. Студиите на Метју Кобли и сор. откриваат, користејќи компјутерско моделирање, дека мускулните прицврстувања и 'рскавицата присутни во вратот веројатно ќе ја ограничат флексибилноста до значителен степен. Авторите предупредувале да не се проценува опсегот на движење од само користење коски. Ова откритие исто така открива дека сауроподите можеби требало да ги преместат целите тела за да имаат подобар пристап до областите каде што можат да пасат и да ја разгледуваат растителноста.
Патеки и движење
Патеките на движење на сауроподите и другите фосилни стапалки (познати како „ихнити“) се познати од изобилството докази присутни на повеќето континенти. Ихнитите помогнале во поддршката на другите биолошки хипотези за сауроподите, вклучително и општата анатомија на предниот и задниот дел од стапалото (види екстремитети и стапала погоре). Општо земено, отпечатоците од предната нога се многу помали од задните стапала и често се во форма на полумесечина. Повремено ихнитите зачувуваат траги од канџи и помагаат да се потврди кои групи на сауроподи изгубиле канџи или дури делови на предната нога.
Патеките на движење на сауроподите од формацијата Вилар дел Арзобиспо во Шпанија го поддржуваат григорозното однесување на групата. Патеките се можеби послични на Sauropodichnus giganteus од која било друга ихногенера, иако се претпоставува дека се од базална титаносауриформа. Патеките се широко распространети, а групацијата близу до Sauropodichnusморфологијата на манусот е во облик на грав и морфологијата на песот е суптриаголна. Не може да се идентификува дали стапалата на стадото биле предизвикани од малолетници или возрасни, поради недостаток на претходна поединечна идентификација на возраста. Општо, патеките се поделени во три категории врз основа на растојанието помеѓу спротивните екстремитети: тесен мерач, среден мерач и широк мерач. Мерачот на патеката може да помогне да се утврди колку биле широко поставени екстремитетите на разни сауроподи и како тоа може да влијаело на начинот на нивното одење. Студија од Деј и колегите од 2004 година открила дека може да се најде општа шема меѓу групи напредни сауроподи, при што секое семејство на сауроподи се одликува со одредени мерачи на патеки. Откриле дека повеќето сауроподи, освен титаносаурусите, имаат екстремитети со тесен мерач, со силни впечатоци на големите канџи на палецот на предната нога. Патеки со среден мерач со впечатоци на ноктите на предниот дел веројатно припаѓаат на брахиосауридите и други примитивни титаносаурируми, кои се развивале со пошироко поставени екстремитети, но ги задржувале своите канџи. Примитивните вистински титаносауруси, исто така, го задржале ноктот на предните нозе, но развиле екстремитети со широк мерач. Екстремитетите со широк мерач биле задржани од напредни титаносаури, патеки од кои се гледа широк мерач и недостаток на канџи на предната нога.
Повремено, се наоѓаат само патеки од предниот дел. Фалкингем и сор. користеле компјутерско моделирање за да покаже дека ова може да се должи на својствата на подлогата. Овие треба да бидат исправни за да се зачуваат трагите. Разликите во површината на задните екстремитети и предните екстремитети, а со тоа и притисокот на допирот со подлогата, понекогаш може да доведат до зачувување на патеките од предниот дел.