cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар I
Грчко-персиски војни
Сите податоци за владеењето на Александар I се поврзани со неговото учество во Грчко-персиските војни, каде Македонија се нашла на средината на овој судир, па колку и да сакал Александар не можел да остане настрана од овој настан на векот како што го нарекол Херодот. Македонија се наоѓала на патот од Босфорот до Стара Грција, па секој поход на самите Персијци морал да минува низ Македонија. Александар бил поврзан со Персијците преку залогот што лично тој им го дал уште за време на владеењето на неговиот татко Аминта I а со Хелените одржувал добри трговски врски бидејќи Македонија во тоа време била најзначајниот извор за снабдување на дрво, кој бил од суштинска важност за Хелените бидејќи најголем дел од хеленската флота била изградена од македонско дрво. Со доаѓањето на власт на Ксеркс I (486 г.п.н.е), Персија презела поголеми дејствија против Хелените.
Хелените со помош на информациите добиени од Александар I, за борбениот план на Персијците успеале да ги добијат Битката кај Платаја (август 479 г.п.н.е) и Битката кај Микела. Иако во Битката кај Платаја, Александар I учествувал од страната на Персија, тој со овој стратешки потег, всушност успеал да ја ослободи Македонија од персиската ависност. Во 480 г.п.н.е. ce случил решавачкиот поход на Ксеркс (предвден од Мардониј), по којшто Александар ги предупредува Хелените за персиската воена сила и правците по кои ќе се движат.
Сепак, и покрај поразот на Персијците, Александар не се откажува веднаш од вазалството. Им дозволил да се повлечат на македонска територија.
Дури потоа, следел колежот. Над 43.000 преживеани Персијци биле убиени од војските на Александар во устието на реката Струма. Така, Александар I, не само што ја зацврстил независноста на Македонија, туку тој и ја проширил нејзината територија со освојувањето на Крестонија и Бисалтија во долниот тек на реката Стримон (Струма), со сребрените рудници на планината Дисорон (Круша), а со тоа ги принудил и горномакедонските племиња да ја признаат неговата власт.
Зајакнување на Македонската држава
Експлоатацијата на сребрените рудници му овозможила да да започне со ковање на првата македонска монета. Појавата на голем број емисии на пари во негово време, сведочи за развиеноста на стоково-паричните односи во тогашна Македонија и ги илустрира новата сила и просперитетот на зајакнатата македонска држава. Ги удрил темелите на моќта на македонската држава. Особено е заслушен за нејзиното економско и политичко стабилизирање. Според податоците, видливо е дека Александар спроведувал вешта политика во односите со тогашните воени сили, а во корист на Кралството Македонија.
Грците уште 30 години војувале со Персија.
Овој период има подвоеност на териториите на Древна Македонија. Имено, Долна Македонија ја сочинувале широката рамнина околу Солунскиот Залив, на југозапад до планината Олимп, како и долните теченија на реките Бистрица, Мегленица, планините Пирена, Каракамен, долниот тек на реката Вардар, а на исток до Струма. А пак, Горна Македонија ја сочинувале полузависните кнежевства Орестида, Елимеја, Еордаја и Линкестида.
Семејство
Пердика Втори владеел 35 години (448 - 413). Тој имал уште тројца браќа: Филип, Менелај и Аминта, кои никогаш не станале кралеви, односно врховни владетели. Синот на Менелај е Аминта Втори, а брат му Аминта е татко на Аридеј, кој пак е татко на Аминта Трети. Занимливо е тоа што македонските кралеви Аминта Втори и Аминта Трети владееле еден по друг и историографијата не може да ги разграничи.
Пердика Втори имал и сестра Стратоника што ја оженил со тракискиот крал Сеут Втори.
1638 во книжевноста
1638 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Халимеда (месечина)
Халимеда или Нептун IX — повратна неправилна месечина на Нептун. Откриена е од Метју Џ. Холман, Џон Џ. Кавеларс, Томи Грав, Весли К. Фрејзер и Ден Милисављевиќ на 14 август 2002 година.
Име
Халимеда, како и многу надворешни месечини на Нептун, го носи името на една од Нереидите, педесетте ќерки на Нереј и Дорис. Пред објавувањето на неговото име на 3 февруари 2007 година (IAUC 8802), Халимеда била позната по привремената ознака S/2002 N 1.
Орбита
Халимеда го има вториот најголем ексцентричен и третата најголема наклонета орбита околу Нептун. Ова е илустрирано на дијаграмот во однос на другите неправилни месечини на Нептун. Месечините над хоризонталната оска ја следат ротацијата на Нептун, а месечините под него се движат спротивно од ротацијата на Нептун. Жолтите сегменти се протегаат од перицентарот до апоцентарот, покажувајќи ја ексцентричноста.
Физички одлики
Халимеда има пречник од околу 62 километри (под претпоставка дека албедото е 0,04) и се појавува неутрален (сив) на видливата светлина. Со оглед на многу сличната боја на месечината со онаа на Нереида заедно со големата веројатност (41%) за судир во минатиот век на траење на Сончевиот Систем, се претпоставува дека месечината може да биде фрагмент од Нереида.
Полимијалгија реуматика
Полимијалгија ревматика (ПМР) е синдром кој се одликува со болка или вкочанетост, вообичаено во вратот, рамената, надлактиците и колковите, но може да се појави низ целото тело. Болката може да биде ненадејна или да прогредира во текот на одреден период. Повеќето поединци со ПМР се разбудуваат со мускулна болка; сепак има случаи во кои болката се јавува навечер или имаат болка и вкочанетост преку целиот ден.
Третманот на ПМР вклучува кортикостероиди земени перорално. Кај повеќето пациенти третманот трае две до три години.
ПМР за првпат била регистрирана како посебна болест во 1966 во приказ на случај на 11 пациенти од болницата Маунт Синај во Њујорк. Името го добила од грчкиот збор Πολυμυαλγία полимијалгија, што значи „болка во повеќе мускули“.
Знаци и симптоми
Широк спектар на симптоми може да индицираат дека лицето има полимијалгија ревматика. Класичните симптоми вклучуваат:
1637 во книжевноста
1637 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Полимијалгија реуматика
Знаци и симптоми
Околу 15% од луѓето дијагностицирани со полимијалгија ревматика исто така имаат и темпорален артеритис, и околу 50% од луѓето со темпорален артеритис имаат полимијалгија ревматика.
Епидемиологија
Не постојат предуслови кој поединец ќе развие полимијалгија ревматика, но некои фактори покажуваат поврзаност со заболувањето.
Буенос Аирес
Буенос Аирес (шпански: Buenos Aires - „добар ветер, добар воздух“) е метропола и најголем град во Аргентина. Расположен е на десниот брег на реката Ла Плата при нејзиното влевање во Атлантскиот Океан.
Населението на градот е 2 746 761 жител според пописот од 2005 година. Жителите на Буенос Аирес се главно Аргентинци од шпански и италијански потекла, но има со арапски, еврејски, кинески и корејски потекла.
Историја
Основач на првиот град кој денес се наоѓа на местото на Буенос Аирес бил шпанецот Педро де Медоса, под името Nuestra Señora Santa María del Buen Aire. Овој град бил напуштен во 1541 година за повторно да биде населен 1580 година. Самиот град не се ширел драстично сѐ до XVIII век, кога станал многу важно поморско подрачје. Во 1776 година градот станал главен на тогашното кралство на Шпанија, под името Rio de la Plata. На почетокот од XIX век, градот имал население од околу 50 000 жители.
Во 1806 година, градот бил окупиран од страна на Британците. Шпанија во тој момент не била доволно силна за да го одбрани градот, па самото население се дигнало на бунт и само се ослободило. Тоа всушност ја претставува и борбата на Аргентина за самостојност. Со нападот на Наполеон Бонапарт над Шпанија, на 25 мај 1810 година била прогласена првата независна влада на Буенос Аирес. Независноста на Аргентина, пак, е прогласена на 9 јули 1816 година во градот Тукуман, на север од земјата.
Индустрија
Извозот на земјоделските производи во Европа тотално придонеле за промена на градот во повеќе планови. Денешната архитектура на градот настанала токму во тогашно време. Во 1913 година, градот добил подземна железница, а една година подоцна, на објавениот попис на населението е установено дека во главниот град на Аргентина живеат околу 1 500 000 жители. Тоа продолжило и во наредните декади, така што веќе во шеесеттите години на минатиот век градот имал 3 000 000 жители.
Религија
Поголемиот број од населението на Буенос Аирес се припадници на католицизмот, но има и јудаисти и муслимани.
NGC 1646
NGC 1646 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1646 се споменува и како ESO 84-SC30.
1636 во книжевноста
1636 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
NGC 1646
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1646 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m. NGC 1646 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 37 м 39,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 11' 49".
Други поделби
Проучување на NGC 1646 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Гробишта (Доброшани)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во штипското село Доброшани. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 600 метри северно од селото, покрај коритото на суводолицата на Слатински Дол се откриени гробови со насоченост исток-запад и со различни конструкции. Едни се од камени плочи, а други од реден камен, со и без покривни плочи.
1635 во книжевноста
1635 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Добротица
Добротица (Добротица; Dobrotici или ;  во византиски документи; Dobrodicie во џеновски документи ) — бугарски благородник, владетел на де факто независното Кнежевство Карвуна и тврдината Калиакра од 1354 до 1379–1386 година.
Етничкото потекло на Добротица е спорно, како последица на тоа, едни го сметаат бугарски благородник од династијата Тертер (од куманскиот клан Тертероба ), други го сметаат Влав (најчесто од страна на романските историчари), а трети за христијанизиран Турчин. Венецијански извори од крајот на 14 век го бележат Добротица како „деспот на Бугарите“ ( DESPOTUM BULGARORUM DOBROTICAM ) и на неговото подрачје како „ делови од Загора (Бугарија) подредени на Доботица “ ( PARTES ZAGORAE SUBDITAS DOBROTICAE ).
Во 1346 година, Добротица и неговиот брат Теодор биле испратени заедно со 1.000 војници од добруџанскиот владетел Балик да и помогнат на византиската царица Ана Савој ска во граѓанската војна против Јован VI Кантакузенос, но биле поразени од Јоргос Факразес. Следната година, по смртта на Балик, тој станал владетел на Добруџа. Во 1348 година Добротица ја презел тврдината Мидија и до 1356 година успеал да ги заземе Козјак (денешен Обзор) и Емона од Византијците.
Црква Свети Димитриј Ростовски (Киев)
Црквата се наоѓала на Бајковските гробишта. Изградбата на оваа дрвена црква започнала во 1839 година и била звршена две години подоцна.
Мизиц
Мизиц (Miesitz) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Мизиц се наоѓа во долината на Орла, западно автопатот А9 и градот Триптис.
1634 во книжевноста
1634 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Туатара
Туатара (Sphenodon punctatus) се енденмични влекачи на Нов Зеланд. И покрај нивната блиска сличност со гуштери, тие се дел од посебна лоза, редот Rhynchocephalia. Името туатара потекнува од маорскиот јазик и значи „врвови на грбот“. Единствениот постоечки вид туатара е единствениот преживеан член од неговиот ред. Ринхокефалците настанале за време на Тријасот (пред~250 милиони години), достигнале светска дистрибуција и врвна разновидност за време на Јура и со исклучок на туатарите, биле изумрени пред 60 милиони години. Поради оваа причина, туатарите се од интерес за проучување на еволуцијата на гуштери и змии, како и за реконструкција на изгледот и навиките на најраните дијапсиди, група амниотски четириношци во кои спаѓаат и диносаурусите (вклучувајќи ги и птиците) и крокодилите.
Туатарите се зеленикаво-кафеави и сиви и тежат до 1.3 килограми со боцки гребод 80 цм по должината на грбот, особено изразен кај мажјаците. Тие имаат два реда заби во горната вилица кои се преклопуваат еден ред на долната вилица, што е единствено меѓу живите видови. Тие се способни да слушаат, иако немаат надворешно уво и имаат уникатни одлики во нивниот скелет, некои од нив очигледно еволутивно задржани од рибите.
Туатарите понекогаш се нарекуваат „живи фосили“, што предизвика значајна научна дебата. Овој термин во моментов е застарен меѓу палеонтолозите и еволутивните биолози. Иако туатарите ги зачувале морфолошките одлики на нивните мезозојски предци (пред 240-230 милиони години), нема докази за континуиран фосилен запис за да го поткрепи ова. Видот има помеѓу 5 и 6 милијарди базни парови на секвенца на ДНК, речиси двојно поголема од онаа на луѓето.
Туатарата е законски заштитена уште од 1895 година. Втор вид бил препознаен во 1989 година, ''С. guntheri'',, но од 2009 година бил рекласифициран како подвид. Туатара, како и многу домашни животни на Нов Зеланд, се загрозени од губење на живеалиштето. Туатарите биле исчезнати на копното, а преостанатите популации биле ограничени на 32 острови.
За време на рутинските работи за одржување во Зеландија кон крајот на 2008 година, било откриено гнездо на туатара. Се смета дека ова е прв случај на успешно размножување на туатара во дивината на северниот остров во Нов Зеланд во над 200 години.
Опис
Туатарите се најголемите рептили во Нов Зеланд. Возрасниот ''С. punctatus'' машките со мерка 61 сантиметри во должина и женските 45 цм. Туатарите се сексуално диморфни, мажјаците се поголеми. Туатарите на Братскиот остров се малку помали, тежат до 660 г.
Нивните бели дробови имаат една комора без бронхии.
Зеленикаво-кафеавата боја на туатара одговара на нејзината околина и може да се менува во текот на нејзиниот животен век. Туатара ја отфрла кожата најмалку еднаш годишно како возрасни, и три или четири пати годишно како малолетници. Половите на туатара се разликуваат по повеќе од големината. Боцкиот гребен на грбот на туатара, направен од триаголни, меки набори на кожата, е поголем кај мажјаците и може да се зацврсти за прикажување. Машкиот стомак е потесен од женскиот.
Череп
Предокот на дијапсидите имал череп со два отвори во темпоралниот регион – горната и долната темпорална фенестра на секоја страна од черепот ограничена со целосни лакови. Горната вилица е цврсто прикачена на задниот дел на черепот. Ова создава многу цврста, нефлексибилна конструкција. Черепот на туатара има слична структура, со горните и долните временски отвори.
Врвот на горната вилица е како клун и одвоен од остатокот од вилицата со засек. Има еден ред заби во долната вилица и двоен ред во горната, при што долниот ред совршено се вклопува помеѓу двата горни реда кога устата е затворена.
Структурата на виличниот зглоб овозможува долната вилица да се лизне нанапред откако ќе се затвори помеѓу двата горни реда на заби. Овој механизам им овозможува на вилиците да се стрижат низ хитинот и коските. Фосилите покажуваат дека механизмот на вилицата започнал да се развива пред најмалку 200 милиони години. Забите не се заменуваат. Како што нивните заби се трошат, постарите туатари мора да се префрлат на помек плен како дождовни црви, ларви и голтки, и на крајот мора да ја џвакаат храната помеѓу мазните коски на вилицата. Вообичаена заблуда е дека туатарите немаат заби и наместо тоа имаат остри проекции на коската на вилицата, иако хистологијата покажува дека тие имаат глеѓ и дентин со пулпа шуплини.
Мозокот на Сфенодон исполнува само половина од волуменот на неговиот ендокраниум. Овој дел всушност го користеле палеонтолозите кои се обидувале да го проценат обемот на мозоците на диносаурусите врз основа на фосили. Сепак, процентот на туатара ендокраниумот окупиран од неговиот мозок можеби не е многу добар водич за истиот дел кај мезозојските диносауруси бидејќи модерните птици се преживеани диносауруси, но имаат мозоци кои заземаат многу поголем релативен волумен во ендокраниумот.
Очи
Очите можат да се фокусираат независно и се специјализирани со три типа фоторецептивни клетки, сите со фини структурни одлики на ретинални конусни клетки кои се користат и за дневно и за ноќно гледање, и tapetum lucidum кој се рефлектира на мрежницата за да го подобри видот во темно. Исто така, на секое око има трет очен капак, мембраната за раздразнување. Присутни се пет визуелни опсински гени, што укажува на добар вид на боја, можеби дури и при слаба осветленост.
Париетално око (третото око)
Туатара има трето око на горниот дел од главата наречено париетално око. Има своја леќа, париетален приклучок кој наликува на рожница, мрежница со структури слични на прачка и дегенерирана нервна врска со мозокот. Париеталното око е видливо само кај младенчињата, кои имаат проѕирна дамка во горниот центар на черепот. По четири до шест месеци, се покрива со непроѕирни лушпи и пигмент. Неговата употреба е непозната, но може да биде корисна за апсорпција на ултравиолетовите зраци за производство на витамин Д, како и за одредување на циклусите на светлина/темна и помош при терморегулација. Се покажа дека некои саламандери ги користат нивните епифизни тела за да ја согледаат поларизираната светлина и на тој начин да ја одредат положбата на сонцето, дури и под облачно покривање, помагајќи ја навигацијата.
Слух
Заедно со желките, туатара ги има најпримитивните слушни органи меѓу амниотите. Нема тапанче и ушна дупка, им недостига тимпан, а шуплината на средното уво е исполнета со лабаво ткиво, претежно масно (масно) ткиво. Стременот доаѓа во контакт со квадратот (кој е неподвижен), како и со подјазичната коска и сквамозалот. Влакните клетки се неспецијализирани, инервирани и од аферентните и од еферентните нервни влакна и реагираат само на ниски фреквенции. Иако слушните органи се слабо развиени и примитивни без видливи надворешни уши, тие сепак можат да покажат фреквентен одговор од 100 до 800 херци, со врвна чувствителност од 40 dB на 200 херци.
Рецептори за мирис
Животните кои зависат од сетилото за мирис за да го фатат пленот, да избегаат од предатори или едноставно да комуницираат со околината во која живеат, обично имаат многу рецептори за мирис. Овие рецептори се изразени во дендритичните мембрани на невроните за откривање на мириси. Туатарата има неколку стотици рецептори, околу 472, многу повеќе слични на птиците отколку на големиот број рецептори што може да ги имаат желките и крокодилите.
'Рбетот и ребрата
Туатара 'рбетот е составен од амфикоелни пршлени во облик на песочен часовник, конкавни и пред и позади. Ова е вообичаената состојба на рибините пршлени и на некои водоземци, но е единствена за туатарите во амниотите.
Туатара има гастралија, коски слични на ребра, наречени и желудочни или стомачни ребра, претпоставената прадедовска особина на дијапсидите. Ги има кај некои гуштери, каде што главно се направени од 'рскавица, како и крокодили и туатара, и не се прикачени на 'рбетот или торакалните ребра. Вистинските ребра се мали проекции, со мали, закачени коски, наречени нецинатни процеси, кои се наоѓаат на задниот дел на секое ребро. Оваа одлика е присутна и кај птиците. Туатара е единствениот жив тетрапод со добро развиена гастралија и унцинатни процеси.
Во раните тетраподи, гастралиите и ребрата со унцинатните процеси, заедно со коскените елементи како што се коскените плочи во кожата (остеодерми) и клавикулите (клучната коска), би формирале еден вид егзоскелет околу телото, заштитувајќи го стомакот и помагајќи да се држи во цревата и внатрешните органи. Овие анатомски детали најверојатно еволуирале од структури вклучени во движењето дури и пред 'рбетниците да се осмелат на копно. Гастралија можеби била вклучена во процесот на дишење кај раните водоземци и рептили. Карлицата и рамените појаси се распоредени поинаку од оние на гуштерите, како што е случајот со другите делови на внатрешната анатомија и нејзините лушпи.
Опашка и грб
Боцливите плочи на грбот и опашката на туатара повеќе наликуваат на оние на крокодил отколку на гуштер, но туатара ја дели со гуштери способноста да ја скине опашката кога ќе ја фати предатор, а потоа да ја регенерира. Повторното растење трае долго и се разликува од она на гуштери. Добро илустрирани извештаи за регенерација на опашката во туатара се објавени од Алибарди и Мејер-Рокоу.
Таксономија и еволуција
Туатара, заедно со другите сега изумрени членови од редот Сфенодонтија, припаѓаат на суперредот Лепидосаурија, единствениот преживеан таксон во лушпаровидни. Скваматите и туатарите покажуваат опашка автотомија (губење на врвот на опашката кога се загрозени) и имаат попречни клоакални процепи. Потеклото на туатара веројатно лежи во близина на поделбата помеѓу Лепидосауроморфа и Архосауроморфа. Иако туатарите личат на гуштери, сличноста е површна, бидејќи семејството има неколку одлики единствени меѓу влекачите. Типичната форма на гуштер е многу вообичаена за раните амниоти; најстариот познат фосил на рептил, Хилономус, наликува на модерен гуштер.
Стари Гробишта (Ново Село)
Стари Гробишта — археолошко наоѓалиште во штипското село Ново Село. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Северозападно од селото, односно од североисточната страна на наоѓалиштето Бара, под ридот Плоча има зарамнето плато на кое се претпоставува постоење на некропола.
Туатара
Таксономија и еволуција
Туатарите првично биле класифицирани како гуштери во 1831 година кога Британскиот музеј добил череп. Родот остана погрешно класифициран до 1867 година, кога Aлберт Гинтер од Британскиот музеј забележал одлики слични на птиците, желките и крокодилите. Тој го предложил редот Rhynchocephalia (што значи „глава од клун“) за туатара и неговите фосилни роднини.
Пердика II
Пердика II — крал на Македонија од 428 до 413 п.н.е.. Бил син на Александар I. По смртта на кралот Александар во 452 г, Македонија почнала да се распаѓа. Македонските племиња станале речиси целосно автономни и имале слаби врски со кралот. Кон 434 г., братот на Пердика, Филип, го предизвикал брата си за престолот и добил помош од Атина и кралот Дерда на Елимеја. Пердика возвратил со тоа што предизвикал востание во неколку вазални градови на Атина, вклучувајќи ја и Потидеја. Атина возвратила со 1000 хоплити и 30 бродови во Македонија и ја зазеле Терма. При маршот за опсада на Пидна, им се придружиле уште 2000 хоплити и 40 бродови. Меѓутоа, додека траела опсадата на Пидна, атињаните дознале дека Коринт пратил 1600 хоплити 400 лесна пешадија во поддршка на Потидаја. За да се справат со оваа нова закана, Атина склучила сојуз со Пердика и продолжила да се бори во Потидаја. Пердика веднаш го прекршил договорот и се упатил кон Потидаја каде атињаните победиле.
Туатара
Таксономија и еволуција
Во еден момент многу различно поврзани видови биле погрешно упатени на Rhynchocephalia, што резултирало со она што таксономистите го нарекуваат„таксон на корпа за отпад“. Вилистон предложил Сфенодонтија да ги вклучи само туатарите и нивните најблиски фосилни роднини во 1925 година Сепак, Rhynchocephalia е постарото име и во широка употреба денес. Сфенодон е изведен од грчкиот јазик за „клин“ (σφήν, σφηνός/ sphenos) и „заб“ (ὀδούς, ὀδόντος/ odontos). Туатарите се нарекуваат живи фосили, поради перцепцијата дека тие задржуваат многу базални одлики од времето на расцепувањето на сквамат-ринхоцефалија (240 MYA). Морфометриските анализи на варијации во морфологијата на вилицата меѓу туатарите и изумрените ринхоцефалични роднини се тврди дека демонстрираат морфолошки конзервативизам и поддршка за класификацијата на туатара како „жив фосил“, но веродостојноста на овие резултати е критикувана и дебатирана. Палеонтолошкото истражување на ринхоцефалите покажува дека групата претрпела различни промени во текот на мезозоикот, и стапката на молекуларна еволуција за туатара се проценува дека е меѓу најбрзите од кое било животно досега. испитани. Сепак, анализата на геномот на туатара од 2020 година го донесе спротивниот заклучок: дека неговата стапка на замена на ДНК по локација е всушност помала отколку за кој било анализиран сквамат. Многу од нишите окупирани од гуштери денес порано ги држеле ринхоцефали. Имаше дури и успешна група на водни ринхоцефали познати како плевросауруси, кои значително се разликуваа од живите туатари. Туатарите покажуваат адаптации на студеното време што им овозможуваат да напредуваат на островите во Нов Зеланд; овие адаптации можеби се единствени за туатара бидејќи нивните предци сфенодонтски живееле во многу потоплите клими на мезозоикот. На пример, се чини дека Palaeopleurosaurus имал многу пократок животен век во споредба со модерната туатара. На крајот на краиштата, повеќето научници сметаат дека фразата „жив фосил“ е некорисна и погрешна.
Пердика II
Во 431 г., Атина се сојузила со кралот Ситалк на Тракија, по венчавката на атињанинот Нимфодор со сестра му на Ситалк. Нимфодор потоа почнал преговори меѓу Атина и Пердика каде Пердика го добил назад градот Терма. Како резултат на тоа, Атина ја повлекла својата поддршка на Филип и Тракијците ветиле дека ќе му помогнат на Пердика да го фати. За возврат, Пердика измарширал накај Халкидик, кај истите луѓе кои првобитно ги разубедил да се бунтуваат.
Туатара
Таксономија и еволуција
Еден вид сфенодонтин е познат од миоценската фауна Свети Батанс. Дали се однесува на Сфенодон, не е сосема јасно, но веројатно е тесно поврзано со туатара.
Пердика II
Меѓутоа Пердика повторно ги изневерил атињаните и пратил 1000 војници во поддршка на Спарта во нивниот напад на Акарнанија во 429, но тие пристигнале предоцна за да бидат од помош (Тукидид 2.80). Како одговор на тоа, Ситалк ја нападнал Македонија со ветување за помош од Атина. Оваа помош никогаш не дошла и Пердика повторно употребил дипломатија за да го задржи интегритетот на Македонија. Ја ветил својата сестра за невеста на внукот на Ситалк, кој го убедил Ситалк да ја напушти територијата.
Туатара
Видови
Иако во моментов се смета дека постои само еден жив вид на туатара, претходно биле идентификувани два вида: Sphenodon punctatus или северна туатара и многу пореткиот Sphenodon guntheri или Братскиот остров туатара, кој е ограничен на островот Северен брат во Куковиот Проток. Специфичното име punctatus е латински за „забележан“, и guntheri се однесува на британскиот херпетолог роден во Германија, Алберт Гинтер. Еден труд од 2009 година ги преиспита генетските основи што се користат за разликување на двата наводни видови туатара и заклучи дека тие претставуваат само географски варијанти и треба да се препознае само еден вид. Следствено, северната туатара била повторно класифицирана како Sphenodon punctatus punctatus и Браќата островот tuatara како Sphenodon punctatus guntheri. Поединци од островот Браќа, исто така, не можеле да се разликуваат од другите модерни и фосилни примероци врз основа на морфологијата на вилицата.
Пердика II
По оваа препирка, Пердика се осојузил со Спарта и, во 424 г., му помогнал на спартанецот Брасид да го завезе Амфиполис од атињаните кој бил една од најважните колонии заради нејзината обилност со дрво за бродоградба. Ова бил тежок удар за Атина бидејќи била приморана да увезува дрво од македонија многу години. Ова ја зајакнало силата на преговарање на македонија многукратно. За возврат, Спартанците му помогнале на Пердика да ги зацврсти своите граници со тоа што го нападнале кралот Архабеј на Врска, со ветување на помош од Илирија. Меѓутоа Илирите ја смениле страната и го нападнале Пердика и неговите спартански сојузници. Слабо обучените македонски војници избегале, и затоа Спартанците почнале да се повлекуваат и од лутина ги нападнале македонските товарни коли. Ова го расипало односот помеѓу Македонија и Пелопонезот за многу години и затоа Пердика морал да склучи сојуз со Атина во 423/2 г.
Туатара
Видови
Туатарата на Островот Браќа има маслинесто-кафеава кожа со жолтеникави дамки, додека бојата на северната туатара се движи од маслинесто зелена до сива до темно розова или тула-црвена, често шарена и секогаш со бели дамки. Изумрен вид Сфенодон бил идентификуван во ноември 1885 година од Вилијам Коленсо, кому му бил испратен нецелосен примерок од субфосил од локалниот рудник за јаглен. Коленсо го нарекол новиот вид S.diversum.
Долги прошарани јадрени елементи (ЛИНИИ)
Најзастапен елемент LINE во туатарата е L2 (10%). Повеќето од нив се прошарани и можат да останат активни. Најдолгиот пронајден елемент L2 е долг 4 kb и 83% од секвенците имале ORF2p целосно непроменети. Елементот CR1 е вториот најповторлив (4%). Филогенетската анализа покажува дека овие секвенци се многу различни од оние кои се наоѓаат кај другите блиски видови како што се гуштери. Конечно, помалку од 1% се елементи кои припаѓаат на L1, низок процент бидејќи овие елементи имаат тенденција да доминираат кај плацентарните цицачи.
Пердика II
Во 417, Пердика го напуштил сојузот со Атина и се приклучил кон Спартанско-Арговскиот сојуз. Само четири години подоцна, заради притисок од страна на Атина, Пердика ги раскинал врските со Пелопонезот и пратил помош на Атина во нападот на Амфиполис.
Туатара
Долги прошарани јадрени елементи (ЛИНИИ)
Обично, доминантните елементи на ЛИНИЈА се CR1, спротивно на она што е видено во туатара. Ова сугерира дека можеби повторувањата на геномот на сауропсидите биле многу различни во споредба со цицачите, птиците и гуштерите.
Пердика II
Пердика умрел во 413 п.н.е и му го предал кралството на својот син, Архелај.
Туатара
Главни елементи на комплекс на хистокомпатибилност (MHCs)
Познато е дека гените на главниот комплекс на хистокомпатибилност (MHC) играат улоги во отпорноста на болеста, изборот на партнер и препознавањето на роднините кај различни видови 'рбетници. Меѓу познатите геноми на 'рбетници, MHC се сметаат за еден од најполиморфните. Во туатара, 56 MHC гени се идентификувани; од кои некои се слични на MHC на водоземци и цицачи. Повеќето МХЦ кои беа забележани во геномот на туатара се високо конзервирани, но сепак постои големо геномско преуредување забележано во далечните лоза на лепидосауриите.
Кратки прошарани јадрени елементи (SINE)
Многу од елементите што се анализирани се присутни кај сите амниоти, повеќето се прошарани повторувања од цицачи или MIR, конкретно разновидноста на подфамилиите на MIR е највисока што досега била проучувана кај амниот. 16 Идентификувани се и семејства на SINE кои неодамна беа активни.
ДНК транспозон
Туатара има 24 уникатни семејства на транспозони на ДНК и најмалку 30 подфамилии неодамна беа активни. Оваа разновидност е поголема од онаа што е пронајдена кај другите амниоти и дополнително, анализирани се илјадници идентични копии од овие транспозони, што им сугерира на истражувачите дека има неодамнешна активност.
LTR ретротранспонзони
Околу 7.500 Идентификувани се ЛТР, вклучително и 450ендогени ретровируси (ЕРВ). Студиите во други Sauropsida препознаа сличен број, но сепак, во геномот на туатара бил пронајден многу стар клада на ретровирус познат како Spumavirus.
Митохондријален геном
Митохондрискиот геном од родот Sphenodon е приближно 18.000 bp во големина и се состои од 13гени за кодирање на белковини, 2 рибозомална РНК и 22 трансфер на РНК гени.
Хални
Хални е ветер од фенски карактер кој се јавува во Средна Европа. Дува од Татрите во Словачка и Полска, према северните Карпати (Бескидите) и низините сè до Краков и градовите на Горна Шлеска. Овој ветар е доста врел и носи олуја.
Туатара
ДНК метилација
Метилацијата на ДНК е многу честа модификација кај животните и дистрибуцијата на местата на CpG во геномите влијае на оваа метилација. Поточно, откриено е дека 81% од овие CpG места се метилирани во геномот на туатара. Неодамнешните публикации предлагаат дека ова високо ниво на метилација може да се должи на количината на повторувачки елементи што постојат во геномот на ова животно. Овој модел е поблизок до она што се јавува кај организмите како што е рибата зебра, околу 78%, додека кај луѓето е само 70%.
Однесување
Возрасните туатари се копнени и ноќни влекачи, иако тие често се сончаат за да ги загреат телата. Младенчињата се кријат под трупци и камења и се дневни, веројатно затоа што возрасните се канибалисти. Малолетниците обично се активни ноќе, но може да се најдат активни во текот на денот. Моделот на движење на малолетниците се припишува на генетската жица на истомислениците за избегнување на предатори и термички ограничувања. Туатарите напредуваат на температури многу пониски од оние што ги поднесуваат повеќето влекачи и хибернираат во зима. Тие остануваат активни на температури до 5 °C степени, додека температури над 28 °C се генерално фатални. Оптималната телесна температура за туатара е од 16 to 21 C, најнизок од кој било рептил. Температурата на телото на туатара е пониска од онаа на другите влекачи, која се движи од 5.2 - 11.2 C во текот на еден ден, додека повеќето рептили имаат телесни температури околу 20 °C. Ниската телесна температура резултира со побавен метаболизам.
Морските птици што вкопуваат, како што се петреците, приони и стрижените води го делат живеалиштето на островот туатара за време на сезоните на гнездење на птиците. Туатарите ги користат птичјите јами за засолниште кога се достапни, или копаат свои. Гуаното на морските птици помага во одржувањето на популациите на безрбетници на кои туатарите претежно плен; вклучувајќи бубачки, штурци, пајаци, wētās, дождовни црви и полжави. Нивната исхрана исто така се состои од жаби, гуштери и птичји јајца и пилиња. Младите туатари, исто така, повремено се канибализирани. Исхраната на туатарите варира сезонски и главно консумираат самовилски приони и нивните јајца во лето. Во целосна темнина не е забележан никаков обид за хранење и најмалиот интензитет на светлина при кој е забележан обид да се грабне буба се случил под 0,0125 лукс. Јајцата и младите на морските птици кои се сезонски достапни како храна за туатара може да обезбедат корисни масни киселини. Туатара од двата пола брани територии и ќе се заканува и на крајот ќе ги касне натрапниците. Каснувањето може да предизвика сериозни повреди. Туатара гризе кога е гладен и нема лесно да се испушти.
Репродукција
Туатарите се размножуваат многу бавно, земајќи 10 до 20 години да достигнат сексуална зрелост. Иако нивната стапка на репродукција е бавна, туатарите имаат сперматозоиди кои најбрзо пливаат за два до четири пати во споредба со сите рептили проучувани порано. Парењето се случува во средината на летото; женките се парат и снесуваат јајца еднаш на секои четири години. За време на додворувањето, мажјакот ја потемнува кожата, ги крева гребените и парадира кон женката. Тој полека шета во кругови околу женката со вкочанети нозе. Женката или ќе се потчини и ќе му дозволи на мажјакот да ја качи, или ќе се повлече во својата дупка. Мажјаците немаат пенис; тие имаат рудиментирани хемипени; што значи дека интромитентните органи се користат за доставување на сперма до женката за време на копулацијата. Тие се репродуцираат така што мажјакот ја крева опашката на женката и го става својот отвор над нејзиниот. Овој процес понекогаш се нарекува „клоакален бакнеж“. Спермата потоа се пренесува во женката, слично како процесот на парење кај птиците Заедно со птиците, туатара е еден од ретките членови на амниотата што го изгубила пенисот на предците.
Јајцата Туатара имаат мека пергаментна 0,2 мм дебела обвивка која се состои од калцитни кристали вградени во матрица од влакнести слоеви. На женките им се потребни меѓу една и три години за да обезбедат јајца со жолчка, а до седум месеци за да ја формираат лушпата. Потоа трае помеѓу 12 и 15 месеци од копулација до шрафирање. Ова значи дека репродукцијата се случува во интервали од две до пет години, најбавно кај кој било рептил. Познато е дека дивите туатари се уште се размножуваат на околу 60 години години возраст; „Хенри“, машки туатара во музејот Саутленд во Инверкаргил, Нов Зеланд, стана татко (најверојатно за прв пат) на 23 јануари 2009 година, на возраст 111, со 80 годишна женка.
Полот на младенчето зависи од температурата на јајцето, при што потоплите јајца имаат тенденција да произведуваат машки туатара, а поладните јајца произведуваат женки. Јајца инкубирани на 21 °C имаат еднакви шанси да бидат маж или жена. Сепак, на 22 °C, 80% веројатно се мажи, а на 20 °C, 80% веројатно се жени; на 18 °C сите младенчиња ќе бидат женки.
Туатарите веројатно имаат најбавни стапки на раст од кој било рептил,продолжувајќи да расте во првите 35 години од нивниот живот.Просечниот животен век е околу 60 години, но тие можат да живеат и повеќе од 100 години; Ова може да биде поврзано со гените кои нудат заштита од реактивни видови кислород. Геномот на туатара има 26 гени кои кодираат селенобелковини и 4tRNA гени специфични за селеноцистеин. Кај луѓето, селенобелковините имаат функција на антиоксидација, редокс регулација и синтеза на тироидните хормони. Не е целосно докажано, но овие гени можеби се поврзани со долговечноста на ова животно или можеби се појавиле како резултат на ниските нивоа на селен и други елементи во трагови во копнените системи на Нов Зеланд.
Конзервација
Туатарите се апсолутно заштитени според Законот за дивиот свет на Нов Зеланд од 1953 година. Видот е исто така наведен во Додаток I од Конвенцијата за меѓународна трговија со загрозени видови (CITES) што значи комерцијална меѓународна трговија со примероци од диви извори е забранета и целата друга меѓународна трговија (вклучувајќи делови и деривати) е регулирана со системот за дозволи CITES.
Дистрибуција и закани
Туатарите некогаш биле широко распространети на главните северни и јужни острови во Нов Зеланд, каде што остатоците од субфосили биле пронајдени во песочни дини, пештери и средини на Маори. Избришани од главните острови пред европското населување, тие долго време беа ограничени на 32 крајбрежни острови без цицачи. Тешко е да се стигне до островите, и се колонизирани од неколку животински видови, што покажува дека некои животни што отсуствувале од овие острови можеби предизвикале исчезнување на туатара од копното. Меѓутоа, киоре(полинезиски стаорци) неодамна се основаше на неколку острови, а туатарите опстојуваа, но не се размножуваа на овие острови. Дополнително, туатарите биле многу поретки на островите населени со стаорци. Пред да се изврши конзерваторската работа, 25% од различните популации туатари исчезнале во минатиот век.
Неодамнешното откритие на туатара што се извела на копното покажува дека обидите за повторно воспоставување на популација за размножување на копното на Нов Зеланд имале одреден успех. Се проценува дека вкупната популација на туатара е помеѓу 60.000 и 100.000.
Среден палеолит
Почеток на средниот палеолит (пред 128.000 – 40.000/35.000 години) се поистоветува со почетокот на горниот плеистоцен. Продолжуваат старите технолошки традиции и се усовршуваат нови техники кои биле присвоени и во претходниот период. Сосема нова појава претставуваат најдените гробници (Комб Гренал, Мустија, Тешик-Таш, Шанидар), пружајќи јасно потврда за постоење на култ, односно укажување на се позначајната улога во идеологијата во животот на ловечко-собирачките заедници. Горниот или помладиот палеолит претставува период на големи пресврти, посебно во поглед на прилагодување на ловечко-собирачките заедници, на многу различни услови кои ги диктирал животот. На пример од оние во поларните до оние во тропските предели и посложена социјална организација.
Туатара
Климатски промени
Туатарите имаат определување на полот зависно од температурата што значи дека температурата на јајцето го одредува полот на животното. За туатара, пониските температури на инкубација на јајцата доведуваат до женките додека повисоките температури доведуваат до мажјаците. Бидејќи глобалните температури се зголемуваат побрзо од кога било, истражувачите се загрижени дека климатските промени го искривуваат соодносот машки и женски туатари и дека за неколку децении популациите на потомците на туатара ќе бидат целосно машки.
Кошарка на Летните олимписки игри
Кошарката — спортска дисциплина која на Летните олимписки игри била воведена на Летните олимписки игри кои се одржале во Сент Луис во 1904 година, и оттогаш постојано е вклучен во програмата на Олимписките игри.
Хамсин
Хамсин е сув и врел југоисточен ветар кој се јавува во Африка, поточно во Египет. Дува од перкидите, 50 дена по пролетната рамнодневницата.
Лаомедеја (месечина)
Лаомедеја, исто така позната како Нептун XII, е напредна неправилна месечина на Нептун. Откриена е од Метју Џ. Холман и други на 13 август 2002 година. Пред објавувањето на неговото име на 3 февруари 2007 година (IAUC 8802), таа била позната како S/2002 N 3.
Кружи околу Нептун на растојание од околу 23.571.000 км и има пречник од околу 42 километри (претпоставувајќи албедо од 0,04). Наречена е по Лаомедеја, една од 50-те Нереиди.
Сионска горница
Сионската горница — зграда во Ерусалим, зграда во која се одржала Тајната вечера на Исус Христос и апостолите, според христијанството како и многу други “конгреси“ за почетокот на христијанството. Зградата е на два спрата и се наоѓа во поголемиот комплекс во Сион. Зградата може да биде посетена, но не и да биде користена за молитви и христијански обреди. Сионската горница била утврдена од францисканите во 1335 година по кои таа се користела како џамија и синагога. По посетата на Папа Јован Павле II, израелските власти ја вратиле сопственоста на зградата на католичката црква, а како замена била добиена црквата во Толедо, која била претворена во синагога.
Исто така постои и легенда која вели дека на вториот спрат, над гробот на цар Давид, e местото на Тајната вечера. Современото поместување на Тајната вечера е поставено во периодот на Ерусалимското Кралство на крстоносците (1099 – 1299).
Десетта египетска династија
Десеттата династија на древниот Египет (династија X) често се комбинира со династиите: 7, 8, 9 и почетокот на 11-та династија под заедничко име Прв преоден период.
Владетели
Деветтата династија била основана во Хераклеопол, и 10-та династија продолжила таму. Во тоа време Египет не бил унифициран, и постои преклопување помеѓу овие и други локални династии. Торинскиот Канон ги набројува 18-те кралеви од оваа кралска линија, но нивните имиња се оштетени, неидентификувани или изгубени.
Следниот е можен список на владетели на Десеттата династија врз основа на Торинскиот канон, бидејќи египтолозите имаат различни мислења за редоследот на наследување во двете династии. Меѓу нив со археолошките наоди несомнено се потврдуваат само Вахкаре Кети и Мерикаре:
1633 во книжевноста
1633 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Оренбуршка Област
Оренбуршка Област (руски:Оренбу́ргская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Оренбург.
1632 во книжевноста
1632 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1631 во книжевноста
1631 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Розендорф
Розендорф (Rosendorf) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа на десниот брег на Орла, околу осум километри северозападно од градот Триптис.
Општински единици
Општината Розендорф се состои од следниве места:
Харматан
Харматан е тип на ветар кој дува во западна Африка. Ова е доста сув ветар од источен правец, кој дува за време на зимата и носи големи количини песок од пустината Сахара.
Хеспериди
Хеспериди (Εσπερίδες, ) се ќерки на титанот Атлас и божицата на ноќта Никте.
Митологија
Биле три и се викале: Нив три, иако според некои извори ги имало и повеќе (Егла (Aegle), Аретуза (Arethousa), Еритеја (Erytheia), Хеспера (Hespera), Хеспереја (Hespereia), Хесперуза (Hesperusa) и Хестија (Hestia)), живееле на далекиот запад во подрачјето на денешна јужна Франција и Мароко, и тука, со змејот Ладон, го чувале стеблото со златните јаболки кои божицата Хера кога станала жена на Зевс, ги добила, како венчален поклон, од божицата земја Геа.
Градината на Хесперидите
Градината со златни јаболки била на планината Атлас или крај Тритонското езеро. Во непосредна близина на градината, Атлас го држел небото на своите раменици.
Градината била венчален дар од божицата Геа на својата внука Хера, па градината ѝ била посветена на неа. Градината ја чувал змејот Ладон. Кога Персеј поминал низ градината Хесперида, тој, со помош на Медузината глава, го претворил Атлас во карпа - Атлас денес е голем планински масив во Мароко и Тунис.
И Херкул, кој бил потомок на Персеј, дошол во градината за да набере неколку златни јаболки, како исполнување на една задача по налог на Евристеј. Херкул го измамил Атлас и го наговорил да му донесе златно јаболки, а пред да оди, Херкул поместил една блиска карпа, и на тоа место од сува земја потекол поток. Хесперидите овој настан го опишале Херкул како несмасен грубијан, но ова бил среќен настан, бидејќи неколку дена подоцна Аргонаутите, кога стигнале на брегот на пустињата, Хесперидите им ја угасиле жедта одведувајќи ги до изворот кој го направил Херкул.
Битка кај Инусес
Битката кај Инусес (Battaglia di Spalmadori) — две посебни акции, на 9 и 19 февруари 1695 година во близина на Инусес (Koyun Adaları), мала островска група кај Карабурун во западна Анадолија, помеѓу венецијанската флота на чело со Антониот Зено и османлиската флота под Мецо Морто Хусеин. Резултатот од првата битка бил венецијански пораз, и иако вториот ангажман завршил нерешено, венецијанската позиција во Хиос станала неодржлива, принудувајќи го Зенон да го напушти островот.
Во првиот ангажман, венецијанските жртви биле 142 убиени и 300 ранети на пловните бродови, без трите изгубени бродови и 323 убиени и 303 ранети на галиите. Сите заедно, помалку од 2500 жртви. Во вториот ангажман, Венецијанците биле во нумеричка неповолна положба, поради загубата на три брода и отсуството на оштетениот Сан Виторио. Венецијанските загинати изнесувале 132, а Фама Воланте била оштетена, заедно со 2 отомански едрени бродови.
Црква Св. Спас (Ново Село)
'''Црква Св. Спас''' — археолошко наоѓалиште во штипската населба Ново Село. Наоѓалиштето претставува средновековна црква со некропола. Се наоѓа на левата страна на реката Отиња, на падините на ридот Кумлак, на околу 100 м од последните куќи на Ново Село. Изградена е во 1369 година од војводата Димитар, а повторно живописана во 1601 година од зограф Јован. Околу неа има некропола, едни гробови ѕидани од камен, другите од монолитни камени плочи, со различна временска припадност.
Крадец... Отмен мачор
„Крадец... отмен мачор“ (италијански: Un ladro... gentilmicio) — роман за деца, дело на италијанските писатели Алесандро Гати и Давиде Моросиното и на илустраторот Стефано Туркони. Книгата е втор дел од серијалот „Мачки детективи“. Првобитно, книгата била објавена во 2013 година од издавачката куќа „Edizioni Piemme“ S.p.A.