cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општина Чешиново-Облешево
Лов и риболов
Во река Брегалница можат да се сретнат следните видови на риба: Црвеноперка, Клен, Бојник и други. Во средниот и долниот тек на Злетовска река ги има следните видови на риба: Мрена, Клен, Кленче, Вретенар, Караш, Попадика, Бојник и други.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Чешиново-Облешево е Горанчо Крстев од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Чешиново-Облешево е составен од 11 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност се:
Организација на единицата на локална самоуправа Чешиново-Облешево
Организациона поставеност:
-Градоначалник -Претседател на Советот -Совет на општина Чешиново-Облешево, 11 членови на Советот -Комисиии на Советот
Организациона поставеност на општинската администрација
-	Општинската администрација во општина Чешиново-Облешево се организира во одделенија. -	Одделенија се образуваат заради обединување на повеќе меѓусебно поврзани подрачја од надлежност на општината како и за извршување на: нормативно-правни работи, управување со човечки ресурси, стручно-аналитички, управни, управно-надзорни, информативно-документациони, стручно-оперативни, материјално-финансиски, инвестициони, информатичко технолошки, стручно-административни како и други работи што се извршуваат во органите на Општината.
-	Општинската администрација ја сочинуваат:
1.Одделение за човечки ресурси, правни и општи работи
2.Одделение за урбанизам,финансии, администрирање на даноци и такси и локален економски равој
3.Одделение за инспекциски работи
Адмета
Адмета (грчки: Αδμήτη) во старогрчката митологија било име на повеќе личности.
Даниел Обер
Даниел Франсоа Еспри Обер (француски: Daniel François Esprit Auber; 29 јануари 178212 мај 1871) бил француски композитор и директор на Парискиот конзерваториум.
Роден е во уметничко семејство, и прво се занимавал со аматерско компонирање. Откако во 1820 г. неговото семејство прогласило банкрот започнал професионално да пишува опери. Набрзо воспоставил професионално партнерство со либретистот Ежен Скриб, кое траело 41 година и резултирало со 39 опери, најчесто со добра заработка и позитивна критика. Најчесто се поврзува со комичната опера и компонирал 35 дела од тој жанр. Со Скриб во 1828 година ја напишал првата француска голема опера, La Muette de Portici (Немата девојка од Портичи), која го отворила патот за грандиозните дела на Џакомо Мајербер.
Обер од 1842 до 1871 година бил директор на основната француска музичка академија, Парискиот конзерваториум, која ја проширил и модернизирал. Од 1852 година до падот на Второто Француско Царство во 1870 година бил директор на царската капела во Лувр, за која напишал многу литургиски дела и друга религиозна музика.
Приврзан за Париз, Обер одбил да го напушти градот во Француско-пруската војна кога Париз бил под опсада и создавањето на Париската комуна. Почина во својата куќа во Париз, на 89-годишна возраст, непосредно пред француската влада да ја врати контролата врз Париз во свои раце.
Рани години
Обер е роден на 29 јануари 1782 година во Каен во Нормандија. Потекнува од норманско семејство кое живеело во Париз. На негова седумгодишна возраст започнала Француската револуција, а неговиот татко кој бил офицер во кралската војска морал да најде друга професија. Отворил печатница на улицата Сен Лазар, каде што го преживеал владеењето на теророт и успешно работел за време на Директориумот и Конзулатот. Имал салон, кој го посетувале секакви уметници, а понекогаш настапувал и младиот Обер: во тинејџерските години тој бил успешен виолинист, пијанист и пејач.
Иако неговиот татко го поддржувал во музиката, Обер очекувал да го наследи семејниот бизнис со печатење, а по потпишувањето на Договорот од Амјен (1802) со кој завршила војната меѓу Франција и Британија, заминал во Лондон за да студира трговија и да научи англиски јазик. Чарлс Шнајдер пишува дека Обер имал одреден успех во Лондон како изведувач и како композитор. Бил познат по својата срамежливост. Тој никогаш не се појавил во јавноста како диригент, а во текот на кариерата бил пренервозен за да присуствува на сопствените премиери. Не се оженил.
Враќање во Париз
Во 1803 година завршил кревкиот мир меѓу Франција и Британија; започнале Наполеонските војни, а Обер го напуштил Лондон и заминал за Париз, каде што останал до крајот на својот живот. Таму, тој бил примен во Société académique des Enfants d'Apollon, престижно здружение на музичари и сликари-љубители на музика, чиј член бил неговиот татко од 1784 година Обер во овој период напишал пет концерти за виолончело премиерно изведени од солистот Ламар. Пофалбите кои ги добил Обер за концертот за виолина (1808) го поттикнале да преработи стара комична опера, Џули, за аматерско друштво во 1811 година. Оркестарот се состоел од две виолини, две виоли, виолончело и контрабас, но Обер ефикасно ги искористил и делото било добро прифатено. Лујџи Черубини, значаен лик во париските оперски кругови, бил во публиката и го препознал моќниот, но неизвежбан талент на младиот композитор, и го зел како свој приватен ученик.
Првата професионално поставена опера на Обер е Le Séjour militaire (1813). Некои постари извори наведуваат дека имало „неповолен прием“, и дека е „неуспешна“. Шнајдер (2001) напишал дека имала „задоволителни 16 изведби, а била обновена во 1826 година и поставена во провинциите“. Шнајдер додава дека во следните седум години, Обер живеел безгрижен живот, сè додека тешката финанска состојба и смртта на татко му во 1820 година не го натерале да најде начин за издржување на семејството. Тој се посветил на компонирањето, претежно на опери. La bergère châtelaine (1820) и Ема (1821), со либрета од Ежен де Планар, имале успех во Франција и во Германија.
Успех со оперите
Во 1822 година, Обер започнал соработка со либретистот Ежен Скриб, која траела 41 година и заедно создале 39 опери. Прво дело на кое соработувале бил Leicester, ou Le château de Kenilworth, комична опера во три чина, со заплет заснован на историска романса од Волтер Скот. Била премиерно изведена во Сал Фејдо во јануари 1823 година и имала 60 репризи во следните пет сезони. Во 1825 година Обер бил доволно познат во својата професија за да биде прогласен за кавалер на Легијата на честа од Шарл X.
Иако повеќето опери на Обер од овој период биле комични опери - дела со говорен дијалог, обично во три чина - во 1825 година тој ја напишал првата француска голема опера, Немата девојка од Портичи, опера во пет чина, со долги балетски нумери, и рецитатив наместо говорен дијалог. Оригиналното либрето од Жермен Делавињ, било адаптирано и ревидирано од Скриб. По премиерата во Париската опера во февруари 1828 година, почнала да се прикажува во Лондон (мај 1829) и во Њујорк (ноември 1828). Балетот Масаниело, со иста приказна, кој ја користел ја музиката на Обер, бил популарен во Лондон во подоцнежните 1820-ти. Шнајдер пишува дека Обер ја зацврстил својата меѓународна репутација со La Fancée (1829) и Fra Diavolo (1830), и двете со Скриб.
Институт и Конзерваториум
Во 1829 година Обер бил избран за еден од шесте членови на Академијата за применети уметности при Францускиот институт. За време на 42-те години поминати како член на институтот му се придружиле композитори како Адолф Адам, Хектор Берлиоз, Шарл Гуно и Амброаз Томас. За време на владеењето на кралот Луј-Филип, во 1839 година Обер бил назначен за директор на дворски концерти, а кога Черубини се пензионирал во 1842 година, бил назначен за директор на Конзерваториумот.
Во 1830-тите Обер напиша дванаесет опери со Скриб, половина од нив биле комични опери, а другата половина посериозни оперски дела: Le Dieu et la bayadère (1830), Le Philtre (1831), Le Serment ou les faux monnayeurs (1832), Gustave III ou le Bal masqué (1833), Le Cheval de bronze (1835) и Le Lac des fees (1839).
Подоцнежни години
Обер беше многу сакан и почитуван директор на Конзерваториумот; бил помалку конзервативен од својот претходник и вовел промени како што се дозволување аплауз на концертите на Конзерваториумот и давање на членовите на факултетот поголема слобода за тоа што го учат студентите. Ги зголемил одделите за композиција, пијано и оркестарски инструменти. Поради својата вообичаена скромност, за цело време додека бил директор забранил да се изведуваат неговите дела во Конзерваториумот. Тренирал неколку добитници на Prix de Rome - главната музичка награда на Франција, меѓу кои се и Жорж Бизе, Ернест Гиро, Теодор Дубоа и Жил Масене.
Во периодот од 1843 до 1869 напишал 13 нови опери како La part du diable (Делот на ѓаволот, 1943), Haydée, ou Le secret (1847), L'enfant prodigue (Блудниот син, 1850), Манон Леско (1856 – 28 години пред верзијата на Масене и 37 години пред верзијата на Пучини) и неговата последна соработка со Скриб, La Circassienne (Черкеската жена, 1861). По смртта на Скриб во 1861 година, Обер искомпонирал само две опери, и двете со либрета на Адолф д'Енери и Ежен Кормон : Le premier jour de bonheur (Првиот ден на среќата, 1868) и Rêve d'amour (Сон за љубовта,1869). Во времето на Второто Царство, Обер бил назначен за директор на царската капела од Наполеон III во 1852 година, и компонирал многу музички дела за капелата на царот во Лувр.
Во времето на Француско-пруската војна во 1870 година, Обер бил стар и болен. Тој одби да го напушти Париз и останал таму за време на опсадата на Париз и создавањето на Париската комуна. Поднел оставка како директор на Конзерваториумот за да може зградата да се користи како болница. Него накратко како директор го наследил Франциско Салвадор-Даниел - назначен од комунарите и стрелан од француската влада единаесет дена подоцна - и потоа Амброаз Томас, кој ја извршувал функцијата од 1871 до 1896 година.
Здравјето на Обер се влошило и во мај 1871 година легнал во кревет. Двајца пријатели - Томас и неговиот колега композитор Жан Батист Векерлин - наизменично го чуваале. Во раните утрински часови на 12 мај, тој починал во својата куќа на улицата Сен-Жорж, на 89-годишна возраст. Бил погребан на гробиштата Пер Лашез.
Принуден брак
Принуден брак или присилен брак — брак во кој една или повеќе страни се венчаат без нивна согласност или спротивно на нивната волја. Бракот исто така може да стане принуден брак дури и ако двете страни влезат со целосна согласност ако едната или двете подоцна се принудени да останат во брак спротивно на нивната волја.
Принуден брак се разликува од договорениот брак, во кој и двете страни се претпоставува дека се согласуваат заедно со своите родители или трета страна, како што е кумот или старосватор во наоѓање и избор на сопружник. Често постои континуитет на принуда што се користи за присилување на брак, почнувајќи од целосно физичко насилство до суптилен психолошки притисок. Иако денес е широко осудувано од меѓународното мислење, принудните бракови сè уште се случуваат во различни култури низ целиот свет, особено во делови на Јужна Азија и Африка. Некои научници се спротивставуваат на употребата на терминот „присилен брак“ затоа што тој се повикува на консензуален легитимиран јазик на брак (како маж / жена) за искуство што е токму спротивното. Различни алтернативни поими биле предложени, вклучително и „присилно брачно здружение“ и „брачно ропство“.
Обединетите нации сметаат дека присилниот брак е форма на злоупотреба на човековите права, бидејќи се крши принципот на слобода и автономија на поединците. Универзалната декларација за човекови права наведува дека правото на лицето да избере сопруг и слободно да стапи во брак е од клучно значење за нивниот живот и достоинство и за еднаквоста како човечко суштество. Римокатоличката црква смета дека основата за брак се гледа во принципот двете страни слободно да дадат согласност. Дополнителната конвенција за укинување на ропството исто така забранува брак без согласност од двете страни и бара минимална возраст за брак.
Во 2009 година, Апелациониот совет на Специјалниот суд за Сиера Леоне (СЦСЛ) утврдил дека киднапирањето и затворањето на жени за „принуден брак“ во војна е ново злосторство против човештвото (одлука на АФРЦ). Судскиот совет на СЦСЛ во одлуката на Чарлс Тејлор утврдил дека терминот „принуден брак“ треба да се избегнува и повеќе ја опишува практиката во војната како „брачно ропство“ (2012).
Во 2013 година била усвоена првата резолуција на Советот за човекови права на Обединетите нации против деца, рани или присилни бракови; резолуцијата ги препознава детските, раните и присилните бракови како кршење на човековите права што „ги спречува индивидуите да го живеат својот живот ослободен од секаков вид на насилство и има неповолни последици врз уживањето на човековите права, како што е правото на образование, [и] право на највисок степен на достигнување на здравјето, вклучително и сексуално и репродуктивно здравје“, и исто така наведува дека „елиминацијата на децата, раниот и присилниот брак треба да се разгледа во дискусијата за развојната агенда по 2015 година “.
Историски контекст
Договорените бракови биле многу чести низ целиот свет сè до XVIII век. Типично, браковите ги договарале родителите, бабите и дедовците или други роднини. Вистинските практики се разликувале според културата, но обично вклучувале законско пренесување на зависноста на жената од нејзиниот татко на младоженецот. Движењето кон еманципација на жените во XIX и XX век довело до големи промени во законите за брак, особено во однос на имотот и економскиот статус. До средината на XX век, многу западни земји донеле законодавство со кое се воспоставува правна еднаквост меѓу сопружниците во семејното право. Во периодот од 1975–1979 година се случил голем ремонт на семејните закони во земји како што се Италија Шпанија, Австрија, Западна Германија, и Португалија. Во 1978 година, Советот на Европа ја донел Резолуцијата (78) 37 за еднаквоста на сопружниците во граѓанското право. Меѓу последните европски земји што воспоставиле целосна родова еднаквост во бракот биле Швајцарија, Грција, Шпанија, Холандија, и Франција во 80-тите години на минатиот век.
Договорениот брак не е ист како принудниот брак: во првиот случај, брачниот другар има можност да ја одбие понудата; во вториот, тие не го прават тоа. Границата помеѓу договорениот и присилниот брак е честопати тешко да се разграничи, поради имплицитниот семеен и социјален притисок да се прифати бракот и да се даде покорност кон родителите. . Одбивањето на понудата за брак понекогаш се сметало за понижување на идниот младоженец и неговото семејство.
Во Европа, во текот на крајот на XVIII век и почетокот на XIX век, литературното и интелектуалното движење на романтизмот претставил нови и прогресивни идеи за љубовниот брак, кои започнале да бидат прифаќани во општеството. Во XIX век, брачните практики се разликувале низ цела Европа, но генерално, договорените бракови биле почести кај повисоката класа. Договорените бракови биле норма во Русија пред почетокот на 20 век, од кои повеќето биле ендогамни. Детските бракови биле вообичаени историски, но започнале да се доведуваат во прашање во XIX и XX век. Детските бракови честопати се сметаат за присилни бракови, бидејќи децата (особено малите) не се во можност да направат целосно информиран избор дали сакаат да се оженат или не, и честопати се под влијание на нивните семејства.
Во западните земји, во текот на изминатите децении, природата на бракот - особено во однос на важноста на брачното потомство и леснотијата на развод - драматично се променила, што довело до помал социјален и семеен притисок за брак, обезбедувајќи поголема слобода на избор во однос на избор на брачен другар.
Историски гледано, присилниот брак се користел за да се бара заробеник (роб или воен заробеник) да се интегрира во заедницата домаќин и да ја прифати нивната судбина. Еден пример е англискиот ковач кој поминал три години како заробеник на народот Нотка на северозападниот брег на Пацификот во 1802–1805 година. Му било наредено да се ожени, бидејќи советот на началниците сметал дека сопругата и семејството ќе го помират за да остане цел живот со неговите киднапери. На него му бил даден избор помеѓу присилен брак за себе и смртна казна и за него и за неговиот „татко“ (кој исто така бил заробеник). „Замислен на оваа тажна крајност, со смрт од едната страна и брачност од друга страна, размислував правилно да изберам што ми прави помалку од двете зла“.
Принудниот брак го практикувале и авторитарните влади како начин да се исполнат целите на населението. Режимот на Црвените Кмери во Камбоџа систематски ги принудувал луѓето да стапуваат во брак, со цел да се зголеми популацијата и да се продолжи со револуцијата.
Raptio е латински термин кој се однесува на големи киднапирања на жени, или за брак или за ропство (особено сексуално ропство). Се претпоставува дека практиката е вообичаена уште од антрополошката антика.
Во 21 век, принудните бракови стекнале внимание во европските земји, во контекст на имиграцијата од културите во кои тие се вообичаени. Истанбулската конвенција забранува присилни бракови (член 37).
Дополнителна конвенција за укинување на ропството
Дополнителната конвенција од 1956 година за укинување на ропството, трговијата со робови и институциите и практиките слични на ропството ги дефинира „институциите и практиките слични на ропството“ да вклучуваат :
c) Секоја институција или практика при што:
Истанбулска конвенција
Конвенцијата на Советот на Европа за спречување и борба против насилството врз жените и семејното насилство, позната и како Истанбулска конвенција, вели:
Член 32  – Граѓански последици од присилни бракови
Страните ќе ги преземат неопходните законодавни или други мерки за да осигурат дека склучените бракови под сила може да бидат поништливи, поништени или раскинати без непотребно финансиско или административно оптоварување на жртвата.
Причини
Постојат бројни фактори кои можат да доведат до култура што прифаќа и поттикнува присилни бракови. Причините за вршење на присилни бракови вклучуваат: зајакнување на проширени семејни врски; контролирање на несаканото однесување и сексуалноста; спречување на „несоодветни“ односи; заштита и почитување на согледуваните културни или религиозни норми; чување на богатството во поширокото семејство; справување со последиците од бременоста надвор од брак; сметајќи го склучувањето договор за брак како должност на родителите; добивање гаранција за борба против сиромаштијата; помагање на имиграцијата.
За жртвите и општеството
Раните и принудните бракови можат да придонесат девојчињата да бидат ставени во циклус на сиромаштија и немоќ. Повеќето веројатно ќе доживеат малтретирање како насилство, злоупотреба и присилни сексуални односи. Ова значи дека жените кои стапуваат во брак со помлади години имаат поголема веројатност да доминираат врз нивните сопрузи. Тие исто така доживуваат слабо сексуално и репродуктивно здравје. Младите жени во брак имаат поголема веројатност да заболат од ХИВ и нивното здравје би можело да биде загрозено. Повеќето луѓе кои се принудени на брак немаат образование и често се неписмени. Младите имаат тенденција да го напуштат училиштето кратко време пред да стапат во брак.
Законодавни последици
Во зависност од надлежноста, принудниот брак може да биде неважечки или поништлив. Жртвите може да можат да бараат надомест на штета преку поништување или развод. Во Англија и Велс, Законот за брачни причини, од 1973 година, предвидува дека присилниот брак е поништлив Во некои јурисдикции, луѓето кои ја присилиле жртвата да стапат во брак може да се соочат со кривична пријава. .
Врска со миразот и цената на невестата
Традиционалните обичаи на миразот и цената на невестата придонесуваат за практикување на присилен брак. Мираз е имот или пари што сопругата (или семејството на жената) му ги донесува на својот сопруг по бракот. Цена на невестата е сума пари или имот или богатство платено од младоженецот (или неговото семејство) на родителите на невестата за стапување во брак.
Брак со киднапирање
Бракот со киднапирање, познат и како киднапирање на невестата, е практика во која маж ја киднапира жената со која сака да се ожени. Бракот со киднапирање се практикувал низ историјата низ целиот свет и продолжува да се случува во некои земји и денес, особено во Средна Азија, Кавказ и делови на Африка. Девојка или жена е киднапирана од идниот младоженец, кому често му помагаат неговите пријатели. Жртвата често е силувана од идниот младоженец, за таа да ја изгуби невиноста, така што човекот е во можност да преговара за цената на невестата со селските старешини за да го легитимира бракот. Идната невеста тогаш нема избор во повеќето околности, освен да прифати: ако невестата се врати во своето семејство, таа (и нејзиното семејство) честопати ќе бидат исфрлени од заедницата затоа што заедницата мисли дека ја изгубила невиноста, а таа е сега „нечиста“. Различна форма на киднапирање во брак, киднапирање младоженец, се јавува во некои области каде генерално се очекува плаќање мираз.
Како начин на решавање на спорови
Принудниот брак честопати е резултат на спор меѓу семејства, каде што спорот е „решен“ со давање женското од едното во другото семејство. Вани е културен обичај пронајден во делови на Пакистан, при што една млада девојка е насилно мажена како дел од казната за сторено дело од нејзините машки роднини. Вани е форма на принуден брак за деца, и резултат на казна, одлучен од советот на племенски старешини по име џирга.
Наследство на вдовицата
Наследството на вдовицата, исто така познато како наследство на невестата, е културна и социјална практика според која од вдовицата се бара да се омажи за роднина на нејзиниот покоен сопруг, честопати негов брат. Преовладува во одредени делови на Африка. Практиката на наследство на сопругата е исто така обвинета за ширењето на ХИВ / СИДА.
Во вооружен судир
Во конфликтните области, жените и девојчињата понекогаш се принудени да стапат во брак со мажи од двете страни на судирот. Оваа практика се одвивала неодамна во земји како Сирија, Сиера Леоне, Уганда и Демократска Република Конго. Историски гледано, ова било вообичаено во целиот свет, со жени од заедниците на воениот непријател кои се сметале за „плен на војната“, кои можеле да бидат киднапирани, силувани и принудувани на брак или сексуално ропство. Бидејќи жените се сметале за сопственост, се чинело разумно да се гледаат на нив како на разговор на воениот непријател, кој сега може да биде присвојуван и користен од победникот.
Принуден брак од партнер
Принуден брак може да се случи во ситуација кога во невенчана двојка, едниот партнер го принудува (преку насилство или закани) другиот партнер да влезе во брак.
Бегство од присилен брак
Прекинувањето на присилен брак може да биде исклучително тешко во многу делови на светот. На пример, во делови на Африка, една од главните пречки за напуштање на бракот е цената на невестата. Откако ќе се плати цената на невестата, се смета дека девојчето им припаѓа на сопругот и неговото семејство. Ако таа сака да си замине, сопругот може да ја побара невестата што ја платил на семејството на девојчето. Семејството на девојчето често не може или не сака да го врати.
Граѓаните на Обединетото Кралство кои бегаат од присилен брак во странство се принудени да ги плаќаат трошоците за репатријација или да се задолжат. Ова го отежнува бегството од присилен брак.
Во САД, Unchained At Last е единствената непрофитна организација што работи за да им помогне на луѓето во САД да избегаат присилни или договорени бракови со обезбедување бесплатни правни и социјални услуги.
Шеријат
Абу Хураира го пријавил Мухамед дека „жената која претходно била во брак не треба да се мажи додека не и биде побарано дозвола, ниту пак треба да се мажи девица без нејзина дозвола“ Тие (луѓето) прашаа: „Која е нејзината дозвола?“ Тој одговорил „тоа е со нејзиното молчење“.
Се смета дека дозволата на малолетна невеста е навистина неопходна за нејзиниот брак да се смета за валиден. Горенаведените нарации се чини дека јасно го прават одобрувањето на невестата услов за важечки договор за брак.
Договорот за исламски брак е склучен (но не исклучувајќи ја и невестата) помеѓу старателот (вали) на невестата и невестата, не помеѓу младоженецот и невестата, но нејзината дозвола е сè уште неопходна. Чуварот (валијата) на невестата може да биде само слободен муслиман.
Свадба со пушка
Свадба со пушка е форма на присилен брак, настаната со непланирана бременост. Некои религии и култури сметаат дека е морален императив да се венчаат во ваква ситуација, засновано врз образложение дека предбрачен секс или вонбрачни раѓања се грешни, не се санкционирани со закон или на друг начин жигосани. Породувањето надвор од брак, во некои култури, може да предизвика екстремни реакции од семејството или заедницата, вклучително и убиства на честта.
Терминот е американски колоквијализам, иако се користи и во други делови на светот. Тој се заснова на хиперболично сценарио во кое таткото на бремената женка прибегнува кон принуда (како што се заканување со ловечка пушка) за да се осигури дека машкиот партнер кој ја предизвикал бременоста ќе помине со тоа и за да го спречи неговото бегство. Употребата на насилна принуда за брак никогаш не била легална во САД, иако многу анегдотски приказни и народни песни бележат случаи на такво заплашување во XVIII и XIX век. Целите на венчавката вклучуваат прибегнување кон мажот за дело на импрегнација и да се осигура дека детето е воспитано од двајцата родители, како и да се осигура дека жената има материјални средства за поддршка. Во некои случаи, главна цел била враќање на општествената чест на мајката.
Свадбите со пушка станаале поретки бидејќи стигмата поврзана со вонбрачни раѓања постепено избледува и бројот на такви раѓања се зголемува; зголемената достапност на контролата на раѓањето и абортусот, како и материјалната поддршка на несаканите мајки како детските додатоци, родителското отсуство и бесплатните детски градинки ја намалиле потребата за вакви мерки.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Кичево
Свети Апостоли Петар и Павле е главната градска црква во Кичево. Според податоците, таа е изградена на почетокот на дваесеттиот век, но на темели од постара црква. Нејзиното целосно обновување е извршено во 1974/75 година, кога го добива денешниот изглед. Обновувањето на иконите го извршил Кузман Фрчкоски од Галичник. Иконостасот е изработен во периодот на градењето на црквата, а иконите на него се од 1925/26 година. Во понов период, поради настанатите потреби, изграден е нов придружен објект, во кој се наоѓаат црковна трпезарија, крстилница и административни простории за свештениците. Црквата е главна парохиска црква на Првата кичевска парохија. По повод 100 години од изградбата на црквата, во 2010 година била издадена монографија со наслов „Црква на светите апостоли Петар и Павле во Кичево“ од страна на Сашо Цветковски.
Смолево
Историја
Во XIX век Смолево било мало село во Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Смолево имало 5 жители, сите Македонци христијани. Во 1905 г. Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) Смолево имало 24 Македонци, кои сега биле под врховенството на Цариградската патријаршија.
Културно-историска оставнина
Денес од ова село има слаби остатоци и топонимот опстојува во катастарот како земјоделски предел.
Јагуаровиот скок
„Јагуаровиот скок“ (српски: Јагуаров скок) – југословенски филм од 1984 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Љубиша Самарџиќ, Младен Недељковиќ, Миодраг Крстовиќ, Воја Брајовиќ, Вера Чукиќ.
Синопсис
Еден човек е поранешен фотограф, новинар, возач и тренер на хокеарски тим, но истовремено човек без среќа во работата и во бракот. Тој е разведен од сопругата, Американка, која е наркоманка. По враќањето од Индија, таа со пријателите минува низ Белград, го граба детето и го носи со себе во Њујорк. Таткото почнува своја потрага и најпосле, кога веќе ја губи надежта, сепак успева да го најде детето.
Карачајци
Карачајци (Карачевци) се туркиски народ кој живее во Русија, односно во автономната република Карачаево-Черкесија, каде по Русите се најголемо етничко население во републиката. Повеќе од Карачајците се со муслиманска вероисповед, зборувајќи карачајско-балкарски јазик. Нивниот вкупен број изнесува околу 145 000.
Рока д'Евандро
Рока д'Евандро — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Список на рудници во Русија
Овој список на рудници во Русија претставува активни, затворени и перспективни рудници во земјата, при што списокот е организиран според примарните минерални суровини. Опфатени се и каменоломи како и рудници кој експлоатираат камен, мермер и слични суровини.
Ратенов
Ратенов (Rathenow) — град во округот Хафеланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
Преглед
Во градот познати се црквите протестантската црква Св. Богородица, првично базилика, и претворена во барокен стил во 1517-1589 и римокатоличката црква Св. Ѓорѓи.
Ратенов е познат по неговите камења, тули направени од глина од Хафел, и оптичките инструменти, кои се извезуваат.
По падот на Советскиот Сојуз, било објавено дека остатоци на Хитлер и неговите помошници биле тајно погребани во гробови близу Ратенов.
Збратимени градови
Ратенов е збратимен со:
Химна на Босна и Херцеговина
Државната химна на Босна и Херцеговина (босански, хрватски и српски:Državna himna Bosne i Hercegovine) е државната химна на Босна и Херцеговина која понекогаш се нарекува и Интермецо, оригиналниот назив на химната. Химната била усвоена на 25 јули 1999. Оваа химна ја заменила претходната химна Една си единствена, кога биле заменети и грбот и знамето на државата. Текстот и музиката се напишани од Душан Шестиќ. Текстот на химната сè уште треба да се одобрат од страна на Советот на министри на Босна и Херцеговина, Собранието на Босна и Херцеговина и Претставничкиот дом на Босна и Херцеговина.
Список на државни водачи во 1118 година
Ова е список на државни водачи во 118 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Недела“ - Браилово
Света Недела – главна селска црква во селото Браилово. Сместена е во јужниот дел од селото, поточно во Долно Маало.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Црквата има влез на јужната страна. Од западната страна е доградена припрата до која води влез сместен исто така на јужната страна.
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, споменик на НОБ и селските гробишта. Камбанаријата претставува примитивна дрвена конструкција со квадратна основа којашто е покриена со лимен кров.
Космос-731
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 мај 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-731 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 294 км, а најмалото на 202.
Флотхед
Езерото Флотхед е најголемото природно слатководно езеро западно од реката Мисисипи во континенталниот дел на САД. Сместено во северозападниот дел на сојузната држава Монтана, зафаќа површина од 510 км2, долго е 44 км, широко е 25 км, а најголемата длабочина изнесува 113 метри. Се наоѓа на надморска висина од 882 метри, а должината на крајбрежјето изнесува 260 км.
Конвенција за правата на детето
Конвенцијата за правата на детето на Обединетите нации (чести кратенки коишто се среќаваат се CRC, CROC или UNCRC) е договор за човековите права во којшто се утврдени граѓанските, политичките, економските, социјалните, здравствените и културните права на децата. Конвенцијата генерално го дефинира детето како секое човечко суштество кое не навршило осумнаесет години од животот, освен ако врз основа на законот на одредена земја полнолетството не се стекнува порано.
Нациите коишто ја ратификуваат оваа Конвенција се обврзани кон неа со меѓународното право. Комитетот за правата на детето при Обединетите нации којшто го сочинуваат членови од земјите низ светот надгледува дали Конвенцијата се почитува. Еднаш годишно, Комитетот поднесува извештај до Третиот комитет на Генералното собрание на Обединетите нации, а исто така Претседателот на Комитетот за правата на детето има свое излагање пред Третиот комитет и Собранието донесува Резолуција за правата на детето.
Владите на земјите коишто ја ратификувале Конвенцијата се должни да поднесуваат извештај и да се појават периодично пред Комитетот за правата на детето при Обединетите нации за да се разгледа нивниот напредок во однос на спроведувањето на Конвенцијата и статусот на правата на детето во нивната земја. На мрежното место на Комитетот можете да ги најдете нивните извештаи, како и писмените ставови и елементи на загриженост на Комитетот.
Генералното собрание на Обединетите нации ја донесе Конвенцијата и на 20 ноември 1989 година, на 30-годишнината на Декларацијата за правата на детето, ја стави на потпишување. Откако беше ратификувана од потребниот број нации, на 2 септември 1990 година Конвенцијата стапи на сила. Од ноември 2009 година, 194 земји ја ратификуваа, вклучувајќи ги и сите членки на Обединетите нации со исклучок на Сомалија и Соединетите Американски Држави. Министрите од Кабинетот на Сомалија ги најавија своите намери за ратификување на договорот.
На 25 мај 2000 година, беа донесени два факултативни протоколи. Со Првиот факултативен протокол се ограничува вклучувањето деца во воени конфликти, а со Вториот факултативен протокол се забранува продажбата на деца, детската проституција и детската порнографија. Повеќе од 140 држави ги ратификуваа двата протоколи.
Содржина
Конвенцијата се осврнува на специфичните потреби и права на детето. Конвенцијата на државите им налага да дејствуваат во најдобар интерес на детето. Овој пристап е различен од пристапот на обичајното право којшто се среќава во многу земји, коишто порано се однесувале со децата како со своја сопственост или движен имот, и понекогаш за нивната сопственост се расправало и во семејни спорови.
Во многу јурисдикции, правилното спроведување на Конвенцијата налага ревизија на законите за старателство врз деца или пак барем креативен пристап во рамките на постоечките закони. Со Конвенцијата се потврдува дека секое дете има одредени, основни права, вклучувајќи го правото на живот, правото на сопствено име и идентитет, правото да биде одгледан/а од своите родители во семејство или културна заедница, како и да одржува врска со двајцата родители дури ако тие се разделени.
Според Конвенцијата, државите се обврзани да им дозволат на родителите да ги извршуваат своите родителски обврски. Исто така, Конвенцијата го признава правото на децата да ги изразат своите мислења, како и тие мислења да бидат слушнати и да се постапува по нив онаму каде што тоа е соодветно, потоа да бидат заштитени од злоупотреба или експлоатација, нивната приватност да биде заштитена и исто така, Конвенцијата налага да нема прекумерно мешање во животите на децата.
Исто така, Конвенцијата ги обврзува државите-потписнички да им обезбедат одделно правно застапување на децата во секаков судски спор, во однос на грижата за нив и бара во таквите случаи да биде ислушано мислењето на детето. Според Конвенцијата, смртна казна за деца е забранета.
Комитетот за правата на детето во Општиот коментар бр.8 од 2000 година изјави дека:
- Сите држави-страни во Конвенцијата имаат обврска да дејствуваат брзо за да ги забранат и укинат сите телесни казни и сите други сурови или понижувачки форми на казнување деца. –
Во член 19 од Конвенцијата се вели дека државите-страни во Конвенцијата мораат „да ги преземат сите соодветни законодавни, административни, социјални и образовни мерки за заштита на детето од сите форми на физичко или ментално насилство“, но во него не се споменува телесната казна. Толкувањето на Комитетот во врска со тоа категорички е одбиено од неколку држави-страни во Конвенцијата, вклучувајќи ги Австралија, Канада и Обединетото Кралство.
При толкување на Европската конвенција за човекови права, Европскиот суд за човекови права се повикувал на Конвенцијата.
Држави-страни во Конвенцијата и држави-потписнички
Од ноември 2009 година, 193 земји ја ратификувале, прифатиле или пристапиле кон Конвенцијата, од кои некои со одредени резерви или толкувања, вклучувајќи ги сите членки на Обединетите нации со исклучок на Сомалија и Соединетите Американски Држави. Сомалија соопшти дека наскоро и таа ќе ја ратификува Конвенцијата.
Австралија
Од 1990 година, Австралија е членка на Конвенцијата. Во една статија во австралиското списание „Нешенел Обсервер“ (National Observer) од 1999 година, се вели дека Конвенцијата има „застрашувачки потенцијал за максимално уништување на западните семејни вредности“, а Комитетот за правата на детето е опишан како „тело коешто не е избрано и кое тврди дека одговара само пред децата од светот и најпосле, според тоа Комитетот не одговара пред никого.“
Канада
Канада ја ратификуваше Конвенцијата но, пред договорот да биде ратификуван законите на Канада беа во голема мера или целосно во согласност со договорот. Во Канада кривичните закони за млади претрпеа големи промени што доведе до Законот за малолетничка правда (Youth Criminal Justice Act,YCJA) којшто стапи на сила на 1 април 2003 година. Законот јасно упатува на различните обврски коишто ги има Канада според Конвенцијата.
Конвенцијата имала влијание врз следните одлуки во поглед на административното право: Бејкер против Канада, Министер за државјанство и имиграција.
Индија
Во Индија, детскиот труд не е целосно забранет и оваа пракса главно е дозволена во повеќето индустрии, со исклучок на оние коишто се сметаат за „опасни“. Иако, во октомври 2006 година вработувањето деца во хотели, ресторани и како домашни слуги беше забрането со закон, и понатаму има голема побарувачка за деца коишто ги вработуваат како помошници во домовите. Тековните проценки во однос на бројот на деца-работници во земјата варираат од 12 милиони деца под 13 годишна возраст според владината конзервативна проценка па сè до околу 60 милиони деца според многу побројните проценки на активистите за правата на децата. Речиси ништо не се презема за да се реши овој проблем бидејќи економијата напредува и јадреното семејство се шири, со што се зголемуваа побарувачката за деца-работници. Индиската влада преку иницијативата Удиша финансирана под покровителство на УНИЦЕФ, го утврдува концептот за начинот на промена и подобрување на заштитата на децата.
Иран
Иако, Исламската Република Иран е држава-страна во Конвенцијата за правата на детето, меѓународните организаци за човекови права и странските влади постојано ги осудуваат погубувањата на децата-престапници во Иран што претставува прекршување на договорот.
Ирска
На 21 октомври 1992 година, Република Ирска ја потпиша Конвенцијата за правата на детето, а на 21 септември 1992 година таа ја ратификуваше без резерви. Како одговор на критиките коишто беа содржани во ревизијата на Комитетот за правата на детето на Обединетите нации од 1998 година во Женева, ирската Влада ја формираше функцијата Народен правобранител за деца и подготви национална стратегија за деца. Откако Комитетот ја изрази својата загриженост во однос на тоа дека формулацијата на ирскиот Устав не дозволува државата да интервенира во случаи на злоупотреба, освен во особено исклучителни случаи, во 2006 година ирската Влада ја презеде обврската да го измени Уставот со цел да ја направи својата заложба за правата на децата поексплицитна.
Нов Зеланд
На 6 април 1993 година, Нов Зеланд ја ратификуваше Конвенцијата но, со резерви во однос на правото да се прави разлика меѓу луѓето според природата на нивната дозвола да бидат во Нов Зеланд, потребата од законодавна мерка во однос на економското искористување, за што тврдат дека е соодветно заштитено со постоечки закон и со одредбите за одвојување на малолетните од возрасните престапници.
Во 1994 година, Апелациониот суд ја отфрли алузијата дека Министерот за имиграција и неговото министерство имаа слобода да ја игнорираат Конвенцијата, тврдејќи дека тоа би значело дека почитувањето на Конвенцијата од страна на земјата „во најмала рака е делумна маска “.
Во мај 2007 година, во Нов Зелан беа донесени измени во Кривичниот закон од 2007 година во којшто Делот 59 беше заменет, со што беше отстрането бранењето со „разумно користење сила“ заради исправка. При третото и последно гласање, Парламентот го изгласа законот со 113 гласа за, наспроти осум гласа против.
Саудиска Арабија
Во 1996 година, Саудиска Арабија ја ратификуваше Конвенцијата но, со резерви „во однос на сите оние членови коишти се контрадикторни на одредбите на исламското право“ и исто така, таа смета дека Конвенцијата е валиден извор на домашното право. Комитетот за правата на детето којшто во јануари 2005 година го преиспита однесувањето кон децата во Саудиска Арабија во согласност со Конвенцијата, силно ја осуди Владата за нејзината практика на наметување смртна казна на малолетниците, притоа нарекувајќи ја „сериозно прекршување на основните права“.
Од комитетот изјавија дека се „длабоко вознемирени“ поради дискреционата моќ којашто ја имаат судите за да ги третираат малолетниците како возрасни. Во својот извештај од 2004 година, Владата на Саудиска Арабија тврдеше дека „таа никогаш не изрекувала смртна казна на лица под 18 годишна возраст“. Подоцна, владината делегација призна дека еден судија може да изрече смртна казна доколку одлучи дека осуденото лице е полнолетно, независно од вистинската  возраст на лицето во времето кога кривичното дело е извршено или времето кога е закажано погубувањето.
Обединетото Кралство
Во извештајот на Комитетот од 2002 година беше искажана загриженост од слични причини, вклучувајќи ја благосостојбата на децата во притвор, нееднаквиот третман на барателите на право на азил и негативното влијание на сиромаштијата врз правата на децата. Во септември 2008 година, Владата на Обединетото Кралство одлучи да се откаже од резервираноста и да се согласи на Конвенцијата во поглед на овие аспекти.
Владата на Обединетото Кралство ги отфрли критиките од извештајот од 2002 година, во поглед на правното бранење со „разумно казнување“ на децата од страна на родителите коешто Комитетот го опиша како „сериозно нарушување на достоинството на детето“. Министерот за деца, млади и семејства изјави дека иако малку родители ја користат шлаканицата како еден начин на дисциплина, мнозинството се изјаснија дека нема да ја поддржат забраната.
Во прилог на тврдењето на Заедничкиот парламентарен комитет за човекови права, Фондацијата за семејна едукација (Family Education Trust) го критикуваше Комитетот за „донесување радикални толкувања на Конвенцијата за правата на детето на Обединетите нации во својата потрага по агенда.“ Во својот извештај, Заедничкиот комитет препорача дека „дојде време Владата да постапува по препораките на Комитетот за правата на детето на Обединдетите нации во однос на телесното казнување на децата и неусогласеноста на бранењето со разумно казнување со обврските од Конвенцијата“.
На тоа Владата на Обединетото Кралство одговори дека:
- Користењето физичко казнување е нешто за што треба да одлучат самите родители поединечно. -
Соединетите Американски Држави
Владата на Соединетите Американски Држави играше активна улога во донесувањето на Конвенцијата и на 16 февруари 1995 година ја потпиша, но не ја ратификуваше. САД, заедно со Сомалија е една од двете земји во светот коишто не ја ратификувале Конвенцијата. Се тврди дека отпорот кон Ковенцијата произлегува пред сè од политичките и религиозните конзервативци. На пример, фондацијата „Херитиџ“ гледа на тоа како на заканувачка национална контрола над домашната политика. Исто така, има и други групи коишто се противат на Конвенцијата, како што е Здружението за правна одбрана на учењето дома (Home School Legal Defense Association, HSLDA) коешто тврди дека Конвенцијата за правата на детето претставува закана за учењето дома и за групите кои ги штитат правата на родителите како што е ParentalRights.org. Од ParentalRights.org тврдат дека со Конвенцијата автоматски би се поништиле речиси сите домашни закони за деца и семејства поради надредената клаузула во член VI од Уставот на САД и дека таа ги потценува правата на родителите со тоа што ги овластува државните власти да управуваат со семејствата на микро ниво, како и да ги преиспитуваат сите одлуки на родителите за да проверат дали тие навистина се во „најдобар интерес“ на децата, стандард којшто е многу субјективен и покрај тоа што им дозволува абортус на малолетниците без знаење или согласност од родителите. Претседателот Барак Обама го опиша неуспехот да се ратификува Конвенцијата како „засрамувачки“ и вети дека тоа ќе биде разгледано.
САД ги потпиша и ги ратификуваше и двата Факултативни протоколи на Конвенцијата.