cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шинтоизам
Приказна за создавањето на Јапонија
Јапонските острови се сметаат за рај, бидејќи биле директно создадени од боговите на Јапонците и биле положени од страна на повисоките духови за да се создаде во јапонската империја. Шинтоизмот е основната поврзаност меѓу моќта и убавината на природата (земјата), како и Јапонците. Тоа е манифестација на патот кон разбирање на институцијата на божествената моќ.
Храмови и светилишта
Постојат разни Шинто храмови посветени на разни природни богови, како на пр., богови на вода, богови на просперитет во бизнисот и др. Исто и има храмови посветени на поранешни војсководи кои биле чесно претворени во богови по нивната смрт.
Светилиштата се градат во чест на камиите или поранешните цареви. Во сите шинтоистички градини се влегува низ врата која се нарекува „тори“. Оваа врата ја зидвојува градината од обичниот свет околу него. Вратата може да биде и доста оддалечена од центарот на градината. Верниците ги посетуваат храмовите, со цел да се ослободат од метежот и притисокот восекојдневниот живот. понекогаш во храмовите се изговараат молитви, кои ги смислуваат самите посетители. Во храмовите, посетителите често купувааат мали плочки наречени еме. Овие плочки, всушност претставуваат благодарност за помошта до камииите.
Шинтоизмот е главна религија во Јапонија, но често будистичките храмови се изграден во шинтоистичките светилишта. Зен-будистите градат мирни градини, во кои наместо разнобојни цвеќиња, се наоѓаат камења, песок и трева. Цртањето на мостри може да биде добра медитација. Всушност, будизмот и шинтоизмот во Јапонија се помешани до тој степен, што нема разлики меѓу нив. Може слободно да се каже, дека станале една религија, односно шинтоизам со елементи на будизмот. Иако еден дел од населението во Јапонија, е изјаснуваат како шинтоисти, а друг дел како будисти, меѓу нив воопшто нема разлики, како и меѓу нивните верувања. Разлика е само јавното изјаснување. Ова е слично како и во Кина, каде јавно постојат три религии: будизам, конфуцијанство и шинтоизам, а практично сите три се измешани и сплотени во една религија. Ова само покажува дека будизмот, поради својата атеистичка природа, во своите почетоци бил предодреден да се претопи во повеќе религии, задржувајќи го своето име, иако вистинскиот будизам се задржал само во местото на зародиш - Индија.
Обичаи
Особено вообичаени се омикуџи благослови, кои се напишани на мали парчиња хартија и им ја опишуваат годишната среќа на верниците.
Постојат 5 степени на омикуџи со посебни пораки напишани од свештениците по храмовите кои можат да се добијат. Тие се: Пример на порака содржана во омикуџи од видот 'Голема среќа':
Празници
Повеќето шинто храмови имаат свој посебни празници. Од поглавните заеднички празници се Хацумооде и Шичигосан. За Хацумооде, Шинто храмовите се полни со луѓе од 31 декември - 1 јануари. Присуствуваат на овој празник со цел да Му се молат на Камисама (Бога) за семејството, здравје и добрина во наредната година. Јапонците обично посетуваат повеќе од еден храм за време на Хацумооде.
Шичигосан е традиционална јапонска Шинто церемонија за деца од 7-, 5- и 3-годишна возраст на 15 ноември. Машки од 3 или 5 години, облечени во хакама и женски од 3 или 7 години облечени во кимоно, одат во храм на овој ден. Во минатото, кога морталитетот на младите бил висок, се верувало дека непарен број носел среќа, па затоа родителите ги носеле нивните деца пред Бога во храмот да примат благослов на овие години. Бидејќи цената на едно кимоно е премногу висока, повеќето родители позајмуваат кимона од специјални продавници за оваа традиционална Шинто церемонија.
Ернст Нојферт
Ернст Нојферт (15 Март 1900 - 23 Февруари 1986)бил Германски архитект кој е познат како асистент на Валтер Гропиус, како наставник и член на различни организации за стандардизација а особено по неговото издание од суштинска важност Архитектонско Проектирање.
Живот
Ернст Нојферт е роден во Фрајбург. На 17 години, по пет години работење како ѕидар, Нојферт се запишал во училиште за градежништво (Баугевербешуле) во Веимар. Неговиот учител го предложил на Валтер Гропиус во 1919 како еден од неговите први студенти на Баухаус. Тој ги завржил своите студии во 1920, и заедно со експресионистичкиот архитект Паул Линдер (1897-1968) започнал студиска тура во Шпанија долга една година, каде што скицирал средновековни цркви. Во Барселона се сретнал со Антонио Гауди, чијашто архитектура оставила длабок впечаток кај младиот студент. Нојферт подоцна станал еден од првите застапници на Гауди во Германија. По 1921 тој се вратил во Баухаус и станал главен архитект под Гропиус во еден од најистакнатите архитектонски студија од Веимарската Република.
Во 1925 тој се сретнал со сликарката Алис Спајс-Нојферт, студент на магистерски студии на Баухаус, Џорџ Мухе и Паул Кле и се оженил со неа во 1924. Тие имале четири деца (Питер, Криста, Ингрид и Илас).
Во 1925 Нојферт бил во блиска соработка со Групиус во реализацијата на новите градби на Баухаус во Десау и ја завршувал својата магистерска - куќи за Мухе, Клее и Василиј Кандински Во 1926 тој се вратил во Веимар и станал наставник под Отто Бартнинг во Баухошуле (Градежен факултет) познато како „вториот Баухаус“ Од 1928 до 1930 тој реализирал најразлични проекти како Менза во Филозофенвег и Абеанум во Јена. Во 1929 изградил свој дом во Гелмерода, село близу Вејмар (денеска седиште на Фондацијата Нојферт и Нојферт Бокс, мал музеј со размена на изложби). По затворањето на градежниот факултет од Нацистите, тој се преселил во Берлин и работел во приватно училиште за архитектура основано од Јоханес Итен, кое било приморано да се затвори исто така во 1934.
Нојферт ги препознал можностите за рационализација на градежниот процес многу рано, но исто така и потребата за нормативни правила.
Во 1934 станал станбен архитект на Вереинигте Лауситцер Гласверке. Тој го дизајнирал приватниот дом на неговиот дректор Д-р Киндт (со обоено стакло од Чарлс Кордел) и различни објекти за домување, канцеларии и фабрики во Веисвасер Шерниц и Каменц. Во исто време тој работел на своето издание Архитектонско проектирање, кое е издадено во март 1936 што останува основен прирачник за работа, кој е преведен на повеќе од18 јазици.
Во 1936 отишол во Њујорк и Талиезин за да го посети Франк Лојд Врајт и да ги процени неговите можности за наоѓање работа во Соединетите Американски Држави. Но во Њујорк бил известен за огромниот успех на првото издание од неговата книга и се вратил во Берлин за да го подготви второто издание. Новите индустриски провизии за неговото студио довеле до одлуката тој да остане во Германија. Во 1939 Нојферт бил назначен од страна на Алберт Спер да работи на стандардизацијата на Германската индустриска архитектура.
По Втората светска војна, Нојферт бил назначен за професор во Универзитетот за Технологии во Дармштат. Тој отворил своја канцеларија, Нојферт и Нојферт, со неговиот син Питер во 1953 и реализирал многубројни проекти, вклучувајќи многу индустриски градби. Тој умрел во 1986 година во неговиот дом во Швајцарија.
Џамија Бадшахи
Џамијата Бадшахи (урду: بادشاھی مسج) е џамија која се наоѓа во Лахор, Пакистан. Овој храм бил изграден во 1673 година во времето на императорот Аурангзеб. Храмот може да собере околу 55 000 верници, и според тоа тој е третиот најголем храм во Пакистан, веднаш по џамија Фаисал.
42 (број)
42 (четириесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 41 а претходник на бројот 43.
Региони во Гвинеја-Бисао
Региони
Регионите се следниве (со административните центри во загради):
Регионите се делат на вкупно 37 сектори.
Покраини
Сите региони можат да се групираат и во 3 покраини:
Стаклара (Скопје)
Стаклара - скопска населба во состав на Општина Кисела Вода, која се граничи со населбите Усје, Драчево и Кисела Вода.
Саморамнотежна двоколка
Саморамнотежна двоколка, жироскопска двоколка или саморамнотежен скутер, често наведуван како лебдечка даска    - преносливо возило на електричен погон кој се напојува од акумулатори. Се состои од две тркала поставени паралелно едно покрај друго, со мала платформа меѓу нив на која стои управувачот. Управувачот го контролира уредот со своите стапала (со навалување), стоејќи на вградените жироскопски сетилници. .
Во 2014 година повеќе вакви уреди се појавиле во Кина, а во 2015 година, станале многу популарни во Соединетите Држави по бројни појавувања на славни личности со нив.
Историја
Шејн Чен, американски стопанственик кој го основал претпријатието „Инвентист“, поднел барање за признавање на неговиот пронајдок саморамнотежна двоколка. Во интервју за Лос Анџелес тајмс, Чен ги изнел своите фрустрации во однос на патентните права во Кина. Тврдел дека Солоухил, неговата саморамнотежна едноколка (моноцикл), бил копиран од други производители откако се појавил во „Хепи шоу“, кинеско телевизиско шоу. Во август 2015 година, Марк Кјубан ги соопштил плановите за купување на патентните права на „Ховертракс“ од Чен. Во 2015 година американското претпријатие „Инвентист“ тврдело дека ги има патентите и ја соопштило намерата да тужи.
Заради брзото темпо на кинеската производна индустрија, тешко е да се одреди кое кинеско претпријатие прво го произвела уредот. Според Дејвид Пирс од магазинот Вајед, веројатно уредот бил пронајден како „Смарт С1“ од Чик роботикс, кинеско технолошко претпријатие основано во 2013 година. Смарт С1 бил прикажан во 2014 година и веднаш доживеал успех. Претпријатието ги патентирало технологиите кои се однесуваат на уредот, но заради лабавата кинеска патентна политика, производот бил копиран од повеќе кинески производители.
Од јуни 2015 година, двоколките ги изработуваат неколку производители од Кина. Најголемиот број од двоколките се произведуваат во фабриките за масовно производство Шенџен.
Растечката популарност во западните земји првично им се припишува на многуте славни личности кои користеле разни модели од овој производ.
Одгледувај гаврани
„Одгледувај гаврани“ (шпански: Cría Cuervos) — филм од 1976 година, во режија на Карлос Саура (Carlos Saura), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Џералдин Чаплин (Geraldine Chaplin), Ана Торент (Ana Torrent), Ектор Алтерио (Héctor Alterio), Кончита Перес (Conchita Pérez), Мајте Санчес (Mayte Sanchez), Флоринда Чико (Florinda Chico), Моника Рандал (Mónica Randall), Херман Кобос (Germán Cobos) и Мирта Милер (Mirta Miller). Филмот наишол на одличен прием од филмската критика, а на Канскиот филмски фестивал ја добил посебната награда на жири-комисијата.
Содржина
Најголем дел од дејствието се одвива во 1975 година, иако во него се испреплетуваат минатото, сегашноста и иднината. Осмогодишната Ана (ја игра Торент) го слуша гласот на татко си, кој е в кревет со некоја жена. Набргу, жената бега од собата, а Ана го пронаоѓа татко си мртов при што се чини дека умрел од срцев удар. Ана мирно ја носи чашата со млеко во кујната и ја мие. Тогаш, во кујната влегува нејзината мајка, која ја кара затоа што е будна доцна во ноќта. Меѓутоа, Ана само си го замислува присуството на мајка си, која е умрена откако заболела од рак. По смртта на татко ѝ, Ана и нејзините сестри живеат кај нивната тетка во Мадрид...
Орање
Орање — земјоделска техника која подразбира обработување на плодна земја со рало, со плуг или со трактор со цел да се раситни земјата и да се подготви за сеење. Во основа, орањето претставува прокопување и раситнување (разровкување) на почвата на одредена длабочина со земјоделски алатки како рало или плуг прикачени на добиток или сосвремена земјоделска механизација како трактор или мотокултиватор (во градинарството на мали површини и со мотика и копач), со што таа се подготвува за засевање со различни култури.
Обработката на почвата претставува една од најстарите агротехнички мерки применувани од страна на човекот со цел да се задоволат барањата на културните растенија и да се постигнат високи приноси. Со обработката на почвата се врши нејзино разровкување на одредена длабочина, а потоа се врши продлабочување на ораничниот слој со што се создаваат услови за пристап на воздухот, водата, топлината, хранливите материи и др. Исто така, со обработката на почвата се делува против плевелите и прекумерното испарување на влагата, што значи дека со орањето се подготвува почвата за нормален развиток на растенијата. Значењето на обработката на почвата се состои во тоа што во неа се враќаат и поправаат добрите особини кои почвата ги изгубила во претходниот посев, а особено со збивањето, како и при различни врнежи и со газењето на разните земјоделски машини. Со обработката на почвата особено се подобруваат физичките својства и биолошките процеси на почвата, со што се овозможува и поголемо создавање на хранливи материи за исхрана на растенијата. За правилно орање потребно е да се обрне внимание на формирањето на слогот, на самото орање и на орањето на разорот.
Ковче
Ковче — село во Општина Македонски Брод, во близина на Самоков.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Порече, во источното подножје на планината Добра Вода. Лежи на брегот на Мала Река, во рамничарски предел, на надморска височина од 550 м. Атарот има површина од само Крај селото минува и регионалниот пат Растеш - Калуѓерец (Р2132), кој го поврзува со Самоков на северозапад. На неколку стотини метри североисточно од Ковче е фабриката за муниција „Сувенир“ („Сумбро“).
Историја
Подрачјето на Ковче е населено уште од римско време, за што сведочат остатоците од населба во наоѓалиштето Грамадиште на 2 км јужно од селото.
Во XIX век Ковче било село во Поречката наија на Кичевската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ковче (Kovtché) било село со 6 домаќинства сочинети од 28 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Ковче имало 24 жители, сите Македонци христијани.
На етничката карта на Северозападна Македонија во 1929 г. Афанасиј Селишчев го обележал Ковче како македонско село.
Стопанство
Според податок од 1998 г. Ковче поседува 149 ха шуми, 26 ха обработливо земјиште и само 5 ха пасишта.
Население
Ковче отсекогаш било мошне мало село кое почнало да расте пред Втората светска војна. Со изградбата на фабриката „Сувенир“ во наредниот период, неговото население драстично се зголемило, но потоа почнало да опаѓа, веројатно поради прераспоредување на работната сила. Според пописот од 2002 г. селото имало 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Македонци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0257 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Зркле и Старо Село, кое е сместено во Селскиот дом во Зркле.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 67 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 68 гласачи.
NGC 3404
NGC 3404 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3404 се споменува и како IC 2609, MCG -2-28-11, IRAS 10477-1150.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Диско Димитровски
Диско Тодоров Димитровски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
NGC 3404
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3404 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3404 има привидни димензии од 2,1' х 0,5'.
Диско Димитровски
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се вработил како ковач. Во потрага за заработувачка, заминал на печалба и се вработил во Сомбор. Таму се поврзал со напредни работници. Учествувал во работата на напредното движење. По окупацијата на земјата, се вратил во родниот крај и во септември 1944 година, стапил во борбените редови на Третата македонска ударна бригада. Бил учесник во нејзините борби. Кон крајот на октомври истата година, во тешката борба против балистите и Германците кај Шишево, храбро загинал.
NGC 3404
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 3404 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32466. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 280; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5502. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1022.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Сојуз на синдикатите на Македонија
Сојузот на синдикатите на Македонија (ССМ) е синдикален сојуз во Република Македонија. Тој е наследник на синдикалниот сојуз од времето на комунизмот. Во него членуваат 18 грански синдикати. Од март 2015 година ССМ е полноправна членка на Европската конфедерација на синдикати, а од февруари 2011 година - придружна членка на Светската конфедерација на слободните синдикати. Од 14 август 2017 година претседател на ССМ е Дарко Димовски.
При утврдувањето на претставителноста на ССМ, во 2015 година констатирано е дека ССМ има 66.386 членови кои плаќале членарина, додека во 2010 година констатирано е дека броел 75.997 членови кои плаќале членарина, што претставувало 17,47% од вкупниот број на вработени во Република Македонија. Претходно, во 2009 бројот на членови изнесувал околу 115.000. Во 1993 година ССМ броел 364.000 членови и опфаќал 70% од вработените.
Историја
ССМ е основан на Првиот земски синдикален конгрес на работниците и намештениците на Македонија, кој се одржал во Скопје на 18-21 август 1946 година. Во времето на комунизмот ССМ е единствениот синдикат што постои и делува во тесна врска со Сојузот на комунистите на Македонија.
По падот на комунизмот, ССМ се прилагодува на новите услови на делување и на својот 14-ти конгрес во 1993 година донесува нов Статут и Програма за работа.
Во 2005 година во редовите на ССМ се разгорува судир помеѓу претседателот на ССМ, Ванчо Муратовски и претседателот на СОНК, Дојчин Цветановски. Како резултат на овој судир во јули истата година СОНК се отцепи од ССМ и на 28 декември 2005 година дојде до формирање на нов синдикален сојуз, на Конфедерацијата на слободни синдикати.
Во декември 2011 година Синдикатот на одбраната и безбедноста (со околу 2.500 членови) ја напушти КСС и стана член на ССМ.
Во септември 2015 година Мултиетничкиот синдикат на образование (МЕСО) е исклучен од ССМ.
Во ноември 2016 година на седница на Советот на ССМ е донесена одлука за разрешување на Живко Митревски од позицијата Претседател на ССМ, по што тој, во декември 2016 година, издејствува одлука на органите на ССМ за исклучува на четири грански синдикати од составот на ССМ: СУТКОЗ, УПОЗ, СИЕР и Агро Синдикатот.
Во август 2017 година Дарко Димовски официјално ја презел функцијата претседател на ССМ.
43 (број)
43 (четириесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 42 а претходник на бројот 44.
Џамија Бонг
Џамијата Бонг е муслимански храм кој се наоѓа во провинцијата Пенџаб, Рахимар Кан, Пакистан. Објектот бил изграден во 1982 година.
Милан Кундера
Милан Кундера (Milan Kundera; р., во , Чехословачка - ) — француско-чешки писател кој живее во егзил во Франција од 1975 година, каде што станал натурализиран државјанин во 1981 година. Тој е најмногу познат со романите „Неподносливата леснотија на постоењето“, „Книга за смеата и заборавот“, и „Шега“. Кундера пишува на чешки и француски јазик. Тој ги ревидирал француските преводи на сите негови книги и затоа тие не се сметаат како преводи, туку како оригинални дела. Како резултат на цензурата на комунистичката влада во Чехословачка, неговите книги биле забранети во неговата родна земја, а тоа траело до падот на оваа влада за време на Кадифената револуција од 1989 година.
Биографија
Милан Кундера е роден во 1929 година, во семејство од средна класа. Неговиот татко, Лудвик Кундера (1891-1971), бил важен чешки музиколог, ученик на композиторот Леош Јаначек и работел како управител на Музичката Академија Јаначек во Брно. Низ неговите дела може да се забележат музичките влијанија од 1948 до 1961 година. Милан Кундера научил да свири пијано од неговиот татко, а подоцна заминал да студира музикологија и музичко компонирање. Низ неговите дела може да се забележат влијанија и навраќања на музиката. Тој отишол толку далеку што дури вметнувал и ноти во текстовите за да ја долови поентата.
Кундера го завршил средното обрзование во Брно во 1948 година. Тој студирал литература и естетика на Факултетот за уметности при Карловиот универзитетот во Прага. По два семестри се преселил на Факултетот за филм при Академијата за сценски уметности во Прага, каде што посетувал предавања за филмска режија и пишување сценарија. Во 1950 година неговите студии биле накратко прекинати поради политички ангажман. Во 1950 година, тој и писателот Jан Трефулка биле исклучени од партијата заради „антипартиски активности“. Трефулка го опишал настанот во неговата новела „Дожд врнеше врз нив“ од 1962 година. Кундера, исто така, го искористил инцидентот како инспирација за главната тема на неговиот роман „Шега“ од 1967 година. Едно време, Кундера студирал музичка композиција, а во 1958 година дипломирал на факултетот за филм во состав на АМУ. Подоцна, на истиот факултет предавал светска книжевност, најпрвин како асистент, а потоа и како доцент. Во 1956 година, тој бил повторно примен во партијата, а во 1970 година бил исклучен по вторпат и тогаш бил избркан од работа. Кундера, заедно со другите реформски настроени комунистички писатели, како што бил Павел Кохоут, делумно учествувал во Прашката пролет од 1968 година. Кундера останал посветен на реформата на чешкиот комунизам и жестоко се расправал со Хавел во пишана форма, велејќи дека суштината е да се остане смирен и дека „никој сè уште не е затворен заради своето мислење“ и дека „важноста на Прашката есен на крајот може да биде поголема од онаа на Прашката пролет“. На крајот, Кундера сепак се откажал од своите реформски сништа и се преселил во Франција во 1975 година, каде работел како гостин-професор на Универзитетот во Рен. Подоцна работел како професор на Универзитетот во Париз, каде што останал да живее. Тој станал француски државјанин во 1981 година.
Творештво
На почетокот од своето творештво, Кундера бил познат како поет при што објавил неколку збирки поезија, но подоцна изјавил дека „своите стихови ги сметам за младешки скитања“. Во 1960 година ја објавил студијата „Уметноста на романот“, посветена на чешкиот писател Владислав Ванчура за која подоцна напишал дека „не беше толку лоша книга, но навистина не знам зошто денес некој би ја читал“. Покрај тоа, објавил и неколку драми, како: „Сопствениците на клучевите“, „Зафрканција“ и „Жак Фаталистот и неговиот господар. Во чест на Дени Дидро“. Според сопственото признание, драмите ги напишал „веројатно само за да се убедам самиот себе дека никогаш нема да станам драмски писател“ и дека само „за последната драма можам да кажам дека без никакви огради ја сакам“. Сепак, најпознат е како прозен автор при што со своите романи стекнал светска слава. Иако неговите рани поетски творби се цврсто прокомунистички, неговите романи ја одбегнуваат идеолошката класификација. Кундера постојано инсистира на тоа да се смета како романописец (во 1983 година, напишал: „Уште пред многу години сфатив дека сум само и единствено романописец“), отколку како политички писател-дисидент. Политичките коментари има во сите од неговите дела, но тие исчезнуваат од неговите романи, почнувајќи (посебно по Неподносливата леснотија на постоењето) освен во врска со пошироки филозофски теми. Белетристичкиот стил на Кундра, испреплетен со филозофски дигресии, во голема мерка инспириран од романите на Роберт Музил и филозофијата на Ниче е исто така користен од авторите како што се Ален Де Ботон и Адам Тирлвел. Кундера ја црпи својата инспирација, како што и самиот забележува, не само од авторите на ренесансата - Џовани Бокачо и Рабле, туку исто така и од Лоренс Стерн, Хенри Филдинг, Дени Дидро, Роберт Музил, Витолд Гомбрович, Херман Брох, Франц Кафка и, можеби најважниот, Мигел де Сервантес, на чие наследство тој се смета себеси најмногу посветен. На почетокот, тој пишувал на чешки јазик. Од 1993 година па натаму, тој ги пишува своите романи на француски јазик. Помеѓу 1985 и 1987 година, Кундера извршил ревизија на француските преводи на неговите поранешни дела и, како резултат на ова, сите негови книги се објавени на француски јазик според оригиналниот извор. Неговите книги се преведени на многу јазици.
Шега
Во неговиот прв роман, „Шега“, Кундера дава сатиричен приказ на природата на тоталитаризмот во комунистичката ера. Поради критиката на советската инвазија на Чешка од 1968 година, тој бил ставен на црниот список во Чехословачка и неговите дела биле забранети.
Смешни љубови
Збирката раскази „Смешни љубови“ ја пишувал од 1960 до 1968 година, а првпат била објавена во Прага, во 1969 година. Поправената, дефинитивна верзија се појавила во 1970 година, во превод на француски јазик, и подоцна сите преводи на другите јазици се правени според таа верзија.
Животот е другаде
„Животот е другаде“ е пишуван од 1969 до 1970 година, но книгата не била објавена во Чехословачка, зашто во меѓувреме делата на Кундера биле забранети. Поради тоа, книгата прв пат била објавена во 1973 година, во превод на француски јазик.
Проштален валцер
Романот „Проштален валцер“ бил завршен во 1972 година, во времето кога Кундера сè уште бил во Чехословачка, но првпат бил објавен дури во 1976 година, во превод на француски јазик.
Книга за смеата и заборавот
Во 1975 година Кундера се преселил во Франција и таму го објавил делото „Книга за смеата и заборавот“ (1979) во кое се зборува за чешките граѓани кои се спротивставуваат на комунистичкиот режим на различни начини. Инаку, книгата е пишувана од 1976 до 1978 година. Како необична мешавина на роман, збирка кратки раскази и размислувања на авторот, оваа книга го постави тонот на неговите дела во егзил. Критичарите ја забележале иронијата дека земјата за која Кундера се чини дека пишува кога зборува за Чехословачка во книгата „не е, благодарение на најновите политички редифинирања, повеќе таму“, што претставува „еден вид исчезнување и повторно појавување“ кои Кундера ги истражува во книгата.
Неподносливата леснотија на постоењето
Во 1984 година го објавил романот „Неподносливата леснотија на постоењето“ (истовремено, на француски и на англиски јазик) неговото најпознато дело. Книгата претставува хроника за кршливата природа на судбината на поединецот и како животот којшто е еднаш живеан може воопшто да не е живеан, како да нема можност за повторување, експеримент, обиди и грешки. Во 1988 година, американскиот режисер Филип Кауфман снимил филм според романот, а Кундера бил вознемирен и оттогаш забранил адаптации на неговите подоцнежни романи.
Бесмртност
Во 1990 година, Кундера го објавил романот „Бесмртност“. Овој роман, неговото последно дело на чешки јазик, е покосмополитско од неговите претходни романи и го поставува тонот на неговите подоцнежни дела.
Стил на пишување и филозофија
Ликовите на Кундера се често експлицитно идентификувани како фрагменти на неговата сопствена фантазија, коментирајќи во прво лице за приказни кои се целосно во трето лице. Кундера е повеќе загрижен за зборовите кои ги обликуваат или моделираат неговите ликови отколку со нивниот физички изглед. Во неговата книга „Уметноста на романот“, тој вели дека имагинацијата на читателот автоматски ја комплетира визијата на авторот. Тој како писател сака да се фокусира на суштинското. За него суштинското не вклучува физички изглед или дури ни внатрешен свет (физиолошки свет) на неговите ликови. Секоја негова нова книга ја манифестира последната фаза од неговата лична филозофија. Некои од овие мета-теми се егзилот, идентитетот, животот над границите (над љубовта, над уметноста, над сериозноста), историјата како континуирано враќање и задоволството од помалку важниот живот.
Многу од ликовите на Кундера ја имаат целта да ги опишат овие теми со цел да се развие нивното врвно чувство за хуманост. Деталите околу ликовите најчесто остануваат прилично нејасни. Често, повеќе од еден лик е користен во романот, дури до степен на целосен дисконтинуитет на ликот за да приказната продолжи со комплетно нов лик.
Првите романи на Кундера го истражуваат двојниот траичен и комичен аспект на тоталитаризмот. Сепак, тој не ги гледа неговите дела како политички коментари: Осудата на тоталитаризмот не заслужува роман, вели Кундера.
Според мексиканскиот романописец Карлос Фуентес, она што тој го гледа како интересно е сличноста помеѓу тоталитаризмот и „незаборавниот и фасцинантен сон за хармонично општество каде приватниот и јавниот живот формираат единство и каде сите се обединети околу една желба и една верба...” Во истражувањето на црниот хумор во врска со оваа тематика, се чини дека Кундера е длабоко под влијание на Франц Кафка, уште еден познат писател од Чехословачка. Според Кундера, тој е писател без порака. На пример, во „Уметноста на романот“, неговата прва книга есеи, тој ја раскажува приказната во која скандинавски издавач се колеба околу издавањето на неговата книга „Проштален валцер“ бидејќи не им се допаѓала неговата очигледна порака против абортусот. Тој објаснува дека не само што издавачот бил во заблуда околу постоењето на таква порака туку, и како што самиот вели:
Тој, исто така, искажува несогласувања и околу музичките работи, анализирајќи ја чешката народна музика преку цитати од Леош Јаначек и Бела Барток. Понатаму, тој вметнува музички извадоци во текстот (на пример во „Шега“), или ги објаснува Шенберг и атоналноста.
Контроверзи
На 13 октомври 2008, чешкиот неделен магазин Respekt на видливо место ја објави истрагата спроведена од Чешкиот Институт за студии на тоталитарни режими, според која наводно Кундера го кодошел на полицијата младиот чешки пилот Мирослав Дворачек. Обвинувањето се темели на полициски извештај од 1950 година во кој е заведен како шпион Милан Кундера, студент, роден на 1 април 1929. Целта на последователното апсење, Мирослав Дворачек, побегнал од Чехословачка откако му било наредено да и се приклучи на пешадијата во предвечерието на чистката во Акедемијата за пилоти, а подоцна се вратил како западен шпион. Дворачек се вратил тајно во студентската спална соба на Ива Милицка, поранешна љубовница на негов пријател. Милицка во тоа време се забавувала (а подоцна и се омажила) за колегата студент Иван Дласк, кој го познавал Кундера. Според полицискиот извештај, токму Дласк бил оној кој му лажал на Кундера за присуството на Дворачек во градот, а Кундера ја информирал полицијата за тоа. Дворачек завршил со пресуда од 14 години во комунистички работен камп, лишен од сите граѓански права, а некое време поминал и во рудник за ураниум пред да биде ослободен. Спред извештајот на Respekt (кој ја дава поентата дека Кундера не го познавал Дворачек), Кундера порекнувал дека го предал Дворачек на полицијата, тврдејќи дека воопшто не го познава и дека не може дури ни да се сети на Милицка.
Дворачек неодамна преживеа удар и сè уште верува дека тој всушност бил предаден од Милицка. Неговата жена исто така се сомнева во т.н. доказ против Кундера. Дласк, кој според полицискиот извештај му кажал за присуството на Дворачек, умрел во 1990 година. Два дена по објавувањето на инцидентот, со спротивно тврдење излезе историчарот на книжевноста Здењек Пешат. Тој вели дека Дласк во случајот бил вистинскиот доушник на полицијата и дека тој самиот му го рекол тоа.
Помеѓу првите реакции е она на чешкиот писател Иван Клима, кој во статијата за дневниот весник Lidové noviny напиша:
Германскиот весник Die Welt го споредува Кундера со Гинтер Грас, добитник на Нобелова награда, за кого во 2006 година беше откриено дека служел во Waffen-SS за време на Втората светска војна. На 3 ноември 2008 година, 11 меѓународно признати писатели излегоа со соопштение во одбрана на Милан Кундера. Помеѓу писателите кои го поддржаа Кундера се Салман Ружди, Филип Рот, Карлос Фуентес, Габриел Гарсија Маркез, J.M. Кеце, Орхан Памук, Хорхе Семпрун и Надин Гордимер. Помеѓу потписниците, четворица се лауреати на Нобеловата награда.
Награди
Во 1985 година Кундера ја добил наградата „Ерусалим“, а неговото обраќање при примањето на наградата е објавено во збирката есеи „Уметноста на романот“. Исто така, тој е добитник на Австриската државна награда за европска литература во 1987 година; во 2000 му била доделена меѓународната награда „Хердер“; а во 2007 година државната чешка награда за литература. Исто така, се шпекулира дека бил во потесниот избор за Нобеловата награда за литература.
Алкалоид (претпријатие)
Алкалоид — македонско трговско друштво за производство на лекови, преработка на билни суровини, производство на козметички и хемиски производи. „Алкалоид“ е акционерско друштво во чии рамки работат два профитни центри: Фармација и Хемија, Козметика и Билкарство; а има и има фирмaќерка („Алкалоид КОНС“), како и 13 подружници надвор од Македонија (во Србија, Црна Гора, на Косово, во Албанија, Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија, Швајцарија, Бугарија, Романија, Украина, Русија и САД). Друштвото е доминантен капитал во сопственост на приватни акционери, од кои 5,05% се странски инвеститори.
Историја
„Алкалоид“ започнал со работа на 15 август 1936 година, со два погона и само со 15 работници, кои произведувале 350 килограми фармацевтски суровини. Десетина години подоцна, фабриката го зголемила обемот на производството за десетпати. Во 1957 година започнал да работи галенскиот погон за производство на лекови. Во 1967 година бил воведен брендот „Прокулин“. Во 1970-тите била пуштена во погон новата фабрика на површина од 7.000 квадратни метри при што се интегрирале Фабриката „Билка“, Фабриката за производство на хемикалии и фотоматеријали „Лафома“ и фабриката за сапуни и козметика „Цветан Димов“. Во 1978 година започнала продажбата на брендот „Бекутан“.
Кон крајот на 1980-тите, раководството на „Алкалоид“, на чело со Трајче Мукаетов (кој бил назначен за директор во 1985 година) го започнал процесот на реорганизација, а темелите на современото корпоративно управување биле поставени во 1994 година. Во тоа време, со финансиска поддршка на Европската банка за обнова и развој и Меѓународната финансиска корпорација, „Алкалоид“ почнал голем инвестициски циклус. Во 2003 година, „Алкалоид“ ја пуштил во употреба новата микробиолошка лабораторија, во 2005 година нова хемиска лабораторија, во 2009 година бил отворен Институтот за истражување и развој, во 2014 година била отворена лабораторијата „АлкаЛаб“ во Љубљана, а во 2016 година бил основан Центарот за контрола на квалитетот. Како израз на општествената одговорност, во мај 2007 година била основана Фондацијата „Трајче Мукаетов“, која заклучно со 2016 година стипендирала 344 студенти по фармација и медицина на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, а 34 од стипендираните студенти се вработиле во „Алкалоид“. Притоа, од основањето до 2016 година, фондацијата доделила стипендии во износ од 63,2 милиони денари.
Во 2016 година, „Алкалоид“ бил водечко фармацевтско друштво во Македонија и шесто по големина во Југоисточна Европа, со 1.600 вработени, од кои 1.200 во Македонија и над 300 во странство. На 20 септември 2016 година, во хотелот „Александар палас“ била прославена осумдесетгодишнината од основањето на „Алкалоид“, а свечено обраќање имал генералниот директор Живко Мукаетов.
Организациска структура
Почнувајќи од 1979 година, „Алкалоид-Фармација“ има воспоставено оддел што е задолжен за развој и соработка со странски претпријатија од аспект на договори за застапства, за дистрибуција, за консигнациски складови. Успешното долгогодишно работење и стекнатото искуство од овој сегмент, претставувало основа за формирање на „АЛКАЛОИД КОНС“ ДООЕЛ Друштво за промет и услуги увоз - извоз кое успешно и самостојно работи во Република Македонија од 5 февруари 2004 година. За подготовка на измената на организационата структура и создавање на комплементарност во дејностите, во 2006 година било основано друштвото „Алкалоид Премази“ дооел Скопје (сегментот кој се занимава со бои и лакови) како посебна организациона единица, со што бројот на друштва - ќерки на Алкалоид АД Скопје“ пораснал на 11.
„Алкалоид“ има 14 подружници и четири претставништва во повеќе земји, како: Србија, Црна Гора, Бугарија, Косово, Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија, Швајцарија, Албанија, Турција, Русија, Украина и САД. Во 2016 година, „Алкалоид“ продавал над 60% од производството во странство, и тоа на пазарите на околу 30 земји, и тоа: 35% во земјите од Југоисточна Европа, 17% во земјите од ЕУ, 7% во Русија и 2% во САД.
Главен извршен директор на „Алкалоид“ е Живко Мукаетов.
Производство
Во производството на фармацевтски производи „Алкалоид“ применува современа технологија која му овозможува продажба на пазарите на Европската Унија. Во 2017 година, Агенцијата за лекови и медицински средства на Република Словенија (JAZMP) извршила инспекција на погоните за производство на лекови и ги обновила сертификатите за собразност со начелата на Добрата производна пракса (GMP), со важност од три години, дефинирани во директивите на Европската Унија.
Кафетин
Лекот „кафетин“ (Caffetin®) е убедливо најраспространетиот и најпознатиот производ на „Алкалоид АД Скопје“. Лекот бил лансиран е во 1957 година и станал многу продаван производ на подрачјето на поранешна Југославија, а покрај тоа се продавал и на пазарите во 15 земји, меѓу кои и Русија, Бугарија и Романија.
Кафетин влегува во групата на комбинирани аналгетици. Содржи четири компоненти: парацетамол (250 мг), пропифеназон (210 мг), кодеин (10 мг) и кофеин (50 мг). Минималните дози на активни компоненети овозможуваат минимална инциденца на нескани ефекти, а во Националниот центар за несакни дејства на лекови на Македонија нема ниту еден регистриран случај на несакано дејство од кафетин.
Бекутан
На 8 март 1978 година, „Алкалоид“ започнал со производството на производите од програмата „Бекутан“, кога технологот Блажо Ставров и фармацевтот Софка Солеска рачно го изработиле кремот „Бекутан“ во количество од три килограми кои им ги подариле на децата во една градинка. Постепено, производниот асортиман се проширувал и во 2018 година опфаќал 26 производи со над 50 различни пакувања.
Финансиски резултати
Во 2016 година, приходите од продажба на „Алкалоид“ изнесувале 6.418.580.770 денари, што претставувало пораст од 7% во однос на 2015 година. Добивката пред финансиските трошоци, даноците и амортизацијата изнесувала 1.208.748.918 денари (пораст од 13%), а нето-добивката пораснала за 9%. На консолидирана основа, вкупните приходи од продажбата изнесувале 8.292.770.038 денари (пораст од 6% во однос на 2015), што било последица на порастот на продажбата на домашниот пазар за 3% и порастот на извозот од 8%. Притоа, од вкупните консолидирани приходи од продажбата, 40% биле остварени во Македонија, а 60% на пазарите во странство.
Во 2017 година, вкупните консолидирани приходи од продажба изнесувале 9.094.716.094 денари од кои 38% биле остварени на македонскиот пазар, а 62% на странските пазари. Консолидираната добивка пред финансиските трошоци, даноците и амортизацијата (ЕБИТДА) изнесувала 1.413.336.067 денари, а нето-консолидираната добивка 809.277.171 денар. Истовремено, инвестиците во основни средства изнесувале 861.420.437 денари.
Општествена одговорност
Во текот на 2019 и 2020 година, „Алкалоид“ ја реализирал донацијата во општата болница во Кавадарци во вкупна вредност од 10,5 милиони денари, наменета за опремување на одделот за женски болести.
Награди и признанија
Во 2017 година, „Алкалоид“ ја добил наградата за најдобра општествено одговорна практика во категоријата „Однос кон вработените“ што ја доделуваат Министерството за економија и Координативното тело за општествена одговорност. Притоа, „Алкалоид“ ја добил оваа награда за спроведениот проект „Имплементација на системот за управување со таленти“. Почнувајќи од 2009 година, „Алкалоид“ дури осумпати ја освоил оваа награда за општествена одговорност, во повеќе категории: за етичко управување (за проектот „Кодекс на етичко и бизнис-однесување), за однос кон вработените (за проектите „Менаџмент со човечки ресурси 20098-2011“ и „Имплементација на системот за управување со таленти“), за вложување во заедницата (за проектите „Политика за општествена одговорност на Алкалоид АД - Симбиоза за поздрав живот и иднина“, „Биди ми пријател“ и „Поддршка за спортот и државните репрезентации“) и за однос кон животната средина (за проектот „Обновливи извори на енергија и енергетска ефикасност при инвестициски активности“).
Валас и Громит: Големата завера на зајаците
Валас и Громит: Големата завера на зајците (Wallace and Gromit – The Curse of the Were - Rabbit) е анимиран – комедија филм од 2005 год. Филмот е награден со Оскар за најдобар анимиран филм.
Приказна
Во градот во кој живеат Валас и Громит се одржува најголемиот настан на годината: Годишен натпревар за најголема градина. Сите се трудат да ги заштитат своите плодови од зајците, а во тоа им помага и организацијата Анти Песто кои се предводени од Валас и Громит, кои имаат проблем: не знаат каде со заробените зајци. Измислената машина за перење на мозокот, Валас одлучува да ја примени за зајците, како би можел да ги пушти надвор во природата без желба да уништуваат зеленчук. Но, нешто ќе тргне на криво...
Орада
Орадата генерално се смета за највкусна од семејството на платиките. Тоа е единствениот вид од родот Sparus – латинското име за оваа риба – што му го дало името на целото семејство на Sparidae. Нејзиното специфично име, aurata, потекнува од златните дамки меѓу очите.
Геномот на видот бил објавен во 2018 година, каде што авторите детектирале брза еволуција на гени поврзани со јајниците најверојатно како резултат на необичниот начин на репродукција на видот.
Биологија
Обично се наоѓа на длабочини од 0 до 30 метра, но може да се појави до 150 м, поединечно или во мали групи во близина на морска трева или над песочно дно, но понекогаш во естуарите во текот на пролет.
Главно се храни со школки, но и со некои растенија.
Рибарство и аквакултура
Орадата е ценета риба за исхрана, но уловот на диви риби бил релативно скромен, помеѓу 6.100 и 9.600 тони во 2000-2009 година, првенствено во Средоземјето. Дополнително, орадата традиционално интензивно се одгледува во крајбрежни лагуни и рибници со солена вода. Интензивните системи за одгледување биле развиени во текот на 1980-тите, а орадата станала важен вид во аквакултурата, првенствено во областа на Средоземјето и Португалија. Производството било занемарливо до доцните 1980-ти, но достигнало 140.000 тони во 2010 година, со што го намалило риболовството. Грција е најголемиот производител на орада во Европа, а потоа следи Турција.
Орадата во аквакултурата е подложна на паразитски инфекции, вклучително и од Enterospora nucleophila.
Кујна
Рибата е широко користена во средоземната кујна, под различни имиња. Во Тунис, локално е познато како „дорате“. Во Шпанија е позната како „дорада“.
Класика де Сан Себастијан 2017
Класика де Сан Себастијан 2017 — 37. издание на велосипедската еднодневна трка Класика де Сан Себастијан, која се одржала на 29 јули како дваесет и шести настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена возачот на, Михал Квјатковски, во групен спринт од петмина, пред поранешните победници на трката Тони Галопен и возачот на , Бауке Молема.
Исмаил Самани (врв)
Кога во 1928 се утврдило дека во венецот Памир постои планина повисока од Лениновиот Врв, надлежните провизорно претпоставиле дека станува збор за Гармо. Со понатамошните експедиции на планините, во 1932 е востановено дека не станува збор за една иста планина, а во 1933 новиот врв во венецот Академија на Науките, бил наречен Сталинов Врв (пик Сталина), во чест на Јосиф Сталин. Во 1962, името е сменето во Врв на Комунизмот (таџ. Пики Коммунизм, рус. пик Коммунизма), а во 1998 е дадено сегашното име.
Планината прв ја искачил советскиот планинар Евгениј Абалаков, на 9 септември 1933 г.
Папируси од Абусир
Папирусите од Абусир се најголемите откриени папируси досега кои датираат од Старото Кралство на Египет. Првите папируси биле откриени во 1893 година кај Абу Гораб во близина на Абусир во северен Египет. Нивното потекло датира од околу 24 век п.н.е. за време на Петтата династија во Египет, што ги прави, иако честопати лошо расцепкани, меѓу некои од најстарите преживеани папируси досега. Подоцна, во областа биле откриени голем број дополнителни фрагменти.
Содржина
Папирусите од Абусир се сметаат за најважни наоди на административни документи од Старото Кралство. Тие даваат детални информации за управувањето со кралскиот храм и вклучуваат задачи за свештениците, залихи на опрема за храмот и списоци со дневни понуди на двата соларни храма во Абу Гораб, северно од Абусир, како и писма и дозволи. Фрагментите се остатоци од два различни текста.
Воведот е напишан со хиероглифи и започнува со датум (датумите во тоа време биле изразени со бројот на националните говеда) што се однесува на владеењето на Џедкаре Исеси, со што ракописите се датирани близу крајот на Петтата династија.
Фрагментите од папируси се напишани во колони поделени во три хоризонтални регистри.
Хиератскиот текст десно ја сумира распределбата на житото.
Историја
Папирусите од Абусир се збирка административни папируси кои датираат од 5-та династија. Папирусите биле пронајдени во комплекот од храмови на Нефериркаре Какаи, Неферефре и кралицата Кенткаус II.
Првите фрагменти од папирусите биле откриени во 1893 година за време на нелегални ископувања во Абусир. Тие содржеле ракописи во врска со Нефериркаре Какаи и потоа биле продадени на разни египтолози и музеи. Германскиот египетолог Лудвиг Борхарт подоцна ја идентификувал локацијата каде што се најдени во близина на пирамидалниот храм на кралот на Петтата династија Нефериркаре. Оваа теорија била потврдена со откривањето на повеќе фрагменти од страна на Борхарт за време на ископувањата во храмот. Папирусите од комплексот на Нефериркаре Какаи биле пронајдени во магацините сместени во југозападниот дел на комплексот.
Понатамошните ископувања на чешката експедиција на ова место откриле и папируси на погребниот споменик на Кенткаус (мајка на Кенткаус II).