cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1438
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1438 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1438 има привидни димензии од 2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 23° 0' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 1438 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13760. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6448. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1472.
Шпански скали
Шпанските скали се скали во Рим, поставени на стрмниот нагиб меѓу Шпанскиот плоштад на почетокот од скалите и плоштадот Тринита деи Монти со црквата Тринита деи Монти во горниот дел, по завршувањето на скалите.
Монументалните скали (точно 138 на број) биле изградени со парите од тестаментот на францускиот дипломат Стефано Гуфие (20.000 скуди) во периодот од 1723 до 1725 година. Скалите се најдолги во Европа.
Историја
Шпанските скали биле дизајнирани од страна на малку познатиот Френческо де Санктис во 1717 година, иако долго се сметало дека дизајнот е на Алесандро Спеки. Одлуката била донесена по генерации на дискусии околу начинот како да се урбанизира на стрмниот нагиб во Пинчио. Решението било изградба на големи скали, користејќи некои од конвенции на терасните градински скали. Архивираните цртежи од 1580-тите покажуваат дека папата Григориј XIII бил заинтересиран за изградба на скали до штотуку завршената фасада на француската црква. Изгледот на дрвениот нагиб, кој го изрбаботил холандскиот сликар Гаспар ван Вител во 1683 година, уште пред изградбата на скалите, денес се чува во Националната галерија во Рим. Кардиналот Мацарин се заинтересирал за реализацијата на проектот, кој бил наведен и во тестаментот на францускиот дипломат Стефано Гуфие, а бил доверен на негов пратеник во Рим. Планот на проектот вклучувал коњички споменик на францускиот крал Луј XIV, што предизвикало возбуда кај папата. Но, Мацарин починал во 1667 година, папата во 1671, а Гуфеовиот тестамент бил распределен, па проектот останал незапочнат, сè додека папата Климент XI не пројавил повторно интерес.
Конечно, проектот за изградба на скалите започнал во 1723 година, со пари од тестаментот на Стефано Гуфие (20.000 скуди), а истиот бил завршен во 1725 година.
Уште во 18. век, Жозеф де Лалан и Шарл де Брос посочиле дека скалите се во лоша состојба, па оттогаш истите биле обновени неколкупати, а за последен пат во 1995 година.
Традиција
За време на Божиќ, препис од 19 век се составува на првото спуштање на скалите. За време на мај, половина од скалите се покриваат со саксии со азалеи. Во поново време Шпанските Скали содржат и мал цветен пазар, омилено место за ручање (сега официјално забрането и парично казниво) или за наоѓање на жиголо. Апартманот прикажан во Римска пролет на Г-ѓа Стоун (1961) се наоѓа десно од средишниот дел. Бернардо Бертолучиевиот филм Опсада (1998) исто така е сниман во куќа до скалите.
Шпански плоштад
Во основата на плоштадот се наоѓа ранобарокна фонтана наречена „Баркачиа“ („Грдиот Брод“), често припишана на Пјетро Бернини, татко на познатиот, Џан Лоренцо Бернини, за кого се смета дека соработувал на декорацијата. Според една легенда, Папата Урбан VIII ја изградил фонтаната откако бил импресиониран од еден брод донесен од при една поплава на Тибар.
Исто така на плоштадот, во ќошот десно на почетокот на скалите, се наоѓа и куќата каде живеел и умрел (во 1821) англискиот поет Џон Китс; сега тоа е нему посветен музеј, полн со спомени од Англиската романтичарска генерација. На истата десна страна стои и поранешната палата на кардиналот Цибо, сега Ферари ди Валбона, градба променета во 1936 според дизајните на Марчело Пјацентини, главниот градски архитект за време на фашизмот, со современи тераси во совршена хармонија со околната барокна содржина.
На врвот на Вијале се наоѓа ридот Пинчи, пропуштен, како Јаникулум, од класичните Седум Рида на Рим. Од врвот на скалите лесно може да се стигне и до Вилата Медичи.
Ниска култура
Културата како класи
Херберт Ганс во својата книга „Популарна култура и висока култура“ наведува дека различните класи на култура се поврзани соодветно со социо-економските и образовните класи. За која било дадена социо-економска класа, постои култура за таа класа. Оттука произлегуваат поимите висока и ниска култура и манифестацијата на тие поими како што се појавуваат на нивните соодветни компоненти.
Публика
Сите културни производи (особено високата култура) имаат одреден демограф на кој најмногу им се допаѓаат. Ниската култура привлекува многу едноставни и основни човечки потреби, плус нуди перцепирано враќање кон невиноста, бегство од реални проблеми или искуството да се живее преку гледање туѓ живот на телевизија.
Стереотипи
Ниската култура може да биде создадена, користејќи конвенции на тропи, карактери на акции и архетипови на ликови на начин што може да се сфати како поедноставен, груб, емотивен, неизбалансиран или тап во споредба со спроведувањето на високата култура — што може да се сфати како посуптилно, избалансирано, или рафинирано и отворено за толкување.
Росановски мост (Киев)
Росановскиот мост е мост кој минува низ реката Днепар во престолнината на Украина, Киев.
Сибирскотуркиски јазици
Сибирскотуркиски јазици, наречени и североисточнотуркиски јазици — подгрупа на туркиските јазици. Овие јазици се зборуваат во Сибир, Русија.
Јазици
Следната табела ги наведува сибирскотуркиските јазици. Оваа класификација е дадена од Ларс Јохансон во 1998.
Св. Петка (Живиње)
'''Св. Петка''' — средновековна црква во атарот на селото Живиње, Македонија. На 500 метри западно од селото се гледаат грамади од камен, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Мородвишки платани
Мородвишки платани — платанови стебла (Platanus Orientalis) кои се наоѓаат во кочанското село Мородвис.
Александар Кержаков
Александар Кержаков (руски: Александр Анатольевич Кержаков, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Зенит Санкт Петербург.
Кержаков својата професионална кариера ја започнал во 2001 година како играч на ФК Зенит Санкт Петербург. Во текот на својата кариера настапувал за екипите на ФК Севиља и ФК Динамо Моксва. Во 2010 година потпишал за својот матичен клуб ФК Зенит Санкт Петербург.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2002 година, и има постигнато 17 голови.
Јулија Ефимова
Јулија Андрејевна Ефимова (Юлия Андреевна Ефимова), (родена на 3 април 1992 г.) — руска пливачка.
Ефимова пливала за Русија на Летните олимписки игри во 2008, 2012 и 2016 година. На игрите во 2012 во Лондон таа го освоила бронзениот медал во дисциплината 200 метри градно, а на игрите во 2016 во Рио таа ги освоила сребрените медали на 100 и 200 метри градно.
Ефимова го соборила светскиот рекорд на 50 метри градно на Светското првенство 2013, а исто така ги освоила златните медали во дисциплините 50 и 200 метри градно на истото првенство. Таа била сопственик на светските рекорди на 50 и 200 метри градно во мали базени. Во 2014 година таа паднала на допинг тест и била суспендирана од натпреварувањата околу една година, со што и биле избришани двата светски рекорди во мали базени.
Личен живот
Ефимова е родена во Грозни, и по Првата чеченска војна таа заедно со свето семејство се преселила во Волгодонск. Таму, Ефимова тренирала во едно од локалните училишта раководени од нејзиниот татко Андреј Михаилович. До 2011 година, таа живеела во Таганрог, каде била тренирана од Ирина Вјачанина. Во март истата година, таа се преселила во Калифорнија, САД, каде нејзин тренер е американецот Дејв Сало.
Пливачка кариера
Првото значајно остварување на Ефимова било освојувањето на трите златни медали во дисциплините 50, 100 и 200 метри градно на Европското првенство во мали базени во 2007 година. На Европското првенство 2008 во Ајндховен таа го освоила златниот медал на 200 метри градно и сребрениот медал на 50 метри градно.
Во 2010 година, Ефимова освоила златни медали на Европското првенство 2010 во дисциплините 50 и 100 метри градно. Во 2012 година, Ефимова го освоила бронзениот медал во дисциплината 200 метри градно на Летните олимписки игри 2012, со нов државен рекорд од 2:20.92. Една година подоцна на Светското првенство 2013 во Барселона таа победила на 200 метри градно, повторно поставувајќи државен рекорд од 2:19.41. Во квалификациите на 50 метри градно, таа поставила нов светски рекорд од 29.78 кој потоа бил соборен од Рута Мејлутите во полуфиналната трка. Во финалето, Ефимова го освоила златниот медал со време од 29.52 кое било нов државен рекорд.
На Светското првенство 2015 во Казањ, русинката за првпат освоила златен медал од трките на 100 метри градно победувајќи со време од 1:05.66. Во дисциплината 50 метри градно таа го освоила бронзениот медал, а во дсциплината 200 метри градно таа изненадувачки не успеала да влезе ниту во полуфиналето, завршувајќи на 17. место во квалификациите.
Допинг скандали
Во 2014 година, Ефимова паднала на допинг тест. Нејзиниот тест бил позитивен на дехидроепиандростерон, ендоген стероиден хормон забранет во професионалниот спорт. На 13 мај 2014 година, таа добила суспензија која траела до 28 февруари 2015 година. Нејзините медали и резултати од Светското првенство во мали базени во 2013 година биле избршани. Постигнатите два светски рекорди на првенството исто така биле избришани.
Ефимова исто така била позитивна на супстанцата мелдониум во март 2016 година. Таа привремено била казнаета од страна на Меѓународната пливачка федерација (ФИНА). Оваа суспензија подоцна била ставена на чекање додека Светската анти-допинг агенција ја испитува супстанцата.
Летни олимписки игри 2016
Учеството на Ефимова на Летните олимписки игри 2016 било контроверзно во поглед на тековниот скандал за допинг на рускиот олимписки тим. На Ефимова првично и било забрането учеството на игрите поради претходните допинг суспензии, но оваа казна била укината од страна на Судот за спортска арбитража, кој и дозволил да се натпреварува. За време на игрите, таа била исвиркувана од страна на публиката за време на своите трки. Таа исто така била критикувана од други пливачки, вклучувајќи ја Лили Кинг, која го освоила златниот медал во дисциплината 100 метри градно. Ефимова го освоила сребрениот медал во таа дисциплина, и за време на конференцијата за медиуми, таа била „на работ на солзи од прашањето за исвиркувањата упатени кон неа“. Три дена подоцна, таа го освоила сребрениот медал во дисциплината 200 метри градно, завршувајќи зад Рие Кането од Јапонија.
Limp Bizkit
Limp Bizkit (се изговара Лимп Бизкит) — американска ну-метал група од Џексонвил (Флорида). Бендот е комерцијално доста успешен, со продадени преку 35 милиони албуми во светот.
Прашки метроном
Прашкиот метроном кој е висок 23 метри се наоѓа во паркот Летна, од каде што се гледа реката Влтава и центарот на градот Прага. Тој бил подигнат во 1991 година, на местото каде што се наоѓал огромниот споменик посветен на поранешниот советски лидер Јосиф Сталин, кој бил срушен во 1962 година. Метрономот е дизајниран од уметникот Вратислав Новак.
Иако метрономот е функционален, тој не е секогаш оперативен.
Местото сега најмногу се користи за средби на скејтбордери.
Петровски мост (Киев)
Петровски мост (украински: Петрі́вський залізни́чний міст) — мост кој минува низ реката Днепар во престолнината на Украина, Киев.
Овој мост врши услуги за железничкиот сообраќај во градот. Мостот бил изграден во периодот од 1916 до 1917 година. По заземањето на власта од страна на болшевиците, мостот бил запуштен. Во 1929 година, мостот бил повторно пуштен во употреба. За време на Втората светска војна мостот бил разрушен, а по ослободувањето на Киев, повторно изграден.
Денеска, мостот се користи главно за пренесување на товарни вагони, но понекогаш преку него минуваат и локални возови. Вкупната должина на мостот изнесува 1,5 километри.
Крцкалка
Крцкалка – механички уред кој овозможува континуирано линеарно или вртежно движење само во една насока, во другата насока движењето е спречено. Крцкалките широко се користат во машините и алатите. Честопати зборот „крцкалка“ се користи за клуч со крцкалка, алатка со рачка со механизам на крцкање.
Функционирање
Крцкалкта се состои од запченик (види слика 1) или назабена лента и прст на пружина (наречен палец) кој влегува меѓу запците. Запците се еднолични но асиметрични, при што забецот има умерен наклон на едната страна и многу пострм на другата страна. Кога запците се движат во дозволената насока (види слика 2), палецот лесно се лизга нагоре и преку лесно наклонетите рабови на запците, со пружина која го присилува (често со звучно „крц“) да влезе во вдлабнатините меѓу запците при секое поминување на забец. Кога запците се движат во спротивна насока, палецот ќе се заглави спроти стрмно наклонетиот раб на првиот забец на кој ќе наиде, со што го спречува понатамошното движење во таа насока.
Употреба
Механизмите со крцкалка имаат широка примена:
Купа (река)
Купа — десна притока на Сава која оформува природна граница помеѓу северозападна Хрватска и југоисточна Словенија. Реката е долга 297 километри, од кои 118 се на границата помеѓу двете земји, а останатите 179 се наоѓаат во Хрватска.
Купа извира во Хрватска од планинскиот регион Горски Котар, кој е сместен североисточно од Риека, во областа на националниот парк Рисњак. Тече неколку километри на исток, каде се од левата страна ја прима реката Чабранка, а потоа ја достига словенечката граница. Потоа тече помеѓу регионот Бела Краина на север и централна Хрватска на југ. Во Купа се влева реката Лахиња од левата страна во селото Примостек, го поминува Врбовско и се одвојува од словенечката граница кога ќе ја помине Метлика.
Потоа стигнува до Карловац каде ги прима теченијата на реките Добра и Корана. Купа продолжува на исток, каде се спојува со Глина од десно и Одра од лево, тече до градот Сисак каде се влева во реката Сава. На реката Купа е хидроцентралата Озаљ конструирана од страна на српскиот научник Никола Тесла во 1908 година. Горниот тек на Купа е незагаден и се користи за рекреативни спортови и риболов, а реката е пловна во должина од четири километри.
Нови Травник
Нови Травник (босански, српски, хрватски: Novi Travnik) Нови Травник е град и општина во Босна и Херцеговина. Таа се наоѓа во Среднобосанскиот кантон во Федерацијата на Босна и Херцеговина.
Горно Ставрос
Горно Ставрос (Άνω Σταυρός, Ано Ставрос) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. . Пред реформата на локалната власт во 2011 година Горно Ставрос бил дел од општина Рендина.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 1,5 километри јужно од Ставрос и 80 километри источно од Солун, во североисточниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 80 метри, на брегот од Струмски Залив на планината Сугљани.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија и го основале селото.
Денеска, според пиписот од 2011 година, во селото живеат 796 луѓе.
Мудрост
Под мудрост се подразбираат способноста и желбата да се донесуваат избори што можат да добијат потврда по долгорочно испитување од многу луѓе. Во оваа смисла, да се оцени еден избор како „мудар“ значи дека дејството или не-дејството било стратешки точно во однос на одредени широко прифатени вредности. Mудроста ја претставува способноста на човекот да мисли и да дејствува, користејќи ги знаењето, искуството, разбирањето, разумот и менталната способност. Мудроста се смета за доблест, тоа претставува поседување на знаење кое треба да се искористи во која било околност. Тука се вклучени: разбирањето на луѓето, нештата, настаните, ситуациите, како и подготвеноста и способноста да се применуваат перцепцијата и расудувањето. Често е потребно и контрола на емотивните реакции, за разумот да преовладува на универзален принцип. Мудроста означува длабоко знаење, но и можност за расудување. Мудрите луѓе често ги нарекуваат и филозофи.
Во своето дело, „Пофалба на глупоста“, Еразмо Ротердамски вели дека мудреците се некорисни во секојдневниот, практичен живот, за што најдобар пример е Сократ.
Перт
Перт (англ. Perth) е главниот град на Западна Австралија со над 1.650.000 жители (2009), што го прави четврти град по големина (по Сиднеј, Мелбурн и Бризбејн). Основан е во 1829 година. Со тренд од раст од 2% Перт е град со најголем раст во цела Австралија. Градот се наоѓа на брегот на Индиски Океан, како и на реката Свон.
Население
Градот Перт како град на Индискиот Океан ,бил една од најголемите жртви на преселувањето како на Англичаните така и на луѓе од британскити провинции (како работници. Потоа во о)вој град почнале да се доселуваат и Малезијци и другите околни држави. Кон крајот на 20 век се доселил и еден огромен бран од европа ,како и од балканските земји (Македонија, Грција ,Србија ,Босна и Хрватска). Сега населението на Перт се проценува на нешто повеќе од 2 милиони поточно на 2,066,564 (2016).
Етнички групи
2006. године најголеми етнички групи :
Сообраќај
Градот Перт како трет најголем град во Австралија има два аеродроми најголем е " Perth airport ,, кој е меѓународен но исто така има и национални летови. Од '' Perth airport ,, најпопуларни одредишта се Дубаи и Доха кои се користат за летови од Европа.  Во 1968 година била направена првата железничка линија од Перт до местото Калгорли.
NGC 3342
NGC 3342 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3342 се споменува и како NGC 3332, UGC 5807, MCG 2-27-38, CGCG 65-80, Todd 24.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3342 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3342 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3342 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31768. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 839. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 238.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
NGC 1439
NGC 1439 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1439 се споменува и како ESO 549-9, MCG -4-9-56.
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1439 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1439 има привидни димензии од 2,4' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 44 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 55' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 1439 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13738. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5887. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
Договор од Утрехт (1713)
Договор од Утрехт — низа мировни договори потпишани во текот на март и април 1713 година во холандскиот град Утрехт. Овие мировни договори се склучени помеѓу разни европски држави, и со нив е завршена Војната за шпанското наследство.
Договорите се склучени помеѓу претставници на Луј XIV од Франција и Филип V од Шпанија од една страна, и претставници на кралицата Ана, на Војводството Савоја и на Холандската Република од друга.
Договорот го потврдил поразот на амбициите на Франција за доминација во Европа, и го вовел европскиот систем заснован на рамнотежа на силите.
Главни одредби
Главните одредби на договорот се:
Биле потпишани и низа трговски договори кои требало да обезбедат слободна трговија помеѓу европските земји и колониите.
По потпишувањето на мировниот договор, Франција останала во војна со Светото Римско Царство до 1714, кога бил потпишан Договорот од Раштат. Шпанија и Португалија останале формално во војна до 1750, кога бил потпишан Договорот од Мадрид, додека Светото Римско Царство и Шпанија склучиле мировен договор во 1720. година. Биле склучени и низа трговски договори помеѓу страните.
Дарнички мост (Киев)
Дарничкиот мост (украински: Дарницький міст) е мост кој минува низ реката Днепар во престолнината на Украина, Киев.
Преку овој мост се одвива железнички сообраќај. Мостот бил изграден во 1949 година, но претходно на истото место постоел мост кој бил изграден во текот на 1870 година, кој го носел името според неговиот архитект, мост на Аманд Струве. Во 1941 година, мостот бил разрушен.
NGC 5817
NGC 5817 — леќеста галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5817 се споменува и како MCG -3-38-41, NPM1G -15.0520.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5817 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5817 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 59 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 10' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 5817 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53567. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6168. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1009.
Спика
Спика (Spica) позната и како Ариста (α Vir / α Virginis) — најсјајна ѕвезда во соѕвездието Девица, и 15-та најсјајна ѕвезда на ноќното небо. Се наоѓа на 260 светлосни години од Земјата. Оваа ѕвезда е син џин, променлива ѕвезда од типот Beta Cephei.
Историја на набљудувањата
За Спика се верува дека е ѕвезда која Хипарх ја искористил за да ја открие појавата прецесијата на рамноденицата. Храмот на Менат (порано Хатор) во Теба бил изграден во 3200 година п.н.е., и свртен кон Спика, но со време, поради прецесијата, забележливо е изместувањето на линијата што ја имале ѕвездата и храмот. Никола Коперник направил многу забелешки во врска со оваа ѕвезда, при неговото проучување на прецесијата.
Особености
Спика е сјајна ѕвезда, чија привидна величина се движи меѓу +0,92 и +1,04, со вртежен период од 4,0142 дена. Таа е променлива ѕвезда од типот Бета Кефеј. Сјајноста ѝ е 2.300 пати поголема од онаа на нашето Сонце. Спика е двојна ѕвезда, а растојанието меѓу двете ѕвезди е толку мало што речиси и не се забележуваат како две, туку како една.
Видливост
Бидејќи е сместена блиску до еклиптиката, Спика може да биде затемнета од Месечината и понекогаш од некои од планетите. Последното затемнување на Спика се случило кога Венера поминала пред ѕвездата (гледано од Земјата) на 10 ноември 1783 година. Наредното затемнување ќе се случи на 2 септември 2197 година, кога Венера повторно ќе помине пред Спика. Сонцето поминува на околу 2º северно од Спика секоја година околу 16 октомври.
Најлесниот начин да се најде Спика на ноќното небо е да се следи линијата на седумте ѕвезди од соѕвездието Голема Мечка до Арктур, а потоа да се додаде истата должина и ќе се дојде до Спика.
Етимологија и значење
Името „Спика“ доаѓа од латинското spīca virginis „Клас жито на Девицата“ (обично се мисли на пченица). Во кинеската астрономија, оваа ѕвезда е позната како Jiao Xiu 1 (角宿一). Во хиндуистичкиот календар, Спика се нарекува „Накшатра Читра“.
Во астрологијата, Спика е една од фиксните ѕвезди, со значење смарагд која носи неограничена добра среќа. Корнелиус Агрипа кабалистичкиот симбол за Спика го посветил на Хермес Трисмегистус.
Дрво (податочна структура)
Во компјутерските науки, дрво е динамична рекурзивна податочна структура.
Структурата на дрвото се состои од јазол, што во себе содржи податочен клуч (некој податок). Јазолот исто така содржи врски (линкови) што покажуваат кон други јазли.
Пример за дрво во C
Претстава на јазол на дрво во програмскиот јазик C коe што содржи две врски (покажувачи кон други јазли).
typedef int info_type;
typedef struct element {   info_type info; struct element *left_link, *right_link; }  jazol, *jazolp;
Вака дефинираното дрво се вика бинарно дрво.
За оваа структура може да се дефинираат едноставни рекурзивни функции коишто рекурзивно ќе вршат динамичко алоцирање/деалоцирање на меморија за покажувачите во структурата, со цел да се создаде структурата онака како што сака програмерот.
Користење
Дрвата се користат:
Надворешни врски
Datenstruktur
Знаење
Знаење е свест или разбирање околу одредени факти, вистини или информации добиени во форма на искуство или учење (а постериори), или низ интроспекција (априори). Знаењето е блиску поврзано со поседување на битни меѓусебно поврзано детали кои сами по себе, имаат помала вредност.
Знаењето е поим со многу значења што зависат од контекст, но (по правило) е блиску врзано со концепти како значење, информација, инструкција, комуникација, репрезентација, учење и менталeн стимул.
Игор Семшов
Игор Семшов (руски: Игорь Петрович Семшов, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Динамо Москва.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2002 година и има постигнато два голови.
Навара (појаснување)
Навара може да значи и :
Други значења
Navarra (Begriffsklärung) Navarra Navara (razdvojba) Navarra (disambigua) Navarra
Национален театар (Прага)
Националниот театар (Národní divadlo) во Прага е еден од најпознатите театри во Чешката Република, исто така познат како „алма матер“ на чешката опера и како национален споменик на чешката историја и уметност.
Националниот театар припаѓа на најважните чешки културни институции, со богата уметничка традиција, која помогнала да се зачуваат и развијат најважните одлики на нацијата како чешкиот јазик.
Денес Националниот театар се состои од три уметнички ансамбли: операта, балетот и драмата.
Живко Ризовски
Живко Ризовски (1 септември 1940, Пехчево) — македонски писател и македонист.
Животопис
Живко Ризовски е роден на 1 септември 1940 година, во Пехчево. Тој имал две сестри: Марија и Виолета. Во родниот град завршил основно училиште, а во Штип завршил учителска школа. Дипломирал историја на книжевностите на народите на Југославија на Филозофскиот факултет во Скопје, а подоцна магистрирал во областа на македонистиката. Најголем дел од работниот век го поминал во Институтот за македонски јазик, „Крсте Мисирков“. Живеел во Скопје.
Творештво
Покрај со научната работа во областа на македонистиката, Ризовски се занимавал и со пишување. Во 1995 година ја објавил збирката поезија за деца, „Дете и светулка“.
SIMBAD
SIMBAD (кратенка од „Set of Identifications, Measurements, and Bibliography for Astronomical Data“, односно „Збир на идентификации, димензии и библиографија за астрономските податоци“) — астрономска база на податоци за објектите надвор од сончевиот Систем. Оваа база на податоци ја одржува Центарот за астрономски податоци (CDS) во Стразбур, Франција.
SIMBAD е создаден со спојување на Каталогот на ѕвездената идентификација (CSI) и Индексот на библиографија на ѕвездите кои постојат во информатичкиот центар Медон, Франција, од 1979 година, а подоцна се проширени со дополнителни извори на податоци од други каталози и од академската литература. Првата интерактивна семрежна верзија, позната како Верзија 2, создадена е за користење во 1981 година. Верзија 3, создадена во програмскиот јазик C, пуштена е во опсерваторијата Стразбур во 1990 година. Есента 2006 година се појави Верзија 4, заедно со програмска опрема за поддршка, овој пат создаден во програмскиот јазик Јава.
Од 14 јуни 2007 г., SIMBAD содржи информации за 3.824.195 објекти со 11.200.785 различни имиња, 209.451 библиографски наводи, и 5.455.841 библиографски наводи.
Астероидот 4692 SIMBAD е наречен во негова чест.
РК Алкалоид
РК Алкалоид — ракометен клуб од Скопје, Македонија. Клубот моментално се натпреварува во македонската супер лига.
Историја
РК Алкалоид официјално бил основан на 7 јули 2021 година. Зад клубот стои компанијата Алкалоид која е 100% сопственик на клубот. Натпреварите на домашен терен клубот ги игра во А1 Арена Борис Трајковски. РК Алкалоид започнал да се натпреварува во Првата македонска лига во сезоната 2021–22, и во премиерната сезона успеал да ја освои титулата, озбезбедувајќи пласман во Супер лигата за сезоната 2022–23.
Разави Хорасан
Разави Хорасан (, Ostān-e Khorāsān-e Rażavī) покраина во Иран и се наоѓа во североисточниот дел од земјата. Главен град е Мешхед.
Разави Хорасан е една од трите покраини кои формирани во 2004 г. со поделбата на Хорасан.
Подолски мост
Подолскиот мост (украински: Подільський міст) е мост кој е во изградба и кој по неговата изградба ќе минува низ реката Днепар во престолнината на Украина, Киев.
Главен архитект е Георгиј Фукс. Самиот мост е вклучен во генералниот проект на Киев 2020 кој вклучува развој односно изградба на голем број урбанистички центри, посебно од областа на инфраструктурата. Во тој проект е вклучен и самиот мост.
Според проектот, мостот треба да биде долг 7,5 милји.
Плодовите на гневот
„Плодовите на гневот“ (англиски: The Grapes of Wrath) — роман на американскиот писател Џон Стајнбек од 1939 година. Делото, кое е наградено со Пулицеровата награда, се смета за ремек дело и е продадено во 14 милиони примероци. Врз основа на романот, во 1940 година бил снимен истоимениот филм во режија на Џон Форд.
За делото
Романот се заснова врз статија од весник за доселениците-земјоделци. Според Њујорк Тајмс, романот бил најпродаваната книга во 1939 година, со 430 000 примероци испечатени до февруари 1940 година. Во текот на тој месец, романот ја добил наградата за национална книга, за која гласале членовите на Американското здружение на книжари. Во текот на истата година, романот ја добил и Пулицеровата награда за книжевно дело. Според романот е снимен филм во режија на Џон Форд, во кој главната улога ја игра Хенри Фонда, кој бил номиниран за најдобар глумец од страна на Академијата.
Веднаш по објавувањето, романот предизвикал големо внимание кај публиката и кај книжевната критика. Притоа, дел од публиката била бесна поради описот на сиромаштијата, така што романот бил забранет во некои сојузни држави во САД, како што се Канзас и Калифорнија. „Плодовите на гневот“ е контроверзно дело. Политичките погледи на Стајнбек, негативниот став кон капитализмот, како и симпатијата кон работниците, довеле до силна реакција против авторот. Тврдејќи дека во книгата погрешно се претставени условите на живот во округот Керн, одборот на надгледувачи во август 1939 година ја забраниле книгата, и ја отстраниле од јавните библиотеки. Оваа забрана траела до јануари 1941 година. За овој настан Стајнбек напишал: „Клеветата што ми ја приредија големите земјопоседници и банкари, е многу лоша. Проширија и глас дека народот од Оклахома ме мрази и дека ми се заканиле дека ќе ме убијат. Јас сум исплашен од сето ова. Ова сосема излегува од контрола, мислам на хистеријата која расте околу овој роман, и која не е здрава.“
Роберт де Мот напишал за романот: „Стајнбековиот радикален глас на протестот ќе се слуша сè додека има луѓе кои сонуваат за слободно општество достојно на човекот.“
NGC 3343
NGC 3343 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3343 се споменува и како UGC 5863, MCG 12-10-73, CGCG 333-51.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3343 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3343 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 3343 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32143. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4391. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 714.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Крадци на велосипеди
„Крадци на велосипеди“ е филм од 1948 година во режија, продукција и делумно сценарио на Виторио Де Сика. Снимен со голем број непрофесионални актери, го земале насловот на истоимениот роман „Крадци на велосипеди“       (1946) од Лујџи Бартолини, иако е оригинална приказна на Чезаре Sаватини. Се смета за класика во историјата на кинематографијата и се смета за едно од најголемите ремек-дела на италијанскиот филмски неореализам.
Четири години по објавувањето, британскиот филмски магазин Sight &amp; Sound го прогласи за најдобриот филм на сите времиња. Во 1958 година бил прогласен за втор најдобар филм досега на Конфронтација во Брисел, од страна на меѓународното жири на критичарите.
„Крадците на велосипеди“ подоцна бил вклучен, како репрезентативно дело, на списокот од 100 италијански филмови што треба да се спасат, и дополнително бил рангиран на четвртото место во „100-те најдобри филмови на светската кинематографија - Најдобрите филмови на различен јазик од англискиот“ од Empire Magazine. Понатаму, американското списание Ролинг Стоун го смести на 55-то место во своето специјално рангирање на најдобрите сто филмови на дваесеттиот век.
Заплет
Рим, по Втората светска војна. Антонио Ричи, невработен човек, наоѓа работа да лепи плакати. За да работи, сепак, тој мора да поседува велосипед, а неговиот е заложен во заложницата, па неговата сопруга Марија е принудена да ги заложи чаршафите за да го откупи. На првиот работен ден, пак, додека се обидува да залепи филмски плакат, му го крадат велосипедот. Антонио трча по крадецот, но безуспешно. Одејќи да ја пријави кражбата во полиција, сфаќа дека полицијата нема да може да му помогне за таа мала и вообичаена кражба.
Враќајќи се дома огорчен, тој разбира дека единствената опција е самиот да оди да го бара велосипедот. Потоа бара помош од сопартиецот кој ги мобилизира своите колеги ѓубреџии со кои во раните утрински часови заедно со синот Бруно, кој работи на бензинска пумпа, оди да го бара велосипедот: прво на Пјаца Виторио, а потоа на Порта Портезе, каде што обично се продаваат украдените предмети. Сепак, нема што да се направи: велосипедот, веројатно веќе распарчен на делови, не може да се најде. Токму на Порта Портезе, Антонио го препознава крадецот во друштво на стар скитник, веднаш губејќи го од вид. Старецот сака да побегне и од Ричи, кој го следи сѐ до мензата за сиромашни, каде што добротворните дами на побожната римска буржоазија нудат супа на гладните кои учествуваат во религиозната функција. Човекот бара да биде придружуван од бездомникот до куќата на крадецот, но, искористувајќи ја неговата расеаност, старецот бега. Безнадежен, Антонио оди дотаму што се обраќа на „света жена“, вид јасновидец која го отвора својот дом на разновидни, измачени и несреќни луѓе; но сибилинскиот одговор на жената е речиси потсмев.
Веднаш потоа, сосема случајно, Антонио повторно налетува на виновникот во неугледниот кварт, каде што, сепак, сите жители цврсто го бранат крадецот, заканувајќи му се на ограбениот. Ниту карабиниер, без конкретни докази, не може да стори ништо за да го уапси виновникот. Обземени од замор, Антонио и Бруно го чекаат трамвајот за да си одат дома, кога Антонио забележува велосипед без надзор и во очај, несмасно се обидува да го украде, но веднаш е запрен и нападнат од минувачите. Само очајните солзи на неговиот син, кои ги сожали присутните, го спречија од затвор. Бруно се ракува со татко му и двајцата си заминуваат, додека се спушта вечерта во Рим.
Продукција
По комерцијалниот неуспех на Sciuscià, со публика навикната на филмовите на „белите телефони“ на фашизмот дваесет години или на големите холивудски филмови, Де Сика сакал по секоја цена да го направи овој втор филм, до степен да ги вложи своите сопствени пари во неговота продукција.
Од оригиналниот роман, како и од сценаријата (над шест, плус тоа на самиот Де Сика), ништо не останало во филмот. Сепак, во приказната, адаптирана од Чезаре Sаватини, има траги од овие сценарија претставени во низа слики што ја придружуваат приказната на главниот лик. Тие се скици кои „реално“ сакаат на јавноста да ѝ го прикажат италијанскиот живот во непосредниот поствоен период.
Улоги
Токму поради оваа причина режисерот, и покрај големите тешкотии да најде средства за снимањето на филмот, ја одбил значителната помош од американските продуценти, кои, сепак, наместо Маџорани би го одбрале дури и Кери Грант. Маџорани бил избран, во улога на Енцо Стајола, поради неговиот начин на одење.
Актерката која го играла ликот на Марија, сопругата на главниот лик, е Лианела Карел, млада римска новинарка и писателка, која по средбата со Де Сика за интервју, била подложена на аудиција и вклучена во актерската екипа. Карел подоцна снима и други филмови, но без професионалното богатство на тој прв филм.
Бруно го играл Енцо Стајола, кого Де Сика го пронашол во популарната римска област Гарбатела. Бруно е сенка која, секогаш во избезумената потрага по својот татко, речиси заборавајќи го во очајот, го придружува во текот на наративот на филмот. Тој според одликите и движењата е сѐ уште дете, но во исто време не е затоа што веќе ги дели проблемите на возрасните.
Антонио и Бруно во Порта Портезе се изненаденил од бура од која се засолнуваат под корниз каде што пристигнува група странски семинаристи, жива вода како нив, кои зборуваат гласно на нивниот јазик пред очите на двајцата протагонисти, кои остануваат воодушевени од тој неразбирлив јазик. Меѓу нив е и малиот свештеник кој го игра Серџо Леоне.
Промоција
За Италија, за создавањето на плакатите и написите за репродукција бил задолжен сликарот на плакати Ерколе Брини, кој ги насликал скиците во акварел и темпера, во стил што можеме да го дефинираме како „нео-реалистичен“ многу прилагоден на духот на филмот.
Емитување
Филмот, снимен помеѓу јуни и август 1948 година, бил емитуван во италијанските кина на 24 ноември истата година, а емитувањата во различните земји се наведени подолу:
Реакции на филм
Крадци на велосипеди заработил 252 000 000 еур.
Критика
Филмот може да се земе како историска референтна точка за споредба на општествената реалност на Рим во непосредниот поствоен период. Покрај одличната глума на двајцата протагонисти (за што секако решително придонесе режисерот Де Сика) „земени од улица“, како што тогаш се велеше, има и трет протагонист во филмот кој е градот Рим со неговите жители. Тоа е Рим кој, претставен во црно-белото на филмот, се појавува во сета своја величественост.
Нејзините улици изгледаат полупразни, широки, карактеризирани со монументалност оддалечена од подоцнежната урбанизација: нејзините улици и плоштади во центарот се речиси ослободени од автомобили и модерни возила. Дури и областите на центарот, тогашните пролетерски, се појавуваат во нивната првобитна структура; исто како што екстремната периферија на популарните станбени згради, дури и повеќе село отколку град, задржува селска архитектонска форма која се рефлектира во одликите и манирите на нејзините жители. Екстремната повоена сиромаштија е речиси откупена со оваа оригинална автентичност на „чист“ град во неговата архитектура и во спонтаниот морал на неговите граѓани.
Друг протагонист на филмот е велосипедот, кој од популарно превозно средство стана витален елемент за преживување на главниот лик на филмот. Велосипедите ги има во целата приказна на филмот, се појавуваат и исчезнуваат (единечни или на купчиња, цели или на делови) како кошмар во очите на малиот Бруно и неговиот татко. Велосипедот го претставува искушението што го тера Антонио да краде, мамката со која педофилот од Пјаца Виторио го привлекува малиот Бруно, губењето на работата и конечниот очај на сиромашното семејство кое ја положило целата своја надеж во тој скромен предмет на преживување.
Критичарот Андре Базин, нагласувајќи ја иновативната експлоатација на ремек-делото на Де Сика, се изразил вака:
Инсулински рецептор
Инсулинскиот рецептор (IR) (ген: INSR) е мембранска белковина и рецептор на кој се врзува хормонот инсулин, односно рецепторот преку кој инсулинот го постигнува своето биолошко дејство. Инсулинскиот рецептор е продуциран во сите хордови животни и во речиси сите клетки во организмот, но во различен број. На пример, црвените крвни клетки - еритроцитите експримираат самно неколку стотина рецептори на својата површина, додека клетките на црниот дроб и масното ткиво неколку стотици илјади.
Мутации во INSR-генот се одговорни за наследна инсулинска резистентност, Rabson-Mendenhall-синдромот, Donahue-синдромот, инсулин-независен дијабетес мелитус, семејна хипогликемија и дијабетес мелитус со Acanthosis nigricans.
Структура
Кај инсулинскиот рецептор се работи за хетеротетрамер, составен од 2 α- и 2 β подединици: алфа подединицата е целосно вонклеточно поставена, додека бета подединицата поседува вонклеточен, трансмембрански и поголем цитозолен домен. Алфа и бета подединиците се поврзани меѓусебно преку ковалентни дисулфидни мостови. Бета подединиците поседуваат во својот цитозолен домен тирозин-киназна (ензимска) активност. Тоа значи дека тие се способни за фосфорилирање на тирозински остатоци. Притоа, фосфатната група која се користи за фосфорилирање потекнува од ATP-молекула (аденозин трифосфат).
Врзување на инсулин и автофосфорилација
Со воспоставување на активна тирозин-киназната активност, неколку тирозински остатоци од цитозолниот домен на рецепторот во близина на тирозин-киназните домени бидуваат фосфорилирани, така што во фосфорилирана форма тие стануваат врзувачки места за други внатреклеточни белковини (на пример инсулин-рецептор супстратот, IRS). IRS белковините се т.н. адапторни белковини кои посредуваат помеѓу инсулинскиот рецептор и белковината, кој понатаму ќе ја проследи сигналната каскада (на пр. ензимот фосфоинозид киназа-3).
Врзувањето на инсулинот за неговиот инсулински рецептор предизвикува активирање на каскада на последователни кинази односно каскада на фосфорилации, кои се дел од различни сигнални патишта во клетката.
Каскада на МАП-киназа
Овој сигнален пат ја активира синтезата на белковини преку фосфорилација на SHC-трансформирачката белковина, како и преку SOS-Grb2-модулираното активирање на Ras и последователно на Raf, а потоа и на каскадата на MAP-кинази.