cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мишо Докмановиќ
Мишо Докмановиќ (5 јули 1979, Загреб) — македонски правник, универзитетски професор и истражувач. Редовен професор е на Правниот факултет „Јустинијан Први“ на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј “во Скопје каде ги предава предметите историја на правото и современа македонска историја на додипломските студии и предметите Балканот и американската дипломатија, Дипломатски протокол и Историја и дипломатија на Блискиот Исток на последипломските студии.
Тој бил претседател на Македонско – американската алумни асоцијација (2017-2019) како и член на Одборот за акредитација и евалуација на високото образование (2017-2020). Од октомври 2017 година, проф. д-р Докмановиќ е член на Делегацијата на Република Северна Македонија во Меѓународната алијанса за сеќавање на холокаустот.
Биографија
Дипломирал на Правниот факултет во 2003 година на групата за меѓународно право како најдобар студент на генерацијата. Магистрирал (2006) и докторирал (2010) на овој факултет. Покрај тоа, во 2007 година завршил и постдипломски студии на Средоземната академија за дипломатски студии.
За врвните резултати во научноистражувачката дејност професорот Докмановиќ е добитник на наградата „Научник на годината“ на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје за 2013 година. Тој е најмлад добитник на оваа награда досега.
Професорот Докмановиќ учествувал на конференции, семинари и студиски престои во преку 55 земји. Бил инволвиран во повеќе научноистражувачки проекти (како истражувач и консултант) финансирани од Европската комисија (TEMPUS, FP7), USAID, Австриската и швајцарската развојна соработка, Светскиот универзитетски сервис – Австрија, Институтот Отворено општество, Безбедносниот форум за Централна и Југоисточна Европа на НАТО итн. Тој е ангажиран и како евалуатор на меѓународни проекти и во тоа својство бил ангажиран од страна на Светската Банка, Европската Унија, владите на Ирска, Србија, Црна Гора итн.
Во рамките на кариерата остварил поголем број на студиски посети и научни усовршувања вклучувајќи: визитинг истражувач на Институтот за меѓународни студии на Универзитетот во Мичиген, САД (2014); учесник на Програмата за американска надворешна политика организирана од Стејт департманот и Универзитетот во Флорида (2010), истражувач во Центарот за Русија, Евроазија и Источна Европа на Универзитетот Илиноис во САД (2007). Во 2008 година престојувал на студиски престој во Меѓународниот центар за студии на холокаустот, Јад Вашем, Ерусалим како стипендист на државата Израел. Покрај тоа, остварил студиски престои следниве универзитети: „Ломоносов“ – Москва, Европскиот универзитет во Фиренца, Јагелонскиот универзитет во Краков, Средноевропскиот универзитет во Будимпешта, универзитетите во Лозана, Грац, Виена, Барселона, Бон, Познан итн.
Тој учествувал на конференции, работилници и други академски и образовни настани организирани од Универзитетот Принстон, Универзитетот на Катар во Доха, Институтот за национално сеќавање – Братислава, Институтот за национално сеќавање –Варшава, Блискоисточниот технички универзитет во Анкара, Средноевропскиот универзитет во Будимпешта, универзитетот Џорџтаун, универзитетите во Даблин, Лајпциг, Јена, Лајден, Солун, Истанбул, Грац, Гдањск, Краков, Архус, Хелсинки, Санкт Петербург, Талин, Мачерата, Тексас – Далас, ТАСАМ – Турскиот центар за стратегиски студии и др.
Проф. Докмановиќ е автор на првиот универзитетски учебник за американската надворешна политика објавен на македонски јазик -„Балканот и американската дипломатија во XX век“.
Драмља
Драмља (словенечки: Dramlja) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Вилдетаубе
Вилдетаубе (Wildetaube) — село и поранешна општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Лангенвецендорф.
Лисеста гусковидна патка
Лисестата гусковидна патка, Tadorna ferruginea, е член на семејството патки, редот гусковидни. Ја има во Македонија.
Распространетост
Има многу мала популација од овој вид во северно-западна Африка и Етиопија, но главната територија на парење е во североисточна Европа и Азија.
Опис
Ова е птица на отворена земја и се вгнездува на карпи, во дупки или пукнатини далеку од вода, снесуваат 6-16 кремасто-бели јајца. Тоа се карактеристични видови, долги се 58–70 см и имаат распон на крилјата 110–135 см. Тие имаат портокалово-кафеава боја на телото и бледа глава. Крилјата се бели со црни пердуви за летање. Половите се слични, но мажјаците во сезоната на парење имаат црн прстен на дното од вратот, а женките често имаат побело лице. Се огласуваат со гласно, диво трубење. Претежно живеат во парови.
Статус
Лисестата гусковидна патка е еден од видовите на кои се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските миграторни водни птици.
Народ
Народ — повеќезначен поим, кој во зависност од контекстот на употреба, може да означува различни видови на човечки заедници. Според терминолошката класификација од областа на општествените науки, постојат две основни значења на овој поим: народот како етнос (етнички народ) и народот како демос (демотски народ - население). Покрај овие основни значења, поимот народ може да има и многу други значења, кои се формираат според различни критериуми, со што се создаваат изрази со специфични, симболични или преносни значења, како што се: политички народ, конститутивен народ, мнозинство, малцинство, работоспособно население и други слични изрази.
Луѓето како етнос: етнички народ
Во некои јазици, терминот народ најчесто се користи во етнички контекст, за означување на етнички народи, како што се: македонскиот, српскиот или рускиот народ. Со таквата употреба, нацијата се дефинира како заедница составена од сите луѓе кои имаат заеднички етнички идентитет, без оглед на просторни, временски или какви било други критериуми. Во таа (етничка) смисла, на пример: македонскиот народ се Македонци, без оглед каде живеат и без оглед на тоа кога живееле, што во рамките на македонската национална заедница создава трајна врска помеѓу нив. Таквото (етничко) разбирање за народот се заснова на заедничко историско и културно наследство и затоа не е предмет на поранешна или сегашна територијално-политичка поделба. Во таа смисла, местото на живеење или државјанство е ирелевантно за лична припадност на етничкиот народ, бидејќи секој припадник на етничкиот народ поседува свој личен етнички идентитет и го чуваат целосно независно од другите одлики и категории, како што е на пример поседувањето државјанство на матичната или некоја странската земја.
Луѓето како демос
Во најширока смисла, поимот народ значи целокупното население на некоја територија, независно од какви било етнички, јазични, религиозни или кои било други поделби. Во терминологијата на општествените науки, за означување на народ, се користи концептот демос, што во поимен план ја нагласува суштинската разлика помеѓу демосот (населението) и етничкиот народ, односно етносот. Токму на ваквата терминолошка разлика се воспоставуваат разликите помеѓу поимите што се однесуваат на народот како демос (население), и се засноваат врз основа на демосот (демократија, демографија) и специфични поими кои се однесуваат на народот како етнос, и се засноваат врз основа на етнос (етнократија, етнички студии).
Други значења
Во општествените науки често се користи терминот политички народ, кој има конкретно историско значење. Така, на пример, во античките држави се сметало дека само жителите со граѓански права имаат право да учествуваат во политичкиот живот, додека сите други жители (членови на одредени поробени народи и робови) немале такви права, и затоа не биле дел од политичкиот народ. Во средниот век, политичкиот народ бил само оние групи чии претставници имале право да учествуваат на државните собранија (благородништво, црковни великодостојници и претставници на слободни градови), додека сите други жители (поголемиот дел од населението - зависните селани) биле без такви права, и затоа тие не припаѓале на политичкиот народ. Во времето на првите граѓански револуции (англиските, американските, француските) е развиен поширок концепт на политички народ, кој се здоби со целосна афирмација дури во XX век, кога правото на глас станува универзално, покрај мажите биле вклучени и жените.
Црква „Св. Димитриј“ - Радња
'''Св. Димитриј''' — православна црква во кавадаречкото село Радња. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во XIX век, но денес е во рушевини.
Кинеска православна црква
Кинеска православна црква е автономна црква под јурисдикција на Руската православна црква.
Појава
Се појавила во 1956. година кога добила статус на автономија од Московската патријаршија.
КПЦ преживела голем прогон за време на културната револуција од 1960-тите во Кина и анти-религиозната политика на својата Комунистичка партија. Во декември 2004 година, последниот кинески православен свештеник, Александар Ду Лифу, почина во Пекинг на 80-годишна возраст. Тој не чекаше да добие одлука од владата да отвори православна парохија во Пекинг, затоа што властите тврдеа дека за тоа нема доволно верници (околу 300 луѓе).
Во 21 век, православната црква во Кина доживува ренесанса. Денес, голем број кинески студенти учат на различни теолошки институти во Русија. Според извештајот на свештеникот Дионисиј Поздњаев, кој е одговорен за односите со Кина во OVCS на Руската православна црква, во Кина живеат околу 13.000 православни. обележје. Московската патријаршија сака официјално признавање на Православната црква, но главната пречка е мал број парохијани.
Пиљски Водопад
Водопадот се состои од двете каскади „Горни Пиљ“ (пониска) и „Долни Пиљ“ (повисока). Се наоѓа на надморска височина од околу 1.450 метри. Водопадот на дното создава голем вител. Во непосредната близина се и водопадите Чунгуљски Скок и Куртулски Скок.
Истражувачка станица „Агире Церада“
Претседател Педро Агире Серда истражувачка станица на Антарктикот)  била чилеанска антарктичка база, сместена во Пендулум Сове на островот Измама во Јужни Шетландски Острови, инаугурирана во 1955 година. Истата година, Експедиција за воздушна анкета на Фолкландските острови и зависности беше основана на Островот Измама да помогне во истражувањето на Антарктичкиот Полуостров..
Историја
Станицата беше отворена на 12 февруари 1955 година од страна на министерот за одбрана на Чиле Тобијас Барос Ортиз, кога во тоа време командорот Хорхе Гандара беше задолжен за чилеанските воздухопловни сили. Базата прво беше означена со името на тогашниот претседател Карлос Ибањез дел Кампо, но по инаугурацијата го доби името на поранешниот претседател Педро Агире Серда, во знак на благодарност за неговото располагање со декретот што го дефинираше Чилеанска Антарктичка територија во 1940 година.
Истражувањето беше спроведено на вулканологија, климатологија и метеорологија. Од 1965 година работеше метеоролошка канцеларија со цел да се елаборираат национални и меѓународни метеоролошки прогнози.
Операцијата на базата заврши насилно и дефинитивно на 4 декември 1967 година кога вулканска ерупција ја уништи. Беше напуштен евакуирајќи ги 16-те мажи кои го сочинуваа екипажот. Новите вулкански ерупции во 1969 и 1970 година повторно ги зафатија структурите на базата. Урнатините на базата, вклучувајќи го и нејзиниот метеоролошки и вулканолошки центар, беа прогласени во 2001 година како Историски места и споменици на Антарктикот бр. 76 според Антарктичкиот договор на системот, на предлог и зачувување на Чиле.
Кампот Гутиерез Варгас
Кампот Гутиерез Варгас, т.н. во спомен на капетанот на авијацијата кој почина на 30 декември 1955 година, се наоѓаше на 1 km од станицата Агире Серда и беше отворен на 12 февруари 1956 година. Неговата цел беше да служат како прибежиште за членовите на Станицата во случај на пожар.
На 4 декември 1967 година, засолништето беше дефинитивно напуштено, како и станицата Агире Серда, поради насилна вулканска ерупција. Сиромашните остатоци од структурата на засолништето сè уште може да се видат на плажата каде што се наоѓала.
Златното магаре
„Златното магаре“ (Metamorphoses, libri XI) — роман на латинскиот писател Апулеј.
За романот
„Златното магаре“ е единственото целосно сочувано дело на латинската книжевност. Делото се состои од повеќе различни приказни и фантастични доживувања кои цврсто се испреплетуваат. Првите десет глави претставуваат пикарско патување, полно со описи на разни луѓе и настани, а чија цел да му понуди забава на читателот. Од друга страна, 11. глава има поучен карактер и алегориско мистично значење и го претставува јадрото на овој роман. Се претпоставува дека самиот автор е главниот лик Луциј чии страдања се метафора на патот на писателот до спасот во религијата на Изида и спознанието дека вистинската среќа не може да се најде во страстите, кои ги симболизира магарето, туку во мистеријата, религијата и сонот. Стилот на Апулеј е распеан, динамичен и зачудувачки современ. Од бројните приказни во романот најубава е бајката за Амор и Психа која се наоѓа во централниот дел од книгата и зазема третина од текстот. Современоста на овој роман произлегува од безвременоста на неговите теми, како и од пристапот на авторот: хуморот успева да ги насмее и денешните читатели, а актуелна е и темата на постојаната борба на поединецот, кој мора постојано да се приспособува. Комбинацијата на еротската авантура, романтичната комедија и религиозно-мистичната бајка го прават романот камен-темелник на европската книжевност. Влијанието на ова дело е видливо кај Сервантес, Рабле, Шекспир, Колоди, Томас Ман, К. С. Луис, Мило Манара итн.
Микроеволуција
Микроеволуцијата го означува распространувањето на мали измени во честотата на алелите во една популација во текот на неколку генерации, односно тоа се еволуциските промени на внатревидово ниво. Ваквите измени се случуваат поради следните процеси: мутации, природна селекција, вештачка селекција, проток на гени и генетско поместување. Овие измени водат до дивергенција на популациите од еден вид и, на крајот, до видообразба.
Популационата генетика е гранка на биологијата која дава математички апарат за изучување на микроеволуциските провеси. Еколошката генетика ја набљудува микроеволуцијата во реалноста. По правило, набљудуваните процеси на еволуцијата се примери на микроеволуција, на пример, образување на соеви од бактерии кои се отпорни на антибиотици.
Мирко Вучиниќ
Мирко Вучиниќ (црногорски: Mиpкo Bучинић; роден на 1 октомври 1983 година) — црногорски поранешен фудбалер.
Микроеволуција
Микроеволуцијата е често споредувана со макроеволуцијата, која претсатвува значителна измена во честотата на алелите на популациско ниво во рамките на голем геолошки временски интервал.
Мирко Вучиниќ
Технички одлики
Вучиниќ првично играл како централен напаѓач, но подоцна почна да игра и како лево крило. Тој е познат по својот дриблинг, и способноста да со серија добри дриблинзи да влезе од крилото внатре кон средината.
Кариера
По потекло од градот Никшиќ, Вучиниќ играше за локалниот тим Сутјеска за време на неговите рани тинејџерски години. Тој брзо го привлече вниманието на Панталео Корвино, спортскиот директор на италијанскиот фудбалски клуб Лече и направи трансфер во Лече во летото 2000 година. Помеѓу 2000 и 2006 година, Мирко играше за Лече кој постојано се селеше меѓу Серија А и Б. Неговата најимпресивна сезона дотогаш во кариерата дојде во сезоната 2004-05, кога тој на возраст од 21-година постигна 19 гола во 28 настапи, додека Лече играше во Серија А.
По испаѓањето на Лече од лигата, Вучиниќ дојде во Рома на едногодишна позајмица со право на откуп на 50% од неговиот договор на 30 август 2006 година. Иако во првата негова сезона во главниот град на Италија постигна само 2 гола, сепак успеал да ги задоволи вкусовите на челниците на клубот првенствено поради својата одлична техника. Дури во јуни 2008 римската волчица го откупи неговиот целосен договор (претходно поседуваше половина од првата врз Вучинич) за вкупна сума од 12 милиони €. За време на неговиот престој во Рома одигра речиси 150 натпревари во Серија А и постигна 46 голови со што беше најдобриот напаѓач во овој период во историјата на клубот. Вучиниќ освои два купа и еден Суперкуп на Италија со Рома, но неуспеа да се закити со скудето иако Рома беше на неколкупати блиску до него (беше второпласирана). Во летото 2011 година Вучиниќ потпиша за најтрофејниот италијански тим Јувентус за сума од 15 милиони €. Тој постигна 8 погодоци за време на неговата прва сезона со нив и помогна во освојувањето на Скудетото накрајот од сезоната што беше негово прво во кариерата.
На репрезентативна сцена, Вучиниќ играше за две фудбалски репрезентации за Србија и Црна Гора и за подоцна осамостоената репрезентација на Црна Гора на која е капитен и клучен играч.
Поради повреда, тој не беше во можност да ја претставува репрезентацијата на Србија и Црна Гора на Светско првенство во 2006. По црногорскиот референдум за независност во 2006 година, Вучиниќ избра да ја претставува Црна Гора. Тој учествуваше со Црна Гора во квалификациите за светското првенство 2010, каде што тој постигна два гола. Вучиниќ, исто така, постигна два гола за Црна Гора и во нивните квалификации за пласман на УЕФА Евро 2012, но Црна Гора испадна во баражите.
Грб на Норвешка
Грбот на Норвешка е официјалниот грб во државата. Грбот се состои од црвен штит на кој е прикажан златен лав со секира во раката. Над штитот се наоѓа кралската круна. Формата на грбот датира уште од средновековието и владеењето на норвешкото кралско семејство.
Шемберг (Тирингија)
Шемберг (Schömberg) — село и поранешна општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од градот Вајда.
Неравенство на максимум и минимум
Во математиката, неравенството на максимум и минимум гласи: за која било функција ,
Кога еднаквоста важи, тогаш се вели дека f, W и Z задоволуваат строго макс-мин својство. Како што илустрира функцијата f(z,w)=sin(z +w), ова равенство не секогаш е задоволено. Теорема што ги дава условите за f, W и Z со цел да се гарантира ова својство се нарекува минимакс теорема.
Доказ
Се дефинира.
Сол Белоу
Сол Белоу (Saul Bellow; 10 јуни 1915 – 5 април 2005) — канадско-американски писател, добитник на Нобелова награда за литература и Пулицеровата награда во 1976 г., за разбирањето на човекот и за детална анализа на современата литература. Белоу пишувал есеи, раскази, новелата „Не пропуштај го денот“, но најмногу постигнува во пишувањето романи.
Детство
Белоу потекнува од еврејско семејство. Роден е две години откако неговите родители Леша и Авраам Ви се иселиле од Санкт Петербург во Монтреал, Канада. Во детството на Белоу сè се сменило кога еден период на болест од дишна инфекција го научила сам да се грижи за себе (бил многу здрав човек и во форма и покрај занимањето) и си овозможил шанса да го задоволи неговиот апетит за читање. Тој решил да биде писател кога ја прочитал „Колибата на чичко Том“.
Животопис
Од рана воздраст Белоу покажувал големо интересирање за литературата и зборувал 4 јазици. Студирал на Чикашкиот, Северозападниот и на Винсконсин унерверзитетот. Студиите ги завршил во 1937 година, по што работел како биограф, наставник, уредник во енциклопедијата „Британика“. За време на Втората светска војна служи во трговска флота на САД. Од 1946 година ја поврзал својата литературна дејност со предавачката работа на унерверзитетот во Минесота, во Бард колеџот и на унерверзитетите во Њујорк и Чикаго (каде што живеел од 1962 година).
Творештво
Првите Белоови романи „Заблудениот“ (1944) и „Жртва“ (1947) му се одликуваат со грижливо организирана структура и со јазикот. Суштествено е различен романот „Авантурите на Оги Марч“ - питорескен роман, во кој Белоу го избегнувал традиционалното хронолошко раскажување и применувал слободен стил, умешно оперирал со јазикот-напоредно со животот разговорен збор, присутни се и долги филозофски монолози. Овие потфати се карактеристични и за неговите други позначајни романи - „Херцог“ (1964), „Планетата на господинот Семлер“ (1970), „Подарокот на Хамболт“ (1975) и „Повеќето умираат од срцев конфликт“ (1987).
Црква „Св. Никола“ - Шлегово
'''Црква „Св. Никола“ - Шлегово''' — црква во селото Шлегово, во Општина Кратово. Се наоѓа на самиот излез на селото, а околу нејзе се сместени селските гробишта, на самиот регионалнен пат од Кратово до Пробиштип, кој поминува низ самото село. Црквата претставува неугледна градба во споредба со прекрасниот храм на главната селска црква и селаните главно ја користат само за извршување на погребни обреди.
Црква Рождество на Пресвета Богородица (Сараево)
Пресвета Богородица  (босански: Saborna crkva Rođenja Presvete Bogorodice; српски: Саборна Црква Рођења Пресвете Богородице ) — соборна црква и една од најголемите цркви во Сараево, Босна и Херцеговина и е во склопот на Српската православна црква. Црквата се градела во периодот од 1863 година до 1874 година а нејзин архитект е папрадишкиот градител Андреја Дамјанов.
На Рим, со љубов (филм)
На Рим, со љубов (англиски: To Rome with Love) е американски филм од 2012 година, во режија на Вуди Ален, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Вуди Ален, Пенелопе Круз, Џуди Дејвис (Judy Davis), Флавио Паренти (Flavio Parenti), Роберто Бенињи (Roberto Benigni), Алесандро Тибери (Alessandro Tiberi), Алесандра Мастронарди (Alessandra Mastronardi), Алек Болдвин (Alec Baldwin), Орнела Мути (Ornella Muti), Елен Пејџ (Ellen Page), Алисон Пул (Alison Pill), Џеси Ајсенберг (Jesse Eisenberg) итн. Филмот трае 112 минути, а на разни фестивали, освоил една награда и имал пет номинации.
Содржина
Во филмот се испреплетуваат неколку приказни што се случуваат во Рим: Американската туристка Хејли (ја игра Пил) случајно на улица го сретнува адвокатот Микеланџело (го игра Паренти) и двајцата веднаш се вљубуваат. Тие одлучуваат да се венчаат и затоа, во Рим пристигаат родителите на Хејли, со цел да се запознаат со родителите на Микеланџело. Таткото на Хејли, пензиониран музички продуцент, открива дека татко му на Микеланџело има прекрасен глас и сака да го направи славен оперски пејач. Меѓутоа, проблемот е во тоа што тој може да пее само додека се тушира. Затоа, таткото на Хејли организира концерти на кои татко му на Микеланџело пее под туш и, навистина, тој постигнува блескав успех кај публиката и критиката.
Во втората приказна, Мили (ја игра Мастронарди) и Антонио (го игра Тибери) пристигаат во Рим од едно мало провнициско место, со цел Антонио да се запознае со своите богати роднини, кои ќе му помогнат да најде добра работа. За да остави подобар впечаток, Мили оди да побара фризер, но заскитува низ Рим при што го запознава нејзиниот омилен глумец. Тој ја носи во еден хотел „за да поразговараат за неговиот нов филм“. Мили го сака својот маж, но истовремено е возбудена од можноста да води љубов со својот омилен глумец. Додека таа размислува дали да го изневери својот маж, во хотелската соба упаѓа крадец и на крајот, таа завршува в кревет со него. Во меѓувреме, Антонио ја чека својата жена, но во хотелската соба по грешка влегува проститутката Ана (ја игра Круз). Додека Антонио се расправа со неа, во собата влегуваат неговите роднини и Ана мора да се преправа дека му е жена на Антонио. Подоцна, Антонио има прилика да ги запознае богатите луѓе и, разочаран, ја отфрла идејата да живее во Рим. Кога Мили ќе се врати во хотелот, тој ја убедува да се вратат во своето родно место.
Третата приказна се однесува на ситниот службеник Леополдо (го игра Бенињи), кого наеднаш го прогонуваат сите медиуми и тој станува неверојатно славен. Потоа, тој добива висока позиција во фирмата, го канат на филмски премиери, луѓето му бараат автограми, новинарите постојано му бараат изјави за најбанални работи (што јадел за појадок, како ја чеша главата, како се бричи итн.), а најубавите жени го молат да води љубов со нив. Леополдо полудува од новата состојба во која се наоѓа и копнее да му се врати стариот живот на анонимен човек. И навистина, еден ден, медиумите наоѓаат нова жртва и него одненадеж сите го забораваат.
Најпосле, во последната приказна, еден славен американски архитект (го игра Болдвин) шета низ Рим и го среќава студентот Џек (го глуми Ајсенберг), кој го кани на кафе во својот стан во кој живее заедно со својата девојка Сали. Набрзо, на посета кај Сали доаѓа Моника (ја глуми Пејџ), која има неверојатен шарм и Џек е вљубува во неа, иако цело време архитектот го убедува дека таа не е добра прилика за него. На крајот, Џек и Моника водат љубов, Џек ѝ ја изјавува својата љубов и тие се договараат дека ќе живеат заедно. Но, токму тогаш, Моника добива покана да снима филм и таа, водена од желбата да направи филмска кариера, лесно се ослободува од Џек.
Челичната дама (филм)
„Челичната дама“ (англиски: The Iron Lady) е филм од 2011 година, во режија на Филида Лојд, а според сценариото на Аби Морган. Главните улоги ги толкуваат: Мерил Стрип, Џим Бродбент, Оливија Колман, Ричард Грант и Ентони Хед. За улогата на Тачер, во 2012 година, Мерил Стрип ги добила наградите „Оскар“ и „Златен глобус“ за најдобра главна женска улога, а филмот добил уште еден „Оскар“ за најдобра шминка. Исто така, филмот добил уште 20 други награди и имал 37 номинации.
Содржина
Филмот е ретроспектива на кариерата на поранешната премиерка на Британија, Маргарет Тачер. Таа е конзервативна, непоколеблива дама со челична волја, која и во семејството и во јавниот живот се наметнува како авторитативна личност. Тачер покажува бескомпромисност и во критичните моменти, како што се големите штрајкови на рударските и бродските работници или за време на војната за Фолкландските острови.
Косово (Порече)
Косово — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во средишниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, од левата страна на реката Треска. Селото е ридско, на надморска височина од 850 метри.
Косово се наоѓа во областа Горно Порече на околу 6 километри северно од селото Самоков, на левата страна од реката Мала Река (лева притока на реката Треска). Селото се наоѓа од југозападната страна за 1,5 километри во подножјето на планината Фојник (к-1421). Од север се граничи со атарот на селото Требовље, од исток се граничи со атарот на селото Брест, од југ се граничи со атарот на селото Звечан, од запад со атарот на селото Долно Ботушје, и од севернозападната страна се граничи со атарот на селото Растеш.
Атарот е мал и зафаќа простор од 6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 322 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 102 хектари, а на пасиштата само 28 хектари.
До селото води асфалтиран пат, кој се двои од регионалниот пат кој води до поранешното општинско средиште, селото Самоков.
Селото е сместено под врвот Фојник. Во околината на селото постојат повеќе извори на питка вода. Изворот „Горник“ со истоимената селска чешма се наоѓаат под подрачното четиригодишно основно училиште „Христијан Тодоровски-Карпош“. Водата стигнува до селските чешми по пат на природен пад кои се наоѓаат под селото и се викаат Велеше и Чешмиче. Но, на изворот Горник е направена каптажата на која е приклучен селскиот водовод од кој се доведува вода до повеќето селски куќи. Протокот на овој извор не е доволна за задоволување на потребите на селаните. Од тие причини изграден е нов цевковод кој ги зафаќа водите од изворот на Фојник планина наречен Пиој и од него со вода се снабдува повисокиот дел од селото. Изворот на Пиој е со помал проток, во минатото доволна за напојување на стадата со добиток (говеда, овци и кози), кои се напасувале на планината, а сега се во мал број.
Селото е поделено на пет селски маала: Ваневци, Сиковци, Илиовци, Војневци и Јанкуловци.
Историја
Постојат повеќе преданија за настанокот на ова село. Една од приказните е дека еден младич (млад момок), кој избегал од зулумите на Византијците во околината на Охрид бил згрижен во селото Брест и им ја напасувал стоката (добитокот). Кога дошло време тој да се ожени засакал една селанка од селото. Селаните се сложиле да му ја дадат девојката да се ожени, но и да го напушти селото и да се насели во месноста Ќосово (реон богат со птиците ќос) кое тие месноста ја викале Орешово (областа е богата со ореови дрвја). Младите многу се сакале и пристанале на барањето на селаните и се населиле во месноста Ќосово и новото населено место во турските пописни дефтери (списоци) како населено место Ќосово. Ним им се родиле пет сина (Ване, Сико, Илија, Јанкула и Војне). По имињата на нивните пет синови во селото се формирани пет селски маала (Ваневци, Сиковци, Илиовци, Јанкуловци и Војневци). За време на Османлиското владеење селото е наречено Ќосово, но по Балканските војни потпаднало под српска власт, но Србите знакот за буквата (ќ) не ја пишуваат како во нашата азбика, селото е наречено Косово, и тоа име сега се употребува.
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) под името Кошева со 18 семејства и 3 неженет, сите христијани.
Во век, Косово било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Според турските извори, пописни девтер од 1467/68 година, број 4 стр. 197-289 под р.б. 23; с. Косово, броело 21 домаќинство и платило данок од 1136 акчиња (турски пари).
Селото има полјоделска функција.
Населението од селото се занимава со полјоделство, овоштарство и сточарство. Од селото низ вековите, кон поразвиените подрачја и соседни држави се упатувале тајфи мајстори на работа кај богатите земјопоседници, аги, бегови и така заработувале за живот.
Селаните од Косово, пред поголемите миграции предизвикани со процесот на индустријализација во минатиот век, користеле патишта и врвулици по планинските сртови за комуникација со полошката котлина (Гостивар и Тетово) преку планината Сува Гора и скопската котлина (Скопје) преку Кула. Преку овие патишта релативно брзо се стигнувало до поголемите економски центри во гореспоменатите котлини. Најчесто селаните тргувале: продавале земјоделски производи и добиток, а купувале: сол, шеќер, газија, облека и сл. По овие патишта се движеле и тајфи на мајстори кои изведувале градежни работи или пак работеле како наемни работници во полињата на полошката и скопската котлина.
На територијата на Косово, не постојат стопански субјекти во кои би се вработиле жителите на селото. Позначајни стопански субјекти во кои се вработени жителите на Косово е „Сувенир“ од селото Самоков. Истата фабрика повеќе години е во стечајна постапка и е затворена. Повозрасните жители се пензионери или примаат социјална помош како надоместок.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Косово имало 176 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Косово имало 240 жители.
Косово во 1961 година броело 332 жители, а во 1994 година 100 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Косово имало 67 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 54 жители, од кои 44 Македонци, 3 Албанци, 1 останат и 6 лица без податоци.
Родови
Косово е македонско село.
Родови во селото се: Ваневци (30 к.), родот го основал некојси Ване, кој дошол однекаде, тој најпрво се населил во селото Брест, таму се оженил со некоја крива девојка, и потоа од таму се населил во селото Косово, кое го основал. Од него потекнува цело село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Растеш, во која влегувале селата Битово, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Косово, Растеш и Требовље.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Растеш, во која покрај селото Косово се наоѓале селата Битово, Близанско, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Здуње, Растеш и Требовље.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0270 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 41 гласач. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи.
Редовни настани
Во Косово постои повеќедецениска традиција на одржување на следниве настани:
Личности
За време на Втората светска војна, населението од Косово активно се вклучило во НОВ и ги дало следните жртви:
Други познати личности се:
Иселеништво
Низ атарот на селото тече реката Мала Река, која е лева притока на реката Треска. Во 1961 и 1962 години, атарот на селото долж течението на реката и притоките од поројните дождови го зафаќаат големи поплави и го однесува најквалитетното обработливо земјоделско земјиште и селото е соочено со процесот на миграцијата. Втора причина за поголемите миграции кои го зафаќаат селото се предизвикани од процесот на индустријализација во минатиот век. Така се интензивира и миграцијата од селото Косово. Поголемиот дел од населението се иселува во: Прилеп и прилепските села; Качарево и Јабука во Војводина; во Самоков и Македонски Брод; во Кичево; во Гостивар, Тетово и селата од полошкиот регион; во Скопје и скопскиот регион. Дел од населението мигрира во западноевропските земји, најчесто Германија.
ОУТУ „Ванчо Питошески“ - Охрид
Општинското угостителско-туристичко училиште „Ванчо Питошески“ — средно училиште во Општина Охрид.
Основање и развој
Идејата за отворање на угостителското училиште во Охрид има подлабоки корени, уште од втората половина на 1949 година. Имено, претседателот на Комитетот за туризам и угостителство на Владата на РМ - Диме Бојаноски, во согласнот со Министерството за труд, потпишано од Боге Кузманоски на 19 септември 1949 година, донесува решение под бр.6433 за основање на стручно угостителско училиште во Охрид. Но таа идеја не е реализирана. Имајќи ги предвид природните услови крај брегот на Охридското Езеро и културно-историското наследство, туристичките работници од Охрид уште од порано го имаа согледано проблемот со стручни кадри од областа на туризмот и угостителството, кои ќе можат со успех да се носат со проблемите од оваа дејност. Скоро на сите собири на туристичките работници се согледуваше проблемот со недостиг на образовни кадри од оваа област. Во јули 1953 година се формира посебно одделение кое работело по наставен план на четиригодишното училиште со што четвртата година би послужила за специјализација во угостителската струка. Ново поглавје во напорите за стручно оспособување на кадри од областа на угостителството претставува 1961 година, кога во Охрид започна со редовна настава стручното угостителско училиште со практична обука, со траење од две години. Во учебната 1967-1968 во училиштето се воведува тригодишна настава. Од 20 март 1973 година училиштето е овластено да изведува испити за сите занимања од угостителска насока: келнери, готвачи, портири, слаткари, собарки, точители, ќебапчии, бармени, салатери и друго. Од 26 јуни 1984 година во училиштето се верифицира воспитно образовна дејност за занимањето-продавач од трет степен. Од 8 декември 1990 година се верифицира образовен профил-туристички техничар од четврти степен. Од 3 ноември 1992 година е верифицирана образовната дејност од петти степен на стручна подготовка, за образовниот профил: келнер-специјалист, готвач-специјалист и слаткар-специјалист.
Цели и задачи
Целите и задачите на средното училиште се:
Организација и реализација на наставата
Наставниот процес во училиштето се реализира според годишни програми кои се носат на почетокот на секоја учебна година, во соработка со Бирото за образование при Министерство за образование и наука на Република Македонија. Врз основа на годишниот план, свои планови за работа изготвуваат и наставниците по одделните предмети. Планирањето, главно, се одвива врз основа на колективен систем на настава. Во таа насока се утврдуваат проектни активности кои овозможуваат учениците да се подготват за самостојна работа, за користење на разни извори на учење, проучување и истражување на некои проблеми на одредена тема и за изработка на проектни задачи предвидени со усвоениот концепт за спроведување на државна матура.
Наставни предмети
Современите услови за живеење, сè поголемата примена на компјутеризацијата, примената на современата организација и технологија во угостителството и туризмот, бараат постојано усовршување на наставно-образовниот процес со нови методи и критериуми, за да можат идните кадри што излегуваат од училиштето успешно да се вклопат во современите барања. Заради тоа, во текот на 50-годишното постоење на ОУТУ „Ванчо Питошески“ - Охрид се забележува перманентно подобрување на квалитетот на наставата и практичната работа со нови форми и содржини. Во текот на 1961/1962 година учениците изучуваа: послужување, готварство, организација на угостителството и хотелиерството и странски јазик. Од следната година се ангажираа и хонорарни наставници за предметите:македонски јазик, стокопознавање, физичко и здравствено образование и општо-економско образование. Во 1966/1967 учебна година наставниот план е надополнет со предметите: стопанска и општа математика, економика на претпријатијата, географија и предвојничка обука.
Практична настава
Практичната настава во училиштето се реализира во постојните кабинети и во објектите на социјалните партнери. Практичните и теоретските знаења кај учениците се проверуваат и преку организирање на феријална пракса која трае 20 дена во текот на летниот период, како и преку организирање на 10-дневна професионална пракса на учениците од завршните класови кај социјалните партнери за време на новогодишните и првомајските празници.
Еколошко образование
Во рамките на образовниот систем на Република Македонија, во согласност со глобалните напори за заштита на човековата средина на Земјата, особено внимание се посветува и на одржување на еколошки чиста човекова средина. ОУТУ „Ванчо Питошески“ од Охрид, со повеќе активности е интегрирано во еколошкиот образовен систем. Како приоритетни задачи во оваа насока се поставени : заштеда на енергија и вода во текот на работата, одржување на чистота во училиштето и уредување и одржување на дворната површина со зеленило.
Ученици
Во учебната 2011/2012 година во училиштето се запишале 428 ученици, од кои 212 од профилот готвачи, 202 од профилот хотелско-туристички работници и 66 од профилот келнери, распоредени во 22 паралелки. Покрај редовната настава, следењето на талентот и успехот на учениците, училиштето врши и воннаставна воспитно-образовна дејност преку организирање на слободни ученички активности, натпревари, ученички екскурзии, општествено-корисна работа и заедница на учениците.
Секции
Со цел продлабочување на знаењата во одделни области и истакнување на творечките афинитети кај учениците, во училиштето работаат и следниве секции : секција на млади хотелиери, секција на млади готвачи, секција на млади келнери, литературна секција, еколошка секција, информатичка секција. Во фаза е и оформување на Вики-секција.
Проекти
Како дополнителни активности, преку кои се збогатуваат знаењата на учениците и се зголемува квалитетот на воспитно-образовниот процес, во училиштето има разни проекти на локално и меѓународно ниво. Ефектите од реализацијата на проектите веќе се чувствуваат, така што од училиштето произлегуваат профили кои со стекнатите знаења можат со успех да се носат во извршувањето на задачите од нивната струка.
Награди и признанија
ОУТУ „Ванчо Питошески“ - Охрид, во досегашниот 50-годишен развој има учествувано на повеќе натпревари и манифестации во земјата и во странство, а има и освоено повеќе поединечни и групни признанија и награди.
Меѓународни признанија
Во текот на 2010 година, учениците од ОУТУ „Ванчо Питошески“ - Охрид, од неколку меѓународни саеми за туризам, се вратија со повеќе награди и признанија, и тоа:
Готвачи(екипно) - сребрен медал
Келнери(екипно)-златен медал
Меѓународен саем за туризам-Дубровник, октомври 2009 година
Меѓународен саем за туризам-Бургас, НР Бугарија, 4 мај 2010 година
Келнери
Меѓународен натпревар на средни училишта- Трагир, Хрватска, април 2011 година
Меѓународен саем за туризам -Сараево, 11 ноември 2011 година
Готвачи
Хотелско-туристички техничари
Државни признанија
Келнери
Готвачи
Државен натпревар по барменство-Скопје, мај 2011 година
Лични остварувања
Детски ликовен центар Скопје, 2008/2009 година - Меѓународен ликовен конкурс на тема :Флора и фауна
Мултимедијален центар „Мала станица“ Скопје, 2009 година- Награден конкурс на тема: Основање светови
Детски ликовен центар-Скопје, 2010 година-Меѓународен детски ликовен конкурс на тема: 13 Ноември
Александар Лековски
Александар Лековски-Лекај (, -,  ) — македонски композитор на класична музика и диригент.
Животопис
Лековски е роден на 11 декември 1933 година во Ниш, Србија. Дипломирал на Одделот за диригирање на Музичката академија во Белград, во класата на Живоин Здравковиќ, каде што ги завршил и постдипломските студии. Специјализација со студиски престој завршил во Рим и во Милано. Покрај неговата матична професија, диригирањето, тој бил многу успешен и во компонирањето. Лековски бил директор на Операта и балетот при тогашниот Македонски народен театар, бил директор на Македонската филхармонија, бил прв диригент во Операта и балетот во Белград, потоа главен диригент на Хорот на Македонската радио-телевизија, а композиторската и диригентската фела го памети и како претседател на Сојузот на композиторите на Македонија, на Здружението на диригентите на Македонија, на Сојузот на музичките уметници на Македонија, на Музичката младина на Македонија и сл. Лековски за својот уметнички придонес е добитник на повеќе награди и признанија меѓу кои наградата „Панче Пешев“ од СОКОМ во 1994 година и државната награда „11 Октомври“. Починал на 80 годишна возраст во Скопје на 27 февруари 2013 година.
Долење Скопице
Долење Скопице (словенечки: Dolenje Skopice) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Човекот кој го познаваше Кулиџ
Човекот кој го познаваше Кулиџ – отелотворен во Ловел Шмалц, конструктивен нордиски граѓанин (англиски: The man who knew Coolidge – being the soul of Lowell Schmaltz, constructive and Nordic citizen) – роман на американскиот писател Синклер Луис од 1928 година.
Содржина
Романот се состои од шест дела: Во првиот дел, додека патува со воз, трговецот со канцелариски материјали Ловел Шмалц им раскажува на сопатниците за своето патување во Белата куќа во Вашингтон, со желба да се сретне со претседателот на САД, Калвин Кулиџ со кого учел заедно во колеџот. Иако уште на самиот почеток на раскажувањето, Шмалц нагласува дека најмногу мрази кога луѓето се оддалечуваат од темата на разговорот, тој постојано го прави токму тоа. Така, неговото раскажување го прекинува со бројни попатни забелешки за своите деца, синот и ќерката, за неговата сопруга, за штедливоста, за прохибицијата, за канцелариската опрема, за електричните апарати за домаќинството итн. Еден ден, заедно со ќерката и со сопругата, Шмалц оди во Њујорк, а патем го посетува роднината Валтер. Во Њујорк, семејството Шмалц се забавува во еден клуб, а кога пристигнуваат во Белата куќа, таму ги прима еден службеник со кого Ловел накратко разговара за даноците, за состојбата во Кина и за разоружувањето. Сепак, наспроти нивната желба, претседателот не може да ги прими на разговор.
Во третиот дел, Ловел се наоѓа во посета на роднината Валтер од кого бара заем. Притоа, тој започнува да ги фали карактерот и деловните способности на Валтер, а истовремено му раскажува за своите ситни повремени расправии со сопругата која ја обвинува дека премногу троши и дека нема поддршка од неа. Повторно, во својот препознатлив стил, Ловел го троши времето на разни неважни случки, како: проблемите со автомобилот, мачката на госпоѓата Шмалц, кучето што го пронашол на патот, неговата врска со некоја млада жена во Њујорк итн.
Во четвртиот дел, Ловел ѝ раскажува на сопругата за својата посета на Волтер при што целосно ги извртува зборовите, лажејќи дека за неа зборувал сè најубаво. Повторно, додека раскажува за главната тема, тој постојано го прекинува раскажувањето за да соопшти некои сосема неважни случки.
Во петтиот дел, за време на вечерата кај семејството Бебит, Ловел започнува да раскажува за своето патување до националниот парк Јелоустон (каде што никогаш не пристигнал). Повторно, тој се заплеткува во некои ситни, неважни случки така што ја испушта суштината на темата.
Најпосле, во шестиот дел, Ловел Шмалц држи говор во машкиот клуб на конгрегационалистичката црква. Притоа, тој најпрвин искажува возвишени зборови за локалните свештеници кои во своите претходни разговори ги напаѓа како лакоми измамници. Потоа, во својот говор ги нагласува двата основни принципа на американското општество – услугата и практичноста, восхитувајќи им се на рекламите. На крајот, тој раскажува за својата посета на Белата куќа и на присутните им ги пренесува ставовите што божем ги слушнал лично од претседателот Кулиџ.
СУГС „Арсени Јовков“ - Скопје
„Арсени Јовков“ — средно училиште во Скопје, Општина Бутел.
Основање и развој
СУГС „Арсени Јовков“- Скопје е еден од најголемите регионални центри за средно стручно образование во Р. Македонија.
Од своето формирање од 1963 до денес училиштето прерасна во едно од најпрестижните училишта со долгогодишна традиција и високо реноме во областа на стручната образование на кадри.