cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Максвелови равенки
Стандардни записи преку SI единиците
универзалните постојани кои се појавуваат во равенките се диелектричната константа во вакуум
и магнетната пробојност во вакуум
μ0
, општи одлики на основните равенки на полињата.
Во диференцијалните равенки, просторниот опис на полињата, се врши со помош на набла операторот
кој ги означува трите димензии градиент, и од него
∇·
е дивергентен оператор и
∇×
кој е ротор оператор. Изворите се земени како просторни густини на полнежот и струјата.
Кај интегралните равенки, се содржи описот на полињата во одреден простор,
е одреден волумен со гранична површина
, и
е која и да било одредена отворена површина со гранична крива
∂Σ
. Овде „одредена“ означува дека волуменот или површината не се менува со текот на времето. Иако е можно да се запишат Максвеловите равенки со временски зависни површини и волумени, нема апсолутна потреба од тоа, равенките се точни и комплетни со временски независните површини. Изворите се соодветно вкупни вредности од полнежот и струјата која се содржи или протекува низ овие волумени и површини, одредени по интеграцијата.Зафатнинскиот интеграл на вкупната густина на полнежот
низ одреден волумен
е вкупниот електричен полнеж содржан во
и вкупната електрична струја е површинскиот интеграл на густината на електричната струја
, која поминува низ некоја одредена површина
каде
означува диференцијален векторски елемент на одредена површина
S
е нормална на површината
. (Векторскиот простор се означува со
A
отколку со
, но ова е во судир со магнетниот потенцијал, кој е поинакво векторско поле).
„Вкупниот полнеж или струја“ се однесува на вклучувањето на слободните и сврзаните полнежи, или слободните и сврзаните струи. Истите се користат при макроскопски записи долу.
Односи меѓу диференцијалните и интегралните записи
Диференцијалните и интегралните записи на равенките математички се еднакви, преку теоремата на дивергенција во овој случај за Гаусовиот закон за магнетизмот, и преку Келвин-Стоковата теорема во овој случај за Фарадеевиот закон и Амперовиот закон. И двата, и диференцијалниот и интегралниот запис се од корист. Интегралниот запис може често да се користи за едноставно и директно пресметување на полињата од симетричните распределби на полнежите и струите. Од друга страна, диференцијалниот запис е поприроден начин за пресметување на полињата при посложени (помалку симетрични) случаи, на пример користејќи го методот на конечните елементи.
Флукс и дивергенција
[[Податотека:Divergence theorem in EM.svg|thumb|Затворен волумен
Ω
и неговата граница
∂Ω
(+)
и длабочина
на векторско поле
F
. тука,
може да биде
E
поле со изворен електричен полнеж, но не и
B
полето кое не поседува магнетен полнеж како што е прикажано. Нанадвор насочената единична нормала е означена со n.]]
„Полињата оддадени од изворите“ можат да се добијат од површинските интеграли на полињата низ затворената површина
, дефинирана како електричен флукс и магнетниот флукс, како и нивните соодветни дивергенции
∇ · E
и
. Овие површински интеграли и дивергенции се поврзани преку теоремата на дивергенција.
Кружно движење и ротор
[[Податотека:Curl theorem in EM.svg|thumb|Отворена површина
Σ
и граница
∂Σ
.
F
може да биде
E
или
B
полињата. Повторно,
n
е единична нормала. (роторот на векторското поле не наликува на „кружните“ движења, ова е евристичен запис).]]
„Кружното движење на полињата“ може да се добие од линиските интеграли на полињата околу затворената крива ∂Σ:
каде
dℓ
е диференцијалниот векторски елемент на должината на патот тангенцијално во однос на патот/кривата, како нивен ротор:
Овие линиски интеграли и ротори се поврзани преку Стоксовата теорема, и се аналогни на количествата во класичната динамика на флуиди: циркулација на флуидот е линискиот интеграл на проточната брзина на флуидите во поле околу затворен круг, и вителноста на флуидот е роторот на брзинското поле.
Развој низ времето
„Динамиката“ или „развојот низ времето на полињата“ се должи на парцијалните изводи на полињата во однос на времето:
Овие изводи се од важност за предвидување на ширњењето на полето преку електромагнетните бранови. Бидејќи површината е земена како временски независна, може да се направи следниов премин преку Фарадеевиот закон:
види диференцијација под интегралниот знак за подетални податоци за овие резултати.
Гаусов закон за магнетизам
Гаусов закон за магнетизам тврди дека не постојат „магнетни полнежи“ (исто така наречени магнетни монополи), кои се аналогни на електричните полнежи. Наместо тоа, магнетното поле кај материјалите се создава од конфигурација наречена дипол. Магнетните диполи најдобро се опишани како јамки на струја кои наликуваат на позитивни и негативни 'магнетни полнежи', неразделно сврзани заедно, без притоа да поседуваат вкупен 'магнетен полнеж'. Претставена преку силови линии, оваа равенка вели дека магнетните силови линии ниту започнуваат ниту завршуваат туку опишуваат јамки или се протегаат до бесконечноста и назад. Кажано поинаку, секоја магнетна силова линија која минува низ даден волумен мора и некаде да го напушти тој волумен. Слична техничка изјава е дека сумата на вкупниот магнетен флукс низ секоја Гаусова површина е нула, или дека магнетното поле е соленоидално векторско поле.
Фарадеев закон
Максвел-Фарадеевата равенка верзија на Фарадеевиот закон која опишува како временско променливо магнетно поле кое создава („индуцира“ електрично поле. Ова динамички создадено електрично поле има затворени силови линии како и магнетното поле, ако не е спротивставено преку статично (индуциран полнеж) електрично поле. Овој поглед на електромагнетната индукција е оперативен принцип кај многу електрични генератори: на пример, долгнавест магнет кој ротира создава променливо магнетно поле, кое пак создава електрично поле во блиската жица.
Амперов закон со Максвелово проширување
Амперовиот закон со Максвелово проширување вели дека магнетните полиња можат да бидат создадени на два начина: преку тек на електрична струја (ова е оригиналниот „Амперов закон“) и при променливи магнетни полиња (ова е „Максвеловото проширување“).
Максвеловото проширување на Амперовиот закон е од особена важност: покажува дека не само што променливо магнетно поле создава електрично поле, исто така и променливо електрично поле создава магнетно поле. Токму поради ова, овие равенки овозможуваат самоодржувачки „електромагнетни бранови“ кои патуваат низ вакуум (види електромагнетна бранова равенка).
Брзината која е пресметана за електромагнетните бранови, кои можат да бидат предвидени од опитите за полнежите и струите, кои се точно еднакви на брзината на светлината, и навистина, светлината е еден вид на електромагнетно зрачење (како што се и X-зраците, радио брановите, и останатите). Максвел ја согледа врската меѓу електромагнетните бранови и светлината во 1861 година, и на тој начин ги обедини теориите за електромагнетизмот и оптиката.
Равенки во вакуум, електромагнетни бранови и брзина на светлината
[[Податотека:Electromagneticwave3D.gif|thumb|Овој 3Д дијаграм прикажува рамнински линиски поларизиран бран кој се движи од лево кон десно со истите бранови равенки каде
E = E0 sin(−ωt + k ⋅ r)
и
B = B0 sin(−ωt + k ⋅ r)
]]
Во просторот каде има отсуство на полнежи (
ρ = 0
) и нема струи (
J = 0
), како што е на пример при вакуум, Максвеловите равенки се сведуваат на:
Земајќи го роторот
(∇×)
од равенките со ротор, и користејќи идентитето ротор на ротор
∇×(∇×X) = ∇(∇·X) − ∇2X
се добива брановите равенки:
кои ја одредуваат
што е всушност брзината на светлината во вакуум. Во материјали со одредена релативна пермеативност
εr
и релативна пермеабилност
μr
, фазната брзина на светлината станува:
која секогаш е помала од
c
.
Во продолжение,
E
B
се заемно нормални еден на друг и насоката на брановото движење е во исти меѓусебни фази. Синусоиден рамнински бран е едно од специјалните решенија на овие равенки. Максвеловите равенки објаснуваат како овие бранови можат физички да се движат низ просторот. Променливото магнетно поле создава променливо електрично поле со помош на Фарадеевиот закон. За возврат, тоа електрично поле создава променливо магнетно поле преку Амперовиот закон со Максвелово проширување. Овој постојан циклус дозволува овие бранови, денес познати како електромагнетно зрачење, да се движат низ просторот со брзина
„Микроскопски“ наспроти „макроскопски“
Микроскопскиот запис на Максвеловите равенки го изразува електричното
E
поле и магнетното
B
поле во однос на вкупниот полнеж и вкупната струја ги вклучуваат и полнежите и струите на атомско ниво. Ова понекогаш се нарекува општа форма на Максвеловите равенки или „Максвелови равенки во вакуум“. Макроскопскиот запис на Максвеловите равенки е исто така општ, при што разликата е незабележлива.
„Максвеловите макроскопски равенки“, исто така познати како Максвелови равенки на материјата, се послични со равенките кои и самиот Максвел ги запишал.
! scope="col" style="width: 15em;" | Име ! scope="col" | Интегрални равенки ! scope="col" | Диференцијални равенки ! scope="row" | Гаусов закон ! scope="row" | Гаусов закон за магнетизам ! scope="row" | Максвел–Фарадеева равенка (Фарадеев закон за индукција) ! scope="row" | Амперов закон (со Максвелово проширување)
За разлика од „микроскопските“ равенки, „макроскопските“ равенки го одвојуваат сврзаниот полнеж
Qb
и струја
Ib
за да се добијат равенки кои зависат само од слободните полнежи
Qf
и струи
If
. Ова разделување може да се добие со поделба на вкупниот електричен полнеж и струја како што следи:
Цената на ова разделување, е таа дека дополнителните полиња, како полето на поместувањето
D
и полето на магнетизација-
H
, се дефинирани и треба да бидат одредени. Овие равенки ги сврзуваат дополнителните полиња со електричното поле
и магнетното поле
, најчесто преку едноставна линиска врска.
За поопширен опис на разликите меѓу микроскопските и (вкупни полнежи и струи вклучувајќи ги и материјалните придонеси или во воздух/вакуум) макроскопските (слободни полнежи и струи, практични за употреба кај материјалите) различни записи на Максвеловите равенки, види подолу.
Сврзани полнежи и струи
Кога се изложени на електрично поле диелектрични материјали нивните молекули реагираат така што создаваат микроскопски електрични диполи – нивните атомски јадра се поместуваат за минимални растојанија во насоката на полето, додека нивните електрони се поместуваат за мало растојание во спротивната насока. На овој начин се создава макроскопски сврзан полнеж во материјалот иако сите полнежи се сврзани за самите молекули. На пример, ако секоја молекула се движи на ист начин, слично на начинот кој е прикажан на сликата, овие мали придвижувања на полнежите се спојуваат за да произведат обвивка од позитивно сврзан полнеж на една страна од материјалот и слој од негативно наелектризирани полнежи на спротивната страна. Сврзаниот полнеж најубаво се објаснува со поимите како поларизација
P
на материјалот, т.е. диполниот момент на единица волумен. Ако
е подеднакво насекаде, макроскопско раздвојување на полнежот се случува на површината каде
влегува и го напушта материјалот. За неподеднакво
, полнежот се произведува низ целиот материјал.
На сличен начин, кај сите материјали составните атоми пројавуваат магнетни моменти кој се нераздвојно поврзани аголниот момент на составните делови на атомите, најзабележително е кај нивните електрони. Врската со аголниот момент ја прикажува сликата на распределба на микроскопските струјни јамки. Надвор од материјалот, распределбата на таквите микроскопски струјни јамки не различна макроскопските струи кои се движат низ површината на материјалот, и покрај фактот што ниту еден самостоен полнеж не поминува поголеми растојанија. Овие сврзани струи можат да се опишат со користење на магнетизацијата
.
Многу сложените и зрнесто врзани полнежи и сврзани струи, можат да се прикажат на макроскопско ниво со поимите
и
M
кои ги сведуваат овие полнежи и струи на доволно големи нивоа па истите не се разгледуваат како зрнести или самостојни атоми, но истовремено се и доволно мали со што можат да ја менуваат местоположбата во материјалот. Како такви, Максвеловите макроскопски равенки занемаруваат многу детали на финото ниво кои не се од важност за разбирање на работите на големото ниво со пресметување на средната вредност на полињата на одреден волумен.
Помошни полиња, поларизација и магнетизација
Дефинирањето на помошните полиња се врши со помош на равенките:
каде
P
е поларизационото поле и
M
е магнетизационото поле кои пак се дефинирани преку микроскопските сврзани полнежи и сврзани струи соодветно. Макроскопските сврзани густини на полнежот
ρb
и сврзната густина на струјата
Jb
и магнетизацијата
се дефинираат на следниов начин:
Ако ги дефинираме слободниот, сврзаниот и вкупниот полнеж и густината на струјата со:
и ги употребиме дефинираните релации од погоре за да се отстрани
D
, и
H
, тогаш „макроскопските“ Максвелови равенки се сведуваат на „микроскопски“ равенки.
Записи на равенките низ материјални средини
За да се искористат „Максвеловите макроскопски равенки“, потребно е да се одредат врските меѓу поле на поместување
D
и електричното поле
E
H
и магнетното поле
B
. Еквивалентно, треба да се одреди зависноста на поларизацијата
P
(оттука сврзаниот полнеж) и магнетизацијата
M
(оттука сврзната струја) на применетото електрично и магнетно поле. Равенките кои го одредуваат овој резултат се наречени материјални односи. За материјалите од секојдневието, материјалните односи се мошне ретко едноставни, освен во случаите кога се одредени преку опити.
За материјалите без поларизација и магнетизација („вакуум“), материјалните односи сè:
со скаларните постојани
ε0
и
μ0
. Бидејќи отсуствува сврзан полнеж вкупниот и слободниот полнеж, а и струјата, се еднакви.
Општо, за линиските материјали материјалните односи се:
каде
ε
е пермитивноста и
μ
е пермеабилноста на материјалот. Но и линиските случаи можно е да имаат најразлични усложнувања.
се постојани низ целиот материјал, додека па за нехомогените материјали зависат од местоположбата во самиот материјал (и можеби и времето).
се скалари, додека пак кај неизотропните материјали (на пример кај кристалните структури) тие се тензори.
зависат од честотата на секој од упадните електромагнетни бранови.
Уште поопшто, во случаите на нелиниски материјали (види за пример нелиниска оптика),
не се секогаш пропорционални со
, слично и
не секогаш пропорционално со
или
. Воопшто
зависат од
, во одредена местоположба и време, а веројатно и од други физички величини.
При примената потребно е да се опишат начините како густините на слободните струи и полнежи се однесуваат во однос на
со можност да се сврзани со други физички величини како притисок, маса, број на густина и брзина на носителите на полнежот. На пример, оригиналните равенки на Максвел (види Историја на Максвеловите равенки) го вклучуваат и Омовиот закон преку следниот запис:
Запис на равенките во Гаусови единици
Гаусовите единици се популарен систем на единици, и се дел од системот на единици сантиметар–грам–секунда (cgs). Кога се користат cgs единици погодно е да се користат малку поинакви дефиниции за електричните полиња
Ecgs = c−1 ESI
E
, што ја прави димензионалната анализана равенките поразлична). И се користи единица за полнеж дефинирани на таков начин што пермитативноста на вакуумот
ε0 = 1/(4πc)
μ0 = 4π/c
. Со употреба на овие поинакви записи, Максвеловите равенки можат да се запишат:
! scope="col" style="width: 13em;" | Име ! Микроскопски равенки ! Макроскопски равенки
Поинакви видови на записи
!scope="column" width="160px"|Математичка гранка !| Запис !| Хомогени равенки !| Нехомогени равенки ! scope="row" rowspan="3" |Векторска математика !Полиња 3Д Евклидов простор + време
!Потенцијали (секој баждар) 3Д Евклидов простор + време
!Потенцијали (Лоренцов баждар) 3Д Евклидов простор + време
! scope="row" rowspan="6" |Тензорка математика !Полиња Минковски простор !Потенцијали (секој баждар) Минковски простор !Потенцијали (Лоренцов баждар) Минковски простор
!Полиња секој време-простор !Потенцијали (секој баждар) секој време-простор !Потенцијали (Лоренцов баждар) секој време-простор
! scope="row" rowspan="3" |Диференцијални форми !Полиња Секој време-простор !Потенцијали (секој баждар) Секој време-простор !потенцијали (Лоренцов баждар) Секој време-простор
каде:
A
е векторскиот потенцијал и е Даламберовиот оператор.
Други видови на записи се геометриско алгебарски запис и матричен приказ на Максвеловите равенки. Историски, се користел квартенионски запис.
Решенија
Максвеловите равенки се парцијални диференцијални равенки кои се поврзани со електричните и магнетните полиња меѓусебно како и со електричните полнежи и струи. Често, полнежите и струите се зависни од електричните и магнетните полиња преку равенката на Лоренцовата сила и материјални односи. Сите овие создаваат збир од парови парцијални диференцијални равенки, кои најчесто се многу тешки за решавање. Всушност решенијата на овие равенки ги вклучуваат и останатите различни појави во целото поле на класичниот електромагнетизам. Детално разгледување на решенијата е надвор од здравиот разум, но можат да се дадат општи забелешки кои следат во продолжение.
E = B = 0
. Друго решение е
E = constant
,
B = constant
, додека пак други решенија имаат електромагнетни бранови кои се простираат низ време-просторот. Во некои случаи, Максвеловите равенки се решаваат низ бесконечен простор, а граничните услови се дадени како асимптотни граници во бесконечноста. Во други случаи, Максвеловите равенки се решаваат само во конечни делови од просторот, со произволни со произволни гранични услови за тој простор: На пример, граница може да биде вештачка апсорбирачка граница која го претставува остатокот од универзумот, или периодични гранични услови, или (како што се брановодот или шуплинскиот резонатор) граничните услови можат да опишуваат ѕидови кои изолираат мал простор од случувањата во надворешниот свет.
Ефименковите равенки (или на нив блиските Лајнард-Вихертови потенцијали) се експлицитните решенија на Максвеловите равенки за електричните и магнетни полиња создадени од дадена распределба на полнежи и струи. Се претпоставуваат одредени почетни услови за да се добијат т.н. „заостанати решенија“, каде единствените присутни полиња се оние кои се создадени од понежите. Ефименковите равенки не се од помош во случаите кога полнежите и струите се самите под влијание на полињата кои ги создаваат.
Бројчени методи за диференцијални равенки се користат кога Максвеловите равенки се решаваат приближно, не è можно точно решение. Овие методи најчесто побаруваат сметач, и се употребува метод на конечни елементи и метод на конечни разлики во временска област. За повеќе информации, видете пресметковна електромагнетика.
Максвеловите равенки наликуваат како да се преопределени, на овој начин тие вклучуваат 6 непознати (трите компоненти на
E
и
Ограничувања на теоријата на електромагнетизмот
Додека Максвеловите равенки (заедно со остатокот од класичниот електромагнетизам) се доста успешни во објаснувањето на и предвидувањето на различни појави, тие не се точни,туку се приближни претпоставки. Во некои специјални случаи, тие се доста неточни. Примери за ова се крајно силните полиња (видете Ојлер–Хајзенбергов Лагранжова функција) и крајно малите растојанија (видете поларизација на вакуум). Како и различните појави кои се случуваат во светот а за кои Максвеловите равенки велат дека се невозможни, како на пример „некласична светлина“ и квантна заплетканост на електромагнетните полиња (видете квантна оптика). Конечно, секоја појава кој вклучува единични фотони, како што се фотоелектричен ефект, Планков закон, Дуан–Хантов закон, фотон-светлински детекторитн., се тешки или невозможно е да се објаснат со употреба на Максвеловите равенки, бидејќи истите не се занимаваат со фотони. За подобри и попрецизни предвидувања на овие полиња се користи квантна електродинамика.
Магнетни монополи
Максвеловите равенки тврдат дека постои електричен полнеж, но не и магнетен полнеж (наречен магнетен монопол), во универзумот. И навистина, магнетен полнеж никогаш не е забележан (и покрај обемните истражувања) и можно е да не постојат. Ака пак истите постојат, Гаусовиот закон за магнетизмот и Фарадеевиот закон ќе мора да претрпат промени, и добиените четири равенки би биле целосно симетрични при меѓусебна замена на електричните и магнетните полиња.
Јужноанујски Океан
Јужноанујски Океан е хипотезиран антички океан, интерпретиран од зоната на шиење Јужна Ануји во источен Сибир ..
Развој на концептот
Мапирањето на североисточниот континентален гребен на Русија во текот на раните 1980-ти кулминираше со извештај за „Геолошката структура на СССР: Морињата на Советскиот Арктик“. Повеќето истражувачи ја толкуваа целата полица како плоча со една континентална маргина.
Сега Шефард и сор. пронајдоа докази за овој изумрен океански слив далеку под Гренланд. Користејќи независни томографски модели и податоци добиени од Гравитационото поле на Европската вселенска агенција и сателитот за стабилна состојба на океанската циркулација (GOCE), авторите идентификувале сеизмичка и гравитациска аномалија во средната обвивка помеѓу 1000 и 1600 километри длабочина, што тие го толкуваат како остатоци од антички океански плочи субдукирани за време на мезозоикот.
Присуството на антички материјал од плочи на оваа длабочина и на оваа локација, тврдат авторите, е во согласност со присуството на јужниот океан Ануји-Ангајучам за време на мезозоикот. Користејќи метод за пресметување на стапките на тонење на плочи - за кои открија дека се согласуваат со глобалните студии од 1,2 -0,3 сантиметри годишно - и локацијата на аномалијата на обвивката, авторите ја следеа аномалијата до затворањето на овој слив. Оваа пресметка го стеснува времето на субдукција до доцниот јура до раниот креда - период на екстензивни реорганизации на арктичките плочи, како и екстензивен магматизам.
1976 во архитектурата
1976 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Сегомо
Во галоримската религија, Сегомо („победник, моќен“) бил бог на војната што се обожавал во Галија. Во римско време бил поистоветуван со Марс и Херкулес. Можеби е поврзан со Кокидиј, сличен бог што се обожава во Британија. Името на легендарниот Велик крал на Ирска, Ниа Сегамаин, што се преведува како „син на сестра или првенец на Сегамон“, може да биде поврзано.
Пере Тошев
Петар Наумов Тошев (1865 — 4 мај 1912) — македонски национален херој, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, апостол и совеста на револуционерна Македонија.
Пере Наумов Тошев е роден во 1865 година во Прилеп, во семејство на богати и видни иселеници од Дебарско. Основното образование го завршил во Прилеп, а потоа продолжил да се школува во Солунската машка гимназија, од каде што во 1884 година, поради бунт бил исклучен со група од 12 ученици, меѓу кои и Ѓорче Петров. Во 1884 година завршил VI клас во Пловдивската гимназија. Истата година, во градот Станимака (Асеновград), Пере Тошев, заедно со Спиро Костов од Велес и Владимир Кусев од Прилеп, организирале револуционерен комитет за ослободување на Македонија и Одринско. Исто така, тој бил учесник во обединувањето на Источна Румелија со Бугарија во 1885 година, каде што со неговата чета учествувал во заземањето на градската пошта во Пловдив. Истата година, тој зел учество во Српско-бугарската војна, како доброволец во бугарската армија во одред од 400 македонски доброволци, под команда на Коста Паница. Нападот на неговиот одред бил заслужен за конечниот исход на Битката кај Сливница (во близина на Пирот), при што Србите се повлекле. Во битката Пере Тошев бил ранет, а за покажаната храброст бил одликуван со „Орден за храброст“. Од 1892 до 1901 година учителствувал во гимназиите во Прилеп, Скопје, Битола и Солун, сè до Солунската афера во 1901 година, кога заедно со повеќе истакнати револуционери бил уапсен. Притоа, тој бил осуден на 101 година затвор и бил затворен во Подрум Кале (Бодрум Кале) во Мала Азија, но во 1902 година бил амнестиран. Во 1903 година учествувал во Илинденското востание, каде што раководел со Мариовскиот револуционерен реон.
Во 1904 година, по заробувањето на Дамјан Груев од србоманскиот војвода Мицко Крстевски, лично отишол и преговарал со Глигор Соколов (Соколовиќ) Ламев за негово пуштање. По востанието, тој бил еден од главните претставници на Реформската струја и се залагал за широка децентрализација на Организацијата. Исто така, бил делегат на Прилепскиот конгрес во 1904 година, а во 1905 година на Рилскиот конгрес на ВМОРО бил избран за член на Централниот комитет на Организацијата. Од 1910 до 1911 година бил училиштен инспектор на училиштата во Солунскиот округ. Во 1911 година заминал да се лекува во Софија, во клиниката на Стефан Сарафов. На 29 февруари 1912 година ја примил веста за склучувањето сојузен договор меѓу Бугарија и Србија, каде што Македонија била поделена на спорна и беспорна зона. Пере Тошев побарал да биде примен во Народното собрание и ислушан, при што бил уапсен.
Скршен од поделбата на Македонија, тргнал за Прилеп кај своите најблиски, но на 4 мај, на патот за Прилеп, во Дреновската Клисура, бил убиен од турска заседа. Откако бил убиен, Турците го исекле на парчиња и го закопале во каналот покрај патот. По пет дена, роднините го нашле телото на Пере Тошев, но Турците им забраниле да го погребаат во Прилеп. Така, под засилен надзор на Турците, Пере Тошев бил погребан во дворот од црквата во село Фариш. Во 1996 година, неговите посмртни останки биле префрлени во дворот на црквата „Свето Благовештение“ во Прилеп.
Потекло
"Потеклото и семејната средина се фундаментален елемент во биографијата на една личност. Тие го обусловуваат неговиот живот во неговата најрана фаза, а оставаат траги во целокупната негова натамошна дејност..."
Пере Тошев е роден во градот Прилеп во текот на 1865 година. Потекнувал од видни и богати родители. Од таткова страна, неговите предци потекнувале од Дебарско. Тие ги напуштиле своите огништа поради нападните на арнаутските банди и најпрво се населиле во селото Варош, а од таму во градот Прилеп. Неговата мајка потекнувала од Ваташа, Пере честопати навраќал во ова село за да ги посети своите роднини. Градот бил голем просветен и културен центар. Во 1843 година во Прилеп било отворено првото народно училиште ''„Св. Кирил и Методиј“'', а во 1865 година било отворено и Првото женско училиште, кое од 1880 година било сместено во новоизградена зграда во дворот на црквата „Св. Благовештение“. . Во XIX век, во Прилеп учителствувал големиот македонски преродбеник и собирач на народно творештво Димитар Миладинов, заедно со својот помошник Рајко Жинзифов и токму во овој период во контакт со Миладинов, Марко Цепенков ја прифатил идејата на преродбеникот за собирање на македонското народно творештво. Старите манастири во околината и црквите во селото Варош, биле жаришта, каде што се чувала православната вера и писменост. Според едно предание, во Варош некогаш постоеле 77 цркви. Меѓу нив биле: Варошкиот Манастир со црквата „Св. Архангел Михаил“, „Св. Никола“, „Св. Богородица Пречиста“, „Св. Атанасиј“, „Св. Петар“ и „Св. Димитрија“. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ издадена во Цариград во 1878 година, ги опфаќа податоците само за машкото население од 1873 година, наведено дека во Прилеп имало 2.661 домаќинства со 2.300 муслимани, 7.500 Македонци-егзархисти , 200 Власи и 200 Цигани. Во овој период Прилеп се делел на југоисточен христијански дел и северозападен турски дел. Постоеле 17 христијански маала: Гумење маало, Бадеско маало, Трајково маало, Нарид маало, Ограда маало, Бомболовско маало, Аџи-Илиовско маало, Вирои (или Жабино) маало, Табана маало, Ќошари маало, Шарена чешма маало, Долно маало, Варошко (или Поп Стефаново) маало, Поп Костадин маало, Чаршиско (или Поп Никола) маало и др. Турските маала биле 10 на број: Барјакли-беј маало, Ат-Меџид маало, Тризла маало, Орта маало, Шабан маало, Вишне маало, Чарши маало, Ѓок-дере маало, Кајнак маало и др. По некоја христијанска куќа постоела и во турските маала.
Револуционерните превирања рано започнале во овој град. Прилепчанецот Диме Чакре кој бил учесник во Руско - турската војна, во оваа војна бил одликуван со руски медал за храброст, најпрво се засолнал во Ќустендил, а потоа навлегол во Прилепско каде со својата чета од 9 души, составена од: брат му Мијале, Тоде Бочварчето, Ѓорѓија Лажот, Јосиф Радобилец, Мицко Мариовчето и други, ликвидирале неколку зулумџии од Прилеп и неговата околина по што се нашле во Крушево. Браќата Чакревци биле едни од истакнатите дејци во т.н. Демирхисарски заговор. Меѓутоа по апсењата на голем дел од заговорниците, Диме и Мијале Чакреви на Велигден 1881 година влегле во Прилеп и се сместиле во куќата на Јован Кондов, за да се разберат со чорбаџијата Крапче. Но тој ги предал на Турците, браќата дошле во судир со турските сили, притоа куќата била запалена и сите загинале. При оваа престрелка Диме Чакре заедно со последниот преживеан четник се самоубиле за да не бидат заробени.
Образование
"Следната учебна година во Солун за првпат се отвори четврти клас. Го продолжив учењето таму со полустипендија и тоа до половината на шести клас, поради тоа, што бев немирен; во дејствителност јас не бев особено подвижен, но ме мислеја оти сум замешан во ученичките 6унтови. Ме исклучија заедно со 12-13 другари од разни класови, меѓу кои беше и Пере Тошев... Од кога не исклучија, заминавме за Пловдив... Во годината 1881 беше станало комитско движење во Прилеп, и ние живо се интересувавме затоа, макар и деца, а Пере Тошев беше бил во врска со тие комити, но тоа немаше последици за нас... Летото, кога да заминаа Калмуков и Куртев, имаше веќе во гимназијата ученици, запишани за востаници, во тој број и ние: јас, Пере Тошев, Љапчев и Никола Генадиев, кој беше со нас и биле ни беше водачот. Но Ризов не позволи да се завлекуваат учениците во чети. Место тоа на сите ни возложија улога да одиме по градиштата низ источна Румелија да збираме помош во пари и оружје за наоружаните чети, што се готвеа да заминат"
- Ѓорче Петров
Пере во раното детство останал без татковата грижа. Детството го поминал под надгледување на својот брат кои се грижел за своите зделки и не посветувал доволно внимание за воспитувањето и образованието на својот помал брат. Oсновното и прогиманзиското образование го добил во родниот град. Во Прилеп учители биле Никола Ганчев и Јосиф Ковачев.Во учебната 1882-1883 година, Пере се запишал во Солунската машка гимназија, во IV клас. Солун одиграл голема улога во создавањето на револуционерна клима во Македонија, а Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ се наоѓала во сржта на револуционерните пулсови.
Солунската гимназија, и покрај егзархискиот језуитски режим, била вистински расадник на револуционерни идеи. Во гимназијата циркулирала забранета литература, се ковале планови и се дигале ученички бунтови. Низ клупите на оваа гимназија минале речиси сите истакнати македонски револуционери од последната деценија на 19 век, кои ја имале предводничката улога во македонското револуционерно движење. Низ клупите на оваа гимназија минале голем број на македонски револуционери: Ѓорче Петров, Пере Тошев, Дамјан Груев, Петар Поп Арсов, Гоце Делчев, Борис Сарафов и други. Таа имала престиж и реноме над останатите образовни институции, не само егзархиски туку и во однос на сличните институциите на останатите пропаганди во Македонија. Во неа предавале еминентни македонски и странски професори. Гимназијата располагала со опремени кабинети, нејзината библиотека располагала со богата литература од светско реноме: Виктор Иго, Димитриј Иванович Писарев, Шекспир, Гогољ, Пушкин, Лермонтов и други, а меѓу учениците кружела и забранета литература. Учителскиот кадар во Солунската егзархиска гимназија се делел на три групи: привилегирани северњаци, благоразумни, неблагонадежни и сепаратисти. Првите како пионери на бугарската идеја... раководени во Солун од Михаил Сарафов... се господари во Солунската гимназија и слободни се секојдневно да фрлаат по некоја навреда... Ние ве храниме, храни куче да те лае.
Директорот Божил Рајанов и професорот Трајко Китанчев побарале поголема автономија за гимназијата и негодувале поради методите на наставата и карактерот на образованието. Од своја пак страна Трајко Китанчев за време на празничните денови во црквата св. Кирил и Методиј во Солун одржувал проповеди кој секогаш ги завршувал со зборовите: ''Браќа има крај на теглото, на неволјите. Амин!'' На тој начин Китанчев го револуционизирал македонското солунско граѓанство. Под влијание на Рајанов и Китанчев бил и Ѓорче Петров кој тогаш бил ученик во четврти клас и тој започнал да објавува анонимни писма во весникот Балкан, во овие писма Петров ја напаѓал црковно-просветната дејност на Бугарската егзархија. Во учебната 1883/1884 година Трајко Китанчев и Рајанов останале без служба, а за нов директор бил поставен Георги Кандиларов и тоа било повод за започнување на еден училиштен бунт. Ѓорче Петров напишал една брошура во која ја нападнал гимназијата и директорот, потоа дошло до еден училиштен бунт поради кој биле исклучени 14 ученици, а меѓу нив биле Пере Тошев и Ѓорче Петров. При претресот, кај Пере била пронајдена бугарска христоматија од Константин Величков и Иван Вазов. Пере Тошев, заедно со останатите ученици кои биле исклучени од Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, заминал во Пловдив. Но таму солунските бегалци-ученици не можеле да ја исполнат својата цел. Управата на Солунската машка гимназија и Егзархијата направиле сè што е возможно за да ги спречат во тоа. Ѓорче Петров истакнува: ''По сугестија од егзархијата, Величков, тогаш директор на просветата, не нè прими, зошто ако беше нè примил, половината од солунската гимназија ќе избегаа. Ние останавме да се занимаваме со надеж да нè допуштат до испит та се надеваме да постапиме по гимназија идната година.''
Следната 1885/1886 година, била полна со бурни случувања: обединувањето на Источна Румелија и Кнежевството Бугарија и Српско-бугарската војна, била изгубена за Пере и за неговите другари. Тие се впуштиле во случувањата кои барале жртви, заборавајќи на учењето и се друго, сметајќи ги собитијата како предвесник за ослободувањето на Македонија.
Акцијата за обединување во текот на 1885 година била претходно придружена со агитација на македонското дело. Во 1884 година кај Пере Тошев се јавила замисла за основање на македоно-одринска револуционерна организација. Во таа насока, Пере имал значаен успех во Пловдив и Асеновград. Панајот Сребрев, секретар на првиот асеновградски револуционерен комитет истакнува дека во текот на месецот април 1884 година, по сугестија на Пере Тошев, бил основан Асеновградски таен револуционерен комитет за ослободување на Македонија и Одринско. Во текот на 1885 година Пере Тошев стапил во контакт со Захариј Стојанов. Набргу потоа било решено да дојде до промена во суштествувањето на Асеновградската револуционерна организација, од организација за ослободување на Македонија и Одринско, во организација за обединување на Северна со Јужна Бугарија. Ослободувањето на Македонија било одложено за поповолни времиња. Меѓутоа агитацијата за ослободување на Македонија, која и претходела на дејноста за обединувањето, се покажала како диверзија. Ѓорче Петров истакнува: ''18-годишен бев тогаш. Во Карлово добив телеграма да се вратам, а во Пловдив ми се соопшти, оти работата се изменила, но не ми кажаа како и што станало. После го разбрав следново: во Пловдив душата на тоа движење биле Тончев и, мислам, Странски, како „казионни" биле во врска со Софија. Намерата била да се испратат неколку чети во Македонија за да се поодвлече вниманието од Соединението, готвено од нив тајно. Тоа беше значи, пред Соединението, летото. Ние сме биле просто лагани, — тоа ни го рече Захариј Стојанов, што се секираше и пцуеше, оти си играле со едно такво дело. Се гледа, оти Захариј Стојанов верувал оти движењето е сериозно. Тој ги пцуеше. Во истово време се готвел споразум со Пашиќ, кој беше емигрант во Софија, да му се дадат средства и луѓе та да нахлуе со емигрантите Срби во Србија — да се размешаат работите во Србија та да стане полесно Соединението. Ризов бил внатре во оваа работа...''.