cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Поларнопрстенеста галаксија
SPRC (стара верзија)
SPRC е Слоунски поларнопрстенов каталог, атлас кој се состои од 157 поларнопрстенести галаксии. Бил составен од сликите снимени со Слоунски дигитален преглед на небото. Постојат 4 поглавја(A,B,C, и D). Во оглавјето А има 6 галаксии кои се кинематички потврдени галаксии. Во поглавјето В има 27 објект, кои се добри кандидати. Во поглавјето C, има 73 галаксии, кои се можни кандидати. И во поглавјето D има 51 галаксија, кои се слични објекти.
SPRC (нова верзија)
Постои обновена верзија на SPRC, со нови 275 кандидати. Има 70 најдобри кандидати, 115 добри кандидати, 53 слични објекти и 37 челно завртени прстенести галаксии.
Лагарфљотски црв
Лагарфљотски црв (исландски: Lagarfljótsormurinn) е исландско езерско чудовиште кое наводно живее во езерото Лагарфљот. Прво видување на оваа суштество се случило во 1345 година, а видувањата продолжиле и во 21 век. Последно забележено видување се случило во 2012 година кога е снимено суштество кое плива по езерото. Повеќето луѓе кои го виделе ова суштество зборуваат дека виделе грпка која ѕирка од водата. Суштеството наводно е долго околу 12 метари (некои луѓе кажуваат дека грпката која ѕирка од водата е долга како автобус). Во февруари 2012 година објавени се снимки на суштество кое личи на долг црв кој плива низ водата. Луѓето кои ја објавиле снимката подоцна изјавиле дека мисле дека тоа бил не жив објект затоа што во текот на снимањето објектот на водата не го менувал правецот и изгледало дека водата го турка, а не дека самото плива.
Алачли
Алачли — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Сопотничка парохија
Сопотничка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Никола“ во селото Сопотница. Парохиски свештеник е протоереј Стоје Стевковски (сост. 2016 г.).
Парохијата ги ошфаќа селата: Сопотница, Жван, Слоештица, Мренога, Вирово, Базерник, Бабино, Доленци, Брезово, Големо Илино, Мало Илино, Радово, Ново Село, Растојца, Ракитница, Кочиште, Суво Грло, Железнец и Зашле, како и напуштените Лесково и Боиште.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
IC 1645
IC 1645 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1645 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 1645 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 20 м 56,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 25' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на IC 1645 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3098279.
Надворешни врски
IC 1645
Година на кучето - богата година на кучето (кована пара)
Година на кучето - богата година на кучето — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средината на монетата се претставени Грбот на Република Македонија и годината на издавањето на монетата - „2018“. Околу монетата (по должината на периметарот) се прикажани натписи на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
На опачината, во средината на монетата е претставена слика на куче во боја што влече запрежна кола на две тркала исполнета со златни монети. Во заднината се прикажани листови од детелини. Над средишната слика на монетата се наоѓа натписот: „БОГАТА ГОДИНА НА КУЧЕТО“ на англиски јазик.
Лакавица (Гостиварско)
Лакавица (дијалектно: Лакаица) — село во Општина Гостивар, во областа Горен Полог, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Гостивар, во долината на реката Лакавица. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 540 метри. Од градот Гостивар, селото е оддалечено 14 километри.
Селото се наоѓа во долината на истоимената река. Водата за пиење во минатото се добивала од бунари. На атарот на селото се наоѓаат повеќе извори, кои мештаните ги користеле за пиење и за наводнување. Тоа биле: Фтасије, Гурас, Кошања, Бакључ и Шарена Вода.
Лакавица е типична селска населба од збиен тип и има издолжен облик, при што куќите се наредени покрај реката на нејзиниот лев брег. Поделено е на четири маала, кои од југ на север се наречени Пире, Курте, Авдије и Дише.
Историја
Лакавица најпрвин била населена со православно македонско население. Старото село се наоѓало 15-20 минути пеш над денешното село, но тоа старо македонско село било уништено. Не се знае што се случило со старото население, ниту каде се иселило. На местото каде се наоѓала старата Лакавица, на патот за соседното Митрој Крсти, се познаваат слаби остатоци од куќи, цркви, гробови и постои една „ајазма“ (извор). Македонците од Куново кога оделе за Митрој Крсти палеле свеќи кај ова црквиште.
По друго кажување, и денешното село било населено со православно македонско население, а последни мештани од тоа село биле Гего и Синадин. Тие еднаш се враќале од Цариград и тогаш го затекнале селото како целосно муслиманско. Поради тоа, и тие го примиле исламот и од нив се намножиле родовите Геговци и Синадиновци. Ова кажување е произволно, но за Геговци дека се албанизирани Македонци слушал и П. Јовановиќ.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 12,5 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 1.039 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 176 хектари, а на пасиштата само 9 хектари.
Врз основа на составот на атарот селото Лакавица има полјоделско-шумарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лакавица живееле 560 жители, сите Албанци муслимани.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Лакавица било село во Големотурчанската општина во Горнополошкиот срез и имало 120 куќи со 546 жители Албанци.
Лакавица е големо село, со нешто зголемен популациски биланс. Така, тоа во 1961 година броело 839 жители, од кои 822 биле Албанци, 6 Македонци, 1 Турчин и 6 жители муслимани и неопределени, а во 1994 година бројот се зголемил на 914 жители, албанско население.
Пописот од 1991 година не бил воопшто одржан во селото Лакавица, бидејќи целото негово население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 994 жители, од кои 990 Албанци и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 522 жители, од кои 507 Албанци, 1 Србин и 14 лица без податоци.
Родови
Лакавица е албанско село. Целото население е доселено.
Иселеништво
Се знае за иселениот род Пајлулар (7 к.), кои сега живеат во селото Пирок.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Лакавица било село во Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во рамките на Општина Гостивар, која била значително проширена со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната помала Општина Србиново.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар.
Во периодот 1952-1955, селото се наоѓало во рамките на Општина Бањица, во која покрај Лакавица се наоѓале Беловиште, Горна Бањица, Горна Ѓоновица, Долна Бањица, Долна Ѓоновица, Митрои Крсти, Симница, Сретково, Сушица и Церово. Во периодот 1950-1952 година, селото се наоѓало во тогашната општина Беловиште во која влегувале селата Беловиште, Куново и Лакавица.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0520 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Куново.
Астреја
Астреја (L'Astrée) — пасторален роман од францускиот писател Оноре Д'Орфе, објавен во периодот 1607–1627. Веројатно најзначајното книжевно дело во француската литература од 17. век, Астреја била ословена како „роман од романи“ поради обемноста (шест томови, 40 приказни на 5399 страници), но и поради успехот низ цела Европа. Била преведена на повеќе светски јазици и читана на секое судење. И денес се печати во бројни примероци, во целосна и скратена верзија. Првите три делови биле објавени во 1607, 1610 и 1619. По смртта на Д'Орфе во 1625, четвртиот дел бил довршен од Балтазар Баро, а Пјер Бојтел имал придонес во петтиот и шестиот дел, кои најчесто се бројат како еден дел.
Содржината е сложена, но главната приказна е за љубовта помеѓу овчарот Селадон и селанката Астреја од француската провинција Форез во V век. Перфидните политички амбиции на другите ликови создаваат незгоди за двојката и го чинат поголемиот дел од заплетот. Дејството е често прекинувано од раскажување за минатото на ликовите, кое иако не е директно поврзано со главната приказна, служи за објаснување на околината во која тие живеат. Описот на Д'Орфе за Форез е доста детален и веродостоен на реалниот изглед. Љубовта на Селадон била опишана како чисто духовна од филозофот Шарл Фурние во неговото дело Теорија на четирите движења. Книгата била преработена во филм од страна на режисерот Ерик Ромер, и во опера од композиторот Жерар Песон.
Јужни буки
Јужни буки (науч. Nothofagus) — од 35 видови дрва и грмушки умерената океанска до тропска клима на јужната полутопка - јужните делови на Јужна Америка (Чиле, Аргентина) и Австралазија (источна и југоисточна Австралија, Тасманија, Нов Зеланд, Нова Гвинеја и Нова Каледонија). Fossils have recently been found in Антарктикот.
Во минатото се сметало дека припаѓаат на семејството на буките, но денес е утврдено дека се генетски засебни и дека припаѓаат во своје сопствено семејство јужни буки (Nothofagaceae).
Листовите им се назабени или цели, зимзелени или листопадни. Плодот им е мал плоснат или триаголен орев, со по 2-7 орева во секое лежиште.
Разните видови јужни буки се храна за ларвите на молците од родот Aenetus, особено видовите A. eximia и A. virescens.
Многу единки на овие дрва се мошне стари, и се смета дека поради климатските промени низ вековите, јужните буки не би можеле да виреат така успешно како што вирееле тогаш.
Таскономија
Во родот спаѓаат следниве отсеци:
Ареал
Ареалот околу јужниот Тихоокеански Обрач укажува на тоа дека распространувањето на родот датира од времето кога Антарктикот, Австралија и Јужна Америка биле поврзани во една голема копнена површина (суперконтинент) наречена Гондвана.
Во Јужна Америка ареалот се протега на север сè до националниот парк Ла Кампана и планините Вискачас во средишниот дел на Чиле.
NGC 518
NGC 518 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 518 се споменува и како UGC 952, MCG 1-4-49, CGCG 411-47.
Откривање
Објектот е откриен на 17 декември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 518 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 518 има привидни димензии од 1,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 24 м 17,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 19' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Други поделби
Проучување на NGC 518 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5161. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 614. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1201.
Зала
Географија
Округот лежи во југозападна Унгарија. Името го добил според реката Зала. Неговите граници ги дели со Хрватска и Словенија, како и со унгарските окрузи: Ваш, Веспрем и Шомоѓ. Главен град на Зала е градот Залаегерсег. Површината на округот изнесува 3784 км2. Дел од езерото Балатон е сместено во округот.
Историја
Во некое непознато време, западната територија од порашнешниот округ Зала, и била доделена на Словенија (Јужно-Прекмурје). Во 1919 година, непризнатата Република Прекмурје, која постоела само 6 дена се наоѓала таму.
Демографија
Округот Зала, според пописот од 2007 година, има население од 293.443 луѓе. Во градовите живее околу 56% од населението, а во помалите оштини 38% од вкупното население. Зала се наоѓа на 16 место, според бројот на население, помеѓу унгарските окрузи. Најголем дел од населението се етнички Унгарци.
NGC 7541
NGC 7541 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 август 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7541 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7541 има привидни димензии од 3,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 14 м 43,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 32' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 7541 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70795. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 580. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Горан Анастасовски
"Фотографирањето животни е мојата најголема страст и ако успеам да направам барем еден човек повеќе да се грижи за животните, сум ја постигнал целта. Со секоја фотографија што ја снимам целта ми е да ја доловам не само убавината на животното, туку и хуманоста на животните и нивната способност да бидат грижливи и да искажуваат љубов"
- вели Горан Анастасовски
Портретите на дивиот свет од Зоолошката градина во Скопје, како и многу други одлични фотографии, беа објавени во „Нешнел џиографик“, „Дејли мејл“, „Ле Фигаро“, „Ројтерс“, „Најдобра фотографија на природата“, „Сандеј експрес“, „Форбс“, „Индипендент“, „Инсајдер“, „Телеграф“, „Боред панда“, „Њујорк Пост“, „Хафингтон Пост“, „Чајна Дејли“, Си-Ен-Ен, Би-Би-Си, „Дејли Стар“ и многу други.
Аканџали
Аканџали или Аканџели (Μουριές, Муриес, до 1927 Ακίντζαλη Акинџали) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 38 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 182 метри.
Аканџали опфаќа површина од 54 квадратни километри. Црквата во селото е дело на Андон Китанов или татко му Китан Петров.
Историја
Во XIX век Аканџали е мешано македонско-турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 640 Македонци и работело егзархиско училиште.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 377 жители. Селото повторно настрадало во текот на Првата светска војна бидејќи минувало покрај фронтовата линија. Во тоа време, скоро сите жители биле повлечени од бугарската армија во внатрешноста. Така, на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 218 жители.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во тоа време 188 Македонци биле принудени да го напуштат селото, додека останале само 80 Македонци. Во 1926 година, селото било преименувано во Мурије.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 257 жители-бегалци, додека во 1940 година селото броело 641 жител. Ваквото зголемување на бројот на населението се должи на тоа што неколку околни села биле распаднати, па нивните жители се преселиле да живеат во Аканџали.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови.
Селото во пописот од 1951 година броело 491 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 502 жители, во 1971 година имало 425 жители, во 1981 година имало 409 жители, додека во 1991 година имало 294 жители. Денеска, населението на селото е 798 жители според пописот од 2001 година.
1309
1309 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1309 година од новата ера, 309. од вториот милениум, 9. од XIV век и последна од 1300-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6817 и 6818 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6059 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5069 и 5070 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2062.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1309 година се протега во 3945 и 3946, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4005 и 4006 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1852. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 708 и 709 исламска година.
Интероцептивна изложеност
Интероцептивната изложеност е техника на когнитивна бихевиорална терапија која се користи во третманот на панично растројство. Овој концепт се однесува на извршувањето на вежби кои предизвикуваат физички сензации на паничен напад, како што се хипервентилацијата и високата мускулна напнатост, ова резултира во отстранувањето на условениот одговор на пациентот дека физичките сензации ќе предизвикаат напад.
Историја
Бихејвиоралната терапија започнала да се користи првенствено помеѓу 1950 и 1970 година од страна на истражувачи во Соединетите Американски Држави, Обединетото Кралство и Јужна Африка. Џозеф Волп бил пионер на методот на систематска десензибилизација; ова ја започнало потрагата по техники за намалување на стравот. Реис и Мекнали развиле модел на очекување на страв во 1985 година заснован на концептот на „страв од страв“, кој тие го нарекле чувствителност (сензитивност) на анксиозност. Тие биле меѓу првите истражувачи кои почнале да испитуваат како чувствителноста на анксиозноста влијае на паничното растројство. Оваа теорија постулира дека лицата со висока чувствителност на анксиозност имаат тенденција да веруваат дека анксиозноста предизвикува ментална болест, доведува до срцев удар или предизвикува поголема анксиозност.
Експериментите во 1990-тите дале мешани резултати за ефективноста на интероцептивната изложеност. Во текот на 21 век, научниците почнале да создаваат протокол за третман за да им помогнат на оние со панично растројство. Барлоу и Краске (2007) создале популарна процедура за третман во која терапевтите користат мала доза на ИЕ терапија заедно со вештини за контролирање на дишењето. Сепак, научниците сè уште се прашуваат дали терапијата со ИЕ е поефективна во мала доза или со поинтензивен пристап.
Специфични апликации
Посттрауматско стресно нарушување и хронична опструктивна белодробна болест, состојби кои вообичаено се коморбидни со паничното растројство, може да се третираат со помош на интероцептивни експозиции. Покажано е дека ИЕ ја намалува чувствителноста на анксиозност, главна одлика на оние со паничното растројство, кое исто така е поврзано со генерализираното анксиозно растројство (ГАД) и социјалната фобија.
Хронична опструктивна белодробна болест
Утврдено е дека паничното растројство често се појавува кај оние со хронична опструктивна белодробна болест (ХОББ). ХОББ е сериозно белодробно заболување кое вклучува ограничување на дишните патишта од хроничен бронхитис и/или емфизем. Истражувањата сугерираат дека вежбите за дишење со ИЕ се безбедни и слични на постоечките вежби кои се користат за помош на ХОББ. КБТ (когнитивна бихејвиорална терапија) вообичаено не се користи за да помогне во лекувањето на ХОББ. Сепак, неодамнешните истражувања покажуваат дека КБТ вклучувајќи интероцептивни изложувања може да биде исклучително корисна. Поточно, ИЕ го поништува научениот одговор на страв поврзан со тешкотии во дишењето и ги отфрла катастрофалните сознанија поврзани со зголеменото физиолошко возбудување.
Сензитивност на анксиозност
Истражувачите објавиле високи степени на сензитивност на анксиозност кај пациенти со Генерално анксиозно растројство (ГАР), социјална фобија и панично растројство. Поради ова, истражувачите верувале дека може да има алтернативни опции за третман кои вклучуваат терапија со ИЕ што ќе им користи на овие лица. На пример, за оние со ГАР, кофеинот може да се администрира за да поттикне побрзо мислење и да предизвикува загриженост поради губењето на когнитивната контрола. Исто така, лицата со социјална фобија може да предизвикаат потење пред да направат говорен предизвик. Признавањето на овие физички симптоми поврзани со висока анксиозност може да биде корисно за намалување на идната анксиозност кога ќе се појави.
Разлики во имплементацијата
Прирачниците за третман на ИЕ не се конзистентни во тоа како треба да се спроведе терапијата. Покрај минималните извештаи за негативни последици од ИЕ од пациенти и од терапевти, терапевтите се претпазливи кога применуваат интероцептивна изложеност и имаат тенденција да ја спроведуваат на помалку продолжен и интензивен начин отколку што сугерираат прирачниците за третман.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Лерос
Лерос (грчки: Λέρος) — грчки остров и општина кој се наоѓа во југоисточниот дел на Егејско Море и припаѓа на групата острови Додеканези. Се наоѓа 317 километри (171 наутички милји) од атинското пристаниште Пиреја, од каде што може да се стигне преку за од 8,5 часа (или со 45-минутен лет од Атина). Лерос е дел од регионалната единица Калимнос. Островот е именуван на италијански како Леро.
Географија
Општината има површина од 74.172 км2. Во општината спаѓаат населениот остров Фармакониси (население од 10 луѓе), како и неколку ненаселени островчиња, меѓу кои и Левита и Кинарос, и има население од 7.917 според пописот во 2011 година, иако оваа бројка се зголемува на над 15.000 за време на летниот период. Островот има крајбрежје од 71 километар. Познат е по својот импозантен средновековен замок на Витезите на Свети Јован, веројатно изграден на византиска тврдина. Околните острови се Патмос, Липси, Калимнос и малите острови Агија Киријаки и Фармакос. Во антички времиња е поврзан со хеленистичката и римската книжевност на Мелеагар. Административниот центар и најголемиот град е Агија Марина, со население од 2.672 жители. Другите големи градови се Лаки (поп 1,990), Ксиркапос (908), Камара (573) и Алдинда (542).
Антики период
Тукидид ја истакнал посебната важност на заливите и пристаништата на Лерос за време на Пелопонеската војна (431 п.н.е. - 404 п.н.е.), каде што Лерос ги поддржувал демократските Атињани. По завршувањето на војната, Лерос станал под суверенитет на Спартанците. На островот постоело познато светилиште на божицата Артемида.
Во следниот период островот бил дел од Македонската Империја, Римското Царство и Византија.
Венецијански и османлиски период
За време на византискиот период, островот бил дел во Темата Самос. Во текот на 13 век, островот бил окупиран од Република Џенова, а потоа и од Република Венеција. Во 1309 година, Витезите на Свети Јован го освоиле островот и таму се утврдиле. Во 1505 година, отоманскиот адмирал Кемал Рејс, со три галии и седумнаесет други воени бродови, го опседнал замокот, но не можел да го освои. Операцијата била повторена во 1508 година со повеќе бродови, но повторно ништо не било постигнато.
Легендата вели дека тогаш островот бил спасен од единствениот преживеан витез, едвај 18 години. Тој облекол жени и деца во оклоп на мртвите бранители, убедувајќи ги Османлиите дека гарнизонот во Лерос е сѐ уште силен. Конечно, на 24 декември 1522 година, по Опсадата на Родос, бил потпишан договор помеѓу султанот Сулејман и Големиот мајстор на витешкиот ред, Филип Вилиерс, според кој сите егејски поседи на Редот преминале во османлиски раце кои владееле со островот со кратки прекини во период од четиристотини години.
За време на османлиското владеење, и заедно со другите острови, Лерос уживал привилегиран режим, со делумна автономија и самоуправа. За време на грчката револуција од 1821, островот бил ослободен и станал важна база за повторно снабдување на грчката морнарица.
Меѓутоа, со Договорот од Лондон, на 3 февруари 1830 година, кој ги утврдил границите на новоформираната грчка држава, ослободените острови на Источните Споради повторно биле предадени на Османлиите. Административниот совет на островот го сочинувале Грци и Турци.
Италијански период
Во 1912 година, за време на Либиската војна против Отоманското Царство, Италија ги окупирала сите острови во Додеканези. На 12 мај 1912 година, островот бил освоен од италијанските сили. Грчките жители на островите ја прогласиле автономијата на островите под името „Егејска држава“, со цел обединување со Грција, но со избувнувањето на Првата светска војна, Италија ја задржала контролата врз на островите.
Втора светска војна
Од 1940 година, кога Италија влегла во Втората светска војна на страната на Германија, Лерос претрпел бомбашки напади од британските кралски воздухопловни сили. Како резултат на одличното прицврстување обезбедено за воени бродови од страна на многуте природни заливи, островот бил втор најмногу бомбардиран за време на Втората светска војна (по Крит). На 8 септември 1943 година, откако Италија не можела да продолжи со војната на германска страна, потпишала примирје. По италијанското примирје, британските засилувања пристигнале на Лерос и другите острови, а островот доживеал континуирано германско воздушно бомбардирање. Еден од најголемите напади бил оној на грчката морнарица во неделата на 26 септември 1943 година. Островот Лерос конечно бил окупиран од страна на германските трупи за време на операцијата Тајфун помеѓу 12-16 ноември 1943 година. Островот останал под германска окупација до крајот на војната.
Повоен период
Откако Германците го евакуирале островот, тој се нашол под британска администрација, додека, на 7 март 1948 година, Лерос бил обединет со Грција. Од грчки националистички аспект, околу 700 години по завршувањето на византиското владеење, Додеканезите повторно биле вклучени во составот на грчката држава. За време на поствоените години грчките влади користеле многу објекти во Лерос поради различни причини. Во 1959 година била основана ментална болница во Лерос, чии првични лоши услови биле подобрени. За време на хунтата на полковниците, островот бил искористен како место за внатрешно прогонство на политичките противници, со стара италијанска касарна на островот што се користела како камп за интервенции.
Во 1989 година, Лерос добил внимание во Европа како резултат на скандалот со проневера на пари и малтретирање на околу 3.000 ментални пациенти во институција на островот. Финансирањето од владата довело до брзо и значително подобрување на условите. Извештајот на Би-би-си од 2009 година укажува на тоа дека овие подобрувања не се одржливи. Во декември 2015 година, грчката влада, министерот за алтернативна миграциска политика и градоначалникот на Лерос, одлучиле да изградат камп за бегалци, сместен во Менталната болница на остров Лерос. Во истиот простор, околу 200 пациенти сè уште се сместени во мали рехабилитациони структури.
Џуџест крокодил
Џуџестиот крокодил (Osteolaemus tetraspis) е африкански вид на крокодил. Тој е најмалиот преживеан вид од фамилијата Crocodylidae.
Особености
Возрасен џуџест крокодил достигнува средна големина од 1,5 метри, додека рекордната регистрирана големина е 1,9 метри. Возрасните единки се со црна боја на грбот и од страните, жолтеникава боја со црни дамки на долниот дел односно стомакот. Младите единки имаат светлокафена трака на телото и опашката и жолти дамки на главата. Овие крокодили поради малата големина се лесен плен за грабливците, па затоа на вратот, грбот и опашката имаат заштита, и остеодерми на стомакот и под вратот. Џуџестиот крокодил има кратка муцка, која е долга колку што е и широка, слична на џуџестиот кајман. O. t. tetraspis има посветла боја на кожа, поостра муцка и поцврст оклоп од O. t. osborni.
Однесување
Џуџестите крокодили се бавни, срамежливи и ноќни животни. Како и останатите крокодили, и овој вид е адаптиран за лов на рбетници, големи безрбетници како раковите и понекогаш доколку му се пружи можност јаде и мрша. Ловењето се одвива најчесто во вода или близу до вода, но се случува да ловат и на копно, поготово после дождовите кога има бујна вегетација погодна за криење и изненадување на пленот. Подвидовите од конгоанскиот басен имаат специфична одлика да се хранат со риба за време на поплавите од влажната сезона. Кога има дефицит на храна за време на сувата сезона, единките се хранат со ракови. Поради нивната самотна природа, џуџестите крокодили најчесто денот го поминуваат во дупки и јами кои сами ги копаат. Овие дупки можат да имаат и подводен влез.
Репродукција
Интеракција помеѓу индивудуите има само за време на сезоната за парење. Женките ги градат нивните гнезда на почетокот од влажната сезона, односно за време на мај и јуни. Гнездото кое се наоѓа во близина на вода е во форма на насип од влажна и гнила вегетација, кое има улога на инкубатор на јајцата и ја одржува темературата благодарение на гниењето на растителниот материјал. Најчесто бројот на јајцата е околу 10, а во екстремни случаи може да достигне и до 20. Инкубацијата трае помеѓу 85 и 105 дена. Кога излегуваат од јајцата, малите крокодили се долги само 28 cm. Женката го чува гнедото за време на инкубацијата, а потоа и се грижи за младите за времe на одреден период чија должина сѐ уште е непозната. Младите крокодили се лесен плен за голем број грабливци како птици, риби, цицачи и други крокодили.
Брзи и мртви (филм)
Брзи и мртви (англиски: The Quick and the Dead) — американски вестерн-филм од 1995 година во режија на Сем Раими. Главните улоги ги играат: Шерон Стоун, Џин Хекман, Расел Кроу и Леонардо ди Каприо.
Содржина
Дејството на филмот се случува во 1878 година. Во малото место Редемптон пристигнува таинствената револверашка Елен. Во меѓувреме се одвиваат подготовките и пријавувањето за револверашкиот натпревар, а таа е дојдена токму за таа цел.
Дивјаци
Дивјаци — термин за село во Крушевско, кое е поделено на две посебни села:
ЖС „Орашје“
Железничка станица Орашје — железничко стојалиште во селото Орашје, на надморска височина од 333 метри. Низ железничкото стојалиште поминуваат регионалните домашни возови на линијата Скопје-Кичево.
Местоположба
Стојалиштето се наоѓа на железничката пруга Скопје-Кичево, во близина на селото Орашје, односно неговиот дел наречен Долно Орашје.
Космос-1134
Космос-1134 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 септември 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1134 бил комуникациски сателит.
NGC 5127
NGC 5127 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5127 се споменува и како UGC 8419, MCG 5-32-13, CGCG 161-42.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 23 м 45,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 33' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 5127 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46809. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 131.
Свиена едноударна согласка
Свиената едноударна согласка е вид на согласка во некои јазици. Меѓународната фонетска азбука (МФА) го бележи овој глас со симболот ⟨⟩, додека X-SAMPA го претставува со ⟨<tt>r`</tt>⟩.
Јазикот тода има свиена трепетна согласка што се претставува со истиот симбол на МФА.
Culcita macrocarpa
Опис
Culcita macrocarpa било големо растение кое можело да достигне до 2 m во висина и имал реси до 2 m долго. Неговите ризоми биле густо обложени со долги свилени, светло кафени влакна. Стиповите биле една третина од должината на сечилото, имал голи убоди и раши и сјајно зелено, кожено, триаголно сечило на врвот. Серумите биле заштитени со закривените лобуси на сечилото.
Дистрибуција и живеалиште
Culcita macrocarpa била ендемична за Португалија и Шпанија, и на Пиринејскиот Полуостров и на Макаронезија. Можел да се најде на сите Азорски острови освен Грациоза, на островот Мадеира дел од архипелагот Мадеира и во Тенерифе на Канарските Острови. Тоа било многу ретко во Санта Марија. На Пиринејскиот Полуостров се среќавал во северните кантабриски и астуриски брегови, северна Галиција и во планинските области околу Порто и провинцијата Кадиз. Популациите пронајдени во Иберија можеби се резултат на вовед.
Растел на силикозни карпести падини, особено во длабоки долини под зимзелени шуми и во близина на крајбрежните области, понекогаш во грмушки до 1100 m кота. Обично се наоѓал во близина на водопади или потоци кои обезбедуваат влага во форма на спреј. Овој вид барал сенка и топли температури во текот на целата година, со висока атмосферска влажност за да цвета.
Растел во сите видови почви, но избегнувал варовнички подлоги и бил особено честа појава на тревниот слој на високите планински шуми на Азорските Острови.
Закани
Culcita macrocarpa била загрозена од претворањето на шумите во плантажи. Во континентална Португалија, каде што бил класифициран како критично загрозен, пожарот бил главната закана за видот, а плантажите со еукалиптус предизвикувале сушење на почвата што го спречувал видот да расте.
Литјенбург (амт)
Литјенбург (Lütjenburg) — општинска заедница во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу градот Литјенбург, кој претставува нејзино седиште.
Општинската заедница Литјенбург се состои од состои од следниве општини:
Лешница (Гостиварско)
Лешница — село во Општина Гостивар, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, оддалечено 5,5 километри западно од Гостивар.
Историја
Во XIX век селото било дел од Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лешница живееле 140 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лешница имало 600 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година Лешница — село во Долнојеловјанска општина во Горнополошкиот срез и има 17 куќи со 109 жители, сите Македонци.
Според попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 3 жители, сите Македонци.
Родови
Лешница е македонско село. Според истражувањата правени во доцните четириесетти на 20 век родови во селото се:
Ристевци (4 к.), Стојановци (6 к.) и Ефтовци (6 к.) ова се староседелски родови; Уковци (2 к.) доселени се однекаде; Мојсовци (4 к.) доселени се од селото Дуф; Цветковци (2 к.) доселени се однекаде; Ѓуровци (1 к.) доселени се од селото Маврово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 532 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 28 гласачи.
Трендел
Трендел (Tröndel) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Космос-1135
Космос-1135 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 септември 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1135 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1492 км, а најмалото на 1462.
Руски лавиринт (кована пара)
Руски лавиринт — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2017 година.
Лице
На лицето, во средината на кованата пара се претставени Грбот на Република Македонија и натписот „2017“. Околу монетата, по должината на периметарот, се прикажани натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
На опачината, во средишниот дел е прикажан лавиринтот кој се наоѓа во Долната градина во Петровиот дворец (Петерхоф) во Русија со фонтана во средината и Петровиот дворец во позадина. На двете страни од лавиринтот се претставени портрети. На левата страна е прикажана статуа на Петар Велики – творец на лавиринтот во Петровиот дворец, а на десната страна - статуа на Ана Ивановна, која ја продолжила работата на Петар Велики. Во средишниот дел на кованата пара се наоѓа натписот „RUSSIAN LABYRINTH“. Исто така, прикажани се натписите: „Peter the Great“ и „Anna Ioannovna“ (околу кованата пара, по должината на периметарот) и ознаката „Ag925“ во долниот дел од кованата пара.
Бијонсе (албум)
Бијонсе (анг. Beyoncé) е петтиот студиски албум на американската пејачка Бијонсе Ноулс, издаден на 13 декември 2013 од страна на Parkwood Entertainment и Columbia Records. Опишан како визуелен албум, Бијонсе истовремено претставува аудио-визуелна целина која содржи кратки филмови кои ги придружуваат песните и ги илустрираат приказните зад нив кои Бијонсе ги имала претходно создадено за време на создавањето на албумот. Темите во албумот се постфеминистички и посериозни во споредба со поранешните албуми на пејачката; во песните се зборува за секс, страв, загуба и несигурностите кои се кријат зад бракот и мајчинството.
Неочекуваното онлајн издавање на Бијонсе без претходна најава довелно до хистерична реакција од обожавателите кои го прогласиле албумот за мајсторко откажување од контролата. Бијонсе добил високи критики од музичките критичари кои биле импресионирани од продукцијата, новодискутираните теми во песните и вокалите на Бијонсе. Покрај тоа, албумот го добил и епитетот за најдобар албум на годината од страна на неколку публикации. Бијонсе се пласирал на првото место на табелата за албуми Билборд 200 во Америка со што станал петтиот последователен број-еден албум издаден од Бијонсе продавајќи 828,773 копии низ целиот свет за три дена со што станал најбрзо продаваниот албум во историјана на iTunes. Три сингла биле издадени од албумот: „XO“, „Drunk in Love“ и „Partition“. До јануари 2014, албумот три милиони копии биле продадени од албумот низ целиот свет.
Снимање
Првичното снимање на албумот забочнало на плажа во Хемптонс, Њујорк за време на летото во 2012. „Pretty Hurts“ и „Flawless“ биле делумно снимени таму. Бијонсе била придружена од нејзиниот маж Џеј-Зи и нивната ќерка, како и продуценти и текстописци вклучувајќи ги Сиа Фурлер, Timbaland, Џастин Тимберлејк и The-Dream. Бијонсе ја опишала неконвецијалната атмосфера, велејќи „Имавме ручеци со продуцентите секој ден, како фамилија... беше како камп. Слободни викенги. Секој можеше да оди до базенот и да вози велосипед... океанот, тревата и сончевата светлина... беше навистина сигурно место.“ Додека ја создавала песната „Flawless“, Бијонсе била инспирирана да вметне стара снимка од нејзиното детство кога изгубила на телевизиски натпревар наречен Потрага по Ѕвезда бидејќи мислела дека така ќе ја зголеми агресивноста на песната. Дел од презентацијата „Сите Ние Треба да Бидеме Феминисти“ на Нигерската писателка Чимаманда Нгози Адичи на ТЕД конференција била исто така искористена во истата песна бидејќи Бијонсе сметала дека тој говор најдобро ја прикажува нејзината лична интерпетација на феминизам. Во март 2013, Бијонсе објавила песна насловена „Bow Down / I Been On“ на нејзиниот профил на SoundCloud; првиот дел од таа песна подоцна бил вклучен во „Flawless“.
Проектот бил допред до 2013 година и бил пренесен во Jungle City и Oven Studios каде поголемиот дел од Бијонсе бил снимен. За време на интервју со Vogue во јануари 2013, Џејсон Геј ја опишал внимателноста на Бијонсе кон деталите што ги набљудувала додека го правела албумот како „опсесивна“, потенцирајќи дека визијата и инспирацијата на Бијонсе се состоела од потенцијални наслови на песните, стари слики од албуми и различни настапи. До тој период главни соработници кои пејачката ги споменала биле Boots, Timbaland и Фарел Вилијамс. Boots, кој бил релативно непознат продуцент пред издавањето на албумот имајќи музичка кариера само во рок бендот Blonds, бил продуцент на осумдесет проценти од албумот. За време на интервју со Pitchfork Media, Boots избегнал да зборува за неговите проекти пред Бијонсе или за тоа како Бијонсе го пронашла неговото демо, само потврдувајќи дека имал потпишано издавачки договор со Roc Nation во јуни 2013. За време на неговиот прв состанок со Бијонсе тој веќе имал напишано песни кои мислел дека ќе ѝ одговараат, но таа била поимпресионирана од неговите експериментални и пробни материјали. Boots кој претходно имал снимено демо од пијано на неговиот iPhone, неволно ѝ ја презентирал песната наречена „I'm Onto You“ — која подоцна била преименувана во „Haunted“ на албумот — мислејќи дека инстументалот е еднообразен и неинтересен. Бијонсе не се согласила со него и одлучила да ја земе песната велејќи му на Boots, „Ова нешто треба да биде појако од кој било рап албум што е издаден.“ Boots ја опишал Бијонсе како „единствениот визионер во собата“ истакнувајќи ја нејзината можност да најде потенцијал во белешки од песни.
После разбеснета средба со некоја издавачка куќа, Boots го напишал рап делот во песната „Ghost“ и ѝ го прикажал на Бијонсе за време на почетните фази на снимањето. Имајќи претходно доживеано слично искуство додека потпишувала договор со издавачка куќа, Бијонсе се пронашла себеси во песната. Boots изјавил за песната, „Почнав со гидари, градејќи слоеви кои потсетуваа на звуци од Aphex Twin. И подоцна целосно ги внесов во песната“. Сличен пристап имале и останатите продуценти. Кога продуцентот Detail ѝ пристапил на Бијонсе презентирајќи и звук кој претходно го имал создадено и бил насловен „Drunk“ (дел кој подоцна бил искористен во „Drunk in Love“), таа и Џеј-Зи ги израпувале стиховите без тие претходно да бидат напишено, а Timbaland додал клавијатура. Бијонсе изјавила дека мотивацијата да ја создаде и сними „Drunk in Love“ била само за уживање, а не за создавање хит сингл. На сличен начин откако го слушнала басот од песната „Partition“, Бијонсе без хартија и пенкало ги испеала стиховите на микрофон, а на почетокот била и засрамена од сексуалната експлицитност на текстот. Првата половина од „Partition“, насловена „Yoncé“, била создадена од Џастин Тимберлејк кој удирал на корпи во студиото.