cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црниот Версаче фустан на Елизабет Харли
Контроверзност
Некои го гледаа фустанот како премногу непристоен или невкусно откривачки. Харли како одговор на коментарите за откривачката природа на фустанот рече: „За разлика од многу други дизајнери, Версаче дизајнира облека за да ја прослави женската форма, а не да ја елиминира“.
Тоурисјекидл
Тоурисјекидл (исландски за „Тоурисов ледник“) — мал ледник и вулкан во централно-западниот дел на Исланд, југозападно од ледникот Лангјекидл. Висок е 1,350 метри.
Позиција
Тоурисјекидл е сместен помеѓу ледникот Лангјекидл, источно од штитестиот вулкан Ок. Таканаречената „Ладна Долина“ лежи помеѓу овие два ледници по која поминува познатиот па Калдијдалур.
Монарх на гленот (слика)
„Монарх на гленот“ (англ. Monarch of the Glen) — слика од 1851 од англискиот сликар Едвин Ленсдиер, порачана како дел од три слики за Вестминстерската палата во Лондон, Англија. Сликата подоцна била пресликана на челикорез и нашироко дистрибуирана како печатена графика.
Ленсдиер бил член на Кралската академија и миленик на кралицата Викторија кој се прославил по своите слики и цртежи на животни. Во подоцнежниот опус се вбројуваат и лавовите на подножјето на Нелсоновиот столб на плоштадот Трафалгар. Од 1840-тите Лендсиер почнал да изработува детални анализи на елени кои ги гледал по патувањата низ Шкотскиот планински крај уште од 1824. Во 1850 Лендсиер добил државна нарачка да наслика три субјекти на ловна тема за просториите на бифето во Домот на лордовите, и така тој ја насликал сликата „Монарх на гленот“ и две други слики. Но кога ги завршил сликите, Долниот дом одбил да ги одобри ветените 150 фунти и затоа сликите биле продадени на приватни лица.
По извесен период сликата ја откупила фирмата за сапуни Пеарс и ја користела во рекламни материјали. Подоцна е продадена на дестилеријата Џон Девор и Синови и станала нивен заштитен знак, а потоа повторно била продадена, овој пат на дестилеријата Гленфидих, каде служела иста намена. Денес оригиналот претставува дел од збирката на компанијата Дијаџио и била изложувана во Националните галерии на Шкотска.
Логотипот на американската осигурителна компанија Хартфорд е преземено директно од оваа слика, како и логотипот на пивницата Ексмур Ејлс.
Воена академија (2 сезона)
Втората сезона на ТВ серијата Воена академија била премиерно прикажана на РТС во периодот од 16 февруари до 30 март 2014 година.
Синопсис
Втората сезона продолжува исто каде што завршува првата, но овој пат кадетите чекаат некои нови искушенија.
Капак Јупанки
Капак Јупанки (кечуански: Qhapaq Yupanki Inka) бил петтитот Сапа Инка на Кралството Куско и последен крал од династијата Хурин кој владеел од 1320 година. Тој бил син и наследник на Мајта Капак. Неговата жена Мама Куси Хилпај или Корихилпај била ќерка на Анта, претходно голем непријател на Инките. Неговиот син, основач на династијата Ханан, бил Инка Рока.
Според легендите, тој бил голем освојувач, хроничарот Хуан де Бетанзос вели дека тој бил првиот Инка кој освоил територија надвор од долината Куско. Тој, исто така, го модернизирал градот Куско.
Рахилка Бурзевска
Рахилка Бурзевска — македонска и хрватска певица - мецосопран и вокален педагог. За Југотон го снимила албумот „Најубави македонски песни“, каде ги пее најувабите македонски народни песни.
Животопис
Бурзевска е родена во Белград во 1947 година. Дипломирала на Загребската музичка академија во класата на професорката Марија Борчиќ и како еден од најдобрите студенти на музичката академија, таа била изпратена на летен семинар во Вајмар во класата на уметничката Стела Симонети. Две години се усовршувала на Букурешкиот конзерваториум во класата на светски познатиот уметник Арте Флореску, а завршила и четиригодишен курс за обука Лид (концертно пеење) во Грац, Австрија на академијата Music Hoch Schulle кај виенската професорка и уметничка Ира Малануик. Бурзевска изведува многу опширен репертоар од сите стилски периоди. Нагласена е со стилистичка префинетост, музицирање и гласно обоен глас. Таа пееше на многу сцени во Европа, Африка и Кина, а многу домашни и странски композитори и ги посветиле своите вокални дела. Била професор по пеење во Кина, во Загреб (на Музичката академија и Музичкото училиште „В. Лисински", чија класа завршила Рената Покупиќ и многу други). Таа била основач и музички директор на меѓународно реномираниот фестивал „Рапски музички вечери“. Снималла за потребите на многу домашни и странски радио и телевизиски станици, концерти, сценска музика, цртани филмови и играни филмови (Ножички во главна улога Шерон Стоун, „Преку синото море“ со Павле Вуисиќ) Била прв претседадел на Македонското културно друштво од Загреб „Крсте Мисирков“, оновано во 1996 година.
1141 Бомија
1141 Бомија е главен астероиден појас, приближно 9 1⁄2 километри во пречник. За да направи револуција околу Сонцето и се потребни 3 години. Бил откриен од Макс Волф на 4 јануари 1930 година. Привременото име било 1930 AA.Тој бил именуван по госпоѓата Бом Валц, која го донирала Валцовиот рефлекторски телескоп во Хајделбершката опсерваторија.
Шон Бин
Шон Марк Бин (анг. Sean Mark Bean) е англиски филмски и театарски глумец. Роден е на година во Хандсворт, Шефилд (Јужен Јоркшир, Англија). Тој станал славен како агентот 006 Алек Тревелјан во филмот Златното око (Џејмс Бонд), а подоцна и како Боромир во трилогијата Господарот на прстените, како Одисеј во филмскиот спектакл Троја и Едард Старк во серијата Игра на тронови.
Познат по тоа што често игра ликови кои умираат, на Бин му донеле статус интернет мем.
Животопис
Роден е како Шон Марк Бин во Хандсворт, Шефилд (Јужен Јокшир, Англија), од татко Брајан и мајка Рите Бин. Негови родители се од шкотско потекло. Има помлада сестра Лорејн. Првата љубов на Бин бил фудбалот и уште како момче страсно навивал на Шефилд Јунајтед. Повредите од детството го спречиле да се занимава со фудбал, па затоа се запишал на Ротерхамскиот колеџ за уметност и технологија, а подоцна добил школарина за Кралската академија за драмски уметности. Дипломирал во 1983 со сребрен медал за неговата улога во Чекајќи го Бога. Неговата прва професионална изведба бил во 1983 година како Тибалд во Рим и Јулија во театарот Вотермил во Њубери, Беркшир. Помеѓу 1986 и 1988 година, тој патувал по земја со изведба на компанијата Ројал Шекспир со претстава: Ромео и Јулија, Фер Мејд на Запад и Сан летна ноќ. Тој дебитираше во филмот во 1986 година како Раноко Томазони во филмот Караваџо.
Во текот на 1980-тите и раните 1990-ти, тој станал почитуван британски ТВ глумец, играјќи во продукциите на Би-Би-Си Клариса и Леди Чатерли. Подоцна тој го игра Ричард Шарп во телевизиската серија Шарп и станал уште попознат. Потоа игра во филмот Патриотски игри со Харисон Форд, а потоа игра во филмовите Златно око, Ана Каренина, Ронан, во трилогијата Господарот на прстените, Националното богатство и Троја.
Приватен живот
Бин се женел трипати: најпрво се венчал со Дебора Џејмс во 1981 година и се развел кога се запишал на Кралската академија за драмски уметности. Со глумицата Мелани Хил бил во брак од 1990 до 1997 година. Во ноември 1997 година се венчал за глумицата Абигејл Кратенден, но се развеле во 2000 година. Тој има две ќерки од бракот со Мелани Хил, додека со Абигејл Кратенден има една ќерка. Во слободното време тој сака да чита книга и да слуша музика.
Ехо и Нарцис (опера)
Ехо и Нарцис (Écho et Narcisse) — лирска драма од 1779 година во три чина, последната оригинална опера напишана од Кристоф Вилибалд Глук, негова шеста за француската сцена. Либретото, напишано од Луј-Теодор де Чуди, ја раскажува приказната за љубовта помеѓу Ехо и Нарцис.
Историја на изведбите
Ехо и Нарцис за првпат била изведена на 24 септември 1779 година од Париската опера во втората Сала на Кралската палата. Операта е во пасторална традиција, жанр кому не му била наклонета на Париската опера во тоа време, и била неуспешна, прекината по само 12 изведби. Глук решил да се врати во Виена и никогаш не се вратил во Париз. Тој го ревидирал делото за 8 август 1780 година, но и оваа верзија дожвеала мал број на изведби, само девет.
Третата верзија ѝ била претставена на јавноста на 8 јуни 1781 година. Истата била подобро прифатена. Сепак, ретко се изведувал сѐ додека Рене Јакобс не ја оживеал во 1987 година на фестивалот Швецинген. Јакобс ја користел ревидираната верзија бидејќи оригиналната не е зачувана, освен либретото.
Синопсис
Нимфата Ехо е сакана од Нарцис, но и посакувана од Аполон. Аполон му прави магија на Нарцис, па тој се заљубува во сопствениот одраз, но Купидон на крајот успева да обезбеди среќен крај со повторно обединување на Ехо и Нарцис.
Наводи
Извори
NGC 3534A
NGC 3534A — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1869 година од страна на Ото Вилхелм фон Струве, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3534A е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 3534A има привидни димензии од 1,3' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 3534A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33786. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1980. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Знаме на Охајо
Охајовата триаголница е службеното знаме на сојузната држава од Соединетите Држави, Охајо. Тоа е знаме на ластовично-опашесто знаме, единствено не-правоаголно сојузно-државно знаме на САД. Неговите црвени, бели и сини елементи ги симболизираат природните одлики на државата и редоследот на прием во Унијата. Истакнат диск во триаголниот кантон на знамето укажува на името на државата.
Знамето било дизајнирано во 1901 година од Џон Ајсенман за Се-американската изложба и донесено во 1902 година. Пред тоа, скоро еден век по државноста, Охајо немал законско овластено државно знаме. Еден неуспешен предлог повика на дизајн заснован на државниот печат.
Охајо усвоил службен поздрав на знамето и службената процедура за преклопување му дава 17 набори. Знамето на Охајо влијаело на голем број логоа и општински знамиња во рамките на државата. Губернаторско знаме со црвена боја е засновано на државниот печат.
Дизајн
Дизајнот на државното знаме на Охајо е дефиниран во Ревидираниот законик на Охајо, дел 5.01: Освен да личи на буквата О и охајскиот костен, кругот на знамето, исто така, претставува "првичната територија Охајо" во Северозападната територија.
Знамето на Охајо е единственото не-правоаголно државно знаме на САД. Тоа е редок пример на не-четириаголно граѓанско знаме, уште еден добро познат пример е знамето на Непал. Според вексилологот Витни Смит, тоа може да биде тесноо засновано на коњаничките знамиња на Граѓанската војна и Војната меѓу Шпанија и Соединетите Држави. Знамето е службено дефинирано како „триаголница“ од 2002 година, иако триаголничките знамиња обично се користат како поморски знамиња. Неговиот облик, недостаток на текст и симетријата на огледалото овозможуваат да биде пренесен или обесен во различни ориентации, без да влијае на читливоста. Заради невообичаената форма на знамето, странските производители повремено го поставуваат целиот дизајн против белото, правоаголно поле. Знамето на Непал исто така по грешка било претворено во правоаголник.
Историја
Речиси еден век по државноста, Охајо немал законски овластено државно знаме. Државната милиција носела полковнички бои засновани на Ѕвездите и лентите, со додавање на „голем орел, со бројот на полкот и пропишаниот број ѕвезди погоре“.
Воено знаме
До раните 50-ти години на минатиот век, Охајо изразил интерес за усвојување на државно знаме, како што веќе правеа неколку други држави. Кон крајот на 1860 година, Генералот за снабдување Дејвид Л. Вуд и аѓутантот на Охајо, Хенри Б. Карингтон смислиле знаме кое се состои од државен печат на бело поле. Тие го извеале над Државното воено складиште на Охајо во Колумбус, во надеж дека може еден ден ќе стане државно знаме. На 17 јануари 1861 година, на банкет организиран од колумбусовиот Типоградски синдикатски локал број 5, идниот претседател на САД, Џејмс А. Гарфилд, одржал говор во одбрана на националното знаме, бидејќи единствените знамиња војниците на Охајо ќе маршираат кон битката под него. Генералите, кои присуствувале, биле поместени да го тргнат нивниот предлог и да го дигнат знамето со Ѕвезди и ленти на нејзино место. Подоцна истата година, Вуд и Карингтон им се придружиле на земјаците Охајци во битка под 34 ѕвезденото знаме на Унијата, што ќе послужи како вдаховение за државното знаме децении подоцна.
Ајсенмановиот триаголник
Во 1901 година, архитектот од Кливленд, Џон Ајсенман, бил овластен да дизајнира изложбена сала за својата држава во Се-американската изложба во Бафало од Њујорк. Тој развил карактеристично знаме да лета над секој агол од зградата на Охајо. Волнените знамиња службено ја претставуваа охајската се-американска изложбена комисија, а не државата. На 18 јули, гувернерот Џорџ К. Неш ја посетил изложбата, каде му било претставен едно од знамињата, што сега е чувано во организацијта „Врска за историјата на Охајо“ (Ohio History Connection). Ајсенман обезбедил дизајнерски патент во Соединетите Држави за неговиот дизајн, кој го опишал како „триаголно вилушесто или ластовично-опашесто знаме однесуваќи се на обликот општо позната како "коњанички триаголник “или "широкo заострено знаме"“.
Во 1902 година, државниот претставник Вилијам С. Мекинон, член на Се-американската изложбена комисија на Охајо, го вовеl Проект-законот 213 кој го означувал дизајнот на Ајсенман како службено знаме. Тој станал закон на 9 мај со што станал 20-то државно знаме на САД или банер. (Ајсенман му го доделил својот патент, со мандат од три и пол години, на државата Охајо на 24 април.) Бидејќи дизајнот на Ајсенман отстапувал од дизајнот "печат на постелнина", тогаш скоро универзален стандард меѓу државните знамиња, печатот изгледал странски за присутните: изгледот бил спореден со знамето на Куба или на Филипините, додека црвено-белиот круг бил изведен за да личи со сонцето на јапонското знаме.
Првично, знамето на Охајо ретко се користело, делумно заради преовладуваното мислење дека ѕвездите и лентите треба да имаат монопол на патриотските прикази. Сличното чувство го попречувало усвојувањето на општинските знамиња во Кливленд и Синсинати, до тој степен што обете биле оценети како обични "банери" за промотивни цели. Во 1903 година, било објавено дека, меѓу државните политичари, само гувернерот Неш го покажувал триаголникот.
Во векот по неговото усвојување, триаголникот се здобил со значителна популарност, и бил веен не само од државата, туку честопати и од нејзините жители и претпријатија.
Поздрав
Во 2002 година, Генералното собрание на Охајо ја одбележало 100-годишнината од усвојувањето на државното знаме со усвојување поздрав на знамето, за да биде рецитирано по Залогот за верност :
Диплење на знамето
Метод за склопување на знамето на Охајо го создал Алекс Вајнсток, момче-извидник од Џанкшн Сити, за неговиот Услужен проект „Игл скаут“. За тоа се потребни две лица. Постапката била донесена од 125-то Генерално собрание на Охајо како дом како проект-закон 552 и потпишана да стане закон од гувернерот Боб Тафт на 15 февруари 2005 година:
Охајо не е единствената држава што назначила постапка за склопување на своето знаме; меѓутоа, постапката на Охајо имала особено значење заради неправилната форма на знамето. Продавач на знамиња во Арканзас ја опишал постапката како „баш е предизвик“.
Деривации
Знамето на Охајо редовно се вее за време на фудбалските ("рагби") игри од страна на марширачкиот бенд на Државниот универзитет Охајо. Логото на „ Колумбо сини јакни“ и навивачкото знаме на Синсинати Бенгалс и двете се засновани на државното знаме.
Знаме на гувернерот
Знамето на гувернерот на Охајо се состои од Големиот печат на Охајо, заокружен со 13 бели ѕвезди на црвено поле, со петтокрака ѕвезда во секој агол. Како и државното знаме, тоа има вкупно 17 ѕвезди.
Кабинетот на генералниот аѓутант го усвоила овој дизајн во 1905 година за да го претставува гувернерот во службени прилики. Едно такво знаме виси во библиотеката Центар Радерфорд Б. Хејс, спомен на 32-от гувернер на Охајо и 19-ти претседател на САД. Дизајнот бил службено признаен од 96-то Генерално собрание на 3 октомври 1945 година:
Аша Маала
Аша Маала (Ευρύπεδο, Еврипедо) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри источно од градот Драма и на 8 километри јужно од Доксат.
Селото се наоѓа на надморска височина од 125 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 377 жители
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Еврипедо.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 83 грчки семејства со 317 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 317 лица, додека во 1940 година селото броело 419 жители.
Точка на безжичен пристап
Точка на безжичен пристап (ТБП или WAP, од англ. wireless access point) е уред кој овозможува сите безжични уреди да се поврзат со жичена мрежа користејќи Wi-Fi, Bluetooth или други поврзани стандарди. ТБП обично се поврзува со насочувач (преку жичена мрежа) и може да пренесува податоци меѓу безжичните уреди (како сметачи или печатачи) и жичени уреди на мрежата. Стопанските ТБП се рапави, со метален слој и рапава DIN спојка. За време на работењето трпат повисока температура, голема влага и изложеност на вода, чад и масло. Безжичната безбедност вклучува: WPA-PSK, WPA2, IEEE 802.1x/RADIUS, WDS, WEP, TKIP, и CCMP (AES) шифрирање.
Вовед
Пред безжичните мрежи, поставувањето на сметачки мрежи во стопанството, домовите или училиштата честопати барало поставување на многу кабли низ ѕидовите и таваните со цел да се овозможи пристап до мрежата на сите мрежно поврзани уреди. Со доаѓањето на ТБП, корисниците на мрежата можат да додаваат уреди кон мрежата со малку или без воопшто кабли. Денешните ТБП се направени да поддржуваат испраќање и примање на податоци, повеќе преку радио честоти, отколку преку кабли.Тие стандарди и честотите што тие ги користат се дефинирани како IEEE. Највеќето ТБП користат IEEE 802.11 стандарди.
Примена на ТБП
Типична комерцијална употреба вклучува поврзување на неколку ТБП со жичена мрежа и тогаш се обезбедува безжичен пристап до мрежата. Овие безжични точки се контролирани од сметачки управувачи со безжични локална мрежи (WLAN) кои одржуваат автоматско прилагодување на моќта на радиочестотите, каналите, водат контрола за тоа кој има право да се приклучи за мрежата и за безбедноста. Подетално, овие управувачи можат ад бидат дел од мобилно подрачје за да им обезбедат влез на клиентите од пошироко регионално подрачје, што секако ќе заштеди дел од времето на клиентите. јавната точка на безжичен пристап (ЈТБП или hotspot) е позната јавна примена на ТБП, преку која клиентите што имаат безжичен интернет можат да се поврзат на Интернет без разлика на која мрежа се имаат приклучено во моментот. Овој пристап е многу вообичаен во големите градови, каде што кафе барови, библиотеки, како и приватни поврзувања, им овозможуваат на клиентите да останата континуирано поврзани на интернет, додека се движат наоколу. Најмногу од пристапите на ТБП се користат во домашните безжични мрежи. Тие обично имаат една ТБП да ги поврзува сите сметачи во еден дом. Повеќето се безжични насочувачи, што значи, конвергирани уреди кои вклучуваат ТБП, насочувач и честопати етернетски преклопник. Може исто така да вклучуваат и модем за пошироко распространет интернет.
ТБП може исто така да биде поставена како посредник во мрежата, посредувајќи што може да се пренесува преку секој уред на клиентите.
Некои луѓе го мешаат Безжичниот пристап со безжичните ад хок мрежи. Ад хок мрежата користи врска помеѓу две или повеќе девизи без да користи безжична влезна точка: уредите комуницираат директно кога се во мрежа. Ад хок мрежите се користат во ситуации како брза размена на податоци или игри за повеќе играчи бидејќи инсталирањето е едноставно и не бара влезна точка. Како резултат на нивната рамноправна пставеност кон сите клиенти, ад хок мрежите се слични со Bluetooth мрежите и начелно не се препорачуваат за постојана инсталација. Интернет пристапот преку ад хок мрежите, користејќи програми како како Windows Internet Connection Sharing, може да работат добро со мал број на уреди кои се блиску една до друга, но ад хок мрежите не се добро мерило. Интернет сообраќајот ќе конвергира со уредите, но потенцијално ќе ги блокира. Тука е предноста на безжичниот пристап, со можност за повеќе влезови поврзани со безжичен LAN.
Ограничувања
Една ТБП со IEEE 802.11 може да комуницира со 30 клиенти од системот сместени во полупречник од 100 метри. Сепак, вистинскиот опсег на комуницирање може многу да варира, зависно од разни променливи, како внатрешна и надворешна поставеност, висина над земјата, потенцијални пречки во околината, други електронски уреди што можат да го нарушат сигналот со пренесување на истата честота, како разни антени, метеролошки уреди, радио честоти итн. Мрежните дизајнери можат да го прошират опсегот на мрежата со употреба на повторувачи и рефлектори, кои можат да ги прескокнат или да ги прошират радио сигналите, кои можат да пречат на мрежата. Во експериментални услови, безжичните мрежи можат да функционираат и на далечина од неколку километри. Повеќето управи имаа ограничен број на честоти законски достапни за употреба од безжичните мрежи. Вообичаено, соседните ТБП ќе користат различни честоти (канали) за комуницирање со нивните клиенти со цел да се избегне мешање помеѓу два блиски системи. Безжичните уреди можат да допрат до податоци кои се пренесуваат на други честоти, и набрзина можат да се приклучат од една честота на друга за подобар прием.Сепак, ограничениот број на честоти станува пробематичен во населените места со големи згради, кои користат повеќе ТБП. Во такви средини, прекрстувањето на сигналите станува проблем кој предизвикува паѓање на сигналите и грешки во податоците.
Безбедност
Безжичниот пристап има посебни безбедносни услови. Многу жичени мрежи се засноваат на безбедност преку физичкиот пристап, верувајќи им на сите корисници на мрежата, но ако безжичните влезови се поврзани на мрежата, било кој од улица или од соседството може да се поврзе. Најпознато решение е шифрирање на безжичниот сообраќај. Модемите доаѓаат со вградени шифри. Првата генерација на вакви шифри се покажала лесна за пробивање, но втората и третата генерација се сметаат за доволно безбедни доколку се одбере достатно силна лозинка или тајна реченица.
Ранофламанско сликарство
Ранофламанско сликарство или фламанска примитива (употр. во холандски и шпански) — израз кој означува група на сликари активни главно во Ниските Земји во XV и раниот XVI век. Периодот започнува околу времето на Хуберт ван Ејк и завршува со Герард Давид. Овие сликари биле олицетворение истовремено на средниот век и преодот кон ренесансата.
Овој период е паралелен на Италијанската ренесанса, но стилски е различен. Обично се вели дека ова е раноренесансно или доцноготско сликарство.
Поврзаност со италијанската рененсанса
Овој нов стил се јавил во Фландрија речиси истовремено со италијанската ренесанса. Мјасторите на овој стил биле многу почитувани во Италија, и веројатно имале поголемо влијание врз италијанската уметност отколку обратно. Ренесансата не вршела некакво значајно влијание на северот пред 1500. Меѓутоа, додека во Италија гледаме радикални промени во архитектурата, скулптурата и фиолсофијата, револуцијата во Фландрија била ограничена само на сликарството. За сликарството во периодот помеѓу 1500 и пред Осумдесетгодишната војна, видете Холандско-фламанско ренесансно сликарство
NGC 1600
NGC 1600 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 ноември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1600 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1600 има привидни димензии од 2,5' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 31 м 39,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 5' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 1600 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15406. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4742. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
NGC 5980
NGC 5980 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5980 се споменува и како UGC 9974, MCG 3-40-26, CGCG 107-25, IRAS 15391+1556.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5980 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5980 има привидни димензии од 1,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 41 м 30,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 47' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Македонско хералдичко здружение
Македонско хералдичко здружение (МХЗ) — поранешно единствено стручно тело од областа на хералдиката, вексилологијата, фалеристиката, шивалристиката и нобиларни прашања во Македонија. Здружението било основано на 15 јули 2003 година во Скопје и по 15 години постоење престанало со работа на 15 јули 2018 година. На негово место веднаш било основано Македонското грбословно друштво.
Грб
Грбот на Македонското хералдичко здружение има три хералдички претстави: мал, среден и голем грб.
Малиот грб на здружението е со блазон: на црвен штит, сребрен хипокамп, кој во предните нозе држи вкрстени перо и хералдска палка, двете златни.
Средниот грб на здружението е со блазон: на црвен штит, сребрен хипокамп, кој во предните нозе држи вкрстени перо и хералдска палка, двете златни. Над штитот хералдска круна. Позади штитот две вкрстени хералдски палки.
Големиот грб го претставува средниот грб обвиен со црвен плашт поставен со сребро, крунисана со хералдска круна.
Знаме
Знамето на здружението е бајрак со размер 1:1 со блазонот на грбот.
Популаризација на хералдиката
Популаризацијата на хералдиката се остварува преку предавања, работилници и присуство во медиумите.
Предавања за теоретската хералдика и работилници со практично оспособување се одржувале во соработка со неколку организации. Најголема е соработката со Музејот на Македонија и проектот „Чудесниот свет на хералдиката“ во текот на кој три години се одржувале предавања и работилници.
Популаризацијата на хералдиката, како и вексилологијата и фалеристиката се остварува и преку многуте написи во дневниот печат и гостувања на електронските медиуми.
Зелце
Зелце (Seelze) — мал град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Лајне, околу 10 километри западно од покраинскиот главен град Хановер.
Македонско хералдичко здружение
Истражување на хералдичкото наследство
Истражувањата на македонското хералдичко наследство во и поврзано со Македонија се средиштен дел на активностите на здружението. Истражувања биле вршени по архиви, библиотеки, приватни колекции во Загреб, Штутгарт, Брисел и Вашингтон. Резултатите од истражувањата се разменувале и надополнувале со колеги од други земји на конгреси и симпозиуми, како и на дискусиони групи и форуми.
Изработка на грбови, знамиња и одликувања
Македонското хералдичко здружение се занимавало и со дизајнирање на грбови, знамиња, одликувања и слично. Меѓу позначајните се грбот на Претседателот на Република Македонија и грбот на Македонската православна црква, како и Орденот за заслуги за Македонија.
Зелце
Местоположба
Градот се наоѓа помеѓу реката Лајне, Средногерманскиот Канал и Страничниот Канал Хановер-Линден. Сместен е на железничките линии Бремен-Хановер и Хановер-Минден.
Македонско хералдичко здружение
Изработка на грбови, знамиња и одликувања
МХЗ активно работело и на подобрување на квалитетот и на стандардизација на месната хералдика во Република Македонија. Членови на здружението се автори и на грбовите и знамињата на општините: Охрид, Радовиш, Ново Село, Крива Паланка, Кочани, а за неколку беше и консултирано при изборот на општински грб.
Зелце
Градски единици
Јужно од градот се гради поголема област Зелце-Зид (1.207 жители, состојба 31.7.2020).
Соседни општини
Зелце се граничи со Гарбзен, Хановер, Герден, Барзингхаузен и Вунсторф (почнувајќи од север, надесно).
Македонско хералдичко здружение
Почетоци
Во 2000 година претседателот на здружението м-р Јован Јоновски го објавил мрежното место „Хералдика во Македонија” на која објавувал грбови и исечоци од книгата „Грбовите на Македонија“ на д-р Александар Матковски, на англиски и македонски јазик. Страницата набргу била надополнета со грбови кои се користат во Македонија, и тоа: територијални, корпоративни и лични. Страницата почнува да објавува и информации за историската, теориската и хералдиката воопшто. Околу мрежното место се собира група заинтересирани, претежно Македонци од странство. Кога конечно се собрале доволно заинтересирани за поорганизирано дејствување во Македонија, во јули 2003 година било основано Македонското хералдичко здружение. .
Зелце
Музеј
Локалниот музеј и музејот за локална историја (Heimatmuseum Seelze) се наоѓа во фахверк градба од 1856 година во градскиот дел Летер. Музејот ја прикажува историјата на Зелце и останатите негови делови, интеграцијата на повратниците од поранешните германски територии, кои сега припаѓаат на Полска и Русија, како и историјата на товарната станица Зелце. Околу трипати годишно се прикажуваат посебни изложби. Во постојаната поставка може да се види чевларска работилница од 1930 година, берберница од 1920 година, училиште од 1900 година и дневна соба од истата година.
Македонско хералдичко здружение
Престанок со работа
По 15 години постоење, Македонското хералдичко здружение на 15 јули 2018 година згаснало и престанало со својата работа. Претседателот д-р Јован Јоновски со неколку од поактивните членови го создале Македонското грбословно друштво кое продолжило со истите активности.
Зелце
Железнички
Зелце и неговите делови имаат три станици на Хановерската С-Железница: Летер, Зелце и Дедензен/Гимер, сите на линиите С1 и С2.
Македонско хералдичко здружение
„Македонски хералд“
Македонското хералдичко здружение го издавал гласникот „Македонски хералд“ во кој членовите на здружението објавувале статии за своите истражувања, биле коментирани општинските грбови и знамиња, се објавуваат хералдичките достигнувања кои се заведуваат во хералдичкиот регистар, како и статии од областа на фалеристиката, сигнуманистиката и амблематиката. МХЗ објавувал од броевите 1 (2005) до 10 (2016). Од број 11 (2018) тоа е издавано Македонското грбословно друштво двапати годишно, со меѓународен уредувачки одбор, со рецензирани статии.
Зелце
Железнички
Товарната станица Зелце е важна станица во Германија. Поседува 51 колосек, 6 главни пруги и работилници за вагоните и електричните локомотиви, во должина од 6 километри. Со повеќе од 200 воза дневно, станицата е една од најголемите во Германија.
Градски совет
Градскиот совет на Роненберг се состои од 39 членови.
Македонско хералдичко здружение
„Македонски хералд“
Покрај печатеното издание, „Македонски хералд“ е слободно достапен и на мрежното место на здружението.
Меѓународни активности
На 24. Конгрес на Меѓународната федерација на вексилолошки друштва (FIAV) во август 2011 година во Вашингтон, САД, здружението станало полноправен член на оваа престижна организација.
Македонското хералдичко здружение било логистичка поддршка за основање на Бугарското хералдичко и вексилолошко друштво (БХВО). На годишните собранија на БХВО редовно учествува делегација на МХЗ.
Зелце
Збратимени градови
Зелце е збратимен со следниве градови:
Македонско хералдичко здружение
Меѓународни активности
Претседателот на МХЗ присуствувал и на основањето на Хрватското хералдичко и вексилолошко друштво (HGZD), со кое развивало стручна соработка и пријателски односи.
Соработка имало и со Српското хералдичко друштво „Бели Орао“.
Членовите на здружението имале објавувано статии во специјализираните списанија: „Грб и Застава“ на Хрватското хералдичко и вексилолошко друштво, „Херолд“ на Бугарското хералдичко и вексилолошко друштво и „Глас хералда“ и „Оцило“ на Српското хералдичко друштво.
Стрелци
Стрелци — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Етимологија
Постои верување дека името на селото дошло од тоа што неговите жители биле добри стрелци и преку лето гаѓале орли со стрели.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во Кичевската Котлина, во северниот дел на подрачјето на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 820 метри. Од градот Кичево е оддалечено 6 километри. Стрелци се наоѓа на западните падини на планината Челоица.
Куќите на ова големо село се наоѓаат во подножјето на масивот Голи Рид, но и во доловите и на благите падини. Околни села се: Гарани, Шутово и Лазаровци.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Башица, Каменица, Покошта, Бара, Гола Мара, Брждане, Копиде, Варнина и Дојче.
Историја
Стрелци е старо село во Кичевско, кое најпрвин било населено само со словенско-христијанско население. Во средниот век, цар Душан ја приложил црквата „Св. Кузман и Дамјан“ („Св Врачи“) на манастирот Високи Дечани, а потоа во 1348 година го предал на манастирот Хиландар.
Селото се сретнува под истото име во втората половина на век во турските пописни дефтери, кога имало 32 словенско-христијански куќи, во кои имало 29 семејства и 3 неженети, сите христијани.
Од почетокот на век започнале да се населуваат Арбанаси во соседното село Гарани и од северна Албанија. Откако започнале да прават зулуми, Македонците почнале да се иселуваат, иако во тоа време броеле околу 30 домаќинства. Последен македонски род, кој се иселил во втората половина на век биле Трпчевски. Тие сега живеат во селото Лазаровци, а нивното маало во Стрелци се нарекувало Раковци.
Во втората половина на век, Стрелци веќе станало целосно арбанашко село. Во него постојано се населувале Арбанаси од соседното село Гарани. Први доселеници биле од родот Љукручевци.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото има услужни објекти.
Додека во селото живееле Македонците, во селото постоел чифлиг, чии сопственици биле браќата Ејуповци од Кичево. Земјата на чифлигот подоцна била продадена на доселените Арбанаси.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 95 жители, сите Албанци.
Во Стрелци живее албанско население, коешто во 1961 година броело 752 жители, додека во 1994 година бројот се зголемил дури на 1.274 жители.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Стрелци, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според пописот од 2002 година, во селото Стрелци живееле 1.421 жител, од кои 1.409 Албанци и 12 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.078 жители, од кои 1.009 Албанци, 1 Турчин, 1 останат и 67 лица без податоци.
Родови
Стрелци е албанско село. Муслиманското население во Стрелци потекнува од доселените родови од соседното село Гарани.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Љукручевци (45 к.), Емровци (19 к.), Имеровци (19 к.), Велиовци (10 к.), Каленџиовци (8 к.), Љошовци (7 к.), Коче (5 к.) и Цуре (3), сите овие родови првин се доселени од Гарани, а потекнуваат од предци доселени од областа Матија во северна Албанија кои се населиле на крајот од и почетокот од  век.
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Никручовци (30 к.), Каленџиовци (16 к.), Велијовци (3 к.) и Лошовци (4 к.), сите дошле од Гарани; Хетовци (2 к.), не знаат од каде се доселени.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0793 и 0793/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.284 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото во селото постоел храмот „Св. Илија“, како и средновековната црква „Св. Кузман и Дамјан“ („Св. Врачи“).
Форум
Форум е збор од латинско потекло и може да се однесува на:
Централна гранична теорема
Во теоретските и емпириските статистички истражувања во многу случаи не го знаеме обликот на основната маса, или тој значајно отстапува од нормалниот распоред. Но сепак користејќи ги резултатите на централната гранична теорема, можеме да го одредиме обликот на распоредот на аритметичките средини на примероците. Во теоријата за веројатност, се наведува дека централно гранична теорема (ЦГТ) во одредени дадени услови, ако основната маса има распоред со произволен облик, со аритметичка средина М и со варијанса σ2 во тој случај распоредот на аритметичката срединa на сите прости случајни примероци со големина n ќе тежи кон нормалниот распоред, кога n → ∞. Централно граничната теорема има голем број на варијанти. Во нејзината општа форма, независните случаjни променливи (непознатите) мора да бидат идентично распределени. Постојат различни варијанти на оваа теорема, во кои не е задолжително променливите да имаат идентична веројатност, под услов ниту една од нив да нема доминантно влијание на конечната маса. Во практика сосема логично се поставува прашањето: колкав треба да биде примерокот за да можеме да ја користиме централната гранична теорема. Потребната големина на примерокот зависи од обликот на распоредот на основната маса. Доколку распоредот на основната маса повеќе отстапува од нормалниот, дотолку е потребен поголем примерок, и обратно. Правило е дека за голем примерок се смета примерокот од 30 и повеќе елементи, односно кога n ≥ 30 ќе сметаме дека важи Централната гранична теорема. Примерокот помал од 30 елементи го нарекуваме мал примерок.
Класична централна гранична теорема
Нека {X1, ..., Xn} биде случаен примерок со големина n, а низата на самостојни и идентично распределени случајни променливи извлечени од распоредот на очекуваните вредности дадени од страна на µ и конечните варијанти (разлики) дадени од страна на σ2. Да претпоставиме дека сме заинтересирани за средина на примерокот од овие случајни променливи. Според законот на големи броеви, во просек примерокот конвергира на веројатност и речиси сигурно на очекуваната вредност µ како n → ∞. Класичната централна гранична теорема ја опишува големината и распоредниот облик на стохастички флуктуации околу детерминистичкиот број µ во текот на оваа конвергенција. Поточно, стои дека како што n се зголемува, распоредот на разликата помеѓу просекот на примерокот Sn и неговиот лимит µ, кога ќе се помножи со факторот √n (тоа е √n (Sn − µ)),ќе се добие приближно нормален распоред со средна вредност 0 и варијанса σ2. За доволно голем број на примероци распоредот на аритметичките средини на примероците е приближно нормален со средна вредност µ и варијанса σ2. Корисноста на теоремата е дека распоредот на √n(Sn − µ) пристапува нормално без оглед на обликот на распоредот на поединечниот Xis.
Други дополнителни теореми кои ја опишуваат централната гранична теорема се :
Lindeberg–Lévy ЦГТ
Lyapunov ЦГТ
Lindeberg ЦГТ
Multidimensional ЦГТ
База Јелчо (Антарктик)
База Јелчо (Атартик) е Чилеанска база на  Антарктик. Базата Јелчо е уште една од стратешките точки за развој на науката на Антарктикот. Трета од трите платформи со кои управува INACH на полуостровот Антарктик. Се наоѓа во близина на Јужниот Залив, островот Думер, и има предност што е многу блиску до популациите на подводна и копнена вегетација. Се наоѓа на брегот на Јужен Залив, Островот Думер. Базата Јелчо е чилеанска антарктичка станица сместена на островот Думер, околу 1.366 километри јужно од Пунта Аренас. Поради климата во оваа област, таа е достапна само во лето, што ги поттикна научниците да бараат алтернативни средства за изведување на студии во областа.
Таму, за прв пат, група чилеански истражувачи инсталираа станица за земање примероци што ќе им овозможи да ги измерат физичките, хемиските и биолошките одлики на водата во секторот. Имплементацијата е во рамките на Научната експедиција на Антарктикот (ECA) 54 спроведена од научници од Истражувачкиот центар Динамика на морски екосистеми на висока географска ширина (ИДЕАЛ) на Универзидад Аустрал де Чиле, и со логистичка поддршка на морнарицата и Чилеанскиот Антарктичкиот институт (Инах).
Умберто Гонзалес, директор на Центарот ИДЕАЛ, објаснува дека станицата е систем составен од линија со неколку сензори.
Инсталирањето на оваа станица за земање примероци ќе им овозможи на научниците да добијат информации за одликите на океаните како што се температурата, соленоста и присуството на кислород и јаглерод диоксид (CO2). Гонзалес додава „нашата хипотеза е дека водата во оваа област веројатно функционира како мијалник за CO2“. Односно, водата извлекува CO2 од атмосферата и делува како голем резервоар на стакленички гасови.
Станицата за земање примероци беше инсталирана на 6 февруари, а нејзините први резултати ќе бидат собрани во јануари и февруари 2019 година, кога следниот ECA - 55-ти - ќе се врати во базата Јелчо за да ги добие резултатите и да ја прераспореди станицата. „Идејата е дека ќе биде таму многу години, при што податоците за секој период ќе ги надополнуваат претходните години“, вели Гонзалес.
Срдечни поздрави до истражувачите и логистичкиот персонал во базата Јелчо (WAP CHL-11), третата од трите платформи управувани од INACH на Антарктичкиот Полуостров. Беше инаугуриран во 1962 година, а во 1986 година беше доделен од чилеанската морнарица, на Чилеанскиот антарктички институт. Имаше прекин, помеѓу 1998-2014 година, а во 2015 година беше повторно отворен за научни активности. Во моментов, Базата може да биде домаќин на 22 лица и се сместени неколку истражувачки проекти.
Базата Јелчо го зема своето име од чилеанскиот воен брод Јелчо познат по учеството во спасувањето на мажите од бродот „Истрајност“ на Ернест Шеклтон, кој се урна на Антарктикот во 1916 година со сите членови на екипажот.
Всушност, базата Јелчо 64° 52' јужно, 65° 35' западно, е уште една стратешка точка за развој на науката на Антарктикот. Се наоѓа во близина на Јужниот Залив, на островот Думер и има предност што е многу блиску до популациите на подводна и копнена вегетација. Станицата беше изградена во 1962 година од Чилеанската армија и беше дадена на INACH во 1980 година. Таа беше напуштена помеѓу 1998 и 2014 година и беше повторно отворена во 2015 година.
По нејзиното последно ремоделирање, стана од мала „подбаза“, изградено научно засолниште од 50 m², и имаше изградена површина од 200 m2, со сопствена лаборатории и зголемување на капацитетот за сместување, од неговите оригинални 7 кревети, до комплетирање на просторот за најмногу 15 луѓе.
Топонимија
Именуван е по Yelcho со кој командуваше Луис Пардо, кој ја спаси Експедицијата на Шакетон во 1916 година од [Остров на слон.
Историја
Изградбата на базата беше иницирана од Чилеанската морнарица за време на 16-та Антарктичка кампања на Чиле, а беше завршена во следната сезона, на 18 февруари 1962 година.
Википедија на галициски јазик
Галициската Википедија е издание на Википедија на галициски јазик, дел од фондацијата Викимедија. Ова издание има над 40.000 регистрирани корисници и над 93.000 статии заклучно со 5 ноември 2012 година, додека до 5 ноември 2012 имало 11 избрани статии.
Зрачен тек
Во радиометријата, зрачен тек или зрачна моќност е начин на изразување на моќта на елеткгромагнетното зрачење (вклучувајќи и инфрацрвената, ултравиолетовата и видливата светлина). Со ова може да се изрази вкупната израчена моќ од изворот, или вкупната моќ што озрачува дадена површина.
Единици
Единицата за зрачен тек по SI е ватот (W), што има димензии на „енергија/време“, т.е. џули/секунда.