cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чтец
Православни цркви
Чтецот може да носи расо, но најчесто само за време на богослужбите.
Негревска Река
Негревска Река или Негревчица — река во Источна Македонија и притока на Пехчевска Река.
Течение
Реката извира под Орлов Камен на планината Влаина, на надморска висина од 1.729 м. Таа претставува постојан водотек и има стрмно и каменливо корито со пороек карактер. Негревска Река минува низ селата Негрево, по кое и го добила името, и Чифлик пред нејзиниот влив во Пехчевска Река.
Чтец
Римокатоличка црква
Ова звање е класифицирано како едно од четирите помали чинови и во последниве неколку века им се доделувало само на оние кои се подготвувале да бидат ракоположени за свештеници.
Вирово
Вирово — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападниот дел на Општина Демир Хисар, чиј атар се издига до сртот на Плакенска Планина. Селото е ридско, на надморска височина од 840 метри.
Од општинското средиште градот Демир Хисар, селото е оддалечено 18 километри.
Атарот на селото зафаќа простор од, при што преовладуваат шумите со површина од 988,9 хектари, потоа пасиштата со 515,9 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 236,3 хектари.
Од север селото граничи со селата Слоештица и Мренога. На исток со селото Лесково. На југ со селото Церово. А на запад со селата Горно Крушје (општина Ресен) и со селата Плаќе и Свињишта (Општина Охрид).
Историја
Селото потекнува многу одамна, уште од римскиот период. Во турските тефтери се среќава уште од 1600 година. Селото се селело и денес постојат месностите Горно Вирово и Долно Вирово.
Првото училиште се споменува дека било создадено уште во 1873 година.
Многу интересен е фактот поврзан со ова село за време на Илинденското востание. Пред 2 август четите се собрале во Вировската рудина кај чешмата Еврејка и од таму се упатиле за Смилево кога и го ослободиле. Во Вирово тогаш биле изработени неколку црешови топчиња кои биле употребени за време на востанието. Во Вирово била и работилницата - леарница за изработка на бомби и куршуми.
Вировската чета била приштабска задолжена непосредно за заштита на востаничкиот штаб на чело со Даме Груев. Во четата бил и Лозан Штрковски со неговиот брат Трајче. Тие учествувале и во одбраната на Смилево на 28 август 1903 година. Во Вировска Планина (на географските карти ја има како Плакенска Планина) за време на Илинденското востание се одиграла една од најголемите битки. По освојувањето на Смилево и Крушево од страна на Турците, востаниците и народот се повлекле во Вировска Планина. Со нив биле и Даме Груев и Никола Карев.
Непосредно над подножјето на Вировска Планина востаниците формирале одбранбен бедем кој Турците и по неколку офанзиви и по огромни загуби не успеале да го пробијат. Вирово тогаш е по вторпат до темел изгорено.
Стопанство
Вирово е занаетчиско село во кое работат поголем број валавици.
Со занаетот, во шеесеттите и седумдесеттите години од XX век, селото доживело подем и станало едно од најбогатите села во Демир Хисар. Неговите валајчари работат во Црна Гора, Косово, Јужна Србија и цела Македонија.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Вирово имало 350 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вирово имало 400 жители.
Во Вирово, поради емиграцијата на населението бројот на жители двојно се намалил. Така, во 1961 година селото броело 461 жител, а во 1994 година 217 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 151 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 56 жители, од кои 53 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Селото Вирово во целост е населено со Македонци од православна вероисповед. Родови кои живеат во селото се: Штрковци се доселиле од охридското село Волино каде имаат роднини со име Шкуртевци, Деспотовци, Солунчевци, Лазоровци, Костевци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Сопотница.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Жван, во која покрај селото Вирово, се наоѓале и селата Жван, Мренога, Радово, Слоештица, Сопотница, Суво Грло и Церово. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Вирово, во која влегувале селата Боиште, Вирово, Лесково и Церово.
Валавници
Најзнаменит дел од Вирово се валавиците (за валање на рачно ткаено платно - сајак) и вировите (за валање на веленца - јамболии).
Нив ги имало осумдесетина, а денес е останата е една валавица т.е. валавицата на познатата валајчарското семејство на Велјан Штрковски. Иако се Штрковските валавици под заштита на Министерството за култура како „споменици на културата“ ништо не е направено тие да се заштитат.
Валавиците потекнуваат уште од античко време. Теофраст, авторот на „Карактери“ кажува дека и татко му бил валавичар на платно. За Вирово и валавиците во 1967 година во Кан, Франција е прикажан документарен филм во режија на Мето Поповски, а сценарио на Петре М. Андреевски. Снимени се многу други документарни филмови за Вирово, за валавиците и валавичарите кои се прикажувани во многу земји во светот.
Иселеништво
До 1952 година иселеници од селото имало во Романија (2 семејства), Канада (2 семејства), Бугарија (1 семејство) и во Битола (3 семејства).
Иселеништвото продолжило и потоа што може да се види по падот население од 1953 година до денес.
Галерија
Валавици
Пјер Реверди
Пјер Реверди (француски: Pierre Reverdy, роден на во  - починал на  во ) — француски поет и писател, приврзеник на движењето надреализам, дадаизам и кубизам.
Рани години
Пјер Реверди е роден на во, Франција. Неговиот татко се занимавал со лозарство, додека неговите предци биле каменоделци и вајари чии дела биле специјално подготвувани за цркви. Податоците за детството на Пјер Реверди и неговите рани години се малку и се нејасни. Познат е фактот дека татко му го научил да чита и пишува. Некои извори тврдат дека за време на раѓањето на Реверди, мајка му била омажена жена, чиј сопруг живеел во Аргентина. Покрај тоа, пак, се верува дека мајка му и татко му не можеле да се венчаат до 1897 година. .
Париз
Реверди пристигнал во Париз во октомври 1910 година, каде се посветил на пишувањето. Таму во уметничката енклава околу Bateau-Lavoir, се запознал со Гијом Аполинер, Макс Жакоб, Пабло Пикасо, Жорж Брак, Амедео Модиљани, Андре Бретон. Сите тие доаѓале за да се восхитуваат на поезијата на Реверди. Во 1915 тој објавил мала збирка на поезија. Втората компилација која излегла во 1924 година, насловена како „Les épaves du ciel“, му донела огромен успех. Стиховите во делото се кратки, фрагментарни, зборовите пресоздаваат остри визуализации, обемот им е литературен еквивалент на пластична уметност, практикувано од сликари и вајари кубисти. Во првиот надреалистички манифест, Бретон го нарекол на Реверди „најголемиот поет на времето“. Луј Арагон, пак, вели за него дека е нивниот „непосреден старешина, поет за пример“. Во 1917 година, заедно со Гијом Аполиндер и Макс Жакоб го основале списанието „Nord-Zud“ што вклучувало многу дадаистки и надреалистички коментари. Шеснаесет изданија биле објавени од 15 март 1917 до 15 октомври 1918 година. Се смета дека идејата за името на периодичното издание била инспирирана од отворањето на нова линија на париското метро од Монмартр до Монпарнас. Тоа било и намерата на Пјер Реверди да ја обедини виталноста на овие две соседства.
По природа Пјер Реверди бил мрачен човек, поради тоа и се држел настрана од френетичкиот свет на боемскиот Париз. Во 1926 година, за време на ритуален чин, кој означувал откажување од материјалниот свет, тој изгорел многу од своите ракописи пред очите на своите пријатели. Го прифатил католицизмот и се преселил заедно со неговата сопруга, Хенриета, во мала куќа во близина на бенедиктинската опатија во Солем. Тоа место се претворило во негов дом во наредните 30 години.
Повлекување во изолација
Додека живеел во Солем, напишал неколку збирки поезија, вклучувајќи ги „Sources du vent“, „Ferraille“ и „Le Chant des morts“. Покрај тоа објавил и две дела со критички карактер насловени како „En vrac“ и „Le livre de mon bord“. За време на Втората светска војна, кога Франција била окупирана од Германија, Реверди станал партизан. По ослободувањето на Париз од нацистите, борците од Францускиот отпор ја презеле одговорноста за фаќање и апсење на францускиот предавник и германски шпион Барон Луј де Вауфреланд.
Личен живот
Една од најпознатите долготрајни врски на Пјер Реверди била со дизајнерката Коко Шанел. Нивната романса траела од 1921 до 1926 година. Откаковрската им прекинала, тие продолжиле да одржуваат пријателски односи речиси 40 години. Пјер Реверди во тоа време многу го засакал американскиот џез, кој во тоа време собирал голема популарност меѓу париските жители, но ваквиот ноќен живот Коко не го поднесувала. Дизајнерката сепак му претставувала неопходна компонента во неговата поетска продукција. Таа го охрабрувала, му помагала околу неговите креативни можности и дури успеала да му ја стабилизира неговата финансиска нестабилност, на тој начин што тајно ги купувала неговите дела преку неговиот издавач.
Пјер Реверди, се претпоставува дека не бил свесен за соработката на Шанел со нацистите за време на војната. Додека тој бил убеден во беспомошноста на жените, како ранлив пол, наскоро утврдил дека Шанел била манипулирана од мажи кои ја убедиле да стане шпион на Германците. Уште повеќе, како предан католик, Пјер Реверди успеал да ја ослободи Коко од сопствените прекршоци. Нивната врска била толку голема и силна што во 1960 година, кога почувствувал дека многу бргу ќе почине, Пјер напишал поема за жената која ја сакал цели 40 години. .
Пјер Реверди починал на година.
Кнежевство Фирстенберг
Фирстенберг (Fürstenberg) — грофовија, а подоцна и кнежевство, на Светото Римско Царство во Швабија, денес во јужниот дел на Баден-Виртемберг, Германија. Со него владеела династијата Фирстенберг.
Историја
Грофовијата се појавила кога Егино IV, гроф на Урах кога се оженил, при што наследил големи делови од Војводството Церинген по смртта на војводата Бертолд V во 1218 година, и првично била наречена Грофовија Фрајбург. Внукот на Егино, грофот Хајнрих започнал да се нарекува себеси по неговата резиденција, замокот Фирстенберг, околу 1250 година.
Грофовијата била поделена во 1284 година помеѓу себе и долната грофовија Дилинген и повторно во 1408 година помеѓу Фирстенберг-Фирстенберг и Фирстенберг-Волфах.
Во текот на вековите, различни грофови и кнезови ги прошириле своите територии кон Ландгрофовијата Бар, Господствата Гунделфинген, Хаузен, Хајлигенберг, Хевен и Мескирх и Ландгрофовијата Штилинген во Германија; како и имоти околу Кршивоклат (Pürglitz), Бохемија, Тавиковице (германски: Taikowitz) во Моравија и Вајтра во Австрија.
Во 1667 година, Фирстенберг-Хајлигенберг била издигнато во кнежевство и добило глас во Рајхстагот. Во 1744 година, неколку територии на Фирстенберг биле повторно обединети како Кнежевство Фирстенберг-Фирстенберг, откако сите гранки освен една на династијата исчезнале.
Во 1806 година, Рајнскиот Сојуз го распуштил Фирстенберг. Поголемиот дел од територијата била дадена на Баден; помали делови биле доделени на Виртемберг, Хоенцолерн-Зигмаринген и Баварија.
Географија
До 1789 година, територијата се состоела од пет поголеми одвоени делови, како и на неколку помали ексклави. Петте поголеми делови биле:
Помали ексклави ги вклучувале градовите Трохтелфинген и Хајинген.
Баракли (Серско)
Баракли или Бајракли (Βαλτερό, Валтеро) — село во Долна Џумаја во Серски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 22 километри северозападно од градот Сер и на 4 километри источно од Долна Џумаја.
Селото се наоѓа на надморска височина од 29 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Демирхисарската каза во составот на Отоманското Царство. Селото било населено со мешано население.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 120 семејства со 40 Турци и 330 Македонци
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 300 Македонци, 300 Турци, 100 Черкези и 30 Цигани. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 480 македонски гркомани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција.
Во 1927 година, селото било преименувано во Валтеро.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 99 грчки семејства со 436 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 2306 лица, додека во 1940 година селото броело 3114 жители.
Српска пропаганда во Македонија
Српската пропаганда е разгранет систем за ширење на српското национално чувство, култура, јазик, идеја и влијание меѓу населението во Македонија. Нејзиниот пробив започнува по обединувањето на Кнежевството Бугарија и Источна Румелија, ноемвриската војна од 1885 година и засилувањето на Бугарската пропаганда во Македонија.
Појава
Основите на српската пропаганда се наоѓаат во Начертанијето на Илија Гарашанин од 1844 година. Во овој програмски документ кој се однесувал на надворешната политика на српската влада било констатирано дека кнежевството Србија не може да се задржи на неговите тогашни граници и дека треба да се стреми:
Во 60 - тите години на 19 век, Гарашанин го испратил Стефан Верковиќ во тајна политичка мисија во Македонија. Меѓутоа српската пропаганда во тој период била слаба и далеку од создавање на Срби во Македонија. Според самиот Верковиќ неговата мисија била:
Верковиќ уште во 1850 година се движел низ Македонија, а од 1855 година за постојано се населил во Сер каде работел како антиквар. Постепено тој станал одговорен за тајната активност и политичка пропаганда на српската влада во Источна Македонија. Засилувањето на српската пропаганда ќе дојде по 1868 година, односно по 1885 година.
Пробив
Во 1868 година српската држава ги променила средствата за водење на пропагандата и по иницијатива на самата влада во Белград бил формиран еден Просветен одбор кој требало да се грижи за отворање на српски училишта во Стара Србија и Македонија, снабдување на овие училишта со кадар и учебници со што започнал процесот на посрбување во Македонија. Голем придонес за оваа идеологија дал еден од нејзините првенци, историчарот Милош Милоевиќ (1840-1897) кој идеолошки предводел многу од овие дејства.
Од 1868 до 1878 година овој одбор успеал да отвори 61 училиште во Стара Србија и Македонија. Меѓутоа во текот на Српско-турската војна од 1876 до 1878 година српските училишта во Македонија биле затворени, а останало само она во Тетовско кое било раководено од месен учител.
Во тој период активност пројавил еден комитет формиран од страна на емигранти од Стара Србија и Македонија. Комитетот бил формиран во 1877 и бил под раководство на архимандритот Сава кој барал од Берлинскиот конгрес, Македонија и Стара Србија да и припаднат на српската држава. По налог на архимандритот Сава двајца членови на комитетот објавиле статии, а подоцна брошури и еден календар, во кои наводно се докажувал српскиот карактер на населението во Македонија.
Во периодот од 1881 до 1885 година биле определени српските претензии во Македонија, на југ до Леринско и Струмичко, во овој период биле поставени начелата за пропагандно дејствување, а било донесено решение повторно да се отворат српските училишта. Првите знаци на посилно истапување на српската пропаганда биле митинзите во Белград, Ниш и Врање на кои биле донесени резолуции, а истите тие подоцна биле испечатени во вид на брошури.
Во 1885 година бил испечатен и календарот Вардар и тоа во 4 000 примероци по што бил растурен во Македонија, во сите овие печатени материјали се потенцирал српскиот карактер на населението во Македонија.
Засилување
До засилување на српската пропагнада доаѓа по обединувањето на кнежевството Бугарија и Источна Румелија во 1885 година и по неуспехот на Србија во Српско-бугарската војна. Тогашните српски владеачки кругови истакнале потребата од:
Затоа српската влада побарала од Високата порта да се препечатат српските учебници за српските училишта во Македонија, што и било одобрено, а од друга страна бидејќи Србија немала своја црква во Македонија, требало да се добие поддршката на Цариградската патријаршија.
Во август 1886 година во Белград било организирано пропагандното друштво св. Сава, кое било задолжено да печати и растура пропагандни книги и брошури, а при него биле отворени и две училишта, едно подготвително кое траело две години, како и вечерно училиште. Првото училиште било наменето за создавање на училиштен кадар за Македонија, а во второто било наменето за описменување на македонските печалбари. Во текот на 1887-1888 година, со поддршка на српската влада, друштвото св. Сава успеало да отвори 37 училишта во Стара Србија и Македонија а во нив работеле 54 учители. Идната учебна година бројот на училиштата се зголемил на 42.
Македонско движење и српската пропаганда
Со цел да се ослабат позициите на бугарската пропаганда во Македонија, во првиот период од своето делување српската пропаганда има отворен македонистички настап, отворено се поддржуваат македонските асоцијации и друштва со цел на тој начин да се ослабне бугарската пропаганда.
Македонизмот на српската пропаганда се гледа во поддршката на разни македонски асоцијации како што е Тајниот македонски комитет или Друштвото Србо-Македонци. Целта на српската пропаганда не е да се заштити македонскиот национален идентитет туку тоа е правено од дневно политички интереси со што се внесувал дополнителен антагонизам во Македонија.
Треба да се истакне дека и покрај тоа што меѓу овие македонски асоцијации и дејци делувала српската пропаганда сепак тие манифестирале силна македонска национална свест.
Солунски вилает
Кога во учебната 1887/88 година ќе дојде до училиштен бунт и ќе бидат исклучени 38 ученика, меѓу нив ќе делува Петар Карастојановиќ српскиот конзул во Солун и ќе успее да убеди 33 исклучени ученици да заминат во Белград каде требало да го продолжат своето образование. Меѓу овие ученици ќе се најдат идните македонски дејци како што се: Дамјан Груев, Петар Поп Арсов, Крсте Петков Мисирков, Никола Наумов, Христо Поп Коцев и многу други.
Во Белград најпрво им биле сменети презимињата и целта на српската пропаганда била да направи од нив орудие за остварувања на српските интереси во Македонија. Меѓутоа веќе во 1889/90 година тие го напуштаат Белград и заминуваат во Софија.
Во 1892 година во Солун било отворено првото основно српско училиште со што се создале услови за пробив на српската пропаганда во Солунскиот вилает. Отворањето на ова основно српско училиште се обидело да го искористи пропагандното српско друштво ''Св. Сава'' и тиа испланирале посета на ова училиште и притоа сакале да одржат богослужба на црковно - словенски во некоја од патријаршиските цркви но не успеале во својата намера.
Српската пропаганда во Солунскиот вилает била многу слаба и нејзиното влијание одвај се почувствувало во Гевгелиско, Воденско, Дојранско, Кукушко, Тиквешко и Ениџевардарско.
Дополнително на тоа српските пропагандисти во ова училиште донеле сиромашни албанчиња од Поречието, Србија и од други краеви. Со ова делување во Азот, српската пропаганда го зголемила антагонизмот во Македонија кој и онака постоел, дошло до поделба на населението на србомани и бугарофили, се свртеле татко против син, брат против брат.
На овој српски пробив се обидел да се спротивстави Петар Поп Арсов, но неговиот авторитет се обидела да го искористи Егзархијата за своите интереси и затоа Арсов го напуштил Азот.
На 3.06.1897 година во Солун, Пејчиноски ќе го организира нападот против членовите на Бугарското тајно револуционерно братство. Во нападот ќе учествуваат србинот Александар, црногорeцот Никола Бабаковиќ и Ташко кој бил родум од селото Магарево. Во нападот ќе биде убиен Христо Ганов додека пак Иван Гарванов бил ранет. Учесниците во нападот подоцна биле уапсени, а Пејчиноски бил ликвидиран од терористите на ТМОРО.
Во почетокот на 1898 година српската пропаганда отворила српско училиште во Кукуш. Подготовките ги водел црногорецот Јован Јовановиќ кој исто така бил замешан во убиството на Христо Ганов. Тој успеал да издејствува преку поткуп кај Кајмакамот отворање на српско училиште. Но набргу училштето било нападнато од Кукушани, тие ги искршиле вратите и прозорците на училиштето, го претепале учителот и му се заканиле на сопственикот на куќата, која ја изнајмил за училиште, дека ако уште еднаш ја изнајми за српско училиште ќе ја запалат. Но Јовановиќ добил засилување од двајца црногорци, меѓу кои бил и Никола Бабаковиќ, притоа Јовановиќ носел два пиштола и истакнал дека не се плаши од никого и дека Кукуш е српски град. Меѓутоа по неколку дена дошла истражна комисија од Солун, а Кајмакамот останал без својата служба. Сопственикот на куќата која ја изнајмувал за српско училиште бил принуден да се откаже од изнајмувањето, а Јован Јовановиќ морал да го пресели српското училиште во турскиот дел од градот со што бил изолиран од Македонците.
Кон крајот на 19 век српската пропаганда во Солун имала 2 класни и 2 основни училишта но успехот бил привиден бидејќи во 1903 година во Солун имало околу 15 србомански куќи. И покрај сите обиди српската пропаганда не успеала да го засили своето влијание во Јужна Македонија, а тоа се потврдува од извештајот на рускиот конзул од Солун Николај Гирс во кој тој истакнува:
Реорганизација
Во 1890 година во Белград се одржало советување на српските конзули и министерството за надворешни работи, на оваа средба дошло до реорганизација во работата на српската пропаганда во Македонија. Било решено со српската пропаганда да раководат српските конзули и да дојде до нивно територијално разграничување, секој конзул да раководи во вилаетот каде е поставен.
Секој конзул бил одговорен пред српското министерство за надворешни работи и на тој начин пропагнадата се нашла под директна контрола на државата, а било решено буџетот за пропаганда од 200 000 да се зголеми на 300 000 динари, да се формира еден одбор од тројца членови како советодавен орган на министерството за надворешни работи, пропагандниот центар од Цариград да се пренесе на терен во Македонија, односно во Скопје, Битола и Солун, меѓу другото српските конзули биле задолжени да се грижат за црковно-училишните работи во своите реони.
Оваа реорганизација постигнала успех. За неколку години биле создадени црковно-училишни општини и тоа во: Кичево, Галичник, Дебар, Крушево, потоа во Куманово, Кочани, Кратово, Берово, а во 1892 година во Гостивар, Крива Паланка и Штип.
Српска вооружена пропаганда
Првата српска чета била формирана по Мајскиот преврат од страна на Милорад, Васе Јовановиќ и Лука Ѓеловиќ. За војвода на оваа чета бил поставен Илија Славе, а за негов помошник бил назначен Ангелко Алексиќ кој бил со потекло од Гостиварско.
Првите чети биле формирани од Македонци и тоа од Кратовско, Кумановско и Порече. За водачи на четите во почетокот биле поставувани старите арамии, постепено биле назначувани и офицери од српската војска, а за прв српски војвода во Македонија бил назначен Мицко Крстевски.
Прв организатор на четничка акција на теренот бил Аксентије Бацетовиќ. Тој воспоставил два горски штаба за Источното и Западното Повардарије, ваквата поделба останала сè до Балканските војни.
Први раководители на овие горски штабови биле полковникот Илија Јовановиќ-источно повардарие и капетанот Сретен Рајковиќ за западното повардарие. Раководителите на горските штабови биле бирани од младите офицери кои сакале да учествуваат во движењето, а тие морале да поднесуваат извештаи до Централниот комитет.
Ранетите и болните четници кои не можеле да бидат префрлани во Србија биле згрижувани по србоманските села во Македонија, во просториите на српскиот конзул во Скопје,каде др Михаил Шушкаловиќ ги лекувал со што почнала да егзистира илегална четничка болница. Четниците исто така биле лечени и во интернатот на српската гимназија во Скопје, а биле прифаќани и од српските хуманитарни друштва како што биле: Српски браќа и Коло на српските сестри.
Филип Петровски
Филип Петровски — македонски политичар, библиотекар, универзитетски професор, и поранешен директор на Државниот архив на Република Македонија.
Животопис
Филип Петровски е најстарото дете на Тихомир Петровски и Маринела Петровска (м. Кузмановска). Основното образование го стекнал во основното училиште „Крсте Петков Мисирков“ во Куманово. Образованието го продолжил во средното училиште „Гоце Делчев“ (генерација 1986–1990) во родниот град. По завршувањето на средното образование заминал во војската на Југославија како дел од 63. падобранска бригада во Ниш. Служејќи го воениот рок, поминал два месеци во Словенија и еден месец во Хрватска во 1991 година, каде бил сведок на распадот на Југославија.
Во 2006 година ги завршил магистерските студии по меѓународно право и политика на тема: „Реформа на системот за колективна безбедност на ООН“, под менторство на професорот Тања Петрушевска. Во 2010 година, Петровски станал доктор на политички науки на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања. Подоцна, тој бил избран за виш соработник на Институтот за национална историја при Универзитетот „Свети Кирил и Методиј“ во Скопје, но набргу неговиот избор бил поништен поради процедурални пропусти.
Во 2012 година бил избран за доцент на универзитетот „Евро-Балкан“ во Скопје. Во билтените од 2012 година на Универзитетот Евро-Балкан не постои реферат за избор на д-р Петровски во доцент.
Семејство
Петровски е оженет и татко на едно дете.
Политичка кариера
Во 1997 година, како апсолвент на Филозофскиот факултет во Скопје, тој бил еден од водачите на студентските протести против наставата на албански јазик на Педагошкиот факултет во Скопје. Истовремено, до 2000 година бил претседател на Унијата на млади сили на ВМРО-ДПМНЕ. Од 1997 до 2001 година бил член на Извршниот комитет на ВМРО-ДПМНЕ. Покрај овие функции, во периодот од 1998 до 2001 година бил пратеник во Собранието на Република Македонија. Во 2001 година, со одлука на Владата на Република Македонија бил назначен за конзул во Њујорк, при што под негова одговорност биле Северна, Средна и Јужна Америка. По промената на власта во 2002 година, Петровски бил сменет од конзулската позиција во САД, поради наводно недолично однесување, предизвикување јавни инциденти и незадоволителни резултати во работата. Подоцна, тој ги демантирал таквите тврдења.
Во 2003 година, на конгресот на ВМРО-ДПМНЕ во Охрид, Петровски бил дел од штабот на Марјан Ѓорчев, кој бил кандидат за претседател на партијата. Потоа, тој му се придружил на Никола Груевски и станал дел од партиската комисија за надворешна политика. Во 2009 Петровски станал член на партијата Обединети за Македонија, каде ја извршувал функцијата потпретседател на партијата. Во 2010 поднел оставка поради несогласувања со партискиот претседател Љубе Бошковски. На изборите во 2011 година настапил со својата нова партија Демократска десница, но по изборниот неуспех ја припоил партијата кон ВМРО-ДПМНЕ.
Поради своите ставови и политички гледишта, Петровски бил следен од македонската тајна полиција и за него било отворено политичко досие со шифрата „Марта“, при што тој бил опишан како опасен за уставниот поредок на Република Македонија. Целото досие било објавено во дневниот весник „Македонија денес“, во девет продолженија, во 2000 година.
Колкерхајде
Колкерхајде (Kolkerheide) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Босалан Махала
Босалан Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Фирстенберг-Волфах
Фирстенберг-Волфах (Fürstenberg-Wolfach) — поранешна грофовија во западниот дел на денешната сојузна покраина Баден-Виртемберг, Германија, дел од тогашното Свето Римско Царство. Се наоѓала во областа околу Волфах. Била создадена со поделба на Грофовијата Фирстенберг во 1408 година. Со исчезнување на својата гранка од династијата Фирстенберг во 1490 година, била наследена од грофовите на Фирстенберг-Бар.
Културно наследство на Македонија во Општина Центар
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Центар според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
1 Заедно со Општина Чаир.
ОУ „Мустафа Кемал Ататурк“ - Пласница
Основно училиште „Мустафа Кемал Ататурк“ (официјално: Основно општинско училиште „Мустафа Кемал Ататурк“ - Пласница; скратено: ООУ „Мустафа Кемал Ататурк“; во минатото: ОУ „Стив Наумов“) — централно основно училиште во селото Пласница. Училиштето се наоѓа на самата атарска граница помеѓу селото Пласница и селото Преглово.
Денес, училиштето е именувано по основачот на Турската Република, Мустафа Кемал Ататурк, додека во минатото училиштето го носело името на народниот херој Стив Наумов.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа на самата атарска граница помеѓу селата Пласница и Преглово.
Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.
Градба
Училиштето било целосно обновено во 2014 година со околу 300.000 евра помош од страна на турската владина агенција ТИКА.
Список на амбасадори на Србија
Во продолжение е список на амбасадорите на Србија наведени по држави. Во загради се ставени и соседните држави за кои тие се одговорни.
983
983 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 983 година од новата ера, 983. од првиот милениум, 83. од X век и четвртта од 980-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6491 и 6492 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5733 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4743 и 4744 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1736.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 983 година се протега во 3619 и 3620, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3679 и 3680 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1526. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 372 и 373 исламска година.
Паденштет
Паденштет (Padenstedt) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 – штафета 4х200м краул во женска конкуренција
Квалификациите и финалето за 4x200м жени штафета краул се одржаа на 30 јули 2009
Медалисти
* Пливачи кои учествувале само во квалификациите, но добиле медал.
NGC 5357
NGC 5357 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5357 се споменува и како ESO 445-78, MCG -5-33-32.
Откривање
Телото е откриено на 30 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5357 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5357 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 55 м 59,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 20' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 23°.
Други поделби
Проучување на NGC 5357 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49534. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 371; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Сошанска Река
Сошанска Река — река која извира високо на планинскиот масив Илинска Планина. Поминува низ селото Сошани и на крајот се влева во реката Сатеска.
Поголеми извори што ја сочинуваат реката се: Шаго, Упешти и Бозон. Во минатото жителите на Сошани водата од реката ја користеле за водениците што се наоѓаат на нејзиното корито, кои ги имало во поголем број, за наводнување на полето и за напојување на добитокот.
Список на производители на цврстосостојбени двигатели
Ова е список на производители на цврстосостојбени двигатели (ЦСД или SSD) за сметачи. Списокот наведува дали фирмата произведува тврди дискови или блиц-складови. На него не се наведени оние што произведуваат поединечни делови од двигателот, како да речеме управувачи за блиц-складови.
Камотско Море
Камотско Море — мало море во состав на Филипините, сместено меѓу Источните и Централните Висаи. Се граничи со островите Лејте на север и исток, Бохол на југ и Себу на запад. Поврзано е со Бисајското Море на северозапад преку Бохолското Море и Канигајскиот и Себуанскиот Проток на југ. Поважни острови во Камотското Море се групата Камотес и Мактан.
Најголеми градови во приморското подрачје се Ормок и Бајбај на Лејте и Себу на Себу.
Сафранболу
Сафранболу (турски: Safranbolu; Σαφράμπολις, Сафраболис) - гратче во покраината Карабук во регионот на Црното Море во Турција. Станува збор за 9 км северно од градот Карабук, 200 км северно од Анкара и околу 100 км јужно од брегот на Црното Море. Историските имиња на градот на грчки биле Теодорупол(ис) (Θεοδωρούπολις, односно градот Теодор(ус) или женски Теодора), а подоцна Сафрампол(ис) (Σαφράμπολις). Неговите поранешни имиња на турски биле Залифре и Тараклиборлу. Бил дел од покраината Кастамону до 1923 година и од покраината Зонгулдак помеѓу 1923 и 1995 година.
Според пописот од 2000 година, населението на округот било 47.257, од кои 31.697 живееле во градот Сафранболу. Областа зафаќа површина од 1,000 км2, и градот се наоѓа на надморска височина од 485 м.
Името на градот потекнува од „ шафран “ и грчкиот збор полис (πόλις) што значи „град“, бидејќи Сафранболу бил трговско место и средиште за одгледување шафран. Денес, шафранот сè уште се одгледува во селото Давутобаси на исток од Сафранболу, со патна оддалеченост од 22 километри.
Сафранболу бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 1994 година поради неговите добро сочувани куќи и архитектура од отоманската ера.
Надворешни врски
41.24939°N, 32.6832°W
Голубарница
Голубарница (позната и како Голубарник или Орле) — пештера во Поречието, во близина на селото Белица. Долга е околу 100 метри, и е една од поубавите пештери во реонот на селото. Во неа има многу процепи и недостапни места. Во оваа пештера е изворишниот дел на реката Белешница. Позната е по специфичните лилјаци, уникатниот бисер и загадочниот човечки череп.
Местоположба
Пештерата се наоѓа на ридот Дафпат, а од селото Белица е оддалечена околу 1,6 км на исток. До Гулабарница може да се дојде по одлично обележана патека, притоа одејќи со средно темпо од околу еден час. Отворот на пештерата има јужна експозиција и се наоѓа на надморска височина од 868 метри, височина која е за околу 300 метри повисока од селото Белица.
Лилјаците од Голубарник
Оваа пештера е дом на неколку вида на лилјаци, од кои се мал потковичар (Rhinolophus hipposideros), јужен потковичар (Rhinolophus euriale), мехелиев потковичар (Rhinolophus mehelyi) и долгокрилест лилјак (Miniopterus schreibersii). Лилјаците ја користат пештерата како место за презимување (хибернација), одгледување на младите и засолниште во топлиот период на годината. Заради овој факт, во 2012 година во оваа пештера треба да се одржи манифестацијата „Ноќ на лилјаците“, која е традиционална и во Европа се одржува од седумдесеттите години.
Бисерот од Голубарница
За време на едно екпедитивно истражување на СД „Пеони“ бил пронајден многу редок примерок на пештерски бисер, стар илјадници години. Спелеолозите тврдат дека бисерот е уникатен карцитен феномен и дека досега во Македонија е единствен со толкава големина.
Черепот од Голубарник
СД „Пеони“ откриле остатоци од човечки череп и коски од екстремитети. За черепот и коските спелеолозите претпоставуваат дека се многу стари, а можеби и остатоци од праисторискиот човек. Черепот случајно го открил еден од членовите на друштвото осветлувајќи еден процеп во пештерата. До отворот каде што има череп на човек може да се влезе од друга страна. Досега на територијата на Европа најстарите човечки остатоци датираат од 200.000 до 800.000 години пред нашата ера. Во Македонија сè уште не е откриен толку стар човечки остаток, па ова кога би излегло вистинито би бил најстариот откриен предок.
Спелеолошки парк
До Министерството за животна средина од страна на спелеолошкото друштво „Пеони“ било поднесено барање местото Белица да биде прогласено за спелеолошки парк. Барањето се однесувало на три пештери од овој реон и тоа: Голубарник, Лапарник и Момичек, кои треба да бидат заштитени со законот за природни реткости и убавини.
NGC 7783/1
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7783/1 се споменува и како NGC 7783B, UGC 12837, MCG 0-60-59, KCPG 595B, CGCG 381-60, VV 208, Arp 323, NPM1G +00.0650.
Откривање
Објектот е откриен на 9 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7783/1 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7783/1 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 54 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 22' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 7783/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72808. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 215; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 587. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 431.
Список на екипи и велосипедисти на Вуелта а Еспања 2012
Списокот подолу содржи 22 екипи и 198 велосипедисти, кои започнале на Вуелта а Еспања 2012, која започнала на 18 август и се очекува да заврши на 9 септември.
Викитекст
Викитекст или вики-означување (англ. wiki markup) е лесен јазик за означување кој се користи за пишување на страници на викија, како на пр. Википедија, и претставува упростена алтернатива/посредна варијанта на HTML. Крајната цел е да биде претворен од википрограмот во HTML, што потоа му се служи на прелистувачот.
Стандардизација
Creole е викијазик за означување кој има за цел да биде „заеднички викитекст за примена на различни викија“. Постојат неколку википогони што користат Creole. Верзијата 1.0 на техничките одлики е издадена во јули 2007.
Литјенхолм
Литјенхолм (Lütjenholm; Lilholm, севернофризиски: Läitjholem) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Вавдос
Вавдос — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Гегаркуник
Гехаркуник (Գեղարքունիք) е покраина во Ерменија. Се наоѓа на истокот од земјата и се граничи со Аџербајџан. Со своите 5.348 км2, Гехаркуник е најголема покраина по површина во Ерменија. Како и да е приближно 1.278 км2 од нејзината територија е прекриена со вода, односно со езерото Севан, кое воедно е и најголемо езеро на Кавказ, а и најголема туристичка атракција во регионот. Главен град е Гавар.
Покраината ја вклучува и ерменската енклава Арцвашен, која е опколена од Азербејџан. Неа ја контролираше Азербејџан сè додека не заврши војната во Нагорно-Карабах.
Гехаркуник се граничи со:
Саша Барон Коен
Саша Барон Коен (роден 13 октомври 1971 во Сари, Англија) добитник на BAFTA, номиниран за Emmy Англискиот комичар кој е познат по своите успешни комични ликови Али Џи (MC и гангстер), Борат (казахстански репортер) и Бруно (стереотипен австриски (геј) моден репортер).
Позадина
Барон Коен е роден во Стејнс во Сари во Еврејско семејство од средната класа, вториот од трите сина на Џералд и Даниела Барон Коен. Татко му е сопственик на продавница за машка облека во Пикадили а по потекло е од Велс, додека пак неговата мајка е од потекло од Израел. Тој учеше во Хабердаршкото училиште за момчиња, приватно училиште во Елстри а потоа замина да студира историја во Хрисовиот Колеџ, Кембирџ. Во Кембриџ, тој глумеше во претстави како Сирано де Бержерак и Виолинист на покривот. Тој исто така беше активен член на Еврејското младинско движење, Habonim Dror. Саша Барон Коен настапуваше со драмскиот клуб Cambridge Footlights, иако помалку беше активен во клубот отколку неговиот долгогодишен соработник Ден Мазер и не беше толку ангажиран во нивните поголеми ревии. Барон Коен ја напиша историската теза за универзитетот во Кембриџ во врска со Улогата на Евреите во Американското Движење за Цивилни права.
Тој е свршен со Австралијанската глумица Исла Фишер. Парот планира да се венча во традиционална Еврејска церемонија. Фишер се заколна на преобратување во Јудаизам пред венчавката и го доби благословот на Коеновите родители
Барон Коен е втор братучед на Универзитетски професор во Кембриџ по Развојна Психопатологија - Симон Барон-Коен.
Рана кариера
Во 1994 Channel 4 бараше замена за нивниот серијал The Word (Светот) и објави отворен повик за нови презентери. Барон Коен им испрати касета преправен во ликот Кристо, фиктивен телевизиски репортер од Албанија (на кој лик делумно беше заснован и Борат, од Казахстан), тоа му го привлече вниманието на еден од продуцентите кој го зеде предвид. Барон Коен се истакна работејќи за телевизиска компанија основано во Свиндон. Неговата прва филмска улога беше негде во тоа време.
Телеканал А1
Телеканал А1 — македонска регионална ТВ куќа основана во декември 2014 година со седиште во Струмица.
„Телеканал А1“ се емитува на честотата на поранешната валандовска телевизија „ВТВ“ откако во мај 2013 година поранешниот сопственик и актуелен директор Димче Балески ја продал на фирмата Емперијан визион ДООЕЛ од Скопје. Со продажбата, телевизијата стекнала регионална концесија и го поеселила своето седиште од Валандово во Струмица, а во јавноста се јавија контроверзи околу користењето на брендот „А1 телевизија“ на згаснатата прва приватна национална телевизија во Македонија во сопственост на Велија Рамковски.
Раде кај Хоенвештет
Раде кај Хоенвештет (Rade bei Hohenwestedt) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Радикален феминизам
Радикалниот феминизам е перспектива во рамките на феминизмот, која се фокусира на хипотезата за патријархатот како систем на моќ, кој го организира општеството во комплекс на односи врз основа на машката надмоќ над жените. Радикалниот феминизам има за цел да го собори патријархатот со соборување на половите стереотипи и улоги, и повикува на радикални преуредувања на општеството. Радикалните феминистки го лоцираат коренот на угнетувањето на жените во патријархалните родови односи, а не правните системи (како во либералниот феминизам) или класниот конфликт (како во социјалистичкиот и марксистичкиот феминизам).