cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Влазрими
Историја
Клубот е формиран во 1977 година, а најголемите успеси ги има во сезоните 2005/06 и 2006/07 кога настапувал во Првата фудбалска лига.
Лајпциг (административен округ)
Лајпциг (Leipzig) — еден од трите поранешни административни окрузи на Саксонија, Германија, кој се наоѓал во северозападот на покраината. Се совпаѓал со планскиот регион Западна Саксонија. Бил распуштен на 1 март 2012 година.
Историја
Административниот округ Лајпциг настанал на 1 август 2008 и го наследил минатиот округ Лајпциг. Територијата на административниот округ била малку поголема и го вклучувала поранешниот округ Дебелн.
Поделба
Слободни градови
NGC 4919
NGC 4919 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4919 се споменува и како UGC 8133, MCG 5-31-97, CGCG 160-94, DRCG 27-79.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4919 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4919 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 1 м 17,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 48' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 4919 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44885. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Италијански културен центар (Ванкувер)
Италијанскиот културен центар се наоѓа на улицата Слокан 3075, во Источен Ванкувер, Канада, на улицата Слокан на автопатот Грандвју. Забележано е дека центарот е домаќин на бар, повеќе училници и различни групи. Ана Фоши Чамполини, како координатор, ја организирала конференцијата во центарот што го основа Здружението на италијанско-канадски писатели. На нејзината порта е заварена скулптура наречена Паган од италијанскиот скулптор Северино Тринка.
Мелетиј IV Цариградски
Мелетиј IV Цариградски ( – ) — александриски патријарх со епископско име Мелетиј II од 1926 до 1935 година.
Италијански културен центар (Ванкувер)
Историја
Почетоците на Италијанскиот културен центар се во 1974 година кога генералниот конзул на Италија, Џовани Германо, се сретнал со премиерот на Британска Колумбија, Дејв Барет. Во провинцискиот законодавен дом, премиерот го претставувал јавањето на Ванкувер-Хастингс, област во голема мера населена со Канаѓани со италијанско потекло. Премиерот добро ја знаел желбата на италијанската заедница и затоа го предизвикал конзулот Германо да најде поддршка и да го претвори сонот во реалност. Премиерот Барет го уверил конзулот Германо дека ќе биде достапен грант од Владата на СРД. Во градското собрание на Ванкувер, градоначалникот Арт Филипс, кој исто така добро ја знаел желбата на италијанската заедница, му укажал на конзулот Германо можноста за добивање градско земјиште по посебна цена. Земјиштето веќе било избрано: 8 хектари (32.000 м2) градска депонија во срцето на Ванкувер Исток.
Мелетиј IV Цариградски
Тој бил митрополит во Грчката православна црква во Атина (1918–20), по што бил избран за Вселенски патријарх под името Мелетиј IV од 1921 до 1923. Тој служел како алексанрсики патријарх од 1926 до 1935 година.
Италијански културен центар (Ванкувер)
Историја
И провинциската влада и градот Ванкувер го одржале ветувањето. Со цел да се привлече пошироко учество на членовите, била формирана Федерација на италијански здруженија на канадска правна основа: Италијанско народно друштво, подоцна за да станело Друштво за италијански културен центар. Оригиналните друштва кои се однесувале на Федерацијата биле следните:Национална алпска асоцијација,Клуб Абруцо, Италијански хор на Британска Колумбија, Фами Фурлан,Семејство Бањолезе, Италијански канадски Род и пиштол клуб, Италијанско здружение за меѓусебна помош, Moлизе делото Монтело, Сицилијанско друштво, Клуб, Културно друштво Виченца, Италијанското друштво Свети Јуда и Културното друштво Тоскана. Овие 13 биле основачки друштва. Денес има 37 здруженија поврзани со Италијанскиот културен центар.
Мелетиј IV Цариградски
Тој бил единствениот православен хиерарх во историјата да служи последователно како највисоко црковно лице во три автокефални цркви.
Италијански културен центар (Ванкувер)
Отворање 1977 година
На 25 септември 1977 година, италијанскиот културен центар официјално ги отворил вратите. Поранешната градска депонија станала адреса во Ванкувер каде што италијанската заедница можела да се собере со цел да се зачува, развие и изрази италијанската култура и јазик.
Мелетиј IV Цариградски
Познат поддржувач на грчкиот премиер Елефтериос Венизелос, тој служел како епископ на Кипар, сè до моментот кога бил избран за архиепископ атински по повлекувањето од престолот на Константин I Грчки, заменувајќи го архиепископот Теоклет I, познат ројалист. Две години подоцна, Константин се вратил на престолот и архиепископот Мелетиј бил расчинет, а претходниот архиепископ Теоклет I бил повторно поставен за архиепископ. Во 1921 година тој бил избран за Вселенски патријарх. Тој се повлекол по поразот на грчката армија во грчко турски војни.
Италијански културен центар (Ванкувер)
Отворање 1977 година
Центарот функционира како ориентационен и сервисен центар за дојдените италијански имигранти, како и центар на заедницата за италијанско-канадската заедница.
Мелетиј IV Цариградски
Неколку години подоцна бил избран за Папа и патријарх на Александрија. Починал во 1935 година.
Италијански културен центар (Ванкувер)
Отворање 1977 година
Услугите на центарот се ресторан, музеј, библиотека, сала за банкет, дневен центар, центар за телевизиска продукција и затворен терен за боче. Секое лето во јуни центарот е домаќин на еднонеделен италијански фестивал наречен Италијанска недела.
Како дел од нивните иницијативи за зачувување на италијанската култура не само за италијанската заедница, туку и за промовирање на италијанската култура во Ванкувер. Ова се прави преку нудење часови по италијански јазик за млади и стари, изложби на ликовни уметности, дегустации на вино, часови за готвење, книжевни настани и организирање на денот на Италија на Комерцијален диск е пазарот со цел да се прикаже италијанската култура и италијанскиот бизнис во Ванкувер.
Во 1977 година, „Дискот“ (Комерцијално возење) помеѓу Венеблс и 12-та авенија бил многу „Мала Италија“ со главно италијански кафулиња и ресторани. До 1997 година било забележано дека областа станала етнички поразновидна иако Италијанскиот културен центар сè уште бил центар на просперитетна италијанска заедница.
Спортски објекти
Во непосредна близина на главната зграда, центарот има затворен терен за боче. Според Бокемон Том Мекнат „Италијанскиот културен центар во Ванкувер, Британска Колумбија има еден од најдобрите објекти петанка на континентот. Тоа е одлична институција и секоја култура би била горда да има такво богатство.“
Италијански културен центар
Италијанскиот културен центар, Ванкувер, располага со музеј наречен 'Ил Мусео“. Мисијата на музејот е да биде жив наратив на придонесите на пионерите и современите Италијанци и нивните институции во Ванкувер и пошироко. Музејот во италијанскиот културен центар во Ванкувер ги раскажува разновидните и живописни приказни на Италијанците во Долното копно на Британска Колумбија од 1890 година до денес. Кустос на музејот е Анџела Кларк. Во јуни, Il Museo ќе биде домаќин на изложба на познатиот италијанско-канадски архитект Бруно Фреши.
Предлог за повторен развој 2017 година
До 2017 година било предложено реконструкција каде три нови згради ќе се поврзат преку плоштади и атриуми, заменувајќи го паркингот со подземен паркинг. Предлогот се уште е на дискусија.
NGC 7234
NGC 7234 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кефеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7234 е од видот OCL. NGC 7234 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 12 м 28 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 2' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 7234 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 57; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3977. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1952.
Шепенштет
Шепенштет (Schöppenstedt) — мал град во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Претставува административно седиште на општинската заедница Елм-Асе.
Географија
Се наоѓа југозападно од ридските масиви Елм и Асе, околу 17 километри источно од Волфенбител и 21 километар југоисточно од Брауншвајг.
Од 2007 година, станицата во Шепенштет е источниот крај на железничката линија Волфенбител-Хелмштет.
Историја
Местото „Скифинстете“ (Sciphinstete) во областа Дерлингау во Саксонија, сместено на трговскиот пат од Брауншвајг до Шенинген, било првпат споменато во декрет од 1051 година. Црквата во местото веројатно постоела во деновите на мисионерот Хилдегрим пред 827 година; Шепенштет подоцна станал седиште на архиѓаконија на Халберштат. Од 1267/1269, околните поседи биле на велфските војводи од Брауншвајг-Волфенбител. Во 1542 година, граѓаните станале протестанти.
Главна знаменитост е црквата „Св. Стефан“ со својата крива кула од век. Внатрешноста содржи прекрасни камени столбови со фрески од животински фигури и човечки глави.
1151 п.н.е.
1151 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1151. година пред новата ера, 151. од вториот милениум п.н.е., 51. од 12 век п.н.е. и втора од 1150-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4357 и 4358 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3599 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2609 и 2610 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 398 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1151 година се протега во 1485 и 1486, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1545 и 1546 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 608 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1826 и 1825 исламска година пред хиџра.
IC 1284
IC 1284 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1284 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 25 м 15,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 31' 0".
Други поделби
Проучување на IC 1284 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
1280 п.н.е.
1280 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1280. година пред новата ера, 280. од вториот милениум п.н.е., 80. од 13 век п.н.е. и прва од 1280-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4228 и 4229 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3470 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2480 и 2481 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 527 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1280 година се протега во 1356 и 1357, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1416 и 1417 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 737 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1959 и 1958 исламска година пред хиџра.
435
435 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 435 година од новата ера, 435. од првиот милениум, 35. од V век и шеста од 430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5943 и 5944 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5185 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4195 и 4196 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1188.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 435 година се протега во 3071 и 3072, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3131 и 3132 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 978. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 193 и 192 година пред хиџра.
Невеска
Невеска (Νυμφαίο, Нимфео; до 1926 г. Νέβεσκα, Невеска ; Nevesca) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 132 жители (2011), сочинето од Власи.
Географија
Селото е сместено околу 50 км јужно од Лерин на источниот разгранок на Вич наречен Невешка Планина.
Во Отоманското Царство
Селото за првпат се спомнува во османлиски дефтер од 1481 под името Невеска со 6 домаќинства.
Во османлиските дефтери на христијанското население од Леринскиот вилает за 1626-27 г. се вели дека Невеска било село со 94 даночни домаќинства. Познато е дека селото првично било наполно македонско, но подоцна станало влашко со доселување на Власи од Епир.
Злокуќани (Битолско)
Злокуќани — раселено село во Општина Битола, во околината на градот Битола. Сместено во пазувите на Баба Планина, со највисокиот врв Пелистер.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа под пазувите на Баба планина, југозападно од Битола.
Невеска
Во Отоманското Царство
Во XIX век Невеска била голема влашка паланка. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Невеска е заведена двапати — еднаш како Невеска (Néveska), гратче во Леринската каза со 500 домаќинства и 1.300 жители Власи, а вторпат под името Невесна (Névesna) како гратче во Костурската каза со 250 домаќинства и 900 жители Власи. Според германскиот истражувач на Власите Густав Вајганд во гратчето живееле 2.000 души власи. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Невеска:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Невеска имала 2.300 жители Власи.
Злокуќани (Битолско)
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Невеска
Во Отоманското Царство
На почетокот на векот Невеска била под силна грчка пропаганда. Огромен дел однаселението ѝ било верно на Цариградската патријаршија и во гратчето работеле основно и средно грчко училиште. Според патријаршиската статистика во Невеска имало 360 патријаршистички (гркомански) семејства и 40 семејства со романска свест; според други грчки податоци — 360 патријаршистички и 100 проромански. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Невеска имало 2.300 Власи и работело по едно прогимназијално и едно основно грчко и влашко училиште.
Злокуќани (Битолско)
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Злокуќани живееле 500 жители, сите Албанци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во селото имало 394 жители, кои тој ги запишува како Турци.
Невеска
Во Отоманското Царство
Во првите денови на април 1908 г. власта направила претрес на селото, спроведен со мачење и насилство.
Злокуќани (Битолско)
Население
Селото броело 23 жители во 1961 година, додека во 1994 година има само 20-тина жители.
Невеска
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 1.857 жители. Во 1920 г. населението опаднало на 1.176 лица, а во 1928 г. гратчето броело 1.247 лица. Ова опаѓање се должи на значајно иселување во градовите и во странство, особено во Романија. Во 1926 г. властите го преименувале селото во Нимфеон, што е буквален превод на македонското име. Во 1932 г. е забележано дека гратчето имало 369 семејства, од кои сите зборувале влашки, а 15 од нив биле со „изјавена романска свест“. Во периодот од 1939 до 1940 г. работело романско училиште.
Гратчето силно настрадало во Втората светска војна. Во 1945 г. во него живееле 976 лица, од кои 40 биле со романска свест. Особено погубна за Невеска била Граѓанската војна, по која почнала да се празни, така што во 1951 г. во неа имало само 360 лица.
Злокуќани (Битолско)
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Злокуќани немало жители. Според последниот попис од 2021 година, во селото исто така немало жители.
Невеска
Во Грција
Според истражување од 1993 г. селото е чисто влашко.
Злокуќани (Битолско)
Родови
Злокуќани било албанско село.
Невеска
Стопанство
Во минатото Невеска живеела од трговија, а во поново време населението се занимава со огледување компири и шумарство.
Злокуќани (Битолско)
Родови
Родови во селото биле: Љаме (3 куќи), Цаме (7 куќи), Кече (5 куќи), Пале (3 куќи) и Астафе (1 куќа) доселени се кон крајот на XVIII век од северна Албанија (областа Мат). Во родот Љаме се знае следното родословие: Рамадан (жив на 50 г. во 1950-тите) Шабан-Камбер-Селман-Алија-Ислам, предокот кој се доселил. Во родот Цаме се знае следното родословие: Елмаз (жив на 56 г. во 1950-тите) Фазли-Сали-Адем-Фазли-Цаме, предокот кој се доселил.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 157 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
Пелин Есмер
Пелин Есмер (роден 1972 година, Истанбул) — турска сценаристка и режисерка.
Кариера
Пелин Есмер студирала антропологија на одделот за општествени науки на Универзитетот Богазичи во Истанбул. Таа го направил својот прв краток документарец Колексионку (Собирачот) за нејзиниот чичко Митхат Есмер, кој е исто така главен лик на нејзината прва фикција, 10 до 11 (2009). Нејзиното дело од 2005 година, Ојун, бил снимен во Арсланкај и ги документира напорите на група селанки кои создаваат претстава заснована на нивните животи. Нејзиниот филм од 2012 година, Стражарска кула, добил пет награди, меѓу кои и за најдобра режија на филмскиот фестивал Златна топка во Адана.
Греден
Греден (Gröden) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Колумбија (велосипедска екипа)
Колумбија (кратенка според UCI: COL) — поранешна колумбиска професионална континентална велосипедска екипа со седиште во Адро (Италија). Настапувала во континенталните трки и трките од Светската турнеја, на кои добивала специјална покана.
Во јануари 2012 година било објавено дека екипата добила покана на италијанските класични трки Тирено-Адријатико, Милано-Санремо и Џиро ди Ломбардија. Тие биле повикани да возат на Џиро д’Италија 2013. Екипата била исто така повикана и на Џиро д’Италија 2014, каде во текот на десеттата етапа на трката, членовите на екипата носела бела лента, во спомен на луѓето кои загинале во пожар на автобус во Колумбија. Во 2015 година биле повикани на Вуелта а Еспања по првпат.
Во октомври 2015 година, екипата објавила дека се распаѓаат и дека нема да учествуваат во сезоната 2016, наведувајќи недостиг на спонзорства од колумбиското министертсво за спорт.
Состав на екипата
Велосипедисти во рамки на екипата се следниве:
Сѐ за Македонија (споменик)
Сè за Македонија или Споменикот на Тодор Александров е архитектонски склулптурен споменик посветен на Тодор Александров и дејците од македонското револуционерно ослободително движење. Тој се наоѓа во градот Ќустендил, Бугарија, сместен е во центарот на паркот меѓу зградите на општинската и регионалната администрација.
Реакција за убиството на Александров од страна на ќустендилското граѓанство
На 21 септември на плоштадот се служел парастос во чест на загинатиот. Градоначалникот Иван Жабински објавил преименувањето на ул. "Славјанска" во бул. "Тодор Александров". Панихидата завршила со спонтана манифестација пред читалиште со говорот на Владимир Куртев. Весник "Куриер" од 21 септември бил целосно посветен на Тодор Александров. Во својата статија, Добри Данов напишал:
Прв споменик
На иницијатива на друштво "Илинден" и Македонското благотворително братство "Свети Свети Кирил и Методиј ", на 30 ноември 1924 година во Ќустендил се формирала фондацијата "Тодор Александров", со цел поставување на биста со ликот на Тодор Александров на почетокот на булеварот што носи неговото име во Ќустендил, дел од собраните средства требало да се разделат како помош семејството на Александров. Бил изработен статут и е избран основачкиот комитет од 45 лица, управуван од комисија со претседател Владимир Куртев, потпретседател Димитар Стојанов, секретар-благајник Ангел Узунов и членови: Панчо Тошев, Асен Касабов, Димитар Дојчинов, Јако Барухов.
Првично споменик се наоѓал источно од централниот градски плоштад, во паркот пред зградата на општината. Во 1934 година по 19-то мајски државен удар бил реместен на крајот од паркот, а во 1946 година новата комунистичка власт го уништува.
Втор споменик
На 8 јуни 1990 година во Ќустендил се одржува основачкото собрание на Македонското друштво "Св Свети Кирил и Методиј ". Првата значајна јавна манифестација на друштвото, е обновата на споменикот на Тодор Александров во Ќустендил. Се создал иницијативен комитет, а за собирање на средства за реконструкцијата, иницијаторите излегле со специјално соопштение. Архитектонската скица на споменикот е создадена од архитектот Јан Фрков и подготвена од архитектот Минчев. Споменикот е вратен во видот во кој бил изработен од Андреј Николов. Градежниот дел е доделен на софиската фирма "Фуми". Средствата се обезбедени од ВМРО-Сојуз на македонските друштва.
Мартин Бертеро
Мартин де Бертеро, позната и како Бароницата де Босолеј, (од 1600 – до 1642 година) била првата забележана жена минералог, како и рударски инженер заедно со нејзиниот сопруг, Жан де Шасле. Таа многу патувала низ Европа вработена од различни благородници и кралски членови во потрага по минерални наоѓалишта и свежа подземна вода. За време на владеењето на францускиот крал, Луј XIII, Мартин де Бертеро и нејзиниот сопруг ги истражувале локациите на потенцијалните рудници во Франција. За време на една од нивните рударски експедиции, Мартин де Бертеро и нејзиното семејство биле обвинети за вештерство и побегнале во Унгарија. Подоцна, Мартин де Бертеро, нејзиниот сопруг и најстарата ќерка биле уапсени и на крајот починале во затвор некаде 1642 година. За време на нејзиниот живот, таа публикувала повеќе литературни дела, главно инспирирани од книгата за архитектура на римскиот инженер Витрувиј. Нејзините списи ја опишуваат употребата на гатачки прачки, слични на радиестезија, како и други познати научни идеи. Мартин де Бертеро не се спротивставила на нејзината употреба на различни научни идеи и претпочитала јавноста да верува дека таа користи магија или познати антички научни идеи. Нејзиниот успех доаѓа од нејзиниот развој во разбирањето на геолошкиот свет околу неа. Не е сигурно нејзиното резонирање зад одлуката да лаже за нејзините вистински средства за успех. Нејзината литература дава уникатен увид во занаетот и вештините потребни за рударство во седумнаесеттиот век.
Биографија
Мартин де Бертеро потекнува од благородно француско рударско семејство во Турен. Во 1610 година се омажила за Жан де Шасле, Барон де Босолеј Д'Офенбах, кој бил експерт за рударство. Имале повеќе деца. Нивната најстара ќерка, која почина во затвор со нејзината мајка, и нивниот најстар син Херкул, што во превод значи Херкулес, се единствените двајца со достапни информации. Од 1610 до 1626 година тие го поминувале своето време во странство. За време на нивниот престој во странство, тие го преминале Атлантикот до Потоси, Боливија за да ги посетат рудниците.
светиот римски цар Рудолф го назначил Жан за генерален комесар на рудниците на Унгарија. Во овој период тие патувале нашироко посетувајќи ги рудниците низ Европа и Јужна Америка. Поминале 16 години во потрага по богати наоѓалишта на руда. Во 1626 година тие биле повикани назад во Франција за да започнат со работа на обновување на француската рударска индустрија. Во 1627 година, Херкул се разболел од „запалена топлина во цревата“ и закрепнал по неколку недели во градот Шато Тиери. За тоа време, Мартин де Бертеро открила природен извор и тврдела дека тој има лековита моќ. Таа го известила локалниот лекар и се покажала во право. Градот станал атракција, и го посетувале болните и богатите. Денес, геолошката историчарка Мартина Келбл-Еберт докажа дека ова е долгогодишна форма на научна измама. Образложението зад обидот да се убедат луѓето во нивните мистични способности и привидна среќа е непознато, иако тоа можеби бил метод за кој тие верувале дека побогатата клиентела ќе биде позаинтересирана. Додека биле во Шато Тиери, локалниот лекар се сомневал во нејзиното размислување и не верувал дека таа го нашла изворот преку употреба на нуркачка прачка. Се верувало дека гатачките шипки, познати и како вештерство на вода, помагаат да се лоцира водата под земја. Тие се две метални прачки свиткани и држени од корисникот. Има малку научен доказ зад методот, и тој се смета за средновековна научна идеја, како што е таблата Оуија, што е контролирана од корисникот. Наместо тоа, докторката можела да забележи дека ја нашла водата богата со минерали преку следење на црвените наслаги богати со железо во калдрмата до изворот на вода. Ова сознание на докторот го запечати евентуалниот распад на нивните кариери. По овој настан, луѓето се посомневале во нивните методи и нивната активност предизвикала сомнеж кај провинциското свештенство. Иако во основата рударството во Бретања го развила двојката, провинцијалецот Прево именуван, Туш-Грипе побарал судски извршители да ги пребара нивните замоци барајќи инкриминирачки материјал. Откако ги пронашле нивните истражувања, графикони и други материјали, свештенството сметало дека нивните методи вклучуваат магија и ги обвиниле Мартин и нејзиниот сопруг за вештерство. Не биле поднесени обвиненија, но парот бил принуден да ја напушти Франција и побегнал во Германија од 1628-1629 година, а потоа во Унгарија. Откако не можеле да ги намалат загубите, тие се вратиле во Франција.
Точниот датум на смртта не е познат, иако Мартин и нејзината најстара ќерка умреле во затвор некаде по 1642 година.
Работа
Во него таа се обидува да ја одбрани својата необична позиција како жена во рударската индустрија."„Но, што е со она што го кажуваат другите, за жена која се обврзува да копа дупки и да пробива планини: ова е премногу смело и ги надминува силите и индустријата на овој пол, а можеби има повеќе празни зборови и суета во таквите ветувања. (пороци кои често се забележуваат за лутите лица), отколку појавата на вистината. Би го упатил овој неверник, и сите оние кои се вооружуваат со вакви и други слични аргументи, на профани истории, каде што ќе откријат дека во минатото имало жени кои не само што биле воинствени и вешти во оружје, туку уште повеќе, експерти за уметности и шпекулативни науки, исповедани толку многу од Грците колку и од Римјаните“."
Земенштет
Земенштет (Semmenstedt) — село и поранешна општина во округот Волфенбител во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Ремлинген-Земенштет.
Билско Езеро
Билско Езеро (Bielersee, Lac de Bienne) — езеро во западна Швајцарија. Се наоѓа на надморска висина од 429 метари, во сливот на реката Аре. Од југозапад до североисток е долго 15,5 км, а широко 4,5 км. Во јужниот дел на езерото се наоѓа тесниот и издолжен остров Св. Петерсинсел. Западниот брег е скоро праволиниски и често подѕидан, затоа што по езерото води патот Нешател—Бил, со кој паралелно оди и железничка пруга. Источниот брег е послабо населен.
Во езерото се влева реката Ара во каналот Зил, кој проаѓа низ северниот дел на Нешателското Езеро. Од езерото истекува Ара, а тоа значи дека е проточно што е значајно за чистотата на водата.
Главни туристички центри покрај Билското Езера се: Бил, Нидау и Ерлах.
Географија на Полска
Полска е држава во Средна Европа.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 312.679 км2, и според тоа се наоѓа на 69 место по големина во светот. Граничи со Германија на запад, Чешка и Словачка на југ, Украина и Белорусија на исток и Балтичкото Море, Литванија и Русија на север.
Главниот град Варшава е најголемиот во државата со околу 1 600 000 жители.
Хидрографија
Целата територија на Полска припаѓа на Балтичко Море, каде течат големите реки Висла (Wisla, 1047 км), со притоките Сана (444 км) и Буг (803 км), Одра (854 км, во Полска 742 км) итн. Во северниот дел има голем број леднички езера (Поморје, Мазурија) од кои најголеми со Сњардви (114 км^2) и Мамри (104 км^2). Реките имаат мал пад, а поради тешката индустрија се многу загадени.
Почви и растителност
Во с. дел преовладуваат помалку плодни подзоли, глеи и тресетни почви, на Ј поплодна кафеава шумска почва, а на прапорот деградирана црница. Листопадните шуми во рамнините (борски даб, бука, бреза, црн габер) во голема мера се исечени, освен во плавните рамнини покрај некои реки (на пр. во Бјаловјешкиот национален парк). На моренските насипи и песочните области преовладува обичен бор (Pinus Silvestris) и бреза. На Карпатите до 1100 м има мешана шума од бука и ела, а над неа сè до 1800 м смрека. Шумите покриваат 29% од површиината.
Население
За време на Втората светска војна и по неа Полска доживеала многу големи демографски промени. Во војната изгубила 6,5 мил. луѓе (22% од населението). Во 1939 г. во државата живееле 36% неполски жители (Германци, Белоруси, Украинци, Летонци, Евреи). За време на војната и по неа побегнале или биле протерани околу 2,5 мил. Германци од некогашните гермнански територии на запад (Поморје, Шлеска) и од И. Прусија. По војната од советските области на исток се населиле 1,5 мил. Полјаци, и тоа на некогашните гермнаски подрачја, а од Франција, Белгија и Рур се вратиле уште околу 200.000 полски иселеници. Меѓу 1939 и 1946 г. бројот на населението се намалил од 34,8 мил. (1939 г.) на 23,9 мил (1946 г.), т.е. за 31%, така што предвоениот број на жители Полска го достигнала дури во 80-тите години на 20 век.
Според националната припадност населението е многу хомогено, 97% од вкупното население се Полјаци. Тука се вбројуваат и припадниците на некои главно асимилирани етнички групи кои повторно го оживуваат својот етнички идентитет (Кашуби, Словинци, Кујавци). Помали групи неполско население се зачувале само покрај и. граница и во Шлеска, на пр. околу 230.000 Украинци, околу 200.000 Белоруси, околу 500.000 Германци, и малку Словаци, Роми и Литванци.
По Втората светска војна во Шлеска останале околу 1 мил. некогашни германски државјани кои се определиле за полско државјанство. По средувањето на германско-полските односи во 80-тите на 20 век поголем дел од нив се иселиле во Сојузна Република Германија. Во странство живеат околу 9,5 мил. полски иселеници, најмногу во САД (6,5 мил.), Франција (750.000), Бразил (450.000) и во Германија (301.000, работници на привремена работа).
Поголемиот дел од населението се католици (91%), во и. делови на Полска живеат и православни христијани (околу 550.000), а околу 8% од населението не се верски определени. Католичката црква со столетија била еден од столбовите на националниот идентитет, а и во социјалистичкиот период не го изгубила тоа значење. На 23.5.1989 г. државата повторно ја признала верската слобода и јавното дејствување на Католичката црква и им ги вратила одземените имоти.
Населеност
Полска е многу нерамномерно населена; најгусто населени се стопански најразвиените војводства на Ј (Катовице, Краков), Варшава со околината и Лоѓ со околината, а најретко војводствата на С и И. По Втората светска војна дошло до голема преселба од село во град што предизвикало недостиг на работна рака и стареење на жителите на село, како и голем недостиг на станбен простор и тешкотии во снабдувањето во градовите (1970 г.: 52,3% градско население, 1987 г.: 60,9%). Поголемиот број од 40.000 села имаат од 100 до 500 жители.
Клима
Климата во Полска е умерена, и преоѓа во континентална во источниот и југоисточниот дел од државата. Летата се умерено топли со средна температура од 16 и 19 °C. Зимите се студени со средна температура од 0 °C на северозапад, до −5 °C на југоисток.
Маријам Сахинјан
Мерјам Шахинјан (1911 година во Сивас – 1996 година во Истанбул, Турција) била позната фотографка која се смета за прва жена студио фотографка во Турција. Таа била од ерменско потекло.
Живот
Таткото на Мерјам Шахинјан, Михран, беше страшно заинтересиран за фотографија. Во 1933 година започнал да работи во фотографското студио Галатасарај во областа Бејоглу во Истанбул. Во 1936 година, мајката на Мерјам Дикранухи умрела ненадејна и го оставила семејството финансиски затегнато. Поради овие околности, Мерјам била принудена да го напушти француското училиште Сен-Пулшери во кое посетувала за да му помогне на својот татко да излезе во студиото. До 1937 година, со цел да го помогне финансискиот товар на семејството, таа започна самостојно да управува со студиото. Марјам Шахинјан раководеше со студиото до 1985 година. Таа почина во нејзиниот дом на Ханимефенди Сокак во Шишли во 1996 година и е погребана на ерменските гробишта Шишли. Шахинјан зад себе оставил фотографска архива составена од приближно 200.000 слики. Мерјам Сахинјан се смета за првата жена фотограф во Турција. Знаела француски, италијански, ерменски и турски јазик.
436
436 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 436 година од новата ера, 436. од првиот милениум, 36. од V век и седма од 430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Црква „Св. Илија“ - Лактиње
'''Св. Илија''' — црква во охридското село Лактиње, Општина Дебрца, стилски претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Ова е гробишен храм, изграден врз постара црква, за што сведочат доцносредновековните гробови околу него. Остатоците од старата црква се зачувани во олтарниот простор. Поновата црква е голема базилика од кршен камен со калкански покрив и петстрана апсида на исток. Од западната сттрана, до задпадниот влез има голема камбанарија. Црквата е изградена од мајсторот Максим Илиев Здравев во 1923 година, како што може да види од натписот на мермерна плоча лево од главниот влез. Во западниот дел има женска црква. Според натписот одвнатре на јужниот влез, храмот бил живописан за време на епископот Николај Охридски во 1927 г. од браќата Ѓорѓи и Димитар Андонови од Гари.
ПОУ „Гоце Делчев“ - Избишта
Подрачно основно училиште „Гоце Делчев“ — подрачно основно училиште во Избишта, Општина Ресен. Училиштето е огранок на истоименото училиште во Ресен.
Центар Милениум
Милениумскиот Центар (српски: Центар Миленијум) е мултифункционална спортска сала која се наоѓа во Вршац, Србија. Салата е домашен терен на кошаркарскиот клуб КК Хемофарм, а нејзината сместивост изнесува 5,000 места. Салата иста така се користи и за концерти и за други настани.
Историја
Салата била официјално отворена на 5 април, 2001 година. Салата била домаќин на групата А на Европското првенство во кошарка 2005, на кошаркарското натпреварување на Летната Универзијада 2009 и на групата Д од Европското првенство во ракомет за мажи 2012.
Салата исто така ќе биде домаќин и на групата Д од Европското првенство во ракомет за жени 2012.
Гростимиг
Гростимиг (Großthiemig) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Полицистичен оваријален синдром
Синдромот на полицистични јајници е најчеста хормонска болест кај жената и најчеста причина за изостанување на овулацијата. Промената кај овие болести се цистични фоликули, менструален циклус без овулација, ретки менструации, неполодност, зголемена појава на влакна, опаѓање на косата, акни.
Се проценува дека 5 - 10% од жените болуваат од полицистични јајници, а со ултразвучен преглед, цисти на јајникот се наоѓаат и многу почесто, дури 22 do 25% од жените.
Гагаифомауга
Гагаифомауга (самоански: Gagaifomauga) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
Географија
Округот се наоѓа во северниот дел на островот Саваи. Според податоците од пописот од 2016 година, островот има население од 4.878 жители. Округот ги вклучува селата: Аопо, Лефагаоали, Манасе, Сафуне, Сафоту,  Самауга и Сасина. Административен центар на округот е Аопо. Манасе, Сафоту, Сасина и Сафуне се крајбрежни села, Самауга е на брдо покрај брегот а во внатрешноста е Аопо. Особено е познато селото Манасе поради тоа што голем број туристи доаѓаат поради традиционалните колиби (фале) на самата плажа.Сите села се поврзани со добар пат.
Околу селото Аопо има шумски резерват. Во селото може да се изнајмат и локални водичи за посета до планината Силисили.
Домник
Флавиј Домник — византиски воен службеник и патрикиј, активен во периодот на владеењето на Јустинијан I (527–565). Не треба да се поистоветува со неговиот современик Домник, преторијански префект на Илирија (мандат 535–540).
Животопис
Домник првпат се споменува во 536 година. Тој бил член на византискиот сенат. Прокопиј запишал дека Домник бил исптатен во Африка, заедно со Герман и Симах. Тројцата биле задолжени со справувањето на воениот бунт на Стоцас. Домник ја презел командата на пешадијата во таа област, наследувајќи го Јован Драчки. Тој бил војсководач на пешадијата за време на Битката кај Скал Ветерес (537). Во битката победа извојувал Герман со неговите сили. Герман, Домник, И Симах биле повикани назад во Цариград во 539 година.
Документите од 540 година укажуваат на титулите кои ги користел Домник: доместик, поранешен конзул (почесен конзул), и патрикиј. За време на своето служење во Африка, Домник најверојатно бил магистер милитум. Но очигкедно е дека во 540 година не имал никакви воени титули. Таа година, царот Јустинијан I ги назначил Домник и Максимин како негови нови пратеници во дворецот Витигес (536–540) во Равена. Домник исто така испорачал писмо од царот Јустинијан до папата Вигилиј (537–555). Се вратил во Цариград, носејќи писма од Вигилиј до царот Јустинијан и Мина. Во писмата се разговарало за работи поврзани со верата. Домник го додал својот сопствен потпис на писмата „како начин на одобрување“.
Писмата на Вигилиј се зачувани. Тие ги поддржуваат одлуките на Цариградскиот собор од 536 година. Донесените одлуки биле во согласност со правилата од Четвртиот вселенски собор (451) и спротивни на монофизитството. Одобрувањето на нивната содржина од страна на Домник укажува на фактот дека тој бил следбеник на халкидонското христијанство. Нема други идни спомнувања на Домник.
Амид
Амидите се органски соединенија кои во својата молекула имаат азот како хетероатом. Кај овие соединенија, азотот е дел од NH2 група или супституирана NH2 група која е поврзана со карбонилен јаглероден атом, а со тоа и со карбонилна група (CO група). Освен што е поврзана со аминогрупа, карбонилната група кај амидите е поврзана и со радикал.
Атомот на азот е петвалентен, што значи дека тој може да образува вкупно пет хемиски врски со други атоми. Кај амидите, тој е поврзан со еден атом на карбонилниот јаглерод, а останатите две врски на атомот на азот можат да бидат со водородни атоми, алкил или арил групи. Другите два валентни електрона од азотот се слободен електронски пар и кај амидите тие не учествуваат во образување на хемиски врски. Амидите се класифицираат врз основа на бројот на јаглеродните групи поврзани со атомот на азот:
Структура на амидите
Структурите на амидите се слични на оние на другите карбонилни соединенија: три атоми поврзани со јаглерод се наоѓаат во истата рамнина. Атомот на азот на еден амид има слободен пар на електрони што се делокализирани со π-електроните од карбонилната група. Така, еден амид, како формамид, има две резонантни структури:
Затоа врската меѓу јаглеродот и азотот е меѓу единечна и двојна врска. Делумниот карактер на двојна врска на врската C-N на амидите ја ограничува ротацијата околу врската C-N.
Именување на амидите
Вообичаените имиња на амидите се формираат со додавање на наставката -амид на соодветната киселина. Кога на атомот на азот има супституент, се додава претставката N- проследен со името на групата поврзана за азотот. Супституентите на ацил групата се означуваат со грчки букви α, β, γ, δ итн., како во вообичаените имиња на карбоксилните киселини.
Тјен Дуонг
Pај пештерата (виетнамски : Hang Thiên Đường) (Пхонг-Нха-Ке-Банг) се наоѓа на околу 450 километри југозападно од Ханој во Виетнам. Се наоѓа на 50 km северно од Донгхоja, 44 километри северно од Аеродром Донгхоја. Тоа беше откриен во 2005 година од страна на локалните човек и истражени од страна на британските научници 2005-2010,. Должината на оваа пештера е 31 километри, најдолгата во Азија. Британскиот истражувачи крсти рајот. од страна на Британските научници. Пештерата е отворена за посетителите на 3 септември 2010 година. на британските мажи најави дека ова е најдолгата пештера во Азија.
Монти Пајтон и Светиот грал
„Монти Пајтон и Светиот Грал“ е филм од 1975 година. Сценариото, режијата и глумата се дело на членовите на „Монти Пајтон“, англиска група комичари, во празниот период меѓу двете последни сезони од нивната популарна телевизиска серија на Би-Би-Си - Летечкиот Циркус на Монти Пајтон. Во основа, филмот претставува пародија на легендата за Кралот Артур и неговата потрага по Светиот Грал. Филмот доживеал голем успех при премиерното прикажување, а денес има култен статус. Тој бил вдахновение за мјузиклот (добитник на наградата „Тони“) Спемалот од 2005 година, дело на членот на Монти Пајтон, Ерик Ајдл.
NGC 4920
NGC 4920 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4920 се споменува и како IC 4134, MCG -2-33-94.