cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Солунски конгрес од август 1905 година
Работа
Конгресот со својата работа започнал на 10 август 1905 година и траел три дена. Одлуките кои биле донесени на овој Конгрес се однесувале во целина на Организација и имале далекусежно влијание иако конгресот имал регионален карактер односно на него присуствувале дејци од Солунскиот округ.
Конгресот разгледал голем број на прашања за дејноста на Организајата и прашања што ја засегале Македонија.
Особено било посветено внимание на меѓународниот аспект кон македонското прашање, одностот на Европа и балканската држави кон идејата за автономија на Македонија.
Била нагласена самостојноста на самата Организајата и придобивките од тоа.
Идна организациска дејност
Конгресот од својата работа ја посветил на идната дејност и се побарало Организајата да има точно определена програма и да се води сметка за идното можно востание.
Тоа не требало однапред да се определува и на него да се гледа како крајно средство.
Организацијата треба да го подготвува народот за револуција и дополнително засилување на организациската агитација меѓу христијанското и муслиманското население кое се наоѓало во слична положба.
Конгресот изнел критика за големината на четите и нивната дејност низ селата.
Дејноста на сите окрузи требало да биде кординирана од едно централно тело.
Однос кон Егзархијата
Конгресот побарал да се ограничи влијанието на Бугарската егзархија и егзархиските установи да бидат заменети со народни. Дополнително на тоа се поставило барање за задолжително образование на децата и тоа да биде посебна грижа на самата Организација.
Однос кон пропагандите
Конгресот ги осудил туѓите пропаганди и нивните завојувачки намери кон Македонија и се отфрлиле сите надворешни мешања во работите на Организацијата и македонското националноослободително движење.
Борис Сарафов
Конгресот нагласил дека Борис Сарафов поради својата дејност како и другите кои според Конгресот се огрешиле кон делото да се казнат.
Значење
Конгресот разгледаал голем број на прашања кој го засегале македонското ослободително движење, бил направен обид за поставување на основа врз која би дошло до зацвртување на Македонска револуционерна организација но анагонизмот меѓу внатрешните дејци само се зголемил со тенденцијата за казнување на сите кои згрешиле на каков било начин кон делото, а во овој случај станувало збор за неистомисленици.
Бремсниц
Бремсниц (Bremsnitz) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Местото Бремсниц се наоѓа во југоисточниот дел на округот Зале-Холцланд.
NGC 7298
NGC 7298 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7298 се споменува и како MCG -2-57-10, MK 1124, IRAS 22281-1426.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7298 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 7298 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 30 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 11' 19"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7298 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69033. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 302; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5817. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1180.
Супа
Супа (на француски: soupe) е вид јадење, кое се приготвува со зовривање на вода при што во неа се варат најразлични видови меса, зеленчуци, риба, морски плодови и слично. Претставува едно од најпопуларните јадења во светот. Супата по правило се сервивра како „прво јадење“. Супата најчесто се служи топла, но постои и ладна супа наречена „таратор“.
1377 п.н.е.
1377 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1377. година пред новата ера, 377. од вториот милениум п.н.е., 77. од 14 век п.н.е. и осма од 1370-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4131 и 4132 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3373 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2383 и 2384 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 624 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1377 година се протега во 1259 и 1260, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1319 и 1320 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 834 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2059 и 2058 исламска година пред хиџра.
IC 1372
IC 1372 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Валбона Атанасковска
Валбона Атанасковска - Бона (родена на во, Албанија) — македонска и германска сликарка.
IC 1372
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1372 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1372 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Валбона Атанасковска
Животопис
Атанасковска е родена во Тирана, Албанија на 15 ноември 1973 година во семејство на Македонци, каде завршила средно уметничко училиште, а потоа Факултет за ликовна уметност во Скопје каде дипломирала во 1997 година. Изложувала двапати во Прилеп, а и во повеќе градови во Македонија, во Албанија, Германија. Живее и твори во Берлин, Гарманија каде и членува во Берлинското здружение на ликовни уметници.
IC 1372
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 15 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 7' 1".
Други поделби
Проучување на IC 1372 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1404066.
Народно име
Народните имиња понекогаш не се „народни“ во историско-културна смисла, туку едноставно македонски називи на организмите кои може и да не се среќаваат во земјата. Целта е да се приближат називите на животните и растенијата до обичниот човек (земјоделци, ловци, риболовци или било кој заинтересиран) без да треба да се запомни латинско-грчкиот назив. Историски втемелените народни имиња можат во голема мера да се разликуваат од еден крај на земјата до друг, зависно од местото или дијалектот.
Во Македонија, како и во многу балкански земји, Германија, Холандија и земјите од словенското говорно подрачје, народните имиња се користат како главни за сите видови и таксономски рангови на сите места освен во стручни трудови, каде најчесто се користат научните и народните заедно. Затоа, народните називи (традиционални или новосоздадени) се од доста поголемо значење отколку во јазици како англиско или француско говорно подрачје.
Неповолности
Неповолноста на користењето на народни имиња е тоа што не ги опфаќаат сите видови, кои меѓу обичните луѓе не се познати или премногу слични на други видови за да добијат посебно име. Од друга страна, народната таксономија е многу попроизволна и несистематска, и почесто се води според физичките особини, па дури и восприемениот карактер на животното или растението отколку според суштински сличности или разлики кај видовите. Животни со исто или слично име можат да бидат впрочем различни, а неретко има и такви што се исти или мошне слични, но имаат разни народни имиња поради нивната големина, старост или едноставно обичаи на именување.
Германски дијалекти
Германските дијалекти доминираат со географското проширување на согласното нагласување на горногерманскиот јазик, така што непрестајно се надоврзуваат со холандскиот јазик.
Различни германски дијалекти во однос на стандарниот германски јазик
Во германската лингвистика германските дијалекти се разликуваат во однос на стандарниот германски јазик.
Германски дијалекти
Германските дијалекти значително се разликуваат од соседните дијалкти кои се меѓусебно разбирливи за зборување. Долногерманските, средногерманските и горнофранкофонските дијалекти, па дури и централно-германските дијалекти кога се зборуваат во нивната најчиста форма луѓето тешко се разбираат особено оние кои го знаат само стандарниот германски јазик. Сепак, сите германски дијалекти припаѓаат на дијалектите коишто се поврзани со горно- и долногерманските дијалекти. Во минатото (приближно до крајот на Втората светска војна) се појавил дијалект кој бил поврзан со сите конинентални западногермански јазици, бидејќи речиси секој пар на соседни дијалекти биле совршено меѓусебно разбирливи. Германските дијалекти обично се поделени на долногермански и горногермански дијалекти. Термините произлегуваат од географските одлики на теренот каде што се зборува, а не од социјалниот статус кој се однесува на нив.
Долногермански дијалекти
Ниско германските наречја (во Германија обично наречени „Platt“ или „Plattdeutscх“) се сметаат за дијалекти на германскиот јазик и се издвојуваат како посебни јазици за разлика од некои други јазици ( често наречени нискосаксонски јазици). Лингвистички, долногерманските дијалекти (како што е „Ingvaeonic“) и нискофранкофонските дијалекти (како што е „Istvaeonic“) се групирани заедно, бидејќи и двете не припаѓаат на виско-германските дијалекти. Долногерманските дијалекти понатаму се поделени на холандско- нискосаксонски, западно-долногермански и источно-долногермански дијалекти.
Среднодолногерманскиот дијалект претставувал лингва франка на Ханзеатската лига. Овој дијалект бил предоминантен јазик во Северна Германија, каде што се извршиле неколку ипечатени преводи на Библијата на долногермански дијалект. Оваа голема доминантност се променила во 16 век. Во 1534 година била испечатена Библијата од страна на Мартин Лутер, овој превод се смета за важен чекор кон еволуцијата на раниот, нов и горногермански дијалект. Тоа било за цел за полесна разбирливост во изобилство за целата публика  основана на виоко-германските вариетети. Раниот нов-горногермански јазик се здобил со поголемо достигнување отколку нискосакасонскиот јазик и станал јазик на науката и литературата. Други фактори исто така биле и губењето важност на Ханзеатската лига во исто време додека биле основани нови трговски патишта до Азија и до Америка и дека во тој период најмоќните држави биле сместени во Средна и Јужна Германија.
18 и 19 век беа обележани со масовно образование јазикот во училиштата бил стандарниот германски јазик. Нискосаксонскиот јазик бавно се враќал наназад сè додека не станал јазик за необразованите луѓе во домашна употреба. Денес, нискосаксонскиот може да се подели во две групи: нискосаксонски вариетети со (разумен, голем,обемен) стандарден германски прилив и вариетети на стандарден гремански јазик со нискосаксонско влијание („Missingsch“). Денес нискосаксонските дијалекти се широко распостранети, особено кај постарите лица во северните делови на Германија коишто повеќе го разбирале и зборувале јазикот за разлика од помалдите лица коишто потешко ги разбирале и зборувале овие дијалекти.
Горногермански дијалекти
Горногерманските дијалекти, како што е дијалектот „Ирмиониц“, се поделени на централно-германски, горнофранкофонски и најгорни германски дијалекти.
Во централно-германските дијалекти спаѓаат (Рипуариан, Моселле Францониан, Централ Хессиан, Еаст Хессиан, Нортх Хессиан, Тхурингиан, Нортх Уппер Саxон, Рхине Францониан, Лорраине Францониан, Силесиан Герман, Хигх Пруссиан, Лауситзисч-Неумäркисч и  Уппер Саxон). Овие дијалекти се зборуваат во јуоисточна Холандија, источна Белгија, Луксембург, во некои делови на Франција и во Германија во областа од реката Мајна до јужниот раб на низините. Модерниот стандарден германски јазик се заснова во централна и горна Германија, но вообичаениот германски термин за модерен стандарден германски јазик е горногерманскиот јазик. Различните варијанти на „Тхе Моселле Францониан“ дијалекти коишто се зборувале во Луксембург беа официјално стандардизирани и институционализирани кои подоцна се издвоил и се сметал за посебен јазик, познат како, луксембуршки јазик.
Горногерманските дијалекти ги вклучуваат алсатскиот, долногерманскиот, централно-германскиот, горногерманскиот, најгорниот германски, јужноавстробаварскиот, централноавстробаварскиот и северноавстробаварскиот. Овие дијалекти се зборуваат во делови од Алзас, Јужна Германија, Лихтенштајн, Австрија и во германското говорно подрачје на [вајцарија и Италија. Горногермански дијалекти во Полска и Романија се „Wyмyсорyс“, „Сатхмарисч“ и „Сиебенбüргисч“. Горногерманските дијалекти се зборуваат од ашкеназиски евреи (главно во Царска Русија, потоа во поранешниот Советски Сојуз и Полска), коишто се одликуваат со неколку посебни одлики, притоа се издвојуваат како посебни јазици, како што е на пример јазикот наречен „Yиддиш“. Овие дијалекти се единствените во германскиот јазик каде не се употребува латинското писмо како во стандардниот германски јазик. Откако овие дијалекти се разиле во дунавската област, постоеле некои сличности во централните и горно-геманските дијалекти во овој регион.
Германските дијалекти во прекуокеанските земји
Дијалектите на германски кои се, или коишто биле првенствено се зборувале во колониите или заедниците основани од страна на луѓето кои го зборувале германскиот јазик и кои потсетувале на дијалектите од регионите од каде што дошле основачите. На пример, во Пенсилванија дијалектите наликуваат на, фалечките и хутерските германски дијалекти од Корушка, додека пак дијалектите на „Venezuelan Aleman Coloniero“ се  поретки.
Германскиот дијалект наречен „Амана“
Амана германскиот е дијалект во западно-централна Германија. Овој дијалект се зборува во Амана колониите во Ајова, кој е основан со голема инспирација од основачите со германско потекло. Германскиот дијалект „Амана“ потекнува  од хесенскиот, кој претставува друг западно- централен германски дијалект. „Амана“ германскиот дијалект исто така се нарекува и колодолногермански во стандардниот германски јазик.
Бразилско-германскиот дијалект
Во Бразил, најголема концентрација на германските говорници (германско-Бразилски) се сместени во Рио Гранде до Сул, каде подоцна се развил „Riograndenser Hunsruckisch“ дијалект, особено во областите на Санта Катарина, Парана и Еспирито Санто, исто така и во Петрополис (Рио де Жанеиро).
Чилеанскиот германски дијалект
„Lagunen-Deutsch“ дијалектот спаѓа во редот на горногерманскиот јазик, којшто се зборува во Чиле.
Повеќето говорници на дијалектот ”Lagunen-Deutsch” живеат околу езерото „Llankuihue“. Во дијалектот на „Lagunen-Deutsch“ се вметнати елементи од шпанскиот јазик. Ова вклучува создавање на лажни парови во шпанскиот јазик коишто го променуваат значењето во дијалектот „Lagunen-Deutsch“ Географското потекло на повеќето или на сите говорници на „Lagunen-Deutsch“ е чилеанскиот, каде што предците емигрирле од Европа во  19 и 20. век.
Германскиот дијалект во Тексас
Германскиот јазик главно се користел во училиштата, црквите и бизнисите во околината на Тексас, Остин и Сан Антонио. Во октомври 2013 година, проектот за германскиот дијалект на Универзитетот во Тексас се снимал останатиот германски дијалект во централниот дел на Тексас. Овој дијалект се одликува со губење на усното заокружување на фонемата / yː /.
Паоло Рока
Паоло Рока (роден 1952 година) е аргентинско-италијански бизнисмен, извршен директор на Техинт Гроуп, која ги поседува Тенарис, Терниум и други компании кои работат во инженерскиот, градежниот и енергетскиот сектор. Тој е исто така претседател и извршен директор на Тенарис и претседател на Терниум.
Ран живот
Паоло Рока е роден во Милано, Италија, во 1952 година. Тој е син на Роберто Рока, кој бил почесен претседател на Техинт, и внук на Агостино Рока, основач на оваа индустриска групација. Паоло Рока дипломирал политички науки на Универзитетот во Милано. Во 1985 година продолжил со МБА на бизнис универзитетот на Харвард.
Кариера
Откако бил помошник на извршниот директор на Светската банка, во 1985 година Паоло Рока ја започнал својата кариера во Techint Group како помошник на претседателот на одборот на директори. Во 1990 година ја презел функцијата извршен потпретседател на Сидерка.
Техинт
Од 2002 година е извршен директор на Тенарис и Техинт. Покрај тоа, тој е претседател на одборот на директори на Тамса и на одборот на директори на Терниум и директор на Techint Financial Corporation. Рока ја предводел Techint во серија аквизиции во Латинска Америка и во светот, што доведло до развој на операции во повеќе од 20 земји.
Скандал со тетратки
Во ноември 2018 година, Рока бил обвинет од аргентинскиот судија кој ја надгледувал истрагата за таканаречениот скандал со тетратки, како дел од случајот со мито. Обвиненијата произлегле од сведочењето дека извршениот директор на компанијата плаќал мито за да го забрза надоместокот на групата на Рока што произлегол од национализацијата на СИДОР од страна на венецуелската влада.
Во април 2019 година, аргентинскиот апелационен суд ги отфрлил сите обвиненија против Рока, ослободувајќи го.
Одбори и награди
Паоло Рока е член на извршниот комитет на Светската асоцијација за челик и бил претседател на оваа асоцијација во периодот 2009-2010 година. Бил член на Меѓународниот советодавен комитет на Њујоршката берза и на советодавниот одбор на приватниот сектор на Интерамериканската банка за развој (IDB). Во 2004 година во рамките на форумот „Аргентина-Мексико: Visión y Perspectivas“, бил награден со Орденот Мексиканска дел Агила Ацтека. Во 2008 година бил почестен од страна на Фундацион Конекс со „Наградата Платинум Конекс 2008: бизнисмени од индустријата“; а во 2011 година бил избран за „производител на челик на годината“ од Здружението за технологија на железо и челик (AIST). Во 2013 година, Бизнис универзитетот во Колумбија го одликувал Паоло Рока со „Деминг куп“ како признание за влијанието на неговото лидерство врз конкурентноста на Тенарис.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Стадион „Хамад бин Калифа“
Стадион „Хамад бин Калифа“ ― повеќенаменски стадион во Доха, Катар. Тоа е домашен терен на ФК Ал Ахли и ФК Ал-Саилија. Стадионот собира 18.000 луѓе. Покрај натпревари на Катарската ѕвездена лига (најквалитетната фудбалска лига), на стадионот се одржуваат и редовни атлетски натреварувања.
Наводи
25.25189°N, 51.53536°W
Стајковце
Стајковце — историско село на територијата на Општина Желино. Местото се наоѓа во источниот крај на атарот на с. Требош, во месноста денес наречена Стојковци.
Географија
Селото се наоѓало во областа Долни Полог, североисточно од Требош и југозападно од Жилче. Во минатото недалеку од селото течела Поројска Река, која пресушува во дел од годината.
Историја
Преданието на селото од околните мештани му било пренесено на истражувачот Јован Трифуноски во 1947 г. Познато е дека Стајковце постои уште од средниот век. Се споменува во турските документи од крајот на XV и од XVI век, како даночен обврзник за повремена работа на една воденица, што се совпаѓа со претпоставката за близината на Поројска Река.
Во османлиските документи од 1452/53 г. Стајковце е заведено како место со 8 семејства и 1 неженет. Исто толку имало и во пописот на Иса-бег Исаковиќ од 1455 г. Според дефтерот за 1467/68 г. селото имало 12 семејства, кои во 1568/69 г. се намалиле на 6 семејства.
Why I Love You (песна на Кање Вест и Џеј-Зи)
„Why I Love You“ е песна изведена од страна на американскиот хип-хоп артист, продуцент и текстописец Кање Вест и американскиот рапер Џеј-Зи во соработка со Мр. Хадсон, од нивниот заеднички албум Watch the Throne. Песната официјално беше пратена на Ритмичкото радио на 13 септември, 2011 година. „Why I Love You“ содржи примероци од синглот од 2010 година, „I <3 U So“ изведен од страна на Француското хаус дуо Касиус, која што и самата се заснова на примерок на оригиналот од 1971 година, „I Feel a Song (In My Heart)“ изведен од страна на Сандра Ричардсон.
Ајнеборн
Ајнеборн (Eineborn) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Соседни општини
Соседни општини се Клајнеберсдорф, Отендорф, Рентендорф, Санкт Ганглоф и Таутендорф.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 100м делфин во женска конкуренција
Прелиминарната рунда на 100 метри делфин ќе се одрживо утринската сесија на 26 јули, додека полуфиналето во вечерната сесија истиот ден. Финалето ќе се одржи во вечерната сесија на 27 јули
Препливување
Легенда: ШР = Рекорд на првенството, НР = Национален рекорд
Белтрам
Белтрам е традиционален лик во италијанската комедија дел'арте поврзана со градот Милано и датира од 16-17 век или порано. Исто така, често се споменува со целосното име Белтрам ди Милано и исто така како Белтрам ди Гаџано (од borgo - сега комуна - на Гаџано, во околината на Милано).
Создавањето на ликот Белтрам понекогаш му се припишува на Николо Барбиери. Во секој случај, Барбиери во голема мера придонел за популарноста на ликот во драми како што е L'inavvertito. Барбиери бил актер, но и комичар, и ја презел улогата и уметничкото име на Белтрам. Неговиот лик е обично лукав; остроумен селанец и сопруг, кој секогаш се обидува да изгледа од повисок ранг отколку што навистина е. Тој презел неколку различни улоги, вклучувајќи ја и онаа на трговецот и таткото на Колумбина кој се обидувал да ја натера својата ќерка да стапи во брак од интерес (дел што го дели со Табарино). Тој често ги постигнувал своите цели поради недостаток на скрупули, остроумна реторика и потсмев на добри манири. Неговата носија, која наликувала на слуга од 16 век, вклучувала голема туника, чанта и кама.
Белтрам долго време бил главен претставник на Милано во комедијата, иако оваа улога подоцна ја презел Менегино. Исто така, често се опишува како варијација на ликот Бригела (поврзан со градот Бергамо, а понекогаш и со Милано), или дури и како брат на Бригела.
Белтрам го инспирирал ликот на Молиер, Маскарил, од комедијата L'Étourdi ou Les Contretemps (Грешката, 1655).
Фусноти
<references group="" responsive="1">
Хенриев закон
Во хемијата, Хенриев закон е еден од законите за гасови, формулиран од Вилијам Хенри. Гласи вака:
кадешто:
Преку логаритмот на формулата, се добива една порационална формула:
NGC 4978
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4978 се споменува и како UGC 8212, MCG 3-34-2, CGCG 101-4, NPM1G +18.0355.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4978 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4978 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 7 м 50,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 24' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 142°.
Други поделби
Проучување на NGC 4978 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45494. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 150; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1453. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Бегова Чешма
Бегова Чешма (турски: Шопот Адомнул) е наоѓалиште кое се наоѓа во југозападниот дел на Македонија, на Баба Планина, на патот од Битола до Хотел Молика, веднаш над селото Магарево. Тука се наоѓа и познатата истоимена чешма, каде исто така има и клупи за седење. Овој дел претставува туристичка атракција и привлекува голем број на туристи во летните месеци и посебно оние кои се искачуваат на Пелистер, како и љубителите на алпинизмот.
Во непосредна близина на наоѓалиштето лежи и Детското одморалиште Пелистер, хотелот Молика, Инфо Центарот, како и Мала и Голема Ливада. Од наоѓалиштето, Битола е оддалечена само 10 километри.
Лив и Мади
Лив и Мади (Liv and Maddie) — американски ситуациска комедија создадена од Џон Бек и Рон Харт и произведен од „It's a Laugh Productions“ за Дизни Канал. Серијата се однесува за Лив и нејзината сестра Мади, и двете се портретирани од глумица и пејачка Дав Камерон.
Блатна еја
Блатната еја или блатен жабар е голема граблива птица од родот еи (Circus) во семејството на јастребите која е распространета од умерена и суптропскa западнa Евроазија до Африка. Ја има и во Македонија. Блатната еја има два подвида, преселничкиот тип C. a. aeruginosus кој е распространет низ целиот опсег, и C. a. harterti кој е постојан жител на северозападна Африка.
Опис
Блатната еја е долга 43-54 см, има распон на крилјата од 115 до 130 см и тежина од 400 до 650 гр. кај мажјаците и 500-800 гр. кај женките. Тоа е голема, гломазна птица, со прилично широки крилја, и има изразен и чуден полов диморфизам. Перјето на мажјакот е претежно црвеникавокафено со светли жолтеникави ленти, кои се особено истакнати на градите. Главата и рамењата се претежно бледи сивкастожолти. Секундарните и терцијарните пердуви за летање на крилјата се чисто сива боја како контраст на кафените горни делови на крилјата ицрните рабови. Горната и долната страна на крилото се слични, иако е посветлокафено одозгора. Гледан и од горе и од долу, кога лета мажјакот е тробоен: кафено-сиво-црн. Нозете, стапалата, очите и врвот на црниот клун му се жолти. Женката, пак, е речиси целата чоколаднокафена. На врвот од главата, на грлото и рамењата има впечатливо светложолта боја која може да биде јасно ограничена и многу контрастна или избледена кога перјето е ветво и пред митарење, и да личи на мажјакот. Но, во подрачјето кај очите, женките се секогаш потемни, давајќи им така на светлите очи уште поголема изразност. Младенчињата се слични на женките, но обично имаат помалку жолто, особено на рамењата.
Распространетост и живеалиште
Овој вид има широко распространета територија на размножување, од Европа и северозападна Африка до Средна Азија и северните делови на Среден Исток. Се размножува во речиси сите држави на Европа, освен во планинските предели на субарктичка Скандинавија. Редок е, но е во пораст во Велика Британија каде достигнува источно до Шкотска. На Средниот Исток има популации во Турција, Ирак и Иран, додека во Средна Азија достигнува до севрозападна Кина, Монголија и до Бајкалско Езеро во регионот на Сибир.
Повеќето популации од блатната еја се преселнички. Некои птици зимуваат во поблагите региони на јужна и западна Европа, додека други се селат во Африка или Арабија. Постојаните жители на подвидот harterti, ги населуваат Мароко, Алжир и Тунис. Скитниците достигнуваат до Исланд, Азорски Острови, Малезија и Суматра.
Како и другите блатни птици, и оваа е силно поврзана со влажни средини богати со трски. Исто така, се населува во различни други отворени простори, како што се обработливите земјишта и ливадите, особено ако граничнат со мочуриште. Овие птици се територијални во сезоната на парење, па дури и во зима се чини се помалку социјални од другите слични видови, кои често се собираат во големи јата.
Лови во типична позиција, во низок лет над отворената земја, со крилјата собрани во V форма и често со испружени (обесени) нозе.
Исхрана
Блатната еја се храни со мали цицачи, мали птици, инсекти, влекачи и жаби.
Размножување
Сезоната на парење варира од средината на март до почетокот на мај. Мажјакот често се спарува со две, а повремено и со три женки. Ваквите врски обично траат една сезоната на парење, но некои парови остануваат заедно и по неколку години.
Гнездото го сместуваат на земја, а го прават од стапчиња, трски и трева. Скриено е во полиња од трска или на други места со висока трева. Најчесто, женката снесува 3-8 овални, бели со синозелена нијанса, јајца. Јајцата се инкубираат 31-38 дена, а младенчињата се здобиваат со перје по 35-40 дена.
Статус
Од XIX до крајот на XX век популацијата на блатната еја се намалувала заради лов, уништување на природното живеалиште и употреба на пестициди. Сега е заштитен вид во многу земји и бројот му се зголемува. На пример, во Велика Британија во 1971 година останала само една женка, а денес има над 200 пара од овој вид. И денес му се закануваат разни предизвици, вклучувајќи го ловот, особено при преселбата над Средоземјето. Но, сепак, видот е добро опоравен и сега се смета за најмалку загрозен. .
1721
1721 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1721 година од новата ера, 721. од вториот милениум, 21. од XVIII век и втора од 1720-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7229 и 7230 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6471 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5481 и 5482 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2474.
јануари-март
6 јануари – Истражниот комитет за колапсот на компанијата South Sea во Велика Британија ги објави своите наоди.
Родени
10 јануари - Јохан Филип Баратие, германски научник (р. 1740)
11 јануари – Ана Магдалена Годиче, дански печатач и издавач на книги (р. 1781 г.)
Роџер Шерман
Непознат датум - Им Јунџиданг, корејски научник, писател и неоконфуцијански филозоф (р. 1793 г.)
Починале
25 јануари - Роберт Шал, француски колонијалист (р. 1659)
1720
1720 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1720 година од новата ера, 720. од вториот милениум, 20. од XVIII век и прва од 1720-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7228 и 7229 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6470 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5480 и 5481 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2473.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1720 година се протега во 4356 и 4357, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4416 и 4417 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2263. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1132 и 1133 исламска година.
Струмички конгрес од 1905
Работа
На Конгресот биле разгледани голем број на прашања меѓу кој омасовизирањето на револуционерното дело и заврстување на ораганизациската мрежа.
Притоа овој Конгрес донел неколку решенија.
Созадавње на специјални судски институции и одземање на дотогашното право на управните тела да судат, притоа бил изработен специјален судски правилник.
Приходите од судството требало да одат во полза на членовите на Организацијата кои биле затворени.
Решенијата кој биле донесени на околискиот конгрес биле потврдени од страна на окружниот. Дополнително окружниот конгрес го разгледал неколку други прашања, борба против врховистите, борба против вооружената грчка пропагандам, бугарскиот струмички митрополит Герасим кои бил осуден и парично казнет.
Калемегдан
Калемегдан (српски: Калемегдан / Kalemegdan) е парк - тврдина, и урбана, но ненаселена населба на Белград, главниот град на Србија. Се наоѓа во белградската општина Стари Град, на десниот брег на Сава, на местото каде оваа река се влева во Дунав. Основните ѕидини гледаат кон Земун и Нов Белград. Тврдината е градена во периодот од 13 до 19 век, при што секој од освојувачите градел сопствен дел.
Името Калемегдан се однесува на висорамнинката на која се наоѓа тврдината, додека тврдината била главно воено упориште на Белград, служело за надбљудување на непријателот при борба, затоа неговото име потекнува од турските зборови кале - поле и мегдан - борба. Турците го нарекувале и Фиќир-бајир што значи „брег за размислување“.
Тврдината е трансформирана во парк во 19 век. Денес, таа е важен историско-културен комплекс.
Историја
Преуредувањето на паркот започнало по предавањето на тврдината на Србите во 1867 година, по наредба на кнезот Михајло Обреновиќ III. Идејните скици за уредување на Калемегдан ги направил првиот белградски урбанист, Емилијан Јосимовиќ. Зеленилото било засадено меѓу 1873 и 1875 година, кога со тврдината командувал полковникот Драгутин Жабарац, некогашен прв аѓутант на кнезот Михаило Обреновиќ.
Планското уредување на Калемегдан започнало во 1890 година. Тогаш војската го предала паркот на белградската општина. Тогашниот претседател на општината, Никола Пашиќ, го одобрил првиот кредит за уредување на Калемегдан, во износ од 10.000 тогашни динари. Во 1905 година започнало проширувањето на паркот со уредувањето на Мал Калемегдан, што се протегал од павиљонот „Цвијета Зузориќ“ до Зоолошката градина.
Пред Првата светска војна Калемегданскиот парк завршувал на местото каде денес има камени скали кои водат кон долната тераса. Земјиштето зад овие скали сè до 1929 година било потполно неуредено и обраснато со коров. По 1931 година, паркот бил проширен и на Горниот град. Во паркот се поставени многу споменици.
На Калемегдан се наоѓаат: Воениот музеј, уметничкиот павиљон „Цвијета Зузориќ“, Градскиот завод за заштита на споменици на културата, Зоолошката градина, римскиот бунар, детски забавен парк, Гробница на народните херои на Калемегдан, голем број на спортски игралишта и угостителски објекти и Музејот на природата.
Во септември 2010 година на Калемегдан поставена е јапонска чешма како благодарнсот на народот на Јапонија.
Форум на Аркадиј
Објектот бил изграден кон почетокот на 5 век и се наоѓал во Ксеролопос. Овој форум бил последен пред да се стигне на Златната порта и ѕидините на градот, вклучувајќи ги форумот на Теодосиј, форумот на Константин кои се наоѓале на главната улица во градот Месе. Подоцна форумот од страна на Османлиите бил претворен во чаршија која се викала Пазари Аврат или Чаршија на жените каде се вршела продажба на женски робови.
Во центарот на форумот се наоѓал столбот на Аркадиј кој бил висок околу 50 метри. Столбот бил разрушен во 1715 година.
Гајзенхајн
Гајзенхајн (Geisenhain) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
1378 п.н.е.
1378 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1378. година пред новата ера, 378. од вториот милениум п.н.е., 78. од 14 век п.н.е. и деветта од 1370-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4130 и 4131 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3372 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2382 и 2383 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 625 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1378 година се протега во 1258 и 1259, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1318 и 1319 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 835 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2060 и 2059 исламска година пред хиџра.
Откритија
1378 av. J.-C.
NGC 7299
NGC 7299 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7299 се споменува и како ESO 345-19, MCG -6-49-8, AM 2228-380.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7299 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7299 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 31 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 48' 35"".
Други поделби
Проучување на NGC 7299 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69060. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7997. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
1719
1719 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1719 година од новата ера, 719. од вториот милениум, 19. од XVIII век и последна од 1710-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7227 и 7228 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6469 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5479 и 5480 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2472.
IC 1373
IC 1373 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1373 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 15 м 53,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 25' 47"".
Други поделби
Проучување на IC 1373 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
NGC 2524
NGC 2524 — леќеста галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2524 се споменува и како UGC 4234, MCG 7-17-16, CGCG 207-34.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јануари 1877 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2524 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2524 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 8 м 9,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 9' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 2524 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22838. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 69; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2973. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1329.
Џудо на Летните олимписки игри 2020
Натпреварите во џудо  на Летните олимписки игри 2020 во Токио предвидено е да се одржат од 24 до 31 јули во арената Нипон Будокан и на нив ќе учествуваат 393 џудисти во 15 категории, седум во машка и женска конкуренција како и во новата мешана тимска категорија. Летните олимписки игри 2020 беа одложени во март 2020 година и преместени за во 2021 година како резултат на пандемијата од КОВИД-19.
Жребот за натпреварите во џудо бил извлечен на 23 јули, а најдобрите осум во секоја тежинска категорија биле носители во жрепката.