cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
278
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5786 и 5787 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5028 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4038 и 4039 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1031.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 278 година се протега во 2914 и 2915, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2974 и 2975 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 821. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 355 и 354 година пред хиџра.
Црн синап
Опис
Тоа е исправено растение, со големи стебленца и лисја. Тие се покриени со влакна или влакна по основата, но на стеблото се помазни. Може да достигне и до 1.2 метри високо во влажна плодна почва. Црниот синап цвета во лето, од мај (во Обединетото Кралство) и насекаде низ Европа. Цветовите на ова растение имаат четири жолти ливчиња, кои се двојно подолги од сепалите. Секое стебло на овој цвет има околу четири цветови на врвот, формирајќи прстен околу стеблото. Подоцна, растението формира долги мешунки од семиња, кои содржат четири заоблени семиња.
Таксономија
Ова растение е формално и опишано од Карл Кох во „Дојчл. Fl.“ (или Deutschlands Flora) изд.3 на страница 713 во 1833 година Ова било засновано на описот на шведскиот ботаничар Карл Линеус.
Латинскиот специфичен епитет nigra е изведен од латинскиот збор за црно. Ова се должи на црните семиња на ова растение.
Опсег
Ова растение може да се најде во Северна Африка, во Алжир, Египет, Еритреја, Либија, Етиопија, Мароко и Тунис. Во Азија се среќава во Авганистан, Ерменија, Кавказ, Кина (во провинциите Гансу, Џиангсу, Кингхаи, Ксинџијанг и Ксизанг ), Кипар, Индија, Иран, Ирак, Израел, Казахстан, Либан, Сирија и Турција. Во источна Европа, се наоѓа во Белорусија, Молдавија и Украина. Во средна Европа, тоа е во Австрија, Белгија, Чешка, Германија, Унгарија, Холандија, Полска, Словачка и Швајцарија. Во северна Европа, во Ирска и Обединетото Кралство. Во југоисточна Европа, во Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Хрватска, Грција, Италија, Црна Гора, Северна Македонија, Романија, Србија и Словенија. Исто така во југозападна Европа, го има во Франција и Шпанија.
Растението било внесено на брегот на Тихиот Океан на Северна Америка и се смета за инвазивен вид.
Користи
Пред повеќе од 2.000 години, ова растение се користело како зачини ; го спомнал римскиот автор Колумела во 1 век од нашата ера. Листовите на растението исто така биле кисели во оцет. Во Франција во 13 век семето се мелело и се користело. Тие се мешаа со делумно ферментиран сок од грозје за да се создаде „моут-жесток“ (или запалена шира, „мора“ што значи неферментиран сок од грозје). Ова подоцна стана „moutarde“, сега наречено сенф на англиски.
Зачинот генерално се прави од мелени семиња на растението, при што се отстрануваат обвивките од семето. Малите (1 мм) семките се тврди и имаат различна боја од темно кафеава до црна. Тие се со вкус, иако немаат речиси никаква арома. Семето на овој цвет најчесто се користи во индиската кујна, на пример во кари, каде што е познато како раи. Семињата обично се фрлаат во врело масло или џуџе, по што пукаат, ослободувајќи карактеристичен вкус на орев. Семето на овој цвет има значителна количина на масно масло, главно олеинска киселина. Ова масло често се користи како масло за јадење во Индија, се нарекува „сарсон ка тел“.
Младите листови, пупки и цветови на црниот синап се јадливи. Во Етиопија, каде растението се одгледува како зеленчук во Гондар, Харар и Шева, ластарите и листовите се консумираат варени, а семките се користат како зачин. Нејзиното амхарско име е сенафич.
Се смета дека црниот синап е семето што го спомнал Исус во Параболата за семето од синап.
Од 1950-тите, црниот синап стаана помалку популарен во споредба со кафеавиот синап, бидејќи некои сорти на кафеав синап имаат семиња кои што механички може да се берат на поефикасен начин.
Народна медицина
Во Обединетото Кралство, се користело за правење „жешки бањи со црн синап“, со цел да им се помогне на луѓето со настинки. Мелените семиња на растението измешани со мед се широко користени во источна Европа како супресив на кашлица. Во источна Канада, употребата на за лекување на респираторни инфекции била популарна пред појавата на модерната медицина. Се состоеше во мешање на мелено семе од синап со брашно и вода и создавање на катаплазма со пастата. Ова лапа се ставало на градите или на грбот и се оставало додека лицето не почувствувало пецкање. Лапата од црн синап може да се користи и за помош на мускулни болки.
Слични растенија
И покрај нивните слични заеднички имиња, црниот синап и белиот синап (родот Sinapis ) не се тесно поврзани. Црниот синап припаѓа на истиот род како зелката и репата.
B. nigra, исто така, наликува на Hirschfeldia incana, или синап, (поранешен Brassica geniculata ), кое претставува повеќегодишно растение.
1567
1567 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1567 година од новата ера, 567. од вториот милениум, 67. од XVI век и осма од 1560-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7075 и 7076 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6317 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5327 и 5328 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2320.
2095
2095 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2095 година од новата ера, 95. од третиот милениум, 95. од XXI век и шеста од 2090-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7603 и 7604 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6845 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5855 и 5856 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2848.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2095 година се протега во 4731 и 4732, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4791 и 4792 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2638. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1518 и 1519 исламска година.
Меџелер
Меџелер — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Екатерина Сабо
Екатерина Сабо (родена на 22 јануари 1967 г.) — поранешна романска гимнастичарка од унгарско потекло која во кариерата освоила вкупно 20 олимписки, светски и континентални медали. Иако можеби е најпозната по освоениот сребрен медал во повеќебој на Летните олимписки игри 1984 по епската битка со Меру Лу Ритон од САД, Сабо освоила златни медали во три поединечни дисциплини (прескок, греда и партер) и придонела романската екипа да го освои златниот медал во екипниот повеќебој. Со освоените четири златни медали и еден сребрен, Сабо била најуспешна спортистка на игрите. Потоа, таа била предводник на романската екипа на Светското првенство 1987, која го победила Советскиот Сојуз во екипниот повеќебој. Во 2000 година, Сабо била примена во Меѓународната гимнастичка куќа на славни.
Ран живот и кариера
Етничка унгарка од Трансилванија, таа првично била именувана Каталина, но потоа името и било променето во Екатерина од комунистите со цел да го сокријат нејзиното унгарско потекло. Нејзин прв јазик бил унгарскиот јазик; таа научила романски јазик кога започнала да оди на часови по гимнастика. Таа започнала да се занимава со гимнастика во 1973 година, во гимнастичкото училиште во Онешт со тренерите Марија Козма и Михај Агостон. Подоцна, нејзини тренери биле Марта и Бела Кароли. По емигрирањето на Каролеви во САД во 1981 година, таа била тренирана од Адријан Гореак, Адријан Стан и Марија Козма. Сабо бележела многу успеси како јуниорка. Таа станала првата гимнастичарка која освоила две јуниорски европски титули во повеќебој, натпреварувајќи се против Лавинија Агаче и Наталија Илиенко (во 1980) и против Олга Мостепанова и Јелена Шушунова (во1982). Поединечно, во 1980, таа ги освоила златните медали во дисциплините прескок, греда и партер и го освоила четвртото место на двовисински разбој, додека пак во 1982, таа освоила златни медали во прескок и партер, сребрен на двовисински разбој и го освоила четвртото место на греда.
1983
Прво големо меѓународно натпреварување за Сабо било Европското првенство 1983 во Гетеборг. Таму таа освоила златни медали во партер и двовисински разбој, сребрен во прескок и бронзен медал во повеќебој. На Светското првенство истата година, Сабо го освоила третото место во повеќебој, зад Олга Мостепанова и Натали Јурченко. На ова натпреварување таа добила две совршени десетки, една во партер и една во прескок. Покрај бронзениот медал во повеќебој, таа освоила златен медал во партер и сребрени медали во прескок и двовисински разбој. Таа не се квалификувала во финалето во дисциплината греда. Таа исто така придонела значително во екипниот повеќебој, во кој романската екипа го освоила сребрениот медал. Во изборниот дел од натпреварувањето, таа добила по една совршена десетка во партер и двовисински разбој.
Летни олимписки игри 1984
Како одговор на американскиот бојкот на Летните олимписки игри 1980 одржани во Москва, 14 земји од Источниот блок и сојузници вклучувајќи ги Советскиот Сојуз, Куба и Источна Германија (но не и Романија) ги бојкотирале престојните Летни олимписки игри 1984. Во отсуство на советските натпреварувачки, Сабо важела за фаворит на игрите. На подготовките пред Олимписките игри, Сабо постигнала совршен резултат 40.0 за нејзините задолжителни вежби на натпреварување во Чехословачка. За време на екипното натпреварување на Олимписките игри,Сабо настапила силно, водејќи ја својата екипа кон првото олимписко злато и квалификувајќи се како втора во повеќебојот (главно поради падот од двовисинскиот разбој) и во три од четири финални натпревари во поединечните дисциплини (прескок, греда и партер). Таа била голем фаворит во повеќебојот и била наречена "следната Надја", по Надја Команечи. Сепак таа контроверзно загубила во повеќебојот за 0.05 од Мери Лу Ретон и го освоила сребрениот медал. Таа била супериорна во поединечните финални натпревари, освојувајќи ги сите три златни медали во дисциплините во кои настапила (прескок, греда и партер). И покрај личното разочарување што не ја освоила титулата во повеќебој, Сабо се вратила во Романија како хероина. Подоцна во годината, таа била избрана за најдобра спортистка на Романија.
По Олимписките игри
Сабо разочарала на Европското првенство 1985, освојувајќи го само сребрениот медал во прескок. Во повеќебој, таа го освоила 5. место. Подоцна во годината, таа слично настапила на Светското првенство, освојувајќи сребрени медали во прескок, греда и со романската екипа во екипниот повеќебој. Но во 1987 година, напорната работа на Сабо вродила плод. Како член на неверојатно успешната романска екипа (пет златни, еден сребрен и четири бронзени медали) на Светското првенство 1987, Сабо и нејзините колешки убедливо ги поразиле советските гимнастичарки, освојувајќи ја титулата во екипниот повеќебој. Поединечно, таа била израмнета за бронзениот медал на греда со Светлана Богинскаја и завршила на 14. место во повеќебојот.
По пензионирањето
По Светското првенство 1987, Сабо се повлекла од гимнастиката и започнала да студира на Универзитетот за физичко и спортско образование во Букурешт. По дипломирањето, таа работела како тренер во Дева, каде ги тренирала меѓу другите Надија Хатеган, Андреа Каковеан и светската шампионка од 1999, Марија Олару. Во јуни 1991 година, Сабо се венчала со Кристијан Тамас, поранешен романски кајакар. Парот подоцна добил два сина, Лоренцо и Зено. Во 1992 година, семејството се преселило во Шамалијер, Франција, каде таа работи како тренер.
Букајо Сака
Букајо Ајојинка ТМ Сака (роден на 5 септември 2001 година) е англиски фудбалер, бек или крило на Арсенал и на англиската репрезентација.
Биографија
Сака е роден во Илинг, Голем Лондон од нигериски родители, кои емигрирале во Лондон како економски мигранти од Нигерија.
Клупска кариера
Сака е роден во Илинг, Голем Лондон, и се школувал во основното училиште Едвард Бетам Кофе пред средното училиште во Гринфорд. Тој ја започнал својата кариера со академијата на Арсенал, Хејл Енд. Откако наполнил 17 години, Сака добил професионален договор од Арсенал и се промовирал во тимот до 23 години.
На 29 ноември 2018 година, Сака го направил своето деби за сениорски натпревар во дресот на Арсенал на нивниот натпревар во Лигата на Европа против Ворскла Полтава. Тој го заменил за Арон Рамзи во 68 минута. На 13 декември 2018 година, Сака го направи своето прво целосно деби на домашен терен за Арсенал на нивниот натпревар против Карабак во Лигата на Европа. На 1 јануари 2019 година, Сака дебитираше во Премиер лигата во победата од 4-1 против Фулам откако влезе во игра за Алекс Ивоби во 83-та минута. Сака го постигна својот прв погодок за сениори на 19 септември, со одличен напор од далечина до аголот на гостувањето кај германскиот Ајнтрахт Франкфурт во Лигата на Европа на УЕФА. Тој го заврши мечот со две асистенции, исто така, на своето име во победата од 3-0. Сака бил награден за неговите перформанси во Германија со својот прв старт во Премиер лигата, во победата над Астон Вила од 3-2. Потоа, тој забележал асистенција за Пјер-Емерик Обамејанг, за израмнувачкиот гол во ремито 1-1 на Олд Трафорд против Манчестер Јунајтед.
По повредите на Сеад Колашинац и Киеран Тирни, Сака започнал да се промовира како првотимец во Арсенал на позицијата лев бек. На 27 јануари 2020 година, тој го постигнал воведниот гол во победата на Арсенал со 2-1 против Борнмут во четвртото коло од ФА купот, откако ја завршил акцијата составена од 22 додавања; подоцна во истиот натпревар тој забележал и асистенција за вториот погодок, кој го реализирал Еди Нкетија. Неговиот погодок подоцна бил избран за гол на рундата од страна на Би-Би-Си. По двонеделна пауза во средината на сезоната, Сака го одбележал своето враќање на терен на гостувањето кај Њукасл Јунајтед бележијќи асистенција за голот на Никола Пепе. Потоа му асистирал и на Александар Лаказет забележувајќи ја својата деветта асистенција во сезоната во победата со 1-0 над Олимпијакос во Лига Европа. Три дена подоцна, во победата со 3-2 над, Сака забележал нова асистенција, во трет натпревар едноподруго, стигајќи до двоцифрен број асистенции за сезоната (10) откако го наместил првиот гол на топџиите во натпреварот кој го постигнал Нкетија.
На 1 јули 2020 година, Сака потпишал нов долгорочен договор со Арсенал. Менаџерот Микел Артета го пофалил Сака и рекол: „Мислам дека тој ја претставува секоја вредност за која се залага овој фудбалски клуб. Тој дојде преку академијата и ја заслужи својата почит со напорна работа и отчетност и можете да ја видите прогресијата што ја има како играч, но и како личност.“ Тој го постигнал својот прв гол во Премиер лигата во својата кариера против Вулверхемптон Вондерерс, совладувајќи го голманот Руи Патрисио со еден полуволеј удар, во победата на Арсенал со 2-0. Иако останал неискористена замена во финалето на ФА Купот 2019-2020, тој го освоил својот прв трофеј во кариерата благодарение на победата на Арсенал над Челси со 2-1. На крајот на сезоната, Сака завршил на третото место по бројот на гласовите во изборот за наградата Играч на сезоната на Арсенал.
Репрезентативна кариера
Иако има нигериско потекло, Сака ја претставувал земјата во која што е роден - Англија во неколку младински нивоа: под 16 години, под 17 години, до 18 години, под 19 години и под 21 година.
Во септември 2018 година, Сака го постигнал победничкиот гол за селекцијата на Англија до 18 години на гостувањето против Франција. Во ноември 2018 година, Сака прв пат бил повикан во тимот на Англија до 19 години. Тој постигнал гол на дебито во квалификацискиот натпревар против Молдавија.
Кронштатски бунт
Кронштатскиот бунт претстaвува неуспешно востание против болшевичката власт во Русија во март 1921 година. Бунтот избувнал во Кронштат, поморска база во близината на Санкт Петербург.
Букајо Сака
Репрезентативна кариера
На 4 септември 2020 година, Сака дебитираше за Англија до 21 година при победата од 6-0 на гостувањето кај Косово.
Кронштатски бунт
Позадина
По победата на болшевиците над контрареволуцијата во Руската граѓанска војна, народните маси очекувале ублажување на репресивниот карактер на новата комунистичка власт. Очекувањата не биле исполнети, по што кон крајот на февруари 1921 година во Санкт Петербург (тогашен Петроград) избувнале штрајкови. Комунистичката власт ги задушила штрајковите, по што морнарите од Кронштат („гордоста и славата на Револуцијата“, според зборовите на Троцки) испратиле своја делегација да ја испита ситуацијата во Петроград.
Букајо Сака
Репрезентативна кариера
На 1 октомври 2020 година, Сака за првпат бил повикан во сениорскиот состав на Англија, а своето деби го имал во победата над Велс со 3-0 играјќи како стартер.
Кронштатски бунт
Кронштатско движење
Врз основа на сознанијата до кои дошла кронштатската делегација, екипажите на два брода, „Петропавловск“ и „Севастопол“, изгласале резолуција, која била прифатена од страна на јавниот собир што се одржал во Кронштат на плоштадот „Јакорни” на 1 март. На собирот присуствувале 16.000 морнари, војници на Црвената армија и работници. Со него претседавал претседавачот на Извршниот комитет на Кронштатскиот совет, комунистот Василиев. Претседателот на Руската Социјалистичка Федеративна Република, Михаил Калинин, и комесарот на Балтичката флота, Николај Кузмин, биле присутни и им се обратиле на присутните. Калинин при доаѓањето бил пречекан со воени почести, музика и знамиња.
Букајо Сака
Репрезентативна кариера
Во јуни 2021 година, бил повикан во репрезентацијата меѓу 26-те играчи избрани за Европското првенство 2020.
Кронштатски бунт
Кронштатско движење
Во резолуцијата биле поставени 15 барања :
Букајо Сака
Клупска статистика
Статистика е ажурирана на 15 април 2021.
Кронштатски бунт
Кронштатско движење
На истиот состанок на бригадата било одлучено да се испрати еден комитет во Петроград за да им ги објасни на работниците и на тамошниот гарнизон барањата на Кронштат и да бара да бидат испратени непартиски делегати од страна на петроградскиот пролетаријат во Кронштат за да ја видат вистинската состојба на работите и барањата на морнарите. Овој комитет, составен од 30 члена, бил уапсен од страна на болшевиците во Петроград. Тоа бил првиот потег на комунистичката влада против Кронштат. Бидејќи мандатот на членовите на Кронштатскиот совет се приближувал кон својот крај, состанокот на бригадата одлучил и да се свика конференција на делегатите на 2 март, за да се расправа за начинот на одржување на новите избори. Конференцијата требала да биде составена од претставници на бродовите, гарнизонот, разните советски институции, синдикати и фабрики, при што секоја организација требала да биде претставена од двајца делегати.
Конференцијата од 2 март се одржала во Домот на образованието (поранешното Кронштатско техничко училиште) и на него учествувале преку 300 делегати, помеѓу кои имало и комунисти. Состанокот бил отворен од морнарот Петриченко и со акламација бил избран Президиум од пет члена. Кузмин, комесарот на Балтичката флота, бил првиот што зборувал на Конференцијата. Тој ја разжештил конференцијата кога го одрекол постоењето на работнички немири во Петроград, изјавувајќи дека градот бил мирен и дека работниците биле задоволни.
Поради тоа Кузмин и Василиев биле отстранети од состанокот и биле уапсени. Во тој момент Конференцијата ја зафати голема возбуда кога еден делегат објавил дека болшевиците само што не го нападнале состанокот и дека 15 камиони полни со војници и комунисти, вооружени со пушки и машинки, биле испратени со таа цел.
Кампања
Болшевиците не губеле време при организирањето на својот напад врз Кронштат. Веќе на 2 март владата донела наредба, потпишана од Ленин и Троцки, со кој се осудило Кронштатското движење како бунт против комунистичката власт. Во тој документ морнарите биле обвинети дека биле: "орудија на бившите царистички генерали кои заедно со предавниците социјалисти револуционерни исценираа контрареволуционерен заговор против пролетерската република и дело на интервенционистите на Антантата и на француските шпиони"
Животот во Кронштат продолжувал и покрај блокадата на градот и репресивните мерки од страна на болшевичката влада. Привремениот револуционерен комитет упатил повик во таа смисла до народот од Кронштат, дури и кога болшевичката влада го игнорирала барањето на морнарите за ослободување на заложниците во Петроград. Барањето на Кронштат испратено преку радио до Петроградскиот совет било ослободување на сите заложници да бидат ослободени.
На 5 март од Петроград бил упатен ултиматум:
"Работничката и селанска влада донесе указ Кронштат и бунтовните бродови веднаш да се потчинат на авторитетот на Советската република. Поради тоа им наредувам на сите оние што кренале рака против социјалистичката татковина итно да го положат оружјето. Тврдоглавите ќе бидат разоружени и предадени на советските власти. Уапсените комесари и другите претставници на владата веднаш да бидат ослободени. Само оние што безусловно ќе се предадат можат да сметаат на милоста на Советската република.
Истовремено, упатив наредби за подготовка на задушувањето на бунтот и потчинување на бунтовниците со вооружена сила. Одговорноста за штетата што може да ја претрпи мирното население целосно ќе падне врз предводниците на контрареволуционерните бунтовници.
Ова предупредување е конечно.
Троцки, претседавач на Револуционерниот воен совет.
Каменев, врховен командант.”"
Напад
Во меѓувреме, Троцки ги регрутирал своите сили. Најдоверливите дивизии од фронтовите, единиците на курсантите, одредите на Чеката и воените единици составени исклучиво од комунисти биле насобрани во тврдините Сестрорецк, Лиси нос, Краснаја горка и во околните утврдени места. Најголемите руски воени експерти биле итно доведени за да формираат планови за блокада и напад на Кронштат, а Тухачевски бил назначен за врховен командант на опсадата на Кронштат.
На 7 март, во 6:45 ч. вечерта. со околу 60.000 војници, Советите од Сестрорецк и Лиси нос го започнале нападот врз Кронштат. Артилериското бомбардирање на Кронштат, кое започнало вечерта на 7 март, било проследено со обид за преземање на тврдината преку јуриш. Нападот бил извршен од север и југ од страна на избрани комунистички трупи облечени во бели наметки, чија боја заштитно се измешала со снегот што густо бил натрупан на замрзнатиот Фински Залив. Во врска со овие први ужасни напади за преземање на тврдината преку јуриш, со лекомислено жртвување на животи, морнарите организирале трогателни комеморации за своите браќа по оружје, прелажани за наводната контрареволуционерност на Кронштат.
Кронштатскиот гарнизон бил составен од помалку од 14 илјади војници, од кои 10 илјади биле морнари. Овој гарнизон морал да брани широк фронт, многу тврдини и батерии расфрлани во широката област на заливот. Постојаните напади на болшевиците, кои централната власт постојано ги снабдувала со свежи трупи; недостигот на животни намирници во опсадениот град; долгите непроспиени ноќи поминати на стража во студот - сето тоа ја поткопувала виталноста на Кронштат. Во текот на целиот 10 март комунистичката артилерија непрекинато стрелала од јужниот и северниот брег. Ноќта помеѓу 12 и 13 март комунистите нападнале од југ, повторно избирајќи бели наметки и жртвувајќи многу стотици курсанти.
Љубе Стоиљковиќ
Љубе Симе Стоиљковиќ ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Кронштатски бунт
Напад
На 16 март болшевиците извршиле концентриран напад истовремено од три страни - север, југ и исток. Утрото на 17 март биле заземени неколку утврдени места. Низ најслабата точка на Кронштат - Петроградската врата - болшевиците навлегле во градот, а потоа таму започнале со бруталниот масакр. Комунистите што биле поштедени од морнарите сега биле предадени, напаѓајќи ги од назад. Комесарот на Балтичката флота Кузмин и Претседавачот на Кронштатскиот совет Василиев, ослободени од комунистите од затвор, сега учествувале во уличните борби човек на човек. Очајната борба на кронштатските морнари и војници продолжило сè до доцна во ноќта.
Љубе Стоиљковиќ
Животопис
По завршеното основно училиште работел како општ работник. На 1 август 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада. Учествувал во сите борби на Бригадата. По капитулацијата на фашистичка Бугарија, учествувал во разоружувањето на повеќето бугарски полкови. Во почетокот на октомври 1944 година учествувал во борбите против Германците на Страцин, каде на 4 октомври 1944 година храбро загинал.
Кронштатски бунт
Напад
На 18 март болшевичката влада и Руската комунистичка партија јавно ја одбележале Париската комуна од 1871, славејќи ја и победата во Кронштат.
Томас (Прв војвода од Кларенс)
Томас  ( — ) бил војвода од Кларенс. Тој бил вториот син на англискиот крал Хенри IV и неговата сопруга Марија. Датата на неговото раѓање не е позната, но се смета дека е пред 25 ноември 1387 година.
Во текот на 1411 година се оженил за Маргарита, Грофица од Сомерсет. Тие немале деца од овој брак, и покрај тоа што Томас станал очув на децата на Маргарита од претходниот брак.
Во времето на војните на неговиот брат Хенри V во Франција, Кларенс бил ставен под опсада. Во текот на опсадата, Томас бил убиен.
Рокабили
Рокабили (Rockabilly) — еден од најстарите правци во рокенрол музиката која потекнува од 50-тите години од XX век во САД, а обнова доживува во текот на осумдесеттите.
Како правец настанува во јужните делови на САД поврзувајќи ја во себе традиционалната кантри- и блуз-музика. Називот е добиен со спојување на првиот збор од „rock and roll“ и вториот слог од називот „hillbilly“ што е погрден назив користен за жителите на руралните планински подрачја во источниот и централниот дел на САД. „Hillbilly“ во музиката се користи како назив за потрадиционалните облици на кантри музиката во кои одмерените и фини влијанија на „отмената“ музика карактеристични за учените музичари послабо или никако не се чувствуваат — станува збор за музика која најчесто се изведува со виолина, бенџо, мандолина и гитара.
Музичарите кои во педесеттите години ќе го покренат овој правец првенствено растеле во државите на југот на САД во текот на 30-ите и 40-тите години, каде што во тоа време, на основата на фолклорната музика, многу музички состави создавале и свиреле „western swing“ и „boogie-woogie“ музика.
Музичарите како Елвис Присли (Мисисипи, 1935 — 1977), Бади Холи (Тексас, 1936 — 1959), Рој Орбисон (Тексас, 1935 — 1988) и Џери Ли Луис (Луизијана, 1935) растеле со таква музика и на инвентивен начин ја поврзале традицијата од „hillbilly“ со блуз, но и останати музички влијанија, користејќи електрични гитари, но останати можности од „електричната“ музика.
Елвис Присли е најпознат музичар од овој правец, а тој и го прави славен. Неговото влијание на рок-музиката е огромно во тоа време, можеби и најголемо во првиот дел од кариерата — во текот на 50-ите години.
Фанта
Фанта — безалкохолен пијалак кој го произведува компанијата „Кока-кола“. Кога „Кока-кола“ не можела да се продава во Нацистичка Германија поради проблеми околу транспортот настанати по Британското и Француското објавување војна во 1939 година, компанијата Кока Кола започнала со производство на фанта за да го задржи профитото во земјата и за време на војна.
„Кока-кола“ ја вовела фанта и во Америка по Втора светска војна, а во 1960 година го откупила брендот. Најпопуларен укус на фанта е портокал, достапен во 180 земји ширум светото. Според количеството Бразил е најголемиот потрошувач на фанта во светот.
Фанта, исто така е попопуларна во Европа, отколку во Америка. Постојат преку 70 различни вкусови на фанта, поголемиот дел од нив достапни само во одередени земји. На пример, во Романија постои фанта Шоката која е правена според традицијата на романското пиење Соката. Некои исти вкусови носат различни маркетинг имиња.
Јелена Тинска
Јелена Тинска ( Земун, 25 април 1953 ) е српска глумица, балерина, танчерка, писателка, колумнист и водителка.
Биографија
Родена како Јелена Петровиќ од татко Александар Петровиќ, писател и преведувач. Завршила во петтата белградска гимназија и балетската гимназија Лујо Давичо. Дипломирала глума на Факултетот за драмски уметности во Белград и историја на уметност на Филозофскиот факултет во Белград.
Нејзината ќерка Милица Зелда Тинска е глумица, а нејзината ќерка Љубица Џентл Тинска е балерина.
Сагаласос
Сагаласос - археолошко наоѓалиште во југозападна Турција, околу 100 километри северно од современиот град Анталија, древната Аталиеја. Во времето на Римското Царство, градот бил познат како најзначаен град на Писидија, регија во областа на западниот Таурус, денес позната како Езерска Област. Градот бил познат уште во елинистичкиот период како еден од најголемите градови на Писидија.
Археолошкото наоѓалиште се наоѓа меѓу 1400 и 1600 метри надморска височина.
Местото првпат било населено околу 8000 година п.н.е. Во 14 век п.н.е. го споменуваат Хетитите под името Салавас.
Во 6 век градот доживеал голем земјотрес, а потоа поминувал низ разни кризи заради епидемија, недостаток на вода и напади на Варварите, за конечно во 7 век земјотрес да ги присили жителите да го напуштат градот и да се преселат во долината. Сагаласос е преполн со споменици од старогрчкиот, римскиот и византискиот период.
Керол Бов
Керол Бов (родена 1971 година) е американска уметничка со седиште во Њујорк. Таа живее и работи во Бруклин.
Ран живот и образование
Роден во 1971 година во Женева од американски родители, Бов (се изговара бо-ВЕЈ) пораснала во Беркли, Калифорнија, се преселила во Њујорк во 1990-тите и дипломирала на Универзитетот во Њујорк во 2000 година. Таа била уметник во уметничката галерија на Универзитетот Јеил во 2010 година, каде што се занимавала со истражување на историјата на архитектурата на кампусот Јеил и ефектот на промената на вкусот во конзервацијата на сликарството на колекцијата на Галеријата.
Помеѓу 2009 и 2013 година, таа била клинички вонреден професор по студиска уметност на Катедрата за уметност и уметнички професии на Стајнхард на NYU.
Работа
Бов е можеби најпозната по нејзините големи скулптури, кои ги опишала како „големи, тешки, но кревки“. Нејзините скулптури често се изложени надвор или на јавни места. На пример, скулптурата од челик и скаменето дрво Lingam била инсталирана во Градското собрание парк во Њујорк како дел од летната групна изложба во 2016 година, Јазикот на нештата, додека шоуто на Бов во 2013 година, Caterpillar, прикажувало седум големи скулптури специјално создадени за Висока линија во железничките дворови во Њујорк.
Во 2016 година, откако долги години работела од студио во Ред Хук, Бруклин, Бов ја преселила својата rработилница во поранешна фабрика за тули во близина на брегот на Бруклин.
Изложби
Откако почнала да изложува во доцните 1990-ти, делата на Бов биле предмет на неколку самостојни изложби, вклучувајќи го и Музејот на модерна уметност, Њујорк; Заедничкиот еснаф, Глазгов (и двете 2013); Палатата во Токио, Париз (2010); Хортикултурно друштво на Њујорк (2009); Музеј на уметност Блантон, Остин, Тексас (2006);Кунстхале Цирих; Институт за современа уметност Бостон (и 2004); и Кунствереин Хамбург (2003). Во 2017 година, Бове ја претставувала Швајцарија на 57-то Венециско биенале. Други големи групни изложби вклучуваат Documenta 13, Касел, Германија (2012); 54-то Венециско биенале (2011); и Биеналето на Витни, Музеј на американската уметност Витни, Њујорк (2008).
Скулптурите на Бов биле дел и од High Line Show Caterpillar, една од последните можности да се види неразвиената Хај Лајн.
Колекции
Делата на уметничката се претставени во постојани збирки низ целиот свет, вклучувајќи го и Музејот на американската уметност Витни, Њујорк; Регионален фонд за современа уметност (FRAC) Норд Па де Кале, Данкерк, Франција; Колекцијата Jумех, Мексико Сити; Институтот за современа уметност, Бостон; Музејот Соломон Р. Гугенхајм, Њујорк; Музејот на модерна уметност, Њујорк; Музејот на уметност на Универзитетот Принстон, Њу Џерси; Музејот на уметноста на Вадсвортх Атхенеум, Хартфорд, Конектикат; и Уметничката галерија на Универзитетот Јеил, Њу Хевен, Конектикат.
Движење на неврзаните
Движењето на неврзаните е меѓународна организација во која членуваат 121 земји членки главно земји во развој. Движењето на неврзаните се занимава со прашањето на националните борби за независност, надминувањето на сиромаштијата, економскиот развој на земјите и се противи на колонијализмот, империјализмот и нео-колонијализмот. Земјите членки на Движењето на неврзаните претставуваат 55% од населението на Земјата и речиси 2/3 од членките на Обединетите нации.
СФР Југославија до својот распад беше една од основачите и предводниците на Движењето. Нејзините земји наследнички по стекнувањето на независност го изгубија интересот за членување во движењето, но некои, Босна и Херцеговина и Србија, имаат статус на набљудувачи.
Самити на Движењето на неврзаните
Самитите на Движењето на неврзаните обично се одржуваат на секои три години.
NGC 7413
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7413 се споменува и како MCG 2-58-35, CGCG 430-29, NPM1G +12.0574.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7413 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7413 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 55 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 13' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 7413 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69997. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1159. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 800.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Патерсон (филм)
„Патерсон“ (англиски: Paterson) — американско-француско-германски филм од 2016 година, во режија на Џим Џармуш. Главните улоги ги толкуваат: Адам Драјвер (Adam Driver), Голшифтех Фарахани (Golshifteh Farahani), Бери Шабака Хенли (Barry Shabaka Henley) и Клиф Смит (Cliff Smith).
Содржина
Дејството во филмот се одвива во градот Патерсон во државата Њу Џерси. Притоа, во текот на една седмица е прикажан секојдневниот живот на возачот на автобус Патерсон (го игра Драјвер). Секое утро, тој се буди крај саканата Лаура (ја игра Фарахани), појадува, оди пеш на работа; таму ги слуша поплаките од шефот, го вози автобусот по вообичаената линија и притоа ги слуша туѓите разговори; се враќа дома, го шета кучето, во локалниот бар пие пиво; а во слободното време пишува поезија. Лаура сонува да стане кантри-пејачка и купува гитара. Истовремено, таа прави колачи кои ги продава на локалниот пазар. Вечерта, тие одат на кино, а кога се враќаат гледаат дека кучето ја распарчило тетратката со поезија на Патерсон. Разочаран, тој оди во паркот, каде запознава еден Јапонец кој исто така пишува поезија. Јапонецот му поклонува празна тетратка во која Патерсон повторно почнува да пишува поезија.
За филмот
Во филмот не се случува речиси ништо, а режисерот му пркоси на конвенционалниот холивудски начин на раскажување, продлабочувајќи го својот минимализам. Во филмот не постои конфликт, а потенцијалните провокации се разрешуваат со искрена меѓучовечка комуникација. Со бавниот ритам и преознатливата микродраматургија, како и со специфичниот хумор, Џармуш гради слоевит утописки универзум создаден од мали нешта. Од просечноста и баналноста на секојдневниот свет, тој создава совршен свет, исполнет со љубов и среќа. Во таа смисла, веројатно, „Патерсон“ е најинтимниот филм на Џармуш. Филмот освоил 11 награди (меѓу кои и „Палминото куче“ на Канскиот фестивал) и имал уште 36 номинации.
Јован (Прв војвода од Бедфорд)
Јован  ( — ) — англиски благородник, втор син на англискиот крал Хенри IV и неговата сопруга Марија.
Јован во текот на својот живот се стекнал со титулите Ерл од Кендал, Ерл од Ричмонд и Војвода од Бедфорд. На 14 јуни 1423 гсе оженил за Ана, ќерка на Јован II од Бургундија. Неговата сопруга починала при породувањето во 1432 година, па тој се преженил.
Во 1422 година починал Хенри V, а Бедфорд бил даден на Хемфри, неговиот помал брад. Бедфорд на неколкупати бил поразен од француските војски на чело со Јованка Орлеанка.
Виски
Виски (Whiskey, Whisky) означува категорија жестоки алкохолни пијалаци, кои се дестилирани од житарици и чувани во дабови бочви. Во зависност од употребата на житариците, варира и видот на вискито. Во најмногу користени спаѓаат: јачмен, мелен јачмен, 'рж, мелен 'рж, пченица, пченка или овес. Освен според житариците, видовите виски варираат и според алкохолната содржина и квалитетот.
Илија Таневски
Илија Петков Таневски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во селото. На 13 ноември 1944 година по ослободувањето на Скопје, стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа заминал на Сремскиот фронт и учествувал во завршните операции за ослободување на неослободените делови на Југославија. По пробивот на Сремскиот фронт, храбро загинал во една битка против фашистичките сили пред Загреб, во почетокот на мај 1945 година.
Птицата Тари (цртан филм)
„Птицата Тари“ е цртан анимиран филм создаден во 1976 година. Тоа е романтична комедија во режија на Генадиј Соколски, создадена од бајката на Борис Заходер.
Заплет
Во џунглите во Африка, живееја животните и си играа весело. А во близина крокодилот Спајк спиеше а другите животни се плашеа од него, бидејќи тој имаше лош карактер и расположение. Покрај тоа, тој имаше остри заби, но за разлика од другите животни, никогаш не ги чистеше, бидејќи не можеше тоа да го прави со кратки шепи. Еден ден тој добил силна забоболка. Но, ниту едно од животните не сакало да му помогне, напротив сите почнале да му се смеат, но една мала птица по име Тари, застанала на неговите раце и му помогнала на крокодилот, му ги миела забите со нејзиниот клун. Крокодилот имал многу остатоци од храна на забите, кои птицата ги фрлила. После тоа, тој и се заблагодарил на птицата и се расположил. Птицата Тари му рекла дека почесто ќе му ги мие забите на крокодилот а тој среќно се согласил. Од тој ден птицата Тари била многу добар пријател со крокодилот и сфатиле дека карактерот на крокодилот и не бил толку лош.
Сите среќно испеале песна: „Чур, не допирај никого денес“ „Ниту еден ноќ да не гребе некого“, „Забот не гризе, рогот не е задник“, ''И зошто? Кој ќе погоди? " Да, затоа што самиот крокодил Тој и се заблагодари на љубезната птица.
Резервен живот (роман)
Резервен живот — роман на македонската писателка Лидија Димковска, објавен во 2012 година.
Факти за романот
Романот „Резервен живот“ е издаден од издавачката куќа „Или-или“ во 2012 година. Според тематиката, романот спаѓа во групата романи-хроники во кои се прикажува нечија животна биографија. За овој роман, Лидија Димковска ја добила наградата на Друштвото на писателите на Македонија „Стале Попов“ за најдобар роман. Исто така, за ова дело, Димковска ја добила и наградата на Европската унија за 2013 година. Романот е преведен и на словенечки, унгарски и бугарски јазик. Првото поглавје на романот било објавено на англиски јазик во американското списание за книжевност „Чикаго ривју“, а еден дел од романот бил објавен и во германското списание „Манускрипт“.
Содржина
Во романот е зборува за животот на главниот лик Злата Серафимовска во период од 40 години, и тоа, до нејзиното раѓање до навлегувањето во помирни животни води. Покрај приказот на животот на Злата, во позадината на дејството се наведуваат главните општествени настани, започнувајќи од 1970-тите до сегашноста, како потсетник на бурните времиња низ коишто поминала Македонија. Исто така, во романот се прикажува и дел од начинот на живеење во Лондон, каде привремено престојува главниот лик.
Сепак, централното сиже на романот се движи околу неверојатната животна приказна на двете сијамски близначки Злата и Сребра, нивната обележаност од малограѓанската средина и тешкиот живот во една скопска приградска населба. Двете близначки се сосема спротивни според карактерот, но на моменти одлично се надополнуваат. Злата прави морален престап кон својата сестра, бидејќи пијано флертува со нејзиниот свршеник, што предизвикува реакција кај Сребра, која инсистира по секоја цена да се изврши операцијата за нивното одвојување. Нивната желба да се одвојат една од друга на крајот завршува трагично, со смртта на Сребра. Исто така, најдобрата другарка на близначките, Розе, умира многу рано, по случајна вина на Злата. На крајот, несудениот сопруг на Злата умира во вооружен инцидент, а Злата е осудена на затворска казна од шест месеци.
279
279 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 279 година од новата ера, 279. од првиот милениум, 79. од III век и последна од 270-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5787 и 5788 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5029 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4039 и 4040 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1032.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 279 година се протега во 2915 и 2916, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2975 и 2976 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 822. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 354 и 353 година пред хиџра.
Улема
Улема (علماء‎) - израз за експерт во религијата. Поимот ги опфаќа и имамите на значајните џамии, судиите (кадиите), професорите на верските училишта (медреси) и верските достоинственици. Кај сунитите ги означува признатите, авторитативни лица во теологијата.
Алинска тврдина
Алинската тврдина (бугарски:Алинско кале)) е тврдина која се наоѓа во близина на селото Алино, Самоковска општина, во Бугарија. Се смета дека тврдината била градена во периодот од 12 век - 13 век. Денеска, нејзините ѕидини се високи 2,5 метри.