cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алгернон Чарлс Свинберн
Биографија
Свинберн летувал во Кафитон Хол во Нортамберленд, куќата на неговиот дедо, Сер Џон Свинберн, 6-ти баронет (1762–1860), кој имал позната библиотека и бил претседател на книжевното и филозофското друштво во Њукасл на Тајн .Свинберн сметал дека Нортамберленд е негова родна област, емоција која се рефлектира во песни како што се интензивно патриотските „Нортамберленд“, „ Грејс Дарлинг “ и други. Уживал да го јава своето коњче преку морските површини, тој бил смел коњаник, „преку медени лиги на северната граница“, како што тој ја нарече шкотската граница во неговите сеќавања. Во периодот 1857-1860 год, Свинберн станал член на интелектуалниот круг на Лејди Тревелјан во Волингтон Хол.
По смртта на неговиот дедо во 1860 година, тој останал кај Вилијам Бел Скот во Њукасл. Во 1861 година, Свинберн го посетил Ментон на француската ривиера, престојувајќи во вилата Лауренти за да се опорави од прекумерната употреба на алкохол. Од Ментон, Свинберн отпатувал за Италија, каде што патувал многу. Во декември 1862 година, Свинберн го придружуваше Скот и неговите гости, веројатно меѓу кои и Данте Габриел Росети, на патување во Тајнмаут. Скот во своите мемоари пишувал дека, додека оделе покрај морето, Свинберн ги прогласил сè уште необјавените „ Химна на Прозерпина “ и „Лаус Венерис“ во неговата бујна интонација, додека брановите „трчале по целата должина на долгиот песок кон Cullercoats и звучеле како далечни акламации“. Во Оксфорд,Свинберн се сретнал со неколку предрафаелити, вклучувајќи го и Данте Габриел Росети.Тој, исто така, се сретна со Вилијам Морис .По напуштањето на колеџот, тој живеел во Лондон и започнал активна писателска кариера, каде што Росети бил воодушевен од неговиот „мал пријател Нортумбриец“, веројатно референца за малата висина на Свинберн - тој имал само пет метри и четири. Свинберн бил алкохоличар и алголагничар и бил многу возбудлив. Сакал да го камшикуваат. Неговото здравје настрадало, а во 1879 година на 42-годишна возраст, тој бил згрижен од неговиот пријател, Теодор Вотс-Дантон, кој се грижел за него до крајот на неговиот живот во The Pines, 11 Putney Hill, Putney. Вотс-Дантон го одвел во изгубениот град Данвич, на брегот на Сафолк, во неколку наврати во 1870-тите.
Во грижата на Вотс-Дантон,Свинберн ја изгубил својата младешка бунтовност и се развил во фигура на социјална респектабилност. За Вотс-Дантон било кажано дека го спасил човекот но го убил поетот. Свинберн починал во Пајнс на 10 април 1909 година, на 72-годишна возраст и бил погребан во црквата Свети Бонифациј, Бончрч на островот Вајт.
Прием
Свинберн се смета за поет на декадентната школа, иако можеби се исповедал дека има повеќе пороци отколку што всушност се препуштал за да го рекламира своето отстапување - тој раширил гласина дека имал секс, а потоа изел мајмун; Оскар Вајлд изјавил дека Свинберн бил „фалбаџија во однос на пороците, кој направил сè што можел за да ги убеди своите сограѓани во својата хомосексуалност и бестијалност без да биде ни трошка хомосексуалец или бестијал“. Вообичаените озборувања од тоа време објавија дека тој имал длабока љубов со истражувачот Сер Ричард Френсис Бартон и покрај фактот дека Свинберн ги мразел патувањата.
Многу критичари сметаат дека неговото владеење на вокабуларот, римата и метарот е импресивно, иако тој исто така е критикуван за неговиот раскошен стил и изборот на зборови кои одговараат само на шемата на рима наместо да придонесуваат за значењето на делото. Тој бил виртуелна ѕвезда од третиот том од познатата историја на англиската прозодија на Џорџ Сентсбери, а А.Е Хаусман .поодмерен и донекаде непријателски критичар, имал големи пофалби за неговата способност за римување: Работата на Свинберн некогаш била популарна меѓу додипломците на Оксфорд и Кембриџ, иако од 2022 година излегло од мода. Ова е барем донекаде контекстуално, бидејќи има тенденција да го отслика популарниот и академскиот консензус во врска со неговата работа, иако неговите песни и балади, Прва серија и неговата Аталанта во Калидон никогаш не била надвор од критичката корист. Особено Аталанта во Калидон беше пофалена како едно од неговите најдобри рани дела,напишано во 1865 година, пред страсните ексцеси на подоцнежните дела да му донесат гадна репутација за богохулење и разврат кај современите критичари.
Т.С. Елиот ги прочитал есеите на Свинберн за драматурзите од Шекспир и Џонсон во „Современиците на Шекспир и добата на Шекспир“ и во книгите на Свинберн за Шекспир и Џонсон. Пишувајќи за Свинберн во „Светото дрво: есеи за поезијата и критиката “, Елиот напишал дека Свинберн го совладал својот материјал и „тој им е посигурен од Хазлит, Колриџ или Ламб : и неговата перцепција за релативните вредности е скоро секогаш точна“. Сепак, Елиот оценил дека Свинберн не го совладал до степен да може да се ослободи со него, што е сè. Понатаму, Елиот не ја сакал прозата на Свинберн, за која тој напишал „бурниот крик на придавките, главоглавиот налет на недисциплинирани реченици, се показател за нетрпеливоста и можеби мрзеливоста на неуредениот ум“.
Во Франција, Свинберн бил многу пофален од Стефан Маларме и бил поканет да придонесе за книга во чест на поетот Теофил Готје, Le tombeau de Théophile Gautier ( Викиизвор ): тој одговорил со шест песни на француски, англиски, латински и грчки.
Тој бил сметан од премиерот Вилијам Еварт Гледстон во 1892 година за улогата на поет лауреат. Тој им рекол на кралицата Викторија:
Свинберн бил номиниран за Нобеловата награда за литература секоја година од 1903 до 1907 година и повторно во 1909 година.
Х.П. Лавкрафт го сметал Свинберн „единствениот вистински поет во Англија или Америка по смртта на г-дин Едгар Алан По “.
Работа
Песните и баладите предизвикале сензација кога првпат биле објавени, особено песните напишани во чест на Сафо од Лезбос, како што се „ Анакторија “ и „ Сафикс “Моксон и Ко кои ги префрлија своите права за објавување на Џон Камден Хотен. Други песни во овој том, како што се „Лепрозни“, „Лаус Венерис“ и „Света Дороти“ предизвикуваат викторијанска фасцинација од средниот век и се експлицитно средновековни по стил, тон и конструкција. Исто така во овој том се прикажани „ Химна на Прозерпина “, „ Триумфот на времето “ и „ Долорес (Нотр Дам на Септември Douleurs) “.
Свинберн ја смислил поетската форма наречена roundel, варијација на француската форма Рондо, а некои биле вклучени во Век рундели посветени на Кристина Росети .Свинберн му напишал на Едвард Бурн-Џонс во 1883 година: „Добив мала нова книга со песни или песни, во една форма и секакви метри... штотуку излезе, а госпоѓицата Росети ја прифати посветата. Се надевам дека вие и Џорџи [неговата сопруга Џорџија, една од сестрите Мекдоналд ] ќе најдете нешто што ќе ви се допадне меѓу стотина песни од по девет реда, од кои дваесет и четири се за бебиња или мали деца“. Мислењата за овие песни варираат помеѓу оние на кои им се волшебни и брилијантни, до оние кои ги сметаат за само паметни и измислени. Еден од нив, A Baby's Death, беше снимен од англискиот композитор Сер Едвард Елгар како песната „Roundel: The small eyes that never know Light “. Англиската композиторка Мери Аугуста Вејкфилд, исто така, музицираше на делото на Свинберн „ Мај време во средината на зимата“.
Свинберн бил под влијание на делата на Вилијам Шекспир, Перси Бише Шели, Катулус, Вилијам Морис, Данте Габриел Росети, Роберт Браунинг, Алфред Лорд Тенисон и Виктор Иго. Свинберн бил популарен во Англија за време на неговиот живот, но неговото влијание значително се намалило по неговата смрт.
По првите песни и балади, подоцнежната поезија на Свинберн сè повеќе била посветена на прославите на републиканизмот и револуционерните каузи, особено во томот Песни пред изгрејсонце. „Песна за Италија“ била посветена на Мацини „Ода за прогласувањето на Француската Република“ е посветена на Виктор Иго и „Dirae“ е сонетска низа на витуперативни напади против оние за кои Свинберн верувал дека се непријатели на слободата. Ерехтеј е кулминација на републиканскиот стих на Свинберн.
Стегосаурус
Стегосаурус или Stegosaurus (од грчки stegos (στέγος), што значи покрив, и sauros (σαῦρος), што значи гуштер — род на тревојадно тиреофорски диносаурус. Фосилите од овој род потекнуваат од доцниот период на Јура, каде што се наоѓаат во кимериџанските до раните титонски слоеви на возраст меѓу 155 и 150 милиони години, во западниот дел на САД и Португалија. Од видовите кои биле класифицирани во горната формација Морисон на западниот дел на САД, само три се универзално признати; S. stenops, S. ungulatus и S. sulcatus. Пронајдени се остатоци од над 80 поединечни животни од овој род. Стегосаурусот живеел покрај диносаурусите како Апатосаурус, Диплодокус, Брахиосаурус, Алосаурус и Цератосаурус; последните два можеби го напаѓале.
Стегосаурусите биле големи, силно изградени, тревојадни четириножни животни со заоблени грбови, кратки предни екстремитети, долги задни екстремитети и опашки држени високо во воздухот. Поради нивната карактеристична комбинација на широки, исправени плочи и опашка со шило (тагомизер), Стегосаурусот е еден од најпрепознатливите видови диносауруси. Функциите на овие низи од плочи и шила е предмет на многу шпекулации меѓу научниците. Денес, општо е согласно дека нивните шилести опашки најверојатно се користеле за одбрана од грабливци, додека нивните плочи можеби се користеле првенствено за прикажување, а секундарно за терморегулаторни функции. Стегосаурусот имал релативно низок однос на мозокот со телото. Имал краток врат и мала глава, што значи дека најверојатно јадел грмушки. Еден вид, Stegosaurus ungulatus, е најголемиот познат од сите стегосауруси (поголем од сродните диносауруси како што се Кентросаурус и Хуајангосаурус ).
Остатоци од Стегосаурус за првпат биле идентификувани за време на т.н. „Коскени војни“ од страна на Отниел Чарлс Марш на Националното обележје на Диносаурус Риџ. Првите познати скелети биле фрагментарни, а коските биле расфрлани, и поминало многу години пред вистинското појавување на овие животни, вклучувајќи го и нивното држење и распоредот на плочите. И покрај неговата популарност во книгите и филмовите, монтираните скелети на Стегосаурусот не станале основен дел од најголемите природно-историски музеи сè до средината на XX век, и многу музеи морале да соберат композитни претстави од неколку различни примероци, поради недостаток на комплетни скелети. Стегосаурусот е еден од попознатите диносауруси и е прикажан во филмови, поштенски марки и многу други видови медиуми.
Откривање и историја
Стегосаурусот, еден од многуте диносауруси за прв пат собрани и опишани во Коскените војни, првично бил именуван од Отниел Чарлс Марш во 1877 година, од остатоците пронајдени северно од Морисон, Колорадо. Овие први коски станале холотип на Stegosaurus armatus. Марш првично верувал дека остатоците се од животинско слично на водна желка, а основата за неговото научно име „гуштер од покрив“ се должи на неговото рано верување дека плочите лежат рамно над грбот на животното, се преклопуваат како ќерамидите (плочки) на покривот. Богатство од материјал од Стегосаурус било пронајдено во текот на следните неколку години, а Марш објавил неколку трудови за родот од 1877 до 1897 година. Во 1878 година, Едвард Дринкер Коуп го именувал Hypsirhophus discurus, како друг стегосаурус заснован на фрагментарни фосилни примероци од каменоломот Коуп 3 во Гарден Парк, Колорадо. Многу подоцнежни истражувачи сметале дека Хипсирофос е синоним на Стегосаурус, иако Питер Галтон (2010) сугерира дека тој е различен врз основа на разликите во пршлените.
Марш го именувал вториот вид, Stegosaurus ungulatus, во 1879 година и конечно дал подетален опис на сите фосили на Стегосаурус собрани до следната година. Во 1881 година, тој го нарекол третиот вид Stegosaurus „афинис“, заснован само на коска на колк. Овој вид е генерално согласен дека е несоодветно опишан, и затоа е номен нудум (име што нема формален опис). Примерокот подоцна бил изгубен. Марш продолжил да собира и испитува нови примероци од Стегосаурус и во 1887 година именувал три нови видови: Stegosaurus stenops, S. duplex и S. sulcatus. Иако сè уште не бил целосно подготвен, скоро целосниот и артикулиран примерок од стегосаурус му овозможил на Марш да го заврши првиот обид за реконструиран скелет на Стегосаурус. Оваа прва реконструкција на S. ungulatus со исчезнати делови пополнети од S. stenops, била објавена од Марш во 1891 година. (Во 1893 година, Ричард Лидекер по грешка повторно го објавил цртежот на Марш под етикетата Hypsirhophus).
Следниот вид на Стегосаурус што бил именуван бил S. marshi, од Фредерик Лукас во 1901 година. Лукас го преквалификувал овој вид во новиот род Хоплитосаурус подоцна истата година. Лукас исто така го преиспитал прашањето за животниот изглед на Стегосаурусот, заклучувајќи дека плочите биле распоредени во парови во два реда по должината на грбот, распоредени над основите на ребрата. Лукас препорачал Чарлс Најт да започне обновување на животот на S. ungulatus врз основа на неговото ново толкување. Сепак, следната година, Лукас напишал дека верува дека плочите веројатно се прицврстени во влечкави редови. Во 1910 година, Ричард Сван Лал напишал дека наизменичната шема видена во S. stenops веројатно се должи на поместување на скелетот по смртта. Тој ја предводел изградбата на првата некогашна скелетна структура на Стегосаурус во Музејот на природната историја Пибоди, која била прикажана со спарени плочи. Во 1914 година, Чарлс Гилмор се спротивставил на толкувањето на Лул, истакнувајќи дека неколку примероци на S. stenops, вклучувајќи го и сега веќе целосно подготвениот холотип, ги зачувале плочите во наизменични редови близу до врвот на грбот и дека нема докази дека плочите се префрлиле во однос на телото за време на фосилизацијата. Толкувањето на Гилмор и Лукас станало општо прифатен стандард.
Стегосаурусот Софи е најкомплетниот фосилен примерок на Стегосаурус. Тоа е млад возрасен диносаурус од неодреден пол, 5,6 метри долг и метри висок. Примерокот, пронајден во Вајоминг, е 85% недопрен, содржи 360 коски. Бил изложен во Природонаучниот музеј, Лондон во декември 2014 година.
Функција на плочите
Една од главните теми на книги и написи за Стегосаурус е распоредот на неговите плочи. Аргументот бил голем во историјата на реконструкцијата на диносаурусите. Плочите на овој диносаурус се поставени рамно по грбот, како форма на оклоп. Оттогаш се нудат различни реконструкции, од кои најубедливи се плочите наизменично паралелни, крајно заврзани, од вратот на овој диносаурус до крај. Со годините се предложени четири можни функции за плочите:
Видови
Многу од видовите првично опишани оттогаш се сметаат за невалидни или синоними за претходно именувани видови, оставајќи два добро познати и еден слабо познат вид. Потврдените остатоци од Стегосаурус се пронајдени во стратиграфските зони 2-6 на Формацијата Морисон, со дополнителни остатоци што може да се реферираат на Стегосаурус, обновени од стратиграфската зона 1.
Сузана Меидмент и нејзини колеги во 2008 година предложиле големи измени во таксономијата на Стегосаурусот. Тие се залагаат за синонимизирање на S. stenops и S. ungulatus со S. armatus, и означување на Хесперосаурус и Вуерхосаурус во Стегосаурус, при што нивните видови стануваат Stegosaurus mjosi и Stegosaurus homheni, соодветно. Тие го сметале ''С. longispinus'' како сомнителен. Така, нивната концепција за Стегосаурус би вклучувала три валидни видови (S. armatus, S. homheni, и S. mjosi) и би се движеле од доцната јура во Северна Америка и Европа до раната креда во Азија. Сепак, оваа шема на класификација не ја следеле други истражувачи, а кладистичката анализа од 2017 година, соавторна на Меидмент со Томас Равен, ја отфрла синонимијата на Хесперосаурусот со Стегосаурусот. Во 2015 година, Меидмент го прифатила признавањето од страна на Галтон на ''С. armatus како nomen dubium и негова замена со С. stenops'' како тип видови.
Опис
Четириножниот Стегосаурус е еден од најлесно препознатливите родови на диносаурусите, што се должи на карактеристичниот двоен ред плочи, кои се издигаат вертикално по заоблениот грб и двата пара долги шила се протегаат хоризонтално близу до крајот на опашката. Иако големи единки можеле да пораснат до должина од 8 метри и тежина од 7 тони,  разните видови на стегосауруси биле џуџести од посовремениците, џиновски сауроподи. Се смета дека поседувале некаква форма на оклоп, бидејќи видовите Стегосаурус коегзистирале со големи грабливи диносауруси на тероподи, како што се Алосаурус и Цератосаурус.
Повеќето информации познати за Стегосаурус доаѓаат од остатоци од возрасни животни; неодамна, сепак, биле пронајдени остатоци од малолетни Стегосауруси. Еден примерок, откриен во 1994 година во Вајоминг, е 4,6 метри долг и 2 метри висок, и се проценува дека тежел 2,4 метрички тони, додека бил жив. Примерокот е изложен во геолошкиот музеј на Универзитетот во Вајоминг.
Череп
Долгиот и тесен череп бил мал и пропорционален на телото. Поседувал мала анторбитална фенестра, дупка помеѓу носот и окото, заедничка за повеќето архосаури, вклучувајќи ги и современите птици, иако се изгубени во постојните крокодили. Ниската позиција на черепот сугерира дека Стегосаурус можеби бил поддржувач на ниско растечка вегетација. Ова толкување е поддржано со отсуство на предните заби и нивна веројатна замена со роговиден клун. Долната вилица има рамни надолни и нагорни екстензии што целосно би ги скриле забите кога ќе се погледнат од страна, а овие веројатно поддржувале клун сличен на желка. Присуството на клун може да го исклучи присуството на образи кај овие видови. Таквиот обемен клун веројатно бил единствен за Стегосаурусот и некои други напредни стегосауриди, кои обично имале клунови ограничени на врвовите на вилицата. Други истражувачи ги толкувале овие гребени како изменети верзии на слични структури кај други орнитиши, кои можеби имале поголеми образи, наместо клунови. Стегосауриските заби биле мали, триаголни и рамни; тие ја мелеле својата храна.
И покрај вкупната големина на животното, неврокраниумот на Стегосаурусот бил мал, не бил поголем од оној на кучето. Добро сочуваниот неврокраниум од Стегосаурус му овозможило на Отниел Чарлс Марш во 1880-тите да создаде мозочната празнина или ендокаст на животното од гипс, претставувајќи ја визијата за големината на мозокот. Ендокастот покажал дека мозокот е навистина многу мал, најмалиот пропорционално од сите тогаш познати ендокасти на диносауруси. Фактот дека животно со тежина над 4,5 метрички тони (5 кратки тони ) може да имаат мозок не повеќе од 80 грама, придонело за старата популарна идеја дека сите диносауруси не биле интелигентни, идеја што денес во голема мера е отфрлена. Вистинската анатомија на мозокот кај Стегосаурусот е слабо позната, но самиот мозок бил мал дури и за диносаурус, добро се вклопувал во бавниот, тревојади начин на живот и ограничената комплексност во однесувањето.
Скелет
Кај Stegosaurus stenops се среќаваат 27 коски на 'рбетниот столб во предниот дел на крсната коска, различен број на пршлени, со четири во повеќето примероци и околу 46 во опашката.
Плочи
Најпрепознатливите одлики на Стегосаурусот се неговите кожни плочи, кои се состојат од помеѓу 17 и 22 одделни плочи и рамни боцки. Овие биле многу изменети остеодерми слични на оние што се гледаат кај крокодилите и многу гуштери денес. Тие не биле директно прицврстени на скелетот на животното, наместо тоа произлегувале од кожата. Најголемите плочи се наоѓале над колковите и биле над 60 сантиметри широки и 60 сантиметри високи.
Во прегледот на видовите во 2010 година, Питер Галтон сугерира дека распоредот на плочите на задната страна може да варирал помеѓу видовите и дека моделот на плочи што се гледа во профил може да бил важен за препознавање на видовите. Галтон напоменал дека плочите ''Sкај. stenops'' сбиле ронајдени артикулирани во два влечкави реда, наместо во спарени. Кај примерокот на S. ungulatus се наоѓаат две срамнети со земја ' рбетни плочи од опашката кои се скоро идентични по форма и големина Многу од плочите биле очигледно хирални и не се пронајдени две плочи со иста големина и форма; сепак плочите биле во корелација помеѓу видовите. Добро сочуваните впечатоци на плочите на Хесперосаурус покажуваат мазна површина со долги и паралелни, плитки жлебови. Ова укажува дека плочите биле покриени со кератинозни обвивки.
Класификација
Стегосаурусот бил прво име и род од семејството Stegosauridae. Стегосаурусот го дава своето име на семејството. Stegosauridae се едно од двете семејства во рамките на Стегосаурија, а другото е Huayangosauridae. Инфраграницата Стегосаурија лежи во рамките на Тиреофората, или оклопните диносауруси, кој исто така вклучува и поразновидни анкилосаури. Стегосаурусите биле клад од животни слични по изглед, држење и форма, кои главно се разликувале во низата шила и плочи. Меѓу најблиските роднини на Стегосаурусот се Вуерхосаурус од Кина и Кентросаурус од Источна Африка.
Следниот кладограм ја покажува позицијата на Стегосаурусот во рамките на Stegosauridae според Матеус, 2009:
Потекло
Потеклото на Стегосаурус е неизвесно, бидејќи се познати малку остатоци од базални стегосаури и нивните предци. Неодамна, се покажало дека стегосауридите се присутни во долната формација Морисон, постоечка неколку милиони години пред појавата на самиот Стегосаурус, со откривањето на сродниот Хесперосаурус од раниот Кимериџ. Најраниот стегосаурид (родот Лексовисаурус ) е познат од Оксфорд Клеј формација на Англија и Франција, давајќи му старост од раниот до средниот период на каловиј.
Држење на телото и движење
Наскоро по откритието, Марш сметал дека Стегосаурус е двоножен, поради кратките предни екстремитети. Меѓутоа, тој се премислил до 1891 година, откако ја разгледал тешката градба на животното. Иако денес несомнено се смета дека Стегосаурусот бил четириножен, се појавила одредена дискусија околу тоа дали можел да се крене на задните нозе, користејќи ја опашката за да формира статив со задните екстремитети, за да пребарува во некое повисоко зеленило. Ова било предложено од Бакер кој се спротивставил на Карпентер. Една студија спроведена од Малисон (2010) открила поддршка за одгледување на поза во Кентросаурус, но не и за можноста опашката да дејствува како статив.
Стегосаурусот имал кратки предни екстремитети во однос на задниот екстремитет. Понатаму, во рамките на задните екстремитети, долниот дел (кој ја содржи тибијата и фибулата ) бил краток во споредба со фемурот. Ова сугерира дека не можел да оди многу брзо, бидејќи чекорот на задните нозе со брзина би ги престигнал предните нозе, давајќи максимална брзина од 6-7 километри на час Трагите откриени од Метју Мосбрукер (Природен историски музеј Морисон, Колорадо) сугерираат дека Стегосаурусот живеел и патувал во стада со повеќе возрасти. Една откриена група се толкува како прикажување на четири или пет бебиња-стегосаури кои се движат во иста насока, додека друга има возрасни.
Функција на плочите
За функцијата на плочите на Стегосаурусот се дискутирало многу. Марш сугерира дека тие функционирале како некој вид оклоп, иако Давиташвили (1961) го оспорил ова, тврдејќи дека тие биле премногу кревки и лошо поставени за одбранбени цели, оставајќи ги страните на животното незаштитени. Како и да е, останатите продолжиле да ја поддржуваат одбранбената функција. Бакер во 1986 година сугерирал дека плочите биле покриени со рог, споредувајќи ја површината на фосилизираните плочи со коскените јадра на роговите кај други животни, за кои се знае дека имаат рогови. Кристијансен и Цоп (2010), проучувајќи добро сочуван примерок од Хесперосаурус со впечатоци на кожата, заклучиле дека плочите се покриени со кератинска обвивка што ја зацврстувало плочата како целина и обезбедувало остри рабови за сечење. Бакер изјавил дека Стегосаурусот може да ги преврти своите остеодерми од една на друга страна. Тој тврди дека тие немале доволно ширина за да можат лесно да стојат исправено. Подвижноста на плочите, е оспорена од други палеонтолози.
Друга можна функција на плочите е дека тие можеби помагале да се контролира телесната температура на животното, на сличен начин како едрата на пеликосаурусите Диметродон и Едафосаурус. Плочите имале крвни садови што минуваат низ жлебовите и воздухот што течел околу плочите ја контролирал крвта. Буфренил и др. (1986) откриле „екстремна васкуларизација на надворешниот слој на коските“, што се смета за доказ дека плочите „дејствувале како терморегулаторни уреди“. Исто така, се смета дека структурните споредби од 2010 година на плочите Стегосаурусот со остеодермите на Алигатор го поддржуваат заклучокот дека потенцијалот за терморегулаторна улога во плочите на Стегосаурусот дефинитивно постои. Хипотезата за терморегулација е сериозно доведена во прашање, бидејќи другите стегосаури, како што е Кентросаурус, имале повеќе шила со ниска површина отколку плочи, што значи дека ладењето не е доволно важно за да се потребни специјализирани структурни формации како што се плочите. Сепак, исто така се претпоставува дека плочите можеле да му помогнат на животното да ја зголеми апсорпцијата на топлина од сонцето. Бидејќи се појавил тренд на ладење кон крајот на Јура, голем ектотермичен влекач можеби ја користел зголемената површина што ја давале плочите за да апсорбира зрачење од сонцето. Кристијансен и Цоп (2010) наведуваат дека присуството на мазна, изолациска обвивка на кератин би ја попречило терморегулацијата, но таквата функција не може да се исклучи во целост бидејќи постоечките говеда и патки користат рогови и клунови за да фрлат вишок топлина и покрај покривката на кератин. Хистолошките истражувања на микроструктурата на плочите ја припишуваат васкуларизацијата на потребата за пренос на хранливи материи за брз раст на плочите.
Теоретизирано е дека васкуларниот систем на плочите играл голема улога, бидејќи Стегосаурусот можел да испумпа крв во нив, предизвикувајќи нивно „ руменило “ и да даде шарено црвено предупредување. Сепак, Кристијансен и Цоп (2010) сметаат дека ова е малку веројатно, бидејќи плочите со стегосаури биле покриени со рог отколку со кожа. Големината на плочите сугерира дека тие можеби служеле за зголемување на очигледната висина на животното, или за заплашување на непријателите или за да ги импресионираат другите припадници на истиот вид во некоја форма на сексуално прикажување. Една студија од 2015 година за облиците и големините на плочите Хесперосаурус сугерира дека тие биле сексуално диморфни, со широки плочи кои припаѓале на мажите и повисоки плочи на жените. Кристијансен и Цоп (2010) сметаат дека функцијата за прикажување би била засилена со роговидна обвивка што би ја зголемила видливата површина и таквите структури на рогови често се светло обоени. Некои претпоставуваат дека биле користени плочи во стегосаури за да им се овозможи на поединците да ги идентификуваат членовите на нивниот вид. Употребата на претерани структури кај диносаурусите како идентификација на видовите е доведена во прашање, бидејќи не постои таква функција кај современите видови.
Тагомизер
Дебатата се одвивала за тоа дали шипките на опашот биле користени само за прикажување, како што поставувал Гилмор во 1914 година или биле користени како оружје. Роберт Бакер истакнал дека опашката веројатно била многу пофлексибилна од онаа на другите диносауруси, бидејќи немала осифицирани тетиви, со што се дава доверба на идејата за опашката како оружје. Сепак, како што забележал Карпентер, плочите се преклопуваат со многу пршлени на опашката, поради кое движењето би можело да биде ограничено. Бакер исто така забележал дека Стегосаурусот можел лесно да маневрира на задниот дел, со тоа што ги држел стационарните големи задни екстремитети и да се туркал со многу силно мускулести, но кратки предни екстремитети, дозволувајќи му да се врти вешто за да се справи со нападот. Во поново време, студија за шилата на опашката од МекВини.,, дава поголема тежина на позицијата дека шилата навистина биле користени во борба. Оваа студија покажала дека 9,8% од испитаните примероци на Стегосаурусот имале повреди на опашката. Дополнителна поддршка за оваа идеја бил пробиениот пршлен на Алосаурус во кој совршено се вклопува тагомизерот.
S. stenops имал четири дермални шила, секој околу 60-90 сантиметри долг. Откритијата на артикулиран оклоп на стегосаурус покажуваат, барем кај некои видови, дека овие шила излегуваат хоризонтално од опашката, а не вертикално како што е прикажано често. Првично, Марш го опишал ''С. ungulatus како да има осум шила во опашката, за разлика од S. stenops''. Сепак, неодамнешното истражување го преиспитало ова и заклучило дека овој вид има и четири шила.
„Втор мозок“
Порано, стегосаурусите биле опишувани дека поседувале „втор мозок“ во колковите. Наскоро откако го опишал Стегосаурусот, Марш забележал голем канал во регионот на колкот на 'рбетниот мозок, во кој можело да се смести структура до 20 пати поголема од малиот мозок. Ова довело до влијателна идеја дека диносаурусите како Стегосаурусот имале „втор мозок“ во опашката, кој можеби бил одговорен за контролирање на рефлексите во задниот дел од телото. Овој „мозок“ можеби му давало привремен поттик на Стегосаурусот кога бил под закана од грабливци.
Овој простор, сепак, најверојатно служел за други цели. Оваа одлика не е карактеристична само за стегосаурите, туку и за сауроподите. Исто така е присутна и кај птиците. Во нивниот случај, тој содржи она што се нарекува гликогенско тело, структура чија функција не е дефинитивно позната, но која се постулира за да се олесни снабдувањето со гликоген до нервниот систем на животното. Исто така, може да функционира како рамнотежен орган или резервоар на соединенија за поддршка на нервниот систем.
Раст
Зачувани се малолетници од Стегосаурус, што веројатно го покажува растот на родот. Двата малолетни стегосауруси се релативно мали, а помалата единка е долга 1,5 метри, а поголемата има должина од 2,6 метри. Примероците може да се идентификуваат дека не се зрели затоа што немаат спојување на скапулата и коракоидот и долните задни екстремитети. Исто така, карличниот регион на примероците се слични на малолетниците од Кентросаурус. Едно истражување од 2009 г. на примероци од различни големини на Стегосаурус открило дека плочите и шилата го одложувале хистолошкиот раст во споредба со скелетот и кога диносаурусот достигнал зрелост, растот кај остеодермите можел да се зголеми. Студија од 2013 година заклучила, врз основа на брзото таложење на високо васкуларизирана фиброламеларна коска, дека Кентросаурус имал побрза стапка на раст од Стегосаурусот, што е во спротивност со општото правило дека поголемите диносауруси растат побрзо од помалите.
Храна
Една хипотезирана стратегија за однесување при хранење ги смета дека се хранеле од ниско ниво, јаделе овошје со низок раст од разни нецветни растенија, како и зеленило. Ова значи дека Стегосаурусот имал фора најмногу 1 метар над земјата. Спротивно на тоа, ако Стегосаурусот можел да се крене на две нозе, како што сугерира Бакер, тогаш можел да допре вегетација и овошје доста повисоко, и возрасните би можеле да се хранат со храна до 6 метри над земјата.
Детална компјутерска анализа на биомеханиката на однесувањето на хранењето на Стегосаурусот била извршена во 2010 година, со користење на два различни тридимензионални модели на заби на Стегосаурус, со оглед на реалната физика и својства. Силата на залакот исто така била пресметана со употреба на овие модели и познатите пропорции на черепот на животното, како и симулирани гранки на дрвјата со различна големина и цврстина. Како резултат на тоа, се покажало дека коефициентот на силата на залакот пресметан за Стегосаурусот е 140,1 њутн (Н), 183,7 N и 275 N (за предните, средните и задните заби, соодветно), што значи дека неговата сила на каснување била помала од половина од онаа на лабридорскиот ретривер. Стегосаурусот можешел лесно да касне преку помалите зелени гранки, но доаѓал до потешкотии со што било над 12 годинмилиметри во пречник. Според тоа, Стегосаурусот најверојатно пребарувал помеѓу помалите гранчиња и зеленило и не би бил во можност да се справи со поголеми делови од растенија, освен ако животното не може да гризе многу поефикасно отколку што било предвидено според оваа студија. Сепак, студија објавена на 20.05.2016 година од Стивен Лаутеншглагер покажала дека јачината била посилна отколку што се верувало порано. Исто така биле направени споредби помеѓу него (претставено од примерокот познат како „Софи“ од Природонаучниот музеј на Обединетото Кралство) и уште двајца тревојади диносауруси; Erlikosaurus и Plateosaurus да се утврди дали сите три имале слична сила и слични ниши. Врз основа на резултатите од студијата, откриено е дека Стегосаурусот има сила слична на јачината на оној на современите тревојади цицачи, особено говедата и овците. Врз основа на овие податоци, веројатно Стегосаурусот јадел и повеќе дрвени, поостри растенија. Откритијата биле објавени во списанието „ Научни извештаи“.
Во популарната култура
Еден од најпрепознатливите од сите диносауруси, Стегосаурусот е прикажан во филмови, во цртани филмови и стрипови и како детски играчки. Заради фрагментарната природа на повеќето рани наоди од фосили, биле потребни многу години пред да се произведат разумно точни реставрации на овој диносаурус. Најраната популарна слика на Стегосаурус била гравура произведена од А. Тобин за изданието на Scientific American во ноември 1884 година. Тобин го вратил Стегосаурусот како двоножен и со долг врат, со плочи наредени по должината на опашката и задниот дел покриени со шила. Оваа обвивка на шила можеби се засновала на погрешно толкување на забите, за кое Марш забележал дека се необично обликувани, цилиндрични и се наоѓаат расфрлани, така што сметал дека може да испаднат како мали кожни боцки.
Марш ја објавил својата попрецизна реконструкција на скелетот на Стегосаурус во 1891 година и за една деценија Стегосаурусот станал меѓу најилустрираните типови на диносауруси. Уметникот Чарлс Р. Најт ја објавил својата прва илустрација за Stegosaurus ungulatus врз основа на реконструкцијата на скелетот на Марш во издание на списанието The Century Magazine во ноември 1897 година. Оваа илустрација подоцна ќе продолжи да ја формира основата на Стегосаурусот како кукла користена во филмот Кинг Конг од 1933 година. Како и реконструкцијата на Марш, и првата реставрација на Најт имала еден ред големи плочи, иако тој потоа користел двоен ред за неговата попозната слика од 1901 година, произведена под раководство на Фредерик Лукас. Повторно под водство на Лукас, Најт повторно ја ревидирал својата верзија на Стегосаурус, две години подоцна, произведувајќи модел со влечкав двоен ред плочи. Стегосаурусот го направил своето најголемо јавно деби како модел на хартија, нарачан од Националниот музеј на природна историја на САД во 1904 година Моделот се засновал на тогаш најновата минијатура на Најт со двоен ред влечкави плочи, и бил изложен во зградата на Владата на Соединетите држави на изложбата во Сент Луис пред да биде преместен во Портланд, Орегон за стогодишното изложба на Луис и Кларк во 1905 година. Моделот бил преместен во Националниот музеј на природна историја Смитсонијан (денес зграда за уметности и индустрии ) во Вашингтон, заедно со други од праисторијата, и во сегашната зграда на Националниот музеј на природна историја во 1911 година. По реновирањето на музејот во 2010-тите, моделот бил преместен уште еднаш за изложување во Музејот на Земјата во Итака, Њујорк. Популарноста на Стегосаурус се должи делумно на неговата истакната поставка во музеите за природна историја. Иако се смета за еден од најкарактеристичните типови на диносауруси, приказите на Стегосаурус недостасувале во повеќето музеи во текот на првата половина на 20 век, главно поради дисартикулираната природа на повеќето фосилни примероци. До 1918 година, единствениот монтиран скелет на Стегосаурус во светот бил примерокот од типот О. Марш од S. ungulatus во Музејот на природната историја на Пибоди, кој бил изложен во 1910 година. Сепак, овој модел бил демонтиран во 1917 година кога била срушена старата зграда на музејот Пибоди. Овој историски значајни примерок бил повторно поставен во пресрет на отворањето на новата зграда на музејот во 1925 година Овој модел бил создаден под раководство на Чарлс Гилмор во Националниот природен историски музеј на САД. Трет монтиран скелет на Стегосаурус, кој се однесува на ''С. стенопс'', бил изложен во Американскиот музеј на природна историја во 1932 година, и бил монтиран под раководство на Чарлс Лонг. Моделот се состоел од делумни остатоци исполнети со реплики засновани на други примероци. Во својата статија за списанието на музејот, Барнум Браун ја опишал (и ја оспорил) популарната заблуда дека Стегосаурусот има „втор мозок“ во колковите. Друг композитен модел, користејќи примероци на S. ungulatus, бил изложен во музејот за природна историја во Карнеги во 1940 година.
Битка кај Ришкиот Превој
Битката кај Ришкиот Превој се одвила во 759 година кај Ришкиот Превој на Стара Планина, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугаритете.
Позадина
Меѓу 755 и 775, византискиот цар Константин V Копроним организирал девет неуспешни кампањи за да ја покори Бугарија.
Конфликти
Во 759 година, императорот на чело со многубројна војска заминал кон Бугарија, но бугарскиот хан Винех успеал да ги зацврсти своите позиции околу Стара Планина. Кога византиската војска престигнала кај Ришкиот премин, таа била нападната од заседа и целосно поразена. Во Битката загинале голем дел од византиските војници. Византискиот историчар Теофан Исповедник пишува дека Бугарите го убиле стратегот на Тракија.
Последици
По битката, ханот Винех добил можност да ја нападне непријателската територија. Но наместо тоа, тој започнал мировни преговори. Ова дело му го навлекла гневот на аристократијата, поради која причина бил убиен во 761 година.
Неговата омилена разонода (филм од 1914)
Неговата омилена разонода (англиски: His Favourite Pastime) - американски филм од 1914 година, во режија на Џорџ Николс, според сценариото на Крег Хачинсон. Во главните улоги настапуваат: Чарли Чаплин, Роско Арбакл, Пеги Пирс и Френк Оперман.
Содржина
Во оваа кратка комедија, еден скитник (го игра Чаплин) влегува во бар и се опива. Кога излегува надвор, тој здогледува убава жена (ја игра Пирс) и се обидува да флертува со неа, но во тоа го спречува нејзиниот сопруг (го игра Оперман). Скитникот повторно влегува во барот и таму предизвикува низа проблеми, тепајќи се со посетителите. Потоа, тој го следи автомобилот на жената и влегува во нејзиниот дом, но таму ја изненадува слугинката. Тогаш, доаѓа најпрвин жената, а потоа и нејзиниот сопруг и пак настанува општа тепачка меѓу скитникот и домашните во куќата. Најпосле, него го исфрлаат надвор од куќата.
Надворешни врски
His Favorite Pastime (1914) - Charlie Chaplin
NGC 4586
NGC 4586 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4586 се споменува и како UGC 7804, MCG 1-32-122, CGCG 42-187, VCC 1760, IRAS 12359+0435.
Откривање
Објектот е откриен на 2 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4586 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4586 има привидни димензии од 3,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 38 м 28,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 19' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 4586 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42241. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 292. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Австроунгарска Босна и Херцеговина
Босна и Херцеговина паднала под австроунгарска власт паднала во 1878 година, кога Берлинскиот конгрес ја одобрил окупацијата на Босанскиот вилает, која официјално останала како дел од Отоманското Царство. Три децении подоцна, во 1908 година, Австроунгарија ја предизвикала Босанската криза со формално припојување на окупираната зона.
Окупација
По Руско-турската војна (1877-1878), во јуни и јули 1878 година Берлинскиот конгрес бил свикан од Големите сили. Како резултат на Договорот од Берлин, Босна и Херцеговина останала под суверенит на Отоманското Царство но де факто била отстапена на Австроунгарија, која исто така го добила правото и над Новопазарскиот санџак. Според член 25:
Австроунгарската армија ангажирала големи напори за мобилизација за да се подготви за напад врз Босна и Херцеговина, до крајот на јуни 1878 година, командувајќи со сила 82.113 војници, 13.313 коњи и 112 топови во VI, VII, XX, и XVIII пешадиски дивизии, како и задна армија во Кралство Далмација. Примарниот командант бил Јосип Филиповиќ; XVIII-та пешадиска дивизија била под команда на Стјепан Јовановиќ, додека командата во Далмација под Гаврило Родиќ. Окупацијата на Босна и Херцеговина започнала на 29 јули 1878 година и завршила на 20 октомври.
Отоманската војска во Босна и Херцеговина во тоа време се состоела од околу 40.000 војници со 77 топови, кои заедно со локалните милиции стигнувала до бројка од околу 93.000. Австроунгарските трупи повремено се среќавале со жесток отпор од елементите на муслиманското и православното население, а значајни битки се случиле во близина на Читлук, Столац, Ливно и Клобук. И покрај успесите во Маглај и Тузла, Сараево било окупирано во октомври 1878 година. Австроунгарските жртви изнесувале над 5.000, а неочекуваното насилство во кампањата довело до обвинувања меѓу командантите и политичките водачи. Остриот отпор од муслиманите се очекувал кога босанските муслимани ќе го изгубат својот привилегиран статус врз основа на нивната религија.
Тензиите останале во одредени делови на земјата (особено во Херцеговина) и се случила масовна емиграција на претежно муслимански дисиденти. Меѓутоа, состојбата на релативната стабилност била постигната доволно брзо, а австроунгарските власти успеале да започнат со бројни социјални и административни реформи со цел да ја направат Босна и Херцеговина во своја модерна колонија. Со цел да се воспостави покраината како стабилен политички модел кој би помогнал да се распадне зголемувањето на јужнословенскиот национализам, Хабсбуршката влада многу ги кодирала законите, воведувала нови политички практики и, генерално, обезбедувала модернизација.
Муслимани
Од една страна, овие политики се обиделе да ја изолираат Босна и Херцеговина од своите иредентистички соседи (православна Србија, католичка Хрватска и муслиманско Отоманско Царство) и да ги маргинализираат веќе циркулирачките идеи за српската и хрватската националност меѓу православните и католичките заедници во Босна. Од друга страна, хабсбуршките администратори прецизно ги искористиле постоечките идеи за националноста (особено босанскиот фолклор и симболизам), со цел да ја промовираат сопствената верзија на Бошњаштво, кој се совпаднал со лојалноста кон хабсбуршката држава. Хабсбуршките политики најдобро се опишуваат не како антинационални, туку како зачувување на сопствениот стил на про-царски национализам. Оваа политика имала мешани резултати. Генерално, повеќето српски и хрватски политичари конечно ја игнорирале или се спротивставиле на политиката, но српските и хрватските политичари, исто така, се обиделе и не успеале да ја обезбедат верноста на изборните единици кај босанските муслимани. Во исто време, австроунгарските официјални претставници активно ја промовирале Босна и Херцеговина како нова земја на хабсбуршката круна. Хабсбуршките власти објавиле бројни изложби за босанската историја, фолклор и археологија, а уметниците како Алфонс Муха го претставиле босанскиот павилјон на Париската изложба од 1900 година.
Идејата за обединета јужнословенска држава (која вообичаено се очекува да биде предводена од независно Кралство Србија) станала популарна политичка идеологија во регионот во тоа време, вклучувајќи ја и Босна и Херцеговина.
Одредени муслимански кругови во Босна и Херцеговина започнале да го објавуваат весникот Бошњак. Овој весник предизвикал жестоки реакции во Босна и Херцеговина, Хрватска и Србија. Весникот ја поддржал политиката на Калај, чија цел била зајакнување на австроунгарското владеење во окупираната Босна и Херцеговина. Иако политиката на Калај не била широко прифатена дури и кај муслиманите, Бошњак сепак ги претставувал националните аспирации на некои муслимани во Босна и Херцеговина.
Политиката на Калај конечно била поразена во 1896 и 1899 година, кога Босанските Срби и муслиманите повикале на верска и образовна автономија. Политиката на Калај имала потенцијал да се спротивстави на хрватските и српските национални аспирации, но по 1899 и 1900 година неговата политика за промовирање на босанскиот идентитет немала значителен ефект.
По смртта на Калај, неговата политика била напуштена. До 1905 година, национализмот бил составен фактор на босанската политика, при што националните политички партии соодветствувле на трите групи кои доминирале на изборите.
Наскоро откако Австроунгарија ја окупирала Босна и Херцеговина во 1878 година, владата ги презела религиозните активности и установите на подрачјето под нејзин суверенитет. Австроунгарските власти издале регулативи кои муслиманското свештенство, кои им одговарале исклучиво на нив.
Ова требало да ги изолира босанските муслимани од Отоманското Царство и нејзиното свештенство, кои биле подредени на султанот. Муслиманите во голема мера биле незадоволни од нивниот нов статус и формирале муслиманска политичка опозиција. Оваа муслиманска опозиција барала, прво, муслиманска верска автономија од Австроунгарија, но подоцна, тие побарале автономија од Отоманското Царство. Муслиманската опозиција се обидела да се усогласи со Србите, кои исто така барале верска и образовна автономија. Но, нерешените аграрни односи меѓу муслиманското раководство и Србите претставувале пречка за секој далекусежен сојуз. Унијата што ја формирале била само тактичка. Подоцна, муслиманското раководство го истакнало отоманскиот суверенитет над Босна и Херцеговина и побарало право да ја организираат својата религиозна активност под покровителство на Шејх ал-Ислам на Отоманското Царство.