cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Признавање на истополови заедници во Грција
Продолжување на договорите за соживот на истополови парови
На 9 ноември 2015 година, бил објавен нов нацрт-закон за договор за соживот со кој се доделуваат некои од правата на бракот. Предлог-законот бил на јавна консултација до 20 ноември. Министерот за правда Никос Параскевопулос најавил дека законодавството нема да ги опфати правата за посвојување и дека ова прашање ќе се проучува во иднина. Предлог-законот бил поднесен до Парламентот на 9 декември, и одобрен на 23 декември 2015 година со гласови од 194-55 и 51 воздржани,   по спорната дебата која траела десет часа. Нацрт-законот бил поддржан од владејачката левичарска партија Сириза, Демократската постава, Река и Унијата на центристи, но против билеКомунистичката партија на Грција, национал-конзервативната Независни Грци и екстремно десничарската партија Златна зора, додека либерално-конзервативната Нова демократија била поделена во своите ставови. Законот бил потпишан од претседателот Прокопис Павлопулос, а објавен во Владиниот весник на 24 декември 2015 година. Тој стапил на сила по објавувањето. Првиот истопол договор за соживот бил спроведен во Атина на 25 јануари 2016 година од страна на градоначалникот Јоргос Каминис.
На 9 ноември 2016 година, владата поднела предлог-закон за изедначување на договорите за вонбрачна заедница со бракови во неколку области, вклучително и бенефиции за вработување и работнички права. Предлог-законот бил одобрен од Парламентот на 2 декември со гласање 201-21. Тој бил потпишан во закон од претседателот Павлопулос на 8 декември 2016 година и стапил на сила по објавувањето во официјалниот весник следниот ден.
Статистика
Според Грчкиот завод за статистика, бројот на договори за соживот што се склучуваат годишно е следниот:
Првите бракови во Тилос
Во 2008 година, групата за права на хомосексуалците ОЛКЕ ја објавила својата намера да ги тужи грчките општини кои одбиваат да им дадат право на брак на истополовите двојки, посочувајќи ја дупката во законот од 1982 година кој ги легализира граѓанските бракови меѓу „лица“, без повикување на пол.
На 3 јуни 2008 година, градоначалникот на Тилос, Анастасиос Алиферис, се оженил со две истополови парови, две лезбејки и двајца геј мажи, наведувајќи ја правната дупка. Тој бил силно критикуван од свештениците на Грчката црква, која во минатото исто така се спротивставувала на воведувањето на хетеросексуални граѓански бракови, првичната намера на законот од 1982 година. Министерот за правда Сотириос Хацигакис ги прогласил браковите во Тилос за „неважечки“, а обвинителот на Врховниот суд Георгиос Санидас го предупредил градоначалникот Алиферис на правните последици од неговото „прекршување на должноста“, но тој изјавил дека „нема намера да ги поништи браковите“. Владините претставници поднеле судски предлог за поништување на двата истополови брака, поттикнувајќи демонстрации и протести меѓу ЛГБТ заедницата.
На 5 мај 2009 година, првостепениот суд на Родос пресудил дека браковите се неважечки, но паровите поднеле жалба на пресудата. На 14 јануари 2011 година се одржало рочиште за случајот во Апелациониот суд во Додеканези. Судот на 14 април 2011 година донел решение со кое двата брака ги укинал. На 30 ноември 2017 година, оваа пресуда била потврдена од Врховниот суд. Двојките ја најавиле својата намера да ја тужат Грција до Европскиот суд за човекови права.
Итало Калвино
Итало Калвино (италијански: Italo Calvino) (Сантјаго де Лас Вегас, Куба, - Сиена, Италија, ) — италијански писател.
Признавање на истополови заедници во Грција
Јавно мислење
Анкетата на Фокус Бари од мај 2015 година покажала дека 70 отсто од Грците се согласиле дека граѓанските партнерства треба да се прошират и на истополовите парови. Истата анкета, исто така, покажала мнозинска поддршка за истополовите бракови, со 56% за, а 35% против.
Итало Калвино
Животопис
Итало Калвино е роден во Сантјаго де лас Вегас, во близина на Хавана, Куба, каде што неговите родители, Марио и Евелина Калвино, работеле во научна лабораторија како ботаничари. Набрзо потоа, семејството се вратило во родната Италија, каде Калвино го поминал поголемиот дел од својот живот. Младоста ја минал во Санремо, но неговото мирно детство било прекинато со доаѓањето на Втората светска војна. Во тоа време, тој се запишал на Земјоделскиот факултет во Торино, при што ја продолжил семејната традиција. Сепак, тој се интересирал за политиката, при што неговите левоориентирани определби биле причина неколку месеци да помине во илегала, бидејќи не се јавил на мобилизацијата. Се зачленил во Комунистичката партија на Италија (којашто ја напуштил во 1957 година) и поминал неколку месеци како партизан во бригадата „Гарибалди“. По војната, своите студии ги продолжил на Филолошкиот факултет во Торино, каде дипломирал во 1947, со теза посветена на делото на Џозеф Конрад.
Признавање на истополови заедници во Грција
Јавно мислење
Анкетата спроведена од DiaNEOsis во декември 2016 година покажа дека 50% од Грците ги поддржуваат истополовите бракови, а 26% се за посвојување од истополови парови.
Итало Калвино
Животопис
По Втората светска војна, Калвино најпрво работел во издавачката куќа „Еинуди“, најпрвин како аквизитер, потоа како рекламен агент, и најпосле како уредник, заедно со Павезе и Елио Виторини. Со оваа издавачка куќа, со одредени прекини, Калвино соработувал како писател, стручен соработник и уредник, сè до 1981 година.
Признавање на истополови заедници во Грција
Јавно мислење
Евробарометар од 2019 година покажал дека 39 отсто од Грците сметаат дека истополовите бракови треба да се дозволат низ цела Европа, додека 56 отсто биле против. Истата анкета покажала дека 64% од испитаниците се согласуваат со изјавата: „Геј, лезбејките и бисексуалците треба да ги имаат истите права како и хетеросексуалните“, додека 32% не се согласуваат. Тие бројки бележат зголемување од 6% и 2%, соодветно, во споредба со истражувањето на Евробарометар од 2015 година.
Итало Калвино
Животопис
Калвино често патувал: во 1951 година го посетил СССР, во 1959 година бил во Њујорк, во 1964 година ја посетил Куба (каде што се оженил со Естер Џудит Сингер и го запознал Че Гевара), а во 1976 година пропатувал во различни земји, држејќи притоа предавања на универзитетите во САД, Мексико и Јапонија.
Творештво
Својот прв расказ „Аретуза“, Калвино го објавил благодарение на своето пријателство со Чезаре Павезе, по што ја започнал соработката со списанијата „Л’Унита“, „Политекнико“ и други. Подоцна, расказите објавени во овие списанија влегле во збирката „Последен доаѓа гавранот“ од 1949 година. Во тоа време, тој ја започнал и соработката со издавачката куќа „Еинуди“ која, со одредени прекини, траела до 1981 година. Првиот роман, и воедно обид да се зафати со подолги форми, Калвино го објавил во 1946 година. Тоа е романот „Патека до гнездата на пајаците“, за кој во 1947 година, ја добил наградата „Ричоне“. Следувал проектот „Италијански бајки“, кој претставува избор и превод на ралични дијалекти на 200 бајки. По овој проект, Калвино ја напишал трилогијата „Нашите предци“ (1960 година), составена од три кратки романи: „Преполовениот виконт“, „Баронот на дрво“ и „Рицарот што не постои“. Раскажувачката дејност ја продолжил со книгата „Раскази“ (1958 година), наградена со „Багута“. Во 1963 година ја објавил и збирката раскази за деца „Марковалдо или годишни времиња“, кој е преведена и на македонски јазик. Во 1965 година следувало делото „Космикомики“, а две години подоцна и втората книга на овие приказни, наречена „Т со нула“, за која одбил да ја прими наградата „Вијареџо“.
Признавање на истополови заедници во Грција
Јавно мислење
Анкетата од 2020 година, спроведена од Фондацијата Фридрих Науман во соработка со KAPA Research покажала дека истополовите бракови го поддржале 56% од испитаниците, додека посвојувањето од истополови парови било поддржано од 40%.
Итало Калвино
Творештво
Во 1968 година, Калвино учествувал на два семинари со Ролан Барт и почнал да се занимава со семиологија, а од неговиот престој во Париз значајно е неговото пријателство со Рејмон Кено и со членовите на групата УЛИПО, чијшто член станал во 1972 година. Како резултат на оваа соработка, во 1969 година ја објавил првата, а во 1973 година и втората верзија на „Замокот на вкрстените судбини“. Во 1972 година се појавила збирката раскази „Невидливите градови“, по што следувал период во кој Калвино напишал голем број на статии и раскази за познатиот весник „Кориере дела сера“. Во 1979 година го објавил и романот „Ако една зимска ноќ некој патник“ (преведен на македонски јазик). Овој роман доживеал огромен успех, како во Италија, така и надвор од неа. Следната година, Калвино се преселил во Рим и ја објавил збирката статии „Уште еден камен - размислувањата за литературата и општествениот живот“, додека во 1983 година излегла збирката „Паломар“. Во 1984 година, по покус престој во Аргентина, ја објавил книгата со есеи и статии „Збирка од песок“ и проширеното издание на „Стари и нови космикомички приказни“.
Калвино умрел во 1985 година, во Сиена, не успевајќи да ги заврши белешките за серија предавања на Универзитетот во Харвард, кои, во редакција на неговата сопруга, биле објавени посмртно под наслов „Американски предавања“ (1988), како и незавршената збирка раскази „Под сонцето на јагуарот“ (1986). Други посмртно објавени дела се: „За бајката“ (1988), збирката автобиографски раскази „Улицата до Сан Џовани“ (1990), преписката со другите писатели „Туѓите книги“ (1991), изборот од есеи за негови најомилени посатели „Како да ги читам класиците“, збирката со куси раскази и статии „Пред да кажеш ало“ (1993), „Пустиникот од Париз“ и други.
Во неговото богато творештво се вбројуваат и текстовите за музиката, театарот, соработките со филмските списанија, разни есеи и многу други ангажмани.
Осврт кон творештвото
Денес, Калвино се смета за еден од најзначајните италијански писатели на XX век, а неговото влијание се препознава кај многу млади италијански писатели. Неговите теми и книжевни постапки се богати и разновидни, движејќи се од воените сеќавања до луцидна етика, изразена низ гротескните и научнофантастичните апологии кои се одликуваат со горка иронија во поглед на недостатоците на современиот свет. Истовремено, неговите размислувања за причините на пишувањето резултирале во извонредни раскажувачки механизми во кои се изразува сложената природа на пишувањето и кои се одликуваат со еден од најчистите и најелегантните стилови во италијанската проза. Наспроти големата разновидност на неговото творештво, и самиот Калвино утврдил дека цело време го пишувал истото, само во различни модулации.
Во своето творештво, Калвино се движел во различни подрачја: од реализмот до фантастиката, од политичките и општествените заплети до духовните чуда на овој и на сите други светови. Книжевната кариера ја почнал како реалистични раскази, а неговата прва тема е борбата на италијанските партизани против фашистите, но веќе кон половината на 1950-тите неговата имагинација станала бајковидна, за што го предупредил и Чезаре Павезе. Во овој период, тој пишувал бајковидни раскази, а потоа зачекорил по нов пат - во модерната авантура и во постмодерната, кога неговата писателска фантазија станала сè побогата со особена иронија. Со текот на времето, неговото дело се одликувало со одреден формализам, под влијание на неговите семиотички истражувања и на книжевната група „Работилница за потенцијална книжевност“, на чело со Рејмон Кено. Притоа, почетниот реализам на Калвино бил облагороден со фантастиката, а некогашниот политички ангажман еволуирал во прекрасен книжевен херметизам, но истовремено, неговото раскажување станувало сè поблиско до читателите.
Во неколку интервјуа, дадени за повеќе италијански весници по повод објавувањето на собраните „космикомики“, Калвино го објаснува дека тешко може да се определи точното време на постанокот на неговите раскази, зашто дури и по неговото завршување, тој почнувал повторно да ги пишува или пак вметнувал безброј ситни поправки кои прават сосема нов расказ. Притоа, Калвино вели дека повторувањето на самиот себе претставува најдобар систем за да се разбере она што е веќе сработено, а до тоа може да се дојде само со апроксимации и елиминации. Уште повеќе, тој нагласува дека „колку и да се менуваме, она што го пишуваме секогаш е истото“.
NGC 4336
NGC 4336 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4336 се споменува и како IC 3254, UGC 7462, MCG 3-32-20, CGCG 99-35.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4336 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4336 има привидни димензии од 2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 4336 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40231. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1447. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Момчето од селото (филм)
Момчето од селото е филм од 1984 година во режија на Кастелано и Пиполо.
Заплет
Артемиј е земјоделец кој живее во едно село во Ломбардија, населено главно со стари лица, каде единствената атракција е да се гледа како поминува возот. Артемиј живее со својата стара мајка Јована, која би сакала да го ожени со Марија Роза, единствената девојка која живее во селото, која е всушност вљубена во него веќе долго време. Но Артемиј, не им возвраќа на овие чувства и на денот на својот четириесетти роденден, одеднаш сфаќа дека никогаш не живеел живот надвор од селото, каде бил роден и израснат, и особено сфаќа дека не сака да продолжи да биде само земјоделец до крајот на неговиот живот. Поради тоа, тој одлучува да го напушти селото и да започне нов живот во Милано.
Артемиј, не познавајќи го градот Милано и не знаејќи каде да се смести, штом пристигнал, побарал помош од својот братучед Северино, веќе некое преселен, кој му нуди сместување и работа; Артемиј прифаќа, без да се посомнева дека Северино е всушност крадец кој влегува и излегува од затвор и кој, без да знае, веднаш го вовлекува во некои кражби. Откако го сфатил тоа, си отишол од кај него и решил да ја врати украдената чанта од последниот грабеж на нејзината вистинска сопственичка, Анџела, млада, убава и успешна девојка.
Набргу меѓу нив двајца, се родило пријателство, така што Анџела му помогнала на Артемиј да најде сместување, мал стан во луксузен, технолошки, но особено скап хотел. Потоа Артемиј се посветува на барање работа: тој се обидел да работи како осигурител, ноќен чувар, актер во реклами, па дури и водич за слепи, но обидите биле безуспешни. На крај, тој останал без работа и без пари. Во меѓувреме, сфатил и дека се заљубил во Анџела, па ѝ предложил брак, но таа одбила, велејќи дека е модерна жена, фокусирана на кариерата и незаинтересирана за основање семејство.
Очаен поради одбивањето, Артемиј се обидува да се самоубие скокајќи во канал, но го спасува богат и сомнителен човек кој му нуди да работи за него, продавајќи марихуана на децата пред излезот на училиштето. Артемиј огорчен, го одбива предлогот и, веќе уморен од животот во Милано, започнува да му се спротивставува на градот и неговите жители. Поради тоа, бил приведен од страна на полицијата, а потоа протеран и вратен во неговото село, каде што повторно го започнал својот живот како земјоделец.
Улоги
Првично, улогата на Артемиј му била предложена на Енрико Монтесано, кој сепак ја одбил затоа што во тој период бил зафатен со снимањето на Двајцата полицајци; поради оваа причина, продукцијата му се обратила на Поцето.
Снимање
Филмот бил снимен во пролетта 1984-та година. Со исклучок на некои места, како куќата во Милано на Анџела, реставрирана главно во романските студија (простории) на Cinecittà, во големиот дел од снимањата е испочитуванo сценското поставување (амбиентот) и местата кои се опишани.
Првиот дел од филмот, како и краткиот епилог, односно секвенците кои се однесуваат на животот во селата на долината По, биле снимени во провинцијата Павија, во близина на Молино д'Исела во Гамболо (каде што се наоѓа куќата на главниот лик, во местото Белкреда) и во Касина Касони во Карбонара ал Тичино, двe мали места во Ломелина; а минувањето на возот било снимено долж железничката линија Павија-Верчели во близина на Виланова д'Арденги, секогаж во областа Павија.
Во остатокот од филмот, фокусиран на Милано, била прикажана експлоатација на некои места - симбол на главниот град на Ломбардија, како плоштадот Сан Бабила, улица Виторио Емануеле II или улица Монте Наполеоне, како и разни други споредни места во градот, како што е плоштадот Сант „Еусторџо, пред истоимената базилика каде што се одржала првата средба помеѓу Артемиј и неговиот братучед Северино, и нејзината периферија, како што е хотелот во областа Бруцано.
Само дел од сцената која следи по обидот за самоубиство на Артемиј, сместена во Навиљо Гранде, всушност била снимена во Павија покрај реката Тичино.
Саундтрак
Песната што ги придружува воведните и завршните наслови на филмот, Блазе си ти земјоделецу, била изведена од Патриција Тапарели.
Домашни видео-изданија
Филмот бил објавен за прв пат на ДВД-видео во 2017 година, во издание уредено од страна на Mustang Entertainment, кое содржи и додатоци, како интервјуа со главните ликови Ренато Поцето, Масимо Болди и Сандра Амброзини.
Културно влијание
Момчето од селото претставува мал култен филм во историјата на италијанската кинематографија. Уште од неговото прикажување во кината, станал фокусна точка во кинематографската култура во земјата, со тоа што бил меѓу првите сатирични претстави на противречностите својствени за она што било дефинирано како Милано за пиење ; ретроспективно гледано, неговата важност се зголемила, и поради тоа што станал еден вид „колектор со урбанистичкa меморија“ за Милано од тоа време, и исто така поради тоа што вовел различни фразеолошки изрази кои оттогаш влегле во италијанската масовна култура.
Бенито Мусолини
Бенито Амилкаре Андреја Мусолини (Benito Amilcare Andrea Mussolin; 29 јули 1883 - 28 април 1945) — италијански државник од Фашистичката партија, кој управувал како водач (дуче) и диктaтор на Италија од 1922 до 1943 г. Користејќи ја својата харизма, целосната контрола врз медиумите и застрашувањето на политичките соперници, тој го распушти постоечкиот демократски систем и формира фашистичка држава. Со влезот во Втората светска војна на страната на Нацистичка Германија, тој се поставил себеси за мета на Сојузниците, што конечно претставувало и причина за неговиот пад.
Животопис
Таткото на Мусолини, Алесандро, бил ковач. Тој влијаел врз раните убедувања на својот син, така што во својата младост Бенито бил социјалист, а потоа и марксист. Со појавата на синдикализмот и зголемената популарност на Фридрих Ниче, Мусолини ги сменил убедувањата, што водело кон постојани судири со општеството во коешто живеел. Учествувал во Првата светска војна, а потоа го основал Италијанскиот борбен сојуз (Fasci Italiani di Combattimento) во чие име вооружени единици воени ветерани ги тероризирале комунистите и социјалистите.
По континуираниот неуспех на либералните влади на Џовани Џиолити, Иваное Бономи и Лујџи Факта, на 28 октомври 1922, фашистите се заканиле со обидот за државен удар, наречен „Марш на Рим“ (Marcia su Roma) и од кралот Виторио Емануеле III побарале да му дозволи на Мусолини да формира влада. Кралот морал да се согласи и Фашистичката партија дошла на власт. Во следните две децении настапил црн период за Италија: Мусолини владеел неограничено, печатот бил замолчен, граѓанските слободи одземени, а била формирана и тајна полиција. Од заслепените следбеници Мусолини бил наречен „Ил Дуче“ (Duce; Водач). Мусолини бил неосновано агресивен и храбар што го одвело во неколку дебакл-војни - во Етиопија 1935, Албанија 1939 и Грција 1941. Во 1940 се приклучил на Оската на Хитлер, но тоа бил потег од корист за Сојузниците, бидејќи италијанските трупи не биле воопшто обучени, а војниците дезертирале и не сакале да ги ризикуваат своите животи за кауза што не е нивна.
По италијанските порази на сите фронтови и англо-американското слетување на Сицилија во 1943, повеќе соработници на Мусолини се свртиле против него на состанокот на Големиот фашистички совет на 25 јули 1943. Кралот го повикал Мусолини во својата палата каде што му ги одзел овластувањата. При напуштање на палатата, Мусолини бил уапсен и испратен во Гран Сасо во целосна изолација.
Севени
Поимот потекнува од галскиот збор Cebenna, латинизиран како Cevenna од Јулиј Цезар. Во неговата Географија (I век), Страбон ја нарекува Кеменон ().
Опфат
Во поширока смисла, Севените се протегаат низ 9 департмани: Тарн, Од, Еро, Аверон, Гар, Лозер, Ардеш, Рона и Лоара. Во потесна смисла, Севените ги опфаќаат Лозер и Гар. Националниот парк Севени е речиси целосно во Лозер.
Поважни населени места на Севените се Алес, Ле Виган, Симен, Валрог, Ганж, Сен Иполит ди Фор, Сов, Лазал, Сен Андре де Валборњ, Сен Жан ди Гар, Андиз, Флорак, Сен Жермен де Калберт, Ле Пон де Монвер, Вилфор, Женолак, Бесеж, Сен Амброа, Гањер, Ле Ван и Манд.
Опис
Севените се сместени на југоисточниот огранок на Централниот Масив. Се протегаат од југозапад (Црн Кос) до североисток (Виварски Планини), при што највисоко место е планината Лозер (1.702 м). Границата меѓу двата департмана ја отцртува планината Егуал (1.567 м). Од венецот извираат реките Лоара и Алие кои течат кон Атлантикот, како и Ардеш и притоката Шасезак, Сез, другата река Гардон кон Рона, Видурл, Еро и Дурби кон Средоземното Море. Во 1970 г. се создадени Националниот парк Севени и Регионалниот природен парк Планина Ардеш. Близу ова подрачје има две значајни клисури: Жонтската и Тарнската. Ова е погранично подрачје од општествено-стопанско значење, а биогеографски се одликува со висинска стратификација помеѓу планинското средиште и приморските живеалишта.
Геологија
Венецот го образува југоисточниот дел на Централниот Масив, одделен од поврзаните Црни Планини со варовничката висорамнина Кос. Подината од гранит и шкрилци се издигнала со херцинска орогенеза, создавајќи расцеп, пополнет со одрони во пермот и тријасот (280 - 195 мг). Со промената во нивото на морето, планините добиле варовничка прекривка, а само врвовите се истакнувале над водата на јурското море. Ова подоцна подлегнало на одрони, и затоа Севените денес се вододелница помеѓу атлантскиот и средоземниот слив. Кон крајот на кредата и почетокот на терцијарот се случиле уште горообразни дејства. Алпската орогенеза ги издигнала и изобличила Алпите и Пиринеите, а Централниот Масив делувал како цврст блок, што значи дека прекривните карпи останале хоризонтални. Некои од нив подоцна можеби се набрале со раседување при отворањето на Средоземјето во терцијарот. Главните реки на подрачјето засекле длабоки клисури во варовникот: Тарнската Клисура, Жонтскара Клисура, Лот, Ардешката Клисура, Сез итн.
Население и историја
Во XXI век, областа сè уште е населена со француски протестанти од групата на хугенотите, кои живеат во планините уште пред XVI век. За време на владеењето на Луј XIV, голем дел од хугенотското население се отселило од Франција, особено по отповикувањето на Нантскиот указ во 1685 г. Протестантската заедница на Севените била заштитена од напади поради непристапноста и станала прибежиште за други протестанти.
Во 1702 г. ова хугенотско население, наречено Камизари, востанало против власта во одбрана на својата верска слобода. Во 1715 г. двете страни се помириле, што му овозможиле на месното протестантско население да продолжи да живее во Севените. Нивните потомци живеат на истото место и денес.
Сообраќајни врски
Севените се сообраќајно поврзани со следниве поважни места:
Чуката (Блатец)
Чуката  — археолошко наоѓалиште во близина на виничкото село Блатец - могила од  римско време.
Се наоѓа на 1 км. северно од селото, на зарамнето плато, во нивата на М. Крстев.
Има пречник од 20 м и височина од 3,5 м. На југоисточната страна е оштетена.
Анри Поенкаре
Жил Анри Поенкаре  (Henri Poincaré  – ) —  француски математичар, физичар, инженер, и филизов на науката. Тој е често опишуван како полимат, и во математиката од Ерик Темпл Бел бил наречен како Последниот унверзалист, бидејќи бил одличен во сите полиња на дисциплината каква што постоела во неговото време.
Како математичар и физичар, направил голем фундиментален придонес во применета математика, математичка физика, and небесни механики. Тој е одговорен за формулирање на Поанкаровата претпоставка, која била една од најпознатите нерешени проблеми во математикатасе до 2002-2003. Исто така се смета за еден од наоѓачите на топологија. Поанкаре бил првиот кој ги презентирал Лоренцовите трансформации во нивните модерни симетрични форми. Тој ги открил последните релативни брзински трансформации и ги сочувал во писмо до холаѓанскиот физичар Хендрик Лоренц (1853–1928) во 1905.Со тоа добил совршена инварианса на сите Максвелови равенки, што било важен чекор во формулирање на теоријата за специјална релативност.
Поанкаровата група која се користи во физиката и математиака е именувана по него.
Живот
Поанкаре е роден на 29 април 1854 во Нанси. Доаѓа од многу влијателно семејство.Неговиот татко Леон Поанкаре (1828–1892) бил професор по медицина во Универзитетот на Нанси. Неговата помала сестра Алин се омила за филизофот Емил Бутро. Друг забележителен член во неговата фамилија е неговиот братучед, Рејмонд Поанкаре, кој ќе стане претседател на Франција, 1913 до 1920, и член на Académie française. Израснат е како католик, но подоцна станал агностичен.
Едукација
За време на неговото детство тој бил тешко заболен од дифтерија. Во 1862, Анри е примен во Lycée во Нанси (сега преименуван во Lycée Henri Poincaré во негова чест, заедно со универзитетот во Нанси). Поминал 11 години во Lycée и во овој период се докажал како еден од најдобрите студенти во сите категории. Неговиот професор по математика го опишал како "чудовиште во математиката" и освиол прва награда во concours général, натпреварување помеѓу најдобрите ученици од цела Франција. Неговите најслаби предмети биле Музичко и Физичко образование, каде што бил опишан како „просечен во најдобар случај“.
Поанкаре е примен во École polytechnique во 1873 и дипломирал во 1875. Таму ја изучувал математиката како студент на Чарлс Хермит, каде што го објавил својот прв есеј (Démonstration nouvelle des propriétés de l'indicatrice d'une surface) во 1874. Од ноември 1875 до јуни 1878 студирал во École des Mines, додека истовремено продолжил да студира и математика, и се здобил со диплома за обичен рударски инженер во март 1879.
Првите научни достигнивања
Поанкаре набргу се основал како еден он најдобрите математичари во Европа, привлекувајки го вниманието на многу истакнати математичари. Во 1881 поанкаре бил поканет да ја заземе професорската позиција во научниот факултет во Парискиот универзитет; ја прифатил оваа понуда. За време на годините од 1883 до 1897, предавал математичка анализа во École Polytechnique.
Во 1881–1882, поанкаре создал нова гранка во математиката: квалитативната теорија на диференцијални равенки. Тој покажал како е можно да се извадат најважните информации за однесувањето на семејството на решенија без да треба да ја реши равенката (бидејќи тоа не е секогаш можно).Тој успешно го користи овој пристап за проблемите во небесни механики и математичка физика.
Кариера
Поанкаре никогаш не ја напушти својата инженерска работа за математиката. Работел во Министерството за Јавни Служби како главен инженер за развојот на северната железничка од 1881 до 1885. Евентуално станува главен инженер на Corps de Mines во 1893, а подоцна и главен инспектор во 1910.
На почетокот на 1881 и до крајот на кариерата, предавал во универзитетот во Париз. На почетокот бил назначен maître de conférences d'analyse (вонреден професор на анализа). Евентуално, ги поставил темелите на просторна и експериментална механика, математичка физика и теоријата на веројатност, и небесната механика и астрономијата.
Во 1887,на возраст од 32 години, Поанкаре е кандидатиран во Француската академија на науката. Станува нејзин претстедател во 1906, и е кандидатиран во Académie française во 1909.
Во 1887, победил во „Оскар II, кралот на Шведска“ математичкиот натпревар за резолуција на проблемот на трите тела за слободното движење на повеќе тела кои орбитираат.
Во 1899, и потоа повторно во 1904, тој интервенирал во случајот на Алфред Дрејфус. Тој ги нападна лажните научни тврдењата на некои од доказите против Драјфус, кој бил еврејски офицер во француската армија, обвинет за предавство од страна на колегите.
In 1912, Poincaré underwent surgery for a prostate problem and subsequently died from an embolism on 17 July 1912, in Paris. He was 58 years of age. He is buried in the Poincaré family vault in the Cemetery of Montparnasse, Paris.
Поранешниот француски министер за образование, Клауд Алегре, во 2004 предложи Поанкаре да биде презакопан во Пантеон во Париз, што е резериврано за француски граѓани со највисок статус.
Резиме
Поанкаре имал голем придонес во различни области на чиста и применета математика како што се: небесни механики, флуидни механики, оптика, електричество, телеграфија, термодинамика, теорија на потенција, квантна механика, теорија на релативноста и физичка космологија.
Меѓу главните теми каде што имал придонес се и следните:
Религија во Луксембург
Постојат поголем број на верски организации во Луксембург. Најголема заедница е Римокатоличката, но земјата ги почитува и правата на другите религиозни заедници.
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005,
Римокатоличка црква
Римокатолицизмот е најстарата религија во Луксембург. Луксембург е главниот центар за христијанството во текот на средниот век. Таа успеала да се задржи на големоравниште во времето на реформацијата. Вкупниот процент на верници е околу 95%.
Протестантство
Протестантството е втора најголема религија во Луксембург со околу 10.000 верници (1 % до 3,2 % од населението). Тие се поделени во неколку протестантски цркви и вероисповеи, вклучувајќи ги лутеранството, калвинизмот, англиканството и евангелизмот.
Јудаизам
Денес, во Луксембург живеат околу 1.200 Евреи, од кои, 650 се верски активни.
NGC 4337
NGC 4337 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Јужен Крст, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4337 се споменува и како OCL 878, ESO 131-SC2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4337 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 428; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8641. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Текстилна уметност
Текстилна уметност е изработка на текстили или нешто друго со нивна помош.
Текстилните уметности се корситат со разни техники за создавање на ументички дела со помош на преѓа и конци понекогаш во комбинација со текстилна или друга боја.
Во текстилни уметности спаѓаат:
Дебоки Дол (Трсино)
Дебоки Дол — археолошко наоѓалиште во виничкото село Трсино. Наоѓалиштето претставува доцноантичка населба. На 150 м северно од селото, на десниот брег на Трсинска Река, селаните откопале темели од градби.
IC 442
IC 442 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 442 се споменува и како ESO 186-26.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 442 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. IC 442 има привидни димензии од 2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 17 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 2' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на IC 442 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64423.
Џордан Тиодор
Џордан Тиодор (роден на 11 декември 1989 во Инглвуд) е американски кошаркар, плејмејкер на Олимпија Милано.
Тој исто така има македонско државјанство и настапува за македонската репрезентација.
Средно школо и колеџ
Тиодор израснал во Инглвуд, Њу Џерси и учел и играл кошарка во средното училиште Патерсон Католик.
Тиодор ја поминал целата своја колеџ кошаркарска кариера на Универзитетот Сетон Хал, играјќи за Сетон Хал Пајратс. Својата сениорска сезона со Пајратс ја завршил со просек од 16.1 боди по натпревар и 6.6 асистенции по натпревар. Тиодор го скршил рекордот на Голден Санкет од 197 асистенции за една колеџ сезона поставен во сезоната 1962-1963, остварувајќи 226 асистенции.
Кариера
На 15 јули 2012, Тиодор потпишал договор со турската Анталија. Во својата единствена сезона во клубот имал просек од 13.8 бода по натпревар. Во мај 2013 потпишал за порториканската екипа Метс де Гвајанбо, а само неколку месеци потоа го напуштил клубот и потпишал договор со Ураканес дел Атлантико на 17 јули 2013. На 22 октомври 2013, Тиодор се вратил во Европа повторно турското првенство откако потпишал договор со екипата на Мерсин ББ. Тој ја завршил сезоната со 12.3 бода во просек по натпревар, но не успеал да му помогне на тимот да избегне испаѓање.
Во јануари 2015 му се приклучил на францускиот клуб Бурж. Тој одиграл 17 натпревари во француската ЛНБ Про А лига со просек од 12.7 бода по натпревар. По завршувањето на сезоната, Тиодор го напуштил клубот и потпишaл договор со германскиот прволигаш Скајлајнерс Франкфурт во септември 2015. Со просек од 14.7 бода по натпревар Тиодор му помогнал на Скајлајнерс да стигне до титулата во ФИБА Еврокупот.
Следната сезона тој повторно се вратил во Турција каде потпишал договор со екипата на Банвит. Со клубот го освоил купот на Турција и играл во финалето на првото издание на ФИБА Лигата на шампионите во кое Банвит загубил од Иберостар Тенерифе. Сепак, Тиодор бил избран за МВП на сезоната во ова натпреварување.
На 15 јули 2017, Тиодор потпишал двегодишен договор со италијанската екипа Олимпија Милано. На 24 септември 2017, Тиодор и помогнал на Олимпија Милано да триумфира во Суперкупот на Италија 2017 и бил избран за МВП на турнирот со 29 бода 7 скока и 5 асистенции.
Репрезентативна кариера
Тиодор добил македонски пасош во 2017, и играл за македонската репрезентација во неколку пријателски натпревари.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 200 метри
200 метри за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на стадионот Тегу на 2 и 3 септември.
Прелиминации
Квалификации: Првите 3 од секоја група (Q) и следните 3 најбрзи продолжуваат (q) во полуфиналето.
Полуфинале
Квалификации: Првите 2 од секоја група (Q) и следните 2 најбрзи продолжуваат (q) во финалето.
Мијеркуреја Чук
Мијекуреја Чук (Csíkszereda,  Miercurea-Ciuc) е град и општински центар во романскиот округ Харгита во источниот дел од Трансилванија.
Административно, три села припаѓаат на ова централно место:
Демографија
Според пописот од 2002 година градот има 42 029 жители. Повеќето од нив се Секелџи, кои според официјалната листа се изјаснуваат како Унгарци, има 34.388 кои сочинуваат 81,8% од населението. Населението ја чинат уште и Романците (7.274), Ромите (262) и Германците (67).
Демографски график на Чиксиради:
Историја
Мијекуреја Чук е општинско седиште и се наоѓа во источниот дел на округот Харгита во долината на Олта. До 1918 година градот бил седиште на унгарската област Чик во историското Кралство Унгарија. Помеѓу 1927 година и 1938 година. градот беше седиште на романската област Чук во историското Кралство Романија.
По 1968 година новиот социјалистички начин на живот донесе нови културни активности. Градот стана седиште на секуларната култура и идентитет. Стариот хотел Харгита беше 2001 година се претвори во универзитет каде наставата се одвива на унгарски јазик. Универзитетот Сапијент е приватен и е прв од ваков вид во Романија.
Географија
Чиксеред се наоѓа во подножјето на планината Харгита, на надморска височина од 655-730 метри, е еден од најстудените градови во Романија. Температурата, во зима, многу често паѓа под -30 °C, што го прави ова место идеално за зимски спортови.
Знаменитости на градот
Улицата Шандор Петефи е изградена според модерен европски стил со кафулиња и продавници и е друштвен центар на градот.
Замокот Мико е изграден во 17 век. Во замокот има музеј на Секељ. До него се наоѓа градската куќа на унгарската жупанија Чик и зградата на Палатата на правдата од 1904 година.
На ридот над градот во селото Чикшомље е едно од најважните места на поклонение на унгарските католици, црква со францискански манастир.
Спортскиот клуб на локален хокеј тим Чиксеред е еден од најдобрите во Романија и од 2006 година учествува во унгарското првенство.
Најпознатиот производ на градот е пивото од брендот Чук.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Горни Стубол
Успение на Пресвета Богородица — манастирска црква на Стуболскиот манастир во селото Горни Стубол, во Општина Пробиштип.
Местоположба
Црквата се наоѓа на локалниот асфалтен пат помеѓу селата Горни Стубол и Горно Барбарево. Самиот пристапен пат до нејзе е земјен.
Фрескоживопис
Црквата поседува фрескоживопис.
Иконостас
Во црквата се наоѓа иконостас.
Црква „Св. Атанасиј“ - Ѓорче Петров
Свети Атанасиј — црква во маалото Оризари на населбата Ѓорче Петров, Општина Ѓорче Петров, Скопје. Изградена е во 2002 година.
Јацково Влошќањске
Јацково Влошќањске (Jackowo Włościańskie) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Гиљермо Варела
Гиљермо Варела (шпански: Guillermo Varela Olivera; роден на 24 март 1993) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како десен бек за клубот од Бразилската Серија А Фламенго, како позајмен од Московски Динамо и за репрезентацијата на Уругвај.
Варела ја започнал својата кариера со Пењарол, во неговиот роден град Монтевидео, пред да му се приклучи на Манчестер Јунајтед во 2013 година. Тој забележал 11 настапи за првиот тим на Јунајтед и поминал време како позајмен во резервниот тим на Реал Мадрид, Реал Мадрид Кастиља и во Ајнтрахт Франкфурт, пред да се врати во Пењарол во 2017 година. Варела освоил две титули во Уругвајската Примера Дивисион со Пењарол, пред да се врати во Европа во јануари 2019 година кога потпишал за данскиот клуб Копенхаген. Тој забележал 53 настапи за Копенхаген и им помогна да ја освојат данската Суперлига 2018-19. Во октомври 2020 година, тој му се приклучил на рускиот клуб Динамо Москва на договор за позајмица, кој станал постојан во јули 2021 година.
Варела бил член на репрезентацијата на Уругвај до 20 години, која била второпласирана на Светското првенство на ФИФА до 20 години во 2013 година. Тој го имал своето деби за сениорска репрезентација во ноември 2017 година и играл на две Светски првенства на ФИФА, во 2018 и 2022 година.
Пењарол
Роден во Монтевидео, Варела ја започнал својата кариера со клубот Пењарол од неговиот роден град и го направил своето деби за сениорскиот тим на 5 јуни 2011 година, во поразот со 1–0 на домашен терен против Расинг Клуб де Монтевидео, на последниот натпревар од Уругвајската Примера Дивисион.
Манчестер Јунајтед и позајмица во Реал Мадрид Кастиља
Во мај 2013 година, Варела заминал на двонеделна проба со Манчестер Јунајтед по импресивниот настап на младинскиот шампионат на Јужна Америка во 2013 година. На 7 јуни, Варела објавил дека ги поминал медицинските прегледи, и на 11 јуни, Јунајтед го завршил потпишувањето на петгодишен договор, со што станал првото засилување на новиот менаџер Дејвид Мојс.
Во септември 2014 година, Варела му се приклучил на резервниот тим на Реал Мадрид, Реал Мадрид Кастиља на позајмица за една сезона. Тој, сепак, бил вклучен во тимот за првиот тим на УЕФА Лигата на шампионите 2014/15 и му бил даден бројот 28. Тој настапил на 33 настапи и постигнал еден гол, по асистенција на Мартин Одегард во победата од 4–0 над Баракалдо на 21 февруари 2015 година, на стадионот Алфредо ди Стефано во Сегунда Дивисион Б.
Враќање во Јунајтед и позајмица во Ајнтрахт Франкфурт
По враќањето во Јунајтед, Варела бил вклучен во нивниот тим за групната фаза од УЕФА Лигата на шампионите 2015/16. Тој го направил своето деби на 5 декември 2015 година, како замена на полувремето за Педи Мекнер во ремито без голови во Премиер лигата против Вест Хем Јунајтед на Олд Трафорд. Три дена подоцна, Варела го направил својот прв старт и деби во УЕФА Лигата на шампионите 2015/16, играјќи ги цели 90 минути во поразот од Волфсбург со 3-2. На 25 февруари 2016 година, во реваншот од шеснаесетфиналето во Лига Европа против Митјиланд, тој асистирал за вториот од двата гола што Маркус Рашфорд ги постигнал на своето сениорско деби.
По доаѓањето на Жозе Мурињо како менаџер на Јунајтед во 2016 година, Варела влегол како замена во првиот натпревар на Мурињо на чело на тимот, на пријателската победа од 2–0 на гостувањето кај Виган Атлетик. Сепак, тој не бил вклучен во тимот на Мурињо за летната турнеја на клубот низ Кина, и на 23 јули, Варела му се приклучи на германскиот клуб Ајнтрахт Франкфурт на позајмица за една сезона.
Тренерот на Франкфурт, Нико Ковач, открил на крајот на сезоната дека очекувал Варела да игра во финалето на ДФБ-Покал во 2017 и да му биде продолжен договорот, но овие планови биле напуштени откако Варела ги пркосел инструкциите на тренинг-штабот на клубот и се тетовирал, за подоцна да се воспали. Поради ова, и други дисциплински прашања, Варела бил суспендиран од клубот, кој изјавил дека нема да се обиде да го продолжи договорот за позајмица.
Враќање во Пењарол
На 12 август 2017 година, Варела се вратил во Пењарол со постојан договор. Тој го направи своето второ деби за клубот на 20 август 2017 година, во победата со 4–0 против Ел Танке Сисли.
ФК Копенхаген
На 20 декември 2018 година, данскиот суперлигаш Копенхаген објавил дека Варела ќе им се приклучи во јануари 2019 година, со договор до јуни 2023 година.
Динамо Москва
На 17 октомври 2020 година, тој му се приклучил на рускиот прволигаш Динамо Москва на позајмица за сезоната 2020–21.
На 17 јули 2021 година, тој се преселил во Динамо Москва на постојана основа и потпишал двегодишен договор со клубот. Тој бил избран за играч на месецот од навивачите на Динамо за октомври 2021 година.
Позајмица на Фламенго
На 30 јули 2022 година, Фламенго потпишал со Варела на позајмица од Динамо Москва до 31 мај 2023 година.
Меѓународна кариера
Варела одиграл 29 настапи за тимот на Уругвај до 20 години. Тој играл за Уругвај на Светското првенство на ФИФА У-20 во 2013 година, каде што тимот завршил како второпласиран пред шампионот Франција.
На 5 март 2016 година, по неговото појавување во првиот тим на Манчестер Јунајтед, Варела го добил својот прв повик во сениорскиот тим на Уругвај, за квалификациите за Светското првенство против Бразил и Перу подоцна истиот месец.
Во јуни 2018 година, Варела бил именуван во последниот тим од 23 играчи на Уругвај за Светското првенство во фудбал 2018 во Русија.
Варела бил именуван во тимот на Уругвај за Светското првенство во фудбал 2022. Тој влегол како замена во 88. минута на првиот натпревар на Уругвај на турнирот - против Јужна Кореја, заменувајќи го Факундо Пелистри.
Јан Колер
Својата кариера ја започнал во Спарта Прага, а потоа се преселил во Белгија, каде играл за Локерен и Андерлехт. Во 2001 година, се приклучил на Борусија Дортмунд, каде ја освоил титулата во Бундеслигата во својата прва сезона и постигнал 73 гола на 167 натпревари за време на петте сезони поминати во клубот. По заминувањето од Дортмунд, тој играл за Монако, пред да се врати Бундеслигата во дресот на Нирнберг. Во 2008 година Колер потпишал за Крилја Советов, а кариерата ја завршил во Кан во 2011 година.
За чешката репрезентација, Колер одиграл 91 натпревар и постигнал 55 гола. Тој е најдобар стрелец во историјата на чешката репрезентација, која ја претставувал на три Европски првенства во 2000, 2004 и 2008 година како и на Светското првенство 2006.
Животопис
Колер е роден во Сметанова Лхота, во тогашна Чехословачка. Познат по својата височина (2,02 м) и градба, за време на својата фудбалска кариера тој бил наречен Дино.
Од 2003 година Колер е оженет со моделот, Хедвика Колер, која претходно била во брак со чешкиот фудбалер и играч од средниот ред Павел Хорват.
Почетоци и Спарта Прага
Во 1994 година, кога имал 21 година, Колер бил ангажиран од славниот чешки клуб Спарта Прага, и тогашен водач во чешкото првенство. Своето деби за Спарта го направил во пролетта 1995 година против Бенешов, влегувајќи од клупата за резерви во последните 20 минути од натпреварот. За време на својата прва сезона како професионалец, тој главно седел на клупата, и успеал да собере само 6 настапи на кој постигнал 1 гол. Следната сезона, играл повеќе за клубот од главниот град на Бохемија, забележувајќи 23 натпревари и 4 гола.