cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Плоштад Славија
Сообраќајна важност
По долготрајната реконструкција 2016-2018 година, кружниот тек бил дополнително стеснет за да се отвори простор за централната фонтана, а не било направено ништо за да се решат сообраќајните проблеми. По реконструкцијата на Плоштадот на Републиката во 2019 година, без најавени планови, и поради неуспешните работи на плоштадот и желбата на градската управа да го претвори целиот центар во пешачка зона, линиите на јавниот превоз низ Славија делумно биле скратени.
Архитектура
Поради бројните и постојани промени во архитектонската структура на урбаното ткиво што го опкружува плоштадот, Славија станала синоним за архитектонски грда и опустошена област и извор на една од најпопуларните урбани легенди во Белград: проклетството на „Митиќевата дупка“.
Митиќева дупка
Во 19 век, кафеаната „Рудничанин“ се наоѓала на модерниот агол на улиците Београдска и Крал Милан. Со децении пред отворањето на главната железничка станица во Белград во 1884 година, местото било едно од главните места за претовар и пакување во Белград. Имало огромен двор, кој вклучувал и штали и конаци за трговци, каде што стоката и храната што пристигнувале од внатрешноста се складирале и препакувале за градските пазари. Комплексот опстојувал до 1920-тите.
Во 1935 година, еден од најбогатите луѓе во Белград пред Втората светска војна, Влада Митиќ, ја купил парцелата за изградба на најголемата стоковна куќа на Балканот, но избувнувањето на војната ја прекинало реализацијата, иако темелите биле ископани. Проектот требало да биде третиот близнак на Палас Албанија, највисоката зграда и првиот облакодер во Белград и на Балканот во тоа време. Идната продавница била привремено именувана како „Склад Митиќ“ или „Кула Митиќ“ и било планирано да биде повисока дури и од Палас Албанија, со висина од 60 метри.
По војната, комунистичката влада го затворила Влада Митиќ и му го конфискувала целиот имот, вклучително и плацот на Славија. Од 1946 до 1980 година биле предложени 26 различни проекти за парцелата, но ниту еден не бил реализиран. Тогашниот градоначалник на Белград, Богдан Богдановиќ решил да постави голем сончев часовник на местото во првата половина на 1980-тите. Во раните 1990-ти, Дафимент банка, една од главните пирамидални измами, го купила плацот и најавила монументален трговски центар, но откако шемата целосно пропаднала, плацот бил ограден и претворен во депонија. По промената на власта во 2000 година, областа била исчистена и наместо тоа бил изграден привремен парк со детско игралиште. Продолжиле неуспешните проекти, вклучително и ултрамодерниот, гигантски трговски центар на израелските инвеститори, што се покажал како целосна измама. Сето ова било повеќе од доволно за луѓето да ја сметаат „дупката“ за проклето место. Паркот бил реновиран од април до јули 2017 година.
Целиот дел опфаќа 6.573 метри и до 2021 година, една третина била вратена на сопствениците од пред Втората светска војна.
Кино Славија
Изградена во 1888 година, резиденцијата на Френсис Мекензи станала позната како „Салон на мирот“ откако била свечено отворена во 1889 година. До неа, фармацевтот Коста Николиќ изградил еднокатна куќа која станала позната аптека, како и неколкуте помали згради околу неа со продавници, меѓу кои и лимарот Антон Шустер. Српската социјалдемократска партија ја купила зградата во 1910 година, претворајќи ја во центар на растечкото работничко движење. Во раните 1930-ти, местото било претворено во гостилница.
Хотели Славија
На плоштадот има три хотели Славија:
Стариот хотел Славија од 1962 година, во стилот на меѓународниот стил, денес белграѓани го гледаат како застарена и грда зграда, со својот болнички изглед, особено во споредба со модерниот мермер и стакло Славија Лукс, кој одлично се вклопува со зградите зад неа.
Хотелот е отворен во 1962 година пред седмото Европско првенство во атлетика. Најстариот дел, Славија I, познат и како Кула, има 17 ката. Славија II била додадена во 1973 година, а Славија Лукс, изградена за само 6 месеци во 1989 година, била отворена за 9-тиот самит на Движењето на неврзаните. Севкупно, во сите три згради има 600 соби.
Народна банка на Србија
Изградбата на новата зграда на Народната банка на Србија исто така започнала во раните 1990-ти години. Проблемот со парите предизвикал деценија и пол одложувања. Масивната градба била оценета како грда и несоодветна за локацијата од страна на многу белграѓани и во 1994 година тогашниот гувернер на банката, Драгослав Аврамовиќ, изјавил дека нема да се всели во новата зграда дури и да биде завршена навреме. Масивната стаклена зграда била завршена во 2006 година.
Проекти
Со децении, архитектите, урбанистите и градските власти не можат да одлучат како да го реконструираат и адаптираат плоштадот. Со текот на времето, се одржале многу јавни натпревари за најдобри решенија. Архитектите отсекогаш укажувале дека сообраќајната функција е најважна, и дека Славија треба да се замисли како целина, а не делумно да се поправа, бидејќи збир на делови не прави целина. Некои од проектите биле прилично амбициозни и егзотични:
Победа (планина)
Победа е планина и врв во Јакутија, на рускиот Далечен Исток. Овој врв е највисока точка на буордскиот планински масив како и највисок врв во Јакутија и највисока точка во североисточен Сибир. Висок е 3003 метри (3147 според старите податоци).
Алмати
Алмати или Алма Ата (Алматы, Алматы́, Алма-Ата; поранешен назив: Верниј) е најголем град во Казахстан. Тој бил главен град на Казахстан и претходната Казашка ССР од 1929 до 1997 година. Алмати повеќе не е главен град на Казахстан (сега тоа е Нур-Султан), но останал главен комерцијален центар на Казахстан. Во времето на Царска Русија се нарекувал „Верниј“ (Верный). Според проценките од 2010 година во градот имало 1,422,354 жители, што претставува 8% од вкупното население на Казахстан.
Победа (планина)
Планината е околу 180 км североисточно од селото Уст-Нер и околу 140 километри јужно од Северниот Поларник.
Плоштад Славија
Реконструкција од 2016-2018
По политичките промени во градската власт во 2013 година, новите градски власти одлучија да го усвојат проектот од 2012 година, со одредени измени. Тие ја напуштиле идејата за подземни пешачки премини и наместо тоа планираат да ги поместат постоечките зебри премини на 50 до 100 метри подалеку од кружниот тек. Фонтаната ја задржале на централниот остров на кружниот тек кој требало да биде музичка фонтана со пречник од 32 метри, а водените млазови високи 16 метри.
Алмати
Име на градот
Името Алмати значи - „Богат со јаболки“, а руската верзија на името на Алма Ата е доделена од заблуда (книжевно значење - „Дедино јаболко“).
Население
Според проценките од 2010 година во градот имало 1,422,354 жители.
Плоштад Славија
Реконструкција од 2016-2018
Критиките од архитектите беа упатени кон тоа дека транспортните решенија нема да го забрзаат сообраќајниот тек, непотребноста на фонтаната на такво место и дека, генерално, новата градска власт ги отстрани од проектот најдобрите делови и ги задржа најлошите. Сообраќајните експерти истакнаа дека поместувањето на пешачките премини нема да помогне во сообраќајот и дека ќе биде помалку безбеден за самите пешаци. Исто така, бидејќи Белград е познат по силните ветрови, водата од таквите млазни потоци постојано би го навлажнувала тротоарот на плоштадот. Градската управа одговори дека фонтаната ќе има сензори за ветер. Архитектот Драгољуб Бакиќ рече дека и проектот и изведбата што следеше се со „ужасно низок квалитет“. Всушност, површината на веќе прометниот кружен тек е намалена за една коловозна лента при реконструкцијата.
Фонтана
Изградбата на фонтаната започнала на 3 декември 2016 година. Како одговор на постојаните критики за фонтаната, вклучително и дека таа ќе биде целосно опкружена со најпромениот сообраќај во градот, а со тоа и недостапна за пешаците. На 13 ноември 2016 година, била отстранета бистата на Димитрије Туцовиќ, и на 15 декември 2016 година неговите посмртни останки повторно биле закопани во Алејата на великаните на Новите гробишта во Белград. Преживеаните членови на семејството Туцовиќ не биле присутни, додека нивните желби да се закопа Туцовиќ во неговото родно село Гостиље и да се премести бистата во градот Ужице биле игнорирани. На неговиот гроб била поставена помала верзија на бистата на Туцовиќ.
Во март 2017 година, Секретаријатот за транспорт на градот испратил меморандум во кој предупреди дека проектот не е прилагоден за толку голема сообраќајна делница. Секретаријатот предупредил дека планираната дисперзија на водата ќе ги направи патиштата влажни и лизгави во лето, а во зима ќе создаде мраз. Тие заклучиле дека така проектираната фонтана не е погодна за многу прометниот кружен тек. Решението се покажа дека е промена на насоката на прскалките во рамки на фонтаната.
Осветлена со 400 рефлектори, фонтаната била отворена на 6 јуни 2017 година, по еден месец доцнење. Сообраќајните полицајци кои управуваат со сообраќајот на Славија сега ги носат традиционалните бели униформи.
За време на пробите во деновите пред официјалното отворање, музиката се пуштала цел ден (по отворањето неколку часа пред пладне и неколку навечер) и навистина била премногу гласна - се слушала неколку блокови подалеку. Локалните жители повикале и комунална инспекција и комунална полиција, но тие се прогласиле за ненадлежни. Милан Вујаниќ, професор на Факултетот за транспортно и сообраќајно инженерство на Универзитетот во Белград, тврдел дека фонтаната сè уште претставува безбедносен ризик.
Кружен тек
По отворањето на фонтаната, на 10 јуни 2017 година започнала првата фаза од реконструкцијата. Вклучува уривање на помалите, диво изградени згради околу Славија. Последната промена во проектот вклучува мал парк, каде ќе биде поставен споменикот на Димитрије Туцовиќ, кој бил отстранет од центарот на кружниот тек. Крајниот рок за реконструкција бил 7 ноември 2017 година.
Плато
Паркот, ветен од властите, се покажал како големо бетонско-гранитно плато. И покрај тоа што сè уште се гради, пукнатините и влошувањето биле сосема видливи до февруари 2018 година. Градскиот архитект Милутин Фолиќ тогаш најавил дека платото ќе биде домаќин на инфо-центар, јавен тоалет, мини продавница и набљудувачка точка од која луѓето ќе можат да ја гледаат фонтаната.
Бистата на Туцовиќ била вратена на плоштадот на 16 октомври 2018 година, но поставена на новиот постамент изграден на платото, во близина на зградата на Народната банка. Покачениот дел од платото, во еден од ќошињата, бил замислен како локација на канцеларијата на белградската туристичка организација, јавен тоалет и киоск. Од јули 2019 година ништо не било изградено.
Список на фармацевтски научни списанија
Ова е список на научни списанија кои објавуваат статии од фармацевтските науки.
Адам Бодор
Адам Бодор (унгарски: Bodor Ádám), (1936, Коложвар, Романија -) е современ унгарски писател.
Животопис
Адам Бодор е роден во 1936 година во Коложвар, Романија. Потекнува од протестантско семејство од високата средна класа. Дипломирал реформаторска теологија. Од 1968 година, Бодор работи како професионален писател. Подоцна, поради неповолните услови за живот и работа во Романија, тој се преселил во Унгарија. Работел како уредник во една од најголемите унгарски издавачки куќи "Magvető".
Творештво
Бодор е автор на поголем број збирки раскази и романи кои се преведени на повеќе европски јазици: романски, англиски, германски, српски, француски, норвешки, италијански, дански, руски и полски. Исто така, два негови расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ Сецирање на живо, во издание на Темплум. Врз основа на неговите новели, во 1970-тите се снимени филмови во режија на Петер Бачо и Золтан Фабри.
Негови поважни дела се:
Признанија
Бодор е добитник на повеќе награди, како што се:
Линотопи
Линотопи е село во Егејска Македонија, Република Грција, Околија Костур (Νομός Καστοριάς).
Папа Евсевиј
Евсевиј (лат. Eusebius) — римски папа во периодот од 18 април 309 или 310 до 17 август 309 или 310 г. Според Liberian Catalogue тој бил епископ на Рим 4 месеца и 16 денови. Евсевиј починал во во прогонство во Сицилија и бил погребан во гробницата на Папа Каликст I. Чествувањето на овој папа е на 26 септември.
Аренцано
Аренцано е крајбрежен град и комуна во метрополитскиот град Џенова, Лигурија, северна Италија, свртена кон Лигурското Море, има население од 11.445 жители. Ова варира за време на празничните сезони поради туристичкиот проток.
Во текот на летото има голем број фестивали. Градот е дом на многу од вработените во блиската архитектонска фирма Ренцо Пијано.
Географија
Аренцано се наоѓа во делот Ривиера ди Понте на италијанската ривиера, во заливот формиран од Капо Сан Мартино недалеку од главниот град Џенова.
Дел од територијата на општината, која е планинска со грубо две третини, е во границите на Регионален природен парк Беигуа.
Огромното мнозинство од територијата на градот се протега во планинскиот венец на регионалниот парк Беигуа со врвови над 1000 м надморска височина.
Главните реки на Арензано се:
Историја
Според историските извори, првата станбена населба била поврзана со примитивна населба на Римската империја. во првите векови по Христа. Античкиот топоним на општината, Арентианис, би се вратил на имот или сопственост на семејството Арентии Лигури. Како и блиските градови и села, ги следел историските перипетии на блиската Џенова во раниот средновековен период, а со тоа и во средниот век.
Hадвор од системот
Hадвор од системот — германски филм од 2019 година во режија на германскиот режисер Нора Фингшајт. Јазикот во филмот е германски и филмот е снимен во Германија. Овој филм трае 118 минути. Филмот е драма и позначајните улоги ги играат Хелена Зенгел, Албрехт Шух, Габриела Шмајде и Лиза Хагмајстер.
Елипсометрија
Елипсометријата е оптичка техника за испитување на диелектричните својства (комплексен показател на прекршување или диелектрична функција) на тенки филмови. Елипсометријата ја мери промената на поларизацијата при рефлексија или трансмисија и ја споредува со модел.
Може да се користи за карактеризирање на состав, грубост, дебелина (длабочина), кристална природа, концентрација на допинг, електрична спроводливост и други својства на материјалите. Таа е многу чувствителна на промената на оптичкото однесување на зрачењето кое заемно дејствува со материјалот што се истражува.
Спектроскопски елипсометар може да се најде во повеќето тенки филмски аналитички лаборатории. Елипсометријата, исто така, станува се поинтересна за истражувачите од другите дисциплини, како што се биологијата и медицината. Овие области претставуваат нови предизвици за техниката, како што се мерења на нестабилни течни површини и микроскопска слика.
Потекло на поимот
Името "елипсометрија" произлегува од фактот дека се користи елипсовидна поларизација на светлината. Терминот „спектроскопски“ се однесува на фактот дека добиените информации се функција на брановата должина на светлината или енергијата (спектрите). Техниката е позната уште од 1888 година со делото на Паул Друдe која и денес има многу апликации.
Првата документирана употреба на терминот „елипсометрија“ беше во 1945 година.
Основни принципи
Измерениот сигнал е промена во поларизацијата бидејќи зрачењето на инцидентот (во позната состојба) комуницира со материјалната структура на интерес (се рефлектира, апсорбира, расфрла или пренесува). Промената на поларизацијата се мери со односот на амплитудата, Ψ и фазната разлика, Δ (дефинирана подолу). Бидејќи сигналот зависи од дебелината, како и од материјалните својства, елипсометријата може да биде универзална алатка за слободно определување на дебелина и оптички константи на филмови од сите видови.
По анализата на промената на поларизацијата на светлината, елипсометријата може да даде информации за слоеви што се потенки од брановата должина на самото светло за испитување, дури и до еден атомски слој. Елипсометријата може да го испита комплексот показател на прекршување или тензорот на диелектричната функција, што дава пристап до основните физички параметри како оние наведени погоре. Најчесто се користи за карактеризирање на дебелината на филмот за единечни слоеви или комплексни повеќеслојни магацини, кои се движат од неколку ангистри или десетини од нанометар до неколку микрометри со одлична точност.
Експериментални детали
Методи на потопување или повеќеаголна елипсометрија се применуваат за да се пронајдат оптичките константи на материјалот со груба површина на примерокот или присуство на нехомоген медиум. Новите методолошки пристапи овозможуваат употреба на рефлектирачка елипсометрија за мерење на физички и технички одлики на елементите на градиент во случај површинскиот слој на оптичките детали да биде нехомоген.
Експериментално поставување
Електромагнетното зрачење се испушта од извор на светлина и линеарно поларизирано од поларизатор. Може да помине преку дополнителен компензатор (четвртина бранова плоча) и да падне на примерокот. После рефлексија, зрачењето поминува компензатор (по избор) и втор поларизатор, кој се нарекува анализатор и паѓа во детекторот. Наместо на компензаторите, некои елипсомери користат фазен-модулатор во патеката на светлосен зрак. Елипсометријата е специфична оптичка техника (упадниот агол е еднаков на аголот на одбивање). Инцидентот и рефлектираниот зрак го опфаќаат упадната рамнина. Светлината што е поларизирана паралелно со оваа рамнина е именувана како p-поларизирана ( p -поларизирана ). Насоката за поларизација нормално се нарекува s-поларизирана ( s -поларизирана ).
Стекнување на податоци
Елипсометријата го мери сложениот однос на рефлексија \rho на систем, кој може да се одреди од компонентата на амплитудата \Psi и фазната разлика \Delta. Состојбата на поларизација на инцидентот на светлина врз примерокот може да се распадне во компонента s и p (компонентата s е осцилирачки нормална на упадната рамнина и паралелна со површината на примерокот, а компонентата p е осцилирачки паралелна со упадната рамнина). Амплитудите на компонентите s и p, по рефлексија и нормализирана на нивната првична вредност, се означуваат со r_s и r_p соодветно. Упадниот агол е избран близу до аголот на Брустер на примерокот за да се обезбеди максимална разлика во r_p и r_s. Елипсометријата го мери сложениот однос на рефлексија \rho (сложено количество), што е односот на r_p над r_s:
Така, \tan\Psi е односот на амплитудата при рефлексија и \Delta е фазната разлика. (Забележувате дека десната страна на равенката е едноставно друг начин за да се претстави комплексен број). Бидејќи елипсометријата го мери односот (или разликата) на две вредности (наместо апсолутната вредност на која било), таа е многу точна и може да се репродуцира. На пример, релативно бесчувствително е да се распрснат и флуктуации и не се потребни стандардни примероци или референтни зраци.
Анализа на податоци
Елипсометријата е индиректен метод, т.е. воопшто измерената \Psi и \Delta не може да се претворат директно во оптички константи на примерокот. Нормално, анализата на моделот мора да се изврши, на пример, моделот Forouhi Bloomer - ова е една слабост на елипсометријата. Моделите можат физички да се засноваат на енергетски транзиции или едноставно слободни параметри што се користат за да ги собере податоците. Целиот курс се изучува во моделирање на сурови податоци.
Директна инверзија на \Psi и \Delta е можна само во многу едноставни случаи на изотропни, хомогени и бесконечно густи филмови. Во сите други случаи, мора да се воспостави слоен модел, кој ги разгледува оптичките константи (показател на прекршување или диелектрична функција тензор) и параметрите на дебелината на сите поединечни слоеви на примерокот, вклучувајќи ја и правилната низа на слојот. Користејќи итеративна постапка (минимизирање на најмалку квадрати) непознати оптички константи или параметри на дебелина се разновидни, \Psi и \Delta вредностите се пресметуваат со помош на Френеловите равенки. Пресметано \Psi и \Delta вредностите што одговараат на експерименталните податоци најдобро ги даваат оптичките константи и параметрите на дебелината на примерокот.
Дефиниции
Современите елипсометри се комплексни инструменти кои вклучуваат широк спектар на извори на зрачење, детектори, дигитална електроника и софтвер. Опсегот на користена бранова должина е далеку поголем од она што е видливо, толку строго, што тие веќе не се оптички инструменти.
Единечна бранова должина наспроти спектроскопска елипсометрија
Елипсометрија со единечна бранова должина има монохроматски извор на светлина. Ова е обично ласер во видливиот спектрален регион, на пример, HeNe ласер со бранова должина од 632,8 nm. Затоа, елипсометријата со единечна бранова должина се нарекува и ласерска елипсометрија. Предноста на ласерската елипсометрија е тоа што ласерските зраци можат да бидат фокусирани на мала големина на самото место. Покрај тоа, ласерите имаат поголема моќност од изворите на светло на широкопојасен опсег. Затоа, ласерската елипсометрија може да се користи за сликање (види подолу). Сепак, експерименталниот излез е ограничен на еден сет на \Psi и \Delta вредности по мерење. Спектроскопската елипсометрија (СЕ) користи широкопојасни извори на светлина, кои опфаќаат одреден спектрален опсег во инфрацрвениот, видлив или ултравиолетово спектрален регион. Со тоа може да се добие комплексот показател на прекршување или диелектричната функција тензор во соодветниот спектрален регион, што дава пристап до голем број основни физички својства. Инфрацрвена спектроскопска елипсометрија (IRSE) може да ги испитува вибрационите (фононски) мрежни мрежи и својствата на носачот на слободно полнење (плазмон). Спектроскопска елипсометрија во блиска инфрацрвена, видлива до ултравиолетова спектрална област, го проучува показателот на прекршување во транспарентноста или регионот под јаз и електронските својства, на пример, транзиции од опсег до бенд или ексцизони.
Стандардна наспроти генерализирана елипсометрија (анизотропија)
Стандардна ellipsometry (или само краток 'ellipsometry ") се применува, кога неполаризирана светлина се претвора во стр поларизирана светлина ниту пак обратно. Ова е случај за оптички изотопни примероци, на пример, аморфни материјали или кристални материјали со кубна кристална структура. Стандардната елипсометрија е исто така доволна за оптички униаксијални примероци во специјалниот случај, кога оптичката оска е усогласена паралелно со површината нормална. Во сите други случаи, кога s поларизираната светлина се претвора во p поларизирана светлина или обратно, треба да се примени пристапот за генерализирана елипсометрија. Примерите се произволно усогласени, оптички униаксијални примероци или примероци со оптички биаксија.
Матрицата на Јоnes наспроти формализмот на матрицата на Милер (деполаризација)
Обично, постојат два различни начина на математички опишување како електромагнетниот бран комуницира со елементите во рамките на елипсометарот (вклучувајќи го и примерокот): Матрицата на Jones и формализмот на матрицата Мулер. Во формализмот на матрицата на Џонс, електромагнетниот бран е опишан со вектор на Jонс со две ортогонални влезни вредности на комплексни вредности за електричното поле (обично E_x и E_y ), и ефектот што го има оптичкиот елемент (или примерокот) врз него, е опишан со матрицата вредна 2 × 2. Во формализмот на матрицата на Милер, електромагнетниот бран го опишуваат вектори на Стоукс со четири влезни вредни вредности, а нивната трансформација е опишана со реално вредната матрица 4х4 Мулер. Ако не се случи деполаризација, двата формализма се целосно доследни. Затоа, за не-деполаризирачки примероци, поедноставниот формализам на матрицата на Јоnes е доволен. Доколку примерокот се деполаризира, треба да се користи формализмот на матрицата на Мулер, бидејќи исто така се дава и количината на деполаризација. Причини за деполаризација се, на пример, не-униформност на дебелината или рефлексија на задниот дел од транспарентен подлога.
Слика на елипсометрија
Елипсометријата исто така може да се направи како елипсометрија за сликање со помош на камера CCD како детектор. Ова обезбедува слика на контраст во реално време на примерокот, кој обезбедува информации за дебелината на филмот и показателот на прекршување. Напредната технологија за елипсометар за сликање работи според принципот на класична нулта елипсометрија и елипсометарска слика за контраст во реално време. Сликата со елипсометрија се заснова на концептот на поништување. Во елипсометријата, филмот што се испитува е поставен на рефлектирачкa подлога. Филмот и подлогата имаат различни показатели на прекршување. За да се добијат податоци за дебелината на филмот, светлината што ја рефлектира исклучката на подлогата мора да се поништи. Нулирање се постигнува со прилагодување на анализаторот и поларизаторот така што целата рефлектирана светлина на подлогата е изгасна. Поради разликата во показателите на прекршување, ова ќе овозможи примерокот да стане многу светла и јасно видлива. Изворот на светлина се состои од монохроматски ласер со посакувана бранова должина. Заедничка бранова должина што се користи е 532 nm зелена ласерска светлина. Бидејќи се потребни само интензитет на мерење на светлината, скоро секој вид на фотоапарат може да се примени како CCD, што е корисно ако се изгради елипсометар од делови. Обично, елипсомерите за сликање се конфигурираат на таков начин така што ласерот (L) пука зрак на светлина што веднаш поминува низ линеарен поларизатор (П). Линеарно поларизираната светлина потоа поминува низ четврт бранова должина компензатор (C) кој ја трансформира светлината во елипсовидно поларизирана светлина. Оваа елипсовидно поларизирана светлина потоа го отсликува примерокот (S), минува низ анализаторот (А) и се прикажува на CCD камера со цел за работно растојание. Анализаторот овде е уште еден поларизатор идентичен со P, сепак, овој поларизатор служи за да помогне да се измери измената на поларизацијата и на тој начин му се дава името на анализаторот. Овој дизајн обично се нарекува LPCSA конфигурација.
Ориентацијата на аглите на P и C е избрана на таков начин што елиптично поларизираната светлина е целосно линеарно поларизирана откако ќе се одрази од примерокот. За поедноставување на идните пресметки, компензаторот може да се фиксира под агол од 45 степени во однос на рамнината на зачестеност на ласерскиот зрак. Ова поставување бара ротирање на анализаторот и поларизаторот за да се постигнат ништожни услови. Елипсометриски нула состојба се добива кога А е нормална во однос на поларизационата оска на рефлектираната светлина, постигнувајќи целосно деструктивно мешање, т.е. состојба во која е откриен апсолутен минимум на светлосен флукс на фотоапаратот CCD. Аглите на P, C и A добиени се користат за да се утврдат вредностите Ψ и Δ на материјалот.
каде што А и P се аглите на анализаторот и поларизаторот под нула услови соодветно. Со ротирање на анализаторот и поларизаторот и мерење на промената на интензитетот на светлината врз сликата, анализата на измерените податоци со употреба на компјутерско оптичко моделирање може да доведе до намалување на просторно решената дебелина на филмот и сложените вредности на показателот на прекршување.
Поради фактот што снимањето е направено под агол, всушност е во фокусот само мала линија од целото гледање. Линијата во фокусот може да се премести по видното поле со прилагодување на фокусот. За да се анализира целиот регион на интерес, фокусот мора постепено да се движи по регионот на интерес со фотографија направена на секоја позиција. Сите слики потоа се собрани во единечна слика во фокусот на примерокот.
Елипсометриска порозиметрија
Елипсометриската порозиметрија ја мери промената на оптичките својства и дебелината на материјалите при привлекување и десорпција на испарлив вид при атмосферски притисок или под намален притисок во зависност од апликацијата. Техниката на ЕP е уникатна по својата способност да мери порозност на многу тенки филмови до 10 nm, неговата репродуктивност и брзината на мерење. Во споредба со традиционалните порозиметри, полосиметрите на Елипсометар се добро прилагодени на големината на многу тенки филмови и мерење на дистрибуција на големината на порите. Порозноста на филмот е клучен фактор во технологијата заснована на силициум со употреба на материјали со мала количина, органска индустрија (капсулирани органски диоди кои емитуваат светлина), како и во индустријата за обложување користејќи техники со солен гел.
Предности
Елипсометријата има голем број на предности во однос на стандардните мерења на интензитет на рефлексија:
Елипсометријата е особено супериорна во однос на мерењата на рефлективност при проучување на анизотропни примероци.
Хорово име
Хералдичен изглед
Сликата на Хоровото име е направена од два основни елементи: седечка или фигура што се движи на одредено божество има правоаголна, украсна вињета, која ја претставува фасадата на палатата и кралскиот двор. Правоаголната вињета се нарекува серех, според египетскиот збор за „фасада“. Постојат безброј варијации на фасадниот декор во серехот. Комплексноста и деталите на фасадниот декор варираат во зависност од објектот на кој бил поставен. Се чини дека не постојат строги уметнички правила за дизајнот на сарехот. Името на фараонот било напишано во слободниот простор што го претставува кралскиот двор.
Симболи
Симболичното значење на Хоровото име е сè уште спорно. Се чини очигледно, барем дека името на кралот му се упатувало директно на божеството од врвот на серехот. Во повеќето случаи тоа е соколот на богот Хор. Добар пример е името на кралот од Втората династија, Ранеб. Неговото име е напишано со знакот за сонцето (Râ) и знакот за кошница (néb). Во целост, името гласи „Господар на сонцето на Хор“, со што го интегрирал Хор како кралски патрон во името на кралот. Научниците укажуваат на симболичната и експресивна сила на сокол Хор: лебди високо на небото, широко ги шири своите крилја и навидум гледа низ целиот Египет, ова хералдично животно претставува сеприсутност и моќ. Дополнително, имињата на раните династички кралеви покажуваат, кога се преведени, зачудувачка агресивност, која јасно ја изразува желбата на египетските кралеви да бидат недопирливи и непобедени, благодарение на богот Хор. За време на Втората династија, имињата на кралевите на серехот откриваат прилично мирна природа, изразувајќи ја желбата на фараоните да владеат над непоколебливиот свет полн со ред и хармонија: Хоровото име на кралот Сехемиб, Per-en-ma'at (што значи „оној кој го постигнува Маат“) е најјасниот израз на ова. Сепак, повеќето египетски кралеви го фаворизирале Хор како свој покровител на династичко име.
NGC 905
NGC 905 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 905 се споменува и како NPM1G -08.0091.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 905 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 905 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 22 м 43,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 43' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 905 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9038. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Мус-Каја
Мус-Каја (Мус-Хая, Муус Хайа) е планина во Јакутија и највисок врв на Сунтар-хајатскиот венец.
Највисоката точка е 2,959 м.
Планината се наоѓа 485 км јужно од Северниот Поларник и 135 км југозападно од Ојмјакон.
Мус-Каја значи Замрзната планина на јакутски.
Дожд
Дожд е течен врнеж, за разлика од нетечните видови врнежи како што се снег, град и лапавица. На земјата, дождот паѓа на површината кога кондензацијата на атмосферската водена пареа создава водени капки доволно тешки за да паднат. Два процеси, кои е можно да дејствуваат заедно, може да го презаситат воздухот што ќе доведе до паѓање дожд: ладење на воздухот или додавање на водена пареа на воздухот. Вирга е врнеж што почнува да паѓа кон земјата, но испарува пред да ја достигне површината на земјата, тоа е еден од начините воздухот да стане презаситен.Врнежите се формираат со судир со други дождовни капки или ледени кристали во облакот. Дождовните капки варираат во големина од сфероидна, кружна форма за поголемите капки,до мали топчиња за помалите капки.
Движењето на влагата покрај тридимензионалната температурна зона и разликата во влажноста позната како атмосферски фронт, е главниот метод во создавањето дожд. Ако има доволно влага и нагорно движење, врнежите паѓаат од струевитите облаци (тие со силно нагорно вертикално движење) како што се кумулонимбуси (невреме со грмотевици) којшто можат да се подредат во тесни дождовни појаси. Во планинските места, можни се поројни дождови кадешто надолниот ветар е зголемен во спроти ветровите страни на теренот на надморска височина која што ја тера влажноста на воздухот да кондензира и паѓа како дожд, долж планината.Во заветрената страна на планините, може да опстојува пустинска клима заради сувиот воздух предизвикан од надолните ветрови коишто предизвикуваат загревање и сушење на воздушната маса. Движењето на монсунската зона на притисок или интертропска конвергентна зона, носи врнежливи сезони во саванските клими. Дождот е основен извор на слатките води за поголемиот дел од светот, овозможувајќи соодветни услови за различни еко-системи, како и вода за хидроцентралите и за наводнување на земјоделските култури. Врнежите се мерат со користење на дождомер. Количината на врнежи се предвидува активно со метеоролошки радар и пасивно со сателитски метеоролошки станици.
Ефектот на урбана топлинска оаза предизвикува зголемени врнежи, и количински и во интензитет, во насока на ветрот во градовите. Глобалното затоплување, исто така, предизвикува промени во начинот на врнежите, вклучувајќи ги и дождливите временски услови низ источна Северна Америка и сувите временски услови во Тропскиот појас. Врнежите се главен составен дел на водениот циклус, и се одговорни за насобирањето на најголемиот дел од слатките води на планетата. Просечната количина глобални годишни врнежи изнесува 990 mm. Климатските системи за класификација, како што е Кепеновата климатска класификација, ги користат просечните годишни врнежи за да направат разлика помеѓу различните климатски режими. Антарктикот е најсувиот континент на земјата. Познато е или се претпоставува дека дождот на другите планети е составен повеќе од метан, железо, неон и сулфурна киселина отколку од вода.
Воздух заситен со влага
Воздухот содржи водена пареа и количината на вода во дадена маса на сув воздух, позната како „мешан однос“ се мери во грамови вода на килограм сув воздух (g/kg). Количината на влажност во воздухот често се нарекува релативна влажност, што е процентот на вкупната водена пара во воздухот што може да опстојува на одредена температура на воздухот. Колку водена пара може да содржи еден дел од воздухот пред да стане заситен (100% релативна влажност) и да формира облак (група видливи и мали водени и ледени честички што лебдат над површината на земјата) зависи од неговата температура. Потоплиот воздух може да содржи повеќе водена пара отколку постудениот воздух пред да стане заситен.Според тоа еден од начините да се засити дел од воздухот е да се излади. Точката на росење е температурата на која дел од воздухот мора да биде изладен за да стане заситен.
Главните начини да се зголеми водената пара во воздухот се: ветрова конвергенција во местата со нагорно движење, врнење вирга, вода што испарува од површината на океаните преку дневното загревање, водните површини или мочуришта, испарувањето од растенијата, ладен или влажен воздух што се движи над загреана вода, или воздухот што се крева над планините. Водената пара обично почнува да кондензира во кондензирачко јадро како прашина, мраз и сол за да формира облаци. Високите делови од атмосферските фронтови( коишто се тридимензионални по природа) ги тераат широките места на нагорно движење во атмосферата на земјата да го формираат горниот дел од облаците како што се алтростратуси или циростратуси. Стратус е стабилен облак што се формира кога ладна стабилна воздушна маса ќе биде заробена под топла воздушна маса. Исто така може да се формира заради кревањето на адвекциона магла во ветровити услови.
Спојување
Спојување се појавува кога водените капки се спојуваат за да создадат поголеми водени капки или кога водените капки замрзнуваат во ледени кристали што е познато како Бергеронов процес. Воздушниот отпор најчесто предизвикува водените капки во облакот да останат неподвижни. Кога ќе се појави воздушна турболенција, водените капки се судруваат, создавајќи поголеми капки. Како што се спуштаат овие големи водени капки спојувањето продолжува и исто така капките стануваат доволно тешки за да го совладаат воздушниот отпор и паѓаат како дожд. Спојувањето главно и најчесто се случува во облаци над точка на замрзнување, и познато е како топол дождовен процес. Во облаци под точка на мрзнење, кога ледените кристали достигнуваат доволна маса тие почнуваат да паѓаат. Ова најчесто бара поголема маса од спојувањето што се појавува меѓу кристалите и соседните водени капки. Овој процес зависи од температурата, затоа што смрзнатите капки вода опстојуваат само во облак што е под точка на смрзнување. Покрај тоа, поради големите температурни разлики помеѓу облакот и земјата како што паѓаат овие ледени кристали можат да се стопат и да создадат дожд.
Дождовните капки имаат големини што се движат од 0,1 mm до 9 mm во пречник, а над таа големина тие се расцепуваат. Помалите капки се викаат росни капки и имаат сферична форма. Како што дождовната капка се зголемува, нејзината форма станува покружна и со најголемиот просек се соочува со следниот воздушен млаз. Големите дождовни капки стануваат значително сплеснати на долниот дел како лебчиња од хамбургер; оние што се многу големи имаат форма на палачинка. Спротивно од распространетото верување, нивната форма не е како од солза. Најголемите дождовни капки беа забележани над Бразил и Маршалските острови во 2004 г. Некои од нив беа поголеми од 10 mm (0.39 in). Големината на капките е објаснета со кондензацијата на големите честички чад, или со судири помеѓу капки во мали региони со особено висок процент на течна вода.
Причини
Стратусите се (широк обрач на врнежи со релативно сличен интензитет) динамични врнежи (струевити врнежи што се дождливи, со големи промени во интензитетот за кратко време) што се појавуваат како последица на бавното искачување на воздухот во синоптичките системи како и во близина на ладните фронтови и блиску и долж површината на топлите фронтови. Слично искачување е забележано и околу тропските циклони надвор од ѕидот на окото на ураганот, и врнежите во форма на запирка околу вонтропските циклони. Променливост на времето може да се најде долж фронтот на оклузија, со можни невремиња со грмотевици но најчесто нивниот тек е придружен со влажност на воздушната маса. Фронтот на оклузија најчесто се формира околу места со развиен низок притисок. Тоа што го дели дождот од другите врнежи како што се топчињата мраз и снегот е присуството на дебел слој на воздух горе, што е над точката на топење на водата, што ги топи смрзнатите врнежи пред да ја достигнат земјата. Ако има тенок слој близу до површината што е под точката на смрзнување, ќе се појави смрзнат дожд ( дожд што замрзнува во контакт со површината во средини со ниски температури). Градот станува се поретка појава кога нивото на замрзнување во атмосферата надминува 11.000 стапки (3.400m) над нивото на земјата.
Струење
Струевитиот дожд, или врнежот во вид на дожд, се создава од струевити облаци, т.н комулонимбус или кумулус конгестус. Паѓа како дожд со брза промена во интензитетот. струевитите врнежи паѓаат над одредено место за релативно кратко време, затоа што струевитите облаци имаат ограничена хоризонтална ширина. Повеќето врнежи во тропскиот појас се струевити, сепак, беше укажано дека се појавуваат и стратусните врнежи исто така. Атмосферскиот талог (помал град) и градот предизвикуваат струење. Во местата со средна географска ширина, струевитите врнежи се повремени и често придружени со фронтови слични на облачни појаси како што се ладни фронтови, тешки бури и топли фронтови.
Орографски врнежи
Орографски врнежи се појавуваат на спротиветровите страни на планините и се предизвикани од зголеменото движење на влажен воздух низ планинскиот срт, што резултира со адиабатско ладење и кондензација. Во планинските делови од светот изложени на постојани ветрови(на пример пасати) најчесто преовладува повлажна клима наспроти страната на планината, отколку во заветрената страна или страната на насоката на ветрот. Влагата е отстранета со орографското кревање на воздухот, оставајќи посув воздух на надолната и затоплена заветрена страна каде се наидува на дождовна сенка.
На Хаваи, Монт Вијалај на островот Кауаи забележлив е по неговите екстремни врнежи, и има втора највисока просечна количина годишни врнежи на земјата со 460 in(12.000mm). Системите познати како Кона невремиња и влијаат на земјата со силни ветрови помеѓу Октомври и Април. Локалните клими значајно варираат во зависност од нивната топографија, се делат на спротиветрени (Колаи) и заветрени региони (Кона) сместени на локации слични на високите планини. Спротиветровите страни свртени на исток од североисточните пасати добиваат многу повеќе дожд; заветрените страни се посуви и посончеви со помалку дожд и помала облачност. Во Јужна Америка, планинскиот венец Анди ја блокира Тихоокеанската влага што пристигнува на континентот, резултирајќи со пустинска клима во насоката на ветрот низ западна Аргентина. Веригата Сиера Невада го создава истиот ефект во Северна Америка создавајќи го Големиот басен и пустината Мохаве.
Во тропскиот појас
Влажната или дождлива сезона е време од годината што трае еден или повеќе месеци, кога паѓа поголемиот број просечни годишни врнежи во регионот. Терминот зелена сезона исто така понекогаш се користи како еуфемизам од туристите. Местата со влажни сезони се распространети низ делови од тропскиот појас и суптропскиот појас. Саванските клими и местата со монсунска маса имаат влажни лета и суви зими. Тропските дождовни шуми во потесна смисла на зборот немаат влажни или суви сезони, бидејќи нивните врнежи се еднакво распределени во текот на годината. Некои места со нагласени дождливи сезони ќе го дочекаат прекинувањето на дождот среде сезона кога интертропската зона на конвергенција или монсунот ќе се движат во насока на половите на земјата од нивната локација во текот на средината од топлата сезона. Кога влажната сезона ќе се појави во текот на топлата сезона или лето, дождот главно паѓа во доцното попладне и раните вечерни часови. Влажната сезона е време кога се подобрува квалитетот на воздухот, се подобрува квалитетот на слатката вода и растителноста значително расте. Тропските циклони, извори на многу силни дождови се состојат од големи воздушни маси широки неколку стотини милји (160,9 км) со висок притисок во центарот, и ветрови што дуваат особено кон центарот на секој во насока на стрелките на часовникот, (јужната полутопка) или спротивно од стрелките на часовникот (северната полутопка). Иако циклоните можат да си го земат своето во животи и личен имот, тие можат да бидат важен фактор во масата на врнежи на местата каде што влијаат, како и што можат да донесат многу потребни врнежи во други суви региони. Местата што се на патот на циклонот можат да ја добијат во нивната годишна вредност на врнежи.
Влијанието на човекот
Ситните посебни материи создадени од издувните гасови на автомобилите и други човечки извори на загадување формираат јадро на кондензација во облакот што води до создавање на облаци и ја зголемува можноста за дожд. Како што честите патувања и комерцијалниот сообраќај, предизвикуваат да се зголеми загадувањето, во текот на неделата, можноста за дожд се зголемува: го достигнува врвот во Сабота, по пет дена од неделата, загадувањето е зголемено. Во многу населените места што се на крајбрежјето како што е Источното крајбрежје на САД, ефектот може да биде драматичен. Постои голема шанса за дожд поголема за 22% во сабота отколку во понеделник. Ефектот на урбана топлинска оаза ги затоплува градовите од 0,6 °C до 5,6 °C ,повеќе од околните предградија и рурални средини. Оваа голема жештина води до зголемено нагорно движење коешто може да предизвика дополнителни врнежи и невремиња. Стапките на врнежи во градовите во насока на ветерот се зголемени помеѓу 44% и 116%. Делумно како резултат на ова затоплување, месечните врнежи се за околу 28% поголеми помеѓу 32 км и 64 км во насока на ветрот на градовите, споредени со спротиветровите. Некои градови предизвикуваат зголемување на вкупните врнежи за 51%.
Зголемените температури водат до зголемено испарување кое што води до повеќе врнежи. Врнежите најчесто се зголемени во места северно од 30° СГШ од 1900г до 2005г но се намалени низ тропскиот појас од 1970г. Општоземено нема статистичко значајна глобална тенденција во врнежите последниот век, иако тенденциите многу варираа во различни региони и одвреме на време источните делови од Северна и Јужна Америка, северна Европа и северна и Средна Азија, станаа посуви. Имаме зголемување во бројот на тешки врнежи низ многу области во текот на последниот век како и на зголемување на сушите од 1970 тите години особено во тропскиот и суптропски појас|суптропскиот појас. Промените во врнежите и испарувањето на океаните се докажани со зголемената соленост на водите на областите средно и далеку оддалечени од екваторот (покажувајќи повеќе врнежи) заедно со зголемената соленост во земјите близу до екваторот (покажувајќи помалку врнежи а повеќе испарување). Преку границите на САД вкупните годишни врнежи се зголемени за просечна стапка од 6.1% за еден век од 1900г, со најголеми зголемувања во Источниот Јужен централен климатски регион (11,6% за век) и на Југот (11,1%). Хаваи е единствениот регион што покажа намалување(-9.25%). Најуспешните обиди за влијание на времето вклучуваат создавање облаци што вклучуваат техники што се користат за да се зголеми врнежливоста во зима на планините и да ја потисне појавата на град.
Начини
Дождовните облачни појаси се облаци и врнежливи места каде што врнежите се значително продолжени. Дождовните облачни појаси можат да бидат стратуси и струевити, а се создадаваат од разликите во температурата. Кога ќе се забележат на атмосферски радар овие продолжени врнежи се однесуваат како линиска структура. Дождовните облачни појаси пред топлите фронтови на оклузија и пред топлите фронтови се придружени со слабо нагорно движење, и имаат тенденција да бидат широки и во облик на облак стратус.