cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фелбекен
Фелбекен (Veelböken) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Александар Курлјандски
Александар Ефимович Курлјандски (руски:Александр Ефимович Курляндский) е светски писател, сценарист, популарен детски писател итн.
Олденборстел
Олденборстел (Oldenborstel) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Островот на богатството (појаснување)
Островот на богатството е роман од шкотскиот писател Роберт Луис Стивенсон. Поимот, исто така, може да се однесува за:
.kn
.kn — највисок државен домен за Свети Кристофер и Невис. Со негова администрација се занимава Универзитетот на Порторико, како и со домените .gd, .gy и .pr.
Образование за отворено управување
Образованието за отворено управување се однесува на програми и курсеви за деловно управување и курсеви што користат отворени образовни ресурси и отворена содржина. Главната идеја е да се развијат компетенции со повторна употреба, комбинација и адаптација на слободно достапни, постојни ресурси.
Цели и задачи
Програмите и обуките за деловно работење и управување често не се достапни, особено за малите и средните претпријатија или за луѓето во помалку развиените земји. Затоа, образованието за отворено управување се чини како ветувачка алтернатива за многу засегнати страни.
Предизвици
Сè уште е во тек дискусија за тоа кои деловни модели може да се применат, како што се модели за споделување или додатоци. Сепак, доменот сè уште се развива и ниту еден деловен модел не стана главен. Добра дискусија може да најде од Даунс (2007).
Друг предизвик е да се најдат едноставни алатки за прилагодување на (понекогаш сложените) ресурси.
Јасна Драговиќ
Јасна Драговиќ ( Белград, 22 јануари 1954 ) е српски сценограф и костимограф.
Биографија
Јасна Драговиќ е родена во Белград на 22 јануари 1954 година. Дипломирала во 1977 година на Факултетот за применета уметност во Белград, на отсек за сценографија. Магистрирала во 1993 година години на истиот факултет од областа на ТВ и филмска сценографија. На Факултетот за применети уметности се вработила во 1989 година. Од 1989 до 1994 година работела како асистент, од 1994 година до 1999 година како доцент, а од 1999 година до 2004 година години како вонреден професор. За редовен професор е избрана во 2004 година од областа на ТВ и филмската сценографија. Се усовршила во ОАЕ во 1991 година и Украина во 1995 година. Има направено сценографија на околу 30 домашни и копродукциски филмови, исто толку театарски претстави како и сценографија на околу 200 телевизиски проекти. Учесник е на странски и домашни изложби.
Декретни пари
Декретните пари се пари кои ја добиваат својата вредност преку владина одлука или закон. Терминот декретна валута се користи кога декретните пари се користат како главна валута во земјата. Терминот потекнува од латинскиот збор fiat („нека биде“).
Особености
Терминот декретни пари се користи за означување на:
Монетарна економија
Во монетарната економија, декретните пари се суштински бескорисен производ користен за плаќање.
.kp
.kp — највисок државен домен за Северна Кореја.
Радомир
Радомир може да се однесува на:
Пешендорф
Пешендорф (Pöschendorf) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Гал’мбица
Гал’мбица (Гулабица на костурскиот дијалект) или Алевица (Αλεβίτσα) — планина во Костурско, Егејска Македонија, крај границата со Албанија.
Местоположба
Планината е сместена во општината Нестрам, во западниот дел на Костурско, на самата граница со Албанија (гранични пирамиди бр. 36-66). Има издолжен облик во правец североисток - југозапад и сочинува дел од венецот Северен Пинд. Се протега меѓу реките Бистрица (овде наречена Белица) на југ и исток и Девол во Албанија на запад, кои соодветно извираат од планините Грамошта (Грамос) и Морава. На југ одвоена од Грамошта и Горуша (Војо) со реката Белица, додека пак на север е одделена од планината Флацата со Четирска Река. Групата, која нема свое име на грчки, се означува со името на највисокиот врв.
На картата на австроунгарскиот генералштаб, делот од планината над Пилкати е означен како Шестар (Šeštar), тој источно над Јановени како Галовица (Galovica), тој источно над Омотско како Воле (Vole), а тој северно над Нестрам како Орошец (Orošec). На неговата карта на Костурско, Георги Христов на нарекува целата планина Гал’мбица (Гълъмбица по бугарски правопис).
Опис
Планината е составена од конгломератни карпи и песочници. Највисок врв Алевица (1.589 м) е во северозападниот дел на планината, североисточно над Јановени и јужно над Калевишта. Во грчката топонимија, целата планинаа е наречена по овој врв.
Револуционерот Георги Христов напишал за Гал’мбица:
Врвови
Ова е список на врвовите на Гал’мбица со нивните грчки и албански имиња, нивната висина и местоположба. Дадени се по висински редослед:
Ѓосени
Ѓосени (Gioseni) — општина во округот Бакау во Романија.
Реер
Реер (Reher) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Саат-кула Сегешвар
Саат-кулата во Сигишоара (Turnul cu Ceas, Stundturm   ) - главната влезна точка на тврдината во градот Сегешвар, Романија, и се наоѓа спротивно од Кројачката кула. Со својата висина од 64 метри, кулата е видлива од скоро секој агол на градот од округот Муреш. Целта за изградба на култата била одбрана на главната порта на тврдината, а исто така служела и како градско собрание до 1556 година. Денес се смета за една од најимпресивните саат-кули во цела Трансилванија.
Историја
Кулата започнала да се гради на крајот на 13 век, а била целосно изградена во 14 век како едноставна порта-кула со максимум две нивоа: приземјето и првите два спрата од кулата биле направени од песок и речна карпа, првата фаза од изградбата на кулата веројатно имала форма идентична со Кројачката кула. Дебелината на основните sидови била 2,35 метри, 1,30 метри на вториот кат, камени плочки од базалт се користеле само на аглите. Во 16 век бил срушен стариот покрив, биле додадени два спрата, изградени од тула и бил изграден балкон и покрив. Никој не знае како точно изгледал покривот пред пожарот во 1676 година. Денешниотпокрив е изграден во стил на барок и претставува исклучително достигнување на тројцата верници - писатели: Веит Грубер од Тирол, Филип Бонг од Салцбург и столарот Валентинус Аусландер, кои ја обновиле кулата по големиот пожар од 1676 година од март до септември 1677 година за 650 флорини. Она што ја прави оваа кула уникатна во целата земја е нејзиниот часовник.
Кулата е симбол на Сегешвар, и покрај сите други кули што ги поседува тврдината. Саат-кулата била јавно добро за населението. Порано во неа се наоѓала државната администрација и, за време на празниците, градскиот оркестар. Од крајот на 19 век до денес во кулата е сместен Историскиот музеј на градот. Друга важна одлика на оваа кула е балконот кој е најважната точка на набудување на градот: широкиот поглед во минатото бил доволен да се видат евентуални пожари навреме за да може навремено да се достигне едно од деветте места во целиот град што може да обезбеди вода. Тоа било од големо значење за да се спречи ширењето на пламенот, бидејќи во тоа време градот не располагал со многу вода; всушност било потребно да се ископа 35 метри во земјата, за да се најде извор на вода.
Архитектонски одлики
Кулата претставува правоаголна призма со масивни ѕидини, со правоаголна основа со големина од 12x8,66 метри, со четири ката и галерија за набудување. Тековното растојание помеѓу основата на кулата и основата на покривот е 30 метри, а висината на покривот, од основата до врвот е 34 метри, така што покривот е повисок од кулата. Основата на кулата е вкрстена со две засводени полуцилиндрични паралелни премини од 13 век, обезбедени во минатото со цврсти дабови врати и метални решетки, чии траги сè уште можат делумно да се видат денес. Кулата носи многу знаци на локална власт: четирите одбранбени места поставени на аглите на покривот, високи 12,5 метри, се симболи на автономија на државата, кои можеле да изрекуваат и извршуваат различни казни. Исто така, часовникот и некои фигури одвнатре можат да се сметаат за симболи на јавната власт, како на пример златниот опсег со пречник од 1 метар на врвот на покривот. Кулата има двочасовен механизам, еден од дрво и еден од метал. Две ниши со симболични статуетки однатре се наоѓаат лево. Во нишата со која се соочува Цитаделата се распоредени, на три нивоа, следниве бројки:
Нишата што се наоѓа во фасадата свртена кон Долниот град има само два дела или нивоа:
Цариградски ѕидини
Цариградски ѕидини — одбранбени камени ѕидини во кои се наоѓаат во градот Цариград (денешен Истанбул, Турција), од неговото основање како престолнина на Источното Римско Царство од страна на Константин Велики. Со бројни додатоци и модификации во текот на историјата, ѕидините биле проследени како еден од најкомплексните и сложени системи некогаш.
Ѕидините на Константин
Првично, ѕидините биле изградени од страна на Константин Велики, кога новиот град бил целосно опкружен со истите, за заштита од можен напад од двете можни патишта: морски и копнен. Но, со текот на времето градот започнал постепено да се проширува. Така, во времето на Теодосиј II, истите биле обновени. Оригиналните ѕидини биле долги 6 километри. Овие ѕидини во текот на историјата претставувале главен проблем на непријателот кој сакал да го освои градот. (Видете: Опсада на Цариград). Но, во времето кога во воените напади започнал да се користи и барутот, ѕидините не издржале и градот паднал во рацете на Османлиите на 29 мај 1453 година, по долга опсада.
Ѕидините во голема мера останале непроменети во текот на поголемиот дел од отоманскиот период. Сепак, истите не биле долго време обновени, кое довело до нивно деловно разрушување. И покрај недостатокот на последователно одржување, многу делови од ѕидовите преживееле и сè уште постојат и денес. Големата обнова од 1980-тите, овозможила ѕидините да го добијат автентичниот изглед.
Првите утврдувања во градот биле изградени уште од времето коа тој бил основан под името Византион од страна на грчките колонисти, на чело со Бизас. Во тоа време, главнато седиште на градот бил акрополот. И покрај тоа што Византион бил голем трговски центар, сепак во времето на Римското Царство|Римското Царство градот не бил од големо значење. Во времето кога избила граѓанска војна помеѓу Септимиј Север (193-211) и Песцениј Нигер (193-194), градот бил три години држен под опсада. Како одмазда, Септимиј Север ги разрушил тогашните ѕидини. Сепак, во наредните години ѕидините биле обновени. Но, за ѕидините на Север не се знае скоро ништо, освен дека главната порта се наоѓала непосредно пред влезот на Форумот на Константин.
Кога Константин Велики (306-337) главниот град на Римското Царство го префрлил од Рим во Византион, градот започнал да се вика најпрво Нов Рим а подоцна и Цариград односно градот на Константин. Во негово време, градските ѕидини биле значително проширени и биле додадени нови градски ѕидини со околу вкупно растојание од 2.8 километри. Целата конструкција била завршена во времето на неговиот син, Констанциј II (337 -361). . Така, ѕидот започнувал од Златниот Рог, во близина на денешниот мост Ататурк, а завршувал до портите на Свети Аемилианус и Псаматос. Во текот на 5 век, градот бил проширан и надвор од Цариградските ѕидини. Во најголема мера, ѕидините биле обновени и проширени во времето на Теодосиј II, па затоа денешните ѕидини се познати и како Теодосиеви ѕидини во Цариград.
Ѕидини на Теодосиј
Теодосиевите ѕидини (грчки: τείχος Θεοδοσιακόν), кои се наоѓаат околу 1.500 метри западно од старите ѕидини, биле изградени во времето на царот Теодосиј II (408-450), по кого и се наречени. Изградбата се водела под раководство на преторијанскиот префект Антемиј, а изградбата била завршена во 413 година, според Кодексот на Теодосиј. Сепак, еден натпис кој бил откриен во 1993 година открива дека работата врз ѕидините траела девет години, кое значи дека истата започнала во 404 или 405 година, во времето на царот Аркадиј (395–408). Со изградба на овие ѕидини, Новиот Рим го оправдал своето ново име како Хепталофос (Ἑπτάλοφος, "седум ридови"), како имитација на вечниот град Рим.
Историја
Кон почетокот на 5 век, населението на градот значително се зголемило па со ова дошло и до потреба за проширување на градот односно на градските ѕидини. Дополнителна причина за изградба на нови ѕидини вило визиготското освојување на Рим во 410 година. Новите ѕидини биле изградени на околу 2 километри од старите ѕидини на Константин Велики. Ѕидините го опфаќале просторот од палата Влахерна|палатата Влахерна до бреговите на Мраморно Море со должина од 6,5 километри. Изградбата на ѕидините најверојатно започнала во 413 година во времето на Теодосиј II, кој имал само 5 години и целиот систем се состоел од две ѕидни линии на кои имало 96 кули.
На 26 јануари 447 година, еден силен земјотрес разрушил голем дел ос ѕидините, вклучувајќи и 57 кули. По овој земјотрес следувал уште еден во јануари 448 година, кој направил дополнителна штета. Теодосиј II му наредил на конзулот Константин да изврши надзор при реставрирањето на ѕидините, главно поради тоа што на градот му се заканувал напад од балканското присуство на хунскиот водач Атила. Така, работата завршила многу брзо, за околу 60 дена според византиските натписи. Врз основа на некои натписи, некои научници исто така тврдат дека при оваа изградба на ѕидините бил додаден втор дополнителен надворешен ѕид, но валидноста на оваа тврдење е дискутабилно. Надворешниот ѕид најверојатно е составен дел од оригиналното утврдување. Во текот на својата историја, ѕидините биле на уште неколкупати разрушувани од страна на повеќе земјотреси, за што сведочат и бројните натписи кои биле пишувани во чест на царевите и кои се обврзувале да ги обновуваат.
Во текот на подготвителните работи се обединиле и партијата на Зелените и Сините, кои обезбедиле 16.000 работници за реновирање на ѕидините. Пред ѕидините била донесена вода а меѓу нив се наоѓала уште една линија ѕидини, а вкупниот број на кули изнесува 192 на број.
Опис
Внатрешните ѕидини претставувале најстабилните во целиот комплекс. Овие ѕидини биле високи 9.2 метри. Дебелината на ѕидините се движила од 4.2 метри до 4.7 метри. На врвот од секоја кула се наоѓал гродобран со висина од 145 сантиметри. Растојанието од една до друга кула било околу 53 метри. Висината на кулите била до 18 метри, а полупречникот се движел од 5,4 метри до 10,2 метри. Во најголем дел, основата на кулата била во форма на правоаголник, но имало и кули со шестаголни, седмоаголни и осумаголни основи. Самите кули биле поделени на два дела: горна и долна, додека на врвот се наоѓала тераса заградена со гродобран. Овие две простории не биле директно поврзани, кое овозможувало доколку непријателот навлезе во долниот простор, бранителите од горниот простор многу лесно да продолжат со одбрана од напаѓачите. Долната просторија во поголемиот дел од случаите служела како магацин за оружје. Во некои од кулите се наоѓале мали врати преку кои се излегувало на периболосот. Горната просторија на кулите се користела за стража. Собата била снабдена со доволно количество на воздух и светлина. Терасата со гродобранот се наоѓала на врвот од кулата и до неа се стигнувало преку скали кои се наоѓале во горниот дел.
Надворешните ѕидини се протегале помеѓу пероболоsoт и партехионот. Неговата висина била од 3 метри до 8,3 метри. Долниот дел од ѕидините биле изградени од полн камен. Кулите од надворешните ѕидини биле поставени меѓу две кули од внатрешните ѕидини рамномерно. Нивната висина се движела од 9 до 10,5 метри со полупречник од околу 5 метри. Ниските ѕидини се наоѓале во внатрешноста на рововите и имале висина од 2 метри.
Првата одбранбена линија се состоела од голем ров или канал исполен со вода, со ширина од 18,3 метри а длабок 6 метри.
Ѕидините биле долги околу 6,5 километри од јужниот до северниот дел на градот, од Мермерната кула (туркси: Mermer Kule), која во тоа време била позната како кулата на Василиј и Константин до брегот Пропонтис на Златниот Рог. Вкупната должина на ѕидините изнесува 5,630 метри, додека делот помеѓу палатата Константин Порфирогенит и Златниот Рог биле разрушени, бидејќи подоцна на ова место било изградено предградието на Влахерна.
Од Мраморно Море, ѕидините се простигаат кон североисток до Златната Порта, на околу 14 метри надморска височина. Од таму, ѕидините продолжуваат до Мевлецианската порта, од таму до седмиот рид на градот. Од Седмиот рид, ѕидините продолжуваат до портата на Свети Роман, која се наоѓа на 68 метри надморско ниво. Од таму, ѕидините се спуштаат по долината на реката Ликус, каде ја достигнува најниската точка од 35 метри надморска висина. Од таму, ѕидините продолжуваат кон Шестиот рид до Адријанската порта, каде нивото е 76 метри височина. Овој дел на ѕидините, меѓу двете порти, со должина од 1.250 метри е најслабо заштитен, главно поради прирдата на земјата. Поради ова, при опсадите на градот, напаѓачите не се фокусирале за напад од оваа страна, иако ова се случило во 1453 година, кога Османлиите го зазеле Цариград. Од ова место, ѕидините продолжуваат до Влахерна и до затворот Анемас.
Златна порта
Стара Златна порта, позната исто така како Ксеролофос и Сатурнинус порта, се споменува во Notitia Urbis Constantinopolitanae, и истата се наоѓала на т.н. седми ѕид. Нејзината конструкција често му се припишува на Константин, но сепак тоа не е сѐ уште целосно познато. При крајот на византиското време, икона од Распетието Христово наводно била ставена на портата, за да подоцна оваа порта во османлиско време биде позната како İsakapı ("Портата на Исус"). Таа била уништена од земјотрес во 1509 година.
По проширувањето на градот и изградба на Теодосиевите ѕидини, најверојатно во исто време била изградена и новата Злата порта. Златната порта во Цариград била влезната порта во престолнината на Византија. Таа била главниот влез во престолнината и се користела особено при триумфалните влезови на царот во главниот граф при воените победи или други државни пригоди. Во многу ретки случаи, низ портата било дозволено да влегуваат и излегуваат некакви царски посетители, како папски делегации на пример. Во 1261 година, по повторното заземање на градот од страна на Византијците, низ оваа порта поминал Михаил VIII Палеолог. Името на оваа порта било земено од многу други големи градови кои имале златна порта, како на пример оние во Солун или портата во Киев.
Датумот на изградба на оваа порта е непознат. Се смета дека била изградена во времето на Теодосиј II, односно во времето кога биле изградени и ѕидините на градот. И покрај нејзината главно церемонијална улога, портата во текот на својата историја издржала на голем дел од нападите. Со додавањето на попречен ѕид меѓу внатрешните и надворешните ѕидини, таа претставувала еден вид мала тврдина. По заземањето на градот од страна на Османлиите, биле додадени три поголеми кули на портата во внатрешноста на ѕидините, формирајќи тврдина од седум кули која тврдина денеска е позната како Еди-куле. Во тоа време таа ја изгубила својата функција како порта. Овде би сместен главниот затвор во Цариград. Меѓу најпознатите затвореници кои лежеле овде бил младниот Осман II, кој бил затворен и погубен од јаничарите во 1622 година. Во текот на Наполеоновите војни, тврдината била затвор на многу француски затвореници. Какоз затвор објектот служел до 1837 година.
Портата била изградена од големи квадратни блокови од полиран бел мермер и имала форма на три заоблени порти. Околу портата се наоѓале околу десетина кули. Со исклучок на централниот влез, споредните останувале отворени во текот на секојдневието на населението на градот. Портата била украсена со многубројни статуи, вклучувајќи ја и статуата на Теодосиј I на врвот. На врвот исто така имало поставено скулптура од крст, кој паднал по земјотресот од 562 година.
Локацијата на портата Аталос е непозната до најнови времиња. Кирил Манго оваа порта ја поистоветува со Старата Златна порта. Според Ван Милингер, оваа порта била изградена во времето на Теодосиј. Сепак, се смета дека оваа порта била една од најукрасените, покрај која се наоѓале многу статуи, вклучувајќи ја и онаа на Константин која била уништена од земјотрес во 740 година.
Втора воена порта
Втората воена порта се наоѓа помеѓу 22 и 23 кула. Според Никита Конијатес, во 1189 година портата била целосно излолирана од страна на Исак II Ангел бидејќи според пророштвото ова била портата преку која царот Фридрих Барбароса ќе навлезе во градот. Во затворена положба портата била до 1346 година, а во времето на опсадата на градот во 1453 година, таа повторно била затворена. Во таков вид останала до 1886 година, кога била повторно отворена и позната како Капали капи или Затворена порта. Денеска портата е позната како Белградска порта според српските занаетчии кои живееле во реонот во времето на Сулејман Величествениот откако тој го освоил Белград во 1521 година.
Изворска порта
Изворската порта или портата Пеге била именувана според манастирот Света Марија Изворска или Живитивниот манастирски извор кој се наоѓал надвор од ѕидините на градот во денешната населба Баликли. На турки јазик портата се нарекува Селимбрија. Оваа порта во византиските извори се појавила непосредно пред опсадата од 1453 година. Таа се наоѓа меѓу 35 и 36 кула. Оваа порта најпрвин спаѓала во склоп на Константиновите ѕидини. Преку оваа порта навлегле силите на Никејската империја во 1261 година, при заземање на градот.
Трета воена порта
Третата воена порта се наоѓа непосредно по портата Пеге, меѓу 39 и 40 кула. Оваа кула нема турско име и била изградена кон крајот на византиското управување на градот. Изгледот на портата бил зачуван до 20 век.
Порта Региум
Денешната Јени порта се наоѓа помеѓу 50 и 51 кула и е позната како порта Региум. Според некои рани текствови името доаѓа од истоимениот реон, денес Ќучучекмеџе. Оваа порта е најдобро сочувана од сите останати, а нејзината градба датира од 5 век.
Четврта воена порта
Четвртата воена порта се наоѓала помеѓу 59 и 60 кула.
Романова порта
Романовата порта односно петтата воена порта, или пак позната како порта на Свети Роман се наоѓа на местото каде според преданието загинал последниот византиски цар Константин XI Палеолог (1449—1453) во борбата против Османлиите. Портата се наоѓа меѓу 65 и 66 кула. Портата претставува едноставен премин преку внатрешниот ѕид, кој е зацврстен со една квадратна кула која се наоѓа на нејзината десна страна. Портата е висока 26,5 метри и е втора по големина по Златната порта.
Денеска, во Турција е позната како Кучум порта или портата на нападот кое го означува навлгувањето на Османлиите токму низ оваа порта на 29 мај 1453 година. Иако во времето на византиската ера низ неа не можело да се излезе надвор од градот, во времето на османлискиот период ѕидините биле запоставени, така што денеска низ неа поминува една асфалтна улица која претставува спореден излез од стариот град. Покрај портата е поставена една спомен плоча на кој пишува дека Османлиите го зазеле градот преку оваа порта.
Петта воена порта
Петтата воена порта се наоѓа меѓу 77 и 78 кула. Оваа порта е многу оштетена и од надворешниот облик денеска нема останато ништо. Денеска сè уште се водил дебата околу тоа дали Османлиите влегле преку оваа порта, или пак преку Романовата порта. Глано се смета дека влегле преку оваа бидејќи е доста разрушена.
Порта Харсиус
Оваа порта по Златната била најважната во градот. . Во Турција е позната како Адријанополска порта. Оваа порта било местото од каде Мехмед II го направил своето триумфално влегување по освојување на градот. Оваа порта се наоѓа на врвот од шестиот рид, кој бил највисоката точка во градот со 77 метри.
Керкопорта
Керкопорта или Циркуска порта се наоѓа на местото каде започнуваат ѕидините на Влахерна, кај палатата Константин Порфирогенит Палеолог. Низ оваа порта во градот навлегле првите отомански сили во 1453 година. Се смета дека самата порта по грешка била оставена отворена, па Османлиите сметале дека поради тоа што била потплно разрушена од бомбардирањето, преку неа нема да можеле да го освојат градот. Првиот муслимански бајрак бил закачен на оваа порта. Бранителите на градот успеале да ги совладат силите кои биле навлезени кон кулата но веќе било предоцна да се спречи нападот на јаничарите кои веќе ја зазеле Романовата порта. Самата порта била уништена и денеска на нејзиното место не постои никакви ѕидини или остатоци.
Значење
Теодосиевите ѕидини без сомнение претставувале еден од најважните одбранбени системи во текот на доцната антика. Всушност, овие ѕидини биле можеби и најуспешни и највлијателни градски ѕидини кои некогаш биле изградени. Овие ѕидини придонеле спокој за градот во период од повеќе од еден милениум.
Сепак, со новите топовски технологии кои биле направени, овие ѕидини не успеале во одбраната на градот во 1422 година. Последната опсада од 1453 година која била успешна за Отоманците. По заземањето на градот, ѕидините биле обновени.
Ѕидините Влахерна
Ѕидините на Влахерна биле поврзани со Теодосиевите ѕидини, и завршувале кај палата Константин Порфирогенит Палеолог, со морскиот ѕид на Златниот Рог. Овие ѕидини се состојат од серија ѕидини кои биле изградени во различни периоди и кои го опфаќаат преградието на Влахерна. Ѕидините се високи од 12 до 15 метри. Тие се подебели од Теодосиевите ѕидини и кулите се поблиску распоредени. Ѕидините се сместени на една стрмна падина.
Самата Влахерна се наоѓала надвор од ѕидините на Теодосиј, а ги делел еден подземен канал. И покрај тоа што во текот на својата историја ѕидините биле на неколкупати обновувани, сепак продолжувале да претставуваат најслаба точка на сите одбранбени ѕидини во градот. Ова главно се должи на тоа што овие ѕидини за разлика од останатите граничиле од четири страни со копно. Ова го искористиле крстоносците во 1204 година, преку кој влез го зазеле Цариград. Во текот на отоманската опсада, последниот цар Константин се наоѓал токму во овој дел од градот, и покрај тоа што овој дел бил најмногу изложен на напади. Како крстоносците, така и Османлиите го зазеле градот преку Влахерна.
Денеска од целиот комплекс се зачувани делови од палата Константин Порфирогенит Палеолог и затворот Анемас. Според некои, овие ѕидини дури биле постари по градба и од Теодосиевите и најверојатно датираат од 4 век, а по изградбата на оние на Теодосиј, двете ѕидини биле поврзани. Денеска Теодосиевите ѕидини се поврзани со палатата на Константин Палеолог преку т.н. кула на Мануил Комнин. Овој ѕид бил изграден во текот на 12 век како заштита на царската палата во Влахерна
Морски ѕидини
Морските ѕидини претставувале дел од комплексот на градските ѕидини на градот во времето на Византија. Морските ѕидини ги имало два на број:
Денеска од овој крајбрежен комплекс не постои скоро ништо бидејќи истиот бил разрушен во времето на Осоманската Империја. Најдобар дел кој е зачуван се наоѓа на влезот од Босфорот, под комплексот Топкапи-сарај.
Историја
Првите ѕидини околу морскиот брег биле изградени во 325 година во времето на Константин Велики. Во времето на градењето на Теодосиевите ѕидини морските ѕидини биле проширени и биле поврзани со копнените ѕидини. Оваа работа била нарачана во времето на Теодосиј II во 439 година. Морските ѕидини многу наликувале на копнените ѕидини, но имале само една одбранбена линија и биле пониски. Ова најмногу се должело на фактот што Византија немала голема опасност во морските води бидејќи нејзината морнарица била најсилната морска сила во тоа време. Во времето на Опсадата на градот од страна на Словените, Аварите и Персијците во 626 година, словенската флота го блокирала градот од морскиот дел. Византиската флота ги поразила на раскараниот словенско-аварски сојуз.
Со опаѓањето на моќта на Византија и можните закани од страна на муслиманите по Медитеранот го натерало на византискиот цар Анастасиј II да ги обнови морските ѕидини. По околу стотина години, Михаил II започнал со голема реконструкција и обнова на морските ѕидини, а истата работа завршила во времето на неговиот наследник Теофил. Во тоа време бил изграден и дворецот Букелеон, кој подоцна се нашол во склопот на Големата царска палата.
Слабоста на морските ѕидини во споредба со копнените се покажале во времето на крстоносните опсади на градот во 1203 и 1204 година кога крстоносците со помош на Венецијанската Република го зазеле градот. Непосредно по ослободувањето на градот и создавање на повторна византиска власт во 1261 година, Михаил VIII Палеолог од страв да не биде повторена западната интервенција од 1204 година, започнал обнова на ѕидините. Ѕидините биле изградени со поголема висина и биле подебели за разлика од претходните.
По последната опсада на градот од 1453 година, дел од борбата се водел и по морски пат. Една од причините за тоа било појавата на тешки артилериски оружја кои делувале кон копнените ѕидини и поради кои султанот Мехмед II своите трупи ги концентрирал на копнените ѕидини. Друга причина било тоа што султанот многу добро бил запознаен со византиската надмоќ во морските битки. Според некои извори, последниот византиски цар Константин одбраната на градот од морските ѕидини ја доверил на морнарите од Крит. По заземањето на градот, битките околу морските ѕидини продолжиле, па по неколку денови било договорено критските морнари да го предадат оружјето и да си заминат со својата флота.
Златен Рог
Ѕидините на Златниот Рог биле со вкупна должина од 5,600 метри и започнувале од Свети Димитриј а завршувале кај Влахерна, каде биле соединето со копнените ѕидини. Иако голем дел од ѕидините биле урнати во 1870 година, за време на изградбата на железничка линија, денеска е позната линијата по која минувал ѕидот. Овие ѕидини биле изградени во внатрешноста на брегот, и биле високи десетина метри. Според некои историчари, ѕидините се состоеле од 20 порти и 110 кули Северниот брег од градот како денеска, и тогаш претставувал космопилитски дел каде била фокусирана трговијата.
Пропонтис
Ѕидините Пропонтис биле изградени во близина на брегот, со исклучок на пристаништата и кејовите. Овие ѕидини биле на висина од 12 до 15 метри. Овие ѕидини поседувале 13 порти и 188 кули и имале должина од 8,460 метри со дополнителни 1,080 метри во внатрешниот дел на пристаништето Вланга. Дел од овие ѕидини биле разрушени при изградбата на училиштето Кенеди во 1957 година.
Ѕидини околу градот
Во текот на историјата на Цариград биле изградени и неколку ѕидини во различен временски период околу градот формирајќи дел од одбранбениот систем. Така, Анастасиевите ѕидини биле изградени во средината на 5 век и ѕидините се наоѓаат на 65 километри западно од градот. Ѕидините биле долги 56 километри, 3,3 метри биле дебели но нејзината ефикасност очигледно била ограничена и во текот на 7 век била напуштена.
Покрај Анастасиевите ѕидини, имало и неколку мали ѕидини и тврдини како Селимбрија, Региум или Хебдомон, денешен Бакиркој.
Галата
Галата претставувала составен дел од градот. Ѕидините биле изградени во текот на 5 век во текот на Јустинијан I. Ѕидините се задржиле до 1870 година, кога биле уништени поради ширењето на градот.
Џамија (Корешница)
Местоположба
Џамијата се наоѓа во близина на сретселото. Во нејзина близина во минатото се наоѓала црквиште.
Историја
Џамијата била изградена во 1663 година, а во 2005 година била возобновена на нејзините темели.
Шеста крстоносна војна
Шестата крстоносна војна траела од 1228 до 1229 година. Оваа војна ја започнал светиот римски цар Фридрих II Хоенштауфен со цел повторно да се освои Ерусалим. Тој потпишал договор со султанот Малик ал Камил со кој бил добиен Витлеем, Назарет, приморјето од Синода до Јопа и цел Ерусалим, освен ридот на храмовите. Турците градот повторно го освоиле во 1244 година.
.kw
.kw — највисок државен домен за Кувајт.
Герлени
Герлени (Gârleni) — општина во округот Бакау во Романија, во која живее 6.281 жител.
Кратовска Река
Кратовска Река или Табачка Река — река која поминува низ градот Кратово, во североисточниот дел на Македонија. Реката во текот на нејзиното течение низ градот Кратово е во целост уредена со посебен бетонски кеј, направен пред неколку години.
Потекло
Кратовска Река настанува со спојување на Манцева Река, Баба Карина Река и Табачка Река во центарот на Кратово.
Мостови
На самата река се зачувани четири камени и еден дрвен мост, како и еден бетонски мост во самиот град Кратово.
Повелба на кнезот Трпимир
Повелбата на кнезот Трпимир (хрватски: Povelja kneza Trpimira), исто така позната како донација на Трпимир (хрватски: Trpimirova darovnica) е најстариот зачуван документ од хрватски закон и првиот национален документ во кој се споменува името Хрватска. Повелбата, која датира од 4 март 852 година, не е зачувана во нејзината оригинална форма, туку во пет последователни записници, од кои најстарата е од 1568 година.
Датирање
Датирањето на Повелбата е содржано во следната реченица на латински јазик: Regnante in Italia piissimo Lothario Francorum rege per indictionem XV sub die IIII Nonis Martii (македонски: За време на владеењето на еден многу побожен франкски крал Лотар I во Италија, индикт 15, 4 март).
Историчарите Даниеле Фарлати и Иван Кукуљевиќ Сакцински сметале дека индиктот XV се однесува на годината 837, додека Иван Лучиќ сметал дека тој индикт се однесува на 838 година. Историчарот Фрањо Рачки го исправил мислењето на Фарлати и Кукуљевиќ Сакцински, бидејќи Лотар владеел како "Francorum rex", крал на Франките, дури од 840 година, а исто така и поради тоа што, според хроничарот Јован Ѓакон, кнезот Мислав владеел со Приморска Хрватска во годината 837. Соодветно на тоа, индиктот XV може да се однесува само на годината 852.
Во поново време, дебатата за ова прашање ја обнови Лујо Маргетиќ, според кого, имајќи в предвид дека Лотари веќе ја напуштил Италија во 840 година и го наследил престолот на својот татко, многу е неверојатно дека Трпимир не знаел за таа промена на царскиот престол дури дванаесет години откако се случила. Според Маргетиќ, вистинскиот датум на пишување на документот е 4 март 840 година. Ова тврдење на Маргетиќ е поддржано од списите на Јован Ѓакон, според кој Јустин бил надбискупот на Сплит во 840 година, после надбискупот Петар, кој е спомнат во Повелбата.
Лоце
Lhotse (ल्होत्से; 洛子峰, пинјин: Luòzǐ Fēng; ལྷོ་རྩེ, Вајли: lho rtse) — четврта планина по височина на Земјата (по Монт Еверест, К2 и Кангченѕунга), поврзана со Монт Еверест со Јужното Седло. Покрај главниот врв со надморска височина од 8.516 м, други повисоки врвови на планината се Лоце Средна (источна) и 8.414 м Лоце Шар се 8.383 м. Сместена е на границата помеѓу Тибет (Кина) и регионот Кумбу во Непал.
Повелба на кнезот Трпимир
Содржина
Иако Повелбата е зачувана во фрагменти, може да се види дека владетелот (Dux Chroatorum) имал речиси неограничена моќ во земјата, бидејќи Трпимир се нарекувал себеси "владетел на Хрватите според благодатта Божја". Повелбата докажува дека хрватскиот народ постоел пред Трпимир, бидејќи го потврдува делото на донација кое било доделено на Сплитско-макарската надбискупија од страна на Мислав, претходникот на Трпимир. Освен тоа, Трпимир ја дал и црквата Св. Ѓорѓи во Путаљ и некои други имоти, заедно со кметовите, на Сплитско-макарската надбискупија. Повелбата докажува дека Хрватска била феудална држава во процес на формирање и дека хрватскиот владетел имал своја државна влада, која била составена од неговите дворјани и воени и административни функционери, како што се префектите и судските капелани. Трпимир, исто така, го воспоставил правото на Католичката црква да собира десеток. Феудалната природа на авторитетот на владетелот е потврдена со фактот што Трпимир имал своја национална територија и свои феудални домени. Иако Трпимир дејствувал како вистински владетел, тој не бил формално независен, туку бил вазал на наследникот на франкскиот владетел во Италија, кралот на Ломбардија Лотар. Врз основа на оваа Повелба, може да се заклучи дека хрватската држава била формирана во третата деценија на 9 век.
Лоце
Забележителни особености
Лоце е најпозата како соседна планина на Монт Еверест и по тоа што сите што се искачуваат по стандардниот пат проведуваат извесно време на северозападната страна на планината. Оваа планина впрочем се одликува со најмала топографска истакнатост од сите осумилјадници, издигајќи се само 610 м над Јужното Седло.
Повелба на кнезот Трпимир
Автентичност
Прашањето за автентичноста на Повелбата потекнува уште од самиот почеток на неговото историографско истражување. Сомнежите околу автентичноста произлегуваат од проблемите со датирањето, недоразбирање на одредени јазични термини, како и од фактот што примероците од Повелбата поминале низ многу раце и дека самата Повелба е нејасна и контрадикторна во многу делови. Некои од доказите дека Повелбата е автентична се, на пример, термините mancipatio и mancipare. Според Лујо Маргетиќ, овие термини укажуваат на древните римски форми за стекнување на имот кои во тоа време почнале полека да исчезнуваат, бидејќи знаењето за Јулијановиот зборник (лат. Corpus Iuris Civilis) растело со активноста на глосаторите, но тие сепак се задржале во Италија во текот на 9 век. Документите на Трпимир и Мунцимир се доказ дека тие термини биле познати во Хрватска. Олга Периќ исто така дошла до слични резултати, истакнувајќи дека во текстот на Повелбата може да се најдат најмалку два стари и различни јазични слоеви. Неколку интересни опсервации за поддршка на автентичноста на Повелбата биле презентирани од страна на Невен Будак. Првата опсервација се однесува на имињата на луѓето од придружбата на Трпимир, кои се спомнуваат во есхатоколикот на Повелбата, кои се национални, хрватски имиња, а не христијански имиња, освен имињата на свештениците. Ова е разбирливо, бидејќи тоа било време кога само традиционалните имиња преовладувале кај ново-покрстените нации. Будак го оспорува тврдењето дека институцијата капелан како судски пишувач не постоела во 9 век, наведувајќи дека таа била позната во Баварија уште во 8-от век и дека била прифатена од Каролинзите.
Лоце
Забележителни особености
Но и покрај ова, Лоце самиот по себе е велелепен врв поради огромниот пад на неговата јужната страна. На оваа страна, планината се издига цели 3,2 км на хоризонтално растојание од само 2,25 км, и со тоа страната е најстрмна во светот. Направени се многу обиди за нејзино искачување, со многу малку успех и голем број загубени животи.
Ова е Мојата Реч
Ова е Мојата Реч е првиот дел од насловот на книгата Ова е Мојата Реч: Алфа и Омега. Евангелие Исусово - Христова објава која ја познаваат вистинските христијани ширум светот. (првобитно со поднаслов: „Христова објава која светот не ја познава“). Книгата е запишана 1989 година од страна на германката Габриеле од Вирцбург. Таа тврди дека текстот го добила како Христов диктат преку внатрешниот глас.
Според убедувањето на прахристијаните во верската заедница Универзален живот Ова е Мојата Реч е откровение(објава) која го содржи автентичниот живот и учењата на Исус од Назарет, а зборува и за Исусовата љубов кон животните, реинкарнацијата, законот на сеење и жнеење, минатото - сегашноста - иднината, и поради тоа повеќекратно ја надминува содржината на Библијата.
Книгата како темел зема едно старо апокрифно евангелие, „Евангелието на дванаесетмината“, познато и како „Евангелие Исусово: Што било пред две илјади години?„. После еден или повеќе стихови цитирани од апокрифното евангелие, следат зборовите: „Јас Христос, ја исправам, продлабочувам и објаснувам речта...„ и објаснение на стихот во прво лице директно од Христос во денешно време.
Книгата досега (состојба: 2008 година) е преведена на македонски, хрватски, српски, англиски, руски, француски, шпански, италијански, полски, словенечки, чешки, словачки, холандски и унгарски јазик.
Врска
Ovo je Moja Riječ А i Ω - хрватски
11. јужен напоредник
11. јужен напоредник (11° ЈГШ) — напоредник 11 степени јужно од екваторот. Минува низ Атлантскиот Океан, Африка, Индискиот Океан, Австралазија, Тихиот Океан и Јужна Америка.
Места
Почнувајќи од нултиот меридијан (Гринич), па на исток, 11° ЈГШ минува низ следниве места:
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Земја, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇦🇴 ! scope="row" | 🇨🇩 ! scope="row" | 🇦🇴 ! scope="row" | 🇨🇩 ! scope="row" | 🇦🇴 ! scope="row" | 🇨🇩 ! scope="row" | 🇦🇴 ! scope="row" | 🇿🇲 ! scope="row" | 🇨🇩 ! scope="row" | 🇿🇲 ! scope="row" | 🇲🇼 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Малави ! scope="row" | 🇹🇿 ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тиморско Море ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Арафурско Море ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Корално Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Соломонско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Корално Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇪 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" | 🇵🇪 ! scope="row" | 🇧🇴 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" | 🇧🇴 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" | 🇧🇴 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан
NGC 3420
NGC 3420 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3420 се споменува и како MCG -3-28-11, NPM1G -16.0322.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3420 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3420 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 3420 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32453. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6075. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Островот на богатството
Структура
Романот се состои од вкупно 34 глави, распределени во шест дела:
Изданија на македонски јазик
Во 2004 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“ во рамките на библиотеката „Лектирни изданија“. Преводот од англиски јазик го извршил Димитар Башевски, автор на илустрациите е Димче Исаиловски, дизајнот и ликовно-графичкото уредување ги направил Жарко Туниќ, а лектурата и коректурата ги направила Катерина Ноневска. Книгата, со обем од 196 страници и димензии од 20 сантиметри, била испечатена во печатницата „Лидеа принт“ во Штип. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-434-3.
Сандеј Олисех
Сандеј Огорчукву Олисех (роден на 14 септември 1974 во Абаво) — поранешен нигериски фудбалер и тренер, кој во својота активна играчка кариера настапувал  во средниот ред.
Клупска кариера
По една професионална сезона во Нигерија, во која играл за тамошниот тим Џулијус Бергер, во 1990 година Олисех се преселил во Европа каде играл за белгискиот прволигаш РФЦ Лиеж. Во последните две сезони во клубот Олисех бил стандарден првотимец и имал значајна улога во перформансите на клубот. Колку Олисех бил бажен за РФЦ Лиеж говори и фактот дека во сезоната 1994-95 кога тој си заминал и потпишал за италијанската Реџана, клубот испаднал од првата белгиска лигата. Олисех играл редовно и во Серија А, настапил на 29 (од вкупно 34) натпревари и постигнал еден гол за Реџана, но бидејќи клубот неуспеал да обезбеди опстанок по само една сезона го напуштил и се преселил во германскиот Келн, а од таму во Ајакс.
Како фудбалер на Ајакс, Олисех ги доживеал најголемите успеси во својата кариера освојувајќи три трофеи во две сезони, триумфирајќи во: холандското првенство во сезоната 1997–98 и во КНВБ Купот две сезони по ред во 1997-98 и 1998-99. Утврдувајќи се како квалитетен внатрешен играч од средината на теренот со одлична физичка сила и добра техника во летото 1999 година го привлекол вниманието на Јувентус. Трансферот на Олисех во торинскиот клуб бил комплетиран во јули и тој повторно се вратил во Серија А, но овојпат во многу поквалитетен тим во однос на претходно. Своето деби во лигата за Јувентус го имал во првото коло од сезоната против Реџина во ремито 1-1. Во продолжение од првенството Олисех неиграл многу и завршил со само 8 првенствени настапи, па незадоволен од тоа се преселил во редовите на Борусија Дортмунд. Во неговата втора сезона со тимот успеал да освои уште еден важен трофеј во неговата кариера освојувајќи ја Бундеслигата. Во март 2004 година тој бил отпуштен од Дортмунд заради удирање на соиграчот Вахид Хашемијан, додека настапувал како позајмен во тимот на Бохум.
Во 2005 година потпишал за Генк, но по само една полусезона во клубот, во јануари 2006 година објавил крај на својата професионална кариера.
Репрезентативна кариера
Олисех одиграл вкупно 63 натпревари за репрезентацијата на Нигерија и постигнал 4 гола. Тој учествувал и на две Светски првенства во 1994 и 1998. Неговиот најпознат гол во репрезентацијата е веројатно оној за победа над Шпанија со 3-2 на Светското првенство 1998, постигнат со прекрасен волеј-удар од дваесеттина метри.
Тој исто така има освоено златен медал со репрезентацијата на Нигерија на Летните олимписки игри 1996 година во Атланта.
Антица (ТВ-филм)
„Антица“ - македонски телевизиски филм од 1969 година. Го режирал Ацо Алексов, а сценариото го напишал Коле Чашуле.
Далас
Далас (Dallas) е град во американската држава Тексас. Основан е во 1841 година. Овој град според статистиките во 2007 година, има 1 232 940 жители, то го прави трет град во Тексас, и деветти град по број на жители во САД.
Еден ден (роман)
Еден ден (англиски: One day) - роман на англискиот писател Дејвид Николс од 2009 година. Врз основа на книгата, во 2011 година бил снимен истоимениот филм.
Содржина
Романот се состои од 23 глави, групирани во пет дела:
Дејството во романот започнува на 15 јули 1988 година, кога Декстер Мејхју и Ема Морли, студенти на Универзитетот во Единбург, се запознаваат по свеченото доделување на дипломите. Тие поминуваат заедно една убава ноќ и утредента секој треба да тргне по својот пат. Декстер прераснува во телевизиска ѕвезда, работејќи како водител на глупави емисии, а Ема работи во мексикански ресторан, сонувајќи да стане писателка. И покрај спротивните карактери, тие стануваат најдобри пријатели. Потоа, во книгата се прикажува нивниот однос во следните 20 години, и тоа секогаш на истиот ден - 15 јули. Притоа, тие созреваат и се помируваат со природата на нивната љубов и со самиот живот.