cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Визиготско Кралство
Католичко кралство во Толедо
Наследникот на Рекесвинт, кралот Вамба (672-680) морал да се справи со почетна востанија во Тарагона и поради тоа тој чувствувал потребата од реформи на армијата. Тој го донел законот според кој сите војводи, војсководци и други воени водачи, како и епископите требло да ја бранат својата земја од непријателот. Вамба на крајот бил сменет од престолот. Во времето на неговиот наследник, Ервиг (680-687) се одржал шеснаесеттиот сабор во Толедо во 693 година. На седмнаесетиот сабор во 694 донел остри закони против Евреите, цитирајќи заговор и многу биле претворени во робови, посебно оние кои биле христијанизирани. во меѓувреме го поништил законот за задолжително одење во војска. Негов наследник бил Егикакој владеел и како ковладетел во 698. Не се знае многу за неговото владеење, но периодот на граѓанската војна брзо следувал помеѓу неговите синови, кои биле заробени во Толедо.
Инвазија на муслиманите
Маварското освојување на Пиринејскиот Полуостров (711-718) започнало во времето кога арапските Маври ги нападнале државитена Визиготите, кои се наоѓале на Пиринејскиот Полуостров. Генералот Тарик Ибн-Зијад, предводел војска претежно составена од Бербери го преминал протокот од африканската кон европската страна и го освоил Гибралтар. По осум години, Маврите успеале да заземат голем дел од Пиринејскиот Полуостров, освен северозападните региони Астурија и поголем дел од Баскија. Територијата која била освоена била позната под името ел-Андалуз. Христијаните имале право да ја негуваат својата религија, но мораче да плаќаат данок.
Ален (Баден-Виртемберг)
Ален (Aalen) – град во округот Источен Алб во источниот дел на сојузната покраина Баден-Виртемберг во Германија. Од 1 април 1956 година Ален има статус на „Гросе Крајсштат“ (главен град на округот)
Во Ален забележливи се бројните градби со дрвена конструкција фахверк изградени од 16 до 18 век.
Географија
Ален се наоѓа во горниот тек на реката Кохер, во подножјето на Швапска Јура на југ и југоисток и близу брдовитиот Елвангер на север, во сојузната покраина Баден-Виртемберг во округот Источен Алб, 70 км источно од Штутгарт и 48 км северно од Улм. Седиште е на округот Источен Алб и негов најголем град.
Население
Во самиот град, според податоци од 2015 година, живееле 67.344 жители. Просечната густина на населението била 454 жители /км2. Според населението Ален е 15. најнаселено место во Баден-Виртемберг.
Збратимени градови
Ален е збратимен со следните градови Partnerstädte sur www.aalen.de :
NGC 3486
NGC 3486 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3486 се споменува и како UGC 6079, MCG 5-26-32, CGCG 155-41.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3486 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 3486 има привидни димензии од 7,1' х 5,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 3486 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1980. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Џон Галијано
Хуан Карлос Антонио Галијано – Гуилен, Ред на Британската Империја, (роден на 28 ноември 1960 година), професионално познат како Џон Галијано, е британски моден творец кој бил главен творец на модните куќи на француската модна куќа Живанши (од јули 1995 до октомври 1996 година) и Кристијан Диор (од октомври 1996 до март 2011 година).
Ран живот и кариера
Роден е во Гибралтар, од каде што потекнува неговиот татко, а мајка му е со шпанско потекло. Галијано има две сестри. Татко му бил водоводџија. Фамилијата на Галијано се преселила во Лондон поради работа кога тој имал 6 години и се населиле во Стритхем, Јужен Лондон, пред да се преселат во Даллич, а подоцна во Брокли. Тој е одгледан во строга римокатоличка фамилија. Галијано, кој бил срамежлив и поинаков од другите, често зборувал за неговата мака за да се вклопи, и потсетувајќи се на неговото рано детство, еднаш признал: „Мислам дека тука луѓето не сфаќаат од каде доаѓам“. Анита, наставничка по фламенко, го облекувала во неговата „најелегантна“ облека, дури и за патување до локалните продавници. Поради ова, заедно со неговите креативни чувства, тој честопати бил малтретиран од момчињата од неговото граматичко училиште во Лондон. Тој го посетувал римокатоличкото училиште „Свети Антониј“ и граматичкото училиште „Вилсон“ во Лондон и тогашниот Централен колеџ за уметност и дизајн ''„Св. Мартинс“'', на којшто дипломирал моден дизајн со диплома со почести прва класа. Неговата прва колекција, инспирирана од Француската револуција и насловена Les Incroyables, добила позитивни критики и целата била купена и продадена во лондонскиот моден бутик Браунс (Browns). Галијано ја започнал својата сопствена модна линија и запознал некои идни соработници, Аманда Харлек, во тогашно време стилист во Харперс и Квин и Стивен Џонс, модист. Неговиот успех дошол преку ноќ, Галијано отворил студио во Лондон, но неговиот талент не се поврзувал со смисла за бизнис, згора на тоа, тој го наоѓал своето задоволство во ноќниот живот во Лондон. Тој сè уште е еден од највлијателните уметници кои работат во модата. На почетокот, добил финансиска поддршка од Јохан Брун, а кога завршил овој договор, финансиската поддршка ја презел данскиот претприемач Педер Бертелсен, сопственик на фирмата „Aguecheek“, кој во тоа време ѝ давал поддршка и на Кетрин Хамнет. Овој договор завршил во 1988 година и Галијано ја нашол поддршката на германскиот агент Фајкал Амор (сопственик и моден творец во модната линија Плајн Зуд), кој му наредил да ја постави неговата основа во Париз. Галијано се преместил во Париз во потрага по финансиска поддршка и силна база на потрошувачи. Неговата прва ревија била во 1989 година како дел од Париската модна недела.
До 1990 година тој банкротирал, откако со неговата сопствена модна линија сместена во Лондон не постигнал многу голем успех, тој се преселил во Париз.
Познатата Сузана Константин работела за Галијано, а тој им помогнал и на други творци во нивниот иден успех, вклучувајќи го и творецот на чевли Патрик Кокс. Во 1991 година, соработувал со Кајли Миног, кога ја создал нејзината облека за концертната турнеја „Let's Get to It“.
Париз
Во 1993 година, завршил финансискиот договор со Амор и тој немал ревии во октомври, со што ја пропуштил сезоната. Со помош на главниот уредник на американското издание на списанието Вог, Ана Винтор и Андре Леон Тели, тогашен европски дописник на списанието Венити Фер, Галијано бил претставен на португалскиот светски човек и спонзор на модата, Сао Шлумбергер и финансиските поддржувачи на здружението „Арбела“, Џон Булт и Марк Рајс. Преку ова партнерство Галијано добил финансиска поддршка и прием во високото друштво, потребни за да стекне углед во Париз. Оваа колекција била важна за развојот на Џон Галијано како модна куќа и се смета за „момент на модата“ во високите модни кругови. Оваа ревија вклучувала висок профил модели како Кејт Мос, Хелена Кристенсен, Наоми Кемпбел и Линда Евангелиста. Финансиската поддршка и користењето на париската палата на Шлумбергер како привремено седиште, а и театарската средина за ревијата, му овозможиле на Галијано да создава 17 црни парчиња облека во рок од 15 денови. На ревијата присуствувале висок профил клиенти, вклучувајќи ги и Мадона и Беатрис Ротшилд. Модните критичари забележале дека неговата облека се оддалечила од традиционалните форми на конфекциска облека и повеќе ја поврзувале со скапоцена облека, којашто ги привлекувала помладите муштерии кои се разбираат во модата повеќе отколку одамна основаните француски модни куќи. Скапоцената облека традиционално ги претставува најквалитетните материјали, изработка и техники. Галијано ги користел овие техники во помал обем и повторно се докажал себеси и својата модна куќа на париската и светската модна сцена.
Во јули 1995 година, тој бил назначен за творец на Живанши од страна на Бернард Арнаулт, сопственик на конгломератот за луксузни производи ЛВМХ, така што станал првиот британски творец којшто е главен творец на француска модна куќа за скапоцена облека. На 21 јануари 1996 година, Галијано ја презентирал неговата прва ревија на скапоцена облека на Живанши на Stade Francais. Колекцијата добила високи пофалби на модните медиуми. Помалку од две години подоцна, на 14 октомври 1996 година, ЛВМХ го преместиле Галијано во Кристијан Диор, во замена за италијанскиот творец Џанфранко Фере. Неговата прва ревија на скапоцена облека за Диор се совпаднала со 50 годишнината на модната линија, на 20 јануари 1997 година.
Отпуштање од работа
На 25 февруари 2011 година, Диор објавил дека го отпуштил Галијано по неговото апсење поради антисемитско критикување во бар во Париз. Минатиот декември, друштвената мрежа Citizenside добила снимка со Галијано, на којашто имало слична викотница во истиот бар. На снимката, пијаниот Галијано им дофрла антисемитски критикувања на група Италијанки и изјавува: „Јас го сакам Хитлер...Луѓето како вас треба да се мртви. Вашите мајки, прадедовци, сите треба да бидат запалени“. Овој инцидент се случил малку пред Париската модна недела за есен/зима 2011/2012.
Снимката му била дозволена на британскиот весник The Sun да ја објави на своето мрежно место.
Натали Портман, еврејска глумица, чии прабаба и прадедо умреле во Аушвиц, имала потпишано договор за реклама со Диор за нивниот парфем „Miss Dior Cherie“. Во една изјава, таа изразила „згрозеност“ спрема антисемитските коментари на Галијано. Портман рекла: „ Јас сум крајно шокирана и згрозена од снимката со коментарите на Галијано, којашто излезе денеска...Се надевам дека барем овие ужасни коментари ќе нè потсетат да ги согледаме и реагираме на овие предрасуди што сè уште постојат и се спротивни на сè што е убаво. Но, „згрозеноста“ на Портман не ја споделиле сите во модната индустрија. Стилистот и творец Патрициа Филд го бранела Галијано со тоа што испратила електронска пошта на 500 пријатели, блогови и медиуми. Таа ги сметала антисемитските критикувања на Галијано за „глума“ и подоцна, во телефонско интервју со списанието WWD, однесувањето на Галијано на снимката го објаснила како „лага“ и рекла дека таа е збунета што луѓето во модната заедница не можат да го препознаат тоа. „Тоа е глума“, рекла таа. „Тоа е лага. Но, луѓето во модата не ја препознаваат лагата во тоа. Одеднаш тие не го познаваат него. На 1 март 2011 година, Диор објавил дека започнал постапка за отпуштање на Галијано, со генералниот директор, Сидни Толедано, кој изјавил: „Јас строго го осудувам тоа што го рекол Џон Галијано“. По инцидентот, познатото лично мрежно место на Галијано била блокирана и недостапна за посетителите. Галијано ги отфрлил обвинувањата преку неговиот адвокат и започнал судска постапка против тие што го обвиниле за антисемитизам. Излегле и гласини дека Галијано се гордеел со неговите еврејски корени и дека е наместен. „Уште од првиот ден на Модната недела, многу уредници велеа дека Диор сака да се ослободи од него и дека содржина како оваа ќе го спаси од тоа да му плати 17 милиони долари на Галијано“, рекол Марчелос Л. Џонс, главен и одговорен уредник на модното веб списание TheFashionInsider.com.
Кривични обвиненија
На 2 март објавено е дека Галијано се соочил со судски процес бидејќи „наводно им давал расистички коментари на муштериите во кафетеријата“. Наводно, тој се извинил за своето однесување, а Диор, пак, ги опишал неговите коментари од снимката како „одвратни“. Според Financial Times, ако се докаже дека е виновен, Галијано ќе се соочи со шест месеци затворска казна и глоба од 22.500 евра (31.187 долари)“. Во Daily Telegraph објавено е дека се верува дека Галијано ја напуштил Франција и тој изјавил дека ќе посетува центар за рехабилитација, најверојатно The Meadows во Аризона. Парискиот суд наредил дека ќе му се суди за обвинувањата за „јавни навреди врз основа на потекло, религиозни врски, раса или етнички групи“ против тројца луѓе. Судскиот процес ќе започне на 22 јуни 2011 година.
Инспирации
Во моментот, Галијано прави шест колекции на скапоцена и конфекциска облека и нова меѓусезонска колекција насловена по неговото име „Г Галијано“. Сличностите помеѓу Галијано и модниот творец Мугату, со неговата модна ревија „ Derelicte“, истакнати се од некои коментатори.
Почести
Галијано ја добил наградата за британски творец на годината во 1987, 1994 и 1995 година. Во 1997 година, тој ја поделил наградата со Александар МекКвин, неговиот следбеник во Живанши. Во 2001 година, доделена му е награда од Редот на Британската Империја, на списокот на почести за роденденот на кралицата, за неговите заслуги во модната индустрија како моден творец. Тој ја примил својата награда од Редот на Британската Империја на 27 ноември 2001 година во Бакингемската палата во Лондон, Англија.
Доделена му е награда за моден творец во 2002 година за неговиот придонес во модната индустрија. Тој се појавил на „розовата листа“ на „The Independent on Sunday“, како еден од „највлијателните геј луѓе во Британија“. На почетокот на новата 2009 година, Галијано ја добил Француската легија на почести, којашто претходно му била доделувана на славни личности како Ив Сен Лорaн и Ацедин Алаја.
Приватен живот
Галијано го дели домот во Париз со своето долгогодишно момче, Алексис Рохе, моден советник. Галијано стана позната личност на улиците во Le Marais, област во Париз позната по геј парови, а и по Еврејската заедница во градот. Наводно, тој има еврејско потекло од Сефардите, кои се населиле од Шпанија и Португалија во XIX век.
Трговски центар Капитол
Трговскиот центар Капитол е првиот модерен трговски центар на азискиот дел во Усќудар, Истанбул, Турција. Објектот бил отворен во 1993 година. Трговскиот центар е на шест спрата со површина од 73.000 метри. Опфаќа вкупно 157 продавници, со супермаркети, театри, ресторани за брза храна, кафулиња, куглања и забавен центар.
Овде се наоѓа и седиштето на приватното радио Капитол. Објектот исто така располага и со отворен и затворен паркинг, и фонтана. Месечно, трговскиот комплекс се посетува од страна на еден милион луѓе месечно. Посетителите се главно од источниот дел на градот. Внатрешниот дизајн на Капитол во 2017 година бил целосно обновен
Бран (Пол Гоген)
Бран (француски: La Vague) ― слика од Пол Гоген од 1888 година. Купена била од Дејвид Рокфелер, банкарски извршен директор од Соединетите Држави, во 1966 година.
Таа била во сопственост на писателот Алден Брукс со седиште во Париз до 1934 година, а подоцна подарена на Филипа Брукс Верен од Биг Сур, Калифорнија, која ја продала на аукција на галериите Парк-Бернет, Њујорк, на 19 мај 1966 година, каде што ја купил Дејвид Рокфелер.
Алфа (стрмнина)
Алфа  (-78.86667°N, 162.48333°W) е висока стрмнина на западната страна на Полуостровот Шултс, на источната страна на Ледникот Скелтон во Антарктикот. Анкетирани и именувани во 1957 година од страна на Нов Зеланд партијата на Комонвелт транс-антарктичка експедиција (1956–58). Именуван по првата буква од грчката азбука затоа што е најјужниот од сите блефови на ледникот Скелтон.
Од дневникот на истражувачките екипи: - „Целодневно преовладува ведро небо. Сончев ден е. Температурите достигнуваат до 28 °C. Во понеделник е забележлив слаб воздух (1 до 7 km/h). Можни се налети до 13 km/h. Во текот на ноќта и претпладнето дува североисточен ветер, а попладне од јужен правец. Временската прогноза за Алфа Блаф за понеделник се очекува да биде многу точна.
Гагел
Гагел (Gagel) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Алтмеркише Хее.
Националноослободителен фронт (Грција)
Националноослободителниот фронт (на грчки: Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, ЕАМ, Етникό Апекефтеротикό Мéтопо), бил масовна политичка организација за борба, на целото население на Грција во текот на Втората светска војна, против италијанските, германските и бугарските фашистички окупатори. Главна улога во фронот имала Комунистичката партија на Грција. На многу начини, ЕАМ наликува на југословенскиот АВНОЈ.
Поврзано
ЕЛАС
Кат
Кат, спрат или етаж – просторот меѓу подот и таванот во една градба. Во европските земји приземјето не се смета за кат, додека во Америка и Русија истото се брои како кат.
Градби според бројот на катови
Според бројот на надземните катови се зборува за еднокатници, двокатници, трикатници, повеќекатници и висококатници. Последните се нарекуваат и облакодери и може да имаат и повеќе од 100 ката.
Висина на катовите
Висината на катовите соодветствува на видот на градбата: Висината може да биде многу поголема за одредени посебни градби (цркви, катедрали, кули).
Фемто-
Фемто- (симбол: ф, меѓун. f) — претставка во метричкиот систем што означува фактор од 10 −15. Истата била додадена во Меѓународниот систем на единици (SI) во 1964 година. Потекнува од данскиот збор, што значи „петнаесет“, што има нејасно сличен правопис на ферми, кој бил претходно воведен за да означи фемтометар.
Примери:
Фемтометарот го дели симболот (fm) со постарата единица fermi која не била дел од системот SI. Единицата „ферми“, именувана во чест на Енрико Ферми, често се среќава во јадрената физика.
NGC 5931
NGC 5931 — леќеста галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5931 се споменува и како MCG 1-39-23, CGCG 49-180.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5931 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5931 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 29 м 29,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 34' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 5931 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55233. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 928. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1429.
Циганска група (музички албум)
Циганска група или Група Цигани (англиски: Band of Gypsys) - музички албум на истоимената американска рок-група од 1970 година.
Содржина
Албумот содржи шест песни:
Опис на албумот
Албумот е снимен во живо, во Филмор Ист, Њујорк, за време на концертот на групата на новогодишната ноќ меѓу 1969 и 1970 година. На албумот настапуваат: Џими Хендрикс (гитара и вокал), Бади Мајлс (тапани и вокал) и Били Кокс (бас гитара). Автор на четири песни е Џими Хендиркс, додека Бади Мајлс е автор на две песни (третата и шестата). На обвивката на албумот се наоѓа фотографијата на Хендрикс - дело на Јан Блом. На некои изданија, песната „Power to Love“ е наведена како „Power of Soul“, додека песната „Message to Love“ понекогаш се среќава со насловот „Message of Love“.
Минхенски масакр
Минхенскиот масакар се случил на 5 септември 1972 во Минхен, за време на одржувањето на 20. Летни олимписки игри. Група од 8 Палестинци поврзани со терористичкото движење Црниот септември влегла во Олимпиското село, при што киднапирале 11 израелски спортисти. Во текот на 18-часовната заложничка драма, во неуспешниот обид на германската полиција да ги ослободи заложниците, биле убиени сите заложници и петмина од грабнувачите. Од останатите грабнувачи, уште двајца биле убиени подоцна, веројатно од Мосад, а единствениот преживеан се верува дека е Џамал Ал-Гашеи кој и денес живее скриен на непозната локација. По овој настан, целата израелска олимписка делегација ги напуштила игрите.
Во знак на одмазда, на 10 септември Израел ги нападна Либан и Сирија, предизвикувајќи голем број жртви меѓу цивилите.
Перишче
Перишче (словенечки: Perišče) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
ДСУ „Лазар Личеноски“ - Скопје
„Лазар Личеноски“ — средно училиште во Скопје, Општина Центар. Во него се образуваат кадри од ликовната и применетата уметност и претставува единствено училиште од ваков вид во Македонија. Го носи името на познатиот македонски сликар Лазар Личеноски.
Основање и развој
Училиштето е основано со акт на АСНОМ во 1945 година, тогаш како средно художествено училиште. Со решение на Министерството за просвета на Народна Република Македонија на 14 ноември 1950 година, училиштето е верифицирано како училиште за применета уметност. Од 1980 година училиштето го носело името „2 Август“. Со решение за промена на името од 22 декември 1993 година, училиштето добило свој патрон, и сега го носи името на познатиот македонски сликар Лазар Личеноски.
Познати личности кои учеле во ова училиште
elena luka
NGC 1550
NGC 1550 — елиптична галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1550 се споменува и како NGC 1551, UGC 3012, MCG 0-11-55, CGCG 393-1.
Клепе (планина)
Клепе или Бурун (Γερμανικό, Германико; старо Κλέπε или Μπουρούνι) — ниска планина во Лагадинско, Егејска Македонија.
Опис
Ова е долга и тесна планина во Лагадинско, на границата со Кукушко. Се протега источно од истоименото село Клепе (590 м).
NGC 1550
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1550 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1550 има привидни димензии од 2,2' х 1,9'.
Клепе (планина)
Опис
Карпите на планината се гнајсови. До врвот се стасува од селото Караџаќој (610 м) за околу час и половина.
NGC 1550
Други поделби
Проучување на NGC 1550 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14880. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 74. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Дајбуцу
Дајбуцу (јапонски: 大仏 или по стар стил (кјуџитај) 大佛) е јапонски поим кој буквално значи „Голем Буда“ и се однесува на големите статуи на Буда или некоја негова инкарнација. На Западот, овој поим честопати се користи кога се мисли на Големиот Буда во Камакура, што е резултат на неговата популаризација во песната „Будата во Камакура“ од Радјард Киплинг, но во Јапонија, под поимот најчесто се подразбира Големиот Буда во Нара, сместен во храмот Тодај-џи, што е всушност поголема статуа.
Шенбрун
Дворецот Шенбрун (герм. Schloss Schönbrunn) — дворец во Виена, еден од најважните културни споменици во Австрија и до 1960 година бил една од најголемите туристички атракции во Виена. Дворецот и градините ги илустрираат вкусовите, интересите и аспирациите на сукцесивната Хабсбуршка династија.
Рана историја
Во 1569 година, царот на Светото Римско царскто Максимилијан II купил голема водна површина од реката во Виена под ридот сместен помеѓу Мајдлинг и Хитцинг, каде поранешниот сопственик во 1548 година имало подигнато фворец наречен Катербург. Царот наредил областа да се огради и таму ставија дивеч како фазани, патки, елен и дива свиња со цел да служи како терен за дворско рекреационо ловење. Во мал одвоен дел од областа се чуваа “егзотични птици“ како мисирки и пауни. Исто така беа изградени и рибници.
Во наредното столетие, областа се користеше како парк за лов и рекреација. Особено Елеонора Гонзага, која го сакаше ловот, помина многу време таму и областа и стана дворец на вдовица по смртта на нејзиниот сопруг, Фердинанд II. Од 1638 до 1643 г. таа го присоедини дворецот кон Катербург. Меѓутоа за првпат во 1642 година, се спомнува „Шенбрун“. Почетоците на шенбрунската оранжерија исто така влечат назад до Елеонор Гонзага: соопштено е дека „околу илјада италијански дрвја“ се чуваа по волја на таа италијанска дама, помеѓу нив две дузини од цитронови дрвја (германски: Pomeranzen). По турската опсада од 1683 година градбите биле уништени и никогаш не биле обновени.
Денешниот дворец
царот на Светото Римско Царство Леополд I му наредил на архитектот Јохан Бернхард Фишер фон Ерлах да проектира нов дворец. Првата скица беше утописка, работејќи со различни антички и современи идеали настојувајќи да го достигне урнекот Версај. Втората скица прикажа помала и пореална градба. Изградбата започна во 1696 година и по три години првите свечености се одржуваа во новоизградениот дел од дворецот.
Неколку делови од првиот дворец опстојале, особено поради тоа што Марија Тереза на која што имотот и беше подарок од татко и (кој за тоа покажа мал интерес), откако беше крунисана, одлучи да ја направи дворецот летна царска резиденција. Му нареди на дворскиот архитект Николо Пакаси да ги преправи дворецот и градината во рококо-стил. На крајот од таканаречената епоха на Терезија, дворецот Шенбрун беше силен центар на Австриската империја и царското семејство и остана нивна летна резиденција повеќе или помалку сè до „абдицирањето“ на Карл I во 1918 година.
Во XIX век едно име е тесно поврзано со Шенбрун, царот Франц Јосиф. Тој беше роден таму, каде што и го помина поголемиот дел од својот живот и умре таму на 21 ноември 1916 година во неговата спална соба. За време на неговото 68 годишно владеење, на Шенбрун се гледаше како на Gesamtkunstwerk (сеопфатно уметничко дело) и е трансформирана во согласност со својата историја.
Скулптури
По „Големиот партер“ има наредено 32 скулптури, кои се алегории на божества и сили.
Глориете
Оската на градината е свртена кон рид висок 60 м, кој од 1775 г. е крунисан со Глориете (потсети се дека Фишер фон Ерлах првенствено планираше да го изгради главниот дворец на врвот на тој рид).
Во Глориете денес се наоѓа кафеана и му пружа на посетителот поглед кон градот.
Римска урнатина
Првобитно позната како Картагинска урнатина, Римската урнатина беше проектирана од архитектот Јохан Фердинанд Хецендорф и изградена во 1778 г., исклучиво како нова архитектонска атракција. Целосно вклопена со опкружувањето на теренот на паркот, овој архитектонски комплет би се сфаќал како живописна хортикултурна појава, а не едноставно како урнатина, која поради недоволно одржување повеќе наликува на негова неодамнешна реставрација.
Модата за живописни урнатини што стана широкораспространета со појавата на движењето во периодот на романтизмот набргу по средината на XVIII век го симболизира и опаѓањето на големите сили и сочувувањето на остатоците од херојско минато. Во исто време не толку далеку од Римската урнатина се изгради фонтана обелиск со која се претендираше да се заврши иконографската програма на паркот на Шенбрун како симбол на стабилност и трајност.
Римската урнатина се содржи од правоаголен базен опкружен од масивен свод со странични ѕидови, предизвикувајќи впечаток на античка градба која бавно се распаѓа. Во базенот пред урнатината се наоѓа навидум случаен распоред на камени фрагменти кои потпираат скица која ги симболизира реките Дунав и Ин.
Сребрената монета на Шенбрун
Неодамна дворецот беше избран како главен мотив за високо вреднувана комеморативна монета: Сребрена монета на Шенбрун е австриската монета за 10 евра, искована на 8 октомври 2003 г. Предната страна го покажува централниот дел на предниот дел на дворецот позади една од најголемите фонтани на отворен простор.
Најнова историја
По падот на монархијата во 1918 г., новооснованата Австриска Репубика стана сопственик на Шенбрун и ги сочува собите и одаите како музеј.
Подоцна се користеше за важни настани како што е состанокот меѓу Џон Кенеди и Никита Хрушчов во 1961 г.
УНЕСКО ја каталогизираше Шенбрун на за Светско наследство во 1996 г., заедно со нејзините градини, како извонреден ансамбл од барокот и пример за синтеза од уметности (комплетно уметничко дело).
Влезници се бараат за дворецоти повеќето од градбите, додека влезот во градините обично е бесплатен. Сите делови од областа не се достапни за јавноста.
Денеска тој е посетуван од повеќе од 5 милиони туристи годишно.
Активностите на замокот Шенбрун денес
Замокот денес е многу популарно туристичко одредиште со долги редици за влез. На порталот, картите може да се купат однапред за патувањата. Освен патувањата, достапни се многу класични концерти на кои се изведува музиката од В.А.Моцарт и неговите современици посетителите може да уживаат во дополнителна благодат поминувајќи повеќе време во спектакуларните дворани, Оранжеријата, или театарот, концерти, свечени концерти со вклучени патувања или пакети со ручек, пат, концерт и крстарење и можат да се резервираат однапред преку фирмата Класиктик.
Оверњ
Оверњ (Auvergne; Auvèrnhe / Auvèrnha) — регион во Франција. Се состои од 4 департмани: Алје, Пиј де Дом, Кантал and Горна Лоара.
Денешниот административен регион Оверњ е поголем од историската покраина Оверњ, и опфаќа покраини и области кои историски не припаѓале на Оверњ.
Земја на Арвените
Оверњ своето име го должи на галскиот народ Арвени, моќна конфедерација која ги регрупира Габалите, Велавите, Кадурките чие влијание се протегало во Лангдок и Аквитанија. Версингеторикс ја презел титулата крал во 52 п.н.е. Неговиот татко, Келтилос, бил избран на таа функција пред него и бил убиен затоа што сакал истата да ја направи наследна. Версингеторикс успеал во текот на зимата (-53/-52 п.н.е.) да создаде сојуз на сите келтски племиња, добивајќи "заложници" (синови и ќерки на кралеви) од секое племе, како гаранција на нивната верност и сојузништво. Арвените биле едно од најмоќните и најбогатите племиња на античка Галија бидејќи територијата на која живееле била богата со пасишта, шуми, рудници со злато, сребро и други скапоцени метали (експлоатирани уште во 400 година п.н.е.). Тие биле вешти занаетчии, особено во изработката на бакар, како и керамика (ателјеата во Лезу) имале свои ковани монети и вршеле трговска размена со соседните племиња. Едно од позначајните историски места на Оверњ е она каде се одиграла Битката кај Герговија, на околу 12 километри од Клермон Феран, каде во 52 година п.н.е. Версингеторикс го победил Јулиј Цезар. Римјаните победиле во Алезија (Ализ-Сент-Рен) во Бургундија што довело до заробување на Версингеторикс и создавање на градот Августо Неметум (претходникот на Клермон Феран), веројатно на еден од постоечките арвенски археолошки наоѓалишта. Во 5 век, Сидониј Аполинер, арвенски благородник и првиот владика на Клермон, сведочи за Оверњ на крајот на античкиот период.
Грофовство
Во 7 век, областа Оверњ била освоена од Каролинзите и некое време била интегрирана во кралството на Аквитанија, освен грофовијата Оријак која му била доделена на таткото на Гералд Оријачки. Грофовите на Оверњ, - Гилхемидите - полека ја стекнувале својата автономија. Во 10 век, Оверњ бил предмет на соперништво меѓу грофовите на Поатје и оние на Тулуза. Кралот Филип Август поголемиот дел на грофовството го споил со кралството: административен центар на кралската територија во Оверњ бил Риом. Оверњ потоа бил даден во апанажа на Алфонс од Поатје, потоа, во 1360, како војводство на Жан I од Бери, кој го откупил и Карладес и чија ќерка се омажила за бурбонски војвода кој станал војвода на Оверњ. Бурбонските војводи со брак стекнувале наследство и власт врз Оверњ. Сите нивни господарства најпосле биле конфискувани од страна на кралот Франсоа I од Франција (1527).
Географија
Во регионот околу Клермон Феран, највисоката планина е висока 1.885 м. Од север кон југ, со мало извишување околу висорамнината Милваш (978 м) релјефот станува порамен и покаменит. 25 % од Оверњ се шуми, 45 % се пасишта и ливади, 20% е обработливо земјиште а 10% е урбано земјиште.
Главен град на Оверњ е Клермон Феран, чие урбано подрачје, со повеќе од 400 000 жители, собира речиси третина од населението на регионот. Идејата за соединување на регионите Оверњ и Лимузен била лансирана од страна на Валери Жискар Дестен пред регионалните избори во 2004 потоа од Жан-Пјер Рафарен. Овој предлог сепак не наишол на одобрување во Лимузен, Лимож и Брив-ла-Гејард кои повеќе се ориентирани кон југозапад и атлантската страна. et l'est
Клима
Средната годишна температура изнесува, и регионот има 510-1.020 мм врнежи годишно.
Демографија
Оверњ е еден од помалку населените региони во Европа, односно Франција. Департманот Кантал речиси целосно би останал без население да не бил градот Оријак. Поголеми заедници во регионот се Клермон Феран, Монлисон, Оријак и Виши.
Јазик
Има два автохтони јазици во регионот:
Сообраќај
Оските на автопатите север-југ A71 и A75 Париз-Монпелије-Шпанија и исток-запад A89 Бордо-Лион-Женева, се вкрстуваат во Клермон Феран. Тие овозможуваат поврзување на сите поголеми национални метрополи. Од регионалната престолнина до Средоземното Море, по отворањето на вијадукот Мијо во 2004, се стигнува за само 2h15.
Со подобрување на железничката линија Париз-Клермон Феран со електрификацијата во 1990 и пуштањето на « Теоз » од септември 2003 со брзите возови во директна линија Париз-Клермон Феран без застанување се стигнува за 2h59 а останатите возови (со 4 застанувања) се патува 3h25.
Аеродром Клермон Феран Оверњ, наменет за национални летови, во 2003 надминал бројка од милион патници годишно.
Индустрија
Оверњ е релативно развиен индустриски регион бидејќи 22 % (110 000 вработувања) наспроти 18 % на национално ниво, од вработените работат во стопанските гранки.
Главната оверњска индустрија е секторот за производство на пневматици, претставен од страна на Мишелин, светски водач на оваа индустрија, чие главно седиште се наоѓа во Клермон Феран, и Данлоп, кој се наоѓа во Монлисон.
Други помали индустрии се во доменот на металургијата, механиката како и агропрехрамбената индустрија. Оверњ исто така е и истражувачки центар во Франција со повеќе од 8,000 научници, во доменот на хемијата, пневматиците, челикот, медицинските науки, земјоделието, биотехнологијата и сл.
Земјоделство
Со 41,000 вработени, земјоделството претставува 8,5 % од регионалните вработувања, половина од просекот на национално ниво.
Во планинскиот дел, Оверњ е регион каде е развиено сточарството, ориентиран кон производство на млеко и на месо. Тој е значаен регион во производството на сирење и со своите 50,000 тони, произведува четвртина од севкупното француско производство на сирење ( AOP).
Туризам
Во регионот се развива еколошкиот туризам а посебно во рамки на паркот на вулканите во Оверњ, отворен во февруари 2002, кој е забавен парк посветен на вулканизмот и воедно туристичка атракција со 300.000 посетители годишно. Во регионот има неколку ски центри за алпско скијање меѓу кои позначајни се Супер Лиоран, Супер-Бес и Мон-Дор.
Секоја година во регионот се регистрирани околу 10 до 11 милиони ноќевања во рамки на хотелското сместување но брои исто толку посети и надвор од услужните објекти за туристичко сместување (вили, куќи и сл.). Според Регионалната опсерваторија за туризам (SPOT Auvergne) оваа туристичка клиентела годишно носи приход од 1,2 до 1,4 милијарди евра во регионалната економија.
Бањи
Оверњ изобилува со извори богати со минерални соли, од кои повеќето се комерцијализирани. Најпозната е онаа во Волвик. Виши, под Наполеон III од средината на 19 век бил прогласен за « Кралица на бањите ». Бањата Ла Бурбул во Пиј де Дом, создадена во 1875 после откривањето на термалните води, бил важен туристички центар, особено околу 1900, кога тука на лекување доаѓале годишно до 10,000. Денес таа е поретко посетена.
Хју Таун
Хју Таун (англиски: Hugh Town, конрски: Tre Huw) со 1.068 жители е главното населено место на островите Сили, Англија, сместено на островот Сент Мерис. Главната улица во селото претставува најважното трговско подрачје на островите, чиишто фирми главно живеат од туризам. Во селото има и банки, хотели и пабови. Во околината има неколку плажи. Меѓу позначајните зданија се вбројува Ѕвездестиот замок (Star Castle), кој денес е хотел.
Главниот кеј и пристаните на Сент Мерис се наоѓа во Хју Таун, и од ова место поаѓа фериботот „Scillonian III“ за Пензанс. Аеродромот Сент Мерис е сместен веднаш до гратчето. Оттука се одржуваат редовни летови до Пензанс со хеликоптер, и летови со 12-седен авион до Сент Џаст, Корнвол.
Рин (пустина)
Рин (Рын-пески, Нарын құмы) – единствена вистинска пустина во Европа. Се наоѓа во автономната република Калмикија во Русија и во поголем дел во западен Казахстан, северно од Каспиското Езеро и југоисточно од Приволшкото Возвишение. Границите на пустината се многу лабаво дефинирани. Некои мапи покажуваат дека скоро цела пустина е во Прикасписката Низина, протегајќи се скоро до брегот на Каспиското Езеро, додека други ја покажуваат северно од низината. Пустината лежи западно од реката Урал меѓу 46. паралела и 49. паралела географска ширина, од 47. до 52. источен меридијан географска должина. Температурите се екстремни, во лето може да достигнат 48 °C, а во зима да паднат до -36 °C.
Зафаќа површина од околу 50.000 км2. Многу мали градови се раштркани низ пустината Рин, а густината на населението е меѓу и и 15 жители на квадратна милја. Рин лежи во полусушна климатска зона и количината врнежи е многу мала.
Прокопиј Цариградски
Прокопиј Цариградски — Вселенски патријарх кој начествувал во периодот од 1785 година до 1789 година.
Животопис
Роден е во Алагонија Каламата во Месинија во 1734 година. На возраст од 12 години заминал по стапките на постариот брат Неофит, кој му помогнал да го заврши основното образование. Подоцна се стекнал со титулата ѓакони кога тој починал во 1759 година го наследил Прокопиј на барање на жителите во митрополијата.
Останал во оваа диоцеза единаесет години сè до 1770 година кога бил повикан да служи во црквата во Смирна, која успеал да ја доведе во ред, по нередите кои ги предизвикал неговиот претходник Калиник. Прокопиј станал ѓакон и канцелар на митрополитот, и подоцна маченик Григориј V. Во тој период биле изградени многу храмови но не успел да добие дозвола да се обнови црквата Аја Фотини.
Во периодот од 1780 до 1782 година Прокопиј бил член на синодот на Вселенската патријаршија и живеел во Истанбул.
На 29 јуни 1785 година тој бил избран за Вселенски патријарх. Тој бил аскет, скромен и работлив. Се справил со административните и финансиските прашања во патријахатот, обидувајќи да го ограничи надворешното влијание во верските работи. Па така дошло до судир со владетелот на Молдавија,Александр II Маврокордат, поради изборот на митрополитот на Молдавија епископот Лав.
Во 1787 година била втората руско-турска војна и султанот го приморал да ги искритикува сите востанички движења, и да собере дополнителни даноци и ќивотни материјали за да се зајакнат османските војски. Овие постапки предизвикале негативни дејства и создале бројни непријатели. Со указ на султанот Селим III бил приморан да се повлече на 30 април 1789 година и бил протеран во големиот манастир на Света Гора.
Во 1797 година се вратил во својот роден град. Таму живеел во ќелија во близина на цркавата Св. Никола Сицовашки. Прокопиј најверојатно починал во 1803 година а според друга верзија во 1814 година и бил закопан во близина на црквата. Подоцна неговите останки биле префрлени во манастирот Мардаки.
Нишанџи Ахмед-паша
Нишанџи Ахмед-паша — османлиски државник, кој бил Голем везир на Отоманското Царство во периодот од 23 јуни 1740 до 21 април 1742 година, во времето на османлискиот султан Махмуд I и провинциски управител на Египет.
Рани години
Неговото семејство по потекло било од Аланија, Анталија, но Ахмед е роден во Саке (во провинцијата Ајден, Турција). Еден од неговите чичковци бил везир. Во 1738 година, тој бил унапреден за гувернер на провинцијата Ајден. Во 1742 година, тој се вратил во Цариград, главниот град на царството. Тој бил назначен за нишанџи (едно од највисоките бирократски места). Набргу потоа, тој бил унапреден во Голем везир на Отоманското Царство на 23 јуни 1740 година.
Понекогаш го нарекувале Ќор Везир („слеп везир“) затоа што имал вкрстен поглед.
Голем везир
Неговиот мандат во канцеларијата бил еден од ретките периоди на мир во историјата на Отоманското Царство, бидејќи војната против Хабсбуршката Монархија и Руското Царство штотуку завршила, а Надер Шах од Персија бил окупиран во Трансоксијана и Дагестан. И покрај поволните услови, Ахмед не бил во можност да ја искористи политичката мировна состојба и не успел да ја следи неговата предвидена програма за закрепнување и реформи. Во меѓувреме, тој бил обвинет за нечесност и рамнодушност кон државните работи. Тој бил разрешен од оваа функција на 21 април 1742 година и бил заменет со поискусниот Хекимоглу Али-паша, кој веќе пред 10 години имал мандат како голем везир.
Подоцнежни години
Тој бил протеран на островот Родос. Меѓутоа, набргу потоа, тој се вратил на владините служби. Во 1743 година, тој станал гувернер на санџакот Мерсин, Турција и потоа гувернер на Сидон. По почетокот на новата фаза на војна против Персија, тој добил задача да го командува северниот дел од фронтот, каде успешно го бранел Карс. Потоа работел како гувернер на Алеп (во Сирија) и Дијарбакир.
По договорот од Керден, тој бил назначен за гувернер на Багдад во 1747 година, гувернер на Египетскиот ејлет во 1748 година и гувернер на Адана во 1751 година. Сепак, Ахмед ја одбил оваа последна позиција во Адана, а во 1752 година се вратил во своето поранешно владеење во Алеп, каде што починал во февруари 1753 година.
Современиците во Отомански Египет го опишале како човек заинтересиран за науките и филозофијата, но објавиле дека бил разочаран кога открил дека славниот египетски универзитет „ел-Азар“ престанал да предава науки и се фокусирал само на религиозно образование. Наводно, тој открил дека дури и најобразованите Египќани и улемата се неписмени во основната математика, поминувајќи го поголемиот дел од своето време со малкумина за кои открил дека го делат неговиот интерес за науките.
Горан Богдановиќ (фудбалер)
Горан Богдановиќ (роден на 27 април 1967 година) бил поранешен српски фудбалер кој играл на позицијата играч од средниот ред, или организатор на играта. Тој бил препознатлив по својата техничка способност и вештини во дриблингот.
Играчка кариера
Фудбалската кариера ја започнал во неговиот роден град Смедерево и клуб Сартид. Богдановиќ подоцна во 1985 година бил купен од тимот на Партизан од Белград. Во тој период бил доста млад односно тинејџер. Со Црнобелите од Белград во 1986 и 1987 година ги освоил шампионските титули на Југославија. По завршувањето на својата задолжителна воена служба во сезоната 1988-1989, Богдановиќ се докажал како еден од најредовните играчи во тимот, помагајќи му на клубот на Партизан во 1989 година да го освои единствениот дотогаш Југословенскиот Суперкуп и еден Куп на Југославија во 1992 година.
Во февруари 1993 година, Богдановиќ заминал да игра во странство во Шпанија кога потпишал со тимот на Мајорка од Сегунда Дивизион лигата. Поминал две години и половина со популарните Бермелонци, пред да премине во клубот на Еспањол од Ла Лига во летото 1995 година. Во својата прва сезона, Богдановиќ постигнал пет првенствени гола на 24 настапи. Таа сезона клубот завршил на четвртото место во првата шпанска лига. Подоцна, во 1998 година, поради голема конкуренција тој го загубил местото во клубот и решил да се префрли во екипата на Екстремадура. Со неговите игри во клубот тој придонел за промоција на Екстремадура во првата шпанска лига.
Во јануари 2000 година, Богдановиќ се вратил во неговиот клуб од детството Сартид од Смедерево. Богдановиќ му помогнал на тимот да обезбеди место во натпреварувањата на УЕФА за прв пат во сезоната 2000-01. Следната година, ги предводел популарните Оклопници од Смедерево до третото место во лигата, нивната највисока позиција во лигата во историјата на клубот. Со неговите игри во 2005 година многу придонел за да се освои Купот на тогашната држава Србија и Црна Гора. Тоа бил прв голем трофеј за тимот од Смедерево. На крајот на сезоната 2003-2004, Богдановиќ се повлекол од професионалниот фудбал. Тој ја завршил својата кариера со завршен егзибициски натпревар одржан на 31 јули 2004 година помеѓу неговите поранешни клубови Сартид од Смедерево и Партизан од Белград.
Кариера по играњето
Само неколку недели откако ги оставил копачките, Богдановиќ бил назначен за спортски директор во неговиот матичен клуб од Смедерево. Тој останал на чело до месец август 2012 година, пред да го напушти клубот по несогласување со новоименуваниот колегиум во екипата.
Џени Хан
Џени Хан е американска писателка на фикција за млади и деца. Таа е најпозната по нејзините дела The Summer I Turned Pretty Trilogy, која била направена во истоимената ТВ серија која започнала во 2022 година и сè уште е во тек. Таа е позната и по други нејзини дела, серијата To All the Boys која била реализирана во истоимената филмска серија која започнала во 2018 година и завршила во 2021 година.
Ран живот и образование
Хан е родена и израсната во Ричмонд, Вирџинија, кој родители биле корејско-американски. Дипломирала на Гувернерската школа за влада и меѓународни студии во 1998 година, потоа присуствувала на Универзитетот во Северна Каролина во Чапел Хил. Во 2006 година, таа го добила својот магистер по ликовни уметности во творечко пишување во The New School.
Кариера
Хан ја напишала својата прва книга, романот за деца Шуг, додека била на факултет. „Шуг“ била објавена во 2006 година. Во ова дело станува збор Анемари Вилкокс, дванаесетгодишна девојка која се обидувала да се движи низ опасностите во средното училиште.