cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Православието во Естонија
Патот до автономија
Патријархот на Руската православна црква, Тихон, во 1920 година ја признал Естонската Апостолска Православна Црква како автономна во економските, административните и образовните грижи, и ја одобрил привремената автокефалија. Пред тоа, Советската Русија ја усвоила марксистичко-ленинистичката идеологија којашто како идеолошка цел ја елиминирала религијата и ја заменила со државен атеизам. Како одговор на тоа, патријархот Тихон го прогонил советското раководство во 1918 година, што довело до период на интензивен прогон на Руската православна црква. Во април 1922 година, Тихон бил затворен, а естонскиот свештеник изгубил контакт со Московската патријаршија. Во септември 1922 година Советот на Естонската апостолска православна црква поднел барање до Цариградскиот Патријарх да ја пренесе контролата на естонската црква од Руската православна црква кон Цариградската патријаршија. Во 1923 година Цариградската патријаршија издала црковен едикт според кој Естонската апостолска православна црква влегла под надлежност на Цариград и и бил доделен статус на автономијата, но не и целосна автокефалност.
Во 1935 година, црквата законски го регистрирала својот статут со државата под името Естонска апостолска православна црква. Ова имало важни законски последици подоцна.
Естонската црква останала под Цариградската патријаршија до Втората светска војна. Во тоа време, околу една петтина од вкупното естонско население биле православни христијани, вклучувајќи го и Константин Патс, првиот претседател на Естонија. Имло над 210.000 приврзаници (претежно етнички Естонци), тројца бискупи, 156 парохии, 131 свештеници, 19 ѓакони.
Советска окупација
Ова сепак траело краток период, бидејќи Нацистичка Германија ја нападнала Естонија во јули 1941 година, по кое следувал првиот раскол во историјата на Естонското Православие. Во 1942 година црквата ја прогласила својата автономија и односите со Цариградската патријаршија, но Епархијата Нарва, претежно населена со етнички Руси, ја продолжиле својата поврзаност со Руската православна црква.
Со текот на војната, Германија започнала да и губи своите позиции на Источниот Фронт. До почетокот на 1944 година, руската Црвена армија ги принудила на инвазивните германски трупи да се повлечат зад естонската граница. Околу 100.000 луѓе побегнале од Естонија во текот на овој период. Меѓу нив бил и митрополитот Александар, кој заедно со околу 20 свештеници ја основале Естонската Апостолска Православна Црква во прогонство во Стокхолм. Таму црквата во прогонство служела на околу 10.000 естонски православни христијани ширум светот.
И покрај жестокиот отпор при повлекувањето на германските сили и естонските националисти, Советскиот Сојуз ја потврдил контролата врз Естонија до есента 1944 година. Во 1945 година, Московската патријаршија ја распуштила ЕАПЦ, отфрлајќи го преостанатото свештенство и сите естонски заедници биле префрлени во една епархија во рамките на Руската православна црква.
Естонската православна црква останала поделена додека Естонија била дел од Советскиот Сојуз. Пред неговата смрт во 1953 година, митрополитот Александар основал заедница како егзархија под Цариградската патријаршија. Во Шведска во 1958 година бил основан синод за одржување на континуитетот на црквата во егзил, додека во Естонија црквата продолжила како епархија на Руската православна црква.
Естонска независност и реформи
На 20 август 1991 година, Естонија ја прогласила својата независност за време на распаѓањето на Советски Сојуз, враќајќи ја парламентарната влада пред 1940 година. Православната заедница повторно останала поделена, бидејќи некои сакале да останат под Московската патријаршија, додека други сакале да ја обноват автономната црква под надлежност на Цариградската патријаршија.
По прогласувањето на независност, Естонија започнала реформи за враќање на имотот експроприран од Советите за време на окупацијата. Но и овде проблемот бил повторно ист бидејќи се појавиле три „фракции“, онаа во прогонство, под Цариград или под Москва.
Во почетокот на 1993 година, естонскиот парламент го усвоил Законот за цркви и собранија, кој барал сите верски институции повторно да се регистрираат во Министерството за внатрешни работи. Во август истата година црквата во егзил го регистрирала статутот од 1935 година, што значело дека се смета себеси за продолжување на оригиналната Естонска Апостолска Православна Црква. Во ноември Московската Епархија се обидела да го регистрира истиот статут од 1935 година, но била одбиена. Како одговор на ова, епархијата започнала судски процес против ЕАПЦ, обидувајќи се да докаже дека таа, а не црквата во егзил, го задржала континуитетот на Естонската Апостолска Православна Црква за време на советската окупација. Судот ги отфрлил овие обвинувања, пресудувајќи дека црквата во егзил навистина била легитимен наследник на православната црква во постсоветската Естонија, со што ЕАПЦ станала единствениот правен наследник на сите имоти пред 1940 година.
Односите меѓу спротивставените патријаршии биле обновени три месеци подоцна, откако состаноците во Цирих го постигнале следниот договор: и двете цркви би можат да функционираат паралелно во Естонија, а на поединечните парохии и свештеници ќе им биде дозволено да одберат која јурисдикција ќе ја следат. Така бил одржан референдум, а мнозинството парохии (54 од 84, генерално по етнички линии) ја избрале ЕАПЦ, иако поголемиот дел од парохијаните ја поддржувале Московската патријаршија.
Руската епархија ја продолжила својата кампања за правно наследување до 2001 година, кога и биле отфрлилени повторно обидите за регистрирање на статутот од 1935 година, и наместо тоа, се обратила до Министерството за внатрешни работи за регистрација под името „Естонска православна црква на Московската патријаршија“, на кое ЕАПЦ изразила протест, велејќи дека е премногу слична со нејзиното име. Најпрвин, владата застанала на страната на ЕАПЦ, која наместо предложила имиња како „Руската православна црква во Естонија“ или „Епархијата на Руската православна црква“. Естонската деловна асоцијација наскоро лобирала во име на Московската патријаршија, бидејќи изјавите на руските власти ги навеле да веруваат дека поволната регистрација ќе доведе до намалени царински тарифи за естонско-руската трговија. Напорите успеале, а на 17 април 2002 година била регистрирана Руската епархија како Естонска Православна Црква - Московска патријаршија (ЕПЦ-МП). Сепак, ова не донесе ниту една од намалените очекувања за тарифите.
Црквата денес
Православната заедница во Естонија, која изнесува околу 13% од вкупното население, останува поделена, при што мнозинството верници (претежно етнички Руси) остануваат под надлежност на Москва. Од владиниот извештај во 2004 година, околу 20.000 верници (главно етнички Естонци) во 54 парохии се дел од Автономната црква, додека 150.000 верници во 30 парохии, заедно со монашката заедница Пухтица, се под Московската патријаршија.
Прашањата околу сопственоста на имотот најчесто се решаваат. Во 2002 година, ЕАПЦ се согласила да ја пренесе сопственоста на црквите што ги користи ЕПЦ-МП на државата, која пак требало да издаде 50-годинишен закуп на имотот на ЕПЦ-МП. За возврат, државата се согласила да ги реновира црквите на ЕАПЦ.
Грб на Србија
Грбот на Србија е официјалниот грб во државата кој е ист со грбот на српското семејство Обреновиќи. Грбот прво се усвоил во 1882 година, додека повторно бил усвоен во 2004 година. Големиот грб се состои од плашт каде се наоѓа штит на кој има бел двоглав орел со круна над штитот.
Службениот опис за големиот грб е:
„Големиот грб е црвен штит на кој, помеѓу два златни кринови во основата, се наоѓа двоглав сребрен орел, златен вооружен и со исти јазици и нозе, со црвен штит на градите на кој има сребрен српски крст. Штитот е крунисан со златна круна и е покриен со порфир везен со злато, украсен со златни рабници, извезени со златна плетенка со ист вид реси, поставен со хермелин и крунисан со златна круна.“
Додека описот за малиот грб е
„Малиот грб е црвен штит на кој, помеѓу два златни кринови во основата, се наоѓа двоглав сребрен орел, златен вооружен и со исти јазици и нозе, со црвен штит на градите на кој има сребро крст помеѓу четири идентични парчиња со кои се соочува вертикалниот зрак на крстот. Штитот е крунисан со златна круна.“
Глобочице (Брежице)
Глобочице (словенечки: Globočice) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Фудбалски куп на Македонија 1996-1997
Фудбалски куп на Македонија 1996–1997 - 5. издание на Македонскиот Куп.
Во ова издание првак бил Силекс.
Група 1
Победа ја освоила групата и напреднала во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Башкими, Охрид и Саса.
Група 2
Слога Југомагнат ја освоила групата и напреднала во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Пелистер, Рудар and Шкендија (Т).
Група 3
Силекс ја освоил групата и напреднал во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Балкан, Беласица ЕТА and Скопје.
Група 4
Македонија ја освоила групата и напреднала во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Брегалница, Тиквеш and Вардар.
Sources:
Полуфинале
Силекс and Слога Југомагнат победиле во двомечот и напреднале во финалето. Победа и Македонија биле елиминирани.
Sources:
Течна согласка
Течни согласки (ликвиди) се класа на согласки што ги опфаќа страничните и вевните (ротски) согласки.
Македонскиот јазик има три течни фонеми: две странични (л),  (љ) и една вевна  (р).
Во европските јазици
Многу европски јазици имаат една странична и една вевна фонема. Македонскиот и некои други како српскохрватскиот, грчкиот и италијанскиот имаат повеќе од две. Јазиците на Пиринејскиот Полуостров имаат по четири:, , и венечна трепетна согласка (освен португалскиот, каде четвртата е грлена трепетна или струјна согласка). Трети пак, како рускиот и ирскиот, разликуваат палатализирани (омекнати) странични–вевни парови од нивните непалатализирани (или веларизирани) пандани (на пр. (л-р и ль-рь) во рускиот).
Остатокот од светот
Во другите делови од светот, највеќе јазици имаат по две течни согласки, освен северноамериканските и австралиските јазици. Во Северна Америка, највеќето јазици немаат вевни гласови, но затоа имаат голем број на странични гласови – иако највеќето се попречни странични гласови, а не течни. Речиси сите австралиски јазици се многу богати со течни согласки - некои имаат дури по седум. These typically include dental, alveolar, retroflex and palatal laterals, and as many as three rhotics.
Од друга страна, постојат многу домородни јазици во Амазонската Долина и источна Северна Америка, како и неколку во Азија и АФрика, што воопшто немаат течни согласки. Полинезиските јазици имаат само по една, која може да биде странична или вевна.
Потекло на поимот
Граматичарот Дионисиј Тракиски (170 – 90 п.н.е.) ги опишал фонемите во старогрчкиот јазик како ὑγρος (хигрос = „влажни, течни“). Се смета дека ова се однесува на тоа што тие делуваат „лизгаво“ врз метарот во класичните стихови кога се јавуваат како втора буква во согласна група.
Михајло Пупин
Михајло Пупин (Идвор, 4 октомври 1858 - Њујорк, 12 март 1935) бил знаменит великан во областа на физиката и електрониката, научник и пронаоѓач од светски глас, кој дал особен придонес во областа на телекомуникациите, радиотехниката и радиологијата.
Бил професор по физика и математика на Колумбија во САД, го пронашол системот на повеќекратна фотографија и ги открил секундарните рендгенски зраци. Човештвото најмногу го задолжил со решението на проблемот на телеграфски и телефонски пренос на далечина. За своето автобиографско дело „Од имигрант до пронаоѓач“ посмртно ја добил Пулицеровата награда во 1924 година, како и многу други награди со светско значење за својата научна работа.
Животопис
Во родното место завршил oсновно училиште, а потоа 5 класа гимназија во Панчево на германски јазик, бидејќи тој крај се наоѓал под австроунгарска власт. Бунтовен, со немирен дух, поради учеството во демонстрациите против австроунгарските власти, бил принуден да ја напушти гимназијата во Панчево и по совет на својата мајка, заминал да се школува во Прага. Но тука, разочаран од наставниците и поради недостиг на материјални средства, на полугодието од седмиот клас, го напуштил училиштето и во 1874 година, преку Хамбург, кога имал само 20 години, заминал за Америка, во САД.
Во САД, Михајло Пупин 5 години работел како чувар на магацин, физички работник, како бојаџија на коли, молер, и како ложач во една фабрика за бисквити во Њујорк. Во исто време започнал да посетува и вечерно училиште, како подготовка за приемниот испит на колеџот Колумбија, што потоа есента 1879 година го положил со одличен успех. Дипломирал за 4 години како најдобар студент, примил американско државјанство, и како професор по уметност, пак продолжил да студира. Семејните корени му се од с.Вевчани.
Професионална кариера
Студирал првин со стипендија на студии по математика и теориска физика во Кембриџ, Англија. Потоа, откако добро ги проучил делото на Максвел, продолжил да студира физика во Берлин. Соработката со Херман Хелмхолц, кај него уште повеќе ги развила желбите и способностите за експериментирање. Под негово менторство докторирал со одличен успех, на тема „Осмотскиот притисок и неговиот однос кон слободната енергија“.
Како доктор на науки, во 1889 година Михајло Пупин се вратил во Њујорк и станал професор по математичка физика на Катедрата за електротехника и управник на Електротехничкиот институт на универзитетот Колумбија. Во таа лабораторија тој реализирал 25 извонредно значајни патенти, кои денес сè уште се фундаменти во соодветната технологија.
Од неговиот особено значен придонес во областа на физиката, доволно е ако се споменат само енциклопедиските единици именувани според неговото име, како што се Пупиновата теорија, Пупиновите калеми, пупинизацијата.
Признанија
Во текот на својот работен и животен век д-р Пупин добил многу почести, награди и признанија. Бил претседател на Американскиот институт на радиоинженерите и претседател на АИЕЕ (Американски институт на електроинженери), прв човек на Американската асоцијација за унапредување на науката и на Њујоршката академија на науки, како и член на Француската и на Српската академија на науки.
Сориско-харенгански јазик
Соријанско-харенганскиот Лејпонскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на островите Сори и Харенга во близина на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја. Зборовниот редослед во јазикот е подмет-прирок-предмет.
Михајло Пупин
Признанија
Во 1920 година го доби Едисоновиот медал на АИЕЕ за својата работа во математичката физика и нејзината примена во електричната трансмисија. Една сала во универзитетот во Колумбија и многу лаборатории во другите универзитети во САД го носат неговото име. Во негова чест на Месечината е именуван кратерот Пупин. Во 1946 година во тогашна Југославија е основан институтот за инженерство и технолошки истражувања „Михајло Пупин“.
Покрај разните одликувања, му биле доделени дури 18 почесни докторати на разни универзитети. Пупин бил член на повеќе академии на науки и претседател на Академијата на науките во Њујорк. Со светска слава се здобил и со неговото автобиографско дело „Од имигрант до пронаоѓач“ за која ја добил најугледната американска награда за книжевност, Пулицеровата награда. Во знак на признание на Михајло Пупин, голем број угледни институции во светот и на поранешните југословенски простори го носат неговото име.
Патенти
Пупин има објавено околу 70 технички статии и извештаи и 34 патенти.
Патенти објавени во САД
Пупин и Македонија
Семејните корени на Пупин се во село Нича, Москополе, денешна Албанија. Семејството, со јасно изразени влашки чувства, во потрага по подобар живот се преселило во Вевчани, а од таму повеќето членови од големото сточарско семејство, меѓу кои и неговите родители Константин и Олимпијада, заминале во банатското село Идвор во Србија. По смртта на неговата мајка, за време на неговиот престој во Германија, Михајло Пупин основал фондација која била наменета за помагање при школувањето на деца од Србија и Македонија. Таа фондација била наменета да го зачува споменот на неговата мајка.
Михајло Пупин имал особена љубов кон Македонија и Охрид, каде давал црковни ѕвона како поклони на охридските цркви, основал фонд за помош на сиромашното население и сл. Во 1913 година била основана фондацијата „Олимпијада Пупин“ во рамките Српската академија на науки и уметности, која давала помош при образованието на децата од Србија и Македонија. Во чест на Пупин, уште во 1930-те години една улица го носела неговото име. Според кажувањето на неговите потомци, тој ја афирмирал посебноста на Македонија и на македонскиот народ и се залагал за автономија на Македонија. Освен тоа, особено значајно било и неговото донаторство и добротворство во Македонија.
Во негова чест во Вевчани е отворен спомен-дом на Михајло Пупин. Семејната куќа на родот Пупин, изградена во средината на 19 век, е целосно обновена и сега е сместувачко-угостителски објект со музејска поставка за животот и делото на Пупин.
Мајкл Бредли
Мајкл Бредли (роден 31 јули 1987) — американски фудбалер, играч од средниот ред на Торонто и на американската репрезентација.
Ран живот
Бредли е роден во Принстон, Њу Џерси, син на Боб Бредли, тренер на фудбалскиот тим на Универзитетот Принстон. Додека неговиот татко бил тренер во Принстон, семејството живеело во Пенингтон.
Мајкл ги поминал своите тинејџерски години во Палатин, Илиноис, додека неговиот татко бил тренер на Чикаго Фајр во МЛС. Тој пораснал играјќи за Сокерс. Подоцна тој присуствувал и во машката репрезентација на САД за играчи под-17 години со престој во Брадентон, Флорида - објект посветен на обука на младата репрезентација до под-17 години - кој се одваивал во четири семестри, од 2002 до 2004 година.
Метростарс
Пред да замине во Брадентон, Бредли потпишал договор со Проџект-40 договор со МЛС, претворајќи се во професионалец на возраст од шеснаесет, и влегол во МЛС СуперДрафтот во 2004, каде што тој бил избран како 36-ти пик од страна на МетроСтарс, кој во тоа време бил воден од неговиот татко. Бредли неодиграл ниту една минута во својата rookie-сезона, пропуштaјќи голем број на натпревари поради повреда на стапалото, но затоа тој добил прилика да ги покаже квалитетите во 2005 година, одигрувајќи триесет од триесет и два натпревари за МетроСтарс. Само неколку недели откако неговиот татко бил отпуштен од позицијата тренер на клубот, тој го постигнал својот прв професионален гол во драматичната победа над Чивас САД на последниот ден од сезоната 2005, испраќајќи го својот тим во плејофите.
Херенвен
Во јануари 2006 година, Бредли станал најмладиот МЛС играч кој некогаш бил продаваден кога тој направил трансфер во холандскиот Херенвен за износ кој останува непознат. Неговиот прв старт за клубот дојде на 16 април 2006 година, во натпревар против Аз. Тој наишол на успех во почетокот, заработил четири старта во почетниот тим и му помогнал на клубот да дојде до посакуваната цел, место кое води во Купот на УЕФА по првата половина на сезоната. По пензионирањето на Пол Босвелт во сезоната 2006-07, Бредли го зазел местото на ветеранот во почетната постава на позицијата внатрешен играч во средниот ред. Бредли постигнал шеснаесет гола во Ередивизија и дваесет во сите натпреварувања во текот на сезоната 2007-08 сезона.
Во јануари 2008 година, Бредли го собори рекордот за најмногу постигнати голови во една сезона од американски фудбалер (во Европа), кој претходно бил во сопственост на Брајан Мекбрајд, кој постигнал девет голови за Фулам во Премиер лигата. На 26 јануари 2008 година, Бредли го проширил својот рекорд до осумнаесет, со шеснаесет лигашки голови.
Борусија Менхенгладбах
Во 2008 година тој потпишал пред-договор со Бирмингем Сити под услов тимот да остане во Премиерлигата, но откако тоа не се случува тој потпишал со германскиот Бундеслигаш Борусија Менхенгладбах. Тој дебитирал за тимот на 20 септември во поразот од Херта Берлин. Тој одиграл две и пол сезони во клубот и запишал 76 првенствени натпревари во кој постигнал 7 гола. Последните 6 месеци од договорот со клубот ги одработил на позајмица во англискиот Премиер лигаш, Астон Вила за кој одиграл само 3 натпревари.
Кјево Верона
На 31 август 2011 година Бредли потпишал за Серија А тимот Кјево. Дебитирал во Серија А на 18 септември, а за клубот одиграл 35 натпревари во кој постигнал еден гол, во победата над Катанија со 3-2. Тој бил наречен генералот од локалните навивачи на клубот.
Рома
На 16 јули 2012, Бредли и се приклучил на екипата на Рома, потпишувајќи четиригодишен договор за сума од 3.25 милиони евра плус половината од договорот на романецот Адријан Стоиан. Со тоа тој станал првиот американец кој заиграл за Рома во историјата на клубот.
Следната сезона го загубил местото во почетната постава поради доаѓањето во клубот на новиот тренер Руди Гарсија. Својот единствен гол за сезоната 2013-2014 го постигнал на 27 октомври во победата со 1-0 над Удинезе.
Торонто
на 9 јануари 2014, Рома го потврдила трансферот на Бредли во Торонто за 10 милиони долари (околу 7.35 милиони евра).
Вељко Антонијевиќ
Вељко Антонијевиќ (р. 28 мај 1992 година) е српски фудбалер од средниот ред кој моментално игра за ФК Динамо од Врање во Првата српска лига.
Сезона 2010-11
Вељко Антонијевиќ е роден во Рашка. Тој пристигнал во клубот Слога од Ваљево од локалниот клуб Бане. По игрите во младинските категории, тој го одиграл својот прв натпревар за првиот тим на Слога во сезоната 2010–11 во Српската лига Запад. На почетокот на сезоната можноста најчесто ја добивал како резервен играч од клупата, но подоцна, во втората полусезона, често ги започнувал натпреварите од почетокот. Во својата прва сениорска сезона, тој одиграл 19 лигашки натпревари и постигнал 1 гол. Против тимот на Црвена ѕвезда од Белград. во купот на Србија Антонијевиќ бил резервен играч и не влегол во игра.
Сезона 2011-12
За сезоната 2011–12, Антонијевиќ бил стандарден првотимец, го носел со дресот со број 8. На теренот играл по десната страна во средниот ред. До 19то коло бил стандарден, но подоцна се повредил. Поради повредата не играл до 25то коло. Во 25 коло настапил, но во 23та минута ја обновил повредата. 3 од вкупно 19 натпревари започнал од клупата, а 12 пати бил заменет во текот на натпреварите. Тој постигнал 2 гола, еден против тимот на Младеновац и другиот против екипата на Раднички од Сомбор, и двата на домашен терен.
Сезона 2012-13
Откако ја санирал повредата, Антонијевиќ ја започнал сезоната во првите 11 играчи. Подоцна повторно му се јавиле проблемите од истата повреда, па играл со променлив квалитет. Во натамошниот тек на сезоната често пати бил резервен играч и ја добивал минутажата од клупата. Тоа се случило од 18 коло па до 26 коло. Иако пропуштил подобар дел од сезоната, поради повреда, сепак одиграл 25 натпревари во кои придонел тимот да опстои во лигата. Во тој период клубот бил член на српската прва лига.
Сезона 2013-14
Повеќето играчи од претходната сезона го напуштиле клубот на Слога од Ваљево,и место во тимот обезбедиле играчи од градот Краљево и околината како и од младинскиот тим. Само мал дел биле поискусни играчи. Тренерот Вељко Доведан го вклучил Антонијевиќ во стартните 11 играачи. Тој зедно со соиграчите имале огромни заслуги за вкупно 7 победи во првата полусезона и нерешениот резултат против тимот на Војводина во купот. Вељко имал 28 лигашки настапи и тоа сите како стартер, а постигнал 2 гола. Еден од тие два гола бил оној директно од корнер, против екипата на БСК од Борча.
Сезона 2014-15
Првиот натпревар во сезоната 2014-15 Антонијевиќ го пропуштил поради суспензија од жолти картони. Започнувајќи од вториот натпревар, против клубот на Бачка од Бачка Паланка, ги одиграл сите 14 натпревари, до крајот на првата полусезона. Тој постигнал 1 гол против тимот на Бачка, од директен слободен удар на домашен терен. Овој натпревар тимот на Слога го загубила со резултат од 1:4. Како еден од најискусните играчи во тимот сменил многу позиции на теренот. Тој играл на својата почетна позиција како десен играч од средниот ред, но играл и како десен бек, или како централен и офанзивен играч за врска. По завршувањето на договорот и по завршувањето на првата полусезона го напуштил клубот на Слога.
Јагодина
Антонијевиќ потпишал со клубот на Јагодина во јануари 2015 година. Главно натпреварите ги минувал на клупата за резервни играчи, но дебитирал во Јелен Суперлигата играјќи во 29 коло од првенството, против тимот на Раднички од Крагуевац. Тој бил заменет од клупата на натпревар против ОФК Београд, иако постигнал гол на тој натпревар. По една година помината во тимот на Јагодина, Антонијевиќ го раскинал договорот и го напуштил клубот во јануари 2016 година.
Авторегресивен процес
Авторегресивниот процес е модел кој ја покажува зависноста на вредностите на временската низа од своите минати вредности и е надополнување на идејата на регресијата за моделирање на линеарната зависност помеѓу две променливи. Моделот на простата регресија го објаснува развојот на променливата y со помош на друга променлива x, како линеарна функција:
y= b0 + b1x + e
Каде што b0  и b1 се константи коишто треба да се определат, а e претставува случајна променлива која следи нормален распоред со средина која е еднаква на нула и константна варијанса. Ако во моделот се направи замена и тоа наместо y се користи yt и наместо x се користи yt-1, се добива нов модел на зависност кој се нарекува авторегресивен модел од прв ред.
Авторегресивен процес од прв ред
yt = ф0 + ф1yt-1 + et
каде што ф0 и ф1 се константи, а et е процес на бел шум кој следи нормален распоред со средина еднаква на нула и варијанса δ2e. Формулата покажува дека во AR(1) процесот однесувањето на yt во најголема мера зависи од нејзината вредност во претходниот период. Промеливите et го претставуваат ефектот на факторите што не се вклучени во процесот (различни од yt-1) врз yt .. Тие се нарекуваат случајни шокови. Случајниот шок е вредноста за која се претпоставува дека случајно е избрана од нормален распоред со средина еднаква на нула и варијанса која е иста за секој временски период t. Дополнително, се претпоставува и дека случајните шокови e1, e2, e3 … од различни временски периоди се статистички независни меѓу себе. Во литературата случајните шокови може да се сретнат и под името иновации, бидејќи ја претставуваат новата информација која се додава на процесот во секоја временска точка. Очекувана вредност на AR(1) процесот е:
Ε(yt) = µ = ϕ0 /1-ϕ1
Овој резултат има две импликации за yt. Прво, средината на yt постои ако ф1 ≠ 1. Второ, средината на yт е нула ако и само ако ф0 = 0. Затоа кај стационарен AR(1) процес, Константата ф0 е поврзана со просечната вредност на yt и ф0 = 0, што значи Ε(yt ) = 0. Варијанса на AR(1) процесот, поради претпоставка за стационарност (константна варијанса) var (yt) = var (yt-1), следува:
var (yt) = δ2 e/1-ф21
Од изразот за варијансата AR(1) процесот, следува дека ф21 < 1. Барањето    ф21 < 1 доаѓа од фактот што варијансата на случајна променлива треба да биде ненегативна. Дополнително, -1 < ф1 < 1 е неопходен у слов AR(1) процесот да биде стационарен. Ако |ф1| > 1, тогаш yt ќе има тенденција од период во период сè повеќе да се зголемува и серијата ќе биде експлозивна. Информацијата за линеарната зависност меѓу променливите на временската низа е содржана во функцијата Автоковаријанса.
yk = ф1yk-1
Бидејќи p0 = 1 може да се заклучи дека
pk = фk1
Од овој израз произлегува дека функцијата на автокорелација на AR(1) процесот опаѓа експоненцијално со стапка ф1, и притоа нејзината вредност p0 = 1. Дополнително, ако параметарот ф1 е позитивен, линеарната зависност на сегашните од минатите вредности (pk) е постојано позитивна ( и притоа екпоненцијално опаѓа), додека  ако параметарот ф1 е негативен, pk е позитивна за парните вредности на k, односно негативна за непарните вредности на k.
Авторегресивен процес од втор ред
Авторегресивен процес од втор ред или AR(2) процесот претпоставува дека yt е линеарно зависна не само од yt-1, туку и од yt-2. Неговиот математички израз е:
yt = ф0 + ф1yt-1 + ф2yt-2 + et
Очекуваната вредност на AR(2) процесот е:
E(yt) = µ = ф0/1-ф1-ф2
yk = ф1yk-1 + ф2yk-2, за k > 0
var(yt) = y0 = (1-ф2)δ2e/(1+ф2)(1-ф1-ф2)(1+ф1-ф2)
Може да биде докажано дека вредностите на параметрите кои го прават AR(2) процесот стационарен (со варијанса секогаш позитивна) се тие кои се вклучени во областа:
-1<Ф<1, ф1+ф2<1 и ф2-ф1<1.
Со делење на равенката за автоковаријанса со var(yt) се добива функцијата на автокорелација на процесот:
1) Двата карактеристични корени G1 и G2 се реални броеви. Во овој случај опаѓањето на pк претставува збир на две експоненцијални опаѓања. Ова значи дека AR(2) процесот може да се разгледа како еден AR(1) процес кој опстојува над друг AR(1) процес. Обликот на функцијата на автокорелација зависи од тоа дали G1 и G2 имаат исти или слични знаци.
2) Двата карактеристични корени, G1 и G2 се комплексни броеви. Во овој случај функцијата на автокорелација опаѓа синусоидно.
Општ авторегресивен процес
Општ авторегресивен процес е оној каде што тековната вредност на променливата y зависи само од вредностите што ги имала  во претходните периоди плус иновациите на моделот (et). Авторегресивниот процес од p-ти ред, се означува AR(p), математички се претставува со:
'''yt = ф0 + ф1yt-1 + ф2yt-2 + ... + фpyt-p + et'''
каде што фi(i = 0,1,...,p) се константи, а et е процес на бел шум со средина еднаква на нула и варијанса δ2e. Карактеристично равенство на AR(p) процесот е :
фp(L) = 0
Ова равенство има p решенија: G1-¹,...,Gp-¹, и притоа коефициентите Gi се фактори (карактеристични корени) на карактеристичното равенство. AR(p) процесот е стационарен ако |Gi| < 1, за секое i. Функцијата на автокорелација на AR(p) процесот е следната:
'''pk = ф1pk-1 + ... + фpPk-p,    за к > 0'''
Коефициентите на автокорелација го задоволуваат истото равенство како и процесот:
фp(L)pk = 0,                k > 0
Решението на оваа равенка е:
pk = ΣAiGik
каде што Ai се константи кои треба да бидат определени од почетните состојби, а Gi се фактори на карактеристичното равенство, кои како што е веќе кажано, мораат во апсолутна вредност да бидат помали од 1 за процесот да биде стационарен. Како доказ за ова  тврдење може да послужи условот |pk| < 1, кој бара ниту еден Gi да не биде поголем од 1, бидејќи во тој случај со зголемувањето на k изразот Gik ќе се зголемува без ограничување. Дополнително, процесот да биде стационарен Gi не може да биде ниту 1, бидејќи во тој случај со зголемувањето на k изразот Gi^k нема да се намалува и коефициентите pk нема да тежнеат кон нула. Еден AR(p) процес да биде стационарен, коефициентите наавтокорелација треба геометриски да опаѓаат до нула. Ако во равенството за автокорелација се замени k=1,...,p, се добива систем со p равенства кој се нарекува Јул-Вокер систем:
'''p1 = ф1 + ф2p1 + ... +Фppp-1'''
'''p2 = ф1p1 + Ф2 + ... +фppp-2''' .  .   . '''pp = ф1pp-1 + ф2pp-2 + ... + фp'''
Овој систем се користи за да се пресметаат коефициентите на автокорелација од параметрите на процесот. Според теоремата за декомпозиција на Волд секоја стационарна  серија може да биде прикажана како збир на два дела, односно два неповрзани модели: детерминистички и стохастички. Детерминистичкиот дел одговара на просечната вредност на моделот, додека стохаститчкиот дел е еден MA модел. Поради тоа AR(p) процесот чија средина е еднаква нанула може да се претстави како модел на подвижни  средини од бесконечен ред. Веќе е покажано дека AR(1) и AR(2) процесите, кога се напишани во форма на девијации од средината, може да се претстават како MA процеси. AR(p) процесот претставен како збир на иновациите, односно во облик на МА го има следниот математички израз:
Удвоени согласки во македонскиот јазик
Удвоените согласки во македонскиот јазик се две согласки едноподруго во префиксирани зборови, во членувани именки, како и во формите за суперлатив.
Авторегресивен процес
Општ авторегресивен процес
MA обликот на AR(p) процесот запишан без користење на операторот на временското заостанување е следниот:
Удвоени согласки во македонскиот јазик
Како удвоени се јавуваат: т, д, с, з, ј, л, м, в и р.
Авторегресивен процес
Општ авторегресивен процес
'''ỹt = et + Ψet-1 + Ψet-2+ ... = Σ Ψiet-1'''
Удвоени согласки во македонскиот јазик
Удвоени т и д
Согласките т и д се пишуваат удвоено во префиксирани зборови кога основниот збор почнува со т или д, а пред него стојат претставките од-, под- и над-.
Авторегресивен процес
Општ авторегресивен процес
Важноста на теоремата на декомпозиција на Волд најдобро се гледа од претходното равенство. AR(p) процесот е претставен како збир на иновациите, односно збир на стационарните процеси. Теоремата гарантира дека секој стационарен процес може да се претстави како линеарна функција. Коефициентите на автокорелација, pk, и коефициентите на MA структурата не се идентични.
Удвоени согласки во македонскиот јазик
Удвоени т и д
Согласката т се пишува удвоено и во членуваната форма кај именките од женски род на -т.
Исто така две т се пишуваат и во членуваната форма на простите броеви, како и бројните придавки образувани од броеви што завршуваат на -т.
Авторегресивен процес
Функција на парцијалната автокорелација
'''yt = pk1yt-1 + pk2yt-2 + ... + pkkyt-k + et'''
Коефициентите на парцијалната автокорелација за AR процесите се следните:
Удвоени согласки во македонскиот јазик
Удвоени т и д
На истиот начин се пишуваат и бројните форми со значење на дропка.
Авторегресивен процес
Функција на парцијалната автокорелација
AR(1) процес: p11 = p1 = ф1, a pkk = 0 за k > 1 AR(2) процес: p11 = p1 = ф1/1-ф2, p22 = p2-p21/1-p21 = ф2, а pkk  = 0 за k > 2 AR(p) процес: p11 = p1, p22 ≠ 0,..., ppp ≠ 0 а pkk = 0 za к > p. Може да се заклучи дека коефициентите на парцијална автокорелација се еднакви на нула за временско заостанување поголемо од редот на авторегресивниот процес. Во случајот на AR(1) процесот, само коефициентот на парцијална автоткорелација за временското заостанување од 1 е поголем од 0, додека сите останати коефициенти се пеомали од 0. Во случајот на AR(2) процесот, само коефициентите на парцијална автокорелација за временски заостанувањаа од 1 и 2 се поголеми од 0, а сите останати коефициенти се помали од 0. Дополнително, кај AR(p) процесот последниот коефициент на парцијална автокорелација ppp е еднаков на последниот авторегресивен коефициент фp. Ова е полезно својство кое се користи во постапката на идентификација на соодветниот AR модел. Функцијата на парцијална автокорелација на примерокот се пресметува со помош на Дурбиновата рекурзивна формула:
pkk = pk - Σ pk-1,jpk-j/1 - Σ pk-1,jpj; pkj = pk-1,j-pkkpk-1,k-j; j = 1,2,..., k-1.
Удвоени согласки во македонскиот јазик
Удвоени с и з
Согласките с и з се пишуваат удвоено во префиксирани зборови кога основниот збор почнува со с или з, а претставката е: из-, без- или раз-.
Удвоено м
Удвоено м се пишува во бројните форми за лица.
Удвоено ј
Удвоено ј се пишува во суперлативот од придавки што започнуваат со ј.
Удвоено в
Удвоено в се пишува во случај кога имаме префиксиран збор кој почнува со в, а претставката завршува со в.
Удвоено п
Удвоено п се пишува во зборот: супполарен.
Удвоено р
Удвоено р се пишува во странски сложени зборови.
Келнска катедрала
Изградбата на Келнската катедрала започнала во 1248 г. и траела, со прекини, до целосното завршување во 1880 г. Долга е 144,5 м долга, висока е 86,5 м, а кулите достигнуваат висина од 157 м. Катедралата е една од најголемите цркви во светот и најголемата готска црква во Северна Европа. Четири години, 1880-84, таа била највисоката градба во светот, до завршувањето на Вашингтоновиот споменик. Ги има вторите највисоки црковни куполи, единствено помали од единствената купола на Улмската катедрала, завршени 10 години подоцна во 1890. Поради нејзините огромни двојни куполи ја има најголемата фасада на една црква во светот. Хорот на катедралата, мерен помеѓу столбовите, исто така ја држи разликата на најголемиот сооднос на висина-ширина на некоја средновековна црква (3,6:1), надминувајќи ја дури и катедрала во Бове, која има малку повисок свод.
Средновековните градители на Келн планирале голема градба како куќа на реликвијарор на Светите три крала и да се вклопува како место на богослужба за царот на Светото Римско Царство. И покрај тоа што е оставена недовршена за време на средновековниот период, Келнската катедрала на крајот станала единствено „ремек-дело на исклучителната внатрешна вредност“ и „моќно сведоштво на силата и упорноста на христијанското верување во средновековна и современа Европа“.
Античко време
Кога сегашната Келнска катедрала била започната во 1248, местото била зафатено со неколку претходни градби, најраната од нив можеби била складиште за жито, најверојатно наследена од римски храма изграден од Меркуриус Августус. Од четвртиот век, местото било зафатено со христијански згради, вклучувајќи и квадратна градба позната како „најстарата катедрала“ и нарачана од Матернус, првиот Келнски архиепископ. Крстилницата од 6-от век се наоѓала на источниот крај на Катедралата. Крстилницата била уништена за изградба на старата катедрала во 9-от век. Сега, единствено урнатините на крстилницата останале. Втората црква, т.н. „Стара катедрала“, била завршена во 818. Оваа изгорела на 10 април 1248 година.
Почеток на средниот век
Во 1164, Келнскиот архиепископ Рајналд фон Дасел се стекнува со моштите на Светите три крала, кои биле земени од базиликата Санто Еусторџио, Милано, Италија од светиот римски цар, Фридрих I Барбароса. (Делови од моштите подоцна биле вратени во Милано.) Моштите имаат големо верско значење и можат да се сметаат за големиот број на аџиите од целиот христијански свет. Важно е за свештенството дека тие се добро заштитени. Загубата на старата петокорабна катедрала предизвика изработување на програма за изградба во новиот стил на готската архитектура, особено забележлив на француската катедрала од Амјен.
Некои работи продолжија со прекини на градбата на наосот помеѓу западниот крај и источниот крак, но во текот на 16-от век овие работи прекинале.
Завршувањето во 19-от век
Со замената на романтичниот ентузијазам за средниот век и поттикнати од среќното откривање на првичниот план за фасадат, било одлучено со дозвола на протестантскиот пруски суд, да се доврши катедралата. Тоа било постигнато со граѓанскиот напор; Здружението за катедралата], основано во 1842, собрале две третини од огромните трошоци (над 1 милијарди долари во денешни пари), додека пруската држава ги испорача останатата една третина. Државата го виде тоа како начин да ги подобри нејзините врски со големиот број на католички субјекти уште од 1815.
Работите продолжиле во 1842 по првичниот дизајн на преживеаните средновековни планови и нацрти, но користење на повеќе современи градежни техники, вклучувајќи ги железните носачи на покривот. Наосот бил завршен и кулите биле додадени. Ѕвоната биле поставени во 1870-тите.
Завршувањето на германската најголема катедрала било прославено како национален празник на 14 август 1880, 632 години откако изградбата почнала. На прославата присуствувал и императорот Вилхелм I.
Втора светска војна и повоената историја
Катедралата претрпела седумдесет удари при воздушните напади во текот на Втората светска војна. Но, не се урнала и останала да стои над инаку срамнетиот град. Големите двојни куполи биле користени како лесно препознатливи навигациски знаменитости при сојузничките бомбардирања длабоко во Германија во доцните години на војната, што можеби е и причина поради што катедралата не е уништена. Американските војници во јуни 1945 година ја користеле катедралата како опсег на пукање.
Поправките на зградата биле завршени во 1956. Во основата на северозападната кула, итна поправка била извршена во 1944 со тули од лош квалитет земени од соседните воени руини, видливи до 2005, како потсетник на Војната, но тогаш било одлучено да се реконструира овој дел, според својот првобитен изград. Дополнување на тулите може да се види на сликата од десно.
Некои поправки и одржувања постојано се вршат на некои делови од зградата, која скоро никогаш целосно не е ослободена од скелиња, бидејќи ветерето, дождот и загадувањето полека ги јадат камењата. Dombauhütte, која била формирана со цел да се изгради и поправа катедралата, било кажано да се вработат најдобрите мајстори на камења во Рајнската област. Тоа е позната шега во Келн, во која водачот на Dombauhütte, Dombaumeister (мајсторот градител на катедралата), треба да е Католик и ослободен од вртоглавица. Моментална, Dombaumeisterin е Барбара Шок-Вернер. Половина од трошоците за поправки и одржување сè уште се на товар на Dombauverein.
На 25 август 2008, катедралата добила нов витраж на јужниот трансептички прозорец. Со 113 квадратни метри стакло, прозорецот бил создаден од германскиот уметник Герхард Рихтер. Тој е составен од 11.500 делови со идентична големина на обоено стакло слични на пикселите, случајно организирани од компјутер, кои создаваат шарен „тепих“. Од губењето на првичниот прозорец во Втората светска војна, просторот бил привремени исполнет со обично стакло. Архиепископот на катедралата, кардиналот Јоаким Мајснер, кој повеќе обожувал фигуративен опис на католичките маченици на 20-от век за самиот прозорец, не присуствувал на отворањето.
Светско културно наследство
Како светско културно наследство и нејзината удобна позиција на туристичките рути, Келнската катедрала е главна туристичка атракција меѓу посетители, вклучувајќи ги и оние кои патуваат таму како христијанско поклонение.
На 18 август 2005, папата Бенедикт Шеснаесетти ја посетил катедралата во текот на неговата апостолска посета на Германија, како дел од манифестацијата светскиот ден на младите 2005. Се очекува околу еден милион верници да ја посетат катедралата во текот на овој настан. Исто така, како дел од настаните по повод Светскиот ден на младите, Келнската катедрала била домаќин на телевизискиот гала-настан на Missa Solemnis на Бетовен, во изведба на Кралскиот филхармониски оркестар и Лондонскиот филхармониски хор под дирегентската палка на сер Џилберт Левин.
Архитектура
Дизајнот на Келнската катедрала била тесно заснована на катедралата од Амјен во однос на основниот план, стилот, како и ширината и висина на централниот наос. Планот е во обликот на христијанскиот крст, како што е вообичаено кај готските катедрали. Има две патеки на секоја страна, кои даваат поддршка на највисоките готски сводови во светот, високи речиси како несреќната катедрала во Бове, многу од нив пропаднати. Источниот крај има едноставно шеталиште, додека втората патека содржу седум капели.
Внатрешно, средновековниот хор е повеќе различен и помалку механичен во неговите детали, отколку во зградата на 19-от век. Тој претставува француски стил на уредување на многу високата аркада, деликатна тесна галерија и со спојување на прозорците нагоре има бројни детали. Прозорците се високи и содржат некои стари делови на старо фигуративно стакло во долните делови. Целата е обединета со високи отвори, кои се движат од падот, па сè до сводот.
Хорот има задржани голем број првични делови, вклучувајќи ги преплетените прегради. Големата камена скулптура на Свети Кристофер гледа надолу кон местото, каде бил поранешниот влез на катедралата, пред нејзиното завршување во доцниот 19 век.
Наосот е зајакнат со витражни прозорци од 19-от век, вклучувајќи и збир од пет на јужната страна, наречени „Bayernfenster“ (Баварски прозорци), кои се добиени на подарок од Лудвиг I Баварски, збир на важни претставници во сликарството во Германија во тоа време.
Однадвор, особено од далечина, на зградата доминираат нејзините огромни куполи кои се целосно германски во нивниот карактер, кои биле урнек на оние од Улм, Виена и Регенсбург.
Богатства
Едно од богатствата на катедралата е високиот олтар, кој бил направен во 1322. Направен е од црн мермер, со солидна плоча од 15 метри до врвот. Предната страна и страните се помешани со бел мермер, на кои се поставени фигурите, со крунисувањето на Богородица во центарот.
Најславното уметничко дело во катедралата е Ковчегот на Светите три крала, голем златен саркофаг, кој потекнува од 13-от век и најголемиот на Западот. Традиционално се верува дека содржи делови од Светите три крала, чии коски и 2000-годишни алишта биле откриени при отворањето на ковчегот во 1864.
Во близина на ризницата е Геро-крстот, големо распетие врежано во дабови и со трага од боја и позлатено. Се верува дека е осветена околу 960 година од архиепископот Геро, најстарото големо распетие северно од Алпите и најраната скулптура северна скулптура од средновековниот период.