cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канцелариско работење
Канцелариските работи можат да се сфатат во потесна и во поширока смисла. Во потесна смисла тоа ги опфаќа работите во врска со примањето, прегледувањето, распоредувањето и доставувањето на актите за работа, нивна административно техничка обработка, враќање на решените предмети, класификација и разредување на актите и нивно одложување од писарница во архива. Во поширока смисла КР ја опфаќа административно техничката работа кај имателите: организирање, состаноци, служба за дежурство, организација на работата со странки, водење на стручна библиотека, организирани службени патувања, заверка на пописи, преписи и ракописи, административно техничко подготвување и изготвување на актите, чување и ракување со печати и штембили и сл.
Од равилното функционирање на КР зависи извршувањето на основната дејност на имателот. Оваа функција ќе се оствари доколку таа е организирана на современ начин со примена на современи канцелариски средства за работа и за организација на работата која ќе овозможи остварување на неговите начела на работа. Начелата на КР претставуваат насоки за работа на вработените во канцелариите. Поважни начела врз кои е засновано КР се следниве: начело за единственост, начело за точност, начело за експедитивност, начело на еднообразност, начело на единственост и економичност, начело на прегледност и др.
Покрај општото образование треба и стручно да бидат оспособени преку познавање на прописите од делокругот на работното место, да ги познаваат основите на кореспонденција, работа со компјутери, статистика, системи на класификација, рационално да ги користат средствата за интернет, да ги водат сите видови евиденции, да ја познаваат организацијата на имателот. Усовршувањата можат да бидат по пат на самообразование, семинари, курсеви, обуки. Некои особини се вродени, некои се стекнати, некои се учат: вредни, снаодливи, самодисциплинирани, експедитивни, сигурни, точни, пристојни, совесни, објективни и чесни. Во КР под странка се подразбира лице кое се појавува пред некоја организација, институција било писмено или усно, со покана или самоиницијативно, по лично барање или по барање на друг за извршување на определена работа. Странка може да биде физичко или правно лице како барател или молител, разни соработници, членови на комисии, здруженија на граѓани, невладини организации. Службите или работните единици кои работат со странки треба да бидат сместени во приземни простории или во непосредна близина на влезот од зградата заради полесно ориентирање на странките. Средствата се мошне значаен момент за извршување на канцелариските работи и задачи. Неопходна е стандардизација на средствата и методите за работа, а тоа значи тие да се сведат на еден тип. Треба да се набавува стандардизирана опрема, мебел, апарати, уреди и др. Средствата за работа како имот на имателот треба да се заштитат од кражби, оштетувања за да може да се продолжи векот на траењето, да се одржуваат чистат и чуваат, а тоа знали да се има добар домаќински однос кон нив. Во средствата за работа спаѓаат канцелариите или административните згради и простории, мебелот и опремата, средствата за евиденција, канцеларискиот материјал, средствата за официјализирање на актите, средствата за комуникација, информатичките средства за работа, канцелариската механизација и др.
Рашка (Пекљани)
Рашка — археолошко наоѓалиште кај виничкото село Пекљани. Претставува рударска населба римско време.
Во атарот на селото, на поголема површина се среќаваат фрагменти од керамички садови и згура. Во 1977 г. се откриени златоносни рударски галерии.
Се работи за експлоатација на златоносен материјал преку хоризонтални галерии во наносните речни насипи.
Манометар
Манометар (француски manomètre, според грчкиот μανός : тенок, редок) — мерен инструмент за мерење на притисокот на гасови, пареи или течности. Во зависност од намената, се користат и други имиња: вакуумметар се користи за мерење на ниски притисоци, барометар за мерење на атмосферскиот притисок, диференцијален манометар за мерење на разликите во притисокот, итн. Првото познато мерење на притисокот било извршено во 1643 година. Е. Торичели, исто така, открил дека атмосферската обвивка ја држи Земјата под притисок толку колку што притиска живин столб висок 760 mm на еднаква површина.
Манометрите може да се поделат во три групи, во зависност од сетилникот за притисок: хидраулични, механички и електрични манометри и секоја од овие групи вклучува голем број различни дизајни. Хидрауличните сетилници за притисок се најточни и најстабилни, иако не се толку погодни за употреба како механичките. Хидрауличните манометри се обично цевки свиткани во форма на буквата U (U-манометар), исполнети со течност (на пример, жива, вода, минерално масло, алкохол ). Мерењето се врши со доведување на различни притисоци на отворите на цевките. Силите кои дејствуваат на површината на течноста во левиот и десниот крак се разликуваат и затоа течноста се движи во насока на помал притисок додека колоната на течност формирана од разликата во нивоата на течноста во краците со нејзината тежина не воспостави рамнотежа на силите. Висината на овој столб ја мери разликата во притисоците што се доведуваат на отворите на цевките. Сетилниците за механички притисок работат врз основа на зависноста помеѓу еластичната изобличување на специјално дизајнираните сетилници и притисокот. Најчесто се користат во индустриски мерења и во контролни кола. Сетилниците за електричен притисок речиси исклучиво се користат за мерење на многу ниски или многу високи притисоци.
Во медицината, со манометри се мерат одредени органски функции и состојби кои се важни во дијагнозата на некои болести. Мерењето на систолниот и дијастолниот притисок е важно во дијагнозата на артериската хипертензија, мерењето на интраокуларниот притисок е важно за дијагноза на глауком и др.
Поделба на манометрите
Манометарот може да биде:
U-цевка
U-цевката е наједноставниот вакуумметар, тој е цевка во облик на U наполнета со жива, налик на хидрауличен манометар, освен што отворениот крај на цевката не е изложен на атмосферски притисок, туку на притисокот во садот во кој се одредува вакуумот.
Меклеодов вакуумметар
Меклеодовиот вакуумметар (1874) се заснова на мерење на нивото на жива, но кај него со натпритисокот се компензира порастот на нивото на жива предизвикан од потпритисокот (вакуумот).
Бурдонов вакуумметар
Бурдоновиот вакуумметар во основа е анероид поврзан со вакуумски сад.
Пираниев вакуумметар
Пираневиот вакуумметар (1906) е вид на вакуумметар со одведување на топлина. Се користи за мерење притисок до 0,1 Pa. Се заснова на тенка жица (најчесто платина) поврзана со Витстонов мост или друго коло за одредување на електричен отпор. При низок притисок, кога средниот слободен пат на честичките станува еднаква или поголема од пречникот на цевката во која се наоѓа жицата, дисипацијата на топлина од жицата станува пропорционална на топлинската спроводливост на гасот, која е пропорционална на нејзиниот притисок.
Пенингов вакуумметар
Пенинговиот вакуумметар (1937) е уред со таканаречена ладна катода и го мери тлеечкото празнење во меѓукатодниот простор што го поддржува магнетното поле. Појавата на празнењето зависи од притисокот и јачината на магнетното поле, така што промените во магнетното поле и регистрацијата на празнењето може да измерат притисоци до 10 –4 Pa.
Триоден вакуумметар
Триодниот вакуумметар со жека катода во основа е триода поврзана отвор поврзан со вакумски сад. Електроните што се испуштаат од филаментот се привлекуваат од мрежата со повисоки потенцијали, а по минување низ мрежата електроните влегуваат во обратното електрично поле, што предизвикува нив да вибрираат и да се судрат со молекулите на гасот и да јонизираат. Позитивните гасни јони заробени на негативно наелектризиран колектор генерираат мала електрична струја пропорционална на количината на честички гас. Мерниот опсег на овој вакуумметар е од 10 -1 до 10 -6 Pa.
Бајард-Алпертов јонизациски вакуумметар
Бајард-Алпертовиот јонизирачки вакуумметар е во основа триоден вакуумски мерач во кој колекторот на јони е тенка жица во спирална решетка. Во зависност од финоста на структурата, овој вакуумномер може да мери притисоци до 10-10 Pa.
Волфсберг
Волфсберг може да се однесува на следниве места:
Список на државни водачи во 276 година
Ова е список на државни водачи во 76 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ефект на стаклена градина
Ефектот на стаклена градина е природна појава што ја загрева Земјата до околу 33 °С. Тој е предизвикан од стакленичките гасови во атмосферата, а во моментов овој природен ефект е засилен од човековото делување преку ослободување дополнителни стакленички гасови во атмосферата.
Вовед
Сонцето зрачи неизмерно количество енергија преку широк спектар на бранови должини. Најголем дел од енергијата од Сонцето е концентрирана во видливиот и блиску-видливите делови од спектарот. 43% од вкупната емитувана енергија од Сонцето се наоѓа во видливиот дел од спектарот, а од 7 до 8% од вкупната емитувана енергија од Сонцето се наоѓа пониско од видливиот спектар каде брановата должина се намалува. Што е помала брановата должина на светлината, толку повеќе енергија содржи. Ултравиолетовото зрачење, кое има многу мала бранова должина содржи многу повеќе енергија, и е способно да раздели стабилни биолошки молекули, како и да предизвика изгореници и рак на кожата. Останатите од 49 до 50% од вкупната емитувана енергија се наоѓаат над видливиот дел на спектарот, кои се наоѓаат во инфрацрвеното зрачење. Најразлични компоненти од Земјината атмосфера ги апсорбираат ултравиолетовото и инфрацрвеното зрачење. Единствено што останува е видливата светлина која продира низ Земјината атмосфера. Апсорбирана од земјата, океаните и растителноста на површината, видливата светлина се трансформира во топлина и зрачи во форма на невидливо инфрацрвено зрачење враќајќи се наназад кон Земјината атмосфера.
Важност
Ефектот на стаклена градина е многу важен за животот на планетата. Без него Земјата не би била доволно топла за да може на неа да се живее. Средната температура на површината на Земјата денес е околу 15 С степени, а доколку не би бил ефектот на стаклена градина средната температура на Земјината површина би била околу -18 С, односно не би имало живот на планетата. Затоа луѓето во минатото сметале дека овој ефект е многу важен за Земјата.
Но никој не претпоставил дека овој ефект може да биде и опасен доколу присуството на гасовите на стаклената градина се зголеми. Што поголемото присуство на гасовите на стаклената градина во атмосферата доведува до т.н. засилен ефект на стаклена градина што веќе станува опасност за животот на планетата. Дури и малите покачувања на температурата можат да бидат многу опасни, не само за човекот туку и за сите останати живи оргамизми. Овој ефект за првпат бил откриен од страна на Џозеф Фуриер во 1824 година.
Последици
Некои земји ќе имаат многу потопла клима. Климата ќе биде разновидна, од средоземна клима во летните периоди, па сè до сибирските студови во зимата. Со потоплата клима жешките земји, како во Африка, ќе станат неодржливи за живот. Ќе се формираат повеќе пустини поради недостатокот на водата. Животните и растенијата кои бараат поладна клима ќе исчезнат. Многу од замрзнатите површини од Арктикот и Антарктикот ќе се одмрзнат што ќе доведе до подигнување на нивото на водата. Пожарите ќе бидат честа појава. Исто така ќе доведе до сè поголемо појавување на торнадата, цунамите, кои ќе бидат со појак интензитет итн.
Сè додека индустријализираните земји употребуваат енергија и земјите во развој ја зголемуваат потрошувачката на фосилните горива, концентрацијата на гасовите на стаклената градина ќе продолжи да расте. Истражувачите предвидуваат дека температурите ќе се зголемат околу 2 до 10 степени Фаренхајтови до крајот на 21 век. Но уште понесигурно е што ова значи за Земјата?
IC 112
IC 112 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ефект на стаклена градина
Последици
Некои модели за климата, предвидуваат мали промени. Другите сметаат дека нивото на морињата ќе се зголеми кое ќе поплави различни региони околу светот. Климатските модели ќе се променат што ќе доведе до почеста појава на урагани. Жестоки суши ќе бидат почести во потоплите региони. Животните неспособни да се адаптираат на променливите услови ќе се соочат со исчезнување.
IC 112
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 112 се споменува и како ESO 358-65, MCG -6-9-32, AM 0345-335, FCC 315, IRAS 03451-3351.
Ефект на стаклена градина
Глобално затоплување
За 2,5 милиони години, Земјината клима се променила кружејќи од ледени ери, па сè до потопли периоди. Но во последниот век, температурите на Земјата пораснале неверојатно брзо. Научниците сметаат дека тоа е човечка активност која ги покачува температурите, позната под името Глобално затоплување. Откако започна индустриската револуција фабриките, електраните и автомобилите преработиле големи количини на фосилни горива како што е нафтата испуштајќи големи количини на јаглерод диоксид и други гасови во атмосферата. Овие гасови на стаклената градина ја заробуваат топлината на Земјата, во природно настанатиот процес кој се нарекува Ефект на стаклена градина. Ефектот на стаклена градина започнува со Сонцето и енергијата која ја зрачи на Земјата. Земјата и атмосферата апсорбираат дел од оваа енергија, додека остатокот се враќа назад во Вселената.
Ирена Графенауер
Ирена Графенауер , (роден на 19 јуни 1957 година во Љубљана, Словенија), е словенечки флејтаистка,, ученик на Борис Шампа, Карлхајнц Цилер и Ауреле Николет.
Ефект на стаклена градина
Заклучок
Иако уште треба да се научи за глобалното затоплување, многу организации го намалуваат испуштањето на гасовите за да го намалат влијанието на Глобалното затоплување и Ефектот на стаклена градина.
IC 112
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Ирена Графенауер
Ирена Графенауер го започна своето музичко образование на 8-годишна возраст.
Ефект на стаклена градина
Заклучок
Дали треба да се грижиме за глобалното затоплување и засилениот ефект на Стаклена градина? Одговорот е секако, да. Мора да сториме нешто за да ги намалиме гасовите на стаклената градина, кои ги произведуваме. Ова може да го постигнеме со
IC 112
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 112 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 112 има привидни димензии од 2,5' х 2,2'.
NGC 2073
NGC 2073 — елиптична галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
IC 112
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 47 м 4,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 42' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 56°.
NGC 2073
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2073 се споменува и како ESO 554-31, MCG -4-14-24.
Ефект на стаклена градина
Поврзано
- Поглавје посветено на ефектот на стаклена градина во „Енциклопедијата на светската климатологија“ на македонски јазик (8 страници)
IC 112
Други поделби
Проучување на IC 112 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13840.
NGC 2073
Откривање
Објектот е откриен на 20 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2073 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2073 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 45 м 53,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 59' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 2073 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17772. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 316; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5930. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 888.
Ирена Графенауер
По дипломирањето на Академијата за музика во Љубљана во 1974 година, ги продолжи студиите со Карлхајнц Цилер и Ауреле Николет.
Таа ја освоила Првата награда на три меѓународни натпревари: во Белград (1974), Женева (1978) и Минхен (1979).
Од 1977 до 1987 година беше главна флејтистка со симфонискиот оркестар на Баварското радио под раководство на Рафаел Кубелик и Сер Колин Дејвис. Во октомври 1987 година беше назначена за професор во Салцбург на Моцартеум ..
Како солист успешно ги обиколи повеќето европски земји, САД, Јапонија и Австралија.
Ирена Графенауер снима исклучиво за етикетата Филипс. Договорена е за снимање концерти и квартети од Моцарт со членовите на Академијата на Свети Мартин во полето и францускиот албум со музика на Дебиси, Равел, Иберт и Русел.
Таа во моментов предава во Моцартем, Салцбург.
Битка кај Отонети
Битката кај Отонети се одвила на 27 септември 1446 година помеѓу албанската армија на чело со Скендербег од една страна, и Османлиското Царство од друга страна на чело со Мустафа Паша. Битката се одвила во близина на Отонети, во Дебарската област. Во оваа битка Османлиите повторно доживеале огромен пораз.
Битка
Султанот Мурат се подготвувал за голема војна против Јанош Хунјади, кој бил регент во Кралство Унгарија. Во меѓувреме тој наредил околу 15.000 војници да се испратат во Албанија. Планот на Турците бил да не се дојде до директна битка или војна, туку најпрвин да се ограби месното население и да се спроведе определен терор врз истото. Армијата на Мустафа била поделена во два лагери. Првиот се упатил кон Отонети, додека пак другиот ја чувал својата позиција. Кога Скендербег научил дека османлиската армија е поделена, тој со околу 5.000 војска го нападнал Отонети.
Трихинелоза
Трихинелозата претставува сериозно паразитарно заболување, предизвикувач е Trichinella spiralis од групата нематоди. Паразитира во човекот и во многу домашни и диви животни.
Манифестација
Клинички се манифестира со:
Настанување
Трахинелоза настанува со конзумирање на сирово или недоволно топлински обработено месо од животни (посебно свинско и преработки од свинска маст) во кои спаѓаат инкапсулирани ларви. По конзумирање на контаминирано месо, во тенкото црево ларвите се ослободуваат од капсулата и за кратко време стануваат полово зрели. Следува размножување и раѓање на живи ларви кои преку лимфните садови навлегуваат во крвта правејќи паразитемија и се разнесуваат низ организмот. Најчесто се локализирани во мускулатурата на домаќинот (скелетните мускули) каде повторно инкапсулираат. Подоцна инкапсулираните ларви угинуваат и калцифицираат. Периодот на инкубација на трихинелозата изнесува 5 до 45 дена. Сериозноста на болеста зависи од количината на конзумираното месо и од концентрацијата на паразитите во истото. Болеста започнува со:
Дијагноза
За поставување на дијагноза особено важни се податоците на недоволно топлински обработено месо од животно, дополнети со лабораториски испитувања. Во крвната слика доминира леукоцитоза со еозинофилија (може да достигне до 80%)како и зголемени вредности на креатин, на трансаминазите. Фекален промерок има смисла да се истражува само во првите 48 часа по конзумирањето на сомнителната храна. Висока дијагностичка вредност има биопсија на мускулното ткиво.
Терапија
Во терапијата на заболувањето најчесто се користи мебендазол. Други медикаменти кои се препорачуваат се албендазол, тибендазол, нотезин и комбантрин. За превентивни цели неопхподен е засилен ветеринарен надзор за присуство на трихинели во месото и сувомеснатите производи како и избегнување на користење недоволно топлински обработено месо од животни.
Надворешни врски
Портал од областа на медицината
Црква „Св. Недела“ - Јабланица
Света Недела — македонски православен христијански храмво струшкото село Јабланица.
Црквата се наоѓа високо над селото по патот што води кон манастирската црква „Св. Илија“. Изградена е во 1997 година. Храмовата слава е на 20 јули, празникот посветен на светицата Света Недела, а се посетува и на третиот ден на Духовден. Недалеку од црквичката помеѓу столетните дабови стебла се наоѓа извор со света вода.
Винаријата Маркам
Винарска визба Маркам е винарија која е создадена во долината Напа, Калифорнија, во 1874 година. Винаријата Маркам работела постојано од своето основање (иако под различни имиња) и е четвртата најстара винарија што работи постојано, во округот Напа.
Историја
Винаријата Маркам е создадена од Џенан Лоран, кој бил имигрант од регионот Бордо во Франција, и пристигнал во Калифорнија во 1852 година како дел од приливот на население што произлезе од златната треска во Калифорнија. Видел дека земјата во долината Напа е соодветна за производство на вино и ја создал својата фабрика за производство на вино во 1874 година. Лоран и неговите лози станале познати текот на 1880-ти години.
Џенан Лоран починал во 1890 година, а неговата винарија продолжила со успешна работа до 1978 година. Таа година, винаторот Брус Маркам ја купил винаријата на Лоран и ги работел лозјата во околните Јантвил, Оук Нол и Калистога, Калифорнија. Со тоа ги основал лозовите насади Маркам.
Во 1988 година винаријата Лоран била продадена на јапонскиот производител на вино и алкохолни пијалоци Мерсијан Корпорејшн. Тој започнал четиригодишна програма за реновирање, проширување и засадување на повеќе лозови насади на имотот на Маркам, вреден повеќе од милион долари. Со помош на овие реновирања и засадување на лози повеќе од двојно го зголемил капацитетот на лозовите насади Маркам.
Од 2019 година винаријата е во сопственост на јапонската компанија Кирин.
Лозја
На винаријата Маркам во долината Напа и припаѓаат 350 хектрарина лозје во областите што се граничат со планината. Света Елена, околу заедниците Калистога, Јантвил и Оук Кнол.
Вина
Винаријата Маркам произведува вина од видовите Мерло, Каберне Совињон, Совињон блан и Шардоне. Винаријата е историски позната по своето вино Каберне Совињон, иако виното Мерло кое било познато во 1980 година подоцна станало предводник.
Раваки
Раваки (Rawaki) е атол во Кирибати. Атолот е дел од Островите Феникс и порано самиот атол бил познат како Атол Феникс. Атолот е мал, не е населен и има вкупна површина од околу 1.2 км2. Во средината на атолот има лагуна, која е од затворен тип.
Историја
За разлика од останатите острови Феникс, Раваки не бил никогаш населен од Полинезијци или некои други народи. САД тврделе дека атолот е во нивна контрола од страна на C.A. Williams and Company, а подоцна од страна на Phoenix Guano Company. Со независноста на Кирибати, островот станал дел од новата океанска држава.
Месје 26
NGC 6694 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Штит, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6694 се споменува и како M 26, OCL 67.
Откривање
Телото е откриено на 20 јуни 1764 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
NGC 4100
NGC 4100 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Месје 26
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6694 е од видот I1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8 m. NGC 6694 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
NGC 4100
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4100 се споменува и како UGC 7095, MCG 8-22-68, CGCG 243-44, IRAS 12036+4951.
Месје 26
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 45 м 15 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 23' 6"".
NGC 4100
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Месје 26
Други поделби
Проучување на NGC 6694 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 295; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5696. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 308.
NGC 4100
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4100 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4100 има привидни димензии од 5,4' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Албанско-венецијански војни (1447–1448)
Албанско-венецијанските војни (1447-1448) претставуваат серија од воени походи на Венецијанската република и Османлиското Царство против Албанците на чело со Скендербег. Спорот се јавил околу опсадата на Дукаѓин од страна на Албанците. По ова, Венеција испратила дел од својата војска, а во исто време и Османлиите испратиле војска во Албанија. Во војната, и двете страни биле поразени од страна на Скендербег. По војната, со Венеција бил потпишан договор, но војната со Османлиите продолжиле.
Олинек
Должината на реката е приближно 9 км.
Потекнува од југозападната страна на селото Оленивка. Тече главно југоисточно низ селото Јаруга и се влева во реката Днестар.
Проток на гени
Проток на гени (или генска миграција) − поим од популационата генетика кој претставува преминување на алелите од гените од една популација во друга.
Миграцијата во или надвор од популацијата може да биде одговорна за промена на алелните честоти (количината на членови кои носат одредена варијанта на ген). Имиграцијата може исто така што резултира во додавањето на нови генетски варијанти на воспоставениот генетски фонд од одреден вид или популација.
Постојат неколку фактори кои влијаат на степенот на генски проток меѓу различни популации. Еден од најзначајните фактори е подвижноста, бидејќи колку е поголема подвижноста на една единка, толку таа има поголем миграторен потенцијал. Животните се поподвижни за разлика од растенијата, иако поленот и семињата може да се пренесат на големи растојанија преку животните или ветерот.
Одржаниот генски проток меѓу две популации може да доведе исто така до комбинација на два генетски фонда, притоа редуцирајќи ја генската варијабилност меѓу двете групи. Токму поради ова генскиот проток дејствува силно против видообразбата, со рекомбинирање на генските пулови на групите, и со тоа намалување на разликите во генската варијабилност кои би довеле до целосна видообразба и создавање на ќеркини видови. На пример, доколку еден вид на трева расте на двете страни од автопатот, мошне е веројатно дека поленот ќе се пренесе од едната страна на другата и обратно. Ако ова поленово зрно е способно да го оплоди растението каде што ќе пристигне и да даде животоспособно потомство, тогаш алелите содржани во поленот делотворно се пренеле од популацијата на едната страна од автопатот до другата.
Пречки за генскиот проток
Физичките пречки за генскиот проток најчесто (но не секогаш) се природни. Тие можат да бидат непреминливи планински ланци, океани или пространи пустини. Во некои случаи тие може да се вештачки, направени од човекот, како Кинескиот Ѕид, кој го попречува генскиот проток на нативните растителни популации. Примероци од истиот вид кои растат на двете страни од ѕидот развиле генетски разлики, бидејќи не постоел генски проток за да овозможи рекомбинација на генските пулови.
Пречките за генскиот проток не мора секогаш да се физички. Видовите можат да живеат во истата животна средина и да покажуваат многу ограничен генски проток, што може да е резултат на ограничена хибридизација или хибридизација која дава неприлагодени хибриди.
Жива(II) хидрид
Жива(II) хидрид (систематски наречен жива(II) и дихидридомеркур) е неорганско соединение со хемиска формула (напишано и како ). Жива(II) хидридот е и термодинамички и кинетички нестабилен на амбиентална температура, и како таков, малку се знае за неговите масовни својства. Сепак, познат е како бела, кристална цврста материја, која е кинетички стабилна на температури под -125 °C (-193 °F), која за прв пат била синтетизирана во 1951 г.
Жива(II) хидрид е вториот наједноставен жива хидрид (по жива(I) хидрид). Поради својата нестабилност, нема практична индустриска употреба. Меѓутоа, во аналитичката хемија, жива(II) хидридот е од фундаментално значење за одредени форми на спектрометриски техники кои се користат за одредување на содржината на жива. Дополнително, се испитува за неговиот ефект врз методите на масена спектрометрија со висок сооднос на изотопи кои вклучуваат жива, како што е MC-ICP-MS, кога се користи за споредување на талиум со жива.
Структура
Во цврстиот жива(II) хидрид, молекулите на HgH2 се поврзани со живофилни врски.Во пареа се откриени тримери и помал дел од димери. За разлика од цврстиот цинк(II) и кадмиум(II) хидрид, кои се мрежни цврсти материи, цврстата жива(II) хидрид е ковалентно врзана молекуларна цврста материја. Ова се должи на релативистичките ефекти, кои исто така ја објаснуваат релативно ниската температура на распаѓање од -125 °C.
Молекулите на HgH2 се линеарни и симетрични во форма H-Hg-H. Должината на врската е 1,646543 Å. Антисиметричната фреквенција на истегнување, ν3 на врската е 1912,8 cm−1, 57,34473 THz за изотопи 202Hg и 1H. Енергијата потребна за раскинување на врската Hg-H во HgH2 е 70 kcal/mol. Втората врска во добиениот HgH е многу послаба и треба само 8,6 kcal/mol за да се раскине. Со реакција на два атоми на водород се ослободуваат 103,3 kcal/mol, и така HgH2 fформирањето од молекули на водород и гасот Hg е ендотермично на 24.2 kcal/mol.
Биохемија
Алиреза Шајестех и другите претпоставуваа дека бактериите кои содржат флавопротеин жива редуктаза, како што е Escherichia coli, теоретски можат да ги редуцираат растворливите соединенија на жива во испарливи HgH2, кои треба да имаат минливо постоење во природата.
Редукција на жива(II) хлорид
Жива(II) хидрид може да се подготви со редукција на жива(II) хлорид. Во овој процес, жива(II) хлорид и еквивалент на хидридна сол реагираат за да се добие жива(II) хидрид според следните равенки, кои зависат од стехиометријата на реакцијата:
Варијациите на овој метод излегуваат таму каде што живата(II) хлорид се заменува со нејзините потешки халидни хомолози.
Директна синтеза
Живата(II) хидридот може да се генерира и со директна синтеза од елементите во гасната фаза или во криогените инертни гасови:
Ова бара возбудување на атомот на жива од 1P до 3P состојба, бидејќи атомската жива во нејзината основна состојба не се вметнува во диводородната врска. Побудувањето се постигнува со помош на ултравиолетово-ласер, или електрично празнење. Почетниот принос е висок; сепак, поради тоа што производот е во возбудена состојба, значителна количина брзо се дисоцира во жива(I) хидрид, потоа назад во почетните реагенси:
Ова е најпосакуваниот метод за истражување на матрична изолација. Покрај жива(II) хидрид, се произведуваат и други жива хидриди во помали количини, како што се жива(I) хидриди (HgH и Hg2H2).
Реакции
По третман со луисова база, жива(II) хидрид се конвертира до адукт. По третман со стандардна киселина, жива(II) хидрид и неговите адукти се претвораат или во жива сол или во дериват на жива (2)y и елементарен водород.Со оксидација на жива(II) хидрид се добива елементарна жива. Освен ако не се излади под -125 °C (-193 °F), хидридот на живата(II) се распаѓа и произведува елементарна жива и водород:
Историја
Жива(II) хидридот била успешно синтетизирана и идентификувана во 1951 година од страна на Егон Виберг и Валтер Хенле, со реакција на жива(II) јодид и литиум тетрахидроалуминат во мешавина од нафтен етер и тетрахидрофуран. Во 1993 година Легај-Соммер објавил производство на HgH2 пво криоген аргон и криптонски матрици со KrF ласер. Во 2004 година, цврстиот HgH2 бил дефинитивно синтетизиран и последователно анализиран, од Ксуфенг Ванг и Лестер Ендрјус, со директна реакција на изолација на матрица на возбудена жива со молекуларен водород. Во 2005 година, гасовити HgH2 бил синтетизиран од Алиреза Шајестех и сор., со директна гасовофазна реакција на возбудена жива со молекуларен водород на стандардна температура; и Ксуфенг Ванг и Лестер Ендрјус ја утврдиле структурата на цврстата жива HgH2, да биде молекуларна цврста материја.
Умбра
Умбра — пигмент кој содржи од 45 до 70% Fe2O3 (железен оксид) и со значителен дел од манган диоксид (од 5 до 20%). Сировата умбра од познатите места во Кипар и Италија има зеленикаво-кафеава боја и добива темнокафеава боја кога ќе се загрее. Тој е многу стабилен и има добра покривна моќ.
Неоргански обоени пигменти
До денес се познати стотици различни неоргански обоени пигменти, кои се разликуваат едни од други по боја и други својства. Според хемискиот состав, како што обично се опишуваат пигментите, постојат четири главни групи пигменти: оксидни пигменти, сулфидни и селенидни пигменти, хроматни пигменти и цијанидни пигменти. Што се однесува до бојата, неорганските пигменти, со исклучок на белиот и црниот, може да се бројат како црвени, кафеави, портокалови, жолти, зелени и сини пигменти. Бојата и хемискиот состав не се директно поврзани. На пример, црвената боја ја добиваат, меѓу другото, железен оксид и кадмиум сулфоселенид, додека различни оксиди, дури и од ист метал, железо, можат да бидат црвена, кафеава, портокалова, жолта или црна, вклучувајќи ги и преодните тонови помеѓу овие бои.
Оксидни пигменти
Оксидните пигменти вклучуваат едноставни оксиди и хидрирани оксиди на железо и хром, како и мешани пигменти со шпинелна или рутилна структура. Групата оксидни пигменти е високо ценета поради нејзината издржливост на светлина, добра покривна моќ, инертност и отпорност на растворувачи и хемикалии и отпорност на температури до 500 °C (освен некои железни оксиди). Покрај овие својства, оксидните пигменти се исто така погодни поради нивната ниска цена.
Природни железни оксиди
Природните железни оксиди се широко распространети во железните руди ширум светот, но релативно малку руди се доволно чисти за да биде исплатлива нивната употреба во производството на пигменти. Природните пигменти од железен оксид обично се именувани по наоѓалиштата на рудата. Познати се шпански црвени, персиски црвени, сиена жолти пигменти и така натаму. Што се однесува до хемискиот состав, природните пигменти од железен оксид содржат, со многу нечистотии, одредени хемиски соединенија на железо: железо(III) оксид (α Fe2O3) во црвените пигменти, т.е. хидриран железен (III) оксид, гетит (α FeOOH) во жолти пигменти. Првото соединение се наоѓа во железната руда хематит, а второто во рудата лимонит. За да се произведе пигмент од руди, тие се подложуваат на процедури кои зависат од составот на рудата и нечистотиите што треба да се отстранат. Рудата се дроби, нечистотиите се отстрануваат што е можно подобро, потоа производот се суши, понекогаш се калцинира и се меле. Сушењето и калцинирањето се чувствителни постапки бидејќи загубата на вода, која се јавува во оваа прилика, може да ја промени нијансата на пигментот. Затоа, времетраењето и температурата на сушењето и жарењето се многу важни и треба внимателно да се контролираат. Добро познати природни пигменти од железо оксид се железно црвенило, окер и умбра.
Миловидна гулапка
Миловидна гулапка (латински: Russula amoena) е габа опишана од Quél. во 1881 година Миловидна гулапка е дел од родот Гулапка. Ниту еден подвид не е наведен во Каталогот на животот.
Опис
Миловидна гулапка има темноцрвена до виолетова, мат, кадифена шапка и, барем во староста, има изразен мирис на рак или харинга. Исто така добра макрохемиска одлика е живописната виолетова до виолетово-кафеава фенолна реакција.
Габата се среќава особено во дабови шуми, шуми со бреза и букови шуми, но исто така и во насади со слатки костени, во чистини и покрај патиштата. Сака локации кои се благи во зима, сончеви и суви во лето. Гулапката се среќава на многу до умерено суви почви кои треба да бидат со малку бази и кисели. Претпочита умерено богати со хранливи материи, претежно плитки песочни или чакални почви пред песочник или примарни карпи богати со кварц.
NGC 290
NGC 290 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 290 се споменува и како ESO 29-SC19.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 290 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m. NGC 290 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 51 м 14,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 73° 9' 45".
Бокиса
Бокиса (бислама: Bokissa, Voisa или Abokisa) е мал остров во покраината Санма во Вануату.
Географија
Островот се наоѓа помеѓу островите Тутуба и Аоре. Островот се наоѓа на 10 километри јужно од Еспириту Санто. Островот е приватен и се користи за развивање на туризам.
Список на државни водачи во 1723 година
Ова е список на државни водачи во 723 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Котлубајивка (река)
Котлубајивка (Броница) — река во Украина, во Виничката Област, лева притока на реката Днестар. Должина 18 км. Површината на базенот е 106 км².
Список на македонски народни поговорки
Ова е список на македонски народни поговорки. Овој список не е целосен и може да подлегне на додатни проширувања. Во прилог следуваат поговорките.
Викесланд
Кнежевството Викесланд (англиски: Principality of Vikesland) е микронација сместена во Манитоба, Канада. Основана е од Кристофер Бери Џозеф Бејете т.н. Принц Кристофер I и има три заземени територии, од која едната (позната како „Кралски ранч“ The Royal Ranch) има површина од 650.000 m²).
Викесланд не е сецесионистичка микронација и основана е со целта дека нема да прогласува никаков суверенитет од било која држава. Има два државни празника кои се уникатни. Едноит е „Втотата ноќ на вештерките“ (првата сабота од декември) и празникот на Денот на Декларацијата (празник од 1 до 4 јули, денот кога е основана).
Абугида
Терминот абугида бил предложен од Петар Т. Даниелс. Тоа е името на етиопското гез писмо и името потекнува од првите четири букви алеф, бет, гемел и дент создадено од страна на првите четири самогласка форми, како што терминот азбука е изведен од првите глаголски букви. Како што Даниелс го користи зборот, абугида е во контраст со слоговното писмо, писма со заеднички согласки или самогласки кои не покажуваат особени сличности меѓу себе и со соодветната азбука, каде независни букви се користат за означување на двете согласки и самогласки.
Во принцип, една буква е полна согласка. Комплетните букви се напишани на еден линеарен редослед со согласен редослед. Самогласки се зависни од согласките. Тие се напишани низ модификацијата на согласното писмо, или со помош на препишана дијакриција која е сместена во една зависна позиција на самогласката во однос на согласката или преку промени во форма на самата согласка.
IC 113
IC 113 — галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 113 се споменува и како ESO 117-7, IRAS 03437-5918.
Откривање
Објектот е откриен на 8 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 113 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 113 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 44 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -59° 8' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на IC 113 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13740.
NGC 2074
NGC 2074 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2074 се споменува и како ESO 57-EN8.
Откривање
Објектот е откриен во - година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2074 е од видот EN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 8,5 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 39 м 3,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 29' 53".
Други поделби
Проучување на NGC 2074 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Russula cupreola
Russula cupreola е агарикоиден габичен вид за прв пат наведен во 1990 година. Покажува бело стебло и шапка со виолетова/окер боја, со максимален пречник од 30мм. Ливчињата се бели кај помладите плодни тела, но како што стареат ливчињата  тие стануваат со боја на песок. Овој вид моментално се наоѓа во Скандинавија.
Спојување на видовите
Russula cupreola и R. purpureofusca биле споени под едно име, Russula cupreola, во 2016 година. Типизацијата на R. purpureofusca била направена со млад примерок на R.cupreola, што ги навело миколозите да веруваат дека тоа е посебен вид. Откако забележале слични одлики меѓу двата вида, истражувачите извршиле секвенционирање на ITS1 и потврдиле дека двата вида се исти.
Ташко Ширилов
Ташко Ширилов (роден на, во Горничево, Леринско - 2019, Скопје), македонски книжевник, книжевен критичар и преведувач.
Животопис
Ташко Ширилов е роден на 20 август 1938 година во леринското село Горничево, Егејска Македонија. Се иселува во Р. Македонија како дете бегалец од Грчката граѓанска војна (1946 – 1949). Завршил Филолошки факултет (француски јазик и книжевност) во Скопје.
Работел како новинар во весникот „Вечер“, а потоа и во Друштвото на литературни преведувачи на Македонија, каде го издава списанието „Огледало“, познато како списание на бескомпромисни критики кон некои современи македонски автори.
Бил претседател на Сојузот на книжевните преведувачи на Југославија.
Со Паскал Гилевски го покренал и го издавал независниот весник „За македонцките работи“ (1971–72).
Од француски на македонски преведувал дела од Виктор Иго, Стендал, Александар Дима, Мопасан, Жил Верн, Сен-Џон Перс и други.
Надворешни врски
Ташко Ширилов на семрежната страница на Macedonism
WR 134
WR 134 е една од трите ѕвезди во Лебед забележана во 1867 година, која имала невообичаени спектри кои се состојат од интензивни оддавни линии, наместо нормални непрекинати линии и  впивни линии. Ова е еден од првите членови на класата на ѕвезди кои подоцна се наречени Волф-Рајови ѕвезди (WR ѕвезди) по Чарлс Волф и Жорж Раје, кои го забележале нивниот необичен изглед. Станува збор за член на азотната секвенца на WR-ѕвезди, додека другите две ( WR 135 и WR 137 ) се и членови на јаглеродната секвенца, кои исто така имааат OB придружници. WR 134 има спектар со оддавност N III и N IV која е два до пет пати посилна од N V, што доведува до одредување на спектралниот тип WN6. Спектарот исто така покажува силни оддавности на He II и послаби линии на He I и C IV.
WR 134 се класифицира како затемнувачка променлива ѕвезда од типот на Алгол и има ознака V1769 Лебед, но промената не е строго периодична и промените на сјајноста се случуваат во временски периоди од неколку часови до денови. Неколкупати е испитано дали постојат придружници. Морел објавил примарен период од 2,25 денови, но сметал дека промените се должат на вртежна модулација, а не на можноста од постоење на придружник. Рустамов наведува на орбитален период од 1,887 денови со можен придружник К-М џуџе, но со дополнителни оптички промени.