cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аксис
Статус
Дамчестиот елен според МСЗП се класифицира како вид со најмала загрозеност „може да се сретне на поголеми простори каде живеат големи популации на животни“. Моментално, не постојат закани од големи размери, и тие живеат во многу области кои се заштитени. Сепак, густината на популациите се под еколошкиот минимум во многу области поради претераниот лов и натпреварувањето со домашните животни. Ловот на елените како извор на исхрана довеле до значително намалување на месните популации и до месни истребувања. Дамчестиот елен е заштитен според статутот III од индискиот закон за заштита на дивиот свет од 1972 година, и според законот за зачувување на дивиот свет од 1974 година во Бангладеш. Две првични причини за добриот статус се законската заштита и мрежа на заштитни центри.
Дамчестиот елен е присутен и во Андаманските Острови, Австралија, Мексико, Чиле, Аргентина, Уругвај, Бразил, Парагвај, крајбрежен резерват во близина на Сан Франциско, Калифорнија, Тексас, Флорида, Мисисипи, Алабама, и Хаваи во САД и Хрватска.
Селаон
Селаон е најголемиот остров во Меларен, Шведска, и зафаќа 94,72км² Се наоѓа во Сталархолмен, источно од Стренгнес, и има околу 1.800 постојани жители. Поврзан е со мост со копното. Тоа е најголемиот остров во сите езера во Шведска. Во Хеимскрингла, Гранмар, кралот на Седерманланд, бил убиен на овој остров од Инѓалд Илрулер.
Нутетал
Нутетал (Nuthetal) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Нутетал се наоѓа југозападно од Берлин. Општината била основана во октомври 2003 преку доброволно спојување на претходно независните општини Бергхолц-Ребрике, Фалхорст, Нудов, Филипстал, Сармунд и Тремсдорф. Општината го добила името од реката Нуте, која тече низ самата општина и се влева во Хафел во Потсдам.
Нидерндоделебен
Нидерндоделебен (Niederndodeleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Хое Берде.
Класична филологија
Класична филологија или класична наука (Classics или Classical Philology или Classical Studies, Filologia classica или Studi classici) е хуманистичка наука која го проучува јазикот, книжевноста, историјата, филозофијата, уметноста и други аспекти од грчкото и римското царство во периодот кој е познат под името „антика“ и кој траел од почетокот на грчката писменост до крајот на 5 и почетокот на 6 век од новата ера.
Classics
Големата вода (филм)
Големата вода — македонски филм од 2004 година, во режија на Иво Трајков. Главните улоги во филмот ги играат Сашо Кекеновски, Маја Станковска, Митко Апостоловски, Мето Јовановски и Верица Недеска. Музиката е создадена од Кирил Џајковски.
Филмот е работен според мотиви од истоимениот роман на Живко Чинго. Местото на снимање во затворот било во Хавзипашините конаци во село Бардовци, Скопско. Филмот ја освоил Големата награда во Валенсија на филмскиот фестивал. Бил македонски кандидат за „Оскар“ во категоријата „Најдобар странски филм“ за 2004 година, но не успеал да добие номинација.
Филмската критика позитивно го оценила целокупниот проект и замисла, добивајќи рејтинг 71% од можни 100% од страна на рецензентите Rotten Tomatoes. Metacritic дала оценка 62 по 15 прегледувања.
Нинштет (Долна Саксонија)
Нинштет (Nienstädt) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината се наоѓа околу 4 километри југозападно од окружниот град Штатхаген и 17 километри источно од Минден.
Местоположба
Нинштет се наоѓа на северните падини на ридскиот масив Бикеберг, помеѓу градовите Бикебург и Штатхаген на сојузниот автопат Б65.
Соседни општини
Соседни општини се градовите Штатхаген и Обернкирхен, како и општината Хелпзен.
Општински единици
Општината е составена од следниве места: Зилбек, Ликвеген, Вакерфелд и Мајнефелд.
Толна
Толна (унгарски: Tolna megye) е административен округ (comitatus или megye) во денешна Унгарија и во нејзиниот претходник Кралството Унгарија. Сместен е во централна Унгарија, на левиот брег од реката Дунав. Ги дели неговите граници со унгарските окрузи: Шомоѓ, Бач-Кишкун и Барања. Главен град на округот Толна е Сексард. Неговата површина изнесува 3703 км2.
Историја
Tолна (на латински: comitatus Tolnensis) исто така било името на историскиот административен округ (comitatus) во Кралството Унгарија. Неговата територија, која била скоро истата колку и на денешниот округ Толна, денеска се наоѓа во централна Унгарија со градот Сексард како главен административен центар.
2048
2048 (Римски бројки) ќе биде престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2048 година од новата ера, 48. од третиот милениум, 48. од XXI век и деветта од 2040-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7556 и 7557 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6798 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5808 и 5809 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2801.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2048 година се протега во 4684 и 4685, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4744 и 4745 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2591. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1470 и 1471 исламска година.
158
158 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 158 година од новата ера, 158. од првиот милениум, 58. од II век и деветта од 150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5666 и 5667 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4908 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3918 и 3919 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 911.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 158 година се протега во 2794 и 2795, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2854 и 2855 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 701. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 478 и 477 година пред хиџра.
Бад Тенштет (општинска заедница)
Бад Тенштет (Bad Tennstedt) — општинска заедница во округот Унштрут-Хајних, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Бад Тенштет.
Општинската заедница Бад Тенштет се состои од следниве општини:
Рудник „Радуша“
Радуша — поранешен рудник на хромова руда, кој се наоѓа на 18 километри северозападно од градот Скопје. Околу рудникот била создадена рудничка колонија, која и денес се води како посебна административна единица со името Рудник Радуша. Рудникот влегувал во рамки на ХЕК „Југохром“.
На местото на депонијата на рудникот се создало езеро Радуша (акумулација „Такбол“), откако рудникот престанал да работи.
Опис
Радушкиот масив е најголем (околу 70 километри) и се смета за најрудоносен. Во неговиот подински дел преовладуваат дунити и харцбургити, каде што се и најзначајните рудни тела. Средната зона на масивот е изградена од харцбургити и лерзолити, каде што хромната минерализација е незначајна. Во кровинскиот дел дунитите се позастапени и минерализацијата е поприсутна. Хромните рудни тела се поврзани за дунитите со едноставна минерализација. Вкупните рудни резерви се 649.905 тони.
Историја
Рудникот не бил оштетен за време на Скопскиот земјотрес, но сите негови инженери освен еден настрадале во земјотресот.
Рудникот Радуша заминал во банкрот во 1974 година.
Lactarius trivialis
Lactarius trivialis е вид на печурка што припаѓа на родот Млечки (печурки). Габата најчесто се наоѓа во Скандинавија. Бојата на шапката на печурката може да варира од светло кафена боја до темно виолетова. Видот има вкупно пет подтаксони. Откриена и првпат снимена во 1838 година од Елиас Магнус Фрис, во неговата книга, Epicrisis Systematis Mycologici.
Портрет на Фрај Ортенсио Феликс Паравасино
Портрет на Фрај Ортенсио Феликс Парависино ― слика на масло на платно од 1609 година од Ел Греко, сега во Музејот за ликовни уметности, Бостон. Го прикажува Ортенсио Феликс Парависино, монах од Редот на тројството и голем шпански поет, кој исто така бил близок пријател на сликарот. Тој е прикажан на тројствен начин.
Космос-977
Космос-977 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јануари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-977 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1463 км, а најмалото на 1400.
NGC 5003
NGC 5003 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5003 се споменува и како UGC 8228, MCG 7-27-33, CGCG 217-13.
Откривање
Телото е откриено на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5003 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 5003 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 8 м 37,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +43° 44' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 5003 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45559. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3024. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 133.
Британска традиционална вика
Британската традиционална вика ― термин што се користи, главно во Соединетите Држави, за групирање на викански традиции со потекло од регионот Њу Форест во Англија. Терминот британска традиционалнав вика се користи за дефинирање на изворните традиции и обреди (обично со трага на потомство), за разлика од другите последователни викански облици. Ретко се користи од иницијанти во Обединетото Кралство, бидејќи има помалку алтернативни традиции од кои може да се разликува.
Најистакнатите од овие традиции се Гарднерската вика и Александриската вика, но исто така и други традиции кои тврдат дека имаат заедничка историја од Њу Форест. Овие достигнуваат дури во странство, како Соединетите Држави, со традиции како што е Сентралвелиската вика.
NGC 7469
NGC 7469 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7469 се споменува и како UGC 12332, MCG 1-58-25, CGCG 405-26, IRAS 23007+0836, Arp 298, KCPG 575A.
Јупитерови прстени
Планетата Јупитер има систем на слаби планетарни прстени. Јовијанските прстени биле третиот систем на прстени што бил откриен во Сончевиот Систем, по оние на Сатурн и Уран. Главниот прстен бил откриен во 1979 година од вселенската сонда Војаџер 1 и системот бил потемелно истражен во 1990-тите од орбитерот Галилео. Главниот прстен е набљудуван и од вселенскиот телескоп Хабл и од Земјата неколку години. За набљудување на прстените на земја се потребни најголеми достапни телескопи.
NGC 7469
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7469 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7469 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Јупитерови прстени
Јовијанскиот систем на прстени е слаб и се состои главно од прашина. Има четири главни компоненти: густ внатрешен тор од честички; релативно светол (ореол), исклучително тенок „главен прстен“; и два широки, дебели и слаби надворешни „прстени“ наречени по месечините од чиј материјал се составени: Амалтеја и Теба.
NGC 7469
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 3 м 15,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 52' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 7469 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70348. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1160. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 821.
Јупитерови прстени
Главниот и ореол прстените се состојат од прашина исфрлена од месечините Метида, Адрастеја и можеби помали, ненабљудувани тела како резултат на удари со голема брзина. Сликите со висока резолуција добиени во февруари и март 2007 година од вселенското летало Нови Хоризонти откриле богата структура во главниот прстен.
При видлива и блиска инфрацрвена светлина, прстените имаат црвеникава боја, освен прстенот на ореол, кој е неутрален или сина во боја. Големината на прашината во прстените варира, но површината на напречниот пресек е најголема за несферични честички со полупречник околу 15 μm во сите прстени освен ореолот. На прстенот на ореол веројатно доминира субмикрометарска прашина. Вкупната маса на прстенестиот систем (вклучувајќи ги и нерешените матични тела) е слабо ограничена, но веројатно е во опсег од 1011 до 10 16 килограми. Староста на системот на прстените исто така не е позната, но можно е да постои уште од формирањето на Јупитер.
Се смета дека постои прстен или прстенест лак блиску до орбитата на месечината Хималија. Едно објаснување е дека мала месечина неодамна удрила во Хималија и силата на ударот го исфрлила материјалот што го формира прстенот.
Откривање и структура
Системот на прстените на Јупитер бил третиот откриен во Сончевиот Систем, по оние на Сатурн и Уран. За прв пат бил забележан во 1979 година од вселенската сонда Војаџер 1. Составен е од четири главни компоненти: густ внатрешен тор од честички и е познат како „прстен ореол“; релативно светол, исклучително тенок „главен прстен“; и два широки, дебели и слаби надворешни „прстени“ наречени по месечините од чиј материјал се составени: Амалтеја и Теба. Главните атрибути на познатите Јовијански прстени се наведени во табелата.
Изглед и структура
Тесниот и релативно тенок главен прстен е најсветлиот дел од системот на прстени на Јупитер. Неговиот надворешен раб се наоѓа на полупречник од околу (  = екваторијален полупречник на Јупитер или ) и се совпаѓа со орбитата на најмалиот внатрешен сателит на Јупитер, Адрастеја. Неговиот внатрешен раб не е означен со ниту еден сателит и се наоѓа на околу.
Така, ширината на главниот прстен е околу километри. Изгледот на главниот прстен зависи од геометријата на гледање. При расфрлана светлина напред осветленоста на главниот прстен почнува нагло да се намалува на (само навнатре од орбитата на Адрастеја) и го достигнува нивото на позадина на  — надвор од орбитата на Адрастеја. Затоа, Адрастеја на километри јасно го пастира прстенот. Светлината продолжува да се зголемува во правец на Јупитер и има максимум во близина на центарот на прстенот на километри, иако има изразен јаз (засек) во близина на орбитата на Метида  километри. Внатрешната граница на главниот прстен се смета дека полека исчезнува од на  километри, спојувајќи се во прстенот ореол. При расфрлана светлина нанапред, сите Јовијански прстени се особено светли.
Гледано во задно расфрланата светлина, главниот прстен се смета дека е тенок, кој се протега во вертикална насока не повеќе од 30километри. Во геометријата на странично расејување, дебелината на прстенот е 80–160 километри, малку зголемувајќи се во правец на Јупитер. Се смета дека прстенот е многу подебел во светлината што се расфрла напред - околу 300 километри. Едно од откритијата на орбитерот Галилео бил расцутот на главниот прстен - слаб, релативно дебел (околу 600 км) облак од материјал кој го опкружува неговиот внатрешен дел, кој расте во дебелина кон внатрешната граница на главниот прстен, каде што преминува во ореол.
Деталната анализа на сликите на Галилео откриле надолжни варијации на осветленоста на главниот прстен кои не се поврзани со геометријата на гледање. Сликите на Галилео, исто така, покажале одредена крпеница во прстенот на 500-1000 километри.
Во февруари-март 2007 година, леталото Нови Хоризонти спровело длабока потрага по нови мали месечини во главниот прстен. Камерите на леталото откриле седум мали купчиња прстенести честички. Тие орбитираат само внатре во орбитата на Адрастеја во густ прстен. Заклучокот дека тие се купчиња, а не мали месечини, се заснова на нивниот азимутално продолжен изглед. Тие продираат 0.1-0.3 ° низ прстенот, кои одговараат на -  километри. Купчињата се поделени во две групи од пет и два члена, соодветно. Природата на купчињата не е јасна, но нивните орбити се блиску до 115:116 и 114:115 резонанции со Метда.
Спекар и големината на честичките
Спектрите на главниот прстен добиени од Хабл, Кек, Галилео и Касини покажале дека честичките што го формираат се црвени, односно нивното албедо е повисоко на подолги бранови должини. Постојните спектри го опфаќаат опсегот 0,5-2,5 μm. Досега не се пронајдени спектрални одлики што може да се припишат на одредени хемиски соединенија, иако набљудувањата на Касини дале докази за апсорпциони појаси близу 0,8 μm и 2.2 μm. Спектрите на главниот прстен се многу слични на Адрастеја и Амалтеја.
Одликите на главниот прстен може да се објаснат со хипотезата дека содржи значителни количини прашина со 0,1-10 μm големини на честички. Ова го објаснува посилното напредно расејување на светлината во споредба со расејувањето назад. Сепак, потребни се поголеми тела за да се објасни силното расејување наназад и фината структура во светлиот надворешен дел од главниот прстен.
Анализата на достапните фазни и спектрални податоци доведува до заклучок дека дистрибуцијата на големината на малите честички во главниот прстен го почитува законот.
каде n (r) dr е број на честички со полупречници помеѓу r и r + д-р и A е нормализирачки параметар избран да одговара на познатиот вкупен светлосен флукс од прстенот. Параметарот q е 2,0 ± 0,2 за честички со r < 15 ± 0.3 μm и q = 5 ± 1 за оние со р > 15 ± 0.3 μm. Распределбата на големите тела во опсегот на големина mm–km во моментов е неодредена. Во расејувањето на светлината во овој модел доминираат честички со r околу 15 μm.
Законот за моќност споменат погоре дозволува проценка на оптичката длабочина од главниот прстен:  за големите тела и  за прашината. Оваа оптичка длабочина значи дека вкупниот пресек на сите честички внатре во прстенот е околу 5000 км². Се очекува честичките во главниот прстен да имаат асферични форми. Се проценува дека вкупната маса на прашината е 10 7 −10 9 килогриам. Масата на големите тела, без Метдаис и Адрасјтеа, е 10 11 −10 16 килогриам. Тоа зависи од нивната максимална големина - горната вредност одговара на околу 1 km максималепречникар. Овие маси може да се споредат со масите на Адрасјтеа, што е околу 2 кг, Амалтеја, околу 2, и Земјината месечина, 7,4 килогриам.
Присуството на две популации на честички во главниот прстен објаснува зошто нејзиниот изглед зависи од геометријата на гледање. Прашината ја расфрла светлината по можност во насока нанапред и формира релативно дебел хомоген прстен ограничен со орбитата на Адрастеја. Спротивно на тоа, големите честички, кои се распрснуваат во задниот правец, се ограничени во голем број прстени помеѓу орбитите Метида и Адрастеја.
Потекло и возраст
Прашината постојано се отстранува од главниот прстен со комбинација на Појнтинг-Робертсоновиот ефект и електромагнетни сили од магнетосферата на Јовијанските прстени. Испарливите материјали брзо испаруваат. Животниот век на честичките прашина во прстенот е од 100 до години, така што прашината мора постојано да се надополнува при судирите меѓу големите тела со големини од 1см до 0,5 км и помеѓу истите големи тела и честичките со голема брзина кои доаѓаат надвор од системот на Јовијански прстени. Оваа популација на родителското тело е ограничена на тесниот - околу км — и светлиот надворешен дел од главниот прстен, а ги вклучува Метида и Адрастеја. Најголемите матични тела мора да бидат помали од 0,5 км во големина. Горната граница на нивната големина ја добило вселенското летало „ Нови Хоризонти“. Претходната горна граница, добиена од набљудувањата на Хабл и Касини, била близу 4 км. Прашината произведена во судирите ги задржува приближно истите орбитални елементи како и матичните тела и полека се спирала во правец на Јупитер формирајќи го слабиот (во задно расеана светлина) највнатрешен дел од главниот прстен и прстенот ореол. Возраста на главниот прстен моментално е непозната, но можеби е последниот остаток од минатото население на мали тела во близина на Јупитер.
Вертикални брановидни бранови
Сликите од вселенските сонди на Галилео и Нови Хоризонти покажуваат присуство на две групи на спирални вертикални бранови во главниот прстен. Овие бранови станале поцврсто намотани со текот на времето со брзината што се очекувала за диференцијална јазолна регресија во гравитационото поле на Јупитер. Екстраполација наназад, повеќе познат на две групи на бранови се смета дека е возбуден во 1995 година, во времето на влијанието на кометата Шумејкер-Леви 9 со Јупитер, додека помала група се појавила во текот на првата половина на 1990 година  Набљудувањата на Галилео од ноември 1996 година се конзистентни со бранови должини од  и, и вертикални амплитуди од  и , за поголемите и помалите групи бранови, соодветно. Формирањето на поголем сет на бранови може да се објасни ако прстенот бил погоден од облак од честички ослободени од кометата со вкупна маса од 2–5 × 10 12кг, што би го навалил прстенот надвор од екваторската рамнина за 2 км. Сличен модел на спирален бран кој се затегнува со текот на времето е забележан од Касини во прстените C и D на Сатурн.
Изглед и структура
Ореол-прстенот е највнатрешниот и вертикално најдебелиот од Јовијанските прстени. Неговиот надворешен раб се совпаѓа со внатрешната граница на главниот прстен приближно на полупречникот километри. Од овој полупречник прстенот станува брзо подебел кон Јупитер. Вистинскиот вертикален опсег не е познат, но присуството на неговиот материјал е откриено дури до километри над неговиот кружен опсег. Внатрешната граница на ореолот е релативно остра и се наоѓа на полупречник километри, но некој материјал е присутен понатаму навнатре до приближно  километри. Така, ширината на прстенот-ореол е околу километри. Неговата форма наликува на дебел тор без јасна внатрешна структура. За разлика од главниот прстен, изгледот на ореолот зависи само малку од геометријата на гледање.
Спектралните својства на овој прстен се различни од главниот прстен. Распределбата на флуксот во опсегот 0,5-2,5 μm е порамно отколку во главниот прстен; ореолот не е црвен и можеби е дури и сино.
Потекло
Оптичките својства на ореол-прстенот може да се објаснат со хипотезата дека тој содржи само прашина со големини на честички помали од 15 μm. Делови од ореолот сместени далеку од прстенестата рамнина може да се состојат од субмикрометарска прашина. Оваа правлива композиција го објаснува многу посилното расејување нанапред, посините бои и недостатокот на видлива структура во ореолот. Прашината веројатно потекнува од главниот прстен, тврдење поткрепено со фактот дека оптичката длабочина е споредлива со прашината во главниот прстен. Големата дебелина на ореолот може да се припише на возбудувањето на орбиталните склоности и ексцентричностите на прашинските честички од електромагнетните сили во магнетосферата на Јовијански прстени. Надворешната граница на прстенот се совпаѓа со местоположбата на силната Лоренцова резонанца 3:2. Додека Појнтинг-Робертсовиот предизвикува честичките полека да се движат кон Јупитер, нивните орбитални склоности се возбудуваат додека минуваат низ него. Цветањето на главниот прстен може да биде почеток на ореолот. Внатрешната граница на прстенот не е далеку од најсилната резонанција на Лоренц 2:1. Во оваа резонанца, возбудата е веројатно многу значајна, принудувајќи ги честичките да се фрлат во атмосферата на Јовијан, со што се дефинира остра внатрешна граница. Бидејќи е изведен од главниот прстен, ореолот има иста старост.
Прстен-Амалтеја
Прстенот Алтамеја претставува многу слаба структура со правоаголен пресек, кој се протега од орбитата на Амалтеја на километри (2,54 R J ) до околу  километри. Неговата внатрешна граница не е јасно дефинирана поради присуството на многу посветлиот главен прстен и ореол прстен. Дебелината на прстенот е приближно 2300километри во близина на орбитата на Амалтеја и благо се намалува во правец на Јупитер. Прстенот Амалјтеа е најсветлиот во близина на неговите горни и долни рабови и постепено станува посветлен кон Јупитер; еден од рабовите е често посветол од друг. Надворешната граница на прстенот е релативно стрмна; осветленоста на прстенот нагло паѓа веднаш навнатре од орбитата на Амалтеја, иако може да има мало проширување надвор од орбитата на сателитот што завршува во резонанца 4:3 со Теба. При расфрлана светлина нанапред прстенот ссмета и дека е околу 30 пати послаб од главниот прстен. При распрскана светлина, тој е откриен само од телескопот Кек и ACS( Advanced Camera for Surveys) нХаблST. Сликите кои се расејуваат назад покажуваат дополнителна структура во прстенот: врв на осветленоста веднаш во Амалтејската орбита и ограничена на горниот или долниот раб на прстенот.
Во 2002-2003 година, вселенското летало Галилео имало два премина низ прстените. За време на нив, неговиот бројач за прашина открил честички од прав во опсег од 0,2-5 μm. Покрај тоа, скенерот за ѕвезди на вселенското летало Галилео открило мали, дискретни тела (< 1 км) во близина на Амалтеја. Овие може да претставуваат остатоци од судир генерирани од удари со овој сателит.
Откривањето на прстенот на Амалтеја од земја, на сликите на Галилео и директните мерења на прашината овозможиле да се определи дистрибуцијата на големината на честичките, што се смета дека го следи истиот закон за моќност како и прашината во главниот прстен со q =2 ± 0,5. Оптичката длабочина на овој прстен е околу 10 −7, што е ред на големина помала од онаа на главниот прстен, но вкупната маса на прашината (10 7 -10 9кг) е споредлива.
Прстен-Теба
Прстенот теба е најслабиот Јовијански прстен. Се појавува како многу слаба структура со правоаголен пресек, која се протега од орбитата на Теба на километри  до околу  километри. Неговата внатрешна граница не е јасно дефинирана поради присуството на многу посветлиот главен прстен и ореол. Дебелината на прстенот е приближно 8400 километри во близина на орбитата на Теба и благо се намалува во правец на планетата. Прстенот Теба е најсветол во близина на горните и долните рабови и постепено станува посветлен кон Јупитер - слично како прстенот Амалтеја. Надворешната граница на прстенот не е особено стрмна, се протега над километри. Има едвај видливо продолжение на прстенот надвор од орбитата на Теба, кое се протега до километри  наречено Тебанска Екстензија. При расфрлана светлина нанапред прстенот се смета дека е околу 3 пати послаб од прстенот Амалтеја. Во задно расеаното светло е откриен само со телескопот Кек. Сликите кои се расејуваат назад покажуваат врв на осветленост веднаш во орбитата на Теба. Во 2002-2003 година бројачот на прашина на вселенското летало Галилео открило честички прашина во опсег од 0,2-5 μm - слични на оние во прстенот Амалтеја - и ги потврдил резултатите добиени од снимањето.
Оптичката длабочина на обрачот на Теба е околу 3, што е трипати пониско од прстенот Амалтеја, но вкупната маса на прашината е иста - околу 10 7 -10 9 килограми. Сепак, распределбата на големината на честичките на прашината е нешто поплитка отколку во прстенот Амалтеја. Следи закон за моќ со q < 2. Во наставката параметарот q може да биде уште помал.
Потекло на прстените
Прашината во обрачите на прстените потекнува на ист начин како и во главниот прстен и ореолот. Неговите извори се внатрешните месечини на Јовијанските Амалтеја и Теба, соодветно. Ударите со голема брзина од проектили кои доаѓаат надвор од системот на Јовијански прстени исфрлаат честички од прашина од нивните површини. Овие честички првично ги задржуваат истите орбити како нивните месечини, но потоа постепено се спирала навнатре со Појнтинг-Робертсоновиот ефект Дебелината на обрачите се определува со вертикални екскурзии на месечините поради нивните ненулти орбитални склоности. Оваа хипотеза природно ги објаснува речиси сите забележливи својства на прстените: правоаголен пресек, намалување на дебелината во правец на Јупитер и осветлување на горните и долните рабови на прстените.
Сепак, некои својства досега останале необјаснети, како што е проширувањето на Теба, што може да се должи на невидени тела надвор од орбитата на Теба, и структури видливи во светлината што се расфрла назад. Едно можно објаснување за проширувањето на Теба е влијанието на електромагнетните сили од Јовијанската магнетосфера. Кога прашината ќе влезе во сенката зад Јупитер, таа прилично брзо го губи електричното полнење. Бидејќи малите честички прашина делумно се коротираат со планетата, тие ќе се движат нанадвор за време на поминувањето на сенката, создавајќи надворешно продолжување на прстенот на теба. Истите сили можат да го објаснат падот во распределбата на честичките и осветленоста на прстенот, што се случува помеѓу орбитите на Амалтеја и Теба.
Врвот на осветленоста во внатрешноста на орбитата на Амалтеја и, според тоа, вертикалната асиметрија на прстенот на Амалтеја може да се должи на честичките прашина заробени во предните (L 4 ) и заостанатите (L 5 ) Лагранжови точки на оваа месечина. Честичките може да следат и по потковични орбити помеѓу Лагранжовите точки. Прашината може да биде присутна и на водечките и задоцнетите точки. Ова откритие имплицира дека има две популации на честички во прстените: едната полека се движи во насока на Јупитер како што е опишано погоре, додека другата останува во близина на изворната месечина заробена во резонанца 1:1 со неа.
Прстен-Хималија
Во септември 2006 година, додека мисијата на НАСА Нови Хоризонти до Плутон се приближувала до Јупитер за помош од гравитација, фотографирала нешто што изгледало како слаб, претходно непознат планетарен прстен или прстенест лак, паралелен и малку внатре во орбитата на неправилниот сателит Хималија. Количината на материјалот во делот од прстенот или лакот снимен од Нови Хоризонти бил најмалку 0,04 км3, под претпоставка дека има исто албедо како Хималија. Ако прстенот (лак) е отпад од Хималија, тој мора да се формирал неодамна, со оглед на вековната прецесија на хималиската орбита. Можно е прстенот да биде остаток од ударот на многу мала неоткриена месечина во Хималија, што сугерира дека Јупитер би можел да продолжи да добива и губи мали месечини преку судири.
Истражување
Постоењето на Јовијански прстени било заклучено од набљудувањата на планетарните радијациони појаси од страна на вселенското летало Пионер 11 во 1975 година. Во 1979 година, вселенското летало Војаџер 1 добило единечна преекспонирана слика од системот на прстените. Посеопфатна слика била спроведена од Војаџер 2 во истата година, што овозможило грубо определување на структурата на прстенот. Супериорниот квалитет на сликите добиени од орбитерот Галилео помеѓу 1995 и 2003 година во голема мера го проширило постојното знаење за Јовијанските прстени. Набљудувањето на прстените од земја со помош на телескопот Кек во 1997 и 2002 година и Хабл во 1999 година открило богатата структура видлива во задно расеаната светлина. Сликите пренесени од вселенското летало Нови Хоризонти во февруари-март 2007 година овозможиле набљудување на фината структура во главниот прстен за прв пат. Во 2000 година, вселенското летало Касини на пат кон Сатурн спровело опсежни набљудувања на системот на Јовијанские прстени. Идните мисии во системот на Јовијанските прстени ќе дадат дополнителни информации за прстените.
Битка на свиокот на Црна
Тек на битката
Во август 1916 година бугарската армија ја спроведуваат офанзивната Леринска операција. По нејзиниот прекин силите на Антантата преземаат контраофанзива. Тие го заземаат Кајмакчалан на 2 октомври и продолжуваат кон Битола. На 18 истиот месец ја преминуваат реката Црна кај селото Брод и се укрепуваат на нејзиниот лев брег. Првата бугарска армија прави контра напад, но тој е неуспешен. На 23 октомври оганот на противникот достигнува огромни размери. Французите дејствуваат во полето при Кенали. За една седмица противниците на бугарите ги напаѓаат неколкупати, но не постигнуваат успех. И српските напади на завојот на Црна биле одбиени. При секој неуспешен напад, артилерија на Антантата го засилува својот оган. Загубите се зголемуваат сè повеќе и повеќе, бидејќи батериите треба да ги штедат проектилите, што ги угнетувало бугарите и го убивало нивниот морал. На 7 ноември артилеријата на Антантата започнува најсилен оган против 3/8 бригада, која заземала позиции меѓу Крапе и Полог. По 3 дена загубите на бригадата постепено се зголемуваат и на 10 ноември без да биде нападната таа ги напушта своите позиции, кои веднаш се заземени од србите. После нови битки на 17 и 18 ноември бугарските војски на 19 ноември се принудени да ја напуштат Битола и заземаат позиции 5 км. Северно од градот на линијата Пелистер – кота 1248 – кота 1050.
Ахура
Ахура е авестиски израз за група на зороастриски ангелски божества.
Потекло на поимот
Авестискиот збор ахура доаѓа од праиндискиот збор *асура. Се смета дури и дека индоиранскиот збор има свои корени во праиндоевропскиот јазик.
Оксфордскиот англиски речник го става зборот асура како зороастриски израз.
Гати
Во Гатите, најстарите химни на зороастризмот, за кои се смета дека ги напишал лично Заратустра, пророкот ги поттикнува следбениците да ги почитуваат божествата ахура, а да ги одбиваат оние што се даева, како и сите останати кои делуваат со лаги. Подоцна во зороастриската традиција, даевите се појавуваат како лоши суштества, додека во Гатите, даевите се богови кои треба да се отфрлат.
Во Гатите, пророкот не укажува посебно кои божества покрај Ахура Мазда ги смета за дел од групата ахури.
Авеста
Во Авеста, трите божества од зороастрискиот пантеон повеќепати се идентификуваат како ахура. Тоа се Ахура Мазда, Митра и Апам Напат, кои се познати како „тријада ахури“. Меѓу останатите божества кои се сметаат за „ахури“ се шесте божества Амеша Спента, како и јазатите.
NGC 2611
NGC 2611 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2611 се споменува и како CGCG 119-127.
Откривање
Објектот е откриен на 29 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2611 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2611 има привидни димензии од 0,7' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 35 м 29,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 1' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 2611 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24121. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1945. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1355.
Црква „Св. Илија“ - Витолиште
'''Црква „Св. Илија“ - Витолиште''' — манастирска црква на Витолишкиот манастир изградена во 1872 година во атарот на некогашното село Мелница, а денес во рамките на селото Витолиште. Се одликува со исклучително богат фрескоживопис создаден од познатиот зограф, Аврам Дичов, син на Дичо Зограф.
Историја
Темелите на црквата биле поставени во 1870 година на иницијатива на Стале Чешелков од селото Полчиште, која била планирана да биде главна манастирска црква на тогашниот Мелнички манастир (денес наречен и Витолишки манастир), која била помогната од целото мариовско население.
Изградбата завршила по неполни две години од нејзиниот почеток и веднаш биле повикани мијачките зографи од селото Тресонче предводени од Аврам Дичов, син на познатиот зограф Дичо Зограф.
Како ктитор на манастирската црква, а подоцна прогласен и за доживотен игумен на самата црква, се јавува Стале Чешелков, кој бил главниот иницијатор за изградба на манастирската црква и самиот манастир во целост. На барање на месното население бил насликан на ѕидовите од манастирската црква.
Во рамките на манастирската црква постои натпис од 1872 година каде пишува дека со помошта на православните христијани од околните села бил изграден манастирот и главната манастирска црква од мајсторот Пере Лауца.
Живопис
Црквата „Св. Илија“ го добила својот живопис во 1881 година, скоро една декада по завршување на нејзината изградба. Целата внатрешност на црквата била зографисана од рацете на мајсторот Аврам Дичов. Во црквата воедно се наоѓаат и голем број икони од век, работени од истиот зограф-иконописец што работел во црквите на мариовските села.
Торсе
Торсе (островот на Тор ) е најголемиот остров на езерото Венерн, област 62.03 км2. Торсе се наоѓа во општина Мариестад. Торсе порано се состоел од два острови (Торс и Фогело), но околу 1930 година водата помеѓу нив била испумпувана, а поранешното морско дно сега се користи за одгледување култури.
Торсе има околу 550 семејства кои живеат во текот на целата година, и околу трипати повеќе во лето. Во 1994 година, мостот „Торсеброн“ бил отворен помеѓу копното и островот. Долг е околу 900 метри.
Поради големината на езерото Венерн, островот има повеќе поморска клима (со поблаги зими) и повеќе сончеви часови во споредба со копното.
Бачилиште (Журче)
Бачилиште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Журче. Претставува сакрален објект и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 1,5 км северно од селото, каде се откриени гробови, а видливи се и грамади од градежен материјал. Според исказите на мештаните, биле најдени кадилница и други материјали.
Полска на Евровизија
Полска за првпат дебатира во 1994 година каде го постигнува и најдоброто место во историјата на настапување.
Парк покрај вода Унамџи
Паркот покрај вода Унамџи ― парк кој се наоѓа во Даегу Бук-гу, Јужна Кореја. Изградбата на паркот започнала на 18 ноември 1997 година и бил отворен на 24 април 1998 година.
Паркот зафаќа површина од 17.962 м2.
1499
1499 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1499 година од новата ера, 499. од вториот милениум, 99. од XV век и последна од 1490-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7007 и 7008 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6249 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5259 и 5260 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2252.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1499 година се протега во 4135 и 4136, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4195 и 4196 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2042. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 904 и 905 исламска година.
Нордгермерслебен
Нордгермерслебен (Nordgermersleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Хое Берде.
Џуџеста планета
Џуџеста планета (планета-џуџе) — астрономски објект со планетарна маса, многу помал од планета, но поголем од астероид. Најпознат пример за вакoв објект е Плутон. Поради повремените нејаснотии за статусот на некои објекти, во 2006 г. научниците решиле да го дефинираат поимот планета. Според таа дефиниција, планета е: небесно тело кое кружи околу Сонцето; има приближно кружна форма; и ја има „расчистено“ околината на својата орбита од други небесни тела. Оние планети кои ги исполнуваат првите два услови, а не го исполнуваат и третиот, се нарекуваат џуџести планети. Во Сончевиот Систем постојат најмалку три џуџести планети.
Сегашни џуџести планети
Досега, Меѓународниот астрономски сојуз класифицирал пет небесни тела како џуџести планети.
Ерида
Ерида е најголемата позната џуџеста планета во Сончевиот Систем и деветто најголемо тело кое кружи околу Сонцето. Има пречник од 2.400-3.000 км и 27% поголема маса од Плутон. Ерида била откриен во 2005 година во Паломарската опсерваторија и се наоѓа во простор зад астероидниот регион наречен Кајперов Појас. Ерида има една месечина, наречена Дисномија. Растојанието на Ерида од Сонцето е од 38 до 97 пати поголемо од она на Земјата од Сонцето и, со исклучок на некои комети, тоа е најоддалеченото познато тело во Сончевиот Систем.
Плутон и Харон
Плутон е втората по големина џуџеста планета во Сончевиот Систем. Првобитно бил нарекуван планета, но денес се смета за џуџеста планета и најголемо тело во астероидниот регион наречен Кајперов Појас. Како и други тела во тој појас, се состои главно од карпа и мраз и е релативно мал: една третина од волуменот на Месечината. Кружи околу Сонцето по елиптична орбита, помеѓу 30 и 49 пати подалеку од Сонцето отколку што е Земјата. Поради формата на орбитата, Плутон понекогаш е поблиску до Сонцето од осмата планета – Нептун.
Плутон (откриен во 1930) и Харон (откриен во 1978) често се сметаат заедно како двоен планетарен систем, бидејќи кружат еден околу друг. Плутон има уште две помали сателити – Никта и Хидра, отркиени во 2005 г.
Мисијата на НАСА Нови хоризонти која е лансирана во 2006-та треба да ги посети и фотографира Харон и Плутон во јули 2015 година.
Церера
На 27 септември 2007 НАСА ја лансираше сондата за Мисијата Зора која треба да ги истражи до 2015 година Церера и соседниот голем астероид 4 Веста.