cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Молибден
Изотопи
Како што е наведено подолу, најчестата примена на изотопски молибден вклучува молибден-99, кој е производ на цепење. Тоа е матичен радиоизотоп на краткотрајниот гама-јонски радиоизотоп технециум-99м, јадрен изомер кој се користи во разни примени во медицината. Во 2008 година, Технолошкиот универзитет Делфт аплицирал за патент за производство на молибден-99 на молибден-98.
Соединенија
Молибден формира хемиски соединенија во оксидациски состојби од -II до + VI. Повисоките оксидациски состојби се порелевантни за нејзината Земјина појава и нејзините биолошки улоги, состојбите на оксидација на средно ниво често се асоцирани со метални кластери, а многу ниските оксидни состојби обично се асоцирани со органомолибденски соединенија. Хемијата на Mo и W покажува силни сличности. Релативната реткост на молибденот (III), на пример, е во контраст со продорноста на хром (III) соединенијата. Највисоката состојба на оксидација се гледа во молибден (VI) оксид (MoO 3 ), додека нормалното сулфурно соединение е молибден дисулфид MoS 2. Од аспект на трговијата, најважните соединенија се молибден дисулфид и молибден триоксид. Црниот дисулфид е главниот минерал. Се пече во воздух за да се даде триоксид:
Молибден (VI) оксид е растворлив во силна Базна вода, формирајќи молибдат (MoO 4 2- ). Молибдатите се послаби оксиданси отколку хроматите. Тие имаат тенденција да формираат структурно сложени оксианјони со кондензација со пониски вредности на pH, како што се [Mo 7 O 24 ] 6- и [Mo 8 O 26 ] 4-. Полимолибдат може да внесе други јони, формирајќи полиоксиметалати. Темно-синиот фосфор- хетерополимолибдат P [Mo 12 O 40 ] 3- се користи за спектроскопска детекција на фосфор. Широкиот опсег на оксидациски состојби на молибден се рефлектира во различни молибден хлориди:
Молибден (VI) хлорид MoCl 6 не е познат, иако молибденот хексафлуорид е добро карактеризиран.
Како и хромот и некои други транзициони метали, молибденот формира четиривалентни врски, како што се Mo 2 (CH 3 COO) 4 и [Mo 2 Cl 8 ] 4- , кој исто така има и четиривалентна врска.
Оксидациската состојба 0 е возможна со јаглерод моноксид како лиганд, како што е во молибден хексакарбонил, Mo (CO) 6.
Историја
Молибденитот - главната руда од која сега се извлекува молибден - претходно беше познат како молибдена. Молибдена била помешана и често користена како да е графит. Како и графитот, молибденитот може да се користи за да се оцрни површина или како цврсто мазиво. Дури и кога молибдената се разликувала од графитот, таа сè уште била помешана со заедничката руда на олово PbS (сега се нарекува галена ); името доаѓа од старогрчки   , што значи олово. (Грчкиот збор сам по себе е предложен како залог од анадолски лувиски и лидиски јазици).
Иако (наводно) молибден бил намерно легиран со челик во еден јапонски меч од 14 век ( Околу 1330 г.), таа уметност никогаш не била широко работена и подоцна била изгубена. На Западот во 1754 година, Бенгт Андерсон Кувист испитувал примерок од молибденит и утврдил дека не содржи олово и затоа не бил гален.
До 1778 година шведскиот хемичар Карл Вилхелм Шеле цврсто тврдел дека молибденот не е ниту гален ниту графит. Наместо тоа, Шиле предложил дека молибденот е руда од посебен нов елемент, именуван како молибден за минералот во кој живеел и од кој може да биде изолиран. Петар Џејкоб Хелм успешно го изолирал молибденот со користење на јаглеродно и ленено масло во 1781 година.
Сајевче
Сајевче (словенечки: Sajevče) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Молибден
Историја
Следниот век, молибденот немал индустриска употреба. Релативно редок, чистиот метал бил тежок да се изолира, а неопходните техники на металургијата биле незрели. Раните челични легури направени од молибден покажале големо ветување за зголемена цврстина, но напорите за производство на легурите во голем обем биле попречени со неконстантни резултати, со тенденција кон кршливост и рекристализација. Во 1906 година, Вилијам Д. Кулиге поднесол патент за рендерирање на молибденски нодули, што довело до примена како елемент за греење за високотемпературни печки и како поддршка за светилки со волфрамово влакно; формирањето и деградацијата на оксиди бараат молибденот да биде физички запечатен или затворен во инертен гас. Во 1913 година, Френк Е. Елмор развил процес со флотација на пена за да изолира молибденит од руди; флотацијата останува главен процес на изолација.
Острови во Источен Тимор
Островите во Источен Тимор се главните копнени географски одлики на државата. Источен Тимор е составен од само три острови.
Молибден
Историја
За време на Првата светска војна, побарувачката за молибден се ширела; молибденот бил користен и во обложување на оклоп и како замена за волфрам во челици со голема брзина. Некои британски тенкови биле заштитени со 75  мм  манган челик, но ова се покажало како неефективно. Манган челичните плочи биле заменети со многу полесни 25 милеметарски молибденски челични плочи што овозможуваат поголема брзина, поголема контрола и подобра заштита. Германците, исто така, користеле молибденски челик за тешка артилерија, како во супер-тешката хаубица Биг Берта бидејќи традиционалниот челик се топела на температурите произведени исфрлањето на едно тонскиот куршум. По војната, побарувачката опаднала сè додека металуршките достигнувања не дозволиле производство и во време на мир. Во Втората светска војна, молибден повторно станал од стратешко значење како замена за волфрам во челични легури.
Појавување и производство
Молибден е 54-от најважен елемент во Земјината кора и 25-от најзастапен елемент во океаните, со просек од 10  делчиња на милијарда; тоа е 42-тиот најважен елемент во Универзумот. Руската мисија Луна 24 открила зрно со лого на молибден (1 × 0,6  μm) во фрагмент од пироксен земен од Маре Кризиум на Месечината. Компаративната реткост на молибденот во Земјината кора е неутрализирана од нејзината концентрација во голем број на руди нерастворливи во вода, често комбинирани со сулфур на ист начин како бакар, со кој често се наоѓа. Иако молибден се наоѓа во вакви минерали како вулфенит (PbMoO 4 ) и пауелит (CaMoO 4 ), главниот комерцијален извор е молибдеитот (Mo S 2 ). Молибден е копан како главна руда и исто така се обновува како нуспроизвод од бакарското и волфрамското рударство. Производството на молибден во светот изнесувало 250.000 тони во 2011 година, а најголемите производители се Кина (94.000  т), САД (64.000   т), Чиле (38.000   т), Перу (18.000   т) и Мексико (12.000   t). Вкупните резерви се проценуваат на 10 милиони тони, и главно се концентрирани во Кина (4.3  МТ), САД (2.7   МТ) и Чиле (1.2   Mt). Застапеност по континент, 93% од светското производство на молибден е подеднакво споделено меѓу Северна Америка, Јужна Америка (главно во Чиле) и Кина. Европа и остатокот од Азија (главно Ерменија, Русија, Иран и Монголија) го произведуваат остатокот. Во обработката на молибден, рудата прво се пече во воздух на температура од 700 °C. Процесот дава гасен сулфурдиоксид и молибден (VI) оксид :
Оксидираната руда потоа обично се вади со воден амонијак за да се добие амониум молибдат:
Бакар, нечистотија во молибденот, е помалку растворлив во амонијакот. За целосно да се отстрани од растворот, тој се преципитира со сулфурводород. Амониум молибдат се претвора во амониум димолибдат, кој е изолиран како цврст материјал. Греењето на овој цврст материјал дава молибден триоксид:
Суровиот триоксид може понатаму да се прочисти со сублимација на 1100 °C.
Металниот молибден се добива со редукција на оксидот со водород:
Молибденот за производство на челик се намалува со алуминиумска реакција со додавање на железо за производство на феромолибден. Честата форма на феромолибден содржи 60% молибден.
Молибден има вредност од околу 30.000 долари по тон од август 2009 година. Одржувал цена од околу 10.000 долари за тон од 1997 до 2003 година и достигна врв од 103.000 долари за тон во јуни 2005 година. Во 2008 година Лондонската берза за метал најавила дека молибденот ќе се тргува како стока.
Историја на рударството со молибден
Историски, рудникот на Кнабен во јужна Норвешка, отворен во 1885 година, бил првиот рудник посветен за копање на молибден. Бил затворен во 1973 година, но повторно е отворен во 2007 година и сега произведува 100,000 килограми од молибден дисулфид годишно. Големи рудници во Колорадо (како што се рудникот Хендерсон и рудникот Климакс ) и во Британска Колумбија даваат молибден како нивниот примарен производ, додека многу порфирни бакарни наноси, како што се рудникот Кањон Бингам во Јута и рудникот Чукикамата во северниот дел на Чиле даваат молибден како нуспроизвод на рударството на бакар.
Легури
Околу 86% од произведениот молибден се користи во металургијата, а остатокот се користи во хемијата. Проценетата глобална употреба е структурен челик 35%, не’рѓосувачки челик 25%, хемикалии 14%, алати и брзи челици 9%, леано железо 6%, молибден елементарен метал 6% и суперлегури 5%.
Молибденот може да издржи екстремни температури без значително проширување или омекнување, што го прави корисен во средини со високи температури, вклучувајќи воени оклопи, делови од воздушни летала, електрични контакти, индустриски мотори и филаменти.
Повеќето челични легури со висока јачина (на пример, 41xx челици ) содржат од 0,25% до 8% молибден. Дури и во овие мали делови, секоја година се користат повеќе од 43.000 тони молибден во не’рѓосувачки челици, челици за алат , леани желези и високотемпературни суперлегури.
Молибден, исто така, е вреднуван во челичните легури за високата отпорност кон корозија и лесноста за заварување. Молибденот придонесува за отпорноста од корозија на не’рѓосувачки челици тип-300 (посебно тип-316), а особено во таканаречените супер аустентни не’рѓосувачки челици (како легури AL-6XN, 254SMO и 1925hMo). Молибденот го зголемува напонот на решетката, со што се зголемува енергијата потребна за распуштање на атомите на железо од површината. Молибден исто така се користи за подобрување на отпорноста од корозија на феритни (на пример, тип 444) и мартензитни (на пример 1.4122 и 1.4418) не’рѓосувачки челици.
Поради својата помала густина и постабилна цена, понекогаш се користи молибден наместо волфрам. Еден пример е М серијата од брзи челици, како што се М2, М4 и М42 како замена за челичната серија Т, кои содржат волфрам. Молибден, исто така, може да се користи како огно-отпорен слој за други метали. Иако неговата точка на топење е 2623 °C, молибден брзо оксидира на температура над 760 °C што го прави подобар за употреба во вакуумски средини.
нодуларна и повеќе заварувачка, но сепак во тестовите се спротивставува на корозијата на стандардна евтектичка сол ( FLiBe ) и солените пареи кои се користат во реакторите за солена вода за 1100 часа со толку мала корозија која е тешко да се измери.
Други легури засновани на молибден кои не содржат железо имаат само ограничени примени. На пример, поради неговата отпорност на стопен цинк,воедно чист молибден и молибден-волфрам легурите (70% / 30%) се користат за цевки кои доаѓаат во контакт со стопен цинк.
Ензими кои содржат Молибден
Молибден е суштински елемент кај повеќето организми. Всушност, недостатокот на молибден во раните океани на Земјата може имало силно влијание врз еволуцијата на еукариотите(кој ги вклучува сите растенија и животни).
Во однос на функцијата, молибдоензимите ја катализираат оксидацијата, а понекогаш и редукција на одредени мали молекули во процесот на регулирање на азот, сулфур и јаглерод. Кај некои животни и кај луѓето, оксидацијата на ксантин во мочната киселина, процес на пурински катаболизам , е катализирана од ксантин оксидаза , ензим што содржи молибден. Активноста на ксантин оксидазата е правопропорционална на количината на молибден во телото. Сепак, екстремно високата концентрација на молибден го менува трендот и може да дејствува како инхибитор и кај пуринскиот катаболизам и во други процеси. Концентрацијата на молибден, исто така, влијае врз синтезата на белковини, метаболизмот и растот.
Биосинтезата на активното место FeMoco е многу комплексна. Молибдат се транспортира во телото како MoO 4 2-.
Човечки метаболизам и дефицит
Молибден е суштински додаток во исхраната. Познати се четири ензими неопходни за цицачи, кои содржат кофактор на молибден (Моко) заснован на птерин : сулфитна оксидаза, ксантин оксидоредуктаза , алдехид оксидаза и митохондриска амидоксим редуктаза. Луѓето со силен дефицит на молибден имаат слабо функционална сулфитна оксидаза и се склони кон токсични реакции на сулфитите во храната. Човечкото тело содржи околу 0.07 mg молибден на килограм телесна тежина, со повисоки концентрации во црниот дроб и бубрезите и пониски во пршлените. Молибден исто така е присутен во човечкиот глеѓ и може да помогне да се спречи неговото распаѓање.
Акутната токсичност не е забележана кај луѓето, а токсичноста зависи од хемиската состојба. Студиите врз стаорци покажуваат средна смртоносна доза (ЛД 50 ) на најниско 180  mg / kg за некои Молибденски соединенија. Иако податоците за токсичноста кај не се достапни, испитувањата на животни покажаа дека хроничното внесување од 10 мг на ден молибден може да предизвика дијареа, попречување кај растот, неплодност, ниска родилна тежина и гихт ; исто така може да влијае на белите дробови, бубрезите и црниот дроб. Натриум волфрам е конкурентен инхибитор на молибден. Диететски волфрам ја намалува концентрацијата на молибден во ткивата.
Ниската концентрација на молибден во почвата во географски опсег од северна Кина до Иран резултира со дефицит на диететски молибден и е поврзана со зголемени стапки на рак на езофагусот. Во споредба со САД, кои имаат поголема понуда на молибден во почвата, луѓето кои живеат во овие области имаат околу 16 пати поголем ризик за езофагеален сквамозен карцином.
Поврзани болести
Вродена болест на дефицит на молибденски кофактор, забележана кај доенчиња, е неможноста да се синтетизира кофикторот на молибден , хетероцикличната молекула дискутирана погоре, која го врзува молибденот на активната локација кај сите познати човечки ензими кои користат молибден. Резултирачкиот дефицит резултира со високи нивоа на сулфит и мочна киселина и невролошко оштетување.
Бакар-молибден антагонизам
Високите нивоа на молибден може да го попречат внесувањето на бакар во телото, предизвикувајќи дефицит на бакар. Молибден ги спречува плазма белковините да се врзуваат за бакар, а исто така ја зголемува количината на бакар што се екскретира во урината. Преживарите кои консумираат високо ниво на молибден страдаат од дијареа, заостанување на растот, анемија и ахромотрихија (губење на пигмент во кожата). Овие симптоми може да се ублажат со додатоци од бакар, или диететски инјекции. Делотворниот дефицит на бакар може да се влоши со вишокот на сулфур.
Редукција или дефицит на бакар, исто така, може да биде намерно индуцирана за терапевтски цели од страна на соединетиот амониум тетратиомолибдат, во кој светлоцрвениот анјон тетратиомолибдат е средство за хелатирање на бакар. Тетратиомолибдат прво се користел терапевтски во третманот на бектериска токсикоза кај животните. Таа потоа е воведена како третман во Вилсоновата болест ,кај луѓето со наследно нарушување на метаболизмот поради дефицит на бакар делува и со натпреварување со бакарна апсорпција во дебелото црево и со зголемување на екскрецијата. Исто така, е откриено дека има инхибиторен ефект врз ангиогенезата, потенцијално преку инхибиција на процесот на транслокација на мембраната кој зависи од јони на бакар. Ова е ветувачки начин за истражување на третманите за рак, макуларна дегенерација поврзана со возраста и други болести кои вклучуваат патолошка пролиферација на крвните садови.
Диететски препораки
Во 2000 година, тогашниот американски институт за медицина (сега Националната академија за медицина, NAM) ги ажурираше Проценетите просечни барања (EARs) и препорачаната исхрана (RDAs) за молибден. Доколку нема доволно информации за да се воспостават ЕАР и РДА, наместо тоа, се користи проценет назначен адекватен внес (АИ).
АИ од 2  микрограми (μg) од молибден дневно е утврдено за доенчиња до 6 месеци на, и 3   μg / ден од 7 до 12   месеци, како за мажи, така и за жени. За постари деца и возрасни, следните дневни RDAs се воспоставени за молибден: 17 μg од 1 до 3, 22 μg од 4 до 8  години, 34   μg од 9 до 13   години, 43   μg од 14 до 18 години и 45 μg за лица на возраст од 19 години и постари. Сите овие RDAs се валидни за двата пола. Бремени или лактивни жени од 14 до 50 години имаат повисока дневна RDA од 50 μg од молибден.
Што се однесува до безбедноста, NAM ги поставува толерантните вредности за внесување (ULs) за витамини и минерали кога има доволно докази. Во случај на молибден, UL е 2000 μg / ден. Колективно, EARs, RDAs, AIs и ULs се нарекуваат диететски референтни вредности (DRIs).
Европскиот орган за безбедност на храната (EFSA) се однесува на колективниот сет на информации како референтни вредности за исхраната, со референтниот внес на население (PRI) наместо RDA, и просечниот услов, наместо EAR. АИ и UL дефинирани како и во САД. За жените и мажите на возраст од 15 и повеќе години, АИ е поставена на 65 μg / ден. Бремените и доилки имаат ист АИ. За деца на возраст од 1-14 години, АИ се зголемуваат со годините од 15 на 45 μg / ден. Возрасни AIs се повисоки од американските RDAs, но од друга страна, Европската агенција за безбедност на храната го разгледа истото прашање на безбедност и го постави својот UL на 600  μg / ден, што е многу пониско од вредноста на САД.
За целите на обележување на храна во САД и на исхраната, износот во една порција се изразува како процент од дневна вредност (% ДВ). За цели на етикетирање на молибден 100% од дневната вредност беше 75 μg, но од 27 мај 2016 година беше ревидиран на 45 μg. Табела на старите и новите возрасни дневни вредности е дадена на референтното дневно внесување. Првичниот рок што требаше да се почитува беше 28 јули 2018 година, но на 29 септември 2017 година, Управата за храна и лекови (ФДА) објави предложено правило кое го продолжи крајниот рок до 1 јануари 2020 година за големите компании и 1 јануари 2021 година за мали компании.
Мерки на претпазливост
Молибденските прашини и гасови, генерирани од рударството или обработката на метали, можат да бидат токсични, особено ако се внесат (вклучувајќи прашина заглавена во синусите и подоцна проголтана). Ниските нивоа на продолжено изложување може да предизвикаат иритација на очите и кожата. Треба да се избегнува директна инхалација или внесување на молибден и неговите оксиди. Прописите на OSHA ја одредуваат максималната дозволена изложеност на молибден во 8-часовен ден како 5 mg / m 3. Хронична изложеност на 60 до 600   mg / m 3 може да предизвика симптоми, вклучувајќи замор, главоболки и болки во зглобовите. На ниво од 5000 mg / m 3, молибденот е веднаш опасен за животот и здравјето.
Википедија на кебуански јазик
Википедија на кебуански јазик е издание на Википедија на кебуански јазик.
Буков
Буков (Buckow) — град во округот Меркиш-Одерланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на Шермицелското Езеро, 8 километри северозападно од Минхеберг и 45 километри источно од Берлин. Буков е административно седиште на општинската заедница Меркише Швајц и се наоѓа во средиште на истоимениот ридски масив, а од 1990 познат како Природен парк Меркише Швајц. Низ градот тече реката Штобер.
Ден на Русија
Државен празник во Руската федерација е 12 јуни. На овој ден: Од 1994 година, со декрет на Борис Елцин, 12 јуни станал државен празник како ден на државниот суверенитет на Русија. Празникот се слави секоја година од 1992.
Ченгел (село)
Ченгел — историско село во Битолско, денес на територијата на Општина Новаци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало на источната падина на Селечка Планина, источно од Битола, меѓу селата Паралово на северозапад, Ивени на североисток, Гнилеш на југозапад и Полог на југоисток. Денес местото е во атарот на Гнилеш.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Ченгел живееле 95 Македонци христијани.
На почетокто на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ченгел (Tschenghel) имало 80 Македонци под ехзархијата.
Селото настрадало од грчки андартски напади во 1906 г.
Сцена од Раундхејската градина
Сцена од Раундхејската градина (Roundhay Garden Scene) е краток филм од 1888 режиран од францускиот изумиутел Луј Ле Принс. Снимен е со пионерски 20 слики/сек и е првиот филм во историјата.
Преглед
Во филмот се прикажани Адолф Ле Принс, Сара Витли, Џозеф Витли и Хариет Хартли како се шетаат наоколу и се смеат.
Исчезнатата макара
Историскиот филм доживеал трагедија и мистерија. На 24 октомври 1888, само десет дена по снимањето на Сцена од Раундхејската градина, Сара Витли (во филмот) - Ле Принсовата свекрва, починала во Лидс. на 16 септември 1890, додека се спремал да го патентира неговиот изум во Лондон и да направи премиерно прикажување во Њујорк, Јул Ле Принс мистериозно исчезнува на воз меѓу Дижон и Париз. Во 1902, две години по неговото сведочење во брифингот Еквити 6928, Адолф Ле Принс, синот на режисерот, бил најден мртов (застрелан) во Њујорк.
Огнена жаба
Огнената жаба ( Bombina variegata ) припаѓа на редот Anura, археобатрахијалната фамилија Bombinatoridae и родот огнени стомачни жаби.
Морфологија и физиологија
Примероците се движат од 28–56 mm, обично со тежина помеѓу 2,3 и 12 g. Ова ги става меѓу помалите членови на семејството Bombinatoridae, кое може да достигне големина од 7 см. Нивната горна страна е сиво-кафеава, често со измиени, светли точки. Нивната долна страна, вклучувајќи ги внатрешните страни на екстремитетите, прстите на рацете и нозете, е сиво-сина до црно-сина со впечатливи, светло жолти до портокалови дамки, кои обично покриваат повеќе од половина од долната страна. Огнените жаби имаат компактно тело - иако не е толку рамно како сродната европска жаба со жарче - и заоблена муцка. Зејниците се во форма на срце, со ушните тапанчиња кои не се видливи. Надвор има бројни брадавици со подигнати вителки. Студијата спроведена од истражувачите од Brill Academic Publishers заклучи дека има сексуално диморфни разлики забележани во видот. Мажјаците од овој вид имаат особено подолга должина на хумерусот што резултира со подолга должина на предните екстремитети; Се верува дека им дава предност додека се спојуваат и додека се борат со други мажјаци од истиот вид.
Варијација
Студијата спроведена од Богдан Стугрен и Стефан Ванчеа во 1968 година на жаби со жолта стомак во Романија и СССР утврдила осум различни форми на B. variegata, проширувајќи ги трите форми претходно поставени од Михаловски во 1958 година. Секоја од овие форми претставува сооднос на жолти до црни ознаки на долната страна на жабата, кои се движат од речиси целосно жолта (Форма 1) до речиси целосно црна (Образец 8). Стугрен и Ванчеа откриле дека долните страни на примероците од B. variegata од северните региони обично имаат поголема покриеност со црни ознаки од оние што се пронајдени во јужните региони.
Јајца
B. variegata во просек снесува 73 јајца, со големина на спојката која се движи од 45 до повеќе од 100 јајца. Поединците обично носат повеќе спојки секое лето, дозволувајќи и на една жена да произведе дури 300 јајца годишно. Јајцата се големи 1,5-2 мм и се обложени во желе со дебелина од 5-8 мм и полунепроѕирни, со боја од кал до светло кафена. Полноглавците обично се изведуваат во рок од 4 дена по сложувањето на јајцата.
Полноглавци
Полноглавците се развиваат брзо и можат да достигнат должина од 55 мм. Тие имаат тапа опашка и се типично сиво-кафеави или, во ретки случаи, транспарентни. Полноглавците и јајцата се ранливи на грабеж од разни мали суштества кои живеат во езерца, како што се пијавици, риби и некои водни бубачки. Студијата објавена во 2016 година во Canadian Journal of Zoology покажала дека полноглавците во потопла вода се развиваат побрзо од оние во постудените клими, со цел да ги имитираат различните средини што се наоѓаат во шумските области и сончевите каменоломи.
Парење
Мажјаците почнуваат да произведуваат повици за парење кон крајот на пролетта и продолжуваат до крајот на август. Бидејќи видот нема гласен мочен меур, за разлика од црвеностомачената жаба, нејзиниот повик е прилично нежен.
Дистрибуција
Супериорната подвижност на младите од видот овозможува спонтано населување на новооткриените простори за живеење. На копно, суштествата бараат скривалишта под камења или мртво дрво и во браздите и пукнатините на карпите. Огнената жаба живее во планински и ридски земји во средна и јужна Европа. Широко е распространета низ високото ридско подрачје на средна и јужна Германија и рамнините на реката Горна Рајна, но на неколку места.
Лина Кудузовиќ
Лина Кудузовиќ (родена на 30 декември 2002 година) ― словенечка пејачка која ја освоила првата сезона на Словенија има талент во 2010 година кога имала 7 години, што ја направила најмладата победничка на кое било шоу на Got Talent дотогаш. Во 2015 година Кудузовиќ ја претставувала Словенија на Детската Евровизија, со нејзината песна „Prva ljubezen“ („Прва љубов“). Таа завршила на третото место со 112 поени. Во 2017 година, таа била на аудиција за The Voice Kids Germany, со што стигнала до финалето. Моментално живее во Швајцарија со своето семејство. Нејзиниот прв сингл, „Ephemeral“, бил објавен во 2018 година. Таа учествувала на ЕМА 2020 (словенечкиот настан за избор на песна за Евровизија) со песната „Man Like U“, каде што завршила на второто место.
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 67
NGC 67 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 67 се споменува и како MCG 5-1-64, CGCG 499-104, ARAK 4, Arp 113, VV 166.
Откривање
Телото е откриено на 7 октомври 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 67 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. NGC 67 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 18 м 14,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 3' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 51°.
Други поделби
Проучување на NGC 67 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1185. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1257.
Златна церемонијална кочија
Златната церемонијална кочија (англ. Gold State Coach) била изработена во 1762 и служи при крунисување на британскиот монарх од Џорџ IV па сѐ до денес. Кочијата тежи 4 тона, долга е 8 м, а висока е 4 м. Се одликува со позлата и има панели насликани од Џовани Кипријани, како и богати позлатени скуптури, меѓу кои на три херувини на покривот и четири тритони, по еден на секој агол. Каросеријата на кочијата е прицврстена со ремени прекриени со мароканска кожа и украсени со позлатени токи. Златната церемонијална кочија ја влечат 8 коња со црвени марокански запреги. Првобитно кочијата била возена од кочијаш, но денес коњите ги водат јавачи, одејќи крај нив.
Црква „Свети четириесет маченици“ - Велико Трново
Црквата „Свети четириесет маченици (Свети Четиридесет мъченици) – средновековна бугарска црква која се наоѓа во подножјето на тврдината Царевец во Велико Трново, Бугарија. Храмот е споменик на културата од исклучително значење за бугарската историја.
Историја
Се смета дека на ова место се наоѓала црквата „Раѓање на пресвета Богородица“ подигната во IX век. За време на владеењето на царот Јован Асен II црквата е обновена и посветена на Светите четириесет маченици севастиски во чест на големата победа во Битката кај Клокотница  на 9 март 1230 година (ден на Светите четириесет маченици севастиски), над солунскиот цар Теодор Анѓел. Откога починал во Трново, во црквата е погреба свети Сава, кој подоцна е пренесен во манастирот Милешево, а денес на местото на неговиот гроб се наоѓа спомен-плоча. Во XIII – XIV век црквата „Свети четириесет маченици“ станала една од најубавите цркви на манастирот „Велика лавра“.
Во црквата „Свети четириесет маченици“ се наоѓаат Омуртагов натпис, Асенов натпис и царински натпис од тврдината Родосто, за време на владеењето на канот Крум.
Во оваа црква погребани се следниве бугарски цареви: Цариците: На 22 септември 1908 година во оваа црква кнезот Фердинанд I ја прогласува независноста на Бугарија.
.mm
.mm — највисок семрежен домен на Мјанмар. . Овој домен бил доделен во 1997. Поранешното име на Мјанмар (официјално Република Унија Мјанмар) беше Бурма до 1989 година, до тогаш и ISO 3166-1 кодот за државата беше BU, но .bu никогаш не бил развиен како домен.
Надворешни врски
Toppdomän
Спиро Карасулски
Животопис
Роден е во 1869 година во Ругуновец. Влегува во ВМОРО, бил покрстен од свештеникот Стамат Танчев, и врши терористички наредби од Централниот комитет.
Откако извршуваат неколку убиства над шпиони, прогонувани од властите на 15 септември 1897 година, Иванчо Карасулијата, Апостол Петков и Спиро Карасулски стануваат нелегални, а кон нив подоцна се приклучува Христо Узунов од Куфалово. Војвода е Апостол Петков. Кон средината на февруари кон четата им се приклучуваат и Гоно Балабанов од Сеово и Павле Граматиков од Кониково, Стојко од Карасуле, Лазар Делев од Ореовица, Гого Киров и Хаџи од Мутулово и Кољо Машкото од Богородица. За кратко време четата, која дејствува во Дојранското, Гевгелиско и Ениџевардарско, посеала страв кај зулумџиите.ѓ
Во Првата балканска војна во 1912 година Спиро Карасулские доброволец во Македонско-одринското ополчение во четата на Лазар Делев.
Тодор Камчев
Животопис
Тодор Камчев е роден во Неготино, во 1880 година, син на сиромашни родители, кои сакале да го школуваат, но немале финансии за тоа. Откако завршил трети клас во прогимназијата во Штип, не можел да си плати школување во Солунската гимназија. Назначен е за учител во с. Барово, а следната година во с. Клиново. Уште како ученик во Штип, воспоставил врски со ВМРО, и служел разнесувајќи разни писма, куршуми, револвери и друго. Од почетокот на 1903 година, зел активно учество како член на Градското раководно тело и како војвода на месната чета, а подоцна и како член и секретар на Околиското раководно тело, сè до крајот на самиот Уриет во 1908 година.
NGC 6471/1
NGC 6471/1 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6471/1 се споменува и како UGC 10973, MCG 11-21-23, CGCG 321-38, CGCG 322-9.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6471/1 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6471/1 има привидни димензии од 1,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 44 м 12,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +67° 35' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 173°.
Други поделби
Проучување на NGC 6471/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60773. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Википедија на кмерски јазик
Википедија на кмерски јазик е издание на Википедија на кмерски јазик.
Муљанка
Муљанка (Мулянка) е река во Русија. Таа е 52 км долга и покрива површина од приближно 460.7 км².
Реката Муљанка има притоки Риж (Рыж, 21 км), Мос (Мось, 17 км), Пиж (Пыж, 22 км).
Манастир „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Везник
Воздвижение на Чесниот Крст (Ιερά Μονή Υψώσεως Τιμίου Σταυρού) — женски манастир во селото Везник, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Македонија на Евровизија 2021
Македонија учествуваше на Евровизија 2021 во Ротердам, Холандија, со Васил Гарванлиев и песната Here I Stand. Тој требаше да се натпреварува на Евровизија 2020 со песната You, но изданието беше откажано. Македонија не успеа да се квалификува од првото полуфинале во финалето, завршувајќи 15та од 16 учесници со 23 поени.
Интерна селекција
На 20 јануари 2021, МРТ потврди дека Васил ќе ја претставува Македонија на Евровизија 2021. Период на поднесување на песни беше објавен за заинтересирани композитори да ги поднесат своите песни до 27 јануари 2021. На 16 февруари 2021, беше објавено дека Васил ќе настапи со песната Here I Stand, напишана и компонирана од Борче Кузмановски, Давор Јордановски и Васил Гарванлиев. Here I Stand беше претставена на јавноста на 11 март 2021 преку официјалниот евровизиски YouTube канал.
Евровизија 2021
Според правилата на Евровизија, сите земји со исклучок на земјата домаќин и големата петорка (Франција, Германија, Италија, Шпанија и Обединетото Кралство) треба да се квалификуваат во една од двете полуфинални натпревари со цел да се натпреваруваат за конечното финале. Првите десет земји од секој полуфинален натпревар се пласираат во финалето. Европскиот радиодифузен сојуз (ЕБУ) ги поделил натпреварувачките земји во шест различни дела врз основа на резултатите од гласањето од претходните натпревари, при што земјите со поповолни резултати на гласање биле ставени во иста категорија. За Евровизија 2021, полуфиналниот нацрт за распределба одржан на 28 јануари 2020 година бил искористен. Македонија била ставена во првото полуфинале, што се одржало на 18 мај 2021 година, и била распоредена да настапи во првата половина од полуфиналето.
Откако сите натпреварувачки песни за натпреварот во 2021 биле објавени, распоредот за полуфиналињата беше одлучен од продуцентите на емисијата, наместо со друг нацрт, при што слични песни не се ставени една до друга. Македонија беше распоредена да настапи 6та по ред, после Австралија и пред Ирска.
Гласање
Гласањето за време на трите емисии вклучувало секоја земја да додели два сета на бодови од 1-8, 10 и 12: еден од нивното професионално жири, и еден од телефонското гласање. Жирито на секоја нација се состоело од пет професионалци од музичката индустрија кои се граѓани на земјата што ја претставуваат, со разновидност на возраст и пол. Ова жири го оценил секој запис врз основа на настапите за време на втората проба на секоја емисија, што се одвива вечерта пред секоја емисија во живо, во сет од критериуми: вокален капацитет; сценската изведба; композицијата на песната и оригиналноста; и севкупниот впечаток од настапот. Членовите на жирито смеат да бидат дел од истото еднаш секои три години, и се задолжени да потврдат дека не се поврзани со ниту еден од учесниците на начин што може да влијае на нивната способност да гласаат непристрасно. Членовите на жирито исто така треба да гласаат независно, без дозволена дискусија за нивните гласови со другите членови. Точниот состав на професионалното жири и резултатите од гласањето на жирито и публиката на секоја земја се објавени после главното финале, индивидуалните гласови од секој член на жирито се објавени во анонимна форма.
Детални резултати од гласањето
Следните членови беа во состав на македонското жири:
Википедија на курдски јазик
Википедија на курдски јазик е издание на Википедија на курдски јазик.
Мородвис
Мородвис — село во Општина Зрновци, во околината на градот Кочани, кое што е прогласено за културно наследство на Македонија.
Географија и местоположба
Мородвис се наоѓа во источниот дел на Македонија, на 10 километри јужно од Кочани, сместено во Кочанската Котлина, поточно во подножјето на Плачковица, широко отворено кон реката Брегалница и Кочанското Поле. Атарот на селото изнесува 14.521.860 м2. Низ селото тече Морошка Река.
Историја
Животот во Кочанската Котлина постоел многу одамна. Постоеле помали и поголеми населби, меѓу кои Запара, Келенидиј и Армонија, за кои се претпоставува дека егзистирале на овие простори. Најстара населба што ја среќаваме во историските записи, а која постои и денес е населбата Мородвис. На местото каде денес се наоѓа Мородвис, порано постоело Мороздвизд, Форомиздос, Форомендис, Моробиздон - различни форми на записи за една иста населба.
Од формирањето во 969 односно 976 година, до згаснувањето во 1018, на Самуиловата држава, градот Мороздвизд се наоѓал во нејзин состав. За време на нејзиното постоење израснал во значаен воен и духовен град (центар) во Брегалничката област. По смртта на Иван Владислав, градот Мороздвизд доброволно се предал на Василиј II кога овој бил во Мосинопол. Ова го пишува во "Кратката историја" (811-1079) од византискиот историчар Јован Скилица каде што се вели: "а таму (во Мосинопол - К. С.) дошле пратеници на населението од Пелагонија, Мороздвизд и Липљан, кои на царот (Василиј II - К. С.) му ги предале градовите". Ова е првиот извор во кој се споменува градот Мороздвизд, 16526г - (1018) година.
По уништувањето на Самуиловата држава, една година подоцна, во 1019 година повторно се споменува градот Мороздвизд, но сега како епископски центар, во хрисовулот на Василиј II даден на Охридскиот архиепископ. Во хрисовулот се вели: "... и епископот на Мороздвизд да има во самиот Мороздвизд и во Козјак, Славиште, Злетово, Луковица, Пијанец и Малешево, 15 клирици и 15 парици." Со оваа грамота Василиј II ја прифатил постоечката црковна административна поделба, со тоа не го уништил значењето на населбата Мороздвизд.
Во почетокот на 12. век Малешево станал епископски центар на Брегалничката област (епископија). Иако од крајот на XI век Мороздвизд го изгубил духовното значење, животот не замрел. Ова се гледа и од „Теографијата“ на Арабјанецот Идризи, запишана кон средината на XII век. Идризи за Мороздвизд (Форомиздос) вели: "Од Куритус, в десно го изоставаш патот за Ахрисубули (Орфано) и се спушташ на север за градот Фурумиздус (Мородвис), до кој има два дена пат. Последниот е масовен град, распространет на врвот на една височинка. Тој има лозја и непрекинато надоврзани обработливи полиња." Со археолошките ископувања во с. Мородвис, во питоси се најдени зрна грозје и повеќе сорти жита.
Во 60-те или 70-те години на 13. век епископски центар повторно станала населбата Мороздвизд. Тоа траело и во наредниот период, но потоа постепено опаѓало значењето. Српскиот крал Милутин (1282-1321) во првите години од своето владение освои повеќе територии од Македонија, меѓу кои и Брегалничката област. Во 1300 година во Грамотата дадена на скопскиот манастир "Св. Георги Горго", Милутин наведува дека манастирот поседува имот "Авазгово под Мороздвизд, што го придодаде госп. Маноил Царот, со лозја, со ниви, со ливади, со пасишта, со летници, и зимници и со воденици, со планината и со сите права."
Мороздвиздската епископија постоела и за време на српското владеење, но нејзината територија полека се смалувала и го губела значењето што го имала во Брегалничката област и пошироко. Тоа се гледа и од Грачаничката грамота на Милутин при крајот на неговото владеење од 1321 година. Од грамотата се гледа дека кралот Милутин го дарувал Грачаничкиот манастир со села и земја меѓу кои "И по Вранју и по Славиште и по... и по Злетово и Мороздвизд и по... и од области грчки крал господар сум и на кралевите на земјите Злетовски, Самоковски и Шуменски татковина и дедовина при Ибар Марица наречен, го зедов тоа и го дадов на владеење или на Липљанските или на Призренските епископии." Дел од Мороздвиздската епископија ја ставил под јурисдикција на Липљанската или Призренската црква.
Во 1341 година владетелот на источниот дел од Македонија Јован Оливар го изградил манастирот "Св. Архангел Михаил", во с. Лесново, a веќе наредната 1342 година го подарил на Хиландарскиот манастир. Co повелбата на Душан, дадена на Лесновскиот манастир "Св. Архангел Михаил" во 1347 година манастирот станал седиште на новосоздадената Злетовска епископија. Кон оваа епископија се спојува територијата на веќе запуштената Мороздвиздска епископија. Во повелбата е опишана границата на Мороздвизд што почнувала од Зрновштица и одела до Воихнино Селиште. Во Зрновштица се подарени две воденици, а половина од водата требало да му припадне на Мороздвизд. Меѓата на Мороздвизд спрема Зрновштица, почнувајќи од Зрновштичката Река, не можела да се утврди, бидејќи имотите на населението од Мороздвизд и Зрновштица била измешана.
Пред да потпадне Македонија под Османлиска власт, со територијата на Брегалничката област и пошироко управувале браќата Дејанови (Јован и Константин Драгаш), чија престолнина била во Велбужд, денешен Ќустендил. Во рамките на оваа држава влегла и веќе запустената населба Мороздвизд. Од овој период ја имаме грамотата на Константин Драгаш дадена во 1381 година на Хиландарскиот манастир според која "селото Мороздвизд заедно со заселците Роковци и Грдовци со сите меѓи и права на тоа село" се дава како имоти на манастирот.
Население
Според пописот од 1994, старосната структура на населението била: од 0-6 годишна возраст има 68, од 18-24 години има 46, а над 64 години има 65 лица.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, во селото имало 549 жители, сите Македонци, од православна христијанска вероисповед.
Дел од населението е на привремена или постојана работа во странство.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 318 жители, од кои 295 Македонци, 1 останат и 22 лица без податоци.
Родови
Мородвис е македонско село, а во минатото имало и Турци и Роми, а во селото од поново време има и доселено влашки родови како и Бугари од Босилеградско.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 891 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на подрачното основно училиште "Синиша Стоилов".
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 401 гласач.
Културни и природни знаменитости
Има остатоци од стари воденици и куќи од турско време.
Личности
Паднати борци во НОБ:
Иселеништво
Околу 100 турски семејства отишле во Турција до 1955 година.
Сречко Косовел
Сречко Косовел (18 март 1904 – 26 мај 1926) ― австроунгарски и италијански поет од словенечка народност, кој сега се смета за еден од најголемите модернистички поети во Средна Европа. Бил етикетиран како импресионистички поет од неговиот роден карстен регион, политички поет кој се спротивставувал на присилната италијанизација на словенечките земји припоени од Италија, експресионист, дадаист, сатиричар и како глас на меѓународниот социјализам, користејќи авангардни конструктивистички облици. Тој сега се смета за словенечка поетска икона.
Повеќето од делата на Косовел биле објавени речиси четири децении по неговата рана смрт на 22 години. Во својата татковина, Косовел, влегол во словенечкиот книжевен канон од 20 век како поет кој создал импресивен обем од повеќе од 1000 започнати дела, меѓу кои и 500 целосни песни, со квалитет кој се смета за невообичаено висок за неговата возраст.
Живот
Сречко Косовел е роден како најмлад од петте деца на таткото Антон Косовел, учител на словенечки јазик, кому не му било дозволено да продолжи да предава на словенечки јазик откако Австриско Приморје било припоено од Италија со Рапалскиот договор во 1920 година, и мајката Катарина (моминско презиме Стреш) која во моментот на неговото раѓање имала 40 години и ги негувала уметничките таленти на нивните деца. Сестрата на Косовел свирела на клавир, а еден од неговите браќа бил амбициозен писател. Роден во Сежана, тогаш дел од Австроунгарија, Косовел живеел во блиското село Томај до 1924 година.
Пред припојувањето на родната Карстна Висорамнина кон Италија, тој општо се запознал со делата на словенечката култура, особено со словенечката книжевност, како и со драмата во Словенечкиот постоја театар во Трст, сместен во Народниот Дом, културното средиште на Словенците во Трст.
Дело
Неговите рани дела биле главно за неговите чувства на копнеж за неговото семејство и родниот карстен пејзаж. Косовел ги запознал своите врсници, Словенците кои ги напуштиле етнички словенечките области припоени од Италија, на Универзитетот во Љубљана и тие го основале книжевното списание наречено Lepa Vida (буквално: Убава Вида, мотив од словенечката народна поезија), каде што Косовел служел како уредник на списанието. уредник. Косовел се запознал со порадикални идеи во Клубот „Иван Цанкар“, именуван по словенечкиот радикален автор, а сè повеќе го привлекувале револуционерните идеи и авангардните советски и германски дела со кои бил запознаен преку Иво Грахор.
Конструктивистичкиот пресврт
Во 1925 година, заедно со конструктивистичкиот уметник Август Чернигој, Косовел размислувал да основа ново списание Конструктор и почнал да ги пишува своите конструктивистички песни, наречени конси (конс во еднина), кратенка за конструкции („конструкции“). Со конструктивизмот се сврте од тивка лирика во гласна, дрско, навредлива поезија полна со јазични новости: јазик без синтакса и логичко уредување, слобода на слики, употреба на типографија, стилови и бои, математички симболи, равенки, колажи од хартија, и сите други видови на опитно пишување.
Речиси во исто време, Косовел се подготвувал да објави збирка од неговите рани песни, насловена како Златен чамец (словенечки: Zlati čoln). Со овој избор на песни, тој имал намера да стави крај на својот ран стил кој бил под силно влијание на импресионистичката поезија на Јосип Мурн. Сепак, тој бил скршен од негативниот одговор на двете издавачки куќи и на некои од неговите најблиски пријатели.