cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Природни и законски права
Теорија на правата на физичките лица
Слично на ова, различните филозофи и државници имаат различна список на тоа што тие веруваат дека е право на физичкото лице. Скоро сите го вклучуваат правото на живот и слобода како два најголеми приоритети. Х.Л.А. Харт аргументира дека доколку постојат какви било права за тоа, тогаш мора д апостои право на слобода,а сите други би зависеле од тоа. Според Т.Х. Грин „ако постои такво нешто како права за сите тогаш мора да има право на слобода и живот или на слободен живот“. Џон Лок ги нагласил „животот, слободата и сопственоста како најглавни. Меѓутоа, и покрај влијателната одбрана на Лок за правото на револуцијата, Томас Џеферсон го замени зборот „потрага по среќа“ со зборот „имот“ во Декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави.
Томас Хобс
Томас Хобс (1588-1679) вовел дискусии на правата на физичките лица во неговиот морална и политичка филозофија. Сфаќањето на Хобс за правата на физичките лица води потекло од неговото сфаќање за човекот во „природна состојба“. Поради тоа според него суштинското право на физичкото (човековото) лице е да ја искористи својата моќ за да ја сочува својата природа на својот живот и последователно и последователно на тоа, правејќи работи со своето расудување (Левиатхан. 1,XIV).
Во неговата природа, според Хобс, животот на човекот се состои од слободите и не само за законите-Во таква состојба секој човек има право на нешто, дури и на телото на друг. И затоа, колку што трае ова природно право на секој човек да прави сешто ниеден човек нема да се осеќа безбедно“ (ibid). Ова неизбежно доведува до решение како „војна против сите“ во која човековите суштества убиваат, крадат и заробуваат други како би преживеале и како резултат на нивната природна желба за „Добивка“, „Безбедност“ и „Углед“. Според Хобс овој свет на хаос создаден од неограничени права е целосно непожелен бидејќи ќе го направи човековиот живот „осамен, гнасен, брутален и краток“. Како таков, ако луѓето сакаат да живеат мирно тие мора многу да отстапат од нивните права на физички лица и создавата морални обврски со цел за утврдување на политичко и граѓанско општество. Ова е еден од најраните формулации на теоријата на владата позната како социјален договор.
Хобс се противел на обидот да ги изведе правата од „закон за физички лица“, кажувајќи дека законот („lex“) и правото како (jus) често збунет, означува спротивности со законот кој се однесува на обврските, додека правата се однесуваат во отусство на обврските. Бидејќи поради нашата (човекова) природа, ние бараме да го подобриме мајмногу што можеме нашата добросостојба, правата се претходници до законот, природни и институционални а луѓето нема да ги следат законите на природата без да бидат претходно подложни на моќта на суверенитетот, безда бидат незначителни идеите на право и погрешно –Затоа, пред да ја заземат својата употреба имињата на Правда и Неправда мора д апостои некаква принудна Моќ, да го присилат човекот еднакво на исполнување на своите договори....,to make good that Propriety, which by mutual contract men acquire, in recompense of the universal Right they abandon: and such power there is none before the erection of the Commonwealth." (Leviathan. 1, XV). Ова претставувало важно истапување од средновековните права на физичките лица што дале предност на обврските пред правата.Меѓутоа некои мислители како што се Лео Штраус, ја задржале супериорноста на правото на физичкото право или моралната обврска и затоа не се согласува со средновековното сфаќање.
Џон Лок
Џон Лок (1632-1704) е уште еден докажан Западен филозоф кој ги концептуализирал правата како природни и неоттуѓиви. Исто како и Хобс, Лок е најголем социјален мислител. Тој рекол дека прават на физичките лица се живот, слобода и имот. Тој многу влијае врз Револуционарната војна со неговите пишувања кои ги опфаќаат пишувањата на правата на физилките лица.
Томас Пејн
Томас Пејн (1731-1809) понатаму елаборираше за правата на физичките лица во неговото дело Правата на Човекот (1971), нагласувајќи ги правата кои не можат да бидат одобрени по ниеден закон бидејќи тоа законски би значело дека тие исто така можат да бидат укинати и под такви услови тие би биле само привилегирани. Перверзија на условите е да се каже дека договорот дава права. Оперира со спротивен ефект-оној кој ги одзема правата. Прават се наследни кај сите жители но договорите со поништување на овие права во мнозинството го напуштаат правото во рацете на малкумина... Тие последователно се инструменти за неправда. Фактот мора да се состои од самите поединци секој со својот лично право и право на владеење, навлегува во договор со смаите себеси да произведат влада: и ова е единствениот начин во кој владите имаат право да се кренат а единствениот принцип на кој имаат право да опстанат.
Расправа
Концептот на неоттуѓивите права се критикува од Џереми Бентам и Едмунд Берк како основа. Бентам и Берк, кои пишуваат во осумнаесеттиот век, укажале дека правата настануваат од дејствата на владата или настануваат од традицијата и ниеден од овие обезбедуваат нешто неоттуѓиво. (Види „Critique of the Doctrine of Inalienable, Natural Rights“ на Бентам и „Refletion on the revolution in France“) на Бурк. Одржувајќи ја промената во размислувањето во 19 век, Бентам славо ја отфрлил идејата за правата на физичките лица како „глупости на патерици“.
Потписниците на Декларацијата на Независноста веруваат во „очигледната вистина“ дека сите луѓе „имаат одредени неоттуѓиви права од нивнот Создавач“. Критичарите укажувата дека употребата на зборот „Создавач“ означува дека овие права се засновани врз основа на теолочките принципи и можат да дискутираат кои се тие теолошки принципи или кои теолочки принципи треба да бидат прифатени од луѓето кои не се согласуваат од Религијата од која што се создадени. Во „the Social Contract“ Жан–Жак Русо тврди дека постоењето на неоттуѓивите права за присуството на устав или група на закони и права. Оваа идеја на социјален договор – тие права и обврски кои се изведени од консензуалнот договор помеѓу владата и луѓето- е најчесто прифатената алтернатива.
Според Сејмуел Хантингтон, американски политиколог, аргументот за „неотуѓивите права“ од Декларацијата на Независност е нужна затоа што „Британците се бели,Англо и Протестантите како што бевме ние. Тие морале да имаат некја друга основа за да ја оправдат независноста“.
Различните филозофи создале различни списоци од права кои тие ги сметале за права на физичките лица. Според предлагачите на физичките права, посебно Хеселберг и Ротбард можат да се однесуваат на посебно вистински аксиоматски права од предлоените права, укажувајќи дека кој било принцип кој може да се докаже како неточен претставува аксиом. Критичарите укажале на недостигот од договор помеѓу предлагачите како доказ за барањето дека идејата за права на физичките лица ретко кога претставува политичка алатка. На пример, според Џонатан Валас не постои база врз која одредени права би се класифицирале како права на физички лица и укажал дека мислењето на Хобс за правата на физичките лица го меша правото со способноста (човековите суштества ја имаат способноста за барање само на својата благосостојба и ја следат нивната природа на ист начин како и животните но не се подразбира дека тие имаат право да го прават тоа). Валас го застапува соцјалниот договор и исто како и Хобс и Лок не го базира тоа на правото на физичките лица:
Сите ние сме на маса и решаваме кое право да го усвоиме, ослободени од сите нејасни ограничувања, половични митови, анонимни патријархални текстови и мистериозни концепти за природата. Ако ви предложам нешто што вие не сакате, кажете ми дека не е практично, дека е штетно за некого или дека се однесува на некое друго право, но не ми кажувајте дека го навредува универзумот.
Според другите критичари обидот да се добие правото од „законот за физички лица“ или „човековата природа“ е пример за постоење на проблем. Меѓутоа, зборот „физички“ во „права на физички лица“ се однесува на спротивното од „вештачки“ отколку значењето „физички“ како што е во смисла на етнички натурализам, кој според Г.Е. Мор го нема таквиот проблем на натуралистичка заблуда.
Пасзе
Пасзе (Passee) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
NetBIOS преку TCP/IP
NetBIOS преку TCP/IP (NBT) е протокол кој дозволува компјутерски апликации кои се засноваат на NetBIOS API да се користат на модерните TCP/IP мрежи. NetBIOS е развиен во раните 80-тите години од минатиот век и бил наменет за мали мрежи (околу 12 компјутери ). Некои апликации сè уште користат NetBIOS, и не се доволно приспособливи кон мрежите од илјадници компјутери ако користат NetBIOS Frames протокол, но ако се соодветно конфигурирани (подесени )протоколот NetBIOS преку TCP/IP дозволува таквите апликации кои користат NetBIOS да работат без проблем и во мрежи од илјадници компјутери како што е интернетот. NetBIOS преку TCP/IP или скратено NBT е дифиниран во RFC 1001 и RFC 1002.
Беденбостел
Географија
Беденбостел се наоѓа источно од Целе во Природниот парк Зидхајде. Потокот Ашау тука се влева во реката Лахте.
NetBIOS преку TCP/IP
Сервиси( услуги)
NetBIOS овозможува три различни сервиси (услуги): NBT ги имплементира сите три сервиси(услуги).
Сервис за именување
Во NetBIOS секој корисник мора да се регистрира на мрежата користејќи единствено име кое може да содржи максимални 15 карактери. Кога некоја апликација сака да се регистрира на мрежата првин мора да емитува порака која гласи „Дали некој моментално го користи ова име“(Is anyone currently using that name?), а потоа ќе чека одговор. Ако не се добие одговор може да се смета дека името никој не го користи. Бидејќи времето за чекање на одговор е неколку секунди регистрацијата на името е доста долг и досаден процес.
NBT може да имплементира централна база на податоци наречена Name Service, кој ги меморира сите регистрации на имиња. Апликација која сака да се регистрира на мрежата сега треба да воспостави контакт со базата и да поднесе до неа барање дали името со кое сака да се регистрира веќе е зафатено. Овој процес е многу побрз бидејќи Name Service моментално враќа негативен одговор дека името го нема во базата па затоа апликацијата може да се регистрира под тоа име. Name Service според RFC 1001 и 1002 се нарекува NetBIOS Naming Service или скратено NBNS. Форматот на пакетите на Name Service се исти како оние на DNS. Главни разлики се додавањето на NetBIOS „Node Status“ редица, динамичка регистрација и пакети за обележување на грешки. Ако сака да започне сесија или да испрати датаграм на одреден host домаќин  отколку да го емитува датаграмот, NBT мора да ја утврди IP  адресата на домаќинот со даденото NetBIOS име, ова се прави така што се емитува Name Query пакет и се праќа на NetBIOS Name Server, одговорот ќе ја зодржи и IP-адресата на домаќинот со даденото име. Интересное тоа што NBNS е првиот вистински peer-to-peer дистрибутивен сервис.
Сесиски сервис
Моделот за сесија дозволува два компјутера да воспостават врска за „разговор“, како и детектира грешки и врши обнова на пораките. Сесиите се воспоставуваат со размена на пакети. Компјутерот кој побарува врска пробува да направи TCP врска преку порта 139 со другиот компјутер. Ако врската е успешна тогаш компјутерот кој ја побарал врската праќа „Session Request“ пакет кој ги содржи NetBIOS имињата и од компјутерот кој ја побарува врската и од другиот компјутер со кој се воспоставила врската. Компјутерот со кој е воспоставена врската тогаш одговара со „Positive Session Response“ со што се одговара позитивно дека може да се воспостави врска или „ Negative Session Response “ со што се укажува дека сесијата не може да се воспостави. Податоците се пренесуваат додека трае сесијата со Session Message пакети TCP се грижи за контрола на проток и повторното праќање од сите сервисни пакети од сесијата. Исто така го дели протокот на податоци со кој пакетите се предаваат во IP датаграми. Сесиите се затвораат со прекин на TCP/IP врската.
Datagram дистрибуциски сервис
Datagram дистрибуциски сервис функционира без воспоставување врска. NetBIOS табели се праќаат преку UDP. Табелата е пратено со „Direct Unique“ или „Direct Group“ пакети само ако се праќаат на одредено NetBIOS име или со „Broadcast“ пакети ако се праќаат до сите NetBIOS имиња на мрежата.
Безбедностни слабости
Опслужувачите се први на удар кога се работи за интернет напади. Local Area Network портите се најнапаѓани кога се работи за напад врз Клиент-опслужувач мрежи. Многу сервиси кои имаат слабости на вакви напади можат- зависно од организацискиот удел на текот на работата – безбедно да се оневозможат. Два протокола кои имаат безбедностни слабости се: Server Message Block и NetBIOS преку TCP/IP. И двата можат да откријат голем број детални и витални информации за пробиената мрежа.
Губење на важноста во пост-NT Клиент-опслужувач Мрежи
Во однос со пост – MS Windows 2000 / NT, клиент-опслужувач мрежи, NetBIOS станува протокол од минатото. NetBIOS исто е развиен за не-рутабилни LAN врски.Во најголем број на мрежи по 2000 година кои користат Windows XP или понови оперативни системи, NetBIOS ефикасно овозможува конпатибилност на мрежните уреди кои веќе се компатибилни со DNS. Главната задача на NetBIOS во Клиент-опслужувач мрежи е да овозможи решенија за имињата на компјутерот и периферните уреди на мрежата. Исто така дозволува на мрежен хардвер да биде достапен и да може да биде делен, не дозволува мапирање и пребарување на мрежните податотеки. Како примарна функција, има улога на протокол на сесиски слој пренесуван преку TCP/IP за да овозможи решенија на името на компјутерот и деливите податотеки. На крај Клиент-опслужувач мрежите засновани на Windows XP немаат потреба од решение имињата. Windows XP и поновите оперативни системи не побаруваат вакви несигурни решенија за имињата или адресирање и навигација на деливите податотеки во мрежата, поради што NetBIOS се користи се помалку.
ДСУ „Наум Наумовски - Борче“ - Пробиштип
„Наум Наумовски Борче“ — средно училиште во Пробиштип, Општина Пробиштип.
Голем Змеовец (Дрен)
Голем Змеовец — светилиште од римско време во атарот на селото Дрен, Македонија. На 3 километри североисточно од селото, во варовничките карпи се наоѓа пештера која служела како светилиште во античкиот период и подоцна. Во неа се најдени повеќе монети.
Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2021
Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2021 — 107. издание на велосипедската еднодневна трка Лиеж-Бастоњ-Лиеж, која се одржала на 25 април 2020 година како 16. настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од Тадеј Погачар.
Екипи
Бидејќи Лиеж-Бастоњ-Лиеж е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Паринка
Паринка (Parincea) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 3.872 жители. Се состои од десет села.
Добова
Добова (словенечки: Dobova) — населба во Општина Брежице во источна Словенија во близина на границата со Хрватска. Низ населбата минува железничката линија од Љубљана до Загреб, а станицата е меѓународен железнички граничен премин. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Музеј Пера
Музејот бил отворен во 2005 година, а основан од страна на Фондација Суна и Инан Кирач. Суна Кирач е ќерка на турскиот магнат Вехби Коч. На местото на денешниот музеј, претходно се наоѓал хотелот Бристол, чија градба била завршена во 1893 година.
NGC 3502
NGC 3502 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3502 се споменува и како NGC 3479, MCG -2-28-27, IRAS 10563-1441.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3502 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3502 има привидни димензии од 1,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 3502 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33053. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5506. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1022.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Надворешни врски
NGC 3502
489 Комачина
489 Комачина — астероид од главниот астероиден појас во орбита околу Сонцето.
Цуров
Цуров (Zurow) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Руговски Планини
Ругова — планински венец кој се наоѓа во северозападниот дел на градот Пеќ, Република Косово. Тоа е трет регион на Проклетие, кој исто така е познат како Албански Алпи. Во 2013 година беше прогласен за национален парк од страна на Собранието на Република Косово.
Ругова е етнографска област со голема важност за литературните гранки, како што се лексикологија, етимологија и ономастика. Ругова е соодветен регион за скијање, планинарење, параглајдерство, излети итн.
Тој беше рангиран како четврт најважен центар за зимски спортови од страна на Меѓународната скијачка федерација со седиште во Луцерн. Исто така, во април 2013 година, Пеќ ја доби наградата за Tourism for tomorrow за проектот Peaks of the Balkans.
Ругова е богат со многу природни елементи, како пештери, водопади, леднички езера, високи врвови, тунели итн. Највисок врв е Хајла (2403 м), но Ќафа е Ќиќес, исто така, има еднаква важност, бидејќи може да се набљудува целиот град Пеќ од него. Од Гури Куч (1522 м), исто така, може да се набљудуваат места како што се: Ѓеравица, Бориќе, Мариаши, Железен Врв, Шкалзени и Плавско Езеро. Волујаку е, исто така, еден од повисоките врвови (2014 м).
Четири километри од Пеќ можете да ја најдете единствената via ferrata на Балканот, односно единствените железни скалила изградени на планина.
Ругова нуди добри услови за живот дури и покрај тоа што бројот на жители е драстично намален.
Потекло на името
Терминот "Rugovë" потекнува од зборот "rrugë", што значи "улица", алудирајќи на многуте важни патишта што поминуваат низ овој регион. Единствениот пат кој ги поврзува Албанија со Црна Гора поминува низ Ругова. Најстарото име "Shtupel" датира од 1292 година и беше користено од двете села во Ругова: Shtupeqi i madh (Големо Штупеќи) и Shtupeqi i vogël (Мало Штупеќи). Значењето на оваа номенклатура е поврзана со зборот "stëp", кој претставува "поединец кој прави млечни производи како млеко, сирење, јогурт" итн.
Сите имиња на селата во Ругова потекнуваат од албанскиот јазик. На пример, во селото Dugaivë се заснова на зборот "duka" кој претставува "член на благородништвото"; Kuqishta е именуван по црвените карпи и камења, кои можат да се најдат во оваа област; Reka е Allagës е изведен од благородникот во регионот на Рожаја и Станкај, Станк Ника, кој беше многу познат. Сепак, таму секогаш имаше тенденција за промена на овие имиња во словенски, поради судирите помеѓу Србите и Албанците.
Географија
85% од територијата е покриена со шуми, додека 15% пасишта. Теренот е составен од варовнички падини и длабоко тесни ерозивни клисури. Планинските страни се со наклон од 15°-30°, но понекогаш тие достигнуваат до 45°-90°. Теренот е составен од разни форми на броен карст, како пештери, природни тунели, водопади, леднички езера итн.
Регионот на Ругова е поделен во 13 села (Shtupeqi i vogël, Shtupeqi i Madh, Reka е Allagës, Drelaj, Pepaj, Malaj, Kuqishtë, Dugaivë, Haxhaj, Stankaj Bogë, Shkrel dhe Koshutan) и пет мали населби (Llaz, Bellopaq, Pecaj, Ujëmirë, Dreshaj). Овие села се 2-7 километри раздалеченост едни од други.
Многу важни патишта поминуваат низ Ругова: Скадарската Долина ја поврзува Ругова со Тропоја и Скадар, Ќафа е Ќакорит води до Плав и Гуци, Ќафа е Дашморве се поврзува со Рожаја и Ќафа е Хајлес со Дацај и Хусај.
Клима
Снегот е присутен на врвови до август, во висина од 30 см до 2 метри.
Просечната температура во текот на пролетта варира од 4.4 °C - 7.5 °C, во текот на летото од 10,6 °C - 17,2 ° С, во есен 5,2 °C, а во зима од -10 °C до -15 °C.
Води
Ругова се состои од многу густа мрежа на води. Иако почвата е варовник што не е во корист на присуството на вода, има силикатни плочки кои се во корист на водата. Тие толерираат богати водни текови.
Во јужниот дел на областа е ледничкото езеро Куќишта (1900 м), кое е исполнето со свежа вода во текот на сите годишни времиња, и езерото Дрелај (1800), кое пресушува во текот на жешките лета. Некои езера, исто така, се наоѓаат во северниот дел на областа, но сите од нив се нестабилни.
Дваесет и пет метри долг водопад се наоѓа на шест километри од реката Лумбард, што почнува во карпа и се влева во реката.
Гргур Нински
Гргур Нински — нински епископ кој се залагал за употреба на глаголицата и богослужење на старословенски јазик.
Гргур бил епископ на Нин, покрај Задар, помеѓу 900 и 929 година. Бил познат заговорник за употребата на старословенскиот јазик и глаголицата во богослужбата, наспроти латинското писмо и јазик кои биле задолжителни во римската црква. Глаголицата се ширела во Далмација и Истра без дозвола на црковните поглавари, а еден од нејзините првоборци е Гргур Нински. Кога во 925 Томислав се прогласил за крал, Гргур Нински имал водечка црковна власт во Хрватска и бил канцелар на кралскиот двор.
Херес де лос Кабаљерос
Херес де лос Кабаљерос — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Калуѓерска Чука (Дрен)
Калуѓерска Чука — средновековна црква во атарот на селото Дрен, Македонија. На околу 7 километри источно од селото преовладува висок рид познат уште под името Комитска Чука. Иако теренот е обраснат со ниска флора, се распознава траса од темел на апсида, од која на западната страна има голема грамада камења - урнатини од преостанатите ѕидови на објектот, измешани со парчиња од покривни ќерамиди.
Евангелско-протестантска иницијатива
Историјат
Евангелско-протестантска иницијатива е претставничко тело на евангелско-протестантските цркви во Македонија, односно на евангелско-протестантските христијани.
Првиот состанок на Евангелско-протестантската ини­цијатива бил одржан на 14 септември 2011 година, во просториите на ЕЦ Скопје. На состанокот бил донесен едногласен заклучок за заедничко и воедначено учество на престојниот попис, но и за други теми од интерес на ЕПЦ.
ЕПИ организирал настани како одбележување 500 години на реформацијата во месеците септември и октомври 2017 година. Истотака било организирано обележувањето на Денот на реформацијата во 2019 година.
На пописот 2021 поголемиот дел од евангелско-протестант­ските верници во Македонија, се декларираа како евангелско-протес­тантски христијани.
Членки
Во ЕПИ, денес учествуваат следните евангелско-протестантски цркви:
Чарли и фабриката за чоколади
Чарли и фабриката за чоколади (англиски: Charlie and the chocolate factory) — американски филм од 2005 година, во режија на Тим Бартон. Главните улоги ги играат: Џони Деп, Дејвид Кели, Фреди Хајмор, Хелена Бонам Картер, Ноа Тејлор и Кристофер Ли.
Содржина
Чарли Бакет е момче кое живее во сиромашно семејство. Откако татко му (го игра Тејлор) останува без работа, мајката (ја игра Бонам Картер) се грижи да го прехрани семејството, а Чарли помага онолку колку што може. Неговиот сон е да ја посети најпознатата фабрика за чоколади на светот, чиј сопственик е чудниот Вили Вонка (го игра Деп), кој еден ден одлучил да ги отпушти сите работници, но на таинствен начин фабриката продолжила да работи. Еден ден, луѓето дознаваат дека Вили Вонка ставил по една златна карта во пет чоколади. Во светот започнува хистерична потрага по златните карти кои на добитниците ќе им овозможат да ја посетат фабриката, а еден од нив ќе добие специјална награда. Откако случајно пронаоѓа една банкнота на улицата, Чарли купува чоколада и во неа ја открива последната златна карта. Така, предводен од дедо му Џо (го игра Кели), тој ја посетува фабриката, заедно со едно дебело дете од Германија, со ќерката на еден англиски фабрикант и со две деца од САД. Вонка ги води на прошетка низ необичната фабрика во која течат реки и водопади од чоколада, а работат џуџуња. За време на прошетката, четирите непослушни деца страдаат на различни начини и така, Чарли ја добива главната награда: Вонка го назначува за наследник, но под услов да го напушти семејството. Меѓутоа, Чарли ја одбива понудата. По некое време, Чарли и Вонка се среќаваат повторно при што Чарли дознава за несреќното детство на Вонка, чиј татко (го игра Ли) му забранувал да јаде слатки, така што тој го напуштил својто дом и целиот живот го поминал без родителска љубов. Со помош на Чарли, Вонка се помирува со својот татко и истовремено станува дел од семејството Бекет.
Музика на срцето
Музика на срцето (англиски: Music of the Heart) — американски филм од 1999 година, во режија на Вес Крејвен. Главните улоги ги играат: Мерил Стрип, Глориа Естефан и Анџела Басет.
Содржина
Роберта (ја игра Стрип) е наставничка во основно училиште во Харлем, каде дисциплината е поважна од уметноста. Но, Роберта верува дека музиката ќе им ја даде на децата смислата која ќе има непроценлива вредност во нивниот живот. И покрај незаинтересираноста на училишната управа и малиот буџет, таа се бори да ја оствари својата цел.
Српска академија на науките и уметностите
Српската академија на науките и уметностите (САНУ) — највисоката научна и уметничка институција во Србија. Официјалниот ден на формирање на академијата е 19 ноември 1841 година.
Таа била позната под името Кралска српска академија од 1886 година, потоа Српска кралска академија до 1947 година, кога била преименувана во Српска академија на науките. Подоцна, со закон од 1960 година, таа го променила своето име во Српската академија на науките и уметностите.
Основање
Академијата била основана со закон од 1 ноември 1886 година што го изгласал Собранието и го прогласил кралот Милан Обреновиќ во Ниш. Овој закон бил наречен Основен закон на Кралската српска академија и пропишувал дека првите академци треба да бидат избрани од страна на кралот, а потоа академиците би избрале нови членови. Задачата на академијата била „да ги обработи и да ги унапреди науките; да се постават и одржуваат цврсти темели за научниот суд; да ги открие и предизвикува научните истражувања во природата, општеството и историските споменици; поддршка на припитоменоста и развојот на високите уметности; преку здружување на силите да се постигне унапредување на образованието, и го извршува она за што посебната сила не е доволна“.
Првите академици, 16 од нив, ги назначил кралот Милан на 5 април 1887 година. Во тоа време имало 4 одделенија на Академијата, или како што се нарекувале „професионални академии“, а секое од нив првично добил 4 полноправни членови. Тие биле:
Академија за природни науки
Академија за филозофски науки
Академија за уметности
Првиот претседател на академијата бил Јосиф Панчиќ, а секретар бил Јован Зујовиќ.
Бројот на дописни членови бил двапати поголем од редовните членови. Сите членови биле избирани од самата академија врз основа на обемот на работа и исправноста, независноста и совеста во својата работа. Законот за основање на Српската кралска академија паднал под управа на Националната библиотека и Музејот на српските земји. Од 22/1 1901 година Српската кралска академија само ја надгледувала Библиотеката и добивала годишен извештај од неа и раководството на Музејот. Првиот претседател на Српската кралска академија (три години) бил Јосиф Панчиќ, а по него следеле Чедомиљ Мијатовиќ, М. Ѓ Миличевиќ, Јован Мишковиќ, Ѓорѓе Нешиќ, Јован Ристиќ, Сима Лозаниќ, Стојан Новаковиќ, Јован Жујовиќ, Јован Цвијиќ.
Српската кралска академија се споила со српското научно општество во 1892 година според решението на министерот за образование од 9/4 1891 година и добило прилично голема архива на стари документи и прилично голема библиотека. Во Академијата во 1893 година бил основан лексикографскиот дел (работа на „Речник“) и етнографскиот дел (работа на проучување на српските села). Покрај тоа, главната работа на С. К. А. Н. се состоела во научна работа на нејзините членови и во работата на објавување на нивни и други научни дела. Во оваа смисла С. К. А. Н. ги издавала:
Претходници на академијата
Српската кралска академија не била прва институција од ваков вид кај Србите. Директни претходници биле Друштвото на српското творештво (ДСС) и Српското научно друштво (СУД). Друштвото на српското творештво било основано на 31 мај 1842 година и тоа постоело до 27 јануари 1864 година кога принцот Михаило Обреновиќ го укинал со негова уредба. Потоа, на 29 јули 1864 година било основано Српското научно друштво, што всушност претставувало обнова на Друштвото на српското творештво. Сите членови на ДСС биле во можност писмено да изјаснат до министерот дека членството во СУД е прифатено.
Слична судбина се случила и со Српското научно друштво, поради конфликт со министерот за образование, неговата работа била прекината на 13 мај 1886 година. Со законот од 1 ноември 1886 година била основана Српската кралска академија (СКА), на која припаѓале Библиотеката, архивите, збирките и имотот на СУД. Конфликтите биле решени па инсттуцијата повторно започнала да работи на 25 јули 1887 година. Спорот бил решен со предлог на министерот за образование да ги обедини и тоа било сторено во 1892 година. Во тоа време, 8 члена на СУД биле избрани за редовни членови на СКА и сите други биле прогласени за почесни членови.
Развој
Од 1998 година, академијата има 8 одделенија затоа што Катедрата за природно-математички науки била поделена на две одделенија: Оддел за математика, физика и геологија и оддел за хемиски и биолошки науки, а пред тоа Катедрата за општествени науки исто така била поделена на два дела, еден дел го задржала истото име и другото било наречено катедра за историски науки.
Зграда на САНУ
Академијата од околу 1909 година до 1952 година се наоѓала на улицата Бранкова број 15. Оваа зграда за жал била срушена во 1963 година. година. После тоа, Академијата била преместена на ул. Кнез Михајлова 35, прекрасна зграда во центарот на градот, каде сè уште се наоѓа.
Зградата на Српската академија на науките и уметностите (САНУ), највисоката научна установа во Србија, ја украсува улицата „принц Михаило“ скоро еден век, доведувајќи го духот на францускиот декорализам и отстапување во белградската архитектура. Скици, предлози и проекти за подигнување на оваа прекрасна палата биле создадени уште од првите денови на неговото основање во 1886 година. Сепак, седиштето било преместено во денешниот објект дури во 1952 година.
Веднаш по основањето на Академијата во 1886 година било разгледано барањето за изградба на зграда на парцела на претставителна локација на улицата Кнез Михајлова, донирана од Кнез Михајло Обреновиќ III за образовни цели. Бидејќи Српската кралска академија (СКА) на почетокот немала други финансиски средства, се сметало дека ќе подигне привремена зграда на приземје сè додека не се достигнат условите за изградба на претставителна зграда, во која имало уште две важни. национални институции: Музеј на српската земја и Националната библиотека. Во наредните години, СКА барала различни начини на стекнување на финансиски средства за изградба на својата зграда. Акционерскиот фонд на СКА, Националната библиотека и Музејот на српската земја бил формиран во 1896 година со Кралската Уредба, така што со почетниот капитал и нејзината сопствена плата, Академијата би можела да му пристапи на прашањето на градежништвото. Константин Јовановиќ бил ангажиран во 1900 година за да го дизајнира прелиминарниот дизајн Ова бил прв од низата проекти што останале нереализирани: од молби до еминентни архитекти како Андри Стевановиќ, Никола Несторовиќ, Милан Капетановиќ и Драгутин Ѓорѓевиќ, што изработиле идејни дизајни, преку неуспешни повици за тендер., во обид да се формира проект моделиран по изградбата на Југословенската академија на науките и уметностите во Загреб и нови дизајни на архитектот Константин Јовановиќ. Во исто време со напорите да се добие соодветен проект, варијабилен карактер бил интересот на трите институции за изградба на заедничка зграда. Решавајќи го прашањето за постојано сместување во1908 година, СКА добила простор за употреба во зградата на фондацијата „ Симе Игуманов “ во Бранкова бр. 15.
После повеќе од две децении обиди да се добие сопствена зграда, на крајот на 1910 година, Претседателството на СКА одлучило проектот да им го довери на Драгутин Ѓорѓевиќ и Андра Стевановиќ. Камен-темелникот бил поставен на 27 март 1914 година, од страна на престолонаследникот Александар Караѓорѓевиќ во присуство на академици и министри за градежништво и образование. Изведувачкиот дел бил доверен на фирмата на Матија Блех, додека фасадната пластика и вајарската програма ги изведувале Јунгман и Сунко. Сепак, изградбата била прекината со избувнувањето на Првата светска војна. Објектот бил завршен во 1924 година. Сепак, поради големите трошоци за изградба, СКА не се преселила во својата нова зграда, туку ја изнајмила целата зграда на други институции.
Сметајќи дека проектот за градење на СКА треба да даде напредни идеи, архитектите Стевановиќ и Ѓорѓевиќ го оствариле проектот кој, по својата просторно функционална структура, не се потпирал на своите претходници. како Големата палата, кој ја опфаќал целата површина на парцелата, новиот план бил дизајниран со станови и продавници за изнајмување и пасуси богато украсени со орнаментни декорации. При решавањето на фасадите, авторите не ги напуштијле целосно академските модели, туку модернизирале една симетрична, трооделна поделба на фасадното платно, со воведување на заоблени агли кои се потенцираат дополнително со паднатите полукружни прозорци. Со воведувањето на елементите во форма на триоделни прозорци, арабеска секундарна пластика, модерно дизајнирани детали за прозорците на приземјето и прозорците на мезанинскиот под, заедно со елементи на францускиот декорализам, постигнале прекрасен изглед на фасадата. Архитектонската пластика во форма на цветни арабески и украси дале нова димензија во формата на целосната скулптура со симболично значење. Во оската на главната фасада, централен мотив е вајарската група Божица Ника, која ја обликува трговијата и индустријата, додека на аглите на централниот ризолит се сместени скоро иста вајарска група на Жени со деца, едната женска фигура која држи луч, а другата гулаб. Шест од истата група на детски фигури биле подигнати на таванот над аглите на зградата, како и по страничните фасади, формирајќи една од најбогатите вајарски програми од архитектурата пред Втората светска војна.
Крајот на Втората светска војна СКА го пречката во изнајмена зграда на улицата Бранкова. Веднаш по завршувањето на војната, со Закон за српската академија на науките од 1947 година биле направени промени во нејзината структура, кога наместо стручни академии биле формирани шест оддели и голем број институти. Со проширениот опсег на работење, потребните капацитети значително се зголемиле, а главната задача била да се реконструира целата зграда на улицата Кнез Михајлова во канцелариски простор, за што било потребно и широко реновирање. Дизајнот на проектот му бил доверен на архитектот Григори Самоилов, кој заедно со архитектот Ѓорѓе Смиjanаниќ го трансформирале ентериерот на зградата, притоа остварувајќи еден од неговите најзначајни проекти за внатрешни работи. Самоилов покажал исклучителна вештина да го трансформира постојниот објект во скоро компактен академски објект со централна преткомора, формирајќи двонасочен канцелариски систем, Во исто време, била реновирана церемонијалната сала, која добила галерија и во заоблени ниши од две слики на платното „Наука“ од Петар Лубарда и „Уметност“ од Мило Милуновиќ. Како дел од адаптацијата, биле извршени одредени интервенции. Зградата била официјално отворена на 24 февруари 1952 година, кога академијата конечно и трајно се преселила во нејзината палата.
Српската академија на науките и уметностите, како најважната научна институција во Србија, дала најголем придонес во унапредувањето на научната мисла, приближувајќи во своите редови многу истакнати имиња на српската, југословенската и светската наука и уметничка креативност. Нејзиниот дворец, подигнат на едно од најрепрезентативните места во Белград, скоро еден век е интегрален дел за вреднување не само на локалното, туку и на националното архитектонско наследство. Имајќи ги предвид неоспорните вредности и значењето на објектот, во 1992 г. била прогласена за споменик на културата.
Институти на САНУ
Под покровителство на САСУ, функционираат следниве институти:
У ранијем периоду у оквиру САНУ су били још и Археолошки институт САНУ и Историјски институт САНУ.
Гранки на САНУ
Српската академија на науките и уметностите има филијала во Нови Сад и филијала во Ниш. Филијалата во Ниш била основана во 2016 година. За претседател бил избран Нинослав Стојадиновиќ, Милорад Митковиќ бил Потпретседател, Владимир Ракочевиќ секретар, а Никола Хајдин бил избран за почесен претседател.
Поранешниот Центар за научни истражувања на САНУ и Универзитетот во Ниш, по една година работа на Комисијата, на 16 септември 2016 година станале филијали на САНУ во Ниш.
Центар за научно-истражувачка работа во Крагуевац
Центарот во Крагујевац и поранешниот центар во Ниш биле основани во соработка со универзитетите во Крагујевац и Ниш.
Изборни собранија
На изборните собранија се избираат нови членови на академијата. Од 1985 година собранијата се одржуваат секоја трета година. Претходното изборно собрание се одржало на 8 ноември 2018 година.
Претседатели на Академијата
Од основањето во 1887 година до денес, претседатели на Српската кралска академија, Српската академија на науките и Српската академија на науките и уметностите биле:
Добитници на Нобелова награда
Заклучно со 2019 година, 20 члена на САНУ добиле Нобелова награда. Меѓу нив се:
Корида (слика на Едуар Мане)
Корида (Борба со бикови) – слика масло на платно на францускиот сликар Едуар Мане, насликана во 1864-1865 година која денес е дел од колекцијата Фрик во Њујорк. Димензиите на сликата се 48x60.4cm. Како и Мртвиот човек, сликата првично била дел од поширока композиција насловена Епизода во корида. Сцената е инспирирана од десетдневното патување на Мане во Шпанија, есента 1865 година. Борбата на бикови на која бил сведок, Мане ја опишал во писмото до Шарл Бодлер како „една од најубавите, најзанимливите и најужасните глетки што можат да се видат.“
СУ „Наум Наумовски Борче“ - Крушево
„Наум Наумовски Борче“ — средно училиште во Крушево, Општина Крушево. Училиштето ги предава угостителско туристичките насоки. Училиштето се наоѓа во северниот дел на гратчето.
RomArchive
RomArchive ― дигитално складиште на ромската култура, основано во 2015 година. Четиринаесет куратори организирале 5.000 предмети, достапни на англиски, германски и ромски јазик. Архивата ја добија Наградата на Европската унија за културно наследство и Гримовата награда.
Проект
RomArchive бил основан во 2015 година како дигитално складиште на ромската култура. Германската сојузна културна фондација бил најголемиот почетен спонзор, обезбедувајќи 3,75 милиони евра. Основачи биле Изабел Рабе и Франциска Зауербреј. Проектот опфаќа области како што се танцот, филмот, книжевноста и фламенкото. Режисерот Каталин Барсони курирал избор од 35 филмови кои автентично ја претставуваат ромската култура, еден од нив е Таикон на Ловен Мохтади. Збирката за визуелни уметности е курирана од Тимеа Јунгхаус, а фотографијата е Андре Рацш. Вкупно има четиринаесет куратори.
Архивата содржи 5.000 предмети и е достапна на англиски, германски и ромски јазик. Документацискиот и културниот центар на германските Синти и Роми го презел спонзорството на RomArchive во 2019 година, за време на Меѓународниот ден на Ромите. Истата година, архивата ја добила Наградата на Европската унија за културно наследство. Во 2020 година, проектот исто така ја освоил Гримовата награда.
Мариински дворец (Санкт Петербург)
Мариински дворец (Мариинский дворец), познат и како „Дворец Мари“ — последната неокласична империјална резиденција што била изградена во Санкт Петербург. Изграден е помеѓу 1839 и 1844 година, проектиран од дворскиот архитект Андреј Стакеншнајдер. Во неа е сместено Законодавното собрание на градот.
Местоположба
Дворецот е на јужната страна на Плоштадот на Свети Исак, веднаш преку Синиот мост од Катедралата Свети Исак.
Објектот претходно бил во сопственост на Захар Чернишев на која локација била и неговиот дом проектиран од Жан-Батист Вален, кој бил изграден помеѓу 1762 и 1768 година. Чернишев повремено го позајмувал својот дом на странските достоинственици кои го посетувале главниот град, како што бил Луј Анри, Принцот од Конде.
Од 1825 до 1839 година, дворецот Чернишев, како што тогаш бил познат, бил седиште на - Коњаничката школа Николаевска, каде што се знаело дека Михаил Лермонтов учел две години. Дворецот бил урнат во 1839 година, а материјалите биле повторно користени во изградбата на Мариинскиот дворец.
Концепција и стил
Дворецот го замислил Никола I како подарок за неговата најстара ќерка, Големата војвотка Марија Николаевна, по повод нејзиниот брак со Максимилијан де Бохарне, внук на царицата Жозефина.
Иако црвеникаво-кафеавата фасада е своевидна рустикација и има коринтска колона распоредени во традиционален неокласичен режим, целиот проект е инспириран од францускиот барок од 17 век. Други еклектични влијанија се видливи во ренесансните детали за надворешната орнаментација и внатрешната декорација, при што секоја соба е дизајнирана во различен историски стил. Дворецот сега е обоен во бела боја.
Државен совет
Мариинскиот се вратил во царска сопственост во 1884 година, каде што останал до 1917 година, и Комитетот на министри, кој по 1905 година станал Совет на министри. Големата сала за седниците на Државниот совет ја проектирал Леон Беноа.
На 15 април 1902 година, членот на Социјалистичка револуционерна партија Степан Балмашов го убил Министерот за внатрешни работи, Дмитриј Шипјагин, додека министерот бил на состанок во дворецот. Во 1904 година, сликарот Илја Репин ја завршил . Сликата е нарачана како комеморација на стогодишнината на Државниот совет. Платното е 4 x и содржи 81 историска личност, вклучувајќи го и Никола II. Репин запишал во својот дневник дека сликата била изложена во Зимскиот дворец некое време пред нејзиното поставување во Мариинскиот дворец.
Владина употреба
Привремената руска влада ја презела целосната сопственост на дворецот во март 1917 година, и ја предала на Привремениот совет набргу потоа. По Октомвриската револуција, во дворецот биле сместени различни советски министерства и академии. За време на војната со Германија, дворецот бил претворен во болница и била предмет на интензивно бомбардирање.
По војната, дворецот станал резиденција на Петроградскиот совет. За време на обид за државен удар во 1991 година, Комитетот за вонредни состојби го користел дворецот како база на операции. По должината на периметарот на дворецот биле изградени барикади и тешки утврдувања, кои останале извесно време по задушувањето на државниот удар.
Дворецот е место на Законодавно собрание на Санкт Петербург од 1994 година. .
Литература
т-во Р. Голике и А. Вильборг, 1908
Закон за дејство на масата
Законот за дејство на масата (или Законот на Гулдберг и Ваге) е еден од основните закони на хемиската кинематика. Според него, брзината на хемиската реакција е правопропорционална на производот на концентрацијата од реагирачките супстанци.
Поточно тоа значи следното. За да дојде до реакција меѓу два реактанти, тие мораат да се судрат, односно да се приближат на многу мало растојание. Веројатноста да двата реактанти (или повеќе од нив) се најдат во еден мал дел од просторот е еднаква на производот од поединечните веројатности за наоѓање на секој од нив во тој дел од просторот.
Концентрација и брзина на судирите
Бидејќи концентрацијата претставува број на честички во одреден дел од просторот или волумен (иако дефиницијата може да варира во зависност од контекстот, првобитната дефиниција зборувала за пропорционалност на брзината со активните маси), колку е поголема концентрацијата, толку поголем број честички ќе се најдат во даден волумен, па со самото тоа и веројатноста од нивен судир ќе биде поголема.
Значи, со зголемување на концентрацијата на реагирачките супстанци се зголемува и брзината на реакцијата.
Наједноставно, тоа би изгледало вака:
каде:
V - брзина на хемиската реакција
k - коефициент на пропорционалноста
[A], [B] - концентрација на реактантите A и B
Бидејќи коефициентите пред реактантите се ретко 1, поопшт случај би бил:
Највоопштено и применето на повратна хемиска реакција:
Брзината на реакцијата на десно ќе биде: а на лево.
Црквиште (Дрен)
Црквиште — викус од доцноантичкото време во атарот на селото Дрен, Македонија.