Општествена_хиерархија
Распределба на богатство
Распределбата на богатството честопати се користи како мерка за прогресивноста и социјалната правда во општеството. Џини коефициентот ја мери економската еднаквост во рамките на општеството. Развиените општества главно варираат меѓу 0.2 и 0.5 и притоа богатите земји како Данска се наоѓаат на најниското ниво,а сиромашните слободни пазари како САД се наоѓаат на највисоко ниво. Критиките за капитализмот го опишуваат капитализмот како систем каде што богатството се наоѓа во рацете на неколку луѓе т.е.буржоазијата која ги поседува средствата за производство и каде мнозинството луѓе т.е. пролетаријатот немаат ништо.Всушност, на капитализмот се гледа како неформална плутократија. Други аргументираат дека овој модел не може да биде точен затоа што човечкиот и културниот капитал се исто така важни при предвидувањето на моќта на поединецот, автономијата, моменталното богатство, а кои воедно подеднакво се распределуваат. Во развиениот свет, посебно во материјалистичките општества како САД и Јапонија, огромно богатство како на пример куќи, автомобили, електроника итн. е во приватна сопственост. Луѓето во овие општества се стремат високо да го проценат она што е во нивна сопственост и како резултат на тоа се задоволни со својата финансиска ситуација. За разлика од капиталистичките системи, кај социјалистичките системи богатството честопати се распределува од богатите на сиромашните со цел да се намали нееднаквоста, а кај коминистичките системи се распределува според потребата. Примери за општества кои се приближуваат до овие идеали се израелскиот кибутизам и анархистичкиот колектив нашпанската револуција. Карл Маркс тврди дека целта на пролетаријатот беше да го замени капиталистичкиот систем со социјализам менувајќи ги општествените врски кои се потпираат врз класниот систем и потоа да го развијат во идно комунистичко општество во кое: „ слободниот развој на секое лице е услов за слободен развој на сите.”( Коминистички манифест) Анархистите тврдат дека во нашето општество нееднаквостите вештачки се зголемени и нагласуваат дека луѓето во поголем дел од човечката историја живееле во многу рамноправни општества.Ноам Чомски верува дека мислењата за рамноправноста се „ наоѓаат под површина”. , и ја споменува воената историја на работничките движења, теориите на Бакунин за “инстинктот на слободата”, развиениот принцип за преживување на Кропоткин и доказот на Марк Хаусер со кој се поддржува вродената и универзална морална способност, со цел да ја објасни инкомаптибилноста на хиерархијата со одредени аспекти на човечката култура. Од друга страна, некои социолози сметаат дека хиерархиската општествена стратификација е нормална и е својствена за сите општества. Социологот Пјер ван ден Бергх верува дека предоминантната либерална маркисистичка опсесија со линеарна еднаквост е дисфункционална: „Сите луѓе се создадени да бидат еднакви” е она што може да биде очигледна вистина за оптимистот кој ја потпиша Декларацијата за независност на САД, но тоа е во непосредната противречност со сите докази... Рамноправноста може да биде добра реторика, но е лоша социологија, а емпириски се рангира бесмислено.Хиерархискиот поредок е очигледен кај семејствата, најмалaта и најуниверзалната форма на човечка општествена организација.Социологот Џозеф Фихте тврди дека: „Желбите за целосна демократија или за совршена еднаквост меѓу луѓето не се научно издржани.” На сличен начин, претставувањето на идеалот на бескласните општества e нереално и невозможно." Sociologist Joseph Fichter argues, "The aspiration for complete democracy or for perfect equality among people is without scientific validity. Similarly, the promotion of an ideal of a classless society is both unrealistic and impossible."