cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Инструменти на монетарната политика на Македонија
Задолжителна резерва
Под задолжителна резерва се подразбира обврски на банките и штедилниците односно данок кој им го наметнува НБРМ за изделување на средства на сметка кај централната банка. Целта на овој инструмент се стабилизирањето на краткорочните каматни стапки на пазарите на пари, управување со понудата на пари и нивото на кредитна мултипликација. Основата за задолжителната резерва на банките се пресметува како просек од обврските за секој ден од календарскиот месец што му претходи на периодот на исполнување. Задолжителната резерва на банките во девизи се издвојува на посебни девизни сметки на НБРМ во странство и се исполнува во евра на фиксно ниво. Штедилниците ја исполнуваат задолжителната резерва на посебни сметки кај НБРМ на фиксно ниво. Стапката на задолжителна резерва на штедилниците изнесува 2,5%.
Задолжителната резерва на банките е стандарден инструмент на монетарната политика  на  НБРМ,  кој  е  во  функција  на  намалување  на  структурниот  вишок  на ликвидност  во  банкарскиот  систем. Во ноември  2012  година,  НБРМ  овозможила  намалување  на основата за задолжителна резерва на банките за износот на новоодобрените кредити на нето-извозниците  и  на  домашните  производители  на  електрична  енергија,  како  и  за вложувањата  во  должнички  хартии од вредност  во  домашна  валута  без  валутна клаузула, издадени од овие претпријатија. Основата на задолжителната резерва на банките се пресметува како просек од обврските за  секој  ден  од  календарскиот  месец  што  му  претходи  на  периодот  на исполнување. Од јануари 2012 година, почетокот на периодот на исполнување соодветствува со денот на одржување (порамнување) на редовните монетарни операции на НБРМ. Периодот на исполнување започнува првата среда по прибирањето на податоците за основата за задолжителна резерва, и опфаќа 28 дена (4 недели) или 35 дена (5 недели).
Стапките на задолжителна резерва на банките изнесуваат:
Расположливи депозити
Кога банките имаат вишок на ликвидност тие сакаат да ги пласираат тие пари со цел да заработат камата. Најчест пример за тоа претставуваат расположливите депозити кои банките ги префрлаат кај народната банка на РМ со рочност од 1 ден до 7 дена. Каматната стапка на депозитите на седум дена ја утврдува гувернерот и таа, заедно со останатите услови, се објавува на мрежното место на Народната банка. Каматата се пресметува со примена на следнава формула:
К =
каде што: К - камата на депозитот; D - износ на депозитот; к - каматна стапка; d - календарски број на денови.
Интрадневен кредит
Основната функција на овој кредит е надминување на ликвидносните нерамнотежи кај банките коишто настануваат како резултат на поголеми одливи во однос на приливите во текот на денот. На тој начин, овој инструмент овозможува непречено реализирање на платните трансакции во текот на денот и го подобрува ликвидносното управување на банките. НБРМ не наплаќа камата на интрадневниот кредит. Кредитот им стои на располагање на банките секој работен ден и се одобрува по нивно барање, во форма на репо-трансакција, при што постои можност за претворање на интрадневниот кредит во расположлив кредит преку ноќ на крај на денот. Интрадневниот кредит се одобрува согласно со Генералниот репо-договор, а како обезбедување се користат хартии од вредност согласно со Списокот на хартии од вредност за спроведување на монетарни операции.
Ниџе
Ниџе (Όρος Βόρας) — типична јужна планина во Р. Македонија, преку која води границата со Грција. Највисок врв е Кајмакчалан, висок 2.521 м.
Местоположба и правец на протегање
Планината Ниџе се наоѓа во крајниот јужен дел на Република Македонија. На македонска територија зафаќа вкупна површина од 689,4 км2, од кои 357,4 км2 над 1000 метри надморска височина, 82,2 км2 над 1500 метри и само 10,8 км2 површина над 2000 метри надморска височина. Преку нејзиниот срт води државната граница помеѓу Македонија и Грција. Се протега во правец североисток-југозапад со највисок врв Кајмакчалан (2521 м.н.в.), но доста се истакнува и истоимениот врв Ниџе висок 2361 метри. Нејзината должина изнесува повеќе од 20 километри во права линија. На запад, Ниџе се граничи со големата пелагониска котлина. Северозападната граница и воопшто на север од Селечка Планина е одвоена со Скочивирската клисура на Црна река после нејзиниот голем свиок јужно од Селечка Планина до сливот на реката Сатока. Од вливот границата завртува десно на повеќе од 90 степени и се упатува во југоисточна насока до сливот во Градешка Река. Спротиводно од неа достигнува до изворите, одделувајќи го Ниџе од планината Козјак на североисток со која што морфолошки се надоврзува. На југ од Ниџе во егејскиот дел на Македонија се простира Островската (Еордејска) Котлина. Според правецот на протегање, Ниџе претставува ретка и единствена планина во Македонија која што скршнувајќи по речиси прав агол од 90° ја променува насоката на протегање, наликувајќи скоро на бумеранг. Од историјата, планината Ниџе е позната по тоа што на нејзиниот срт на кој денес е расположена на македонско-грчката граница за време на Првата светска војна бил познатиот Македонски или Солунски фронт. Ниџе е петта по височина од планините во Република Македонија.
Врвови
Планинското било на Ниџе на североисток започнува со врвот Кравица висок 1682 м., продолжува до превојот Бела Земја висок 1635 м.н.в., од каде што се искачува на врвот Сокол висок 1822 метри. Од таму сртот се искачува до највисокиот врв Кајмакчалан (2521 м.н.в.) од каде што го менува правецот кон запад преку врвовите Стефанец (1825 м.н.в.), Старков Гроб (1876 м.), Рогош (1353 м.), завршувајќи со малиот врв Голаш на котата 774 метри над селото Живојно во Пелагониската рамнина.
Настанок и геолошки состав
Планината Ниџе настанала во палезоикот со херцинската орогена фаза, а целосно е обликувана во средниот терциер. Според настанувањето и геолошкиот состав, планината Ниџе настанала со раседнување во текот на терциерот, поради што таа е слична со Јакупица, Баба итн. Со дејство на надворешните сили на неа се формирале помали и поголеми земјишни облици, од кои најистакните се ледничките леднички форми: циркови, валови и моренскиот материјал, додека формите на флувијалната ерозија се претставани со длабоки долини низ кои проеткуваат речни текови. Од облиците на ледничката ерозија, на Ниџе најчесто се среќаваат циркови, пократки валови и обемен моренски материјал, при што овие форми најчесто се среќаваат на северната и североисточната страна на планината. Составена е од палеозојски шкрилци, а во повисоките делови има мезозојски варовници. Во основа во нејзиниот геолошки состав доминираат прекамбриските шкрилци, што овозможува да се развијат флувиоденудационите процеси и облици. На Ниџe, како и на целиот планински масив кој го поврзува со Кожуф има остатоци и од вулкански релјеф како магматски карпи, гранитни карпи и друг вид на минерални каепи и почви поради што самата планина е богата со руди како перлитите односно вулканско стакло.
Растителен и животински свет
Планината Ниџе е значајна по богатството со шума, планински пасишта, разновидна фауна. Ниџе е една од најбогатите планини со шуми во Македонија, што се должи на фактот дека планината е многу слабо сообраќајно поврзана, далеку од главните патни правци односно речиси непристапна и воедно нејзината падина во Мариово е многу малку населена, односно скоро без постојани жители. Изобилува со специфични фаунистички типови, а карактеристично за Ниџе е тоа што од подножјето до највисоките делови на врвовите се сретнуваат и јавуваат сите флористички типови кои се распространети и се среќаваат од Средоземјето до Северна Европа. Тука, сите тие се распоредени на мал простор и тоа висински, од подножјето до врвот. Шумскиот појас е претставен со даб, бука и зимзелени иглолисни шуми. Ниџе една од ретките планини во Македонија и на Балканот каде што меѓу зимзелените иглолисни шуми може да се најде застапен познатиот бел македонски бор - молика. Вкупниот шумски фонд на планината Ниџе е застапен на над 15.000 хектари. Исто така, Ниџе е една од најбогатите македонски планини со дивеч, што е исто така резултат на непристапноста, оддалеченоста, слабата населеност и неповолна сообраќајна и патна поврзаност. Најчести претставници на животинскиот свет на Ниџе се: волкот, мечката, дивата свиња, срната, дивата мачка, разни птици од кои најмногу орли, соколи, мршојадци и др.
Љубомир Александровиќ
Љубомир Александровиќ ( 15 јуни 1828 година е српски Св. Мартин ( српски Семартон ) Банат - 15 - 27 декември 1887 година. Будимпешта ) бил српски сликар, иконописец и портретист.
Живот и работа
Потоа се преселил во Темишвар за да му помогне во работата на Константин Даниел. Подоцна студирал во студиото на Константин Данило во Велики Бекерек. Во 1849 г. присуствувал на Академијата за уметности во Виена. Неговото најпознато дело е романтичната жанровска композиција „Просјакот“.
Во раните шеесетти години, тој се населил во Темишвар, каде што постојано живеел до старост. Се појавил во 1869 година како „зограф во градот“ на списокот на избирачи на православната црковна општина во Темишвар. Во старите денови тој станал многу осиромашен, нервозно и болен, па бил сместен во Леополдифелдскиот институт за „ментално болни“ во близина на Буда, каде што починал. Погребан е на 29.17. декември 1887 година на новите гробишта во Буда, отворени на „волчији“.
По неговата смрт, неговите дела биле продаавани во март 1893 година во „градот Темишвар“, според огласот, при црквата на неговиот преостанат трон и икони за бакнување.
Работел на многу иконостаси на православните цркви, како и на ѕидни икони. Многу копирал, особено во манирот на Константин Данил. Во 1868 година на читалната во Чаково и подарил портрет на Доситеј Обрадовиќ. Сликал икони во банатските места Мартонос, Немет, Ботос и Фердин (1873-1876) и други.
NGC 7189
NGC 7189 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7189 се споменува и како UGC 11882, MCG 0-56-7, CGCG 377-17, IRAS 22007+0019.
Откривање
Објектот е откриен на 12 октомври 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7189 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7189 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 3 м 15,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 34' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 7189 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67934. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 558. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1146.
Џули Биндел
Џули Биндел (родена 20 јули 1962) е англиска писателка, феминистка и ко-основачка на групата Правда за Жените, која се противи на насилството врз жените од феминистичка гледна точка.
Силување
За време на нејзиниот придонес за Гардијан таа почна да пишува повеќе за силувањето. Таа е критична за тоа како животот е направен тежок за жените кои пријавиле силување, како истражните и судски процеси ги третираат жените повеќе како криминали отколку жртви во средина каде што се чини дека некои веруваат дека е поважно да се заштитат правата на силувачите отколку на жените кои се жртви. Биндел ги објасни тешкотиите на пријавување и донесување праведна пресуда во врска со силувањето, велејќи дека таа не би го пријавила “ние дури можеме да заборавиме на системот на кривичната правда и да тренираме групи на одмаздници да изнудуваат одмазда и, се надевам, да ги одвратат нападите. Затоа што додека јас би била силувана, јас попрво би ја пробала мојата среќа како обвинета во судот, отколку како подносителот на жалбата во систем кој се чини има за цел докажување дека силувањето е производ на имагинацијата на малициозни жени". Нејзиното пишување за силувањето се појави во весниците на Блискиот Исток и Индија, и нејзините ставови се пријавени од страна на БиБиСи.
Кемниц (административен округ)
Кемниц (Chemnitz) — еден од трите поранешни административни окрузи на Саксонија, Германија, кој се наоѓал на југозападот на покраината. Се поклопувал со површината на планскиот регион Јужна Саксонија. Бил распуштен на 1 март 2012 година.
Историја
Административниот округ Кемниц се создал на 1 август 2008 и го наследил поранешниот административен округ Кемниц. Територијата на административниот округ Кемниц била малку помала и го исклучувала поранешниот округ Дебелн.
Џули Биндел
Транссексуализам
Прв објавен напис на Биндел за транссексуализмот беше во декември 2003; тоа беше првиот пример за наративот на "транссексуално каење" во медиумите на Велика Британија. Биндел интервјуирала "пост-оперативен транссексуалец, кој изрази жалење за неговата одлука да има операција и се чинеше дека психијатарите вклучени не се грижеле доволно со постигнувањето на дијагнозата. Биндел го изразува сомнежот за медицинскиот пристап кон транссексуализмот.
Кемниц (административен округ)
Поделба
Окрузи
Џули Биндел
Транссексуализам
Еден месец подоцна статијата Gender Benders, beware беше отпечатена во Гардијан во врска со нејзиниот гнев за спорот во центар за помош за силуваните поради транссексуалец “советник“; во написот, исто така, ги изрази своите ставови за транссексуалците и транссексуализмот велејќи: "Јас немам проблем со мажите кои ги отстрануваат своите гениталии, но тоа не ги прави жени, на истиот начин на кој туркањето на вакуум црево во фармерките не прави некој маж."
Биндел тврди дека "луѓето треба да се сомневаат на основата на дијагнозата од машки психијатри, во време кога родовите норми и хомофобијата работат рака под рака... Иран ги спроведува највисокиот број на транссексуални операции во светот... операцијата е обид да се задржат за половите стереотипи... идејата дека одредени различни однесувања се соодветни за мажите и жените е во основата на феминистичката критика на феноменот "транссексуализам".
Егон Шиле
Егон Шиле (12 јуни 1890 - 31 октомври 1918; Egon Schiele) — австриски сликар, протеже на Густав Климт и важен фигуративен сликар од почетокот на XX век. Неговите дела се препознатливи по својот интензитет и многуте автопортрети кои самиот ги насликал. Извртените форми на телото и експресивните линии кои се карактеристични за сликите и цртежите на Шиле го одбележуваат како ран претставник на експресионизмот.
Живот
Шиле е роден 1890 г. Во Тулин на Дунав. Неговиот татко, Адолф Шиле, бил шеф на железничката станица во Тулин, неговата мајка Мари, родена Сукупова, била Чехинка од Чешки Крумлов, Јужна Чешка. Како дете, Шиле бил фасциниран од возови и поминувал долго време цртајќи ги сè до моментот кога татко му сметал дека треба да ги уништи неговите цртежи. Кога имал 11 години се преселил во градот Кремс (и подоцна во Клостернојбург) каде учел средно училиште. Луѓето во неговата околина го сметале Шиле за чудно дете. Срамежлив и повлечен, тешко му одело на училиште освен во спортот и цртањето, и често бил во класови со помлади ученици. Тој покажувал и инцестуозни намери кон својата сестра Гертруд (позната како Герти), па така неговиот татко, кој знаел за однесувањето на Егон, еднаш ја скршил заклучената врата од собата во која седеле Егон и Герти за да види што прават (по што увидел дека само развиваат филм). На 16 години Шиле ја зел без дозвола 12-годишната Герти со воз во Трст и таму ја поминал ноќта со неа во хотелска соба.
Академија за ликовна уметност
Кога Шиле имал 15 години неговиот татко умрел од сифилис по што тој бил под покровителство на неговиот вујко Леополд Чехачек кој исто така бил вработен во железницата. Иако сакал Шиле да го наследи во железницата и не бил задоволен кога дознал за неговата незаинтересираност на училиште, Леополд го препознал неговиот талент и иако неволно сепак му доделил тутор, сликарот Лудвиг Карл Штраух. Во 1906 г. Шиле аплицирал на „Kunstgewerbeschule “ (школа за уметности и занаети) во Виена, каде што студирал и самиот Густав Климт. Уште во првата година Шиле бил префрлен, по инсистирањето на неколку професори, на потрадиционалната „Akademie der Bildenden Künste“ (Академија за ликовни уметности) во Виена. Неговиот главен професор на академијата бил Кристијан Грипенкерл, сликар чија строга доктрина и ултраконзервативен стил го фрустрирале и исполнувале со незадоволство самиот Шиле како и неговите соученици, па така по 3 години тој ја напуштил академијата.
Климт и неговата прва изложба
Во 1907 г. Шиле го барал Густав Климт. Климт во тоа време бил ментор на помлади уметници, и особено се заинтересирал за младиот и талентиран Шиле, по што купил некои од неговите цртежи, се понудил да ги замени со некои од неговите, наоѓал модели за него и го запознавал со потенцијални покровители. Тој исто така го запознал со „Wiener Werkstättе“, работилница за уметности и занаети поврзана со сецесијата. Во 1908 г. Шиле ја имал својата прва изложба во Клостернојбург. Тој ја напуштил академијата наредната година, откако ја завршил третата година и ја основал групата „Neukunstgruppe“ со други незадоволни студенти.
Климт го поканил Шиле да изложи неколку од неговите дела во 1909 г. на „Vienna Kunstschau“ (уметничко шоу во Виена) каде што наишол на дела од Едвард Мунк, Јан Тороп и Винсент ван Гог. Откако се ослободил од стегите на академијата, Шиле започнал да ја истражува не само човечката форма, туку и човечката сексуалност. Во тое време, многумина сметале дека директноста на неговите дела е вознемирувачка.
Од тогаш Шиле учествувал во многу групни изложби меѓу кои тие на „Neukunstgruppe“ во Прага (1910 г.) и Будимпешта (1912 г.), Келн (1912 г.) и повеќе настани на Сецесијата во Минхен кои започнале кон почетокот на 1911 г. Во 1913 г. Ханс Голц галеријата во Минхен го монтирала првото самостојно шоу на Шиле. Во Париз во 1913 г. тој имал самостојна изложба на неговите дела.
Контроверзија, успех и брак
Во 1911 г. Шиле ја запознал седумнаесетгодишната Валери (Вали) Нојцил, која живеела со него во Виена и позирала како модел за некои од неговите највпечатливи слики. Малку е познато за неа освен тоа што таа претходно позирала за Густав Климт и можно е да била една од неговите љубовници. Шиле и Вали сакале да избегаат од за нив клаустофобичната виенска средина, па заминале во малото гратче Чешки Крумлов во јужна Бохемија. Крумлов бил родниот град на неговата мајка, а денес е место каде што се наоѓа музеј посветен на Шиле. Но, и покрај роднинските врски во Крумлов, тој и Вали биле истерани од градот од населението, кое се противело на нивниот животен стил како и тоа што тој наводно најмувал тинејџерки од градот и ги користел како модели.
Нојленгбах и притворување
Кога полицијата дошла во студиото за да го уапси, запленила повеќе од сто цртежи кои ги сметале за порнографски. Шиле бил затворен додека го чекал судењето. Кога неговиот случај бил изведен пред судија, обвиненијата за заведување и киднапирање биле отфрлени, но уметникот бил прогласен за виновен за излагање еротски цртежи на места кои се достапни за деца. Во судницата судијата изгорел на свеќа еден од именуваните цртежи. Дваесет и едниот ден што ги поминал во притвор биле земени предвид со што тој бил осуден само на три дена затвор. Додека бил в затвор, Шиле нацртал 12 слики кои ги отсликувале тешкотиите и непријатноста да се биде затворен во затворска ќелија.
Брак
Во 1914 г. Шиле ги забележал сестрите Едит и Адел Хармс кои живееле со нивните родители преку улица од неговото студио во виенското предградие Хитцинг на „101 Hietzinger Hauptstrasse“. Тие биле протестанти и семејство од средна класа, а нивниот татко бил бравар. Во 1915 г. Шиле се одлучува да се ожени со социјално поприфатливата Едит, но очигледно очекувал да ја одржува својата врска со Вали. Меѓутоа, кога ѝ ја образложил ситуацијата на Вали, таа веднаш го оставила и никогаш повторно не го видела. Ова напуштање го инспирирало да ја наслика „Tod und Mädchen“ (Смртта и девојката). (Во февруари 1915 г. Шиле му напишал на својот пријател Артур Рослер - „Имам намера да се женам, просперитетно. Не за Вали.“ И покрај негодувањата на фамилијата Хармс, Шиле и Едит се венчале на 17 јуни 1915 г. на годишнината од венчавката на родителите на Шиле.
Војна, последни години и смрт
Иако речиси една година избегнувал регрутација, Првата светска војна почнала да се одразува на животот и работата на Шиле. Три дена по неговата свадба, требало да се пријави за активна служба во армијата, во Прага, каде што првично бил стациониран. Едит отишла со него и престојувала во хотел во градот додека тој живеел во сала за изложби заедно со останатите регрути. Им било дозволено од страна на неговиот надзорник, повремено да се гледаат. И покрај неговата воена служба, Шиле имал изложби во Берлин, Минхен и Дрезден. Неговите први задолженија биле да чува и придружува руски затвореници. Поради неговото слабо срце и одличен ракопис, по извесно време му била дадена работа како службеник во кампот „POW“ блиску до градот Мулинг. Таму му било дозволено да црта и слика заробени руски офицери и неговиот командир, Карл Мозер (кој претпоставувал дека Шиле е сликар и декоратор уште кога го сретнал) дури и му дал напуштена просторија да ја користи како студио. До 1917 г. тој бил назад во Виена каде што можел да се фокусира на својата уметничка кариера. Новиот почеток на Шиле бил многу плоден и неговите дела ја отсликувале зрелоста на уметник кој има целосна контрола над својот талент. Тој бил поканет да учествува на 49 изложба на Сецесијата која се одржала во Виена во 1918 г. За изложбата му биле прифатени 50 дела кои биле изложени во главната сала. Тој исто така го создал постерот за изложбата кој наликувал на „Тајната вечера“, со тоа што насликал портрет од себеси на местото на Исус. Изложбата била триумфален успех и како резултат на тоа се зголемиле цените за неговите цртежи и добил многу понуди за портрети. Истата година имал успешни изложби и во Цирих, Дрезден и Прага.
Смрт
Есента 1918 г. епидемијата на шпанскиот грип која зела повеќе од 20 000 000 животи во Европа, стигнала и до Виена. Едит, која тогаш била во шестиот месец од бременоста, на 28 октомври подлегнала на болеста. Шиле починал три дена подоцна на 28 годишна возраст. Во деновите пред смртта тој нацртал неколку скици од Едит; тоа биле неговите последни дела.
Стил
Во своите рани години, Шиле бил под силно влијание од Климт и Кокошка. Иако имитации на нивните стилови се значително видливи во првите дела на Шиле, особено на стилот на Климт, тој брзо развил свој сопствен препознатлив стил. Најраните дела на Шиле од 1907 до 1909 г. содржат многу сличности со тие на Климт и трпеле влијание од арт нуво. Во 1910 г. Шиле започнал да експериментира со голи тела и во рок од една година изградил стил на слаби, болничави фигури, често со силна сексуална конотација. Во текот на оваа година Шиле насликал и многу деца. Постепено делата на Шиле станале покомплексни и тематски и по неговото затворање во 1912 г. тој се занимавал со теми како што се смртта и повторното раѓање, иако женската голотија останала неговиот главен начин на изразување. За време на војната, кога имал време да работи на нив, неговите слики станале поголеми и подетални. Сепак неговата воена служба му го ограничила времето и многу од неговите дела се состоеле од линеарни цртежи на сценографија и воени офицери. Во ова време Шиле исто така почнал да експериментира и со теми поврзани со мајчинство и семејство. Неговата жена, Едит, била модел за повеќето од неговите женски фигури, но за време на војната, поради околностите, многу од неговите модели биле мажи. Од 1920 г. голите жени на неговите слики станувале се пополни во фигурата, но многу биле и намерно претставени како безживотни кукли. При крајот на неговиот живот, Шиле насликал многу натурални и архитектонски предмети. Неговите последни неколку цртежи се состоеле од голи жени, некои и во пози на мастурбирање.
Некои ги гледаат делата на Шиле како гротексни, еротски, порнографски или вознемирувачки, фокусирани на секс, смрт. Тој се фокусирал на портрети на други луѓе како и на себеси. Во подоцните години, иако сè уште работел со голи фигури, тие биле насликани пореалистично. Тој исто така сликал слики посветена на „Сончоглед“ од Ван Гог, како и други пејзажи и мртва природа.
Наследство
Шиле бил предмет на биографскиот филм „Egon Schiele Exzess und Bestrafung“, филм од 1980 г. сниман во Германија со европски артисти кој ги истражува уметничките демони на Шиле сè до неговата рана смрт. Филмот е режиран од Херберт Везли и во главните улоги се Метју Кариер како Шиле, Џејн Биркин како неговата муза во раните години, Кристина Кауфман како неговата жена и Кристина ван Ајк како нејзината сестра. Романот „Ароганција“ (Arrogance) на Јоана Скот од 1990 г. се заснова на животот на Шиле и тој е главниот лик во истиот. Неговиот живот е исто така претставен во театарската танцова продукција на Стефан Мазурек наречена „Егон Шиле“, претставена во мај 1995 г. за која „Рејчелс“ (Rachel's), американската пост-рок група, ја создаде песната „Музика за Егон Шиле“.
Животот и делото на Шиле исто така биле предмет на есеи, вклучувајќи ја и дискусијата за неговите дела од модниот фотограф Ричард Аведон во есејот „Borrowed Dogs“.
Продажба и збирки
Портретот на Вали од 1912 г. бил купен од Рудолф Леополд во 1954 г. и станал дел од збирката на музејот „Леополд“ кој бил основан од австриската влада со купувањето на 5 000 дела кои ги поседувал Леополд. По изложбата од 1997-1998 г. во Музејот на современа уметност во Њујорк, сликата била земена по барање на јавниот обвинител и била врзана во судски постапки на наследниците на претходните сопственици, кои тврделе дека сликата била украдена од страна на нацистите и треба да се врати на претходните сопственици. Спорот се реши на 20 јули 2010 и сликата беше купена од музејот „Леополд“ за 19 милиони американски долари.
Музејот „Леополд“ во Виена ја содржи можеби најважната и најголема збирка на дела на Шиле, во која има повеќе од 200 експонати. Музејот ја продаде „Häuser mit bunten Wäsche (Vorstadt II)“ за 40,1 милион долари во Сотби, 2011 г. Други значајни збирки на делата на Шиле се наоѓаат во Музејот на Егон Шиле во Тулин и Австриската галерија-Белведере во Виена.
1227 п.н.е.
1227 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1227. година пред новата ера, 227. од вториот милениум п.н.е., 27. од 13 век п.н.е. и осма од 1220-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4281 и 4282 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3523 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2533 и 2534 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 474 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1227 година се протега во 1409 и 1410, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1469 и 1470 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 684 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1905 и 1904 исламска година пред хиџра.
Космос-804
Космос-804 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 февруари 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 701 км, а најмалото на 148.
Чудовиште од Равена
Чудовиштето од Равена било можеби апокрифно монструозно чудовиште од доцната ренесанса, чие појавување на почетокот на 1512 година во близина на градот Равена било широко објавено во современите европски памфлети и дневници. Сликите на неговите гротескни одлики симболично ги толкувале противниците и на Католичката црква и на протестантската реформација, иако повообичаено објаснување во тоа време било дека ѕверот е предзнак во однос на исходот од битката кај Равена. Современиот медицински консензус го идентификувал чудовиштето како дете со различни тешки вродени нарушувања.
Историја
Во средновековна Европа, вообичаена практика било малформираните доенчиња, особено оние со мали шанси за преживување, да бидат напуштени и оставени да умрат од глад.
Сепак, дури и по нејзината пријавена смрт, веста за монструозното раѓање продолжила да ја зафаќа Европа, честопати во приказни во голема мера украсени од раскажувачот. Во популарната песна објавена од Марчело Палонио релативно брзо по неговото раѓање, чудовиштето се подразбира дека поседува две глави. Со повеќе време, описот на чудовиштето од Равена еволуирало, менувајќи го неговиот број на нозе од две на една и на крајот синкретизирајќи се со моралната фигура на Фрау Велт. Џовани Батиста Бисони добил договор да ги дизајнира илустрациите за второто издание на сметката на Фортунио Лицети, со централно прикажано чудовиштето од Равена на предниот дел. До овој момент, суштеството било добро воспоставено дека поседува едно стапало со канџи.
Главен елемент во популарноста на „чудовиштето“ било неговото појавување заедно со слични знаци и знаци, појавата на други предприродни настани бил главен фактор за убедување на Ландучи дека ова не е изолиран инцидент. Во 1514 година, со примерот на Равена сè уште свеж во јавноста, било објавено таканареченото „Болоњско чудовиште“. Ова дете е родено со две лица, три очи и женска вулва на челото. Таа живеела доволно долго за да се крсти како „Марија“, но починала четири дена подоцна.
Толкување
За време на протестантската реформација, монструозните раѓања и слични инциденти беа наведени со политичка намера, особено во примерот на Лутеровото теле. Во петтиот том од анти-лутеранскиот центар на Јохан Нас, Мартин Лутер и самиот се поистоветува со чудовиштето од Равена. Почетокот на дрворез биле изработени од протестанти кои го прикажувале детето како родено во манастир во Фиренца, како потомство на калуѓерка и на самиот папа. Ова било проследено со поутврдениот наратив дека раѓањето ја претскажувало инвазијата на Луј XII како агент на Божјото незадоволство од католичката моќ.
Чудовиштето од Равена накратко се спомнува во романот Гузман де Алфараче на Матео Алеман, објавен на крајот на седумнаесеттиот век. По долготрајните критики на сопствениот татко дека е сексуално и религиозно неморален, Гузман се повикува на гротескната слика за Чудовиштето како суштество кое ги надминува општествените норми на сексот.
Шпекулации за потеклото
Анализирајќи го подоцнежниот извештај на Амброисе Паре, Валтон ет ал. предложил пробна дијагноза на сиреномелија со сродни фактори, дополнително, тие ги нагласувале можните показатели за хидроцефалус што предизвикува испакната предна фонтанела, радијална хипоплазија со птеригија за да се остави впечаток на крилја и опашка регресија, од кои второто можеби е предизвикано од дијабетес мелитус кај мајката. „Роженото“ чело може алтернативно да се смета за пример на киклопија. Конечно, веродостојно е дека некои од поживописните одлики биле предизвикани од Робертс синдром, кој можел да влијае на развојот на екстремитетите и гениталиите.
1280-ти
1280-ти — деценија според јулијанскиот календар кој започнала на 1 јануари 1280 година и завршила на 31 декември 1289 година.
NGC 4880
NGC 4880 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4880 се споменува и како UGC 8109, MCG 2-33-47, CGCG 71-94.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4880 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4880 има привидни димензии од 3,1' х 2,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 4880 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44719. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 886. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 41.
IC 1222
IC 1222 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1222 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 17 м 32,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 30' 44"".
Други поделби
Проучување на IC 1222 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Горно Каленик
Горно Каленик — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 85 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија
Селото се наоѓа 10 км североисточно од Лерин и 6 км источно од Долно Клештино, во северозападниот крај на Леринското Поле близу границата со Р. Македонија.
Во Отоманското Царство
Во османски дефтери на христијанското население на Леринскиот вилает за 1626-27 г. селото е заведено како Каљаник-и баља со даночни домаќинства.
Во XIX век Горно Каленик било чисто македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции)“ го опишал Каљник како македонско село. Во неговата етничка карта на Вардарската Долина од 1861 г. Јохан фон Хан го означил Горно Каленик како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Каленик (Kalénik) било село со 90 домаќинства и 254 жители Македонци. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ нашишал дека во селото живеат 72 македонски семејства со вкупно 364 лица. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Долно и Горно Каленик ималоф 394 жители Македонци.
По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 328 Македонци под егзархијата.
Во првите денови на април 1908 г. власта извршиал претрес на селото. Одземени се неколку пушки и револвери.
Во Грција
Во 1940 г. Горно Каленик имало 500 жители. Иако не настрадало позначајно во Граѓанската војна, во 1960-тите селото бележи значајно намалување на населението поради голем бран на иселувања во прекуокеанските земји.
Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ и во него македонскиот јазик е одлично зачуван.
Стопанство
Селото се смета за многу богато. Произведува големи количества жито.
Агилност
Агилноста се дефинира како „способност на еден систем брзо да одговори на промена преку приспособување на неговата почетна стабилна конфигурација”.
Во спортовите, агилноста честопати се дефинира во однос на определен спорт, како резултат на тоа што таа претставува збир од многу компоненти од коишто секоја се користи на различен начин (специфичен за сите видови на различни спортови). Шепарт и Јанг (2006 година) ја дефинирале агилноста како „брзо движење на целото тело со промена на брзина или на насока како одговор на еден стимул.” Во бизнис светот и во развојот на софтвери, агилност значи способност за брзо и за ефикасно приспособување на промените. Неодамна, агилноста се применува на пр. во контекст на агилен развој на софтвери и во контекст на агилно претпријатие.
Ѓурѓулешт
Географија
Месноста е најјужната точка во Молдавија, на местото каде реката Прут се влева во Дунав, на границата со Романија и Украина. Општината се состои исклучиво од селото Ѓурѓулешт.
Стопанство
Ѓурѓулешт е единственото молдавско пристаниште на Дунав. Во 2006 г. е изграден нафтено складиште.
На 25 км од Ѓурѓулешт се наоѓа и местото на идниот аеродром кој ќе ја опслужува Долнодунавската метрополитенска област.
Демографија
Селото има население од 3.074 жители. Според пописот од 2004 г. Ѓурѓулешт има 2.995 жители, од кои 2.936 (98%) се Молдавци/Романци и 59 (2%) останати (15 Украинци, 15 Гагаузи, 10 Руси итн.).
Во 1930 г. селото броело 1.944 жители, од кои 1.914 (98,5%) биле Романци, а 30 (1.5%) од други народности (4 Руси, 6 Гагаузи, 8 Бугари, 9 Роми, 2 Грци и 1 Унгарец). месноста Рени од реонот Исмаил.
Поска
Поска бил антички римски пијалок направен со мешање на вински оцет и вода. Цврсто, но помалку хранливо и вкусно од виното, бил типичен пијалок за војниците, пониските класи и робовите.
Употреба
Широката употреба на поската е потврдена со бројни спомнувања во античките извори, почнувајќи од Природната историја на Плиниј Постариот до комедиите на Плавт. Кога биле на кампања, генералите и императорите можеле да ја покажат својата солидарност со обичните војници пиејќи поска, како што тоа го правел Катон Постариот (како што е забележан од Плутарх) и императорот Адријан, кој според Historia Augusta „всушност водел војнички живот […], по примерот на Сципион Емилијан, Метелус и неговиот сопствен посвоител татко Трајан, јаделе на отворено сланина, сирење и оцет“. Декретот од 360 н.е. наредил пониските армиски чинови да пијат поска и вино наизменични денови.
Белешки
<references group="" responsive="1">
Белопрутав шумник
Белопрутавиот шумник (Brintesia circe) е пеперутка од видот на пеперутки окатки. Пеперугата живее и во Македонија.
Опис
Пеперугата има распон на крилја од 65 до 80 мм. Мажјакот и женката имаат сличен изглед, само што има за нијанса посветли крилја кај женката. Горната страна на пеперутката е во тенокафена боја, а во иста боја се и телото и антените. Кон врвовите на крилјата има бела нијанса со црни точки (повеќе има мажјакот). Рабовите се во бела боја. Долната страна на пеперугите имаат сличен изглед како горната, само што има повеќе бели шари.
Биологија
Овие пеперутки имаат една генерација годишно, и возрасните единки летаат од јуни до септември. Ларвите се хранат со Anthoxanthum, Bromus, Festuca и Sesleria. Малите ларви презимуваат.
Оваа пеперуга живее во централна и јужна Европа, Мала Азија па сè до Иран. Таа претпочита ретки шуми, грмушки на надморска висина до 1600 метри.
А сега, нешто сосема различно
А сега, нешто сосема различно (англиски: And Now For Something Completely Different) е првиот долгометражен филм на британската комичарска група Монти Пајтон. Се состои од одбрани и преработени скечеви од првите две сезони на телевизиската серија Летечкиот Циркус на Монти Пајтон.
Фразата од насловот е преземена од тогашните информативни емисии на Би-Би-Си кога следната емисија, водителот најчесто ја најавувал како нешто сосема различно, макар што често голема разлика не ни постоела меѓу прилозите. Питоновците ја преземаат фразата за да ја искористат во своите скечеви; нејзината употреба ја доведуваат до апсурд: водителот во бизарни ситуации неретко кажува реплика од типот на: "А сега, нешто сосема различно – човек со магнетофон во носот!". Филмот ја исмева фразата и преку самата употреба во својот наслов, бидејќи самиот филм се состои од веќе видени скечеви во серијата Летечкиот Циркус на Монти Пајтон, често поврзани со анимациите на Тери Гилијам. Скечевите ги вклучуваат овие ситуации:
Филмот бил идеја на Виктор Лаунс, кој во текот на снимањето предизвикал неколку недоразбирања, барајќи неговото име да биде изрезбано во камен како и на членовите на групата; Тери Гилијам на крајот го прифатил ова, но затоа имињата на другите членови ги напишал поинаку. Филмот е снимен со буџет од само 80.000 фунти.
Не поминува многу добро во кината: британската публика веќе го имала гледано понудениот материјал, а на американската, не ѝ бил интересен британскиот хумор; критиките исто така биле различни. Во САД филмот поминува подобро при своето второ прикажување, откако Летечкиот Циркус на Монти Пајтон почнал да се прикажува на американска телевизија. Со време популарноста му расте и денес, како и голем дел од другите Пајтоновски проекти, има култен статус.
Цимарута
Во неопаганството
Заедно со разни други документирани елементи на регионалните магични традиции, цимарутата е во позајмена употреба меѓу самоидентификуваните италијанско-американски вештерки. Некои практичари на неопаганската „религија на вештерство“ Стрегонерија може да ја сметаат за остаток од подревна италијанска магична традиција, како што е онаа што ја опиша Чарлс Леланд во неговиот текст Арадија од 1899 година, или Евангелието на вештерките.
Авторот Равен Гримаси зборува за приврзокот како знак на членство во „Друштвото на Дијана“ кое тој го нарекува организација на вештерки. Гримаси тврди дека Цимарута првично била маѓепсничка привлечност што ја користеле вештерките што подоцна била арогирана од италијанската народна магија, и дека христијанските симболи потоа биле додадени на оригиналните пагански симболи.
1228 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4280 и 4281 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3522 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2532 и 2533 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 475 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1228 година се протега во 1408 и 1409, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1468 и 1469 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 685 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1906 и 1905 исламска година пред хиџра.
Космос-805
Космос-805 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 февруари 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-805 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 324 км, а најмалото на 169.
IC 1223
IC 1223 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1223 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 17 м 40,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 34' 48".
Други поделби
Проучување на IC 1223 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 7190
NGC 7190 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.