cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Архитектура на Србија
Праисторија и антика
Римјаните оставиле многу траги од нивното шествековно владеење во српските земји, вклучително и неколку утврдувања и комплекси, како што е Царскиот дворец на Галериј во Гамзиград ( Феликс Ромулијана ) од 3 век н.е., кој бил изграден на неговото родно место по победата против Персијците, локалитетот Медијана во Ниш од 4 век, урнатините на главниот град на Мизија Виминациум, поранешна римска престолнина и родно место на неколку римски цареви Сирмиум и византискиот град Јустинијана Прима изграден од Јустинијан I, што било седиште на Архиепископијата на Јустинијана Прима.
Средновековен период
Манастирот Прохор Пчињски е основан во 1067–1071 година од страна на византискиот цар Роман IV во чест на Свети Прохор Пчињски.
Рана црковна архитектура
Црквата на Светите апостоли Петар и Павле е една од ретките преостанати згради од раниот среден век и светското културно наследство на УНЕСКО. Манастирот Прохор Пчињски е основан во 1067–1071 година од страна на византискиот цар Роман IV во чест на Свети Прохор Пчињски. Црковната архитектура најмногу се развивала под покровителство на српската држава. Најкарактеристичното парче од средновековната српска архитектура бил манастирот Студеница основан од Стефан Немања, основачот на средновековна Србија во околу 1190 година. Овој манастир имал и значајни уметнички дела, вклучувајќи ги и фрескоживописот во византиски стил. Нејзината црква содржи и обемни скулптури засновани на Псалми и Успението на Богородица. УНЕСКО го додал овој манастир на својот список на места на светското културно наследство во 1986 година. Тој претставувал модел за други манастири кај Милешева, Сопочани и Високи Дечани.
Влијанието на византиската уметност станало повлијателно по заземањето на Цариград во 1204 година во Четвртата крстоносна војна кога многу грчки уметници избегале во Србија. Нивното влијание може да се види кај црквата Вознесение во Милешева, како и во ѕидните слики во црквата Свети Апостоли во Пеќ и манастирот Сопочани. Иконите формирале и значаен дел од црковната уметност.
Влијанието на византиската архитектура го достигна својот врв по 1300 година, вклучително и обновата на црквата „Пресвета Богородица Левишка“ (околу 1306-1307) и црквата Свети Ѓорѓи во Старо Нагоричане во Македонија, како и манастирот Гражаница во Косово. Црковните декоративни слики исто така се развиле понатаму во периодот.
Манастирот Високи Дечани во Метохија бил изграден помеѓу 1330 и 1350 година. За разлика од другите српски манастири од тој период, тој бил изграден со романски одлики од мајстори-градители под монахот Витус од Котор. На неговите фрески има 1000 портрети кои ги прикажуваат сите главни теми на Новиот завет. Соборниот храм има иконостас и врежан кралски саркофаг. Во 2004 година, УНЕСКО го вклучил манастирот на списокот на светско наследство.
Имало уште поголем бран на црковната архитектура. Принцот Стефан Лазаревиќ бил поет и покровител на уметноста, кој ја основал црквата во Ресава кај Морава со теми за Христос со луѓето прикажани облечени во феудални српски носии.
Српско-византиски стил
Ова е црковно- архитектонски стил кој цветал во српскиот доцен среден век, кој бил развиен преку спојување на современата византиска архитектура со влијанија од рашкиот стил, формирајќи нов стил. Кон крајот на 13 и во првата половина на 14 век српската држава се проширила во Македонија, Епир и Тесалија до Егејското Море. На овие нови територии, српската уметност била уште под влијание на византиската уметничка традиција.
Грачаница, која целосно била обновена од кралот Милутин во 1321 година, е најубавиот споменик на српската архитектура од 14 век. Црквата на овој манастир е пример за конструкција што постигнала највисок степен на архитектура не само во византиска форма, туку и при создавање на оригинален и слободен стил надминувајќи ги неговите модели. Ѕидното создавање во чекори е една од основните одлики на овој храм. Кралската црква во Студеница, карактеризирана како идеална црква, е изградена во првите децении на 14 век.
До крајот на третата деценија на 14 век конечно се оформила Патријаршијата во Пеќ. Надворешноста на патријаршијата е визија за форми карактеристични за современата српска архитектура. На поголемиот дел од надворешните sидови се користелукрас на боја, наместо релјеф од камен и украс од тула и камен. Типична српско-византиска црква има правоаголна основа, со голема купола во центарот со помали куполи околу централната. Внатрешноста на црквата е покриена со фрески кои илустрираат разни библиски приказни и прикажуваат српски светци.
Османлиската архитектура во Србија
Територијата на денешна Република Србија била дел од От оманското Царство во раниот современ период, особено Централна Србија, за разлика од Војводина, која премина под Хабсбуршка управа почнувајќи од крајот на 17 век. Османлиската култура значително влијаела на регионот, во архитектурата, кујната, јазикот и облеката, особено во уметноста и исламот.
Барок
За време на краткотрајното австриско владеење над Белград, бил изграден барокен кварт, со плоштад и неколку монументални градби. По освојувањето на градот од отоманските Турци, сите барокни згради биле срушени. Повеќето српски православни цркви биле изградени со сите одлики на барокните цркви изградени во австриските администрирани региони. Црквите обично имале камбанарија и една единствена зграда со иконостасот внатре во црквата покриена со слики во стилот на ренесансата. Овие цркви најмногу може да се најдат во Земун и покраината Војводина.
Регионален пат 1208
Делници
Регионалниот пат 1208 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 различна делница.
Архитектура на Србија
Српско-византиска преродба
XIX век е време на развој на српскиот национализам, кој се обидувал да развие „национален стил“ и во архитектурата, во согласност со идеите за национален романтизам. Во рамките на поширокото движење на историзмот, паралелно со неокласичната архитектура, Србија го создала стилот на византиска преродба во архитектурата. Другите типови на историзам имаат помалку влијание во Србија, иако има неколку примери на архитектура на готска преродба, како што е замокот Капетаново од 1904 година.
Модерната сакрална архитектура на Србија го добила својот главен поттик од династичката погребна црква во Опленац, која била нарачана од член на династијата Караѓорчевиќи во 1909 година. Со доаѓањето на руските емигрантски уметници по Октомвриската револуција, главните владини згради во Белград биле планирани од еминентни руски архитекти обучени во Руското Царство. Кралот Александар бил покровител на неовизантиското движење. Нејзини главни поборници биле Александар Дероко, Момир Коруновиќ, Бранко Крстиќ, Петар Крстиќ, Григориј Самојлов и Николај Краснов. Нивниот главен придонес бил Бели двор, црквата Свети Сава, црквата Свети Марко, Белград. По завршувањето на комунистичката ера, Михаило Митровиќ и Небојша Поповиќ биле поборници за нови склоности во сакралната архитектура кои користеле класични примери во византиската традиција.
Стил на Арт Нову и Сецесија
Стилот Арт Нову и виенската сецесија цветала на северот на земјата кон крајот на XX век, кога регионот на Војводина сè уште бил дел од унгарското кралство под Хабсбурзите. Суботица и Зрењанин се домаќини на особено извонредни градби од тој период. Ниту Нови Сад и Белград не биле имуни на архитектонската новина.
Кралски југословенски период
Југословенската архитектура се појавила во првите децении на 20 век пред воспоставувањето на државата ; во овој период голем број јужнословенски креативци, воодушевени од можноста за државност, организирале серија ликовни изложби во Србија во име на заедничкиот словенски идентитет. По владината централизација по создавањето на Кралството Југославија во 1918 година, овој почетен ентузијазам од долу нагоре започнла да згаснува. Југословенската архитектура станала повеќе диктирана од сè повеќе концентрираниот државен авторитет, кој сакал да воспостави унифициран државен идентитет.
Почнувајќи од 1920-тите, југословенските архитекти започнале да се залагаат за архитектонски модернизам, гледајќи го стилот како логично продолжување на прогресивните национални наративи. Групата архитекти на модерното движење, организација основана во 1928 година од страна на архитектите Бранислав Којиќ, Милан Злоковиќ, Јан Дубови и Душан Бабиќ се залагале за широко распространето прифаќање на модерната архитектура како „национален“ стил на Југославија за надминување на регионалните разлики. И покрај овие поместувања, различните односи кон запад го направиле усвојувањето на модернизмот неконзистентно во Втората светска војна на Југославија. Од сите југословенски градови, Белград има најголема концентрација на модернистички структури. Команда на воздухопловството од Драгиша Брашован е една од најголемите меѓувоени модернистички згради во Белград.
Социјалистички југословенски период
Архитектурата на Југославија се одликувала со нови, уникатни и често различни национални и регионални наративи. Како социјалистичка држава што останала слободна од Железната завеса, Југославија усвоила хибриден идентитет што ги комбинирала архитектонските, културните и политичките склоности и на западната либерална демократија и на советскиот комунизам.
Социјалистички реализам (1945–48)
Веднаш по Втората светска војна, краткото здружување на Југославија со Источниот блок започнал краток период на социјалистички реализам. Централизацијата во рамките на комунистичкиот модел довел до укинување на приватните архитектонски практики и државната контрола на професијата. Во овој период, владејачката Комунистичка партија го осудила модернизмот како „буржоаски формализам“, потег што предизвикал триење кај нацијата предвоена модернистичка архитектонска елита.
Модернизам (1948–92)
Социјалистичката реалистичка архитектура во Југославија завршила нагло по расколот на Јосип Броз Тито со Сталин во 1948 година. Во следните години нацијата се свртила кон Западот, враќајќи се на модернизмот кој ја карактеризирал предвоената југословенска архитектура. За време на оваа ера, модернистичката архитектура го симболизира раскинувањето на нацијата од СССР (поим што подоцна се намалил со растечката прифатливост на модернизмот во Источниот блок). Послевоеното враќање на нацијата кон модернизмот е можеби и најдобро покажано во Југословенскиот павилјон од 1958 година на Експо 58, чија отворена и лесна природа е во спротивност со многу потешката архитектура на Советскиот Сојуз. Голем број архитекти од Србија направиле важни модернистички градби низ Африка и Блискиот Исток. Архитектот Михајло Митровиќ бил еден од неколкуте забележителни автори од тој период. Тој е најпознат по модернистичките градби инспирирани од Арт-Нову како Западна градска порта.
Споменици во Србија
Во овој период, југословенската пауза од советскиот социјалистички реализам се комбинирала со напорите за одбележување на Втората светска војна, што заедно довело до создавање огромна количина апстрактни вајарски воени споменици, денес познати како споменик
Брутализам
Кон крајот на 1950-тите и раните 60-ти години на минатиот век, брутализмот започнал да собира следбеници во рамките на Југославија, особено кај помладите архитекти, тренд што може да биде под влијание на распуштањето на Меѓународниот конгрес на современа архитектура од 1959 година. Покрај бројните бруталистички згради во главниот град, може да се најдат и други значајни примери во Пожаревац, Ужице, Сремска Митровица и други делови од земјата.
Шмале Хајде
Шмале Хајде (Schmale Heide) — теснец долг 9,5 километри и отприлика 2 километри широк помеѓу балтичкото приморско одморалиште Бинц и селото Ној Мукран близу Засниц на германскиот остров Риген. Се наоѓа во општината Бинц и се граничи на северозапад со Малиот Јазмундски Залив, а на исток со заливот Прорер Вик.
Архитектура на Србија
Современ период
Меѓународниот стил, кој пристигнал во Југославија веќе во 80-тите години на минатиот век, ја презел сцената во Белград по војните и изолацијата во 90-тите. Големите проекти за недвижнини, вклучително и Савоград и повторното еновирање на на Кулите Ушче, го воделе теренот, со малку почит кон локалното архитектонско наследство.
Пред и исто така по југословенските војни, бројни архитекти ја напуштиле Србија и ја продолжиле својата работа во голем број европски, американски и африкански земји, создавајќи неколку стотици згради.
Во 2015 година, бил постигнат договор со Игл Хилс ( компанија од ОАЕ ) за проектот Беград на вода, за изградба на нов дел од градот на моментално неразвиена пустелија покрај крајбрежјето. Овој проект, официјално започнат во 2015 година и е еден од најголемите проекти за урбан развој во Европа, ќе чини најмалку 3,5 милијарди евра. Според Срѓан Гарчевиќ, „нејасно современ, но некако евтин, тој е засаден нелегално среде град на нестабилна почва - служејќи им на интересите на анонимните неколку среќници“.
Шмале Хајде
Создавање
Се верува дека областа на денешниот балтички брег во Западна Померанија по последното ледено доба останала без мраз и постепено дел од копното. Нивото на светските океани некогаш било пониско отколку денес поради леденото доба. Околу 9000 години претходно било создадено Анциловото Езеро, чија површина не била повисока од 8 метри над денешното ниво, но по период од околу 1000 години истекло во светскиот океан, што довело до ново копно. До пред 8000 години, по големото подигање на водата во светот, нивото на водата во балтичкиот слив повторно се зголемило за околу 15 метри, откако го поплавило малото парче земја помеѓу Данска и Скандинавија, создавајќи го Литориското Море, достигнувајќи го своето денешно ниво околу 5500 години пред денес.
Оттогаш нивото на морето се изменило само за околу 1-2 метри и процесот на израмнување на брегот започнал и продолжува до ден денешен.
Шмале Хајде се наоѓа на старот ледничко езеро (Gletscherzungenbecken) помеѓу островите Јазмунд и Границ. Геолошките дупчења близу Прора покажале дека брановите на Анцилоското донеле 11 метри дебел слој седимент, кој подоцна бил повторно зголемен за дополнителни 10 метри од Литориското Море. Во текот на овој процес, една плажа била полнета по друга, поради што Шмале Хајде ја достигнала денешната широчина од околу два километри. Во меѓувреме во подебелите слоеви отколку денешните, кремен кој бил измиен од карпите од креда на полуостровот Јазмунд. Ова довело до создавање на уникатните полиња на кремен близу Ној Мукран на север од Шмале Хајде, кои се ставени под заштита од 1935.
Природни резервати
Целта за заштита на Шмале Хајде и полињата со кремен главно е насочена кон заштита на околу 14 отворени полиња од кремен со површина од 2000 на 200 метри. За да се потисне ширењето на растителноста овде, делови на полињата биле оградени во средината на век и населени со дивеч со цел чување од растителност откако Шмале Хајде бил пошумен со бор во 1840. Од средината на 1970-тите до раните 1990-тите, овој метод бил повторно користен користејќи муфлон. Моментално, полињата со кремен се достапни.
Источно од полињата во 1994 бил создаден, нов природен резерват, Шмале Хајде и полиња со кремен, кој ја заштитува песочната област близу плажата каде постојат ретки растенија. Во рамките на оваа област, посетителите мораат да се придржуваат со означената патека за да ја заштитат чувствителната песочна растителност.
Влијанија на пејзажот
Пејзажот на Шмале Хајде, во спротивност на Шабе, бил под силно влијание од 1930-тите од изградбата на нацистичкото одморалиште Прора и подоцнежното користење за воена цел со неговата придружна инфраструктура. Покрај 5-километри долгиот комплекс на згради долж Прорер Вик, кој служел како касарни, големи области од појасот земја и Прора, пошумена област во јужниот дел на Шмале Хајде, биле користени за воени цели и за депоа за муниција, хангари и работилници.
Плажата на Прорер Вик која станала достапна повторно од раните 1990-тите ја повратила својата популарност како плажа за капење.
Литература
54.43651°N, 13.5688°W
Марин Георгиев
Марин Георгиев — македонски револуционер, малешевски војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Марин Георгиев е роден во Стара Загора и учи во Самоковското железарско училиште. Тој е еден од основачите на тајниот револуционерен кружок "Трајко Китанчев". Во 1900 година е член на терористичка група, која дејствуваше во Малешевско. Кон 1903 година е избран за војвода во Малешевско. Марин Георгиев тргнува со четата на Христо Чернопеев и влегуваа во Македонија преку Ќустендил. Месец дена подоцна биле открини од страна на Турците при што се разврзала борба во близина на селото Лески во која загинува на 24 април 1903 година.
Список на државни водачи во 5 година
Ова е список на државни водачи во 5 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Prostanthera rotundifolia
Prostanthera rotundifolia, попозната како мента со тркалезен лист или нане-грмушка со тркалезни листови е вид на цветно растение од фамилијата нане Lamiaceae и е ендемично во југоисточна Австралија. Таа е исправена грмушка со ароматични гранки покриени со кратки влакна и жлезди, во облик на јајце до повеќе или помалку тркалезни лисја и виолетови до виолетови или розеви цветови на краевите на гранките.
Опис
Prostanthera rotundifolia е исправена, компактна до распространета грмушка која обично расте до 0.5–3 метри висока и 1.5–2.5 метри широка со ароматични гранки кои се покриени со кратки влакна и неподвижни жлезди. Листовите се во облик на јајце до повеќе или помалку кружни, 3–20 милиметри долги и 3–15 милиметри широки на ливчето 2–8 милиметри долги. Цветовите се распоредени во пазуви на листовите во близина на краевите на гранките со брактеоли 1–2 милиметри, но тие паѓаат додека цветот се развива. Сепалите се 4–5 милиметри долго формирање на цевка 2–3.5 милиметри долго со два лобуси, горниот лобус 1.5–2 милиметри долго. Ливчињата се виолетови до розеви и 2–8 милиметри долго формирајќи цевка во облик на чаша. Цветањето се јавува од септември до ноември.
Таксономија и именување
Prostanthera rotundifolia првпат беше формално опишана во 1810 година од Роберт Браун во неговиот трактат Prodromus Florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen. Специфичниот епитет rotundifolia значи „заоблени лисја“.
Дистрибуција и живеалиште
Тоа има тркалезни листови, широко е распространето и локално има честа појава во шумските предели, шумите и прашумите, често на карпестите места во источната половина на Нов Јужен Велс и јужната половина на Викторија. Таа, исто така се јавува во северна и источна Тасманија, но каде што е поретко и е наведена како „ранлива“ според Законот за заштита на загрозени видови од владата на Тасманија од 1995 година.
Употреба во хортикултурата
Во одгледувањето, видот и сортата 'Rosea' ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Акош Ковач (пејач)
Акош Ковач  (роден во Будимпешта, 6 април 1968 година) е унгарски поп - рок пејач-текстописец. Познат по своето пишување,соло кариера и изведување на сериозни, поетски поп песни, како и член на сега веќе непостоечката група Бонанза Банзаи. Ковач го користи своето име, Акош, во својата кариера. Неговото име е напишано Ако, за да го рефлектира унгарскиот изговор, кога неговата музика е дистрибуирана до англиски јазик. Неговите песни се наоѓаат на врвните листи на унгарската музика.
Личен живот
Ковач пораснал во семејство адвокати. Член на филмскиот клуб Пјер Паоло Пасолини, тој се стремел да биде режисер, но неговата мајка строго го забранил ова. Како компромис, тој присуствуваше на Универзитетот Корвиус во Будимпешта и дипломира во 1992 година со диплома за надворешна трговија.
Покрај унгарскиот, зборува и англиски и италијански. Тој е политички конзервативен. Тој е оженет со Кристина Еру, и тие имаат четири деца: Ката, Марци, Ана и Џулија.
Кариера
Ковач е вклучен во многу музички проекти. Тој беше член на унгарскиот бенд Бонанза Банзаи, кој се подели во 1995 година. Во 1999 година тој ги превел песните на Фил Колинс за филмот на Дизни "Тарзан" на унгарски јазик. Покрај музиката, Ковач пишува и поезија.
Тој е првиот унгарски музичар кој подготви Blu-ray издание, имено видео и аудио снимки снимени во 29-те станици на турнејата 40+. Високиот квалитет на оваа публикација се одликува со фактот дека дури и додатоците ќе бидат презентирани во висока дефиниција. Се очекува да биде објавен во ноември 2009 година. По објавувањето, тој ќе направи неколку месеци пауза и ќе се фокусира на новите песни за неговиот следеналбум.
Дискографија
Со Bonanza Banzai:
Поезиуми:
Амброж под Крвавец
Амброж под Крвавец (Ambrož pod Krvavcem; Sankt Ambrosi ) ― село на висока надморска височина во Општина Церкље на Горењска во регионот Горењска во Словенија.
Географија
Амброж под Крвавец е село од разбиен вид на јужната падина на планината Крвавец (1853 м). Црквата се наоѓа на највисоката точка во самото село, на 1085 м, и атарот на селото се протега до север, достигнувајќи ја неговата највисока надморска висина кај Велики Звох (1971 м) над пасиштата Језерца и Криж. Фармите се наоѓаат на тераси на пониски височини, кои се протегаат на запад до Стишка Вас и на исток до селцето Свети Ленарт.
Име
Амброж под Крвавец во историските извори е споменат како С. Амброзен перг (германски: S. Ambrosen perg) во 1496 година и Св. Амбрози (St. Ambrosi) во 1499 година. Името на населбата било променето од Свети Амброж (буквално Свети Амвросиј) во Амброж под Крвавец (словенечки: Ambrož pod Krvavcem, буквално „Амбросиј под (планината) Крвавец“) во 1955 година. Името било променето врз основа на Законот за имиња на населени места и ознаки на плоштади, улици и згради од 1948 година, како дел од напорите на повоената комунистичка влада на Словенија да ги отстрани верските елементи од топонимите. Во минатото германското име било Санкт Амбрози.
Црква
Месната црква е посветена на Свети Амвросиј, како и името на селото. Се вели дека црквата била оштетена во 1471 година за време на османлиски напад, исто кога и долината на Церкље бил запалена од османлиските сили. Според усната традиција, отомански потковици подоцна биле често пронаоѓани во областа.
Бану Ханзала
Бану Ханзала ибн Малик ― историско арапско племе кое го населувало Ал Јамама на Арапскиот Полуостров. Тие се огранок на поголемото племе Бану Тамим.
Потекло
Според арапските генеалошки трудови, племето Бану Ханзала е запишано како потомство од Ханзала ибн Малик ибн Зејд Манат ибн Тамим ибн Мур ибн Ид ибн Амр ибн Илјас ибн Мудар ибн Низар ибн Маад ибн Аднан. Ханзала имал осум сина: Малик, Јарбу, Рабија, Амр, Мура, Галиб, Калфа и Кајс.
Подклановите на Бану Ханзала се:
Историја
Бану Ханзала е спомната од Јакут во Битката кај Јавм Ди Наџаб, една од битките кај Ајам ал-Араб. Битката била водена помеѓу Бану Амир со помош на киндитскиот крал Акил ал-Мурар против Бану Ханзала. Бану Амир марширале во голем број, а двете страни се судриле на местото наречено Наџба. Бану Ханзала излегле како победник. Киндитскиот крал Акил ал-Мурар бил убиен во битката додека многу важни личности на Бану Амир биле заробени.
Војо (Годивје)
Војо или Војово — археолошко наоѓалиште во охридското село Годивје, Општина Дебрца. Претставува населба од средниот век.
Се наоѓа на околу 5 км западно од селото, на местото каде што Годивска Река свртува кон југозапад. Месноста го носи називот Долно Војо и е обрасната со густа шума. По површината од двете страни на патот што води кон Горно Војо се забележуваат урнатини од градби, како и фрагменти од керамички садови.
Според преданието, жителите од оваа населба, како и тие од селото Гроов, кон средината на XVIII век одново го населиле селото Годивје кога било преосновано по неговото пропаѓање.
Уларци
Уларци — село во Општина Чешиново-Облешево, во околината на градот Кочани.
Остаток од супернова
Суперновата може да настане на два начина. Првиот начин е кога една масивна ѕвезда ќе снема гориво (што значи престанок на соединувањето во јадрото) и ќе се сруши навнатре поради својата тежа и ќе создаде неутронска ѕвезда или црна дупка. Друг начин на настанок е кога едно бело џуџе ќе насобере доволно материјал од придружната ѕвезда за да постигне критична маса и да се случи термојадрен избув.
Уларци
Географија и местоположба
Се граничи со општина Карбинци кај село Крупиште.
Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 144 Македонци. Според бугарскиот публицист Димитар Мишев, во 1905 година селото имало 208 христијани.
Остаток од супернова
Развојни степени
При своето ширење, остатокот од супернова минува низ следниве развојни степени:
Уларци
Историја
Во 1912 година е забележан еден жител од селото како член на македонско-одринското ополчение.
Остаток од супернова
Видови
Постојат три вида остатоци од супернова:
Уларци
Историја
На 14 октомври 1944 година германскиот окупатор во селото извршил убиство на околу 40тина лица, во склоп на серијата масовни убиства што ги извршил во Штипско, Кочанско и Повардарието во тој период.
Остаток од супернова
Потекло на космичките зраци
Остатоците од супернови важат за значаен извор на галактичките космички зраци. Поврзаноста на овие зраци со суперновите први ја увиделе Валтер Баде и Фриц Цвики во 1934 г. Две децении подоцна, Виталиј Гинзбург и Сергеј Сироватски забележале дека, под претпоставка дека космичките зраци од остатоците од супернови се забрзуваат со делотворност од 10 отсто, тогаш загубата на космички зраци во Млечниот Пат може да се надомести. Оваа хипотеза е поддржана од механизмот наречен „забрзување на ударниот бран“ заснован на идеите на Енрико Ферми, кој сè уште е во развој.
Уларци
Стопанство
Главна стопанска гранка во селото е земјоделството.
Теовски манастир
Теовски манастир — манастир во азотското село Теово, Општина Чашка.
Манастирот е сместен над селото, 250 метри оддалечен од главната селска црква „Св. Атанасиј“.
Историја
Пред 400 години, Турците го запалиле манастирот до темел. Скоро истиот е обновен.
Црква „Св. Архангел Михаил“
Црквата „Св. Архангел Михаил“ е главната манастирска црква во целиот комплекс, по која е и наречен целиот манастир.
Уларци
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Уларци живееле 540 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Уларци имало 208 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 366 жители Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 289 жители, од кои 282 Македонци, 2 Власи и 5 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 884 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 220 гласачи.
Црква Свети Александар Невски (Рига)
Црквата Александар Невски (летонски: Svētā Ņevas Aleksandra pareizticīgo baznīca) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа се наоѓа на адреса улица Слобода 56.
Остаток од супернова
Потекло на космичките зраци
Самиот Ферми во 1949 г. предложил модел на забрзувањето на космчките зраци по пат на судир на честичките со магнетните облаци во меѓувездената средина. Овој процес, наречен „Фермиев механизам од втор ред“ ја накачува енергијата на честичките при челни судири на постепен начин. Ваквото забрзување подоца е претставено со моќна ударно чело, при што честичките кои повеќекратно ја преминуваат тоа чело значително добиваат на енергија. Ова се нарекува „Фермиев механизам од прв ред“.
Остатоците од супернови ги овозможуваат енергетските ударни чела потребни за создавање на космички зраци со ултрависока енергија. Рендгенското набљудување на остатокот SN 1006 покажува синхротронско зрачење соодветно за таков извор. Меѓутоа, ова важи само за енергии до 1018 електронволти. Секоја повисока енергија настанува по поинаков механизам бидејќи остатоците од супернови немаат доволно енергија.
Останува непознато дали остатоците од супернови ги забрзуваат космичките зраци до петаелектронволтски степен. Тоа прашње ќе биде одговорено со Стројот на Черенкови телескопи (CTA).
Побарувачка за пари
Номинална и реална побарувачка на пари
Генерално, постојат два вида на побарувачка на пари. Номинална побарувачка на пари е побарувачката која при зголемување на номиналниот БДП се зголемува пропорционално, а се намалува при зголемување на номиналната каматна стапка. Реалната побарувачка на пари е побарувачката која постои при одредена големина на номиналниот БДП независна од индексот на цени. Таа се пресметува кога номиналната побарувачка на пари ќе се подели со индексот на цени.
Функција на побарувачката на пари
Типичната функција на побарувачката на пари е дадена во следнава форма:
Md=P*L(R, Y),
Мотиви за држење на пари
Постојат голем број на детерминанти кои ја определуваат големината на побарувачката на пари. Со цел за појасно согледување во теоријата се издвојуваат две големи групи, и тоа:
Трансакционен мотив
Мотивот за трансакциони цели ја определува количината на пари потребна за секојдневно купување на разни добра и услуги. Трансакциониот мотив е во позитивна корелација со реалниот доход и инфлацијата. Кога реалниот доход на еден поединец расте, неговата побарувачка за добра и услуги расте, и последователно количината на пари која му е потребна ќе се зголеми. Детерминантите кои ја определуваат потребната количина на пари за извршување на трансакции се:
Фишерова квантитативна теорија за парите
Ирвинг Фишер ја поставил својата варијанта на класичната квантитативна теорија на парите или попозната како трансакциона варијанта на квантитативната теорија. Суштината на неговата теорија ја чини познатата равенка:
M*V = P*Y,
каде што М е количеството на пари, P e индексот на цени, Y e агрегатниот аутпут (доход), а V e трансакционата брзина на оптокот на парите.
Тргнувајќи од оваа равенка Фишер го објаснува неговото гледање на парите и факторите од кои зависат тие. Главни претпоставки на кои се заснова оваа теорија се:
Со уредување на горенапишаната равенка, во :
може да заклучиме дека зголемување на количеството на пари М, при константи големини на V и Y, ќе резултира во еднакво пропорционално зголемување на цените P. Така да во случај на рамнотежа помеѓу понудата и побарувачката на пазарот на пари, и сè додека брзината на оптокот на парите V e константна, побарувачката на пари ќе биде функција единствено на агрегатниот доход.
Мd= P*Y/V
Бомол-Тобинов модел за побарувачката на парите
Овој модел е економски модел на трансакционата побарувачка на пари чии творци се Вилијам Бомол и Џејмс Тобин. Оваа теорија се заснова на замената помеѓу ликвидноста која е на располагање при држење на пари (способноста да се вршат трансакции) и каматaта која би ја имале при претворање на парите во каматоносни средства. Клучни променливи на побарувачката на пари според Бомол и Тобин се номиналната каматна стапка, големината на реалниот доход кој одговара на побаруваната количина на пари за трансакции и трошокот за претворање на парите во хартии од вредност.
За подобро разбирање на овој модел ќе илустрираме еден пример. Еден човек има примања кои ги добива еднаш месечно, но сака да врши купувања континуирано. Тој човек може целиот свој доход да го носи со себе цел месец и да го користи за вршење трансакции. Но, во тој случај би изгубил камата на целиот или дел од доходот доколку би го чувал во банка или во хартии од вредност. Најиделната стратегија би била држење на дел од доходот како готовина, а дел како хартии од вредност. Овој модел е илустриран со следното равенство:
Md/P = √t*Y/2R,
каде што t е трошокот за претворање на парите од еден во друг облик, R e номиналната каматна стапка, а P и Y се истите големини како во равенката на Фишер. Всушност клучната и единствена разлика помеѓу овој модел и моделот на Фишер, е тоа што побарувачката на пари според Бомол-Тобиновиот модел е функција, освен на реалниот доход Y (позитивна врска), на номиналната каматна стапка (негативна врска) и на трансакциониот трошок.
Мотиви за побарувачка на пари како имот
Освен побарувачката на пари за трансакциски цели, постои и побарувачка на пари за нивно претворање во помалку ликвидна форма на имот, односно во реални добра. Побудата за овој вид на побарувачка постои, бидејќи луѓето не сакаат целото свое богатство да го држат во пари.
Шпекулативен мотив (Кејнсова теорија на претпочитање ликвидност)
Џон Мејнард Кејнз, еден од најпознатите економисти на 20 век, е основоположник на теоријата на претпочитање ликвидност. Во оваа теорија Кејнз анализира неколку побуди кај луѓето којшто ги тераат да чуваат пари. Тоа се:
Шпекулативната побуда за ликвидност, Кејнс ја смета за особено важна и посебно ја разгледува. Оваа побуда ја одредува количината на пари која што луѓето сакаат да ја имаат за инвестирање во хартии од вредност и други видови на имоти во погоден момент.
Побарувачката на пари за задоволување на шпекулативната побуда, според Кејнс, се менува под влијание на каматната стапка на хартиите од вредност. Основната претпоставка на кејнсовата теорија е дека економските агенти ќе го држат целиот свој имот во пари ако очекуваат намалување на каматните стапки на хартиите од вредност и обратно. На пример ако агентите очекуваат помали номинални каматни стапки на обврзници во иднина од сегашните, тогаш ќе ја намалат побарувачката на пари, и ќе го зголемат поседувањето на обврзници денес. Ако идните каматни стапки навистина паднат, тогаш цените на обврзниците ќе се зголемат и економските агенти ќе се здобијат со капитална добивка. Тоа е така бидејќи е познато дека постои инверзна врска помеѓу каматните стапки и цените на обврзниците. Така да генерално шпекулативната побарувачка за пари е детерминирана од:
Кејнз исто така ја моделирал побарувачката на пари како реална побарувачка на пари односно М/P. Со други зборови,ако цените се зголемат дупло, побаруваната количина на пари се зголемува за дупло, ама реалната количина останува иста. Така да луѓето бираат колкава количина на пари ќе држат во зависност од каматната стапка, и доходот.
M/P = f(i, Y)
Пристапот на Кејнз е многу поразличен од пристапот на Ирвинг Фишер во квантитативната теорија за парите. Со замена на М во кејнсовата равенка за М-количеството на пари од фишеровата равенка ќе дојдеме до следното равенство :
Y/V = f(i, Y) или V = Y/(f(i,Y))
Ова значи дека според кејнсовата теорија брзината на оптокот на парите е флуктуирачка категорија за разлика од претпоставката на Фишер според која V e фиксен, даден елемент. Според Кејнз брзината на оптокот на парите флуктуира заедно и во ист правец со каматната стапка. И двете големини се проциклични, се зголемуваат во време на експанзија, а намалуваат во време на рецесија.
Дали е побарувачката на пари стабилна?
Прашањето на стабилноста на побарувачката на пари е проблем којшто ги мачи економистите во последните неколку децении. До средината на 1970 години од XX век побарувачката на пари како функција на доходот и каматните стапки се покажа како релативно стабилна. Но, почнувајќи од 1974 година, стабилноста на побарувачката на пари за М1 почна да се нарушува. Тогашните проекции за побарувачката на пари ја преценуваа актуелната побарувачка. Тоа беше проблем за монетарните власти чија задача е да го одредат количеството на пари кое што ќе ги задоволи потребите на луѓето. Моделите на побарувачка покажувале многу мала чувствителност на побарувачката на пари на каматните стапки, и изгледало дека волатилноста на побарувачката била надворешна. Што го предизвикало тоа? Најверојатно финансиските иновации од 1970 година(money market accounts, Now accounts, електроски трансфери на пари) и финансиската дерегулација го промениле начинот на функционирање на парите и општата дефиниција за побарувачката на пари. Исто така брзината на оптокот на парите се покажала како доста нестабилна категорија, особено во периоди на рецесија.
NGC 6460
NGC 6460 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6460 се споменува и како UGC 10997, MCG 3-45-31, CGCG 112-55, IRAS 17473+2046, NPM1G +20.0531, KCPG 525B.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6460 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6460 има привидни димензии од 1,9' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 49 м 30,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 45' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
Други поделби
Проучување на NGC 6460 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60925. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 158; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1564. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 274.
Шегерот
Шегерот (Scheggerott; Skæggerød) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Петар Георгиев
Петар (Пецо) Георгиев (Битола, 1880 - Цер, Демирхисарско, 11 април 1905) — македонски револуционер, битолски војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Георгиев е роден во 1880 година во Битола. Завршува егзархиска гимназија во градот. Како терорист на ВМОРО ја спровел пресудата врз поп Ставре, на 18 август 1900 година во Битола (види Попставрева афера). Подоцна Георгиев станува четник и војвода.
Умира на 11 април 1905 година во Цер, Демирхисарско каде е опкружен заедно со Христо Узунов и Ванчо Србаков, се самоубива со целата чета.
Шариф Кабунсуан
Шариф Кабунсуан е покраина на Филипините која се наоѓа во Автономниот Муслимански Регион Минданао (АМРМ). Главен град е Дату Один Синсуан.
Административна поделба
Шариф Кабунсуан е поделен на 11 општини и два дистрикта.
Потекло на поимот
покраината го добила името според Шариф Мохамед Кабунгсуван, кој бил арапско-малезиски свештеник кој во донел исламот во централен Минданао во 16 век.
Раздрто (Постојна)
Раздрто (словенечки: Razdrto) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Непобедливо Сонце
Идејата која била популарна во XVIII и XIX век, дека 25 декември е избран ден за Божик поради тоа што на тој ден се одржувал римскиот фестивал „Dies Natalis Solis Invicti“ (Роденденот на Непобеденото Сонце), била негирана од црквата. Поинакво објаснување за совпаѓањето на датумите се сметало за „академска хипотеза“. И двете теории имаат свои приврзаници.
Епитетот „Непобедливо“
Инвиктус (или непобедлив) бил епитет на повеќе римски божества, вклучувајќи ги: главниот бог Јупитер, богот на војната Марс, Херкул, Аполон, и Силван. Епитетот се користел од III век п.н.е. Римскиот култ кон Сонцето потекнува уште од „раната историја“ на градот, и се провлекува сè до воспоставување на христијанството како државна религија. Научниците понекогаш ги разликуваат како две посебни божества „Сонце“ (Sol) и „Непобедливо Сонце“ (Sol Invictus), но и отфрлањето на таквата идеја си има свои приврзаници.
Елагабал
Првиот бог на сонце кој постојано бил нарекуван „непобедлив“ (invictus), бил сирискиот бог Елагабал. Според „Историја на царевите“, наследникот на Север го присвоил името на својот бог и култот кон него го довел во Рим. Откако бил прогласен за цар, тој ги занемарил римските традиционални божества и го промовирал својот бог како најмоќен. Ова завршило со неговото убиство во 222 г.. „Историја на царевите“ посочува дека Елагабал е нарекуван и „Јупитер и Сонцето“ (fuit autem Heliogabali vel Iovis vel Solis). Ова е сфаќано како обид да се внесе сириски бог во Рим.
Аврелијан
Римскиот цар Аврелијан бил исто така поврзуван со култот кон Сонцето. По неговите победи на Исток, царот Аврелијан го обновил култот кон Сонцето, искачувајќи го богот-Сонце на највисоко место во царството. Претходно, свештениците на Сонцето биле сакердоти и припаѓале на понизок слој од општеството, сега Аврелијан ги поставил на високо место. Секој свештеник на Сонцето бил член на сенаторската елита, со што се покаќувало дека свештениците на Сонцето се сега висока класа. Аврелијан исто така изградил нов храм на Сонцето, со што вкупниот број на храмови во Рим бил четири. Тој исто така поставил и игри во чест на богот на Сонцето, кои се одржувале секои четири години од 274 г., па натаму.
Идентитетот на Непобедливото Сонце на Аврелијан долго време бил тема на расправи меѓу научниците. Некои научници сметаат дека негова основа бил Сончевиот Елагабал од Емеса. Други сметаат дека потекнува од Зосим, богот на Сонцето од Палмира, поради тоа што Аврелијан ја поставил статуата на тој бог во храмот на Непобедливото Сонце, а која била украдена од Палмира. Професорот Гери Форсит додал трета опција, која се заснова врз трудот на Стивен Хиџманс, и според која богот на Сонцето на Аврелијан е едноставно традиционалното грчко-римско Непобедливото Сонце.
Константин
Царевите го поставувале Непобедливото Сонце на нивните официјални монети, заедно со бројни натписи, а само некои од нив го содржат епитетот „непобедливо“ (invictus), како што е натписот SOLI INVICTO COMITI. Со ова тие сакале да покажат дека Непобеденото Сонце е придружник на царот. Ова најмногу го користел Константин. Статуите на Непобедливото Сонце се појавуваат на три места во Сводот на Константин. Официјалните моенти на Констанин ја содржеле сликата на Сонцето сè до 325-6 г..
Со одлука на Константин од 7 март 321 г., денот на сонцето (недела) е прогласен за римски ден за одмор:
NGC 56
NGC 56 — засега неутврден објект во соѕвездието Риби, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 октомври 1825 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 56 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 15 м 20,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 12° 26' 40".
Други поделби
Проучување на NGC 56 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 598. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 10.
Клингс
Клингс (Klings) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од градот Калтенордхајм.
Местоположба
Клингс се наоѓа во јужниот дел на тириншкиот ридски масив Рен.
Планини
Највисока точка во општината е Пинцлер (661 м.).
Атлетика на Летните олимписки игри 2012 – десетобој за мажи
Машкиот десетобој на Летните олимписки игри 2012 ќе се одржи од 8 до 9 август 2012 година на Олимпискиот стадион во Лондон. Десетобојот е една од 47-те атлетски дисциплини на игрите.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Рекорди
Пред натпреварувањето, рекордите беа следниве:
Риба и мачка (филм од 2013)
Риба и мачка - ирански филм од 2013 година, во режија на Шарам Мокри, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Бабак Карими, Саид Ебрахимифар, Абед Абест и Ајназ Азархуш. Според режисерот Шарам Мокри, во филмот „се работи за тоа како да создадеш гледиште во времето и да го поместиш времето. Она што ме мотивираше во правењето на овој филм е неговиот стил во реализацијата: инсистирање на наративна фикција во границите на еден единствен кадар и обидот да се создаде пукнатина во времето за време на тој еден кадар. Избрав да раскажам вистинска приказна, што сепак потсетува на кошмар“.
Содржина
Студенти патуваат во една оддалечена област, каде што планираат да кампуваат и да учествуваат во настан, во кој се пуштаат летала. Крај пустиот езерски брег, има ресторан каде тројца готвачи се однесуваат многу сомнително со студентите. Односот помеѓу студентите и готвачите со време станува сè почуден, додека, се чини, дека студентите се соочуваат со извесни проблеми од кои нема бегање.