cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва руска антарктичка експедиција
Корални острови
Во своите коментари на англискиот превод на книгата на Белингсхаузен, Френк Дебенхам спомнал дека бил изненаден што рускиот морнар можел да поставува и решава тешки научни прашања. Долго пред Чарлс Дарвин, тој го објаснил процесот на формирање на корални острови. Своето знаење го базирал на делата на Коцебуе и неговите набљудувања. Белингсхаузен мислел дека сите острови во Тихиот Океан се врвови на морски планини, кои се обиколени со корални гребени - производ на бавната креативна активност на најмалите организми. Типичен пример бил островот Ниау:Белингсхаузен правилно го објаснил парадоксот што го забележал германскиот натуралист Георг Форстер – недостаток на Заветрените Острови и во близина на Тахити. Тој тврдел дека причината за тоа може да биде големата длабочина (според современите мерења – околу 11000 метри) и непознавањето на условите за раст на коралите. Јохан Фридрих фон Ешшолц, Аделберт фон Шамисо и Дарвин се согласиле со заклучоците на Белингсхаузен.
Тахити
На 20 јули, експедицијата стигнала до Макатеа и за два дена бродовите се закотвија на Тахити. Барат обрнал внимание на фактот дека Русите пристигнале на островот кој, благодарение на активностите на мисионерите, бил сосема различен од описите направени од Фостер или Луј Антоан де Бугенвил. Белингсхаузен сфатил колку е кревка локалната култура. На пример, во Нов Зеланд, тој опишал како одгледувањето компири ја променило исхраната и однесувањето на локалното население, сè уште следејќи го древниот начин на живот. На Тахити, Белингсхаузен и неговите придружници прво морале да ги привлечат учесниците на британската станица „Мисија“ - подредените на пречесниот Хенри Нот, па дури потоа да остварат контакти со домородците. Восток и Мирни се закотвиле во Матавајскиот Залив, на истото место каде што се закотвил бродот на Самуел Валис. Руските бродови ги посетиле стотици луѓе, меѓутоа, од сите овие нови контакти, најкорисен бил Вилијамс од Нова Англија, кој почнал да му служи како преведувач на Лазарев. Нашле и преведувач за „Восток“. Наскоро мисионерката Нот, исто така, ги посетила бродовите, која Белингсхаузен ја дефинирала како кралски гласник. Подоцна, Белингсхаузен и Симонов биле сведоци на расправии помеѓу Помаре II и шефот на мисионерите. На пример, кога на кралот му било забрането да консумира алкохол (од кој починал 18 месеци по посетата на Русите), или кога морал да ја тресна вратата пред носот на мисионерот за да остане сам со капетанот (23 јули). Меѓутоа, најчесто Нот посредувал помеѓу Помаре II и Белингсхаузен и Лазарев; мисионерката ја доделила Точката Венера за набљудувањата на Симонов и цртежите на Михајлов. Белингсхаузен, кој бил искрен монархист и кој немал прилика да навлегува во многу детали за тоа како функционира полинезиското општество, мислел дека кралот е водач на островот и преговарал со него за набавки. На денот на пристигнувањето на 22 јули, Русите добиле подарок четири свињи, кокосови ореви, тарос, јамови и многу банани. Подарокот бил корисен поради исцрпувањето на австралиските резерви. На 26 јули била извршена набавка со размена на стока и ситници наменети за оваа намена од страна на Адмиралитетот. Екипажот купил по 10 буриња лимони за секое парче и ги посолел наместо зелка. Кралот добил црвено платно, волнени ќебиња, обоени чинци и шалови, огледала, секири, стакларија итн. Добил и орден со профилот на рускиот цар. Царот му дал на Белингсхаузен три бисери кои биле „малку поголеми од грашок“. За кралските бели наметки, капетанот донирал неколку негови чаршафи. И покрај краткиот престој, времето на Тахити целосно излекувало неколку пациенти со скорбут кои не се опоравиле целосно во Австралија.
На 27 јули, патниците го напуштиле Тахити и на 30 јули стигнале до Тикехау, поправајќи ги навигациските грешки на Коцебуе на нивниот пат. Истиот ден ја откриле Матаива, на 3 август - островот Восток, на 8 август - Ракаханга, по што експедицијата се упатила кон Порт Џексон. На 16 август, бродовите го поминале Вавау. На 19 август, тие ставиле на картата два мали корални острови Михаилов и Симонов (21° јужна географска ширина, 178° должина) на архипелагот Фиџи. На 30 август, Филимон Биков (во извештајот – „Филип Блоков“) кој служел како морнар на „Восток“, паднал од лак во морето на именденот на царот. За да го спаси, екипажот го лансирал чамецот под команда на поручникот Аненков; сепак, отокот му бил премногу силен и Биков не можел да се најде. Извештајот на министерот за поморски сили посочува дека тој ден имало силно невреме.
Втор престој во Австралија
На 10 септември, бродовите се закотвиле во Порт Џексон. Вториот престој во Сиднеј траел до крајот на октомври бидејќи „Восток“ барал сериозна поправка на корпусот – особено зајакнување на делот на јарболите. Општо земено, екипажот чувствувал дека се вратил во „родните места“, што било особено важно за младите патници, како што се Симонов или Новосилски. Офицерите биле повеќе вклучени во општествениот живот на колонијата; тие биле редовно поканети на вечери или балови. Во своите белешки, Симонов опишал еден од таквите балови каде што разговарал со сопругата на локален англиски авторитет. Една од темите за која разговарале беше убавината на Казанските Татари:{{Цитат|1=Убавината е релативна состојба и, можеби, Бонгаре и вашите соседи, па дури и нашите соседи на Источна Индиска компанија, граѓаните на Голема Кина, различно ја перцепираат. {sfn|Аристов|1990|pp=166–167}} }}Тогаш Белингсхаузен почнал систематски да ги проучува социјалните и економските аспекти на животот во колонијата во Нов Јужен Велс. Барат забележал дека долгите и информативни белешки на Белингсхаузен објавени во „Двократни искажувања“ се засновани на набљудувања и извадоци направени од половина дузина од неговите подредени. Собраните статистички податоци, вклучувајќи го и редот на пазарната цена, имале важност како примарен извор. Постојат некои докази дека докторот Штајн кој го мерел атмосферскиот притисок и геодезистот Хокли споделил информации со руските морнари и професор Симонов. Сликарот Михајлов прикажувал пејзажи и портрети на абориџини. Од научна гледна точка, ботаничките набљудувања биле особено забележливи - „Хербариум“ на „Восток“ вклучувал не помалку од 25 видови ендемизам. Екипажот им дал на гувернерот Маквари и капетанот на пристаништето Џон Пајпер малку шеќерна трска, кокосови ореви и тарос од островите Тахити и Фиџи, за одгледување растенија. Во Австралија, образованите руски офицери најмногу ги привлекувала неговата „егзотика“, што не било изненадувачки, бидејќи тие го посетиле ова место прв и последен пат во животот. На пример, екипажот зел 84 птици на бродот, пред сè, папагали (вклучувајќи какаду и лорини), тие исто така имале и кенгур миленичиња. До 30 октомври завршиле сите поправки на „Восток“, а завршено било и складирањето на залихите. Последниот ден, екипажот зел овци и 46 свињи за своето повторно патување кон Антарктикот. Руската дивизија во заминување била придружувана со кралски поздрав од бродови.
Секундарна истрага на Антарктикот
На 31 октомври, руската експедиција го напуштила Сиднеј и продолжила да го проучува Јужниот Океан. За ново патување до поларните води, екипажот го прераспределил товарот на „Восток“ – топовите биле отстранети и спуштени, оставајќи само каронади, резервниот јарбол бил складиран во долната палуба, гредите биле зајакнати со столбови, трепкачите стави во близина со јарболите. Како и при првото патување, главниот отвор во нередот бил опремен со предворје за да се заштеди топлина; сите отвори биле тапацирани со платно, главниот отвор бил застаклен. На 7 ноември, офицерите одлучиле на следниот план: да се упатат кон островот Маквори, и во случај да се разделат патеките, да се чекаат едни со други во близина на Јужните Шетландски Острови или во Рио. Ако исчезне еден од бродовите - требало да се следат упатствата. На 8 ноември на таблата на „Восток се отворило протекување, кое не можело да се локализира до крајот на патувањето.
На 17 ноември 1820 година, патниците стигнале до Маквори, каде што забележале слонови фоки и пингвини. Во своите извештаи, учесниците во експедицијата споменале папагали, диви мачки од Порт Џексон. Екипажот ги третирал морските ловци со сушен леб со путер и грог. Експедицијата била на островот до 19 ноември, бидејќи очекувале морски слонови. На 27 ноември, експедицијата достигнала 60 ° јужна географска должина (на северната хемисфера под оваа географска ширина се наоѓа Петербург), а следниот ден наишла на тесно поврзани ледени полиња, поради што движењето кон југ морало да биде запрено. Бродот свртел кон исток бидејќи Восток бил премногу слаб. На 29 ноември тие поминале пет големи санти. На 6 декември, патниците го славеле денот на Свети Никола со молитва. За тоа префрлиле свештеник од Мирни. Откако почнале мразовите, тимот сварил чај од ѓумбир со додаток на рум. За одмор, готвачите подготвувале шчи од свежо свинско месо со кисела зелка или солени лимони (за да заштедат малку зелка) и додавале саго. Суровото месо се подготвувало еднаш или двапати неделно и им се служело на морнарите заедно со каша. Исто така, на празници, морнарите добивале чаша вотка и половина кригла пиво. „Со овие методи успеавме толку многу да го задоволиме персоналот, што многумина од нив заборавија на своите заболувања“. На 12 декември, бродовите поминале низ џиновска санта мраз; Белингсхаузен пресметал дека водата складирана во него би била доволна за светската популација 22 години и 86 дена да ја консумира со само една кофа дневно. И покрај континуираното лошо време, екипажот организирал молитва за Божиќ. Во тој ден, пловилата се судриле со парче остар мраз што го скршило сидрото и откорнало подводни бакарни листови за три метри. Според проценките на капетанот, екипажот бил спасен со чудо, бидејќи ударот настанал при спуштање на теренот. Во спротивно, бродот неминовно би добил дупка и би бил поплавен. Сепак, тоа не го уништило празничното расположение на екипажот: Понатамошното пловење било предизвик поради бурното време и големите ледени полиња. На 1 јануари 1821 година имало магла и дожд. За новогодишната прослава, на екипажот му била доделена чаша за здравјето на царот. За „да се разликува овој ден од сите други денови“, Белингсхаузен наредил да се направи кафе со рум, а овој „необичен пијалок за морнарите ги израдувал и тие го поминале целиот ден до вечерта во весело расположение“. Голема залиха на суви огревни дрва, земени на бродот во Австралија, го направиле секојдневниот живот на екипажот повеќе или помалку поднослив: при нулта температура на воздухот во дневната палуба, благодарение на континуираната употреба на шпорети, се одржувала +11 °R (13,7 °C).
На 10 јануари, експедицијата го открила островот Петар I именуван по Петар Велики. Сепак, ледените полиња што го опкружувале островот ги попречувале насипите да се доближат; со што слетувањето не се случило. На 17 јануари, експедицијата забележала брег со висока планина сместена на 68° јужна географска ширина, 75° географска должина; кој подоцна бил именуван како остров Александар. Во современата западна историографија, преовладува мислењето кое било најголемото достигнување на експедицијата на Белингсхаузен, иако островскиот карактер на земјата бил откриен само 100 години подоцна. На 24 јануари, морнарите стигнале до Нова Шкотска (Јужни Шетландски Острови), за која имале само нејасни идеи. Актуелно прашање во тоа време било дали Нова Шкотска е дел од јужното копно или е еден од подантарктичките острови. Кога бил откриен последниот, првиот остров го добил името Бородино (сега се нарекува „Смит“). Следниот ден на 25 јануари, патниците ги откриле Малите Јарославци (Снежен Остров) и Островот Теил (Дисепшен). Таму екипажот се сретнал со бродот на капетанот Натаниел Палмер кој ловел крзнени фоки. Потоа ги ставиле на мапата островите Смоленск (Ливингстон), Березин (Гринвич), Лајпциг (Роберт) и Нелсон. Островите биле именувани така за да ги овековечат победите на руското оружје во Наполеоновите војни. Експедицијата го опишала островот Крал Џорџ на кој биле слетани двајца поручници – Лесков и Демидов. На 29 јануари, додека се упатувале кон североисток, патниците ги откриле Тројца браќа (сега наречени „Еспеланд“, „О'Брајан“ и „Еди“), а потоа уште поголеми острови на североисточниот архипелаг: Гибсов Остров, на Слоновски Остров Корнволис и Островот Кларенс.
На 3 февруари, Белингсхаузен им наредил на дивизиите да го бројат третиот ден од месецот два дена по ред, бидејќи експедицијата го обиколила светот. На 4 февруари, околу 9 часот, започнал силен метеж. За време на невремето, Восток паднал под 10 јазли дури и под бродските гребени. Поради теренот, многу вода дошла до шуплината, а екипажот морал да ја испумпува од просторот. За среќа, поправката на пумпите била завршена само еден ден пред ваквото избивање.
Белингсхаузен и Палмер
На 24 јануари (5 февруари) 1821 година, на Јужните Шетландски Острови, 42-годишниот Белингсхаузен се сретнал со 21-годишниот Натаниел Палмер, кој во тоа време бил шеф на локалните индустриски заптивки. Како што се испоставило во 20 век, оваа средба била судбоносна. Како што подоцна забележал Булкли, тоа било слично на рандеву на Метју Флиндерс и Николас Боден. Бидејќи оригиналните дневници и патувачките списанија на Восток не биле зачувани, сопствениот доказ на Белингсхаузен за средбата со Палмер е на 14-тиот лист од извештајот. На 24 јануари, бродот се наоѓал во теснецот помеѓу островите Ливингстон и Дејсп. Според описот на Белингсхаузен, разговорот се однесувал на изгледите за риболов на крзнените фоки и сидрата на островот Теил: „''теснецот во кој видовме осум закотвени бродови, беше затворен од сите ветрови, има длабочина од седумнаесет фатоми, почва – течност. тиња, од квалитетот на оваа почва, бродовите често се оддалечуваат дури и од две сидра. Два англиски и еден американски брод се откинати од сидрата и се урнати''.“ Во својот дневник, Новосилски особено нагласил дека Белингсхаузен и Палмер не зборувале за ништо друго. Во оригиналот на „Двократно искажување“ (1831), второто име на Палмер било погрешно напишано како „Палмор“, што веројатно било последица на книжевното уредување. Напротив, оригиналното списание на Палмер се чува во Конгресната Библиотека. Во подоцнежните американски описи на втората половина на 19 век, Палмер бил спомнат како откривач на Антарктикот, кој првенствено бил заснован на неговите сопствени мемоари од 1876 година. Во исто време, многу контроверзно прашање било размената на информации помеѓу Белингсхаузен и Палмер. Френк Дебенхам смета дека Белингсхаузен дознал за постоењето на јужниот континент од Палмер, но не го разбрал целосно поради непознавањето на англискиот јазик. Потоа, американските истражувачи фрлиле сомнеж во мемоарите на Палмер, бидејќи Белингсхаузен имал правен договор за истражување на јужниот континент и не можел а да не се обиде да ги потврди информациите добиени од индустријалецот. Палмер не бил добар картограф или морепловец, а неговите тврдења за состанокот на островите Дисепшен се побиени со извештајот на Белингсхаузен, на кој нема знаци на калдера.
Втора посета на Бразил
На 8 февруари 1821 година, експедицијата се упатила кон Рио де Жанеиро. За прв пат во последните три месеци, екипажот можел да ги отвори сите отвори и да ги проветри сите живи палуби и држачи. Земените биолошки примероци (австралиски птици и пингвини од Нова Шкотска) се разболеле, многу од нив умреле. На 11 февруари, птиците прво биле изнесени во воздухот. Следниот ден имало силен дожд што му овозможило на екипажот да ги измие сите морнарски кревети и да собере повеќе од 100 кофи вода за домашна употреба. На 19 февруари починала последната крзнена фока земена од Нова Шкотска; таа живеела на бродот 23 дена. На 23 февруари, еден од австралиските какаду што бил пуштен од кафезот, паднал во морето. Меѓутоа, Восток тргнал со мала брзина и екипажот успеал да спушти бандера до вода, на која какадуот можел да се залепи. На крајот, на 27 февруари, патниците се закотвиле во заливот Гуанабара, каде што ги сретнал вицеконзулот Петр Килхен. Тој изјавил дека кралството го усвоило шпанскиот Устав од 1812 година, а дворецот се подготвувал за преселба во Лисабон. Белингсхаузен му наложил на вицеконзулот да најде трговец кој ќе постави заграда за зајакнување на бродот. На 28 февруари, капетанот со извештај отпатувал кај ополномоштениот амбасадор барон Дидерик Туил ван Серооскеркен. На 1 март, офицерите ја посетиле американскиот брод USS Congress (1799) што се враќал од Гуангжу. Белингсхаузен му забранил на неговиот екипаж да комуницира со Американците бидејќи на беснеела епидемија. На 21 март, екипажот успеал да добие дабови преку поморското пристаниште Рио. Бидејќи во екипажот на Белингсхаузен имало девет професионални руски столари, било одлучено да ги извршуваат сите работи сами. Сите поправки биле завршени дури до 2 април. По прославата на Велигден, на 11 април, капетанот организирал заедничка вечера и забава за офицерите и екипажот. Тоа било спроведено на одборот на Мирни:На 14 април, англиската ескадрила со кралот Јован на бродот заминала за Португалија; на 18 април, престолонаследничката принцеза Марија Изабела од Браганца го претставила Белингсхаузен пред ауденцијата во својот дворец. За време на средбата, на регентот му биле дадени етнографски примероци од Океанија и птици од Австралија; за возврат, Русите добиле минерали и школки од Бразил. Капетанот се пожалил дека нему и на научниците никогаш не им било дозволено да го посетат градскиот музеј.
Португалија и враќање
Сите странски емисари требало да го следат португалскиот крал откако тој ќе се пресели во Португалија. Поради оваа причина, Белингсхаузен му предложил на рускиот конзул да остане на Восток и да отпатува со нив во Лисабон. Акинфиј Бородовицин и холандскиот претставник се населиле на Мирни. На 23 април во 6 часот утрото, бродовите испловиле и се упатиле кон Лисабон. Експедицијата го преминала екваторот во спротивна насока на 7 мај во 18 часот. Следниот ден, екипажот организирал празнична вечера за која рускиот пратеник Барон де Теил од залихите подарил два овни и едно шише вино по лице. На 27 мај, бродовите стигнале до Саргасовото Море и го преминале за речиси 10 дена. На 10 јуни, патниците го забележале островот Санта Марија, меѓутоа, било одлучено да не се оди на брегот. Пловните објекти се закотвиле во устието на реката Тахо на 17 јуни. Следниот ден, експедицијата испратила офицер во Белемската кула за да ги извести локалните власти дека ниту еден од членовите на екипажот не е заразен. Капетанот дознал дека кралската ескадрила сè уште не пристигнала во градот. Португалскиот министер за морнарица и командант на британската фрегата ХМС Лифи Хенри Данкан ги посетил бродовите. Кралската ескадрила се појавила на 21 јуни, а до 24 јуни Белингсхаузен му забранувал на екипажот да излегува на брегот поради локалните собири во градот.
Непосредно пред поаѓањето, баронот де Теил испорачал многу свеж зеленчук и овошје, 15 видови сирење и вино од грозје. Издал и бонуси: на секој подофицер по десет талери, а на обичните војници – 5 талери. По поаѓањето, министерот бил удостоен по поморската повелба. На 28 јуни во 8 часот утрото, бродовите стигнале на отворено море, упатувајќи се директно кон Русија. Белингсхаузен однел кореспонденција од капетанот Данкан во Англија. Подоцна, се создала можност да навлезат во Ла Манш на 6 јули; таму ги пресретнала фрегатата на капетанот Данкан, кој заминал три дена подоцна; Белингсхаузен му ги вратил писмата бидејќи немал намера да оди во Британија. На 17 јули, бродовите закотвени во Копенхаген чекале до утрото, а утрото купиле свежо говедско месо, а потоа продолжиле. На 24 јули 1821 година, експедицијата престигнала во Кронштат, по 751 денови.
Царот лично ги посетил бродовите во Кронштат и поминал неколку часа со екипажот. На Белингсхаузен му бил доделен чин капетан со Орден од 3-ти степен на Свети Владимир, пензија во 1200 рубли. Лазарев бил унапреден во капитен од 2-ри ранг. Исто така, државата постојано му исплаќала доживотна дополнителна плата за чин поручник, во кој бил за време на експедицијата. На поручниците на Восток и Мирни им било доделено орден од 4-ти степен на Свети Владимир, а на средоначалниците, орден од 3-ти степен на Света Ана. Сите учесници во експедицијата, вклучително и пониските чинови, добиле двојна плата за времетраењето на активната служба. Еден ден поминат во експедицијата се броел за два, а пониските чинови добиле дополнителни 3 години долга и заслужна служба. Јеромонахот Дионисиј добил двојна поручничка плата и доживотна пензија, која немал време да ја искористи - починал во лаврата Александар Невски на 9 октомври 1821 година Во јануари 1822 година, Иван Игнатиев, кој служел како поручник на Восток, починал поради ментална болест која, според Лазарев, започнала за време на експедицијата.
Географски откритија
Белингсхаузен го заклучи описот на својата експедиција со следните пресметки:Во декември 1819 година, Белингсхаузен го открил југозападниот брег на островот Јужна Џорџија. Картата на островот, поставена на страница 5 од „Атласот до патувањето“, останала најдобра повеќе од еден век. Подоцна експедицијата го открила островот Аненков. Некои научници заклучуваат дека Џејмс Кук веќе го пронашол овој остров и го нарекол „Пикерсгил“, но Белингсхаузен не знаел за тоа и ја преименувал земјата во чест на поручникот Аненков. Булкли ги поклопил англиските и руските мапи и дошол до заклучок дека Белингсхаузен го имал описот на второто патување на Кук и го нашол островот „Пикерсгил“ каде што веќе бил опишан. Така, островот Аненков останал незабележан меѓу Британците. Во јануари 1820 година, експедицијата ги открила островите Траверсе, кои не биле опишани пред експедицијата на Белингсхаузен; така, рускиот авторитет во оваа област е неоспорен. Морнарите на „Мирни“ и „Восток“ ги завршиле описите на Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови кои Кук ги набљудувал само од западната страна и сугерирал дека тие сочинуваат субарктички архипелаг.
Истражувачка организација
Според историчарите, малиот број на научен персонал несомнено влијаел на резултатите и исходите на експедицијата. Булкли нагласил голем контраст со Коцебуевото обиколно патешествие, кое било спроведено само четири години претходно и било спонзорирано со приватни средства. Екипажот на Коцебу вклучувал четворица научници за кои била подготвена проширена научна програма. Ако на „Рурик“ океанографските набљудувања можеле да се вршат 318 дена по ред, тогаш Белингсхаузен морал да се сврти кон океанографијата и метеорологијата од случај до случај. Спроведените податоци за магнетна деклинација не биле обработени и не биле вклучени во конечниот извештај за експедицијата; бил објавен дури во 1840 година на барање на Карл Фридрих Гаус. Покрај тоа, поголемиот дел од времето што било потрошено на научни набљудувања, Симонов го посветил на процесот на усогласување на бродските хронометри. На овие пресметки биле посветени 70 од 155 страници од научниот извештај на Симонов, што сочинува 40% од вкупниот волумен. Помирувањето на хронометрите се случило во Рио, за време на престојот во Сиднеј и Куковиот Проток. Само за време на вториот престој во Рио, екипажот можел да измери 2320 месечеви растојанија; покрај тоа, овие податоци сепак треба да се обработат пред да се пресмета големината на исправката и дневното движење на хронометарот. Симонов вршел набљудувања и на отворено море: на 29 и 30 октомври и на 1 ноември 1819 година биле измерени 410 месечеви растојанија. На 18 март 1820 година било спроведено инструментално набљудување на затемнувањето на Месечината.
Според Лев Митин, Симонов се занимавал и со метеорологија. Дефинувајќи го дневниот тек на атмосферскиот притисок во тропските географски широчини, тој направил 4316 мерења на час. За време на експедицијата, примероци од вода биле земени од длабочините со помош на примитивен батометар направен со бродски средства; биле направени експерименти со спуштање на шише до длабочина; клиренсот на водата бил направен со спуштање на бела плоча до длабочина; каде што дозволувало оловото, екипажот измерил длабочини (најверојатно до 500 метри); имало обид да се измери температурата на водата во длабочина; научниците ја проучувале структурата на морскиот мраз и замрзнувањето на водата со различна соленост; имало прв обид да се дефинира магнетното отстапување на компасот во различни насоки. Магнетните мерења спроведени од Симонов биле објавени во 1830 година од „Казањски весник“. Карл Гаус обрнал внимание на овој напис и подоцна го превел на германски. Преку Крузенштерн, Гаус во 1840 година ги побарал од Белингсхаузен сите податоци за магнетната деклинација што екипажот ги спровел за време на експедицијата. Овие материјали му овозможиле на Гаус да ја пресмета точната позиција на Јужниот магнетен пол, што подоцна било потврдено од Росовата експедиција.
Покрај тоа, Симонов вршел етнографски набљудувања. Повеќе од 37 предмети од океанските острови се чуваат во етнографскиот музеј на Казањскиот федерален универзитет. Колекцијата вклучува алатки, оружје, прибор за домаќинство, накит, како и примероци од ткаенина и лен од островот Оно и Нов Зеланд.
Во 1963 година Белов забележал несовпаѓање помеѓу обемот на достигнувањата на експедицијата и бројот на публикации што следеле за нејзините резултати. Согласувајќи се со Белов, Булкли заклучил дека научната работа во експедицијата на Белингсхаузен не била добро осмислена, опремена и финансирана, што последователно влијаело на недостатокот на доволни публикации за нејзината материја.
Извори и историографија
За прв пат „Двукратние изисканија“ бил преведен на англиски јазик во 1945 година од познатиот британски поларен истражувач Френк Дебенхам и бил објавен во два тома во издавачката куќа Hakluyt Society. Во 2010 година излегло факсимилско издание. Во 2008 година, издавачката куќа „Дрофа“ објавила серија извори за руската експедиција на Антарктикот. Покрај „Двукратние изисканија“, збирната публикација го вклучувала писмото на Лазарев упатено до Н. Шестаков, дневник на морнарот Киселев, скратени белешки на Симонов и неговата „Слово за успехот“ («Слово об успехах»), како и „Од белешките на поморскиот офицер“ («Из записок морского офицера») од Новосилски. Булкли објавил преглед на ова резиме каде го критикувал неговиот концепт - тоа било само повторување на советските публикации и немало ново критичко гледиште. Булкли, исто така, истакнал многу ограничувања на публикацијата, како што се недостаток на биографии на Белингсхаузен и Лазарев, резиме на мапата на експедицијата, пребројување на датумите по јулијанскиот календар и застарени мерки, научна библиографија и други работи). Така, и во 21 век нема објавен современ научен том со примарни извори за експедицијата Белингсхаузен и Лазарев.
Толкување на изворите
Севкупно, постојат шест различни описи на патувањето и најважните откритија, чии автори биле учесници во експедицијата и очевидци на настаните. Долго време, извештајот што во 1820 година го испратил Белингсхаузен до Траверсе од Австралија, приватното писмо на Лазарев напишано два месеци по враќањето во татковината и дневникот на морнарот Киселев кој бил исполнет со значителни паузи, останал во статус на ракописи. Дневникот за набљудувања на Симонов кој ги прикажува настаните од 11 (23) декември 1819 до 25 март (6 април) 1820 година, бил набргу објавен - во смисла на детали, неговите подоцнежни ревидирани описи не може да се споредат. Со значително задоцнување била објавена книгата на Белингсхаузен. Описот на Новосилски за експедицијата излегла 32 години по нејзиното завршување. Според Булкли, ниту едно од објавените дела не може да се смета за доволно веродостојно за да се врати датирањето на експедицијата. На пример, во дневникот на Киселев стои дека судирот меѓу Мирни и сантата се случил една недела подоцна отколку во белешките на Лазарев и Белингсхаузен. Веројатно, морнарот го пополнил својот дневник со задоцнување што е сосема прифатливо, имајќи ги предвид условите за живот и работа на обичните членови на експедицијата. Ако се земат предвид описите на настаните од јануари 1820 година, тогаш од шест извори, само четири се конзистентни. Сепак, судејќи според дневникот на Лазарев, набљудувањето на главниот мраз се случило дваесет дена порано од Белингсхаузен, и забележал Новосилски. Истовремено, во писмото на Лазарев има една мошне забележителна грешка. Тој тврдел дека за време на првата експедициска сезона немало ниту една загуба, додека во третата и во последната сезона загинале три лица. Според официјалниот извештај за персоналот на експедицијата што бил составен по враќањето на екипажот во Кронштат, еден морнар починал од болест на 9 (21) февруари 1820 година, додека други двајца починале на Восток на 11 (23) мај и 20 август (11 септември) 1820 година. Лазарев пишувал и за навигациските грешки направени од Коцебу, додека современите мерења на координатите ги потврдуваат податоците за Коцебуе и Белингсхаузен. Истиот автор, исто така, бил склонет да зборува нејасно за времето на одредени настани. Општо земено, белешките на Лазарев не можат да се сметаат за целосно сигурен извор.
И за руските и за странските научници, еден од најпредизвикувачките термини за толкување е фразата „материи лед“ или „тврд мраз“ (матёрой лёд) што го користеле Лазарев и Белингсхаузен во нивните описи. Во советската литература по 1949 година, терминот се толкува како „леден континент“. Освен тоа, во својот извештај до Траверсе од Австралија во април 1820 година, Белингсхаузен го користел терминот „континентален мраз“ (континент льда). Тамиксар тврдел дека ако морепловците го набљудуваат ледениот гребен, нема да можат да ја разберат и споредат со ништо, бидејќи Џејмс Кук никогаш не се соочил со слични феномени за време на неговата експедиција на Антарктикот, додека вистинските јужни поларни ледници биле многу различни од шпекулативната хипотеза на Жорж Луј Буфон со кој биле запознаени и Белингсхаузен и Симонов. Направени од описите на мразот на Белингсхаузен, неговите современици тешко можеле да бидат соодветно разбрани. Според Корјакин, многу од пасусите од извештајот што Белингсхаузен ги испратил до Траверсе, биле многу поразбирливи од текстовите од изданието од 1831 година што било подложено на литературно уредување. Во германската верзија на описот на експедицијата од 1842 година, преведувачот ги прескокнал сите описи на условите на мраз, додека во преводот на англискиот јазик од 1915 година, фразата „materyi led“ била преведена како високи санти или ледени брегови,  во спротивно на термините на Вилкс (работ на континенталниот мраз) или Рос (ледена бариера). Во својата книга, Булкли го користел поимот „главен мраз“ кој прв го вовел Џон Рос и се враќа на терминологијата на Буфон и Скорзби. Булкли исто така тврдел дека Симонов знаел за хипотезата на Буфон, сепак, додека пловел во водите на Антарктикот, тој не бил заинтересиран за мразот. Откако ги споредил заклучоците на Симонов со изјавите на други офицери, па дури и морнари, Тамиксар го довел во прашање вистинскиот статус на астрономот во експедицијата. Можеби офицерите никогаш не го прифатиле во својот круг, а тој немал право да гласа за време на општите дискусии во неред. Следствено, неговите сопствени идеи не наишле на одговор од другите членови на експедицијата. Според Тамиксар, ниту Белингсхаузен, ниту Лазарев и Новосилски не го користеле терминот „копно“ за упатување на континентот, туку го користеле за нагласување на неодредено голема површина покриена со мраз; вклучувајќи ги и ледените планини.
Пред 1948 г
Иако имало објавено опис на експедицијата од Белингсхаузен и извештаи во германските весници, прашањето за рускиот приоритет во откривањето на Антарктикот не било поставено дури во првата третина од 20 век. Единствено Новосилски, кога бил избран за член на Руското географско друштво во 1855 година, тврдел дека има руски приоритет во откривањето на Антарктикот. Тоа предизвикало остри критики од претседателот на Друштвото Фридрих фон Лутке кој нагласил дека експедицијата нема научници, а по сите европски откритија, научниот интерес за наследството на Белингсхаузен бил намален. Рускиот океанограф Јули Шокалски го делел истиот став: дека експедицијата на Белингсхаузен не довела до откривање на Антарктикот и не била поттик за да се разбере ова како континент.
До почетокот на 20 век, првата руска експедиција на Антарктикот била речиси заборавена. По враќањето од белгиската антарктичка експедиција, морепловецот Фредерик Кук направил еден од првите обиди да го оживее сеќавањето на патувањето на Белингсхаузен. Во својата статија објавена во 1901 година, американскиот навигатор спомнал дека „Белингсхаузен и Лазарев ја почестиле својата земја со првите откритија надвор од Јужниот Поларник“. Меѓутоа, во тоа време јужниот континент не бил комерцијално атрактивен, така што прашањето за приоритет останало да се дискутира само во академските кругови. Првите публикации за Антарктикот се појавиле во Советскиот Сојуз за време на „ Големата чистка“, па дури и високо рангираните поларни истражувачи како Николај Урванцев претпочитале да се концентрираат на опишување на советскиот успех на Антарктикот. Во предговорот на првото издание на книгата на Даглас Мосон „V strane purgi“ (Главниот директорат на издавачката куќа Северниот морски пат, 1936 година) билое наведено дека откритието на Антарктикот е направено од Жил Димон Дирвил, Џејмс Кларк Рос и Чарлс Вилкс, додека Белингсхаузен и Лазарев стигнале единствено до поларните води.
Од друга страна, во 1920-тите Велика Британија и САД почнале да се стремат да го докажат својот приоритет во откривањето на Антарктикот. Според Тамиксар, за Британија, со нејзиниот империјален статус, било невозможно да не се смета за сила што го открила континентот (Шпанија ја открила Америка, а Холандија - Австралија). Во 1900-1910-тите, Британците направиле најмногу за да ги проучуваат областите на внатрешноста на Антарктикот. Чарлс Вилкс, исто така, се прогласил за откривач на јужниот континент, кој бил оспоруван и критикуван од Думон Дирвил и Рос. Во 1902 година, била објавена верзијата дека Натаниел Палмер би можел да биде првиот што ги видел бреговите на Антарктикот на 17 ноември 1820 година. Во 1925 година, имало обид да се додели откривањето на Антарктикот на Едвард Брансфилд. За време на американско-британските дискусии во 1920-1930-тите, немало никакво прашање во врска со улогата на Русите. Во исто време, кога Јалмар Ризер-Ларсен во 1830 година го открил Брегот на Принцезата Марта што првично го опишале Белингсхаузен и Лазарев, никој не се сетил на експедицијата.
По 1948 година
На 9 август 1948 година, дискусијата за улогата на Русија во откривањето на Антарктикот преминала во политичка димензија. Во тој ден, САД официјално ги повикал земјите кои стапнале на териториите на Антарктикот (Аргентина, Австралија, Чиле, Франција, Нов Зеланд, Норвешка и Британија) да се обединат и да создадат владение од осум сили. Советските интереси не биле земени предвид. На 29 јануари 1949 година, Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз одлучил да го привлече меѓународното внимание на советските претензии за териториите на Антарктикот. На 10 февруари 1949 година, Руското географско друштво одржало состанок на кој претседателот на Друштвото Лев Берг го прочитал извештајот. Следната резолуција, врз основа на неговиот говор, била многу дискретна. Наведено е дека руските морнари штотуку „во 1821 година го откриле островот Петар I, островот Александар, островите Траверсе и други“. Така, се постави прашањето во врска со советскиот развој на Антарктикот и научните истражувања за откривањето на ледениот континент.
Проширениот англиски превод на описот на Белингсхаузен за експедицијата бил објавен во 1946 година и уреден од Френк Дебенхам – директор на Институтот за истражување на Скот Скот. Почнувајќи од 1920-тите, Дебенхам го истражувал руското влијание врз откривањето на Антарктикот. Научникот зазел објективен став и многу високо ги пофали квалитетите на руските офицери во набљудувањето и истражувањето. Според Тамиксар, поради уредувачките белешки на Дебенхам, советските истражувачи можеле потемелно да ги истражат откритијата на Белингсхаузен. Коментирајќи ги белелшките од 16 јануари (28) 1820 година, Дебенхам спомнал дека „овој ден може да се смета за неуспешен за експедицијата“, бидејќи бродовите не биле подалеку од 20 милји од Брегот на Принцезата Марта. Неколку часа добро време можеле да доведат до негово откривање 110 години порано отколку што тоа го направиле Норвежаните.
Во 1947 година, Евгениј Швед објавил преглед за преводот на книгата, а подоцна таа одиграла голема улога во советските дискусии од 1949 година. Швед и Берг ги нагласиле тврдењата на Џејмс Кук за неможноста да се достигнат крајните јужни широчини и дека хипотетичкиот јужен континент никогаш нема да биде откриен. Предговорот на „Двукратних изисканија“ кој бил објавен во 1949 година содржел отворени политички обвинувања. Швед се осврнал и на набљудувањата на советските ловци на китови на бродот „Слава“ усогласувајќи ги со белешките од Белингсхаузен, Лазарев и Новосилски. Во 1961-1963 година, познатиот историчар на поларните експедиции Михаил Белов објавил серија студии за извештајот на Белингсхаузен. Така, бил ослободен новиот примарен извор кој го докажал рускиот приоритет над земјите на Антарктикот. Се претпоставува дека картата била направена од офицерите на експедицијата за извештајот до Траверс, па дури и до Александар I. Во 1980-1990-тите, аргументацијата на Белов била прифатена од странски специјалисти. Картата вклучувала 15 страници и имала обоени забелешки за различни услови на мраз. Според Белов, секој пат кога Белингсхаузен ја користел фразата „водени сплошнои“ всушност значело дека експедицијата не се соочила со обични ледени полиња туку со бреговите на антарктичкиот континент. Како што пресметал Булкли, Белингсхаузен 12 пати ги опишал состаноците со „водени сплошни“, користејќи го овој термин 16 пати во извештаите и околу 33 пати во својата книга. Според Белов, експедицијата истовремено го отворила континентот и извршила проширено истражување на него. Заклучоците на Белов биле повторени во книгата на Алексеј Триошников и во истражувањето спроведено од Василиј Јесаков и Димитриј Лебедев во  „Руски географски откритија и студии од античко време до 1917 година“ («Русские географические открытия и исследования с древних времён до 1917 года») каде што авторите ја репродуцирале картата на „ледениот брег“ и класификацијата на мразот составена од Новосилски. Оваа гледна точка стана конвенционална во советската и руската историографија. Во „Есеи за историјата на географските откритија“ («Очерках по истории географических открытий») од Јосиф Магидович и Вадим Магидович, авторите тврделе (осврнувајќи се на писмото на Лазарев) дека во јануари 1820 година „Русите го решиле проблемот што Џејмс Кук го сметал за невозможен“ и дошле на помалку од 3 километри до Брегот на Принцезата Марта. Следствено, мапата за известување ја илустрира Ледената плоча која во 1960 година го добил името по Лазарев. Опишувајќи ги набљудувањата од 15 јануари 1821 година, Јосиф и Вадим Магидович тврделе дека советските научници во 1960-тите го докажале правото на Белингсхаузен за откривање на Антарктикот бидејќи откриената од него Земја на Александар I е поврзана со Антарктичкиот Полуостров. По нивното толкување, експедицијата на Белингсхаузен стигнала до бреговите на Антарктикот девет пати, четири пати поблиску од 13-15 км од континентот.
Во 21 век
Во современата историографија, фундаменталните истражувања за настаните од експедицијата на Белингсхаузен и Лазарев и нејзиното толкување во руската и советската наука го спроведуваат Тамиксар (Естонија), Булкли (Велика Британија) и Овлашченко ( Латвија). Во 2014 година, Булкли ја објавил првата книга на англиски јазик за експедицијата, во која на крајот изјавил дека експедицијата била слабо подготвена. Тој исто така тврдел дека Белингсхаузен не бил првиот што ги набљудувал ледените плочи на Антарктикот. Претходно, во 2013 година, тој ги објавил своите заклучоци во списанието на руски јазик „Прашања од историјата на природните науки и технологијата“. Неговите аргументи може да се сумираат како што следува:
Коментирајќи ги новите докази, Тамиксар споменал дека вклучувањето на наследството на морепловците од 19 век во геополитичките аргументи е „за жалење“. Неговото сопствено гледиште се менувало неколку пати: ако во написот за „Енциклопедија за Антарктикот“ (2007) тој дефинитивно тврдел дека е приоритет на Белингсхаузен во откривањето на континентот, тогаш во неговата статија (2016) на практиките на прием  на руската експедиција на Антарктикот, тој ја спомнал бесмисленоста на дефинирањето на еден единствен откривач на Антарктикот бидејќи перцепциите за географијата на јужните поларни региони целосно се промениле. Современите дебати за приоритетите при откривањето на Антарктикот постојат во координати на национални горди и политички антагонизми. Овој проблем треба да се реши по аналогија со Антарктичкиот договор.
Булкли, поддржувајќи ја позицијата на британскиот приоритет, нагласил:Овлашченко, кој бил специјалист за адмиралско право (придружен член на Балтичката меѓународна академија, Рига) објави три книги за откритијата на Антарктикот во руската и советската историографија во периодот пред 1960-тите. Тој постојано ги критикувал и Булкли и Тамиксар. Булкли негативно ја критикувал неговата прва книга „Континент на мразот“ («Материк льда»), исто така затоа што била објавена во Академското издаваштво Палмариум. И. Ган, исто така, го разгледал, но доста сочувствително. Една од причините за острата критика била тоа што Овлашченко врз основа на големиот изворен материјал имал за цел да демонстрира доследна употреба на прашањето на Антарктикот во геополитичката конфронтација од 1940-1950-тите, и свесно замолчување на руските права на Антарктикот. Од друга страна, тој илустрирал дека советските истражувања имале исклучително различни визии за ова прашање.
Барочки јазик
Барочки — австронезиски јазик, дел од групата на мезомеланезиски јазици од подгрупата на новоирски јазици. Јазикот се зборува во покраината Нова Ирска во Папуа Нова Гвинеја.Според податоците од 1985 година, јазикот го зборувале 2100 луѓе.
Јужни Словени
Јужни Словени е заеднички назив за современите словенски народи кои живеат на Балканскиот Полуостров. Јужнословенски народи се: Македонците, Бошњаците, Бугарите, Србите, Словенците, Хрватите и Црногорците. Сите овие денешни народи се создадени преку еден етногенетски процес на мешање со други народи, но сепак локалните и светските експерти се едногласни дека словенскиот фактор е доминантен кај сите денешни Јужни Словени.
Рани извори
Малку е познато за Словените пред 5 век од нашата ера. Нешто што го знаеме за нивната историја пред 500-тите години е поврзана со изворите на византиските историчари.
Во неговите изворни дела Де Белис, Прокопиус ги опишува Словените како високи и цврсти, со светол тен и црвенкасто-руса коса, живеејќи во еден многу примитивен живот. Тие живееле во колиби, често оддалечени едни од други и често го менувале нивното место на живеење. Тие на власт немале само еден водач, туку подолго време живееле во „демократија“, однсно анархија. Тие најверојатно верувале во повеќе богови, но Прокопиус претпоставувал дека верувале во еден врховен бог. Тој често бил идентификуван како Перун, бог на молњата. Словените се бореле така што право го напаѓале нивниот непријател, вооружани со стрели и мали штитови, но тие не носеле панцири.
Јужнословенски држави
Денес има 7 држави каде Јужните Словени се мнозинство:
Покрај овие, јужнословенски народи има и во:
Население
Јужните Словени се поделени на две етнолингвистички групи: источни и западни Јужни Словени.
Источни: (~9,000,000)
Западни: (~19,500,000)
Религија
Пред доаѓањето на Јужните Словени на Балканот, тие имале политеистичка религија. Словените имале свои богови, митологија и преданија. Дури и денес се зачувани некои остатоци од оваа политеистичка религија. Сепак денес Јужните Словени се следбеници на христијанството и исламот. Најголемиот дел се православни (Бугари, Македонци, Срби и Црногорци), а потоа следуваат католиците (Словенци и Хрвати) и на крај муслиманите (Бошњаци).
Јужните Словени по религија:
Галерија
<Center>
</Center>
Имунологија
Имунологијата е широка гранка на биомедицината која ги опфаќа сите научни трудови од областа на имунолошкиот систем на сите организми. Се занимава со физиолошкото функционирање на имунолошкиот систем, како во нормална здравствена состојба, така и во состојба на болест и со проблемите кои предизвикуваат нарушување на имунолошкиот систем ( автоимунолошки болести, преголема чувствителност, недостаток на имунитет, отфрлање на пресадени органи), со физичките, хемиските и физиолошките одлики, кои се составни делови од in vitro, in situ и in vivo. Имунологијата се применува во неколку научни дисциплини и како таква дополнително е поделена.
Историско испитување на имунолошкиот систем
Дури и пред да биде развиен концептот за имунологија, (од immunis,латински за "ослободување"), голем број рани физичари окарактеризираа органи за кои подоцна ќе се докаже дека се дел од имунолошкиот систем. Првично, клучни лимфоидни органи на имунолошкиот систем се: тимусот и коскената срж и вторичнo, лимфни ткива, како што се: слезина, крајници, лимфни садови, лимфни јазли, аденоиди, кожа и црниот дроб. При варирање на здравствените услови, органите на имунолошкиот систем, вклучувајќи ги тимусот, слезината, делови од коскената срж, лимфни јазли и вторично лимфните ткива можат хирушки да се сечат за испитување додека пациентите се сè уште живи.
Класична имунологија
Класичната имунологија се врзува за областа на епидемиологијата и медицината. Таа ги проучува врските меѓу системите на телото, патогени и имунолошки. Најраното пишано споменување на имунитетот може да биде проследено наназад од чумата на Атина од 430 година п.н.е. Тукидид забележи дека луѓето кои претходно се имаат опоравено од болестите, можат да ги третираат болните, без страв дека ќе заболат по вторпат. Многу други антички општества упатуваа на овој феномен, но концептот се разви во научна теорија дури во 19 и 20 век.
Изучувањето на молекуларните и клеточните делови кои го сочинуваат имунолошкиот систем, вклучувајќи ја нивната функција и интеракција, е централна наука во имунологијата. Имунолошкиот систем е поделен на поедноставен вроден имунолошки систем и стекнати или прилагодливи имунолошки системи на `рбетниците, од кои вториот дополнително е поделен на хуморални и клеточни составни делови. Хуморалната (антитела) реакција е дефинирана како интеракција меѓу антителата и антигените. Антителата се специфични белковини ослободени од одредена класа на имуни клетки (Б лимфоцити). Антигените се дефинирани како нешто што предизвикува генерации на антитела, оттука тие се генератори на антитела. Имунологијата се потпира на разбирање на одликите на овие два биолошки субјекта. Сепак, еднакво важна е клеточната реакција, која не само што може да ги уништи заразените клетки, туку е и од клучно значење во контролата на реакцијата на антителата. Едноставно, двата система се многу независни.