cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Отомански Кипар
Кипарски ејалет (ایالت قبرص, Eyālet-i Ḳıbrıṣ ) — пашалак (провинција или ејалет) на Отоманското Царство составен од островот Кипар, кој бил припоен кон царството во 1571 година. Османлиите повеќепати го менувале начинот на кој управувале со Кипар. Кипар бил санџак (под-провинција) на Архипелашкиот пашалак од 1670 до 1703 година, и повторно од 1784 година; феудален имот на Големиот везир (1703–1745 и 1748–1784); и повторно ејалет за краткиот период од 1745 до 1748 година
Османлиски напади и освојувања
За време на венецијанското владеење, Османлиите на моменти го напаѓале Кипар. Во 1489 година, првата година од венецијанската контрола, Османлиите го нападнале полуостровот Карпас, ограбувајќи и земајќи заробеници за да бидат продадени во ропство. Во 1539 година османлиската флота го нападнала и го уништи Лимасол. Плашејќи се од постојаното проширување на Отоманското ЦарствоОтоманското Царство, Венецијанците ги зацврстиле Фамагуста, Никозија и Киренија, но повеќето други градови биле лесен плен.
Во летото 1570 година, Османлиите повторно нападнале, но овој пат со целосна инвазија наместо со рација. Околу 60.000 војници, вклучително и коњаница и артилерија, под команда на Лала Мустафа-паша слетале непротивставено во близина на Лимасол на 2 јули 1570 година и ја опсадиле Никозија. Градот паднал на 9 септември 1570 година; 20.000 Никозијци биле масакрирани и секоја црква, јавна зграда и палата биле ограбени. Единствено жените и момчињата кои биле заробени за да бидат продадени како робови биле поштедени.
Веста за масакрот се проширила, а неколку дена подоцна Мустафа ја освоил Киренија без никаков отпор. Граѓаните на Фамагуста, од друга страна, предводени од венецијанскиот командант Марко Антонио Брагадин, пружиле херојски отпор што довело до опсада на градот околу една година, од септември 1570 година до август 1571 година. Кога Османлиите на крајот ги пробиле утврдувањата, следел масакр на повеќето преостанати христијани во градот, и покрај тоа што отоманскиот командант претходно се согласил дека во замена за предавањето на градот, на христијаните ќе им се гарантира безбедно преминување на Крит. На Брагадин му биле отсечени ушите и носот и, откако претходно бил две недели во затвор, а потоа бил врзан гол на еден столб на плоштадот во градот и погубен.
Падот на Фамагуста го означил крајот на венецијанското владеење и почетокот на отоманскиот период на Кипар, при што Лала Мустафа-паша станал првиот турски гувернер на островот.
На 25 мај 1571 година, папата Пиј V ја формирал Светата лига, коалиција меѓу Папските држави, Малта, Хабсбуршка Шпанија, Република Венеција, Република Џенова и некои други италијански држави. Четири месеци подоцна, на 7 октомври, поморските сили на Лигата, составени главно од венецијански, шпански и папски бродови под команда на Хуан Австриски (синот на Карло V), ја поразиле турската флота во битката кај Лепанто во една од одлучувачките битки во општите - и особено поморските битки - на светската историја. Меѓутоа, победата над Османлиите дошла предоцна за да му помогне на Кипар, а островот останал под османлиска власт во следните три века.
Во 1573 година, Венецијанците го напуштиле Кипар, отстранувајќи го влијанието на Римокатоличката црква.
Административна историја
Штом Никозија била освоена, Кипар бил прогласен за ејалет под управа на бејлербег, а на таа функција бил назначен Лала Мустафа-паша, поранешниот бејлербег на Валона. Кипар бил поделен на три санџаци : Фамагуста, Киренија и Пафос. Дополнително, санџаците на Аланија, Тарс, Ичел, Сис, Зулкадрије и Триполи (Траблушам) на копното биле ставени под управа на кипарскиот ејалет. Кипар исто така бил поделен на неколку кази: Тузла, Лимасол, Епископија, Китреја, Пафос, Кукла, Лефка, Морфу, Хирсофу, Фамагуста, Киренија и Месарије.
Секој од овие кази имал свој кади или наиб. Меѓутоа, санџакот на Триполи бил отстранет од јурисдикцијата на Кипар во 1573 година поради неговата оддалеченост и даден на Дамаскиот ејалет. Санџаците на Ичел, Алаје и Тарсус исто така биле отстранети во 1610 година и биле дадени на новосоздадениот Адански ејалет.
Меѓутоа, по османлиското освојување на Крит, Кипарската православна црква тврдела дека Кипар ја изгубил важноста, дека обемот на трговијата е намален и дека луѓето емигрираат. Така, таа побарала промена на административниот статус бидејќи Кипар не може да си дозволи да остане ејалет. Така, во 1670 година, Кипар станал санџак под Архипелашкиот ејалет, под директна контрола на Капудан-паша, началникот на Отоманската морнарица. Оваа контрола се вршела преку назначен мутеселим. Меѓутоа, според овој систем, даночниците биле локални аги. Ова ја зголемило нивната моќ и резултирало со незадоволство, при што ривалството меѓу нив предизвикало двегодишен бунт во 1680-тите, предводен од Бојаџиоглу Мехмед-ага. Ова докажало дека постојниот систем предизвикал вакуум на моќта и бил неефикасен, па во 1703 година Кипар бил ставен директно под контрола на Големиот везир, управуван во негово име од мухасил. За да се намалат овластувањата на агаите, мухасилот добил овластување да собира даноци, како и зголемена политичка и воена власт. Помеѓу 1745 и 1748 година, Кипар накратко станал повторно ејалет. Овие три години, особено во време на владеењето на гувернерот Ебубекир-паша (1746–48), биле период на развој и релативен просперитет. По завршувањето на мандатот на Ебубекир-паша, Кипар се вратил на својот поранешен статус.
Кипарските Грци имале две многу важни административни позиции: архиепископот, кој раководел со Православната црква, бил признат како единствен претставник на кипарското грчко население од 1670-тите па наваму, и Драгоман, избран од кандидатите што ги определил архиепископот.
Администрацијата на мухасилот полека станувала сè понефункционална. Во 1764 година, мухасил Чил Осман-ага бил убиен во хаотична средина предизвикана од неговото владеење. Во меѓувреме, тековната војна со Русија значело влошување на благосостојбата на народот. Така, на барање на Архиепископот и Драгоманот, Кипар бил директно ставен под управа на Царскиот совет во 1785 година, при што мухасилот бил директно назначен. На овие нови мухасили им недостигало некои од нивните стари овластувања, што во голема мера го зголемило влијанието на православното свештенство кога тие станале даночници. Во 1839 година, со реформите на Абдулмеџид I, островот повторно станал санџак на Архипелашкиот ејалет, но добил значителна автономија. Островот бил управуван од мутасариф, казите биле консолидирани во шест поголеми кази со свои административни и судски совети. Формиран е санџачки управен совет, во кој пропорционално биле застапени Турците, Грците и другите малцинства.
Во 1861 година, Кипар станал независен, а мутасарифат бил под директна контрола на возвишената порта. Меѓутоа, ова повторно се променило во 1868 година, кога Кипар станал санџак под Архипелашкиот вилает под нововоспоставениот вилаетски систем. Ова не траело долго, бидејќи вилаетот бил управуван од Чанаккале, а големата оддалеченост ја направила управата непрактична. Со напорите на архиепископот Софрониос III Кипарски, како и со оглед на сушата и пустошот на скакулци, Кипар уште еднаш бил прогласен за независен мутасарифат во 1870 година. Овој аранжман траел до 1878 година, кога Британците го презеле островот.
Социјална историја
Отоманската окупација донела две радикални промени во историјата на островот: нов етнички елемент се појавил на островот, Турците, додека Кипарците имале и нов владетел, Османлиите.
Отоманското Царство им давало тимари — земјишни грантови — на војниците под услов тие и нивните семејства трајно да останат таму. Ова било од голема важност бидејќи однапред дефинираните војници станале јадро на турската заедница на островот. Во текот на 17 век турското население брзо се зголемило, делумно поради грчкото преобратување (вклучувајќи ги и конвертитите кои задржале некои предисламски практики) што им се придружило. Поголемиот дел од Турците кои се населиле на островот во текот на тривековното отоманско владеење останале кога контролата на Кипар - иако не и суверенитет  — ѝ бил отстапен на Британија во 1878 година. Разликата меѓу двете групи била и по религија и по јазик.
Османлиите го примениле милетскиот систем на Кипар, кој им дозволувал на верските власти да управуваат со своите немуслимански малцинства. Овој систем ја зацврстил позицијата на Православната црква како етно-верска институција на етничкото грчко население. Постепено, архиепископот на Кипар станал не само верски, туку и етнички водач, нешто што го промовирале Турците Османлии, сакајќи да имаат некој одговорен за лојалноста на грчкото население. На овој начин, Црквата ја презела задачата на чувар на грчкото културно наследство сè додека островот не и бил отстапен на Британија.
1821–1829
Многу кипарски Грци ги поддржале напорите за независност на Грција чии борби започнале во 1821 година, што довело до тешки репресалии од страна на Отоманското Царство. На 15 октомври 1821 година, голема турска толпа запленила и обесила архиепископ, пет епископи, триесет и шест црковни лица и ги обесила повеќето кипарски Грци во Ларнака и другите градови. До септември 1822 година, шеесет и две кипарски села и села биле целосно уништени.
1849–1878
Во 1869 година се отворил Суецкиот канал, а Обединетото Кралство покажало зголемен интерес за островот како многу погодно место. Кога Османлиите биле поразени од Русите во 1877 година и Берлинскиот конгрес се одржал следната година со цел да се ревидира Договорот од Сан Стефано кој бил потпишан од Русија и Отоманското Царство. Британците и султанот тајно ја потпишале Цариградската конвенција, врз основа на која владеењето и управата на Кипар и биле доделени на Велика Британија. Како размена за контрола на Кипар, Британците се согласиле да го поддржат Отоманското Царство во Руско-турската војна. Овој договор бил формализиран како Кипарска конвенција.
Архитектура
За време на отоманскиот период, на Кипар биле изградени бројни џамии, цркви, јавни бањи, чаршии, каравансараи, медреси, училишта и библиотеки. Отоманската архитектура на Кипар е тесно поврзана со главната отоманска архитектура, меѓутоа, постојат некои одлики што ја прават јасно кипарска. Ова произлегува од фактот што, додека грчките православни цркви останале недопрени, многу згради користени од католиците, изградени во готска архитектура, биле претворени во џамии или палати, како што се џамијата Лала Мустафа-паша во Фамагуста и џамијата Селимије во Никозија. Овие градби подоцна биле модифицирани за употреба и на тој начин синтетизирани со изразито отомански елементи. Готската архитектура исто така влијаела на османлиската архитектура на островот бидејќи готските елементи биле користени од страна на Османлиите, како на пример во минарето на Ками Кебир во Ларнака.
Двата преживеани каравансараи се монументалните Бујук Хан и Кумарчилар Хан во Никозија, кои се сметаат за едни од најдобрите примери на отоманската архитектура на островот. Најпозната од многуте библиотеки е Библиотеката на Махмуд II. Чаршиите биле многу важни делови од отоманскиот трговски живот и во 1872 година само во Никозија биле присутни 23 чаршии, секоја со свој специјалитет. Во 1883 година, вакафските извештаи објавени од британските власти на Кипар наведуваат 81 џамии што и припаѓале на управата Евкаф на Кипар. Се верува дека оваа бројка е големо потценување од археологот Тунчер Багишкан. Две од најистакнатите муслимански верски места изградени во отоманскиот период се Хала Султан Теќе во Ларнака и Арапската Ахмет џамија во Никозија.
Инфраструктура
Османлиската администрација донела значително подобрување на Кипар во однос на снабдувањето со вода. Најзабележителен пример за ова е Аквадуктот Бекир-паша, изграден под покровителство на Ебубекир-паша помеѓу 1746 и 1748 година. Овој аквадукт ја снабдувал Ларнака со свежа вода и пред неговата изградба, локалните жители морале два часа да носат вода на грб. Аквадуктот Силихтар, изграден помеѓу 1801 и 1803 година, и арапскиот аквадукт Ахмет ја снабдувале Никозија со вода.
Властите, исто така, поттикнале изградба и подобрување на вештачки канали за водоснабдување и наводнување, што значително го зголемил приносот на културите и овозможило големо производство на овошје. Меѓу селата опишани како просперитетни поради вештачкото наводнување по британското преземање на островот се Морфу, Лапитос, Полис, Лефка, Авдиму и Колоси. Семјуел Бејкер, кој го посетил Кипар во 1879 година, забележал „мелници превртени од вода“ и „тесни ленти полни со вода“ во Лефка. Тој, исто така, напишал дека „секоја градина и фарма се наводнувале со вода спроведена од планините во вештачки канали“ на северните падини на планините Киренија кои се протегаат до полуостровот Карпас. Во Караваш, потоци биле пренасочени во вештачки канали за снабдување со вода на селото.
Во 19 век, серија османлиски гувернери презеле голем напор за да се исправи и регулира текот на Педиеос. Едхем-паша, кој служел како гувернер во 1840-тите, ја завршил изградбата на патот Ларнака-Никозија и неколку мостови. Гувернерот Мехмет Халет во 1850-тите дополнително ја подобрил патната мрежа и пристаништето во Ларнака и основал продавница и пазар за жито во Никозија за да го поттикне сточарството.
Еврабија
Еурабија (анг. Eurabia), сложенка од англиските зборови за "Европа" (Europe), односно ЕУ и "Арабија" (Arabia) — политички неологизам кој се однесува на потчинувањето на Европа од арапскиот свет, поради наводната капитулација на европските водачи пред исламските влијанија и/или континуираната имиграција и високиот природен прираст на муслиманите во Европа.
Терминов го има популаризирано британската писателка со еврејско потекло Бат Је’ор, особено во нејзината книга Еурабија: Евро-Арапската оска (2005), која се однесува на евро-арапските домашни и надворешни политики кои таа ги карактеризира како антиамерикански и антиционистички.
Овој термин често се користи со "димитуд," (франц. dhimmitude) втор неологизам воведен од Је’ор, што означува став на попуштање или капитулација пред исламот.
Ди Економист го има оценето концептот на Еурабија како сеење страв. . Мет Кар напиша дека „она што започна како забегана теорија на заговор стана опасна исламофобна фантазија".
Првото академско дело кое сезанимава со тезата на Еурабија е Интегрирање на исламските политички и религиозни предизвици во современа Франција, од научниците Жастин Вас и Џонатан Лоренс. Како што вели проф. Лоренс: "Оние кои го користат терминот 'Еурабија' замислуваат еден мутантски европски континент кој под притисок на земјите-производители на нафта и ордите на арапски имигранти скоро целосно ги напуштил своите вредности. Нашата книга се обидува да го растури ова тврдење преку испитување на реалната еволуција на француските политики кон муслиманите и организираниот ислам, почнувајќи од седумдесеттите. Се обидуваме да ја побиеме една од лажните премиси на 'Еурабија', дека француските и европските влади, поради мултикултурните политики полни со омраза кон себеси, капитулирале пред културните и религиозни барања на муслиманите." Жастин Вас вели дека со книгата се разоткриваат "четири митови на алармистичката школа." Користејќи го примерот на исламот во Франција, тој вели:
IC 254
IC 254 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 254 се споменува и како ESO 325-50, MCG -7-29-7, IRAS 14022-4134.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 254 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 254 има привидни димензии од 1,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 5 м 22,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 49' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 146°.
Други поделби
Проучување на IC 254 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50246.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Културно наследство на Македонија во Општина Богданци
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Богданци нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Прва македонска кошаркарска лига 1992/93
Победнички состав
Главен тренер
Ивон Џамет
Ивон Џамет (1900 – 30 август 1967) била француска пејзажна сликарка и скулпторка, која својата кариера ја поминала во Ирска. Со нејзиниот сопруг, Луис Џамет, таа го водела добро познатиот француски ресторан со седиште во Даблин, Ресторан Џамет.
Животот
Ивон Џамет е родена како Ивон Оџер во 1900 година, во Париз. Нејзините родители биле Феликс Оџер и Кетрин (роденото Џамет), кои и двајцата биле ресторани. Студирала уметност на Академијата Џулијан и Ателје Жан-Пол Лоренс. Се омажила за нејзиниот трет братучед, Луис Џамет, со кој се преселила во Даблин во 1928 година за да го преземе водењето на ресторанот на неговиот татко на улицата Насау. Двојката имала два сина и две ќерки. Џамет починала додека била во посета на Соединетите Држави во Лоуел, Масачусетс, на 30 август 1967 година. Таа е погребана на гробиштата Динс Гранџ, Блекрок.
Уметничка кариера
Џамет била член на групата Бел елен, модернистичка авангардна група. Во 1943 година, таа изложила портрети, мртви животи и пејзажи, во галеријата на Виктор Вадингтон, улицата Јужна Ана. Вадингтон одржал голем број свои прослави во ресторанот Џамет. Во една од овие прилики во 1950 година, Џек Батлер Јејтс бил награден со Француската Легија на честа. Џамет изложила три дела во Ирската изложба на жива уметност во 1950 година, Сен-Жером д'Акс (1947), Квилан (1948) и Акс-ле-Терм. Изложбата во 1951 година во Вадингтон ги покажала резбите и сликите на дрво на Џамет.
Темата на нејзината работа често била религиозна, како што се врежаните светилишта на Светото срце и на Пресвета Богородица во црквата на Пресвета Богородица од Бројаница, Лимерик. Таа ги издлабила дванаесетте племиња за еврејската синагога во Теренур, Даблин. По обновата на Крстот во црквата Свети Михаил, Дун Лаогаир по пожар, Џамет донирала врежани станици на крстот. Во 1953 година, нејзината работа била прикажана на изложба на современа ирска уметност во Националната библиотека на Велс. Таа, исто така, била изложена на современата ирска уметност на изложбата Ан Тостал, Бреј во 1954 година, и со Институтот за скулптори на Ирска во 1956 година.
NGC 2193
NGC 2193 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2193 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m. NGC 2193 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 6 м 17,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 65° 5' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 2193 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8901.
Културно наследство на Македонија во Општина Боговиње
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Боговиње нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
NGC 4200
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4200 се споменува и како UGC 7251, MCG 2-31-57, CGCG 69-96, VCC 122.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4200 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4200 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 4200 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39124. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Јанош Хан
Јанош Чаба Хан (роден на 15 март 1995 година) ― унгарски фудбалер, кој моментално игра за ФК Пакши.
Меѓународна кариера
На 1 јуни 2021 година, Хан бил вклучен во последниот состав од 26 лица, кој ја претставувал Унгарија на презакажаниот турнир на Европското првенство 2021. Тој дебитирал за Унгарија во пријателскиот натпревар со победа над Кипар со 1-0 на 4 јуни 2021 година.
Список на рурални окрузи во Германија
Во Германија има вкупно 294 рурални окрузи (Kreise во Северна Рајна-Вестфалија и Шлезвиг-Холштајн и Landkreise во останатите покраини). Тука се прикажани и три окрузи од посебен вид, регионалната заедница Сарбрикен, регионот Хановер и градскиот регион Ахен, кои припаѓаат на Собранието на германски окрузи. Во продолжение, окрузите се поделени по поединечни сојузни покраини:
Во продолжение е претставен азбучниот редослед на сите 294 окрузи со соодветните сојузни покраини и окружни седишта:
Белешки
<references group="FN" />
Список на државни водачи во 1607 година
Ова е список на државни водачи во 607 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Унгарска вода
Унгарската вода (понекогаш наречена "кралицата на унгарската вода", Eau de la Reine de Hongary, или "духови од рузмарин" ) бил еден од првите алкохолни парфеми во Европа, првенствено направени со рузмарин. Најстариот преживеан рецепти повик за дестилирање свеж рузмарин и мајчина душица со вињак,, а подоцна формулации содржат вино , лаванда,  нане, жалфија, Мајоран, костус, портокалова боја и лимон.
Потекло
Религиозна кралица често се претпоставува дека може да биде Елизабет од Полска (1305-1380), иако деталите за нејзиниот живот не се совпаѓаат со оние во најчестите легенди. Уште поверојатно е дека тоа би можело да биде Света Елизабета од Унгарија (1207-1231).
Ширење низ Европа
Според легендите, Унгарската вода првпат се појавила надвор од Унгарија во 1370 година, кога Шарл V Мудриот, кој бил познат по својата љубов за мириси, добил некои. Нејзината употреба била многу популарна низ цела Европа во текот на многу векови.
Француска Унгарска вода
До 18 век, француската Унгарска вода од Монпелје била наметната над другите варијации на вода во Унгарија, поради квалитетот на рузмарин кој се користел во дестилацијата. Рекламите во весниците дури и предупредија против фалсификувани верзии на француската вода во Унгарија, објаснувајќи им на потенцијалните купувачи како да ја откријат разликата во квалитетот.
Употреба
Слично на другите билки и производи на основа на цветови, Унгарската вода била исто така вреден лек, со рецепти кои го советуваат корисникот да се мие со неа или да пие за да добие најголема корист. Дури мислат дека им помагаат на луѓето да задржат младешки изглед и убавина.
Машка кошаркарска репрезентација на Латвија
Машката кошаркарска репрезентација на Латвија е репрезентацијата кој ја претставува државата на меѓународните турнири. Репрезентацијата е предводена од Латвискиот кошаркарски сојуз, кој е член на ФИБА Европа. Латвија учествувала самостојно од 1932 до 1939, но од 1939 до 1990 била дел од СССР. Од 1991 Латвија повторно е самостојно член на ФИБА. Латвија има 11 учества на Евробаскетот и освоила злато во 1935 и 1939, едно учество на олимписките турнири и нема учества на светските првенства.
NGC 393
NGC 393 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 393 се споменува и како UGC 707, MCG 6-3-15, CGCG 520-18, 5ZW 52.
Откривање
Телото е откриено на 5 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 393 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 393 има привидни димензии од 1,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 8 м 36,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 38' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 29°.
Културно наследство на Македонија во Општина Босилово
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Босилово нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Источно Каванго
Источно Каванго (Kavango East) е еден од четиринасетте региони во Намибија. Административен центар на регионот е Рунду. Овој регион е создаден во 2013 година, кога се поделил поранешниот регион Каванго на два дела: Источно Каванго и Западно Каванго.
Географија
Како и Западно Каванго, така и овој регион е доста повлажен за разлика од останатите региони во Намибија со пообилни врнежи во теков на годината. Поради тоа, регионот има потенцијал за развој на земјоделството и стопанисувањето со шуми.
Во рамките на регионот влегува во состав и западната половина на појасот Каприви (остатокот е во склоп на регионот Замбези). На север Источно Каванго граничи со Ангола, на југ и јуозапад со Боцвана. На исток граничи со регионот Замбези, на југозапад со Очозондјупа и на запад со Западно Каванго.
Административна поделба
Регионот е поделен на шест административни единици:
Балдево
Балдево — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Балдево се наоѓа на надморска висина од 598 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 8.038 км2.
IC 255
IC 255 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 255 се споменува и како ESO 384-45, MCG -5-33-42, IRAS 14022-3331.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Други поделби
Проучување на IC 255 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50230.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Културно наследство на Македонија во Општина Илинден
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Илинден нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Дурачка Река (област)
Дурачка Река — историско-географска област во североисточниот дел на Македонија. Областа ги опфаќа селата јужно од градот Крива Паланка, долж сливот на истоимената река.
Опис
Овој мал планински предел географски и административно припаѓа кон Кривопаланечкиот регион. Сместен е лево и десно по течението на Дурачка Река – на средишниот дел од северните падини од Осоговските Планини. Го сочинува група од пет села, од кои најголемото – централно село го носи името на истоимената Дурачка Река. Составот на населението во овој предел е чисто македонски. Главно занимање е сточарството.
Села
Селата долж течението на Дурачка, Станечка и Козја Река, влегуваат во рамки на областа. Тоа се следниве села:
Културно наследство на Македонија во Општина Кривогаштани
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Кривогаштани нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Список на државни водачи во 393 година
Ова е список на државни водачи во 93 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Сага за џудото 2
Сага за џудото 2 или Санширо Сугата 2 (јапонски: 續姿三四郎) - јапонски филм од 1945 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги играат: Денџиро Окочи, Сусусму Фуџита и Акитаке Коно.
Синопсис
Во 1880-тите, еден ученик на боречки вештини ја продолжува својата намера да стане мајстор на џудото, а неговиот учител е основач на таа дисциплина. На крајот, ученикот ја совладува вештината доволно за да се истакне во боксерскиот меч меѓу американските и јапонските борци. Целиот филм зборува за соперништвото меѓу каратето и џудото, као и стремежот на Санширо да го направи она што е исправно. На една страна, тој се соочува со сето она што е морално исправно, а на друга страна со правилата кои ги наметнува доџото. На крајот, тој сепак одлучува да ги прекрши сите правила, го напушта доџото и се бори против американскиот боксер и мајсторот по карате. Санширо победува во двата меча и на крајот од филмот коначно се насмевнува, свесен дека конечно може да биде среќен...
Бескрајна приказна
„Бескрајна приказна“ (германски: Die unendliche Geschichte) — роман на германскиот писател Михаел Енде од 1979 година.
Осврт кон делото
„Бескрајна приказна“ е повеќезначна и повеќеслојна книга во која е изложена концепцијата за оздравувањето на болниот свет во кој живееме. Ендеовите идеи за спасувањето на светот и повторното заживување на заборавените приказни за џиновите и џуџињата, за вештерките и волшебниците идеално се вклопиле во општата културна клима во 1980-тите, кога бегајќи од стварноста, луѓето го насочиле својот интерес кон старите митови и непознатите религии. Енде го почувствувал тој интерес и во својот роман вметнал низа културолошки алузии и асоцијации на бројни дела: „Одисејата“, Рабле, „Илјада и една ноќ“, Борхес, Луис Керол итн. На пример, вратата без клуч низ која минуав Атреј е преземена од зен-будизмот; змејот на среќата е преземен од кинеската митологија; летот на Бастијан низ шумата Перелин лесно се препознава Тарзан; Атреј потсетува на Индијанците; градот Јискал на Магленото море е одраз на градот Отавија од делото „Невидливи градови“ на Итало Калвино; дамата Ајуола на која растат овошни плодови е преземена од сликата на италијанскиот мајстор од 16 век, Арчимболдо; исто така, како инспирација му послужиле и Дали, Гоја и татко му, Едгар Енде. Меѓутоа, романот не е едноставна компилација, туку претставува прецизно промислен совршен систем во кој длабоката смисла воопшто не претставува товар, благодарение на едноставното и сликовито раскажување. Притоа, Енде не сака да подучува, туку сака читателот да доживее нешто за време на читањето или, како што вели тој самиот: „Се обидов во рамките на приказната да го изнесам својот став за книжевноста, односно за уметноста.“ Со својата книга „за младите од сите возрасти“ (како што било наведено на англиското издание), Енде им дав аоптимизам на луѓето исплашени од стварноста, а таа цел ја постигнува со испреплетувањето на сонот и јавето, фикцијата и стварноста за кои понекогаш е тешко да се определи каде почнуваат и каде завршуваат.
Еладски период
Поимите еладска цивилизација или еладски период во историјата на Грција се современи археолошки поими кои означуваат низа на историски периоди од епохата на Бронзеното време на територијата на континентална Грција, вклучувајќи ја и појавата на Критско-микенската цивилизација. Во трудовите на античките историчари и поети, еладскиот период обично се поврзува со предгрчките жители на Егејскиот регион, најчесто со Пелазгите, а ретко се спомнуваат и други народи (Минејци, Кавхони, Лелеги и др.). Истовремено со еладската цивилизација, на Крит постоела минојската цивилизација, а на Кикладите — кикладската цивилизација. Крајна етапа во развитокот на овие три цивилизации била микенската цивилизација, при што како нејзин обединувачки елемент се јавуваат Грците кои дошле на Балканот и во Егејот во 16 век п.н.е.
Датирањето на еладската култура во значителна мерка е врзано со развитокот на различните типови керамики кои може да се поделат на „рани“, „средни“ и „доцни“ керамики од конкретен стил или место на потекло. Во некои случаи се употребува методот на апсолутно датирање.
Црква „Вознесение Христово“ - Беловиште
Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — селска црква во гостиварското село Беловиште, Македонија.
Во минатото, црквата била дел од поголем манастир, кој бил разрушен од отоманската војска.
Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел на селото Беловиште, сместена во шума.
Историја
Манастирот посветен на Свети Спас се наоѓал помеѓу лозја и во минатото располагал со ниви кои се протегале кон градот Гостивар. Сепак, отоманската војска го нападнала манастирот од страна на Сува Гора. Игуменот на манастирот ги повикал на помош околните селани, но на неговиот повик не се одѕвале селаните од Горна Бањица, Чајле, Горно Фалише и некои други. Најголема помош пружиле жителите на Врапчиште, но тие не успеале да го одбијат нападот и манастирот бил срушен, а игуменот го фатиле. И по рушењето на манастирот, мештаните на Беловиште продолжиле да се собираат таму за да го одбележат празникот Спасовден.
Културно наследство на Македонија во Општина Македонска Каменица
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Македонска Каменица нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Екеторп
Екеторп — целосно ископана античка тврдина од железно време, кои се обновени директно на античките урнатини, сместена во југоисточен Еланд, Шведска и опширно реконструиран и зголемени во средниот век. Со текот на вековите, утврдувањето служело за различни начини на употреба: од одбранбен рингфорт, до средновековно безбедно засолниште и оттаму коњички гарнизон. Во 20 век, дополнително се реконструирал за да стане многу посетена туристичка локација и локација за повторно прикажување на средновековните битки. Екеторп е единственото од 19-те познати праисториски утврдувања на Еланд што е целосно ископано, каде се најдени вкупно над 24.000 индивидуални артефакти. Целиот јужен Аланд е прогласен за Светско наследство на УНЕСКО. Утврдувањето Екеторп често се нарекува замок Екеторп.
Историја
Домородните народи од железното време го изградиле првобитното утврдување околу 400 година од нашата ера, период за кој се знае дека имало судири помеѓу домородците на Еланд со Римјаните и другите Европејци. Се смета дека тврдината во таа ера била место за собирање верски церемонии, а исто така и место за прибежиште за локалната земјоделска заедница кога ќе се појавил надворешен непријател. Се верува дека е избран кружниот дизајн бидејќи теренот е толку рамен што нападот од која било страна бил подеднакво веројатен. Оригиналниот пречник на ова кружно камено утврдување било околу 57 метри. Во следниот век каменот бил поместен нанадвор за да се изгради нова кружна структура од околу 80 метри во пречник. На овој спој се знаело дека има околу педесет поединечни ќелии или мали структури во тврдината како целина. Некои од овие ќелии биле во центарот на утврдениот прстен, а некои всушност биле вградени во самиот ѕид.
Во средината на 600-тите години од нашата ера, обрачот бил мистериозно напуштен и останал неискористен до почетокот на 11 век. Ова дело од 11 век генерално е изградено врз претходната тврдина, освен што карпестите внатрешни ќелии биле заменети со дрвени структури и бил подигнат втор надворешен одбранбен ѕид.
Сегашна ситуација
Во моментов тврдината се користи како туристичко место за посетителите на Еланд да го доживеат утврдување на овој регион. Музејот во ѕидините на замокот прикажува неколку од големиот број (26.000) артефакти пронајдени од Националниот одбор за наследство за време на големото децениско ископување кое завршило во 1974 година. Внатре во тврдината посетителите ги пречекуваат вработени облечени во правилни носии, од периодот 400-650 година. Постојат секојдневни активности во текот на летната сезона (од средината на јуни до средината на август), кои вклучуваат лак и стрела, печење леб, водичи и многу активности главно кон децата.
Екеторп се наоѓа на неколку километри западно од маршутата 136. Има доволно неасфалтиран паркинг простор кој се наоѓа на приближно два километри западно од асфалтираниот периметарски автопат Еланд. Таму има и продавница за подароци. За време на врвната летна посета, достапни се тури со водич. На посетителите им се наплатува влезен надомест.
Од 2019 година, општината Мербиланга е одговорна за Екеторп тврдината. Првата сезона била голем успех со речиси 39 000 посетители. Во 2020 година тврдината се отворила на Велигден и  била отворена до крајот на септември до фестивалот на жетвата во Еланд.
Надворешни врски
56.29556°N, 16.48611°W
Асигнат
Асигнат (француски: assignat, латински: assigno) ― паричен инструмент, налог за плаќање користен за време на Француската револуција и Француските револуционерни војни.
Франција
Асигнатите биле книжни пари (фиат валута) издавани од Основачкото собрание во Франција од 1789 до 1796 година, за време на Француската револуција, за да се спречи банкрот. Покритие за вредноста биле имотите во сопственост на државата; имотите конфискувани од круната на 7 октомври и имотите на Католичката црква конфискувани, на предлог на Мирабо, од Собранието на 2 ноември 1789 година. Во септември благајната била празна. Банкротот на државата бил неминовен. На 21 декември 1789 година бил изгласан првиот декрет, со кој се донесува решение за издавање (во април 1790 година) на 400 милиони асигнати, секоја како потврда за задолженост од 1.000 ливри, со каматна стапка од 5%, обезбедени и исплатувани врз основа на аукцијата на „државен имот“.
Асигнатите најпрво требало да им бидат исплатени на доверителите на државата. Со нив доверителите можеле да купат државно земјиште, и затоа асистантите имале предност пред другите парични форми. Ако доверителот не купел земјиште, се претпоставувало дека тој може да ги продаде по номинална вредност на оние што сакале да купат земјиште. На 27 август 1790 година, Собранието се одлучило за нова емисија од 1,9 милијарди асигнати кои требало да станат законско средство за плаќање до крајот на годината т.е. банкноти кои секој може да ги купи и кои ќе се користат за обични деловни трансакции. Поради големите емисии, вредноста на асигнатите постојано се намалувала, така што во 1791 година нивната вредност била 90% од номиналната вредност. Кон крајот на 1794 година пазарната вредност била 17%, а во 1797 година, сите асигнати биле прогласени за безвредни.
Италија
Помеѓу 1798 и 1799 година, револуционерните француски сили ја основале Римската република, која исто така издавала асигнати (италијански: assegnati). Тие биле издадени со законот од 23 фриктидор VI (14 септември 1798). Се користела валута паоло или џулио, постара валута од Папските држави. Римската Република издавала и монети деноминирани во бајоко и скудо.
Дервиш Хима
Дервиш Хима (Dervish Hima) — албански политичар од век. Како издавач и револуционер патувал од земја во земја за да ја промовира Албанија во статии и памфлети.
Животопис
Роден бил како Ибрахим Мехмет Наџи (Ibrahim Mehmet Naxhi) во 1872 година во Охрид, тогаш во рамките на Отоманското Царство. Основно образование завршил во Охрид, а средно во Солун. Подоцна се запишал на Вишото воено-медицинско училиште во Константинопол, меѓутоа прекинал да ја следи наставата само после две години. Бил уапсен од османлиските власти заради говор, кој го одржал во Скадар, а се однесувал на независноста на Албанија. Во Букурешт го уредувал периодичното издание од краток век Pavarësia e Shqipërisë („Независноста на Албанија“), кое се појавило во 1898 година на албански, француски и романски јазик. Во октомври следната година, бил приморан да ја напушти Романија и да замине за Рим, каде заедно со Мехмед-беј Фрашери соработувале на двонеделникот Zën’i Shqipënisë („Гласот на Албанија“), кој бил објавуван на француски и албански јазик. Во 1903 година, Дервиш Хима го издавал двонеделникот L’Albanie („Албанија“), во Женева, кој подоцна се печател во Брисел како месечник. Во 1909 година тој се наоѓал во Константинопол, каде го објавува неделникот Shqipëtari-Arnavud („Албанец“). Во меѓувреме пишувал и објавувал и книги. Тој е еден од потписниците на Декларацијата за независност на Албанија (албански: Deklarata e Pavarësisë, Shpallja e Pavarësisë) во 1912 година.
Имал придонес за зближувањето на македонските и албанските чети против новата српска власт и учествувал во месното Охридско-дебарско востание од 1913 година.
Дервиш Хима умрел во Тирана во 1928 година и бил погребан со високи почести.
Наследство
Неговото име носи и улица во Скопје.
Во негова чест, во Струга се наоѓа биста од него. Се наоѓа на кејот „8 Септември“, на десната страна на реката Црн Дрим.
NGC 2194
NGC 2194 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Орион, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2194 се споменува и како OCL 495.
Откривање
Објектот е откриен на 11 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2194 е од видот III1r. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,5 m. NGC 2194 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 13 м 45,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 12° 48' 24".
Други поделби
Проучување на NGC 2194 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 182; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 738. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1502.
Втора ресенска парохија
Втора ресенска парохија — македонска православна парохија, дел од Ресенското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата опфаќа дел од градот Ресен со градската црква Св. Ѓорѓи како седиште на парохијата и селата Царев Двор, Езерани, Лавци, Перово, Покрвеник, Прељубје, Волкодери, Шурленци, Стење, Коњско, Лескоец и островот Голем Град. Старешина на парохијата е протојереј Сотир Гочевски (сос. 2016).
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Историја на Ирска
Првото познато населување на територијата на денешна Република Ирска било во околу 8000 п.н.е., кога носителите на мезолитната култура се населиле во Велика Британија и Европа. Се смета дека тие се населиле по земјиште, односно во тоа време не постоел островот Велика Британија, туку бил дел од тлото на европскиот континент. Од нивното време, денеска има многу малку зачувано некои артефакти и е многу малку познато. Пд нив останале само археолошките објекти. Повеќе познанство има за нивните потомци, кои се населиле главно од Пиринејскиот Полуостров. Од тоа неолит|неолитско време, во минатите векови биле отквиени разни споменици и гробници.
По пристигнувањето на Свети Патрик на островот во 5 век, христијанството започнало постепено да се проширува. Ирска со текот на времето се претворила во центар на манастирскиот живот на монасите. Подоцна, Ирска изиграла голема улога за распространувањето на христјанството низ Европа. Според една легенда, Свети Патрик ги прогонил змиите од островот
Во околу 800 година бил даден почетокот на викинската инвазија во Ирска. Во 1169 година бил даден почетокот на норманското управување на чело со графот Ричард Стронгбој. Подоцна, со државата владееле англичаните. Во времето на реформацијата, избувнале повеќе немири и востанија од 1534 до 1691 година. Во текот на тој период, англичаните провеле политика на колонизирање на ирските територии, населувајќи се голем број на англиски и шкотски протестанти. Во 1613 година, 85% од вклупниот број на население се католици. Но, тие го изгубиле мнозинството си во парламентот. Кон крајот на векот, официјално им било забрането да бидат дел од парламентарните групи. Политичката власт преминала во рацете на англиканците, додека католичкото општество било изложено на голема дискриминација. Во 1801 година бил укинат парламентот, и Ирска станала дел од Обединетото кралство Велика Британија и Ирска. Во текот на 1829 година, католиците добиле право да бидат избирани во парламентот, но нивните права биле значително намалени.