cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ping
Пример за Пинг тест
Следново е пример за пингање на <tt>en.wikipedia.org</tt> под оперативен систем Linux: admin@localhost# ping en.wikipedia.org PING rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100) 56(84) bytes of data. 64 bytes from rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100): icmp_seq=1 ttl=52 time=87.7 ms 64 bytes from rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100): icmp_seq=2 ttl=52 time=95.6 ms 64 bytes from rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100): icmp_seq=3 ttl=52 time=85.4 ms 64 bytes from rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100): icmp_seq=4 ttl=52 time=95.8 ms 64 bytes from rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100): icmp_seq=5 ttl=52 time=87.0 ms 64 bytes from rr.pmtpa.wikimedia.org (66.230.200.100): icmp_seq=6 ttl=52 time=97.6 ms --- rr.pmtpa.wikimedia.org ping statistics --- 10 packets transmitted, 10 received, 0% packet loss, time 8998ms rtt min/avg/max/mdev = 78.162/89.213/97.695/6.836 ms Излезот ги покажува резултатите од 10 пингови на 66.230.200.100 со резултатите сумирани на крајот. Програмата се прекинува со притискање на Ctrl-C.
Ехо барање
Ехо барање е ICMP порака чии податоци се очекува да бидат примени назад во ехо одговор (пинг). Домаќинот мора да одговори на сите ехо барања со ехо одговори, кои ги содржат истите податоци добиени во пораката за барање.
Ехо одговор
Ехо одговор е ICMP порака генерирана за одговор на ехо барањето, и е задолжителна за сите домаќини и насочувачи.
Други одговори
Во случај на грешка, крајниот домаќин (host) или посредувачкиот насочувач ќе испрати назад грешка во ICMP пораката, односно недостапен домаќин или надминат TTL во транспортот. Во дополнение, овие пораки ги содржат првите 8 бајти од оригиналната порака (во овој случај заглавје од ICMP ехо барањето, вклучувајќи quench вредност).
Франческо Петрарка
Франческо Петрарка (Francesco Petrarca; - ) — најголемиот лиричар во предренесансата на италијанската книжевност и еден од првите хуманисти. Тој е првиот вистински лиричар во европската книжевност, поет-индивидуалист, свртен кон сопственото лирско „Јас“ во поезијата, исполнет со вербата дека славата природно му припаѓа.
Ping
Носивост
Носивоста на пакетот обично се полни со ASCII карактери, така што излезот од tcpdump покажува: <pre style=font-size:80%> 16:24:47.966461 IP (tos 0x0, ttl 128, id 15103, offset 0, flags [none], proto: ICMP (1), length: 60) 192.168.146.22 > 192.168.144.5: ICMP echo request, id 1, seq 38, length 40 0x0000: 4500 003c 3aff 0000 8001 5c55 c0a8 9216  E..<:.....\U.... 0x0010: c0a8 9005 0800 4d35 0001 0026 6162 6364  ......M5...&abcd 0x0020: 6566 6768 696a 6b6c 6d6e 6f70 7172 7374  efghijklmnopqrst 0x0030: 7576 7761 6263 6465 6667 6869            uvwabcdefghi Носивоста содржи временска ознака за кога е испратена пораката, како и редоследен број. Ова му овозможува на пингот да го пресмета round-trip времето во неограничен начин без потреба да памти кога пакетите биле испратени. Во случај кога нема никаков одговор а исто така нема никаква грешка, повеќето имплементации на пинг не покажуваат ништо, или повремено прикажуваат известувања за изминато време.
Франческо Петрарка
Животопис
Петрарка е роден во тосканскиот град Арецо во 1304 година. Тој бил син на Сер Петрако и неговата сопруга Елета Канџани од Лука. Поради припадноста кон политичката струја на Белите гвелфи, татко му на Петрарка, исто како и Данте Алигиери, бил прогонет од Фиренца. Подоцна, Петрарка го зел татковото име како свое презиме, приспособувајќи го според законите на еуфонијата и според класичните принципи.
Ping
Други видови на пингање
Терминот пинг најчесто се користи за да се опише пренос на делотворна безсодржинска порака, која се користи за најразлични цели. На пример пинг може да биде испратен со користење на User Datagram Protocol (UDP) до уред сместен зад network address translator (NAT) за да се зачува врзувањето на портата на NAT од истекување на времето. Други примери се кратки и празни инстант пораки, електронски пошти, звучни пораки, или пак нотификација за пропуштен повик за да се открие достапноста.
Во компјутерските игри
Во различните мрежни игри, опслужувачот го бележи времето што е потребно за еден пакет од играта да стигне до клиентот, и одговор да биде добиен. Ова време е познато како пинг на играчот, се користи како делотворен мерач за каснењето на играчот, што помал пинг има играчот, помало каснење би имал. Овој стил на пинг обично не користи ICMP пакети.
Франческо Петрарка
Животопис
Петрарка детството го поминал во селото Инчиза, во близина на Фиренца. Петрарка го следел својот татко во преселбата во Пиза, а потоа и во Авињон, кадешто папата Климент V во 1309 година го започнал своето папство. Првиот учител му бил Конвеневоле да Прато, а потоа студирал право на Универзитетот во Монпелје (1316-1320) и Болоња (1320-1323) со својот доживотен пријател и соученик Гвидо Сете. Но, Петрарка бил заинтересиран за пишување и за латинската книжевност и ги сметал овие седум години залудно потрошени. Освен тоа, тој изјавил дека преку законска манипулација неговите старатели го ограбиле неговото мало наследство во Фиренца, која само ја зајакнала неговата одбојност кон правниот систем. Тој рекол: „Јас не можам да се помирам со комерцијализација на мојот ум“, гледајќи го правниот систем како уметност на продажба на правдата.
По смртта на родителите, Петрарка и неговиот брат Џерардо се вратиле во Авињон во 1326 година, каде работел во бројни свештенички канцеларии на папскиот двор. Набргу, семејните незгоди го натерале Петрарка да го напушти Авињон и да му се придружи на кардиналот Џовани Колоне во Гаскоња. Од писмата што му ги испраќал на еден свештеник во Париз може да се согледа сека во овој период, тој многу ги читал делата на св. Августин. Петрарка патувал многу низ Европа (Фландрија, Германија, Шпанија, Мароко, Англија), и тоа само од задоволство, па затоа е наречен „прв турист“. Од истата причина, тој се искачил и на алпскиот врв Монт Ванту (во јужна Франција). Во летото 1333 година, Петрарка поминал низ шумите на Ардените, патувајќи од Келн во Лион. Во периодот од 1337 до 1349 година Петрарка живеел во малото планинско место Воклиз (Vaucluse, Valle chiusa), оддалечено 30 километри од Авињон, поминувајќи го времето во размислување и пишување. Во 1347 година, кога Кола ди Рјенцо се прогласил за римски трибун, Петрарка го поздравил како обновувач на старата римска република и тргнал да му се придружи, но по пропаста на обидот нади Рјенцо, тој го променил патот и најпрвин заминал во Верона, а потоа и во Парма. Во 1349 година, тој се населил во Италија при што живеел во Падова, во Милано (кај семејството Висконти), во Венеција (кадешто републиката му поклонила палата). Како амбасадор на Висконти, Петрарка патувал во Прага кај царот Карло IV и во Париз кај кралот Јован Добриот. Истовремено, тој се спријателил со Бокачо.
За време на патувањата, Петрарка собирал стари ракописи и бил првиот што го започнал обновувањето на знаењето од Стариот Рим и Грција. Така, во 1345 година, Петрарка пронашол збирка писма од Цицерон за кои претходно не се знаело дека постојат. Презирајќи го игнонирирањето на она што се случувало во Раниот среден век, во кој верувал дека и самиот живее, тој го создал изразот мрачен век.
Криерата во католичката црква не му дозволила да се ожени, но се верува дека тој бил татко на две деца, со непозната жена или жени. Неговиот син, Џовани, се родил во 1337 година, а ќерката, Франческа, е родена 1343 година, а двајцата подоцна ги потврдил како свои деца. Самиот Петрарка за себе вели дека се откажал од жените на четириесетгодишна возраст и тоа го сметал за највисока среќа, благодарејќи му на бога што го ослободил од тоа ниско ропство за кое вели дека отсекогаш го згрозувало. Според биографот на Петрарка, Арналдо Форести, во 189. сонет во „Канцониерот“ се опишува љубовната страст на Петрарка од која се родила ќерката Франческа. Синот Џовани починал од епидемија на чума во 1361 година. Франческа, пак, се омажила за Франкескуло де Бросано (кој подоцна бил именуван за извршител на тестаментот на Петрарка). Набрзо по раѓањето на внуката Елета (крестена по мајката на Петрарка) во 1362 година, тие се преселиле кај Петрарка во Венеција за да избегаат од чумата која тогаш пустошела во делови на Европа. Второто внуче, Франческо, се родило во 1366 година, но починало пред својот втор роденден. Франческа и нејзиното семејство живееле со Петрарка во Венеција пет години 1362-1367, во Палацо Молина, иако Петрарка продолжил да патува за тоа време. Помеѓу 1361 и 1369 година, помладиот Бокачо двапати го посетил Петрарка, еднаш во Венеција, вториот пат во Падова. Во 1368 година, Петрарка и неговата ќерка Франческа (со своето семејство) се преселиле во малиот град Арква (денес Арква Петрарка), во близина на Падова, каде ги поминал последните години од својот живот. Починал на 19 јули 1374 година, од апоплексија, во местото Арква, еден ден пред својот седумдесетти роденден. Денес, куќата е претворена во музеј со постојана изложба на делата и биографијата на Петрарка.
Творештво
Петрарка пишувал како Данте, на латински и на народен јазик. Како извонреден познавач на латинскиот јазик и како стилист кој умеел во него блескаво да се снајде, сметал дека со слава ќе се здобие токму со творбите на латински јазик. Меѓутоа, се случило спротивното. На латински јазик објавил 43 книги епистоли (писма), од кои 24 се Пријателски, 17 Старечки (тука спаѓа и писмото До потомството), збирката Ненасловени писма, Различни писма (зачувани со грижата на оние кои ги добивале - од нив помалку се реконструира биографијата на поетот, а повеќе неговиот чувствен живот што е многу важен за разбирањето на неговата лирика на народен јазик). Петрарка го напишал на латински и епот Африка, како и делата: De vita solitaria, De ocio religiosorum, Bucolicum carmen, De remediis utriusque fortunae, Rerum memorandarum, De comptemptu mundi итн. Единствените дела напишани на народен јазик се покусиот еп Триумф (Trionfi) (во дантеовски терцини, во кој ја користел средновековната шема на визијата) и Канцониерот.
Со својот прв обемен еп, „Африка“, напишан на латински јазик и посветен на римскиот генерал Скипио Африканецот, тој станал славен. Во 1340 година, Петрарка бил поканет од владетелот на Неапол, од римскиот сенат и од парискиот универзитет да му биде доделен ловоров венец. На Велигден, 8 април 1341 година, во Рим, писателот и сенаторот Орсо дел Агнвилара (Orso dell' Anguillara) го крунисал Петрарка со ловоровиот венец. Тој е првиот поет - лауреат по антиката што е крунисан со ловоров венец на Капитол. Стариот италијански писател Моналдески пишува дека целиот Рим бил украсен со гирланди и знамиња, а од своите балкони, римските жени му фрлале на Петрарка цвеќиња и го полевале со мириси. на чело на поворката биле 12 млади римски благородници, облечени во пурпур, кои ги рецитирале неговите стихови. По нив оделе шест постари благородници од најпознатите римски патрициски куќи: Савели, Ронти, Орсини, Анибали, Лапорезе и Монтанари, а секој од нив носел по еден венец, сплетен од различно цвеќе. На крајот на поворката одел римскиот сенатор дел Ангвилара, опкружен со коњаници и со многу луѓе, кој се качил на Капитол, седнал на свечениот стол, го симнал од себе ловоровиот венец и го ставил на главата на Петрарка, со зборовите: „Нека талентот биде крунисан со ловор“. Свеченоста завршила така што Петрарка изрецитирал еден свој сонет во чест на Рим, а потоа им се заблагодарил на сенаторите и на народот. Воопшто, за славата на Петрарка сведочи тоа што голем број италијански владетели (Медичи, Сфорца, Малатеста, Гонзага, Колона) се натпреварувале меѓу себе со цел да го привлечат поетот да живее во нивниот град, а Роберто, владетелот на Неапол и крал на Сицилија и на Ерусалим, бил најголемиот обожавател на Петрарка. За време на една прослава во Венеција, одржана на плоштадот Св. Марко, дуждот Челсо го поставил Петрарка десно од себе, а Галеацо Дандоло го поканил Петрарка на свадбата на својата ќерка за синот на англискиот крал.
Во поезијата на Петрарка се забележуваат постојани мотиви што се повторуваат: убавината на Лаура, емоционалното доживување на природата, сеќавањето на средбите, безнадежни соништа за возвраќање на љубовта и сл. Во поезијата на Петрарка може да се согледа еден поинаков судир на средновековниот и предренесансниот начин на мислење. Она што кај Данте значи судир на догматското и на слободното мислење што е типично за идната ренесанса, кај Петрарка може да се нарече „судир на чувствувањата“. Очигледно е дека во својот Канцониер тој се наоѓа меѓу потребата слободно да ги изрази сопствените чувства и идејата за чистотата што ја прокламира средновековниот морал. Токму затоа во неговата поезија имаме толку повторувања на мотивите, бидејќи вознемиреноста, борбата на совеста и љубовниот, еротскиот копнеж ја раздвојуваат личноста, па и делото станува така возбудено во разнебитеноста на својот лирски субјект.
Лаура и поезијата
Утрото, на 6 април 1327 година, на Велигден, Петрарка за првпат ја видел Лаура во црквата Св. Клара во Авињон, и во него се разбудила трајна страст кон неа. Самиот Петрарка ги запишал податоците за оваа средба: „...primum oculis meis apparuit sub primum adolescentiae meae tempus anno Domini MCCCXXVII die VI mensisaprilisin ecclesia Sanctae Clarae, Avignioni, hora matutina (...првпат ја здогледав, во времето на својата рана младост, летото Господово 1327, на 6 април наутро, во црквата Св. Клара во Авињон.)“ Тогаш Лаура ја навршувала дваесеттата година и веќе две години била во брак со трговецот со платно, грофот Иг де Сад (предок на Маркизот де Сад). Нејзиниот портрет го насликал сиенскиот мајстор Симоне Мартини, но подоцна портретот се изгубил, така што денес не е зачуван никаков доказ за нејзиниот изглед. Таа и Петрарка имале малку, или воопшто немале лични контакти (Се претпоставува дека понекогаш Лаура одела на одмор во Воклиз, каде што живеел Петрарка, така што е веројатно дека тој имал прилика да ја види уште неколкупати). Според неговата Secretum („Мојата тајна книга“), Лаура го одбила зашто веќе била во брак. Затоа, тој ги канализирал своите чувства во љубовни песни, кои се повеќе фантастични отколку убедливи. За неа, од неговите песни дознаваме дека таа била убава, русокоса, со скромно и достоинствено однесување.
Лаура била закопана на гробиштата во францисканската црква, но нејзиниот гроб е непознат. Според едно предание, кралот Франсоа I, кој во 1553 година поминал низ Авињон, се полконил на нејзиниот гроб и притоа напишал две строфи, инспирирани од неа. Три години по смртта на Лаура, Петрарка уште еднаш ги посетил Авињон и Воклиз.
Иако уште од првиот миг, Петрарка знаел дека неговата врка со Лаура е невозможна, љубовта кон неа траела до крајот на животот. Така, десет години од денот кога ја видел, во едно писмо, Петрарка напишал дека „ужасната болест повторно се појви“. Дури и кога Лаура повеќе не била жива, љубовта кон неа продолжила. Во една прилика, Петрарка запишал: „Љубовта ја чувствувам во толку непосредна близина, што душата ми ужива во сопствената измама. На толку места и во толкава убавина ја гледам, што не сакам ништо друго туку тој привид да потрае. Толку пати ја гледам жива (дали некој би ми верувал?) во бистрата вода, на младата трева, во стеблото на смоквата, во белиот облак... И колку што се поголеми дивината и пустошот околу мене, толку поубава мислата ми ја прикажува. А потоа, кога стварноста ќе го избрише милиот привид, јас на тоа место, оладен, седнувам, како мртов камен на жив камен“. За Лаура, Петрарка ги напишал своите 366 песни собрани во „Песнарката“, попозната како „Канцониер“. По нејзината смрт во Авињон, на поетот покажа дека е премногу тешко да се живее со тагата, како и со претходниот очај на невозвратена љубов. Освен реалното, конкретното присуство на Лаура, можно е, зборот Лаура Петрарка да го користи со идеализиран или псевдонимен карактер, земјаќи предвид дека името има јазична врска со „ловоров“ (поетски) венец (laura); како и со значење на „аура“, бидејќи во своите песни Петрарка често го употребува зборот l'aura.
Канцониер
Иако Патрарка верувал дека вистинските вредни дела се пишуваат на латински јазик, сепак неговото дело кое било напишано на италијански народен говор го достигнал книжевниот врв. Канцониерот (Canzoniere) во главно е составен од сонети (317), но сепак содржи и канцони (29), мадригали (4) и покрај тоа содржел и филозофско-политички содржини. Првиот сонет има улога на вовед (пролог) и најверојатно бил напишан по смртта на Лаура, т.е. во 1348 или 1349 година. Делото вообичаено се дели на два дела: „Животот на госпоѓа Лаура“ и „Смртта на госпоѓа Лаура“ при што како граница се зема 265. сонет. Петрарка постојано го дотерувал ова дело, но не му посветувал големо внимание, мислејќи дека славата ќе му ја донеста делата напишани на латински јазик.
Во првиот дел „Животот на госпоѓа Лаура“ поетот опишува како бил изложен на големи страдања и спротивни чувства. Тој не знаел дали да одбере живот исполнет со љубовни страдања или смрт без болка, но и без Лаура. Овие противречни чувства се најсилно изразени во сонетот 134.:
Не, нема мир, ни војна, ниту враг;
за сите туѓ, ги барам сите пак.
Во власта нејна злото не го корам.
Ни тоа иде, гневот ѝ е драг;
Амор не убива, но оковот е јак,
Без очи гледам; нем - за болки зборам
јас барам спас за гибел и за жед,
се мразам сам, го сакам сиот свет.
и смрт, и живот, проклетство ги сви,
а виновна си Дона само ти.
Во првата строфа на сонетот се опишани противречни чувства: мир и војна, тлеење и пламен, земја и облаци, осаменост и потреба од луѓе; во кои преку контрастот поетот најсоодветно го изразил својот немир. Но, тој не ја прекорува саканата, иако се чувствува мачно и „оковано“ од љубовта. Во третата строфа со употреба на оксиморон, иако парадоксално, сосема вистинито звучат стиховите „Без очи гледам; нем - за болки зборам“, зашто на ликот му се чита сето страдање и болка, сета противречност на омразата кон себе што дозволил љубовта толку да овладее со него, но и благородното чувство што предивикува да „го сака сиот свет“. Љубовта, односно Лаура (дона - госпоѓа) е таа која го направила толку несреќен, но и среќен истовремено. Љубота е таа, што му ги дава двата правци: „и смрт и живот“, но и двата се „проклети“, зашто животот е преполн со страдање, но и смртта не е олеснување, ако е без Лаура. Иако на крајот од сонетот тој ја посочува Лаура како виновник, тој не ја обвинува, бидејќи љубовта е сепак благородно чувство.
Во вториот дел на Канцониерот тој веќе не ја нарекува сурова таа љубов, туку сега Лаура го тешела и ги слушала неговите исповеди. Делото завршува со песната каде тој ја моли Богородица да побара прошка од Господ, бидејќи не можел да се откаже од љубовта кон Лаура.
Покрај сонетите посветени на Лаура, во ова дело има и повеќе песни кои биле посветени на некои други личности или биле инспирирани до случувањата во тогашна Италија. На пример, 53. канцона е посветена на некој римски моќник, современик на Петрарка. Најпрвин се мислело дека станува збор за Кола ди Рјенцо (Cola di Rienzo), но подоцна, таа претпоставка била отфрлена и денес преовладува мислењето дека канцоната е посветена на сенаторот Бозоне да Губјо (Bosone de Raffaelli da Gubbio) кого Петрарка го запознал во Авињон. Исто така, на неколку места во „Канцониерот“ Петрарка го споменува својот пријател, поетот Сенучо дел Бене (Sennuccio del Bene), а во 278. сонет ја оплакува неговата смрт. Во 128. канцона, која подоцна послужила како пример за патриотска песна, Петрарка ја оплакува судбината на Италија во која регионалните моќници се наоѓале во постојани меѓусебни борби, често користејќи ги услугите на германските платеници. Се претпоставува дека таа била напишана кон крајот на 1344 или во почетокот на 1345 година), кога Петрарка бил во Селвапјана, во близината на Парма, додека во околината беснеела војната меѓу благородничките семејства Есте и Гонцага. Во 136., 137. и 138. сонет, Петрарка го напаѓа папскиот двор во Авињон.
Петраркистички сонет
Во силното влијание што Петрарка го извршил врз своите европски колеги, влијанието на сонетот е необично важно за историјата на книжевноста. Сонети пред Петрарка имаат пишувано Данте и Кавалканте, но сепак Петрарка е авторот кој ја зацврстил формата според кој италијанската верзија го добила своето име — петраркистички сонет.
Значење и влијание
Денес, Петрарка се смета за едно од најголемите имиња на италијанската книжевност и за татко на италијанскиот јазик. Исто така, тој се смета за првиот љубовен поет и првиот патриотски поет, во современа смисла на зборот. Делото на Петрарка го содржело она што било привлечно за неговите следбеници - лесен стил и мајсторство на зборот. Во таа смисла, таткото на современата италијанска книжевна критика, Де Санктис, смета дека Петрарка е виновен за остриот дуализам што е присутен во италијанската поезија, т.е. истовременото постоење на петраркистите од чинквеченто (Марино, Метастазио итн.) и вистинската поезија (Ариосто, Макијавели, Алфјери, Леопарди). Поради тоа, некои критичари повикувале да се прекине со „бистрите, свежи и мили води“ на петраркистичката традиција.
Според Џакомо Леопарди, Петрарка се одликува со природна едноставност, слична на старогрчките поети, но од нив се разликува на начин што се чувствува, но не може да се протолкува. Според него, постои голема разлика меѓу Петрарка и останатите автори на љубовната поезија, зашто само во неговата лирика се чувствува светото вдахновение, спонтаноста и согласноста со своето срце, кое прави човек да заплаче. За разлика од другите поети, кои зборуваат за срцето, тој прави срцето да зборува и додека другите го сецираат срцето, тој го преточува во своите стихови.
Една песна на рускиот поет Сергеј Бирјуков се вика „Нови информации за Петрарка и Лаура“.
Наночестичка
Во нанотехнологијата, наночестичката се дефинира како мал објект кој се однесува како целина според својствата. Секоја честица која има димензии меѓу 1 до 100 nm влегува во дефиницијата за наночестичка. Иако според големината повеќето молекули спаѓаат во оваа категорија, сепак посебните молекули обично не се сметаат за наночестички.
NGC 5849
NGC 5849 — леќеста галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5849 се споменува и како MCG -2-38-35, NPM1G -14.0559.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5849 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5849 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 34' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 5849 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53962. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5592. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1025.
Милорад Мажиќ
Милорад Мажиќ (Милорад Мажић; р. во ) — фудбалски судија од Србија.
Роден е на 23 март 1973 година во Врбас. Кариерата како фудбалски судија ја започнал во 2006 година како судија во првата српска лига, а под знакот на фудбалската организација ФИФА е од 2009 година. Како елитен судија на УЕФА е делегиран во 2012 година, бидејќи две години по ред бил судија од категорија еден. Ги судел натпреварите за квалификациите на Светското првенство во Бразил 2014 година, Лига Европа и Лигата на шампионите.
Тој ја сподели правдата во финалето на Купот на Конфедерации 2017 година меѓу Германија и Чиле, а исто така беше и арбитар во финалето на Европскиот суперкуп 2016 година помеѓу Реал Мадрид и Севиља. На 29 март 2018 година, ФИФА го назначи Мазиќ да му суди на СП 2018, заедно со помошниците на судиите Милован Ристиќ и Далибор Ђурѓевиќ, кои го следат од 2012 година.
Европскиот фудбалски сојуз (УЕФА) објави дека Мазиќ ќе му суди на финалето на Лигата на шампионите на 26.05.2018 година во Киев меѓу Реал Мадрид и Ливерпул.
Во 2019 година, тој го напушти српскиот фудбал и отиде на проба професионално за Кинеската фудбалска асоцијација (ЦФА) во 2019 година да биде избран за најдобар судија на кинеската Суперлига истата година, со што стана првиот странец што го освои ова признание.
Близнаци (соѕвездие)
Близнаци — едно од соѕвездијата од зодијакот, и како астролошки знак го носи истото име. Латинскиот назив Gemini се однесува на митолошките близнаци Кастор и Полукс, а неговиот симбол е. Се наоѓа меѓу соѕвездијата Бик на запад и Рак на исток, со Кочијаш и Рис на север и Еднорог и Мало Куче на југ.
Корбусен
Корбусен (Korbußen) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Ꚇ
Двојно ч (закосено: <span style="font-family: times, 'Times New Roman', serif; font-size: larger"> ) — буква од проширената кирилица која се користела во старите апхаски азбуки и ја претставувала безвучната свиена слеана согласка. Нејзин творец е баронот Петар Карлович Услар, кој ја објавил во неговото лингвистичко дело „Абхазский язык“. Најпрвин буквата имала облик на Ҽ, но во 1887 г. неговиот труд бил преиздаден од М. Завадски, кој ѝ го изменил обликот на буквата во двојно ч. Подоцна е вратен стариот облик на Услар, кој денес се користи во современата апхаска азбука.
Сува сезона
Сува сезона — период во годината кој се одликува со мали количества на врнежи. Поимот особено се однесува на тропските краишта, чиј дождовен појас се поместува преку екваторот од северните во јужните тропски предели и назад во текот на годината. Појасот се наоѓа на јужната полутопка од октомври до март, и тогаш северните тропски предели се во сувата сезона, со доста намалени врнежи и сончево време преку целиот ден. Од април до септември, дождовниот појас се наоѓа на северната полутопка, и тогаш сувата сезона владее во јужните тропски краишта. Според Кепеновата класификација за тропските клими, за еден месец да биде во сувата сезона, истиот треба да има просечни врнежи под 60 мм.
Оваа сезона се одликува со ниска влажност, кога пресушуваат многу поила и помали реки. Овој недостаток на вода (а со тоа и на храна) ги принудува тревопасните животни како зебрите, слоновите и гнуата да се селат во позелени краишта. Пожарите се честа појава во овој период, претежно поради исушените растенија и силното сонце. .
Дождовниот појас се шири на север сè до Северниот, а на југ до Јужниот Повратник. Кај овие напоредници, годината има една дождовна и една сува сезона. Подрачјата околу екваторот имаат по две вакви сезони, бидејќи тука дождовниот појас минува двапати во годината, еднаш во јужен и еднаш во северен правец. Подрачјата помеѓу екваторот и повратниците може да имаат кратка сува и долга дождовна сезона, но и кратка сува и долга сува сезона. Разни места отстапуваат од овие начелни законитости поради месните географски влијанија.
Горно Ботушје
Горно Ботушје (познато и како Горно Ботуше) — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во западниот висок планински дел на територијата на Општина Македонски Брод, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Гостивар. Селото е планинско, на надморска височина од 1.220 метри.
Селото е сместено на левата страна на помала река, десна притока на Мала Река. Селото е свртено кон југ. Малку ниви се наоѓаат околу селото, додека шума има над селото.
Во минатото, селото Ботушје претставувало една целина, поделено на два краеви: Горно и Долно Ботушје, оддалечени едно од друго 3 километри. И во двата дела куќите биле поделени на групи (маала), вообичаено групирани по родови, како што и се нарекувале.
Историја
Селото е старо. Во него малкумина се доселиле низ годините.
Во век, Горно Ботушје било село во Поречката нахија, на Кичевската каза, во Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е заеднички со селото Долно Ботушје и зафаќа површина од 26 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.628,7 хектари, потоа следи обработливото земјиште на површина од 412,7 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 384,3 хектари.
Селото има мешовита земјоделска функција.
Население
Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, во 1873 г. Ботуше (Горно и Долно) (Bétouché) имало 26 домаќинства со вкупно 108 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ботуше (Горно и Долно) имало 410 жители Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ботушје (Горно и Долно) имало 400 жители.
Од Горно Ботушје се иселил голем број од неговото население, така што, селото прераснало од средно во мало село по големина. Во 1961 година селото броело 518 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 44 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Горно Ботушје имало 22 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, од кои 2 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Горно Ботушје е македонско православно село.
Родови во селото се: Мањовци (30 к.) и Бежановци (6 к.), староседелски родови.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1957-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод. Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Растеш, во која покрај селото Горно Ботушје се наоѓале селата Битово, Близанско, Волче, Долно Ботушје, Заград, Здуње, Косово, Растеш и Требовље. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Растеш, во која влегувале селата Битово, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Косово и Растеш.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0250 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 7 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6 гласачи.
Фенилкетонурија
Фенилкетонуријата (PKU) е автосомно рецесивно наследна метаболопатија, условена со мутација на структурните гени за синтеза на хепаталните (црнодробните) ензими, фенил-аланин-хидроксилаза и/или кофакторите тетрахидробиоптерин. Фенилаланинот не се разградува во организмот туку се натрупува, предизвикувајќи оштетувања во централниот нервен систем. Проблемот е во тоа што оваа киселина се пронаоѓа во скоро сите намирници.
Клиничка слика
Кај новороденчињата нема симптоми, но тие набргу се појавуваат првично со ненадејно повраќање. Преголема количина на фенилаланин во крвотокот доведува до оштетување на мозокот кај децата што доведува до ментална ретардација, и заостанување во развојот. Недоволната количина на тирозин во крвотокот доведува до намалување на продукцијата на пигментот меланин, па децата со ова пореметување се претежно бледи, имаат нежна бела боја на кожата, сини очи, или едноставно се целосно со поразличен блед тен од останатите членови на семејството. Недостатокот на ензимот фенилаланин се преобразува во облик на фенилкетон кој се исфрла преку урината. Потта на овие лица има многу поинтензивна миризба.
Дијагноза
Кај секое дете по раѓањето т.е. веднаш по започнување на исхраната со мајчино млеко се зема примерок од крв за испитување. Гуриевиот тест се прави ако се утврди зголемена концентрација на фенилаланин во крвта па потоа децата подлегнуваат на дополнителни испитувања.
Лекување
Со лекување се започнува од третата недела после раѓањето. Се започнува исхрана со специјални препарати кои не содржат фенилаланин. Минималните неопходни количини на фенилаланин се обезбедуваат преку млекото, а подоцна и од другите намирници. Диетата се организира исклучително под лекарска конторла и се спроведува во текот на целиот живот. Успехот на терапијата се докажува преку нормалниот IQ но сепак некои помали пореметувања се можни, како пореметувања во пишувањето, говорот и социјалното однесување.
Цигански Гробишта (Радолишта)
Цигански Гробишта — археолошко наоѓалиште во струшкото село Радолишта. Претставува старохристијанска базилика и раносредновековна некропола. Прогласено е за културно наследство на Македонија.
На источната страна на селото, со систематски археолошки ископувања е откриена три корабна базилика со нартекс, егзонартекс, анекси и крстилница. Ископувањата се извршени во 1954 година од археологот Димче Коцо, а завршени се во 1976 година од археологот Владо Маленко, кога се откриени раносредновековни гробови. Само нартексот и централниот кораб на наосот се покриени со подни мозаици со стилизирана флорална и геометриска декорација и животински претстави. Базиликата е датирана на крајот на V век, а некрополата припаѓа во VII до VIII век. Наодите се чуваат во Завод и Музеј во Охрид.
Иван Стоилковиќ
Иван Стоилковиќ (Иван Стоилковић;, ) — македонски политичар и водач на Демократската партија на Србите во Македонија
Животопис
Иван Стоилковиќ е роден во српско семејство во Куманово на 15 февруари 1962 година. Основното образование го завршува во родниот град, а потоа се запишува во Гимназијата „Гоце Делчев“ во родниот град. По завршување на средното образование, се запишува на Правниот факултет на Скоспкиот универзитет, студирајќи во политичко-правена насока. Женет е и има ќерка и син.
Покрајсрпскиот, цтечно зборува македонски, англиски и руски јазик. Пред да стане професионален политичар 1992-2002, бил основач и директор на приватното градежно претпријатие, “LAMAX CO”, Куманово.
Молекуларна самоуправа
Молекуларна самоуправа се однесува на програмирано содинуваче на атоми или поточно молекулки едници во макромолеули во течен медиум. Молекулските единици од кои се составени макромолеулите се поврзуваат најчесто преку слаби ковалентни врски.
Чувашка азбука
Чувашката азбука е основното писмо за запишување на чувашкиот јазик. Таа е заснована на руската кирилица, но има додадено карактеристини букви кои се вметнати поради фонолошкиот систем на јазикот. Денешната азбука има 37 букви. Во следната табела се наведени буквите со нивните чувашки називи, но и МФА еквиваленти и можни транскрипции кои се користат за буквите.
Претходни писма
Модерната чувашка азбука е создадена во 1873 година од училишниот инспектор Јаковлевич Јаковлев. Оваа првична азбука подоцна претрпела значителни промени при што се добила денешната современа чувашка азбука. Првичната чувашка азбука била:
Најстарото писмо со кое се запишувал чувашкиот јазик е орхонското писмо кое престанало да се користи кога Волшките Бугари го прифатле Исламот. Подоцна, со воведувањето на Исламот, овие турски народи го прифатиле арапското писмо за запишување на своите јазици. Оваа традиција на пишување со арапско писмо спласнала со освојувањето на Монголците. Подоцнежната историја на Чувашите е во рамките на Руското Царство и Болшевичка Русија при што се вовела кирилицата како прво и основно средство за запишување на чувашкиот јазик.
Брезје кај Бојсно
Брезје кај Бојсно (словенечки: Brezje pri Bojsnem) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 3376
NGC 3376 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3376 се споменува и како UGC 5891, MCG 1-28-7, CGCG 38-13, KARA 443, NPM1G +06.0259.
Откривање
Објектот е откриен на 19 февруари 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3376 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 3376 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на NGC 3376 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32231. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 260. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Драгољуб Анѓелковиќ
Драгољуб „Драго“ Анѓелковиќ (р. 14 април 1993 година) е српски фудбалски напаѓач, кој игра за шведскиот клуб КСФ Преспа Бирлик.
Сезона 2010-11
Роден е во градот Краљево. Драгољуб ги поминал младинските категории на клубот на Слога од Краљево. По добрите игри и ефикасноста на натпреварите, уште како млад ја добил можноста да го носи дресот на првиот тим. Во својата дебитантска сезона за првиот тим забележал 18 првенствени натпревари, а постигнал 4 гола со што придонел тимот на Слога да се врати во Српската прва лига. Тој бил на клупата на натпреварот од Лав купот,против тимот на Црвена ѕвезда од Белград.
Сезона 2011-12
Во сезоната 2012–13, Анѓелковиќ играл и за младинскиот тим на Слога, а често бил и назначуван за капитен. Во првата полусезона не играл многу за сениорскиот тим на Слога, но во втората бил прва замена за фудбалерот Дарко Дриниќ. Анѓелковиќ започнал на вкупно 3 натпревари, одиграл 22 натпревари и не постигнал ниту еден гол.
Сезона 2012-13
По заминувањето на Дриниќ од клубот, Анѓелковиќ го презел дресот со број 9 и ја започнал сезоната како прв избор во нападот на клубот. Но, набргу во Слога пристигнал фудбалерот со поголемо искуство, Јован Јовановиќ. Тогаш Анѓелковиќ бил приморан да премине како играч во десницата, односно како напаѓач кој ќе дејствува по десната крилна позиција. Сезоната ја поминал главно на таа позиција, но учествувал и како втор напаѓач. На крајот на сезоната бил еден од најефикасните играчи веднаш по првиот избор во нападот Јован Јовановиќ. Постигнал 7 гола и придонел тимот на Слога да остане во лигата. Таа сезона настапил на 26 лигашки и на еден куп натпревар.
Сезона 2013-14
Тимот на Слога главно ја започнал сезоната со играчи од минатата година и со само едно засилување и тоа Немања Леканиќ, но за вториот натпревар бил ангажиран уште еден напаѓач, Велимир Станковиќ. Во првата полусезона Слога успеала да победи на сите 7 домашни натпревари, а од гостувањата освоила уште 5 бода. Анѓелковиќ постигнал 4 гола (два во купот) постигнувајќи гол против БСК Борча во ремито на гости, потоа во домашната победа против Синѓелиќ од Белград. На натпреварот против Синѓелиќ, по неуспешно нафрлено додавање кога топката го измамила голманот Бубоња и завршила во голот. Тоа била многу успешна есен за тимот на Слога, кога вкупно 4 напаѓачи постигнале 6 гола. Анѓелковиќ постигнал 2 гола, Станковиќ исто така 2 гола, а Никола Радовиќ и Иван Ќуковиќ по 1 гол. Подоцна во Слога пристигнал нов напаѓач и тоа Милан Јовановиќ. Овој напаѓач пристигнал за втората полусезона и неколку натпревари по почетокот на пролетниот дел од првенството. Поради ова засилување Анѓелковиќ паднал во втор план, такашто на некои натпревари бил принуден да седи на клупата. Вкупно 5 пати влегувал во игра како резервен играч. Сезоната ја завршил со 24 првенствени натпревари и 2 постигнати гола. Настапил и на куп натпреварот против Војводина.
Позајмица во Вождовац
По дозволата на Слога сите играчи да го напуштат клубот, Анѓелковиќ се преселил во клубот на Вождовац и тоа како позајмица заедно со играчот Зоран Марушиќ. Тој добил дозвола да настапува за клубот на третиот натпревар против тимот на Рад. Анѓелковиќ го постигнал единствениот гол за Вождовац на неговото деби во Јелен Суперлига во дебаклот на Вождовац против тимот на Рад. Овој натпревар завршил со резултат од 1:6.
Враќање во Слога Краљево
Анѓелковиќ и Марушиќ се вратиле во Слога од Краљево во јануари 2015 година. Иако Слога испаднала во втората српската лига Запад, Анѓелковиќ таа година ја имал својата најдобра полусезона играјќи за клубот на Слога. Одиграл 14 натпревари во лигата и постигнал вкупно 7 гола: 4 дома, против Јавор во 16 коло, Колубара во 20 коло, Пролетер во 27 коло и против тимот на Синѓелиќ во 29 коло. Тој исто така постигнал и 3 гола на гости, вклучувајќи 2 против Слога Петровац во 26 коло и 1 против тимот на Јединство Путеви во 28 коло од првенството.
ОФК Петровац и Слога Петровац на Млав
Откако Слога Краљево испаднала од Српската прва лига, Анѓелковиќ се преселил во Црногорската прва лига за тимот на ОФК Петровац. Откако постигнал 3 гола на 10 натпревари во првата половина од сезоната 2015–16, Драгољуб се вратил во Србија и се приклучил на тимот на Слога Петровац на Млав. Тој имал 6 настапи во Првата лига на пролетната полусезона, и тоа главно како резервен играч. По распуштањето на клубот во летото 2016 година, Анѓелковиќ си заминал како слободен агент (слободен играч).
Борац Чачак
Во летото 2016 година, Анѓелковиќ му се приклучил на тимот на Борац од Чачак. По претсезонскиот период, тој потпишал две години и половина договор со клубот. Тој својот прв официјален натпревар за клубот на Борац го имал на вториот натпревар од сезоната 2016–17 во српската Суперлига. Тогаш го заменил Марко Зоќевиќ во второто полувреме од натпреварот против Младост од Лучани, кој се одиграл на 30 јули 2016 година.
Пелциг
Пелциг (Pölzig) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Proud (песна на Тамара Тодевска)
„Proud“ — песна на македонската пејачка Тамара Тодевска. Таа ја изведе песната на натпреварот за песна на Евровизија 2019 во Тел Авив претставувајќи ја Македонија. Песната е компонирана од Дарко Димитров, Роберт Билбилов и Лазар Цветкоски, а текстот е напишан од Коста Петров и Сања Поповска. Иако песната првично била планирана да биде објавена на 4 март 2019 година, датумот на издавање бил одложен претходниот ден до 8 март 2019 година за да се совпадне со Меѓународниот ден на жената, во соопштението објавено на профилот на Твитер на македонската делегација.
Успешно се пласираше на 7. место во големото финале и покрај победата од жири гласањето со 305 бода. Во полуфиналето каде се натпреваруваше, Тамара го зазеде второто место, веднаш позади победничката Холандија, со 239 бода.
Позадина
Премиерата на "Proud" заедно со видео записот е објавена на 8 март 2019, за време на вечерниот дневник на МРТ. Иако беше планирано песната да се објави на 4 март 2019, нејзиното објавување беше одложено за 8 март истата година со цел да се совпадне со Меѓународниот ден на жената - 8 март, вели објавата на официјалниот Твитер профил на Македонската делегација за Евровизија. Песната е компонирана од Дарко Димитров, Лазар Цветкоски и Роберт Билбилов, а напишана од Коста Петров и Сања Поповска. Тамара Тодевска песната ја посвети на нејзината ќерка Хана и на сите кој се борат со своите соништа и кои веруваат во својата способност.
Композиција
Иако претходно претставена како химна на феминизмот, Тамара рече дека "Proud" е песна за "сите оние на кои им е речено да ја наведнат главата, да ги следат правилата на околината" кои за неа, не важат во 21 век. Коста Петров, кој е соавтор на песната со неговата сопруга Сања Поповска, изјави дека "Proud" e песна напишана за нивната ќерка и ќерката на Тамара Тодевска, но дека генерално песната е околу еднаквоста, " Тоа е песна за се прифатиме такви какви што сме, да се сакаме самите себе и да веруваме во себеси. Песната е да бидеме горди на она што сме. Песната ја прославува женственоста и феминизмот, но се однесува и на мигрантите, ЛГБТ заедницата, се однесува на секој кој се бори за еднаквост. Ова е песна за сите оние кои биле симнати долу затоа биле она што се".
Евровизија
На 28 јануари 2019, беше одржана специјалната ждрепка која одредува која држава во кое полуфинале ќе настапува, а исто така и во која половина ќе настапува. Македонија го доби второто полуфинале и да настапува во втората половина на истото. Подоцна, Тамара Тодевска беше одлучено да настапува под реден број 17, пред последна во тоа полуфинале. Македонија беше прва објавена дека преминува во големото финале, пласирајќи се втора со 239 бода во полуфиналето, веднаш позади Холандија.
Литванска Советска Социјалистичка Република
Литванската Советска Социјалистичка Република беше една од советските републики на СССР.
Александар Васоски
Александар Васоски (Скопје, ) — поранешен македонски професионален фудбалер, бил член на Ајнтрахт Франкфурт и на македонската фудбалска репрезентација со 33 одиграни натпревари и два постигнати гола. Играл на позиција бек (одбрана).
Мало Куче (соѕвездие)
Мало Куче или (лат. Canis Minor) — мало соѕвездие. Забележано е од астрономот Птоломеј и вклучено е во списокот од 48 соѕвездија. Латинското име значи „мало куче“, спротивно на соѕвездието Големо Куче, и најчесто се претставува како едно од кучињата кои го следат соѕвездието на ловецот Орион.
Трипити
Трипити (Τρυπητή) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Трипитибил дел од општина Стагира-Акант.
Географија и местоположба
Трипити се наоѓа на 8 километри јужно од гратчето Ерисово (Јерисос) и на 125 километри источно од Солун, во југоисточниот дел на Халкидик, на северниот дел од полуостровот Света Гора. Трипити се наоѓа точно на местото каде во античкиот период се наоѓал каналот прокопан од персискиот цар Ксеркс.
Од неговото пристаниште најблиску е оддалечен островот Амолјани.
Демографија
За првпат на пописот се споменува во 1940 година, каде живееле 2 лица. Денеска, населението на селото е 17 жители според пописот од 2001 година.