Џон_Китс
Прием
Кога Китс починал на 25 – годишна возраст, тој сериозно пишувал поезија само шест години од 1814 година до летото 1820 година, а објавил само колку за четири години.Во текот на неговиот живот, продажбата на трите тома поезија веројатно достигнала само 200 копии. Неговата прва поема, сонетот „О, самотијо“ се појавила во „Егзаминер“ во мај 1816 година, додека неговата колекција „Ламија, Изабела, Вечерта наспроти св. Агнес и други поеми“ (Lamia, Isabella, The Eve of St. Agnes and other poems) била објавена во јули 1820 година, пред неговата последна постеа на Рим. Компресијата на неговото поетско творештво и зрелост за толку краток временски период е само една извонредна страна од работата на Китс. Иако бил продуктивен за време на неговата краткотрајна кариера, а денес е еден од најизучуваните и најобожаваните британски поети, неговата репутација се потпира на мал број на дела кои се фокусираат на оди, а единствено во избликот на креативност во последните години, тој бил способен да ја изрази внатрешната напрегантост за која што бил величен по неговата смрт. Китс бил убеден дека тој не оставил никаква трага со неговиот живот. Свесен дека умирал, тој и пишал на Фани Браунво февруари 1820 година: „Не оставив ниедно бесмртно дело позади мене, ништо на што моите пријатели би биле горди кога ќе ме сетат, но јас го љубев начелото на убавината во сите нешта, а доколку имав време, јас ќе останев запаметен.“ Умешноста и талентот на Китс биле признато од страна на неколкумина влијателни современици, како Шели и Хант. Неговите обожаватели го фалеле поради начинот на размислување "on his pulses", за тоа што развил стил кој бил многу богат со снзуалност, повеличествен со неговите ефекти, посензуален  жив од кој било друг поет пред него, „полнејќи го секој процеп со метал.“ Шели често се допишувал со Китс додека престојувал во Рим, а јасно изјавил дека смртта на Китс била потпомогната со лошите критики во „Куартерли Ривју“. Седум недели по погребот, тој ја напишал „Адонис“, елегија за безнадежноста, изјавувајќи дека раната смрт на Китс претставува лична и јавна несреќа: „The loveliest and the last, The bloom, whose petals nipped before they blew Died on the promise of the fruit.“ Иако Китс напишал дека: „Ако поезијата не доаѓа природно како лисјата на дрвјата, подобро да не доаѓа воопшто.“ Поезијата не му одела лесно, неговите дела биле производ на одмерено и долготрајно класично самообразување. Тој можеби поседувал вродено поетско чувство, но неговите први дела очигледно биле такви како на млад човек што си го учи занаетот. Неговите први обиди во стихот биле честопати нејасни, релаксирачки опојни и им недостасувала јасна слика. Неговото поетско чувство се засновало на конвенционалните вкусови на неговиот пријател Чарлс Кауден Кларк, кој прв го вовел во класиците, а произлегувало и од склоноста кон „Егзаминер“ на Хант, што го читал како дете. Хант ја презирал Августинската или т.н. „Француска“ школа, управувана од претходните поети на романтизмот Вордсворт и Колриџ, тогаш во четириесеттите, како несофистицирани, мрачни и вулгарни писатели. Навистина во текот на неколкуте години во кои Китс го објавувале, угледот на постарата романтичарска школа бил волоша состојба. Китс ги повторувал овие чувства во неговите дела, изедначувајќи се себеси некое време со „новата школа“, што доста го оддалечило од Вордсворт, Колриџ и Бајрон и си создал основа од зајадливите напади од „Блеквудс“ и „Куартерли. Додека да почине, Китс поради тоа бил поврзуван со дамки од старата и новата школа: Со мрачноста на првата генерација на романтичари и необразованата извештаченост на „Кокни“ школата на Хант. Посмртниот углед на Китс ја помешал карикатурата на критичарите за површното дрдорење со сликата за пречувствителен гениј убиен од преголеми чувства, коишто Шели подоцна ги опишал. Викторијанското чувство за поезија на делата за исполнување на голем број мечти понудила шема во која Китс посмртно се вклопил. Одбелжан како носител на стандардот за сетилно пишување, неговиот углед постојано и неверојатно растел. Неговите дела имале потполна поддршка од страна на Апостолите од Кембриџ, чиишто членови го вклучиле младиот Тенисон, кој подоцна ќе стане познат поет – лауреат, кој го сметал Китс за најголемиот поет на 19 век. Во 1848 година, 27 години по смртта на Китс, Ричард Монктон Милнес ја напишал првата комплетна биографија, која овозможила да се смести Китс во каникот на Англискта литература. Предрафаелитското братство кое ги вклучувало Мијес и Розети, биле инспирирани од Китс и насликале сцени од неговите поеми „Вечерта наспроти св. Агнес“, „Изабела“ и „Безмилосната Убавица“, богати, привлечни и популарни слики коиостануваат тесно поврзани со   на Китс Во 1882 година, Свинберн напишал во Encyclopædia Britannica дека „Ода за славејот“ е едно од последните ремек – дела на човековите дела на сите времиња. Во 20 век, Китс останал инспирација за поетите како Вилфред Овен, којшто го задржал датумот на смртта како ден на жалост, на Јејтс и на Т. С. Елиот. Критичарот Хелен Вендлер изјавила дека: „Одите се група на дела во кои најдобро се претставува англискиот јазик“. Бејт изјавил „За Есента“: „Секоја генерација ја смета за една од речиси најсовршените поеми во Англија“, а  М. Р. тврди дека: „Одата е најспокојната беспрекорна поема во нашиот јазик“. Најголемата колекција на писма, ракописи и други хартии на Китс се наоѓа во библиотеката Хјутон на Универзитетот Харвард. Други колекции се архивирани во Британската библиотека во куќата на Китс во Хемпстед, во спомен – куќата на Китс и Шели во Рим и библиотеката Пиерпонт – Морган во Њујорк. Уште од 1998 година, Британското комеморативно здружение за Китс и Шели секоја година ја доделуваат наградата за романтична поезија.