cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Дуизбург
Додека Дујсбург отсекогаш бил конкурентска страна, вистинскиот успех досега ги избегнуваше. Во раната историја, тие зафатија голем број локални првенства, па дури и уживаа во еден пар непоразени сезони (1913–1413), кога постигнаа 113 голови, додека само се откажуваа од 12. Во 1929 година, тие го освоија првото првенство во Нидерејн и се квалификуваа за првпат за националните првенства, повторувајќи го подвигот во 1931 година.
Како и да е, клубот потоа влезе во задниот дел од кој тие навистина не закрепнаа до 1950-тите, кога уште еднаш започнаа да настапуваат на конкурентни страни. За време на Втората светска војна, клубот се приближи до преклопување, но се врати да игра по војната што се појави како градски шампион во 1946 година. Во 1951 година, Дујсбург заработи промоција на највисокиот лет Оберлига Вест со својата прва позиција во 2. Оберлига Запад Оберлига Запад беше најконкурентната поделба на германскиот фудбал во тоа време, и освен сезоната 1954–55, Дујсбург ќе играше прволигашки фудбал таму точно до времето на формирање на Бундеслигата. Istorija
Арон Рамзи
Арон Џејмс Рамзи (роден на 26 декември 1990 во Карфили) — велшки фудбалер, играч од средниот ред на на заем од  и на велшката репрезентација.
Животопис
Како дете, Рамзи посетувал настава во училиштето Ysgol Gyfun Cwm Rhymni во неговиот роден град Карфили. Првиот контакт со фудбалот го остварил кога имал девет години, додека ги посетувал тренинзите на организацијата на велшката младинска лига во Карфили. Пред фудбалот, Рамзи се занимавал со рагби, играјќи на позицијата крило за младиот тим на Карфили. Тој живеел со неговите родители, Марлен и Кевин, и неговиот брат, Џош, сè додека не се преселил во Лондон, каде што му бил цимер на поранешниот соиграч од Кардиф Сити, Крис Гантер, кој тогаш играл за Тотенхем Хотспар. Рамзи е билингвист, зборува и велшки и англиски.
Оженет е со својата симпатија од детството Колин Роуландс, од 8 јуни 2014, со која го имаат синот, Сони, роден во 2015.
Рамзи е спонзориран од страна на Адидас.
Технички карактеристики
Рамзи е играч комбинација од одлична техника и трчање, и е претежно познат по неговото движење без топка и неговите напаѓачки способности како играч од средниот ред, кој му овозможуваат често да навлегува во противничкиот шеснаесетник и да постигнува голови. Покрај неговите технички квалитети и напаѓачката моќ, Рамзи често бил пофален од медиумите за неговата енергија, издржливост и тимска работа на теренот. Исто така, тој е одличен додавач и разигрувач на топката, поседува добра визија, што му овозможува да се поврзе со другите играчи и да создава шанси за соиграчите по освојување на поседот, што е уште еден негов квалитет покрај оној тој самиот да постигнува голови. Иако неговата омилена позиција е централно во средниот ред, како централен или офанзивен играч од средниот ред, тој е исто така способен да игра и надворешно, како крило на двете страни од теренот; тој исто така некогаш играл и како дефанзивен играч од средниот ред, или како таканаречен box-to-box играч.
За време на сезоната сезоната 2013-2014, Рамзи израснал во еден од највлијателните фудбалери на Арсенал. Менаџерот на клубот Арсен Венгер го опишал Рамзи како „комплетен играч од средината на теренот“, и уште изјавил: „Ја бев играч од средината на теренот, и сакам да ги поседував квалитетите кои тој ги поседува. Може да напаѓа, да се брани, да дава голови. Што сакате повеќе од тоа?“ Во текот на оваа сезона тој се развил во играч кој е „силен на топка“. Поранешниот играч од средниот ред на Арсенал Реј Парлур изјавил дека Рамзи може да стане важен играч за Арсенал еднакво како што бил Стивен Џерард за Ливерпул.
Во ноември 2013 година, Рамзи бил избран за втор најдобар играч од средниот ред за сезоната 2013-2014, веднаш зад Јаја Туре од Манчестер Сити. Тој имал повеќе контакти со топката од било кој друг играч (1,115), и имал најмногу успешни стартови (57). На 24 декември 2013 година, било објавено дека Рамзи и Туре се единствените двајца играчи во Премиер лигата кои комплетирале повеќе од 1.000 додавања.
Кардиф Сити
Откако импресионирал на турнирот за млади играчи во Карфили, Рамзи потпишал за Кардиф Сити, откако велшкиот клуб ја победил конкуренцијата од Њукасл Јунајтед, за здобивање на правата врз осумгодишниот ученик кој така се приклучил на младинскиот систем на клубот. После неколку години во кој тој ги минал сите младински категории во академијата на клубот, тој конечно го направил своето деби за првиот тим на Кардиф Сити во последниот натпревар на домашен терен од Чемпионшип лигата за сезоната 2006-2007, заменувајќи го Пол Пари во последната минута од поразот со 1-0 од Хал Сити на 28 април 2007 година. Со тоа, Рамзи станал најмладиот играч што некогаш играл за Кардиф Сити, на возраст од само 16 години и 124 дена, победувајќи го претходниот рекорд кој бил во сопственост на Џон Тошак. Во јуни 2007 година, Кардиф Сити ја одбиле првата понуда за Рамзи која изнесувала повеќе од 1 милиони фунти од неименуван клуб лондонски клуб од Премиер лигата. Меѓутоа, лондонскиот клуб продолжил да го следи Рамзи и во текот на сезоната 2007-2008. Во меѓувреме, од Кардиф исто така ја одбиле и понудата од Евертон, која изнесувала иста сума.
Својот прв лигашки настап за сезоната 2007-2008, Рамзи го имал на 6 октомври влегувајќи од клупата за резерви на местото на Џими Флојд Хаселбајнк во победата со 2-1 на домашен терен над. Во декември 2007, Разми го потпишал својот прв професионален договор со клубот. За првпат излегол на терен како член на почетната постава на Кардиф Сити на 5 јануари 2008 во натпреварот од ФА Купот против Чејстаун, заменувајќи го суспендираниот Стивен МекФеил. Во неговиот импресивен настап можел да се види неговиот прв погодок во професионалната кариера, вториот на Кардиф во натпреварот завршен со убедлива победа со 3-1. Неговиот настап против Чејстаун, дури му донел номинација за наградата играч на рундата, но сепак таа на крајот му припаднала на Мајкл Мифсуд од Ковентри Сити. На 26 април, тој го постигнал својот прв гол во лигата во ремито 3-3 против Барнли. Три недели подоцна тој го имал својот прв старт во почетната постава на Кардиф Сити во лигашки натпревар, во победата со 3-1 над Квинс Парк Ренџерс и така започнал да се етаблира во првиот тим, започнувајќи како стартер уште во неколку натпревари до крајот на сезоната. Тој остварил вкупно 22 настапи во текот на сезоната, неговата прва целосна сезона во професионалниот фудбал, и играше во пет од шестте натпревари во ФА Купот, вклучително и финалето, станувајќи вториот најмлад играч што играл во финале на ФА Купот по Картис Вестон, кој играл во Финалето на ФА Купот 2004 година за Милвол.
Следејќи го одличниот настап на Рамзи во четвртфиналето на ФА купот против Мидлсбро, откриено е дека тогашниот менаџер на Манчестер Јунајтед Алекс Фергусон разгиварал со менаџерот на Кардиф Дејв Џонс и се распрашувал за Рамзи, а подоцна им се приклучил на Арсенал и Евертон во следењето на напредокот на Рамзи. Рамзи израснал како навивач на Манчестер Јунајтед, но на крајот сепак одлучил да не и се приклучи на оваа екипа. Претседателот на Кардиф Питер Ридсдејл рекол за Би-Би-Си дека понуда од 5 милиони фунти испратена од страна на Арсенал е прифатена и во неа не постои опција Рамзи да остане уште една сезона во Кардиф како позајмен играч. Ремзи бил препорачан на менаџерот на Арсенал Арсен Венгер од страна на помошниот тренер на Кардиф Тери Бартон, кој воедно бил и поранешен играч на Арсенал. За време на преговорите за трансфер, Бартон исто така го советувал Ремзи да му се приклучи на Арсенал, наведувајќи ја сличноста помеѓу него и стилот на игра на клубот од Лондон.
Првите сезони во клубот
На 10 јуни 2008 било потврдено дека откако се сретнал со претставници на Арсенал, Евертон и Манчестер Јунајтед, Рамзи одлучил да потпише за Арсенал, кој му платил на Кардиф Сити за играчот 4.8 милиони фунти. Трансферот бил потполно завршен на 13 јуни 2008 година, како што се вели во соопштението потпишан е долгорочен договор. Главната причина поради која Рамзи потпишал за Арсенал, а не за Евертон или Манчестер Јунајтед бил прстапот на менаџерот на Арсенал Арсена Венгера, кој заедно со Рамзи и неговото семејство одлетал за Швајцарија со цел да разговараат за иднината на Рамзи во Арсенал. Венгер го опишал Рамзи како „играч со фантастична моторика, добар во конструкцијата на играта, со добра техника и добра визија“. Во едно интервју многу години подоцна по доаѓањето во Арсенал Рамзи вели:
Ремзи го направил своето официјално деби за Арсенал во третата квалификациска рунда за Лигата на шампионите против Твенте на 13 август 2008 година, а своето лигашко деби го имал еден месец подоцна против Блекбурн Роверс на 13 септември 2008 година, обележувајќи го со асистенција за Емануел Адебајор, при четвртиот гол на Арсенал во натпреварот. На 23 септември 2008 година, тој ги одиграл комплетните 90 минути во натпреварот од третото коло на Лига купот против Шефилд Јунајтед кој Арсенал го доби со 6-0, запишувајќи во својата статистичка графа за сезоната уште две асистенции за головите на Никлас Бентнер и Карлос Вела. Својот прв гол за "топџиите" го постигнал во победата со 5-2 над Фенербахче во Истанбул во групната фаза од Лигата на шампионите. Голот го постигнал со шут од далечина, погодувајќи ја најпрво стативата пред топката да влезе во мрежата, станувајќи притоа петтиот најмлад стрелец во историјата на Лигата на шампионите, и само вториот играч роден во 90-тите години, кој постигнал гол во ова натпреварување. Тоа бил неговиот единствен гол во неговата прва сезона во Арсенал во која вкупно во сите натпреварувања забележал 22 настапи. Во 2009 година Рамзи бил именуван од страна на ФИФА како еден од младите фудбалери на кои би требало да се „обрне внимание“. На 1 јули 2009, тој потпишал нов долгорочен договор со Арсенал.
На 22 август 2009 година, Рамзи го постигнал својот прв гол во лигата за Арсенал излегувајќи еден на еден против голманот Дејвид Џејмс во победата над Портсмут со 4-1 на домашен терен. Неколку дена подоцна тој му асистирал за гол на Андреј Аршавин во победата со 3-1 над Селтик во плејоф квалификациското коло од Лигата на шампионите. Наградата за играч на натпреварот Рамзи за првпат ја добил во победата над Ливерпул со 2-1 во четвртото коло на Лига купот, презентирајќи импресивен настап во кој забележал и асистенција за голот на Никлас Бентнер.
Својот прв старт во почетната постава во натпревар од Премиер лигата за сезоната го имал на 7 ноември 2009 година кога Арсенал го победил Вулверхемптон Вондерерс со 4-1 на Молинју; Рамзи ги одиграл сите 90 минути, за првпат во неговата кариера во натпревар од највисоката фудбалска лига на Англија. Четири дена по натпреварот, тој бил избран за добитник на наградата „Велшки млад фудбалер на годината“. На 5 декември 2009 година, Рамзи го постигнал својот втор лигашки гол за сезоната во победата со 2-0 над Стоук Сити. На 30 декември, Рамзи го постигнал својот трет гол за сезоната, додавајќи уште една асистенција во победата со 4-1 над Портсмут. На 3 јануари 2010 година, Рамзи го постигнал изедначувачкиот гол за "топџиите" во 78-мата минута од натпреварот против Вест Хем Јунајтед на Аптон Парк од третото коло на ФА Купот. Арсенал победил со 2-1, откако Едуардо пет минути подоцна го постигнал победничкиот гол, а Рамзи бил избран за играч на натпреварот. Задоволен од неговиот настап, менаџерот на Арсенал, Арсен Венгер, го опишал Рамзи како „Рој Кин со напаѓачки одлики“ и како „играч кој ги поседува подеднакво сите квалитети, со одлична одлика да го покрива секој дел од теренот“.
На 27 февруари 2010 година, кога Арсенал играл лигашки натпревар против Стоук Сити на Британија стадионот, дефанзивецот на домаќините Рајан Шоукрос трчајќи по една ничија топка направил остар старт кон Рамзи кој предизвикал последици во вид на двојна фрактура на десната нога на Рамзи. Ремзи бил веднаш хоспитализиран, а подоцна било потврдено дека ги скршил големата и малата писка. Првично не бил даден датум за враќање на теренот, но на 20 март бил објавено дека тој започнал да шета без своите патерици. На 1 јуни 2010, Рамзи потпишал нов долгорочен договор со Арсенал. Тој се вратил на тренинзите во октомври 2010 година. На 23 ноември 2010 година, Рамзи се вратил на фудбалскиот терен по повеќемесечна пауза играјќи за резервниот тим на Арсенал против резервниот тим на Вулверхемптон Вондерерс.
2010–2011: Заемот кај Нотингем Форест
На 25 ноември 2010 година, Рамзи бил позајмен на Нотингем Форест до 3 јануари 2011 година. Целта на овој потег била да му се овозможи да се здобие со поголема кондиција играјќи натпревари. Своето деби за Форест, Рамзи го имал на 29 ноември 2010 година, влегувајќи како замена во 61-вата минута против Лестер Сити. Својот прв старт го имал во натпреварот против Дерби Каунти во Дербито на Источен Мидлендс каде играл 60 минути. Натпреварот завршил 5-2 за Нотингем Форест. Откако одиграл само пет натпревари за Форест, Рамзи се вратил во Арсенал во јануари 2011 година, пред натпреварот во ФА Купот против Лидс Јунајтед на 5 јануари 2011, во кој сепак останал неискористена замена.
2011: Заемот кај Кардиф Сити
На крајот на јануари 2011, Рамзи се вратил во Кардиф на едномесечна позајмица, од истата причина поради која претходно отишол на заем во Нотингем - да стекне поголема играчка кондиција. Така тој му се придружил на младиот соиграч од Арсенал, Џеј Емануел Томас, кој исто така бил позајмен на Кардиф истиот месец. Првиот настап за Кардиф по враќањето во клубот Рамзи го имал против Рединг. Во вториот настап, дербито на Јужен Велс против Свонзи Сити, тој обезбедил асистенција за победничкиот гол постигнат од страна Крег Белами со кој Кардиф го добил натпреварот со 1-0. Повредата на квадрицепсот го оневозможила Рамзи да го одигра натпреварот против Нотингем Форест. Сепак, тој набрзо се вратил на теренот во натпреварот против Лестер Сити, во кој постигнал гол при победата со 2-0.
На 25 февруари, Кардиф побарал заемот на Рамзи да биде продолжен до крајот на сезоната, но таквата опција била одбиена од Арсенал.
2011–2013; Враќање во Арсенал и развој
Рамзи ја завршил сезоната со седум настапи за Арсенал во лигата. Своето враќање на теренот за Арсенал за првпат по повредата во натпреварот со Стоук, Рамзи го направил влегувајќи како замена во 72-рата минута од двобојот од ФА Купот против Манчестер Јунајтед во кој "топџиите" биле поразени со 2-0. Својот прв старт за Арсенал по повредата го имал на 19 март против Вест Бромвич Албион. На 1 мај, Рамзи го постигнал својот прв гол за сезоната во победата со 1-0 на домашен терен над Манчестер Јунајтед во Премиер лигата. Тој исто така бил избран за играч на натпреварот.
На почетокот на сезоната 2011-2012, Рамзи му асистирал на Тио Волкот за единствениот гол во натпреварот во кој Арсенал го победил на домашен терен италијанскиот со 1-0, во првиот натпревар од плејоф рундата на квалификациите за Лигата на шампионите. Четири дена подоцна во двобојот со Ливерпул на домашен терен, Рамзи имал несреќа да постигне автогол во 78-мата минута од натпреварот така што неговиот соиграч Игнаси Микел сакајќи да ја исфрли топката од казнетиот простор на "топџиите" го погодил Рамзи и од него топката се одбила во мрежата на Арсенал. Натпреварот завршил 2-0 за Ливерпул. На 17 септември 2011 година, Рамзи му асистирал на Микел Артета за вториот гол на Арсенал, во поразот со 4-3 на гостински терен кај Блекбурн Роверс во натпрвевар од Премиер лигата. После тој натпревар, Рамзи добил многу критики на сметка на неговиот настап со кој според мислењето на многумина го успорувал темпото на играта поради тоа што бил многу неодлучен во додавањата. Сепак, многу брзо тој го поправил впечатокот со солидната игра за време на убедливата победа од 3-0 над Болтон Вондерерс на 24 септември 2011 година. Тој обезбедил асистенција за капитенот на Арсенал Робин ван Перси на помалку од една минута до крајот на полувремето, а потоа направил уште едно важно додавање за Тио Волкот во 54-тата од кое произлегол црвен картон за Дејвид Витер, кој во обид да го стигне го влечел Волкот за задниот дел од дресот. На 19 октомври 2011 година, тој постигнал драматичен победнички гол во последните моменти од натпреварот против Олимпик Марсеј во Лигата на шампионите. На 11 февруари 2012, Рамзи го постигнал изедначувачкиот гол во победата со 2–1 на гостувањето кај Сандерленд. Сезоната 2011-2012 ја завршил со 44 настапи и 3 гола во сите натпреварувања.
На почетокот на сезоната 2012-2013, Рамзи во првите четири натпревари на Арсенал влегувал како замена, а во последниот од нив на 15 септември против Саутхемптон кој бил завршен со резултат 6-1 за "топџиите", тој му асистирал на Жервињо за петтиот гол во тој натпревар. Осум дена подоцна, во следното лигашко коло, Рамзи коначно се вратил во почетната постава, импресионирајќи на позицијата десно крило во ремито 1-1 против бранителот на титулата Манчестер Сити. На 3 октомври, постигнал убав гол по еден противнапад против Олимпијакос во победата со 3-1 во групната фаза од Лигата на шампионите.
На 19 декември 2012 година, на мрежното место на Арсенал било објавено дека Рамзи, заедно со соиграчите Алекс Окслејд-Чемберлејн, Киеран Гибс, Џек Вилшер и Карл Џенкинсон, потпишале нов долгогодишен договор со клубот. Благодарение на големиот успон во формата, тој бил изгласан од страна на навивачите на Арсенал на мрежното место на клубот за играч на натпреварот во два последователни натпревари: против Норич Сити и Евертон. Потоа, тој исто така бил изгласан и за наградата Играч на месецот на Арсенал повторно од страна на навивачите. Единствениот лигашки гол за сезоната го забележал во победата со 4-1 над на 14 мај 2013.
2013–2014: Пробив во ѕвезда на тимот
Рамзи ја започнал добро сезоната 2013–2014, постигнувајќи гол во првиот натпревар од плејоф квалификациското коло за Лигата на шампионите против Фенербахче и бил избран за играч на натпреварот во истиот. Во реваншот тој придодал уште два гола, со што му помогнал на Арсенал со вкупен резултат 5-0 да го елиминира турскиот клуб и да обезбеди место во групната фаза. Добрата форма на Рамзи продолжила и во првенството, кога Арсенал славел победа над Фулам со 3-1 во второто коло од Премиер лигата, во која тој му помогнал на Оливје Жиру да го постигне првиот гол по една одбиена топка и на крајот повторно бил избран за играч на натпреварот. Поради отсуството на Микел Артета, Арсен Венгер морал да бара решение кој да го замени шпанецот во подефанзивна улога во средниот ред и така изборот паднал на Рамзи кој брзо напредувал на новата позиција, прикажувајќи уште еден инспиративен настап во средниот ред против Тотенхем Хотспар во дербито на Северен Лондон на 1 септември, каде бил вклучен во изградбата на акцијата по која дошол голот на Жиру. Потоа, тој постигнал два гола против Сандерленд на 14 септември; првиот гол бил од волеј на прва, а вториот паднал по една убава акција во која уште учестувале и Жиру и новото засилување Месут Езил.
Неговата одлична форма продолжила со постигнување на гол во победата со 2-1 на Велодром над Олимпик Марсеј во Лигата на шампионите, а само четири дена подоцна тој го отворил резултатот во победата со 3-1 над Стоук Сити во Премиер лигата. На 28 септември, тој веќе третпат од почетокот на сезоната бил избран за играч на натпреварот, овојпат во победата над Свонзи Сити со 2-1 откако постигнал уште еден гол и бил асистент за вториот на Арсенал. Три дена подоцна, во натпреварот против Наполи во Лигата на шампионите, тој забележал нова асистенција при погодокот на Езил. Како резултат на одлична серија на фантастични перформанси, Рамзи сосема заслужено ја добил наградата за Играч на месецот во Премиер лигата за септември. Неговата добра форма продолжила и во месец ноември кога тој постигнал спектакуларен погодок со удар надвор од шеснаесеттникот во победата со 2-0 над Ливерпул на 2 ноември, што го одвела Арсенал на врвот на табелата во Премиер лигата со пет бодови предност во однос на првиот следбеник по десет одиграни натпревари. Четири дена подоцна, тој постигнал клучен погодок во второто полувреме со удар со глава, со кој му донел победа на Арсенал над Борусија Дортмунд (1-0) во групната фаза од Лигата на шампионите, забележувајќи го 13-тиот гол на своето салдо во 21 настап за клубот и репрезентацијата во сезоната 2013-2014. На 30 ноември, Рамзи постигнал нови два гола овојпат против неговиот поранешен клуб Кардиф Сити, меѓутоа ниту еден од нив не го прославил од почит спрема клубот во кој поникнал. Тој добил аплауз од навивачите на Кардиф, при што некои дури и им се придружиле на навивачите на Арсенал, додека тие го скандирале неговото име. На 26 декември, тој се здобил со повреда на бутниот мускул на гостувањето на Арсенал кај Вест Хем Јунајтед, поради што морал да пропушти три месеци од сезоната.
Неверојатната форма на Рамзи на почетокот од сезоната довела до тоа тој да биде избран за Играч на месецот на Арсенал за четири последователни месеци во периодот од август до ноември 2013 година. На 18 март 2014, тој потпишал нов договор за продолжување на соработката со "топџиите".
Со повредата на Рамзи се чини заминале и шансите на Арсенал за освојување на титулата во Премиер лигата, затоа што периодот во кој велшанецот бил отсутен се погодил со најслабиот период на Арсенал во сезоната во кој клубот забележал три порази од кој некој биле и катастрофални како оној со 5-1 од Ливерпул на Енфилд и оној со 6-0 од Челси на Стемфорд Бриџ. На 6 април, Рамзи се вратил во акција по повредата влегувајќи како замена во натпреварот против Евертон, но не можел да спречи уште еден висок пораз на неговиот тим овојпат со 3-0. На 12 април, тој се нашол во почетната постава на Арсенал за првпат по Boxing Day, играјќи 113 минути во полуфиналето на ФА Купот против Виган Атлетик, пред да биде заменет од Ким Калстром. На 20 април, тој постигнал еден гол и асистирал уште двапати во победата со 3-0 над Хал Сити.
На 18 април, Рамзи бил избран во потесниот список од шест играчи кој влегле во конкуренција за наградата ПФА Млад играч на годината, која сепак на крајот му припаднала на Еден Азар. На 11 мај, во последното првенствено коло, Рамзи постигнал гол од волеј во победата со 2-0 на гости кај Норич Сити. Една недела подоцна, на 17 мај, Рамзи го постигнал победничкиот гол во 109-тата минута од продолжението во финалето на ФА Купот против Хал Сити, со што го завршил деветгодишниот период без трофеј на Арсенал; воедно тоа бил и првиот трофеј во неговата кариера.
На 4 јуни 2014 година, Рамзи бил прогласен за Играч на сезоната на Арсенал добивајќи 58 проценти од гласовите. Одличната сезона за него на индивудуален план ја завшрил со импресивни бројки од 16 голови и 10 асистенции во сите натпреварувања.
2014–2017: Двете титули во ФА Купот и поединечен успех
Рамзи ја започнал сезоната 2014–2015 со освојување на уште еден трофеј, откако го постигнал вториот гол за Арсенал во победата со 3-0 над Манчестер Сити во ФА Комјунити Шилд натпреварот одигран на 10 август 2014. Шест дена подоцна, во првиот натпревар на Арсенал на домашен терен за сезоната, против Кристал Палас, тој го постигнал победничкиот гол во судиското продолжение за да обезбеди пресврт победа со резултат 2-1. На 19 август, во првиот натпревар од плејоф рундата на Лигата на шампионите на гостувањето против Бешикташ (0-0), тој бил исклучен поради добивање на два жолти картони. Четири дена подоцна, тој постигнал гол во ремито 2-2 на Гудисон Парк против Евертон.
На 3 декември, Рамзи му асистирал на Алексис Санчес за победничкиот погодок против Саухтемптон на домашен терен. Во следното лигашко коло тој постигнал гол со волеј-удар против Стоук Сити во поразот со 3–2 на Британија, ставајќи крај на сушата од три месеци без постигнат погодок. На 9 декември, тој постигнал два гола против Галатасарај во последниот натпревар од групната фаза на Лигата на шампионите, помагајќи му на Арсенал да победи со 4-1 и да ја обезбеди втората позиција во групата. На 4 мај, Рамзи го постигнал вториот гол на Арсенал во победата со 1-3 на гостувањето кај Хал Сити. На 30 мај 2015, Рамзи се нашол во почетниот состав на Арсенал за финалето на ФА Купот 2015, во кое ги одиграл комплетните 90 минути во победата со 4–0 над Астон Вила на Вембли.
По заминувањето на Микел Артета во летото 2016, Рамзи го променил бројот на дресот земајќи го бројот 8 кој дотогаш го носел шпанецот. Сезоната 2016-2017 ја започнал опоравувајќи се од повредата на задната ложа. На 7 март 2017 година, Рамзи го постигнал својот прв гол за сезоната со удар надвор од шеснаесеттникот во победата со 1-2 на гостувањето кај Престон Норт Енд во трето коло на ФА Купот. Својот втор погодок за сезоната Рамзи го постигнал против Линколн Сити во четвртфиналето на ФА Купот, дриблајќи го голманот на Линколн, пред да ја прати топката во мрежата за последниот гол на Арсенал во победата со 5-0. На 27 мај 2017, тој го постигнал победничкиот гол за Арсенал во победата со 2-1 над Челси во финалето на ФА Купот, освојувајќи ја својата трета титула во кариерата во ова натпреварување.
2017–2018: Последната сезона под водство на Венгер
Сезоната 2017–2018, Рамзи ја започнал влегувајќи од клупата за резерви во натпреварот против Лестер Сити во првото коло од Премиер лигата, постигнувајќи притоа изедначувачки погодок за 3-3 во 83-тата минута а само две минути по неговиот гол победата на "топџиите" со резултат 4-3 им ја донел Оливје Жиру. На 22 октомври 2017 година, Рамзи го постигнал четвртиот гол за Арсенал во победата со 2-5 против Евертон на Гудисон Парк. Една недела подоцна на 28 октомври 2017, Рамзи го постигнал победничкиот гол во триумфот со 2–1 над Свонзи Сити, праќајќи ја топката во долниот лев агол од мрежата покрај десната нога на голманот на Свонзи Лукаш Фабијански. Тој натптревар го одбележиле два јубилеја: 50-тиот гол на Рамзи за Арсенал и 800-тиот натпревар на Арсен Венгер на клупата на Арсенал во Премиер лигата.
На 3 февруари 2018, Рамзи го постигнал својот прв хет-трик во кариерата, во победата со 5-1 на домашен терен против Евертон. Иако во вториот дел од сезоната често бил надвор од игра поради различни проблеми со повреди, сепак во оние малку натпревари во којшто играл давал голем придонес за својот тим. На 8 март 2018, во победата со 2-0 над во осминафиналето од Лигата на Европа, Рамзи го постигнал вториот гол за Арсенал на додавање на Месут Езил по кое го заобиколил голманот Џанлујџи Донарума и ја сместил топката во празната мрежа на италијанците. Откако Арсенал го минал Милан, во четвртфиналето на истото натпреварување се сретнале со ЦСКА Москва и со два гола на Рамзи славеле победа со 4-1 на Емирати. Тој исто така бил стрелец и во реваншот во Москва кога натпреварот завршил без победник 2-2.
Во последниот натпревар на Арсен Венгер на клупата на Арсенал против во лигата, Рамзи излегол на теренот како капитен на "топџиите" за првпат во својата кариера и му асистирал на Пјер-Емерик Обамејанг за единствениот гол во натпреварот со кој Арсенал победил со 1-0. На крајот на сезоната, тој бил изгласан од страна на навивачите на Арсенал за играч на сезоната, по вторпат во својата кариера.
2018–2019: Сезоната под водство на Емери
По заминувањето на Венгер, во летото 2018 година Арсенал добил нов тренер во шпанецот Унаи Емери. Рамзи го задржил местото во почетната постава и кај новиот тренер, но со нешто поофанзивна улога во средниот ред за разлика од она што најчесто го играл додека тренер бил Венгер. Својте први два гола во Премиер лигата за сезоната ги постигнал во победите против со 5-1 на гости, а потоа и со 4-1 дома. Голот кој го постигнал во гостинскиот натпревар дошол по само 39 секунди откако се појавил во игра како замена. Комплетната акција во која бил постигнат голот била исполнета со квалитетни додавања после кој Рамзи ја завршил со спектакуларен погодок со пета на асистенција на Обамејанг, а пред крајот на натпреварот, во судиското продолжение, Рамзи му асистирал на Обамејанг и на тој начин токму тие станале единствените двајца играчи во историјата на Премиер лигата кои влегле како замена и биле стрелци и асистенти во еден натпревар. Голот на домашен терен го постигнал така што топката му се одбила во шеснаесеттникот откако претходно Обамејанг ја погодил стативата. Својот прв гол во Лигата на Европа за сезоната го постигнал од пенал против Ворскла во победата со 0-3 на гостувањето во Украина.
На 2 март 2019, во дербито против Тотенхем на Вајт Харт Лејн што завршило 1-1, Рамзи го отворил резултатот во 16-тата минута и тоа на импресивен начин, така што претрчал половина терен и го издриблал и противничкиот голман пред да ја смести топката во противничката мрежа. На 11 април 2019, во првиот натпревар од четвртфиналето на Лига Европа во кои Арсенал го победил Наполи со 2-0, а Рамзи го постигнал првиот гол на асистенција на Мејтланд-Најлс кој воедно бил и неговиот последен во дресот на Арсенал. Во реванш натпреварот против италијанците поради повреда на задната ложа тој морал принудно да биде заменет уште во првото полувреме, а на терен место него влегол Хенрих Мхитарјан. Поради таа повреда морал да го пропушти остатокот од сезоната вклучувајќи го и финалето на Лига Европа во кое неговиот тим бил поразен од Челси. Малку по натпреварот против Наполи во кој се повредил, Рамзи на својот Инстаграм профил напишал дека тој натпревар му бил последен во дресот на Арсенал.
Јувентус
На 11 февруари 2019, Рамзи потпишал четиригодишен договор со за годишна плата од 7 милиони евра, кој стапил на сила од 1 јули 2019. Во летото 2019, тој му се приклучил на клубот земајќи го дресот со број 8, кој го носел и последните години во Арсенал. Своето деби за Јувентус го направил на 18 септември 2019, влегувајќи како замена во завршницата од натпреварот против во Лигата на шампионите што завршил нерешено 2-2. Три дена подоцна, на своето деби во Серија А, Рамзи го постигнал својот прв гол за бјанконерите во победата со 2-1 над на Алијанц стадионот. На 6 ноември, го постигнал својот прв гол со новиот клуб во Лигата на шампионите против Локомотив Москва, втурнувајќи ја топката во мрежата на гол линијата откако голманот го одбранил слободниот удар на Кристијано Роналдо, со што станал првиот Британец кој постигнал гол во ова натпреварување со дресот на Јувентус. На 8 март 2020 година, во еден од најважните натпревари за титулата во домашното првенство, против Интер, тој го постигнал првиот гол носејќи му предност на својот тим а потоа и асистирал за голот на Пауло Дибала за конечните 2-0, по што бил прогласен за играч на дербито. На крајот од сезоната со Јувентус го освоил своето прво скудето, што била и неговата прва национална титула во кариерата, за која придонел со 24 настапи и 3 гола.
Ренџерс
На 31 јануари 2022, Рамзи му се приклучил на шкотскиот Ренџерс на заем до крајот на сезоната 2021-2022.
Репрезентативна кариера
Својот прв контакт со репрезентацијата, Рамзи го имал кога бил повикан да настапува за селекцијата на Велс под 17 години во 2005 година. Своето деби за репрезентацијата под 21 година го имал во победата со 4-3 на гости против Шведска на 21 август 2007 година, на возраст од само 17 години. Селкторот на младата репрезентација на Велс Брајан Флин открил дека Рамзи намерно се задржал во репрезентацијата под 21 година, иако имал можност да заигра за сениорите, со цел да помогне во квалификациите за Европското првенство 2009, но тие загубиле тесно во баражите од Англија, каде самиот Рамзи постигнал гол од волеј со послабата нога во вториот натпревар одигран на Вила Парк.
Рамзи дебитирал за сениорската репрезентација на Велс на 19 ноември 2008, на возраст од 18 години, кога одиграл 88 минути во победата со 1-0 на гостувањето кај Данска. На 14 октомври 2009 година, тој го постигнал својот прв гол за сениорската репрезентација од директен слободен удар во натпреварот против Лихтенштајн во квалификациите за Светското првенство 2010. На 6 ноември, тој добил повик од селекторот Џон Тошак за пријателскиот натпревар против Шкотска одигран на 14 ноември. Велс го добил тој натпревар со 3–0, а Рамзи бил инволвиран во сите три гола – асистрирајќи му на Дејвид Едвардс за првиот гол, а потоа и на Џо Ледли за вториот, пред самиот тој да се впише во списокот на стрелците со прекрасна соло акција. Истиот месец Рамзи бил награден од фудбалската асоцијација за Велшки млад играч на годината. По натпреварот против Шкотска, Рамзи не играл во националниот дрес сè до 2011 година, поради тешката повреда која ја заработил играјќи за Арсенал.
Во 2011 година, новиот селектор на Велс Гари Спид го назначил Рамзи за постојан капитен на велшката репрезентација. Ова го направило него најмладиот капитен на Велс на возраст од само 20 години и 90 дена, со што го срушил рекордот на Мајк Ингланд во 1964 година. Првиот гол како капитен го постигнал во последниот натпревар на Велс на Купот на нации против Северна Ирска на 27 мај 2011.
Во 2012 година, Рамзи бил еден од петте велшки фудбалери кој ја претставувале Велика Британија на фудбалскиот турнир на Летните олимписки игри 2012. Тој настапил во сите три натпревари од групата, а во последните два бил стартер. Во четвртфиналето против Јужна Кореја на 4 август на стадионот Милениум во Кардиф, тој го изедначил резултатот со гол од пенал, и натпреварот по 120 минути игра завршил 1-1; откако станало јасно дека пеналите ќе го одлучат победникот, тој повторно бил прецизен од белата точка, но сепак неговата репрезентација загубила.
Во октомври 2012 година, Ешли Вилијамс бил назначен за капитен на Велс од страна на селекторот Крис Колман, заменувајќи го Рамзи по низа порази на репрезентацијата. Сепак, Колман изјавил дека верува дека Рамзи некогаш во неговата кариера најверојатно повторно ќе биде капитен на Велс. На 22 март 2013 година, Рамзи постигнал гол во победата со 2-1 против Шкотска во квалификациите за Светското првенство 2014, меѓутоа во истиот тој натпревар во судиското продолжение добил црвен картон поради остар старт над Џејмс МекАртур.
Во квалификациите за Европското првенство 2016, Рамзи постигнал два гола во победите над Израел (3-0) и Андора (2-0), помагајќи и на својата репрезетнтација да се пласира на завршниот турнир. На 31 мај 2016, Рамзи бил избран од селекторот Колман во составот на Велс од 23 играчи за Европското првенство 2016 во Франција.
На 11 јуни, во првиот натпревар на Велс на турнирот, тој му асистирал на Робсон-Кану за победничкиот гол во успехот со 2-1 над Словачка; ова исто така била првата победа на Велс на голем меѓународен турнир по 58 години. На 20 јуни, во последниот натпревар од групата, Рамзи го постигнал првиот гол за Велс во победата со 3–0 над Русија, што им овозможило да ја минат групата Б како први на табелата; тој исто така бил и асистент за третиот гол во натпрвеарот против русите, кој го реализирал Гарет Бејл. Во осминафиналето против Северна Ирска на 25 јуни, Рамзи уште еднаш бил учесник во победничката акција на велшаните кога во 75-тата минута од натпреварот го проиграл Гарет Бејл, а тој потоа центрирал во шеснаесетникот, каде дефанзивецот на Северна Ирска Гарет МекОули во обид да ја исчисти топката ја сместил во сопствената мрежа за победа на Велс од 1-0. Во четвртфиналето против Белгија на 1 јули, Рамзи наместил два гола во победата со 3–1 што и овозможило пласман на неговата репрезентација во полуфиналето; сепак, во текот на овој натпревар тој заработил жолт картон што бил втор за него на турнирот, поради што морал да го пропушти полуфиналето на 6 јули во кое Велс бил елиминиран од Португалија. Рамзи го завршил турнирот како најдобар асистент заедно со Еден Азар, откако двајцата имале по четири асистенции, и бил избран во тимот на турнирот.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 1 октомври 2019.
Златна була на Сицилија
Претходникот на Отокар, Вратислав II веќе бил прогласен за боемски крал од страна на царот Хајнрих IV во 1085 година, како награда за неговата поддршка за време на саксонскиот револт и борбата за инвеститура. Наредната година тој бил крунисан во Прага од страна на архиепископот Егилберт од Трир, но титулата не била наследна, па по неговата смрт во 1092 година, неговиот брат Конрад I бил прогласен за бохемски војвода. Во 1158 година, внукот на Вратислав, Владислав II, повторно добил кралство, што го дал царот Фридрих I Барбароса, кого го придружувал на неговиот италијански поход против Милано, но не успеал да обезбеди наследник да му биде неговиот најстар син Фридрих.
За време на прославата на 800 годишнината од потпишувањето на документот, Златната була била јавно презентирана во Националната архива за време од четири дена во септември 2012 година.
Угандски блатен јарец
Угандски блатен јарец или угандски коб — подвид на блатен јарец, вид антилопа од Потсахарска Африка, и тоа Јужен Судан, Уганда и ДР Конго и Етиопија. Обично има црвенкаво кафеава боја, по која се разликува од другите подвидови. Животното е претставено на грбот на Уганда како еден од штитодржачите.
Василис Левентис
Василис Левентис (грчки: Βασίλειος (Βασίλης) Λεβέντης; роден на 2 ноември 1951 година во Месини, Грција) е грчки политичар и претседател на партијата Сојуз на центристи.
Животопис
Василис Левентис е четврто дете на Апостолос и Грегорија Левентис, кои потекнуваат од селото Кораковуни, Аркадија. Василис е роден во југозападен Пелопонез, во градот Месини. Заедно со неговото семејство се сели во Пиреј, каде што во 1969 година матурира од средно училиште. Василис потоа бил примен во одделот за градежништво на Националниот Технички Универзитет во Атина, како шести најдобар кандидат. Во 1970-тите години се занимавал со музика, продуцирајќи и една плоча.
Првото вмешување на Левентис во политиката се случило во 1975 година кога, како асистент на тогашниот декан на Атинскиот Политехнички Универзитет, Кипријанос Бирис, дал придонес кон пишувањето на членовите 21 и 24 од Уставот на Грција и учествувал во создавањето на проектот „ДЕПОС“.
Левентис течно зборува германски и има соодветно познавање англиски јазик.
Политичка кариера
Василис Левентис бил дел од ПАСОК уште од основањето на партијата во 1974 година, но од 1981 ја критикува за отстапување од првичните вредности.
Во 1982 се кандидирал за градоначалник на Пиреј, а 4 години подоцна за градоначалник на Атина, но не остварил успех. Во 1984 година ја создал првата еколошка партија во Грција и се кандидирал на Европските избори истата година, но освоил само 0,15% од гласовите. Во 1989 бил кандидат за пратеник од редовите на Нова Демократија, но не успеал да обезбеди место во парламентот.
Во 1992 година ја основа политичката партија Сојуз на центристи, стремејќи се да стане „политичкиот континуитет на центристичкото изразување во Грција“. Иако партијата учествувала на сите избори, до 2015 година нивното влијание било незначително. На изборите во јануари 2015 Сојузот на центристи освоил 1,79%, под прагот од 3% за влез во грчкиот парламент, но на изборите во септември истата година, партијата на Левентис освоила 186.457 (3,43%) гласа и 9 пратеника.
Левентис се противи на употребата на зборот „Македонија“ во името на Република Македонија.
Финале на Европското првенство во фудбал 2020
Финалето на Европското првенство 2020 бил фудбалски натпревар одигран на 11 јули 2021 година на Вембли во Лондон, Англија, со кој се одредил победникот на Европското првенство 2020.
Во ова, 16-то по ред финале во историјата на Европските првенства, играле Италија и Англија.
Италија победила со 3-2 по изведувањето на пенали, откако натпреварот во регуларниот дел и продолженијата завршил нерешено 1-1; Англија повела уште во 2-рата минута со голот на Лук Шо, а Италија изедначила во 67-мата минута со голот на Леонардо Бонучи, па откако не биле видени други голови се стигнало до пеналите каде италијанците биле поуспешни.
Со тоа, Италија ја освоила својата втора титула на Европските првенства, прва по единствената нивна претходно освоена уште во 1968 година.
Стадион
Финалето ќе се одржи на Стадионот Вембли во Лондон, Англија, сместен во Вембли, округот на Брент. На 6 декември 2012 година, УЕФА објавила дека турнирот ќе се одржи во повеќе градови низ Европа по повод 60-годишнината од одржувањето на турнирот, без екипи домаќини кои ќе се квалификуваат автоматски. Вембли бил избран да биде домаќин на полуфиналето и финалето на турнирот од страна на Извршниот комитет на УЕФА на 19 септември 2014 година, откако кандидатурата за финалниот пакет на Алијанц Арена во Минхен била повлечена. По добивањето на правата за домаќинство, лондонската стандардна понуда за пакетот натпревари во групната фаза и претходниот нокаут натпревар била повлечена. Сепак, Извршниот комитет на УЕФА го отстранил Брисел како град домаќин на 7 декември 2017 година, поради доцнење со изградбата на Евростадион. Четирите натпревари (три во групната фаза, едно осминафинале) првично биле предвидени да се одржат во Брисел, но биле преселени во Лондон, оставајќи го Вембли со седум натпревари на турнирот. Ова подоцна било зголемено на осум натпревари, бидејќи Даблин исто така бил отстранет од групата на градови-домаќини на 23 април 2021 година, не можејќи да обезбедат присуство на гледачи поради пандемијата на КОВИД-19, па предвиденото осминафинале таму било преместено на Вембли.
Тековната инкарнација на стадионот Вембли била отворена во 2007 година на местото на оригиналниот стадион, кој бил урнат во периодот 2002-2003 година. Стадионот е во сопственост на Фудбалската асоцијација на Англија и служи како национален стадион на англиската репрезентација. Оригиналниот стадион, порано познат како Стадион „Империја“, бил отворен во 1923 година и бил домаќин на неколку натпревари на Светското првенство 1966, вклучувајќи го и финалето во кое домаќинот Англија ја победила Западна Германија со 4–2 по продолженијата, и на Европското првенство 1996, вклучувајќи го и финалето во кое Германија ја совладала Чешка со 2-1 по продолженија, преку сега веќе непостоечкото правило - златен гол. Вембли, исто така, бил домаќин на сите финалиња во ФА Купот од финалето во 1923 година (со исклучок на периодот 2001-2006, кога стадионот се обновувал). Домаќинството на Вембли на полуфиналето и на финалето останало предмет на расправа на УЕФА и владата на Велика Британија да постигнат договор околу карантинските правила за навивачите. Пушкаш Арена во Будимпешта се сметала за главен кандидат да го замени Вембли, доколку не можел да ги исполни условите да биде домаќин на финалето. И покрај ова, УЕФА останала сигурна дека Вембли може да биде домаќин на финалето. На 22 јуни, Владата на Велика Британија ги изменила ограничувањата за КОВИД-19 во Лондон за да дозволи 75% од капацитетот на стадионот да се користат, што значи дека на финалето се очекува да бидат присутни 60,000 гледачи, доколку прикажат доказ дека биле тестирани или целосно вакцинирани. Дадена е и специјална дозвола за околу 1.000 навивачи да летаат од Италија за да го гледаат натпреварот. Посебни услови, вклучително и тестирање за КОВИД-19 пред пристигнувањето, непрестојување во земјата подолго од 12 часа, користење на посветен превоз и сместување во одделени места на Вембли, применети за приврзаниците од Италија.
Италија
Италија се квалификуваше за Европското првенство како победник во групата Ј од квалификациите со совршен учинок од десет победи во десет натпревари, и биле извлечени на ждрепката во групата А, заедно уште со репрезентациите на Швајцарија, Турција и Велс; со оглед на тоа што била една од нациите домаќини, Италија ги одиграла сите три натпревари во групната фаза пред домашната публика на стадионот Олимпико во Рим. Италија го отворила турнирот со победа од 3-0 над Турција, кога турскиот дефанзивец Мерих Демирал си постигнал автогол за водство на италијанците во 53-тата минута, пред Чиро Имобиле и Лоренцо Инсиње да ја потврдат победата на Aѕурите. Италија потоа ја совладала и Швајцарија со нов триумф од 3-0, со головите (два) на Мануел Локатели и на Чиро Имобиле со што си обезбедиле место во осминафиналето, а во последниот натпревар од групата биле подобри и од Велс со 1-0 со голот на Матео Песина за максимален учинок во групната фаза.
Четвртфиналето донело средба на Италија со најдобро рангираната репрезентација на ранг-листата на ФФФА, Белгија, играна на Алијанц Арена во Минхен. Натпреварот бил одбележан од силна доминација на Италија, која дошла во водство преку Николо Барела во 31-вата минута, пред Инсиње да го удвои водството на Италија во 44-тата минута со прекрасен гол; белгискиот репрезентативец Ромелу Лукаку потоа реализирал од пенал за да ја намали негативата пред крајот на првото полувреме. И покрај тоа што италијанците го загубиле во остатокот од турнирот еден од најдобро оценетите фудбалери на првенството, левиот бек Леонардо Спинацола, поради повреда на ахиловата тетива, тие уште еднаш покажале дека знаат да го оддржат резултатот и откако тој не се сменил до крајот ги елиминирале белгијците.
Полуфиналето ги одвело италијанците назад на Вембли, каде се соочиле со Шпанија, за ова да биде четврто последователно Европско првенство на кое се сретнале двете репрезентации. Во тесен натпревар, Италија го направила пробивот отворајќи го резултатот преку Кјеза по шеесет минути; сепак, дваесет минути подоцна Алваро Мората го постигнал израмнувачкиот гол за Шпанија со што натпреварот по 90 минути завршил 1-1. Резултатот не се сменил ниту во продолженијата, што резултирало со изведување на пенали; Локатели и Дани Олмо не успеале да ги реализираат првите пенали за своите екипи, пред Џанлујџи Донарума да го одбрани четвртиот пенал на шпанците кој го извел Мората. Жоржињо, потоа го постигнал следниот пенал за да ја однесе Италија во нивното прво европско финале од 2012.
Англија
Во осминафиналето, Англија се сретнала со второпласираната репрезентација од групата Ф, Германија. Новото поглавје во долготрајното соперништво меѓу двете репрезентации, било отворено во 75-тата минута кога Стерлинг со својот трет гол на првенството ја донел Англија во водство од 1-0. Англија потоа преживеала стопроцентна можност за Германија, кога Томас Милер излегол сам испред англискиот голман, но шутирал неколку сантиметри покрај целта, пред Хари Кејн да стане вториот играч на Англија кој погодил на турнирот за да ја запечати историската победа на англичаните од 2-0; прва против за германците во нокаут фазата на голем турнир уште од финалето на Светското првенство 1966.
Четвртфиналето, одиграно на Олимпико во Рим (нивниот единствен натпревар надвор од Вембли на целиот турнир), донело лесна победа за Англија на Украина со 4-0; во листата на стрелците се запишале Кејн кој постигнал два гола и Хари Мегвар и Џордан Хендерсон (со неговиот прв репрезентативен погодок). На тој начин, Англија ја забележала највисоката победа досега на завршните турнири на Европското првенство.
Детали
<section begin=ЕП 2020 - ФИНАЛЕ /><section end=ЕП 2020 - ФИНАЛЕ />
Правила
Јаде (река)
Јаде (Jade) — река во северниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Завршува влевајќи се во плиткиот Јадски Залив на Северното Море, кој е наречен по неа.