cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5846A
Други поделби
Проучување на NGC 5846A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53930. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 334. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1613.
Црква „Св. Атанасиј“ - Новаци
Свети Атанасиј – главна селска црква во селото Новаци.
Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел од селото, во непосредна близина на основното училиште.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска на којашто е претставен Свети Атанасиј. На западната страна има отворена припрата, а западниот ѕид од надворешната страна околу главниот влез во целост е живописан. Црквата има и спореден влез на јужната страна. Камбанаријата се издига над северозападниот агол од црквата и во нејзиниот горен дел има по еден правоаголен прозорец на секоја страна. Објектот е обоен во бела боја со ниско црно цокле и е покриен со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата има трпезарија, помошни објекти, базен за верски обреди и гроб.
Градот на болката (роман)
Содржина
Градот на болката е шокантна, филмски динамична, романсирана, автобиографска приказна за растењето на улица, живеењето во дом за запоставени деца и растењето на детето во најтешките социјални услови. Градот на болката е роман преполн верба во животот, во луѓето…
Со оваа приказна и сопственото искуство, Мети Камбери докажува дека е многу „исплатливо“ да се бори… Оваа романсирана исповед деветнаесетгодишниот автор им ја посветил на децата без родителска грижа и на сите оние кои често ја вртат главата од социјалната стварност.
Улица во Марли
Улица во Марли (неточен наслов, исто така позната како Плоштад на пазарот) - слика од 1876 година на Алфред Сисли. Се наоѓа во Кунстхале Манхајм од 1913 година. Насликана во Ле Пор-Марли, таа е репродуцирана на местото на неговото создавање на патеката Земјата на импресионистите.
Опис
Станува збор за слика масло на платно со димензии 50 × 65 см. Сисли прикажал лица кои изгледаат речиси проѕирни.
Анализа
Платното го прикажува патот од Версај до Ле Пор-Марли. Зградите и деловните објекти не се променети.
Репродукција на патеката Земјата на импресионистите
Репродукцијата на сликата во природна големина е изложена од 1990-тите на местото на нејзиното создавање, по патеката Земјата на импресионистите, на улицата Жан-Жорес де Пор-Марли број 9, на аголот со патот што ги поврзува Версај до Сен Жермен-ан-Леј. И покрај густиот сообраќај, повеќето куќи и денес се препознатливи.
За Македонија заедно
За Македонија заедно е предизборна коалиција предводена од Социјалдемократскиот сојуз на Македонија и Либерално демократската партија. Коалицијата е создадена пред локалните избори во 2000 година и со променлив состав учествува на сите следни парламентарни и локални избори. Во 2008 година оваа коалиција, во изменет состав, настапи на изборите под името СОНЦЕ. Коалиција за Европа.
На почетокот, кога беше формирана за локалните избори во 2000 година тоа беше коалиција помеѓу четири партии: Социјалдемократскиот сојуз на Македонија, Либерално демократската партија, Социјалистичката партија на Македонија и Лигата за демократија.
До парламентарните избори во 2002 година, коалицијата прво ја напушти Лигата за демократија, а потоа и Социјалистичката партија на Македонија. Но, истовремено кон коалицијата се приклучија неколку помали партии, главно претставници на етничките малцинства во Република Македонија. Тоа беа: Демократската партија на Турците, Демократската лига на Бошњаците, Обединетата партија на Ромите, Демократската партија на Србите, Демократскиот сојуз на Власите, Работничко-земјоделската партија, Социјалистичката христијанска партија и Зелената партија на Македонија.
Летни олимписки игри 1952
Јубилејните 15-ти Летни олимписки игри се одржале во Хелсинки во 1952 година. Градот Хелсинки бил избран за град-домаќин по победата над конкурентските кандидати: Амстердам, Чикаго, Детроит, Лос Анџелес, Минеаполис и Филаделфија на 40-тата сесија на МОК одржана на 21 јуни 1947 година во Стокхолм. Хелсинки требало да биде град-домаќин на игрите во 1940 година, но тие не се одржале поради Втората светска војна.
Земји-учеснички
На Летните олимписки игри - 1952 учество земале спортисти од 69 земји што било за 10 повеѓе од игрите 4 години пред тоа. на игрите дебитирале 12 земји: Бахамите, Златниот Брег (денешна Гана), Гватемала, Хонгконг, Индонезија, Израел, Холандски Антили, Нигерија, Советскиот Сојуз, Тајланд и Виетнам. Германија којашто била поделена имала 2 претставника Западна Германија и Заарлаанд. За Заарланд ова е прво и единствено самостојно учество. Во 1955 година станува дел од Западна Германија.
Личко-сењска жупанија
Личко-сењската Жупанија главно се наоѓа на подрачјето на Лика во западна Хрватска, но го вклучува и северниот дел на островот Паг. Се граничи со Задарската Жупанија на југ, и со Карловачката Жупанија и Приморско-горанската Жупанија на север.
За Македонија заедно
Пред парламентарните избори во 2006 година коалицијата ја напушти Демократската лига на Бошњаците, која потоа коалицира со Демократската унија за интеграција и Партијата за демократски просперитет.
Седес (општина)
Седес (Δήμος Θέρμης, Димос Термис) — општина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Административен центар е градот Седес. Општината опфаќа 16 населени места во северозападниот дел на полуостровот Халкидик.
Личко-сењска жупанија
Личко-сењска Жупанија
Етничкиот состав бил следниот: Хрвати 86,2%, Срби 11,5%, Албанци 0,2% и други (1991; Хрвати 59,7%, Срби 37%).
Географија
Во Личко-сењската Жупанија течат три реки: Лика со должина од 78,1 км (по по која е именувано и Личкото поле, а потоа и целиот регион Лика), Гацка со должина од 55,4 km и Новчица со должина од 29 км.
Седес (општина)
Општинска единица Микра
Општинската единица Микра со седиште во Замбат ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Личко-сењска жупанија
Географија
Највисоки планински врвови во жупанијата се: Вагански врв со висина од 1.757 m и Велики Завижан со висина од 1.676 m на Велебит, а на Плешевица Озеблин со висина од 1.657 m.
Седес (општина)
Општинска единица Седес
Општинската единица Седес ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Царево Село
Општинската единица Царево Село со седиште во Царево Село ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Поранешни села
На територијата на општината се наоѓало и некогашното село Гедикли (Κάτω Περιστερά, Като Перистера).
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 200 м градно за жени
Пливачката трка на 200 метри градно за жени на Летните олмписки игри 2016 се одржа на 10–11 август 2016 година во Олимписки центар за водени спортови во Рио де Жанеиро.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Олимпијада (село)
Олимпијада  (Ολυμπιάδα) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Олимпијада била дел од општина Стагира-Акант.
Историја
Селото било основано од бегалци кои пристигнале од село Агија Кирјаки во Турција во 1923 година. Поради тоа и главната црква во селото е посветена на Света Недела. Областа е заштитена од програмата Натура 2000.
Првично областа била мочуриште и населението страдало од маларија. Главно занимање на жителите е туризмот и риболовот. Во близина на селото се наоѓа и рудник.
Енвер Аливодиќ
Енвер Аливодиќ (роден на 27 декември 1984 година) е поранешен српски професионален фудбалер кој играл на позицијата како играч од средниот ред.
Раните години
Аливодиќ започнал да игра фудбал во неговиот роден клуб Нови Пазар од истоимениот град, дебитирајќи за сениорската екипа во 2001 година. Тој поминал одредено време како позајмен играч во екипата на Раднички од Ниш (2002 година), пред да се пресели во тимот на Чукарички во летото 2004 година. Во својата дебитантска сезона во клубот на Чукарички, Аливодиќ постигнал три гола во вкупно 27 настапи во првата лига, но не успеал да го спаси клубот од испаѓање од првата српска лига. Во тимот на Чукарички останал да игра уште две години, иако тимот бил второлигаш, пред да се врати во својот матичен клуб Нови Пазар.
Во зимскиот преоден рок во 2009 година, Аливодиќ бил префрлен да настапува во втората српска лига во тимотБСК Борча, помагајќи му да добие статус на тим кој ќе настапува во српската Суперлига. Аливодиќ постигнал хет-трик (три гола на еден натпревар) во победата од 4:0 над тимот на Инѓија и тоа на 9 април 2011 година.
Во летото 2011 година, Аливодиќ преминал да настапува во странство во кипарскиот клуб Енозис Неон Паралимни. Тој за овој клуб настапувал во сезоната 2011-12, помагајќи им да го избегнат испаѓањето од првата лига. Набргу потоа Аливодиќ се вратил повторно во тимот на Нови Пазар.
Војводина
На 18 јануари 2013 година, Аливодиќ потпишал двегодишен договор со клубот на Војводина од Нови Сад. Својот прв настап за клубот го имал на 27 февруари, играјќи цели 90 минути во победата од 2:1 на гости против екипата на Смедерево. Три дена подоцна, на 2 март, Аливодиќ го постигнал својот прв гол за тимот, постигнувајќи го првиот гол во домашната победа од 2:1 над екипата на Спартак од Суботица. Аливодиќ, исто така има постигнато гол во победата од 2:1 против тимот на Партизан на 7 април истата година. Подоцна тој учествувал во финалето на Купот на Србија 2012-13, бидејќи неговата Војводина играла против тимот на Јагодина. Овој натпревар екипата на Војводина го загубила со 1:0. Подоцна постигнал гол во победата од 3:0 над тимот на Црвена ѕвезда од Белград. Оваа победа била последниот натпревар од лигашкиот дел од Српската Суперлига 2012-13. Таа сезона Војводина завршила како третопласирана екипа во првенството на Србија.
На 11 јули 2013 година, Аливодиќ го постигнал својот прв гол во сезоната во победата на домашен терен со 3:2 над малтешкиот тим Хибернианс, во реваншот од првото квалификациско коло на УЕФА Лига Европа 2013-14. Тој подоцна постигнал гол во реваншот од следното коло, кога Војводина славела победа со 3:1 на гостувањето против тимот на Хонвед од Будимпешта во Република Унгарија. Во српската Суперлига 2013–14 година Аливодиќ бил еден од двајцата најдобри стрелци на тимот со вкупно постигнати пет гола. Првиот гол воКупот на Србија 2013-14 Аливодиќ го постигнал во финалето против тимот на Јагодина.Овој натпревар го победил тимот на Војводина со резултат од 2:0.
За време на престојот на стадионот Караѓорѓе во Нови Сад, Аливодиќ одиграл вкупно 73 натпревари и постигнал 19 гола во сите рангови на натпреварувања.
Њукасл Џетс- Австралија
Во февруари 2015 година, Аливодиќ по втор пат се преселил во странство кога приклучил на клубот од А-лигата Њукасл Џетс (Австралија). Тој својот прв натпревар за тимот го имал во ремито 0:0 на домашен терен со екипата на Централ Коуст Маринерс, влегувајќи како замена за фудбалерот Радован Павичевиќ. На 21 март 2015 година, Аливодиќ го постигнал својот прв гол за тимот на Џетс, отворајќи го резултатот во победата на неговиот тим од 2:1 на гостувањето против екипата на Вестерн Сиднеј. На крајот од сезоната потпишал едногодишно продолжување на договорот со клубот. Тоа се случило во април 2015 година. Во својата втора сезона во Њукасл, Аливодиќ пропуштил само еден натпревар во лигата, одиграл 26 натпревари и постигнал два гола.
Подоцнежните години
Во јули 2016 година, Аливодиќ се вратил во Нови Пазар и веднаш бил назначен за капитен. Тој бил најдобар стрелец на тимот во првата половина од Српската Суперлига 2016–17, постигнувајќи шест гола во вкупно 19 натпревари. Во јануари 2017 година, Аливодиќ потпишал шестмесечен договор со Суперлигашкиот клуб Напредак од Крушевац. Таму останал до крајот на годината.
На почетокот на 2018 година, Аливодиќ се преселил во странство и тоа по трет пат. Овојпат се приклучил на грчкиот клуб Аполон Смирни. Се појавил само на два натпревари пред да се врати во клубот на Напредак од Крушевац и тоа за сезоната 2018-19. Во август 2019 година, Аливодиќ по речиси три години повторно му се придружил на својот прв и матичен клуб Нови Пазар.
По сезоната 2019/2020, Аливодиќ се повлекол од професионалниот фудбал на 35 години возраст.
По пензионирањето, Аливодиќ со семејството се преселил да живее во Данска, бидејќи неговата сопруга и децата имале дански пасоши. Неговата сопруга била израсната во таа држава. Во 2020 година, Аливодиќ играл за данскиот аматерски клуб Хорсенс ФС, а подоцна во март 2021 година се преселил во друг аматерски дански клуб - клубот на Хорсенс Јунајтед.
Алпај Озалан
Алпај Озалан (роден на 29 мај 1973, во Измир) — турски фудбалски тренер и поранешен играч од одбраната. По завршувањето на играчката и тренерската кариера станал политичар.
Енвер Аливодиќ
Меѓународна кариера (репрезентација)
На 29 јануари 2017 година, Аливодиќ го одиграл својот прв натпревар за репрезентацијата на Србија, влегувајќи како замена во второто полувреме на местото на Саша Јовановиќ во нерешениот натпревар без голови против репрезентацијата на Соединетите Држави во градот Сан Диего. Со тоа тој станал најстариот играч кој дебитирал за репрезентацијата на Србија со 32 години, еден месец и два дена.
Алпај Озалан
Клупска кариера
После одличните настапи за својата земја на Европското првенство 2000, Озалан потпишал за англиската Астон Вила што му овозможило да настапува во Премиер лигата, едно од најсилните првенства во светот. Тој останал во Вила три и пол сезони. Сепак, по одличната прва сезона во клубот уследиле проблеми со повреди во следната, а потоа и несогласувања со менаџерот Греам Тејлор и со раководството на клубот по што во октомври 2003 година му бил раскинат договорот.
Откако станал слободен играч многу екипи од Европа биле заинтересирани да го доведат Озалан во својте редови, но тој не сакал да чека до јануари кога требало да биде отворен трансферниот прозорец во Европа, и поради тоа се согласил да потпише договор со јужнокорејскиот Инчеон Јунајтед. Во 2005 година, тој заминал во Јапонија, каде кратко играл за Урава Ред Дајмондс, а во летото истата година се вратил во Европа. Тој потпишал за екипата на Келн за која играл три години, пред да ја заврши кариерата, што се случило на крајот од сезоната 2007-2008.
Репрезентативна кариера
За турската репрезентација во периодот од 1995 до 2005 година, Озалан одиграл 90 натпревари и постигнал 4 гола. Три од неговите четири гола ги постигнал во натпреварот против (3-3) во квалификациите за Светското првенство 2002 што бил неговиот прв и единствен хет-трик во кариерата.
.gr
.gr е врвен интернет домен (ccTLD) за Грција.
Алпај Озалан
Репрезентативна кариера
Неговиот последен настап за Турција датира од 16 ноември 2005, за време на реванш натпреварот од баражот за Светското првенство 2006 против. Швајцарија, која победила на домашен терен со 2-0, загубила во Истанбул со 4-2, но сепак се квалификувала на првенството поради правилото за гол во гости. По завршувањето на натпреварот избило тепачка помеѓу турските и швајцарските фудбалери. Неколку месеци подоцна, во февруари, ФИФА ги објавила санкциите: Алпај (кој сепак веќе ја напуштил репрезентацијата) бил казнет со шест натпревари не играње.
.gr
Надворешни врски
Toppdomän
Алпај Озалан
Тренерска кариера
По завршувањето на играчката кариера, Озалан станал тренер а првото работно место го имал во второлигашот Ескишехирспор на чија клупа седнал во јули 2016. Сепак, во февруари 2017 тој бил отпуштен по тешкиот пораз на домашен терен од Манисаспор со 1-5. Потоа, тој кратко време од 11 август до 28 септември 2017 ја водел екипата на Самсунспор, која се натпреварувала во истата лига.
Тренерска статистика
Статистиката е ажурирана на 28 март 2020.
Политичка кариера
На 24 јуни 2018 година тој бил избран од Големото национално собрание на Турција каде што се кандидирал за Партијата за правда и развој.
Фретштет
Фретштет (Fröttstädt) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од општината Херзел.
Златан Аломеровиќ
Златан Аломеровиќ (роден на 15 јуни 1991 година) е српско - германски фудбалер кој игра на позицијата голман. Моментално настапува за клубот на Јагиелонија Бјалисток во Полска.
Борусија Дортмунд
Во 1999 година, по емиграцијата на Аломеровиќ во Германија од поранешна Југославија, тој се запишал на фудбалската академијата на ТуС Хевен, а потоа се запишал една година и на академијата на клубот СВ Бомерн 05. Подоцна минал во академијата на клубот СВ Хербеде, а на крајот се запишал и на фудбалската академија на ФСВ Витен до крајот на сезоната 2005–2006. Во сезоната 2006-2007, Аломеровиќ бил запишан во академијата на Борусија Дортмунд.
Во сезоната 2010–2011, Аломеровиќ дипломирал на БВБ академијата во Борусија Дортмунд II каде играл во регионалната Фудбал-Регионалната лига На 19 март 2011 година, Аломеровиќ го одиграл својот единствен натпревар за Борусија Дортмунд II во сезоната 2010–2011 во нерешениот натпревар од 2:2 против вториот тим на екипата на Фортуна од Дизелдорф. Во сезоната 2011–2012, новиот менаџер на Борусија Дортмунд II, Давид Вагнер, правел одредени системски промени и промени на позицијата голман по секој втор натпревар. Подоцна Аломеровиќ го одиграл својот прв натпревар под водство на Давид Вагнер во победата на Борусија Дортмунд II на гостински терен со 4:0 против вториот тим на Шалке 04 од Гелзенкирхен.
Корона Киелце
На 8 јули 2017 година тој потпишал договор со екипата од полската Екстракласа лига, Корона Киелце.
Клуб
Борусија Дортмунд
Легија Гдањск
Блатно (Брежице)
Блатно (словенечки: Blatno) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Мурсија
Мурсија (шпански Murcia) — град во Југоисточна Шпанија, главен и најголем град на автономната заедница Мурсија. Мурсија е седми најголем град во државата со 442,573 жители во 2009 година (околу една третина од населението на регионот на Мурсија). Бројот на жители во метрополитенската област изнесувал 689,591 жител во 2010 година. Градот се наоѓа на реката Сегура, во североисточниот дел на Пиринејскиот Полуостров, каде што климатските услови опфаќаат жешки лета, благи зими и релативно ниско количество на врнежи.
Бен Невис
Овој врв е популарна туристичка атракција, за што говори бројката од преку 100 илјади посетители годишно. Околу Бен Невис има неколку ридови со надморска висина од 700 м, и на нив најчесто се искачуваат ентузијасти и професионални планинари од сите возрасти. Познати се по тешкиот и непредвидлив терен за зимско планинарење.
На местото каде што порано постоел активен вулкан, отворена била опсерваторија која активно работела во периодот 1883 до 1904 г. Нивните метеоролошки истражувањa биле многу важни како би се откриле климатските појави во Шкотска. Физичарот Чарлс Вилсон бил инспириран да ја конструира познатата Вилсонова комора, која пронаоѓа јонизирачки зрачења, кусо по неговото напуштање на опсерваторијата.
Една од поинтересните занимливости поврзани за овој врв, е приказната за Џон Мекдоналд. Имено, овој човек познат како Долгиот Џон, во 1825 г. ја отворил една од најстарите фабрики за производство на скоч (традиционален шкотски алкохолен пијалак). Фабриката за дестилација се наоѓа кај Викториниот мост близу северниот дел на Форт Вилијам. Ова е еден од првите лиценцирани капацитети за правање и дистрибуција на алкохол во Европа.
Потекло на поимот
Името Бен Невис е англосаксонска транскрипција на келтското „Beinn Nibheis“. Beinn е шкотски збор кој означува планина, додека пак Nibheis нема прецизирано значење, а најчесто се користи за поимање на нешто отровно или токсично. Друго толкување на поимот „Beinn Nibheis“ би можело да потекнува од „beinn nèamh-bhathais“, каде nèamh значи облаци или рај, додека bhathais е човечка глава. Така настанал прекарот „Рајски Планини“, со кој поетите често ги ословуваат овие врвови. Месното население планината ја нарекува само „the Ben“.
Историја
Првото забележано искачување по Бен Невис било на 17 август, 1771 год, а го направил Џејмс Робертсон, единбуршки ботаничар, чијашто намера била да собере примероци од ендемски растенија. Џон Вилијамс бил вториот освојувач на Бен Невис (1774), кој дошол да го истражува геолошкото потекло на планината. Но дури во 1847 г. било констатирано дека Бен Невис е највисокиот британски врв, титула која дотогаш му прапаѓала на Бен Макдуј.
Изградената опсерваторија во 1883 г. значајно го промовирала овој врв како туристичко одредиште. Во минатото постоела идеја да се постави железничка пруга за поголема пристапност кон ова место, но таа замисла никогаш не била реализирана. Во 2000 г. Бен Невис бил даден под концесија на шкотската добротворна организација „Џон Мјур“, како би се заштитиле загрозените животински и растителни видови.
Еколошки проблеми
Во близина на Бен Невис се наоѓаат неколку селски населби. Еколозите сметаат дека човечкиот фактор е причината за постепеното уништување на кревкиот екосистем. Еколошкото здружение John Muir Trust, со помош на општинските власти спроведуваат проект за заштита од изумирање на одредени видови флора и фауна. Во 2005 г. била спроведена акција за чистење и пошумување на подножјето од планината, која имала добра медиумска покриеност, а била поркената од еден пензиониран социјален работник.
Трката на Бен Невис
Трката на брзо искачување до врвот на Бен Невис има долга традиција која започнала уште во 1895 г. Тогаш Вилијам Свон, бербер од Форт Вилијам, првпат го измерил времето кое му било потребно да го помине растојанието од старата поштенска станица, па сè до самиот врв (2 часа и 41 минута). Следните години многупати бил подобруван неговото остварување, но првата официјална трка била одржана во 1898 г. од страна на Шкотската аматерска атлетска асоцијација. Тогаш имало само 10 учесници, а победник бил 21-годишниот Хју Кенеди, со време од 2 часа и 41 минута. Првата професионална трка била организирана во 1903 г. истата година кога опсерваторијата престанала со работа.
Трката со постојниот формат е од 1937 г. Се одржува во првата сабота од септември секоја година, а максималниот број на пријавени не смее да биде поголем од 500. Поради тешкиот терен и исцрпната патека, од натпреварувачите се бара потврда дека претходно учествувале на на најмалку три трки од ваков карактер. Патеката е долга 14 км, а моменталниот рекорд бил поставен во 1984 г. од Кени Стјуарт со време од 1 час и 25 минути.
Херзелгау
Херзелгау (Hörselgau) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од општината Херзел.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 26 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 26 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 78 во Битола.
Џовани Бокачо
Џовани Бокачо ( - ), италијански писател и хуманист, третиот претставник на италијанската предренесанса, со своето најважно дело за светската литература, со Декамерон, во целост се одделува од метафизичноста на средновековниот начин на мислење. Во биографијата на Бокачо важно место зазема неговиот престој во Неапол, кога тој се формирал интелектуално и естетски. Неапол, во времето кога тој се образувал (во трговската професија и канонското право), бил раскошен, сосема ренесансен град со весела атмосфера и со дух кој ги славел уживањата. Животот и творештвото на Бокачо го одбележала незаконската ќерка на кралот Роберт, Марија, која во творештвото на писателот се трансформирала во дона Фјамета. Таа е опеана во стихови и во проза како жена која со својот темперамент била извор и на среќата и на несреќата на подоцна напуштениот Бокачо.
Важен податок за животната и творечката биографија на Бокачо е другарувањето со Франческо Петрарка во Фиренца, Падова, Милано и во Венеција. Тие тогаш ги делеле своите интелектуални искуства и интересите кон класичните автори и кон творештвото, воопшто. Од тие нивни контакти останала и мошне важна преписка.
Творештвото на Бокачо
Античкиот мотив за љубовта на Троило и Кризеида (преземен од средновековниот Роман за Троја), Бокачо го обработил во спевот Филострато.
Во овој првичен период на своето творештво Бокачо ги напишал:
Во позрелите дела на Бокачо треба да се спомене итн. прв италијански психолошки роман Елегија на госпоѓа Фјамета според неа на жените вљубени раскажана, кој е интересен по раскажувањето во прво лице. Раскажувачот е жена, па тој факт го прави ова дело уште поинтересно.
Меѓу помалите дела на италијански јазик се Буколички песни, како и биографиите на познатите жени (од Ева до Ивана Неаполска), потоа важното учено дело на Бокачо За родословите на паганските богови, а треба да се истакне и активноста на Бокачо во врска со проучувањето на делото на Данте. Расправите во слава на Данте го содржат култот на Бокачо кон големиот поет на Комедијата, па со право се смета дека токму Бокачо ја нарекол божествена.
Бизељско
Бизељско (словенечки: Bizeljsko) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Лауха (Тирингија)
Лауха (Laucha) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од општината Херзел.
Знак за деца на патот
Знакот за деца на патот ― еден од сообраќајните знаци за известување. Означува место на патот на кое се движат деца.
NGC 1478
NGC 1478 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1478 се споменува и како NPM1G -08.0155.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1478 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1478 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 54 м 7,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 33' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 52°.
Други поделби
Проучување на NGC 1478 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14062. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5304. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
Ам Браметал
Ам Браметал (Am Brahmetal) — општинска заедница во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Од 1991, седиштето на општинската заедница е во Гросенштајн. Една година подоцна името на општинската заедница се променило од Оберес Шпротетал во Ам Браметал.
Општинската заедница Ам Браметал се состои од следниве општини:
Војна на Првата коалиција
Војна на Првата коалиција (француски: Guerre de la Première Coalition) — група на војни што неколку европски сили ги воделе помеѓу 1792 и 1797 година, првично против уставното Кралство Франција, а потоа и Француската Република која го наследила кралството. Коалицијата била само лабав сојуз меѓу државите кои се бореле без многу очигледна координација или договор; секоја сила имала одредена цел кон различен дел од Франција што сакала да го присвои по францускиот пораз, кој никогаш не се случил.
Односите меѓу француските револуционери и соседните монархии се влошиле по Декларацијата на Пилниц во август 1791 година. Осум месеци подоцна, по гласањето на Законодавното собрание предводено од револуционери, Франција и објавила војна на Австрија на 20 април 1792 година; Прусија, откако се здружила со Австрија во февруари, објавила војна на Франција во јуни 1792 година. Во јули 1792 година, војската под војводата од Бранзвик и составена претежно од Пруси се приклучила на австриската страна и ја нападнала Франција. Заземањето на Верден (2 септември 1792) ги поттикнало септемвриските масакри во Париз. Франција извршила контранапад со победа кај Валми (20 септември) и два дена подоцна Законодавното собрание ја прогласило Француската Република.
Последователно, овие сили извршиле неколку инвазии на Франција по копно и море, при што Прусија и Австрија напаѓале од Австриски Ниски Земји и Рајна, а Кралството Велика Британија ги поддржале бунтовите низ Франција и го опседнале Тулон во октомври 1793 година. Франција по поразот во битката кај Нирвинден, 18 март 1793 година и внатрешните судири (Војна во Вандеја) одговорила со драконски мерки. Бил формиран Комитетот за јавна безбедност (6 април 1793 година) кој масовно ги регрутирал сите потенцијални војници на возраст од 18 до 25 години (август 1793 година). Новите француски војски извршиле контранапад, ги одбиле напаѓачите и напредувале надвор од Франција.
Французите ја основале Батависката Република како сестринска република (мај 1795) и го добиле пруското признавање на француската контрола на левиот брег на Рајна со првиот Базелски мир. Со Договорот од Кампо Формио, Светото Римско Царство ги отстапила Австриските Ниски Земји на Франција, а Северна Италија била претворена во неколку француски сестрински републики. Шпанија склучила посебен мировен договор со Франција (Втор Базелски договор), а Француски директорат ги спровел плановите за освојување на поголем дел од Светото Римско Царство.
Северно од Алпите, надвојводата Чарлс, војводата од Тешен ја поправил ситуацијата во корист на Австрија во 1796 година, но Наполеон ги спровел сите пред себе против Сардинија и Австрија во северна Италија (1796–1797) во близина на долината По, што кулминирало со Договорот од Леобен и Договорот од Кампо Формио (октомври 1797 година). Првата коалиција пропаднала, оставајќи ја само Британија борејќи се против Франција.
Позадина
На 27 август 1791 година, Леополд и кралот Фридрих Вилијам II од Прусија, во консултација со емигрираните француски благородници, ја издале Декларацијата од Пилниц, во која се прогласила грижата на монарсите на Европа за благосостојбата на Луј и неговото семејство и се заканиле со нејасни но тешки последици ако нешто ги снајде. Иако Леополд ја гледал Декларацијата од Пилниц како начин на преземање акција што ќе му овозможи да избегне да направи нешто во врска со Франција, барем во моментот, Париз ја прифатил Декларацијата како сериозна закана и револуционерните водачи ја осудиле.
Покрај идеолошките разлики меѓу Франција и монархиските сили на Европа, продолжиле споровите околу статусот на царските имоти во Алзас, и француските власти станале загрижени за агитација на емигрантските благородници во странство, особено во Австриските Ниски Земји и во помалите покраини на Германија. На крајот, Франција прво и објавила војна на Австрија, при што Собранието гласало за војна на 20 април 1792 година, по презентирањето на долга листа на поплаки од страна на новоименуваниот министер за надворешни работи Шарл Франсоа Думуриез, кој барал војна што може да врати одредена популарност и авторитет на кралот.
Инвазија на Австриски Ниски Земји
Думуриез подготвил инвазија на Австриските Ниски Земји, каде што очекувал локалното население да се крене против австриската власт. Меѓутоа, револуцијата целосно ја дезорганизирала француската армија, која немала доволно сили за инвазија. Нејзините војници побегнале на првиот знак на битка, дезертирајќи масовно, а во еден случај го убиле генералот Теобалд Дилон.
Додека револуционерната влада избезумено собирала нови војници и ги реорганизирала своите војски, сојузничката војска под водство на Чарлс Вилијам Фердинанд, војводата од Бранзвик се собрала во Кобленц на Рајна. Инвазијата започнала во јули 1792 година. Војводата потоа издал декларација на 25 јули 1792 година, напишана од браќата на Луј XVI, во која се изјаснила неговата намера [на Брунзвик] да го врати кралот на Франција во неговите целосни овластувања и да го третира секое лице или град што му се спротивставило како бунтовници кои ќе бидат осудени на смрт во воена состојба. Ова ја мотивирало револуционерната војска и влада да им се спротивстави на пруските напаѓачи со сите неопходни средства, и довело речиси веднаш до соборување на кралот од толпата која упаднала во палатата Тилери.
Пруска офанзива
Армијата на Бранзвик, составена претежно од пруски ветерани, преминала на француска територија на 19 август и лесно ги завзела тврдините Лонгви и Верден. Но, во битката кај Валми на 20 септември 1792 година, против Думуриез и Келерман во која се истакнала професионалната француска артилерија, пруската офанзива запрела. Иако битката била тактички нерешена, таа им купила време на револуционерите и го зголемила францускиот морал. Понатаму, Прусите, соочени со кампања подолга и поскапа од предвиденото, решиле да се повлечат од Франција за да ја зачуваат својата војска.
Италијански и Германски фронтови
Во меѓувреме, Французите биле успешни на неколку други фронтови, окупирајќи го Војводството Савоја и Грофовијата Ница, додека генералот Кустин ја нападнал Германија, заземајќи ги Шпајер, Вормс и Мајнц покрај Рајна и стигнал до Франкфурт. Думуриез уште еднаш тргнал во офанзива во Белгија, извојувајќи голема победа над Австријците кај Џемапс на 6 ноември 1792 година и ја окупирал целата земја до почетокот на зимата.
1793
На 21 јануари револуционерната влада го погубила Луј XVI по судењето. Ова ги обединило сите европски влади, вклучително и Шпанија, Неапол и Холандија против револуцијата. Франција објавила војна против Британија и Холандија на 1 февруари 1793 година, а набргу потоа и против Шпанија. Во текот на 1793 година, Светото Римско Царство (на 23 март), кралевите на Португалија и Неапол и големиот војвода од Тоскана објавиле војна против Франција. Така била формирана Првата коалиција.
Во овој период Франција вовела нова такса кон стотици илјади луѓе, започнувајќи ја француската политика на масовно регрутирање.
По победата во битката кај Нирвинден во март, Австријците претрпеле двоен пораз во битките кај Ватињи и Висембург. Британските копнени сили биле поразени во битката кај Хондшут во септември.
1794
1794 година им донела зголемен успех на револуционерните армии. Големата победа против здружените коалициски сили во битката кај Флеур ја припоила цела Белгија и Рајнска област кон Франција. Иако британската морнарица ја задржала својата надмоќ на море, таа не била во можност делотворно да поддржи никакви копнени операции по падот на белгиските провинции. Прусите полека биле протерани од источните департмани и до крајот на годината тие се повлекле од секое активно учество во војната. Против Шпанија, Французите направиле успешни упади во Каталонија и во Навара.
Војната се проширила во француските колонии во Западните Инди. Британската флота успешно ги завзела Мартиник, Света Луција и Гваделуп, иако француската флота пристигнала подоцна во годината и го вратила Гваделуп.
Холандија
Откако ги завзеле Ниските Земји во ненадеен зимски напад, Франција ја основала Батависката Република како марионетска држава. Дури и пред крајот на 1794 година, кралот на Прусија се повлекол од секое активно учество во војната, а на 5 април 1795 година го склучил со Франција Базелскиот мир, кој ја признал француската окупација на левиот брег на Рајна. Новата холандска влада со доминација на Франција купила мир со предавање на холандската територија јужно од таа река. Во јули следел мировен договор меѓу Франција и Шпанија. Големиот војвода од Тоскана бил примен на преговори во февруари. Така, коалицијата пропаднала, оставајќи ги Велика Британија и Австрија и Португалија како единствени членови.
Битка кај Киберон
Британија се обидела да ги зајакне бунтовниците во Вандеја со приземјување на француските ројалистички трупи во Киберон, но не успеале, а обидите за соборување на владата во Париз со сила биле спречени од воениот гарнизон предводен од Наполеон Бонапарт, што довело до формирање на Директориумот.
Битка кај Мајнц
На границата со Рајна, генералот Пичегру, преговарајќи со прогонетите ројалисти, ја предал својата војска и ја принудил евакуацијата на Манхајм и неуспехот на опсадата на Мајнц од Журдан.
1796
Французите подготвиле големи офанзиви на три фронта, со Журдан и Жан Виктор Мари Моро кон Рајна и ново промовираниот Наполеон Бонапарт во Италија. Трите армии требало да се поврзат во Тирол и да маршираат кон Виена.
Рајнска офанзива
Во Рајнската офанзива од 1796 година, Журдан и Моро ја преминале реката Рајна и напредувале во Германија. Журдан напредувал до Амберг кон крајот на август, додека Моро стигнал до Баварија и до работ на Тирол во септември. Сепак, Журдан бил поразен од надвојводата Чарлс, војводата од Тешен и двете војски биле принудени да се повлечат назад преку Рајна.
Инвазија на Италија
Наполеон, од друга страна, бил успешен во смелата инвазија на Италија. Во Офанзивата Монтенота, тој ги разделил војските на Сардинија и Австрија, победувајќи ја секоја сама, а потоа наметнал мир на Сардинија. По ова, неговата војска го завзела Милано и ја започнала опсадата на Мантова. Бонапарт ги поразил последователните австриски војски испратени против него под водство на Јохан Петер Болие, Дагоберт Зигмунд фон Вурмсер и Јозеф Алвинчи додека ја продолжил опсадата.
Битка кај Мантова
На 2 февруари Наполеон конечно ја завзел Мантова, а Австријците предале 18.000 луѓе. Надвојводата Чарлс од Австрија не можел да го спречи Наполеон да го нападне Тирол, а австриската влада во април побарала мир. Во исто време, се случила нова француска инвазија на Германија под Моро и Хоше.
Инвазија на Велика Британија
На 22 февруари, француската инвазивна сила составена од 1.400 војници од Црната легија под команда на ирскиот американски полковник Вилијам Тејт извршила десант во близина на Фишгард во Велс. Тие биле пречекани од брзо собрана група од околу 500 британски резервисти, милиција и морнари под команда на Џон Кембел, првиот барон Каудор. По кратките судири со локалното цивилно население и силите на Лорд Кавдор на 23 февруари, Тејт бил принуден на безусловно предавање на 24 февруари. Ова била единствената битка што се водела на британско тло за време на Револуционерните војни.
Австриски мир
Австрија го потпишала Договорот од Кампо Формио во октомври, отстапувајќи ја Белгија на Франција и признавајќи ја француската контрола над Рајнската област и поголемиот дел од Италија. Античката Република Венеција била поделена помеѓу Австрија и Франција. Ова ја завршила војната на Првата коалиција, иако Велика Британија и Франција останале во војна.
Каталитичка оксидација
Оксидации на органски соединенија
Карбоксилните киселини, кетони, епоксиди и алкохоли често се добивани со делумна оксидација на алканите и алкените со диоксиген. Овие посредници се од суштинско значење за производството на стоки за широка потрошувачка. Делумната оксидација е предизвик бидејќи најпосакуваната реакција помеѓу кислородот и јаглеводородите е согорувањето.
Оксидации на неоргански соединенија
Сулфурната киселина е добивана од сулфур триоксид кој е добиван со оксидација на сулфур диоксид. Прехранбените фосфати се создаваат преку оксидација на бел фосфор. Јаглерод моноксидот во автомобилските издувни гасови се претвора во јаглерод диоксид во каталитичките конвертори.
Примери
Индустриски важни примери вклучуваат и неоргански и органски супстрати.
Катализатори
Оксидационата катализа се спроведува и со хетерогена катализа и со хомогена катализа. Во хетерогените постапки, гасовитата подлога и кислородот (или воздухот) се пренесуваат преку цврсти катализатори. Вообичаени катализатори се платината и редокс-активните оксиди на железо, ванадиум и молибден. Во многу случаи, катализаторите се модифицирани со мноштво адитиви или засилувачи кои ги зголемуваат стапките или селективноста.
Важни хомогени катализатори за оксидација на органски соединенија се карбоксилатите на кобалт, железо и манган. За да се даде добра растворливост во органскиот растворувач, овие катализатори често се добиени од нафтански киселини и етилхексаноева киселина, кои се високо липофилни. Овие катализатори започнуваат радикални верижни реакции, автооксидација кои произведуваат органски радикали кои се комбинираат со кислород и даваат хидропероксидни посредници. Воглавно, селективноста на оксидацијата се одредува со енергиите на врската. На пример, бензилните CH врски се заменуваат со кислород побрзо од ароматичните CH врски.
Фини хемикалии
Многу селективни катализатори за оксидација се развиени за производство на фини хемикалии од фармацевтски или академски интерес. Примери за добитници на Нобеловата награда за хемија се острата епоксидација и Шарплесовата дихидроксилација.
Биолошка катализа
Каталитичките оксидации се вообичаени во биологијата, особено затоа што аеробниот живот опстојува од енергијата добиена со оксидација на органски соединенија со воздух. За разлика од индустриските постапки, кои се оптимизирани за производство на хемиски соединенија, биолошките оксидации кои произведуваат енергија се оптимизирани за производство на енергија. Многу металоензими посредуваат во овие реакции.
Горивни ќелии, итн
Горивните ќелии се потпираат на оксидација на органски соединенија (или водород) со помош на катализатори. Каталитичките грејачи создаваат топлина без пламен од снабдување со запаливо гориво и кислород од воздухот како оксиданс.
Предизвици
Главниот предизвик во каталитичката оксидација е претворањето на метанот во метанол. Поголемиот дел од метанот е далеку, односно не се наоѓа во близина на метрополите. Следствено, тој е разгорен (претворен во јаглерод диоксид). Еден предизвик е што метанолот полесно се оксидира отколку метанот.
Каталитичката оксидација со кислород или воздух е главна примена на зелената хемија. Сепак, постојат многу оксидации кои не можат да се постигнат толку директно. Претворањето на пропилен во пропилен оксид обично се врши со користење на водород пероксид, а не со кислород или воздух.
Сеехин
Сеехин (Cehegín) — град и општина во Шпанија. Се наоѓа во шпанската покраина и автономна заедница Мурсија, оддалечен околу 66 km од градот Мурсија. Градот има приближно 16,248 жители.
Стопанство
Оваа област традиционално претставува значаен ресурс на мермер, особено црвен мермер, кој се извезува дури и во Јапонија и Аргентина. Земјоделството е исто така значајна гранка, а најмногу се одгледуваат кајсии и праски на наводнувано земјиште и маслинки, бадеми и лоза на посуво земјиште. Во последните години е забележано зголемување на одгледувањето на цвеќиња. Голем број од локалните производи се користат за овошни сокови. Локалните претпријатија вбројуваат адвокатски канцеларии, пекарници и градежништво.
Горни Манастирец
Горни Манастирец — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во северниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, од левата страна на реката Треска. Селото е ридско, на надморска височина од 600 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 30 километри.
Има голем атар, кој зафаќа површина од 18,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.270,3 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 188,3 хектари, а на пасиштата само 76,2 хектари.
Историја
Во век, Горни Манастирец било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
На 6 јануари 1912 година (Бадник), бугарските војници извршиле колеж врз 103 жители од областа Порече, чии тела биле фрлени во месноста „Дервишка Нива“, поради што настанот е познат како Масакр кај Дервишка Нива. Подоцна, била изградена спомен-костурница под Поречкиот манастир.
Стопанство
Селото има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Манастирец (Горни и Долни, заедно) имало 410 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Манастирец (Горни и Долни, заедно) имало 480 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Горни Манастирец имало 19 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, сите Македонци.
Родови
Горни Манастирец е чисто македонско православно село. Селото се состои од четири маала: Старо Село, Ново Село, Мало и Василковци. Во селото има староседелски и доселенички родови.
Родови во Старо Село се: Ѓурчевци (4 к.), Данковци (4 к.) и Милошевци (2 к.), се староседелски родови, Милошевци трипати се селеле во Модриште и се враќале назад.
Родови во Ново Село се: Велковци (13 к.), Учумовци (5 к.), Митревци (10 к.), Бунташевци (6 к.) и Веселиновци (1 к.), се староседелци, порано живееле во маалото Старо Село. Учумовци и Велковци се еден род. Учумовци некое време живееле и во Драгов Дол. Митревци некое време живееле во Скопско и Тетовско; Чкорлевци (2 к.), доселени се од некое место во околината на Скадар.
Во Мало се родовите: Кочовци (9 к.), Жежовци (4 к.) и Кокаревци (4 к.), се еден род и се староседелци, порано живееле во Старо Село; Петковци (8 к.) и Клишуровци (6 к.), потекнуваат од заеднички предок кој дошол како домазет однекаде.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Манастирец, во која влегувале селата Горни Манастирец, Долни Манастирец, Драгов Дол, Инче, Томино Село и Тополница.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Долни Манастирец, во која покрај селото Горни Манастирец се наоѓале селата Горно Крушје, Долни Манастирец, Долно Крушје, Драгов Дол, Слатино, Томино Село и Тополница.