cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Венецијанско сликарство
17ти век
17ти век бил ниска точка во венецијанското сликарство, особено во првите децении кога Палма Џоване, Доменико Тинторето (синот), синовите Басани, Падованино и други продолжиле да создавале дела суштински во стиловите на претходниот век. Најзначајните уметници кои работеле во градот биле сите имигранти: Доменико Фети (околу 1589–1623) од Рим, Бернардо Строци (околу 1581–1644) од Џенова и северногерманецот Јохан Лис (околу 1590? – в. 1630). Сите биле свесни за барокното сликарство на Рим или Џенова и на различни начини развиле стилови што ги рефлектирале и обединувале овие и традиционалното венецијанско ракување со бојата и бојата.
Нови насоки биле преземени од двајца индивидуални сликари, Франческо Мафеи од Виченца (околу 1600–60) и Себастиано Мацони од Фиренца (1611–78), кои обајцата работеле главно во Венеција или тераферма во неортодоксни и слободни барокни стилови, обајцата обележани со венецијанската одлика на бравурозната четка.
Посетите на Венеција на водечкиот неаполски сликар Лука Џордано во 1653 и 1685 година оставиле дел од најновиот барокен стил и имале енергично влијание врз помладите уметници како Џован Батиста Лангети, Пјетро Либери, Антонио Молинари и Германецот Јохан Карл. Лот.
18ти век
На крајот на 17 век работите почнале драматично да се менувале и во поголемиот дел од 18 век венецијанските сликари биле во извонредна побарувачка низ цела Европа, дури и кога самиот град опаѓал и бил многу намален пазар, особено за големи дела; „Венецијанската уметност станала, до средината на XVIII век, стока првенствено за извоз“. Првиот значаен уметник во новиот стил бил Себастиано Ричи (1659–1734), од Белуно во тераферма, кој тренирал во Венеција пред да замине под облак. Се вратил една деценија во 1698 година, а потоа повторно на крајот од својот живот, по некое време во Англија, Франција и на други места. Цртеж особено на Веронезе, тој развил лесен, воздушен, барокен стил кој го навестувало сликарството на поголемиот дел од остатокот од векот и имало големо влијание врз младите венецијански сликари.
Џовани Антонио Пелегрини бил под влијание на Ричи и работел со неговиот внук Марко Ричи, но и од подоцнежниот римски барок. Неговата кариера главно ја поминал далеку од градот, работејќи во неколку земји северно од Алпите, каде што новиот венецијански стил бил многу баран за украсување куќи. Всушност било побавно да се прифатело во самата Венеција. Јакопо Амигони (a. 1685–1752) бил уште еден патувачки венецијански декоратор на палати, кој исто така бил популарен по проторококо портрети. Завршил како дворски сликар во Мадрид. Розалба Кариера (1675–1757), најзначајната венецијанска уметничка, бил чисто портретист, главно во пастел, каде што бил важен технички иноватор, подготвувајќи го патот за оваа важна форма од 18 век. Таа постигнала голем меѓународен успех, особено во Лондон, Париз и Виена.
Џовани Батиста Тјеполо (1696-1770) бил последниот голем венецијански сликар, кој исто така бил баран низ цела Европа и насликал две од неговите најголеми фрески шеми во резиденцијата Вирцбург во северна Баварија (1750-1753) и Кралската палата во Мадрид., каде што починал во 1770 година.
Конечното цветање ги вклучил и различните таленти на Џамбатиста Питони, Каналето, Џован Батиста Пјацета и Франческо Гварди, како и Џовани Доменико Тјеполо, најистакнатиот од неколкуте членови на семејството кој тренирал и му помагал на Џовани Батиста Тјеполо.
Каналето, неговиот ученик и внук Бернардо Белото, Микеле Мариески и Гварди се специјализирале за пејзажно сликарство, сликајќи два различни типа: прво заверени или детални и претежно точни панорамски погледи, обично на самиот град, многу купени од богатите северни жители кои ја правеле Гранд Тур. Неколку канали останале во Венеција. Другиот тип бил капричо, фантастична имагинарна сцена, често со класични урнатини, со фигури на персоналот. Марко Ричи бил првиот венецијански сликар на капричи, а формата добила конечен развој од Гарди, кој создал многу слободно насликани сцени сместени во лагуната, со вода, чамци и земја во „слики со голема тонска деликатес, чие поетско расположение било обоено со носталгија“.
Пјетро Лонги (околу 1702–1785) бил најзначајниот жанр сликар во венецијанското сликарство, кој на почетокот на својата кариера се свртел кон специјализиран за мали сцени од современиот венецијански живот, главно со елемент на нежна сатира. Тој бил еден од првите италијански сликари што ја откопал оваа вена, а исто така бил и ран сликар на портрети од разговори. За разлика од повеќето венецијански уметници, преживеале голем број живи скици од него.
Смртта на Гарди во 1793 година, набрзо проследена со изумирање на Републиката од страна на француските револуционерни војски во 1797 година, ефективно му ставила крај на препознатливиот венецијански стил; барем во тој поглед го надминал својот ривал Фиренца.
Наследство
Венецијанската школа имала големо влијание врз подоцнежното сликарство, а историјата на подоцнежната западна уметност била опишана како дијалог помеѓу поинтелектуалниот и скулптуралниот линеарниот пристап на фирентинската и римската традиција, и посензуалниот, поетскиот и позадоволството- барајќи го шареното венецијанско училиште. Специфично преку присуството на Тицијан во Шпанија (тој внимавал да избегнел лично да оди таму), венецијанскиот стил влијаел на подоцнежната шпанска уметност, особено во портретите, вклучувајќи го и оној на Веласкез, а преку Рубенс пошироко бил пренесен низ остатокот од Европа.
Венеција како тема за посетување уметници била исклучително популарна, особено од кратко време откако венецијанските уметници престанале да бидат значајни. Меѓу најпознатите кои често го прикажувале градот биле Џ.М.В. Тарнер, Џејмс Абот Мекнил Вистлер и Клод Моне.
Белешки
<references group="" responsive="0">
Темна дебелоглавка
Темната дебелоглавка (Erynnis tages) е пеперутка од семејството на Дебелоглавки. Пеперутката ја има и во Македонија.
Распространетост
Пеперутката ја има во цела Европа, Мала Азија и Средна Азија, сè до Амурската област. Пеперутката сака отворени површини и живеалишта до 2000 метри надморска висина. Пеперутката лета во две генерации од мај до јуни и од јули до август. Сепак, во високите предели има само една генерација.
Македонски бабјак
Македонски бабјак или Македонски Лопен (науч. Verbascum macedonicum) — локален македонски флористички ендемит од семејството Струпници (Scrophulariaceae), познат само за околината на Тиквешкото Езеро односно околу Полошкиот манастир и околината на Демир Капија.
Уда
Уда — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Алефелд
Алефелд (Ahlefeld) — село и поранешна општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. На 1 март 2008 година била споена со Бистензе за да ја создадат општината Алефелд-Бистензе.
Сулево
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 30 километри северно од Ставрос и 71 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 661 метри.
Сулево опфаќа површина од 30 квадратни километри. .
Отоманско Царство
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година во селото живееле 50 жители. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 87 жители бегалци и со население од 389 луѓе, додека во 1940 година селото броело 598 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 834 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 621 жител, во 1971 година имало 460 жители, во 1981 година имало 470 жители, додека во 1991 година имало 470 жители. Денеска, населението на селото е 322 жители според пописот од 2011 година.
Хилдегарда Бингенска
Хилдегарда Бингенска (Hildegard von Bingen;, 1098 - 17 септември 1179), исто така познатa како Света Хилдегарда , била германска бенедиктинска игуманија, писателка, композитор, филозоф, христијански мистик и визионер. Таа се смета за основач на научната природонаука во Германија.
Хилдегарда била избрана за магистра од страна на нејзините колеги монахињи во 1136 година; таа ги основала манастирите на Рупертсберг во 1150 и Еибинген во 1165 година. Едно од нејзините дела како композитор, Ordo Virtutum, е пример за литургиска драма и веројатно најстарата преживеана морална драма. Напишала богословски, ботанички и медицински текстови, како и писма, литургиски песни и поеми. Таа исто така создала вештачки јазик, познат како Лингва Игнота.
Таа е призната како светец од Римокатоличката црква со векови. На 7 октомври 2012 година, Папата Бенедикт XVI ѝ дал титула „Учител на црквата“.
Животопис
Хилдегарда е родена околу 1098 година, а точниот датум е непознат. Нејзините родители биле Мехтилд од Мерксхајм-Нахет и Хилдеберт од Бермерсхајм, семејство на слободното пониско благородништво во служба на грофот Мегинхард од Спонхајм. Хилдегарда била најмлада од десетте деца, и била болна од раѓање. Но, постојат записи за седум постари браќа и сестри. Во текстот Vita, Хилдегарда вели дека од многу рана возраст имала визии.
Монашки живот
Можеби поради визиите на Хилдегард, или како метод на политичко позиционирање (или и двете), родителите на Хилдегарда ја дале во бенедиктинскиот манастир во Дизибоденберг. Датумот на затворањето на Хилдегарда во манастирот е предмет на дебата. Во „Вита“ вели дека била сместена со постара жена, Јута, ќерка на грофот Стефан II од Спонхајм, на возраст од осум години. Сепак, познато е дека датумот на затворање на Јута бил во 1112 година, кога Хилдегарда имала четиринаесет години.
Во секој случај, Хилдегарда и Јута биле затворени заедно во Дисибоденберг и го формирале јадрото на растечката заедница на жени припоени кон машкиот манастир. Јута исто така била визионер и на тој начин привлекла многу следбеници кои дошле да ја посетат во манастирот. Хилдегарда кажала дека Јута ја научила да чита и да пишува, но дека таа била необразована и поради тоа не можела да ја подучува Хилдегарда на толкувања на библиските текстови. Текстот „Животот на Јута“ укажува на тоа дека Хилдегарда веројатно ѝ помогнала да ги рецитира псалмите, да работи во градина, како и да помага на болните. Калуѓерот Волмар, кој бил чест посетител на манастирот, можеби ја научил Хилдегарда на едноставната псалмска нотација.
По смртта на Јута во 1136 година, Хилдегарда била едногласно избрана за магистрира на заедницата од страна на нејзините колеги монахињи. Хилдегарда сакала поголема независност за себе и за нејзините монахињи, и побарала од игуменот Куно да им дозволи да се преселат во Рупертсберг. Ова бил потег кон сиромаштијата, од камениот комплекс кој бил добро снабден, се преселиле во привремено живеалиште. Кога игуменот го одбил предлогот на Хилдегарда, побарала и добила одобрување од архиепископот Хенри I од Мајнц. Игумен Куно не се смирил додека Хилдегарда не била погоадена од болест што ја држела парализирана и не можела да се стане од нејзиниот кревет, настан што ѝ се припишува на божјата несреќа, па одлучил да им додели на монахињите свој манастир. Хилдегарда и околу дваесет монахињи се преселиле во манастирот Св. Рупертсберг во 1150 година, каде што Волмар служел како исповедник и книжник на Хилдегард. Во 1165 година Хилдегарда основала втор манастир за нејзините монахињи во Ајбинген.
Визии
Хилдегарда рекла дека првпат ја видела „Сенката на живата светлина“ на тригодишна возраст, а на возраст од пет години почнала да разбира дека доживува визии. Таа го искористила терминот „визио“ за оваа одлика на нејзиното искуство и признала дека е дарба што таа не може да ја објасни на другите. Хилдегарда објаснила дека ги гледа сите работи во светлината на Бога преку петте сетила: вид, слух, вкус, мирис и допир. Хилдегарда се двоумела да ги сподели своите визии, па ѝ се доверила само на Јута, која му кажала на Волмар, учителот на Хилдегард, а подоцна и секретар. Во текот на нејзиниот живот имала многу визии, а во 1141 година, на 42-годишна возраст, Хилдегарда добила визија за која се верува дека е упатство од Бога, за да „го запише она што го гледа и слуша“. Сепак се колеба да ги запише своите визии, па Хилдегарда се разболела. Илустрациите во книгата Scivias се визиите што ги доживеала Хилдегард, кои ѝ предизвикале големи страдања. Во нејзиниот прв теолошки текст, Scivias („Запознај го патот“), Хилдегарда го опишува нејзиното страдање:
Но јас, иако ги видов и слушнав овие работи, одбивав долго да ги запишам со сомнеж и лошо мислење и поради разновидноста на човечките зборови, не со тврдоглавост, туку со понизност, сè додека не го поминам низ Божјото зло. Паднав врз креветот на болеста; тогаш, најпосле присилена од многу болести, и од сведокот на една благородна девица на добро однесување [калуѓерката Ричардс фон Стад] и на оној човек кого тајно го барав и го најдов, како што споменав погоре, ја поставив раката кон пишување. Додека го правев тоа, ја почувствував, како што споменав претходно, длабоката длабочина на библиската изложба; и, подигајќи се од болеста со силата што ја примив, ја донесов оваа работа до крај - иако само едвај - за десет години. (...) И јас ги изговорив и ги напишав овие работи не со пронаоѓањето на моето срце или на која било друга личност, туку како што ги слушнав тајните мистерии на Бога што ги слушнав и ги примив на небесните места. И повторно слушнав глас од Небото кој ми вели: „Затоа извикај и напиши го тоа!“.
Тоа била помеѓу ноември 1147 и февруари 1148 година на синодот во Трир кога папата Евгениј слушнал за записите на Хилдегард. Таа добила одобрение од Папата за документирање на нејзините визии како откритија од Светиот Дух.
Пред смртта на Хилдегар, настанал проблем со свештенството во Мајнц. Еден човек погребан во Рупертсбург умрел по екскомуникацијата од Црквата. Затоа, свештенството сакало да го отстрани неговото тело од светото тло. Хилдегарда не ја прифатила оваа идеја, одговарајќи дека тоа е грев, и дека човекот бил помирен со црквата во времето на неговата смрт.
На 17 септември 1179 година, кога Хилдегарда умрела, нејзините сестри тврделе дека виделе две поточиња на светлина што се појавуваат на небото и ја преминале просторијата каде што умирала.
Vita Sanctae Hildegardis
Хагиографијата на Хилдегард, Vita Sanctae Hildegardis, ја составил монахот Теодерик Ехтернах по смртта на Хилдегард. Го вклучил хагиографското дело Libellus или „Мала книга“, кое го започнал Годфри од Дизибоденберг. Годфри починал пред да успее да ја заврши својата работа. Губерт од Гембло бил поканет да ја заврши работата; сепак, тој морал да се врати во својот манастир, а проектот останал недовршен. Изворите на Теодерик Губерт ги оставил зад себе за да ја заврши „Вита“.
Научни и медицински дела
Лекарските и научни дела на Хилдегард, иако тематски комплементарни со нејзините идеи за природата изразени во нејзините визионерски дела, се различни во фокусот и обемот. Не се тврди дека се поврзани со нејзиното визионерско искуство или со божествениот авторитет. Наместо тоа, извирале од нејзиното искуство во помагањето и потоа водењето на билната градина и амбулантата на манастирот, како и теоретските информации што најверојатно ги стекнала преку нејзиното широко читање во библиотеката на манастирот. Додека стекнала практични вештини во дијагнозата, прогнозата и третманот, таа комбинирала физички третман на физички болести со холистички методи со кои се темелеле „духовно лекување“. Таа станала позната по својата лековита моќ, вклучувајќи практична примена на тинктури, билки и скапоцени камења. Таа ги комбинирала овие елементи со теолошките поим што во крајна линија произлегуваат од „Битие“: сите работи што се на земјата се за употреба на луѓето. Во прилог на нејзиното практично искуство, таа исто така се здобила со медицински знаења.
Хилдегарда ја катализира својата теорија и пракса во две дела. Првиот, „Физика“, содржи девет книги кои ги опишуваат научните и медицинските својства на разни растенија, камења, риби, влекачи и животни. Вториот, „Причина и лек“ (Causae et Curae), е истражување на човечкото тело, неговите врски со остатокот од природниот свет, како и причините и лековите на разни болести. Хилдегарда документирала разни медицински практики во овие книги, вклучително и употреба на крварење и домашни лекови за многу вообичаени заболувања. Таа, исто така, објаснила лекови за повреди како што се изгореници, фрактури, дислокации и намалување. Се смета дека Хилдегарда ги користела книгите за да ги подучува помошниците во манастирот. Овие книги се историски значајни бидејќи содржат области на средновековна медицина кои не биле добро документирани, бидејќи нивните лекари (главно жени) ретко пишувале на латински. Нејзините списи бил коментирани од полскиот научник Мелани Липинска.
Во прилог на своето богатство на практични докази, „Причина и лек“ е исто така значајна за нејзината организациска шема. Првиот дел ја поставува работата во контекст на создавањето на космосот, а потоа на човештвото, а постојаната интеракција на човековата личност како микрокосмос физички и духовно со макрокосмосот на универзумот го дава целиот приод на Хилдегард. Нејзиниот белег е нагласувањето на виталната врска помеѓу „зеленото“ здравје на природниот свет и холистичкото здравје на човекот. Виридитите, или зелената моќ, се сметало дека ги одржуваат човечките суштества и можат да се манипулираат со прилагодување на рамнотежата на елементите во една личност. Така, кога ѝ се приближувала на медицината како вид на градинарство, тоа не било само аналогија. Наместо тоа, Хилдегарда ги разбирала растенијата и елементите на градината како директни партнери на состојбите и елементите во човечкото тело, чија нерамнотежа доведува до болест.
Како што Хилдегарда ја објаснува медицинската и научната врска меѓу човечкиот микрокосмос и макрокосмос на универзумот, таа често се фокусирала на меѓусебно поврзани модели од четири: четирите елементи (оган, воздух, вода и земја), четири сезони, четирите хумори, четирите зони на земјата и четирите големи ветрови. И покрај тоа што ја наследила основната рамка на хуморалната теорија од античката медицина, Хилдегардовата концепција за хиерархиската меѓусебна рамнотежа на четирите хумори (крв, флегма, црна жолчка и жолта жолчка) била единствена, врз основа на нивната кореспонденција на „супериорна“ и „инфериорни“ елементи - крв ​​и флегма кои одговараат на „небесните“ елементи, оган и воздух, и оние кои одговараат на „земјените“ елементи, водата и земјата. Хилдегарда ја разбрала нерамнотежата на овие хумори кои предизвикуваат болест, како последица на несоодветната доминација на потчинетите хумори. Оваа дисхармонија го одразува падот на Адам и Ева, што Хилдегарда го сфатила како неизбришливо влегување на болеста и хуморалниот дисбаланс во човештвото. Како што пишува во „Причина и лек“, страница 42:
"Се случува некои мажи да страдаат од различни болести. Ова произлегува од флегмата која е извонредна во нив. Зашто, ако човекот останал во рајот, тој не би имал флегма во неговото тело, од кое многу зла ќе продолжат, но неговото тело би било цело и без мрачен хумор. Меѓутоа, бидејќи тој се согласил на злото и се откажал од доброто, тој бил направен налик на земјата, која произведува добри и корисни растенија, како и лоши и бескорисни, а која има и добра и лоша влага. Од дегустација на злото, крвта на Адамците се претвори во отров на сперма, од каде што се родени синовите човечки. И затоа нивното месо е улцерирано и попустливо [кон болест]. Овие рани и отвори создаваат одредена бура и димна влага кај мажите, од кои „флегмата“ се појавува и коагулира, кои потоа воведуваат различни немоќи во човечкото тело. Сето ова произлезе од првото зло, кое човекот го започнал на почетокот, бидејќи ако Адам останал во рајот, тој би имал најслабо здравје и најдобро место за живеење, исто како што најсилниот балзам емитира најдобар мирис; но, напротив, човекот сега има во себе отров и флегма и разновидни болести."
Македонија во 2004 година
Олимписки игри
Македонија учествуваше на Летните олимписки игри 2004 во Атина.
На овие Олимписки игри, Македонија ја претставуваа 10 спортисти (7 во машка и 3 во женска конкуренција), кои настапија во 5 спортови:
ОУ „Никола Карев“ - Радовиш
Основното училиште ОУ „Никола Карев“ - Радовиш — основно училиште во град Радовиш, на кеј 8 септември. Под ова основно училиште припаѓаат и училиштата во нас. Раклиш, с.Бучим, с.Прналија и с.Тополница.
Во училиштето има околу 540 ученици,сместени во 11 училници и 17 кабинети, кои веќе се опремени со компјутери за секој ученик; а истото тоа важи и за учениците од I до III одд. Учениците учат во посебни училници со соодветен мебел и доста нагледни средства, има и библиотека со 10 000 примероци книжевен фонд.
Училиштето има двор со 1.250 m² и фискултурна сала. Во училишниот двор се сместени повеќе спортски терени како што се:
Химна на ООУ „Никола Карев“
Денес славиме светол празник, патронот наш голем вечно ќе се слави, светол лик ни бие в срце, за тоа име гордост што ни прави. Рефрен:Радост, дружба, пофалби, детски тајни малечки,сите тие мигови, Карев ни ги подари. Никола Карев колку ни значиш, херојски потег ликот твој го краси, твојата дејност е јака страна,твоите цели секогаш ги бранам. Рефрен:Радост, дружба, пофалби, детски тајни малечки,сите тие мигови, Карев ни ги подари.. Името твое е наша светост, спомени детски нас што ќе не следат, воздивка блага нас што не топли, успеси само нека се редат. Рефрен:Радост, дружба, пофалби, детски тајни малечки,сите тие мигови, Карев ни ги подари.
Стара Раума
Областа на Стара Раума е околу 0,3 км2, со приближно шестотини градби (сметајќи ги вистинските куќи и помалите градби како бараки) и околу 800 луѓе кои живеат во таа област. Градот Раума се проширил надвор од Старата Раума, само во почетокот на 19 век. Најстарите градби датираат од 18 век, бидејќи два пожари од 1640 и 1682 година го уништиле градот. Повеќето згради во моментов се населени и во сопственост на приватни лица, иако долж двете главни улици и околу градскиот плоштад тие се главно надвор во деловна употреба.
Местата од посебен интерес ја вклучуваат куќата Кирсти, која е куќа на морнар од 18 и 19 век, и куќата Марела, која е куќа на гемиџии која датира од 18 век, но со фасада од 19 век, и двете во моментов се музеи. Други знаменитости се ретките камени градби во Стара Раума: Црквата на Светиот крст, стара францисканска манастирска црква од 15 век со средновековни слики и Старата градска сала од 1776 година. Друга црква во Раума, црквата Св. Троица, исто така од 15 век, изгорела во пожарот во 1640 година.
Кинеска кујна
Регионалните култури во Кина се разликуваат една од друга во голема мера, па така се разликува и нивната храна. Во Кина постојат осум главни регионални кујни: анхуејска, кантонска, сечуанска, фуџенска, хунанска, џеџаншка, џангсуанска и шандуншка. Постои и будистичка и муслиманска поткујна во рамките на пошироката кинеска кујна.
Кујна
Оброкот во кинеската култура обично се состои од два или повеќе дела: (1) јаглехидратен или скробен дел, познат како 主食 („чуши“ = главна храна) — обично ориз, нудли или манти, и (2) придружни јадења зеленчук, месо, риба или други храни, познати како 菜 („цај“ = зеленчук). Ова културно поимување прилично се разликува од западните кујни, каде изворот на животински белковини се смета за главно јадење.
Нудлите се мошне важен дел од кинеската кујна. Во многу делови од Кина, особено во северна Кина, предоминираат пченичните производи како нудлите и мантите, додека пак во јужна Кина предоминира оризот. И покрај важноста на оризот во кинеската култура, по крајно формални прилики оризот сосема се испушта; во таков случај оризот се служи само кога сите други јадења се завршени, или пак како симболично јадење од пржен ориз на крајот на оброкот. Супите и чорбите се служат на почетокот на оброкот, освен во јужна Кина, каде се служат на крајот.
Јадења на национално ниво
Постојат многу јадења кои се сметаат за заедничко кинески јадења како дел од националната кујна. Еве списоци на почестите јадења во Кина:
Прибор за јадење
Во кинеската култура, стапчињата се главниот прибор за јадење на цврсти храни, додека супите, чорбите и другите течности се консумираат со широка, лажица со рамно дно (традиционално керамичка). Секојдневните стапчиња се изработуваат од дрво, пластика или бамбус, додека полуксузните стапчиња се прават од слонова коска и сребро.
Изглед
Највеќето храни во кинеската кујна се припремаат во парчиња со големина на залци, спремни за земање. Во Кина употребата на ножеви и виљушки на маса се смета за варварска бидејќи тие се сметаат за оружје. Исто така се смета за нељубезно гостите да се напрегаат во сечење на храна. Рибата обично се готви и служи цела, па гостите земаат парчиња со стапчињата, за разлика од други кујни каде таа прво се филетира. Ова доаѓа од желбата храната да се служи што по свежа, и поважно, целата риба има културно занчење на целосност на нештата и има исправен почеток (глава) со крај (опашка). Во рестораните честопати служителот ја дели рибата на порции со две виљушки. Пилешкото е исто така мошне популарно во кинеската кујна. Слично на рибата, кокошката се сече на парчиња, но се служи и заедно со утробата и главата за да се запази целовитоста.
Кај кинескиот оброк секој гостин добива свој сад со ориз додека другите јадења се служат на заеднички чинии и сите земаат од нив, залак по залак. Ова значително се разликува од позападните оброци, каде секој гостин однапред добива своја порција со сѐ што треба да се послужи.
Southeast European Times
Southeast European Times, познат и по кратенката SET бил интернет весник кој известувал за земјите во Југоисточна Европа, имено за: Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Грција, Македонија, Романија, Србија, Турција, Хрватска и Црна Гора. Прекинал со работа во март 2015 година.
Бил основан во октомври 1999 година под името Балкан-Инфо (Balkan-Info), за потоа во мај 2001 да биде преименуван во Балкан Тајмс (Balkan Times), и финалното име СЕТајмс (SETimes) во октомври 2002 година.
Содржината на мрежното место била достапна во следните десет јазици: Англиски, Албански, Босански, Бугарски, Грчки, Македонски, Романски, Српски, Турски, Хрватски и Црногорски јазик.
Блутек
Блутек Срл е бренд во сопственост на Метек СпА, создаден во 2014 година со преземање на италијанската автомобилска компанија Стола, која е основана во Торино во 1919 година. Познат е по преземањето на поранешната фабрика на ФИАТ во Термини Имерезе.
Кајли Џенер
Кајли Џенер е родена на 10 август, 1997 година е американска риалити телевизиска личност, модел, претприемач, и личност на друштвените медиуми. Таа глумеше во телевизиската серија E! која се одржува со фамилијата Кардашиан од 2007 година и е основач и сопственик на козметичката компанија Кајли Козметика.
Во 2012 година, таа соработувала со брендот за облека PacSun, заедно со нејзината сестра Кендал, и создаде линија на облека, "Кендал и Кајли". Во 2015 година, Џенер ја лансирала сопствената козметичка линија наречена Кајли усна колекции, која била преименувана во Кајли козметика следната година. Таа, исто така, објави мобилна апликација која достигна број еден на iTunes App Store.
Блутек
Активности
Во 2016 година, на компанијата и помогнала Инвиталија и нејзините 94 милиони евра за повторно вработување на 120 поранешни вработени во Фиат Крајслер Автомобили во Термини Имерезе, предградие на Палермо.
Кајли Џенер
Во 2014 и 2015 година,списанието Тајм  ги навеле сестрите Џенер на нивниот список на највлијателни тинејџери во светот, наведувајќи го своето значително влијание кај тинејџерите на друштвените медиуми. Почнувајќи од 2018, со над 100 милиони следбеници, таа е една од топ 10 најпрво следените луѓе на Инстаграм. Во 2017 година, Џенер била ставена на списокот на  Форбс славна  100    со што стана најмладата личност на листата. Џенер глумела во нејзината серија, Животот на Кајли, која премиерно ја претставила на Е! на 6 август 2017 година.
Блутек
Активности
Во септември 2019 година, сопственикот на Метек СпА (Роберто Џината) и извршниот директор на Блутек, Козимо ди Курси, биле под истрага од обвинителите во Торино и Палермо за злоупотреба на 16 милиони евра од фондовите на Инвиталија.
Кајли Џенер
Според магазинот Форбс, нејзината нето вредност е 900 милиони долари.Ова главно му се припишува на нејзината 100% сопственост на  Кајли козметика. Во изданието на Форбс тие предвидуваат дека Џенер ќе стане најмладиот самопроизведен милијардер некогаш,  меѓутоа други го оспоруваат означувањето "само-направено".
Блутек
Активности
Во јуни 2020 година, 76-годишниот Роберто Џината бил затворен, додека Матео Орландо Џината и Џована Дезидерато биле ставени во домашен притвор, во врска со лажното одземање на голем дел од средствата на Блутек-Инвиталија.
На 20 декември 2020 година, Метек СпА бил прогласен за банкрот, додека семејството Џината си купил замок во шумата на регионалниот парк Ла Мандрија во близина на Торино. Замокот има површина од 1.700 квадратни метри (над 18.000 квадратни стапки) и 46 соби и е опремен со различни гаражи и базен; околната шума (исто така подложени на заплена) која се протега на речиси 5 хектари.
Наводи
<references group="" responsive="1">
1048
1048 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1048 година од новата ера, 48. од вториот милениум, 48. од XI век и деветта од 1040-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6556 и 6557 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5798 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4808 и 4809 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1801.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1048 година се протега во 3684 и 3685, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3744 и 3745 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1591. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 439 и 440 исламска година.
Четири класични романи
Четирите класични романи, се четири романи кои важат за највлијателни дела во кинеска книжевност до појавата на модернизмот. Овие прозни дела се општо познати за сета кинеска јавност, и се напишани во времето на династиите Минг и Ќинг.
Делата важат за едни од најстарите и најдолгите романи во светот и се сметаат за врв на класичното кинеско прозно творештво. Извршиле влијание врз многу творби како раскази, драмски дела, филмови, игри и др. ширум источна Азија, вклучувајќи ги Кина, Јапонија, Кореја и Виетнам.
Дела
По хронолошки редослед, делата се следниве:
NGC 739
NGC 739 — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 739 се споменува и како MCG 5-5-30, CGCG 503-59, ARAK 67, 6ZW 116, PGC 7334, NPM1G +33.0059.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 739 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 739 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 56 м 54,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 16' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 127°.
Други поделби
Проучување на NGC 739 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7312. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2311. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Штитодржач
. Штитодржачи — хералдички фигури кои обично стојат од обете страни на штитот и се прикажани како го држат. Овие фигури можат да бидат вистински или измислени животни, луѓе, а во ретки салучаи растенија и предмети. Често тие имаат локално значење, како европската жена и маорскиот главатар на грбот на Нов Зеланд, или пак се историска врска, како на пример лавот на Англија и еднорогот на Шкотска на двете варијанти на грбот на Обединетото Кралство. Грбот на нутриционистот Џон Бојд Ор има два житни снопа како штитодржачи, грбот на американскиот воен брод „Доналд Кук“ го држат проектили, а грбот на сојузната држава Северно Рио Гранде, Бразил има две дрва. Шпанскиот град Валенсија на својот грб има две букви кои служат како штитодржачи.
Човечките штитодржачи можат да бидат и алегорични фигури, или пак поретко, конкретни поединци.
Во највеќето случаи штитот го држат две фигури од секоја страна, но постојат случаи каде има само еден штитодржачи поставен зад штитот. Грбот на Конго е неверојатно необичен пример, со неговите штитодржачи кои се издаваат од задната страна на штитот. Додека ваквите единечни штитодржачи обично се орли (на пр. на градот Перт, Шкотска) со една или две глави, постојат и други примери, како катедрата на грбовите на некои канадски катедрали. Друга крајност се уште поретките случаи како грбот на шкотското семејство Дандас од тој Илк, кој има три штитодржачи; два обични црвени лава и сето тоа поддржано уште од саламандер. Грбот на Исланд има дури четири штитодржачи.
Штитодржачите кај хералдички исправните грбови на општините во Македонија имаат облик на венците или гранки со месна симболика.
Канада
Во Канада, кавалерите на Орденот на Канада, кои добиваат звање „Пречесен“, а на здруженијата им се дава право на користење штитодржачи на нивниот грб. Покрај ова, по повод пензионирањето од функцијата Главен хералд, Роберт Вот добил штитодржачи како почесна награда.
Нов Зеланд
Главните кавалери и витезите-велекавалери на Орден за заслужност на Нов Зеланд добиваат право на хералдички штитодржачи.
Обдинето Кралство
Во Обединетото Кралство, штитодржачите обично се пример за особена кралска благонаклоност, доделени по налог на суверениот. Наследните штитодржачи обично се резервирани за наследни перови, извесни членови на кралското семејство, поглавари на шкотски кланови, и шкотски феудални барони чии баронства датираат од пред 1587 г. Ненаследни штитодржачи се доделуваат на доживотни перови, витези и дами на Редот на Подвеската и Редот на Црниот Трн, како и Великокрсни (највиши) витези и дами на Редот на Бањата, Ред на Св. Михаил и Св. Ѓорѓи, Кралскиот Викторијански ред, и Редот на Британската Империја. Банеретите исто така добивале ненаследни штитодржачи, но таков витез нема прогласено уште од врмето на Чарлс I. Штитодржачи се доделуваат и на здруженија кои имаат Кралска повелба.
1047
1047 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1047 година од новата ера, 47. од вториот милениум, 47. од XI век и осма од 1040-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6555 и 6556 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5797 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4807 и 4808 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1800.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1047 година се протега во 3683 и 3684, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3743 и 3744 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1590. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 438 и 439 исламска година.
Жан Ришар Блок
Жан Ришар Блок (француски: Jean-Richard Bloch, роден на во  - починал на  во ) — француски писател и драматург. Жан Ришар Блок бил член на Француската комунистичка партија од 1921 година и голем борец против фашизмот. Во своето творештво ги опишува длабоките социјални конфликти во буржоаското општество и борбата на пролетаријатот. Со Ромен Ролан во 1923 година го основале прогресивното списание „Европа“ а со Луј Арагон во 1937 година антифашискичкиот весник „Сју Соар“.
Биографија
Жан Ришар Блок е роден на во, Франција во богато семејство. Неговиот татко, Ришар Блох (1852-1933), кој дипломирал на Политехничкиот факултет и учествувал во Француско-пруската војна во 1870 година, работел како инженер на железничката линија Париз - Орлеанс, а подоцна станал директор за контрола на железничката компанија. Мајка му Луиза Леви (1858-1944) потекнувала од Лорен од семејство на рударски инженер. Жан Ришар Блок имал двајца браќа - постариот Марсел и помладиот Пјер. Пјер станал писател (под псевдонимот Пјер Аврам), како и Жан Ришар, кој од детство бил голем љубител на литературата и музиката. Уште како дете, тој започнал да пишува песни и раскази.
Кога имал 18 години заминал во војска, а по враќањето се запишал на Сорбона. На универзитетот сериозно се заинтересирал од социјалистичките идеи и се приклучил на групата на ученици, блиски на Обединета социјалистичка партија. Во двете години пред дипломирањето, тој се запознал со Маргарет Херцог (1886-1975) - сестра на идниниот писател Андре Моро. Таа му станала сопруга и во следните години им се родиле пет деца - четири ќерки и еден син.
На 4 август 1914 година како волонтер стапил во француската армија. Веќе во септември 1914 година ја добил првата прострелна рана.Една година подоцна, со чин потпоручник, тој бил ранет во главата. Летото во 1916 година во Верден, тој добил потрес на мозокот. На крајот на војната, тој бил сместен во миланската болница. Во декември 1920 година се приклучил кон идеите на Комунистичката интернационала како и кон Француската комунистичка партија. Во исто време, тој се спротивставил на слепиот колективизам под диктатурата на пролетаријатот, за зачувување на слободата и правата на поединецот. Првите творечки искуства на Жан Ришар Блок во драмскиот свет биле уште во времето пред Првата светска војна во 1911 година во театарот „Одеон“, кога била изведена драмата „Немирни“. Во годините 1919-1920 тој ја создал драмата „Последниот император“, која била ставена на репертоарот на Народниот театар во Трокадеро. Во наредните години, Блок напишал неколку либрета за голем број на балети и лирски музички драми. Во 1937 година, ја создал изведбата „Раѓањето на градот“. Ова дело ги одразува светските настани во тоа време (економската криза, невработеноста, заканата од војна). За време на војната исто така имал напишано неколку претстави, меѓу кои и „Тулон“ (1943).
Во 1930 година, со влошување на политичката ситуација во Европа, започнал да работи како новинар. Во август и декември 1934 година, писател за првпат бил во посета на СССР, каде што учествувал на Првиот конгрес на советските писатели, и каде се сретнал со Максим Горки и други советски писатели. Ова патување имало големо влијание врз ставовите на Блок. По враќањето во Франција бил активно вклучен во јавниот живот на земјата, како еден од основачите на Комитетот на антифашистичката интелектуалци, секретар на Здружението на револуционерна писатели и уметници, еден од организаторите на меѓународните конгреси на писатели.
Од почетокот на Шпанската граѓанска војна во текот на летото на 1936 година, Блок заминал во Шпанија за да биде сведок на настаните, кој, според него, биле пресудни за судбината на Франција и Европа. Неговите раскази и есеи напишани во овој период биле вклучени во неговата книга “Шпанија, Шпанија!“. Во овој тежок период, писателот одлучил да се приклучи во редовите на Француската комунистичка партија. Во март 1937 година заедно со Луј Арагон започнал со објавување на комунистичкиот весник „Се суар“.
Џамија (Мало Турчане)
Џамија (Мало Турчане) — главна селска џамија во селото Мало Турчане, во Општина Гостивар, Македонија.
Жан Ришар Блок
Биографија
Во 1941 година емигрирал во СССР, станувајќи француски коментатор на радио Москва. На 9 февруари 1943 година ги известил своите сонародници во Париз со пораката:
Џамија (Мало Турчане)
Историја
Џамијата во селото била подигната во 1925 година.
Жан Ришар Блок
Биографија
Во декември 1944 година, Блок и неговата сопруга се вратиле во Париз (преку Баку, Техеран, Дамаск, Триполи и Алжир). Таму тие дознале дека нивната ќерка како член на отпорот, била обезглавена во Хамбург заедно со нејзиниот сопруг. Во декември 1946 година тој бил избран за советник на Републиката. Неговите книжевни и јавни активности биле прекинати од страна на ненадејна смрт на 15 март 1947 година. Писателот бил погребан во гробиштата Пер Лашез во Париз.
Ирокеска митологија
Mитологијата на Ирокезите која ја почитувале пет од шестте племиња на Северноамериканските индијанци е изумрена. Некои од религиозните приказни кои се предаваат од колено на колено сѐ уште се присутни, вклучувајжи и делови од фолклорот.
Хагведију (Hahgwehdiyu) е богот творец; тој ја посеал пченката во телото на неговата мајка Атахенсик (Atahensic). Тој има и брат близнак Хагведаетган (Hahgwehdaetgan) кој е чисто зло.
Ашефел
Ашефел (Ascheffel; Askfelt) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Ирокеска митологија
Гаол е бог на ветрот.
Гохоне е персонификација на ветрот.
Адекагагваа (Adekagagwaa) е персонификација на летото.
Оната (Onatha) е бог на плодноста и заштитник на фармерите, поточно на сточарите.
Јошека (Yosheka) е вториот бог-творец.
Тархухјавахку (Tarhuhyiawahku).
Оки е олицетворение на животната слика на ирокезите. Тој е споредлив со Ваканда (Лакота) и Маниту (алгонкински јазик).
Првите луѓе биле создадени од Јошека, кој им дал многу знаење од ирокеските магични и ритуални церемонии, како и тутунот кој зазема централно место во ирокеската култура.
Сосондовах (Sosondowah) бил големиот ловец (познат по ловот на натприродниот елен) кој бил заробен од зората, божица на која и требало чувар. Тој се заљубил во Генденвита Gendenwitha ("таа која го носи денот"), a која била обична ќена. Тој се обидел да ја заведе со песна. На пролет тој пеел како славеј, во лето како кос а на есен како ут, кој потоа се обидел гда ја однесе Гендевита на небото. Таа побегнала и се преобразила во Утринска ѕвезда која тој може да ја гледа секое утро, но не и да биде со неа.
Врница (Очипала)
Врница, могила од римското време. Во имотот на семејството Богданови, што се наоѓа во шумата и на левата страна од патот за Делчево се издига могила со пречник од 16 м во основата, оштетена на врвот од диви копања.
Христијан Кировски
Христијан Кировски (Христијан Кировски; роден на 12 октомври 1985 година) — македонски професионален фудбалер кој настапува на позицијата напаѓач во Македонската втора фудбалска лига, во тимот на Скопје.
Кариера
Тој почнал како младинец во Вардар Скопје, кој на 16 годишна возраст, дебитираше за првата екипа под водство на  тренерот Ѓоко Хаџиевски. Една година подоцна се преселил во ОФК Белград, каде што останал три и пол сезони. Последната година од договорот со ОФК Белград 2005 година бил позајмен на Металург од Запорожје. . По кратко време во Украина, тој се враќа во Македонија каде што ја продолжил својата кариера во ФК Македонија Ѓорче Петров, каде на 11 натпревари постигнал 4 гола, но добива  повреда која го оддалечува од теренот 3 месеци. Во сезоната 2006 се сели на Кипар во тимот Етникос Ахна  каде на 11 натпревари постигнува 9 голови во 2006 година. Во јануари 2007 година, се враќа во неговиот матичен клуб Вардар, каде што одиграл успешна полу - сезона и постигнал 8 гола на 18 настапи. Во јуни 2007 година, се преселил во градскиот соперник Работнички при што на 22 натпревари постигна 12 пати, и го освои домашното првенство и националниот куп. По добрата сезона во македонското првенство, Кировски потпишува за романската екипа Васлуи каде во 10 натпревари постигнал само два гола. Сезоната 2010/ 2011 година повторно се вратил во македонскиот фудбал, каде што игра за ФК Скопје, и каде што ја одиграл до тогаш најдобра сезона во кариерата и постигнал 20 гола во 29 натпревари.