cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Литл Ричард
Литл Ричард бил одликуван од многу институции. Тој бил примен во Куќата на Славните на Рокенролот во првата група примени во 1986 година. Тој исто така бил примен во Куќата на славните текстописци. Бил добитник на наградите за животно дело од Академијата за музички уметности и науки и Ритам и блуз фондацијата. Во 2015 година, Ричард доби Рапсодија и ритам наградата од Националниот музеј за афроамериканска музика за неговата клучна улога во формирањето на популарните музички жанрови и помагањето да се стави крај на расната поделеност на музичките топ листи и на концертите во средината на 1950-тите кои што значително ја промениле американската култура. „Tutti Frutti“ во 2010 година бил вклучен во Националниот регистар за снимки при Конгресната библиотека, кои навеле дека неговиот „уникатен вокал врз неодоливиот ритам најавиле нова ера во музиката“.
Починал на 9 мај 2020 од рак на коски на возраст од 87 години. .
Хоџкинов лимфом
Околу половината од случаите на Хоџкинов лимфом настанале поради Епштајн–Бар вирусот (EBV). Други ризични фактори се семејната историја и ХИВ/СИДА.
Во 2015 околу 574,000 луѓе имале Хоџкинов лимфом, а 23,900 починале. Во САД, 0.2% од луѓето ја добиваат болеста во некој период од нивниот живот. Најчесто се дијагностицира помеѓу 20 и 40 години. Се нарекува според англискиот лекар Томас Хоџкин, кој прв ја опишал во 1832 година.
Јамишка Река
Јамишка Река — река во Македонија, сместена на планината Осогово.
Имаго
Во биологијата, имагото е последната фаза која инсектот jа има за време на неговата метаморфоза, процесот на раст и развој. Кога ќе истече времето за мирување на куклата, нејзината кошула (exuvia) прска и низ направениот отвор излегува совршен инсект-имаго
На пример, кога пеперутката излегува од кошулката, таа е влажна и мека, нејзините крилја се залепени и не може да лета.
Функцијата на имаго воглавно се сведува на размножување на видот. Имагото на некои видови умира по парењето, иако има и имаго на други видови кои живеат неколку години по парењето (на пр. бубачки). Меѓу инсектите најдолг живот имаат женките на социјалните инсекти; ( матица на домашни пчели до 5 години), (кралици на мравка до 12 години), (женски на термити до 15 години).
Македонското прашање - во минатото и сега
Македонското прашање - во минатото и сега — опширен труд кој ги обработува сите аспекти на историскиот развиток на македонската нација и национална свест и политичките, општествените и економските состојби и значење на Македонското прашање. Напишан е Васил Ивановски додека бил во затворот „Идризово“ во 1943 година. Книгата е систематизација на предавања по политичко воспитување на затворениците во Идризово, наменета за битолскиот затвор и е обид да се претстави историјата на македонскиот народ од најстари времиња (античка Македонија) до современоста (НОВ) низ призмата на марксистичко-ленинистичката и сталинистичката политичка филозофија од аспект и во светлина на националното формирање и правото за создавање на македонска национална држава. Со ова дело, според Иван Катарџиев, Ивановски се претвора во "основоположник на македонската историографија".
Содржина
Делото содржи 9 глави, иако според сведоштво на Димче Аџи-Митрески тоа првично содржело 12 глави. Сите предавања, излагања и разговори на Васил Ивановски во затворот биле запишувани од политичкиот затвореник во собата - Ташко Филипов од Ресен. Во целост, книгата претставува систематско претставување на историјата на Македонија и Македонците од времето на Античка Македонија до НОБ од аспект и во светлина на националното формирање и правото за создавање на македонска национачлна држава.Започнува со теоретско објаснување на концептите за род, племе, народ, нација, национални малцинства и групи, каде претставувајќи повеќе различни научни гледишта, се потенцира дека комунистичкото односно марксистичко-ленинистичкото гледање е најисправно и во согласност со вистинските услови и одлики на човештвото во дадениот историски миг. Потоа преминува на одделните периоди на македонската национална преродба и историските настани, објаснувајќи ги процесите преку економска и историско-материјалистичка анализа. Главните моменти во книгата се државната традиција на територијата на Македонија, етничкото и националното составување на македонскиот народ, формирање на македонска држава во услови на поделба на областа и постигнување на хармонични односи меѓу различните националности во новата држава.
Според Ивановски до XI век постојат три македонски државни формации - на античките Македонци, Сојузот на македонските славинии и државата на цар Самуил во X век. Така државната традиција на Античка Македонија е предисторија на македонската нација, а вистинските нејзини корени се во VI век, кога новодојденците словенски племиња формираат тука првото племенски обединување со заварени илирски племиња. Ивановски тврди дека македонската преродба се преплетува со бугарското национално преродба, и дека борбата за црковна независност добила манифестира бугарски карактер, но по своето внатрешно содржина си останала чисто македонска. Така тој смета дека во процесот на национално оформување на македонскиот народ има прекин поради преплетувањето во него на "бугарската националистичка пропаганда". Крајниот заклучок на Ивановски е дека изготвувањето на македонската национална самобитност влегува во својот краен фаза во 1940-те години. Третиот проблем за обединувањето на Македонија Ивановски не го решава преку традиционалното гледање на Коминтерната за Балканска федерација - теза, која тој ја отфрла како неостварливи уште во "Задачите и идеите на македонското прогресивно движење" - туку се залага "за правото на македонскиот народ да се организира во своја национална држава, во една македонска народна република", изградена на принципите на народна власт и национална рамноправност. Така од двете идеи за иднината на Македонија - федерална единица во Југославија и независна македонска република - поддржана со Декларацијата на Отечествениот фрон од есента 1943 година - Ивановски избира втората за прв и последен пат во своите дела и творештво. Ивановски нуди формирање на македонски национални комитети во Бугарија, Југославија и Грција, кои ќе треба да развијат и разработат начин за обединување на македонскиот народ и создавање на Македонска народна република. Правата на националностите во новата држава ќе бидат заштитени по советскиот модел.
Мисли и извадоци
За предисторијата и развитокот на македонската нација:
За значењето дејноста и правилното решение на ВМРО (Обединета) по македонското прашање и право за слобода и самостојност:
За поставување на македонското прашање и неговото решение:
Црква „Св. Илија“ - Градовци
Свети Илија — македонски православен храм во селото Градовци во околината на градот Скопје. Сместен е во густа дабова шума на крајот на горното маало на селото, веднаш од десната страна на земјениот пат кој води кон селата Гумалево и Тисовица. Црквата се наоѓа југозападно од селото и во нејзината околина има старински гробишта со камени крстови, кои до денес се добро зачувани. Оваа црква во 1923 на местото на остатоците од дотогашното црквиште (имало „ѕидини“) ја изградил еден селанец (Блаже Станковски) кој немал машки деца. На денот на црквата, Илинден, се колела жртва (крава) крај црквата. Околу црквата има свети и чудотворни („табуисани“) дабови, кои се оградени со железна ограда и крај кои населението пали свеќи и остава пари и разни дарови. Според натписот на влезот на црквата таа била возобновена во 1993 година, кога го добила и денешниот изглед со покриена трпезарија со маси и фрески и икони дарувани за здравје од семејства со потекло од селото Градовци.
Шпански Западни Инди
Шпански Западни Инди или Шпански Антили (Antillas españolas или ) — владенијата на шпанските колонии на Карипските Острови, до кои стигнал Кристофер Колумбо на своите патувања во потрага по западниот пат до Индија. Името „Западни Индии“ доаѓа токму поради тоа што Колумбо мислел дека пловејќи на запад стигнал до западниот брег на Индија.
ФК Сао Пауло
Сао Паоло ФК (São Paulo Futebol Clube) е фудбалски клуб од градот Сао Паоло, Бразил. Игра во првенство Бразил, Бразил првенство и други. Тренер на клубот во моментов е Адилсон Батиста. Клубот игра на Стадион Цицерон Помпеу де Толедо (58.337 седишта).
Роже Гароди
Животопис
Роже Гароди е роден во Марсеј од католички и еврејски родители атеисти. На 14 години преминал во протестантската вера.
Во 1936 година завршил филозофија на универзитетот во Стразбур и бил назначен за професор по филозофија во Алби. Во тоа време станува марксист.
За време на Втората светска војна е во редиците на левото крило на Француското движење на отпорот против германската окупација и владата во Виши, заради што бил затворен во Алжир како воен заробеник на Виши.
Од октомври 1944 активно учествува во политичкиот живот на Франција. Избран е за член на Националното собрание, станал заменик претседател на собранието, а подоцна и сенатор. Гароди предавал на факултетот за уметност на Универзитетот во Клермон Феран од 1962 до 1965 година, но заради одредени контроверзии со Мишел Фуко, ја напуштил оваа позиција. Од 1969 до 1972 година предавал во Поатје
Во 1970 година, Гароди бил исклучен од Комунистичката партија заради критиките на советската инвазија на Чехословачка.
Гароди напишал повеќе од 50 книги, најголемиот број од политичката филозофија и марксизмот.
Негирање на холокаустот
Во 1996 година, Гароди ја издал својата најконтроверзна книга „Основачките митови на израелската политика“. Во книгата пишува за „митот за шесте милиони“ еврејски жртви. Францускиот суд ја забранил книгата и му изрекол казна од 240 000 франка, како и неколкугодишна условна казна. Оваа пресуда Гароди ја обжалил пред Европскиот суд за човекови права, но истата била одбиена.
Подоцнежни активности и смрт
Во некои интервјуа Гароди изјавил дека нападите од 11 септември 2001 година биле организирани од владата на САД. Тој исто така го повторувал дека холокаустот е мит, стоејќи на ставот дека геноцидот на Евреите од нацистите за време на Втората светска војна бил „мит измислен од Черчил, Ајзенхауер и Де Гол“ за да го оправдаат разурнувањето и окупацијата на Германија.
Роже Гароди починал во Париз на 13 јуни 2012 година на возраст од 98 години.
Стево Христовски
Стево Христовски - Патако (1920-1943), македонски револуционер, личност која беспоштедно ѝ се предава на ослободителната и антифашистичка борба на македонскиот народ за слобода.
Биографија
Уште пред војната станал член на КПЈ и се пројавувал со својата активност во редовите на револуционерното движење во Битола. За време на окупацијата, поради борбените негови активности, на двапати бил затворан и мачен. После тортурите во битолскиот затвор, бугарската полиција го интернирала во Кавала. При враќањето од интернација, на битолската железничка станица успеал да ѝ избега на полицијата. Претрпените мачења, тортури и интернацијата не успеале да го скршат неговиот револуционерен дух, туку го правеле уште поцврст и длабоко убеден во идеите кои ги пропагирала Партијата. После бегството, илегално живеел и дејствувал во Битола. За тоа време поминато во илегала, не мирувал, туку неуморно работел за револуционерното движење. За потребите на Партијата извршувал најразлични одговорни партиски должности. На 28 јули 1943 г. бил откриен и обиколен од бугарската полиција. Влегол во борба, но увидувајќи дека борбата е осудена на неуспех, со последнот куршум се убил, за да не падне жив во рацете на непријателот.
Хамведел
Хамведел (Hamweddel) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
ОУ „Реџеп Вока“ - Бродец
„Реџеп Вока“ — основно училиште во Бродец, во општина Тетово, подрачно на ОУ „Реџеп Вока“ - Шипковица.
Оливер Ивановиќ
Оливер Ивановиќ (Оливер Ивановић; — ) — српски политичар на Косово и Метохија, државен секретар во Министерство за КИМ на Република Србија, бил водач на Србите на Косово и Метохија, голем хуманитарец, човек кој постојано повикувал на мир и разум, водач на Граѓанска иницијатива Срби, демократија правда, бил велемајстор во карате.
Животопис
Роден е во село Рзниќ во близина на Дечани од татко Богдан (професор по историја) и мајка Олга (професор по српскиот јазик, по потекло од Црна Гора. Основно о средно училиште завршил во Косовска (Титова) Митровица, студирал воена академија во Загреб со желба да стане пилот, но поради проблеми со видот ги напуштил студиите и потоа дипломирал на Машински и Економски факултет во Приштина.
Освен мајчиниот, говорел и англиски, италијанскии албански јазик, бил врвен спортиста и меѓународен карате судија. Живеел во Косовска Митровица и зад себе остава семејство со 4 сина.
Во јануари 2014 година против него (со уште четворица Срби) е покрената судска постапка со лажни обвинувања, кои албанските власти и судство никако не успевале да ги докажат, поради што морал да биде пуштен да се брани од слобода по притвор во кој бил сè до август 2015 година.
Против него било покренато судење за ввоени злосторства врз цивилното население на КИМ во пеерипдот од 1999 – 2000 година, но во недостаток на докази и јасни показатели на класична и недостојна манипулација на квази судските органи, пресудата против него била поништена и до април 2017 бил изложен на домашен притвор, по што му е дозволено да се брани од слобода при повторното судење.
Убиен е во атентат, подмолно пречекан пред вратата на својата канцеларија, сам без сведоци и помош, на 16 јануари 2018 во К. Мутровица.
Потпрефектура (Франција)
Чиновникот на чело на потпрефектурата се нарекува „потпрефект“, потпомогнат од генерален секретар. Помеѓу мај 1982 и февруари 1988, потпрефектите се нарекувале „помошници-комесари на Републиката“ (commissaire adjoint de la République).
Во окрузите под управа на префектура, генералниот секретар на префектот игра улога на потпрефект.
Париз е единствената единица без потпрефектури, бидејќи самиот е составен од една единствена префектура. Општинските окрузи во Париз (како и оние на Лион и Марсеј) имаат улога на поделбени единици, и затоа ова не се окрузи на ист начин како останатите во земјата.
Поврзано
Sous-préfecture
Неферкаре (9-та династија)
Неферкаре VII — трет фараон од Деветтата египетска династија околу 2140 година п.н.е. (за време на Првиот среден период), според Кралскиот список од Торинскиот крал, каде што неговото име Неферкаре е запишано во регистарот 4.20.
Неферкаре не е вклучен на Кралскиот список од Абидос ниту на Кралскиот список од Сакара, ниту може да се потврди постоењето на неговото владеење преку археолошки наоди.
Името „Неферкаре“ сугерира дека тој се сметал себеси за легитимен наследник на Пепи II Неферкаре од Шестата династија, слично како многубројните истоимени кралеви на Мемфитите од осмата династија. Во некои книги тој е наречен „Неферкаре VII“ затоа што тој најверојатно бил седмиот крал што го носел ова име, иако многу од неговите претходници сега се нарекуваат со комбинација на нивните имиња (на пример, Неферкаре Неби или Неферкаре Пеписенеб).
Овој недокажан владетел е контроверзно идентификуван од страна на некои научници со фараонот по име Ка-nefer-ре, кој се споменува во еден мрачен и изолиран натпис на гробот на Анктифи.
Космос-1501
Космос-1501 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 30 септември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 510 км, а најмалото на 465.
Харди-Вајнбергова рамнотежа
Харди-Вајнберговата рамнотежа или Харди-Вајнберговиот закон е важен постулат во еволуцијата и популационата генетика кој вели дека честотата на гените во една изолирана популација (популација на која не дејствуваат надворешни фактори) е постојана низ поколенијата.
Харди-Вајнберговиот закон ни овозможува да ја пресметаме честотата на гените во генетскиот фонд на дадена популација доколку ја знаеме честотата на генотиповите. Тој ни кажува и што може да се очекува и какви би биле популациите доколку не настанува нивна еволуција.
NGC 5336
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5336 се споменува и како UGC 8785, MCG 7-29-3, CGCG 219-11, CGCG 218-66, IRAS 13500+4329.
Откривање
Телото е откриено на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5336 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5336 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 52 м 9,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +43° 14' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 109°.
Други поделби
Проучување на NGC 5336 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49250. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3033. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1386.
Румба
Румба е семејство на перкусивни ритми, песни и танцови, кои имаат потекло од Куба, како комбинација на музичките традиции од Африканците, донесени во Куба како робови и од шпанските колонизатори. Името потекнува од кубанско-шпанскиот збор rumbo што значи „забава“. Нема никакви врски со религијата. Ритмички, афро-кубанската фолклорна румба се заснова на рамка од 5 удари, наречена clave. Карлос Видал Боладо, или попознат само како Карлос Видал, е првиот кој снимил типична фолклорна румба. (Ritmo Afro-Cubano SMC 2519-A и 2520-B, околу 1948).
Терминот се раширил во 1930-те и 1940-те за брзата популарна музика од Куба, каде што беше термин кој беше употребуван за повеќе видови музика, како што е салсата денес. Исто така, овој термин се користи и во меѓународниот силабус, а музиката за побавен ритам се нарекува болеро-сон. Африканскиот стил на поп-музика е наречен африканска румба или „сукус“.
Терминот денес се користи и за популарната музика која потекнува од Шпанија, како дел од т.н. Cantes de ida y vuelta, или музика која се развила помеѓу двете страни на Атлантикот. Фламенко румбата е сосема различна музика од Кубанската румба.
Историја
Кубанската музика е разнолика во стилот и потеклото, кое е од повеќе култури. Во оваа област на кубанска музика, румбата е генериран термин покривајќи вариетет од музички ритми и танци. Во овој стил, вклучува комбинација на музика и танцување, вокална и ритмичка импровизација. Ова вклучува и нежна комбинација на музика, танц и поезија за да се произведе уникатен звук и танц.
Африканците кои биле донесени за да бидат робови имале култура и историја, кои понатаму биле измешани со културите и историите на местата каде тие биле носени. Африканските почетоци на румбата можат да се најдат во два подоцнежни танци со потекло од Банту. Значајните влијанија биле од двата танци „Јулеа“ и „Макута“, односно од нивниот стил на танцување. Луѓето со Африканско потекло од Хавана и Матанзас го користеле зборот румба како синоним за забава. Понатаму овој збор почнал да биде употребуван за да се означи забава, но во истовреме да означува и дефиниран кубански жанр на музика и многу специфична форма на танцување. Старото значење на зборот сè уште се користи во Колумбија, каде ir de rumba значи да се биде излезен цела ноќ и да се лудува.
Во румбата има танцувачки потег каде двојката која танцува се приближува толку блиску еден до друг и потоа нагло се разделува. Ова е сличен потег како оној од танцот на Сара луѓето кои живееле во Нигерија. Во румбата се работи само за еден пар, двојка, додека Сара луѓето го изведувале овој танц во кој на едната страна имало редица од момчиња, а на другата имало редица од девојчиња. Така наредени во две редици, се движеле една редица кон друга, и кога ќе дошле многу блиску, се разделувале повторно, и повторно ги повторувале овие чекори. Овој чекор донесен од робовите беше прифатен и сега е дел од кубанската култура.
Појавувајќи се во средината на 19. век од граничните делови на Хавана и Матанзас, оваа музика заснована на перкусии не бее широко прифатена. Како енергичен афро-кубански танц, румбата често била задушувана и забрануувана, затоа што на неа се гледало како на опасна работа. Заради ова, кога румбата првпат се појавила, се изведувала приватно, односно зад затворени врати.
"„На почетокот, првите инструменти кои се користеле за да се изведува румбата, биле обични предмети од домаќинството. Едната страна на кујната, или некоја лимена преграда, служела како замена на првиот помошен тапан, а некоја маса служела како првичен водечки тапан, и две лажици кои служеле за свирење на „каскарата“, со кои се тропало на било што, што се чинело задоволувачки за производство на тој звук.“ Пењалоса."
Во 1920-те и 1930-те, интелектуалното движење познато како Афрокубанизмо и даде корени на традиционалната румба. Кога се појави ова движење, им ја отвори вратата на африканските танцови, начин на живеење и изразување. Румбата сè повеќе беше прифатена од страна на Кубанците и стана одлика и дел од културното изразување на кубанските луѓе. Во исто време, овозможи подлога за јавно изразување на оние кои до тогаш не беа застапени во медиумите, Афрокубанците. До тогаш, белците ја имаа скоро целата, ако не и целата контрола врз било кои средства за изразување. Отвореното играње на румбата до негде им овозможи, односно им поврати малку од контролата и на Афрокубанците. Било означено и посебно место за играње на румбата, каде можеле да се среќаваат поробените и слободните црнци. Сепак, поробените црнци можеле да одат само доколку нивната работа е завршена, а додека слободните имале помалку забрани.
Афро-кубанската румба, развиена во руралните делови на Куба, сè уште се слуша и се игра во Хавана, Матанзас и други кубански градови, како и рурални области, посебно оние каде имало голем процент на населението кое било африканско, иако сега се заразува со влијанијата на џезот и хип-хопот.
Кубанската румба може да се подели во три основни типа Yambú, Columbia, and Guaguancó. Yambú е најстариот и најбавниот стил кој постои. Guaguancó е најпопуларниот стил кој постои. Овој стил може да биде слушнат во песни како на пример "Quimbara" од Селија Круз. Овој стил е за двојки и симболира флертување со сексуална конотација.
„Момчето се обидува периодично да ја фати девојката со еден потег и да ја доближи најблиску што може до себе. Овој потег се нарекува vacunao што значи вакцинирање или инјектирање, гест кој е инспириран од јакута и макута, симболизирајќи сексуална пенетрација. Ова движење може да се направи со еден единствен потег на раката или стапалото. Држејќи се за двата краја од нејзиното здолниште, додека во истовреме заводливо го движи горниот и долниот дел од своето тело одделно, во спротивно движење, девојката го отвора и затвора своето здолниште во ритмичко движење. Момчето се обидува да ја освои девојката со своите чекори, акцентирајќи го „кинтото“, сè додека не се најде во состојба да ја „инјектира“ девојката. Девојката реагира брзо, со тоа што се свртува на другата страна, затворајќи го своето здолниште, или покривајќи се со дланката, симболично го блокира инјектирањето. Во поголемиот дел од танцот момчето не успева да ја фати девојката. Танцот се изведува со доро развиен хумор“ – Пењалоса.
„Јас сум роден во Симпсон соседството. Таму имате румба за ручек и румба за вечера..., така што, мора да научите румба... Млади или стари, со голема почит и воодушевување. Тоа претставува еден начин на живот. Со други зборови ние сме родени со румбата и ќе умреме со румбата.“ – Чача Вега.
Јамбу е исто така, танц за двојка, иако е со многу побавен ритам. Колумбија е брзо и многу акробатско соло танцување што се изведува од страна на машки танчер. Главната разлика помеѓу овие типови на танци е кореографијата и темпото на музиката.
Песната на кубанската румба почнува со солист кој изговара неколку бесмислени слогови кои се нарекуваат „дијанас“. Момчето пејач и танчер понатаму може да импровизира текст, кажувајќи ја причината за румбата што ја игра моментално, или пак, некои пред тоа утврдени зборови од песни како: "Ave Maria Morena" (Yambú, Anónimo), "Llora Como Lloré" (Guaguancó, S. Ramirez), "Cuba Linda, Cuba Hermosa" (Guaguancó, R.Deza), "China de Oro (Laye Laye)" (Columbia), "Malanga (Murió)" (Columbia)".
Румбата денес се изведува најчесто на неформални „фиести“, односно забави, или едноставно на улица, кога има таква атмосфера. Перкусиите и вокалните секции, односно делови го сочинуваат музичкиот ансамбл на румбата. Румба танцот развиен од Африканците често ги инспирира поетите, а за возврат и тие ги инспирираат песните. Некои поети, како Кармен Кордеро и Маја Сантос Фебрес рекле дека „поетскиот портрет на танцот го одржува своето значење како двигател на отпорот“. Ова може да се сфати како стремеж кон промена и прифаќање. Овие идеи добро се согласуваат со првичното појавување на румбата и кога таа стана широко прифатена од Кубанците.
Херстен
Херстен (Hörsten) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Граѓанска војна во Сирија
Граѓанска војна во сирија   познато и како Бунт во Сирија  — тековен вооружен конфликт помеѓу претставниците на власта и опозицијата во Сирија. Почнала на 15 март 2011 година со истовремени демонстрации во повеќе сириски градови против сириската влада и претседателот на Сирија, Башар Ал Асад, под влијание на Арапската пролет. Протестите и демонстрациите подоцна прераснале во вооружен судир, а во 2012 година судирот преминал во граѓанска војна.
Во пролетта, 2011 година, сириската влада ја користи Војската на Сирија во гушење на протестите и демонстрациите. Неколку градови биле опседнати, а во некои градови сириската војска користела и огнено оружје на демонстрантите. Овој потег довел до револт во самите линии на вооружените сили, па еден број од припадниците на војската дезертирал и се приклучил на демонстрантите, а подоцна ја формирале Слободната армија на Сирија. Сириската власт сите вооружени формации ги оценувала како терористички т.е. дошло до вооружен судир помеѓу бунтовниците и регуларната војска.
Од јануари 2015 година, бројката на смртност пораснала на 220,000, а според проценките од април 2015 и до 310,000 жртви.
И едната и другата страна во конфилктот се обвинети дека правеле воени злосторства, ѕверства и тортура над затвореници како и користење на цивили како жив штит.
Сериозноста на катастрофата во Сирија беше наведена од страна на Обединетите Нации и многу меѓународни организации. Повеќе од 7.6 милиони Сиријци беа раселени, повеќе од 5 милиони побегнаа од државата во соседните држави како Турција, Либан, Јордан, Ирак, Египет и Кувајт, и неколку стотици илјади побегнаа во подалечните земји како Германија и Грција и станаа мигранти. Милиони останати беа оставени во ниски животни услови со недостаток на храна и вода за пиење.
1022
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6530 и 6531 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5772 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4782 и 4783 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1775.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1022 година се протега во 3658 и 3659, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3718 и 3719 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1565. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 412 и 413 исламска година.
Руски боречки вештини
Постојат голем број стилови боречки вештини и школи со руско потекло. Традиционалните руски борби со тупаници постојат од 1-ви милениум н.е. Тоа било забрането во Руската Империја во 1832 година. Меѓутоа, тоа борење потоворно заживеало по распадот на Советскиот Сојуз.
За време на советската ера, владата сакала да создаде и воени борбени системи рака на рака и борбени спортови, што резултирало со создавање на самбо. Во текот на 1980-тите и по падот на комунизмот, повторно се разбудил интересот за народните боречки вештини. Преку етнографска студија се појавиле многу нови стилови засновани врз народните стилови.
Руска борба со тупаница
Руската борба со тупаници (руски - Кулачный бой момче Кулачнија „борба во тупаница, пугилизам) е традиционален бокс на Русија со голи тупаници. Најраните извештаи во врска со овој спорт датираат во 13 век.
Самбо
Самбо (руски: сàмбо; ) е руска боречка вештина и борбен спорт. Зборот „САМБО“ е кратенка за САМ озаштита без оружје, што буквално се преведува како „самоодбрана без оружје“. Самбо е релативно модерен, бидејќи неговиот развој започна во раните 1920-ти од Советската црвена армија за да ги подобри нивните борбени способности од рака на рака. Наменето е спојување на најефикасните техники на другите воени вештини, самбо потекнува од јапонско џудо, меѓународни стилови на борење, плус традиционални народни стилови на борење како што се: ерменски кох, грузиска чидаоба, романски тринта, татарски кријаш, узбекистански кураш, монголски капсагај и азербејџански гулеш.
Пионери на самбо беа Виктор Спиридонов и Василиј Ошчепков. Ошчепков починал во затвор како резултат на политичките чистки во 1937 година по обвинувањата дека бил јапонски шпион. Ошчепков поминал голем дел од животот живеејќи во Јапонија и тренирајќи џудо под водство на неговиот основач Кано Џигоро. Двајцата Руси самостојно развија два различни стила кои на крајот се вкрстиле и станаа познати како Самбо. Во споредба со системот заснован на џудо на Ошчепков, тогаш наречен „Борење во слободен стил“, стилот на Спиридонов бил помек и помалку зависен од силата. Ова во најголем дел се должел на повредите на Спиридонов здобиени за време на Првата светска војна.
Систем
Система е руска боречка вештина. Обуката вклучува, но не е ограничена на: борба против рака, борба со тепачки, борба со ножеви и обука за огнено оружје. Обуката вклучува вежби и спаринг без поставени кати.
АРБ
АРБ (руски: Армейский Рукопашный Бой; ; „Армиска борба со рака“) е руска воена уметност за обука за приеми за заштита и напади, која вклучува многу функционални елементи од арсеналот на поединечни борбени раце и борбени вештини од целиот свет, и се користи во вистински борбени активности.
Лазар Соколов
Лазар Соколов ( во с. Живиње —  во ) — еден од првите македонски економисти, професор и учесник во НОБ.
Меѓувоен период
Лазар Соколов завршува средно образование во Кумановската гимназија која била формирана во учебната 1922 /23 година. Голем пресврт во неговиот живот како и на голем број ученици во Кумановската гимназија, настанал во 1929 година, кога биле затворени сите училишта во внатрешноста на Македонија. Меѓу нив, била затворена и гимназијата во Куманово, а како причина затоа се наведувале “буџетски причини“ .Лазар Соколов заминува во Скопје каде што го дооформува своето образование.Тој матурирал во Првата машка гимназија во учебната 1931/32 година и истовремено продолжил да одржува контакти со своите соученици од Кумановската гимназија.
Во тоа време кумановските младинци биле организирани во една студентска организација, наречена “ Кумановска академска омладина “ (КАО) Лазар Соколов се запишал на студии во Загреб, на Економско - комерцијаната висока школа.Веќе во првите месеци на студирањето, поточно во октомври 1933 година, била организирана ќелија во чиј состав влегле:Јура Медариќ - секретар, Магда Бошковиќ,Љубиша Миодраговиќ,Олга Жердиќ и Лазар Соколов. Во првата половина на 1935 година се формира нова ќелија за работа на Македонците на теренот, каде што и Лазар учествува. Во 1935 година настануваат превирања во КАО, која станала голема организација со бројни задачи и цели. Лазар Соколов станува претседател на управата. Тој во 1935 година се враќа во Загреб за да стапи во контакт со македонските студенти во Белград и Скопје, како и со други младински оргнизации во Загреб.Воспоставил и соработка со здруженијата “ Ловќен “, “ Триглав “, „Свијетлост“, Здружение на пацифистите итн. Активност Соколов покажува и во здружението “Вардар“ Во 1936 година на 28 август, се одржува екскурзија низ Македонија, каде што биле и студенти од Загреб. На оваа екскурзија се одржува состанок, 28 август 1936 година се формира платформата на МАНАПО.
По формирањето на МАНАПО, Лазар Соколов се запослува како хонорарен наставник во неделната школа ( трговската школа )при Кумановската трговска младина.Во февруари 1937 година заминува во Цетиње на служба, но за кратко време ја напушта службата бидејќи бил под полициска примотра, како комунист, што била една од причините за неговиот отпуст. Од 29 јуни 1937 година се вработил како привремен службеник во привилегираната банка во Белград. И покрај неговото преместување во Белград, Соколов одржувал контакти со кумановската група, најчесто со Кочо Попов.
Воен период
На трети (3) мај 1941 година, Лазар Соколов се вратил во Куманово, и веднаш се поврзал со другарите со кои соработувал и пред војната. Кон крајот на месецот била формирана т.н.популарна банка и тоа од неколкумина занаетчии и трговци.Претседател на Управниот одбор бил Кирил Атанасов трговец, а за членови биле избрани Кирил Каранфилски, Анание Атанасов трговец,Борис Атанасов и др.Лазар Соколов е избран за директор на банката. Во почетокот на јуни 1941 година бил вклучен во партиската ќелија во Куманово. Една од задачите на ќелијата била и создавањето на Народното читалиште во градот.
Како виден и почитуван жител на Куманово, а под влијание на партиската организација, на 19 августи покрај неговото негодување, Лазар Соколов бил поставен за помошник кмет, со задача да стекне поголема доверба кај бугарската окупаторска власт. Во истиот период тој бил постојано ангажиран во најразлични здруженија, како потпретседател на Народното училиште, потпретседател на работничкиот спортски клуб“ Славија “, член на националниот клуб „ Војвода Карпош “ итн. Важен бил и неговиот ангажман во објавувањето на листот “ Дедо Иван “, кој почнал да излегува на 15 август 1941 година. Главното мото во листот било “ Пролетери од сите земји соединете се “ и “ Живела слободна Македонија “ и на крајот ознака дека е “ Орган на месниот комитет на Комунистичката партија “ Ова било и времето на создавањето на партизанските одреди во кумановско.
Лазар Соколов со неговите делувања постојано бил под надзор на бугарските окупаторски власти, така да конечно на 31 март 1942 година бил ослободен од должноста како кмет. Во согласност со неговите блиски соработници Веселинка Малинова и М. Атанасовски заминал во Софија, каде работел во Акциониот комитет, кој бил формиран со цел да работи за организирање на ИО на ослободената територија. Во април 1944 година, по налог на ЦК на КПМ тој заминал во НОВ, каде пак од мај 1944 година станал член на АГИТПРОП на Главниот штаб на НОВ за Македонија, под раководство на Бане Андреев. Лазар Соколов со целата негова дејност во периодот до 1944 година, со решение од Президиумот на АСНОМ на 6 август 1944 година Лазар бил именуван за повереник за народно стопанство и обнова.
Сведоштвата говорат дека Соколов во периодот од мај 1941 година до јули 1942 година, се наоѓал во Куманово, од јули 1942 до јули 1943 година бил во Софија, а од август 1943 до април 1944 година во Скопје. Неговата активност во НОВ била регистрирана од 1 мај 1941 година до 15 мај 1945 година, односно осум (8) години и дваесет и осум (28) дена.
Повоен период
По завршувањето на војната, Лазар Соколов работел во Белград на функцијата Помошиник министер за трговија и снабдување на ФНРЈ. Ваквата должност ја добил како повереник за народното стопанство при Президумот на АСНОМ и член на АВНОЈ. Во некои документи го среќаваме како помошник на директор на Институтот за меѓународна политика и земјоделство. Во меѓувреме работел и како постојан хонорарен наставник/предавач на Економскиот факултет во Белград. Во повоениот период Соколов бил исклучително ангажиран. Но и покрај тоа наоѓал време и за пишување статии објавувани во дневни и седмични гласила. Основното мото на Лазар Соколов било „ ПОВАЖНОТО ОД СПОРЕДНОТО “.Според него, во тој случај би ја имале работата во свои раце. Тоа важи за чиновниците од најмалиот до најголемиот. На 30 септември 1945 година, во Белград, Лазар се оженил со Рангелова Љиљана и со неа имал три деца. Соколов и припаѓал на групата која го критикувала Манифестот на Главниот штаб на Македонија и ја застапувал мислата за создавање на независна Македонија, како единствено решение за македонското прашање. Ваквите ставови на Соколов биле причина за преземање мерки за негово дисциплинирање, па бил сменет од помошник директор и назначен за професор на Економскиот факултет.Бидејќи во своите лични контакти со своите пријатели продолжувал да говори афирмативно за Резолуцијата на ИБ, на 9 јули 1949 година бил уапсен поради што и ја губи работата од 1 август 1949 година. Од тогаш започнала голготата на Лазар Соколов проследена со испрашувања,проследувања,казнувања. На 20 јули 1950 година, завршила кривичната постапка против Соколов и бил пратен на општествено - корисна работа на хрватскиот остров „Голи Оток “. . По завршувањето на казната, тој се вратил во Скопје и се вработил на Економскиот институт и станал еден од најголемите и најпочитуваните економисти. Во 1967 година станал директор на Економскиот институт, а истовремено бил и на други значајни функции во државата. Соколов дал голем придонес во науката, бил член на бројни организациони одбори, симпозиуми од областа на економските науки, што говорат неговите бројни дипломи и признанија. Лазар Соколов се пензионирал на 1 јануари 1979 година, но и натаму продолжил активно да се занимава со економската наука. Д-р Лазар Соколов починал на 4 јануари 1984 година и зад себе оставил импресивен авторски опус, кој се состои од 123 труда од разни области на економската наука. Она што било забележително за неговите трудови е настојувањето економската теорија да се претвори и искористи во пракса.
NGC 7764A/1
NGC 7764A/1 — галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7764A/1 се споменува и како ESO 293-8, MCG -7-1-1, AM 2350-410.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7764A/1 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7764A/1 има привидни димензии од 0,7' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 53 м 20,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -40° 48' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 7764A/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72755. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 386; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8018. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Корпо Секо
Корпо Секо (португалски: Corpo-seco, во превод Суво тело) — митско суштество од бразилскиот фолклор, кое живее во амазонските прашуми. Се храни со крв и всушност претставува амазонска верзија на вампир.
Легенда
Според легендата, Корпо Секо бил човек кој го поминал својот живот малтретирајќи ја својата мајка. Поради овој чин на суровост, кога умрел, Бог и Ѓаволот го отфрлиле и дури ни земјата не го примала. Еден ден, тој се кренал од гробот, целосно гнил и почнал да живее припиен во дрвјата. Кога ќе забележел луѓе тој им ја пиел крвта и со тоа добивал голема сила. После тоа се сушел и пак се припивал кон дрвјата.
Легенди за Корпо Секо постојат низ самиот Бразил како и во земји каде се зборува португалски јазик.
Во Бразил до ден денес, постои популарната поговорка: „Оној кој ја удира мајката останува со сува рака“.
Peltigera praetextata
Peltigera praetextata, е лишај роден во Северна Америка, Европа и Азија. Се дефинира со мали израстоци кои личат на папок наречени филидизија на неговите рабови и средиште.
Одлики
Peltigera praetextata има рамни лобуси до 5 см долги и често формираат кружни обрасци на раст. Тоа е темно зелено кога е влажно, често со црвеникав центар, и сивкасто кога е сув. Значаен е или покриен со фини влакна. Не се размножува вегетативно користејќи исидија или соредија како повеќето лишаи, туку со помош на филидизија.
Екологија
Иако често се наоѓа над мов или кора од дрво, Peltigera.praetextata може да се најде и на гола почва. Тој е вообичаен низ умерените и ореалните екосистеми.
Лангерак (Јужна Холандија)
Лангерак ― гратче во холандската покраина Јужна Холандија. Тој е дел од општината Моленланден.
Селото Лангерак има население од околу 1730 жители. Статистичката област Лангерак, која може да ја опфати и околната села, има население од околу 1730 жители.
Лангерак бил под посебна општина помеѓу 1817 и 1986 година, кога станал дел од Лишфелд. Од 2013 година, Лишфелд станал дел од новата општина Моленвард.
Роже Кајоа
Роже Каjоа (француски: Roger Caillois, роден на во  - починал на  во ) — француски писател, социолог и литературен критичар.
Биографија
Роже Каjоа е роден на во, Франција. Завршил средно образование во Ремс, каде што живеел на ул. „Енкмар“ бр. 75 - токму спроти куќата на Роже Жилберто Локонт, поет-авангардист и писател. Тој се поврзал со авторите на списанието „Големата игра“ и ги дал за печатење своите први литературни текстови на Роже Жилберто и Рене Домал.
Во периодот помеѓу 1929 и 1933 година студирал во Париз. Во Париз учествувал во активностите на надреалистите и се зближил со Андре Бретон, Салвадор Дали, Пол Елијар, Макс Ернст итн.
Во 1938 година заедно со Жорж Батај и Мишел Лејрис ја создале литературната група „Колеџ по социологија“. Во истата година се запознал со Викторија Окампо - писателка, издателка и меценат која го поканила во својот дом во Аргентина. Таму живеел за време на Втората светска војна, раководејќи со Францускиот културен институт во Буенос Аирес. Освен тоа, во Аргентина започнал да го издава списанието „Les Lettres françaises“.
По крајот на војната, Кајоа се вратил во Франција, каде станал раководител на колекцијата „Јужен крст“ во издавачката куќа „Галимар“, посветен на литературата од Јужна Америка. Освен тоа, тој ги преведувал расказите на Хорхе Луис Борхес. Во истата колекција биле објавени и делата на Пабло Неруда и Мигел Анхел Астуријас.
Од 1948 година Роже Каjоа бил избран за висок функционер на УНЕСКО, каде раководел со одделот за литература, а подоцна со одделот за културен развој. Во 1952 година го организирал издавањето на меѓународното филозофско списание „Диоген“. Клод Леви-Строс исто така работел за УНЕСКО и кога во 1955 година ја издал својата монографија „Трка и историја“, Кајоа се изразил критично кон делото, а Леви-Строс му реплицирал. Во 1971 година Кајоа бил избран во Француската академија и кога две години подоцна во академијата бил избран и Леви-Строс, двајцата повторно ги потенцирале своите разлики.
Роже Каjоа починал на во ) и бил погребан на гробиштата на Монпарнас, Париз. Во 1991 година на негово име е воспоставена награда за литература.
Стефан Величковски
Стефан Величковски е роден на 16 мај 1986 година во Скопје. Тој е дипломиран музички професор со стекната диплома при Факултетот за музичка уметност во Скопје на отсек Музичка теорија и педагогија. Својата музичка кариера ја започнува на детските фестивали, но посериозно со музика започнува да се занимава во 2007 година кога на фестивалот „Охридски трубадури - Охрид фест 2007“ ја претставува својата прва студиска песна насловена како Не постои љубов.
Дискографија
Синглови
NGC 752
NGC 752 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Андромеда, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 752 се споменува и како OCL 363.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 752 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,7 m. NGC 752 има само една позната привидна димензија, која изнесува 75'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 35 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 37° 50' 0".