cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ПУ „Страшо Пинџур“ - Оџалија
Основно училиште „Страшо Пинџур“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Страшо Пинџур“ - Оџалија; скратено: ПООУ „Страшо Пинџур“) — подрачно основно училиште во селото Оџалија, составен дел на ОУ „Страшо Пинџур“ од селото Карбинци.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски народен херој Страшо Пинџур.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа на пристапниот пат до самото село Оџалија.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.
Црква „Св. Петка“ - Долно Штрбово
Света Петка — мала селска црква во селото Штрбово, Општина Ресен, Македонија.
Се наоѓа 500 метри источно од денешната положба на селото, изградено во периодот помеѓу двете светски војни од мештанинот Крстин Костовски, а обновено од Јонче Д. Диневски во 1990 година.
XX Лебед
XX Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 11,86.
Неуспешни обиди за учество на Евровизија
Имаше неколку неуспешни обиди за учество на Евровизија. За да учествуваат, радиодифузерите морат да бидат членови на Европската Радиодифузна Унија (ЕБУ) и да го регистрираат нивниот интерес за да се натпреваруваат пред крајниот рок определен во правилата на Евровизија од таа година. Секој радиодифузер плаќа сума за организација на фестивалот. Ако некоја држава се откаже од натпреварот по крајниот рок, тие сѐ уште ќе треба да ги платат овие суми, и може да добијат казна или привремена забрана.
Катар
Катар Радио е моментално придружен член на Европската Радиодифузна Унија, додека сите натпреварувачки држави на Евровизија се активни членки на унијата. Радиодифузерот откри дека е заинтересиран да стане активен член на 12 мај 2009, кое би му овозможило на Катар да се натпреварува на Евровизија. Катар Радио наведе дека се надеваа да учествуваат на Евровизија 2011.
Катар прво се вклучи на фестивалот во 2009, кога радиодифузерот испрати делегација на фестивалот и емитуваше неделно радио шоу наречено '12pointsqatar' посветено на Евросонг. Шоуто доби позитивни критики и иницира понатамошно вклучување на Катар на Евровизија.
Казахстан
Казахстан нема учествувано сѐ уште на Евровизија. Казахстан преговара за да се придружи кон ЕБУ. Државната Телевизиска Компанија Казахстан-1 очекува одговор за доделување на членство во ЕБУ од 2008 година. Ако ова се случи, Казахстан може да учествува на Евросонг 2014. Казахстан го пренесуваше натпреварот во 2010, 2012 и 2013.
Географски, 5% од територијата на Казахстан припаѓа во Европа.
Список на државни водачи во 1356 година
Ова е список на државни водачи во 356 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Неуспешни обиди за учество на Евровизија
Тунис
Тунис нема учествувано сѐ уште на Евровизија. Имаше можност да учествува во 1977 година, но го откажа учеството, затоа што не сакаше да учествува заедно со.
Список на државни водачи во 1356 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Неуспешни обиди за учество на Евровизија
Лихтенштајн
Лихтенштајн нема учествувано сѐ уште на Евровизија. Лихтенштајн преговара за да се придружи кон ЕБУ.
Косово
Косово никогаш не учествувало на Евровизија. Косовската државна телевизија, РТК аплицираше за членство во ЕБУ, но сѐ уште не е прифатена како полноправен член.
Либан
Либан никогаш не учествувал на Евровизија. Државната телевизија, Теле Либан, ќе направеше деби на Евровизија 2005 во Киев со песната "Quand tout s'enfuit" изведена од Алин Лахуд, но се повлече поради Либанските закони кои не наложуваа да се емитува Израелската песна.
СССР
Советскиот Сојуз никогаш не учествувал на Евровизија, но имаше неколку обиди за учество во 80. години од минатиот век.
Во 2009. Едуард Фомин, поранешен работник во Министерството за Образование на РСФР, обелодени дека во 1987. министерот за образование, Георги Веселов, ја ставил идејата за учество на Советскиот Сојуз на Евровизија поради голем број на политички реформи направени од Претседателот на Советскиот Сојуз, Михаил Горбачов во текот на 1980. Идејата главно беше политичка, со замисла дека победа на натпреварот за Советскиот Сојуз би имала улога во односите меѓу Советскиот Сојуз и капиталистичките држави на запад. Валери Леонтјев беше предложен за прв пејач кој би го претставувал Советскиот Сојуз на Евровизија, но идеите на Веселов не биле поддржани од Комунистичката партија на СССР, или од Горбачов, верувајќи дека тоа е премногу радикален чекор, така што Советскиот Сојуз никогаш не се појавил на натпреварот до неговиот распад.
Десетте поранешни републики на Советскиот Сојуз подоцна ќе се натпреваруваат поединечно во 90-тите и 2000-тите: Русија, Естонија, Литванија, Латвија, Украина, Белорусија, Молдавија, Ерменија, Грузија, и Азербејџан, со пет од овие држави кои веќе победиле на Евровизија (Естонија, Латвија, Украина, Русија и Азербејџан). Во последно време е сугерирано дека и Казахстан ќе учествува на Евровизија, која исто така беше поранешна советска република.
Емертал
Емертал (Emmerthal) — слободна општина во округот Хамелн-Пирмонт, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Везер, околу 6 километри јужно од Хамелн. Седиштето на општината е во селото Кирхозен.
Општински единици
Општината се состои од 4 места со 17 единици:
Список на нобеловци по држава
Ова е список на добитници на Нобеловата награда по држава. Списоците за економија се однесуваат на Нобеловата награда за економија. Нобеловите награди и наградата за економски науки се доделени 567 пати на 889 добитници, од кои 26 награди (сите награди за мир) биле доделени на организации. Поради тоа што некои добитници добиле повеќе награди, вкупниот број на добитници е 860 поединци и 22 организации.
Овој список ги рангира лауреатите според државата/државите што се наведени од Комитетот за Нобелова награда на нивната веб-страница. Списокот не прави разлика помеѓу лауреатите кои добиле целосна награда и лауреатите кои ја поделиле наградата. Некои лауреати се наведени под повеќе од една земја, бидејќи на официјалната веб-страница се споменуваат повеќе земји во однос на лауреатот. Ако една земја се споменува само како место на раѓање, ѕвездичката (*) се користи во соодветниот список за да го означи тоа. Во овој случај, земјата на раѓање се споменува со курзив на другите списоци на овој лауреат.
Организациите се наведени овде доколку Комитетот за Нобелова награда ги поврзува со една земја.
Андреј Кончаловски
Андреј Сергјевич Михалков-Кончаловски (Андрей Сергеевич Михалков-Кончаловский; роден Андреј Сергеевич Михалков; 20 август 1937 година) е советски и руски филмски режисер, театарски режисер и сценарист. Тој е носител на орденот „За заслуги за татковината“, Националниот орден на легијата на честа, офицер на орденот за уметности и писма, кавалер на орденот за заслуги на Италијанската Република и народен уметник на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република. Негов татко бил писателот Сергеј Михалков.
Творештвото на Кончаловски опфаќа театарски филмови во движење, филмови направени за телевизија и сценски продукции во Русија, како и во Соединетите држави. Тој бил чест соработник на Андреј Тарковски на почетокот од неговата кариера, и учествувал во изработката на следниве филмови: Чичко Вања, Сибиријад, Љубовниците на Марија, Воз за бегство, Танго и кеш, Внатрешен круг, Асија и кокошката со златни јајца, Куќа на будали, Белите ноќи на поштарот и Рајот. Тој ја режирал и адаптацијата на минисеријата „Одисеја“. Поради неговите проекти во областа на филмот се стекнал со престижни награди, вклучувајќи ги и наградата на Канскиот филмски фестивал, наградата ФИПРЕСЦИ, два сребрени лава, три награди „Златен орел“ и награда „Еми“.
Ран живот и образование
Кончаловски е роден како Андреј Сергејевич Михалков во Москва, Руска Советска Федеративна Социјалистичка Република, во аристократско семејство на Михалковс, со вековно уметничко и аристократско наследство кое влече корени од Големото Војводство на Литванија. Како уметничко име го зел презимето на неговиот дедо по мајка (Кончаловски). Тој е брат на режисерот Никита Михалков и син на авторот Сергеј Михалков.
Студирал десет години на Конзерваториумот во Москва, подготвувајќи се за кариера како пијанист. Во 1960 година, сепак, тој се запознал со Андреј Тарковски и го напишал сценариото на неговиот филм Андреј Рубљов (1966).
Кариера
Негов прв долгометражен филм бил „Првиот учител“ (1964) и бил добро прифатен во Советскиот Сојуз и прикажан на бројни филмски фестивали во странство. Неговиот втор филм, Приказната на Асија Кlyачина (1967), бил потиснат од советските власти. Кога бил издаден дваесет години подоцна, бил прогласен за ремек-дело. Подоцна, Кончаловски ги снимал адаптациите на „ Гнездо на нежен народ“ (1969) на Иван Тургенев и „ Чичко Вања“ на Чехов (1970), со Инокенти Смоктуновски во главната улога.
Во 1979 година бил член на жирито на 11-от Меѓународен филмски фестивал во Москва. Неговиот епски Сибиријад по објавувањето во 1979 година бил поволно прифатен во Кан и го овозможил неговото преселување во САД во 1980 година.
Неговите најпопуларни изданија во Холивуд се „ Љубовниците на Марија“ (1984), „ Бегство“ (1985), според сценариото на јапонскиот режисер Акира Куросава и „ Танго и Кеш“ (1989), со Силвестер Сталоне и Курт Расел. Во 1990-ти години, Кончаловски се вратил во Русија, иако повремено продуцирал историски филмови за американската телевизија, како што е неговата адаптација на „Одисеја“ (1997) и наградуваната преработка „Лавот во зима“ (2003).
Целосниот филм Домот на будалите (2003) на Кончаловски, со улога на Брајан Адамс, поставена во чеченски психијатриски азил за време на војната, му донел Сребрен лав на Филмскиот фестивал во Венеција.
Во 2010 година, Кончаловски го објавил својот долгогодишен проект „Оревокршачка во 3Д“, музичка адаптација на балетот Оревокршачка на Петер Илич Чајковски. Како музички филм, тој претставувал мешавина од акција во живо и 3D анимација, а во главните улоги биле Ел Фанинг, Џон Туртуро, Нејтан Лејн и Ричард Е. Грант. Филмот бил прикажан со музика од балетот, со дополнителни текстови на Тим Рајс.
Авторот до сега има оставено значајни дела зад себе.
Личен живот
Кончаловски бил во брак пет пати. Неговата прва сопруга била Ирина Кандат. Неговата втора сопруга била руската глумица Наталија Аринбасарова, со која има еден син: Егор, роден на 15 јануари 1966 година. Неговата трета сопруга била Вивијан Годет, со која ја има ќерката Александра Михалкова, родена на 6 октомври 1971 година. Неговата четврта сопруга била Ирина Иванова, со која има две ќерки: Наталија и Елена. Неговата петта сопруга е руската глумица Јулија Висоцкаја; тие се во брак од 1998 година и имаат две деца: Марија (1999) и Петр (2003).
Признанија
Награда за кариера 2018 на филмскиот фестивал во Сардинија (XIII издание. - Сасари)
2018 Орден за заслуги на Италијанска Република (Италија)
Нобелова награда Руски Лудвич 2018 (Русија)
Награда од Владата на Руската Федерација за култура 2017 за неговото театарско дело (Русија)
Награда „Бриџ“ од Фондацијата Бернхард Вики 2017 (Германија)
2017 Наслов на професор на Московскиот државен универзитет (Русија)
Награда Федерико Фелини 2017 година „За посебен придонес во развојот на киното“ (Италија)
Европски медал за толеранција 2017, „За неговите културни достигнувања фокусирани на зачувување на трагичното сеќавање на минатото, вклучувајќи го и неговиот филм„ Рај “(Брисел)
2016 година „Меѓународна награда Балтичка Ѕвезда“ за развој и консолидирање на хуманитарни односи во земјите од Балтичкиот регион (Русија)
Награда „Ривиста дел кинематограф“ 2016, Ватикан (Италија)
Наградите Москва тајмс за 2015 година „Личност на годината“ (Русија)
Награда 2012 година „За придонес кон просветлувањето“, Казански меѓународен фестивал на муслимански филмови (Русија)
Меѓународна награда на Чингиз Аитматов во 2012 година, „За студиска адаптација на роман“ за филмот „ Првиот учител “, 1965 година,
2011 Национален орден на легијата на честа (Ordre national de la Légion d'honneur) (Франција)
2011 Наслов на почесен доктор на универзитетот (Национален универзитет за театарска уметност и кино (UNATC)
2011 година Почесна награда „Доктор Хонориус Кауза“ за придонесот во киноматографијата (Романија)
Лида Барет
Лида Китрел Барет (Lida Kittrell Barrett; р. ) е американска математичарка и воспитувачка.
Андреј Кончаловски
Признанија
Награда 2011 година „За придонесот во киноматографијата“, Меѓународен филмски фестивал на Андреј Тарковски „Зеркало“ (Русија)
Лида Барет
Живот
Таа е родена во Хјустон, Тексас, на 21 мај 1927 година. Дипломирала, магистрирала и докторирала математика на Универзитетот Рајс, Универзитетот во Тексас и Универзитетот во Пенсилванија, соодветно.
Андреј Кончаловски
Признанија
Почесна награда за 2010 година на извонреден граѓанин на градот Тоскана (Италија)
Комеморативен медал 2010 година „150-годишнина од Антон Чехов “, награда „За придонесот во театарската уметност“ (Русија)
Лида Барет
Почести и награди
Од 1979 до 1982 година, Барет претседавала со комитетот на Американското математичко друштво за вработување и образовна политика. Таа била втората жена претседател на математичкото здружение на Америка. Таа е соработник на Американското математичко друштво и дел од класата на соработници од 2019 година на Асоцијацијата за математичарки.
Андреј Кончаловски
Признанија
Награда на еснафот на руски филмски режисери 2006 година за државјанство, интегритет и придонес кон кино (Русија)
2005 година офицер на Редот на уметности и писма (Франција)
805 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Андреј Кончаловски
Признанија
2003 Орден „Данакер“ (Република Киргистан )
805 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4703 и 4704 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3945 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2955 и 2956 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 52 пред основањето на Рим.
Андреј Кончаловски
Признанија
2002 Титула „Почесен професор по кинематографија“ за извонреден придонес во уметноста, културата и кино, ВГИК (Русија)
805 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 805 година се протега во 1831 и 1832, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1891 и 1892 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 262 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1470 и 1469 исламска година пред хиџра.
Андреј Кончаловски
Признанија
2002 година академик на Националната академија за филмски уметности и науки (Русија)
1997 Специјален сребрен Свети Ѓеорѓи за неговиот придонес во светската кинематографија, 20-ти меѓународен филмски фестивал во Москва (Русија), 1997
1997 година Орден „За заслуга на татковината“ 4-ти клас (Русија)
1980 Народен уметник на РСФСР (СССР)
1974 година почесен уметник на РСФСР (СССР)
1972 година Државна награда на Казахстанската ССР (СССР)
806 п.н.е.
806 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 806. година пред новата ера, 806. од првиот милениум п.н.е., 6. од 9 век п.н.е. и седма од 800-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4702 и 4703 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3944 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2954 и 2955 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 53 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 806 година се протега во 1830 и 1831, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1890 и 1891 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 263 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1471 и 1470 исламска година пред хиџра.
Шест степени одвоеност
Шест степени одвоеност — теорија според која сите и сè е на шест или помалку чекори од кого било во светот, така што користејќи ја врската на „пријател на пријателот“ може да се поврзат кои било двајца луѓе во најмногу шест чекори. Оваа теорија првобитно е поставена од Каринти Фридеш во 1929 година, а станала популарна поради истоимената драма од 1990 година, напишана од Џон Гвер.
Првобитниот концепт
Во 1929 година, унгарскиот писател Каринти Фридеш објавил куси раскази насловени „Сè е различно“, меѓу кои еден расказ носел наслов „Ланци на поврзување“. Поради технолошкиот напредок на полето на комуникација и патување, пријателствата може да растат и да опфатат големи далечини. Каринти верувал дека и покрај големите физички растојанија меѓу двајца на планетава, густината на човечката мрежа ја прави далечината помала.
"Од овој разговор произлезе игра. Еден од нас предложи да направиме експеримент за да докажеме дека луѓето на Земјата се поблиску едни до други сега, отколку кога било претходно. Треба да одбереме некого од 1,5 милијарди жители на Земјата - кого било, од каде било. Тој се обложи со нас дека користејќи не повеќе од петмина други, од кои еден му е личен познаник, тој ќе го поврзе одбраниот поединец користејќи ништо друго освен мрежата на пријатели."
Каринти се смета за создавач на мислењето за шест степени одвоеност.
Мал свет
Австрискиот математичар Манфред Кочен, дал практични резултати во ракописот Контакти и влијанија, заклучувајќи дека во свет со големина на САД, „практично е извесно дека кои било две личности можат да исконтактираат меѓу себе преку најмногу двајца посредници. А веројатно е дека кога станува збор за сите жители на планетава, потребен ќе е барем уште еден посредник.“ Со симулација изведена на компјутер во 1973 година, покажано е дека меѓу жителите на САД постои три степени одвоеност.
Во 2003 година, Универзитетот Колумбија спровел сличен експеримент меѓу корисниците на електронска пошта на интернет, наречен „Проект Мал свет на Колумбија“ (Columbia Small World Project), во кој биле вклучени 24.163 корисници на електронска пошта, од 13 различни земји во светот. Само околу 384 (0,4%) ја постигнале целта, а меѓу поуспешните дошле до целта после 7, 8, 9 или 10 чекори. Учесниците, сите волонтери, биле половина од Северна Америка, припадници на средната класа, високообразовани, христијани. Поврзувањата преку професија биле посилни од семејните или пријателските.
Истражувања
Фразата „шест степени одвоеност“ често е синоним на идејата за „светот е мал“.
Но, противниците на оваа теорија сметаат дека „шест степени“ е само „академски урбан мит“. Се споменуваат изолираните човечки заедници, како на пример племето Корубо и други домородни заедници во Бразил, кои ја поништуваат оваа хипотеза.
NGC 6970
NGC 6970 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6970 е од видот SBa.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 6970 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65608. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 412; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8416.
IC 667
IC 667 — галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1888 година од страна на Вилијамина Патон Стивенс Флеминг.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 667 е од видот EN+RN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 37' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 667 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Бобау
Бобау — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2009, е дел од градот Битерфелд-Волфен.
Катедрала Сан Емидио
Катедралата Асколи Пичено, официјално катедралата Санта Марија Мадре ди Дио е сант'Емидио (Света Богородица и Свети Емидио) или пократко катедралата Сант'Емидио, претставува главната или централна црква на градот Асколи Пичено и епископија на истоимената епархија. Се наоѓа на плоштадот Аринго и заедно со Палатата на Аренго го претставува центарот на градскиот живот уште од римско време и барем до целиот таканаречен период на општината. Во месец мај 1857 година, папата Пиј IX оваа црква ја издигнал до достоинство на една мала базилика.
Историја
Сегашната градба е резултат на многу адаптации и надградби што се случиле помеѓу 5 и 16 век. Некои остатоци пронајдени за време на реставраторската работа во 1967 година на криптата покажуваат дека првиот храм всушност бил изграден во 4 или 5 век врз претходно постоечка зграда од римскиот период која историчарот Себастиано Андреантонели ја идентификувал како пагански храм можеби посветен на музите, додека други историчари храмот го припишуваат на боговите Херкулес или на Јунона.
Археолошките наоди од 1882-1883 година покажуваат дека катедралата била изградена со помош на остатоците од цивилната базилика на римскиот форум идентификувани во најстарите делови од сегашната зграда. Такви делови биле трансептот, потоа основите на полукружните апсиди, а според некои и куполата. Сите тие датираат, всушност, од крајот на 8 или почетокот на 9 век. Цивилната градба од периодот на римската ера има димензии приближно 32 метри во должина и 13 метри во ширина, додека висината изнесува 9 метри. Телото на катедралата било составено од три полукружни апсиди и вкупно три влеза кои биле ориентирани во правец кон Форумот.
Помеѓу 5 и 6 век градбата претрпела почетна трансформација и добила облик на латински крст со додавање на надолжниот кораб и реконструкција на утврдените полигонални апсиди. Во периодот помеѓу 746 и 780 година, лонгобардскиот епископ Еуклер во своите проекции ја додал куполата со осмоаголна основа, чија изградба сепак била одложена за периодот на 11 век, во времето на епископот Бернардо II (1045-1069). Во тој период на градбата најверојатно и била дадена романска структура. Тој стил се постигнал со изградбата на фасадата и, пред сè, со изградбата на криптата во која биле сместени моштите на Сан Емидио. Токму по тој повод катедралата, осветена уште од периодот на ранохристијанската ера на Дева Марија, со титулата Богородица (Theotòkos), му била посветена и на светиот маченик Емидио, кој бил првиот историски посведочен епископ на градот. Во исто време се започнало со изградбата на двете кули, кои биле поставени на надворешните агли на фасадата и кои давале впечаток дека излегуваат од неа. Просторот помеѓу двете камбанарии бил зафатен од трем со капели, кој бил речиси целосно отстранет по проширувањата на катедралата во периодот на шеснаесеттиот век. Во тој период бил отстранет и фенерот.
Градбата долго време ги задржала своите романски форми, сѐ некаде до последната четвртина на 15 век. Некои цркви во Асколи во тоа време, пред сè оние од редот Мендиканти (Сан Франческо, Сан Пјетро Мартире и Сан Агостино) биле многу поголеми по површина отколку во однос на Дуомо. На 2 јануари 1481 година, за време на епископот Просперо Кафарели (1464 - 1500 г.), бил склучен договорот за уривање на античката фасада и изградба на трите нови кораби поделени со полигонални столбови и отворање на големите прозорци. Ова реновирање на катедралата со готско-ренесансен стил останал во својата почетна состојба долго време.
Фасадата на катедралата била изградена во периодот од 1529 до 1539 година според дизајнот на Кола дел Аматриче. Во истиот период бил изграден нов висок олтар, додека во ѕидовите на страничните кораби започнало да се поставуваат некои погребни споменици и воедно биле подигнати раскошни олтари во согласност со страничните кораби. Епископот Пјетро Камајани (1567 - 1579) подоцна ги завршил сводовите на трите кораби. Единствениот влез во криптата во делот на централниот кораб бил заменет со двете скалила кои биле поставени во страничните кораби.
Во 1838 година била отворена капелата СС Сакраменто, која била додадена на телото на катедралата долж десната патека на раскрсницата на трансептот. Во годините помеѓу 1882 - 1894 година влезот во криптата од страна на централниот коридор повторно бил ставен во употреба. Тоа е сторено според проектот на архитектот Џузепе Сакони кој го дизајнирал и цибориумот под самата купола. Во десетлетието помеѓу 1884 - 1894 сводовите на централниот кораб и куполата биле украсени со фрески изработени од страна на Чезаре Маријани.
Во текот на 20 век, односно на крајот на Втората светска војна, епископот Амброџио Сквинтани ги украсил ѕидовите на криптата со мозаици засновани на карикатури на Пјетро Гауденци (1880-1955), прикажувајќи епизодни делови од последната војна. Новата интервенција на криптата била завршена во 1961 година, од страна на епископот Марчело Морганте. Тој таму ја изградил гробницата на епархиските бискупи. Конечно, во 1967 година, било изведено литургиското прилагодување на презвитерието, според укажувањата на Вториот ватикански собор.
Надворешен изглед
Во центаралниот дел на фасадата се наоѓа влезната порта на катедралата која е врамена со вертикално пресечени столбови, со основи, капители и корнизи во јонски стил. На страните од портата, во двете помали меѓуколони, фасадата завршува со две големи ниши во кои се сместени две травертински седишта. Терминалната балустрада составена од мали столбови била додадена на горниот простор на проектот некаде во 1592 година.
На краевите на фасадата се издигаат две кули изработени од травертин со квадратна основа, кои датираат од втората половина на 11 век. Десно од нив има страна со висина 4,80 метри и е украсена со тули и балустрада, чиј горен дел е обновен во 1592 година врз основа на дизајнот на арахитектот Силвестро Галеоти од Асколи. Оној пак од левата страна е малку повисок од фасадата на црквата.
Левата страна на катедралата, која е свртена кон крстилницата, датира од 1485 година. Украсена е со бравулести коринтски пиластри, а во нивните меѓупростори има готски мулионирани прозорци украсени со искривени столбови и многу фини огради, од кои на едниот прозорец е видлив штитот со грбот на епископот Кафарели.
Во претпоследниот простор во делот помеѓу столбовите на ѕидот, кон трансептот, се отвора страничниот влез во катедралата во стил на ренесанса, со два коринтски пиластри кои поддржуваат полукружен тимпан. Овој влез се вика Портата на музата, а името произлегува од епиграфот сместен и заѕидан во надворешниот ѕид на трансептот. Импозантните димензии и неговото богатство се оправдуваат со тоа што првично тој бил главниот влез, кој бил срушен и преместен на таа нова позиција, веднаш по изградбата на сегашниот главен влез во катедралата. Уметничкото авторство на портата било доста контроверзно и подложно на критики. Дрвените врати на овој влез биле украсени со панели од рози врежани во релјеф и зооморфни фигури. Сето тоа било дело на Франческо ди Џовани од Асколи, кој го ставил својот потпис на една од рамките на вратите. До вратата се пристапува преку скалила украсени со травертинска балустрада, која била изградена во 1841 година по дизајн на архитектот Габриеле Габриели.
Продолжувајќи кон задниот дел на катедралата, наидуваме на трансептниот простор, формиран од големи блокови од травертин, секако тие потекнувале од некои римски градби. Овој дел претставува најстариот дел од катедралата кој датирал од 8-9 век. Двата правоаголни отвори на трансептниот ѕид, кои се наоѓаат на околу еден метар над површината на земјата, даваат светлина во внатрешноста во делот на криптата на Сан Емидио.
Продолжувајќи по надворешноста од трансептот, можат да се забележат двете странични октагонални апсиди, кои веројатно биле изградени во 11 век во исто време кога била изградена и криптата. Централната апсида, од друга страна, била повторно изградена во периодот помеѓу 1480 и 1550 година. Во својата основа има блок од травертин со важно историско значење бидејќи на него стои натписот: CAESARI TRIBUNITIA POTESTATE (Цезарската трибунитска моќ), што може да ја докаже хипотезата дека катедралата Асколи била изградена врз старата римска цивилна базилика.
Фенерот, кој бил изграден во романскиот период некаде на крајот на 11 век, исто така бил направен од травертин. Неговиот надворешен облик бил октогонален и завршувал со рамка на висина на покривот затворена со свод. Материјалот исто така бил травертин. На сводот постои слеп фенер со четири обоени прозорци, кој бил надграден со врв.
Десната страна на катедралата е речиси слична на левата и се отвора кон градината на ректоратот.
Камбанарија
Концертот на ѕвона на катедралата во Асколи се состои од вкупно пет ѕвона.
Внатрешен изглед
По минувањето на влезот во катедралата, од левата страна постои капела, во непосредна близина на камбанаријата, која го претставува она што останало од портот кој во средновековно време се наоѓал пред фасадата на градбата изградена во романски стил. Тој дефинитивно бил изгубен при создавањето на ренесансните дела, што кулминира со изградбата на новата фасада од шеснаесеттиот век. Во капелата е сместено Распетието, најдобро сочуваното парче од целата декорација, што му се припишува на мајсторот на полиптихот од Асколи. Тој се смета за мајсторот на Офида. Тоа дело се појавило во страничните украсни парчиња на малата капела.
Големата внатрешна сала на катедралата, долга 70 метри и широка 30 метри, изградена во романско - готски стил, има латински крст и е поделена на три кораби со шест октогонални столбови надградени со ренесансни капители кои воедно ги потпираат исводовите. Во содејство со шесте столбови, на страничните ѕидови има пиластри со коринтски капители, а во просторите меѓу пиластрите има ниши надградени со големи школки.
Во двата дела на контрафасадата во кореспонденција со страничните кораби, кои во ренесансната ера ги инкорпорирале двете средновековни камбанарии. Таму постојат две простории кои одговараат на основите на истата, од кои во онаа лево од влезот се сместени предмети поврзани со заштитникот Сан Емидио. Меѓу нив, во центарот, на обновената престолнина (престол), стои раката-реликвија на Сан Емидио, дело на Пјетро Ванини, најголемиот златар од реонот Асколи од 15 век. Делото, инаку вистинско ремек-дело на италијанското златарство од петнаесеттиот век, било создадено во годините веднаш по Libertas Ecclesiastica (Црковна слобода). Истото било доделено на Асколи во 1482 година од страна на папата Систо IV. Ова дело се состои од стебло со основа на ѕвезда, кое држи тенка рака во чинот на благослов, покриен со ракавица, која има декорација во позлатено сребро и обоени емајли. Изработено било со златарски техники како што се втиснување, филигран и длетување. Во основата на раката, внатре во мал шестоаголен прозорец, се наоѓал фрагмент од коска на самиот светец, елемент што го прави најрепрезентативен побожен предмет на заштитникот на градот. Прстенот, поставен на раката бил составен од централен рубин и дванаесет дијаманти. Овој прстен бил дониран во 1790 година од страна на епископот Франческо Антонио Маркучи, кој пак го добил од Јосиф II, за време на апостолското патување во Австрија во свитата на папата Пиј VI, на која тој бил исповедник. Зад скулптурата се поставени две дрвени кутии кои датираат од 11 век, веројатна ера на пренесување на телото на Сан Емидио во криптата. Во кутиите биле неговите останки сѐ до препознавањето на телото во 1959 година. На сводот пак, од другата страна, има мало платно од XVIII век во рамка кое ја прикажува полубистата на светителот.
Во пределот на трансептот се издига куполата која започнува од правоаголна основа за да премине во неправилно октагонална во горниот дел и завршува со елипсовидна капа. Нејзината изградба датира околу 8 век, во времето на епископот Евклер, кој ѝ дал византиски отпечаток на градбата на базиликата.
Сликарот Чезаре Маријани (1826 - 1901), кој бил меѓу најголемите италијански фрескоживописци од втората половина на 19 век, во годините помеѓу 1884 и 1894 година, ги изработил сликите кои ја покриваат куполата, потоа сводовите на трите кораби и апсидата. Негов соработник бил Гаетано Ваникола (1859 - 1923), сликар и архитект од Офида.
На столбовите на куполата најблиску до корабите, од сите страни, се сместени различни погребни споменици, кои имале форма и на погребни споменици, но и во форма на гроб. Ова се единствените споменици оставени на нивната оригинална локација. За време на создавањето на делата од 19 век, многу од овие украсни елементи биле преместени во внатрешноста на криптата (забележете ги трагите од преостанатата по ѕидовите и столбовите на црквата). Очигледни референци за слични дела на Бернини може да се видат во погребните мемоари на епископот Филипо Ленти (1707), во црн мермер и на Канон Џузепе Марија Карпани (1696). Тука постојат и двете дела на Џузепе Џиосафати. Од Мартино Бонфини ди Патрињоне наместо тоа постои погребниот споменик на Гаспаре Сгариља (по 1554 година), кој се одликува со ликот на водачот кој лежи во оклоп над самиот саркофаг. Други споменици кои постојат се оние во чест на римскиот принц Сила Орсини, кој починал во 1592 година, изработен од страна на Џироламо Сантучи во првата половина на 16 век, потоа на Џироламо Тубери, кој умрел во 1532 година и на Франческо Антонио Сгариља, кој починал на 15 март 1669 година. Во основата на столбот помеѓу капелата на Светата Тајна и трансептот има неиспишана урна која се претпоставува дека е можеби гробот на Леоне, Џовани или Риналдо Сфорца, кои живееле во првата половина на 15 век. Некои претпоставуваат дека сепак тоа е гробот на епископот Пјетро. Во близина на третиот столб лево кон централниот кораб се наоѓа орев амвон, дело на Скипион Париз од Мателика, кој го градел од 1657 до 1661 година.
Под куполата се наоѓа високиот олтар, надграден со дрвениот цибориум кој потсетува на византискиот стил измешан со готски мотиви. Цибориумот бил подигнат во 1895 година по дизајн на архитектот Џузепе Сакони и е украсен со четири барелефи на евангелистите од Џорџо Паци. Олтарот датира од 13 век и е составен од инкрустирани мермерни плути. Презвитериумот бил издигнат над нивото на црквата по изградбата на криптата која се случила во 11 век. Во 1969 година, презвитерскиот простор бил приспособен на литургиските норми по Вториот ватикански собор, со поставување на епископската столица блиску до столбот на фенерот и амбото потпирајќи се на скалилата од скалите. Внатрешноста, покрај подземната крипта, има присуството на капели потоа изрезбан дрвен хор поставен на задниот дел од катедралата и сакристијата.
Капела на Пресвета Богородица
Во северниот дел на трансептот е сместена капелата на Пресвета Богородица обновена во 1958 година од страна на епископот Марчело Морганте. На полихромниот мермерен олтар, кој датира од 1894 година, има табернакул во форма на ренесансниот храм кој во украсите на куполата го носи времето на 1567 година. Наодот се смета за едно од првите креации по соборот во Тренто кој пропишал употреба на скинијата за зачувување на Евхаристијата. Во централното подрачје на сливот има мала маса со димензии 0,30 x 0,45 метри, копија на оригиналот насликан во темпера од страна на Пјетро Алемано од Готвајг со ликот на Богородица, главна покровителка на бискупијата и на градот Асколи. Масата е затворена во барокна рамка од позлатено дрво. Мозаиците на ѕидовите што го прикажуваат папата Јован XXIII и прогласувањето на Мадона Деле Грацие за покровителка на градот и бискупијата Асколи се создадени во 1961 година од работилницата за мозаици во градот Равена. Дизајнот на мозаиците бил врз основа на сликарот Карло Матиоли од градот Парма.
Капела на Светата Тајна
Речиси на крајот од десната патека, во близина на излезот од влезните скалила на криптата, се наоѓа капелата на Светата тајна. Првично била дизајнирана во 1689 година на иницијатива на бискупот Џузепе Фадулфи, но подоцна проектот бил напуштен, за повторно да го преземе епископот Џовани Андреа Арчети почнувајќи од 1795 година. Конечно е изградена по проект на Агостино Капели, а завршена под раководство на Игнацио Канталамеса. Капелата на 3 август 1838 година од страна на епископот Грегорио Зели Лакобузи била осветена и отворена за религиозни настани.
Капелата како тело одвоено од останатиот дел од градбата, има неправилна октагонална форма и се одликува со купола со висок октагонален барабан надграден со голем фенер. Внатрешноста има грчки вкрстен план, иако краците не се со иста големина, и се одликува со монохроматска тромпе l'oeil декорација. Целосно била создадена од страна на Рафаел Фолиарди. Тој ги симулира архитектонските членови, со флејтирани пиластри (чии капители се во позлатени штуко фрагменти) кои ги означуваат аглите на планот, до лажниот таван на куполата. Четирите шпандели на куполата ги прикажуваат Давид, Мојсеј, Соломон и Исаија, секој со својот карактеристичен елемент и плоча со натпис.
Во олтарот е сместен познатиот Полиптих од Сан Емидио од Карло Кривели, нарачан директно од сликарот и од бискупот Просперо Кафарели во 1472 година. Тој бил завршен наредната година и го претставува неговото најрепрезентативно дело, како и единствениот полиптих на венецијанскиот уметник кој пристигнал целосно недопрен во сите негови компоненти, вклучувајќи ја и рамката. Бил чуван во истата црква за која е и направен. Пренесувањето во оваа капела се случило во 1894 година. Таа е структурирана во три реда со предели, која го прикажува благословениот Христос во централниот панел, кој бил опкружен со Петар, Павле и останатите апостоли, претставени во динамични пози. Во средниот ред претставени биле светите Петар, Јован Крстител, Богородица и детето, Емидио и Павле. Во другиот ред биле светите Катерина Александриска, Јероним, Георгиј и Урсула. Масите се сместени во врежана и прободена готска рамка со круна составена од пет лунети надминати со мешани лакови и врамени со шпицови. Тоа било веројатно дело на истата работилница на резбари од градот Асколи кои го создале и дрвениот хор. Завршетоците имале одлики на сличност со врвот на полиптихот. По силата на својот интегритет, ова дело претставува параметар за научниците за реконструкција на другите распарчени полиптиси.
Одлична изработка е и сребрениот антепендиум кој го покрива олтарот. Изработен е помеѓу 14 и 15 век и е составен од вкупно 27 квадратни плочки, по 25 см од секоја страна, поделени со мали ленти од сребрена фолија кои формираат четирипетален цвет на секој агол. Вкупните димензии на артефактот се 2,52 x 0,82 метри. Панелите се распоредени по три реда од по девет панели и прикажуваат сцени од Новиот завет, со голема назначеност за оние од Страдањата Христови. Овој антепендиум се смета за најважното предренесансно златарско дело во Маршовите. Тешко е да се истакне чија изработка е ова дело. Еминентните научници, како што бил Берто, се сметал дека ова дело е на златарата во Абруцо, други пак како на пример Џузепе Фабијани го идентификува како дело на Ванино, активен златар од Асколи во 15 век, татко на попознатиот Пјетро, таканаречениот „принц“ на златарите во Асколи. Сепак станува збор за дело создадено на крајот на XIV век кое прикажува просторно конструирани сцени земајќи ги предвид новите сликовити достигнувања направени од големиот Џото. Последните три сцени долу десно, се одликувани со поголема пластична цврстина. Тоа е резултат на интервенцијата извршена во XV век, што можеби се припишува на работилницата на Никола да Гвардиагреле.
Покрај фронталот има полихроматски дрвен шатор, изработен во втората половина на 16 век по дизајн на Џорџо Вазари и изработен од страна на граверот Алберто Алберти од Сансеполкро, нарачан директно од епископот Камајани, кој исто така нарачал расвета - лустер (зачуван во Епархискиот музеј). Табернакулот, од архитектонска типологија, се состои од понизок ред на полигонална форма испрекината со ниши надградени со школки и брави, со колони кои имаат врата во центарот со ликот на воскреснатиот Христос. Во горниот дел се гледа висок тапан, на кој се претставени фигурите на ликовите од Стариот завет (пророци и водачи на 12-те племиња на Израел) насликани во монохроматска техника, надградени со купола.
На страничните ѕидови на капелата се сместени две платна кои се дел од серијата од четири (другите две се на контрафасадата на црквата), изработени од страна на Лудовико Траси некаде по средината на 17 век и на кои е прикажано Крштевањето на Полисија и Отсекувањето на главата на Сан Емидио. Претставен е моментот во кој светецот, држејќи ја сопствената глава, сред ужасот и чудењето на другите ликови наоколу, тргнал да чекори кон сопственото гробното место.
Од страна на бискупот Џовани Д'Ерколе, во септември 2016 година во капелата се поставени Плаштаницата на Арквата дел Тронто и распетието од 12 век, кои доаѓаат соодветно од црквата Сан Франческо ди Борго и од црквата Анунзијата во Арквата дел Тронто. Овие цркви биле уништени од земјотресите во 2016 година. Во јануари 2020 година, распетието се вратило во првобитната црква, додека Плаштаницата била поставена веднаш по десната патека, во близина на влезот во капелата на Светата Тајна.
Капела на СС. Распетието на крст
Во скромната апсида на трансептот се наоѓа капелата на СС. Распетието во кое се наоѓа истоимената скулптура која датира од првата половина на 15 век, од училиштето Марке преку црквата Сан Виторе е пренесено во оваа катедрала.
Криптата
До криптата се пристапува преку страничните скали на крајот на корабите и се развива во просторот под презвитериумот, што одговара на просторот што го зафаќа базиликата дел Форо. Таа е изградена, според најакредитираната теза, во средината на 11 век, под епископијата на Бернардо II, со цел да ги прими посмртните останки на Сант'Емидио и неговите придружници, кои доаѓаат од областа од катакомбите на Кампо Парињано, каде подоцна некаде во VXIII век бил изграден храмот на Sant'Emidio alle Grotte.