cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 1708
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1708 се споменува и како NPM1G +27.0362.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1708 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 17,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 18 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. IC 1708 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 25 м 3,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 22' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на IC 1708 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3089319.
Аврам Миладинов
Животопис
Бил јатак на нелегалната чета, поради што бил осуден на една година строг темничен затвор.
1259
1259 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1259 година од новата ера, 259. од вториот милениум, 59. од XIII век и последна од 1250-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1259 година се протега во 3895 и 3896, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3955 и 3956 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1802. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 656 и 658 исламска година.
Мириц
Мириц (Müritz, од словенското morcze што означува „мало море“) — езеро во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, северна Германија. Неговата површина е 117 км2, што го прави второ најголемо езеро во Германија (зад Боденското Езеро) и најголемо езеро кое целосно лежи во Германија.
Неговата максимална длабочина е 31 метар. Во него се влева и од него истекува реката Елде. Дел од Мириц и блиските шуми и мочуришта влегуваат во рамки на Националниот парк Мириц. Поранешниот истоимен округ бил именуван по езерото. Најголеми градови кои се наоѓаат околу езерото се Варен и Ребел, обата големи туристички одморалишта во Мекленбуршката Езерска Област.
Езерото Мириц е дел од каналот Мириц-Елде. Управувано е од водостопанското и бродското претпријатие Лауенбург (Wasser- und Schifffahrtsamt Lauenburg).
Делови
Сливот на Мириц е поделен на неколку големи заливи. За разлика од плиткиот источен дел на езерото, западната страна е поделена на неколку каналски протоци, како што е Ребелскиот и Зитовскиот Залив (Röbeler Bucht и Sietower Bucht). Кај градот Варен на северниот брег на езерото е Биненмириц (Binnenmüritz), кое ја содржи најдлабоката точка на езерото (31 метар), кое е поврзано со главниот дел од Езерото Мириц преку тесен премин. На јужниот брег е Малиот Мириц (Kleine Müritz) од кој се одвојуваат Мирицарм и Мирицзе понатаму на југ. Езерото Мириц зазема околу 29 километри од север на југ и околу 13 километри од исток на запад и има сливно подрачје од околу 663 км2. Низ Мириц поминува реката Елде од југ на север и има врска до Келпинското Езеро на запад од Биненмириц преку каналот Рек, кој е долг околу два километри. Поради тоа што е поврзано со реката Хафел на исток преку каналот Миров, кој е дел од каналот Мириц-Хафел и каналот Болтер, како и преку низата други езера, вештачки бил претворен во бифуркациона водена површина.
Создавање
Езерото Мириц било создадено во текот на последното ледено доба помеѓу Померанија и Франкфурт. Првично целата Мекленбуршка Езерска Област било огромно езеро, кое подоцна се поделило на неколку помали езера, поврзани едно со друго, како последица на падот на морското ниво.
Ниво на вода
Нивото на вода на Езерото Мириц се менувале неколкупати во последните векови, првично како последица на човечките влијанија. Во 12 век, површината на езерото била сè уште 60,5 метри над морето. Од 1737 површината на езерото пораснала на 64,35 метри поради зголемените потреби за вода долж реката Елде. Но, до 1739 било намалено за 1,51 метар. При додавањето на Елде и понатамошните промени со водениците, езерото го достигнало денешното ниво од 62 метри во 1836.
Населби
Најголем град на Езерото Мириц е Варен. Други населби се (надесно) Рехлин, Приборн, Фиперов, Лудорф, Ребел, Готун, Зитов и Клинк.
Театарски роман
Театарски роман (Записки на покојникот) (руски: Театральный роман (Записки покойника) - роман од рускиот писател Михаил Булгаков. Романот е пишуван во текот на 1936-1937 година, но не бил довршен.
Содржина
Романот се состои од предговор и 16 глави, распоредени во два дела:
Прв дел
Втор дел
Во предговорот, авторот раскажува дека записките ги добил во еден пролетен ден, кога во Киев извршил самоубиство нивниот автор, Сергеј Леонтиевич Максудов. Притоа, Максудов му ги испратил своите записи на својот единствен пријател кој, според желбата на покојникот, требало да ги поправи, да ги потпише и да ги издаде.
На 29 април, Максудов добил писмо од Ксавериј Илчин, режисер во Независниот театар, кој молел за средба со него. Кога возбудениот Максудов пристигнал во канцеларијата на Илчин, тој му кажал дека го прочитал неговиот роман. Максудов работел како уредник во списанието „Бродарство“ и по еден кошмарен сон, започнал да пишува роман. Кога го завршил, Максудов повикал повеќемина познаници и им го прочитал романот, но тие дале негативна оцена за него, тврдејќи дека тој никогаш нема да биде објавен. Максудов се обидел да го објави романот, но по неколку неуспешни обиди, го украл револверот од својот пријател и решил да изврши самоубиство. Меѓутоа, кога мислел да се убие, во неговиот стан дошол Иљја Иванович Рудолфи, уредник на литературното списание „Родина“, кој му ветил дека ќе го објави романот.
Максудов му го вратил револверот на својот пријател и потпишал договор за издавање на романот, добивајќи и одредена сума пари. Потоа, Максудов влегол во кругот на писателите, но потполно се разочарал од средбата со нив. Во меѓувреме, Рудолфи отпатувал во Америка и така, романот на Максудов воопшто не допрел до публиката. Максудов повторно се вратил на работа во списанието „Бродарство“, но решил да продолжи со пишувањето. За таа цел, тој ги набавил делата на сите познати современи писатели, а потоа почнал да пишува театарска пиеса. Тогаш, на крајот на април пристигнало писмото на Илчин.
Илчин бил воодушевен од романот на Максудов и побарал од него да напише пиеса која ќе ја постават на сцената на театарот. Така, Максудов започнал да ги посетува претставите и да се запознава со вработените во Независниот театар, така што набргу се вљубил во театарот. На крајот на август, тој ја довршил својата пиеса. Потоа, тој бил повикан од Иван Василевич, еден од двајцата директори на театарот, кој му дал забелешки со кои суштински се променила пиесата. Истовремено, во едно списание, завидливите непријатели на Максудов напишале текст со којшто се потсмевале на неговата пиеса.
По некое време, Максудов бил повикан во Независниот театар, каде што му соопштиле дека неговата пиеса нема да биде ставена на репертоарот. Максудов западнал во очај, а глумецот Бомбардов му раскажал дека на сите во театарот им се допаднала пиесата, меѓутоа против него се здружиле постарите глумци кои, поради возраста, не одговарале за улогите во пиесата. Максудов ја поминал есента затворен дома, во големо разочарување, но кон крајот на јануари одненадеж добил покана да дојде во театарот, каде започнале пробите за неговата пиеса. Таму бил присутен и Иван Василевич, поради кого пробите се одолговлекувале со денови и недели, а Максудов чувствувал нетрпеливост кон него и неговиот метод на работа.
Издание на „Бегемот“ од 2013 година
Книгата, издадена во склоп на библиотеката „Арс Магна“, има 207 страници, во мек повез, со обем од 18 сантиметри. Преводот од руски јазик го направил Јане Јованов, ликовното уредување го извршил Бојан Димитриевиќ, јазичната редакција е дело на Филип Димевски, а компјутерската обработка на текстот е извршена во „Бегемот“. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје, со меѓународната ознака ISBN 978-608-65306-9-3. Книгата е испечатена во печатницата „Темпора веритас“ од Скопје. Издавањето на книгата било финансиски поддржано од Министерството за култура на Македонија.
Папа Кај
Кај (или Гај) — римски папа во периодот од 283 до 296 година. Тој е син на Гај или, според света Сузана Конкордиска, роднина на император Диоклециан, и папа станал на 17 декември 283 година. Неговиот гроб, со вистинска епитафија, бил откриен во катакомбите на Папа Каликст I.
Неговото чествување е на 22 април.
Огнени улици
Огнени улици — филм од 1984 година, режиран од Волтер Хил според сценарио на Хил и Лери Грос. Овој филм се смета за рокенрол басна и претставува необична мешавина на музика, акција, драма и комедија со ретро елементи од 1950-ите 1980-тите.
Филмот бил промовиран како летен хит, но не бил добро примен и од критиката и комерцијално. Динамичната музика напишана од Jim Steinman, Ry Cooder и други, како и хит песните I Can Dream About You на Dan  Hartman и Nowhere Fast на Fire Inc. сепак, помогнаа филмот да се стекне со статусот на култен филм помеѓу обожавателите.
Денкерк (филм од 2017)
Динкерк е воен филм од 2017 во режија и продукција на Кристофер Нолан кој ја опишува евакуацијата од Динкерк во Втората светска војна. Глумечката екипа ги вклучува Фион Вајтхед, Том Глин-Карни, Џек Лауден, Хари Стајлс, Анејрин Бернард, Џејмс Д'Арси, Бери Киоген, Кенет Брана, Килијен Мерфи, Марк Рајленс, и Том Харди. Филмот е британска, американска, француска и холандска копродукција, дистрибуиран од страна на студиото Ворнер Брос.
Динкерк ја прикажува евакуацијата од три перспективи: копно, море и воздух. Нема многу дијалог, бидејќи Нолан повеќе сакал да стави акцент на кинематографијата и музиката. Снимањето на филмот започнало во мај 2016 година во Динкерк, северна Франција, и завршило во септември истата година во Лос Анџелес, кога почнала пост-продукцијата. Кинематографот Хојте ван Хојтема го снимил филмот на IMAX 65 мм и 65 мм голем филмски формат. Динкерк има широки специјални ефекти и на него биле ангажирани илјадници статисти, како и историски чамци и авиони од периодот на евакуација.
Филмот својата премиера ја имал на 13 јули 2017 година во Одеон Личестер Сквер во Лондон и бил прикажан во Велика Британија и Соединетите Американски Држави, на 21 јули 2017 во IMAX, 70 мм, и 35 мм филмски формат. Тој е филм за Втората светска војна со најголема заработувачка на сите времиња и светска заработка од 525 милиони долари. Динкерк добил пофалби за сценографијата, режијата, музичкиот ефект и за кинематографија. Некои критичари го прогласиле за најдоброто остварување на Нолан, и еден од најдобрите воени филмови. Филмот бил номиниран во 8 категории на 23-тото издание на наградите за Изборот на критиката, 3 на 75-тото издание на наградите Златен Глобус и 8 на 71-тото издание на Британската Академија за филмски награди (BAFTA).
Заплет
Во 1940 година, по капитулација на Франција, стотици илјади сојузничките војници се повлекуваат во Динкерк. Томи, млад британски војник, е единствениот преживеан по германската заседа кој успева да стигне на плажата каде илјади војници чекаат евакуација. Тука го среќава Гибсон, кој закопува тело во песокот. По напад на германски бомбардер, тие наоѓаат ранет и брзаат со носила кон болничкиот брод надевајќи се да се качат и да се спасат, но не успеваат. Бродот тоне и тие губат секаква надеж за спас. Томи спасува еден друг војник, Алекс, и ноќта запловуваат на разурнувач, кој ќе биде потопен со торпедо на У-подморница. Гибсон успева да ги спаси Томи и Алекс, и тројцата со веслачки чамец се враќаат на брегот. Во очај икако последна мерка, Кралската морнарица побарала помош од цивилните бродови, кои би можеле да стигнат до плажа и да помогнат во евакуацијата на војската. Во Вејмут, г-динот Досон и синот Петар ја подготвуваат нивната јахта Мунстоун (Moonstone) со намера да ѝ помогнат на морнарицата. Со нив на бродот се качува и седумнаесетгодишниот Џорџ. Во морето, спасуваат офицер во шок по потонување на неговиот брод. Кога офицерот сфаќа дека наместо за Англија јахтата плови кон Динкерк, во паника го повредува младиот Џорџ кој на крајот им подлегнува на повредите.
Три спитфајери тргаат кон Франција. Откако водачот е соборен, пилот Фериер ја презема командата со разнишан мерач за гориво. Тие спасуваат брод од германски бомбардер, но другиот спитфајер е соборен. Пилотот Колинс е спасен од јахтата Мунстоун.
Томи, Алекс и Гибсон се придружуваат на група на шкотски војници и се кријат во внатрешноста на еден рибарски брод чекајќи да надојде плимата. Германските војници пукаат на бродот и водата влегува низ дупките направени од куршумите па бродот наместо да заплови, потонува. Алекс и Томи се спасуваат од потонетиот рибарски брод и пливаат кон најблискиот разурнувач, но и тој е нападнат од бомбардер и потонува. Мунстоун прави маневри да ги спаси војниците кои пливаат во морето со нафта.
Пилотот Фериер без гориво стигнува до Динкерк и успева да слета надвор од периметарот на Алијансата каде е заробен од германски војници. На плажата, командантот Болтон чека последните британски војници да бидат евакуирани. Тој потврдува дека 300,000 се евакуирани, десет пати повеќе од бројката на која се надевал британскиот премиер Винстон Черчил. Алекс и Томи спасени на јахтата го поминуваат Англискиот Канал. Во возот Томи во весникот го чита говорот на Черчил со кој ѝ се обратил на нацијата по евакуацијата од Динкерк.
Глумечка екипа
<div class="cx-template-editor-title" title="This template creates a short author–date citation in a footnote. It allows you to link inline citation using Harvard citations (a form of short citations using parenthetical references) to their corresponding full bibliographic citations.">Sfn  1 <span data-key="1" title="Last name of first (or only) author" class="cx-template-editor-param-desc">  Nolan    2 <span data-key="2" title="Year for citations with one author, or last name of second author for citations with two or more authors" class="cx-template-editor-param-desc">  2017Анејрин Бернард како Гибсон <div class="cx-template-editor-title" title="This template creates a short author–date citation in a footnote. It allows you to link inline citation using Harvard citations (a form of short citations using parenthetical references) to their corresponding full bibliographic citations.">Sfn  1 <span data-key="1" title="Last name of first (or only) author" class="cx-template-editor-param-desc">  Mottram    2 <span data-key="2" title="Year for citations with one author, or last name of second author for citations with two or more authors" class="cx-template-editor-param-desc">  2017
Кастинг
Откако првичните извештаи за евакуацијата откриле колку биле млади и неискусни војниците, Нолан одлучил да ангажира млади и непознати глумци. Тој исто така бил непопустлив дека сите членови на глумечката екипа треба да бидат Британци. Џон Папсидера и Тоби Кит биле кастинг директори за Динкерк. Том Харди, Кенет Брана и Марк Рајленс се приклучиле како споредни ликови уште кон крајот на 2015 година. Фион Вајтхед бил ангажиран за главната улога во март 2016 година, додека Џек Лауден, Анејрин Бернард и Хари Стајлс биле додадени по кратко време. Килијан Мерфи се приклучил следниот месец. Џејмс Д'Арси, Бери Кеоган и Том Глин-Карни биле ангажирани подоцна во мај. На Стајлс улогата му била доделена заради негово "старомодно лице", како што навел Нолан. Тој ја добил улогата по аудиција против стотици кандидати а Нолан не знаел за неговата слава како пејач. Мерфи разговарал со Нолан и читал за психолошката траума што ја трпеле војниците, за да го разбере посттрауматското нарушување на неговиот лик. Нолан го избрал Рајленс поради неговата работа во театарот и изведбата во Волф Хол. Како истражување, Рајленс секојдневно ја возел јахтата, слушал аудиоснимки во Музејот на кралската војска и читал извештаи за луѓето каков што бил г-дин Досон. <div class="cx-template-editor-title" title="This template creates a short author–date citation in a footnote. It allows you to link inline citation using Harvard citations (a form of short citations using parenthetical references) to their corresponding full bibliographic citations.">Sfn  1 <span data-key="1" title="Last name of first (or only) author" class="cx-template-editor-param-desc">  Mottram    2 <span data-key="2" title="Year for citations with one author, or last name of second author for citations with two or more authors" class="cx-template-editor-param-desc">  2017     <div class="cx-template-editor-title" title="This template creates a short author–date citation in a footnote. It allows you to link inline citation using Harvard citations (a form of short citations using parenthetical references) to their corresponding full bibliographic citations.">Sfn   1 <span data-key="1" title="Last name of first (or only) author" class="cx-template-editor-param-desc">  Mottram    2 <span data-key="2" title="Year for citations with one author, or last name of second author for citations with two or more authors" class="cx-template-editor-param-desc">  2017
Авиони
Авионите биле опремени со двојни кабини за снимање во лет. Yakovlev Yak-52TW бил изменет за да личи на Супермарин спитфајер, и два Супермарин спитфајери Mark IAs, спитфајерот Mark VB и Hispano Buchon насликани да изгледаат како Messerschmitt Bf 109E, исто така биле користени за борбените сцени. Големи модели на авиони контролирани со радио, вклучувајќи ги Heinkel He 111 и Junkers Ju 87 бомбардерите, биле снимени како паѓаат во Англискиот Канал. Вистински Спитфајери биле обезбедени од страна на Кралскиот воен музеј Дуксфорд, а сопственикот Дан Фридкин го пилотирал оној којшто бил застрелан при слетување на плажата во Динкерк. Овие снимки морале да бидат направени во рок од четириесет и пет минути, пред надоаѓање на плимата. IMAX камери биле прицврстени на воените авиони со користење на специјално изработени перископски леќи – во задниот и предниот дел. Харди и Лауден ги поминале последните етапи на снимањето во Палос Вердес, внатре во изградените кабини, со ограничен контакт со останатиот дел од глумечката екипа. Главната фотографија завршила на 2 септември 2016 година, по шеесет и осум дена снимање.
Филмот бил снимен во природно осветлување со користење на IMAX 65 мм и 65 мм голем формат филмски ролни во Panavision систем 65, со повеќе IMAX снимки, отколку било кој од претходните филмови на Нолан – околу седумдесет и пет проценти. Panavision и IMAX леќите овозможиле снимање ноќе. За првпат во игран филм, IMAX камерите се користеле рачно, што С тивен Спилберг и Рон Хауард го препорачувале како најдобриот начин за снимање на бродови.
Постпродукција
Редовниот соработник на Нолан, Ли Смит се вратил за монтажа на Динкерк , на почетокот на септември 2016 година. Постпродукцијата се спровела во Лос Анџелес со тим за аудио миксирање составен од осуммина.
Некои компјутерски генерирани слики се примениле за да се подобрат некои сцени, но ниедна не се состоела целосно од CGI. Временски континуитет покажал помал предизвик отколку што се очекувано, со снимањето и во Европа и во Калифорнија. Најмалку десет до петнаесет долгометражни верзии биле пресечени за понатамошно да се насочат кон драматичното влијание. Кога сечењето било завршено, дури отпосле се применила музиката. Педесет и четири часови снимен материјал бил работен во тек на постпродукцијата на филмот.
Единствени употребливи звуци од продукциските снимки биле гласовите – сето друго било наново создадено. Звук дизајнерот Ричард Кинг испратил две звучни миксети за аудио снимање на спитфајерите во Кралскиот воен музеј Дуксфорд користејќи дваесет и четири микрофони. Не можејќи да најде вистинска сирена за Стука бомбардери, Кинг ја изработил од стари фотографии, обидувајќи се да реплицира звук. За сцените со бродски сирени за аларм на луѓето во неволја, гласовите биле фатени со користење на ADR "јамка". Пластичен експлозив C-4 и течен пропан биле употребени за да се снимат звуците на експлозиите. Исто така, вклучени биле и свирежите карактеристични за германските бомби за време на Втората светска војна. Визуелните ефекти биле дело на Дабл Негатив додека ФотоКем, асистирале при продукцијата како филмска лабораторија.
Музика
Ханс Цимер почнал да работи на музиката во 2016 година, и за единаесет месеци била создадена 100-минутна демо снимка. Дополнителна музика била обезбедена од страна на Лорн Балфи, Андреј Кавцински, Стив Мацаро и Бенџамин Волфиш.
"Нимрод" од Енигма Варијациите Едвард Елгар бил дел од темата, што било намалено до шест отчукувања во минута со додадени бас ноти за да се избегне да звучи сентиментално. Инструментите вклучиле контрабас и четиринаесет виолончела кои свират во висок регистар. Звукот на бродските мотори Кинг ги врзал со музиката на Цимер која служи како референца за темпото. Цимер го посетил снимањето на Динкерк заради инспирација и избрал да не ја види необработената снимка на филмот, додека ја пишувал музиката. Музиката била снимен во Ер Линдхарст Хол во Лондон со Џеф Фостер како миксетен инженер.
Прикажување
Светската премиера била на 13 јули 2017 на Одеон Лестер Сквер во Лондон. Филмот бил објавен во кината на 21 јули, проектиран на IMAX 70 мм и 35 мм филм. Тоа е четврти филм на Нолан објавен во третата недела од јули, период во кој Ворнер Брос претходно постигнале успеси. Нолан претпочитал филмот да биде прикажан во јули, наместо на есен, во сезоната на наградите. Филмот почетно бил прикажан во 125 кино сали на 70 мм. Динкерк добил посебно IMAX прикажување на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто за 2017, прв филм на Нолан кој се појавил на фестивалот после Следење, кој се прикажал пред деветнаесет години. По неговата почетно прикажување од 126 дена, филмот бил повторно прикажан во педесет кино сали на IMAX 70 мм на 1 декември, проширувајќи се на 250 дополнителни градови во јануари 2018. Динкерк бил дигитално објавен на 12 декември 2017, и на 4K Ultra HD, Blu-ray, DVD на 18 декември 2017 во Велика Британија и на 19 декември, во САД.
Маркетинг
Објавата дебитирала во кина пред филмот Самоубиствен одред а на интернет била пуштена на 4 август 2016 година. Првата целосна најава (трејлер) на приказната била објавена на 14 декември 2016 година, заедно со петминутниот филмски ексклузивен пролог прикажан пред избраните IMAX проекции на Rogue One: Star Wars Story. Динкерк бил најдискутиран филм таа недела според медиумската компанија за мерење comScore. Официјалната најава била објавена на 5 мај 2017 а на 6 јули Warner Bros. објавиле уште еден трејлер и по третпат филмот бил најдисутиран во текот на таа недела.
Заработка
, Динкерк заработил 188.4 милиони долари во САД и Канада, и 337.2 милиони долари во другите земји, и вкупно во светот 525.6 милиони долари, наспроти продукцискиот буџет од 100 милиони долари. Тоа е филм за Втората светска војна со највисока заработувачка, надминувајќи ја онаа на Спасувајќи го војникот Рајан од 481.8 милиони долари.
Филмот премиерно бил прикажан во Франција на 19 јули 2017 и заработил 2,2 милиони долари на уште првиот ден. Тој бил објавен на седум пазари следниот ден, заработувајќи дополнителни 6.3 милиони долари а на 21 јули во четириесет и шест повеќе земји, со заработувачка од 12.7 милиони долари. На премиерата во Кина, на 1 септември, заработувачката за првиот викенд достигнала 30 милиони долари. А првиот викенд во Јапонија заработил 2.9 милиони долари.
Критички одговор
Динкерк добил пофалби за своето сценарио, музички ефект и кинематографија. Некои критичари го нарекле најдобар филм на Нолан до денес и еден од најголемите воени филмови некогаш направени. На Rotten Tomatoes, оценет е 92% врз основа на 369 критики, со просек од 8.6/10. Според MRQE, тој има просечна оценка на 85/100, врз основа на 127 критичари.
Петар Бредшо од весникот Гардијан му доделил на филмот највисока оценка и го пофалил филмот како најдоброто остварување на Нолан до сега. Петар Траверс од весникот Ролинг Стоун ги доделил првите четири ѕвездички за 2017 велејќи дека филмот "можеби е најголемиот воен филм досега" Тој, исто така, го прогласил како прв голем кандидат на годината и фаворит за Оскар. Жак Манделбом од Ле Монд го пофали филмот за реализмот, но бил разочаран што филмот го игнорира делот одигран од страна на француските војници. Кевин Маер во Тајмс дал оценка два од пет, велејќи дека филмот е бомбастичен, попрво зафатен со своите спектакли отколку за клучниот елемент—драмата. Тој, исто така, сугерирал дека во Динкерк се чувствувал како во видео игра Call of Duty. Дејвид Кокс од Гардиен го критикувал филмот за историски недоследности, немање на женски ликови и недостаток на неизвесност.
Номинации
Филмот добил многу номинации, вклучувајќи 8 на 23-тото издание на Наградите за избор на критиката, во категории: најдобар филм, најдобар режисер, најдобар глумечки ансамбл, најдобра кинематографија, најдобра монтажа, најдобри визуелни ефекти, најдобро сценарио и најдобра продукција и 3 во 75-тото издание на Наградите Златен Глобус за најдобар филм – драма, најдобар режисер, најдобро оригинално сценарио.
Историската заднина
Во мај 1940, соочени со наездата на Германците, 400.000 војници чекале да бидат евакуирани на брегот на северна Франција, близу гратчето Динкерк. Од нив 200.000 Британци, 130.000 Французи и 10.000 Белгијци успеале да се извлечат. Но за 60.000 војници ова место станало последен дом. На бреговите на Динкерк имало најмалку четири чети на Кралската индиска војска. Во Втората светска војна се бореле 2.5 милиони војници од индискиот потконтинент, од кои 87.000 погинале. Нивниот придонес бил маргинализиран или тотално избришан од британската историја.
Критики и пофалби
Филмот бил забележан заради неговиот воглавно реален приказ на историската евакуација. Тој прецизно ги опишува неколкуте авиони на Кралските воздухопловни сили при воздушна битка над морето, ограничени на еден час лет заради нивниот капацитет на гориво. Исто така, филмот точно го отсликува малиот брод кој се обидел да избегне воздушен напад, и тоа како војниците кои се враќале во Англија виделе како цивилното население во голема мера не било свесно или незаинтересирано за војната. Британските офицери првично одбивале да евакуираат француски војници, иако Черчил подоцна инсистирал на тоа дека Французите биле евакуирани заедно со Британците. Целиот реализам на филмот бил поздравен и од преживеаните ветерани од Динкерк, иако некои сметале дека филмот "е погласен од битката". Иако некои настани се засновани на вистинска историја, ликовите и приказната на филмот се измислени. Кога сцените на плажата биле снимани, времето било полошо отколку во текот на вистинската евакуација. Нолан објаснил дека ова помогнало да се разбере опасноста со која се соочиле јахтите. Во една сцена, офицер дава поздрав без својата воена беретка, за што некој од ветераните посочил дека е неточен протокол. На германските авиони носот им е обоен жолто во филмот. Тоа всушност било направено дури еден месец после Динкерк. Учеството на француските војници било ограничено или изоставено. Современи снимки биле користени за воздушните фотографии, а во реалноста градот бил значително во урнатини при евакуација. Дизајнот на летоците паднати од воздух кои бараат Британците да се предадат е уметнички а не истиот што се користел во 1940 година.
Освен пофалби за историската доследност, филмот имал и доста критики (главно за приказната). Колумнист на Вашингтон пост жалел за необичното отсуство на Германци во сторија која се однесува токму на бегство од нив. Некои протестирале што во филмот нема етнички малцинства ниту жени. Индиските медиуми отишле чекор понатаму, нарекувајќи ја оваа филмска верзија „белење“ на историската вистина за Втората светска војна. Во однос на оваа дебата било истакнато тврдењето дека Индиската армија имала забележливо влијание за време на Втората светска војна, но не и за време на Операцијата Динамо, како што се нарекувала евалуацијата од Динкерк и дека филмот кој е обвинет за прикриен расизам впрочем се заснова само на историски факти.
Мишел Турние
Мишел Турние ( – ) — француски писател, добитник на наградата за најдобар роман од француската академија за делото Петок или другиот остров во 1967, како и на наградата „Гонкур“ за романот Глупавиот крал во 1970. Инспирација му биле германската култура, католицизмот, и учењето на филозофот Гастон Башлар. Живеел во Шоазел каде и починал на 91 години, а повремено бил во конкуренција за Нобеловата награда за литература.
Животопис
Турние е роден во Париз, а неговите родители се запознале на универзитетот Сорбона каде студирале германски јазик. Детството го минал во Сен Жермен ан Ле, а како мал учел германски и секое лето престојувал во Германија. Учел филозофија на Сорбона и на универзитетот во Тибинген, каде му предавал Морис де Жандиљак. Турние сакал да предава филозофија во средно училиште, но не успеал да се стекне со лиценца.
Турние се вработил во радио Франција како новинар и преведувач и бил домаќин на програмата L'heure de la culture française. Бил дописник на весниците Фигаро и Ле Монд. Од 1958 до 1968, Турние бил директор на издавачката куќа Плон. Својата прва книга Петок или другиот остров ја објавил во 1967, која била прераскажување на Робинзон Крусо од Даниел Дефо, и добил награда за најдобар роман од француската академија. Турние починал на 91 година во домот во Шоазел.
Севница
Етимологија
Населбата првпат била потврдена во писмени записи во 1275 година на германски како Лихтенвалде (Lichtenwald) (и како Лихтенвалде (Lihtenwalde) во 1309 година, Литенуелд (Lietenueld) во 1344 година, Лихтенвалд (Liechtenwald) во 1347 година и Сиелница (Sielnizza) во 1581 година). Словенечкото име веројатно потекнува од хидроним кој се однесува на потокот Севничка (првпат посведочен во 1488 година како Зелниц (Zellnitz). Ова име е изведено од придавката se(d)lьnъ „припаѓање на населба, село“. Словенечкото име не е поврзано со германското име, кое се однесува на листопадни шуми.
Историја
Со векови, градот Севница се наоѓал на границата на два историски региони на Хабсбуршкото царство: Крањска и Штаерска. За прв пат се споменува во пишаните документи кои датираат од 1275 година со неговото германско име Лихтенвалде (германски: Lichtenwald). Во тоа време таа била една од најважните населби долж долниот дел на реката Сава. Во периодот на доцниот среден век, таа била ексклава на архиепископијата Салцбург. Градот бил освоен од хабсбуршкиот цар Максимилијан I во 1490 година, како одмазда за сојузот на архиепископот со Матија Корвин во војната водена против Хабсбурзите. Потоа, тој бил инкорпориран во Војводството Штаерска до 1918 година.
Помеѓу 1809 и 1813 година, тој бил пограничен град помеѓу Илирските провинции под француска управа и Австриското Царство. Во средината на 19 век, Севница стана важен центар на словенечката национална преродба; во 1869 година се одржи еден од првите масовни собири на движењето Обединета Словенија.
Во 1862 година добил железничка врска, што ја поттикнало локалната економија. Во 1938 година е завршена пругата од Севница до Требње.
За време на Втората светска војна, кога областа била припоена од Нацистичка Германија, поголемиот дел од нејзините словенечки жители биле протерани и заменети со Германци преселени од округот Готче. Многу жители на Севница загинале во нацистичките концентрациони логори. По војната, градот почнал да се развива како индустриски центар во новоименуваниот Посавски регион.
Цркви
Парохиската црква во градот е посветена на Свети Никола и припаѓа на Римокатоличката епархија Целје. Изградена е во 1862 година. Другите цркви во градот се посветени на Свети Флоријан, Богородица и Света Ана, сите припаѓаат на истата парохија.
Економија
Компанијата Лиска, една од најголемите компании за долна облека во Европа, е со седиште во Севница. Друга важна компанија е компанијата за производство на мебел Стилс.
Крум Мицански
Крум Тодоров Мицански (Роден во — ?) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил јатак на нелегалната чета, поради што бил осуден на осум години строг темничен затвор. Во логорите на смртта ја издржал целата своја казна.
Поврзано
Трендафил Мицански
Ур
Ур — еден од најдревните градови во Месопотамија, разположен на реката Еуфрат, недалеку од Персискиот Залив. При основањето на градот, во околу 3000 п.н.е. градот се наоѓал на самиот морски брег, но поради повлекувањето на Персискиот Залив, сега се наоѓа во внатрешноста на континентот, блиску до градот Насирија, во денешен Ирак. Својот најголем подем го достигнува во текот на околу 2000 п.н.е. кога според некои оценки бил најголемиот град на Земјата, со население од 65.000 граѓани.
Ветертоунски духови
Ватертоунски духови (англиски: The Watertown Ghosts) е име за наводни духови кои се наводно фотографирани на брод СС Ватертаун,во 1925 година.
Настан
На бродот СС Ватертаун, умрле морнари познати како Куртенај и Михен. Тие никогаш не биле погребани, туку нивните тела се фрлени во море. Поради тоа другите морнари верувале дека тие го прогонувале бродот. Морнарите неколкупати пријавувале дека виделе чудни појави на бродот (дека виделе лица кои ги потсетуваат на покојните морнари). Во 1925 на бродот е направена фотографија на која се гледаат 2 чудни облика кои многу потсетуваат на лицата. За оваа фотографија многу луѓе сметале дека е доволен доказ со кој може да се докажат духовите.
Мариета фон Хаусволф фон Баумгартен
Мариета фон Хаусволф фон Баумгартен (моминско фон Баумгартен) е шведска сценаристка од Стокхолм. Таа го напишала сценариото за филмот за 2012 година, номиниран за Гулдбаге , „Повикај девојка“. Таа исто така била копродуцент на филмот.
Кариера
Таа е меѓународен советник за сценарија која работела со развој на филмови како Медитеран (Џонас Карпигано), Бабадук (Џенифер Кент), Х (Ранија Атиех, Даниел Гарсија), Џеца, Децата од Сараево (Аида Бегиќ) Алаверди (Марија Сачјан), Лос Хонгос (Оскар Руиз Навија), Шоуто за кучиња (Ралстон Џовер), Свиналенгорна/Понатаму (Пернила Август), Хи -Со (Адитија Асарат), Лес Кватро Волте (Микеланџело Фраммартино) Курвата (Хагар Бен-Ашер) Кратка кожа (Ducchio Chiarini) и претстојниот Rey од Нилс Атала, Blanka од Kohki Hasei, Underground мирис од Pengfei Song и The Fits од Ана Роуз Холмер.
Космос-1177
Космос-1177 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 29 април 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1177 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 339 км, а најмалото на 164.
Бруно (филм)
Бруно Brüno е американски комедија – филм од 2009 год. Во филмот Борат, Саша Барон Коен, режисерот Лари Чарлс и нивната екипа користеа герилски стил на снимање за да направат урнебесна комедија која ги освои публиката и критичарите. Сега Коен повторно го оживува ликот од своето ТВ шоу и го префрли на големото платно. Како и Борат, и овој филм е работен во форма на лажен документарец и е вложено многу време и труд за да се организираат провокациите кои можат да ги насмеат гледачите. Обидувајќи се да стане ултраславен, Бруно пронаоѓа разни интересни соговорници за интревјуа, од Паул Абдул па сè до ЛаТој Џексон.
Големиот успех на Борат и добриот маркетинг за овој филм ги подигнаа очекувањата на публиката, но и на критичарите. Првите критики се пофални, една од нив кажува дека е филм за геј јунак „во стилот на Милк, само со пенис кој зборува“. Другата вели дека Бруно е „уште полуд и поурнебесен од Борат“, и дека е „поуспешен во користење на шок за да ги насмее луѓето“. Сепак, доста замерки има префрлено на сметка на форсирањето на документаристичките сцени, многу препоставуваа дека после Борат, Коен не може да предизвика многу изненадувања.
Синопсис
Австрискиот геј моден новинар Бруно добил отказ откако се појави на модната писта за време на Модната недела во Милано. Со својот асистент Луц, Бруно се упатува кон САД за да стане суперѕвезда.
После пробна емисија со ѕвезди и публика (емисијата се состоеше од еротски танц на Бруно, предлогот Џејми-Лин Спирс да направи абортус, ловењето на Харисон Форд и покажувањето на неговиот пенис триесет секунди нецензурирано) тој се обидува да стане познат на разни начини. Додека се обидува да сними своја порнографска снимка, организира интервју со Рон Паул (неочекувано тој се „глуми“ самиот себеси), и додека тие очекуваат да ги поправат техничките грешки, Бруно почнува да го заведува Паул, кој заминува лут и го нарекува Бруно “педер“. Во една ТВ емисија тој покажува црно бебе и го нарекува O.J кој го добил во Африка „заменувајќи“ го за Ајпод. Во истата емисија тој покажува слика со бебето; на една слика бебето е покриено со пчели додека Бруно има заштита, на друга бебето е на крст, а на трета е во џакузи со возрасни во „позиција 69“. Публиката останува запрепастена од сите покажани слики. Социјалната служба му го зема бебето на Бруно, што го доведува до длабока депресија и тој почнува да јаде брза храна за да се утеши. Луц го води во куќата и води љубов со него. Кога се разбудуваат, се наоѓаат врзани еден за друг со лисици и ланци, и не можат да досегнат до клучот. Кога ќе ги повикат хотелските служители за помош, им е речено да го напуштат хотелот без некои сцени. Откако се обидоа да земат автобус, Бруно и Луц се одведени во полициската стануца. Таму ги раздвојуваат, и конечно е слободен, Бруно налутено му вели на Луц дека веќе не се пар и дека не го сака. Луц, слушајќи го тоа, го напушта.
Откако Луц му заминува на Бруно и после што социјалната служба му го зема бебето, Бруно сака да се промени, сака да стане хетеросексуалец. После што Бруно открива кои се најголемите ѕвезди во Холивуд (како на пр. Том Круз, Кевин Спејси и Џон Траволта), се консултира со двајца геј свештеници и им зборува да не бидат геј. На разни начини тој се обидува да стане „стрејт“: со придружување на националната војска, заминувањето на лов, учење карате и одење на свингерска забава во која има и жени. Сепак, секој пат запаѓа во неволја бидејќи неговото геј однесување уништува сè, и секој пат неуспешно сака да придобие некоја нормална девојка и да буде со него. Очаен, Бруно сè уште мисли дека може да биде хетеросексуалец.
Наслов
Оригиналниот наслов на филмот е: Бруно: Сочно патување низ Америка со цел хетеросексуалните мажи да се почувствуваат видно непријатни во присуство на геј-странец во маичка.
Природно наследство
Природното наследство се однесува на збирот на вкупните елементи на биоразновидноста, вклучувајќи флората и фауната, екосистемите и геолошките структури.
Наследството е она што е наследено од минатите генерации, се одржува во сегашноста и им се дава на идните генерации. Терминот „природно наследство“, датира пред терминот „биоразновидност“. Тоа е помалку научен поим и полесно се сфаќа на некој начин од пошироката заинтересирана публика за зачувување.
Терминот се користеше во овој контекст во Соединетите Држави кога Џими Картер основаше Џорџиевото довербено наследство додека беше гувернер на Џорџија; Довербата на Картер се занимаваше и со природното и со културното наследство. Се чини дека Картер го избрал терминот од Линдон Цонсон кој го користел во Порака до Конгресот во 1966 година. (Можеби тој термин го добил од неговата сопруга Лејди Берд Џонсон, која била лично заинтересирана за зачувување), Претседателот Џонсон го потпиша Актот за дивина од 1964 година.
Терминот „Природно наследство“ беше избран од Одделението за наука за заштита на природата (ЗНП) кога, под водство на Роберт Е. Џенкинс помладиот, започна во 1974 година, што на крајот стана мрежата на државни програми за природно наследство - по една во секоја држава, сите ја користат истата методологија и сите трајно поддржани од државните владим затоа што тие научно ги документираат приоритетите за зачувување и олеснуваат прегледите на животната средина засновани на наука. Кога оваа мрежа се прошири надвор од Соединетите држави, терминот „Центар за податоци за зачувување (или центар)“ беше предложен од Гуљелмо Ман и се претпочиташе за програми надвор од САД. И покрај разликата во името, и овие програми ја користат истата основна методологија како и 50-те државни програми за природно наследство. Во 1994 година, Мрежата на програми за природно наследство формираше здружение за членство кое работи заедно на проекти од заеднички интерес: Здружението за информации за биоразновидноста (АБИ). Во 1999 година, преку договор со „Заштита на природата“, АБИ се прошири и ја презеде одговорноста за научните бази на податоци, информации и алатки развиени од ЗНП, за поддршка на мрежата на програми за природно наследство. Во 2001 година, АБИ го смени името во Природна Служба (NatureServe). Природна Служба продолжува да служи како центар на својата мрежа, соработка на 86 владини и невладини програми, вклучувајќи програми за природно наследство и центри за податоци за зачувување сместени во САД, Канада и Латинска Америка.
Легален статус
Конвенцијата за светско наследство на УНЕСКО од 1972 година утврди дека биолошките ресурси, како што се растенијата, се заедничко наследство на човештвото или како што беше изразено во преамбулата: „треба да се зачува како дел од светското наследство на човештвото како целина“. Овие правила веројатно го инспирирале создавањето големи јавни банки на генетски ресурси, сместени надвор од земјите-извори.
Нови глобални договори (на пр. Конвенција за биолошка разновидност), национални права за биолошките ресурси (не имотот). Идејата за статичко зачувување на биоразновидноста исчезнува и се заменува со идејата за динамична конзервација, преку поимот ресурси и иновации.
Новите договори ги обврзуваат земјите да ја зачуваат биоразновидноста, да развиваат ресурси за одржливост и да ги споделат придобивките што произлегуваат од нивната употреба. Според новите правила, се очекува биопроспекција или собирањето природни производи да биде дозволено од земјата богата со биоразновидност, во замена за дел од придобивките.
Во 2005 година, беше воспоставена морската програма за светско наследство за заштита на морските области со извонредни универзални вредности.
Албрехт VI (надвојвода од Австрија)
Албрехт VI (Albrecht VI, Freigebige, der Verschwender, prodigus, роден во во  - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како надвојвода од Австрија (1457-1463), војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска (1424-1463).
Управување
Албрехт управувал како војвода од Штаерска. Претходно, неговиот брат долго време не му дозволувал да управува со хабсбуршките територии, и покрај тоа што бил полнолетен уште од 1436 година. Во 1453 година царот Фридрих III го претворил Војводство Австрија преку „Privilegium maius“ во надвојводство. Албрехт VI имал конфликт во 1457 година со својот брат за управувањето на Австрија. Конфликтот настанал кога Ладислав V починал, без да остави свои наследници а самиот цар Фридрих не дозволил на неговиот брат да стане негов наследник. Така, во 1458 година Албрехт се побунил, зазимајќи го западниот дел од Австриското војводство, во денешна Горна Австрија, а како седиште му станал градот Линц. Во 1458 година Албрехт VI успеал да биде прогласен за надвојвода.
Под влијание на неговата сопруга Мехтхилд, на 21 септември 1457 година Албрехт VI го основал универзитетот во Фрајбург (Albert-Ludwigs-Universität Freiburg).
Албрехт починал ненадејно на 2 декември 1463 година во Виена.
Семејство
Албрехт VI се оженил на 10 август 1452 година за Мехтхилд фон Пфалц (1419-1482), вдовица на грофот Лудвиг I од (1412-1450), ќерка на изборниот кнез Лудвиг III. Двајцата немале деца.
Озонска обвивка
Озонска обвивка — дел од атмосферата на височина од 19 до 48 км од Земјината површина, иако дебелината на слојот варира со годишните времиња и географски. Според тоа каде се наоѓа озонот, тој може да го заштити или да му наштети на живиот свет. Најголем дел од озонот (над 91%) се наоѓа во озонската обвивка во стратосферата (обвивка на атмосферата меѓу 10 и 40 км над Земјата), каде делува како штит кој ја заштитува Земјината површина од штетното ултравиолетово зрачење. Со слабеењето на оваа обвивка, луѓето и живиот свет би биле поизложени на УВ зрачења кои предизвикуваат рак на кожата, перде и имуни заболувања. Поблизу до Земјата во тропосферата (обвивка на атмосферата од површината до 10 км височина), озонот е штетен загадувач што предизвикува оштетувања на белодробното ткиво и на растенијата.
Количините на „добар“ - стратосферски и „лош“ - тропосферски озон зависат од балансот помеѓу процесите кои го создаваат и оние кои го уништуваат. Нерамнотежата на балансот може да има сериозни последици за животот на Земјата, бидејќи научниците добиваат докази дека се случуваат промени во нивоата на озонот, нивото на штетниот тропосферскиот озон се зголемува во воздухот кој го дишиме, а корисниот стратосферски озон се намалува во нашата заштитна озонска обвивка.
Потекло на озонот
Во стратосферата, озонот се создава главно од ултравиолетовото зрачење. Кога високо енергетските УВ зраци ги погодуваат обичните кислородни атоми (О2), тогаш тие ја делат молекулата во два посебни кислородни атоми. Слободниот кислороден атом тогаш се соединува со друга кислородна молекула и се образува молекула на озон (О3). Озонот е мошне важен, бидејќи апсорбира спектар на ултравиолетови зраци. Кога молекула на озон апсорбира дури и ултравиолетово зрачење со ниска енергија, тој се дели во обична молекула на кислород и слободен кислороден атом. Обично слободниот кислороден атом бргу пак се соединува со молекула на обичен кислород, образувајќи друга молекула на озон. Заради овој озонско-кислороден циклус, штетните ултравиолетови зраци постојано се претвораат во топлина.