Држава_Палестина
Историја
Во 1993 година, со Договорите во Осло, Израел го признал преговарачкиот тим на ПЛО како „претставник на палестинскиот народ“, за возврат на ПЛО требало да го признае правото на Израел да постои, преку прифаќање на резолуциите 242 и 338 на Советот за безбедност на ООН и отфрлање на „насилството и тероризмот“. Како резултат на тоа, во 1994 година, ПЛО ја основала Палестинската национална власт (ПНВ или ПС), територијална администрација, која извршува некои владини функции во делови на Западниот Брег и Појасот Газа. Во 2007 година, Хамас го презел на појасот Газа, политички и територијално поделен на Палестинците, а Махмуд Абас со неговата Фатах владеел со Западниот Брег која меѓународно била призната како официјална палестинска власт, а Хамас пак ја обезбедувал својата контрола врз Појасот Газа. Во април 2011 година, палестинските партии потпишале договор за помирување, но неговото спроведување било во застој сè додека не се формирала влада на единство на 2 јуни 2014 година. Како што било замислено во Договорите во Осло, Израел дозволил ПЛО да формира привремени административни институции на палестинските територии. Дадена е цивилна контрола во областа Б и цивилна и безбедносна контрола во областа А и останало без вклучување во областа Ц. Во 2005 година, по спроведувањето на израелскиот план за еднострано раздвојување, Палестина добила целосна контрола врз Појасот Газа, со исклучок на нејзините граници, воздушниот простор и територијалните води. По меѓупалестинскиот конфликт во 2006 година, Хамас ја презел контролата врз Појасот Газа (веќе поседувал мнозинство), а Фатах ја презел контролата врз Западниот Брег. Од 2007 година, Појасот Газа бил управуван од Хамас, а со Западниот Брег од Фатах. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2020)">потребно е цитирање  ] На 29 ноември 2012 година, од 138–9 гласа (со 41 воздржан и 5 отсутни), Генералното собрание на Обединетите нации ја донело резолуцијата 67/19, со која Палестина се надградува од „субјект набудувач“ во „земја што не е членка набљудувач“ „во рамките на системот на Обединетите нации, што било опишано како признавање на суверенитетот на ПЛО. Новиот статус на Палестина е еквивалентен на статусот на Светиот Престол. ООН дозволила на Палестина да го именува своето претставништво во ООН како „Постојана мисија за набљудувачи на Државата Палестина во Обединетите нации“, и Палестина ги упатила своите дипломати официјално да ја претставуваат „Државата Палестина“. На 17 декември 2012 година, шефот на протоколот на ООН, Јочеол Јун, изјавил дека „ознаката „Држава Палестина“ ќе се користи од страна на Секретаријатот во сите официјални документи на Обединетите нации“, со што ќе се признае титулата „Држава на Палестина“ како официјално име на државата за сите цели на ООН; на 21 декември 2012 година, во меморандумот на ООН се дискутирало за соодветна терминологија што треба да се користи по резолуцијата 67/19. Во него било забележано дека не постои законска пречка да се користи ознаката Палестина за да се однесува на географската област на палестинската територија. Во исто време, било објаснето дека исто така нема забрана за континуирана употреба на терминот „Окупирана палестинска територија вклучувајќи го и Источен Ерусалим“ или друга друга терминологија што вообичаено може да ја користи Собранието. Заклучно со јули 2019 година, 138 (71,5% ) од земји-членки на Обединетите нации ја признале државата Палестина. Многу од земјите кои не ја признаваат државата Палестина, сепак го признаваат ПЛО како „претставник на палестинскиот народ “. Извршниот комитет на ПЛО е овластен од Палестинскиот национален совет да ги извршува функциите на владата на Државата Палестина.