cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крид (филм)
Развој
На 24 јули 2013 година, беше најавено дека МГМ постигнале договор со режисерот и сценарист на филмот Станицата Фруитвејл, Рајан Куглер за снимање на новото продолжение на Роки, седми филм во Серијалот филмови за Роки, во кое покрај Куглер во пишувањето на сценариото помогнал и Арон Ковингтон. Силвестер Сталоне, исто така, работел на сценариото за седмиот филм. Филмот ќе се фокусира на еден човек кој тргнува по стапките на неговиот починат татко, Аполо Крид, и добивање на ментор во сега пензионираниот Роки Балбоа. Главната улога му била доделена Мајкл Б. Џордан како син на Аполо, односно Адонис Крид, додека Сталоне одново е во својата улога на Роки Балбоа, но сега како тренер. Продуцентите Ирвин Винклер и Роберт Чартоф биле задолжени за продукцијата на филмот, заедно со Сталоне и Кевин Кинг-Темплтон. На 25 април 2014 година, зборувајќи за The Hollywood Reporter, Куглер изјавил дека го испратил неговиот последен предлог во студиото, и го потврдил учеството на Џордан и Сталоне.
Кастинг
На 10 ноември, боксерите од реалниот-живот Тони Белју и Андре Ворд му се приклучиле на филм, со тоа што Белју ја игра улогата на борец, односно "Убавиот" Рики Конлан, главниот соперник на Крид. Снимањето требаше да започне во јануари 2015 година, во Лас Вегас и Филаделфија. На 16 декември, Теса Томпсон им се приклучила на глумците како главна женска улога. На 8 јануари 2015 година, Филисија Рашад, објавила дека се приклучува на филмот за да ја игра улогата на Мери Ен Крид, вдовицата на Аполо. На 21 јануари, Греам МекТевиш преку неговиот твитер профил најавил дека ќе земе учество во филмот.
Снимање
Снимањето започнало на 19 јануари 2015 година во Англија, каде е снимена првата сцена за филмот која се случува за време на фудбалскиот натпревар помеѓу Евертон (чии страствени навивачи се Сталоне и Белју) и Вест Бромвич Албион на Гудисон парк во Ливерпул.
Потоа снимањето продолжило во Филаделфија. Во почетокот на февруари, една празна продавница во Филаделфија била претворена во бокс салата, каде биле снимени некои сцени за време на тренирањето.
На 13 февруари, филмската екипа била забележана на снимање во Виктор Кафе. The cafe was transformed into the Adrian's Restaurant, and crew were again spotted filming there on February 16. Сталоне и Џордан, исто така, биле забележани за време на снимањето на филмот на 18 февруари. Од 24 до 27 февруари, а потоа на 3 март, снимањето се одржало во Сан Центер Студио и Астон Тауншип.
Дистрибуција
На 3 февруари 2015 година, Warner Bros. закажеле дека излегувањето на филмот ќе биде на 25 ноември 2015 година. Овој датум се совпаѓа со 40-годишнината од местото на отворање на оригиналниот филм, каде Роки се бори против Спајдер Рико.
Крид заработил 109.7 милиони долари во Северна Америка и 63,5 милиони долари во останатите земји што е вкупна заработка од 173,2 милиони долари, наспроти буџетот од 35 милиони долари.
Критики
Филмот Крид добил многу позитивни оцени од критичарите. Филмскиот прегледник Rotten Tomatoes, му даде висок рејтинг на филмот од 94%, врз основа на 237 рецензии, со просечна оценка од 7,9 / 10. Консензус на мрежното место вели: "Крид ја носи Роки франшизата надвор од вообичаеното со изненадувачки ефикасна седма рунда, која је протега боксерската сага во нови интересни насоки додека престојуваат верни на своите корени и класични претходници". На Metacritic, филмот има резултат од 82 од вкупно 100, врз основа на 42 критичари, што укажува на "универзално признание".
Црква „Св. Никола“ - Октиси
Свети Никола — главна селска црква во селото Октиси.
Историја
Црквата била изградена во 1925 година на претходни темели. Тие темели биле од многу стара црква — старохристијанска базилика во селото украсена со мозаици, изградена на почетокот на V век.
На ѕидовите на храмот биле испишани навредливи и погрдни пораки во текот на јануари 2012 година. Пораките осамнале по повеќедневните етнички тензии во Струга и протестите на албанското население, што се јавиле како реакција на исмејувањето на исламот и Куранот на карневалот во Вевчани.
AllSaints (марка)
AllSaints ― британски моден трговско друштво со седиште во Лондон, Обединетото Кралство. AllSaints продава машка облека, женска облека, обувки и додатоци во 279 продавници и има приближно 2.400 вработени во 27 земји и региони, вклучувајќи ги Обединетото Кралство, Франција, Ирска, САД, Канада, Русија, Јужна Кореја и Кина. Компанијата е во сопственост на „Lion Capital LLP“.
Основање (1994–98)
„AllSaints“ била основана во 1994 година од Стјуарт Тревор и Кејт Болонгаро, кој бил првичен дизајнер на женска облека во „AllSaints“ и кој започнал со работа со Болонгаро Тревор. „AllSaints“ започнале како трговија на големо со машка облека што се продавала исклучиво на трговци од високата класа како „Harvey Nichols“ и „Harrods“. Компанијата била именувана по прекарот на Стјуарт Тревор, „The Saint“ (Светецот), од неговите иницијали „СТ“ и патот „All Saints“ (Сите Светци) во Нотинг Хил, Лондон, каде тој поминал многу време. Првата самостојна продавница на „AllSaints“ била отворена во Фуберт Плејс, покрај улицата Карнаби во Лондон, на Денот на сите светци во 1997 година. Првата збирка на женска облека на компанијата следувала следната година во 1998 година.
Раст и ширење (1999–2018)
До средината на 2004 година, „AllSaints“ се прошириле во 10 продавници во Обединетото Кралство. Помеѓу средината на 2004 година и крајот на 2005 година, модниот финансиер Кевин Стенфорд, со-основач на ланецот за женска облека „Karen Millen“, ги откупил секој од партнерите на „AllSaints“, покрај Стјуарт Тревор, со што се здобил со мнозински удел во компанијата. Во декември 2005 година, Стенфорд го купил и уделот на Тревор во компанијата. Во 2006 година, „AllSaints“ продал 35% од акциите на компанијата на исландската инвестициска компанија „Baugur Group“, а Кевин Стенфорд останал најголем акционер. Кон крајот на 2006 година, компанијата ја објавила својата веб- страница за е-трговија. Во 2009-2010 година, „AllSaints“ брзо се прошириле на светско ниво, лансирале мрежна страница за е-трговија специфична за САД и ја отвориле својата прва продавница во САД во Њујорк. По ова, „AllSaints“ отвориле продавници низ САД; вклучително и во Бостон, Лос Анџелес, Сан Франциско, Мајами, Вашингтон, Санта Моника, Сиетл и Чикаго. До 2010 година, цената на проширувањето во Северна Америка била 43 милиони фунти. Приближно половина од приходите сега им доаѓаат од странство
Во 2016 година AllSaints ги лансирале своите први продавници во Италија, Турција, Чиле, Перу, Катар, Тајван и Дубаи.
Во октомври 2018 година AllSaints соработувале со „Revlon“ за лансирање на својата прва линија на мириси со „Metal Wave“, „Incense City“ и „Sunset Riot“.
Аквизиција од Lyon Capital (2011–12)
Во април 2011 година, поради брзото ширење и колапсот на исландската инвестициска фирма „Baugur Group“, „AllSaints“ имале 53 милиони фунти во долгови и биле на работ на пропаст. Во мај 2011 година, повикувајќи се на меѓународниот потенцијал на „AllSaints“ и присуството на Интернет, „Lion Capital LLP“, британска фирма за приватни капитал предводена од Линдон Ли, заедно со „Goode Partners“ купиле 76% од акциите на „AllSaints Spitalfields“ за 105 милиони фунти. „Lyon Capital“ ефикасно ги спасил „AllSaints“ од колапс, што би резултирало со губење на 3.000 работни места. Фирмата започнала да презема активна улога во секојдневното управување и ангажирале 8 нови врвни директори за управување со компанијата. Во 2012 година, Вил Бидл, поранешен директор за дизајн на мажи, бил назначен за Главен креативен директор што го надгледувал дизајнот и креативната визија за сите категории производи.
Во март 2012 година, „Goode Partners“ ги продале своите 11% од акциите на „Lyon Capital“, како и уште 11% од акциите што ги држеле со други со-инвеститори.
Водство на Вилијам Ким (2012-2018)
Во 2012 година, „Lyon Capital“ го донел Вилијам Ким, ветеран во индустријата, чија кариера вклучува неколку години во групацијата „Gucci“ и во Бурбери, за извршен директор. Под раководство на извршниот директор Вилијам Ким, компанијата го зголемила своето богатство, со зголемување на приходите од 6% на 231,1 милиони фунти од 31 јануари 2015 година и, во истиот период, зголемување од 41% на EBITDA на 24,4 милиони фунти.
Ким бил одговорен за проширувањето на компанијата во Азија, каде што се насочил на одделот за малопродажба во аеродромите. Со мандатот на Ким како извршен директор, компанијата исто така го зголемила фокусот на дигиталната малопродажба со промовирање на AllSaints.com.
Ким ги напуштил „AllSaints“ во 2018 година и станал шеф на дигиталните инвестиции во матичната компанија „Lion Capital“.
Раководство на Питер Вуд (2018 - денес)
Питер Вуд е вработен во „AllSaints“ од 2010 година, извршувајќи голем број позиции како и привремен извршен директор пред да стане извршен директор во 2018 година. Во годината до февруари 2019 година, приходите на AllSaints пораснале на 331 милиони фунти. Вуд го развил бизнисот во три области: зголемени инвестиции во основната облека, проширување во маркетинг на дигитални и друштвени медиуми (вклучително и користење на персоналот на „AllSaints“ како застапници на Интернет) и развој на понудите за трговија на големо, концесии, франшизирање и лиценцирање.
Следејќи ја пандемијата на коронавирусот во 2020 година, „AllSaints“ презеде „Доброволен договор за компанијата“ во јули 2020 година за да ги премести поголемиот дел од продавниците во Обединетото Кралство и Северна Америка на изнајмувања засновани на промет. Во соопштението, компанијата рече дека ова треба да „обезбеди долгорочна одржливост“ на бизнисот.
Над половина од позициите на ниво на Управниот одбор на „AllSaints“ се жени и во последните три години компанијата нема просечна разлика во платите во половите.
Во годината до февруари 2020 година, приходите на „AllSaints“ пораснаа за 10% и достигнаа 364,1 милиони фунти. Во истиот период, оперативната добивка се зголеми за 161% до 9,4 милиони фунти, што ги прави најдобрите финансиски перформанси во историјата на брендот. Перформансите беа водени од растот во секој канал и трговски регион. Компанијата, според извештаите, забележала раст на продажбата на Интернет за 70% во првата половина од тековната финансиска година.
Заемоделувачки галаксии
Заемоделувачки галаксии — галаксии чии гравитациски полиња предизвикуваат меѓусебни пореметувања во нив. Пример за мало пореметување е она што го врши придружна галаксија врз спиралните краци на главната галаксија. Пример за крупно заемодејство е судир помеѓу две галаксии.
Придружно заемодејство
Во вселената често се среќава една џиновска галаксија која заемодејствува со нејзините придружници (сателити). Гравитацијата на сателитот може да ги привлекува спиралните краци на главната галаксија. Друга можност е сателитот да се втурне во главната галаксија (на пр. џуџестата елиптична галаксија Стрелец). Ова може да предизвика мало количество на ѕвездообразба.
Галактички судир
Во развојот на галаксиите, често се јавува судир помеѓу нив. Поради крајно тенката распределба на материјата во галаксиите, помеѓу нив не се случуваат вистински „судири“, туку гравитациско заемодејство. Ова може да доведе до нивно спојување, што се случува кога ќе се судрат, но немаат доволно залет за да продолжат да се движат по судирот. Во вакви случаи тие се привлекуваат и се спојуваат откако ќе минат една низ друга многупати, образувајќи нова галаксија. Ако едната е многу поголема од другата, таа ќе остане претежно непроменета (ќе изгледа исто), додека пак помалата ќе се расчини и ќе се припои кон неа. Минувањето како такво не го менува обликот на галаксиите, но доколку тие се спојат, тогаш обликот не останува ист.
Галактички канибализам
Галактички канибализам е процес при кој една голема галаксија делува со плимни гравитациски заемодејства со некоја помала, за потоа да ја припои во себе, и станува поголема неправилна галаксија (понекогаш елиптична).
Се смета дека во моментов се одвива галактички канибализам помеѓу Млечниот Пат и Големиот и Малиот Магеланов Облак. Како доказ за ова се посочени тековите од водород кои се излачуваат од Магаленовите Облаци и влегуваат во Млечниот Пат.
Замодејства во јата
Заемодејствата во јата се случуваат помеѓу една галаксија со мала сјајност и друга која е посјајна, при што дејството се случува во густи галактички јата како она Девица и Береникина коса. Тие галаксии се движат со големи релативни брзини и често се среќаваат со други системи од јатото поради неговата густина.
Според сметачките симулации, овие заемодејства ги претвораат пореметените системи во пречкести спирални галаксии и, ако има повеќе средби, создава ѕвездородна галаксија со губиток на аголен залет (момент на импулсот) и загревање на нивниот гас. На крај настанува претворање на спирални галаксии со мала сјајност (од подоцнежен вид) во џуџести сфероидни и џуџести елиптични.
Ова е заклучено од испитувањето на џуџестите галаксии од ран вид во јатото Девица, при што во нив се најдени структури како дискови и спирални краци, што укажува на тоа дека тие се некогашни дискови системи преобразени со заемодејства.
Иден судир на Млечниот Пат со Андромеда
Астрономите проценуваат дека Млечниот Пат (нашата галаксија) ќе се судри со галаксијата Андромеда за околу 4,5 милијарди години. Се смета дека овие две спирални галаксии ќе се спојат, и дека ќе образуваат елиптична галаксија.
Државни празници во Танзанија
Ова е список на државните празници во Танзанија
Копилефт
Копилефт (англиски: copyleft) е збир на лиценци кои ги дефинираат авторските права и правата на корисници на творби на човечкиот ум како што се разни видови на софтвер, пишани дела и уметнички искази.
Концептот и примената на авторски права стануваат се поконтроверзни и глобалниот консензус околу нивната улога и значење денес е битно нарушен. Појавата на копилефт е еден од чинителите на ова промена.
Застапниците на копилефт сметаат дека традиционалната и вообичаената примена на авторски права има за резултат претерана и нецелесообразна рестрикција на употребата на творбите на човечкиот ум. Глобалната примена на авторските права, од година во година, станува сè построга поради законските промени во САД и Европската Унија кои го имаат продолжено рокот на важење на авторските права до 95 години и кои водат меѓународна политичка акција на хармонизација на туѓи национални закони, без обѕир на развојните потреби и економско-политичката реалност во други земји и краишта.
Копилефт во својата борба не предлага промена на закони, ниту реформулација на концептите на авторски права и интелектуални творби. Копилефт предлага на авторите и сопствениците на авторските права да ги искажат своите права и правата на корисниците преку јасно дефинирана и со што помалку ограничувања, формулирана лиценца. Единствена прифатлива рестрикција за копилефт би била таа која има за цел да овозможи што пошироко користење на една творба, вклучувајќи го нејзиното натамошно копирање, преправување и редистрибуција. Како искажана лиценца, копилефт бара еднаква заштита и почит од законот, судските органи и граѓанството. Таква копилефт лиценца е и ГНУ Општа Јавна Лиценца која речиси доживеа и практична правна потврда во европските судови (види: Harald Welte против Sitecom). Врз основа на оваа лиценца функционира и проектот Википедија.
Инаку Копилефт користи традиционални правни и судски концепти, форми и структури врзани за авторските права, неговата цел е да "ослободи" и одржи во слобода што поголем број и обем на интелектуални творби. Копилефт не е исто што и "Јавен Домен" (Public Domain), бидејќи творби во јавна сопственост не се под правна заштита во смисла на нивните авторски права и немаат формално искажана лиценца.
Копилефт лиценца може да конципира секој, но најпознатите потекнуваат од Фондацијата за Слободен Софтвер, Иницијативата за отворен код и организацијата Криејтив комонс (Creative Commons).
Улитски јазик
Улитскиот е микронезиски јазик кој се зборува на атолот Улити. Јазикот е еден од шесте службени јазици во Микронезија. Улитскиот го зборуваат околу 3.000 жители, од кои 700 се на атолот Улити. В0 2010 година бил објавен англиско-улитски речник.
Кочан (Пиринско)
Кочан — село во Сатовечко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Кочан се наоѓа на 30 километри североисточно од Хаџидимово и на 8 километри југоисточно од општинскиот центар Сатовча, на околу километри од границата со Грција, во западните делови на Родопите, во историко-географската област Чеч на надморска висина од 961 метри. Селото е опкружено со неколку врвови, од кои највисокиот е Марашова чука - 1414 м. Атарот на селото зафаќа површина од 32.783 км2.
Територијата на селото Кочан има променливо-средоземна клима. Влијанието на Медитеранот се чувствува на надморска височина од 1.200 метри. Зимата е блага со снежна покривка од 28 - 30 дена во пониските делови и 100 - 110 дена во високите делови. Летото е топло. Маглата е ретка појава и годишните врнежи од дожд достигнуваат до 850 мм. Просечната годишна температура е околу 12 ° С. Во текот на летото, протокот на воздух доаѓа од Средоземното Море, а во зима локалниот „Барутински ветер“ дува од исток кон запад.
Рана историја
Селото Кочан има богата историја.
Населбите во околината постојат уште од 4 милениум п.н.е. Според некои научни извори, областа била населена од тракиско племе Травси. Во 5 век п.н.е. регионот бил освоен од Ситалк и бил вклучен во составот на Одриското Кралство. По смртта на Котис I во 4 век п.н.е. Одрисиското Кралство се распаднало, по кое Филип II Македонски го освоил регионот. Кочан останал во составот на Македонија до 1 век п.н.е. кога Римското Царство завладеало со регионот. Од овој период се откриени римски гробници. Во регионот на Кочан биле пронајдени тракиски, македонски, римски и византиски монети и артефакти.
Среден век
По поделбата на Рим, во IV век Кочан како село уште не постоело, но регионот и околните населби станале дел од Византија. Околу VII век, тракиските населби во регионот се консолидирале на падините долж поширокиот дел од долината на висока вода на реката Кочанка. До средината на 20 век Кочан бил поделен на населби кои не биле поврзани, а во центарот на селото биле гробишта и градини од коноп. За време на големата миграција на народите, локалните Тракијци се мешале со словенското племе Даговити, кои ја населувале територијата од реката Рата на запад. Ова е причината зошто кочанскиот фолклор, како и околните села, припаѓаат на македонската фолклорна и дијалектичка група наместо во родопската, на која влијаат и смолијанскиот.
Османлиско Царство
Во 14 век, Османлиите го освоиле регионот. Џамијата во селото се нарекува султан Бајазид.
За да се избегне од епидемијата, дел од населението се населило во месноста Цидаров Дол, основајќи го селото Марулево, денес Ваклиново. Во текот на 19 век, селото припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство.Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. е село со 100 семејства и 280 Помаци. Според Стефан Верковиќ во 1889 година во селото живееле 312 муслимански машки лица во 100 куќи. Во 1899 година, селото имало население од 973 луѓе според резултатите од пописот на населението. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото броело живееле 773 Помаци.
Етнографија
Некои од семејствата во Кочан не се од локално потекло, но се населиле во селото во последните 100-150 години.
Случајот Вагнер
Случајот Вагнер - Еден музички проблем (германски: Der Fall Wagner, Ein Musikanten-Problem) - книга на германскиот филозоф Фридрих Ниче од 1888 година.
Осврт кон делото
Според Ниче, за да може целосно да се сфати ова дело, мора да се страда од судбината на музиката, поради тоа што таа го загубила својот афирмативен карактер и поради тоа што таа е декадентна. Сепак, во ова дело, Ниче задржал многу нешта за себе и не го нападнал Вагнер, кого го сакал. Во продолжение, Ниче зборува против германското сфаќање на културата, велејќи дека Германците се одговорни за сите културни злосторства во последните четири века.
Гран при Квебек 2019
Гран при Квебек 2019 (наречена и: ГП Квебек 2019) — 10. издание на велосипедската еднодневна трка Гран при Квебек, која се одржала на 13 септември како 35. настан во сезоната на Светската турнеја.
Австралискиот возач Мајкл Метјус од ја освоил трката втора година по ред и успешно ја одбранил својата титула.
Екипи
Бидејќи Гран при Квебек е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Биле повикани две професионални континентални екипи, како и националната екипа на Канада, со што главната група била составена од 21 екипа.
Секоја екипа имала по седум возачи, освен, кои настапиле со шестмина возачи. Од вкупно 146 возачи на почетокот, 128 од нив ја завршиле трката.
Седуммина против Теба
Седуммина против Теба (Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, Hepta epi Thēbas; ) — третата претстава во Едиповата трилогија напишана од страна на Есхил во 467 п.н.е. Трилогијата понекогаш е ословувана со името Едиподеја. Во делата се разработува војната меѓу армијата на Аргос предводена од Полиник и армијата на Теба предводена од Етеокл аи неговите поддржувачи. Трилогијата ја има освоено првата награда за дионисија. Првите две претстави, Лај и Едип, како и сатирата Сфинга, денес не постојат.
Заднина
Кога Едип, кралот на Теба, ќе разбере дека се оженил со сопствената мајка и дека има два сина и две керќи, се ослепува самиот и ги проколнува синовите да го поделат наследството со меч. Синовите, Етеокл и Полиник, во обид да избегнат крвопролевање, се договориле да владеат со Теба наизменично. По првата година на владеење, Етеокл одбива да се повлече од престолот, со што го приморува Полиник да насобере војска од Аргос (предводена од познатите седуммина) за да ја освои Теба насила. Од овој момент започнува трагедијата на Есхил.
Фабула
Седуммина против Теба нема некоја особена акција, наместо тоа, изобилува со голем број на дијалози меѓу граѓаните на Теба и нивниот крал Етиокл за опасноста од непријателската војска пред портите.Преку дијалозите се дава слика за карактерот на Етиокл. Постои и долг опис на секојод седуммте капетани кои ја водат војската од Аргос пред седуммте порти на Теба како и пеиказите на нивните штитови. Етиокл, пак, кој Тебански војсководци ќе ги прати против напаѓачите од Аргос.Конечно, се дознава дека водачот пред седмата е Полиник, братот на Полиник. Тогаш Етиокл се присеќава на клетвата на нивниот татко Едип. Етиокл се одлучува да се сретне и да се бори со својот брат пред седмата порта и излегува. Следен од хорска ода, влегува гласник, кој објавува дека напаѓачите се разбиени но Етиокл и Полиник се убиле меѓусебно во битката. Нивните тела се донесени на сцената, и хорот ги сожалува.
Поради славата на Софоклевата претстава Антигона, крајот на Седуммината од Теба бил препишан скоро педесет години по Есхиловата смрт. Есхил го напишал крајот со трагично жалење за мртвите браќа, но денес има завршница со крај кој послужува како вовед во Софоклевата претстава: се појавува гласник, кој објавува дека има забрана за погребување на Полиник, неговата сестра Антигона, сепак, ја најавува својата намера дека ќе се спортистави на вакавата наредба.
Седуммината напаѓачи и бранители во претставата се:
Митска содржина
Митологијата за „неандминатите“ и „бурни“ седуммина кои претставувале закана за градот се смета дека е заснована на историјата од бронзената доба генерација пред Тројанската војна, кога од наброените бродови во Илијадата' единствено останува Хипотебај („Нискоград“) кој пристинува на рушевините на Теба. Сепак на археолозите им било тешко да ги најдат седуммте порти на „седум-портената Теба“: Во 1891 Улрих фон Виламовиц-Молендорф објавил дека седуммте порти постоеле како симетрија на седуммте азиланти, кои имаат најразлични имиња: sнекои од нив имаат и познати идентитети, како што е гатачот амфиара, „кој имал сопствено светилиште и култ... Други се појавуваат како резервни ликови за да го надополнат списокот,“ според Буркет. „Да наречеш еден од нив Етеоклбратот на Полиник, е најверојатно очајниот обид на поетот“ Буркет се надоврзува на Ернест Хаволд во 1939 дека седуммината е мит предводен од Адраст на неговиот магичен коњ, седуммте демони од Подземјето, Буркет ја потенцира поврзаноста со еден Акадиски епски текст, приказната за богот на чумата Ера, и семуммината (Сибити), биле повикани да го уништат човештвото, но кој се повлекува од Вавилов во последниот момент. Градот е спасен кога браќата едновремено се прободуваат меѓусебно. Буркет претставил релјеф од деветтиот век од Тел Халаф што точно ќе го прикаже текстот од вториот Самуел II: „Се зграбија меѓусебно за косите и го наби мечот во него па така сите паднаа заедно“.
Митската тема станала дел од Етрурската култура:бронзена позадина од огледалото со натписи на Полиник и Етеокл кои се залетани еден кон друг со кренати мечеви. Особено непријатен детал од битката во која Тидејг го џвака мозокот на Меланип за време на опсадата, истата сцена се појавува и во теракотен релјеф во храмот во Пирги, о. 470–460 п.н.е.
Седуммината против Теба се:
Сојузници:
Бранители на Теба:
Поврзано Епигони, митичната тема од Втората војна за Теба.
Лај, Едип и Сфинга
Другите две претстави кои се составен дел на трилогијата Седуммина против Теба, Лај и Едип, и сатирата Сфинга, се останати само неколку делови. Единствениот дел кој со сигурност се однесува на Едип е реченица преведена од страна на Херберт Веир Смит „Ние напредувавме на патувањето до местото каде трите патишта се разгрануваат, пошто ја минавме раскрсницата на трите патишта кај Потинај.“ Двете единствени реченици кои дефинитивно се дел од сатирата Сфинга се преведени од Смит „За странецот наметка, стара круна, најсилните окови, како што вели Прометеј,“ и „Сфингата, чуварот кој опстојува во злите денови.“
Калата
Калата — остров (и повремен полуостров) во средиштето на Калиманското Езеро со површина од 1,59 хектари и место на древен утврден рударски град. Сместен е во атарот на с. Дулица во Општина Македонска Каменица, на почетокот од заливот вовлечен кон градот Македонска Каменица. Ова е единствен остров во источна Македонија, иако повремено во истото езерото се појавува мало островче кај с. Тодоровци, со површина од 0,2 ха.
Историја
На островот и неговата околина, меѓу реките Брегалница и Каменичка бил расположен утврден град уште од римско време, од кој денес само една петтина е над водата, и зафаќал површина од 5,3 ха и се води под археолошката целина „Луковица“. Според една претпоставка, Калата е добиено од калајот кој се вадел од ова место, заедно со златната руда, но поверојатно е дека доаѓа од поимот „кале“. Остатоците кои се присутни денес се доцноантички, изградени со обнова на обѕидието на основа на римските градби. На јужното подножје на сегашниот остров е откриена ранохристијанска црква, а на само еден километар од неа и базилика — обете од V век.
На просторот се среќаваат разни керамички садови, питоси и доста градежен материјал. На околу 500 м северно од островот се откриени и повеќе гробови.
Физички особености
Калата е долга 300 м во правец североисток-југозапад, со најголема ширина од 75 м и најголема висина од 15-25 м, зависно од нивото на водата. Бреговата линија е долга 550 м.
Островот е оддалечен 100-150 м од копното. Лете водата се намалува и островот станува полуостров, поврзан со копното на североисток.
Растителен и животински свет
Калата е покриена со дабова шума и бујна трева, и има разновиден животински свет од водоземци, влекачи и птици.
Пантомима
Пантомима (παντόμῑμος, pantómīmos за „пантомима“, буквален превод: „се што се имитира“) — облик на сценската уметност, чиишто изведувачи најчесто настапуваат без говор. Сцените, предметите, местата и ликовите главно се предаваат по пат на гестикулација и мимика, при што може да се употребуваат маски или шминки. Лицата кои изведуваат пантомима се наречени „пантомимичари“.
Во пантомимата разликуваме три вида на движења:
Во своите почетоци, пантомимата како изведба составена од танц и циркузантство била препознатлива во немиот филм, но во поново време истата се развлила независно, како современ уметнички облик. Сепак, пантомимата и натаму понекогаш се поврзува со другите театарски облици, како на пример со црниот театар, а поретко и со црносветлечкиот театар. Исто така, елементи на пантомима може да содржат и изведбите на кловновите.
Општењето меѓу луѓето кои не можат да се изразуваат на странски јазик исто така често се сметаат за „пантомимски“, но сепак во потесна смисла на зборот не ѝ припаѓаат на пантомимата како уметнички облик, за чијашто изведба обично е потребно подолго образование.
Бремерхафен
Бремерхафен (буквално: „Бременско пристаниште“; Bremerhaven; Bremerhoben) — слободен град во сојузната покраина Бремен, Германија.
Градот создава енклава во покраината Долна Саксонија и е сместен на устието на реката Везер на нејзиниот источен брег, спротивно од градот Норденхам. Иако е релативно нов град, истиот има долга историја како трговско пристаниште и денес е еден од најважните германски пристаништа, играјќи улога во германската трговија.
Градот со своите 118.000 жители е дел од метрополитенската област Северозапад. Бремерхафен во 2018 година се наоѓал на 69. место на списокот на најголеми градови во Германија. Целосно е опкружен од округот Куксхафен.
Местоположба
Бремерхафен се наоѓа на устијата на Везер во Северното Море и на Гесте во Везер. Градското подрачје има максимална должина од 15 километри и ширина од 11 километри. Бремерхафен заедно со бременската ексклава „Градско бременско прекуокеанско пристаниште Бремерхафен“ претставува една ексклава на Слободниот Ханзин град Бремен. Еден дел од бременското место Фермор во североисточниот дел на град, одвоена е од тесен копнен дел на Долна Саксонија, со што претставува ексклава на градот Бремерхафен и со тоа уште една ексклава на Слободниот Ханзин Град Бремен.
Велики петок
Велики петок или Велипеток — ден од Страдалната седмица, христијански празник на денот кога е распнат Исус Христос. Овој ден е посветен на спомнувањето на осудувањето на смрт, Крстните страдања и смртта на Спасителот.
Одлуката за погубување на Христос на Велика Среда ја донело Еврејското црковно собрание (Синедрионот). Исус Христос бил пронајден и уапсен кај Гетсеманската градина, по Тајната вечера ноќта меѓу Велики четврток и Велипеток. Ноќта Христос бил мачен и камшикуван за на крајот да биде изведен пред Понтиј Пилат, римскиот намесник за Јудеја. Тој најпрвин изјавува дека не наоѓа никаква вина за која би можел да го осуди Христос. Но, фарисеите гледајќи дека Исус може да биде ослободен, го наклеветуваат дека се прогласил себеси за цар и со тоа всушност се кренал против Рим и императорот. За таков грев Римјаните морале да го казнат сторителот. Бидејќи било Пасха, најголемиот еврејски празник за кој било вообичаено да се ослободи еден затвореник, Пилат го прашал насобраниот народ кој сакаат да биде ослободен? Исус или Варава, разбојник кој убил неколку римски војници. Насобраниот народ потбуцнат повторно од фарисеите барал да се ослободи Варава. На прашањето на Пилат што да прави со Исус, народот извикувал "Распни го! Распни го!". Затоа откако ја изрекол пресудата, Понтиј Пилат ги измил рацете и му се обратил на насобраниот народ со зборовите: "Јас не сум виновен за смртта на овој праведник".
На Христос му бил ставен венец од трње на главата и тежок крст на плеќите кој го носел до ридот Голгота, каде што е распнат. По патот тој бил плукан и навредуван од мнозинството народ. Но се нашол таму и еден добар човек по име Симон од Киринеја кој се сожалил и му помогнал на Исус да го носи крстот. И денес по 2000 години, патот по кој тој одел е познат како пат на болката. На Голгота биле поставени три крста. Крстот на Исус бил во средината а од страните биле распнати двајца разбојници. Дури и на крстот Исус побарал прошка од Бога за своите џелати извикувајќи: "Оче, прости им зашто не знаат што прават". Кога околу три часот попладне ја предал својата душа на Бог, сонцето се помрачило, се отворале гробови, земјата се тресела, пердето во храмот се разделило на половина, карпи пукале со страшен звук. Со тоа се обестиниле Исусовите зборови дека "и мртвите камења ќе сведочат за живиот Бог". Покрај крстот останале Богородица, апостолот Јован, Марија Магдалена и уште неколку жени. Нема и скаменета од болка го гледала Богородица безживотното тело на својот син. Јосиф од Ариматеја отишол кај Пилат и го замолил за дозвола телото на Исус да го симнат од крстот и да го погребаат. Бидејќи утредента било сабота (кога ништо не се работи), за да не стои телото три дена на крстот Пилат дал дозвола да го погребаат. Исусовото тело го обвиткале во платно и го однеле во нова гробница, која Јосиф ја подготвил за себеси. Гробот бил издлабен во карпа, на чиј влез Римјаните поставиле огромен камен и стражи, плашејќи се дека некој може да го украде телото.
Празнување, обичаи и верувања
Велипеток се празнува со свети литургии и принесување на бескрвна жртва, со читање извадоци од евангелијата од делот кој ја опишува неделата на страдањата на Синот божји.Времето на смртта и симнувањето на телото Христово од крстот во Црквата се одбележува со вечерно богослужење и со посебен ритуал на изнесување на покривката, на посебно украсена маса пред олтарот кој го симболизира гробот на Христос. Потоа трипати се обиколува црквата со покривката што го симболизира Исусовото погребување придружено со звуци на тропала. Црвената прекривка на која се извезени слики од Господовото страдање стои пред олтарот и се целива до денот на неговото воскресение. Обичај е на тој ден да се вапсаат велигденски јајца во црвена боја, која со симболичка смисла ја претставува невино пролеаната крв на Христос. Според христијанското учење, страдањето му претходи на воскресението, а без страдање и смрт нема воскресение.
Бремерхафен
Геоморфологија и природни средини
Градот се наоѓа од 0 до 2 метри надморска височина. Највисоката точка е 11,1 метар во градската единица Леерхајде (Дебштетер Вег / Бруненштрасе).
Велики петок
Празнување, обичаи и верувања
Православниот канон за Велипеток предвидува строг пост со вода, а многу верници на тој ден не пијат, ниту јадат до зајдисонце. За овој ден Црквата пропишува најстрог пост, денот да помине без јадење и пиење (освен за немоќните и престарените), во знак на таговно сеќавање на настаните од она време. Покрај постот, на денот на христијанската жалост не се работи по дома, ниту на поле.
Бремерхафен
Геоморфологија и природни средини
Во Бремерхафен се наоѓаат повеќе мочуришта. Исто така, порано Бремерхафен бил основан во мочуриште. Во Везер се наоѓаат помали површини на ват, кои се прогласени за светско природно наследство.
Велики петок
Велики петок како тема во уметноста и во популарната култура
Велики петок се јавува како тема во делата од уметноста и популарната култура, како:
Бремерхафен
Геоморфологија и природни средини
Реките Везер, Гесте, Рор, Луне и Ауе течат низ градот.
Градски единици
Градската општина Бремерхафен е составена од два градски окрузи (Север и Југ), како и девет градски единици. Градските единици понатаму се поделени на 24 места.
Градско бременско прекуокеанско пристаниште Бремерхафен
Прекуокеанското пристаниште припаѓа од 1 април 1938 година на градот Бремен. Градот Бремерхафен делумно е одговорен за општинското управување со местото.
Клима
Поради близината на Северното Море, климата е главно морска. Во лето ретко има подолги жешки периоди со температури над 30 °C; во зима има малку или нема воопшто снег, а најниските температури се спуштаат до −10 °C. Годишната просечна температура изнесува околу 9,1 °C. Годишно наврнуваат околу 741,5 mm воден талог; најмногу врнежи има во јуни и јули. Во февруари со само 36 mm е најсув месец. Највисока измерена температура изнесува 35,8 °C достигната на 9 август 1992 година, додека најниската измерена температура од −18,6 °C била достигната на 25 февруари 1956 (сост. октомври 2009).
Историја
Градот бил основан во 1827 година, но околните населби како Лее постоеле уште од век, додека Гестендорф бил „споменат во документи од  век“. Овие села биле изградени на мали острови во мочуришниот естуар. Во 1381 година, градот Бремен засновал де факто владение над долниот тек на Везер, вклучувајќи го Лее, подоцна преименувајќи го во Бремерлее. Во 1653 година, шведските трупи на Бремен-Ферден го освоиле Бремерлее на сила.
Царот Фердинанд III наредил на својот вазал Кристина, тогаш војвотка на Бремен-Ферден, да го врати Бремерлее на Бремен. Меѓутоа, шведскиот Бремен-Ферден ја започнал Првата Бременска војна (март-јули 1654). На подоцнежниот мировен договор (Прв Штадски договор; ноември 1654) Бремен морал да го предаде Бремерлее и околината на шведскиот Бремен-Ферден. Во 1672 година, под власта на Карл XI од Шведска, колонисти на Бремен-Ферден неуспешно се обиделе да изградат замок (именуван Карлсбург); оваа утврдена градба требало да штити, како и да ги контролира бродовите кон Бремен.
Конечно, во 1827 година, градот Бремен на чело со градоначалникот Јохан Шмит ги купила териториите на устието на Везер од Кралството Хановер. Бремен ја искористил оваа територија за да го врати уделот во прекуокеанската германска трговија, која била загрозена од калта од Везер околу старото внатрешно пристаниште на Бремен. Бремерхафен (буквално „Бременско пристаниште“) бил основан како пристаниште за бременската трговска флота, станувајќи второ пристаниште за Бремен, кој е 50 километри низводно. Поради трговијата, но и емиграцијата кон Северна Америка, пристаништето и градот се развиле брзо. Во 1848 година, Бремерхафен станал главно пристаниште за морнарицата на Германскиот Сојуз.
Кралството Хановер основала сопернички град до Бремерхафен и го нарекол Гестеминде (1845). Обата града растеле благодарение на трговијата, бродоградбата и рибарството. По меѓудржавните преговори, границата на Бремерхафен била неколкупати проширувана на сметка на хановерската територијата. Во 1924 година, Гестеминде и соседната општина Лее биле споени за да го создадат новиот град Везерминде, а во 1939 година Бремерхафен (освен пристаништето) бил тргнат од надлежност на Бремен и станал дел од Везерминде, тогаш дел од пруската покраина Хановер.
Бремерхафен бил еден од важните пристаништа на емиграција во Европа.
Како најкритична база на Северното Море на нацистичката морнарица, 79% од градот бил уништен во сојузничкото бомбардирање; меѓутоа, клучните делови на пристаништето биле поштедени со цел обезбедување пристаниште за употреба по војната. Целиот Везерминде, вклучувајќи ги оние делови, кои претходно не припаѓале на Бремерхафен, по војната биле енклава раководена од САД во рамки на британската зона. Поголемиот дел од американските воени единици и нивниот персонал биле сместени во касарната во градот. Касарната била напуштена од американската војска во 1993 година и вратена на германската влада.
Во 1947 година, градот станал дел од сојузната покраина Слободниот Ханзин Град Бремен и подоцна бил преименуван од Везерминде во Бремерхафен. Денес, Бремерхафен е слободен град, но и дел од градот-држава Бремен, кој е покраина со два града. Покрај што е дел од сојузната покраина, градот Бремен го поседува прекуокеанското пристаниште во рамки на Бремерхафен од 1927 година.
Главни знаменитости
Бремерхафен има само неколку историски градби, додека главната улица и центарот на градот се скоро целосно изградени по војната. Главните туристички знаменитости се наоѓаат во Хафенвелтен, како што се Климатската куќа Бремерхафен, Германскиот емиграциски центар (од 8 август 2005 година) и Германскиот поморски музеј (Deutsches Schiffahrtsmuseum) од Ханс Шароун од 1975 гдина, каде се наоѓа ханзин ког, древен ког од 1380 година, откриен во Бремен во 1962 година, и историското пристаниште (Museumshafen) со бројни музејски бродови, како и подморницата „Вилхелм Бауер“. Зоолошката градина, која била повторно отворена на 27 март 2004 година, по подолга обнова е вредна за посета. Друго туристичко одредиште е рибарското пристаниште (Fischereihafen) во Гестеминде, кое поседува и аквариум.
На секои пет години се одржува голем едриличарски настан, кој привлекува високи бродови од целиот свет. Последниот пат бил одржан во 2015 година со над 270 пловила и 3.500 персонал.
Градски совет
Градското собрание на Бремерхафен се состои од 48 членови, кои се избирани од граѓаните со мандат од четири години. Собранието е надлежно за работењето на градот и надгледување на градската управа.
Градоначалник
Градоначалник е Мелф Гранц (SPD), кој го наследил Јерг Шулц во 2011 година.
Збратимени градови
Бремерхафен е збратимен со следниве градови:
Патен
Поради својата географска особеност, Бремерхафен има неколку сообраќајни пречки. Градот бил поврзан на автопатската мрежа од крајот на 1970-тите години. Автопатот А27 поминува север-југ, источно од градот, поврзувајќи го Бремерхафен со Бремен и Куксхафен. Сепак, недостигаат врски до Хамбург. Патниот правец Б71 и регионалните патишта се користат за товарниот камионски сообраќај. За надминување на овој проблем се предложува изградба на автопатот А22, т.н. „крајбрежен автопат“, кој би го поврзувал Бремерхафен со Хамбург и Вилхелмсхафен/Олденбург (користејќи го тунелот Везер).
Железнички
Бремерхафен има три активни патнички железнички станици, главната железничка станица во градското средиште, Бремерхафен-Лее во северниот дел на градот и Бремерхафен-Вулсдорф во јужниот дел на градот. Четвртата станица, Бремерхафен-Шпекенбител, близу границата со Ланген не се користи од 1988 година, иако може да биде повторно отворена со воведувањето на Бременската С-Железница. Главната железничка станица во Бремерхафен ги изгубила линиите со брзи возови во 2001 година. Денес, постојат само регионални возови до Бремен, Куксхафен, Оснабрик и Хановер.
Трамвајски
Бремерхафен поседувал трамвај од 1881 до 1982 година. Во 1949 година имало дури 6 линии. Последната линија била бр. 2 од северниот дел на градот до главната железничка станица. Трамвајот бил укинат на 30 јули 1982 година.
Автобуски
Бремерхафен во 2020 година имал автобуска мрежа од 19 автобуски линии управувани од Бремерхафен Бус. Две од линиите се ноќни, кои сообраќат само за викенди. Дополнително, постои Шелбус-Линија С, која опслужува одредени станици и затоа е побрз превоз. Автобуските линии се опслужувани од 87 автобуси. Бројни регионални автобуси управувани од други компании тргнуваат од главната железничка станица Бремерхафен.
Истражување и образование
Бремерхафен е седиште на Институтот „Алфред Вегенер“, национален истражувачки институт за поморство и клима, кој поседува бројни истражувачки пловила. Исто така, раководи со Нојмајер-Станица III на Антарктикот.
Институтот „Фраунхофер“ за ветерна енергија поседува истражувачки лаборатории во Бремерхафен за развој и тестирање на компоненти за ветерна енергија.
Германскиот поморски музеј е дел од германското здружение „Лајбниц“.
Високата школа Бремерхафен (Hochschule Bremerhaven) била основана во 1975 година и е проширена оттогаш, броејќи над 3.000 студенти во 2009 година. На школата учат бројни странски студенти од целиот свет. Меѓу катедрите се вбројуваат процесно инженерство, информациска технологија и претприемништво, иновација и лидерство.
Стопанство
Пристаништето во Бремерхафен е шеснаесетто најголемо контејнерско пристаниште во светот и четврто најголемо во Европа со 4,9 милиони единици еднакви на 20 стапки на товар префрлен во 2007 година и 5,5 милиони во 2015 година. Контејнерскиот терминал се наоѓа на брегот на реката Везер кон Северното Море. Бремерхафен извезува и увезува повеќе автомобили од било кој друг европски град.
Спорт
Фиштаун Пингвини се професионална екипа во хокеј на мраз во највисоката германска лига во хокеј на мраз.
Поларни мечки Бремерхафен, основани во 2001 година, се кошаркарска екипа кои играат во втората германска лига.
Бремерхафен Сихокс се екипа во американска фудбал и настапуваат во третата германска лига. Екипата е втор најстар состав во американски фудбал во Германија.
Локални фудбалски клубови се Леер ТС, СФЛ Бремерхафен и до 2012 година, ФК Бремерхафен. ТСВ Вулсдорф и ОСК Бремерхафен, исто така, имаат фудбалски екипи како дел од нивните клубови со повеќе спортови.
Мортлочки јазик
Мортлочкиот е микронезиски јазик кој се зборува во Микронезија. Јазикот го зборуваат околу 5.900 жители и најсличен е со сатавалскиот јазик.
Мате Брничевиќ
Мате Брничевиќ (Крило Јесенице кај Омиш, роден во 1891 година во Шкаљари, а починал во Бока Которска, на  11 февруари 1918 година) бил еден од водачите на востанието на австроунгарските морнари на 1 февруари 1918 година во Которскиот залив. Служел во базата на единиците за торпедо, на помошниот брод „Гаа“ како наредник од прва класа. Со учеството во подготовките и организирањето на морнарското востание, придонел бродот „Гаа“, заедно со оклопниот крстосувач „Сантк Георг“ (Св. Ѓорѓија) да стане центар на востанието. По задушувањето на востанието на 3 февруари, Брничевиќ бил затворен и осуден на смрт со стрелање. Неговите посмртни останки со големи почести беа пренесени во неговата татковина на 28 ноември 1923 година.
Црква „Св. Атанасиј“ - Октиси
Свети Атанасиј — гробјанска црква во селото Октиси.
Историја
Црквата била изградена во година на претходни темели. Таа е најстара селска црква во Октиси.
Сатавалски јазик
Сатавалскиот е микронезиски јазик кој се зборува во Микронезија. Јазикот го зборуваат околу 460 жители и најсличен е со мортлочкиот јазик.
Охридски апостол
Охридски апостол – краток пракс-апостол од крајот на ⅩⅠⅠ век. Според рускиот истражувач Анатолиј Турилов ракописот датира меѓу 1225 и 1227 година, во времето на архиепископот Димитар Хоматијан.
Бил пронајден е од Виктор Григорович во охридската соборна црква. Има 112 пергаментни листови и е пишуван со уставно кирилско писмо врз основа на глаголска предлошка. На повеќе места во кирилскиот текст се среќаваат одделни зборови или цели редови пишувани со глаголско писмо. Два ракописни листа се напишани на глаголица. . Судејќи според јазичните особености, овој значаен македонски книжевен споменик е пишуван во западниот дел на Македонија (најверојатно во Охридско). Притоа, ракописот е интересен како од јазичен, така и од литературен и уметнички аспект. Илуминиран е со знаменца и иницијали од византиски тип, во кои се наоѓаат траги од тератолошкиот стил на орнаментирање. На крајот од ракописот е приложен краток месецослов, во кој е одбележана паметта на словенските првоучители. Ракописот се чува во Руската државна библиотека во Москва (под сигнатура Григ.13 / Муз. 1695).
Пулуватски јазик
Пулуватскиот е микронезиски јазик кој се зборува во Микронезија. Јазикот го зборуваат околу 1.360 жители.