cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тенис на Летните олимписки игри 2004 - мажи поединечно
Трето коло
Изненадувањата не престанале ни во третата рунда. Таму му дошол крајот и на вториот носител Енди Родик кој бил поразен од шеснаесеттиот носител Фернандо Гонсалес во два сета со идентични 6-4, 6-4. Карлос Моја останал највисоко рангираниот играч во ждребот, откако со пресврт го елиминирал Иво Карловиќ со 4-6, 7-6, 6-4 и минал во четвртфиналето. Таму се пласирал и осмиот носител Грожан по победата над Фелисиано Лопес, како и американците Марди Фиш и Тејлор Дент. Бердих, по Федерер скинал уште еден скалп, елиминирајќи го петнаесеттиот носител Томи Робредо, а десеттиот носител Николас Масу четвртфинале изборил по тешката победа над Игор Андреев со 6-3, 6-7, 6-4.
Четвртфинале
Во четвртфиналето испаднале и последните двајца играчи кои биле меѓу топ-8 носителите. Интересно е тоа што и двајцата биле елиминирани од чилеански тенисери: најпрво третиот носител Моја загубил од десеттиот носител Масу (6-2, 7-5), а потоа и осмиот носител Грожан од шеснаесеттиот Гонсалес (6-2, 2-6, 6-4).
На чилеанците во полуфиналето им се приклучиле двајца американски тенисери: Дент кој го победил Бердих со 6-4, 6-1, а Фиш бил подобар од Михаил Јужни со 6-3, 6-4.
Бидејќи Чиле и САД имале по два претставника во полуфиналето било јасно дека двете земји ќе освојат најмалку по еден олимписки медал (една од двете земји ќе освои два).
Полуфинале
Полуфиналните двојки биле чилеанско-американски, а исходот од нив изедначен по една победа за двете земји.
Ваквиот развој на настаните донел нови чилеанско-американски пресметки во борбата за медали; за златниот медал играле Масу и Фиш, а за бронзениот Гонсалес и Дент.
Натпревар за бронзен медал
Натпреварот за бронзениот медал меѓу Гонсалес и Дент бил многу интересен и неизвесен до самиот крај. Во првиот сет, Гонсалес рано направил брејк и го сочувал до самиот крај за да го добие сетот со 6-4. Дент одговорил со многу подобра игра во вториот сет. При резултат 2-1 за него, тој му го одземал сервисот на Гонсалес и потоа стигнал до голема предност од 5-2. Во гемот во кој Гонсалес сервирал да остане во вториот сет, Дент направил уште еден брејк и го завршил сетот со 6-2 во своја корист за израмнување на 1-1. Уште во првиот гем од третиот одлучувачки сет, Гонсалес направил брејк, но Дент веднаш веќе во следниот гем го вратил загубениот сервис. Од тој момент не бил виден ниту еден брејк, па двајцата играчи стигнале до резултатот 6-6 во третиот одлучувачки сет во кој немало тај-брејк што значело дека мечот ќе биде решен на два гема разлика и мора да се случи брејк. Тенисерите продолжиле да бидат сигурни на свој сервис, а клучниот момент се случил при резултат 14-14, кога Гонсалес направил брејк и обезбедил сервис за победа. Во следниот гем бил сигурен на свој сервис и победил со 6-4, 2-6, 16-14, за освојување на бронзениот медал.
Натпревар за златниот медал
Во вториот сет, Фиш прв направил брејк при резултат 4-3 за него, и во следниот гем на свој сервис изедначил на 1-1 во сетови. Американецот продолжил со одличната игра и во третиот сет кој го добил со убедливи 6-2, одземајќи му го двапати сервисот на Масу. Сепак, десеттиот носител одбил да се предаде иако имал некој проблеми со повреда на бутниот мускул и во четвртиот сет стигнал до брејк предност и водство од 3-1. Го задржал својот сервис и брејкот предност до самиот крај на сетот кој го добил со 6-3 и го одвел финалето во одлучувачки петти сет.
Веќе во првиот гем од петтиот сет Масу повторно прв направил брејк и повел со 1-0, но Фиш возвратил со брејк и изедначил на 1-1. Во следните два гема играчите биле сигурни на свој сервис, а нов брејк е виден во петтиот гем кога одново Масу дошол до брејк предност. За разлика од почетокот на сетот, овој брејк го сочувал до крајот и му бил доволен за освојувањето на златниот медал. Масу победил 6-3, 3-6, 2-6, 6-3, 6-4 и го освоил вториот медал за својата земја на овој турнир во машка поединечна конкуренција по бронзениот на Фернандо Гонсалес. Марди Фиш и САД морале да се задоволат со сребрениот медал.
Олимпискиот турнир била петтата АТП титула во поединечна конкуренција за Масу во дотогашната кариера и останала единствена во неговата кариера на тврда подлога по пензионирањето во 2013 година. Сите останати титули ги освоил на турнири кои се играле на земјена подлога.
Атмосфера на Титан
Атмосферата на Титан — густиот слој на гасови што го опкружуваат Титан, најголемата месечина на Сатурн. Тоа е единствената густа атмосфера на природен сателит во Сончевиот Систем. Долната атмосфера на Титан е првенствено составена од азот (94,2%), метан (5,65%) и водород (0,099%). Постојат траги од другите јаглеводороди, како што се етан, дијацетилен, метилацетилен, ацетилен, пропан, полициклични ароматични јаглеводороди и на други гасови, како што се цијаноацетилен, цијановодород, јаглерод диоксид, јаглерод моноксид, цијан, ацетонитрил, аргон и хелиум. Изотопската студија за односот на азотните изотопи, исто така, сугерира дека ацетонитрил може да биде присутен во количини што надминуваат цијановодород и цијаноацетилен. Површинскиот притисок е околу 50% повисок отколку на Земјата со 1,5 бари (147 kPa) што е во близина на тројната точка на метанот и дозволува да има гасовит метан во атмосферата и течен метан на површината. Портокаловата боја гледана од вселената ја произведуваат други посложени хемикалии во мали количини, веројатно толини, органски талог слични на катран.
Историја на набљудување
Присуството на значајна атмосфера првпат било забележано од шпанскиот астроном Хосеп Комас и Сола, кој забележал затемнување на екстремитетите на Титан во 1903 година, и го потврдил Жерар П. Кајпер во 1944 година користејќи спектроскопска техника која дала проценка на атмосферски делумен притисок на метан од редот од 100 милибари (10 kPa). Последователните набљудувања во 1970-тите покажале дека бројките на Кајпер биле значително потценети; изобилството на метан во атмосферата на Титан било десет пати поголемо, а површинскиот притисок бил најмалку двојно поголем од она што тој го предвидел. Високиот површински притисок значело дека метанот може да формира само мал дел од атмосферата на Титан. Во 1980 година, Војаџер 1 ги направил првите детални набљудувања на атмосферата на Титан, откривајќи дека нејзиниот површински притисок бил поголем од Земјиниот, со 1,5 бари (околу 1,48 пати поголем од оној на Земјата).
Заедничката мисија на НАСА/ЕСА Касини-Хајгенс обезбедила мноштво информации за Титан и за системот на Сатурн воопшто, откако влегла во орбитата на 1 јули 2004 година. Утврдено е изобилството на атмосферски изотоп на Титан и доказ дека изобилството на азот во атмосферата доаѓа од материјалите во Ортовиот Облак, поврзан со кометите, а не од материјалите што го формирале Сатурн во претходните времиња. Утврдено е дека на Титан може да се појават сложени органски хемикалии вклучувајќи полициклични ароматични јаглеводороди,
Мисијата „Дагонфлај“ на НАСА планира да испрати големо воздушно возило на Титан во 2034 година. Мисијата ќе ја проучува способноста за живеење на Титан и пребиотичката хемија на различни локации. Авионот налик на беспилотно летало ќе врши мерења на геолошки процеси, како и на површинскиот и атмосферскиот состав.
Преглед
Набљудувањата од вселенските сонди Војаџер покажале дека атмосферата на Титан е погуста од Земјината, со површински притисок околу 1,48 пати поголем од оној на Земјата. Атмосферата на Титан е околу 1,19 пати помасивна од вкупната Земја, или околу 7,3 пати помасивна на основа по површина. Поддржува непроѕирни слоеви на магла што ја блокираат највидливата светлина од Сонцето и другите извори и ги прави нејасни одликите на површината на Титан. Атмосферата е толку густа, а гравитацијата толку ниска што луѓето би можеле да летаат низ неа со мафтање со „крилјата“ прикачени на нивните раце. Пониската гравитација на Титан значи дека нејзината атмосфера е многу попроширена од Земјината; дури и на растојание од 975 км, вселенското летало Касини-Хајгенс морало да направи прилагодувања за да одржува стабилна орбита против атмосферското влечење. Атмосферата на Титан е непроѕирна на многу бранови должини и е невозможно да се стекне целосен спектар на рефлексија на површината однадвор. Дури со доаѓањето на Касини-Хајгенс во 2004 година биле добиени првите директни слики од површината на Титан. Сондата Хајгенс не можела да ја открие насоката на Сонцето за време на нејзиното спуштање, и иако можела да направи слики од површината, тимот на Хајгенс го споредил процесот со „фотографирање на асфалтен паркинг во самрак“.
Вертикална структура
Вертикалната атмосферска структура на Титан е слична на Земјата. Двете имаат тропосфера, стратосфера, мезосфера и термосфера. Сепак, гравитацијата на долната површина на Титан создава попроширена атмосфера, со висина на скалата од 15-50 км (9–31 mi) во споредба со 5-8 км (3,1-5 ми) на Земјата. Податоците на Војаџер, во комбинација со податоците од Хајгенс и радијативно-конвективните модели обезбедуваат зголемено разбирање за атмосферската структура на Титан.
Атмосферски состав и хемија
Атмосферската хемија на Титан е разновидна и сложена. Секој слој од атмосферата има уникатни хемиски заемодејства кои се случуваат внатре, а потоа се во интеракција со другите подслоеви во атмосферата. На пример, се смета дека јаглеводородите се формираат во горната атмосфера на Титан во реакции кои произлегуваат од распаѓањето на метанот од ултравиолетова светлина на Сонцето, создавајќи густ портокалов смог. Табелата подолу ги истакнува механизмите за производство и загуба на најзастапените фотохемиски произведени молекули во атмосферата на Титан.
Магнетно поле
Титан нема магнетно поле, иако студиите во 2008 година покажале дека Титан ги задржува остатоците од магнетното поле на Сатурн во кратки прилики кога поминува надвор од магнетосферата на Сатурн и е директно изложен на сончевиот ветер. Ова може да јонизира и да однесе некои молекули од врвот на атмосферата. Внатрешното магнетно поле на Титан е занемарливо, а можеби дури и не постои. Нејзиното орбитално растојание од 20,3 полупречници на Сатурн повремено го става во магнетосферата на Сатурн. Сепак, разликата помеѓу вртежниот период на Сатурн (10.7 часа) и Титановиот орбитален период (15.95 дена) предизвикува релативна брзина од околу помеѓу магнетизираната плазма на Сатурн и Титан. Тоа всушност може да ги интензивира реакциите кои предизвикуваат атмосферски загуби, наместо да ја чуваат атмосферата од сончевиот ветер.
Атмосферска циркулација
Постои модел на циркулација на воздухот што тече во насока на ротацијата на Титан, од запад кон исток. Дополнително, откриени се и сезонски варијации во атмосферската циркулација. Набљудувањата на Касини на атмосферата направени во 2004 година, исто така, сугерираат дека Титан е „супер ротатор“, како Венера, со атмосфера што ротира многу побрзо од неговата површина. Атмосферската циркулација се објаснува со големата Хедлиева циркулација која се јавува од пол до пол.
Циклус на метан
Енергијата од Сонцето требало да ги претвори сите траги од метан во атмосферата на Титан во посложени јаглеводороди во рок од 50 милиони години - кратко време во споредба со староста на Сончевиот Систем. Ова сугерира дека метанот мора некако да се надополнува со резервоар на или во самиот Титан. Поголемиот дел од метанот на Титан е во атмосферата. Метанот се транспортира низ студената стапица во тропопаузата. Затоа, циркулацијата на метанот во атмосферата влијае на рамнотежата на зрачењето и хемијата на другите слоеви во атмосферата. Ако има резервоар на метан на Титан, циклусот би бил стабилен само во текот на геолошките временски размери. Доказите дека атмосферата на Титан содржи повеќе од илјада пати повеќе метан од јаглерод моноксид, се смета дека исклучува значителен придонес од ударите на кометите, бидејќи кометите се составени од повеќе јаглерод моноксид отколку метан. Дека Титан можеби создал атмосфера од раната сатурнска маглина во времето на формирањето исто така изгледа неверојатно; во таков случај, треба да има атмосферско изобилство слично на сончевата маглина, вклучувајќи водород и неон. Многу астрономи сугерираат дека конечното потекло за метанот во атмосферата на Титан е од самиот Титан, ослободен преку ерупции од криовулканите.
Ден и самрак (изгрејсонце/зајдисонце)
Осветленоста на небото и условите за гледање се очекува да бидат сосема различни од Земјата и Марс поради подалечното растојание на Титан од Сонцето (~10 ае ) и сложените слоеви на магла во неговата атмосфера. Видеата на моделот за осветленост на небото покажуваат како може да изгледа еден типичен сончев ден стоејќи на површината на Титан врз основа на моделите за пренос на зрачење.
За астронаутите кои гледаат со видлива светлина, дневното небо има изразито темно портокалова боја и изгледа униформно во сите правци поради значителното Миево расејување од многуте слоеви на магла на висока надморска височина. Дневното небо е пресметано дека е ~ 100-1000 пати помрачно од едно попладне на Земјата, што е слично на условите за гледање на густ смог или густ чад. Зајдисонцата на Титан се очекува да бидат „подземни настани“, каде што Сонцето исчезнува на половина пат на небото (~ 50° над хоризонтот) без јасна промена во бојата. После тоа, небото полека ќе се затемнува додека не дојде до ноќ. Сепак, се очекува површината да остане светла како полната Месечина до 1 Земјински ден по зајдисонце.
При блиска инфрацрвена светлина, зајдисонцата личат на зајдисонце на Марс или на зајдисонце во прашлива пустина. Миевото расејување има послабо влијание на подолги инфрацрвени бранови должини, што овозможува пошарени и променливи услови на небото. Во текот на денот, Сонцето има забележлива сончева корона која ја преминува бојата од бела во „црвена“ во текот на попладневните часови. Попладневната светлина на небото е ~ 100 пати помала од Земјата. Како што се приближува вечерното време, се очекува Сонцето да исчезне прилично блиску до хоризонтот. Атмосферската оптичка длабочина на Титан е најмала на 5 микрони. Значи, Сонцето на 5 микрони може да биде видливо дури и кога е под хоризонтот поради атмосферско прекршување. Слично на сликите од зајдисонцето на Марс од роверите, се гледа дека корона слична на вентилатор се развива над Сонцето поради расејување од магла или прашина на големи надморски височини.
Што се однесува до Сатурн, планетата е речиси фиксирана во својата позиција на небото бидејќи орбитата на Титан е плимно заклучена околу Сатурн. Сепак, има мало движење од 3° од исток кон запад во текот на една година на Титан поради орбиталната ексцентричност, слично на аналемата на Земјата. Сончевата светлина што се рефлектира од Сатурн, Сатурнов сјај, е околу 1000 пати послаба од сончевата инсолација на површината на Титан. Иако Сатурн изгледа неколку пати поголем на небото од Месечината на небото на Земјата, контурите на Сатурн се маскирани од посветлото Сонце во текот на денот. Сатурн може да биде забележлив само ноќе, но само на бранова должина од 5 микрони. Ова се должи на два фактори: малата оптичка длабочина на атмосферата на Титан на 5 микрони и силните емисии од 5 μm од ноќната страна на Сатурн. Во видлива светлина, Сатурн ќе направи небото од страната на Титан свртено кон Сатурн да изгледа малку посветло, слично на облачната ноќ со полна месечина на Земјата. Прстените на Сатурн се скриени од поглед поради порамнувањето на орбиталната рамнина на Титан и рамнината на прстените. Се очекува Сатурн да покаже фази, слични на фазите на Венера на Земјата, кои делумно ја осветлуваат површината на Титан ноќе, освен при затемнувањата.
Од вселената, сликите на Касини од блиска инфрацрвена до УВ бранова должина покажале дека периодите на самракот (фазни агли > 150°) се посветли од дневните часови на Титан. Ова набљудување не е забележано на ниту едно друго планетарно тело со густа атмосфера. Титановиот самрак што го надминува денот се должи на комбинацијата на атмосферата на Титан што се протега на стотици километри над површината и интензивното Миево расфрлање на маглата. Моделите за пренос на зрачење не го репродуцирале овој ефект.
Атмосферска еволуција
Постојаноста на густата атмосфера на Титан е загадочна бидејќи атмосферите на структурно сличните сателити на Јупитер, Ганимед и Калиста се занемарливи. Иако нееднаквоста сè уште е слабо разбрана, податоците од неодамнешните мисии обезбедиле основни ограничувања за еволуцијата на атмосферата на Титан. Грубо кажано, на растојание од Сатурн, сончевата инсолација и флуксот на сончевиот ветер се доволно ниски што елементите и соединенијата кои се испарливи на копнените планети имаат тенденција да се акумулираат во сите три фази. Температурата на површината на Титан е исто така доста ниска, околу 94 К. Следствено, масените фракции на супстанции кои можат да станат атмосферски состојки се многу поголеми на Титан отколку на Земјата. Всушност, сегашните толкувања сугерираат дека само околу 50% од масата на Титан се силикати, додека остатокот се состои првенствено од различни мразови H2O (вода) и NH3 · H2O ( хидрати на амонијак). NH3, кој можеби е оригиналниот извор на атмосферскиот N2 ( динитроген) на Титан, може да сочинува дури 8% од масата NH3 · H2O. Титан најверојатно е диференциран во слоеви, каде што течниот воден слој под мразот I <sub id="mwAg8">h може да биде богат со NH3.
Достапни се привремени ограничувања, при што сегашната загуба најмногу се должи на малата гравитација и сончевиот ветер потпомогнати од фотолизата. Загубата на раната атмосфера на Титан може да се процени со изотопскиот сооднос 14 N– 15 N, бидејќи полесниот 14N е преференцијално изгубен од горната атмосфера при фотолиза и загревање. Бидејќи оригиналниот сооднос 14 N– 15N на Титан е слабо ограничен, раната атмосфера можеби имала повеќе N2 според фактори кои се движат од 1,5 до 100 со сигурност само во долниот фактор. Бидејќи N2 е примарна компонента (98%) од атмосферата на Титан, изотопскиот сооднос сугерира дека голем дел од атмосферата е изгубена со текот на геолошкиот временски период. Како и да е, атмосферскиот притисок на неговата површина останува скоро 1,5 пати поголем од оној на Земјата како што започна со пропорционално поголем испарлив буџет од Земјата или Марс. Можно е најголемиот дел од атмосферската загуба да биде во рамките на 50 милиони години акреција, од високо енергетско бегство на светлосни атоми кои однеле голем дел од атмосферата (хидродинамичко бегство). Таков настан би можел да биде поттикнат од ефектите на загревање и фотолиза на повисокиот излез на Х-зраци и ултравиолетови (XUV) фотони на раното Сонце.
Бидејќи Калиста и Ганимед се структурно слични на Титан, не е јасно зошто нивната атмосфера е незначителна во однос на Титан. Како и да е, потеклото на Титановиот N2 преку геолошки античка фотолиза на насобраниот и дегазираниот NH3, наспроти дегасирањето на N2 од акреционерните клатрати, може да биде клучот за правилен заклучок. Доколку N2 бил ослободен од клатрати, 36Ar и 38Ar кои се инертни првобитни изотопи на Сончевиот Систем исто така треба да бидат присутни во атмосферата, но ниту еден не е откриен во значителни количини. Незначителната концентрација на 36Ar и 38Ar исто така укажува дека ~40 К-температурата потребна за нивно заробување и N2 во клатратите не постоеле во Сатурнската подмаглина. Наместо тоа, температурата можеби била повисока од 75 степени К, ограничувајќи ја дури и акумулацијата на NH3 како хидрати. Температурите би биле уште повисоки во под-маглината на Јупитер поради поголемото ослободување на гравитационото потенцијално енергија, маса и близината до Сонцето, што значително го намалува инвентарот NH3 насобирањето од Калиста и Ганимед. Добиените атмосфери N2 можеби биле премногу тенки за да ги преживеат ефектите на атмосферската ерозија што ги издржал Титан.
Алтернативно објаснување е дека ударите на кометите ослободуваат повеќе енергија на Калиста и Ганимед отколку кај Титан поради повисокото гравитационо поле на Јупитер. Тоа би можело да ја еродира атмосферата на Калиста и Ганимед, додека кометниот материјал всушност би ја изградил атмосферата на Титан. Меѓутоа, 2H– 1H (т.е D–H) односот на атмосферата на Титан е, скоро 1,5 пати помал од оној на кометите. Разликата сугерира дека материјалот од комета веројатно нема да биде главниот придонесувач за атмосферата на Титан. Атмосферата на Титан, исто така, содржи над илјада пати повеќе метан од јаглерод моноксид, што ја поддржува идејата дека кометниот материјал не е веројатен придонесувач бидејќи кометите се составени од повеќе јаглерод моноксид отколку метан.
Сиријан
Сиријан — катепан на Италија од 1062 до 1064 година. Тој е вториот споменат носител на титулата по исчезнувањето на Аргириј во 1057 година, наследувајчи го Марули. Тој бил назначен од Константин X, последниот византиски цар, кој се заинтересирал за освојување на земјиште во Италија.
Алматинска област
Алматинска област (, Алматинская область) — област во Казахстан. Главен град е Талдикорган, со население од 118.400 жители. Областа има вкупно 1.603.700 жители.
Окрузи
Во областа има 16 окрузи:
Космос-1241
Космос-1241 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јануари 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1010 км, а најмалото на 975.
Подкорен
Подкорен (словенечки: Podkoren) — населба во Општина Крањска Гора во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
NGC 4769
NGC 4769 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4769 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 13,7 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 32' 11".
Други поделби
Проучување на NGC 4769 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Софи Толстој
Софи Толстој Реган (р. во Лидинго) — шведска глумица. Таа е постарата сестра на актерот Александар Толстој. Толстој е најпозната по улогата на Сара Бејер во Beck – Hämndens pris.
Поас (вулкан)
Вулканot Поас (шпански: Volcán Poás) — активен вулкан кој се наоѓа во централна Костарика во Националниот парк Вулкан и има 2,708 метри висина. Вулканот еруптирал 40 пати од 1828 година, вклучувајќи ја и еупцијата од април 2017 година, кога посетителите и жителите биле евакуирани. Вулканот и околниот парк моментално се затворени на неодредено време, со безбедносен периметар од 2,5 километри, поставен околу кратерот кој избувнувал.
Кратерски езера
Езерото Ботос или јужното езеро, го исполнува неактивниот кратер, кој последен за пат избил во 7500 п.н.е. Езерото е ладно и е опкружено со облачна шума во рамките на границите на Националниот Парк.
Еруптивна историја
На 17 мај 1953 година настанала ерупција со која започнал циклус кој траел до 1956 година. Најмалку две лица биле пријавени за исчезнати.
Поас бил во близина на епицентарот на земјотрес со јачина од 6,1 степени кој се случил во јануари 2009 година, во кој загинале најмалку четириесет лица и биле погодени од Фраханес, Вара Бланка, Синхона, главниот град Сан Хозе и регионот на Костарика во Централната долина.
Во 2009 година имало и еруптивна активност, вклучувајќи мали избувнувања и лизгање на земјиштето во северниот активен кратер.
На 25 февруари 2014 година, мрежна камера на Вулканолошката и сеизмолошката опсерваторија на Костарика (OVSICORI) го снимила моментот кога темниот облак експлодирал околу 1.000 стапки во воздухот од масивниот кратер на вулканот Поаш. Овој вулкан останува активен до денес. Поас е еден од 9-те вулкани во моментов следени од страна на Проектот за депонирање на јаглерод диоксид. Проектот собира податоци за стапките на емисија на јаглерод диоксид и сулфур диоксид.
2017
На 14 април 2017 година, две ерупции во 07:39 и 07:57 создале повеќе од три километри пепел и пареа. . Дополнителни експлозии се случиле на 16 април.
По значителна експлозија на 22 април, која ги оштетила објектите на паркот и инфраструктурата, претседателот на Костарика Луис Гуљелмо Солис ги посетил околните градови следните два дена. Стопанствениците ги опишале негативните финансиски влијанија кои го предизвикало затворањето на вулканскиот парк, а Солис објавил видео на шпански и англиски јазик, барајќи од потенцијалните туристи да ги посетат продавниците и рестораните во околните заедници. Тој исто така ветил основање на агенции за вонредни состојби кои ќе продолжат да ги ажурираат извештаите за ерупцијата
Iron Kid
Ајрон Кид е тридимензионална анимирана телевизиска серија, наменета за деца на возраст од 6 до 13 години. Продуцирана од BRB International (Шпанија), DesignStorm, Daewon Media (Јужна Кореја) и Manga Entertainment (Америка). Премиерно е прикажана во Кореја во 2006 година, како и на главните европски мрежи (TVE, Jetix France, Jetix Spain, TV1, Mediaset ...). Во Америка премиерно се прикажува во 2007-ма на телевизиската мрежа CW. Футуристичка сага, која раскажува приказна за 11- годишното момче Марти кое се занимава со преработка на старо железо. Еден ден тој случајно пронаоѓа „железна тупаница“, оружје со кое тој ќе добие натприродна моќ, во исто време сместувајќи го него во вечната борба помеѓу доброто и злото.
Џамија (Центар во Жировница)
Џамија во Центар во Жировница — џамија која се наоѓа во сретселото на долнореканското село Жировница.
Архитектура
Градбата има квадратна основа и пирамидален кров. На нејзините ѕидови има повеќе залачени прозорци во два реда. Џамијата во целост е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди. Дворот на џамијата е ограден со метална ограда и бетонски столбови, а во него има бетонска чешма.
Мојстрана
Мојстрана (словенечки: Mojstrana) — населба во Општина Крањска Гора во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Брускета
Брускета е антипасто (предјадење) од Италија што се состои од печен леб на скара намачкан со лук и прелиен со маслиново масло и сол. Варијациите може да вклучуваат додатоци од домати, зеленчук, грав, суво месо или кашкавал. Во Италија, брускетата често се подготвува со помош на брустолина скара.
Видови
Во регионот Абруцо во Италија се служи варијација на брускети направена со салама наречена вентрицина. Суровите свински производи и зачини обвиткани во свински мочен меур стареат и пастата се нанесува на отворени парчиња леб кои понекогаш се печат на скара. Јадењето било развиено како начин за спасување на лебот што застарувал. Во Тоскана се нарекува фетунта и обично се служи без додатоци, особено во ноември, за да се вкуси првото масло во сезоната.
Историја
Брускетата потекнува од Италија во текот на 15 век. Сепак, јадењето може да се проследи наназад во Стариот Рим, кога одгледувачите на маслинки ги носеле своите маслинки во локална преса за маслинки и дегустирале примерок од нивното свежо цедено масло користејќи парче леб.
Етимологија
Именката bruschetta (множина bruschette) доаѓа од глаголот на римскиот дијалект bruscare, еквивалент на италијанскиот збор abbrustolire што значи „запекува“ или „да се пече на јаглен“. Запекувањето на лебот и натопувањето со свежо цедено маслиново масло е „практика веројатно стара колку и самиот Рим“.
Во Соединетите Држави, зборот понекогаш се користи за да покаже на подготвен прелив, кој се продава во тегли и обично на база на домати, наместо леб, нешто што им е е непознато на италијанците.
Белешки и наводи
<references group="" responsive="0">
IC 1114
IC 1114 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1114 се споменува и како NPM1G -15.0197.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јануари 1900 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1114 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. IC 1114 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 39 м 3,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 29' 59".
Други поделби
Проучување на IC 1114 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3080474.
Train of Consequences
Train of Consequences е првиот сингл на Мегадет издаден од нивниот шести студиски албум Youthanasia. Бил издаден и на винил плоча во 1994 год, а истата година успеал да се пласира на американската и британската табела на најпродавани синглови. Бил објавен во повеќе формати и верзии, каде освен оваа песна, биле поставени две нумери од истиот албум, како и неколку постари песни на Мегадет снимени од нивните настапи во живо. На поголемиот број изданија може да се најде песната „Crown of Worms“, која била напишана и компонирана од Шон Харис, поранешниот вокал на Дајмон Хед.
Според Марти Фридмен, оваа песна не била планирана за прв сингл од албумот, но по инсистирање од издавачката куќа Капитол Рекордс, изборот паднал на нејзе. Песната премиерно била изведена во емисијата на Дејвид Летерман. Поради големата маркетиншка застапеност на овој сингл, Youthanasia станал петтиот последователен албум на Мегадет што бил одликуван со награда за платинест тираж.
Песната била снимена на еден поинаков начин од вообичаеното. Бендот се одлучил да ја изведува во живо (сите членови свиреле одеднаш), отколку да прави снимки од секој поединечен перформанс. Овој начин е доста тежок и непопуларен, бидејќи ако еден музичар згреши во било кој дел од песната, бендот мора одново да почне со снимање. На Мегадет им биле потребни 42 обиди за да ја добијат совршената верзија.
Видео запис
Спотот за оваа песна бил осмислен од Вејн Ишам, кому ова му бил четврти ангажман од ваков карактер со Мегадет. Филмското дејство се случува во еден воз, каде што главниот лик ја става на коцка својата судбина. Откако ја губи партијата, се соочува со последиците од неговата неразумност.
Во записот единствено Дејв Мастејн се појавува од сите членови на бендот, и тоа само при крајот на спотот. Овој спот значително бил прикажуван на музичкиот канал MTV, а првото емитување се случило на Ноќта на вештерките (31 октомври), во емисијата Night of the Living Megadeth, посветена музичката кариера на групата.
Интерпретација на текстот
Текстот во „Train of Consequences“ говори за зависноста од коцкање. Дејв Мастејн, авторот на песната, излегол со свое видување и толкување на нејзиниот текст:
Тие љубовни маки (филм од 1914)
Тие љубовни маки (англиски: Those Love Pangs) - американски филм од 1914 година, во режија на Чарли Чаплин, кој ја игра главната улога. Покрај него, во филмот настапуваат: Честер Конклин, Сесил Арнолд, Вивиен Едвардс и Пеги Пејџ.
Содржина
Во оваа кратка комедија, Чарли Чаплин и неговиот цимер (го игра Конклин) се натпреваруваат да ја освојат сопственичката (ја игра Пејџ) на куќата во која живеат. Потоа, двајцата излегуваат надвор при што цимерот освојува една русокоса (ја игра Арнолд), додека Чаплин следи една бринета (ја игра Едвардс), но таа веќе има момче. Чаплин е разочаран и сака да се фрли во езерото, но го спасува полицаецот. Потоа, Чаплин го фрла момчето на бринетата во езерото и го натепува цимерот, а двете девојки одат заедно во една кино-сала. Чаплин им се придружува и таму флертува со двете, но набргу пристигнуваат нивните момчиња и тогаш започнува општа тепачка во која него го фрлаат низ кино-екранот.
Надворешни врски
Those Love Pangs (1914) Charlie Chaplin - YouTube
Девојки шпионки
„Девојки шпионки“ е француска анимирана телевизиска серија продуцирана од француската компанија Маратон Продукција. Главни улоги се три тинејџерки супершпионки од Беверли Хилс – Калифорнија, Кловер, Семи и Алекс. Тие тајно се борат со меѓународниот криминал со посебни машини добиени од својот шеф, Џери, кој е основач и раководител на тајната “Светска организација за заштита на луѓето”. Тие мораат да ги избалансираат своите мисии со секојдневниот живот, како што се одржувањето на тајните идентитети, училиштето (средно, сезона 1–4; факултет, сезона 5), момчињата, а тука е и нивниот школски соперник – примадоната по име Менди.
563
563 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 563 година од новата ера, 563. од првиот милениум, 63. од VI век и четвртта од 560-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6071 и 6072 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5313 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4323 и 4324 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1316.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 563 година се протега во 3199 и 3200, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3259 и 3260 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1106. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 61 и 60 година пред хиџра.
Ланероси
Ланероси е италијански текстилен бренд, основан во 19 век од Ланифицио Роси. Од 1987 година, брендот припаѓа на италијанската групација Марцото, која го користи за дизајн, производство и маркетинг на текстил.
Историја
Во 1817 година, Франческо Роси ја основал волната Ланифицио Роси во Скио.
Во 1849 година, Алесандро Роси, синот на Франческо Роси, ја наследил фабриката за волна. Под негово водство, компанијата станала една од главните индустрии во Италија. Во 1873 година, компанијата станала Ланифицио Роси, јавно ограничено друштво котирано на Миланската берза.
Поради проблеми со управувањето, Ланероси доживеал период на криза помеѓу 1955 и 1957 година. Во 1956 година, Џузепе Еугенио Лураги бил повикан да служи како претседател и главен извршен директор за да ја реактивира фабриката за волна и да ја реновира. Лураги успеал да постигне одлични резултати за многу кратко време, достигнувајќи промет од 23 милијарди лири во 1959 година со околу 10.000 вработени.
Во 1987 година, Ланероси бил купен од конкурентот Марцото Group, сегашниот сопственик, со последователно откажување на берзата. Брендот е активен со линија на додатоци и украсни ткаенини. Поради заедничко вложување со групацијата Марцото, Филививи е актуелен носител на лиценцата на брендот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Висма Арена
Арената Висма или Вексје Арена е фудбалски стадион во Вексје, Шведска и дом на клубот Суперетан Остерс ИФ. Стадионот е дел од големата обнова на областа порано позната како Верендсвален во Аренастаден, која исто така вклучува нова арена за хокеј на мраз, арена за флорт и посветена атлетска арена во затворено. Помеѓу 2012 и 2020 година, таа била позната како Арена Миресјохус.
Историја
На 29 март 2011 година било објавено дека градител на куќи Миресјохус ги купил правата за именување на стадионот за необјавена сума. „Миресјохус Арена“ е посветен фудбалски стадион со капацитет од 12.000 (10.000 седишта), со целата публика под покривот. Стадионот е во согласност со категоријата 3 на УЕФА за меѓународни натпревари, како и со претстојните барања на Шведска фудбалска асоцијација за стадиони во Алсвенскан. Официјалното отворање се случило на 31 март 2011 година и било предводено од Ларс-Аке Лагрел, претседател на Шведска фудбалска асоцијација. Првиот натпреварувачки фудбалски натпревар на стадионот бил одигран на 3 септември 2012 година помеѓу ривалите од Смоланд, Остерс ИФ и ИФК Вернамо. Корисници: Фудбалски клуб Остерс и Фудбалски клуб Векше ДФФ.
Натпревари
Поважни натпревари одиграни на овој стадион:
-*      Германија - Холандија во 2013 година - Европско првенство за жени;
Бурски војни
Двете Бурски војни (афр. Vryheidsoorlog, анг. Boer Wars) се воделе помеѓу Британската Империја и двете независни бурски републики - Слободната Држава Орање и Трансвалската Република (Јужноафриканска Република), основана од доселениците познати како Фуортрекери кои ја направиле т.н. Голем Трек од ’Ртската Колонија.
Кога се вели „Бурска војна“ во еднина, најчесто се мисли на Втората бурска војна.
Прва бурска војна
Првата бурска војна (1880–1881), позната и како „Трансвалска војна“, бил релативно краток судир во кој бурските доселеници успешно се спротивставиле на обидот на Британија за припојување на Трансвал, и повторно се избориле за независна република. Овој судир е мошне забележлив по соодносот на жртвите - сразмерот Британци:Бури бил 10:1.
Втора бурска војна
Втората бурска војна (1899–1902), за разлика од првата, била доготрајна војна со голем број на војска од многу британски територии, која завршила со тоа што бурските републики биле претворени во британски колонии, со ветување за ограничена самоуправа. Овие колонии подоцна го основале Јужноафриканскиот Сојуз.
Значење
Бурската војна претставува голема пресвртница во историјата на Британија, бидејќи по војната, најголемиот дел од светот станал антибритански настроен. Ова довело до промена на пристапот кон надворешните односи на Британија, која сега барала повеќе сојузници. Така, алијансата со Јапонија од 1902 г. може да се смета за знак дека британија страхувала од напад врз нејзините далекуисточни колонии и, со оваа алијанса увиделаљ можност да се зацврсти на Далечниот Исток. Оваа војна исто така довела до промена на политиката на „сјајна изолација“ во политика на барање на сојузници и подобрување на односите со светот. Подоцна воените спогодби со Франција и Русија („Антантата“), делумно причинети од контроверзите со Бурската војна, биле главен фактор за отцртувањето на борбените линии во Првата светска војна.
Последици од глобалното затоплување
Последиците од глобалното затоплување или ефектите од климатските промени ја опфаќаат физичката средина, екосистемите и човечките општества. Ова ги вклучува и економските и социјалните промени што произлегуваат од живеењето во потопол свет. Климатските промени што се предизвикани од човекот се една од заканите кон одржливоста.
Многу физички влијанија на глобалното затоплување се веќе видливи, вклучувајќи екстремни временски неприлики, повлекување на ледниците, промени во времето на сезонски настани (на пример, порано цветање на растенијата), пораст на нивото на морето и опаѓање на мразот на Арктикот степен. Идното влијание на глобалното затоплување зависи од степенот до кој нациите ги спроведуваат напорите за превенција и ги намалуваат емисиите на стакленички гасови. Закиселувањето на океанот не е последица на глобалното затоплување, но наместо тоа ја има истата причина: зголемување на атмосферскиот јаглерод диоксид.
Забележано и идно затоплување
Глобалното затоплување се однесува на долгорочен пораст на просечната температура на климатскиот систем на Земјата. Тоа е главен аспект на климатските промени и е докажано со инструменталниот рекорд на температурата, кој покажува глобално затоплување од околу 1 °C од прединдустрискиот период, иако најголемиот дел од ова (0,9 °C) се случува од 1970 година. Широк спектар на температурни агенти заедно докажува дека 20-от век бил најжешкиот забележан во последните 2000 години. Во споредба со климатската варијабилност во минатото, тековното затоплување е исто така покохерентно на глобално ниво, што влијае на 98% од планетата. Влијанието врз животната средина, екосистемите, животинското царство, општеството и човештвото зависи од тоа колку повеќе Земјата се загрева.
Петтиот извештај за проценка на „Меѓувладиниот панел на климатските промени“ (МПКП) заклучи: „Многу е веројатно дека влијанието на луѓето е доминантна причина за забележаното затоплување од средината на 20 век“. Ова е донесено пред сè преку согорувањето на фосилни горива што доведе до значително зголемување на концентрацијата на стакленичките гасови во атмосферата.
Сценарија за емисија
Поединечните потрошувачи, носителите на корпоративни одлуки, индустријата за фосилни горива, владините одговори и степенот до кој различни земји се согласуваат да соработуваат, имаат големо влијание врз тоа колку гасови од стаклена градина испушта светот. Како што еволуирале техниките на криза и моделирање, МПКП и други климатски научници испробале бројни различни алатки за проценка на можните емисии на стакленички гасови во иднина.
Претставничките патеки за концентрација (ППК) се засноваат на можни разлики во сончевото зрачење кои ќе се случуваат во следните 100 години, но не вклучуваат социоекономски „наративи“ што одат заедно со нив. Друга група научници за клима, економисти и моделари на енергетски системи зазедоа поинаков пристап познат како Заеднички социоекономски патишта (ЗСП); ова се заснова на тоа како социоекономските фактори како што се населението, економскиот раст, образованието, урбанизацијата и стапката на технолошки развој може да се променат во текот на следниот век. ЗСП опишуваат пет различни траектории кои ги опишуваат идните климактички случувања во отсуство на нови еколошки политики над оние што се во сила денес. Тие исто така ги истражуваат импликациите од различните сценарија за ублажување на климатските промени.
Проекции за затоплување
Опсегот на проекции на температурата делумно го одразува изборот на сценариото за емисии и степенот на „чувствителност на климата“. Предвидената големина на затоплување до 2100 година е тесно поврзана со нивото на кумулативни емисии во текот на 21 век (т.е. вкупните емисии помеѓу 2000–2100). Колку се поголеми кумулативните емисии во овој временски период, толку е поголемо нивото на затоплување што се предвидува дека ќе се случи. Чувствителноста на климата ја рефлектира неизвесноста во одговорот на климатскиот систем на минатите и идните емисии на стакленички гасови. Поголемите проценки на климатската чувствителност доведуваат до поголемо проектирано затоплување, додека пониските проценки доведуваат до помалку проектирано затоплување.
Петтиот извештај на MПКП, наведува дека во однос на просекот од 1850 до 1900 година, глобалната промена на температурата на површината до крајот на 21 век веројатно ќе надмине 1,5 °C и може да надмине 2 °C за сите ППК сценарија освен ППК2.6. Најверојатно ќе надмине 2 °C за ППК6.0 и ППК8.5, и поверојатно е да не надмине 2 °C за ППК4.5. Патеката со најголеми емисии на стакленички гасови, ППК8.5, ќе доведе до зголемување на температурата од околу 4,3˚C до 2100 година. Затоплувањето ќе продолжи над 2100 година според сите сценарија на ППК, освен ППК2.6. Дури и ако емисиите беа драстично намалени преку ноќ, процесот на затоплување е неповратен бидејќи CO2 зема стотици години за да се прекине, и глобалните температури ќе останат блиску до највисокото ниво за најмалку во следните 1.000 години.
Во моментов воспоставените политики за ублажување ќе резултираат со околу 3,0 °C поголемо затоплување од прединдустриските нивоа. Меѓутоа, ако сегашните планови всушност не бидат спроведени, глобалното затоплување се очекува да достигне 4,1 °C до 4,8 °C до 2100 година. Постои значителна празнина меѓу националните планови и заложби и реалните активности досега преземени од владите низ целиот свет.
Затоплување во контекст на минатото на Земјата
Еден од методите што научниците го користат за да ги предвидат ефектите на климатските промени предизвикани од човекот, е да ги испитаат природните промени во климата во минатото. Научниците користеле разни „прокси“ податоци за да ги проценат промените во климатското минато на земјата или палеоклимата. Извори на податоци за прокси вклучуваат историски записи како прстени на дрвја, ледени јадра, корали и седименти на океаните и езерата. Податоците покажуваат дека неодамнешното затоплување надмина сè во последните 2000 години.
До крајот на 21-от век, температурите може да се зголемат на ниво што не е искусено од средината на плиоценот, пред околу 3 милиони години. Во тоа време, просечните глобални температури беа околу 2-4 °C потопли од прединдустриските температури, а глобалното средно ниво на морето беше до 25 метри повисоко од денес.