cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ичко Бојчев
ВМРО
Веднаш по Солунското примирје од 29 септември 1918 година и втора бугарска национална катастрофа, Ичко Бојчев се прибира во Горна Џумаја. Таму на 5 октомври е назначен за горноџумсјки околиски началник, каде подоцна не дозволува во градот да се утврдат сенегалски окупаторски сили. Ичко Бојчев станува член на локалното раководство на новоформираната Внатрешна македонска револуционерна организација од Тодор Александров. По започнатите братоубиства во ВМРО по 1922 година си поднел оставка. Од 1923 година до 1928 година е директор на тутунската кооперација "Бохча" во Горна Џумаја. Во 1929 година е избран за помошник на градоначалник на Кирил Тимчев, а во 1933 година се враќа во раководно тело на ВМРО.
Подоцнежни години
По 19 мајскиот државен удар во 1934 година е интерниран во Стара Загора со неколку свој другари. Ичко Бојчев го помага локалниот гарнизонен началник до враќањето во Горна Џумаја во пролетта 1935 година. Се откажува од политичка активност и е назначен за претседател на ревизорната комисија при Популарната банка која дава пензии на заслужни револуционерни дејци. Тој самиот добива манимална пензија. По Деветосептемврискиот државен удар во 1944 година новата власт се однесува добро кон Ичко Бојчев и му доделува поголема пензија. На 1 август 1950 година пред прославата на 47 годишнината од Илинденското востание, Ичко Бојчев е насилно населен во градот Бела црква, заедно со сопругата и ќерката Елисавета. Се враќаа во Горна Џумаја во 1954 година откако е откажан иселническиот режим.
На пописот на населението од 1946 година, кога Македонците биле внесени како посебна национална графа во Пиринска Македонија, односно во Бугарија, Ичко Бојчев, заедно со еден дел од македонски интелектуалци, се спротистваил на таквата политика предводена од БКП и Георги Димитров. Бојчев им се обратил на статистичарите со следните зборови:
Ичко Бојчев умира на 17 јануари 1960 г., на погребот се собрале голем број на луѓе. Еден свештеник се осмелил да отслужи опелото со христијански песни и обредна церемонија. Во Горна Џумаја (Благоевград) на името на војводата е наречен улица, издигнат е негов споменик и е отворена спомен плоча на местото каде што била неговата куќа. Претседателот на Бугарија Георги Прванов го наградува внукот на војводата, Христо Григоров, со орден "100 години Илинденско - Преображенското востание".
Ватерполо на светското првенство во водени спортови 2009
Натпреварите во ватерполо на светското првенство во водени спортови 2009 ќе се одржуваат од 19 јули до 1 август 2009, во Рим, Италија.
Ватер поло жени
За повеќе детали на овој наслов проверете на Ватерполо на 2009 Светско Акватичко Првенство – Женски турнир.
Сем Кејн
Семјуел Џордан Кејн (роден на 13 јануари 1992 година) е рагби играч на Нов Зеланд. Неговата редовна позиција за игра е како лабав напаѓач. Моментално игра за Chiefs и Bay of Plenty.
Кане го имал своето интернационално деби за Нов Зеланд во 2012 година. На 5 мај 2020 година, Кејн бил именуван за капитен на Ол Блеккс, наследувајќи го Киеран Рид.
Тој има играно за Chiefs in Super Rugby, Bay of Plenty во националното провинциско првенство и King Country рагби унија во првенството во Хартленд.
Рана кариера
Кејн го претставувал Нов Зеланд до 20 години на Светското првенство за јуниори IRB 2011 година.
Кејн бил редовен стартер за „Ол Блекс“ во текот на 2013 година, главно поради тоа што капитенот на „Ол Блек“ Ричи Мекоу бил на одмор. Кејн бил еден од најдобрите стрелци во обидот на тимот во 2013 година, постигнувајќи го својот петти обид во годината на 2 ноември, кога „Ол Блекс“ ја победил Јапонија со 54-6. Кејн го добил и првиот жолт картон во својата меѓународна кариера во последната минута од тој натпревар.
Тој бил клучен член на победничкиот тим во рагби во 2015 година, каде што бил капитен на тимот до удобна победа од 58-14 над Намибија. Кејн слегол од клупата во нокаут рундите на Светскиот куп, заменувајќи го капитенот на Ол Блеккс во пензија Ричи Мекоу во последната минута од победата со 34-17 над Австралија во финалето на турнирот на 31 октомври 2015 година.
2016–2017 година
2016 година била мешана сезона за Кане, главно поради повреда и морал да го позајми својот стартен дрес на Мет Тод и дебитантот Арди Савеа. Кејн бил капитен на „Ол Блеккс“ по втор пат во својата кариера, играјќи цели 80 минути како капитен за време на победата над Италија со 68-10 на 12 ноември 2016 година. Кејн издржал само 18 минути следната недела против Ирска, оставајќи го теренот за проценка на повредата на главата и бил заменет од Савеа за остатокот од победата од 21-9.
Сезоната 2017 била многу подобра за Кејн. Тој бил капитен на „Чајфс“ до полуфиналето на Супер рагби и бил избран во тимот од 33 играчи на „Ол Блекс“ за Пасифика Челинџ 2017 година против Самоа и серијата од три тестови против британските и ирските лавови на турнеја. Кејн го постигнал последниот обид за прегазувањето на Самоа од 78-0 и стартувал во сите три теста против Лавовите, играјќи многу добро. Тој го задржал своето место како редовен стартер за првенството во рагби во 2017 година и почнал да игра поредовно цели 80 минути, поради што Савеа добивал помала минутажа. Кејн имал пет настапи за Нов Зеланд на турнејата на крајот на сезоната во 2017 година и постигна два обиди, со што бил на насловната страница заедно со замената Офа Туунгафаси за одличните зафати во третиот Куп Бледисло, пораз од 18-23, што било и негов 50-ти натпревар. .
На 18 ноември 2017 година, Кејн станал трет-кој имал најмногу жолти картони во историјата, добивајќи го третиот во кариерата за време на победата над Шкотска со 22-17. Кејн повторно се нашол на насловните страници следната недела за неговата работа против Велс на последниот тест на годината, „Ол црните“ победиле со 33-18 откако Кејн и крилниот напаѓач Риеко Јоане имале извонредни перформанси. Медиумите на Кејн му дале бакшиш на капетанот на All Blacks по трет пат во неговата кариера, против Велс, но загубил од извонредниот лок на Крусадерс и ветеранот од 96 тестови Сем Вајтлок.
2018 – денес
Кејн бил задржан како ко-капитен на шефовите од страна на новиот главен тренер Колин Купер за сезоната на Супер рагби 2018 година, а за друг капитен ил избран играчот од средниот ред Чарли Нгатаи кој заминува. Тој настапи неверојатно во првите неколку натпревари на Шефовите во 2018 година, вклучувајќи го и воведниот натпревар на 24 февруари 2018 година. Во првото полувреме, Кејн го надмудри крилото на Крусејдерс, Џорџ Бриџ и постигна соло обид на 50 метри од стативите. Шефовите загубиле со 45-23.
И покрај неговиот ветувачки почеток на сезоната 2018, Кејн се вратил во својата регуларна форма, со недостаток на време за игра предизвикан од повреди што го натерал Кејн да ја изгуби формата. Во отсуство на повредениот капитен на Ол Блекс, Киеран Рид, Кејн бил именуван од главниот тренер на Ол Блекс, Стив Хансен како еден од двајцата заменици- капитани за серијата Штајнлагер 2018 против Франција, заедно со надворешниот бек Бен Смит, а Сем Вајтлок бил именуван како капитен во отсство на Рид.
Кејн првично бил во недоумица да игра против Франција поради абдоминална повреда, при што Мет Тод повторно бил повикан како капак на повредата, но успеал да направи теренот на 9 јуни 2018 година да игра додека All Blacks ја победила Франција со 52-11. И покрај извонредниот тимски настап на All Blacks, лошата дисциплина на Кејн уште еднаш предизвика контроверзии. Кејн и замената Офа Ту'унгафаси се справила високо со францускиот крилен играч Реми Гросо, предизвикувајќи судир со глава меѓу тројцата играчи. Гросо се здобил со две скршеници на лицето, исклучувајќи го остатокот од серијата. Цане исто така бил строго казнет на вториот тест, победа на Ол Блекс со 26-13. Кејн бил заменет со Арди Савеа само 43 минути по вториот тест поради лошото однесување. Последователно, Кејн бил исфрлен на третиот тест, а Савеа стартувал на негово место, а Мет Тод бил на клупата.
По серијата на Штајнлагер против Франција, Кејн ги предводел Чифс во четвртфиналето на Супер рагби, каде што загубијле од Уракенс со 31-32. Кејн потоа продолжил да игра на пет од шесте натпревари, за време на првенството во рагби во 2018 година. На 6 октомври 2018 година, Кејн започнал во финалниот натпревар на Рагби шампионатот, против Јужна Африка. Кејн бил на теренот само 36 минути, пред да го скрши вратот при судир со ветеранот на Спрингбокс, лабав напаѓач Франсоа Лув. Кејн веднаш бил заменет со напаѓачот на ураганите, Арди Савеа, кој го постигнал победничкиот обид на „All Blacks'“, дозволувајќи им да ја победат Јужна Африка со 32-30.
Сем Кејн бил составен член на тимот на All Blacks на Светскиот куп во рагби 2019 година, настапувајќи на скоро сите натпревари.
Сем Кејн го заменил Киеран Рид како капетан на All Blacks на 6 мај 2020 година
Географија на Казахстан
Казахстан е држава во Средна Азија и Источна Европа. Се наоѓа во центарот на континентот Евроазија и е деветта држава по големина во светот со. На исток, север и северозапад се граничи со Русија, на југ со Узбекистан, Киргистан и Туркменистан, а на југоисток се граничи со Кина.
Границата на Казахстан започнува од запад со Каспиското езеро, потоа со Приволшката степа, продолжувајќи на север до јужните падини на планината Урал, понатаму на исток се протега и Западносибирската Низина до Алтај. На исток, границата поминува низ Тарбагатај и Џунгарија, на југ по планините Тјеншан и Туранската Низина сè до Каспиското езеро.
Вкупните граници на Казахстан заземаат 12,187 километри. Државата има брегови на Каспиското езеро и Аралското Езеро. Алмати е најголемиот град во државата со околу 1 185 900 жители, додека Нур-Султан (до 2019 г. наречен Астана) е главен град.
Релјеф
Релјефот на Казахстан е разновиден. 58% од територијата на државата сочинуваат пустини и полупустини, 10% планини. На северот на државата превладуваат степи и лесостепи. 23% од територијата на државата е погодна за земјоделство, 70% за живинарство.
На северозапад се наоѓа Предуралското блато. На запад лежи Прикасписката Низина. На југозапад се наоѓа полуостровот Манѓишлак. На исток се наоѓа Устјорт. На североисток од Касписката низина се наоѓа врвот Мугоџари, понатаму се наоѓа и Тургајското блато. Околу Аралското езеро се наоѓа пустината Кузилкум и песочните масиви Голема Барсука, Мала Барсука и Приаралски Каракум.
Население
Според пописот, вкупното население во Казахстан е околу 16.402.861 жител. Густината на населеноста е 5,4/km2 жители на квадратен километар.
Клима
Климата во Казахстан е континентална. Средните јануарски температури се движат од -25ºС (на север и во централен Казахстан) до -3ºС (најуг); средните јулски температури соодветно од 19 до 30ºС. Врнежите во државата се просечно до 300 мм, во пустините под 100 мм, а на планините до 1 600 мм.
Климент Бојаџиев
Климент Ефтимов Бојаџиев (Климент Бояджиев) (15 април 1861 - 15 јули 1933) бил генерал во бугарската армија и министер за одбрана на Бугарија. Учествува во Српско-бугарската војна (1885) година, Првата балканска војна (1912-1913), Втората балканска војна (1913) и Првата светска војна (1915-1918).
Во период од 15 април 1915 до 7 септември 1915 година, генерал-мајор Климент Бојаџиев бил началник на Штабот на бугарската армија.
Во Првата светска војна бил началник на Прва Бугарска Армија, со која учестува в бојот кај Костур и Лерин - како началник на Леринската операција.
Има добиено неколку ордени:
Елза Алкман
Елза Ана Марија Алкман (моминско: Алстром; 1878-1975) — шведска активистка за правата на жените, суфражетка и писателка. Додека живеела во Еслов, таа станала активна членка на локалниот огранок на Националната асоцијација за право на глас на жените (ЛКПР), предавајќи, пишувајќи и организирајќи настани.Во 1916 година, таа напишала извештај за тоа како данските жени гласале на референдум откако добиле право на глас.Таа продолжила да придонесува за проширување на правата на жените во 1920-тите, откако Швеѓанките го постигнале правото на глас.Во 1930-тите, таа и нејзиниот сопруг се населиле во Норшепинг каде што свирела на виолина и компонирала музика за локални концерти.
Биографија
Родена на 18 ноември 1878 година во Даларна, Елза Ана Марија Алстром била единственото дете на градежниот инженер Ото Теодор Алстром (1848–1906) и неговата сопруга Клара Елизабет, моминско Гинчард (1850–1932). Израсната во добро ситуиран дом, како резултат на работата на нејзиниот татко на железничкиот сообраќај, таа го поминала своето детство во Таби, Гетеборг, Стокхолм, Харносанд и Солвесборг.
Во 1897 година, таа влегла во Кралската шведска академија за музика во Стокхолм, каде студирала виолина, дипломирајќи во 1900 година. По неуспешен период како професор по музика во Солвесборг, таа работела во банка во Малме. Таму го запознала фармацевтот Олоф Алкман (1872–1960) со кого се омажила во 1906 година. Тие се преселиле во Еслов каде во 1907 година се приклучила на локалниот огранок на ЛКПР. Од 1911 до 1913 година, таа била член на одборот на огранокот на ЛКПР за Сканија.
Алкман се заинтересирала за правото на глас на жените, убедена дека е само прашање на време додека тоа биде доделено. Во декември 1916 година, таа ја посетила Данска за да набљудува како данските жени гласаат за прв пат на референдумот. Таа ги соопштила своите наоди во една статија објавена во списанието на ЛКПР Rösträtt för kvinnor. Таа нагласила колку се среќни сите класи на жени што го дале својот глас и се надева дека нема да помине долго пред Швеѓанките да тргнат по нивните стапки. Додека била во Сканија, таа го напишала романот En oförbätterlig (1911) инспирирана од нејзината работа за правото на глас. Раскажувајќи како еден пејач на оперета се борел за истите права како и мажите во еден мал град, добила добри критики. Во септември 1916 година, таа родила ќерка Инга Линеа.
Во средината на 1920-тите, парот се преселил во Норшепинг каде Олоф добил работа. Елса Алкман успеала да го оживее својот интерес за музика, земајќи часови по хармонија на конзерваториумот и компонирајќи дела за локални концерти. Во 1930-тите, таа се приклучила на градскиот огранок на Унијата на либералните жени, поддржувајќи аранжмани и финансирање за бегалците кои пристигнуваат во Шведска.
На 96-годишна возраст, Елса Алкман починала на 21 февруари 1975 година во Норшепинг, каде што е погребана на локалните гробишта.
Централен депозитар на хартии од вредност
Централен депозитар на хартии од вредност претставува претставува акционерско друштво со седиште во Скопје чија основна дејност е да води евиденција за сопственоста на хартиите од вредност во Македонија.
Основање
На 20 февруари 2001 година, Владата на Република Македонија му дала овластување на Заводот за платен промет да ги преземе сите мерки и активности за воспоставување Централен депозитар на хартии од вредност кој ќе води евиденција за сопственоста на сите акции и обврзници во Македонија. Притоа, кон крајот на 2001 година започнал процесот на претворање на постоечките акции (кои биле во хартиена форма) во дематеријализирани акции. Основа за процесот на дематеријализација на акциите биле акционерските книги кои се водат во секое акционерско друштво. На тој начин, акциите престанале да постојат во материјална, хартиена форма и биле регистрирани на сметките за хартии од вредност кои ги имаат сопствениците на хартии од вредност. Оттогаш, хартиите од вредност се водат во Регистарот на хартии од вредност кој се наоѓа во Централниот депозитар на хартии од вредност и кој претставува единствена важечка евиденција за издавање и за сопственост на хартиите од вредност. Исто така, Централниот депозитар на хартии од вредност е одговорен и за сигурно порамнување на трансакциите со акции и обврзници, склучени на Македонската берза на хартии од вредност, кои се вршат според принципот на "испорака наспроти плаќање".
Капитал на друштвото
Централниот депозитар на хартии до вредност е акционерско друштво кое, согласно неговиот статут, има основен капитал од 790 020 евра во денарска противвредност, пресметана според средниот курс на НБРМ. Основната главнина на друштвото е поделена на 6 000 акции, а секој поединечен акционер, заедно со сите поврзани лица со него, не може да поседува повеќе од 15% од акциите. Номиналната вредност на една акција изнесува 131,67 евра во денарска противвредност.
Список на државни водачи во 1041 година
Ова е список на државни водачи во 041 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Религија во Белорусија
Преглед
Пред 1917 година, во Белорусија постоеле 2.466 верски заедници, од кои 1.650 православни, 127 римокатолички, 657 Еврејски, 32 протестантски, и неколку муслимански заедници. Во времето на комунистичкиот режим (кои официјално биле атеисти), активностите на овие заедници биле строго ограничени. Многу верски заедници биле уништени и нивните водачи биле или прогонети или затварени; останатите заедници понекогаш се вклучувале во работата на властите но само поради цели нивни, како и во обид да се вметне патриотизам за време на Втората светска војна.
Историја
До крајот на 12 век, Европа била поделена на две големи области: западната област со доминација на Римокатолицизмот и источна со доминација на православна Византија. Границата меѓу нив се наоѓала на реката Западен Буг. Оваа област, моментално позната како Белорусија, била една од малкуте каде се водела индиректна војна помеѓу двете цркви.
До 14 век, Руската православна црква станала доминантна во Белорусија. Владислав II, тогашен владетел на Литванија, наредил да се направи сето население во Литванија католичко. Белорусија во тоа време била дел од неговото царство, па веќе во средината на 14 век позициите на католицизмот станале силни во Литванија. Во текот на 16 век започнала кризата во христијанството: протестантската реформација во католицизмот и појавата на ерес. Од половината на 16 век започнало ширењето на протестантството во Литванската држава.
Руска православна црква
Иако православна црква била забранета и скоро уништена за време на Втората светска војна поради комунистичкиот режим во Белорусија, сепак по паѓањето на комунизмот, во 1990 година во земјата бил назначен Егзарх на Руската православна црква, со кое била основана Белоруската православна црква. Во почетокот на 1990 година, 60% од населението се изјасниле како Православни (во 2006 година, сепак, 47,8% од граѓаните веќе се изјасниле како нерелигиозен, па овој број се намалил).
Римски Католицизам
Во почетокот на 1990 година, бројот на католичките верници во Белорусија се движел од 8% до 20%; според една проценка 25% од католиците се Полјаците.
Протестантство
Пред Втората светска војна, бројот на протестанти во Белорусија бил доста низок во споредба со другите христијански организации, но од тогаш тој број има забележен раст. Во 1990 година 350 жители на Белорусија се изјасниле како протестанти.
Јудаизам
Првите еврејски заедници во Белорусија се појавиле кон крајот на 14 век и истите продолжиле да се зголемуваат до геноцидот во Втората светска војна. Според пописот од 1989 година, во земјата живееле околу 142.000 Евреи, или 1,1 % од населението, од кои многумина оттогаш емигрирале.
Ислам
Муслиманите во Белорусија ги има во мал број, кои скоро сите се етнички Татари. Некои од овие татари се потомци на емигранти и воени заробеници кои се населиле тука по 11 век.
Diamonds from Sierra Leone
„Diamonds from Sierra Leone“ е Греми победничка песна изведена од американскиот хип-хоп артист, текстописец и продуцент Кање Вест. Песната беше издадена на 4 јули 2005 година како водечки сингл од неговиот втор студиски албум, Late Registration. Оваа песна содржи примерок од официјалната трака за филмот од серијалот Џејмс Бонд од 1971 година, Дијамантите се вечни изведена од страна на Ширлеј Бејси. Бејси беше пријатно изненадена од изведбата на Кање и изјави дека сака да работи со него во иднина. Песната заврши со највисокото четриесет и трето место на американскиот Билборд Хот 100, постигна доста добар успех на iTunes (Ајтјунс) музичкиот сервис, и се искачи на осмото место на UK Top 40 (ОК Топ 40). Оваа песна исто така освои Греми награда за Најдобра рап песна на 48-то издание на Греми наградите.
Пупин (кратер)
Пупин  (Pupin) — мошне мал месечев ударен кратер во источниот дел на пределот Море од Дожд (Mare Imbrium). Сместен е југоисточно од кратерот Тимохарис, и се нарекувал „Тимохарис K“ (Timocharis K) пред Меѓународниот астрономски сојуз да му го даде името „Пупин“. Месечевото море близу Пупин инаку нема други забележителни кратери, и е речиси безличен, освен мошне слабо видлив зраковиден ударен материјал.
Пештера Маре
Локалитетот Пештера Маре е археолошки локалитет кој се наоѓа во истоимената пештера, на половина пат од Бољетин до Долни Милановац, 240м.н. в.
Пупин (кратер)
И покрај неговите привидно мали димензии, кратерот Пупин е всушност поголем од познатиот Баринџеров кратер во Аризона.
Пештера Маре
Влезот во пештерата, свртен кон североисток, достигнува висина од 10, длабочината на самата пештера е околу 65, внатрешноста е сува и се стеснува кон крајот во форма на инка. Пештерата, во која се откриени траги од постојана населба, била населена во доцното бакарно време ( Костолац - Коцофени ) и во раното железно време ( Басараби). Покојниците биле погребани во испружена положба, паралелно со течението на реката.
Пронајдени се и две извајани камчиња, украсени со геометриски мотиви. На горните, степенесто уредени тераси, имало помала населба во доцното бронзено и рано железно време. Нему му припаѓаат скромните остатоци од зачувана архитектура - правоаголни куќи со овални и поткоковидни печки. Потврден е само еден хоризонт на домување. Поголемиот дел од керамичкиот материјал припаѓа на доцното бронзено време ( Група на жолти ридови ) и раното железно време (раната култура на Басараби). Судејќи по керамиката собрана при извидувањето на долните тераси на локалитетот, се претпоставува дека во доцниот енеолит постоела помала населба од групата Коцофени која се протегала покрај бреговите на Дунав. На овој локалитет не е потврден континуитетот помеѓу енеолитот и доцното бронзено време, иако тоа е можно, со оглед на постоењето на населби од други праисториски периоди на блиските локалитети.
Во Ајдучка воденица се идентификувани три фази на живот од античкиот период: првата припаѓа на втората половина на I и II век и се однесува на населба со изразена автохтона, дакиска компонента, а потоа и првото утврдување од втората половина од IV век, уништена во инвазијата на Хуните.441 /443. година и третата фаза, која започнува со обновување на утврдувањето за време на владеењето на Јустинијан I во 6 век и завршува на крајот на истиот век.
Ингушетија
Ингушетија (рус. Республика Ингушетия), ингушки (ГӀалгӀай Мохк) е автономна република во составот на Руската Федерација.
Население
Населението во Ингушетија не е со толкав мешан етнички состав како во соседните кавкаски републики. Има 465.000 жители (2005), од кои 77,3% се Ингуши. Густината на населението е 141,6 жит./км2 (2005), а уделот на градското население е 42,6% (2005).
Карта на Република Ингушетија
Историја
Ингушетија влегла во составот на Руската Империја во 1810. Во 1860 година по указот на императорот Александар II во источната страна на Северниот Кавказ била создадена Терската област, во чиј состав влегле Чеченскиот, Ичкерискиот, Ингушетскиот и Нагорниот округ.
После воспоставување на советската власт, во март 1920, Терската област била расформирана, а Чеченскиот (обединет со Учкерискиот) и Ингушетскиот (обединет со Нагорниот) округ станале самостојни територијални единки.
На 20 јануари 1921 година, Чеченија и Ингушетија заедно со Карачаево-Черкесија, Кабардино-Балкарија и Северна Осетија влегуваат во новосоздадената република Горскаја АССР.
На 7 ноември 1924 година Горскаја АССР била ликвидирана и со тоа се создала Ингушска АО во состав на РСФСР.
На 15 јануари 1934 била создадена Чеченско-Ингушетската автономна област, која на 5 декември 1936 година станала Чечено-Ингушка АССР (ЧИАССР).
На 15 мај 1991 година ЧИАССР е преименувана во Чеченско-Ингушетска Република, а на 1 октомври 1991 година со решение на Врховниот совет на РСФСР Чеченско-Ингушетската Република била разделена на Чеченија и Ингушетија.
Во состав на републиката се три административни региони на поранешната Чеченско-Ингушетиска република: Сунженcки, Малгобекски и Назрањски. За главен реон е избран поранешниот регионален центар Назрањ, а новиот главен град на републиката е градот Магас.
Граници
Ингушетија се граничи со Северна Осетија, Чеченија и Грузија.
Помеѓу Северна Осетија и Ингушетија постои територијален спор — Ингушетија го оспорува регионот т.н. Пригородниот регион на Северна Осетија на исток кон Владикавказ.
Лозанг Ѓацо
Семејството и животот во детството
Лозанг Ѓацо е роден во познатото семејство Захор чиешто седиште во XIV век била тврдината Тагце којашто била упориште на тибетските кралеви.Неговиот татко Дудул Рабтен бил уапсен во 1618 бидејќи за него сметале дека е вмешан во планот против кралот од Цанг,речиси во исто втреме кога учењето Гелуг го избрало неговиот син за реинкарнација на Јентон Ѓацо.Дудул Рабтен избегал со цел да стигне до источен Тибет,меѓутоа бил фатен и никогаш не се видел со својот син до неговата смрт во 1626 година во Самдрупце,тврдината на кралот од Цанг во Сигатсе.На семејството на Лозанг Ѓацо им било наредено да живеат во тврдината Самдрупце,но неговата мајка се плашела од кралот и се вратила заедно со својот син во семејниот дом во тврдината Наркатсе во Јардонг.
Образование
Лозанг Ѓацо го совладал целиот образовен процес во манастирите со учењето Гелуг и бил подготвен да стане свет учител.Тој исто така учел и од тантричките доктрини на учењето Њингма.а некои велат дека тој го започнал учењето Њингма,а исто така тој станал познат како голем практикант од Ѕогчен.Во неговиот таен храм Луканг на езерото позади Потала во Ласа еден ѕид е со слики од Лонгченпа на Ѕогченовата тантра Ригпа Рангшар,како што вели тој неговот сопствено практично искуство.
Политички активности
Петтиот далај-лама, Лозанг Ѓацо предводен од училиштата кои го проповедале учењето Гелуг ги победиле соперниците од училиштата коишто го ширеле учењето Кагју,а тој го победил и секуларниот принц од Цанг.
Регентот Сонам Раптен за време на младоста на Лозанг Ѓацо бил помогнат од силниот монголски војсководец Гуши Кан.
Гуши Кан го освоил Кам во 1640 година при што завладеал со учителите на учењето Саќа и лордовите од Кам и Амдо.Неговата победа над принцот од Цанг ја потврдило унификацијата на земјата и поместувајќи го доминантното соперничко училиште на водачите Кармапа.Тогаш тој го прогласил Лозанг Ѓацо за петтиот далај-лама а воедно и владетел на цел Тибет.
Монголската армија во Тибет лојална на учењето Гелуг во 1648 година заменил неколку монаси од учењето Кагју во учењето Гелуг.Во 1674 година Лозанг се сретнал со десеттиот Кармапа Чојинг Дорје(1600-1674) во Потала и тие се помириле по неколкуте конфликти и разидувања.
Петтиот далај-лама го проширил учењето Гелуг во повеќе манастири.Тој за главен град на Тибет го назначил градот Ласа,составил влада и избрал министри,а донел и неколку поважни закони.
Тој исто така имал и добри односи со кинескиот цар Шунци од династијата Кинг.Тој по неколку покани од кинескиот цар го посетил Пекинг во 1652 година.Со кинескиот цар тој се сретнал во јануари 1653 година,а во Пекинг останал 2 месеца.Некои историчари тврдат дека кинескиот цар владетелот далај-лама го сметал за еднаков на себе.
Гуши Кан ги одржувал пријателските односи со Лозанг Ѓацо,но умрел во 1655.Неговите следбеници имале помалку интерес од власта,иако биле разочарани од регентот сè додека да стигнат со своите интереси до Ласа.Гуши Кан имал 10сина коишто го наследиле.Осум од нив останале во стратешки важниот регион Коко Нур во Амдо каде што меѓусебно се бореле за превласт.Во 1656 и во 1659 година Лозанг Ѓацо таквите нереди успеал да ги смири испраќакќи луѓе на таа територија.Монголите во тоа време биле тибетизирани и играле многу значајна улога во ширењето на учењето Гелуг во областа Амдо.
Односите со четвртиот панчен-лама
Четвртиот панчен-лама Лобзанг Чоќи Ѓацен (1570-1662) бил учител и сојузник на петтиот далај-лама. Лозанг Ѓацо му го препуштил манастирот Тешилхунпо и го прогласил за реинкарнација на Амитаба Буда.
По смртта на четвртиот Панчен лама,Лозанг Ѓацо веднаш започнал да ја бара неговата реинкарнација за наследник.Тоа бил Кедруп Је.
Книжевно творештво
Лозанг Ѓацо бил учител и бил писател којшто пичувал во слободен стил.Тој понекогаш бил ироничен,но секогаш ги изнесувал своите најдлабоки чувства и независна интерпретација.Тој напишал:„Кога го завршив Усните учења на Манџушри (во 1658),морав да ја напуштам позицијата во учењето Гелуг.Денес (во 1674) по завршувањето на Усните учења на тие што знаат,најверојатно ќе треба да се откажам од позицијата во учењето Њингма.“Тој напичал и историја на Тибет по освојувањата на Гуши Кан во 1643 година.
Изградбата на Потала
Петтиот далај-лама,Лозанг Ѓацо ја започнал изградбата на Потала во 1645 година,по еден од неговите духовни советници Кончог Чофел којшто укажувал на тоа дека плацот е идеален за седиште на влада,помеѓу манастирите Дрепунг и Сера и стариот град Ласа. Далај-ламата со владата се преселил во Потранг Карпо(Белата палата) во 1649.Изградбата завршила околу 1694 година,околу 12 години по неговата смрт.Потранг Марпо(Црвената палата) била додадена во периодот од 1690 до 1694.
Смртта и наследникот
Смртта на петтиот далај-лама се чувала во тајност сè до 1696 година од страна на Деси Сангје Ѓацо,неговиот премиер.Како што велат гласините тој бил разочаран од неговиот син во 1679 година.Меѓутоа неговата смрт била во тајност со цел да се изгради палатата Потала којашто станал престолнина на секој следен далај-лама, започнувајќи од шестиот Цангјанг Ѓацо.
Реактивна центрифугална сила
Во класичната механика, реактивната центрифугална сила со центрипеталната сила формира пар од системот акција-реакција.
Во согласност со првиот Њутнов закон за движење, тело се движи во права линија во отсуство на надворешни сили кои дејствуваат врз него. Кога пак силите физички дејствуваат на него, може да настане крива патека како резултат на тоа; Оваа сила најчесто се нарекува центрипетална сила бидејќи е насочена кон центарот од кривата линија на патеката. Според тоа, во согласност со третиот Њутнов закон за движење, ќе постои еднаква но со спротивна насока сила предизвикана од телото на некое друго тело, како ограничување кое ја принудува патеката да се искриви, и таа реактивна сила понекогаш е наречена реактивна центрифугална сила, бидејќи е насочена во спротивна насока од центрипеталната сила.
За разлика од инерцијалната сила или фиктивната сила позната како центрифугална сила, која секогаш постои како додаток на реактивната сила во вртечката рамка на референцата, реактивната сила е реална Њутнова сила која се разгледува во било која референтна рамка. Двете сили ќе имаат иста магнитуда само во посебни случаи каде се појавува кружно движење и каде оската на вртење е центар на вртечката рамка на референцата.
Разлика од центрифугална псевдосила
Било која сила насочена од центарот кон надвор може да се нарече ”центрифугална”. Центрифугално едноставно значи “насочено од центарот кон надвор”. Слично на ова, центрипетално значи “насочено од надвор кон центарот”. “Реактивната центрифугална сила” не е исто што и центрифугалната псевдосила, која вообичаено е означена со поимот “центрифугална сила”.
Сили во пар
Сликата десно покажува топка во константно кружно движење која е придржана во својата патека со конец без маса поврзан со неподвижниот центар. Сликата е пример на центрифугална-насочена реална сила. Во овој систем центрипеталната сила на конецот врз топката го задржува кружното движење, и нејзината реакција, вообичаено наречена реактивна центрифугална сила, дејствува врз конецот. Во овој модел, се смета дека конецот е без маса и вртежното движење без триење, па не е потребна движечка сила за да ја задржи топката во кружно движење.
Првиот Њутнов закон вели дека било кое тело кое не се движи по права линија е предмет на силата и дијаграмот за слободно тело покажува сила врз топката (втор цртеж) предизвикана од конецот за да ја задржи топката во кружното движење.
Третиот Њутнов закон за акција и реакција вели дека доколку конецот создава центрипетална сила (сила насочена кон центарот) на топката, топката ќе создаде еднаква, но со спротивна насока реакција на конецот, покажано во дијаграмот за слободно тело на конецот (трет цртеж) како реактивна центрифугална сила.
Конецот ја пренесува реактивната центрифугална сила од топката кон неподвижниот центар, влечејќи кон центарот. Уште еднаш, според третиот Њутнов закон, неподвижниот центар создава реакција кон конецот, означена како пост реакација, влечејќи кон конецот. Двете сили кон конецот се еднакви и спротивни, предизвикувајќи никаква мрежна сила кон конецот (под претпоставка дека конецот е без маса), но ставајќи го конецот под тензија.
Меѓутоа, треба да се забележи дека причината поради која неподвижниот центар изгледа како да е неподвижен, е поради тоа што тој е фиксиран за земјата. На пример, ако вртечката топка беше врзана за јарболот на бродот, јарболот на бродот и топката заедно ќе заротираа околу централната точка.
Активности
Иако реактивната центрифугална сила ретко се користи во физичката литература, концептот се применува во некои концепти на машинството. Пример на таков вид на инженерски концепт е анализата на стресовите во сечилата на брзо ротираките турбини. Сечивото може да се третира како низа од повеќе слоеви кои тргнуваат од оската кон работ на сечивото. Секој слој создава надворешна (центрифугална) сила во непосредно блискиот радијално внатрешен слој и кон внатре (центрипетална) сила во непосредно блискиот радијално надворешен слој. Во исто време внатрешниот слој создава еластична центрипетална сила на средниот слој, додека надворешниот слој создава еластична центрифугална сила, што резултира со создавање на внатрешен стрес. Стресот во сечивото и неговото предизвикување се главните интереси на машинските инженери во овој случај.
Друг пример на вртечки уред во кој може да се идентификува реактивната центрифугална сила, користена за да се опише однесувањето на системот, е центифугалната спојка. Центрифугалната спојка се користи кај малите мотори-придвижувани уреди како што се моторните пили, малите тркачки возила и моделите на хеликоптери. Таа му овозможува на моторот да се активира и да биде неактивен без возење на уредот, но автоматски и нежно го активира погонот како што брзината на моторот се зголемува. Се користат пружини за да го ограничат вртењето на папучите од спојката. При мали брзини пружината создава центрипетална сила врз папучите, кои се придвижуваат кон поголем полупречник како што се зголемува брзината, а пружините се истегнуваат под тензија. При високи брзини, кога папучите не можат да се движат повеќе кон надвор со цел да ја зголемат тензијата на пружините, поради надворешниот барабан, барабанот обезбедува дел од центрифугалната сила која ги држи папучите да се движат по кружна патека. Силата на напрегање применета врз пружините и силата насочена кон надвор применета врз барабанот од вртечките папучи се соодветните реактивни центрифугални сили. Взаемната сила помеѓу барабанот и папучите создава триење кое е потребно за да се вклучи излезното вратило кое е поврзано со барабанот. На тој начин центифугалната спојка ги илустрира и двете сили, фиктивната центрифугална сила и реактивната центрифугална сила.
Гравитациски случај две-тела
При ротацијата на две тела, како што планетата и месечината ротираат околу нивниот заеднички центар на маса или барицентар, силите во двете тела се центрипетални. Во таков случај реакцијата на центрипеталната сила на планетата врз месечината е центрипеталната сила на месечината врз планетата
Цветанка Чавлеска
Цветанка Чавлеска (р. година во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Во 1982 година се вработува во "Народен театар "Војдан Чернодрински" Прилеп, и работи се до нејзиното пензионирање во 2023 година.
Филмографија
Чавлеска ги остварила филмските улоги:
Црвено-поткрила дебелоглавка
Црвено-поткрила дебелоглавка (Spialia orbifer) е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата живее и во Македонија.
Мариборски Остров
Мариборски Остров (Mariborski otok) — природен остров кој се наоѓа на реката Драва пред Марибор. Во 1951 година бил заштитен како природен споменик. Во исто време, островот е важно живеалиште за неколку животински видови, особено птици.
Црвено-поткрила дебелоглавка
Опис
Пеперугата живее во умерени предели од југоисточна Европа до Кореја. Пеперугата претпочита стрмни предели, тревни падини.
Понекогаш оваа пеперуга била третирана како подвид на Spialia sertorius, но сепак може да се разликува по маслинестата нијанса на долната страна.
Распонот на крилјата е од 24 до 28 мм. Возрасните единки летаат од април до август и имаат една генерација годишно.
Ларвите се хранат со Rubus idaeus, Sanguisorba officinalis, Sanguisorba minor и  Potentilla gelida.
NGC 2459
NGC 2459 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Мало Куче, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2459 е од видот OCL. NGC 2459 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 52 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 33' 29".
Други поделби
Проучување на NGC 2459 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 185; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 783. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1003.
NGC 4676B
NGC 4676B — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4676B се споменува и како NGC 4676-2, IC 820, UGC 7939, MCG 5-30-77, CGCG 159-72, IRAS 12437+3059, KCPG 355B, Arp 242, VV 224, The Mice.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4676B е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 4676B има привидни димензии од 2,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 43' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Други поделби
Проучување на NGC 4676B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43065. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2531. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Борис Бунев
Борис Бунев, со псевдоним Боров, — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Борис Бунев учи во Трговската гимназија во Солун. Во Втората балканска војна бугарските војски се повлекуваат од градот и тој оди со нив за Софија. Таму завршува воената академија и станува кавалерист во коњскиот полк при царската гарда. Подоцна учествува и во Првата светска војна. Во тоа време ја повикал во Софија својата сестра Мара која завршува трговска гимназија и го посетува Софискиот универзитет. Таа се омажи за еден од најдобрите пријатели на Борис Бунев - кавалерискиот офицер Иван Хранков.
Борис Бунев ја напушта армијата по завршувањето на Првата светска војна, за да земе учество во македонската револуционерната борба. Се вклучил во редовите на ВМРО и станува инструктор на четите, а подоцна и на терористичките групи. Се населил во Петрич на инсистирање на револуционерниот комитет. Бунев учествува на VI конгрес на ВМРО во февруари 1925 година во Србиново на кој Иван Михајлов е избран за претседател на ЦК. За време на Петричкиот инцидент во октомври 1925 година Бунев е еден од главните организатори на заштитата на Петричко крај од грчките напаѓачите. По смртта на својата сестра Мара, тој активно учествува во сите акции на организацијата. Станува многу близок со водачот на ВМРО - Иван Михајлов, кој во знак на благодарност во името на сестра му станува негов кум. Извесно време Борис Бунев живее во Скопје. Во 1928 година е делегат на Седмиот конгрес на ВМРО. Во 1934 година е осуден како член на ВМРО од страна на новата властр предводена од Кимон Георгиев и Дамјан Велчев. Отслужува казната во Софискиот централен затвор, од каде што е ослободен во 1939 година со општа амнестија.
По воведувањето на комунистичката власт, Борис Бунев е киднапиран на 10 септември 1944 година. Однесен е во логор на островот Белене, од каде е пуштен на слобода во 1953 година со групи на преживеани политички затвореници по смртта на Сталин.
Франк Ведекинд
Франк Ведекинд (роден на 24 јули 1864 како Бенјамин Франклин Ведекинд во Хановер; починал на 9 март 1918 во Минхен) е германски драмски писател и глумец. Неговите драматуршки концепти го надраснале натуралистичкиот стил и го пробиле патот за т.н. антиилузионистички театар. Со своите театарски претстави што содржат моќна критика на општеството им припаѓа на најчесто изведуваните драматичари на своето време
Детство и школување
Таткото на Ведекинд бил гинеколог и по неуспешната мартовска револуција од 1848/1849 се преселил во Сан Франциско, каде што се занимавал со шпекулации со недвижен имот за време на калифорниската златна треска. Таму се оженил со Емили Камерер, ќерка на Фридрих Камерер, пронаоѓачот на кибритот. Франк бил нивниот втор син.
Во 1872 семејството емигрирало во Швајцарија, каде што таткото на Франк го купил замокот Ленцбург. Во него Франк ја поминал својата младост.
Ведекинд почнал да студира германска и француска книжевност на универзитетот во Лозана во 1884, но истата година по желба на таткото се префрлил на студии по право во Минхен. За ова време сменил неколку работи како новинар и бил дури и секретар во циркус. Циркуските претстави го воодушевувале и инспирирале во текот на целиот негов живот. Веќе во овој период започнал да пишува, пред сè поезија, проза и една комедија. Во 1886 година, татко му престанал финансиски да му помага, бидејќи Ведекинд имал слаб успех како студент. По смртта на таткото добил големо наследство што го потрошил по само неколку години.
Живот како уметник и писател
Во 1889 Ведекинд се преселил во Минхен, а во 1891 во Париз. Истата година е објавена неговата драма Будење на пролетта. Потоа следуваат патувања и престои низ Швајцарија, во Лондон и во Берлин. Во 1896 се вратил во Минхен. Во 1901 и 1902 учествувал во кабаретски настапи пеејќи сопствени композиции во придружба на гитара. Ведекинд настапувал и како глумец во сопствените драми, кои со својот гротескен приказ на дејството ја провоцирале граѓанската публика. Неговите драми пред сè го критикуваат лажниот морал на граѓанството. До денес е позната и се изведува неговата драма „Ја заклав тетка ми“, напишана во 1902. Истата година ја завршил драмата Пандорината кутија. Премиерата на оваа драма се случила две години подоцна.
Ведекинд имал повеќе партнерки и многу деца, што не одговарало на конвенциите од неговото време. Меѓу нив била и слугинката на семејството, Хилдегард Целнер.
Врвот на својата писателска и драматуршка работа го доживеал од 1910 година па натаму во Берлин. Таму биле изведени многубројни негови претстави кои биле одлично примени од публиката.
Во 1906 година се оженил со глумицата Тили Невес (1886–1970), која ја играла главната улога во многу претстави според негови драми. Живееле заедно сè до неговата смрт во Минхен и имале две ќерки, Памела и Кадидја.
Смрт и наследство
Ведекинд починал на 9 март 1918 како резултат на компликации по операција на слепото црево. На неговиот погреб присуствувале не само големи имиња од германскојазичната книжевност како Бертолт Брехт, туку и многу жени со кои Ведекинд бил во врска, што предизвикало скандал.
Влијание
Една од причините што делата на Ведекинд биле постојано цензурирани е нивната сексуална содржина. На пример во драмата Будење на пролетта е присутен садомазохистичкиот мотив.
Приказот на сексуалноста во неговите дела е чест предмет на проучување, особено во психоаналитичка смисла.
Преработки
Драмата Будење на пролетта, која Ведекинд ја напишал доста рано во својот живот, била успешно поставена во 2006 како музичка обработка во Бродвеј.
Соларник
Соларниците можат да бидат изработени од различни материјали, вклујучувајќи пластика, стакло, метал, и керамика. Соларниците влегле во широка употреба после воведување на агенсите за спречавање на згрутчување на солта во 1920.