cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3456
Други поделби
Проучување на NGC 3456 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32730. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 280; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6076. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Месје 5
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5904 се споменува и како M 5, GCL 34.
Откривање
Телото е откриено на 5 мај 1702 година од страна на Готфрид Кирх, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5904 е од видот V. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,7 m. NGC 5904 има само една позната привидна димензија, која изнесува 23'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 18 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 5' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 5904 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 244; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 340. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1402.
Централен часовен појас
Во САД и Канада, овој часовен појас обично се нарекува „централно време“ (Central Time, CT). Поточно, во однос на стандардното време (преку зима) е Централно стандардно време (Central Standard Time, CST), а преку лето е „централно летно време“ (Central Daylight Time, CDT).
Појасот е еден час пред планинскиот појас и еден час зад источниoт часовен појас.
Сè до 2015 г. во појасот влегувала и мексиканската сојузната држава Кинтана Ро, која денес е преместена во источниот појас.
Канада
Канадски покраини целосно во централниот појас се:
Канадски покраини што се делумно во централниот појас, а делумно во друга, се:
САД
Држави од САД целосно во централниот појас се:
Држави од САД делумно во централниот појас, а делумно во друг, се:
Чука (Кичево)
Чука — археолошко наоѓалиште во Кичево. Претставува населба од бронзено време. Се наоѓа на 1 км североисточно од селото, десно од патот за Осломеј. Претставува мала височинка на чија површина се среќаваат фрагменти од бронзеновременска керамика.
СУ „Зеф Љуш Марку“ - Скопје
Основање и развој
Првично, училиштето се наоѓало во Општина Карпош за потоа да биде преместено во Општина Чаир.
Петроградски раскази
Содржина
„Петроградските раскази“ ги сочинуваат:
Осврт кон расказите
Расказите „Невски проспект“, „Портрет“ и „Дневникот на еден лудак“ првобитно биле објавени во 1835 година, во третата збирка на Гогољ, „Арабески“, а дури подоцна, заедно со „Нос“ и Шинел“, издавачите ги нарекле „Петроградски раскази“. Конечниот облик на збирката бил заокружен во 1843 година. Поради нагласените фантастични мотиви, тие се третираат како „хофмански“ (по германскиот писател на фантастични раскази Хофман), иако во нив тешко може да се издвои влијанието на германскиот писател Хофман. Фантастичните настани во овие раскази со својата ирационалност се вклопуваат во една хомогена средина, која со нив прави неразделна целина.
Петроградските раскази претставуваат важен настан не само во книжевниот развој на Гогољ, туку и во руската книжевност, воопшто. Со нив Гогољ дал нов доказ за своето длабоко познавање на животот и за широшината на уметничката дарба. Тој покажал дека не е само писател на живопосните и егзотичните приказни од Украина, туку дека е способен да проникне и во психологијата на новата средина. За тоа сведочи и самиот Гогољ, кој во едно писмо до М. С. Шчепкин од 1836 година пишува дека петроградскиот живот му е повеќе и подобро познат од оној во провинцијата. Основната одлика на петроградските раскази на Гогољ е тоа што во нив е опишан „малиот човек“. Пред Гогољ, благородниците биле главните ликови во руската книжевност, а ако воопшто се споменувале обичните луѓе, тие биле само слуги и робови и таква им била улогата и во книжевните дела. Пред Гогољ, само Пушкин им посветил поголемо внимание на „малите луѓе“, како што е случајот со расказот „Надзорникот на поштенската станица“ и поемата „Бронзениот коњаник“. Но, Гогољ отишол подалеку од Пушкин во сликањето на „малиот човек“ - темата што ја зачнал Пушкин, Гогољ ја проширил и ја продлабочил. Во петроградските раскази, главните јунаци се занаетчии, ситни интелектуалци и ситни службеници. Притоа, Гогољ го изразува страдањето на малиот човек во големиот град и протестира против бездушната бирократска машина. На тој начин, сликата на стварноста што ја дава Гогољ во своите раскази е поконкретна и целосна, а Гогољ се јавува како бранител и застапник на пониските слоеви, што уште повеќе ја засилува хуманистичката црта во неговите дела.
Во „Петроградските раскази“ Гогољ започнал на една долга традиција во руската книжевност - темата на „понижените и навредените“ (според изразот на Достоевски), темата која се покажала толку неисцрпна, што руската книжевност никогаш повеќе не ја напуштила. Гогољевата критика е многу остра и тој ги исмејува аристократијата, високите државни службеници и малограѓаните. Поради тоа, при печатењето на овие раскази Гогољ бил изложен на цензурата, која ги преправала неговите дела или тој самиот и морал да ги ублажува своите зборови. На пример, цензурата не ја дозволила сцената во „Невски проспект“ во која Германците го тепаат рускиот офицер Пирогов, така што во крајната верзија на расказот Гогољ оставил само алузија на тоа. Слична била и судбината на расказот „Шинел“ во кој Гогољ морал да го ублажи описот на претсмртното бунило на Акакиј Акакиевич. Така, во првобитниот текст на расказот, Акакиј пцуел и се заканувал дека ќе му го грабне шинелот на генералот, велејќи: „Не ми е грижа што сте вие генерал.“
Лутипри
Лутипри — бил крал на Урарту во време на 9 век п.н.е.. Малку се знае за него освен дека според ваничките натписи тој е татко на неговиот наследник Сардури I.
Се смета дека тој владеел помеѓу 844 и 834 година п.н.е., во период на анонимност по уништувањето на поранешниот главен град Арзашкун од Шалманесер III и пред создавањето на новиот капитал во Тушпа од страна на Сардури.
Постои мислење дека името "Лутипри" е хуритско, што е во согласност со теоријата за хуритското потекло на племињата на Урарту.
Список на трговски центри во Истанбул
Ова е список на трговски центри во Истанбул, Турција:
Запардиел де ла Кањада
Запардиел де ла Кањада — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Даунтаун Детроит
Даунтаун (Downtown) е дистрикт во Детроит, Мичиген. Овој дистрикт е главниот дистрикт за бизнис во градот. Тука се наоѓаат повеќето од облакодери во Детроит, како ренесанса Центар и Комерика Тауер. Даунтаун има 6 500 жители и околу 80 500 работат тука. Детроит Лајонс, Детроит Ред Вингс, и Детроит Тајгерс играат тука.
Даунтаун содржи многу историски архитектура и повеќето од истакнати облакодери во Детроит, вклучувајќи го и ренесанса Центар, Пенобскот Зграда, Комерика Товер, и Гардијан Зграда. Стари цркви, театри, и бизниски згради ја поврзуваат Даунтаун Детроит. Дистриктот има голем број на паркови вклучувајќи ги и оние поврзани преку Детроит Меѓународна Риверфронт.
Преглед
Во последните години, Даунтаун Детроит има добиено раст и развој. Од 2000 година, голем број на големи градежни проекти се завршени вклучувајќи ги новите Штабот на Компувер во Кампус Маршус Парк и две нови стадиони: Комерика Парк и Форд Филд. Џенерал Моторс преселиле глвениот штаб во Центарот „Ренесанс“. Од висок профил настани како во 2005 година MLB All-Star Game, Супер Боул XL, и во 2006 година Светот Серија се случија во центарот на градот, генерирање на приходи за локалните бизниси и поттикнување на повеќе раст.
Коринтски Залив
Коринтски Залив (Κορινθιακός κόλπος) — длабок ракавец на Јонското Море кој го двои Пелопонез од запдниот дел на континентална Грција. На исток се граничи со Коринтската Провлака која ја сече Коринтскиот Канал, а на запад со Рионскиот Проток кој се проширува во пократкиот Патраски Залив (дел од Јонското Море) и чиј најтесен дел се преминува по мостот Рио-Андрио, отворен во 2004 г. Во управен поглед, заливот е опкружен со окрузите Етолија-Акарнанија и Фокида од север, Беотија од североисток, Атика од исток, Коринтија од југоисток и југ и Ахаја од југозапад. Во Коринтскиот Залив се одвиваат тектонски движења споредливи со оние во Исланд и Турција, и се шири по 10 мм годишно.
Во средновековна Европа, овој залив се нарекувал Лепантски Залив, што доаѓа од Лепанто — италијански облик на Навпакт.
Низ Коринтскиот Залив минуваат пловните патишта од стопанското пристаниште Пиреј (подалечно од конечните одредишта, но поголемо и подобро поврзано кон југ од Игуменица на северозапад) до западното Средоземје и понатаму. Тука минува и траект, кој ги поврзува Егио и Агиос Николаос со западниот дел на заливот.
Геологија
Заливот е создаден со проширувањето на тектонски расед поради западното движење на Анадолската Плоча, и се шири по 10 мм годишно. Околните раседи знаат да предизвикаат земјотреси со јачина до 6,5 степени, иако ваквите се релативно ретки. На 15 јуни 1995 г. кај Егио се случил земјотрес со слична јачина. Голем дел од северната граница на заливот се одликува со благи косини (од 10 до 20 степени). Јужната е доста пострмна (од 30 до 40 степени).
Заливот е долг 130 км, со ширина од 8,4 до 32 км. Најголемата длабочина изнесува 935 м.
Населени места
Ова се поважните населени места на брегот на Коринтскиот Залив. Дадени се по редослед од северозапад надесно и посред нивните окрузи:
AllMusic
AllMusic (порано: All Music Guide или AMG) — музички портал во сопственост на All Media Network, LLC, основано во 1991 г. од архвиварот на популарна култура Мајкл Ерлевајн како водич за потрошувачите. Следната година е објавено првото прирачно дело. Кога првпат излегло на семрежјето, AMG било поставено на основа на протоколот Gopher, пред воведувањето на светската пајажина. Во подоцнежниот дел на 2007 г., AMG прешло во рацете на претпријатието Macrovision (сега Rovi) за 72 милиони долари.
Во јули 2013 г. Rovi ги продале владенијата на AMG — AllMusic.com, AllMovie.com и AllGame.com на претпријатието All Media Network, LLC. , кое пак е создадено од првичните основачи на SideReel.com и Ackrell Capital.
All Media Network, LLC има седишта во Сан Франциско и Ен Арбор, САД.
Содржина
Базата на податоци на AllMusic е лиценцирана и се користи во наплатните системи на некои продавници. Ги опфаќа следниве поединости:
AllMusic тврдат дека ја имаат најголемата дигитална музичка база со околу 6 милиони песни, како и најголемата библиотека на омоти (преку половина милион).
Нивната база се користи во неколку поколенија на преслушувачите Windows Media Player и Musicmatch Jukebox за распознавање на музичките содржини и нивно организирање. Windows Media Player 11 и составната музичка продавница MTV Urge ја имаат проширено употребата на податоци од AllMusic со поврзани музичари, биографии, рецензии, изведбени списоци и други податоци.
AllMusic се користи како извор на каталожни податоци, биографии на музичари, рецензии на албуми, информации за поврзани музичари, изведбени списоци и други информации на музичките продавници iTunes Music Store, Zune Marketplace, Zune player, eMusic, AOL, Yahoo!, Amazon.com и други. AllMusic исто така претставува основа на базта Naim Extended Music на изведувач Naim HDX.
In 2011 г. Rovi известиле дека AllMusic, заедно со AllMovie and AllGame имаат три милиони поединечни посетители месечно.
Македонска книга
Македонска книга - издавачка куќа со седиште во Скопје.
Историјат
„Македонска книга“ била наследник на издавачката куќа „Кочо Рацин“, основана во 1951 година, која во 1967 година била преименувана во „Македонска книга“. Од 2002 година, „Македонска книга“ продолжила да работи под називот „Македонска книга 2002“, која го задржала старото лого, но со сосема нов менаџмент.
Функциите директор, главен уредник и уредници во „Македонска книга“ ги извршувале повеќе познати македонски писатели, како: Ацо Шопов, Славко Јаневски, Санде Стојчевски, Ташко Георгиевски, Иван Чаповски, Слободан Мицковиќ и други.
Организација и менаџмент
Директори на „Македонска книга“ биле:
Главни уредници биле:
Како уредници во „Македонска книга“ работеле:
Во XXI век, издавачката куќа „Македонска книга“ се пререгистрирала како „Македонска книга 2002“. Нејзиното седиште се наоѓа во Скопје, на улицата „11 Октомври“ б.б. Главен уредник на „Македонска книга 2002“ бил Нове Цветаноски, уредник била Ленче Милошевска, а извршен уредник - Илија Богоевски.
Црква „Св. Никола“ - Мокрени
Свети Никола — главна селска црква во азотското село Мокрени.
Црквата се наоѓа во самото село, а истата е прогласен за заштитен споменик на културата.
Историја
Црквата била подигната во 1852 година.
Архитектура
Црквата е трикорабна со полукружна апсида од надвор. Камбанаријата е со квадратна основа, поставена на дрвени греди и се наоѓа на влезот од дворот на црквата.
Фрескоживопис
Била фрескоживописана во 1860 година.
Основен суд Струга
Основен суд Струга — суд со основна надлежност сместен во градот Струга и го опфаќа подрачјето на општините Струга и Вевчани. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судот во Струга.
Судот во Струга ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Струга одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.
Историја
Основниот суд во Струга, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година. Прв претседател на Општинскиот суд Струга бил Митко Донески дипломиран правник од Ресен.
Општинскиот суд во Струга бил основан малку подоцна од другите органи на власта, така да лицата кои ја вршеле судската функција до војната биле вработени на други работни места, а во судската зграда биле сместени други органи. Судскиот одддел во состав на тогашниот околински одбор работел во едно одделение од зградата на Бившиот Околинско начелство, а со формирањето на судот за неговоте потреби била слободена стабената зграда на семејството Мисовци. Од 1951 година до 1952 година, а потоа од 1956 до 1974 година судот бил сместен во просториите на национализирана станбена зграда на семејството Белчеви. Со укинувањето на Струшката околија 1 мај 1952 година, дошло до укинување на општинскиот суд во Струга, а истиот повторно е создаден 1956 година.
Судот добил нова зграда во 1974 година која на 26 јуни 1974 година било нејзиното свечено отворање. Меѓутоа, судската зграда изградена во текот на 1974 година, која содржела 27 канцеларии не ги задоволувала потребите за извршување на надлежноста, бидејќи од 1997 година сите кривични, прекршочни предмети, работни и стопански спорови преминале од окружните и специјализираните судови во надлежност на овој суд. Заради тоа прекршочното одделение било дисциплинирано и сместено во друг дел од градот. за овој проблем, во функција на подобрувањето на условите за работа бил донесен заклучок од страна на Врховниот суд на Македонија за дополнително анагажирање на републичките судски органи во надградбата на судската зграда за што биле изработени неопходните проекти. За финансиската конструкција на целокупниот проект постоела поддршка од Министерството за правда, Судскиот Буџетски Совет и Проектот за модернизација на судството во Македонија. Новата судска зграда со современ архитектонски изглед, современи писарници, судски кабинети и репрезентативни судници свечено била отворена на ден 27 декември 2004 година од страна на Претседателот на судот, Никола Спасески, во присуство на Претсеателот на Врховниот суд на РМ и претставници на Проектот за модернизација на судството во Македонија.
Внатрешна организација
Основниот суд во Струга е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.
Претседатели на судот
Од неговото основање во 1945 година, претседатели на ОС Струга биле следниве:
Мери Енинг
Мери Енинг (21 мај 1799 – 9 март 1847) била англиски палеонтолог која се прочула низ целиот свет за нејзините важни откритија кои ги откри во Јура. Нејзините откритија придонеле за важни промени во научните ставови за праисторискиот животот и историјата на Земјата.
Мери Енинг барала фосили во областа на Blue Lias, особено во текот на зимата. Таа замалку ќе умрела во 1833 од лизгање на земјиштето кое што го убило нејзиното куче, Треј. Нејзините најбитни откритија биле првиот ихтиосаурус скелет; првите два комплетни плесиосаурус скелети; првиот птеросаур скелет што се наоѓа надвор Германија; и важни фосили од риба. Нејзините согледувања одиграле клучна улога во откривањето дека копролитите, познати како и безоар камења во времето, биле фосилни измети. Таа, исто така, открила дека белемнајт фосилите содржеле фосилизирани ќесички со мастило  како оние кои ги имаат главонозите.
Енинг не учествувала  целосно во научната заедница на 19-век во Британија, кои во главно биле англиски господа. Таа финансиски се мачела. Нејзиното семејство било сиромашно, и нејзиниот татко, кој бил столар, умрел кога таа имала единаесет години.
Таа станала позната во геолошките кругови во Британија, Европа и Америка, и била консултирана за прашања од анатомијата, како и за собирање на фосили. Сепак, како жена, таа немала право да се приклучи на Геолошкото Друштво на Лондон и таа не добивала секогаш признание за нејзините научни придонеси.Таа напишал писмо: "Светот ме третирал толку неправедно што се плашам дека ме направи да се сомневам во сите." Единственото нејзино научно пишување објавено во нејзиниот живот било во Списанието на Природна Историја во 1839 година.
По нејзината смрт, во 1847, нејзината необична животна приказна привлекла поголем интерес. Некој втор на којшто не му дале признание, напишал за неа во 1865 дека „ Ќерката на столарот добила титула, и заслужила да ја добие“. Нејзината слава пак пораснала во почетокот на дваесеттиот век.
Во раното детство
Енинг е родена во Лајм Регис, Дорсет, Англија. Нејзиниот татко, Ричард Енинг, бил столар а заработувл и преку рударство. Тој се оженил со Мери Мур, позната и како Моли, на 8 август 1793 во Бландфорд Форум. Парот се преселил во Лајм и живеел во куќа изградена на градскиот мост. Шели Емлинг пишува дека фамилијата живеела толку блиску до морето што бурата која удирала по карпите им влегувала дома што морале да ги затвораат прозорците на горниот спрат за да не бидат поплавени. Ричард и Моли имале десет деца. Првото дете, Мери, е родена во 1794 година. Таа била проследена со друго девојче, кое починало одма после раѓањето; Јосиф во 1796; и друг син во 1798 година, кој починал додека бил бебе. Во декември таа година, најстарото дете, кое имало 4 години, починало откако нејзината облека се запалила. Инцидентот бил објавен во весниците. Кога друга ќерка е родена само пет месеци подоцна, таа била именувана Мери по нејзината мртва сестра. Повеќе деца биле родени по неа, но ниту една од нив не преживеало повеќе од неколку години. Само Мери и Јосиф преживеале до зрелата возраст.
На 19 август 1800, кога Енинг имала 15 месеци, се случил настан кој подоцна се прераскажувал. Сосетката која стоела покрај три други жени од дрво ја држела Енинг во раце. Удрил гром и сите три жени умреле, и само Енинг останала жива, за што и докторот рекол дека е чудо.
Нејзиното образование било ограничено. Таа присуствувала на Верското Неделно училиште каде што научила да пишува и чита. Таа поседувала списание за теологија во кое семејниот свештеник имал објавено 2 статии, во едната статија зборувал дека Господ го создал светот за 6 дена, а во втората зборувал за науката геологија.
Фосилите како семеен бизнис
Од крајот на 18 век, Лајм Регис стнал популарно место за одмор, каде доаѓале голем број богати туристи и луѓе од средната класа. Дури и пред времето на Мери, локалните трговци на туристите им продавале фосили.
Најголем дел од овие фосили потекнувале од крајбрежните карпи околу Лајм Регис. Тие карпие содржеле седиментиод Јура периодот ( од пред 210-195 милиони години) и се смта за една од најбогатите локации со фосили во Британија. Лизгањето на земјиштето секогаш предизвикувало да се појават нови фосили.
Таткото на Мери, Ричард, често ги носел децата кога заминувал на експедиција на потрага по фосили, кои ги продавал на туристите. Тоа биле времиња на сиромаштија за населението, имало немири во Дорсет поради високата цена на лебот.
Религијата на која припаѓало семејството на Мери била дискриминирана, и не им було дозолувано да учат факултет или да роботат во војска. Татко и имал туберкулоза и кога умрел во ноември 1810, ја оставил фамилијата во долгови.
Семејството продолжило да продава фосили по смртта на таткото.
150. западен меридијан
150. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Северна Америка (целосно во рамките на државата Алјаска ), Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
На Антарктикот, меридијанот ја дефинира источната граница на територијалното владение на Нов Зеланд. Источно од оваа граница ниту една држава нема територија присвоена на Антарктикот.
150. западен меридијан претставува голема кружница со 30. источен меридијан.
Хавајско-алеутскиот часовен појас се заснова на средното сончево време за овој меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи на југ кон Јужниот Пол, 150. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Бофортово Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
NGC 1522
NGC 1522 — леќеста галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1522 се споменува и како ESO 156-38, FAIR 301, AM 0404-524, IRAS 04048-5248.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1522 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1522 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 6 м 7,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 40' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 1522 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14462. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 420; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8501.
Беранци
Беранци — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, на магистралниот пат А 3 меѓу градовите Прилеп и Битола.
Потекло на името
Селото најпрвин запишано како Беранци се сретнува во 1468 година во турски документи. Се верува дека името потекнува од личното име Беран.
Всушност, легендата вели дека прв во месноста се населил некојси Беран (или Берон) од струшкото село Вевчани, кој избегал од налетот на Турците. Тука тој создал семејство и започнал да живее.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле, во западниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е рамничарско, на надморска височина од 640 метри. Се наоѓа од левата страна на патот Битола-Прилеп, а од самиот град Битола е оддалечено 17 километри.
Беранци е поголемо село сместено помеѓу планинската падина на Древеник на запад и рамнината Пелагонија на исток. Околни села се: Долно Српци, Вашарејца и Могила. Во селото постои чешма на сретсело, од која луѓето во минатото пиеле вода.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Долна Нива, Црна Земја, Самовилец, Висои, Голем Присој, Градиште, Стара Река, Садинки, Црквиште, Петилеб (чешма), Смрдеш, Црна (ливада) и Габа Бара.
Селото е од многу збиен тип. Одредени делови од селото добиле имиња по поголемите родови, како Боевци, Пецевци, Велјановци, Љаковци и други.
Историја
Во околината на Беранци се наоѓаат бројни и значајни археолошки наоѓалишта. Градиште е возвишување западно од селото. За него, мештаните велат дека е тумба со долови. На местото биле пронаоѓани стари пари, ќерамиди, големи врчви и печени тули.
Месноста Висои на тромеѓето помеѓу атарите на селата Беранци, Могила и Црнобуки. Во истражување спроведено во 1954 година биле откопани стари гробови наредени во круг. Биле откопани плочи со „римско писмо“, а во внатрешноста на гробовите се наоѓале грнчиња. Се претпоставува дека се работи за македонскиот древен град „Чепик“.
Од горната страна на селото се наоѓа црквиште. На месноста Црквиште, пак, се верува дека се наоѓа античка некропола.
Беранци се смета за старо село. Првпат е споменато во век. Сепак, тоа постоело и два века порано кога тука дошле предците на денешниот најголем род Пецевци.
Во селото постои црквата „Св. Атанасиј“, изградена над селото, која е постара од манастирот. Над селото се наоѓало и манастириште, на местото на денешниот манастир „Св. Јован Крстител“.
Во век, Беранци било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
За време на турското ропство во Беранци постоеле неколку турски чифлици, чии сопственици живееле во Битола. Пред 1912 година таа земја ја купил Ѓорѓе Икономов, Грк од Битола, кој од крајот на Првата светска војна ја продал на жителите. Жителите на денешниот род Пецевци живееле на своја земја.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.028,3 хектари, пасиштата заземаат 785,5 хектари, а шумите само 15 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Од Беранци се иселил голем број од населението, така што тоа преминало од големо во средно село по големина. Во 1961 година селото броело 1.127 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 478 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 339 жители, од кои 327 Македонци, 1 Албанец, 1 Влав, 1 останат и 9 лица без податоци.
Родови
Беранци е македонско православно село, во селото има еден староседелски род, а другите родови во селото се доселенички.
Родови во Беранци се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Кукуречани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Беранци, се наоѓале и селата Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Лознани, Новоселани, Подино, Свето Тодори, Српци и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Српци, во која влегувале селата Беранци, Вашарејца, Лознани и Српци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0189 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
Невски проспект (Гогољ)
Невски проспект – расказ од циклусот „Петроградски раскази“ на Николај Гогољ. Првобитно, расказот бил објавен во неговата збирка „Арабески“ од 1835 година.
Беранци
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 329 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 324 гласачи.
Личности
По потекло од Беранци
Невски проспект (Гогољ)
Осврт кон расказот
„Невски проспект“ е еден од најсилните раскази на Гогољ во кој е нагласен контрастот меѓу бедата и богатството. Во Петроград, чесните и чувствителните луѓе пропаѓаат, а напредуваат вулгарните егоисти и кариеристи, кои трчаат по заработка или по лесно уживање и кои не ги мачат никакви општетствени или морални прашања. Така, поручникот Пирогов дрско следи една жена, а кога подоцна ќе биде претепан од нејзиниот маж, тој совршено ја заборава навредата - спротивно на офицерската чест. Во таквата вулгарна средина не можат да опстанат фантазерите и идеалистите. Таков е уметникот Пискарев, кој откако ќе открие дека саканата девојка е проститутка, не може да го поднесе тој удар и извршува самоубиство. Притоа, Гогољ вака го опишува крајот на животот на овој надарен и чувствителен човек: „Никој не заплака над него; никој не можеше да се види покрај неговиот студен труп... плачеше само војникот-служител, и тоа затоа што испил некое шише ракија.“
Беранци
Иселеништво
Се знае за следните иселени родови од селото: Каровци (12 к.) во Драгожани; Пишмановци (8 к.) во Ивањевци; Зајковци (6 к.), Миновци (3 к.) и Велјанчевци (2 к.) во Долно Српци; Љаковци (4 к.) и Јазевци (4 к.) во Могила; Ковачевци (2 к.) во Добромири и Нечовци (1 к.) во Кравари.
Од ова село има иселено над 1.000 лица. Најголем дел од нив се имаат иселено во градовите Битола, Прилеп и Скопје, но и во прекуокеанските земји и во Европа.
Бајраче
Бајраче е македонско оро кое потекнува од Костурско. Орото го играат жени. Во еден момент на играње во круг на знак на ороводецот играчите паровно се одделуваат и продолжуваат да играат во пар.
Лука Мароне
Лука Мароне — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Карпи, на заем од Јувентус.
Кариера
На возраст од шест години се запишал во младинската академија на Јувентус. Постепено ги минувал сите младински категории, за во предсезоната 2009-2010 тогашниот тренер на Јувентус, Чиро Ферара да го повика во првиот тим. Тоа лето одиграл неколку пријателски средби за сениорскиот тим. Во првото коло од Серија А влегол како замена за Тијаго во 70. минута од натпреварот, и со тоа воедно го направил своето официјално деби за Јувентус. Таа сезона забележал уште неколку настапи во Серија А, а следното лето бил прекомандуван во нов тим.
Во јули, за време на преодниот рок 2010, бил привремено отстапен на екипата на ФК Сиена. Таму тренер бил Антонио Конте, под чие водство тимот го освоил второто место во Серија Б и со тоа автоматски изборил пласман во Серија А наредната сезона. Мароне добивал солидна минутажа и бил постојан член на почетните 11.
По истекот на позајмицата се вратил во Јувентус, а во клубот од Торино истовремено дошол и тренерот Конте. Според првичните планови, Мароне требало да замине на уште една позајмица, но Конте го спречил преминот бидејќи го сметал овој фудбалер за важен дел од првиот тим. Иако е во првиот тим, неговата ролја во екипата е незабележителна. Од 2009 па наваму, настапил на 13 средби за „старата дама“. Во сезоната 2012-13, Мароне одиграл неколку натпревари за Јувентус на позицијата централен одбранбен играч во формација со тројца одбранбени.
Во летото 2013, Сасуоло откупил половина од договорот на Мароне од Јувентус, и ги обезбедил неговите услуги за сезоната 2013-14.
Кајзерслаутерн
Градот има население од околу 100.000 жители, додека околу 50.000 воен персонал на НАТО живее во самиот град и во околниот истоимен округ и годишно придонесува со околу 1 милијарда американски долари во локалната економија. Поголемиот дел од нив се Американци, со што ова претставува најголема американска населба надвор од територијата на САД, а самите војници често градот го нарекуваат „К-Таун“ (K-Town).
Џума Џамија (археолошко наоѓалиште)
Џума Џамија или Султан Бајазит Џамија — археолошко наоѓалиште во Кичево. Претставува објект од средниот век. При изведувањето на земјените работи за изградба на шадрванот, во дворот на џамијата „Султан Бајазит“ (наречена „Џума џамија“) биле откриени фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и друг градежен материјал, што наведува на претпоставка дека во неговата непосредна близина се наоѓал средновековен објект.
NGC 3457
NGC 3457 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3457 се споменува и како NGC 3460, UGC 6030, MCG 3-28-32, CGCG 95-65.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3457 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3457 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3457 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32787. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1432. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 463.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Џулија Робертс
Џулија Фиона Робертс (Julia Fiona Roberts, р. ) е американска глумица. Станала позната холивудска ѕвезда откако ја одглуми главна улога во романтичната комедијата „Убава жена“ во 1990 година, со што филмот заработи 464 000 000 долари на светско ниво. Откако беше номинирана за оскар за филмот „Челични Магнолии“ во 1990 година и „Убава жена“ (Pretty woman) во 1991 година, го освои оскарот за најдобра женска улога во 2001 година за нејзината изведба во филмот „Ерин Брокович“. Нејзините филмови „Свадбата на мојата најдобра другарка“, „Мистериозна пица“, „Нотинг Хил“, „Невестата бегалка“, „Денот на вљубените“, „Досието Пеликан“, „Единаесеттемина на Оушн“ и „Дванаесеттемина“, колективно ѝ донесоа приходи од над 24 милјарди долари, правејќи ја една од најуспешните глумици во однос на приходите.
Робертс стана една од најплатените глумици во светот, и беше на врвот на годишната список на моќни луѓе во весникот „Холивуд репортер“, која најмногу заработува од женските ѕвезди од 2005 до 2006 година. Во 2003 година, нејзината исплата за филмот „Убава жена“ од 1990 година изнесуваше 300 000 долари, а за нејзината улога во филмот „Насмевката на Мона Лиза“ и беа платени неверојатни 25 милиони долари. Од 2010 година, нето вредноста на Робертс беше проценета на 140 милиони долари.
Робертс беше именувана единаесет пати за една од 50-те најубави луѓе во светот во магазинот „Пипл“, што се изедначи со Хали Бери. Во 2001 година, весникот за дами (Ladies Home Journal) ја рангираше како 11-та најмоќна жена во Америка, на чело со тогашната советничка за национална безбедност Кондолиза Рајс и поранешната прва дама Лора Буш. Робертс има компанија за производство наречена „Ред Ом Филмс“ (Red Om Films).
Ран живот и семејство
Робертс е родена во Атланта, Џорџија, во болницата Крафорд Лонг (сега универзитетската болница „Емори Мидтаун“) од Бети Лу (родена Bredemus) и Валтер Грејди Робертс. Нејзините родители се баптис и католик и таа порасна како католик. Нејзиниот постар брат Ерик Робертс (од кој таа беше одвоена сè до 2004 година), сестрата Лиса Робертс Гилан и внуката Ема Робертс, исто така се глумци. Родителите на Робертс, едно време глумци и драматурзи, се сретнаа додека изведуваа театарски продукции за вооружените сили и подоцна го основаа здужението за глумци и писатели кои творат во Атланта кое се наоѓа на улицата Јупитер во центарот на Атланта во Џорџија. Додека нејзината мајка беше бремена со Џулија, заедно со нејзиниот сопруг водеа глумечка школа за деца во Декатур, Џорџија. Децата на Мартин Лутер Кинг и Корета Скот Кинг го посетуваа тоа училиште. Како благодарност за нивната служба, г-ѓа Кинг ја плати сметката во болницата кога мајка и на Робертс ја роди Џулија. Мајката на Робертс поднесе барање за развод во 1971 година и разводот беше завршен во почетокот на 1972 година. Семејството се пресели во Смирна, Џорџија во 1972 година, каде што Робертс го посетуваше основното училиште „Фицхју Ли“, средното училиште „Грифин “и средното училиште „Кембел“. Нејзината мајка се омажила за Мајк Мотс и добила ќерка во 1976 година, Нанси Мотс. Татко и на Робертс починал од рак кога имала десет години.
Во училиштето Робертс свирала на кларинет во бендот. Како дете сакала да стане ветеринар. По завршувањето на средното училиште „Кембел“ во Смирна, се упати во Њујорк да им се приклучи на нејзините браќа и сестри и да се стреми кон глумечката кариера. Таму потпиша договор со модната агенција Клак и започна курс по глума. Таа се врати на нејзиното оригинално име Џулија Робертс откако откри дека Џулие Робертс веќе е регистрирана во здружението „Screen Actors Guild“. Нејзината внука Ема Робертс, која Џулија ја носеше на кино претстави кога беше мала, им се придружи на својот татко и своите тетки во работата со бизнисот.
1986-1989
Робертс за првпат се појави на големите екрани во филмот „Задоволство“ којшто за првпат беше прикажан на 12 февруари 1988 година. Претходно таа имaше кратка улога за разлика од нејзиниот бран Ерик во филмот „Црвена Крв“ (таа имаше дијалог од два збора) снимен во 1987 година и за првпат прикажан во 1989 година. Нејзиниот прв телевизиски настап беше како малолетник жртва на силување во почетната сезона во серијата „Криминална приказнa” со Денис Фарина во епизодата насловена „Преживеан“, која што се емитуваше на 13 февруари 1987 година. Нејзиниот прв сериозен успех со кино претстави беше нејзината изведба во независниот филм „Мистериозна пица“ во 1988 година; во истата година, таа имаше улога во четврттата сезона во серијата „Криминалот во Мајами“. Следната година, таа беше опишана во „Челични Магнолии“ како млада невеста со дијабетис и ја доби својата прва номинација за оскар (како најдобра споредна женска улога) за нејзината изведба.
1990-2000
Робертс стана позната на светската публика откако глумеше заедно со Ричард Гир во филмот „Пепелашка“ и „Убава жена“ во 1990 година. Робертс ја доби улогата додека Моли Рингвалд, Мег Рајан и Дерил Хана (нејзината ко-ѕвезда во „Челични Магнолии“ беа одбиени. Со улогата исто така ја доби својата втора номинација за оскар, овој пат како најдобра глумица. Следниот нејзин значаен успех беше трилерот „Спиејќи со непријателот“, глумејќи малтретирана невеста на која и избега излудениот маж, одигран од Патрик Бергин, и започнува нов живот во Ајова. Таа ја играше Тинкербел во филмот „Кука“ на режисерот Стивен Спилберг, исто така глумеше медицинска сестра во филмот „Умирајќи млад“ во 1991 година. Ова дело беше проследено со две години пауза во текот на кои таа не направи никакви филмови освен камео појавување во филмот „Играчот“ во 1992 година на Роберт Алтман. Во почетокот на 1993 година, таа беше предмет на списанието „Пипл“ кое што пишуваше за тоа „Што се случи со Џулија Робертс?“ Во 1993 година и беше понудена улогата на Ани Рид во филмот „Несоници во Сиетел“, но ја одби.
Во 1993 година, таа глумеше заедно со Дензел Вашингтон во филмот „Досието Пеликан“, врз основа на романот на Џон Гришам. Во 1996 година, таа исто така почна да глуми со Лиам Нисон во филмот „Мајл Колинс“. Во 1995 година, се појави во втората сезона на серијата „Пријатели“ (13-та епизода „The One After the Superbowl“). Во 1995 година и беше понудена улогата на Луси Елеанор Модератс во филмот „Додека ти спиеше“, но таа исто така одби.
Во текот на следните неколку години, глумеше во серија на филмови кои беа сериозен и комерцијален неуспех, како што се „Stephen Frear‘ Mary Reilly“ (1996 година). Во 1997 година, Робертс ги надмина овие неуспеси со комерцијален и сериозен успех со филмот „Свадбата на мојата најдобра другарка“. Во 1998 година, се појави како споредна улога Елмо во филмот „Улицата Сезам“, покажувајќи ја нејзината способност да ги менува емоциите. Во 1998 година и беше понудена улогата на Виола де Леспес во филмот „Вљубениот Шекспир“, но тоа не се оствари. Во 1999 година, глумеше со Хју Грант во филмот „Нотинг Хил“. Истата година, исто така глумеше во филмот „Невестата бегалка“, нејзиниот втор филм со Ричард Гир. Робертс беше гостин во телевизиската серија „Закон и ред“ во епизодата „Империја“ и глумеше со Бенџам Брат (во тоа време нејзиното момче). Исто така во 1999 година, започна да глуми во филмот „Маќеа“ заедно со Сузан Сарандон.
2001-2005
Во 2001 година, Робертс го доби оскарот за најдобра глумица за нејзината интерпретација на Ерин Брокович, кој помогна во успешната тужба против енергетскиот гигант „Pacific Gas & Electric“. Следната година, додека ја презентираше наградата за најдобар глумец на Дензел Вашингтон, таа направи гаф велејќи дека ѝ е драго што Том Конти не е таму. Таа мислеше на раководителот Бил Конти, кој претходната година се обидел да го забрза заклучокот на нејзиниот говор на оскарите со тоа што тој го именувал шкотскиот глумец. Робертс ќе се здружи со режисерот на филмот Ерин Брокович, Стивен Содерберг, за уште три филмови: „Единаесеттемина на Оушн“ од 2001 година, „Целосно напред“ од 2002 година и „Дваесеттемина на Оушн“ од 2004 година. Подоцна во 2001 година, таа глумеше улога во гангстерската комедија „Мексиканецот“, давајќи и можност да работи со долгогодишниот пријател Бред Пит. Во 2005 година, таа учествуваше во спотот за песната „Дримгрлас“ од Дејв Метјус Банд.
2006-денес
Во 2006 година, Робертс имаше издадено два филма, „Тепачот на мравки“ и „Пајажината на Шарлот“. Двата филма беа анимирани во кои таа го позајмуваше гласот. Нејзиниот следен филм беше „Војната на Чарлс Вилсон“, со Том Хенкс и Филип Сејмур Хофман, во режија на Мајк Николс и заснован на книгата на поранешниот КБС новинар Џорџ Крил; тој бил издаден на 21 декември 2007 година. На берлинскиот филмски фестивал, во февруари 2008 година, беше издаден филмот „Светулки во градината“ во кој глумеа Рајан Рејнолдс и Вилијам Дефо.
На 19 април 2006 година, Робертс за првпат се појави на Бродвеј како „Нан“ во оживувањето на Ричард Гринберг во 1997 година во „Три дена дожд“, во споредните улоги исто така беа Бредли Купер и Пол Руд. Иако претставата заработи скоро еден милион американски долари во продажба на билети во текот на првата недела и беше комерцијален успех во својот ограничен рок, нејзиниот настап беше критикуван. Критичарот Бен Брентли од весникот „Њујорк Тајмс“ ја опиша како полна со самосвест (особено во првиот чин), и само индиректно ќе се запознаете со двата лика кои таа ги одигра. Брентли, исто така го критикуваше производството на „Виткоста на Гринберг“ елегантна игра” пишувајќи дека „речиси е невозможно да се забележат уметничките доблести од оваа древна и поделена интерпретација, во режија на Џо Монтело“. „Три дена дожд“ освои две номинации за наградата Тони, за сценскиот изглед. Во 2009 година, Ланкоме најваи дека Џулија Робертс ќе стане глобален амбасадор на нивната компанија. Робертс глумеше со Клајв Овен во трилер комедијата „Двојност“ за која што таа доби седум номинации за златен глобус. Во 2010 година, таа се појави во целост во романтичната комедија „Денот на вљубените“ со Бредли Купер и глумеше во филмската адаптација на „Јади, моли се, љуби“.
По „Американските срциња“, „Јади, моли се, љуби“ имаше највисока заработувачка за Робертс.
Филмовите Американска девојка
Робертс ги оживеа во филмови некои делови од колекцијата книги „Американска девојка“ во улога на извршен продуцент заедно со нејзината сестра Лиза. Целта на компанијата беше да се фокусира на одредени личности во различни периоди од американската историја, облечени како кукли и со карактеристичен дијалект вклучувајќи ги книгите и филмовите.
Врски
Личниот живот на Робертс е во центарот на вниманието. Таа има објавено романтични врски со многу познати лица, меѓу кои спаѓаат: Лиам Нисон, Милан Мек Дермонт, Кифер Сатерленд, Џејсон Патрик, Лајл Ловет, Метју Пери и Бенџамин Брат. Таа беше кратко верена со Мек Дермонт, нејзината ко-ѕвезда во филмот „Челични Магнолии“ (Steel Magnolias) и наводно страдал од ментални проблеми коишто биле резултат од нивното раскинување, според изјавата на режисерот Стивен Спилберг, за време на снимањето на филмот „Кука“ (Hook). Во 1990 година го запозна Сатерленд, кога тој беше нејзината ко-ѕвезда во филмот (Flatliners). Во август 1990 година, Робертс и Сатерленд ја објавија нивната веридба со закажана детално испланирана венчавка на 14-јуни 1991 година. Робертс ја раскина свршувачката три дена пред венчавката. Подоцна Робертс отиде во Ирска со Џејсон Патрик, пријател на Сатерленд. На 25 јуни 1993 година, се омажи за пејачот Лајл Ловет. Свадбата се одржа во Сент Џејмс, Лутеранска црква во Марион, Индијана, во близина каде што Ловет беше на турнеја со својот бенд. Во март 1995 година, двојката се раздели и потоа се разведоа.
Робертс се запозна со нејзиниот сегашен сопруг, камерманот Даниел Модер, за време на снимањето на филмот „Мексиканецот“ (The Mexican) во 2000 година, додека таа сè уште се гледаше со Брат. Во тоа време Модер беше во брак со Вера Стајмберг Модер. Тој поднесе барање за развод малку повеќе по една година и откако се беше завршено, тој и Робертс се венчаа на 4 јули 2002 година, на нејзиниот ранч во Таос во Ново Мексико. Заедно, тие имаат три деца, близнаци Хазел Патриша Модер и Фин Валтер Модер (родени на 28 ноември 2004 година) и Хенри Даниел Модер ( роден на 18 јуни 2007 година).