cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Закиселување на океаните
Влијанија врз океанските организми
Студијата спроведена од океанографската институција Вудс Хол во јануари 2018 година покажала дека скелетниот раст на коралите во закиселени услови е примарно под влијание на намалениот капацитет за градење густи егзоскелети, наместо да влијае на линеарното проширување на егзоскелетот. Користејќи глобални климатски модели, тие покажуваат дека густината на некои видови корали може да се намали за над 20% до крајот на овој век.
Експериментот на самото место на површина од 400 m 2 на Големиот корален гребен за намалување на нивото на CO2 на морската вода (покачување на pH) до приближно до прединдустриската вредност покажала зголемување од 7% во нето калцификацијата. Сличен експеримент за подигање на нивото на CO2 на морската вода на ниво што се очекува наскоро по средината на овој век покажала дека нето калцификацијата се намалила за 34%.
Закиселувањето на океаните може да принуди некои организми да ги прераспределат ресурсите подалеку од продуктивни крајни точки како што е растот со цел да се одржи калцификацијата. На пример, остригите, Magallana gigas, се препознаваат дека доживуваат метаболички промени заедно со изменетите стапки на калцификација поради енергетските размени кои произлегуваат од нерамнотежа на pH.
На некои места јаглерод диоксидот излегува од морското дно, локално менувајќи ја pH вредноста и другите аспекти на хемијата на морската вода. Студиите за овие протекувања на јаглерод диоксид документирале различни одговори од различни организми. Заедниците на коралните гребени сместени во близина на вливот на јаглерод диоксид се од особен интерес поради чувствителноста на некои видови корали на закиселување. Во Папуа Нова Гвинеја, намалувањето на pH вредноста предизвикано од навлегувањето на јаглерод диоксид е поврзано со падот на разновидноста на видовите на коралите. Сепак, во Палау протекувањето на јаглерод диоксид не е поврзано со намалената разновидност на видовите на коралите, иако биоерозијата на коралните скелети е многу повисока на места со ниска pH вредност.
Други биолошки влијанија
Освен забавувањето и/или враќањето на калцификацијата, организмите може да претрпат други негативни ефекти, или индиректно преку негативни влијанија врз ресурсите на храна, или директно како репродуктивни или физиолошки ефекти. На пример, покачените океански нивоа на CO може да произведат  индуцирана закиселување на телесните течности, позната како хиперкапнија. Исто така, се верува дека зголемувањето на киселоста на океаните има низа директни последици. На пример, зголемената киселост е забележана за: намалување на метаболичките стапки во џамбо лигњите; ги намалува имунолошките одговори на сините школки. Ова е веројатно затоа што закиселувањето на океаните може да ги промени акустичните својства на морската вода, дозволувајќи му на звукот дополнително да се шири и да ја зголеми бучавата од океанот. Ова влијае на сите животни кои користат звук за ехолокација или комуникација. На јајцата на лигњите од Атлантикот им било потребно подолго време да се изведат во закиселена вода, а статолитот на лигњите бил помал и погрешно образуван кај животните сместени во морска вода со пониска pH вредност. Пониската PH била симулирана со 20-30 пати повеќе од нормалната количина на. Сепак, како и кај калцификацијата, сè уште нема целосно разбирање на овие процеси во морските организми или екосистеми.
Друг можен ефект би бил зголемувањето на појавата на црвените плими, што може да придонесе за акумулација на токсини кај малите организми како што се сарделата и школките, за возврат зголемување на појавата на труење со амнестични школки, невротоксично труење со школки и паралитично труење со школки.
Иако црвената плима е штетна, други корисни фотосинтетички организми можат да имаат корист од зголеменото ниво на јаглерод диоксид. Што е најважно, морските треви ќе имаат корист. Експериментот направен во 2018 година заклучил дека како што морските треви ја зголемуваат својата фотосинтетичка активност, стапките на калцификација на алгите се зголемуваат. Ова може да биде потенцијална техника за ублажување во услови на зголемена киселост.
Рибини лаври
Закиселувањето на океаните исто така може да има влијание врз ларвите на морските риби. Тоа внатрешно влијае на нивните миризливи системи, што е клучен дел од нивниот развој, особено во почетната фаза од нивниот живот. Портокаловите ларви претежно живеат на океанските гребени кои се опкружени со вегетативни острови. Со користење на нивното сетило за мирис, познато е дека ларвите можат да ги откријат разликите помеѓу гребените опкружени со вегетативни острови и гребените кои не се опкружени со вегетативни острови. Ларвите на рибите-кловн треба да бидат способни да прават разлика помеѓу овие две дестинации за да имаат способност да лоцираат област која е задоволителна за нивниот раст. Друга употреба на системите за миризба на морските риби е да се помогне во одредувањето на разликата помеѓу нивните родители и другите возрасни риби со цел да се избегне оплодување помеѓу крвни сродници.
Во експерименталниот објект за аквариум на Универзитетот Џејмс Кук, рибите-кловн се одржувале во неманипулирана морска вода која добила pH од 8,15 ± 0,07, што е слична на pH вредноста на нашиот сегашен океан. За да се тестираат ефектите на различни нивоа на pH, морската вода била манипулирана на три различни pH нивоа, вклучувајќи ја и неманипулираната pH вредност. Двете спротивставени нивоа на pH кореспондираат со моделите за климатски промени кои ги предвидуваат идните атмосферски нивоа на CO2. Во 2100 година, моделот предвидува дека потенцијално би можеле да се добие ново на 1.000 ppm, што е во корелација со pH од 7,8 ± 0,05. Резултатите од овој експеримент покажуваат дека кога ларвите се изложени на pH од 7,8 ± 0,05, нивната реакција на знаците на животната средина драстично се разликува од реакцијата на ларвите на знаците во неманипулирана pH вредност. На pH од 7,6 ± 0,05 ларвите немале реакција на било кој тип на знак. Овие резултати ги прикажуваат негативните исходи што веројатно би можеле да бидат иднината за ларвите на морските риби.
Влијанијата на екосистемот
Додека целосните импликации на покачениот јаглерод диоксид врз морските екосистеми сè уште се документираат, постои значителен број на истражувања кои покажуваат дека комбинацијата на закиселување на океаните и покачена температура на океаните, предизвикани главно од јаглерод диоксид и други емисии на стакленички гасови, имаат сложен ефект за морскиот живот и океанската средина. Овој ефект далеку го надминува индивидуалното штетно влијание на било кој од нив. Дополнително, затоплувањето на океаните ја влошува деоксигенацијата на океаните, што е дополнителен стрес за морските организми, со зголемување на стратификацијата на океаните, преку ефектите на густината и растворливоста, со што се ограничуваат хранливите материи, додека во исто време се зголемува метаболичката побарувачка.
Анализите ја квантифицирале насоката и големината на штетните ефекти од закиселувањето на океаните, затоплувањето и деоксигенацијата на океанот. Овие мета-анализи се дополнително тестирани од мезокосмочните студии кои откриле катастрофален ефект врз мрежата на морската храна.
Небиолошки влијанија
Доколку се тргнат настрана директните биолошки ефекти, се очекува дека закиселувањето на океаните во иднина ќе доведе до значително намалување на закопувањето на карбонатните седименти за неколку векови, па дури и до растворање на постоечките карбонатни седименти. Ова ќе предизвика зголемување на алкалноста на океаните, што ќе доведе до подобрување на океанот како резервоар за CO2 со импликации за климатските промени бидејќи повеќе CO2 ја напушта атмосферата за океанот.
Влијанија врз човечката индустрија
Птероподите и кршливите ѕвезди ја сочинуваат основата на арктичките прехранбени мрежи и и двете се сериозно оштетени од киселоста. Школките на птероподите се раствораат со зголемена киселост и кршливите ѕвезди губат мускулна маса кога повторно растат додатоци. За птероподите да создадат школки, потребен им е арагонит кој се произведува преку карбонатните јони и растворениот калциум. Птероподите се сериозно погодени бидејќи зголемените нивоа на закиселување постојано ја намалуваат количината на вода презаситена со карбонат што е потребна за создавање арагонит. Водите на Арктикот се менуваат толку брзо што ќе станат незаситени со арагонит веќе во 2016 година Дополнително, јајцата на кршливите ѕвезди умираат во рок од неколку дена кога се изложени на очекуваните услови кои произлегуваат од закиселувањето на Арктикот. Закиселувањето се заканува да ги уништи арктичките прехранбени мрежи од основата нагоре. Арктичките прехранбени мрежи се сметаат за едноставни, што значи дека има неколку чекори во синџирот на исхрана од мали организми до поголеми грабливци. На пример, птероподите се „клучен плен на голем број повисоки грабливци - поголеми планктони, риби, морски птици, китови“. И птероподите и морските ѕвезди служат како значителен извор на храна и нивното отстранување од едноставната прехранбена мрежа би претставувало сериозна закана за целиот екосистем. Ефектите врз калцифицирачките организми во основата на прехранбените мрежи може потенцијално да го уништат риболовот. Вредноста на рибата уловена од американскиот комерцијален риболов во 2007 година била проценета на 3,8 милијарди долари и од тие 73% се добиени од калцификатори и нивните директни грабливци. Другите организми се директно оштетени како резултат на закиселување. На пример, намалувањето на растот на морските калцификатори како што се американскиот јастог, океанскиот квахог значи дека има помалку месо од школки достапно за продажба и потрошувачка. Риболовот на црвениот рак е исто така во сериозна закана бидејќи раковите се калцификатори и се потпираат на карбонатните јони за развој на школка. Бебешкиот црвен кралски рак е изложен на зголемени нивоа на киселост и доживеал 100% смртност по 95 денови. Во 2006 година, црвениот крал сочинувал 23% од вкупната жетва, а сериозното намалување на популацијата на црвените ракови ќе ја загрози индустријата за берба на ракови. Неколку океански стоки и услуги веројатно ќе бидат поткопани од идната киселост на океаните што потенцијално ќе влијае на егзистенцијата на околу 400 до 800 милиони луѓе во зависност од сценариото за емисија.
Влијанија врз домородните народи
Закиселувањето може да ја оштети туристичката економија на Арктикот и да влијае на начинот на живот на домородните народи. Главниот столб на арктичкиот туризам е спортскиот риболов и ловната индустрија. Индустријата за спортски риболов е загрозена од уривање на прехранбените мрежи кои обезбедуваат храна за ценетите риби. Падот на туризмот го намалува влезот на приходите во областа и ги загрозува економиите кои се повеќе зависни од туризмот. Брзото намалување или исчезнување на морскиот свет може да влијае и на исхраната на домородните народи.
Намалување на емисиите на стакленички гасови
Членовите на Интеракадемскиот панел препорачале до 2050 година, глобалните антропогени емисии на јаглерод диоксид да се намалат за помалку од 50% од нивото од 1990 година. Изјавата од 2009 година исто така ги повикала светските лидери да: Стабилизирањето на концентрациите на јаглерод диоксид во атмосферата на 450 ppm ќе бара краткорочни намалувања на емисиите, со поостри намалувања со текот на времето.
Германскиот советодавен совет за глобални промени изјавил:"Со цел да се спречи нарушување на калцификацијата на морските организми и резултирачкиот ризик од фундаментално менување на морските прехранбени мрежи, треба да се почитува следнава заштитна шина: pH вредноста на блиските површински води не треба да падне повеќе од 0,2 единици под просечната вредност пред индустријата. во кој било поголем океански регион (ниту во глобалната средина)."Една цел на политиката поврзана со киселоста на океаните е големината на идното глобално затоплување. Страните на Рамковната конвенција на Обединетите нации за климатски промени (UNFCCC) усвоиле цел за ограничување на затоплувањето на под 2 °C, во однос на прединдустриското ниво. Исполнувањето на оваа цел ќе бара значителни намалувања на антропогените емисии на јаглерод диоксид.
Ограничување на глобалното затоплување на под 2 °C би значело намалување на pH на површината на океаните од 0,16 од прединдустриските нивоа. Ова би претставувало значителен пад на pH на површината на океаните.
На 25 септември 2015 година, USEPA негирала граѓанска петиција од 30 јуни 2015 година со која се барало од ЕПА да го регулира јаглерод диоксидот под закон со цел да се ублажи закиселувањето на океаните. Во негирањето, ЕПА изјавила дека ризиците од закиселување на океаните се „поефикасно и поефективно третирани“ во рамките на домашните активности, на пример, во рамките на Претседателскиот акционен план за климата, и дека се следат повеќе начини за работа со и во други нации да се намалат емисиите и уништувањето на шумите и да се промовира чиста енергија и енергетска ефикасност.
Други решенија како што се зголемување на земјиштето посветено на шумите и поттикнување на растот на морските растенија кои дишат CO2 може да го ублажат закиселувањето на океаните.
Геоинженеринг
Геоинженерингот е предложен како можен одговор на закиселувањето на океаните. Изјавата на IAP (2009) вели дека се потребни повеќе истражувања за да се докаже дека ова би било безбедно, достапно и вредно:"Пристапите за ублажување, како што е додавањето хемикалии за да се спротивстават на ефектите од закиселувањето, веројатно ќе бидат скапи, само делумно ефективни и само на локално ниво и може да претставуваат дополнителни неочекувани ризици за морската средина. Имаше многу малку истражувања за изводливоста и влијанијата на овие пристапи. Потребно е суштинско истражување пред да се применат овие техники."Извештаите на WGBU (2006), Кралското друштво на Обединетото Кралство (2009), и Националниот совет за истражување на САД (2011)  предупредиле на потенцијалните ризици и тешкотии поврзани со климатското инженерство.
Железно оплодување
Железното оплодување на океанот може да ја стимулира фотосинтезата во фитопланктонот. Фитопланктонот би го претворил растворениот јаглерод диоксид во океанот во јаглехидрати и кислороден гас, од кои некои би потонале во подлабокиот океан пред да оксидираат. Повеќе од десетина експерименти на отворено море потврдиле дека додавањето на железо во океанот ја зголемува фотосинтезата во фитопланктонот до 30 пати. Додека овој пристап е предложен како потенцијално решение за проблемот со киселоста на океаните, ублажувањето на закиселувањето на површинските океани може да ја зголеми закиселувањето во помалку населениот длабок океан.
Извештајот на Кралското друштво на Обединетото Кралство (2009) го прегледал пристапот за делотворност, достапност, навременост и безбедност. Оценката за достапност била „средна“ или „не се очекува да биде многу исплатлива“. За останатите три критериуми, оценките се движеле од „ниска“ до „многу ниска“ (т.е. не е добра). На пример, во однос на безбедноста, извештајот открил „[висок] потенцијал за несакани еколошки несакани ефекти“ и дека оплодувањето на океаните „може да ги зголеми аноксичните региони на океаните („ мртвите зони“)“.
Глобални цели
Проблемот со закиселувањето на океаните е вклучен во една од целите на Обединетите нации: Цел 14 за одржлив развој на: Закиселувањето на океаните директно се решава со целта SDG 14.3. Целосниот наслов на Целта 14.3 е: „Минимизирање и решавање на влијанијата од закиселувањето на океаните, вклучително и преку засилена научна соработка на сите нивоа“. Оваа цел има еден индикатор: Индикатор 14.3.1 е „Просечна киселост на морето (pH) измерена на договорениот пакет на претставителни станици за земање примероци“.
Закиселување во геолошкото минато
Закиселувањето на океаните се случило претходно во историјата на Земјата, и резултирачкиот еколошки колапс во океаните имал долготрајни ефекти врз глобалниот циклус на јаглерод и климата. Најзабележителен пример е палеоценско-еоценскиот топлински максимум (PETM), кој се случил приближно пред 56 милиони години кога огромни количества јаглерод навлегле во океанот и атмосферата и довело до растворање на карбонатните седименти во сите океански басени.
Мелбурн (планина)
Планина Мелбурн — стратовулкан, кој се наоѓа во Викториина Земја, Антарктик. Највисокиот врв на планината е 2.773 метри. Тоа е издолжена планина со врвна калдера исполнета со мраз со бројни паразитски отвори; вулканско поле го опкружува зданието. Планината Мелбурн има волумен од околу и се состои од наслаги на тефра и текови на лава; Депозитите на тефра се исто така пронајдени обвиткани во мраз и се користени при последната ерупција на планината Мелбурн до. Вулканот е фумаролски активен.
Вулканот е дел од вулканската група Мекмердо, и заедно со Плејадите, планината Оверлорд, планината Ритман и висорамнината Малта формира подпровинција, т.н. вулканската провинција Мелбурн. Вулканизмот е поврзан и со западниот антарктички јаз и со локалните тектонски структури како што се раседите и грабените. Планината Мелбурн главно еруптирала трахиандезит и трахит, кои се формирале во комората на магмата; базалтните карпи се поретки.
Геотермалниот проток на топлина на планината Мелбурн создал уникатен екосистем формиран од мов и џигерници кои растат помеѓу фумароли, ледени кули и ледени габи. Овој тип на вегетација се наоѓа на други вулкани на Антарктикот и се развива кога вулканската топлина генерира топена вода од снег и мраз, со што им овозможува на растенијата да растат во студената околина на Антарктикот. Овој мов е особено чест во заштитеното подрачје познато како Криптогам Риџ во и јужно од калдерата на врвот.
Опис
Планината Мелбурн се наоѓа во северниот дел на Викториината Земја, свртен кон Вудовиот Залив на Росово Море. На југоисток се наоѓа Вашингтонскиот ’Рт, а на југ се наоѓа заливот Тера Нова; Ледникот Кембел тече западно од вулканот, а Тинкер се наоѓа северно од вулканското поле. Сезонската италијанската станица Марио Зучели се наоѓа 40 километри од вулканот;  5-та кинеска станица на Антарктикот (треба биде завршена во 2022 година),   корејската станица Џанг Бого  и германската станица Гондвана се исто така во областа. Планината Мелбурн била откриена и првпат препознаена како вулкан од Џејмс Рос во 1841 година  и именувана по Вилијам Ламб, вториот виконт од Мелбурн, кој тогаш бил премиер на Обединетото Кралство. Вулканот и неговата околина биле истражувани од групи со седиште во Нов Зеланд во 1960-тите, од германските во 1970-тите и 1980-тите и од групите со седиште во Италија во 1980-тите и 1990-тите. До вулканот и неговиот врв може да се пристапи од станиците со хеликоптер.
Вулкан
Планината Мелбурн е издолжен стратовулкан  формиран од текови на лава и наслаги од падот на тефра, со благи падини. Вулканот е нееродиран и формира конус со основна површина од 25х55 км. Гледано од далеку, планината Мелбурн има речиси совршен профил сличен на конус што ги споредува со планината Етна во Италија и планината Руапеху во Нов Зеланд. Лавина куполи и кратки текови на лава го формираат врвот додека вулкански могили, конуси,  куполи и конуси се исцртани на неговите страни;  6.4 км од врвот  е голем паразитски отвор на северо-североисточната падина,  кој генерира неколку текови на лава. Дел од градбата се издига од под нивото на морето. Депозити со пирокластичен текреткост за вулканите на Антарктикотсе пријавени. Вкупниот волумен на зградата е околу.
Ширококиот од 1 километар кратер или калдера се наоѓа на врвот на вулканот. Највисоката точка на вулканот се наоѓа источно-североисточно од калдерата и достигнува 2.733 метри. Калдерата има нецелосен раб и е исполнета со снег, оставајќи 500 метари длабока депресија. Обрачот на калдерата е покриен со вулкански исфрлања, вклучувајќи лапили и лавински бомби, веројатно производи од најновата ерупција, која се наоѓа над 15 метарски слој од пемза. Три мали, вгнездени кратери формирани од фреатомагматични ерупции се случуваат на јужниот раб на калдерата на врвот. Пирокластични есенски наслаги се појавуваат во северниот раб на калдерата и има повеќе наизменични секвенци на лава-тефра на друго место во регионот на врвот. Постојат докази за минато структурна нестабилност (структури во колапс) на источните и југоисточните крила, и лачен (со облик на лак) 500-100 м гребен на источното крило.
Освен за геотермалните подрачја, тлото е карпесто. Некои од крајбрежните области околу вулканот се без мраз и се карпести. Мали потоци течат по источното крило на планината Мелбурн; тие се хранат со топена вода во текот на летото и брзо исчезнуваат кога снегот ќе го снема.
Глецирање
Планината е покриена со постојан мраз, кој се протега до брегот и остава само неколку експозиции на основната карпа;   карпестите излети се најизложени на источното крило. Калдерата е домаќин на ледник што тече кон запад. Северозападно од калдерата се наоѓа падавина од мраз. Ледниците што произлегуваат од снежните полиња на вулканот имаат депонирани морени; овие и доцните глацијации и од плеистоценот  и од холоценот  се појавуваат во точката Едмонсон.
Слоевите на тефра се појавуваат во ледените карпи и сераките  и сведочат за неодамнешните ерупции,  вклучувајќи ја и онаа што ги депонирала единиците на лапилната пемза на врвот. Тефра се наоѓа и во други ледници во регионот. Тие се формираат кога снегот се акумулира на врвот на тефрата што паднала на мразот и во случајот на планината Мелбурн тие укажуваат на ерупции во текот на последните неколку илјади години. Вулкански седименти од планината Мелбурн се наоѓаат и во заливот Тера Нова.
Вулканско поле
Планината Мелбурн е опкружена со вулканско поле кое се состои од 60 изложени вулкани,  кои имаат форма на конуси од скорија и прстени од туф со наслаги од хијалокластити, текови на лава и перничести лави. Некои од овие вулкани се формирале под мраз. Вулканското поле формира полуостров кој е одделен со стрмни раседи од Задантарктичките Планини на север. Меѓу овие вулкани е Шилдовиот Нунатак југозападно од планината Мелбурн, субглацијален вулкан, сега изложен, кој можеби се формирал во текот на последните 21.000 до 17.000 години. Сртот Вашингтон главно се состои од лава, вклучително и перничеста лава, обложена со конуси од скорија, и е остаток од штитовиот вулкан. Едмонсон Поинт е уште еден вулкански комплекс во вулканското поле кој делумно се формирал додека бил во интеракција со ледниците и делумно преку фреатомагматска активност. Други вулкани на теренот се Бејкер Рокс, Оскар Поинт и Рандом Хилс. Овие вулкани се порамнети главно во правец север-југ, со палагонитизирани  излети кои ги изложуваат насипите. Совршено зачуваните конуси на скорија се појавуваат на Пинкард северно од вулканското поле, додека Врвот Хароу е силно еродиран лавински приклучок. Вкупниот волумен на вулканските карпи е околу  и нивното поставување очигледно го сменило патот на ледникот Кембел.
Геологија
Вулканската активност на вулканската група Мекмердо е поврзана со континенталното раздвојување и започнала за време на олигоценот. Не е јасно дали ова е предизвикано од локално жариште под областа или конвекција на обвивката во областа на Западноантарктичкиот Расед. Вториот е еден од најголемите континентални јазови на Земјата, но малку познат и можеби неактивен денес. Росовото Море и копнениот басен на Викториината Земја се развиле по оваа пукнатина и биле длабоко затрупани, додека Задантарктичките Планини брзо се издигнале во текот на последните педесет милиони години  и се на „рамото“ на јазот. Многу од вулканите се смета дека се формирале под влијание на раседните зони во областа, и зголемената активност во последните триесет милиони години е поврзана со повторното активирање на раседите.
Планината Мелбурн е дел од трасата на вулканот што ги вклучува Плејадите, планината Оверлорд, планината Ритмансите големи стратовулкани кои со висорамнината Малта ја формираат провинцијата Мелбурн од вулканската група Мекмердо. Покрај тоа, оваа провинција се состои од бројни помали вулкански центри, вулкански упади и секвенци на вулкански карпи, и била активна во последните дваесет и пет милиони години. Вулканските градби закопани под талог се исто така дел од провинцијата Мелбурн, вклучувајќи го и конусот југоисточно од Вашингтонскиот ’Рт, кој има големина споредлива со онаа на планината Мелбурн.
Планината Мелбурн и нејзиното вулканско поле се наоѓаат над место од прекамбриска до ордовицијанска  возраст, која се состои од вулкански и метаморфни карпи на Вилсон Теран. Вулканот се наоѓа на пресекот на три геолошки структури: Реник Грабен од креда, копнениот басен на Викторија и поларната магнетна аномалија   Терорскиот јаз во копнениот басен на Викторија  се протега помеѓу планината Мелбурн и планината Еребус  и се чини дека е поврзан со нивното постоење. Се смета дека планината Мелбурн лежи во грабен; маргиналните раседи на источното крило на планината Мелбурн сè уште се активни со земјотреси. Раседот со тенденција север-југ, исто така, може да биде одговорен за трендот во структурата на градбата, а раседот со лизгање се случува на источното крило. Неодамнешното поместување на раседите и холоценското крајбрежно издигнување во областа покажува дека тектонската активност е во тек.
Томографските проучувања покажале област со мала сеизмичка брзина на 80 километри длабочина под вулканот, што може да се должи на температурите кои се 300 C-change потопли од нормално. Аномалиите под планината Мелбурн се поврзани со слични аномалии под Терорскиот јаз. Овие аномалии се фокусирани под планината Мелбурн и соседниот расед Пристли. Аномалија со ниска гравитација над планината Мелбурн може да го одрази или присуството на вулкански карпи со мала густина или на магматска комора под вулканот.
Состав
Трахиандезитот и трахитот се најчестите карпи на планината Мелбурн, а базалтот е пореток и најчесто се јавува околу неговата основа. Карпите дефинираат благо алкален пакет богат со калиум, за разлика од карпите на друго место во вулканското поле. Остатокот од вулканското поле содржи и алкални базалти, базанити и мугеарити. Фенокристите вклучуваат егирин, амфибол, анортоклаза, аугит, клинопироксен, фајалит, хеденбергит, илменит, каерсутит, магнетит, оливин, плагиоклаза и санидин. Гнајс, гранулит, харцбургит, лерзолит и толеит ксенолити се наоѓаат во вулканското поле  и го формираат јадрото на многу лавински бомби. Вклучувањата во ксенолитите покажуваат дека гасните компоненти на магмите на вулканското поле на планината Мелбурн се состојат главно од јаглерод диоксид. Карпите во вулканското поле имаат порфиритна до витрофирска текстура.
Трахитите и мугеаритите настанале преку магматска диференцијација во кората на магмарската комора од алкални базалти,  дефинирајќи серија на диференцијација на алкален базалт-трахит. Базалтите главно биле еруптирани во почетокот на историјата на вулканот. Во текот на последните сто илјади години се воспоставила магматската комора; ова овозможило и диференцијација на трахитите и појава на големи ерупции. Во планината Мелбурн и другите вулкани во регионот е забележана празнина во карпестиот спектар со недостиг на бенмореит и мугеарит. Не постои договор за тоа кои процеси придонеле за петрогенеза во вулканското поле на планината Мелбурн но се чини дека различните домени на обвивката и процесите на асимилација и фракционална кристализација одиграле улога. Магматскиот систем што ја храни планината Мелбурн се смета дека има состав различен од оној поврзан со вулканското поле на планината Мелбурн.
Хидротермалните промени зафатиле делови од областа на врвот, оставајќи жолти и бели наслаги кои се во контраст со црните вулкански карпи. Хидротермалните синтерни депозити се формирале во геотермалните области од минатиот проток на течна вода. Глина која содржи алофан, аморфен силициум диоксид и фелдспат се најдени во областа на врвот.
Историја на ерупции
Планината Мелбурн била активна пред 3–2.7 милиони години. Вулканската активност мигрирала северно од Вашингтонскиот ’Рт кон Трансантарктичките Планини и на крајот станала централизирана на планината Мелбурн. Во текот на последните сто илјади години, планината Мелбурн произведува околу 0,0015 кубици магма. Најраните записи за вулканот го забележале неговиот млад изглед.
Вулканско поле на планината Мелбурн
Староста добиена на вулканското поле на планината Мелбурн вклучува 2,96 ± 0,20милиони години, 740.000 ± 100.000 години и 200.000 ± 40.000 години за Бејкер Рокс, 2,7 ± 0,2милиони години и 450.000 ± 50.000 години за ’Ртот Вашингтон, 74.000 ± 110.000 години и 50.000 ± 20.000 години за Едмонсон Поинт, помалку од 400.000 години за островот Маркам, 745.000 ± 6.000 ± 0.00 милиони години за Пинкард Табела, 1,55 ± 0,05милиони години, 431.000 ± 82.000 и 110.000 ± 70.000 години за Шилдовиот Нунатак и 2,5 ± 0,1милиони години за Виловиот Нунак. Североисточниот паразитски конус настанал по најголемиот дел од вулканот и се чини дека е помлад од врвот.
Радиометриското датирање покажало дека појавата на копнена форма на планината Мелбурн не е показател за нејзината старост; некои добро сочувани отвори се постари од силно еродираните. Од друга страна, недостатокот на соодветни маргини на грешка и недостатокот на детали за тоа кои примероци се датирани е проблематичен за напорите за радиометриско датирање.
Тефра
Тефрата пронајдена на Алановите Ридови, во куполата C  и во ледените јадра Сипловата купола може да потекнува од планината Мелбурн. Некои морски слоеви на тефра првично припишани на планината Мелбурн може наместо тоа да потекнуваат од планината Ритман, и многу слоеви тефра во областа имаат композиции кои не се совпаѓаат со овие од планината Мелбурн. Постојат дополнителни тефра слоеви кои му се припишуваат на вулканот:
Правилната планина Мелбурн
Игнимбритот од Едмонсон Поинт е трахитичен игнимбрит што никнува во Едмонсон Поинт. Се состои од три единици поддржани со пепел, наслаги богати со лапили и пемза кои достигнуваат дебелина од 30 метри. Тие се две игнибритни единици одделени со основен наплив на депозит. Раседот ги поместил низите, кои се навлегуваат со насипи. Игнимбритот од Едмонсон Поинт бил произведен од големи плински ерупции и е стар околу 120.000 години. Ерупцијата ја депонирала тефрата во Росовото Море, и корелативните слоеви на тефра биле пронајдени во леденото јадро на Талосовата купола.
По овој игнимбрит, низа насипи довеле до појава на лавинското поле Адели. Ова поле, кое веројатно се формирало субглацијално, го сочинуваат бројни блокадни лавински текови со стаклени рабови кои достигнуваат дебелина од 300 метри и се формирани од хавајски и бенмореит. Тие се хранеле преку бројни насипи, кои исто така донеле мали конуси од скорија, и биле поставени неистовремено. Вулканската купа се издигнува од лавинското поле и е формиран од моногенетско исфрлање на вулканот, вклучувајќи лавински бомби што обвиткуваат гранитни фрагменти и бомби доволно големи за да остават кратери во пепелта во која паднале.
Карпите на врвот имаат старост помеѓу 260.000 и 10.000 години. Поединечните ерупции се датирани пред 10.000 ± 20.000, 80.000 ± 15.000, 260.000 ± 60.000 и 15.000 ± 35.000 години. Многу непрецизни времиња од доцниот плеистоцен до холоценската доба се добиени од слојот на исфрлање на врвот. Една голема ерупција се случила пред 13.500 ± 4.300 години;
Последна ерупција и денешна активност
Тефрохронологијата дала старост од 1892 ± 30 годиниза последната ерупција. Оваа ерупција депонирала голем слој од тефра околу вулканот, кој се појавува главно на неговата источна страна и во ледниците Авијатичар и Тинкер. Трите мали кратери на работ на кратерот на врвот на планината Мелбурн се формирале на крајот од оваа ерупција.
Не се забележани ерупции во текот на историското време, и се смета дека вулканот е мирен  и вулкан со мала опасност. Тековната деформација и сеизмичка активност се јавуваат на планината Мелбурн,  а второто може да биде предизвикано или од движење на течности под земја или од процеси на фрактура. Се појавуваат и ледени земјотреси предизвикани од движењето на ледниците. Геотермалната активност била стабилна помеѓу 1963 и 1983 година, додека деформацијата на земјата започнала во 1997 година. Оваа деформација веројатно е предизвикана од промените во геотермалниот систем.
Опасности и следење
Можни се идни умерени до големи експлозивни ерупции  како што се Плинските ерупции. Преовладувачките ветрови би транспортирале вулканска пепел кон исток преку Росовото Море, а пепелта би можела да влијае на истражувачките станици блиску до планината Мелбурн, како што се Марио Зукчели, Гондвана и Јанг Бого. Опасностите од ерупциите на вулканите на Антарктикот се слабо познати. Планината Мелбурн е оддалечена, и затоа обновените ерупции веројатно нема да влијаат на ниту едно човечко живеалиште, но можни се регионални влијанија врз животната средина или дури и глобални климатски влијанија,  како и прекини на воздушниот сообраќај.
Италијанските научници започнале вулканолошка програма за истражување на планината Мелбурн кон крајот на 1980-тите,   преку вулканолошка опсерваторија околу заливот Тера Нова, вклучително и неколку насочени кон следење на вулканот на планината Мелбурн. Почнувајќи од 2012 година, корејските научници од станицата Џанг Бого додале уште една мрежа на сеизмичка станица за да го надгледуваат вулканот. Во 2016-2019 година геохемиски, сеизмолошки и вулкански истражувања биле спроведени на планината Мелбурн како дел од проектот ICE-VOLC.
Геотермална активност
Геотермалната активност се јавува околу кратерот на врвот, на горните делови на вулканот и на северозападната падина помеѓу 2.400 - 2.500 метри. Друга геотермална област постои блиску до точката Едмонсон, вклучувајќи фумароли,  термални аномалии  и слатководни езерца. Нивните температури од 15 до 20 степени се значително повисоки од нормалните атмосферски температури на Антарктикот. Геотермалните области се видливи со инфрацрвена светлина од авионите. Сателитските снимки идентификувале области со температури од над 100-200 степени.
Индивидуалните геотермално загреани површини покриваат површини од неколку хектари. Вообичаено, почвата се состои од тенок песочен слој со органска материја што покрива чакал од скорија. На некои места, земјата е премногу жешка за да се допре. Планината Мелбурн е еден од неколкуте вулкани на Антарктикот кои имаат такви геотермални почви.
Фумароличните форми вклучуваат ледени кули, фумароли,  ледени „покриви“,  пештери во снег и трева,  гола земја,  ледени габи околу фумаролични отвори,  барички формирани од кондензирана водена пареа  и земја со пареа:
Пештерите и ледените кули испуштаат топол воздух богат со водена пареа. Температурите на фумарола може да достигнат 60 C, спротивно на студениот воздух. Фумаролите ослободуваат гасови кои содржат вишок на вулкански јаглерод диоксид и метан. Откриен е и гас сулфурводород, но само во ниски концентрации кои не го спречуваат развојот на вегетацијата. Жолтите наслаги се идентификувани како сулфур.
Геотермалните манифестации се сметс дека се напојуваат главно од пареа, бидејќи нема докази за геотермални форми поврзани со протокот на течна вода и топлинската спроводливост не е доволно ефикасна на повеќето локации. Сепак, можно е во некои области да се формираат подземни резервоари за течна вода. Пареата се создава со топење и испарување на снегот и мразот, а потоа се канализира низ карпите до отворите. Атмосферскиот воздух веројатно циркулира под земја и се загрева, на крајот излегува во ледените кули. Раната теорија дека ледените кули настанале на врвот на ладениот тек на лава се смета за неверојатна со оглед на долгото траење на фумароличната активност; систем загреан со лава до сега ќе се олади.
Клима
Нема детални метеоролошки записи за регионот на врвот. Ветровите дуваат претежно од западен правец и поретко од северозападен правец. Катабатични ветрови дуваат од долините на Пристли и Ривс. Врнежите се ретки. Во зима, поларната ноќ трае околу три месеци. Температурите во регионот на врвот се различни или не надминуваат -30 C или да се движи помеѓу -6 до 20 степени. Сезонските температурни варијации се високи и достигнуваат 30 C-change.
За време на последниот глацијален максимум, морска ледена покривка го окупирала заливот Тера Нова. „раседот Тера Нова“ бил наталожен пред 25.000 и 7.000 години и е покриен со подоцнежни морени од мразот што се повлекува за време на периодот по последниот глацијален максимум. За време на доцниот холоцен по 5.000 години пред сегашноста, ледниците повторно напредувале како дел од Неоглацијалот. Едно мало напредување се случило во последните 650 години.
Живот
Алгите,  лишаи,  црн дроб  и мововите   растат на геотермално загреан терен на горните делови на планината Мелбурн. Алгите формираат кори на загреаната земја. Мововите формираат перничиња и често се појавуваат околу отворите за пареа  и под ледените габи. Видот на мов Campylopus pyriformis расте лисја на планината Мелбурн. Pohlia nutans формира мали изданоци. Двата вида мов формираат посебни насади кои се појавуваат на различни места на вулканот. Заедно со појавите на планината Еребус, тие ги сочинуваат највисоките мовови кои растат на Антарктикот. Пронајдени се мали наслаги од тресет.
Вегетацијата е особено честа појава јужно од главниот кратер, „Криптогам Риџ“. Се одликува со долга област без снег со чакал, мали тераси и камени ленти. Температурите на почвата забележани таму достигнуваат 40-50 степени. Ова се единствените појави на Campylopus pyriformis на топло тло на Антарктикот.
Планината Мелбурн заедно со планината Еребус, планината Ритман и островот Дисепшен е еден од четирите вулкани на Антарктикот познати по тоа што имаат геотермални живеалишта, иако и други слабо проучени вулкани како што се Берлин, Хемптон и Кауфман, исто така, ги имаат. Во Јужна Америка, геотермални средини на височина слична на планината Мелбурн се наоѓаат во Сокомпа. Вегетацијата на геотермално загреаниот терен е невообичаена на Антарктикот но друга се јавува на друго место, вклучително и на Буве, островот Дисепшан, планината Еребус и Јужните Сендвички Острови.
Геотермалната област на врвот на планината Мелбурн го сочинува специјално заштитеното подрачје на Антарктикот118, кој содржи две специјално ограничени области околу Криптограм и некои маркери кои се користат во студиите за деформација на вулканите. Некои алги од планината Мелбурн биле случајно префрлени на островот Дисепшан или на планината Еребус.
Биологија
Вегетацијата на планината Мелбурн расте главно на терен загреан на температури од над 10 до 20 степени, а во видот на вегетацијата има градации од постудени до потопли температури. Постојат разлики помеѓу вегетацијата и бактериските заедници на гребенот Криптогам и оние на северозападната падина на планината Мелбурн; различни почви може да бидат причина за таквите разлики.
Овие заедници мора да стигнале до планината Мелбурн од далеку. Транспортот веројатно се одвивал со ветер бидејќи нема проточна вода во регионот. Планината Мелбурн неодамна била активна, има поларна ноќ која трае тринаесет недели, има почви што содржат токсични елементи како што е жива,  е оддалечена од екосистемите кои би можеле да бидат извор на настани на колонизација и лежи подалеку од умерените западни ветрови, што може да објасни зошто вегетацијата е сиромашна со видови. Pohlia nutans можеби пристигнала неодамна на планината Мелбурн, или овој вулкан не е толку поволен за неговиот раст како планината Ритман, каде што овој мов е позастапен. Нејзините колонии се помалку енергични на планината Мелбурн од Campylopus pyriformis.
Кондензирачките фумароли гасови и топената вода од снегот го формираат снабдувањето со вода на оваа вегетација. Мововите се концентрирани околу фумароличните отвори бидејќи таму има повеќе свежа вода достапна. Пареата се замрзнува на ладниот воздух, формирајќи ги ледените коцки кои делуваат како засолниште и одржуваат стабилна влажност и температура. Геотермалното загревање и достапноста на слатка вода ги издвојува овие вулкански биолошки заедници од другите вегетациски заедници на Антарктикот кои се загреваат од сонцето.
Некои бактериски видови се врзуваат со азот. Генетската анализа покажала дека некои мовови на планината Мелбурн мутираат, што дава генетски варијации. Жешките, влажни почви на планината Мелбурн се домаќини на термофилни организми, што ја прави планината Мелбурн остров на термофилен живот на ледено студен континент. Микробите толерантни на студ коегзистираат со термофилите.
Други видови поврзани со вегетацијата се протозоата Corythion dubium, кој е тестест амеба  вообичаена на Антарктикот  и единствениот безрбетник пронајден во геотермалните живеалишта на планината Мелбурн,  актинобактерии  и различни актиномицети  и габични  родови. Неколку бактериски видови првпат беа опишани од геотермалните терени на планината Мелбурн:
ЕФ Едукејшн-ИзиПост
Помеѓу 2009 и 2014 година, завршил во рамките на најдобрите десет во четири наврати во Светската турнеја. Позначајни резултати им биле: Ватенфал Класик 2009 и Ватенфал Класик 2010 со Американецот Тајлер Фарар, Трка околу Полска 2010, Волта а Каталуња 2013, Лиеж-Бастон-Лиеж 2013 и Џиро ди Ломбардија 2014 со Ирецот Даниел Мартин, Тур Даун Андер 2011 со Австралиецот Камерон Мајер, Париз-Рубе 2011 со Белгиецот Јохан Вансумерен, Џиро д’Италија 2012 со Канаѓанецот Рајдер Хесједал и Критериум ду Дофине 2014 со Американецот Ендру Талански. Помеѓу 2008 и 2014 година, екипата освоиле деветнаесет етапи на големите трки — седум на Тур де Франс, шест на Џиро д’Италија и шест на Вуелта а Еспања.
Сузан Сарандон
Сузан Сарандон (родена на 4 октомври,1946), американска актерка и добитничка на Оскар е една од најмаркантните личности на XX век. Како глумица со јасно изградени политички ставови и голем поборник за човековите права Сузан Сарандон се стекна со голема слава. Учествува во многу хуманитарни мисии низ целиот свет и анти-воени протести. Сузан Сарандон има 61 година.
ЕФ Едукејшн-ИзиПост
Екипата е позната по нејзиниот став за антидопинг. Екипата ги проверува нивоата на крвта пред да потпише со нови возачи и поседува внатрешен систем за проверка. Ниеден возач не се покажал позитивен за време или по неговиот престој во екипата. Меѓутоа, возачите кои настапувале со забранети супстанци кон крајот на 1990-тите и почетокот на 2000-тите им е дозволено да настапуваат во екипата по нивното признавање и подоцнежната забрана.
Сузан Сарандон
Животопис
Сузан Сарандон, најстарата од деветте деца, е родена како Сузан Абигеил Томалин (прев. од анг. Susan Abigail Tomalin) во Њујорк, ќерка на Ленора Мари (моминско Крисчионе) и Филип Лесли Томалин, кој работел како директор за маркетинг, телевизиски продуцент и пејач во ноќните клубови за време на “ерата на големите бендови”. Нејзиниот татко бил од англиско, ирско и велшко потекло а мајка и била потомок на Италијанци од Сицилија. Сарандон има изјавено дека нејзината баба, Анита Регали, била поврзана со мафијата. Сарандон израснала во големо римокатоличко семејство. Дипломирала на Edison High School во 1964 и тогаш се запишува на Католичкиот Универзитет на Америка (прев. од анг. Catholic University of America), кој го воделе калуѓерки, од 1964 до 1968 и за тој период зема диплома по драма. Сè до нејзиното издигање до славата, Сарандон ги нагласува нејзините несогласувања со конзервативната политика на училиштето, посебно во врска со абортусот и хомосексуалноста. Во тоа време Сузан живее со нејзините баба и дедо, а своите пари ги заработува работејќи како секретарка, чистејќи станови, а исто така позирала и за некое списание. Сузан никогаш ни не сонувала да стане актерка, но за време на студентските денови таа го запознава и се мажи за колегата студент Крис Сарандон во 1967, кој ќе ја убеди да биде она што е денес. Тие се разведоа во 1979 а таа го задржа нејзиното венчано презиме како свој псевдоним.
Приватен живот
Во средината на осумдесеттите, Сарандон излегуваше со режисерот Франко Амури, од кого има ќерка, глумицата Ева Амури. Од 1988, Сарандон е во врска со актерот Тим Робинс, кого го запознава на снимањето на “Bull Durham”. Двојката има две деца: Џек Хенри (роден 1989) и Мајлс Гатри (прев.од анг. Miles Guthrie) (роден 1992). Таа и Робинс се добро познати по нивната инволвираност во либералните општествени случувања, поради што се постојано на мета на конзервативците. Сарандон има изразено поддршка за многу настани за толеранцијата и човековите права. Во 1999 г. Сарандон беше назначена за Амбасадор на добра волја на UNICEF. Сарандон во 2003 зборуваше против војната во Ирак, изразувајќи интерест да ја толкува “мајката на мирот” (прев. од анг. peace mom), Синди Шиан (прев. од анг. Cindy Sheehan), во филм за нејзината кампања за мир. Исто во 2003, таа се појави во филмот “Love is Love is Love”, којшто истовремено го промовираше прифаќањето на хомосексуалните и транссексуалните поединци. Во 2000 го поддржа Ралф Нејдер во кампањата за претседaтел. Во 2004 се обиде да го убеди да не се кандидира за претседател. Сарандон беше водител на дел од Live 8 концертот во Единбург, Шкотска, во 2005. Во 2006 учествуваше во отворањето на Зимските олимписки игри, носејќи го олимпиското знаме во Торино, Италија. Во 2007 Сарандон се појави на анти-воениот протест во Вашингтон со Тим Робинс и Џејн Фонда. Нејзиното мото беше “Да се спротивставиме на војната”, “Да ја мразиме војната во сите форми без разлика дали оружјето е ракета или авион”. Сарандон и 10 нејзини роднини (вклучувајќи го и нејзиниот син Мајлс) отпатуваа во Велс да ги пронајдат нејзините велшки корени. Нејзиното патување беше документирано од страна на BBC Wales програмата.