Поглавје_VI_од_Повелбата_на_Обединетите_нации
Природа на резолуциите според Поглавје VI
Во 1971 година, мнозинството членови на Меѓународниот суд на правдата (МСП) во советничкото мислење за Намибија сметале дека резолуцијата содржи правни декларации што биле дадени додека Советот дејствувал во име на членовите во согласност со член 24. Судот исто така изјавил дека толкувањето на повелбата што го ограничува доменот на обврзувачка одлука само за оние донесени според Поглавје VII, ќе го направи членот 25 „излишен, бидејќи овој [обврзувачки] ефект е обезбеден со членовите 48 и 49 од Повелбата“, и дека „јазикот на резолуцијата на Советот за безбедност треба внимателно да се анализира пред да се донесе заклучок за неговиот обврзувачки ефект“. Пресудата на МСП е критикувана од Ерика Де Вет и други. Де Вет тврди дека резолуциите од Поглавје VI не можат да бидат обврзувачки. Нејзиното резонирање, делумно наведува:"Дозволувањето на Советот за безбедност да донесе обврзувачки мерки според Поглавје VI ќе ја наруши структурната поделба на надлежностите предвидени со Поглавјата VI, VII, соодветно. Целата цел на одвојување на овие поглавја е да се направи разлика помеѓу доброволните и обврзувачките мерки. Со оглед на тоа што тихоокеанското решавање на споровите обезбедени од претходното е поткрепено со согласност на страните, обврзувачките мерки во смисла на Поглавје VII се одликуваат со отсуство на такво одобрување. Понатамошно наведување на необврзувачката природа на мерките преземени во смисла на Поглавје VI е обврската членовите на Советот за безбедност кои се страни во спор, да се воздржат од гласање кога ќе бидат усвоени резолуциите според Поглавје VI. Не постои слична обврска во врска со обврзувачките резолуции донесени според Поглавје VII. . . Доколку некој го примени ова образложение за мислењето за Намибија, одлучувачката точка е дека ниту еден член не е олеснет за усвојување на видот на обврзувачки мерки што беа донесени од Советот за безбедност во Резолуцијата 276 (1970). . . Резолуцијата 260 (1970) навистина беше усвоена во смисла на Поглавје VII, иако МСП се одолговлекуваше за да даде спротивен впечаток."Други пак не се согласуваат со ова толкување. Професорот Стивен Зунс тврди дека „не значи дека резолуциите според Поглавје VI се само советодавни. Овие сè уште се директиви на Советот за безбедност и се разликуваат само по тоа што ги немаат истите строги опции за спроведување, како што е употребата на воена сила “. Поранешниот претседател на Меѓународниот суд на правдата Розалин Хигинс тврди дека местото на членот 25, надвор од Поглавјата VI и VII и без никакво повикување, укажува на тоа дека неговата примена не е ограничена на одлуките за Поглавје VII. Таа тврдела дека претставниците на Травоу на Повелбата на ООН „обезбедуваат некои докази дека членот 25 не бил наменет да биде ограничен на Поглавје VII, или да не биде применлив за Поглавје VI“. Таа тврдела и дека раната пракса на државата што членовите на ООН ги сметале за обврзувачки е донекаде двосмислена, но се чини дека „не се потпира на тоа дали тие треба да се сметаат за резолуции од„ Поглавје VI или „Поглавје VII“ [...], туку од тоа дали партиите имаа намера да бидат „одлуки“ или „препораки“. ''. . Останува мислењето дека во одредени ограничени, а можеби и ретки случаи, може да се донесе обврзувачка одлука според Поглавје VI'' “. Таа го поддржува гледиштето дека „''јасно ги сметаше поглавјата VI, VII, VIII и XII како lex specialis додека членот 24 содржеше lex generalis ... [и] дека резолуциите валидно донесени според член 24 се обврзувачки за членството како целина'' "