cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Воздухопловни сили на Македонија
Историја:
- Воздухопловен ВИНГ, во состав на Здружената Оперативна Команда од 1 декември 2005 година (Командата на ВВ и ПВО е укината на 30 септември 2005 година);
- Воздухопловна бригада, во состав на Здружената Оперативна Команда од 2012 година.
Суштински задачи на единицата
Одбрана и заштита на територијалниот интегритет и независноста на Република Македонија согласно Уставот, Законот за одбрана и Националната концепција за безбедност и одбрана на Република Македонија;
Поддршка на силите на МВР во справувањето со закани, ризици и опасности по безбедноста на РМ, а кои ги надминуваат нивните способности и капацитети Поддршка на органите на државната власт, единиците на локална самоуправа и други владини и невладини организации и институции, како и на граѓаните во справувањето со природните непогоди и епидемиии, техничко-технолошки и други несреќи.
Воена поддршка како земја домаќин на меѓународни сили на територијата на РМ за извршување на задачи и обврски кои ги презела РМ вклучувајќи и заедничка одбрана на територијалниот интегритет и суверенитет на РМ.
Учество или асистенција во хуманитарни мисии предводени од НАТО, ООН, ОБСЕ, ЕУ и други меѓународно договорени сојузи
Учество со декларирани сили во справување со регионални конфликти и кризи во операции во состав и/или предводени од НАТО, ООН, ОБСЕ, ЕУ и други меѓународно договорени сојузи
Достигнување на целосна интероперативност и интероперабилност со НАТО алијансата, во сите области и на сите функции и задачи на одбраната и Армијата.
Биркиш
Биркиш е општина во округот Арад во Романија.
Воздухопловни сили на Македонија
Учество во мисии во странство:
Сквадронот на транспортни хеликоптери учествуваше во 4 ротации на мировна мисија „АЛТЕА“ во Босна и Херцеговина, во време од јули 2006 до јули 2008 година.Согласно новата структура на силите на ЕУФОР во операцијата „АЛТЕА“, истите се намалени,со што придонесот во оваа мировна операција во 2012 година,АРМ остана со медицински тим и правен советник, вкупно 11 лица.Во тек е тринаесеттата ротација на медицинскиот тим и единаесеттата ротација на помошникот правен советник.
Гишов
Гишов (Gischow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Космос-1862
Космос-1862 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 јули 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1600 килограми. Космос-1862 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 668 км, а најмалото на 630.
Остхаузен-Вилферсхаузен
Остхаузен-Вилферсхаузен (Osthausen-Wülfershausen) — општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Остхаузен се наоѓа околу 14 километри источно од градот Арнштат и 20 километри јужно од Ерфурт. Околу 10 километри северно од селото поминува автопатот А4, а околу 6 километри западно автопатот А71.
Соседни општини
Општината се граничи со следниве општини (од север, надесно): Елебен, Хоенфелден, Кранихфелд, Вицлебен, Беслебен-Вилерслебен и Алкерслебен.
Општински единици
Општината е составена од следниве две единици:
Ксиропотамски мост (прв)
Ксиропотамски мост (Γεφύρι Στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμους) — стар камен мост на Света Гора, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на патот кој води од манастирот Ксиропотам кон манастирот „Св. Пантелејмон“. Има еден лак. Забележително е тоа што блоковите на парапетот се зафатени со железни спони еден кон друг, а не кон главното тело на мостот.
Франциск Асишки
Во 1219 година, тој отиде во Египет во обид да го преобрати султанот Ал-Камил и да стави крај на конфликтот во Петтата крстоносна војна. Во 1223 година, тој ја организирал првата сцена на Христовото раѓање во живо како дел од годишната Божиќна прослава во Гречио. Според христијанската традиција, во 1224 година тој ја добил стигмата за време на појавувањето на серафички ангел во религиозна екстаза.
Франциск е поврзан со покровителство на животните и животната средина. Стана вообичаено црквите да одржуваат церемонии за благословување на животните на неговиот празник на 4 октомври. Тој е познат по посветеноста на Евхаристијата. Заедно со Катерина од Сиена, тој бил прогласен за заштитник на Италија.
Ран живот
Франциск Асишки е роден кон крајот на 1181 година, едно од неколкуте деца на татко Италијанец, Пјетро ди Бернардоне деи Морикони, просперитетен трговец со свила и французинка мајка, Пика де Бурлемон, за која малку се знае освен дека била благородничка по потекло од Прованса. Пјетро бил во Франција на дело кога Франциск се родил во Асизи, а Пика го крстил Џовани. По враќањето во Асизи, Пјетро почнал да го нарекува својот син Франциск („Слободен човек“, „Французин“), веројатно во чест на неговиот комерцијален успех и ентузијазам.
Задоволство од неговите родители, Франциск живеел живот со висок дух типичен за богат млад човек. Како млад, Франциск станал приврзаник на трубадури и бил фасциниран со сè што е трансалпско. Тој бил убав, духовит, галантен и носел секогаш убава облека. Тој раскошно трошел пари. Иако многу хагиографи забележуваат за неговата светла облека, богатите пријатели и љубовта кон задоволствата, неговите прикази на разочарување кон светот што го опкружува се појавиле прилично рано во неговиот живот, како што е прикажано во „приказната за просјакот“. Во таа приказна, тој продавал ткаенина и кадифе на пазарот во името на својот татко, кај него дошол просјак и побарал милостина. По завршувањето на неговата работа, Франциск ја напуштил својата стока и трчал по просјакот. Кога го нашол, Франциск му дал на човекот се што имал во џебовите. Неговите пријатели го исмевале за неговиот добротворен гест; го искарал и татко му во бес.
Околу 1202 година, тој се приклучил на воената експедиција против Перуџа и бил фатен како затвореник во Колестрада. Тој поминал една година како заробеник за време на која болест го натерала повторно да го процени својот живот. Меѓутоа, по неговото враќање во Асизи во 1203 година, Франциск се вратил на својот безгрижен живот. Во 1205 година, Франциск заминал за Апулија за да се пријави во војската на Валтер III, грофот Бриен. Чудна визија го натерала да се врати во Асизи и да го изгуби интересот за световниот живот. Според хагиографските извештаи, потоа почнал да ги избегнува спортовите и гозбите на своите поранешни придружници. Еден пријател го прашал дали размислува да се ожени, на што тој одговорил: „Да, со поубава невеста од која било кој од вас некогаш видел“, значи неговата „Дама сиромаштија“.
На аџилак во Рим, тој им се придружил на сиромашните во просење во базиликата Свети Петар. Поминал некое време на осамени места, барајќи од Бог духовно просветлување. Тој рекол дека имал мистична визија за Исус Христос во напуштената селска капела во Сан Дамјано, веднаш надвор од Асизи, во која иконата на Распнатиот Христос му рекла: „Франциск, Франциск, оди и поправи ја мојата црква која, како што можеш да видиш., паѓа во урнатини“. Тој го сфатил ова како разурната црква во која моментално се молел, и затоа продал малку ткаенина од продавницата на неговиот татко за да му помогне на свештеникот таму. Кога свештеникот одбил да ги прифати незаконски стекнатите добивки, огорчен Франциск ги фрлил монетите на подот.
За да го избегне гневот на својот татко, Франциск се криел во пештера во близина на Сан Дамијано околу еден месец. Кога се вратил во градот, гладен и валкан, татко му го одвлекол дома, го претепал, врзал и го заклучил во мало складиште. Ослободен од неговата мајка за време на отсуството на Бернардоне, Франциск веднаш се вратил во Сан Дамјано, каде што нашол засолниште кај свештеникот што служел, но набрзо бил наведен пред градските конзули од неговиот татко. Неговиот татко, незадоволен и со тоа што го вратил расфрланото злато од Сан Дамјано, се обидел и да го принуди својот син да се откаже од своето наследство по пат на реституција. Во екот на правната постапка пред бискупот од Асизи, Франциск се откажал од својот татко и неговото наследство. Некои извештаи велат дека тој се соблекол гол во знак на ова одрекување, а епископот го покрил со сопствената наметка. Следните неколку месеци, Франциск талкал како просјак по ридовите зад Асизи. Извесно време поминал во соседниот манастир работејќи како скулар. Потоа отишол во Губио, каде што еден пријател му дал како милостина наметка, појас и стап на аџија. Враќајќи се во Асизи, тој го поминал градот и молел за камења за обновување на Свети Дамијано. Ги носел во старата капела, сам ги поставил и така долго време успеал да ја обнови. Во текот на две години, тој го прифатил животот на покајник, за време на кој обновил неколку уништени капели во селата околу Асизи, меѓу кои и Сан Пјетро во Спина и малата капела на Света Марија на Ангелите во рамнината веднаш под градот. Ова подоцна станало негово омилено живеалиште. Постепенено, тој одел да негува лепрозни, во лазарските куќи во близина на Асизи.
Малолетници
Едно утро во февруари 1208 година, Франциск учествувал на миса во капелата Света Марија на Ангелите, во близина на која дотогаш си изградил колиба. Евангелието на тоа време било „Отставување на дванаесетте“ од Книгата на Матеј. Учениците требало да појдат и да објават дека Царството Божјо е близу. Франциск бил инспириран да се посвети на животот во сиромаштија. Откако се здобил со груба волнена туника, фустан што го носеле најсиромашните умбриски селани, го врзал околу себе со јаже и тргнал наоколу да ги поттикнува луѓето од селата на покајание, братска љубов и мир. Франциск не им проповедал на обичните луѓе, бидејќи тој немал дозвола за пропагирање.
Неговиот пример ги привлекло другите. Во рок од една година Франциск имал единаесет следбеници. Браќата живееле едноставен живот во напуштената лазарска куќа на Риво Торто во близина на Асизи; но тие поминале голем дел од своето време талкајќи низ планинските области на Умбрија, оставајќи длабок впечаток врз своите слушатели со нивните искрени опомени. Во 1209 година тој составил едноставно правило за своите следбеници („браќа“), Регула примитива или „Примитивно правило“, кое доаѓало од стихови во Библијата. Правилото било „да се следи учењето на нашиот Господ Исус Христос и да се оди по неговите стапки“. Потоа водел единаесет следбеници во Рим за да побараат дозвола од папата Инокентиј III да основаат нов религиозен ред. По влегувањето во Рим, браќата се сретнале со епископот Гвидо од Асизи, кој бил во друштво со Џовани ди Сан Паоло, кардинал бискуп од Сабина. Кардиналот, кој бил исповедник на папата Инокентиј III, веднаш сочувствувал со Франциск и се согласил да го претстави Франциск пред папата. По неколку дена, папата се согласил да ја прими групата неформално, додавајќи дека кога Бог ќе ја зголеми групата во благодат и број, тие би можеле да се вратат на официјална аудиенција. Групата била со постриг. Ова било делумно важно затоа што со тоа го препознаваат црковниот авторитет и ги спречувало неговите следбеници од обвинувања за ерес, како што им се случило на Валдензијците децении порано. Иако голем број советници на папата сметале дека начинот на живот предложен од Франциск е небезбеден и непрактичен, по сонот во кој го видел Франциск како ја држи Латеранската базилика, тој одлучил да го одобри барањето на Франциск. Ова се случило, според традицијата, на 16 април 1210 година и го сочинувало официјалното основање на Францисканскиот ред. Групата, потоа „Помалите браќа“ (Редот на малите браќа, исто така познат како Францискански ред или Серафички ред), биле центрирани во Порзиункола и проповедале прво во Умбрија, пред да се прошират низ Италија. Франциск подоцна бил ракоположен за ѓакон, но не и за свештеник.
Сиромашните Кларас и трет ред
За оние кои не можеле да ги напуштат своите работи, Франциск подоцна го формирал Третиот ред на браќата и сестрите на покајание, братство составено или од мирјани или свештени лица, чии членови ниту се повлекле од светот, ниту зеле религиозни завети. Наместо тоа, тие ги применувале принципите на францисканскиот живот во нивниот секојдневен живот. Наскоро, Третиот ред - сега наречен Световен фрањевски ред - се зголемил и надвор од Италија.
Патувања
Решен да им го донесе Евангелието на сите народи и да дозволи Бог да ги преобрати, Франциск во неколку наврати се обидел да ја однесе својата порака од Италија. Кон крајот на пролетта 1212 година, тој тргнал кон Ерусалим, но бил спречен од невреме на далматинскиот брег, поради што бил принуден да се врати во Италија. На 8 мај 1213 година, му била дадена употребата на планината Ла Верна (Алверна) како подарок од грофот Орландо ди Чиуси, кој ја опишал како „извонредно погодна за секој што сака да се покае на место оддалечено од човештвото“. Планината станала едно од неговите омилени места за молитва.
Истата година, Франциск отпловил за Мароко, но болеста го принудила да го прекине патувањето додека бил во Шпанија.
Во 1219 година, придружуван од фратарот Илуминат од Арце и надевајќи се дека ќе го преобрати султанот од Египет или ќе биде маченик во обидот, Франциск отишол во Египет за време на Петтата крстоносна војна каде крстоносната војска била логорувана повеќе од една година опсадувајќи го заградениот град Дамиета. Султанот, ал-Камил, внук на Саладин, го наследил својот татко како султан на Египет во 1218 година и бил сместен спротиводно од Дамиета. На 29 август 1219 година, христијаните започнале крвав и залуден напад врз градот, по што двете страни се согласиле на прекин на огнот кој траел четири недели. Веројатно за време на овој прекин Франциск и неговиот придружник ги преминале муслиманските линии и биле изведени пред султанот, останувајќи во неговиот логор неколку дена. Извештаите не даваат информации за тоа што се случило за време на средбата, освен тоа што султанот го примил Франциск љубезно и дека Франциск им проповедал на муслиманите. Тој се вратил неповреден. Ниту еден познат арапски извор не ја спомнува посетата. На таков инцидент се алудира во сцена од циклусот на фрескоживописот од крајот на 13 век, припишана на Џото, во горната базилика во Асизи.
Според некои доцни извори, султанот му дал дозвола на Францис да ги посети светите места во Светата земја, па дури и да проповеда таму. Сè што може безбедно да се тврди е дека Франциск и неговиот придружник го напуштиле логорот на крстоносците за Ако, од каде што тргнале за Италија во втората половина на 1220 година. Повикувајќи се на проповедта на Бонавентура од 1267 година, подоцнежните извори известуваат дека султанот тајно го преобратил или прифатил крштевањето во смртна постела како резултат на средбата со Франциск.
Поради овие настани во Ерусалим, Францисканците се присутни во Светата земја речиси непрекинато од 1217 година. Тие добиле отстапки од султанот Мамелук во 1333 година во однос на одредени свети места во Ерусалим и Витлеем, и (што се однесува до Католичката црква) јурисдикторни привилегии од папата Климент VI во 1342 година.
Реорганизација на Францисканскиот ред
Растечкиот ред на браќата бил поделен на провинции ; групите биле испратени во Франција, Германија, Унгарија и Шпанија и на исток. Откако добил дојава за мачеништвото на пет браќа во Мароко, Франциск се вратил во Италија преку Венеција. Кардиналот Уголино ди Конти тогаш бил номиниран од папата за заштитник на редот. Друга причина за враќањето на Франциск во Италија било тоа што Францисканскиот ред пораснал со невидена брзина во споредба со претходните религиозни редови, но неговата организациска софистицираност не била во чекор со овој раст и имало малку повеќе да управува со него од примерот и едноставното правило на Франциск. За да го реши овој проблем, Франциск подготвил ново и подетално Правило, „Прво правило“ или „Правило без папски бик “ (средновековен папски документ), кој повторно ја потврдува посветеноста на сиромаштијата и апостолскиот живот. Сепак, тој вовел и поголема институционална структура, иако тоа никогаш не било официјално одобрено од папата.
На 29 септември 1220 година, Франциск му го предал управувањето со наредбата на брат Петар Катани во Порзиункола, но Петар умрел само пет месеци подоцна. Брат Петар бил наследен од брат Илија како викар на Франциск. Две години подоцна, Франциск го изменил „Првото правило“, создавајќи го „Второто правило“ или „Правило со бик“, кое било одобрено од папата Хонориј III на 29 ноември 1223 година. Како официјално правило на наредбата, ги повикува монасите „да го почитуваат Светото Евангелие на нашиот Господ Исус Христос, живеејќи во послушност без ништо наше и во целомудрие“. Освен тоа, поставил прописи за дисциплина, проповедање и влегување во редот. Откако правилото било одобрено од папата, Франциск се повеќе се повлекувал од надворешните работи. Во текот на 1221 и 1222 година, тој ја преминал Италија, најпрво на југ до Катанија во Сицилија, а потоа на север до Болоња.
Стигмата, последните денови и светоста
Додека се молел на планината Верна, за време на четириесетдневниот пост како подготовка за Михаилмас (29 септември), се вели дека Франциск имал видение на или околу 13 септември 1224 година, празникот Крстовден, поради што добил стигма. Брат Лео, кој бил со Франциск во тоа време, оставил јасен и едноставен приказ на настанот, првиот дефинитивен приказ за феноменот на стигмата. „Одеднаш видел видение на серафим, шесткрилен ангел на крст. Овој ангел му го дал дарот на петте Христови рани. Страдајќи од овие стигми и од трахома, Франциск добил нега во неколку градови (Сиена, Кортона, Ночера), но безуспешно. На крајот, тој бил вратен во една колиба до Порзиункола. Тука ги поминал своите последни денови диктирајќи го својот духовен тестамент. Тој умрел вечерта во саботата, 3 октомври 1226 година, пеејќи го Псалмот.
На 16 јули 1228 година, тој бил прогласен за светец од папата Григориј IX (поранешниот кардинал Уголино ди Конти, пријател на Францис и кардинал заштитник на редот). Следниот ден, папата го поставил камен-темелникот на базиликата Свети Франциск во Асизи. Франциск бил погребан на 25 мај 1230 година, под Долната базилика, но неговиот гроб набрзо бил скриен по наредба на брат Илија, за да се заштити од сараценските напаѓачи. Неговото гробно место останало непознато се додека не бил повторно откриен во 1818 година. Потоа, Пасквал Бели за остатоците изградил крипта во Долната базилика. Тој бил преуреден помеѓу 1927 и 1930 година во сегашната форма од Уго Тарчи. Во 1978 година, посмртните останки на Франциск биле испитани и потврдени од комисија на научници назначена од папата Павле VI и ставени во стаклена урна во античката камена гробница. Франциск тргнал да го имитира Христос и буквално да ја изврши неговата работа. Ова е важно за разбирање на карактерот на Франциск, неговиот афинитет кон Евхаристијата и почитта кон свештениците кои ја извршиле тајната. Тој проповедал: „Вашиот Бог е од вашето тело, Тој живее во вашиот најблизок ближен, во секој човек“.
Тој и неговите следбеници ја славеле, па дури и ја почитувале сиромаштијата, која била толку централно за неговиот лик што во неговото последно напишано дело, Заветот, тој рекол дека апсолутната лична и корпоративна сиромаштија е суштинскиот начин на живот за членовите на неговиот ред.
Тој верувал дека самата природа е огледало на Бога. Тој ги нарекол сите суштества свои „браќа“ и „сестри“, па дури и им проповедал на птиците. и наводно убедил волк во Губио да престане да напаѓа некои локални жители доколку се согласат да го нахранат волкот. Неговото длабоко чувство за братство под Бога ги прегрнало другите и тој изјавил дека „се смета себеси за пријател на Христос ако не ги цени оние за кои Христос умре“.
Посетата на Франциск на Египет и обидот за зближување со муслиманскиот свет имале далекусежни последици, одамна по неговата смрт, бидејќи по падот на Кралството на крстоносците, на Францисканците, од сите католици, ќе им биде дозволено да останат во Светата земја и да бидат признати како „ Чувари на Светата земја “ во име на Католичката црква.
Во Гречио во близина на Асизи, околу 1220 година, Франциск го прославил Божиќ со поставување на првиот познат преспио или јасли ( сцена на Рождество ). Неговите слики за раѓањето ја рефлектираат сцената во традиционалните слики. Тој користел вистински животни за да создаде жива сцена за да можат верниците да размислуваат за раѓањето на детето Исус на директен начин, користејќи ги сетилата, особено видот. И Томас од Селано и Бонавентура, биографи на Франциск, раскажуваат како тој користел само јасли наполнети со слама (корито за хранење) поставено помеѓу вистински вол и магаре. Според Томас, тоа било прекрасно со својата едноставност, а јаслите делувале како олтар за Божиќната миса. Франциск ја проповедал христијанската доктрина дека светот е создаден добар и убав од Бога, но има потреба од откуп поради човечкиот грев. Како што некој што го видел Бог како се одразува во природата, „Свети Франциск бил голем љубител на Божјото создание. . .“ Во Сонцето му се заблагодарува на Бога за братот Сонце, сестрата Месечина, брат Ветер, Водата, Огнот и Земјата, а сето тоа го сметал за фалба на Бога.
Многу од приказните кои го опкружуваат животот на Франциск велат дека тој имал голема љубов кон животните и околината. „Фиорети“ („Мали цветови“) е збирка на легенди и фолклор што се појавиле по неговата смрт. Еден извештај опишува како еден ден, додека Франциск патувал со некои придружници, се случиле на место на патот каде што птиците ги исполнувале дрвјата од двете страни. Франциск им рекол на своите придружници „да ме чекаат додека одам да им проповедам на моите сестри птиците“. Птиците го опколиле, заинтригирани од моќта на неговиот глас, а ниту една од нив не одлеталс. Тој често е прикажан со птица, обично во рака.
Друга легенда од Фиорети кажува дека во градот Губио, каде што Франциск живеел некое време, се наоѓал волк „застрашувачки и жесток, кој ги напаѓал луѓето, но и животните“. Франциск се искачил во ридовите и кога го нашол волкот, го крстил и му заповедал на волкот да дојде кај него и да не повредува никого. Потоа Франциск го одвел волкот во градот и опкружен со изненадени граѓани склучил пакт меѓу нив и волкот. Бидејќи волкот „направил зло од глад“, жителите на градот требало редовно да го хранат волкот. За возврат, волкот повеќе не би ги пленел нив или нивните стада. На овој начин Губио бил ослободен од заканата на предаторот.
На 29 ноември 1979 година, папата Јован Павле Втори го прогласи Франциск за заштитник на екологијата. На 28 март 1982 година, Јован Павле Втори рече дека љубовта и грижата на Франциск за создавањето е предизвик за современите католици и потсетување „да не се однесуваат како дисидентски предатори кога е во прашање природата, туку да ја преземат одговорноста за тоа, внимавајќи се за да сè останува здраво и интегрирано, за да им понудиме пријатна и пријателска средина дури и на оние што нè наследуваат“. Истиот Папа по повод Светскиот ден на мирот, 1 јануари 1990 година, напишал дека Франциск „го поканил целото создание – животните, растенијата, природните сили, дури и братот Сонце и сестрата Месечина – да му оддадат чест и пофалба на Господа. Кутриот човек од Асизи ни дава впечатливо сведоштво дека кога сме во мир со Бог, подобро можеме да се посветиме на градењето на тој мир со целото создание, кое е неразделно од мирот меѓу сите народи.“
Во 2015 година, папата Франциск го објавил своето енциклично писмоза еколошката криза и „грижата за нашиот заеднички дом, кој го земал своето име од Светилиштето на сонцето што го составил Франциск од Асизи. Тој го претставува Франциск како „пример пар екселанс за грижа за ранливите и за интегрална екологија која се живее радосно и автентично“. Ова го инспирирало раѓањето на движењето Лаудато Си, глобална мрежа од речиси 1000 организации кои ја промовираат пораката на Лаудато Си и францисканскиот пристап кон екологијата.
Популарна практика е на неговиот празник, 4 октомври, луѓето да ги носат своите миленици и други животни во црква за благослов.
Ден на празникот
Празникот на Франциск се одбележува на 4 октомври. Секундарниот празник во чест на стигмата што ја примил Франциск, прославен на 17 септември, бил вметнат во Општиот римски календар во 1585 година (подоцна од Тридентинскиот календар ) и потиснат во 1604 година, но бил обновен во 1615 година. Во Новиот Римски Мисал од 1969 година, повторно бил отстранет од Генералниот календар, како нешто како дуплирање на главниот празник на 4 октомври, и оставен на календарите на одредени локалитети и на Францисканскиот ред. Меѓутоа, каде и да се користи тридентинскиот мисал, празникот Стигмата останува во Општиот календар.
Папско име
На 13 март 2013 година, по неговиот избор за папа, аргентинскиот надбискуп и кардинал Хорхе Марио Бергољо го избрал Франциск за негово папско име во чест на Франциск од Асизи, станувајќи папа Франциск.
На својата прва аудиенција на 16 март 2013 година, папата Франциск им рекол на новинарите дека го избрал името во чест на Франциск од Асизи и го направил тоа затоа што бил особено загрижен за благосостојбата на сиромашните. Папата раскажал дека кардиналот Клаудио Хумс му рекол: „Не заборавај на сиромашните“, веднаш по изборите; тоа го натерало Бергољо да помисли на Франциск. Ова е прв пат папа да го земе неговото име.
Покровителство
На 18 јуни 1939 година, папата Пиј XII го именувал Франциск за заеднички светец-заштитник на Италија заедно со Катерина Сиена со апостолското писмо. Папата Пиј, исто така, ги спомнал двајцата светци во пофалниот говор што го говорел на 5 мај 1949 година, во црквата Санта Марија Сопра Минерва.
Франциск е покровител на животните и екологијата. Како таков, тој е светец-заштитник на Движењето Лаудато Си', мрежа која ја промовира францисканската еколошка парадигма како што е наведено во енцикликата Лаудато Си'.
Тој исто така се смета за покровител против умирањето сам; против оган; покровител на Францисканскиот ред и католичката акција; на семејства, мир и игла. и голем број верски конгрегации.
Тој е покровител на многу цркви и други локации низ светот, меѓу кои: Италија; Сан Паул ил-Бакар, Малта; Фрајзинг, Германија; Ланкастер, Англија; Котапурам, Индија; Генерал Триас, Филипини; Сан Франциск, Калифорнија; Санта Фе, Ново Мексико; Колорадо; Салина, Канзас; Метухен, Њу Џерси; и Квибдо, Колумбија.
Протестантизам
Од 19 век се појавиле неколку протестантски групи кои се стремат да се придржуваат до учењата на свети Франциск.
Редот основан во САД во рамките на англиканската светска заедница е редот на Кларас во Сиетл (Епархија на Олимпија), основан од Сиетл, Малите сестри на Св. Клара.
Исто така, постојат некои мали францискански заедници во рамките на европскиот протестантизам и Старата католичка црква. Постојат некои францискански редови во лутеранските цркви, вклучувајќи го Редот на лутеранските францисканци, Евангелистичкото сестринство на Марија и Евангеличе канан Францискус-Брудершафт (Канаански францискански браќа).
Англиканската црква ја задржа католичката традиција на благословување животни на или во близина на празникот на Франциск на 4 октомври, а од неодамна лутеранските и другите протестантски цркви ја усвоија оваа практика.
Православни цркви
Празникот на Франциск се слави во православната христијанска монашка заедница во Кембриџ, Њујорк.
Други религии
Надвор од христијанството, други поединци и движења се под влијание на примерот и учењата на Франциск. Тие го вклучуваат популарниот филозоф Екхарт Толе, кој има направено видеа за духовноста на Франциск.
Меѓурелигиската духовна заедница на Сканда Вале во Велс, исто така, зема инспирација од примерот на Франциск и се моделира како меѓуверски францискански ред.
Главни списи
За целосен список, видете го Францисканското искуство
Франциск се смета за првиот италијански поет од некои книжевни критичари. Тој верувал дека обичните луѓе треба да можат да му се молат на Бога на својот јазик, и често пишувал на дијалект на Умбрија наместо на латински.
Во уметноста
Има безброј прикази од седумнаесеттиот и осумнаесеттиот век на Свети Францис Асишки и музички ангел во црквите и музеите низ западна Европа. Насловите на овие прикази се многу различни, понекогаш опишувајќи го Франциск како „утешен“, „утешен“, во „екстаза“ или „занес“; присуството на музичкиот ангел може или не може да се спомене.
Книги за Франциск (избор)
За него се напишани и стотици книги. Следниве предлози се од фрањевскиот монах Конрад Харкинс (1935–2020), директор на Францисканскиот институт на Универзитетот Сент Бонавентура.
Екатерина Михајловна-Мисиркова
Екатерина Михајловна-Мисиркова — сопругата на Крсте Петков Мисирков и мајка на Сергеј Мисирков. Екатерина Михајловна е родена во Русија додека починала во Софија во 1971 година. Крсте и Екатерина се сретнале во Русија и набрзо се венчале, по што се преселиле во Софија поради моменталните политички неприлики. Сè до својата смрт Екатерина живее во Софија со својот син Сергеј Мисирков, откако Крсте умира и ги остава во бедна финансиска ситуација. Подоцна со молба Екатерина бара да се префрлат останките на Мисирков во Скопје, но тоа не се остварува. Како замена за тоа, се што имала од Крсте Мисирков го праќа во Скопје и денес се наоѓа во спомен куќата на Мисирков. Екатерина е закопана во софиските гробишта во истиот гроб каде се наоѓа Крсте Мисирков и нејзиниот син Сергеј Мисирков.
Моли Натли
Меѓутоа, Натли добила признание во филмот „Англагард - важи по трет пат“, како Алис (која е ќерка на главниот лик Фани, која ја игра Бергстрем).
Натли била и натпреварувачка на Ајде да танцуваме 2012 година, каде се пласирала на второто место, зад фудбалерот Антон Хисен.
Гранцин
Гранцин (Granzin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Гаспаринисаура
Гаспаринисаура  (Gasparinisaura) (што значи „гуштер на Гаспарини“) е раса тревојади орнитопод диносаурус од доцна креда. .
Опис и име
Првите фосили на „Гаспаринисаура“ биле пронајдени во 1992 година во Аргентина, во близина на сол на Цинко во провинција Рио Негро. „Gasparinisaura cincosaltensis“, беше именуван и опишан во 1996 година од Родолфо Корија и Леонард Салгадо. Општото име го одликува аргентинскиот палеонтолог Зулма Гаспарини од Брендон. специфично име се однесува на Цинко Салтос. ..
Наоди од фосили и детерминизација
Тип,  'MUCPv-208' , бил откриен во слојот на Формација Анаклото, датирал од раниот Сантонијан, стар околу 83 милиони години. Се состоел од делумен скелет со череп, во кој недостасува голем дел од 'рбетниот столб. Паратипот е MUCPv-212, опашка со елементи на долните екстремитети. Во 1997 година биле опишани три дополнителни примероци: MUCPv 213, делумен скелет со череп; MCSPv 111, од посткранијалниот скелет; MCSPv 112 и череп со заден дел и карлица. Трите подоцнежни примероци претставуваат примероци на помлади животни. .
Хорнбург (Саксонија-Анхалт)
Хорнбург (Hornburg) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зегебит Мансфелдер Ланд.
Гаспаринисаура
Класификација
Кладограм заснован на филогенетска анализа на Розадила и сор., 2015;
Рокхаузен
Рокхаузен (Rockhausen) — село и поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 31 декември 2019 година претставува дел од општината Амт Ваксенбург.
Местото претставува средишна географска точка на сојузната покраина Тирингија.
Географија
Рокхаузен се наоѓа 12 километри североисточно од окружниот град Арнштат и 10 километри јужно од покраинскиот главен град Ерфурт.
Мара Исаја
Мара Исаја (родена во во  - починала на   во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Животопис
Исаја е родена во Плоешт, Романија, во 1923 година, како дете на македонски печалбар од Тетово. На само 16 години се запишала на Конзерваториум за драмски уметности во Букурешт, а паралелно учела и гимназија. Како една од најдобрите студентки, дипломирала на 18 години. Првиот глумечки ангажман го добила во елитниот Народен театар во Букурешт, во кој членувала до 1951 година, кога заедно со семејството дошла во Македонија. Во Македонскиот народен театар е вработена од 1954 година, а во 1964 година, заедно со една поголема група на истакнати глумци од МНТ премина во тогашниот Младинско-детски, денес Драмски театар, каде што најзиниот раскошен глумечки талент дошол до полн израз. Упорна, професионална и фанатично работлива, во текот на следните три децении, Исаја одиграла редица различни театарски и филмски улоги. Таа останала запаметена по антологиската претстава „Столови“ од Јонеско, кога остварила бравурозна улога, заедно со својот брат Јон Исаја, во 1980 година. Тоа била првата претстава од Јонеско, поставена на театарска сцена во Македонија. Добитник е на наградата „13 ноември“, а во 2005 на фестивалот „Војдан Чернодрински“ од Прилеп ѝ била доделена наградата за животно дело. Починала на 23 октомври 2006 во Скопје.
Филмографија
Толкувала големи улоги на радиото и на телевизијата, а за своите успешни настапи во македонските играни филмови „Мементо“ и „Планината на гневот“ е наградена на Филмскиот фестивал во Ниш, Србија.
NGC 2904
NGC 2904 — елиптична галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2904 се споменува и како ESO 434-6, MCG -5-23-3, AM 0928-300.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 2904 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26981. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 364; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7154. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 57.
Крајен
Крајен (Kreien) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Нина ден Хејер
Нина Селин ден Хејер (родена 1978 година) е холандска политичарка и член на Извршниот совет на Бонер. Таа освоила најмногу гласови на изборите во 2019 година, првата жена во историјата што го направила тоа.
Биографија
Нина ден Хејер е родена во Курасао од мајка Бонаир и татко Холанѓанец. Таа се преселила во Холандија на 19-годишна возраст, каде студирала на Универзитетот Лајден.
Кон крајот на 2004 година, ден Хејер се преселила во Бонаир. Таму работела како советник за политика на Извршниот совет на Бонаир од 2005 до 2011 година. Во 2011 година таа станала шеф на единицата за социјални работи и невработеност на Националната канцеларија на Карибите на Холандија.
Магистрирала социјална работа на Универзитетот во Курасао во 2013 година
Ден Хејер се приклучила на партијата Движење на народот Бонер (MPB) под водство на Елвис Тјин Асјо. Таа накратко ја презеде функцијата во 2016 година како член на Советот на островот, а потоа во мај истата година била именувана во Извршниот совет. Откако коалицијата со Патриотската унија Бонер (УПБ) пропадна во мај 2017 година, МПБ се приклучи со две други фракции за да остане на власт. Ден Хејер остана во мешањето, но презеде ново портфолио на социјални работи, образование, култура, јавно здравје и млади. Таа потоа поднела оставка во септември 2018 година, кога станало јасно дека коалицијата повеќе не може да смета на поддршката од мнозинството.
На општите избори во 2019 година на 20 март, Ден Хејер се кандидирала како кандидат број 2 на листата на MPB. Таа водела кампања на теми за намалување на сиромаштијата и помагање на децата и постарите лица. Таа добила 1.092 гласа за предност, што е повеќе од партиските лидери на сите партии, вклучително и нејзината. На 8 април 2019 година, како дел од новата коалиција МПБ-УПБ, таа стана советник задолжен за социјални и социјални прашања во Извршниот совет.
Космос-1863
Космос-1863 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 јули 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1863 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 414 км, а најмалото на 356.
Tradescantia pallida
Tradescantia pallida ― вид на телеграфче (Tradescantia; род на растенија од Новиот Свет) сличен на T. fluminensis и T. zebrina. Сортата T. pallida 'Purpurea' вообичаено се нарекува виолетова секреција, виолетово срце, или виолетова кралица. Домородна е во источното крајбрежје на Мексико. Едвард Палмер го собрал типскиот примерок во близина на Сиудад Викторија, Тамаулипас во 1907 година.
Имиња
Латинскиот специфичен епитет pallida значи „бледо“.
Опис
Tradescantia pallida е зимзелено повеќегодишно растение. Се одликува со издолжени, зашилени лисја - самите глаукознo зелени, понекогаш ресnи со црвена или виолетова боја - и со мали, неплодни цветови со три ливчиња бела, розова или виолетова. Растенијата умираат од умерени мразови, но често никнуваат назад од корените.
Сортата T. pallida 'Purpurea' има виолетови листови и розови цветови.
Одгледување
Широко се користи како украсно растение во градините и границите, како покривка за земја, висечко растение или - особено во постудени клими каде што не може да ја преживее зимската сезона - домашно растение, лесно се размножува со сечи (стеблата се видливо сегментирани и корените често растат од зглобовите).
Како куќно растение, T. pallida е оценета како исклучително ефикасно во подобрувањето на квалитетот на воздухот во затворените простории со филтрирање на испарливи органски соединенија, класа на вообичаени загадувачи и респираторни надразнувачи, ефект познат како фиторемедијација.
Достапни се бројни сорти, од кои „Purpurea“ со пурпурно зеленило ја добила Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
ФК Луцерн
ФК Луцерн е швајцарски фудбалски клуб од градот Луцерн. Од сезоната 2006-07 се натпреварува во најсилната конкуренција во својата земја, Швајцарската Супер лига.
Луцерн е основан во 1901 година и досега има една титула во швајцарското првенство и двапати го освоиле Купот на Швајцарија.
Својте домашни натпревари Луцерн ги игра на Свиспорарена, која во 2011 година била изградена на местото на стариот Стадион Алменд. Најголеми соперници му се екипите на Санкт Гален, Сион и Грасхопер.
Историја
Официјалното основање на клубот било на 12 август 1901 во ресторанот Сајденхоф. Швајцарската фудбалска асоцијација ги вклучува две години подоцна и во нивната првата сезона играле во трета лига по ранг, поранешната серија Ц.
Најголемиот успех на клубот било освојувањето на Швајцарското првенство во 1989 година. Исто така Луцерн е двократен носител на Купот на Швајцарија во 1960 и 1992 година. Досега настапувале во два европски турнири Купот на победниците на куповите во 1992 године и во Купот на УЕФА во 1997 година.
Хронологија
(Легенда: Национална Дивизија A (Швајцарска Супер лига) = 1º ниво / Национална Дивизија Б (Челенџ лига) = 2º ниво / 1.Лига Класик = 3º ниво / 2.Лига Интеррегионал = 4º ниво / 2.Лига = 5º ниво / 3.Лига = 6º ниво / 4.Лига = 7º ниво / 5.Лига = 8º ниво)
Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се сина и бела.
Стадион
Во периодот 1934 и 2009 година, Луцерн ги играл своите натпревари на Стадионот Алменд кој имал теоретски капацитет од 25.000 места. Поради безбедносни причини сепак, Швајцарската фудбалска асоцијација не дозволила повеќе од 13.000 гледачи да присуствуваат во последните години од постоењето на овој стадион. Додека новиот стадион да биде завршен, Луцерн привремено ги играл домашните натпревари на Стадионот Герсаг кој се наоѓа во Еменбрик и на кој настапува екипата на Еменбрик.
Во јули 2011 година, клубот се преселил на новоизградената Свиспорарена, кој се наоѓа на местото на стариот терен. Првиот натпревар на Луцерн на новиот стадион завршил нерешено 0-0 против Тун. Официјалното отворање на стадионот било на 3 септември против Хамбургер во натпревар што завршил 2-2.
Титули
1988–89. 1959–60, 1991–92. 1996-97, 2004-05, 2006-07, 2011-12.
Ингеборг Ниберг
Ингеборг Елизабет Ниберг Рус, роденда Ниберг (роден на 13 октомври 1940 година во Сандсвал) е шведска пејачка и глумица. Ниберг била откриена на дванаесет години во радио шоуто Скасенкенвол и дебитирала истата година со музичкиот албум „Летна ноќ“. Иако нејзината музика била претежно христијанска, таа станала тинејџерски идол за време на нејзината слава во 1950-тите. Снимила 10 сингл и ЕП плочи. Нејзината најзначајна песна е „Вечерни ѕвона“, објавена во 1956 година. Ингеборг Ниберг глумела во неколку филмови, меѓу нив и филмот „Седумнаесет години“ (1957). Во него глумела со глумецот Таге Северин.
Ниберг била во брак со Бенгт Исланд помеѓу 1965–1976 година, а во 1989 година се омажила за Леиф Роус. По 1986 година живеел во Мирсјо во Јеншепинг.
Агон Ељези
Агон Ељези (Agon Elezi; роден на 1 март 2001 година) ― македонски професионален фудбалер од албанска народност, кој игра како играч од средниот ред за хрватскиот клуб Вараждин.
Кариера
Роден во Скопје, Македонија. Тој играл за Шкупи во Првата македонска лига во периодот од 2014 до 2016 година. Во 2016 година присуствувал на фудбалската академија на Колеџот „Брук Хаус“ во Маркет Харборо. Академијата игра натпревари во куп натпревари, како што се на Фудбалското здружение на независните училишта, Агенцијата за финансирање на образование и вештини и Окружните купови. Покрај овие натпревари, играчите ќе играат во натпреварувачка игра Програма од професионални клубови до училишни страни. Во сезоната 2017/-2018, Ељези потпишал договор со францускиот Каен каде што поминал една година од својата младинска кариера играјќи овде.
Меѓународна кариера
Елези беше дел од фудбалската репрезентација на Македонија до 21 година. Во минатото бил дел и од екипите под 19 и 17.
На 23 септември 2022 година, тој го направил своето деби за македонската репрезентација во натпревар од Лигата на нации против Грузија. Согласно февруари 2023 година, тој има одиграно 2 натпревари.
Клупски
Вараждин
Рут Густафсон
Рут Валборг, Марија Густафсон, родена во Петерсон (Стокхолм, 8 јули 1881 - 5 април 1960, Стокхолм), била шведски политичар ( социјалдемократ ), синдикален работник, активист за женски права и уредник. Таа била член на градскиот совет во Стокхолм во 1919–1938 година, член на втората комора на парламентот во 1933–1960 и уредник на социјалдемократскиот труд Моргонбрис 1908–1910 и 1919–1921. Таа била член на Националното здружение за право на глас на жените во 1902–1921 година и говорник на левото крило во движењето.
Чукотски Полуостров
Чукотски Полуостров (Чуко́тский полуо́стров) или Чукотка — полуостров на крајниот североисток на Русија и најисточниот полуостров на Азија, кој на исток завршува со ’ртот Дежњов кај селото Уелен. Се граничи со Чукотското Море на север, Беринговото Море на југ и Беринговиот Проток на исток. Административно припаѓа во Чукотскиот автономен округ.
Боксиг
Боксиг — општина во округот Арад во Романија. Се наоѓа во басенот Инеу покрај реката Крушул Алб.
Чукотски Полуостров
Најзастапени стопански гранки се рударството (калај, олово, цинк, злато и јаглен), ловот, одгледувањето ирваси и риболовот.
Домородно население
Домородни народи на полуостровот се Чукчите, Јуитите, Сирениците, Корјаците, Чуванците, Евените и Јукагирите, кои традиционално се хранеле со сирова риба и месо од ирваси. Со индустријализацијата, бројот на ирвасите значајно се намалил, приморувајќи ги да ја заменат здравата исхрана со преработена храна која предизвикува недостаток од витамини и минерали.
Ем Ти Ви Европски музички награди за најдобар украински изведувач
Оваа статија е список на победниците и номинираните украински музичари за MTV Европските музички награди.
Латвиска Брајова азбука
Латвиската брајова азбука е верзија на брајовото писмо за запишување на латвискиот јазик. Азбуката се заснова на латиницата.
Азбука
Латвиската брајова азбука е:
Нехаузен
Нехаузен (Neehausen) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зегебит Мансфелдер Ланд.
Јован II Лампин
Јован II Лампин — византиски свештеник и охридски архиепископ во периодот од 1065 до 1078 година. Тој бил третиот архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Јован е роден во византискиот град Ламба во Мала Азија, и пред да стане архиепископ во Охрид, работел во манастир на планината Олимп, заедно со идниот цариградски патријарх Јоан Ксифилин. На архиепископскиот престол се качил по смртта на Теодул I, најверојатно со помош на византискиот цар Константин X Дука. Починал во текот на 1078 година.
Крицов
Крицов (Kritzow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Филипо Инѕаги
Филипо "Пипо" Инѕаги, Ufficiale OMRI (роден 9 август 1973 година) — италијански фудбалски тренер и поранешен фудбалер. Тој е моментално без ангажман откако последно беше тренер на екипата на Болоња во 2019 година.
Инѕаги настапувал на позицијата напаѓач за неколку италијански клубови, а најголемиот дел од својата кариера го поминал во екипите на Јувентус и Милан, со кој освои две титули во Лигата на шампионите во (2003 и 2007), и три скудета во Серија А, едно со Јувентус во 1998 година и две со Милан во 2004 и 2011 година. Тој е еден од најплодните напаѓачи на сите времиња, и е на петтото место во Италија, со 313 постигнати голови во официјалните натпревари. Тој во моментов е четврти голгетер на УЕФА евиденција на клупско натпреварување и статистика со постигнати 70 гола, веднаш зад Раул Гонзалес, Лионел Меси и Кристијано Роналдо. Тој е, исто така, врвен меѓународен стрелец на Милан во историјата на клубот со 43 голови. Исто така го држи рекордот со најмногу хет-трика во Серија А - 10.