cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џо Кокер
Музичка кариера
Музичката кариера ја започнал на 15 години во родниот Шефилд настапувајќи за бендот The Avenger под уметничкото име Венс Арнолд. Потоа соработувал со бендовите Big blues и The Grease band. Во 1969 гостувал во емисијата шоуто на Ед Саливен. Бил препознатлив по својот моќен и рапав глас, спазматичните движења на телото на бината (што претставува еден вид диригирање) и по преработките на популарни песни.
Првиот голем хит од 1969 е With a Little Help from My Friends - преработка на песната од „Битлси“, каде што соло гитара свири Џими Пејџ. Истата година настапува и на фестивалот во Вудсток. Успешна е и преработката на She Came In Through the Bathroom Window исто од Битлси, а најголем хит од тој период е The Letter од албумот Mad Dogs and Englishmen.
Во текот на четиридецениската кариера, Кокер снимил 40 албуми. Неговата кариера била сериозно разнишана во текот на 1970-тите, поради проблемите со алкохолот и дрогата. На музичката сцена се вратил во 1982 година, кога го снимил дуетот со Џенифер Ворнс „Горе каде што припаѓаме (Up Where We Belong)“, која била дел од музиката за филмот „Офицер и џентлмен“. Песната станала голем хит, а тие ја освоиле наградата „Греми“.
Августа (планина)
Планината Аугуста (-84.8°N, 163.1°W) е врв источно од Монт Диви, на јужниот крај на Кралицата Александра Опсег во Антарктик.
Откриена е од Британска експедиција на Антарктикот (1907–09) и именувана по Августа Едвардс, роднина на Ернест Шеклтон и сопругата на Свинфорд Едвардс.
NGC 3497
NGC 3497 — леќеста галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3497 се споменува и како NGC 3525, NGC 3528, IC 2624, MCG -3-28-37, ESO 570-6.
Откривање
Објектот е откриен на 8 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3497 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3497 има привидни димензии од 2,6' х 1,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 3497 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33667. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6080. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1558.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Будур Чифлик (Демир Капија)
Будур Чифлик  — археолошко наоѓалиште во градот Демир Капија.
Наоѓалиштето претставува некропола и некропола од доцната антика.
49-ти новозеландски парламент
49-тиот новозеландски парламент (анг. 49th New Zealand Parliament) бил избран на изборите во 2008 г. Парламентот брои 120 пратеници и ќе функционира од 2008, па сѐ до следните избори. Максималниот период на служба (мандат) на еден парламент во Нов Зеланд е 3 години, што значи дека истиот не може да трае подолго од доцните месеци на 2011 г.
Нов Зеланд употребува пропорционален изборен систем со мешано членство (MMP) за избирање на членовите на парламентот. 70 членови на 49-тиот парламент се претставници на географски изборни единици: 16 од Јужниот Остров, 47 од Северниот Остров и седум пратенички места резервирани за маорските гласачи. Останатите 50 (или повеќе ако се јави вишок пратеничко место) се избираат од државните партиски списоци за да се реализира пропорционалноста. 48-миот новозеландски парламент има едно вишок место.
49-тиот парламент ќе има нов претседател (наречен „спикер“), бидејќи Маргарет Вилсон нема повторно да се кандидира за таа функција.
Изборни резултати
Наведените податоци се провизорни по податок од 01:35, 9 ноември месно време; меѓутоа подробните резултати може да останат недоразјаснети сѐ до последното пребројување.
186 (број)
186 (сто осумдесет и шест) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 185 а претходник на бројот 187.
Поклади
Поклади е национален празник на Словените. Неговите корени се пагански и се поврзани со празнувањето на култот на Сонцето и доаѓањето на пролетта. Денес, покладите најчесто се поврзуваат со почетокот на христијанското празнување на Великиот пост во пресрет на Велигден.
Покладите обично се сметаат за време на нескротливо уживање во храна, пијалок и прослави под маски, познати како карневал.
Покладите се последниот ден пред почетокот на секој од четирите големи пости.
Покладните прослави се особено важни за народите од католичката традиција: Италијанците, Хрватите, Французите, Германците, Шпанците, Латиноамериканците и други. Тие се слават и меѓу православните, особено во Грција и Русија. Директно или индиректно, прослави во време на покладите станаа обичај и во протестантските земји.
Покладниот вторник е познат во Франција и во земјите каде што останало француското влијание, како „Мрсен вторник“. Во англосаксонските земји, овој ден се нарекува „Ден на палачинки“, веројатно затоа што сите преостанати јајца потоа биле потрошени на палачинки пред Великиот пост. Во Хрватска покладите се нарекуваат и „мезопуст“. Покладите во Русија се слават со празникот Масленица. Повеќето покладни традиции вклучуваат свечено палење на кукла од слама, што може да има различни симболички значења.
Покладите како обичај и празник кај српскиот народ
Кај српскиот народ покладите се одбележуваат пред почетокот на божиќните пости, а во пресрет на Велигденските, Богородичините пости и Петровденските пости („бели поклади“).
Божиќните поклади
Божиќните поклади се црковен и национален празник пред почетокот на Божиќните пости. Се празнува на денот на светиот апостол Филип 27/14. ноември.
Петровденските поклади
Тие се одбележуваат пред постровденскиот пост на денот на сите светци.
Велигденските поклади
Последната недела пред Великиот пост се нарекува „Бела недела“, а последниот ден од оваа недела се нарекува „бел“ или „сирени“ поклади. Тие се нарекуваат и големи поклади, прочкени поклади. Познати се и како простени поклади - прочка.
Порано оваа недела во српските села околу Смедерево беше одбележана со минување на маскирани поворки кои пееја, а селаните им подаруваа месо, сланина, колачи, но најчесто јајца. Учесниците во поворката најчесто би претставувале среќни сватови кои пеат со смеа и шега. Тие по правило би биле селски момчиња, а поретко девојчиња. Слични обичаи има и кај Србите во Попово поле во Херцеговина и Војводина. Таму селата ги посетуваат поворки на „мечкари“, кои се изгорени по лицата на мажите облечени во стари и искинати одела.
Покладите се ден на простување и радост. Се веруваше дека во периодот на Великиот пост треба да се влезе без грев. Домаќинствата традиционално подготвуваат богата мрсна гозба, особено бело мрсно, по што го носи името овој празник.
Народните верувања го поврзуваат покладниот период со зголемена опасност од зли сили и вештерки, од кои луѓето се штителе на симболични начини, како лук или палење ритуални огнови („олалија“). Во Хомоље меѓу влашкото население имало обичај да ги прескокнуваат овие огнови и да си играат околу нив. Во Косово некои карневалски поворки ја симболизираа свадбата на Крали Марко.
На белите поклади имаше обичај да се гата, особено со јајца.
Список на сезони на ФК Работнички
Во рамки на ФНР/СФР Југославија
Легенда
По независноста
Легенда
Улан Батор
Име
Улан Батор имал повеќе имиња низ текот на историјата. Од 1639 до 1706 година, градот бил познат како Орго или на монголски јазик Өргөө, а од 1706 до 1911 година градот бил познат како Их Хуре. Их на монголски значи „голем“ а додека Хуре (Хүрээ) значи „камп“. По независноста во 1911 година градот бил преименуван во Нислел Хуре што во превод начи „главен камп“.
Во Европа и Северна Америка, градот бил широко познат како Урга (доаѓа од оригиналниот назив Орго) или понекогаш нарекуван Курен или Кулун од кинеската транскрипција на градот. Тие називи се користеле до 1924 година, а додека Улан Батор или Улан Батар по независноста.
Праисториска ера
На планината Богд Хан Ул се пронајдени црвени цртежи на карпи. Цртежите претставуваат човечки фигури, коњи, орли и апстрактни дизајни како хоризонтални линии и големи квадрадти исполнети со точки. Истиот начин на сликање е пронајден во близина на градот Гачурт, како и во Ховсгол и во Сибир, Русија. Тоа ги потврдува заедничките особини на јужносибирските номадски племиња. Планината Богд Хан најверојатно била значаен култен центар на овие народи.
Се тврди дека Ванг Хан Тогрул ја установил својата тврдина тука и забранил ловење во светата планина Богд Хан Ул. Рушевините од палатата биле пронајдени во близина на градот. На северната страна на планината може да се забележи цртеж на монголска жена во традиционална облека.
Преместување на престолнината
Улан Батор бил основан во 1639 година како манастир со јурти. Тогаш името на градот бил Орго, што значи јуртска палата, и се наоѓал на езерото Ширет Цаган Нур, денешен Оворхангај, околу 250 км оддалеченост од денешната местоположба на Улан Батор. Градот бил основан и замислен како седиште на првиот Џебцундамба Хутугту, Занабазар.
Поради јуртскиот тип на градби, Улан Батор бил подвижен град и често бил преместуван од едно место на друго. Најчесто преместувањето се одвивало долж реките Селенге, Орхон и Тул поради достапноста на вода и останатите бенефиции што следат со тоа. За време на Ѕунгарските војни во доцниот 17 век, градот бил преместен дури во Внатрешна Монголија. Како што градот растел, тој сѐ помалку бил подвижен. Во 1778, градот се преместил на денешната локација, во близина на сливот на реките Селбе и Тул и во подножјето на Богд Хан Ул планината. Покрај тоа што бил седиште на Џебцундамба Хутугту, туку и на двајца високи чиновници на Кинг династијата. Исто така, на неколку километри од градот никнал нов кинески трговски град. Од 1778, Улан Батор или Урга имал 10.000 монаси. Тие биле организирани според манастирските правила наречени Правило на Големиот Манастир или Јеке Куријен-у Дотоаду Дурем. Во 1836, во Улан Батор се отворил првиот руски конзулат, а покрај тоа се отворила и нова црква посветена на Светото Тројство.
Револуциите во 1911 и 1921
Во раните години на XX век, Их ханатот имал население од 25.000 жители од кои само 10.000 биле монаси. Во 1911, кога кинеската Кинг династија била пред колапс, Монголските водачи во Их ханатот се сретнале тајно и се договориле да ја прекинат тривековната контрола од Кина. На 29 декември 1911 Богд Хан бил прогласен како владетел на независна Монголија. Хуре како седиште на Џебцундамба Хутугту бил избран како иден главен град за новата држава. Како и да е, Монголско-руско-кинеската конференција што била одржава во 1914 година ја направиле Монголија како независен регион во Кина и во 1919 Монголските благородници се согласиле со тоа и Улан Батор бил окупиран од кинеските трупи а со тоа Кина повторно воспоставила контрола над Монголија.
Во 1921 градот бил контролиран од две различни страни. Прво, во февруари 1921, мешани руско-монголско-тубетски сили предводени од Барон Унгерн вон Штернберг, го зазеле градот а со тоа го ослободиле градот и Монголија (Их ханат) од кинеската контрола и го ослободиле Богд Хан. Заземањето на Барон Унгерн на Улан Батор било проследено од прогон и масакар на малата еврејска заедница во Улан Батор. На 22 февруари 1921 Богд Хан бил повторно избран за Хан на Монголија, а во меѓувреме силата на Унгерн растела. Тогаш, советски сили предводени од Монголскиот водач Дамдин Сухбатор се спремале во Русија за инвазија во Монголија и во март тие ја преминале границата. Унгерн и неговите луѓе биле истерани. На 29 октомври градот бил преименуван од Урга во Улан Батор (црвен херој) по името на големиот монголски херој Дамдин Сухбатор кој умрел набргу по ослободувањето на градот.
За време на социјалистичкиот период, јуртите биле заменети со станбени блокови по советски стил и често биле финансирани од страна на СССР. Трансмонголската железничка линија го побврзал Улан Батор со Пекинг и Москва и била завршена во 1956. Градот забележал голем развој со многу кино сали, театри, музеи и останати објекти значајни за општествениот живот, но манастирите во Улан Батор биле рушени и уништувани поради идеологијата на партијата на власт.
Демократски протести во 1989-1990
Улан Батор бил центар на демонстрации што се одржале во Монголија за време на транзициониот период кога се воведувала демократијата и слободниот пазар во 1990. На 10 декември 1989, протестите се одвивале и започнале од Младинскиот Културен Центар во Улан Батор. Демонстраторите барале демократски систем во државата и на 14 јануари 1990 се сретнале со властите во Музејот на Ленин во Улан Батор. По оваа средба следеле демонстрации на плоштадот Дамдин Сухбатор на -30 степени. По овие протести следело формирање на првата опозициска партија во Монголија. На 9 март комунистичката влада дала отставка која била претходена со протести со глад на голем број Монголци. Во јули истата година биле објавени првите слободни избори.
Администрација и поделба
Улан Батор е поделен на девет реони или дурези:
Секој реон е поделен на хорози или маала.
Градот е раководен од градскиот совет со 40 членови, избрани за четири години. Градскиот совет го назначува градоначалникот. Моментален градоначалник на Улан Батор е Тудевин Билегт. Улан Батор е независна административна единица во рамките на Монголија, одвоена од покраината Тов.
Симболи
Официјалниот симбол на Улан Батор е гаруда, митска птица во двете големи религии, будизамот и хиндуизамот. Птицата е често наречена Хан Гаруда или Хангард од монголците.
Грб
Грбот на Улан Батор е исто така со птицата гаруда. Во десната рака има клуч, симбол на просперитетот и благосостојбата, а во левата рака има цвет од лотус, симбол на мир, рамноправност и чистота на душата. Во долните екстремитети држи змија, симбол на злото што е претставено како победено. На главата на гарудата е претставен сојомбо симболот, што се наоѓа и на знамето на Монголија.
Знаме
Знамето на градот e сино со птицата гаруда во средина.
Клима и географија
Улан Батор е сместен на 1350 метри надморска височина, во центар на Монголија на реката Тул во долината Селенге во подножјето на планината Богд Хан Ул.
Поради големата височина и поради оддалеченоста од морето, Улан батор важи за најстудениот главен град во светот со супартичка клима. Во текот на годината има и кратки топли лета и долги многу ладни зими. Просечна температура од -1,3 °C. Земјиштето е доста меко и е потешко за градење на згради. Идеално решение се ниските станбени згради и монголските традиционални живеалишта.
Сообраќај
Во Улан Батор се наоѓа Џингис Хан аеродромот. Тој е на 18 км северозападно од Улан Батор. Овој аеродром е единствениот аеродром во Монголија што има меѓународни летови, како што се летови до Токио, Сеул, Берлин, Москва, Иркутск и Пекинг. Улан Батор е поврзан со патишта со скоро сите поголеми градови во Монголија, но проблем е што повеќето немаат патни знаци и тоа е тешкотија за странските туристи. Дури и во градот, повеќето патишта не се асфалтирани или немаат патни знаци. Исто така има и железничка мрежа што ја поврзува транс-сибирската железничка линија со кинескиот железнички систем.
Знаменитости
Неколку згради во Улан Батор датираат од пред Втората светска војна, меѓу кои: Дамбадарџалин манастирот во реонот Сухбатор (1765), Дашчолин манастирот (1778), Гандан манастирот со храмот (1838), Ваџрадхара храмот (1841), Зу храмот (1869), Дидан Лавиран храмот (19 век), Ердем Итгемџит храмот (1893), Музеј за историја на Улан Батор (поранешна резиденција на приватен трговец), зградата на Музејот за уметности Занабазар која порано се викала Ондор Хоршо (1905), високиот Мегџид Џанраисиг храмот, резиденцијата на Чин Ван Хандорџ, првата телефонска зграда итн. Резиденцијата на премиерот била изградена во 1930.
Манастири
Еден од позначајните манастири е Чоиџин Лама манастирот, будистички манастир што бил изграден во 1908. Објектот служел како манастир сѐ до 1942 година кога објектот бил пренаменет во музеј. Гандан манастирот датира од 19 век. Најголема атракција на манастирот е високата златна статуа од 26.5 метри. Статуата го претставува ликот на Авалокитешвара. Овие манастири се меѓу малкуте што преживеале после уништувањето на манастирите од страна на Хорологин Чојбалсан.
Зимска палата
Зимската палата на Богд Хан денес е музеј на последниот хан на Монголија кој владел од 1911 до 1924. Комплексот вклучува шест храма и многу лични работи на Ханот.
Музеи
Улан Батор има неколку музеи посветени на монголската култура и историја. Природниот историски музеј поседува многу фосилни остатоци и пронајдени метеорити во Монголија. Националниот музеј на монголската историја вклучува примероци од праисториските времиња, па потоа преку Монголското Царство па сѐ до денес. Занабазар музејот за уметности содржи голема колекција на монголска уметност, вклучувајќи уметнички творби од 17 век како од Занабазар како и многу познатата слика „Еден ден во Монголија“ од Марзан Шарав.
Артефакти што датираат од пред 1778 година се статуата Ваџрадхара создадена од Занабазар во 1683, престол презентиран на Занабазар од страна на императорот Канши (од пред 1723), и многу скулптури што се направени од рацете на самиот Занабазар.
Плоштад Сухбатор
Плоштадот Сухбатор или плоштад „Дамдин Сухбатор“ е главниот плоштад на Улан Батор. Името на плоштадот е според големиот монголски херој Дамдин Сухбатоар, водач во револуцијата од 1921 г.
Јонизација
Јонизација или јонизирање — процес во кој настануваат електrичните набиени честички, јони, од неутралните атоми или молекули. Јонизација може да предизвика друга електрична набиена честичка (јон, електрон, позитрон, мезон, протон, алфа-честичка, деутрон) која се движи низ гасовита, течна или цврста супстанцa, притоа треба кинетичката енергија на честичките да е доволно голема за да во судирот со неутралните атоми или молекули испушти од нив електрони. Најмалата енергија што е потребна за да се изведе овој процес е јонизационата енергија (јонизациски потенцијал), т.е. енергија која е доволна за изолираниот атом или молекула во гасовита состојба да изгуби еден електрон, при што настанува јонски пар: позитивен набиен јон и испуштен електрон. Енергијата на јонизација е мерка за способност на некој хемиски елемент да влезе во хемиска реакција, во настанување на јони. Првата енергија на јонизација се однесува на губитокот на најслабиот врзан електрон во неутралниот атом. Втората, поголема енергија на јонизација се однесува на јонизација на новонастанатиот катјон и така натаму. Вкупниот број на јонски парови настанати во единица должина на патот на честичките се нарекува јонизациска густина (специфична јонизација) и се мери најчесто со односот наспрема јонизациската густина во воздух. Таа зависи од енергија, маса и наелектризирани честички, за разлика од тоталната јонизација, т.е. вкупниот број јонски парови настанати долж целата должина на честичките, која зависи главно само од енергијата со која честичката влегла во супстанцата. Атомот или молекулата можат со помош на јонизацијата да изгубат по еден или повеќе електрони, а испуштениот електрон може само за кратко време да остане слободен, а потоа може да се врзе со некој неутрален атом или молекула и така да настане негативно набиен јон, или пак може да се врзе со некој позитивно набиен јон. Просечниот пат на ослободениот електрон кој го проаѓа пред да се сврзе со друга честичка најчесто се нарекува среден слободен пат и зависи од притисок на гаста и степенот на јонизација, т.е. од соодносот измеѓу бројот на настанатите јони и преостанатите неутрални атоми, односно молекули. Движејќи се, честичките кои ја предизвикуваат јонизацијата постепено губат енергија и конечно може да запрат. Во воздухот при температура од 15 целзиусови степени и притисок од 101 325 паскали, потрошената енергија за настанување на еден јонски пар изнесува околу 32,5 електронволти и не зависи од предизвикувачот на јонизацијата.
Енергија на јонизација
Енергија на јонизација или јонизациска енергија е енергија потребна за да атомот или молекулата во гасовита состојба испушти еден електрон. Најтешко се јонизираат благородните гасови. Но некои молекули потешко се јонизираат од хелиумот, на пример јонизациската енергија на кислород изнесува 50 eV, на озонот 11,7 eV, на водата 12,6 eV. Испуштениот електрон може кратко време да остане слободен, може да се сврзе со некој неутрален атом или молекула и така да створи негативно набиен јон, или да се спои со некој позитивно набиен јон. Колку долго електронот ќе остане слободен зависи најмногу од притисокот на гаста, температурата и степенот на јонизација, т.е. бројот на настанатите јони и преостанатите неутрални атоми. Честичката која ја предизвикува јонизацијата постапно, со секој нејзин судир, ја губи својата кинетичка енергија. Секундарната јонизација е процес на настанување на јони на кои делуваат електрони и јони кои настанале со примарна јонизација, ако притоа при нивното настанување се здобиле со доволно голема кинетичка енергија.
Причини за јонизација
Јонизацијата може да предизвика електромагнетно или зрачење на честичките при доволна голема енергија( ултравиолетово зрачење, рендгенско, гама-зрачење), така што еден од врзаните електрони во атомот ја презема целата енергија на квантно зрачење, или пак електронот презема само дел од таа енергија. Јонизацијата предизвикува и јонизирачко зрачење (радиоактивно зрачење).
Јонизацијата може да предизвика триење измеѓу слоевите на супстанциите. Така настанува електричен полнеж.
Електрично празнење на гаста, исто така се сведува на јонизација. Ако нема делување од страна на електричното поле, јоните створени во некоја гас бргу се рекомбинираат и гаста повторно се враќа во неутрална состојба. Но ако гаста се наоѓа во електрично поле, настанатите јони се движат во насока на електродите, и тоа негативно наелектризираните кон анодите, а позитивно наелектризираните кон катодите. На тој начин настанува струја на јонизација. При мали притисоци и во доволно јако електрично поле настанува електрично празнење. Поради дејството на полето така настанатите јони, движејќи се кон електродите, добиваат доволно енергија, па и тие јонизираат други атоми и молекули. Таа појава се нарекува каскаден процес, а причината е јонизацијата на поголемиот дел на гаста, што се манифестира од светлосните појави, како на пример во Крукесовата цевка, а со засилувањето на притисокот и напонот се создава избивање на електричните искри или создавање на електричен лак.
Јоните можат да настанат и поради топлинското движење на атомите и молекулите при високи температури, на пример во пламенот. Тогаш атомот и молекулата имаат доволно кинетичка енергија за да во меѓусебните судири едни со други се јонизираат. При висока температура (10 000 келвини) настанува плазма, електрички спроводлива мешавина од гасови која содржи значајна концентрација катјони и електрони. Кај премногу високите температури, на пример кај јаките електрични празнења, се создаваат двојно повеќе јонизирани атоми и природна плазма. На екстремно високи температури, како на пример во внатрешноста на ѕвездите, атомите можат да ги изгубат сите електрони. Делот од Земјината атмосфера (јоносфера), е јонизиран поради постојана апсорпција на космичко зрачење од вселената и Сончевите ултравиолетови зрачења.
Јонизацијата се случува и во водата и другите растворувачи и со нив реагираат таканаречените потенцијални електролити, кои пред електролитската дисоцијација не сочинуваат јони. Така на пример Хлороводородна киселина (HCl) во реакција со водата дава јон (H3O+) и јон на хлор (Cl–).
Полукласичен опис на јонизација
Класичната физика и моделот на Боровиот атом можат квалитетно да ја објаснат фотојонизацијата. Во овие случаи, за време на процесот на јонизација, енергијата на електронот ја надминува разликата помеѓу енергиите од потенцијалната бариера што се обидува да помине.
Квантно-механички опис на јонизација
Интеракцијата на атомите и молекулите со доволно силен ласерски импулс доведува до јонизација на поединечни или повеќе наелектризирани јони. Стапката на јонизација, односно веројатноста на јонизацијата во единица време, може да се пресмета само со користење на квантната механика. Во принцип, аналитички решенија не се на располагање, и апроксимациите потребни за да управуваме со бројчени пресметки не обезбедуваат доволно точни резултати. Меѓутоа, кога интензитетот на ласерот е доволно висок, деталната структура на атомот или молекулата може да се игнорира и аналитичко решение за стапката на јонизација е можно.
Мерни инструменти
Во принципот на јонизација се засноваат многу мерни инструменти, како во физиката, така и во хемијата. Најпознати се јонизациската комора, Геигер-Мулеровото броило, Вилсоновата комора, и различните спектрометарски инструменти.
Јонизациската комора е уред за проучување на јонизацијата на гасовите, отркивање (детекција) и мерење на интензитетот на јонизирачкото зрачење. Главни делови на оваа комора се: затворена цилиндрична комора ( во која се наоѓа гас под одреден притисок) и две електроди. Таа претставува еден од првите детектори за јонизирачко зрачење во кое основата на детекцијата се заснова на собирање на јонски парови кои настануваат во гаста во електричното поле на комората. Со јонизирање на неутралните молекули настануваат позитивни јони и слободни електрони, кои се нарекуваат јонски пар. Од настанатите јонски парови се создава струен сигнал, кој понатака може да се обликува и засилува во излезен сигнал, пропорционален со интензитетот ( бројот на честички и енергија) на дојдовното зрачење. Јонските парови настануваат директно со јонизирање, но можни се и други процеси во кои упадното зрачење ја губи енергијата без создавање на јони (процес на возбудување на молекулите).
Геигер-Мулеровото броило е направа за детекција на јонизирачкото зрачење, односно броење на минување на јонизираните честички или фотони. Најчеста е изведбата на броилата во облик на метална цевка или стаклена цевка со метален облог, која воедно има улога на катода. Анодата во овој случај е тенката метална жица која поминува низ цевката. Електродите се споени под висок напон, а цевката е исполнета со смеса од благороден гас (на пример аргон или неон). Во моментот кога јонизирачката честичка или фотон минува низ броилото ја јонизира гаста, производите на јонизација ( позитивни јони и електрони) се раздвојуваат под дејство на електричното поле. Јоните забрзано се движат кон катодата, а електроните према анодата, и притоа во гасот предизвикуваат понатамошна лавинска јонизација. Со тоа накратко се затвора струјниот круг и на отпорникот во надворешниот дел на кругот настанува напонски импулс. Тие импулси се пребројуваат во електричното броило, кое често има и мал звучник за звучна индикација на зрачењето. Важно е делотворноста на својствата на броилото, т.е. односот на бројот на присутните и бројот на внесените честички или фотони. Геигер-Мулеровото броило може да служи за детекција на неутрони, но притоа тие, да не предизвикаат јонизација. Меѓутоа, неутроните можат да предизвикаат секундарна јонизација, и тоа со ослободување на алфа-честички во јадрени реакции со помош на хемискиот елемент бор, па за таа цел цевката за броење треба да содржи гасовит бор трифлуорид.
Вилсоновата комора ( именувана по шкотскиот физичар, Чарлс Томсон Рис Вилсон) е прв уред со која се можел да се регистрира патот на набиените честички, посебно алфа-честичките и електроните кои се емитиранни од радиоактивните материјали. Во основа тоа претставува сад исполнет со смеса од воздух и водена пареа, во која со брзо засилување на нејзиниот волумен, со помош на поместувачка мембрана и клип, заради падот на притисокот и температурата, се постигнува презаситеност на воздухот, при што доаѓа до кондензација на водената пареа долж патеката на набиените честички. При минувањето низ комората, набиените честички предизвикуваат јонизација на молекулата на воздухот кои така стануваат срединшна точка на кондензација. На таа основа е развиена и маглената комора (Патрик Блекет) и комората на меурчиња ( Доналд Глејсер).
Здравје
При јонизирачко зрачење се јонизира ткивото, пред сè водата како главна состојка на ткивото, при што настануваат хемиски многу реактивни радикали, кои предизвикуваат сериозни биолошки оштетувања на организмот.
NGC 5942
NGC 5942 — елиптична галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5942 се споменува и како MCG 1-40-1, CGCG 50-9, HCG 76C, NPM1G +07.0387.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5942 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5942 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 31 м 36,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 18' 44"".
Други поделби
Проучување на NGC 5942 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55309. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 362. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1082.
Коефициент на детерминација
Коефициентот на детерминација, како релативна мерка, го покажува учеството на објаснетиот варијабилитет во вкупниот варијабилитет, односно колку варијациите или промените на зависната променлива Y се објаснети со променливата X. Коефициентот на детерминација, покрај стандардната грешка, како апсолутна мерка, претставува значајна релативна мерка на претставителноста на регресионата линија. Како што следува, вкупниот варијабилитет (во натамошниот текст SKV) е еднаков на збирот на објаснетиот варијабилитет (во натамошниот текст SKO) и необјаснетиот варијабилитет (во натамошниот текст SKN):
Ако двете страни на горната равенка ги ставиме во однос со SKV и членовите на SKN ги префрлиме на десната страна, доаѓаме до следната релација:
Учеството на објаснетиот варијабилитет во вкупниот варијабилитет го покажува левата страна на равенката и се нарекува  коефициент на детерминација  кој се обележува со  r2 .
За поедноставно пресметување на коефициентот на детерминација се користи следната формула:
Од дефиницијата за коефициент на детерминација произлегува дека неговата вредност варира од 0 до 1, односно 0 ≤ r2 ≤ 1. Ако вредноста на коефициентот на детерминација е 1, тогаш сите емпириски вредности што може да ги земе зависната променлива y се наоѓаат на самата линија на регресија т.е. објаснетиот варијабилитет е еднаков на вкупниот варијабилитет. Во овој случај не постои влијание на други фактори и сите варијации на зависната променлива y во целост се објаснети од регресионата линија. Доколку вредноста на коефициентот на детерминација се приближува на нула тоа укажува дека регресионата линија се послабо ги репрезентатира податоците, односно учеството на обајснетиот варијабилитет е се помало во вкупниот варијабилитет. Кога коефициентот на детерминација има вредност 0, необјаснетиот варијабилитет е еднаков на вкупниот варијабилитет, а од тука произлегува дека постои неуспех во објаснувањето на зависната променлива Y или заклучуваме дека воопшто не постои  праволиниска регресија .
Тиквешко-мариовски дијалект
Тиквешко-мариовски дијалект — дијалект на македонскиот јазик. Дијалектот спаѓа во групата на преодни говори како дел од југоисточното македонско наречје. Овој дијалект се зборува во јужниот дел на Република Македонија, односно во Тиквешијата (Кавадарци, Неготино, Демир Капија и околината), селата во Витачево, Бошава, во пределот Раец по долината на Раечка Река и во целата област Мариово. Дијалектот се нарекува преоден бидејќи иако е дел од југоисточното наречје, сепак одреден број одлики (фонетски и морфолошки) споделува и со западното наречје. Главна одлика на овој дијалект е кратењето на самогласките.
Гарлитос
Гарлитос — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Тиквешко-мариовски дијалект
Територија
Овие говори го зафаќаат просторот на југ од централна Македонија ограничен меѓу Вардар и Црна, а на југ граничат со планинскиот венец Кожуф – Ниџе. Овој венец е природна граница кон долновардарските говори. На исток граничат со штипско-струмичкото говорно подрачје, а границата оди источно од Вардар приближно по Конечка Планина и долниот тек на Брегалница. Овие говори на запад граничат со централните говори, а дијалeктната граница оди западно од Црна преку областа Клепа. Од ова произлегува дека овие говори го зафаќаат просторот каде се допира источното и западното наречје и оттаму како гранични говори тие ги носат сите одлики на преодни говори и во нив се судираат посебности кои се карактеристични и за источното и за западното наречје.
Швајцарска музика
Швајцарија има изразен културен идентитет, и покрај разновидноста на германски, француски, италијански, ретормански и други етникуми. Религиозната и народната музика доминирале во земјата сè до 17 век, со раст на производството на други видови музика.
Фолк музика
Lute tablatures од 16-от век се реконструирани во автентични инструментални аранжмани; сепак, првиот голем извор на информации доаѓа од збирките народни песни од 19 век и работата направена од музикологот Хани Кристенn. Една од најстарите варијанти на народна музика беше швајцарската песна „Kühreihen“, земјоделска Alpine песна во Lydian mode. Традиционалните инструменти вклучуваа alphorn, hammered dulcimer, fife,hurdy-gurdy, кастанети, rebec, bagpipe, cittern и шалмај.
На почетокот на 19 век, швајцарската народна музика во голема мерка ја изведуваа ансамбли направени од патнички музичари и соло акти со употреба на инструмент, со само неколку дуоа. Во 1830-тите, сепак, швајцарската војска била реорганизирана, што довело до формирање на дувачки оркестри кои користеле современи инструменти. Овие инструменти, претежно месинг или ветер, биле изградени многу подобро од оние што ги свиреле патници, а музичарите ги враќале во своите села. Локалните играчи се придружија на овие ансамбли, кои свиреа танцувачка музика за фестивали и други прослави. Стилови за танцување вклучуваа schottisch, мазурка, валцер и полка.
Во 1829 година, хармониката била измислена во Виена, а се проширила во Швајцарија до 1836 година. Хармониката беше популарна затоа што беше релативно едноставна за свирење и евтина за стекнување, и требало еден музичар да ја свири мелодијата и придружбата. До 1850-тите, хармониката била составен дел од швајцарската народна музика, а полупрофесионалните ансамбли се појавувувале за да играат на големи социјални танци. Заедно со дувачките оркестри, беа и гудачки инструменти како виолина и контрабас. Хармониката, сепак ги замени двете виолини кои станаа стандардни.
По Првата светска војна, Швајцарија стана посилно урбанизирана и музиката се пресели во градовите како Цирих. Руралната народна музика стана најпопуларен стил кај публиката од средната класа, а музичари како Joseph Stocker ("Stocker Sepp") станаа познати низ целата земја. Stocker знаеше дека на неговата публика и се допаѓа егзотичната привлечност на руралната музика и затоа тој купил традиционални носии од Unterwalden за неговиот бенд. Ова било почеток на laendlermusic.
Во урбаните области на Швајцарија, народната музика започнала да се меша со нови стилови, како џез и фокстрот, додека саксофонот го замени кларинетот. Почнувајќи од 1930-тите, швајцарската влада започна да го охрабрува националниот идентитет, различен од Германија и другите соседи. Laendlermusic се поврза со овој идентитет и стана уште попопуларен.
По Втората светска војна, сепак, laendlermusic брзо стана помалку популарна со приливот на увезени стилови. Областа исто така растела поразновидна, со повеќе стандардизирани формати на бендови и четири или пет типови танци на репертоарот. До 60-тите години на минатиот век, триото што се состоеше од две хармоника и контрабас биле најчестиот формат, а многу Швајцарци сметаа дека е граѓанска должност да се зачува оваа традиција. Сè уште има популарни изведувачи, како што се Res Schmid, Willi Valotti, Markus Flueckiger, Dani Haeusler и Carlo Brunner.
Во текот на доцните 1990-ти, а особено во 2000-тите од околу 2008 година до денес, семејниот бенд Oesch's die Dritten, a yodeling family од Bernese Oberland е со успех. Нивниот формат е Schwyzeroergeli (мала хармоника) свирена од Hans Oesch, гитара, електричен бас и голема хармоника. Со нив се соочува Melanie Oesch.
Народна музика од Appenzell
Руралниот регион Appenzell е главен центар на народната музика. Додека другите делови на Швајцарија ја усвојувале хармониката (Langnauerli и Schwyzerörgeli ) во XIX век, Appenzell ја чуваше виолината и hammered dulcimer. Гудачката музика од Appenzell е популарна низ цела Швајцарија. Во неговиот оригинален аранжман (две виолини, дулмер, виолончело, контрабас ) што е од големо значење, додека хармоника и пијано се исто така вклучени во некои формации.
1960-тите
Подоцна во 20 век, во 1960-тите, популарноста на рокенролот, или beat music беше популарна, која достигнала врв во 1968 година со издавањето на "Heavenly Club" на Les Sauterelles. Популарноста на швајцарската карпа започна во 1957 година, кога Hula Hawaiians го вклучија rockabilly, поставувајќи ја сцената за растот на раните 1960-ти. Франкофонскиот дел од Швајцарија наскоро се најде со француски French stars како Johnny Hallyday, а наскоро и швајцарските уметници како Les Aiglons, Larry Greco и Les Faux-Frères станале големи уметници.
Во 1964 година, поп-музиката инспирирана од Битлси го зазеде континентот, раселувајќи го претходниот инструментален рок и инспирирани музички битки во Базел, главниот град на швајцарскиот рок. Швајцарските бендови во истиот калап ги вклучувиле „16-те жици“ и Pichi, а глумите на германски јазик наскоро доминираа на теренот. Потоа, Цирих стана центар на иновации, користејќи ги блузот на Chris Lange, истражувањата во Русија, Боб Дилан од Хајнер Хеп - инспириран од фолкот и поп-славата на Toni Vescoli. Другите швајцарски уметници од тој период вклучуваат R&B чин The Nightbirds од Locarno, light rock stars The Wild Gentlemen, The Blue Sounds и поп-групата Marco Zappa & the Teenagers. Во 1967 година, уметници како Mani Matter, Franz Hohler, Sergius Golowin и Kurt Marti започнаа да основаат швајцарско-германски дијалектен рок, славејќи ги нивните посебни национални идентитети. Додека други како Roland Zoss и Tinu Heiniger пееја на германски јазик.
До 1968 година е застапен швајцарскиот рок, а уметниците ги истражуваа звучните иновации. На пример, прозорецот на Barry Window го користел soul и Indian music за да направи рок, додека The Sauterelles ја истражува музиката.
1970-тите години
Прогресивна музика формирана од 70-тите години на минатиот век, кога џезот, блузот и другите жанрови биле комбинирани со социјално освестени текстови, необични солови и мачо позирање. Првиот бенд на прогресивниот рок бум беше супергрупата Flame Dream, Krokodil и наскоро следеа The Shiver and Brainticket. Студиото Sinus во Берн и инженерите Eric Merz и Peter McTaggart, станаа центар на иновации до средината на 1970-тите.
1973 година го виде првиот комерцијално издание на дијалект рок со Rumpelstilz е "Warehuus Blues"; бендот влезе во мејнстримот во 1976 година со објавувањето на реге -влијателниот chart-topper Füüf Narre im Charre.
Kleenex - покрај британските бендови The Slits and The Raincoats - беше една од првите три женски групи од ерата на Панк, објавена во ноември 1978 година нивниот прв сингл / EP со четири песни. Со мешавина на уметничко-школо, гламур и панк бучава, тие се обидоа да го свртат вниманието на John Peel и станаа првиот хит на извозот на Swiss Wave. Тие стигнаа до британските графикони и добија договор со Rough Trade Records.
1980-тите години
На почетокот на 80-тите години на минатиот век, швајцарските new wave бендови развиле свој индивидуален музички стил, а некои од нив станале меѓународно познати, особено Kleenex / LiliPUT и Yello во Велика Британија и САД, или Grauzone и mittageisen во Германија. Grauzone стигнале до австриските и германските топ листи со нивниот NDW-hit “Eisbär”. Mittageisen го објавил во јануари во 1985 година со нов електро-звук. Синглот го најде патот до легендарната емисија на John Peel на BBC Radio 1 и стана инди-диско хит. Други познати швајцарски пост-панк / new wave бендови се Blue China, The Vyllies и The Young Gods. Формирана во 1985 година од вокалистот Franz Treichler, групата користеше дигитално земање примероци за да создаде интензивно спојување на класичната и рок-музиката и станаа пионери на индустриската музика. Англискиот музички печат реагираше ентузијастички и Melody Maker го направи првиот истоимен албум на групата за „Албум на годината“.
Во 1983 година се појавија екс-трем-нормалните изданија "Warum" и "Welcome to Switzerland", кои направија револуција во Bernese rock, додавајќи карактеристични трендови на дијалект. По нив следеа Зури Вест и други бендови.
Во 1986 година, дуото Double стана првиот швајцарски чин што се појави на Топ 40 топ листи во САД со својата песна "The Captain of Her Heart".
Од 1980-тите, швајцарскиот jazz продолжи да се формира. Значајни експоненти на швајцарската џез-сцена се саксофонистот Fritz Renold или трубачот Franco Ambrosetti. Stephan Eicher е популарен фолк рок-музичар, кој се прослави во средината на 80-тите години на минатиот век и се здоби со популарни следбеници низ цела Европа во 90-тите години на минатиот век.
90-тите години на минатиот век
Еден од најпопуларните швајцарски пејачи и изведувачи на изведба е DJ Bobo (роден René Baumann).
Појавувајќи се на почетокот на 90-тите години, групата Gotthard еволуираше и стана водечка швајцарска рок група и еден од најпознатите бендови во Европа. Со вкупно 8 студиски албуми, 2 компилациони албуми и 2 албуми во живо (од кои едниот е исклучен од струја), тие го сменија својот стил од хард рок во возрасен современ рок. Во моментов се многу популарни во Швајцарија, но исто така и во Германија, Австрија, Италија и Бразил. Nic Maeder се приклучил на бендот и во 2012 година, тие гостуваа низ целиот свет со нивниот нов албум Firebirth.
2000-тите
Некои швајцарски музичари всушност уживаат светска репутација, со комерцијален успех. Електронската електронска музика игра голема улога (особено хаус и денс музика), поради некои уметници како DJ Antoine, Remady, Yves Larock или Mike Candys. Некои популарни акти во Швајцарија денес се групата Neue Deutsche Härte, Metallspürhunde, The Dandies, Paysage D'Hiver, Man-L и Celtic Metal групата Eluveitie. Thomas Gabriel Fischer неодамна го раздели Celtic Frost и формираше нова група, Triptykon, играјќи стил сличен на неодамнешниот материјал на Celtic Frost.
2010-тите
Во 2010 година, швајцарскиот маткор бенд „Knut“ го издале својот 4-ти целовечерен албум „Wonder“, на Hydra Head Records.
Една од највидливите групи од Швајцарија во поновата историја, „Zürich's Tj Toðdler“, започнале да изведуваат насловни верзии на популарни уметници за снимање во 2012 година, и оттогаш започнале да компонираат своја поп-музика. Нивната музика е длабоко вкоренета во швајцарската народна музичка култура, бидејќи издадоа два албума во живо како шампион на нивната татковина, „The Music of Switzerland“ и „The Music of Switzerland“ од 2013 година, обете објавени во САД на Family Recordings. Дополнително, голем дел од нивните уметнички дела содржат швајцарски националистички слики. Во јануари 2015 година, нивниот деби албум „The Young Men Smile“ бил издаден од „Husqvarna“ на CD и LP.
187 (број)
187 (сто осумдесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 186 а претходник на бројот 188.
Аксиос
Аксиос (ἄξιος - „достоен“) – едногласен извик на одобрување за време на ракополагање (хиротонија) на ѓакон, свештеник, епископ, ракополагање (хирополагање) во свештенство, чтец, ипоѓакон; како и при устоличувањето на патријарсите.
Најраното спомнување на извикот „аксиос“ е сирискиот споменик од 3-5 век „Заветот на нашиот Господ Исус Христос“ - во него луѓето, по ракополагањето на епископот, трипати извикуваат „аксиос“.
Во Католичката црква
Во Католичката црква, извикот „Dignus est“, слично на „axios“, се изговара пред светото ракополагање. Го кажува народот, а не епископот, што е доказ за претходното учество на народот во изборот на свештени лица.
Анаксиос
Црковната историја знае случаи на употреба на извикот „Анаксиос“ (ἀνάξιος - недостоен). На пример:
Јаков Пуланин
Јаков Пуланин (познат и како Јакобус де Пола, или Јаков од Пула, ) ― архитект од Пула (Пола), Истра, активен во 13 и 14 век.
Витоша
Витоша е висока планина во Бугарија, во непосредна близина на бугарската метропола Софија. Највисок врв е Црн Врв со надморска височина од 2.290 м.
Надворешни врски
Природен парк "Витоша"
Полска школа за плакати
Полската школа за плакати е специфично уметничко движење кое започнало од 1950-тите до осумдесеттите години на минатиот век, Полската школа за постери е карактеристично, оригинално и истакнато ликовно творештво особено во доменот на дизајнот на уметничкиот плакат.
Главните одлики во стилот и обликувањето на полскиот плакат се: естетиката во изведбата на сликарските елементи, едноставноста и јасноста во пораката најчесто изразена преку  метафора. Во полскиот уметнички плакат уште можат да се следат истакнати и специфични елементи на ликовен и сликарски гест, јасна и чиста линија, живописни бои и колорит и особено авторска индивидуалност на секој автор. Исто така, еден од главните ликовни белези во полскиот плакат се и фантазијата. На овој начин полскиот плакат успеал да создаде совршена хармонија помеѓу дизајнот и уметничката творечка оригиналност.