cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смоквијада
Во организацијата на Здружението на граѓани „ТеРа“, а под покровителство на општина Гевгелија во соработка со хотелите и рестораните, велат дека манифестацијата има за цел да го сочува традиционалниот начин на готвење слатко од зрели смокви, а од друга страна да го врати оригиналниот начин на пречекување гости во домот со слатко од смокви. Гевгелиското слатко од смокви е барано во Европските држави, САД, како и во Австралија, а најголем интерес има од страна на македонската дијаспора.
Прогонетиот (филм од 1947)
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Ново Мексико, на преминот од XIX во XX век. Прикажувајќи низа сцени од минатото, во филмот се раскажува приказната за Џеб Ранд (го игра Мичам) чие семејство било убиено кога тој бил дете. По масакрот, него го пронашла вдовицата, г-ѓа Калум (ја игра Андерсон), која го примила во своето семејство и го одгледала како свое дете. Кога пораснал, Џеб се вљубил во нејзината ќерка, но во меѓувреме се соочил со опасност...
ФК Милан сезона 2016–2017
Чисти мрежи
Обновено на: 28 Мај 2017
Смоквијада
Драги Хаџи Николов, претседател на Советот на општина Гевгелија за Смоквијада, 2013 изјави: "Смоквијадата е гевгелиски бренд, бидејќи ова е најголемото јавно приготвување на слатко од смокви во земјата. Но, Смоквијада не претставува само фестивал на смоквите – средоземно овошје, кое се огледува и од него произведува најквалитетното слатко, туку и промоција на традиционалната храна и производи во пограничниот регион."
Застапеноста на смоквата во Гевгелискиот регион
Близината на Егејското Море, реката Вардар, како и високите планини Кожуф и Пајак, кои ја делат Гевгелиската и Валандовската Котлина од другите, обусловуваат спој на континентална и средоземна клима. Потекнува од средоземниот дел на југозападна Азија, најраспространета во тие земји (Турција, Грција, Италија и Шпанија). Припаѓа на родот Ficus од фамилијата Moraceae со околу 800 видови распространети во топлите предели на Земјината топка. Од нив повеќе од 40 видови се смокви, а најпознат вид е обичната смоква Ficus carica, која успева токму во гевгелиско.
Дифебарбамат
Дифебарбамат (ИНН) е средство за смирување од фамилиите на барбитурати и карбамати кое се користи во Европа како компонента на формулацијата на комбиниран лек наречен тетрабамат (Атриум, Севриум).
Уелва (покраина)
Уелва - покраина во јужна Шпанија, во западниот дел на автономната заедница Андалузија. Граничи со Португалија, со покраините Бадахос, Севилја и Кадис и Атлантскиот Океан. Главен град е Уелва.
Нејзината област е 10.148 км2. Неговото население е 483.792 (2005), од кои околу 30% живеат во главниот град, а густината на населението е 47,6 /км2. Содржи 79 општини.
Економијата се заснова на земјоделството и рударството. Познатите рудници Рио Тинто биле работени уште од пред 1000 година п.н.е. и биле најголем извор на бакар за Римската Империја. Како показател за обемот на античкото рударство, во римските рудници биле откриени шеснаесет милиони тони римски згура. Британските компании го продолжиле рударството во големи размери во 1873 година; областа е името на корпорацијата Рио Тинто.
Туризам
Одложениот туристички развој на покраината овозможил подобро градско планирање отколку во другите региони на шпанското крајбрежје. Јадрата на Ислантила и Исла Канела се пример за овој обид да се испланираат во покохерентен облик. Иако во помал обем во однос на другите региони, урбаниот притисок продолжува. Претходните случувања кои имале малку планирање до последно време се Ел Ромпидо, Ел Портил, Мазагон и Маталаскањас (Торе де ла Игера).
Иако Пунта Умбрија ги имала своите почетоци како населеното место Картаја, по демократизацијата на летниот туризам, таа го започнала својот урбан развој заради неговата близина на главниот град и нејзината местоположба на плажа. Тековниот развој немал да издржи без туристичка активност и нејзино сместување. Други туристички области се Нуево Умбрија, Нуево Портил, Пунта дел Морал, Ла Антиља и Урбасур. Марисмас де Исла Кристина, веднаш до градовите Ајамонте и Исла Кристина, се заштитен природен резерват.
Забелешка е неодамнешната класификација на „руралниот туризам“ на Уелва за нејзиниот внатрешен планински венец.
Земјоделство
Во покраината Уелва, особено градови како Палос де ла Фронтера и Могер, присутна е интензивна индустрија за јагоди.
Индустријата за јагоди во покраината Уелва им нуди можности за работна сила на мигрантите (од Мароко и источна Европа). Во 2018 година се тврдени некои инциденти на силување, присилна проституција на работниците мигранти и лоши услови за домување и санитација. Според телевизијата „Mujeres 24H“, Мароканките кои не зборуваат шпански се намерно насочени заради нивната ранливост и неможноста да ги разберат своите договори напишани на шпански јазик или да ги бараат своите права. Покрај „Mujeres 24H“, други мештански женски организации, како што се женската „Huelva Acoge“ и „Жени во конфликтни зони“ (Mujer en Zone de Conflictos), исто така, работат на прашања на насилство врз жените во регионот и Андалузискиот синдикат на работнички (САТ) исто така зборувал на ова прашање на право за работниците-мигранти. Поради околности, само неколку случаи биле изведени пред суд.
Зелена електрична енергија
Уелва има 388 мегавати (MW) ветерна енергија, 68 MW моќност на биомаса и 66 MW сончева енергија. Конструиран е 220 киловолтен далековод за испраќање на електрична енергија до главната мрежа, како и за подобрување на врските меѓу Шпанија и Португалија.
MedlinePlus
MedlinePlus (изговор: медлајн плас) — семрежна информативна служба на Националната медицинска библиотека на САД (NLM) која нуди здравствени информации за потрошувачите на англиски и шпански јазик. Ова мрежното место претставува збир на информациите од Националната медицинска библиотека на САД (NLM), Националните здравствени институти (NIH) и други државни установи и здравствени организации. Има и верзија за читање од мобилни уреди. Услугата е бесплатна, и ја користат 150 милиони луѓе годишно.
Службата нуди енциклопедиски инофрмации поврзани со здравјето и лековите, како и именик на здравствени услуги. MedlinePlus Connect ги пворзува пациентите и здравствените работници во системи за електронска здравствен евиденција (EHR) со соодветни информации од MedlinePlus за заболувањата и лекарствата. Ова исто така има мобилна верзија.
Историја
Националната медицинска библиотека веќе подолго време нуди програми и услуги за стручните здравствени научници и давателите на здравствени услуги, како што се базата pubmed и разните пристапни служби за неа како PubMed и Entrez. Во 1990-тите, општата јавност почнала сè повеќе да ги користи овие услуги на семрежјето. Покрај ова, информациите се нудат и во формат разблирлив за нестручната јавност. MedlinePlus е воведен во октомври 1998 г. како некомерцијална семрежна услога слична на оние како WebMD. Во 2010 библиотеката ја вовела и службата PubMed Health, која пак нуди здравствени информации за потрошувачите, со особена задршка на клиничката делотворност на разните лекувања.
Во прво време MedlinePlus опфаќал 22 здравствени теми на англиски јазик, кои подоцна станале 800 теми на англиски и на шпански, како и врски за здарствени информации на повеќе од 40 јазици. Мрежното место е добитник на неколку награди и важи за едно од најдобрите места за добивање на медицински информации. Во 2010 г. MedlinePlus освоил оценка од 84 во Американскиот показател за задоволност на потрошувачите.
Жена гали папагал
Жена гали папагал (француски: Femme caressant un perroquet ) или Жена со папагал (Femme au perroquet или Femme avec un perroquet) ― ориентална слика на масло на платно од 1827 година од Ежен Делакроа. Неколку историчари на уметност го поврзале делото со Венера и Купидон на Ламберт Сустрис. Во 1897 година сликата била дадена од Кутирје де Ројас на Музејот за ликовни уметности во Лион, каде што сè уште виси.
Делакроа претрпел сентиментална или сензуална криза помеѓу 1825 и 1827 година, што го навело да наслика многу повеќе или помалку еротски дела - според неговото приватно списание од тоа време, завршувањето на сликите на тој начин било испреплетено со сексуалното задоволство пред младата манекенка да си замине.
Моделот за ова дело може да биде Госпоѓица Лор, која исто така се појавува во „Сарданапаловата смрт“ и „Грција на урнатините на Мисолонги“ на истиот уметник, и двете датираат во исто време. Друга можност е Роз, уште еден негов модел.
Авенија Ван Нес
Авенијата Ван Нес (Van Ness Avenue) е сообраќајница во правец север-југ во Сан Франциско, Калифорнија, САД. Првично се викала улица Марлет, но била преименувана во авенија Ван Нес во чест на седмиот градоначалник на Сан Франциско, Џејмс Ван Нес.
Делот меѓу Централниот автопат кај раскрсницата на Јужна Ван Нес, Хауард и 13тата улица до улицата Ломбард на север е дел од американската магистрала 101. На оваа улица се наоѓаат многу значајни градби, вклучувајќи ги и Градската палата на Сан Франциско, Војната меморијална оперска зграда и Симфониската сала „Луиза М. Дејвис“.
188 п.н.е.
188 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 188. година пред новата ера, 188. од првиот милениум п.н.е., 88. од 2 век п.н.е. и деветта од 180-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5320 и 5321 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4562 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3572 и 3573 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 565.
Еналилпропимал
Еналилпропимал (Нарконумал) е дериват на барбитурати развиен од Хофман ла Рош во 1930-тите. Има седативни и хипнотички ефекти и се смета дека има умерен потенцијал за злоупотреба.
Науката во 1682 година
1682 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Средоземно грмушарче
Опис
Средоземното грмушарче е долго 15–16 см, малку е поголемо од црноглавото грмушарче и е едно од најголемите видови во семејството. За разлика од другите грмушарчиња, мажјаците и женките не се разликуваат многу. Возрасниот мажјак има бледо сив грб и белкави долни делови. Клунот му е долг и тенок, нозете црни. Мажјакот има темносива глава, црна маска преку очите и бело грло. Ирисот му е бел. Женките и младенчињата имаат посветла глава и кремави долни делови, сивиот грб има кафеавкава нијанса. Ирисот кај младите птици е темен. Песната е серија од чрчорења.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се отворените простори со грмушки. Се храни со инсекти, но и со бобинки меко овошје. Гнездото го градат скриено во грмушки или на дрво. Несат 4-6 јајца.
Подвидови
Се прифаќаат два подвида од средоземното грмушарче, но, некои ги сметаат за посебни видови :
Киро Павлески
Киро Ацков Павлески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и Југославија, учесник во НОВ.
Животопис
Поради тешките услови за живеење заминал на работа во Босанска Бјелина, каде работел како чевларски работник. Во текот на 1943 година бил опфатен во редовите на СКОЈ, а потоа упатен во партизанските редови. Загинал во септември 1943 година во месноста Црвена Стена во Босна.
Берлински меѓународен филмски фестивал
Берлинскиот меѓународен филмски фестивал, познат и под името „Берлинаре“, е меѓународен филмски фестивал. Фестивалот е основан во 1951 година, а од 1978 година се одржува секоја година, во февруари. Со продадени 274.000 билети, Берлинскиот фестивал се смета за еден од најпосетените филмски фестивали во светот.
Европскиот филмски пазар, саем на филмот кој се одржува истовремено со Берлиналето, е најголемата средба во филмската индустрија од областа на меѓународниот филм. Исто така, серијата неделни предавања и работилници на „Берлинале талент кампус“ ги собира младите филмаџии од целиот свет. овој кампус е партнер на фестивалот и се смета за форум на уметниците кои се во подем.
Награди на Берлинскиот филмски фестивал
На фестивалот се доделуваат повеќе награди:
Програмата на фестивалот
Фестивалот е составен од седум различни категории. Филмовите во секоја категорија се избираат од страна на секторскиот директор, заедно со комитетот на филмски експерти. Категории:
Европскиот филмски пазар
Европскиот филмски пазар (ЕФП) е еден од трите најголеми филмски пазри во светот. Тој е најголемиот деловен центар за време на Берлинскиот филмски фестивал. Европскиот филмски фестивал е најголемиот собир на големи филски продуценти, купувачи, финансиери, агенти и дистрибутери. ЕФП претставува професионален трговски настан кој е отворен за регистрираните членови во индустријата. Во 2010 година регистрирани се 414 компании, 2714 беџови на европскиот филмски пазар се издадени и регистрирани се 1339 купувачи. Трговскиот саем им обезбедува изложбен простор на компаниите за прикажување на својот состав. Организира прикажување на повеќе од 1000 прикажувања на нови филмови кои се прикажуваат во кината околу Potsdamer Platz. Во 2007 година, CinemaxX and CineStar беа искористени за прикажување на нови продукции. 2010 година Astor Film Lounge  покажува  на пазарот проекции во 3Dтехнологија со  помош на дигиталната  RealD технологија. Копродукцискиот пазар на Берлинарето е тридневна платформа за поврзување на производителите и финасиерите, како и за емитување и финансирање на претставници кои учествуваат во меѓународни копродукции.
Талент Кампус Почнувајќи од 2003 година, Берлинарето соработува со „Талент кампусот Берлинаре“, кој претставува зимска школа за идни режисери и се одржува  истовремено како и фестивалот. Секоја година, „Талент Кампусот“ прифаќа околу 350 кандидати од различни филмски професии, кои доаѓаат од целиот свет. Настанот трае шест дена за време на Берлиналето и се одликува со предавања и трибини со добро познати професионалци, опфаќајќи ги актуелните прашања од областа на правењето на филмови. Работилници, екскурзии, лични туторства, тренинг и обуки на учесниците од различни делови од работата се составен дел на програмата.
2017 година
На 67. издание на Берлинскиот фестивал се прикажале околу 400 филма од 70 земји, а во конкуренција за „Златната мечка“ биле 18 филмови. Главната награда, „Златната мечка“ ја добила унгарската режисерка Илдико Ењеди за филмот „За телото и душата“; наградата за најдобар режисер и „Сребрената мечка“ ја добил финскиот режисер Аки Каурисмаки, за комедијата „Од другата страна на надежта“; додека наградата за најдобро сценарио ја добил чилеанскиот филм „Фантастична жена“ на Себастијан Лелио, за најдобра глумица била прогласена Ким Мин-хи, а наградата за најдобар глумец ја освоил Џорџ Фридрих.
Десбутал
Десбутал бил лек од брендот Абот кој содржи 5 мг метамфетамин хидрохлорид (Дезоксин) и 30 мг пентобарбитал натриум (Нембутал); заменет амфетамин и барбитурат комбинирани во рамките на истата пилула. Десбутал се продавал како антидепресив, како и лек за третман на дебелина, нарколепсија, паркинсонизам и алкохолизам, иако вообичаено, исто така, бил препишуван надвор од етикетата за разни заболувања. Имал голем потенцијал за злоупотреба и повеќе не се произведува.
Изглед
Десбутал бил дизајниран како тркалезни двофазни таблети, со двете активни состојки видливо поделени помеѓу двете страни на таблетата за да се контролира нивната стапка на растворање и да се постигне попожелен фармакокинетски профил. Секоја таблета имала жолта половина која содржела формулација на пентобарбитал натриум со моментално ослободување и сина половина која содржела формулација со продолжено ослободување на метамфетамин хидрохлорид (Desoxyn Gradumet). Трите дози на таблети кои биле произведени вклучувале 5 mg, 10 mg и 15 mg метамфетамин хидрохлорид со 30 mg, 60 mg и 90 mg пентобарбитал натриум, соодветно. Злоупотребата на Десбутал често вклучувала физичко одвојување на овие две половини со пила со жилет или нокти, проследено со консумирање на секоја активна состојка независно наместо истовремено. Вообичаено, злоупотребувачите ја внесувале сината половина што содржи метамфетамин за стимулација и будност, проследено со идна ингестија на жолтата половина што содржи пентобарбитал како хипнотик за борба против несоница предизвикана од стимуланси секогаш кога е посакуван сон.
Прописи
Десбутал повеќе не се произведува по повлекувањето на одобрението за маркетинг од страна на Администрацијата за храна и лекови (FDA) во 1973 година, како дел од масовното повлекување на сите комбинирани лекови за дебелина што содржат стимуланс на ЦНС, често со депресив на ЦНС. Повлекувањето ги вклучило и сите постоечки залихи на парентерални амфетамини врз основа на тврдењата на ФДА дека овие производи имаат толку голем потенцијал за злоупотреба на дрога што не можат безбедно да се користат. Иако Бирото за наркотици и опасни дроги (BNDD) веќе ја намалило квотата за производство на агрегат на амфетамин (APQ) за фармацевтските производители за приближно 90% во текот на претходните две години, овие комбинирани лекови брзо се зголемиле во популарност во текот на двете претходни децении. Многу фармацевтски производители енергично се натпреварувале за пазарни удели со континуирано развивање на нови комбинации и формулации за дозирање, а во времето на отповикувањето во 1973 година, проценетата годишна дистрибуција на овие таблети била еквивалентна на 480 милиони дозирани единици Обетрло од 10 mg таблети.
Медицинска употреба
Медицинското оправдување за овие комбинирани лекови било дека стимулантот на ЦНС го подига расположението и го потиснува апетитот, додека депресивот на ЦНС ублажува многу од негативните ефекти на стимулансот на ЦНС без истовремено да ги намали неговите терапевтски придобивки. Некои психијатри се обиделе да го удвојат овој ефект, иако само делумно, користејќи стимуланси во врска со бензодиазепини како што е клоназепам кај пациенти со одредени форми на рефрактерна депресија каде што би биле индицирани инхибитори на моноамин оксидаза како нардил или парнат, но немале опасности поврзани со тоа класа на лекови, бидејќи маоите се исклучително токсични во случаи на предозирање или намерно или случајно ингестија на тирамин. Оваа комбинација се смета за исклучително ефикасна од пациентите и од лекарите, и ја задржува ефикасноста со текот на времето кога се користи според упатствата, но и двата лека носат ризици од злоупотреба и зависност. Вообичаено, стимуланс на ЦНС во овие постари комбинирани лекови бил амфетамин, декстроамфетамин или метамфетамин како различни единечни или мешани соли, а фенметризин хидрохлорид (Прелудин) исто така се продавал, иако поретко. Вообичаено, депресивот на ЦНС во овие комбинирани лекови бил единечна барбитуратна сол, особено пентобарбитал натриум и натриум амобарбитал (Amytal), иако понекогаш се користеле и мепробамат (Miltown), мало средство за смирување и метаквалон хидрохлорид (Quaalude), не-барбитуратен седатив. Некои помалку вообичаени формулации за комбинирани лекови вклучувале стимуланс на ЦНС комбиниран со повеќе витамини и минерали, антипсихотик од првата генерација (Ескатрол бил популарен) или антихистаминик од првата генерација (Obocell-TF). Други формулации користеле амфетамини, барбитурати и мепробамат за нивната способност да ја потенцираат аналгезијата со комбинирање со аналгетици како што се фенацетин и аспирин.
Желевица
Желевица — река во Македонија, сместена на планината Влаина.
Реката е долга 20 километри. Вода има преку целата година и реката не пресушува.
Нејзиното сливно подрачје изнесува 116,3 км2. По нејзината долина се движи патот Берово-Пехчево.
Извор
Извира од подножјето на врвот Кадиица на надморска височина од 1.822 метри на планината Влаина.
Сања Атанасовска
Сања Атанасовска — македонска новинарка и поетеса, родена е на 21 декември 1985 година во Куманово.
Животопис
Гимназиско образование завршила во Гимназијата „Гоце Делчев“ во Куманово. Образованието го продолжила во Школата за новинарство при Македонскиот Институт за медиуми во Скопје. Работела во повеќе медиуми, меѓу кои и во Националната телевизија А1.
Во 2015 година ја објави збирката поезија „Писмото на десетте прсти“ која ја доби наградата Лесновски ѕвона за најдобра дебитантска книга. Во 2017 година ја објавува електронската книга поезија „Тапија од животот“ на Фондација Македоника, а истата година ја доби и наградата Караманов за збирката поезија „Стаклена градина“. Стихозбирката „Стаклена градина“ има и аудио верзија. Во 2017 година го освоила третото место на книжевниот фестивал Панонски галеб во Суботица, Србија. Во 2019 година авторката била на книжевна резиденција во Цетиње, Црна Гора. Во 2019 година Атанасовска ја објави збирката поезија „Шафране мој“ во издание на Слово љубве - букви букс од Скопје, а во 2020 година ја објави стихозбирката „Афродита трча по ветерници“ кај истиот издавач. Поетесата објавува поезија во повеќе списанија во регионот и пошироко.
NGC 3667B
NGC 3667B — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3667B се споменува и како MCG -2-29-26.
Откривање
Телото е откриено на 27 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3667B е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3667B има привидни димензии од 1,4' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 3667B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35034. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5515. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Етиопија на Олимписките игри
Етиопија првпат учествувала на Олимписки игри во 1956 година, и оттогаш испраќала натпреварувачи на сите изданија на Летните олимписки игри освен на игрите во 1976, 1984 и 1988 година. Етиопија двапати досега настапила на Зимските олимписки игри, а своето прво учество го забележала на игрите во Торино во 2006 година.
Етиопските натпреварувачи имаат освоено вкупно 45 олимписки медали, сите во атлетика.
Науката во 1681 година
1681 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Криенка (филм од 2005)
Криенка (руски: Жмурки) - руски филм од 2005 година, во режија на Алексеј Балабанов, кој е автор и на сценариото, заедно со Стас Мохначев. Главните улоги ги играат: Алексеј Панин, Дмитриј Дјужев, Виктор Сухоруков, Никита Михалков, Алексеј Серебрјаков итн. Во текот на снимањето на филмот, режисерот Балабанов потрошил 50 литри лажна крв и ангажирал 20 познати руски глумци, а многу од нив тешко може да се препознаат, зашто се маскирани.
Синопсис
Сергеј и Симон мора да му достават на моќниот мафијаш Сергеј Михајлович куфер полн со хероин. Тие работат за Михајлович, но хероинот им го крадат тројца ситни криминалци по налог на расипаниот полицаец Степан, мислејќи дека куферот е полн со пари. Откако сфаќаат дека се измамени, Сергеј и Симон најпрвин го убиваат полицаецот Степан, а од него го дознаваат местото каде што се кријат криминалците со хероинот. Тие влегуваат во станот и ги убиваат криминалците, но притоа е ранет Сергеј. Поради тоа, Симон мора да му се јави на својот другар, студент по медицина, кој на живо му прави операција на Сергеј. Потоа, двајцата си заминуваат со пленот.
Pro bono publico
Pro bono publico (или скратено Pro bono) е фраза изведена од латинскиот и значи за јавно добро или за општо добро. Терминот генерално се користи да се опише професионална работа преземени доброволно и без плаќање како јавен сервис. Ова е вообичаено во правната професија, но сѐ почесто се користи во трговијата, технологијата, во консултантските компании и др. Pro bono сервисот, за разлика од традиционалното волонтерството, користи специфични вештини од професионалци за да се обезбедат услуги на оние кои не можат да си ги дозволат нив.
Во САД од адвокатите се бара да обезбедат педесет часови pro bono сервис во текот на годината.
Пирински Македонци
Македонците во Бугарија, или како Пиринци или Бугарски Македонци — староседелско население кое претежно живее во Пиринска Македонија, во југозападниот дел на денешната Република Бугарија.
Во определени периоди постоело и иселување од политички и економски причини, од другите делови на македонската регија. Иселувањето се одвивало во неколку поголеми бранови: средниот век, во ренесансата, по ослободувањето на Бугарија од турската власт, по Илинденското востание, по Балканските војни и Првата светска војна. Македонската емиграција во Бугарија e најголема македонска емиграција во светот, со огромен интелектуален потенцијал и големо културно наследство.
Статистички податоци
Според државната статистика на Република Бугарија на последниот одржан попис во 2011 година, како Македонци се изјасниле 1.654 жители на Бугарија (0,02%), а на пописот од 2001 имало 5.071 Македонци. Но, според Красимир Канев, претседател на Бугарскиот Хелсиншки комитет, во 1998 година нивниот број бил неколкупати поголем. Во извештајот, Канев наведува бројка од 15.000-25.000 етнички Македонци во Република Бугарија. Невозможно е да се каже колкав е точниот број, особено поради фактот што различни извори даваат спротивставени податоци. Сепак, сите се согласуваат дека голем број (над два милиони, вклучувајќи и од мешани бракови) од граѓаните на Република Бугарија се потомци на доселеници од Македонија, кои како емигранти или бегалци својот дом го нашле во Бугарија.
Според Стојко Стојков, еден од водачите на ОМО Илинден - Пирин, во Бугарија живеат од 5.000 до 10.000 луѓе кои се декларираат како Македонци, но претходно нивниот број бил до 187.000 души. Со оглед на одбивањето да се регистира ОМО Илинден - Пирин останува да се претпоставува дека оваа бројка е блиска до вистинската, а можеби и поголема.
Попис од 1920 година
Според пописот од 1920 населението броело 155.598 жители. Немало декларирани Македонци.
Попис од 1946 година
Во декември 1946 во Народна Република Бугарија е извршен првиот повоен попис на населението. Од вкупно 252.908 жители во Пиринска Македонија 160.541 лица, односно 70% се изјасниле како етнички Македонци.
Бугарската држава до денес се обидува да најде објаснувања за тоа дека овој попис бил направен под присила или по грешка, но покрај тој попис остануваат работи кои до денес се необјанети. Вистина, доколку станува збор за присила, кој можел да присили раководители на една суверена држава да го направат тоа. Второ останува неодговорено прашањето дали под вакви услови биле пренесени посмртните останки на Гоце Делчев во Македонија. Некои од одговорите кои современа Бугарија се обидува да си ги даде во врска со ова се дадени во овде.
Познавајќи ја негаторската политика на официјална Софија, многу историчари ги имаат изнесено фактите за вистината на Македонците во Бугарија, кои Бугарија вешто се обидува да ги изманипулира. Најнов бисер е „присилниот попис од 1946 година“.
Попис од 1956 година
На пописот на населението во 1956 во Пиринска Македонија, од вкупно 281.015 жители, како Македонци се изјасниле 178.862, или 63% од целокупното пиринско население. Денес, Бугарија не ги прифаќа резултатите од тие пописи, со аргументи дека биле спроведувани на недемократски начин во услови на сталинизам и репресии.
За фалсификувањето на пописот од 1956 зборува и Улрих Бјуксеншјутц во книгата „Малцинствената политика во Бугарија”. Политиката на БКП кон Евреи, Роми, Помаци и Турци (1944-1989).“, 2000, IMIR.
Население и национална структура на населението на НР Бугарија од пописот 1956 година
Попис од 1965 година
Во пописот од 1965 како Македонци се декларирале само 8.750 жители.
Попис од 1975 година
На пописот од 1975, ниту еден жител на НР Бугарија не се декларирал како Македонец.
Попис од 1992 година
За пописот од 1992 официјални податоци за Македонците не се објавени. И покрај тоа, во 1993 е објавен бројот од 10.803 луѓе кои се самоопределиле за Македонци, од кои 3.109 го објавиле нивниот мајчин јазик за македонскиот.
Попис од 2001 година
Според пописот од 2001 населението во Пиринска Македонија (Благоевградска област) брои 341.173 жители, а од нив 306.118 како мајчин јазик го декларирале бугарскиот јазик, 19.819 жители го декларирале за мајчин јазик турскиот, а 9.232 го декларирале ромскиот јазик.
Попис од 2011 година
Според пописот на населението во Република Бугарија од 2011 г. таму живеат 1.654 Македонци, од нив: 561 се населени во Благоевградска област, а 1.163 се со маjчин македонски јазик. Според пописот во Бугарија живеат 1.091 државјани на Република Македонија.
Според Стојко Стојков од партијата на Македонците во Бугарија ОМО Илинден - Пирин ова е последица на манипулациите со резултатите. Тој објаснува дека од таа бројка етнички Македонци, дури околу 1.000 души биле заведени дека поседуваат македонско државјанство.
Медиуми и наука
Денес Македонците во Пиринска Македонија не се признати како малцинство. Немаат право на школување на мајчиниот јазик. Училишната настава се изведува на единствениот официјален за државата бугарски јазик.
Во 1947 година биле создадени печатни медиуми, Пирински Вестник и печатница, Македонска Книга. Тие биле дел од остварените ветувања за правата на Македонците во Бугарија, кои би го зајакнале македонскиот јазик и култура. Медиумите биле укинати и затворени во 1958 година, поради политички причини и менување на власта. Во 1990 година бил создаден нов весник за македонското малцинство во Бугарија, со име Народна Волја. Весникот се уредува и печати во Горна Џумаја.
Вероисповед
Вероисповеда на Македонците во Бугарија е православието. Верниците ги користат услугите на бугарската црква, бидејќи македонската нема претставник во Бугарија.
Политички и културни друштва
Постојат повеќе организации на Македонците во Пиринска Македонија:
Познати личности со македонско потекло во јавниот живот на Бугарија
Познати бугарски државници од македонско потекло се премиерите Андреј Љапчев и Георги Димитров, министерот за здравство и внатрешни работи во прохитлеровска Бугарија за време на Втора светска војна - Александар Станишев, основачот на БКП Димитар Благоев и други. Родум од Македонија се и писателите Димитар Талев и Венко Марковски, поетите Никола Вапцаров, Христо Смирненски и други. Денешниот премиер на Бугарија, Сергеј Станишев и претседателот на парламентот Георги Пирински, исто така имаат потекло од Егејска Македонија. Сите тие ја истакнале повеќепати својата бугарска национална свест.
Активисти за човекови права на Македонците во Бугарија
Атанас Кирјаков, Јордан Костадинов, Сократ Маркилов, Славе Македонски, Георги Радулов, Георги Солунски, Стојко Стојков, Иван Сингартијски, Ботјо Вангелов, Димитар Захов, Стојан Георгиев Томовичин, Георги Христов, Александар Христов, Димитар Србаков, Стефан Влахов Мицов, Ангел Безев, Атанас Манушкин, Кирил Иванов, Георги Дукимов, Божидар Кирјанов, Атанас Михајлов Орозов, Иван Харизанов, Стојан Герасимов Василев
Херакле (принц)
Херакле (Heracles, Hercules, 327–309 гг. до н. э.) — син на македонскиот цар Александар III Македонски од неговата љубовница Барсина.
Мајката на Херакле, Барсина, потекнува од познат персиски род, нејзиниот татко е Артабаз. Ја омажиле за Гркот Ментор, кој командувал со Персиските војски на Запад, а после неговата смрт таа повторно се омажила и тоа за братот на покојниот маж, Мемнон. Мемнон војувал со Александар Македонски, кога тие се подготвувале кон Азија во 334 п.н.е., и за да не пребегне кон македонскиот цар, неговата жена Барсина го држела во дворецот персискиот цар Дариј III Кодоман. Во 333 п.н.е. Мемнон умира, во таа година е Битката кај Иса, каде Дариј претрпел целосен пораз и избегал. Дел од неговиот дворец, вклучувајќи ја и Барсина, бил завојуван во Дамаск како воен трофеј. Барсина имала околу 30 години, таа била убава и Александар, кој воопшто не бил рамнодушен кон жените, ја зел како залог. Во 327 п.н.е. Барсина на возраст од 36 г. го родила Херакле, првото дете на Александар, самата таа имала деца од првиот маж. После женидбата на Александар со бактријската кнегиња Роксана, мајката го повела Херакле во Пергам, каде тие мирно живееле заедно сѐ до смртта на Александар во 323 п.н.е.
За незаконитиот син на Александар Македонски се спомнува во времет на барање нов цар, кој должен е да има царска крв и да е од машки род. Јустин пишува, дека командирот на фалангата Мелеагер предложил : „…ако тие[полководците] сакаат момче, тој е во Пергам и е син на Александар од Барсина, по име Херакл, или, ако тие предпочитаат маж, го има во кампот Ардеа (Сбтцко), брат на Александар]“. Предлогот за Херакле не поминал, и Барсина со синот спокојно продолжиле да живеат во Пергам до 309 до н. э. Во 310-309 п.н.е. пос роскошниот банкет Херакле и неговата мајка ги удавиле по наредба на Полиперхон.
Арсе Савески
Арсе Недев Савески (6 март 1920 во Слатино, Охридско — 3 јуни 1945) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Арсе Недев Савески е роден во селото Слатино. Се занимавал со земјоделие. Во НОБ доброволно пристапил на 12 јуни 1944 година. Како борец на Првата македонска бригада учествувал во повеќе акции што ги води бригадата, при што се разболува, и е ослободен. Умира на 3 јуни 1945 година.
Дренки (Копаница)
Дренки — археолошко наоѓалиште во скопското село Копаница, Општина Сарај. Претставува населба од римско време, што сведочи за староста на ова село.
Наоѓалиштето е сместено на 500 м западно од селото, во близината на современите гробишта. Се среќаваат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Науката во 1680 година
1680 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Папа Павле II
Павле II (лат. Paulus PP. II; 23 февруари 1417 - 26 јули 1471) — римски папа од 30 август 1464 до 26 јули 1471. Тој му бил миленик на папата Евгениј IV. Бил назначен за кардинал кога имал 23 години. Кога станал папа, мислел да ја ограничи прекумерната амбициозност на кардиналите, со која тие имале влијание и на понтификатот на папата. Многу лошо владеел, не бил хуманист и не ги поддржувал покорните. Започнатиот процес на инквизиција против хуманистите Помпониј Лет (1428-1497) и Платин (починал во 1481), покажал дека тие не претставуваат опасност за папата. Павел II наредил да бидат ослободени, а неговиот наследник Сикст IV го назначил Платин за префект на Ватиканската библиотека. Во 1464, во бенедиктијанскиот манастир во Субиако била претставена првата типографија на територијата на Италија. Во 1467, папата павле ја пренел во Ватикан.
ПУ „Браќа Миладиновци“ - Езерани
Основно училиште „Браќа Миладиновци“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Браќа Миладиновци“ - Езерани; скратено: ПООУ „Браќа Миладиновци“) — подрачно основно училиште во селото Езерани, составен дел на истоименото училиште од селото Царев Двор.
Училиштето е именувано по македонските книжевници Браќа Миладиновци.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Езерани, на самото сретсело.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Брестови (Смојмирово)
Брестови — населба од доцноантичкото време. Се наоѓа северозападно од селото, меѓу атарите на Умлена, Робово и Смојмирово, лево од патот Берово-Делчево. Претставува блага падина што се протега од исток кон запад, во правецот на селото Мачево. На површината има градежен камен и голем број фрагменти од градежни ќерамиди, како и од керамички садови со сива боја од III-IV век. Во нива се забележуваат остатоци од темели на ѕидови во кои се вградени римски тули. Во 1952/53 година случајно биле откопани повеќе златни монети (депо), од кои 5 солиди од Јустин I.
Ќаншки јазици
Ќаншки јазици (порано: „ѕоргајски“) — група јазици од тибетско-бурманската гранка на синотибетското семејство што се говорат претежно во југозападна Кина, вклучувајќи ги покраините Сечуан, Тибет и Јинан.
Јазици
Сун (1983) предлага две гранки - северна и јужна:
Матисоф (2004) вели дека гјаруншките јазици сочинуваат посебна гранка:
Согласки
На табелава со меѓународната фонетска азбука (МФА) се претставени самогласките на дијалектот чигу на северноќаншкиот јазик.
Историја на Крим
Забележаната историја на Кримскиот Полуостров, историски познат како Таурис, Таурика ( Ταυρική or Ταυρικά), и Таурската Керсонеза (Χερσόνησος Ταυρική, „Полуостров Таурик“), започнува околу 5 век п.н.е., кога биле основани неколку грчки колонии долж неговиот брег, од кои најважна била Херсонес близу денешен Севастопол, со Скити и Таури во внатрешноста на северот. Јужниот брег постепено се консолидирал во Боспорското Кралство кое било припоено од Понт, а потоа станало клиентско царство на Рим (63 п.н.е. – 341 н.е.). Јужниот брег останал грчки во културата речиси две илјади години, вклучително и под римските наследнички држави, Византија (341–1204), Трапезунтското Царство (1204–1461) и независното Кнежевство Теодоро (пропаднало во 1475). Во 13 век, некои пристанишни градови на Крим биле контролирани од Венецијанците и од Џеновејците, но внатрешноста била многу понестабилна, издржувајќи долга серија освојувања и инвазии. Во средновековниот период, делумно бил освоен од Киевска Русија чиј принц Владимир Велики бил крстен во Севастопол, што го означило почетокот на христијанизацијата на Киевска Русија. За време на монголската инвазија на Европа, северот и центарот на Крим паднале во рацете на монголската Златна орда, а во 1440-тите кримскиот хан се формирал од распадот на ордата, но многу брзо самиот станал предмет на напади на Отоманското Царство, кое исто така ги освоила крајбрежните области кои останале независни од канот. Главен извор на просперитет во овие времиња биле честите напади во Русија за робови.
Во 1774 година, Отоманското Царство билопоразено од Катерина Велика. По два века конфликт, руската флота ја уништила отоманската морнарица, а руската војска им нанела тешки порази на османлиските копнени сили. Договорот што следел од Кајнарџа ја принудило Високата порта да ги признае Татарите на Крим како политички независни. Вградувањето на Крим од страна на Екатерина Велика во 1783 година од поразената Отоманското во Руското Царство ја зголемило моќта на Русија во областа на Црното Море. Крим станала првата муслиманска територија која била изгубена од сузеренството на султанот. Границите на Отоманското Царство постепено започнале да се намалуваат, а Русија продолжила да ја турка нејзината граница на запад до Днестар. Од 1853 до 1856 година, стратешката позиција на полуостровот во контролирањето на Црното Море значело дека тоа било место на главните ангажмани на Кримската војна, каде што Русија загубила од сојузот предводен од Франција.
За време на Руската граѓанска војна, Крим многупати ги менувал властите и бил местото каде што антиболшевичката Бела армија на Врангел го направила својот последен став во 1920 година, при што десетици илјади од оние кои останале биле убиени како дел од Црвениот терор. Во 1921 година, Кримската АССР била создадена како автономна република на Руска СФСР. За време на Втората светска војна, Крим бил окупиран од Германија до 1944 година. АССР била деградирана во област во рамките на Руската СФСР во 1945 година по депортацијата на Кримските Татари од страна на советскиот режим, а во 1954 година, Крим бил префрлен на Украинска ССР како дел од прославите на 300-годишнината од Договорот од Перејаслав наречен „повторно обединување на Украина со Русија“ во СССР. По распадот на Советскиот Сојуз, Република Крим била формирана во 1992 година, иако републиката била укината во 1995 година, при што Автономната Република Крим била воспоставена цврсто под украинска власт и Севастопол станал администриран како град со посебен статус. Договорот од 1997 година ја поделила советската Црноморска флота, дозволувајќи и на Русија да продолжи да ја заснова својата флота во Севастопол со закупот продолжен во 2010 година.
Статусот на Крим е спорен. Во 2014 година, Крим забележал интензивни демонстрации против смената на украинскиот претседател Виктор Јанукович, кои кулминирале со проруските сили кои окупирале стратешки точки на Крим и Република Крим прогласила независност од Украина по спорниот референдум за поддршка на обединувањето. Русија тогаш формално го анектирала Крим, иако повеќето земји го признаваат Крим како дел од Украина.
Праисторија
Археолошките докази за човечко населување на Крим датираат од средниот палеолит. Неандерталските останки пронајдени во пештерата Кијик-Коба се датирани на околу 80.000 пс. Професиите на доцните неандерталци се пронајдени и во Староселе (околу 46.000 пс) и Буран Каја III (околу 30.000 пс).
Археолозите пронашле некои од најраните анатомски модерни човечки остатоци во Европа во пештерите Буран-Каја на Кримските Планини (источно од Симферопол ). Фосилите се стари околу 32.000 години, а артефактите се поврзани со Граветовата култура. За време на последниот глацијален максимум, заедно со северниот брег на Црното Море воопшто, Крим претставувал важно засолниште од кое северно-централна Европа била повторно населена по крајот на леденото доба. Источноевропската рамнина во ова време генерално била окупирана од периглацијални степски средини, иако климата била малку потопла за време на неколку кратки интерстадијални периоди и почнала значително да се загрева по почетокот на доцниот глацијален максимум  Густината на окупацијата на човечкото место била релативно висока во регионот на Крим и се зголемила уште околу 16.000 години пред сегашноста.
Поддржувачите на хипотезата за потопот во Црното Море веруваат дека Крим не станал полуостров до релативно неодамна, со зголемувањето на нивото на Црното Море во 6-тиот милениум п.н.е.
Почетокот на неолитот на Крим не е поврзан со земјоделството, туку со почетокот на производството на керамика, промените во технологиите за правење алатки од кремен и локалното припитомување на свињите. Најраните докази за припитомената пченица на полуостровот Крим се од халколитската локација Ардих-Бурун, која датира од средината на IV милениум пс
До третиот милениум п.н.е., до Крим дошла културата Јамна или „јамна гробница“, која се претпоставува дека одговара на доцната фаза на прото-индоевропската култура во хипотезата на Курган.
Таури и Скити
Во раното железно време Крим бил населен од две групи разделени со Кримските Планини, Таври на југ и Ирански Скити на север.
Таурите помешани со Скитите почнувајќи од крајот на 3 век п.н.е. биле спомнати како „Тавроскити“ и „Скитотаури“ во делата на античките грчки писатели. Во Географика, Страбон се однесува на Таурите како скитско племе. Сепак, Херодот наведува дека племињата Таври биле географски населени од Скитите, но тие не се Скити. Исто така, Тавријците ги инспирирале грчките митови за Ифигенија и Орест.
Грците, кои на крајот основале колонии на Крим за време на архајскиот период, ги сметале Таврите за див, воинствен народ. Дури и по векови грчко и римско населување, тие не биле смирени и продолжиле да се занимаваат со пиратерија на Црното Море. До 2 век п.н.е. тие станале поданици на скитскиот крал Скилур.
Полуостровот Крим северно од Кримските Планини бил населен од скитските племиња. Нивниот центар бил градот Скитски Неаполис на периферијата на денешен Симферопол. Градот владеел со мало кралство кое ги покривало земјите помеѓу долниот дел на реката Днепар и северниот дел на Крим. Во 3 и 2 век п.н.е., скитскиот Неаполис бил град „со мешано скитско-грчко население, силни одбранбени ѕидови и големи јавни згради изградени според наредбите на грчката архитектура“. Градот на крајот бил уништен во средината на III век од нашата ера од Готите.
Грчка населба
Античките Грци биле првите кои го нарекле регионот Таурика по Таури. Бидејќи Таврите ги населувале само планинските региони на јужен Крим, името Таурика првично се користело само за овој јужен дел, но подоцна било проширено за да се однесува на целиот полуостров. Грчките градови-држави започнале да основаат колонии долж брегот на Црното Море на Крим во 7 или 6 век п.н.е. Теодосија и Пантикапеум биле основани од Милезијци. Во 5 век п.н.е., Доријците од Хераклеја Понтика го основале морското пристаниште Херсон (во денешен Севастопол).
Персиското Ахеменидско Царство под Дариј I се проширило на Крим како дел од неговите походи против Скитите во 513 п.н.е.
Во 438 п.н.е., Архонот (владетелот) на Пантикапеум ја презел титулата крал на Кимериски Босфор, држава која одржувала блиски односи со Атина, снабдувајќи го градот со пченица, мед и други стоки. Последниот од таа лоза на кралеви, Паерисад V, тешко притиснат од Скитите, се ставил под заштита на Митридат VI, кралот на Понт, во 114 п.н.е. По смртта на овој суверен крал, неговиот син, Фарнакиј II, бил вложен од Помпеј во Кралството Кимериски Босфор во 63 п.н.е. како награда за помошта што им била дадена на Римјаните во нивната војна против неговиот татко. Во 15 п.н.е., повторно му била обновена на кралот на Понт, но оттогаш била рангирана како притока на Рим.
Римско царство
Во текот на 1, 2 и 3 век од нашата ера, Таурика била домаќин на римските легии и колонисти во Харакс, Крим. Колонијата Харакс била основана под Веспазијан со намера да ги заштити Херсон и другите боспориски трговски емпориуми од Скитите. Римската колонија била заштитена со вексиларите на I Италијански легион ; исто така ил домаќин на одредот на XI Клаудиски легион на крајот на 2 век. Кампот бил напуштен од Римјаните во средината на III век. Оваа де факто провинција би била контролирана од легатот на една од Легиите стационирани во Харакс.
Во текот на подоцнежните векови, Крим бил сукцесивно нападнат или окупиран од Готите (250 н.е.), Хуните (376), Бугарите (IV–VIII век), Хазарите (8 век).
Кримскиот готски јазик, источногермански јазик, го зборувале Кримските Готи на некои изолирани места на Крим до крајот на 18 век.
Русија и Византија
Во 9 век н.е., Византија ја основала темата Херсон за да се одбрани од упадите на Руското Ханство. Полуостровот Крим од тоа време бил оспорен меѓу Византија, Русија и Хазарија. Областа остана место на преклопување на интереси и контакт помеѓу раните средновековни словенски, турски и грчки сфери.
Таа станала центар на трговијата со робови. Словените во овој период биле продадени на Византија и на други места во Анадолија и на Блискиот Исток.