cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Противпожарна касарна во Сента
Надворешноста на зградата
Изграден е во сецесионистички стил со елементи на маџарска народна уметност и се смета за ремек-дело на комбинација од унгарската сецесија и народна конструкција. Се состои од три павилјони - два се на линијата на регулирање на улиците, а третиот е во дворот. На предната страна на улицата, помеѓу два идентични павилјони сместени на оската, постои порта. Овие два павилјони се дизајнирани за канцеларијата на Претседателот, сала за состаноци, сала за забава, библиотека и читална. Во дворот има поинаква концепирана зграда. Во неа има: кабинети, спални,  магацин за машини, набљудувачница и  трпезарија. Магацинот се наоѓа веднаш зад овие згради. Зградата е декорирана во малтер и хармонично насликана. Сите функционални апликации во зградата, како олуците, беа дизајнирани и изведени на уникатен начин.
Конзерваторските работи биле изведувани во 1965, 1992 и 2005 година.
Лихенологија
Лихенологијата е биолошка дисциплина која ги проучува лишаите. Историските почетоци на лихенологијата се поврзани со Ерик Ахариус („татко на лихенологијата“), ученик на Карл Лајн. Ахариус е на преминот од 18 и 19 век. објавил голем број учебници и научни публикации за лишаите, од кои најважни се:
Како што мислењата за природата на односот помеѓу алгите и габите кај лишаите се менувале паралелно со развојот на науката, така се менувала и важноста на лихенологијата и интересот за неа. Денес, лихенологијата се смета за дел од микологијата.
Војвода на Франките
Војвода на Франките под меровиншката династија
Првиот што ја добил титулата Војвода на Франките (dux Francorum), бил Пипин Херисталски , после победата во Битката кај Тертри во 687.
Неговите наследници, Карло Мартел, Пипин Малиот и Карломан исто така ја носеле оваа титула. Во 751, Пипин Малиот станува крал на Франките откако претходно бил Војвода на Франките и со оваа титула реално ја имал целата моќ во кралството.
Војвода на Франките под каролиншката династија
Според Рикер од Ремс, маркизот на Неустрија Роберт, ја добил својата титула Војвода на Франките којашто му ја доделил неговиот брат Одо потврдена од Карло III Простиот откако претходно Роберт се откажал од правото на престолот,. Роберт Иго Велики, од владеењето на Одо па сè до она на Раул не престанале да се нарекуваат себеси кралеви. .
На 25 јули 936, во замена за поддршката што му ја дал да го заземе престолот на кралството на Франките, Луј IV, му дал на Иго Велики средства да ја покажува во кралството својата надмоќност во однос на другите принцови, доделувајќи му ја титулата dux Francorum, војвода на Франките. Значењето на оваа титула била објаснета на 26 декември истата година од страна на еден документ во кој Луј IV истакнал дека со тоа Иго во сите кралства е втор човек зад него, нешто како « заменик крал » позиција еднаква на мајордом на палатата за време на владеењето на последните Меровинзи.
Во 960, кралот Лотар се согласува на Иго Капет да му ја врати титулата војвода на Франките која неговиот татко Иго Велики (син на Роберт) ја добил во замена за тоа дека ја отстапил круната на Луј IV Прекуморски.
Во 10 век, војводата на Франките бил на чело на собранието на великодостоинствениците кое пак ја имало моќта и привилегијата да ги избира кралевите.
Споредба на ситуациите под првите две франкиски династии
Како порано Пипин Малиот, Иго Капет станува крал на Франките откако претходно бил избран за Војвода на Франките. Сепак постои разлика меѓу двете ситуации.
Поништување на титулата војвода на Франките со доаѓањето на капетинската династија
Пролетта 993, грофот Одо I од Блоа, разочаран што Иго Капет и неговиот син одбиле да му ја доверат титулата Војвода на Франките, си замислил, заедно со Адалберон Лански да ги зароби во текот на некоја закажана средба во Мец со императорот Отон III и да го стави Лудвиг, син на Карло од Долна Лотарингија на престолот. Одо I од Блоа со тоа би станал Војвода на Франките а Адалберон, владика во Ремс. Иго Капет и син му биле предупредени за ваквиот план кој веднаш го осуетиле.
Килиместа млечка
Килиместа млечка (латински: Lactarius cilicioides) е член на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки од редот Russulales. Расте по влажни шуми и крај потоци.Кога ке се пресечи или скрши испушта бело луто млеко (латекс).
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Јарослављево дворишче
Јарослављево дворишче (Ярославово Дворище) — историски и архитектонски комплекс кој настанал во периодот помеѓу X и XI век во градот Голем Новгород, на северозапад од Руската Федерација. Наоѓалиштето се наоѓа на десниот брег на реката Волхов наспроти новгородскиот кремљ, каде се наоѓале најбитните пазари во времето на новгородската кнежевина, додека во периодот на постоењето на новгородската република тука често се сотанувал советот на Новгород.
Одлики
Наоѓалиштето го добил името по новгородскиот и киевскиот кнез Јарослав Мудри а во старите летописи наоѓалиштето бил познат и како  Дворот на Јарослав  (Ярославов двор), додека помеѓу месното население се означувало едноставно како Кнежевскиот двор (Княжеский двор). По 1136 година, кога Кнежевиот двор бил преместен од градод во блиското Рјуриково городишче на подрачјето на Дворот на Јарослав честопати се одржувале седници на советот на Новгород, кој одлучувал за најважните прашања поврзани со Републиката Новгород. Советот според историските списи, воглавно заседувал на плоштадот со површина не поголема од 2.000 м² пред Никољски соборен храм. Никољскиот храм кој бил граден во периодот помеѓу 1113 и 1136 година претставува друга најстара градба на подрачјето на денешниот Новгород, одма после после саборната црква Света Софија.
Целиот локалотет Дворот на Јарослав денеска се наоѓа на листата за културни наследства на Руската Федерација каде е заведедн под бројот 5310046000, а исто така се наоѓа и на листата за историјски споменици на Новгород и околината и на списокот на Светско наследство на УНЕСКО.
Медицински факултет - Скопје
Медицинскиот факултет во Скопје — еден од факултетите на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“. .
Историја
Владата на Македонија на 6 март 1947 година донела Указ за формирање на Медицински факултет во Скопје. На 17 март била одржана првата седница на Наставничкиот совет, составен од 19 наставници избрани од Матичната комисија. За прв декан бил избран проф. д-р Стерјо Боздов, а за прв продекан проф. д-р М. Видаковиќ. Редовната настава на Медицинскиот факултет во Скопје започнала на 3 ноември 1947 година со пристапното предавање по анатомија на доц. д-р Зденко Крижан. Првите две години наставата се одвивала во бараките на Хигиенскиот завод и на Средното медицинско училиште, а во 1949 г. била изградена главната институтска зграда. Посебна зграда за Институтот за судска медицина била изградена во 1955, за патофизиологија во 1964, а за Институтот за епидемиологија во 1984 година.
Со Уредбата на Владата од септември 1947 година, бившата Земска болница во Скопје била трансформира во Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1950 година зградата на бившиот Уред е доделена на Клиниката за гинекологија и акушерство и на Клиниката за детски болести. Во 1952 година била изградена поликлиничката зграда во која биле сместени, покрај неколкуте поликлиники, и Клиниката за детски болести и Клиниката за кожни и венерични болести, а во следната 1953 година започнала изградбата на новиот Клинички блок, со чие завршување (1956) бил добиен двојно поголем клинички простор. Во текот на следните неколку години (1957–1963) била доградена старата зграда за детски болести и во неа била сместена Клиниката за гинекологија и акушерство. Потоа биле изградени Институтот за трансфузиологија, Институтот за радиологија и Институтот за радиотерапија. Во 1978 година започнала изградбата на 3 нови згради (Инфективна клиника, Детска клиника и Кардиолошка клиника) завршени во 1986 година. Во 1982 година започнала доградбата на Хируршките клиники што траела сè до 1990 година. Во 2004 година започнала изградбата на новата Гинеколошко-акушерска клиника и кадровската состојба постигнува огромен напредок. Од 40 лекари во 1947 година, денес на Мед. ф. работат повеќе од 1000 вработени лекари, наставници и соработници, специјалисти и супспецијалисти во разни медицински дисциплини.
Во 1972, по иницијатива на Катедрата за радиологија била формирана Виша школа за радиолошки техничари, а започнала да работи во 1972/73 г. Под ова име школата работела (со прекин во 80-тите години) до 2003/04. Потоа, во согласност со ЕКТС, биле воведени студиски програми за високо образование на стручни медицински сестри и стручни медицински техничари. Наставата е организирана во модули (посебно за секоја профилирана насока), во 6 семестри. Постојат 9 модули (меѓу кои се и радиолошките технолози, а до 2003 г. радиолошки техничари). Програмата во 2006 г. е ревидирана во согласност со Прописите на Болоњската декларија.
Наставно-научен совет
Наставно-научниот совет претставува стручен орган на управување на Факултетот. Наставно-научниот совет (ННС) го сочинуваат деканот, продеканите и претставници избрани од катедрите од страна на редовните и вонредните професори и доцентите сразмерно на наставниците избрани односно распоредени во катедрите на Факултетот.
Деканат
Деканот е раководен орган. Деканот го застапува и го претставува Факултетот во земјата и во странство, во согласност со Статутот на Универзитетот. Вршењето на должноста декан е неспоиво со вршењето на друга државна функција или функција во политичка партија.
Деканатска Управа
Деканатската управа е орган на управување на факултетот и има 11 члена. Деканатската управа ја сочинуваат:
Внатрешна организација
Катедри
Институти
Клиники
Центри
Избичани (Слатино)
Избичани — археолошко наоѓалиште во охридското село Слатино. Наоѓалиштето претставува средновековна населба. Се наоѓа на околу 4,5-5 км источно од селото, на терасест простор во јужното подножје на планината Рушинци. Овде се простирала средновековната населба Избичани.
Мехмед Мехмеди
Мехмед Мехмеди (роден во година во село Зајас,  - починал во  година во село Букојчани, ) — македонски партизан, делегат на Второто заседание на АСНОМ од албанско потекло.
Животопис
Мехмеди бил учесник во НОБ (од летото 1943) и ранет во Мавровско како борец на Групата баталјони на НОВ и ПОМ. По оздравувањето станал борец на Седмата македонска шиптарска НО бригада. Бил убиен во балистичка заседа на враќање од Второто заседание на АСНОМ, заедно со делегатот на АСНОМ, Реџо Рушит Лимани (Зајази).
Екатерина Рјабова
Екатерина Рјабова (14 јули 1921 - 12 септември 1974) билд советски воздухопловец од Втората светска војна, која е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз на 23 февруари 1945 година за нејзините бомбашки мисии како навигатор. Се здобива со чинот постар поручник како член на 46. Гардиски ноќен бомбашки полк, во кој лета на 890 мисии со авионот Поликарпов По-2.
Ран живот
Рјабова е родена во 1921 година во руско селско семејство во Гус-Железни, денес сместено во Ризан, Русија. По завршување на средното училиште, се запишува на МДУ Факултет за механика и математика, каде студира сѐ до германската инвазија на Советскиот Сојуз. Во 1943 година станува член на Комунистичката Партија.
Воена кариера
Рјабова се приклучува кон военото воздухопловно училиште Енгелс во октомври 1941 за да стане навигатор во 588. Ноќен бомбашки полк, еден од трите женски воздухопловни полкови основани од Марина Раскова. Курсевите за навигација обично траеле три години, но поради војната, обуката траела само три месеци. Набрзо по распоредувањето на полкот на Јужниот фронт во мај 1942 година, преквалификуван е во Гарда и е реорганизиран и преименуван во 46. Гардиски ноќен бомбашки полк. Екатерина во војната влегува како навигатор за врска, за подоцна да е унапредена на позицијата на навигатор на ескадрила под команда на ескадрилскиот навигатор Марина Чечнева. Во 1944 година, таа и пилотот Надежда Попова прелетуваат 18 бомбашки мисии во една вечер над Полска. Вкупно лета на 890 мисии за време на војната, при што нејзините последни мисии се над Берлин, по учеството во бомбардирањето во Таман, Крим, Белорусија и Полска. На 23 февруари 1945, Рјабова е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз со декларација на Врховниот Совет, а медалот од наградата ѝ е доделен од страна на командантот на 2ор Белоруски фронт, Константин Рокосовски, на 8 март.
Подоцнежен живот
По војната, Рјабова е испратена од страна на командантот на полкот на Руската Академија за воздухопловни сили (сега позната како Гагарин Воздухопловна Академија) заедно со Марија Смирнова, но не се примени, бидејќи академијата е официјално затворена за жени. Откако се одбиени од Руската Академија за воздухопловни сили, Екатерина се враќа на своите студии на Московскиот Државен Универзитет, каде останува социјално активна по дипломирањето во 1948 на Факултетот за механика и математика, пред да ја брани својата теза и да се здобие со докторат во 1951 година. По дипломирањето, работи како наставник на Московскиот Полиграфски Институт, а од 1963 до 1972 година работи како професор на Одделот за теоретска математика при Џержинската Воена Инженерска Академија. За време на нејзиниот живот, патува во Италија, Франција, Кореја и Бугарија. Поради повреда на главата со која се здобива за време на војната, често претрпува сериозни главоболки, меѓутоа успева да ги сокрие. Сепак, при еден пречек на ителијанска делегација, поради овие главоболки, ја губи свеста.
Во јуни 1945 година се маж за херојот на Советскиот Сојуз, Григори Сивков, со кого се запознава за време на војната. Ја раѓа нивната прва ќерка Наталија во 1947 година, а нивната втора ќерка Ирина во 1952 година. Екатерина Рјабова умира на 12 септември 1974 кога има само 53 години. Во нејзиниот дневник пишува за главоболките за кои докторите велеле дека се од повреда на главата добиена за време на војната, при силен удар на главата во пилотската кабина и тоа при едно тешко слетување.
Хонги
Во хонги, ха (здив на животот) се разменува со симболично покажување на единство. Преку размената на овој поздрав, анухири, посетителите се мешаат со тангата венуа, луѓето на земјата и воспоставуваат врска.
Тумбука митологија
Тумбука се етничка група која живее во Малави, Замбија и Танзанија. Тумбука, наречени и Каманга, или Хенга живеат на висорамнината помеѓу северозападниот брег на езерото Њаса (езеро Малаши) и долината на реката Луангва од источна Замбија. Тие зборуваат банту јазик, тесно поврзан со оние на нивните непосредни соседи, езерото Тонга, Чева и Сенга.
Митологија
Во митологијата на Тумбука, Чиута (што значи „Голем лак“) бил врховен творец и прикажан е на небото како виножито. Тумбука имаат многу митови кои претставуваат дел од нивното културно наследство. Овие митови, раскажувани ноќе околу огнот, честопати на придружба на тапани и хорски песни, имале за цел, меѓу другото, да ги научат децата на морално однесување.
Повеќето од овие митови ослабеле или се загубиле со текот на времето, но многу од нив сè уште остануваат. Секој од овие видокони (приказни) имаат морал зад нив. Во митологијата на Тумбука има спомнато три животни и тоа се фулу (желката), калулу (зајакот) и чимбви (хиената). Желката се смета за најмудро животно, хиената е негативен лик, а зајакот е умен и итар и него може да го победи само желката.
Религиозни верувања
Религиозните верувања на Тумбука спаѓаат во две главни рамки: традиционални и христијански. Културните елементи на традиционалната религиозна рамка вклучуваат верба во далечен бог (Леза / Чиута) и во моќта на предците и вештерките. Пред британското владеење се сметало дека Леза е врховно битие, кое го создало светот и сè што е во него. Откако го создал светот, се повлекол од него, оставајќи ги човечките суштества да управуваат со своите работи. Духовите на предците биле оние кои влијаеле на работите на живеење и комуницирале со Леза. Се верувало и дека вештерките влијаат врз човечките работи. Волшепството вклучувало посебно знаење и употреба на лекови за да се постигне посакуваниот ефект. Доаѓањето на христијанските мисии што започнало во 1880-тите и тоа влијаело на религиозните убедувања во Тумбука. Денес повеќето Тумбука се христијани, но традиционалните верски форми остануваат дел од нивните верувања.
BWV
BWV (од Bach-Werke-Verzeichnis - „Каталог на Баховите дела“) — систем на класификација на музички дела од Јохан Себастијан Бах во кој тие се групирани тематски, а не хронолошки. BWV-броевите биле смислени од Волфганг Шмидер во 1950, во каталог со наслов Thematisch-systematisches Verzeichnis der musikalischen Werke von Johann Sebastian Bach. Овие броеви се користат насекаде и се прифатени како стандардно набројување на Баховите дела. На пример „Миса во Х-мол“, BWV 232, компонирана во 1733. Понекогаш BWV-броевите се нарекуваат и Шмидерови броеви. Стари изданија ги обележуваат броевите како S. 232.
Овој каталог е ажуриран неколкупати, т.е. со отстранување на дела со несигурно авторство, додавање на новооткриени дела итн. Ове ажурирани каталози се печатат: изданието од 1990 излегло како ISBN 3-7651-0255-5.
Тематски каталог
За разлика од хронолошки подредените каталози на други композитори, Шмидеровиот каталог на делата на Бах е подреден по вид на дело, наречен тематски каталог: најпрвин доаѓаат хорските дела, па тие за органа, потоа други клавијатурни дела итн. поради ова, низок BWV-број не е знак за старост на делото.
Шмидер избрал тематска, наместо хронолошка каталогизација од разни причини, од кои двете најважни се:
Хронолошка каталогизација
Филип (и Жерар) Званг издале алтернативен систем за каталогизација на Баховите кантати (BWV 1-215 + 248-249), земајќи ја предвид хронологијата, видете: http://infopuq.uquebec.ca/~uss1010/catal/bacjs/corrbwvz.html
Овој список е издадена во 1982 како Guide pratique des cantates de Bach во Париз, ISBN 2-221-00749-2.
Пандо Мечкаров
Пандо Мечкаров (роден во година во Прекопана,  - починал на  година во Зелениче, ) — македонски револуционер.
Животопис
Мечкаров бил учесник во Илинденското востание како лерински селски војвода. Бил член на ТМОРО (1899) и претседател на РК во с. Прекопана. Во Илинденското востание предводел чета од родното село. Бил убиен од андартите во времето на „Зеленичката крвава свадба“.
Славољуб Слава Богојевиќ
Славољуб Слава Богојевич (роден на 31 Март 1922 г. — Белград, а починал на 15 декември 1978 г. (бил српски сликар.)
Биографија
Завршуил Академија на  Ликовни Уметности во Белград во 1951 г. кај проф. Недељко Гвозденович и специјализација кај  проф. Зоре Петровиќ. Бил со многу немирен дух: беше пилот и падобранец, поет, работеше во студиото на уметниците при Народен Театар во  Белград кај  Јован  Бијелич, сликал фрески и ѕидни композиции, но и на кутии од  кибритчиња. Живеел наКорчула во Париз и живеел во  Атина. Изложувал со групата "единаесет" (Возаревич, Бата Михајлович, Омчикус, Бокшан...), во Париз со Бифе и Дифије бил член на "Ладе". Имал одржано серија самостојни изложби во Југославија, Венеција, Амстердам, Рим, Атина.
Неговиот стил на живеење е разновиден. Тој пробал  различни теми - од урбани пејзажи, портрети и цвеќиња, мртва природа до митолошки сцени. Се движел од симболистичка асоцијативна визија блиска до царството на лирската апстракција, до надреализам и енформални и геометриски стилизирани форми.
Брајан Џозефсон
Брајан Џозефсон, — велшки теоретски физичар и почесен професор по физика на Кембричкиот универзитет. Најдобро познат по неговата пионерска работа на суперспроводливоста и квантното тунелирање, тој бил награден со Нобеловата награда за Физика во 1973 година за неговото предвидување на Џозефсоновиот ефект, предвиден во 1962 година кога бил 22 годишен студент на Кембричкиот универзитет. Џозефсон е единствениот велшанин кој освоил Нобеловата награда за Физика. Нобеловата награда ја поделил со физичарите Лео Есаки и Ивар Јевер кои поделиле половина од наградата за нивната работа на квантното тунелирање.
Џозефсон академска кариера ја минал како член на групата „Теорија на кондензирана материја“ во Кевендишовата лабораторија на Кембриџ. Тој е соработник на Тринити колеџ од 1962 година, и работел како професор по физика од 1974 до 2007 година.
Славољуб Слава Богојевиќ
Биографија
Закопан во Алјата на достоинствени граѓани на Новите гробишта.
Брајан Џозефсон
Образование
Џозефсон бил познат во Кембриџ како брилијантен, но срамежлив студент.Физичарот Џон Валдрам се сеќава дека го слушнал Николас Курти,испитувач од Оксфорд го дискутира Џозефсоновиот резултат на испитот со Давид Шуенберг,тогаш читател по физика на Кембриџ,прашувајќи го: "Кое е ова момче Џозефсон? Се чини дека оти преку теоријата како нож низ путер."Додека сè уште бил додипломец,го објавил проектот за Мосбауеровиот ефект,покажувајќи кон критични проблеми кои другите истражувачи ги занемаруваат.Според еден еминентен физичар кој зборува за светот на физиката,Џозефсон направил неколку проекти толку важни колку да му обезбедат место во историјата на физиката и без откривањето на Џозефсоновиот ефект.
Дипломирал во 1960 година и станал студентски истражувач во универзитетската Монд Лабораторија на старото месот на Кевендиш, каде што бил надгледуван од Брајан Пипард.
Американскиот Физичар Филип Андерсон,исто така добитник на Нобеловата награда,помина година на Кембриџ во 1961-1962 се сеќава кога Џозефсон присуствувал на неговите часови тој велел дека:"Било вознемирувачко искуство за предавач,можам да ве уверам, затоа што тој мораше да биде во право или тој ќе излезе и да ми објасни по часот."Во текот на овој период,како ФД студент во 1962,тој го предводел истражувањето кое водело до пронаоѓањето на Џозефсоновиот егект; Кембриџ претстави плакета на зградата на Монд посветен на откривањето во ноември 2012 година.Тој бил избран за соработник на Тринити Колеџот во 1962,а докторирал во 1964 за тезата под наслов " Нелинеарна спроводливост во суперпроводник".
Откривање на Џозефсоновиот ефект
Едно волтниот (НИСТ) Џозефсоновиот спој на стандардна низа има 3020 суперпроводливи споеви.
Неговите пресметки биле објавени во Физички Писма(Избрано од Пипард затоа што бил нов новинар) во трудот насловен "Можни новие ефекти на суперспроводливо тунелирање,"добиено на 8 јуни 1962 и објавено на 1 јули.Тие биле прифатени експериментално од Филип Андерсон и Џон Ровел на Беловите лаборатории во Принстон;Ова излегло во нивниот труд "Можни опсервации на ефектот на Џозефсоновото суперпроводливо тунелирање" испратено на Физички преглед на писма во јануари 1963.
Пред тоа Андерсон и Ровел ги прифатиле пресметките,Американскиот физичар Џон Барден,којшто освоил во 1956 Нобелова награда по Физика (уште еднаш во 1972), се спротивставил на Јозефсоновиот труд.Го издал артиклот на Прегледот на Физичките Писма на 25 јули 1962,расправајќи дека "не постои такво нешто како супертечен тек".Недоразбирањето довело до познатата конфронтација во септември истата година во колеџот Квин Мари,Лондон,на Осмата Интернационална Конференција на Ниски Температури во Физиката.Кога Бардин (тогаш еден од најважните физичари во светот) почнал да зборува,додека Џозефсон уште бил студент бил единствениот кој станал и го прекинал.Си размениле погледи,наводно на граѓански и умерен начин.Доналд Мекдоналд ја опишал дискусијата како "младоста против староста",смел дух наспроти длабочина од искуство,и математиката наспроти интуиција. "Џозефсоновата, како што се испостави, бил во право.
Витакер пишува дека откривањето на Џозефсоновиот ефект води до важни откритија во физиката,вклучувајќи го и пронајдокот СКИН (суперспроводлива квантни итерферентни направи),коишто се користат во геологијата за да се направат високо осетливи мерења,како за лекови и компјутери.ИБМ ја искористиле Џозефсоновата работа во 1980 да направат прототип на компјутер кој би бил 100 пати побрз од ИБМ 3033 суперкомпјутер.
Нобелова награда
Другата половина од наградата ја поделил половично со Јапонскиот физичар Лео Есаки од Томас Ватсоновиот истражен центар во Јорктаун,Њујорк, и Норвешко-Амерканскиот физичар Ивар Јевер од Генерал Електроник во Сценектади, Њујорк, "за нивните експериментални откритиа во врска со тунелирањето во семипроводници и суперпроводницитe."Невообичаено,ниту еден од победниците не држеле часови пред да бидат наградени.
Ран интерес и трансцендентна медитација
Џозефсон почнала да го интересира филозофија на умот во касните шеесетти и ,главно,во умствено-телесните проблеми, и како еден од малкуте научници кои дискутираат за парапсихологијата феномена (телепатија,телекинеза и други паранормални теми) кои можеби се вистинити.Во 1971 тој почнал да вежба трансцендентални медитации (ТМ), коешто станало популарно со неколку познати личности, најпознато кај Битлси.
Освојувајќи ја Нобеловата награда во 1973 му даде нему слобода да работи со помалку ортодоксни области, а тој станува сè повеќе и повеќе вклучен-вклучувајќи и научни конференции,што довело до иритација кај некои колеги-во разговорите за медитацијата,телепатијата и повисоки состојби на свест.Во 1974 тој налутил неколку научници додека траел колегиумот на молекуларни и клеточни биолози во Версалес со тоа што ги посоветувал да ја прочитаат Бхагават-гита исто како и работата на Махариши Махеш Јоги,основачот на ТМ движењето,а со таа дискусија за специјални состојби на збунетост постигнувајќи се преку медитацијата.”Не можеш да не натераш” извикал еден од научниците “да ги слушаме твоите шпекулации.”Биофизичарот Хенри Атлан напишал дека седницата завршила со голема галама.
Во мај истата година Џозефсон испратил покана за симпозиум којшто го пречекал Махариши на Кембриџ.Истиот месец,на првата Канадска конференција на психокинеси,тој беше еден од 21те научници коишто ги тестираа наодите на Матју Манинг, Кембриџов тинејџер кој кажал дека има психокинетички способности; Џозефсон тогаш изјавил дека верува дека Манинг имал моќи коишто биле нов начин на енергија.Подоцна ја повлекол изјавата или ја променил.
Џозефсон кажал дека Тринити Колеџот имал долг интерес во паранормалното значејќи дека тој не ги вадел идеите од ракав.Неколку претседатели од Општествоно за Физички истражувања кои се членови на Тринити,исто како и Перот-Варик Фунд,поставил на Тринити во 1937 фундаментално парапсихологиско истражување,и било спроведено од страна на тој колеџ.Тој продолжил да ја истражува идејата дека има интелигенција во природата,посебно откако го прочитал Фритјоф Капра и неговата книга “The Tao of Physics”(1975), а во 199 преземал посериозни чекори на ТМ,познати како ТМ-Сиди програма.Според Андерсон,ТМ движењето продуцирале постер покажувајќи го Џозефсон како лебди на неколку инчи над подот.Џозефсон расправа дека медитацијата моше да води до мистичен и научен увид,и дека како резултат на тоа,тој почнал да верува во творецот.
Фундаментална Физикс Група
Тоа било многу популарно и владата пројавила интерес во тоа време во квантната механика-Американската влада финансирала истражување на Станфорд институтот по опсегот на телепатија-кадешто физичарите успеале да разберат и да се пронајдат самите.Фундаменталната група ги искористила идеите од квантната физика,посебно Беловата теорема и квантниот заплет,да ги истражат проблемите како акција во дистанца,јасновидност,прекогниција,далечинско гледање и телекинеза.
Во 1976 Џозефсон патувал до Калифорнија да се сретне со двајца водачки членови на групата,ласерски физичари Расел Тарг и Харолд Путхов автори на Мind Reach(1977).Тарг и Путхов поставиле парапсихологиска лабораторија во СРИ и имале документи кои биле објавени во врска со нивката работа – во неа било вклучено и тестирањето подоцна- дискредитирани изјави од Ури Гелер дека тој може да ги помести предметите со психокинеза-во Природата и другите весници.Сан Франциско Хроникал биле опфатени со посетата на Џозефсон.
Џозефсон ко-организирал симпозиум за свест на Кембриџ во 1978,објавувајќи го процесот во Consciousness and the Physical World(1980), со невронаучникот В.С.Рамачандран.Конференција за “Науката и Свеста” година подоцна во Кордоба,Шпанија,присуствувале физичари и Јунгови психоаналисти,и поканетите од страна на Џозефсон,Фритјоф Капра и Давид Бом (1917-1992).
До 1996 тој го поставил Мозочниот-проблем Унифициран проек во Кевендиш Лабораторијата да се истражи процесот на интелегенцијата во природата.Во 2002 тој изјавил за Физички Свет:”Идната наука ќе ја разгледа квантната механика како феномен на одредени проблеми организирани од комплексен систем.Квантниот заплет ќе биде еден од манифестациите како што се организација,паранормален феномен и друго.”
Прием и ставови во врска со науката
Џозефсон ја издал Полок Мемориално Предавање во 2006,Херман Стаудингер ово Предавање во 2009 и Сер Невил Мот Предавање во 2010.
Матју Реиз напишал во Times Higher Education во 2010 дека Џозефсон дека тој бил веќе подолго време физички “по разнобојна фигура.”Неговата поддржка за неортодоксните причини кои предизвикуваат критика од некои научници уште од 1970,вклучувајќи го и Филип Андерсон.Џозефсон во врска со тоа гледа како предрасуда,и верува дека тоа служело со цел да му се одземе академската мрежа на поддржка.
Тој повеќепати ја критикувал “наука од консензус,”дискутирајќи дека научничкото општество многу брзо ги одбива некои одредени идеи.”Нешто оди после физичкото општество- космички црвојадина ,временско патување,”тој вели,”само многу долго што го држи на дистанца од некое мистично или од Новата ера.Што се однесува до неговата позиција како “патолошко неверување,”тој се смета одговорен за одбивањето од страна на академски списанија и трудови поврзани со паранормалното.Тој бил споредувам парапсихолог со теоријата на континентални придвижувања,предложени во 1912 од Алфред Вегенер (1880-1930) да ги објасни опсервациите коишто се на друг начин необјасниви,кој бил попречен и исмејуван сè додека не приложил доказ којшто води до прифаќање после Вегенеровата смрт.
Научничкиот писател Мартин Гарднер го критикувал Џозефсон во 1980 поради тоа што се побунил до New York Review of Books,заедно со уште тројца други физичари, заради статијата на Ј.А Веелер којшто ја исмевал парапсихологијата.Други физичари се побуниле во 2001 кога,во Royal Mail се слави десетгодиснина од Нобеловата награда,Џозефсон напишал дека Британија беше на чело на истражувањето за телепатијата.Физичарот Давид Дуч кој кажал дека Royal Mail си дозволил да се вовлече во поддржување безмислици,иако друг физичар,Роберт Метјуз,сугерирал дека Дуч бил на стаклени нозе со оглед на тоа дека неговиот сопствен труд бил за паралелни универзуми и временско патување.
Во 2004 Џозефсон го критикувал експериментот на Здружението на Скептици кои тестирале Руска средношколка Наташа Демкина дека таа може да гледа во внатрешноста на луѓето со специјална визија.Експериментот ја вклучувал со тоа што таа била замолена да спореди шестина луѓе со различни болести (плус еден сосема здрав);да го помине тестот морала да погоди пет точни одговори но таа погодила само четири.Џозефсон велел дека ова било статистички значајно, и дека експериментот ја натерал да не успее.Еден од истажителите,Ричард Вајзмен,професор по психологија на Универзитетот Хертфордшир, одговорил дека Џозефсон немал досие во објавување на парапсихологија.Кит Ренолисм,професор по применета статистика на Универзитетот во Гренвич,го поддржал Џозефсон дека експериментот бил значително несоодветен да би дал некаков ефект.
Џозефсоновата репутација за промовирање неортодоксни причини била цементирана од неговата поддржка за идеите на водна меморија и ладно соединување,двете кои биле одбиени од страна на главните научници.Водната меморија треба да даде објаснување за хомеопатијата;тоа е разрешено главно од страа на научниците како псевдонаука,иако Џозефсон покажал поддржка за тоа уште откако присуствувал на конференција на којашто говор држел францускиот имунологист Жак Бенвенист.Ладното соединување е хипотезата на јадрените реакции и нивното појавување на собна температура.Кога Мартин Флеишман,Британски хемичар кој го истражувал тоа,починал во 2012, Џозефсон напишал поддржувачка посмртницата во Guardian и се пожалил во весникот  Nature дека не му оддале на Флеишман соодветна заслуга.Антони Валентини од Империалниот Колеџ во Лондон ја повлекол Џозефсоновата покана до 2010 на конференцијата за Бомовата теорија заради неговиот труд на паранормалното,сепак му била вратена поканата после многу жалби.
Европски плоштад (Киев)
Европскиот плоштад (украински: Європейська Площа) е плоштад кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Плоштадот се наоѓа на местото кое денеска е познато како Стар Киев или Горен град, во североисточниот дел на Крештатик. Овој плоштад е поврзан со неколку главни улици во градот.
Пол Кумер
Пол Кумер (роден на 22 август 1834 година, а починал на 6 декември 1912 година) бил министер, учител и научник во Зербст, Германија, познат главно по неговиот придонес во миколошката номенклатура. Претходната класификација на агариците од страна на пионерскиот таксоном за габи, Елиас Магнус Фрис, назначи само многу мал број родови, при што повеќето видови спаѓаат во Агарикус. Овие неколку родови беа поделени на многу триби („племиња“). Во своето дело од 1871 година, Der Führer in die Pilzkunde, Кумер го подигнал поголемиот дел од племето Фрис до статус на род, со што воспоставил многу од генеричките имиња за агарици кои се користат до ден-денес.
Од 1857 до 1863 година, тој работел како приватен предавач, а потоа служел како кустос во Зербст (1863–1877). Од 1877 година наваму, тој беше министер во Хан Мунден.
Тарик Али
Тарик Али (роден на 21 октомври 1943 година ) е британски социјалистички писател и филмски продуцент, по потекло од Пакистан. Член е на Уредувачкиот комитет на „Њу лефт ривју“, а пишува редовно за „Гардијан“, „Контрапунч“ и „Лондон ривју оф букс“.
Живот
Тарик Али е роден во Лахор, Пакистан. Неговите родители беа комунисти. Во текот на своите студии на Пенџапскиот Универзитет, тој организира демонстрации против тогашната воена диктатура во Пакистан. Плашејќи се за неговата безбедност поради неговите врски со радикалните кругови, неговите родители го испраќаат да студира во Англија на Универзитетот во Оксфорд.
Во текот на Виетнамската војна, Али се вклучува во антивоеното движење. Истапува критички против американската и израелската надворешна политика, а особено жестоко ја напаѓа американската поддршка за воениот режим во Пакистан. Во 1968 година станува член на една троцкистичка партија, на Интернационалната марксистичка група. Набрзо станува член на нејзиното раководство, а исто така и член на Меѓународниот извршен комитет на Обединетиот секретаријат на Четвртата Интернационала.
Кога во 1981 година Интернационалната марксистичка група се расформира, а нејзините членови влегоа во Лабуристичката партија, нејзин член станува и Али. Во овој период тој го напушта делување во радикалните левичарски кругови и го поддржува Тони Бен во неговата кампања за потпретседател на лабуристите. Своето конечно раскрстување со троцкистите ќе го изврши во својата сатира „Ослободување“, во која ја исмејува неспособноста на троцкистите да се справат со падот на комунизмот во Источниот блок.
Заедно со Кристофер Хиченс во 1994 година за Би Би Си го подготвуваат документарецот за Мајка Тереза насловен „Ангел на пеколот“, кој истата година беше емитуван на Channel 4.
Меѓународниот углед на Тарик Али особено дојде до израз по наглиот пораст на воениот интервенционизам на САД по нападите од 11 септември 2001 година. Во овој период Али пишува неколку дела кои стануваа светски познати. Во 2002 година излегува неговата книга „Судир на фундаментализмите“, а по американскиот напад врз Ирак во 2003 година, ја објавува книгата „Буш во Вавилон“.
Познат и по својата критика на неолиберализмот, Али во 2005 година зема учество на Светскиот Социјален Форум во Порто Алегре, Бразил.
Во Дворот на Фејзо Кемо (Делогожди)
Во Дворот на Фејзо Кемо — археолошко наоѓалиште во струшкото село Делогожди. Претставува пат од римско време.
При изградбата на станбената куќа, жителот Фејзо Кемо открил калдрма од стар пат.
UTC+06:30
Како стандардно време (цела година)
Големи градови: Јангон
Културно наследство на Македонија во Општина Охрид
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Охрид според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Горна Орјаховица
Горна Орјаховица (Горна Оряховица) е град во Северна Бугарија. Се наоѓа во областа Велико Трново недалеку од градовите Велико Трново и Долна Орјаховица и архитектурниот резерват село Арбанаси. Градот е втор по големина во областа после Велико Трново и е административен центар на општината Горна Орјаховица.
UTC+07:20
UTC+07:20 - ознака за временско отстапување од UTC од +07:20.
Историја
UTC+07:20 било користено како летно сметање на времето во Малаја и Сингапур помеѓу 1933 и 1941 година. На полноќ на 1 јануари 1933 година, луѓето во Малаја и Сингапур се префрлиле од UTC+07:00 на UTC+07:20 кога часовниците биле поместени понапред 20 минути. Ова време се користело до полноќ на 1 септември 1941 година кога започнало да се користи часовниот појас UTC+07:30.
WatchGuard
WatchGuard, формално познат како WatchGuard Technologies, Inc е продавач на мрежна безбедност со седиште во Сиетл, Вашингтон. Неговите производи се дизајнирани да ги штитат компјутерските мрежи од надворешни закани, како што се малициозен софтвер и рансомвер.
Компанијата била основана во 1996 година.
Историја
WatchGuard е основана во 1996 година како Seattle Software Labs, Inc. Неговиот прв производ бил мрежен заштитен ѕид наречен WatchGuard Security Management System, кој вклучувал безбедносен апарат WatchGuard Firebox „заштитен ѕид во кутија“, заедно со софтвер за конфигурација и администрација.
Во 1997 година, компанијата го сменила своето име во WatchGuard Technologies, Inc.
Во јули 1999 година, компанијата излегла во јавноста на NASDAQ.
Во октомври 2006 година, компанијата била купена за 151 милиони долари од приватни капитални фирми „Francisco Partners“ и „Vector Capital“, а Брус Колман бил донесен како привремен извршен директор.
Во август 2007 година, Џо Венг станал постојан извршен директор на компанијата, на местото на Колман.
Во мај 2014 година, извршниот директор Венг се повлекол од функцијата и бил заменет со привремениот извршен директор Мајкл Колсдорф, оперативен партнер со Francisco Partners.
Во април 2015 година, Колсдорф бил наследен како извршен директор од Пракаш Панџвани. Било објавено дека и Панџвани и Колсдорф се приклучуваат на одборот на WatchGuard.
Во јуни 2016 година, компанијата ја купила технологијата за откривање закани и одговор на HawkEye G од Hexis Cyber Solutions, сега Sensage, дел од KEYW Holding Corp. Во октомври, компанијата го лансирала WatchGuard Wi-Fi Cloud, за да ја прошири својата мрежна безбедност на Wi-Fi мрежите.
Во август 2017 година, WatchGuard го купила Datablink, снабдувач на мулти-факторски софтвер за автентикација што се користи за обезбедување лаптопи, сервери и други уреди.
Во јануари 2018 година, компанијата ја купила Percipient Networks, сервис провајдер за доменски именски систем.
Во јули 2018 година, компанијата објавила апликација наречена AuthPoint, дизајнирана да обезбеди мулти-факторска безбедност за автентикација за деловните субјекти.
Во март 2020 година, WatchGuard објавил договор за стекнување на мандатната Panda Security, снабдувач на мрежна безбедност на крајната точка. Договорот бил завршен во јуни.
Производи
Компанијата развива производи и услуги за безбедност за бизниси. Постојат четири групи производи: Network Security, Endpoint Security, Secure Wi-Fi и Multi-Factor Authentication.
Уредите за мрежна безбедност се категоризираат како Unified Threat Management (UTM), при што еден уред обезбедува повеќе безбедносни одлики. Уредите вклучуваат WatchGuard Dimension, алатка за откривање мрежа, што им овозможува на администраторите да идентификуваат уреди на мрежата, вклучително и мобилни уреди; и WatchGuard Cloud, овозможувајќи им на уредите пристап до интелигенција за закани преку Интернет.
Понудата за Endpoint Security вклучува производи и услуги кои обезбедуваат напредна безбедност на крајната точка, антивирус на крајната точка, безбедносни операции и заштита на нивото на DNS и филтрирање на содржината.
Производната линија Secure Wi-Fi се состои од безбеден хардвер за внатрешни и надворешни бранови Wave 1 и Wave 2 802.11ac Wi-Fi, безбедносни претплатнички услуги и Wi-Fi Cloud на WatchGuard, платформата за управување што се користи за контрола на уредите.
Групата за автентикација на повеќе фактори вклучува апликација AuthPoint на компанијата, алатка за управување и известување за автентикација со повеќе фактори, што спречува неовластени корисници да пристапуваат до чувствителни облачни апликации, VPN и мрежи.
Компанијата издава и квартален извештај за безбедност заснован на feed дата од уредите WatchGuard UTM инсталирани на страниците на клиентите. Извештајот ги истакнува видот и честотата на малициозни напади што се случуваат на компјутерските мрежи.
Улица Крештатик (Киев)
Крештатик (украински: Хрещатик) е главната улица во Киев, Украина. Улицата е со должина од 1,2 километри и се протега од Европскиот плоиштад, преку Плоштадот на независноста до Бесаравискиот плоштад, каде се наоѓа истоимениот пазар.
Улицата била целосно уништена во времето на Втората светска војна од страна на Црвената армија. По крајот на војната, таа била обновена во неокласичен стил и сталинистички стил. Улицата исто така била во голема мера реновирана по прогласувањето на независност на Украина во 1991 година.
Денеска, улицата претставува голем административен и бизнис центар во градот, како и популарно место за туристите. Од 2010 година, улицата се вбројува во десетте најскапи улици во светот.
Анто Бабиќ
Анто Бабиќ (, кај Травник, -,  ) – историчар, редовен член на АНУБиХ и член на МАНУ надвор од работниот состав (од 4 мај 1972).
Животопис
Бабиќ е роден во 1899 година во Граховац кај Травник, завршил Филозофски факултет во Загреб во 1923 година, а потоа бил гимназиски професор во Сараево. Како учесник во НОБ, бил член на Претседателството на ЗАВНОБиХ и член на АВНОЈ. По Ослободувањето бил министер за просвета во првата Влада на НРБиХ и потпретседател на Президиумот на Народното собрание на НРБиХ, редовен професор (1950-1970) и прв декан на Филозофскиот факултет во Сараево, редовен член од основањето на Научното друштво на БиХ и на АНУБиХ и прв претседател на Друштвото на историчарите на БиХ. Негова научна специјалност била историјата на средновековна Босна.
Пијанист (филм)
„Пијанистот“ е биографски воен драма филм во режија на Роман Полански, снимен во 2002 година. Филмот е адаптација на истоимената автобиографија на полскиот Евреин, музичарот Владислав Шпилман. Филмот е копродукција помеѓу Полска, Франција, Германија и Велика Британија.
„Пијанистот“ доби Златна палма на Канскиот филмски фестивал во 2002, БАФТА за најдобар филм и најдобра режија, и седум Цезари, меѓу кои и за најдобар филм, најдобра режија и најдобар глумец за Адриен Броди. На 75-те Оскари, „Пијанист“ беше награден за најдобро адаптирано сценарио (Роналд Харвуд), најдобра режија (Полански) и најдобар глумец (Броди), а беше номиниран и за четири други Оскари, меѓу кои и за најдобар филм на годината.
Содржина
По окупирањето на Варшава од страна на нацистичките СС одреди, условите за живот на еврејската популација сè побрзо се загрозува, затоа што нивните права сè повеќе се нарушуваат: најпрво се ограничени со одредена количина пари по семејство, потоа мора да носат тракa на раката со Давидова ѕвезда за идентификација, а на крајот од 1940., сите се присилени во валкано Варшавско гето. Тука се соочуваат со глад, прогон и понижување од страна на СС уредите и постојан страв од смрт или насилство. Нацистите сè повеќе и повеќе стануваат садистични, а семејството искушува многу ужаси кои им се случуваат на нивните соседи.
Набрзо семејството, заедно со илјадници други, е испратено за депортација за концентриски логор во Треблинка. Додека Евреите ги присилуваат во вагони за стока, Шпиљман во последен час го спасува еден од членовите на Еврејската гето полиција, пријател на семејството. Одвоен од семејството и саканите, Шпиљман преживува, најпрво во гетото како роб за германските реконструкциски единици, а потоа се крие надвор, наклонувајќи се на помошта на не-Евреите кои сè уште го помнат.
Додека преживува криејќи се, сведочи многу ужаси кои ги чинат СС одреите, како масовни убиства, удирања и спалувања. Шпиљман го сведочи и Востанието во Варшавското гето и неговиот епилог кога СС одредот присилно влегува во гетото и ги убиваат скоро сите преживеани.
Меѓу членовите на СС одредите е и личноста (за која после војната се открило дека се вика Јозеф Блуше) која се занимава со пронаоѓање на останатите, скриени Евреи и која убила 2000 луѓе без причина и без милост, вклучувајќи трудни жени и деца. Две сцени потсеќаат на типични Блушови акции во кои сведочеле жртви или негови поранешни другари од СС: во една сцена, Блуше ладнокрвно одбира и потоа ликвидира неколку заробени Евреи за кои заклучува дека не се доволно млади и во форма за работа во градежништво. Во втората сцена, убива млада мајка откако го прашала каде ги депортираат.
Поминува година, а животот во Варшава сè повеќе се влошува. Во неколку прилики Шпиљман за малку не умира од жолтица и неисхранетост. Полското отпорно движење подигнува Варшавско востание против германските окупатори. Варшава потоа е срамнета и депопулазирана. Додека Варшавското население се обидува да побегне од рушевините, а СС одредите бегаат од претстојните руски војски, Шпиљман е оставен сам.
Очајнички се обидува да пронајде храна во куќите кои не се срушени. Додека се обидува да отвори конзерва со храна, сфаќа дека го гледаат од назад. Набрзо открива дека не го открила гетовската СС патрола, туку капетан од регуларната германска војска, Вилм Хозенфелд. Хозенфелд најпрво го замолува збунетиот Шпиљман да му отсвири нешто на пијано. Исцрпениот Шпиљман, само неговата сенка од сјајниот пијанист каков што некогаш бил, ја отсвирува за Хозенфелд Шопеновата балада во Ге-мол. Хозенфелд е допрен и му дозволува да продолжи со криење во поткројвето на зградата. Дури и му носи храна, со што му го спасува животот на прегладнетиот Шпиљман.