Наркоманија
Наркоманијата се смета како ментално-хигиенски и општествен проблем. Според пишувањата на старогрчките писатели (Хомер 2500 г. п.н.е), Елена, ќерката на Зевс, во виното ставала материја, а потоа им давала на војниците пред борбата, од што тие биле најхрабри и заборавале на болката и жалоста. Денес луѓе лаици и недоволно информирани мислат дека земањето дрога е мода или болест на современото човештво, што е многу погрешно. Денес изборот на дрога е многу голем, а и бројот на оние кои ја консумираат е многу голем. Така, и одгледувањето на дрогата е сè поголемо. Арапите уште во VIII век го прошириле одгледувањето мак сè до Индија и Кина, а хашишот бил прогласен за света билка бидејќи ги отворал патиштата во рајот. Наркоманите и нивното психичко здравје – Денес со сигурност можеме да кажеме дека се болни и несигурни луѓе, но и неспособни да го прифатат животот и да се замислат себе како самстојни личности. Освен честите разочарувања, кај нив се создава уште поголемо незадоволство и револт и кон општеството, како и кон себеси поради неуспехот и немоќта. Наркоманите ги сметаат другите за старомодни. Ова се проектира и врз семејството со омаловажување од средината. Постои мислење, што е сосема прифатливо, дека наркоманите се емоционално незрели, несамодоверливи, невротичари, кои преку дрогата ја ублажуваат напнатоста и конфузноста одејќи во имагинарниот свет на сигурност и задоволство, не водејќи сметка дека тоа е само привремено, а дека со тоа проблемите не се решени. Денешново темпо и начинот на живот го прави современиот човек изолиран од неговата социјална средина. Спореед C3O (Светска здравствена организација ), наркоманијата е синдром кој се состои од следниве симптоми: Поради постојаното земање изложени се на хронично труење, бидејќи тоа е супстанција туѓа за организмот на човекот. Во почетокот земањето дрога не претставува трајна физичка и психичка зависност, но подоцна влегува во метаболизмот на клетките и без неа не може да живее. Постојат поголем број дроги кои денес се употребуваат (тие значат опасност), но сите дроги немаат наркотично дејство, па наркоманијата се заменува со токсикоманија – кој е поширок поим. Дрогата може да се подели на: Старосната структура е различна. Постарите најчесто се кријат, плашејќи се да не ги откријат и плашејќи се од мерките кои би следувале. Помладите се најчесто адолесценти кои бараат друштво за примање дрога во помали или во поголеми групи. Најчесто меѓу наркоманите постои врска поради набавувањето, но и поради начинот на живеење, често се во групи и го менуваат местоо на живеење е се облекуваат упадливо. Бидејќи дрогата е многу скапа, проблем се парите за купување, затоа расте криминалот од лица кои се дргираат. елта што сакаат да ја постигнат е бегство од реалноста, одење во светот на фантазијата, а во него наоѓаат мир, безгрижност и олеснување. Според своите ефекти се разликуваат: Доколку се прекине внесувањето дрога, се јавува апститенцијална криза, а чести се и смртните случаи поради предозирање од хероин. уѓето кои земаат кокаин се претерано плашливи, искажуваат немир, но се зборлести и активни, се развива слика на “кокаинско пијанство”. При пушење хашиш, по неколку минути доаѓа до добро расположение и до зголемено чувство на незадоволство. Се зголемува чувството за бои и звук и интелектуалната способност. Поради можните позитивни ефекти кои се изразени осбено во почетокот, примањето дрога е опасно и брзо доведува до тешки оштетувања на црниот дроб и на мозокот, а со тоа се скратува и животот. Најголем број наркомани има во периодот на создавање – адолесценција. Поради тоа мерките за превенција се многу сложени, специгични и бараат соодветен пристап. За превенцијата е неопходно учеството на општеството. Со порастот на наркоманијата расте и бројот на заболените од SIDA. Превенцијата треба уште пред да дојде детето на свет, со постоење на посебни советувалишта за брачни партнери, за трудници, стручно водење на бременоста и создавање оптимални услови за развој на детето. За школските деца, адолесцентите и за младите е потребна посебна програма, организирање повеќе предавања на повеќе актуелни теми за нив, бидејќи тие се највулнерабилната (најранлива) категорија од нашата популација. Со поголема информација преку јавните гласила (радио и ТВ), поголемо ангажирање на здравствените служби, социјалните работници, педијатрите, психолозите, педагозите, на Црвениот крст и др.