cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зомби
Публикации и литература
Иако зомбите се појавуваа во многу книги пред и по појавувањето на „Ноќта на живите мртовци“, сепак дури во 1990 година, со објавувањето на антологијата „Книга на мртвите“ во која се опишани приказните на Ромеро инспирирани од приказните на Стивен Кинг и други автори, зомби-фантастиката доби статус на посебен книжевен поджанр. Во 2005 година, романот „Возвишување“ на Брајан Кин ја добива познатата награда „Брам Стокер“.
Неодамна публикуваните попознатите книги со зомби-тематика се „Клетка“ од Стивен Кинг од 2006 година и „Светска војна З“ од Макс Брукс кои се вброија во бестселерите на Њујорк Тајмс. Брукс е автор и на култниот хит „Водич за опстанок на зомбите“, исцрпно истражуван водич во кој се опишани начините на кои зомбите преживуваат, публикуван во 2003 година.
Зомбите се искористени како главен мотив во десетици романи и стрипови. Како и вампирите и другите измислени суштества  така и прототипот на зомби се распространува насекаде низ светот.
Телевизија
Еден од најпознатите телевизиски настап со зомби тематика е „Трилер“ на Мајкл Џексон од 1983 година, краток филм и музички спот во режија на Џон Лендис. Песната е придружена со рап пеење од страна на Винсент Прајс добро познатиот глас од хорор-филмовите и ѕвезда од погореспоменатиот  филм „Последниот човек на земјата“. Трилер е еден од најпопуларните музички видеа на сите времиња, филмска пародија со хорор-содржина во која е прикажан кореографскиот зомби-настап на танчерите  и  Џексон облечени како зомби. Многу медиуми во поп културата како и многу зомби-филмови како што е Ноќта на живите мртовци 2 му оддадоа почит на оваа сцена и го сместија Трилерот на Мајкл Џексон во историјата на зомбите.
Научно фантастичните серии како што се „Бафи убиецот на вампири“ и Досие Х понекогаш ги вметнуваат зомбите како дел од нивните научно фантастични /хорор-содржини.
Ширењето на зомби-епидемиите во стилот на Ромеро честопати се дел во голем број амимирани шоуа како на пример во „Ноќ на вештерките“ во Симпсонови, Саут парк, и Освојувачот Зим. На Далечниот Исток зомбите исто така се неодминлив дел на анимираните филмови, како што се: самураи Champloo , Токио Majin Gakuen Kenpucho, YuYu Hakusho и многу други во и надвор од рамките на хорор-жанрот.
Игри
Зомбите и вампирите се доста популарна тема во видео игрите особено во игрите кадешто едно лице ги доживува дејствата преку очите на главниот лик и во игрите кадешто се прифаќаат одредени улоги. Попознати видео игри од оваа област се: серијата Притаено зло, Воздигање на мртвите, Куќата на мртвите, Карнивл, Лефт 4 дет. Една од најпопуларните игри од ваков тип ,со околу 30.680 посети на ден е масовно играната игра на интернет „Урбански мртов“ со слободно –мрежен прелистуваж на играта  во која зомбите и преживеаните се обидуваат да воспостават контрола врз еден руиниран град. Некои од игрите дури му дозволуват на играчот да ја игра улогата на зомби како на пример Зомбито Стабс во играта Бунтовник без пулс. Најчесто во овие игри зомбите се отпорни на повеќето напади освен на траумата на главата (која во истиот тој момент ги уништува зомбите). Зомбите исто така се дел од играта „Сага суперстар тенис“, во делот кадешто играчот мава тениски топчиња по зомбите со цел да ги уништи.
Концептот на инфицирани мртви се појавува често во видео игрите меѓутоа тоа не мора да значи дека тие мртви мораат да бидат само инфицирани луѓе. Ликот Флод од играта Хало како и Хедкраб од играта Хафлајф се зомби вонземјани кои имаат способност да ги убијат своите противници и опседнуваат нивните тела.
Надвор од видеоигрите, зомби-тематиката се среќава и во многубројните игри со карти како што се : прибирањето на Магија, играта Зандани и џинови, и играта Зомби. Играта „Луѓе наспроти зомби“ е многу популарна зомби тематска  акциона игра која се игра во живо во колеџ кампуси ширум светот.
Музика
Многу песни и бендови се основани врз основа на овие вампири кои обожаваат да јадат човечко месо, како песната „Трилер“ на Мајкл Џексон и творечката работа на музичарот Роб Зомби. Зомбите се појавуваат скоро во секој музички жанр започнувајќи од поп па сè до хеви металот вклучувајќи ги и некои поджанрови како хорор-панкот во кои зомби тематиката е естетски проширена. Хорор-панкот е тесно поврзан со поджанровите Дедрок и Сајкобили. Овие поджанрови не доживеале огромна светска слава, иако поджанрот Сајкобили достигнал одредена популарност. Зомбите се појавуваа во песните и во знак на протест симболизирајќи ја безумената приврзаност кон власта, особено во спроведувањето на законите и на вооружените сили. Примери на такви песни се: песната „Зомби“ на Фела Кути од 1976 година, истоимената песна на групата „Кранберис“ од 1994 година, песната „Зомби за љубов“ (Zombie for Love) на американската рок-група Грин он Ред (Green on Red) од 1988 година, песната „Танцував со зомби“ (англиски: I Danced With A Zombie) на американскиот џез-рок музичар Џејмс Вајт (James White) од 1983 година, и песните „Ноќ на живите мртовци“ (англиски: Night Of The Living Dead) и „Асто зомби“ (англиски: Astro Zombies) на американската панк-рок група Мисфитс (The Misfits) од 1982 година.
Уметност
Уметникот Џулијан Мекдоналдс има направено неколку слики во видео арт на кои се прикажани зомби.Сликите на Тема Хорор-шминказа првпат беа изложени на 8 септември 2006 година во галеријата Виламсбург во Бруклин.
Прехранбени производи
Многу компании од целиот свет силно се фокусираат на создавање на производи насочени кон културата на зомбите. Тука спаѓаат: тајландскиот уметник Китивати Унаро кој прави печива кои личат на делови од човечкото тело; калифорниската компанија „Харкос Лабс“ која продава мостри со запечатена крв и чадено месо од зомб; како и низа помали компании со иновативни производи, како: Зомби минт бомбони (кои имаат вкус на гнили мозоци), енергетскиот пијалак „Врисокот на Зомбите“ и гуми за џвакање во облик на човековиот мозок.
Зомби-акаполипса
Зомби-акаполипсата претставува конкретно сценарио за акаполиптична фикција во која вообичаено има научно фантастичен /хорор-мотив. Во зомби-акаполипста ширењето на непријателски настроените кон човековиот живот зомби се здружуваат и извршуваат напад врз цивилизацијата. Луѓето кои се нападнат од зомби се здобиваат со особините на зомбите т.е. се претвораат во зомби .Ова доведува до драстично зголемување на кризата на ширење на зомби-чумата/вирусот најчесто во воените и полициските организации која доведува до паника кај граѓанското општество, само само изолираните можат да преживеат, чистејќи ги улиците за храна и намирници во свет сведен на прединдустриската непријателска пустина.
Книжевниот поттекст на зомби-акаполипсата е тоа што цивилизацијата е навистина кревка за да се најде лице в лице со вистинските преседантски закани и тоа што повеќето луѓе неможат да го поддржат она што е добро за сите ако личната цена е превисока. Описот на овој тип на акаполипса силно го менува општествениот пејзаж на Соединетите Американски Држави во 1960 година кога основоположникот на овој жанр филмот Ноќта на живите мртовци за првпат е созадаен. Многумина сметаат дека зомбите им овозможуваат да се справат со своите немири позрвазни со гласините за крајот на светот. Еден наушник смета дека повеќе од кое било чудовиште, зомбите се целосно и буквално акаполтични –тие се сигнал за крајот на светот. Поради големиот број на филмови и видео игри, идејата за зомби-акаполипсата ја достигнува својата врвна точка. Нејзините обожаватели вложуваат огромни напори  за созадавање на идните хипотетички зомби-акаполипси. Напорите вклучуваат создавање оружје и продавање на постери со цел да се информираат луѓето како да преживеат зомби-појава.
Филозофски зомби
Поимот филозофски зомби се користи во Филозофијата на умот, област која ја истражува поврзаноста помеѓу свесната мисла и физичкиот свет. Филозофското зомби е хипотетичко лице кое нема целосна свест но поседува човечки физички особини или однесување на нормален човек ; тој се користи како нулта хипотеза во филозофските дебати поврзани со проблемот, тело-ум. Филозофскиот контекст на поимот претставува кованица воведена од старана на филозофот Дејвид Чалмерс во средината на 1990 година.
Дерматомикози
Дерматомикози се заболувања на кожата предизвикани од габички. Ако габичките, покрај промени на кожата и слузокожата, предизвикуваат и заболувања на внатрешните органи, станува збор за системски микози.
ДЕРМАТОМИКОЗИ
Дерматомикози се заболувања на кожата предизвикани од габички. Ако габичките, покрај промени на кожата и слузокожата, предизвикуваат и заболувања на внатрешните органи, станува збор за системски микози. Габичките се растенија со едноставно градено тело, без корен, стебло, лист и растително зеленило, туку градено е од клетки(хифи). Габичките се состојат од вегетативен дел кој го солинуваат хифи и репродуктивен дел, кој го сочинуваат плодносни тела во кои се создаваат спори. Вегетативниот дел служи за исхрана а репродуктивнит дел служи за размножување. Габичките се размножуваат по асексуален пат. Со пупење на спорите концентрично околу габичката се создаваат испреплетени, кончести, разгранети хифи кои создаваат мицелиум. Хифите можат да бидат едноклеточни или повече клеточни, а составени се од протоплазма, едно или повеќе јадра и клеточна мембрана, која во себе содржи хитин, материја која на клетката и дава голема отпорност на дејството на неповолни надворешни фактори. За пупење на спорите и за раст на габичките потребни се поволни локални услови: влажност, температура од 25-37˚C, pH од 5-7. Немаат хлорофил и за нивен развиток нема потреба од светлина. Дерматомикозите се пренесуваат по директен пат или индиректен пат од болен човек или болно животно. Според тоа инфекцијата може да биди од габична или анимален тип. Габичките од животински тип предизвикуваат потешки промени, продираат во подлабоките слоеви на кожата каде што се создаваат воспалителни инфилтрати и гноење. На таков начин тие предизвикуваат длабоки дерматомикози. Габичките од хуман тип предизвикуваат површински дерматомикози. Освем на кожата заболуваат и влакната и ноктите. Како творби на кожата, влакната и ноктите се градени од рожеста материја исто како и рожестиот слој на епидермата. Габични заболувања на кожата можат да бидат:
Сапрофитии
Сапрофитии се дерматомикози кај кои габичките не навлегуваат подлабоко, туку се наоѓаат само во најповршниот слој на епидермата (рожест слој), така што не доведува до создавање имунитет. Доколку не се лекуваат, сапрофитиите траат долго време. Главен фактор од кој зависи растото и развитокот на овие габички во пожестиот слој е зголемената pH на кожата поради зголеменото потење. Затоа се јавуваат луѓе кои многу потат, особено во лето. Во сапрофитии спаѓаат:
Pityriasis versicolor
Pityriasis versicolor претставува најчесто габично заболување на кожата, чиј предизвикувач е габичката Malassezia furfur. Клиничка слика Болеста се одликува со појава на едвај видливи кружни пеѓи со боја на бело кафе, чија површина лесно се лупи. Промените можат да се спојуваат меѓу себе и да прават поголеми површини. При подолго сончање на здравата кожа се пигментира, а промените стануваат видливи како беличести пеѓи. Причината за нивно послабо пигментирање е тоа што рожестиот слој и габичките прават бариера за навлегување на UV-зраците на овие места. Промените најлесто се локализирани на страничните делови на градниот кош, вратот, рамената и на горната половина на надлактиците. Болните обично се јавуваат на лекар наесен, кога промените стануваат повпечатливи после сончање.
Терапија
Лекувањето може да трае моопне долго. Често настануваат рецидиви. Се применуваат кератолицити или антимикотични препарати. Најчесто се користи 5-7% раствор на салицил. За време на лекувањето се препорачува следнава постапка, која се врши двапати неделно: во полна када со топла вода треба да се лежи 30 минути, а потоа кожата каде што се промените да се трие со волнена крпа. Од топлата вода омекнува рожестиот слој од епидермата, кој се лупи со триењето. На тој начин голем број од габичките механички се отстрануваат. По правило, лекувањето се продолжува уште 2 недели по исчезнувањето на дамките.
Епифитии
Габичките се наоѓаат на влакната но не создаваат промени во нивната структура. Епитифии на влакната во пазувната регија На влакната во пазувите се создаваат промени во вид на наслаги и зрнца со жолта, жолто-црвена и црвена боја.
Терапија
Влакната треба да се отстранат, а на кожата во пазувната јама да се премачкаат со антимикотични масти.
Дерматофитии
Демрматофитиите се габични заболувања на кожата и на нејзините аднекси. Заразни се и можат да се шират меѓу луѓето во вид на мали епидемии. За овие габични заболувања карактеристично е тоа што предизвилувачите го раствораат и разоруваат кератинот и доведуваат до подлабоки промени во кожата, влакната и на ноктите. Габичките кај овие заболувања се пренесуваат не само директно туку и по индиректен пат. Во дерматофитии спаѓаат:
Микроскопија (microsporia)
Микроскопија е габично заболување на косматиот дел на глават кај децата до пубертетот, често се јавува во вид на епидемии Клиничка слика На косата се јавуваат јасно ограничени огништа со правилна кружна форма кои на површината силно и ситно се лупат така што личат како да се посипани со пепел. На овие огништа сите влакна се исршени во висина од 2до3cm наведнати на иста страна, така што потсетуваат на покоскено поле. Остатоците од искршените влакна се обвиткани со пепелава обвивка, која се состои од густи групи на спори што ја покриваат површината на влакното.
Трихофитија (trichophytia)
Предизвикувачи се разни видови на габички од родот на Trichophyton. Се пренесуваат со директен конаткт од заболен човек или животно, или иниректно, преку чешли, четки, капи. Поделба на трихофитиите:
Кандидијаза
Кандидијаза е габично заболување чиј причинител е Candida, која е многу раширена на кожата и слузокожата на усната празнина. Најчесто е во прашање Candida albicans. Тоа е сапрофит, но во услови на нарушена биолошка рамнотежа во однос на бактериите и во услов на намален имунитет може да доведе до многу тешки состојби на сепса со неповолна прогноза или до помали, но сериозни промени на кожата и на слузокожата на усната празнина.
Клиничка слика
Терапија Нистати кој се аплицира само локално.
Дијафностицирање на дерматомикозите
Се врши врз основа на: На главата покрај дематомикозите често се сеќаваат и други кожни заболувања кои исто така се одликуваат со првутење како што е себорејата, псоројазата и др. Понекогас особено во почетните стадиуми не може само клинички да ссе одлучи дали станува збор за дерматомикоза или за некое друго заболување. Во такви случаи важна улога маат микроскопскиот преглед и наоѓање на габичките во промените.
Терапија на дерматомикозите
Трихофитијата, микроскопијата и фавусот се лекуваат со еднаков начин и со исти средства. Гризеофулвин е антибиотик кој дејствува фунгистаично, што значи го спречува развитокот на габичките. Земен преку уста, преку крвта доспева и се таложи на кожата и косата, каде што се создава кератинска материја. Така настануваат неповолни услови на размножување на габичките. Не дејствува на Candida albicans.
Светски ден на здравјето
Светски ден на здравјето — ден посветен на подигање на свеста за здравјето на луѓето ширум светот кој се одбележува на 7 април секоја година, под покровителство на Светската здравствена организација (СЗО).
Историја
Во 1948 г. СЗО го одржала своето I Здравствено собрание, на кое е решено 7 април секоја година да се одбележува како ден на здравјето, почнувајќи од 1950 г. Овој ден е датумот кога е основана СЗО и таа пригода се смета за прилика да се привлече меѓународно внимание на здравствените проблеми со кои се соочува светот. Светската здравствена организација приредува меѓународни, регионални и месни натани со извесна тематика која е важна за таа година.
Пригодни активности
На денот земаат учество владите на државите и невладините организации што се занимаваат со здравствена проблематика (особено јавното здравје), приредувајќи настани и активности, јавните гласила.
Светскиот ден на здравјето е еден од осумте здравствени денови во годината на СЗО, заедно со Светски ден на борбата против туберкулоза, Светската недела на имунизацијата, Светскиот ден на борбата против маларијата, Светскиот ден на непушењето, Светскиот ден на крводарителите, Светскиот ден на борбата против хепатитот и Светскиот ден на борбата против СИДА.
NGC 2684
NGC 2684 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2684 се споменува и како UGC 4662, MCG 8-16-35, CGCG 237-24, IRAS 08514+4921.
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2684 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2684 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 54 м 53,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 49° 9' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 2684 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25024. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 70; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1004.
Firmicutes
Firmicutes е големо бактериско колено кое вклучува голем број видови со Грам-позитивна структура на клеточениот ѕид. Многу ретко, како кај родовите Megasphaera, Pectinatus, Selenomonas и Zymophilus, надворешната мембрана на клеточниот ѕид е порозна, што резултира со Грам-негативно обојување. Коленото, во прилог на карактеричниот клеточен ѕид, се истакнува и по ниската содржина на азотните бази гванин и цитозин во нивната ДНК. Во ова колено спаѓаат бактерии со огромно значење за индустријата, медицината и земјоделството, на пример, стрептококите, стафилококите, бактериите на млечно-киселинското вриење, хемолитичките бактерии и клостридиите. Оваа група бактерии сочинува најголем дел од човековата цревна микрофлора.
Класификација
Коленото е поделено на пет класи, со тоа што некои автори во него ја додаваат и групата на бактерии без клеточен ѕид (Mycoplasma, Mollicutes). Во ова колено спаѓаат повеќе од 270 родови, од кои најзначајни се:
IC 1580
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1580 се споменува и како NGC 4004B, MCG 5-28-59, CGCG 157-63, VV 230.
Откривање
Објектот е откриен на 28 април 1894 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1580 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1580 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 57 м 51,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 52' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на IC 1580 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37636.
NGC 5075
NGC 5075 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5075 се споменува и како CGCG 44-65, NPM1G +08.0322.
Откривање
Телото е откриено на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 19 м 6,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 49' 54"".
Други поделби
Проучување на NGC 5075 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46424. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 891. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1561.
Здралка
Здралка (латински: Galega officinalis, попозната како галега или козја-ру, е тревно растение во подфамилијата Глушини од фамилијата на мешунките Бобови. Тој е пронајден во делови од северна Африка, западна Азија и Европа, но широко се одгледува и натурализира на други места. Растението интензивно се одгледува како фуражна култура, украсно, пчелно растение и како зелено ѓубриво.
G. officinalis е богат со галегин, супстанца со активност за намалување на гликозата во крвта и основа за откривање на метформин, италијански фич, третман за управување со симптоми на дијабетес мелитус. Во античкиот хербализам, козјото дрво се користело како диуретик. Може да биде отровен за цицачите, но е храна за разни инсекти.
Етимологија
Англиското име „коза-ру“ е превод на латинскиот Ruta capraria, користен за растението во 1554 година кога се сметало дека е поврзано со Седефче, или вообичаена руе. Латинскиот специфичен епитет се однесува на растенија со некои лековити, кулинарски или билни атрибути.
Дистрибуција и живеалиште
Широко распространето низ умерените региони во светот, претежно во Европа, растението е издржливо повеќегодишно растение кое цвета во летните месеци на пасиштата, мочуриштата и речните брегови и е класифицирано како инвазивен плевел во многу делови на Северна Америка. Пронајден е и во Јужна Америка, Северна Африка, Пакистан, Турција и Нов Зеланд.
Во 1891 година во Соединетите Држави, Galega officinalis била воведена експериментално на Државниот универзитет во Јута за потенцијална употреба како сточна култура, но избегна одгледување и сега е земјоделски штетник. Како резултат на тоа, е ставена на Федералната листа на штетни треви во САД. Била собрана во Колорадо, Конектикат и Њујорк пред 1930-тите, и во Мејн и Пенсилванија во 1960-тите, но популацијата се чини дека изумрела.
Хемија и хербализам
Иако не е темелно проучена со методите на 21 век, Здралка е анализирана за нејзините состојки, кои вклучуваат галегин, хидроксигалегин, неколку деривати на гванидин, како што се флавони на 4-хидроксигалегин, флавонски гликозиди, кемпферол и кверцетин. Покрај наводниот ефект на намалување на нивото на гликоза во крвта и предизвикување диуреза, Здралка се користела како хербален тоник во практиките на народната медицина во средновековна Европа за лекување на бубонска чума, црви и каснувања од змии.
Поврзаност со метформин
Откако се користела во традиционалната медицина со векови, Здралка е основата на класата на бигваниди на антидијабетични лекови, кои исто така вклучуваа фенформин и буформин (и двата прекинати).
Здралка содржи фитохемикалии, галегин и гванидин, кои го намалуваат шеќерот во крвта, но беше откриено дека предизвикуваат негативни ефекти. Студијата на галегин и сродните молекули во првата половина на 20 век довело до развој на орални антидијабетични лекови. Истражувањата за други соединенија поврзани со гванидин, вклучително и бигванид, на крајот довеле до откривање на метформин (трговско име, Глукофаг), користен во 21 век за управување со дијабетес со намалување на производството на гликоза во црниот дроб и зголемување на чувствителноста на инсулин на телесните ткива.
Несакани ефекти
Здралка може да се меша со препишаните лекови за дијабетес, апсорпцијата на железо и антикоагуланси. Може да предизвика главоболка или мускулна слабост, а неговата безбедност за време на бременост или доење е непозната.
14 Ирина
14 Ирина го добила името по Ирне, персонификација на мирот во грчката митологија. Таа била една од Хораите, ќерка на Зевс и Темида. Името било предложено од Сер Џон Хершел. Хинд напишал,
Големата изложба на делата на индустријата на сите нации во Кристалната палата во Хајд Парк, Лондон, траела од 1 мај до 18 октомври 1851 година.
Хинд сугерирал дека симболот за астероидот треба да биде „Гулаб што носи маслиново гранче, со ѕвезда на главата“, но цртеж на симболот никогаш не бил направен пред исфрлувањето од употреба на графички симболи за претставување на астероидите.
Прилично рамните Ирински светлосни кривини укажуваат на малку сферични пропорции.
Имало седум пријавени ѕвездени окулациски настани од страна на Ирина. Најдоброто е забележан во 2013 година.
Белешки
<references group="а"/>
Кревање тегови на Летните олимписки игри 2020 — до 59 кг за жени
Натпреварите во кревање тегови до 59 кг за жени на Летните олимписки игри 2020 во Токио се одржале на 27 јули во Меѓународниот форум во Токио. Ова било прво олимписко натпреварување до 59 килограми, откако категориите по тежина биле реорганизирани.
Победничка на натпреварувањето била Куо Хсинг-чун од Кинески Тајпеј, која поставила три олимписки рекорди за да го освои првото олимписко злато по бронзата на Летните олимписки игри 2016 во категоријата до 58 кг. Полина Гурјева била втора, освојувајќи го првиот олимписки медал за Туркменистан. Микико Андо ја освоила бронзата.
Распоред
Сите времиња се според Јапонското време (UTC+9)
Пјер Луис
Пјер Феликс Луис (француски: Pierre Louÿs, роден на  во  - починал на  во ) — француски писател и поет, автор на дела во жанрот еротска литература. Пишувал под псевдонимот Хрисис (Chrysis), Петер Луис (Peter Lewys) и Пибрак (Pibrac).
Животопис
Пјер Феликс Луј е роден на 10 декември 1870 година во Гент, Белгија, во семејството на Пјер Луј Филип (1812 - 1889) и втората негова сопруга Клер Селин Малдан (1832 - 1879). Имал поголем брат од првиот брак на неговиот татко. Кога бил мал, неговото семејство се преселило во Париз. Студирал на Париското елзаско училиште, каде се спријателил со својот соученик Андре Жид, со кого водел кореспонденција во текот на целиот живот.
Во 1881 година објавувал во литературното списание „La Conque“ ја објавил својата прва колекција стихови „Astarté“ во елегантен и софистициран стил. Во 1884 година била издадена поемата „Песните на Билитис“, зборник од 143 песни, каде била опфатена женската сексуалност и различни лезбејски теми. Тие се поделени на три дела, посветени на животот на Билитис - пасторали во Памфилија, елегии во Митилини и епиграми на островот Кипар. Во некои од текстовите Клод Дебиси направил музички адаптации.
Неговите следни дела - „Дијалози на куртизана/Лукијан“, „Авантурите на кралот Паузол“ и „Посмртни бденија“, исто така имале голем успех. Романот „Три ќерки на нивната мајка“ се смета за ремек дело на драматичната негова сензуалност. Неговите дела се богато илустрирани од голем број познати во тоа време еротски уметници. Голем дел од неговото творештво било објавено по неговата смрт поради премногу непристојни текстови.
Пјер Феликс Луј бил награден со одликувањето Кавалер на Легијата на честа во 1909 година, а потоа и Офицер на Легијата на честа во 1925 година.
Во 1919 година, Пјер Луј објавил две статии во кои ја изложил хипотезата дека делата на Молиер всушност се напишани од Пјер Корнеј. Како страстен библиофил, низ животот тој собрал вкупно околу 20.000 тома литература. Како ненаситен еротоман тој бил фотографски аматер на голо тело и поседувал збирка од над 10.000 еротски фотографии.
Во 1899 година се оженил за неговата прва сопруга Луиз со која немале деца, а подоцна се разведеле. Во 1923 година се оженил за Алин Стијнакер, со која живеел од 1917 година до неговата смрт, и двајцата имале три ќерки.
Пјер Луис починал од емфизем на 4 јуни 1925 година во Париз, Франција.
Јунчии
Јунчии, Јунчиите или Јунџулар (Κύμινα, Кимина; до 1926 г. Γιουντζήδες, Јунѕидес ) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 3.652 жители, сите Македонци.
Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Вардарија во Солунското Поле, 25 км западно од градот Солун. Лежи напосредно до западниот брег на Солунскиот Залив, на надморска височина од 8 м. Денес е споено во една целина со селото Нов Малград основано во 1909 г.
Османлиско време
Во османлиско време Јунчии било чисто македонско село в Солунската каза, едно од 37-те села и 10 чифлици во Солунското Поле а Камбаниската епархија со седиште во Кулаќа. Основано е во XV век, првобитно го носело името Чадирќој. Околу 1750 г. во Јунчии имало 110 куќи, а во 1780 г. се заведени 118 домаќинства. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Јунци како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Унчите (Untchyté) — село со 230 домаќинства и вкупно 1.424 жители Македонци. Во 1885 г. селото имало 150 домаќинства.
Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Юнчии живеят 890 Македонци христијани. Населението било поделено по вероисповед, живеејќи под странските пропаганди. По податоци на секретарот на Бугарска егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Јунчиите (Yountchiité) имало 848 жители, од кои 640 под врховенството на Цариградската патријаршија и 208 Македонци унијати. Во селото работело грчко училиште. Според пописот од 1905 г. Јунчии имало 780 жители. Тодор Симовски смета дека овие бројки за населението се прениски, со оглед на доста поголемиот број на жители во следниот попис.
Пролетта 1914 г. грчките власти го уапсиле унијатскиот свештеник во Јунчии и го одвеле во Солун, а триесетмината унијатски семејства биле заведени како „православни Грци“. Унијатскиот епископ во Солун, Епифаниј Шанов напишал протестно писмо до властите во Солун, но не добил одговор.
Во 1920 г. селото имало 1.441 жител, а во 1928 г. нивниот број нараснал на 1.570, и продолжил да расте поради поволната местоположба и пространата и плодна почва.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вардар со седиште во Јунчии, која припаѓа на поголемата општина Делта, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јунчии, каде тоа е еднственото населено место.
Стопанство
Земјиштето на Јунчии е многу плодно, целосно се наводнува и дава многу високи приноси. Населението произведува големо количество овошје, памук и други земјоделски производи.
Винцент Грим
Винцент Грим (1800, Виена - 15 или 16 јануари 1872, Пешта) бил австроунгарски уметнички трговец, литограф, уметнички сликар, картограф и шахист. Понекогаш, како негова година на раѓање се споменува и 1810, додека неговото презиме изворно се изнесува и како „Винценц“ или „Винце“.
За време на Унгарската револуција, Грим ја преземал водечка фукција во унгарската печатница на банкноти. Откако, движењето за независност на земјата било задушено, тој морал да ја напушти земјата и се преселил во Отоманското Царство.
Рани години
Винцент Грим живеел разновиден и достоинствен живот, чиишто особености се сè уште познати само во црти. Во литературата, фактите за него се со пропусти и делумно се контрадикторни.
Какво образование имал не е познато, исто како што не е разјаснето и неговото точно потекло. Се знае дека по потекло бил од Виена, од каде што во 1823 година се преселил во Пешта, каде најпрво започнал да работи како воспитувач. Подоцна, се вработил како дописник на здружението „Дунав-Тиса“. Во 1831 година, Грим отворил продавница за трговија со уметнички и музички дела. На 3 јануари 1839, тој бил еден од основачите на пештанското музичко здружение. Имал голема дарба кон уметноста, па така се споменува дека бил пијанист, покрај неговата приврзаност кон трговијата со уметнички дела и сликарството. Неговите слики уште оттогаш биле во продажба и во странство. Денес, некои негови дела се дел од збирката на Унгарската национална галерија.
Во 1843 година, Грим основал печатница, односно литографски институт за печатење и соодветбо на тоа ја продал продавницата за продажба на уметнички дела, додека со музичкото издаваштво продолжил да раководи и понатаму. Неговите интереси во тој период главно биле насочени кон печатењето на литографии во боја, што во тој период било техника во развој. Последователно на оваа негова ризична инвестиција, Грим загубил значителен дел од својот капитал
Овој период од неговиот живот бил најплодороден во неговата шаховска кариера. Покрај Јозеф Сен и Јохан Левентал, Грим бил член на т.н. „триумвират“, кој за Пештанскиот шаховски клуб добил две партии во дописен шах против париски тим предводен од шаховскиот мајстор Пјер Сен-Аман. На крајот од 1840-тите, седиштето на пештанскиот шаховски клуб била во стан во приватна сопственост во зграда позната под името „Вурмхоф“ (во превод од германски „црвји двор“), кој се наоѓал на истиот кат на кој се наоѓал и домот на правникот и подоцнежен водач на Унгарската револуција од 1848 година, Лајош Кошут.
Унгарска револуција
Кошут станал министер на финансии во првата унгарска влада во август 1848 година, а кратко потоа и претседател на Владата. Тој останал во блиски односи со членовите на шаховскиот сојуз и го вовел Грим во владините кругови. За време на тогашните преврати како резултат на унгарската револуција, Грим работел како шеф на литографијата ма државната пеатница на банкноти. Имено, тој ги изработил „цртежите за славните Кошутови банкноти“, коишто државната печатница започнала масовно да ги печати. Со навлегувањето на австриските трупи и отповикувањето на независноста во април 1849, настаните опасно се заостриле, па за Грим бил доведен во прашање и опстанокот.
Како шеф на печатницата за банкноти, Грим сметал дека е неопходно сите печатачки машини, заедно со унгарската влада да бидат преместени во Дебрецин. Во август 1849, приврзаните револуционери кон Кошут, коишто ја вршеле должноста на „кралси регент“, морале да се помират со воените порази. Премиерот Берталан Семере одлучил за време на бегството со себе да понесе унгарски кралски предмети, меѓу кои и круната на Свети Стефан. Кралските предмети биле закопани во пограничниот град Оршава (денешна Романија). По барање на Семере, на Грим му било доверено да ја утврди точната географска местоположба на предметите и истата да ја чува во тајност. Ова докажува дека Грим бил човек од доверба за време на востанието за независност. Кралските предмети допрва биле пронајдени по упорно барање од страна на австриските власти во 1853 година.
За политичкото содејство на Грим постои уште еден доказ. Во една анонимна сликовница од 1849 година, тој во стихови горко го прокоментирал задушувањето на револуцијата во Унгарија и улогата којашто притоа ја имал австрискиот генерал и бан на Хрватска, Јосип Јелачиќ. Следната година, во Лајпциг се појавило делото „Јуначка песна во четири пеења“ во едно дполнето издание од 72 страници. Подоцна додаденото „петто пеење“ завршувало со следниве редови: Ова е песната на Јелачиќ... Недостасува уште слетувањето во пеколот, коешто му останува на јунакот сè додека песната не заврши.
Прогонство во Турција и повраток
По неуспехот на револуцијата, Грим, придружуван од група на бегалци, меѓу кои бил и Кошут, побегнал на територијата на Отоманското Царство. Властите во Цариград им понудиле азил и се откажале од нивното предавање на Австриската Империја. Многу од бегалците, меѓу кои и Кошут и Семере, наскоро побегнале и во други земји. Грим, напротив, одлучил по наоѓањето на спасот да изгради нов живот, останувајќи во прогонство во Отоманското Царство. Таму, тој бил во можност да ја искористи неговата често споменувана дарба за јазици. На почетокот од својот живот во Турција, Грим успеал да се пробие играјќи шах. Подоцна, тој требал да го прифати исламот и да си го смени името во „Мустафа-бег“. Наскоро, отоманските служби се заинтересирале и започнале да посветуваат внимание и на неговите цртачки способности. Речиси две декади работел како висок офицер, пред сè, обавувајќи картографска служба во отоманскиот генералштаб во Алеп (денешна Сирија). Отворено му било дозволено да ја промени долгогодишната работа и да се пресели во Цариград, каде што се вработил во архивот за карти на турската армија. Можно е врз основа на неговите стручни познавања да бил вработен во печатницата на отоманските банкноти. Тој живеел во хотелска соба во населбата Пера во европскиот дел од градот, каде што дополнително се занимавал и како приватен учител.
Грим за првпат во Пешта се вратил во 1868, една година по Австроунгарската спогодба. За тоа дали тој во тоа време навистина смеел повторно да ја види Унгарија или дали неговите пријатели го наговориле да побара официјално одобрение од страна на владата постојат засебни податоци. Според негова информација, тој за кратко време бил назначен за почесен претседател на Пештанскиот шаховски клуб и присуствувал на вечерата во чест на победта на Игнац фон Колиш на меѓународниот турнир во Париз во 1867 година.
По неговото враќање во татковината, Грим живеел на Кралската улица, во близина на домот на неговата сестра Паула, која била славна шахистка. Починал на 15 или 16 јануари 1872 година од срцеви проблеми, а бил погребан на гробиштата Керепеши. Сепак, во наведениот извештај за неговата промена на верата во ислам не се наведуваат податоци во врска со ова. Во извештаите отфрлени со ова прикажување се споменува дека Грим се вратил во Турција и наместо во Пешта починал таму, што не се совпаѓаат со претходното.
Значење за шахот
Сеќавањето на Грим првенствено е сочувано во шаховската историја. Основата за ова е, пред сè, неговото содејство во борбата со шаховскиот клуб од Париз, коешто на пештанскиот „триумвират“ и воопшто шахот во Унгарија им донел голем успех. Но, револуцијата од 1848/49 година довела до крај на овој краток „златен период“. Покрај Грим, земјата ја напуштил и Јохан Јакоб Левентал, кој на пат за САД завршил во Лондон и таму ја продолжил шаховската дејност од којашто и живеел.
Што се однесува до шаховските успеси на Грим, повторно се сочувани само неколку извештаи. Неговата шаховска моќ била за одбележување, но, според податоците на Левентал, како мајстор не го достигнал нивото на неговите соиграчи. Така, за односот на неговата моќ се наведува следново: Односот на моќта на Грим со Сен е отприлика 3:7, а со Левентал 4:6.
Според Бахман и Хајтун, освен неговите партии во дописен шах, само три партии биле издадени, од кои две биле потив Тасило фон Хајдербранд унд дер Лаза, со кого Грим одиграл неколку партии во Виена во 1846 година. Во своето дело „Шахот како мисловна игра“, Ласло Орбан наведува уште една (можеби четврта) кратка партија на Грим против непознат противник, која што била одиграна во Цариград во 1864 година.
Надворешните околности го спречиле Грим во 1851 година, заедно со Сен и Левентал, да учествува на првиот меѓународен шаховски турнир во Лондон, којшто се одржувал како дел од светската изложба во овој град. Писмото со кое го откажал своето учество е старо од 27 февруари 1851 година и било отпечатено во турнирската книга на Хауард Стонтон. Во неа, Стонтон запишал дека улогата на Грим во Унгарската револуција го чинела речиси цела глава. Писмото било додадено во една статија за шахот во Алеп, којашто се појавила во списанието „Chess Player's Chronicle“. Оваа околност го возбудила Грим, бидејќи Алеп во 18. век бил место на живеење на сирискиот шаховски мајстор Филип Стама. Грим заклучил дека сеќавањето за Стама било избледнето и исто така дека неговата потрага по арапски записи за шахот била безуспешна. Во 865 година, Грим објавил друга статија во врска со оваа тема во берлинското списание „Schachzeitung“. Од партиите коишто ги одиграл во Дамаск и Алеп произлегува неговиот опис на арапските правила, коишто во Европа во повеќе работи видно се измениле.einen anderen Aufsatz zu dem Thema in der Berliner Schachzeitung. Ausgehend von Partien, die er in Damaskus und Aleppo gespielt hatte, schilderte Grimm die arabischen Regeln, die von den in Europa üblichen in mehreren Punkten abwichen. Пешаците од почетната позиција можеле да се движат само по едно поле напред, промоцијата можела да се изврши само во веќе земените фигури и рокадата била или непозната, или се одигрувала според локалноутврдените правила. Грим го истакнал брзото темпо на игра и опишал како шахистите во отворањето смееле да одиграат повеќе потези, сè додека обете страни не ги одиграле почетните потези. Освен тоа, партиите најчесто се одигрувале во присуство на весела публика.
За време на неговото прогонство во Отоманското Царство, Грим немал на располагање рамноправни противници. Поради тоа, бил ограничен да се занимава како шаховски учител. Но и покрај тоа, се посветил на шаховскито компонирање и можел со композициите, коишто биле објавувани во шаховските списанија, да одржува врска со европските шаховски пријатели.
Во чест на Винцент Грим, името го добила една варијанта во Кралски гамбит, којашто настанува по потезите: 1. e4 е5 2. f4 ехf4 3. Lc4 Dh4+ 4. Kf1 g5 5. Sc3 Lg7 6. d4 d6 7. e5.
Judas (песна)
"Јуда" има слични звук на претходните синглови Гага е како "Poker Face", "LoveGame", "Лош Романтичен", и "Алехандро ", и содржи три различни куки и прекине, под влијание на куќа музика. Анализата содржи и влијанија од племенски-техно музика и dubstep. Gaga објасни дека линии зборува за време на распаѓањето разговори за неа да биде надвор од способноста самата да се откупи, во однос на традиционалните гледишта за тоа што жената е би требало да биде. Уметничкото дело за еден е дизајниран од страна Gaga во Microsoft Word и се одликува со црна позадина со зборот "Јуда", напишана во црвено големи букви. По дизајнирањето на насловната страница, Гага се слика од него со нејзиниот мобилен телефон, да додадете дополнителни текстура.
Критичарите забележаа сличност меѓу "Јуда", и "Лош романса", но го пофали музичка продукција на песната, комплимент својата енергија и роботски се прекине. "Јуда" првично силна продажна отворање, но на крајот беше помалку успешен комерцијално во споредба со претходните синглови Гага е. Песната достигна топ-десет на топ-листите во повеќето големи музички пазари, но не успеа да се постигнат врвот позиција во било кој од нив. Тоа само го достигна врвот на топ листите во Јужна Кореја и во Хот Денс Клуб Песни шема наБилборд, во САД.
А музички спот за песната беше снимен во почетокот на април, ко-во режија на Gaga и Laurieann Гибсон и ко-глуми Норман Reedus. Истата вклучува библиска приказната каде Reedus играно Јуда Искариотски и Gaga играно Марија Магдалена. Видео нив прикажани како модерни ден мисионери ќе Ерусалим. Истата вклучува библиската приказна за Јуда предавство Исус, а заврши со Gaga како Магдалена добивање каменувани до смрт. Пред неговото ослободување, на Католичката лига осуди Гага за наводно користење на религиозни слики и нејзината улога во видео. Сепак, критичарите воопшто пофали спотот за нејзината вкупна испорака и не најде ништо навреда за тоа. На видеото е познат по своите уметнички и културни и имаголошки наводи, како на пример Сандро Ботичели 'sРаѓањето на Венера, симболичното Хорово око, како и неколку филмови, како што сеThe Wild One и Ромео + Јулија, меѓу Gaga ја врши "Јуда" на голем број на телевизиски емисии, вклучувајќи гиВо Греам Нортон Прикажи ,Saturday Night Live ,Добро утро Америка ' е "лето концертната серија", како и францускиотX Factor.
Опероса
Опероса — фестивал на оперска и класична музика, кој се одржува секое лето. Фестивалот е посветен пред сѐ на оперското творештво, меѓутоа се изведуваат и оркестарски, камерни, солистички и пејачки рецитали. Овој фестивал се одржува во неколку земји: Бугарија, Србија и Црна Гора, а главното претставништво се наоѓа во Белград. Фестивалот Опероса опера во Црна Гора се одржува од 2014 година.
Историја
Фестивалот Опероса е основан 2006 година од финската мецосопранистка Кетрин Хатаја. Првиот фестивал на отворено бил одржан во бугарскиот замок Евксиноград до Варна, со изведување на операта Дон Џовани од Волфганг Амадеус Моцарт. Следниот фестивал бил одржан во Народниот театар Иван Вазов во Софија. Во 2009 и 2010 година фестивалот бил повторно одржан во Евксиноград, овој пат со изведба на оперите Човечки глас од Франсис Пуланк  и Ромео и Јулија од Шарл Гуно.
Во 2011 година, Опероса за првпат била одржана во Белград, во Домот на младината, и ова било прво изведување на оперско дело во овој културен центар. Цела 2012 година била посветена на барокната опера, одржани се и работилници, мајсторски курсеви, а во Коларчевиот народен универзитет, во Белград, и во просторот Бетахаус, во Софија, било изведено делото Пимпиноне на Георг Филип Телеман. Во Херцег Нови, на Вечерите на културата учествувала и Опероса во 2013 година. Во септември 2014 година во Црна Гора била изведена првата голема интернационална оперска продукција во соработка со Порто Монтенегро, со изведба на операта Ромео и Јулија од Шарл Гуно.
Во 2015 година, Опероса се претставила на публиката во Херцег Нови со изведба на операта Така прават сите од Моцарт, на отворената сцена на тврдината Канли Кула. Освен на Канли Кула, фестивалот се одржувал и на Форте Маре и во стариот град. Образовниот програм на Опероса Академијата започнал во 2012 година со соодветни активности во Бугарија, Србија, и Црна Гора. Опероса Академијата дава можности за уметничка надоградба во тек на цела година, со одржување на мајсторски курсеви, работилници, предавања и помали студиски продукции. Со доделување на награди и стипендии, Опероса ги поддржува младите и талентирани уметници.
Опероса е член на здружението на европските оперски академии, и на тој начин таа соработува и разменува млади таленти со познатите и признати европски оперски фестивали. Во ова здружение членови се: Aix-en-Provence Festival, Queen Elisabeth Music Chapel, Aldeburgh Music, Helsinki Festival, La Monnaie, Dutch National Opera, Calouste Gulbenkian Foundation и други.
Од 2017 година на Опероса фондацијата и било одобрено кофинансирање за проект програмата за култура Креативна Европа. Со проектот Young@Opera (Млади во опера), кој Опероса го создала во соработка со партнерите: општина Херцег Нови и Коларчев народен универзитет од Белград, биле претставени музички дела низ Србија, Бугарија и Црна Гора.