cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Акупунктура
Медицина заснована врз докази
За следните состојби, Кокран Колаборацијата заклучила дека не постојат доволно докази да се одреди дали акупунктурата е корисна, често поради малиот број и слабиот квалитет на истражувањата, и дека се потребни понатамошни истражувања:хронична астма,неурамнотеженост на нерви (Bell's palsy),зависност од кокаин, депресија, дисменореја (која вклучува ТЕНС, епилепсија,глаукома, несоница, синдром на иритирано дебело црево, индукција на породувањето, ревматоид артритис, болка во рамото, шизофренија, престанување со пушењето, нервен слом, рехабилитација, тениски лакт, и васкуларна деменција.
Позитивните резултати од некои истражувања за делотворноста на акупунктурата може да се како резултат на сиромашните истражувања. Едзард Ернст и Симон Синг изјавија дека бидејќи квалитетот на екстерименталните тестови за акупунктурата се зголемиле во текот на неколку декади (преку подобро заслепување, користењето на шам вметнувањето игли како форма на плацебо контрола, итн.) резултатите покажуваат се помалку докази дека акупунктурата е подобра од плацебо во третманот на повеќето состојби.
Изучување на невровизуелизација
Литературен преглед од 2005 година истражувајќи ја употребата на функционална магнетна резонанца и позитрон томографска емисија за да ги истражи промените во активностите на мозокот предизвикани од акупунктура заклучил дека податоците за невровизуелизација до денес покажале способност за разликување на кортикалните ефекти од очекуваните, плацебо, и вистинската акупунктура. Повеќето студии биле мали и поврзани со болка, и потребни се повеќе истражувања да се одреди специфичноста на активацијата на нервниот супстрат во безболни индикации.
Ставови на медицински организации
Исто така во 1997 година, Националниот Институт за Здравје (НИЗ) на САД издаде изјава со согласност за акупунктурата што покажало дека и покрај тешкотиите при спроведувањата на истражувања за акупунктура, постојат доволно докази да се охрабрат понатамошни истражувања и да се прошири нивната употреба.Изјавата за согласност и конференцијата која таа ја произвела беа критикувани од Валанс Сампсон, кој пишувал за независното објавување на Кваквач Quackwatch кој изјави деак состанокот беше предводен од силен предводник на акупунктурата и не успеал да ги вклучи говорниците кои имале негативни резултати за студиите за акупунктура.Сампсон исто така изјави дека тој верува дека извештајот покажал резултати за псевдонаучни расудувања. Во 2006 година Националниот Центар за Комплементарна и Алтернативна Медицина на НИХ изјави дека тој продолжува да се придржува кон препораките од изјавата за согласност на НИХ, дури и ако истражувањата сè уште неможат да го објаснат неговиот механизам.
Во 2003 година Одделот за есенцијални лекови и медицинска политика на Светската Здравствена Организација направи преглед на акупунктурата.Прегледот беше изготвен, прегледан и ажуриран од Цу-Фан Ксие, директорот на Институтот за Интегрирана Медицина од Медицинскиот Институт во Пекинг, и содржи, врз основа на резулттаите од истражувањата достапни во раните 1999 години, список на болести, симптоми за состојби за кои се верува дека акупунктурата се покажа како делотворен третман, како и втор список на состојби кои може да се лекуваат со акупунктура.Забележувајќи ги тешкотиите во спроведувањето контролирано истражување и дебатата за тоа како најдобро да се спроведи истражување на акупунктура, извештајот е опишан како „... наменет да ги олесни истражувањата и проценката и примената на акупунктурата. Се надеваме дека ќе понуди корисни извори за научниците, здравствените работници, државните здравствени власти и јавноста.“ Координаторот на екипата која го направила извештајот, Сјаожуеј Џанг, изјави дека извештајот е направен со цел да се олесни истражувањето за акупунктура, не препорачува третман на специфични болести.Извештајот е контроверзен, критичарите го напаѓаат како проблематичен бидејќи, и покрај одрекувањето, приврзаниците го користат да тврдат дека СЗО ја одобри акупунктурата и други алтернативни медицински пракси кои се или псевдонаучни или немаат доволно докази. Медицинските научници изразија загриженост дека доказите кои ја поддржуваат акупунктурата нагласени во извештајот се слаби, и дека самиот извештај е доказ „СЗО е инфилтрирана од мисионерите алтернативната медицина“.Извештајот исто така беше критикуван во книгата Заблуда или Лечење во 2008 година, дека не е создаден од комисија која воопшто не вклучува критичари на акупунктурата, содржејќи две големи грешки, содржи премногу резултати од нискоквалитетни клинички испитувања, и содржи голем број испитувања кои потекнуваат од Кина каде, најверојатно подари пристрасноста, никогаш не произлегле негативни испитувања. Спротивно на тоа, студиите кои потекнуваат од Запад вклучуваат мешавина од позитивни, негативни и неутрални резултати. Ернст и Синг, авторите на книгата, го опишале извештајот како „многу погрешен“, „ѓубре од дело кое никогаш не било сериозно прегледано“ и изјавиле дека резултатите од висококвалитетните клинички испитувања не ја поддржуваат употребата на акупунктурата за лечење нешто друго освен болка и гадење.
Националната Здравствена Служба на Велика Британија изјави дека постои „разумно добар доказ дека акупунктурата е ефикасен третман“ за гадење, повраќање, остеоартритис на коленото и неколку видови болка но „поради несогласувањата за начинот на кој треба да се изведуваат акупунктурните испитувања и за тоа што значат резултатите, овој доказ не ни дозволува да изготвиме конечни заклучоци“.НЗС тврди дека постојат докази против користа на акупунктурата на ревматоид артритис, престанувањето со пушење и губењето на тежина, и несоодветни докази за многу други состојби за кои се користи акупунктура.
Безбедност
Бидејќи акупунктурните игли продираат низ кожата, многу форми на акупунктурата се инвазивни процедури, и според тоа не се без ризик.Ретки се повредите меѓу пациенти кои се третирани од обучени лекари. Во повеќето надлежности, според законот иглите мора да се стерилизирани и да се користат само еднаш.На некои места иглите може да се искористат повторно доколку повторно се стерилизираат, на пример во автоклав. Кога иглите се заразени, се зголемува ризикот од бактериски и или други инфекции, како при повторното користење на било кој вид игли. Неколку видови јапонска акупунктура користат не-вметнувачки игли, со што создаваат целосно неинвазивна постапка.Кај не-вметнувањето игли иглата се донесува до кожата, но никогаш не продира, и многу други акупунктурни алатки се користат за да се допре или забие меѓу меридијаните.Значајни примери за овие видови се Tōyōhari и Shōnishin.
Несакани настани
Проценки за несакани настани како резултат на акупунктурата генерално се мали, се рангираат од 671 ди 1137 за 10000 третмани. Сепак, систематскиот преглед за 2010 година заклучил дека акупунктурата била поврзана со голем број смртни случаи, најчесто тоа се должи на пнеумоторакс, но со соодветна обука смртните случаи може да се избегнат.
Други повреди
Други ризици од повреди од несоодветно вметнување на акупунктурни игли вклучуваат: повреда на нерв, како резултат на случајна пункција на некој нерв, повреда на мозокот или нервен слом, што е можно со многу длабоко вметнување игла на основата на черепот,Пневмоторакс од длабоко вметнување игли во белите дробови, оштетување на бубрезите од длабоко вметнување игли во долниот дел од грбот, хемоперикардија, или пункција на заштитната мембрана околу срцето, што може да се случи со вметнување игли над стерналниот форамен(дупка во градата, која се јавува како резултат на вродена мана. Ризикот од прекинување на бременоста со употребата на одредени акупунктурни точки кој покажал дека стимулира производство на хормонот за пораст и окситоцин, и со нестерилизирани игли и недостаток од контрола на инфекција, пренесување на инфективни болести.
Ризикот може да се намали преку соодветна обука на акупунктуристите. Дипломираните на медицинските училишта и (во САД) акредитираните училишта за акупунктура добиваат темелна инструкција во соодветни техники со цел да се избегнат овие настани.
Изоставување на современата медицинска нега
Изразена е исто така загриженост дека неетичките или наивните лекари може да предизвикаат пациентите да ги исцрпат финансиските извори со вршењето неефективни третмани. Професионалниот етички кодекс поставен од акредитивни организации како Националната Комисија за Сертификација за Акупунктура и Ориентална Медицина бараат да се направат упатувања „ навремено упатување кон други професионалци за здравствена нега како што е соодветно“. Во Канада, одделенијата за јавно здравство во провинциите Онтарио и Британска Колумбија регулира акупунктура.
Споредба со други третмани
Коментирајќи за релативната безбедност на акупунктурата со другите третмани,согласноста на НИХ вели дека „несаканите ефекти на акупунктурата се екстремно мали и често помали од конвенционалните третмани“.Тие исто така изјавија „појавата на несакани ефекти е значително помала отколку таа на многу лекови или други прифатени медицински процедури користени за истите состојби. На пример, мускулно-скелетни состојби, како неурамнотеженост, хронична болка, и тениски лакт... се состојби за кои акупунктурата може да е корисна. Овие болни состојби често се користат со, меѓу другото, лекови против воспаление (аспирин,ибупрофен,итн.) или со стероидни инјекции.И двете медицински интервенции имаат потенцијал за штетни несакани ефекти но сè уште се многу застапени и се сметаат за прифатливи третмани.“
Правен и политички статус
Акупунктуристот може да практикува хербална медицина и манипулативна терапија(туи на),или да биде лиценциран лекар или натуропат кој ја вклучува акупунктурата во поедноставена форма.Во многу држави, не е потребно медицинските доктори да имаат формална обука за изведување акупунктура.Над 20 земји дозволуваат практичари да вршат акупунктура со помалку од 200 часа обука.Карактеристичен број на часови на медицинската обука од лиценцирани акупунктуристи е над 3000 часа. Дозволата е регулирана од државата или провинцијата во многу земји, и често бара полагање на одборен испит.
Една анкета на американски доктори во 2005 година покажала дека 59 % веруваат дека акупунктурата е донекаде делотворна.Во 1996, Администрацијата на САД за храна и лекови го смениле статусот на акупунктурните игли од медицински помагала со Класа 3 на Класа 2, што значи дека иглите се сметаат за безбедни и ефикасни кога се користат соодветно од лиценцирани лекари. Од 2004 година, близу 50% од Американците кои беа запишани во здравствените осигурителни планови за вработување беа покриени со акупунктурни третмани. Канадските акупунктуристи се лиценцирани во Британска Колумбија од 2003 година. Во Онтарио, праксата со акупунктура сега е регулирана од Традиционалната Кинеска Медицинска Уметност, 2006, С.О. 2006,поглавје 27. Владата е во процес на воспоставување колеџ чија надлежност ќе биде да ја надгледува имплементацијата на политиките и препораките поврзани со професијата.
Во Обединетото Кралство, акупунктурата не е регуларна професија. Доброволно саморегулирање дозволува пациентите да најдат практикувачи на акупунктура со ниво на обука и кои се придржуваат кон професионален кодекс на пракса. Основното тело за професионални стандарди во традиционална акупунктура е Британскиот Совет за Акупунктура, Британскиот Медицински Совет за Акупунктура е во интер дисциплинарното професионално тело за регулирано здравствено професионално лице користејќи акупунктура како модалитет а тука е и Акупунктурната асоцијација за физиотерапевти.
Во Австралија традиционалната акупунктура не е регуларна професија.Традиционалната акупунктура или кинеска медицина не е вклучена во Националниот закон за регулирање на здравството. Акупунктурата нема да биде признаена како професија во Австралија туку како модалитет дали во кинеската медицина / традиционалед азиски систем за исцелување или во предметот на пркса на регулираните професии за здравство.Примената на акупунктурата е предводена во најголем број од државата, законите на територијата поврзани со заштита на потрошувачите и контрола на инфекции. Викторија е единствената држава во Австралија со оперативен одбор за регистрирање. Во моментов акупунктуристите во Нов Јужен Велс се поврзани со насоките на Регулативата за јавно здравство 2000(продирање во кожата), кој се спроведува на локално општинско ниво.Други држави во Австралија имаат нивни сопствени акти за продирање во кожата.
Традиционалната акупунктура во Нов Зеланд не е регулирана здравствена професија. Остеопатите имаат предмет на пракса за Западната медицинска акупунктура и sродните техники на вметнување игли. Државната корпорација компензација на надоместок надоместува за акупунктурните третмани со регистрирани практикувачи на здравствена нега и некои традиционални акупунктуристи кои припаѓаат на доброволните професионални асоцијации.
Многу други држави не издаваат лиценци на акупунктуристи и ne бараат да бидат обучени.
Јосип Јурај Штросмајер
Јосип Јурај Штросмајер (Josip Juraj Štrosmajer, Joseph Georg Strossmayer; - ) — римокатолички епископ, добродетел и политичар од Хрватска.
Рана возраст и свештеничка кариера
Штросмајер е роден во Осиек, произлегува од хрватско семејство со германско презиме бидејќи прадедо му бил етнички Германец, емигрант од Штаерска, кој зел Хрватка за жена. Штросмајер го завршил средното образование во Осиек, а дипломирал теологија во католичката богословија во Ѓаково. На дваесетгодишна возраст докторирал филозофија во врховната богословија во Будимпешта.
Во 1838 започнал да работи како викар во Петроварадин, потоа во 1840 година се префрлил во Виена во Августиниумот и во Виенскиот универзитет каде во 1842 се здобил со уште еден докторат по филозофија и канонско право. Во 1847 година бил назначен дворски поп на хабсбуршката династија (функција која ја вршел сè до 1859 година). Тој исто така и станал еден од пасторите на Августиниумот.
На 18 ноември 1849 година, Јосип бил назначен бискуп на Босна и Срем со седиште во Ѓаково. Назначувањето било направено од страна на Франц Јосиф I по препорака од хрватскиот бан Јосип Јелачиќ. На 20 мај 1850 папата Пиј IX ја одобрил кралската одлука. На 8 септември 1850 година, Јосип бил прогласен бискуп и официјално поставен во Ѓаково на 29 септември истата година. Кога станал бискуп најавил дека неговото мото ќе биде Сè за верата и татковината. Штросмајер наследил богата епархија: имала над 70.000 хектари (280 км2) шуми, пасишта, обработлива земја и лозја, со развиени капацитети за стока и коњи, кое сè заедно носело годишен приход од 150.000 до 300.000 форинти.
Хрватска политика
Во 1860 станал водач на Народната партија сè до 1873. Претходно веќе се имал спријателено со Јан Колар во Пешта, а и соработувал со чешките политичари Франтишек Палацки и Франтишек Риегер кон културна и политичка соработка меѓу сите словенски народи. Исто како бан Јелачиќ, Јосип ја поддржувал австриската хабсбуршка династија, меѓутоа тој сепак се стремел да им овозможи повеќе права на Словените во династијата. Тој препорачувал федерализација (соединување) на Далмација и Хрватска, како и воведувањето на хрватскиот јазик во јавната администрација и училиштата.
Во 1861 година, Штросмајер одржал влијателен говор пред хрватскиот парламент на тема на односите меѓу Хрватска и Унгарија, во кој навел дека се стреми кон федерализација и дека го поддржувал соединувањето на Меѓимурска жупанија и градот Риека со Хрватска. Во 1866 година, парламентот го изгласал него за претседател на хрватската регниколарна делегација (регниколарна, онаа која ги застапува интересите на луѓето во кралството), која требала да ги преговара условите на сувереност со Унгарија, но тие не успеале успешно да ја склопат зделката. Хрватско-унгарскиот договор, кој стапил во сила во 1868 година, не ги застапувал хрватските интереси целосно — на кое Штросмајер протестирал поради намалената автономија во областите на буџетот и финансиите.
Во 1872 година парламентот формирал уште една регниколарна делегација чија цел било да изврши ревизија на договорот. Штросмајер повторно бил назначен како член, но делегацијата повторно била неуспешна во својата задача. Ова го натерало Штросмајер да се повлече од политичкиот живот и да отстапи како водач на Народната партија. Подоцна ѝ се придружил на опозиционата Народно независна партија која протестирала против владеењето на бан Куен Хедервари (1883–1903) и инсистирала сите хрватски земји да се соединат со Унгарското Кралство. Во 1888 година, откако императорот го прекорил за тоа што ги претпочитувал Русите и им се спротивставувал на Унгарците, Јосип се пензионирал од активната политика.
Културна стратегија
Во 1867 Штросмајер имал важна улога во создавањето на Хрватската академија на науките и уметностите, како и во повторното воспоставување на Загрепскиот универзитет во 1874. Тој го иницирал градењето на Академската палата (завршена во 1880), на Академската галерија (1884) во Загреб, а и помогнал во создавањето на печатница во Цетиње. Тој исто така помогнал во основањето на Словенската матица и активно ја поддржувал Српската матица (национално културолошки здруженија на Словенците и Србите). Во 1861 тој дозволил да се испечати Зборникот на браќата Миладиновци во Загреб, но без песните и белешките на Наум Миладинов. Бидејќи тој многу го ценел трудот на Св. Кирил и Методиј, Јосип исто така наредил да се испечатат неколку требници на глаголица со цел да се исцелат словенските литургии кои ги поврзувале двете јужнословенски христијански религии.
Католичка дипломатија
Штросмајер го поддржувал обединувањето на сите јужнословенски народи под покровителството на хабсбуршската династија и ја поттикнувал религиозната унификација преку употребата на словенски обреди како и во католичките така и во православните цркви. Тој служел како српски нунциј на папата и во таа служба ја има посетено Србија неколкупати во текот меѓу 1852 и 1886 година. Во 1866 тој исто така помогнал во воспоставувањето на договор меѓу Светата столица (Sancta Sedes) (Ватикан) и Црна Гора.
Во 1869 и 1870 година, Јосип присуствувал на Првиот ватикански совет во Рим. Тој се истакнал со тоа што бил еден од оние кои јавно ја доведувале во прашање неограничената моќ на Папата и доктрината papal infallibility (папата е безгрешен). Одржал тричасовен говор на Латински јазик, кое на времето многумина го сметале за еретично, и потоа си заминал од Советот. Подоцна попуштил на темата за papal infallibility. Во 1881 и 1888 тој ги предводел словенските делегациите во Рим каде успеал да го убедат Папа Лав XIII да им дозволи на јужните Словени во Хрватска и Далмација да го задржат словенскиот јазик како и во римските црковни обредни литургии така и во византиските обреди.
Личен живот
Уште од раните денови како поп тој бил близок пријател на д-р Фрањо Рачки, најпознатиот хрватски историчар на времето. Кога Академијата била основана во 1867 Штросмајер бил именуван главен спонзор, а Фрањо за претседател. Во 1894, кога Фрањо починал, Штросмајер напишал: Го загубив мојот најдраг пријател... загубив дел од себе... поголемата половина од сè што создадов беше негова идеја, негова заслуга и негова слава. Нивното пријателство е документирано во серија од четири книги, напишани од страна на историчарот Фердо Шишиќ, кои ги содржат нивните писма.
Јосип Јурај Штросмајер починал во Ѓаково на 90 годишна возраст.
Наследство
Парите кои ги добивал од својата епархија Штросмајер редовно ги употребувал во финансирање на изградба на училишта, галерии и цркви. Најзначајна била украсната катедрала во Ѓаково, чија конструкција тој ја надгледувал од 1866 до 1882 и која ја посветил на Славата Божја, единство на црквите, слога и љубов меѓу луѓето. Катедралата во Ѓаково била највеличествениот објект изграден од страна на Штросмајер во текот на неговите 55 години како бискуп. Тој исто така отворил печатница во Ѓаково, машка богословија во Осиек, ја поддржувал главната теолошка богословија и пристигнувањето на калуѓерќите во Ѓаково кои требале да помогнат во обучувањето на женската младина, основал нови парохии низ целата епархија, организирал мисии за светите лица, има одговорено на стотици ако не и илјадници пасторски писма како и од епархијата така и од другите делови на Хрватска и подалеку.
Штросмајер има пружено финасиска и организаторска поддршка во изградбата на најразновидни јавни градби во Хрватска: училишта, гимназии, библиотеки, помагање на сиромашните во запуштени делови, дури и градење патишта и донирање градежен материјал за изградбата на Базилика Свети Петар во Ватикан.
Универзитетот во Осиек и крстен по него, а во паркот на Хрватската академија на науки и уметности има голема статуа на Штросмајер. Во 1991 граѓаните на Ѓаково му имаат изградено меморијален музеј.
Лашон Мерит
Лашон Мерит (роден на ) е американски атлетичар кој се натпреварува во трката на 400m.
Во својата натпреварувачка кариера Лашон има склучено договор со светскиот бренд за спортска опрема Најки. На светското првенство во Осака во 2007, тој го освои сребрениот медал во трката на 400m и златниот како дел од штафетата на САД 4х400m.
На Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг се очекуваше Лашон да води тесна битка со Џереми Воринер, но Воринер префорсира во почетните 300m, па на Лашон му се отвори шанса којашто не ја пропушти и го освои златниот медал со време од 43,75s со што ја оствари најубедливата победа на 400m на Олимписките игри. Со ова време, тој стана петтиот најбрз човек во оваа тркачка дисциплина. На игрите во Пекинг, Лашон го освои златниот медал и како дел од штафетата на САД 4х400m.
Во 2009, Лашон имаше најдобар резултат во сезоната пред светското првенство во Берлин. На светското првенство, тој ја потврди добрата форма и на олимписката ја додаде и светската титула, победувајќи во финалето со време од 44,06s, пред сонародникот Џереми Воринер. Тој на ова првенство го освои и златниот медал во штафетната трка 4х400m.
Дорит Ахаронов
Дорит Ахаронов (דורית אהרונוב; ) е израелски компјутерски научник од областа на квантната компјутеризација.
Ахаронов дипломирала во 1994 година, на Еврејскиот универзитет во Ерусалим, со диплома по математика и физика. Потоа магистрирала на Институтот за Наука Вајцман, со магистратура по Физика. Таа докторирала на компјутерски науки во 1999 година, на Еврејскиот универзитет во Ерусалим, а нејзината теза била насловена како „Бучна Квантна Пресметка“. Таа, исто така, завршила пост-докторат на одделот за математика на Принстоншкиот универзитет, како и на одделот за компјутерската наука на Берклишкиот универзитет, Калифорнија. Била гостувачки професор на Институтот за Напредни Студии во 1998-99 година.
Во 2005 година, Ахаронов била профилирана од страна на списанието „Нејчр“ како една од четирите „млади теоретичари ... кои прават бранови во нивните одбрани полиња“, а следната година ја добила наградата „Крил“ за извонредност во научните истражувања. Таа била поканета говорничка на Меѓународниот конгрес на математичари во 2010 година, во Хајдерабад на тема „Математички аспекти на компјутерските науки“.
Истражување
Истражувањето на Ахаронов главно се однесува на квантните информативни процеси, кои вклучуваат:
Постмодернизам
Постмодернизам или постмодерна — правец во западната култура, во доменот на уметноста, книжевноста, филозофијата и архитектурата, особено популарен во 80-тите години на XX век како реакција на модернизмот, кој се одликува со комбинирање на стари и нови стилови.
Терминот постмодернизам првпат го употребуваат Џон Воткинс Чапман во 1870 година, Џ.М. Томпсон во 1914 и Рудолф Панвиц во 1917 година. Терминот заживува во периодот околу 1920 година и се користи за новите појави во уметноста, подоцна и во архитектурата, филозофијата, итн. Постмодернизмот предизвикал голем број полемики, научни истражувања и анализи. Сè уште постојат различни толкувања како за користење на терминот, неговото значење, така и за неговиот придонес во надминувањето на колективната депресија во наведените области. Како основни одлики на постмодернизмот можат да се издвојат:
Постмодернизмот се одликува со негирање на објективната вистина и светската култура, акцентирајќи ја улогата на јазикот, моќните врски и мотивации, најстрого ги критикува острите поделби на мажи и жени, хетеросексуалци и хомосексуалци, бели и црни, власт наспроти колонијализам. Постмодернизмот ја поттикнува појавата на многу културни области како книжевната критика, лингвистиката, архитектурата, визуелните уметности и музиката. Постмодернистичкиот став е намерно отстапување од модернистичките пристапи, кои доминирале во минатото. Поимот постмодернизам произлегува од одбивањето на модерната научна психа што се развила за време на просветителството. Ако модернизмот се поврзува со идентитетот, единството, авторитетот и прецизноста, постмодернизмот се поврзува со разликата, разграничувањето,текстуалноста, скептицизмот.
Историја на поимот
Поимот најпрвин се употребува во 1870-тите години, во неколку области. На пример, Џон Воткинс Чапман се појавува со постмодернистичкиот стил на сликање за да го надмине францускиот импресионизам. Потоа, Џ.М. Томпсон, во неговиот прилог од 1914 година во весникот Хиберт (делумно филозофски преглед), ги опишува промените во ставовите и верувањата во критиката на религијата: Суштината на постмодернизмот е да се избегне подвоуменоста на модернизмот со тоа што ќе биде доследен во својата критика и ќе ја спроведе истата во врска со религијата, теологијата, католичката практика, како и со католичката традиција(постмодернизам, Џ.М Томпсон, весник Хиберт издание бр. XII, 4 јули 1914, стр. 733). Во 1917 Рудолф Панвиц со помош на поимот ја опишува филозофски ориентираната култура. Сликата на Панвиц за постмодернизмот произлезе од анализата на Ниче на модерната и неговото докрајчување на декаденцијата и нихилизмот. Резултатот на надминувањето на модерниот човек претставува постмодерниот човек. Сепак, за разлика од Ниче, Панвиц исто така вклучува и националистички и митски елементи.
Поимот подоцна беше употребен во 1926 година од Б.И. Бел во неговото дело Посмодермнизмот и други работи. Во 1921 и 1925 година, постмодернизмот ги отсликувал новите облици на ликовната уметност и музиката. Во 1942 година, Х.Р. Хејс го употребил како нова литературна форма, но како општа теорија на историски елемент кој за првпат бил употребен во 1939 година од страна на историчарот Арнолд Џ. Тојнби: Нашата постмодерна ера произлезе од општата војна од 1914 до 1918 година.
Во 1949 година поимот бил искористен да го изрази незадоволството со модерната архитектура, и довел до постмодернисичко движење во архитектурата. Постмодернизмот во архитектурата бил обележан со повторното појавување на површинските декорации, поврзаноста со околните градби во урбаната архитектура, историската поврзаност со декоративните форми и неправите агли. Може да се смета и како одговор на модернистичкото движење во архитектурата познато како интернационален стил.
Поимот се однесувал на цела група движења, од кои многу се вбројувале во ликовната уметност, музиката и литературата, кои дејствувале против модернизмот, и кои типично биле обележани со препородувањето на традиционални елементи и техники. Волтер Трует Андерсон го означил постмодернизмот како еден од четирите типолошки ставови. Четирите светски ставови се: постмодернистичката иронија, според која вистината е општествено изградена, научно-рационалната каде што вистината е врз основа на систематските и дисциплинските истражувања, општествено традиционалната во која вистината е врз основа на наследството од американските и западните цивилизации и неоромантичарската во која вистината се поврзува со одржувањето на хармонијата со природата и/или духовното проникнување на внатрешното сепство.
Влијание и разграничување од постмодерноста Постмодернистичките идеи во филозофијата и анализите на културата и општеството ја проширија важноста на критичната теорија и беа појдовни точки за книжевните дела, архитектурата и дизјанот како и во маркетинг/бизнисот и историјата, правото и културата, со почеток во доцниот 20 век. Овие случувања – промената на целиот западен систем на вредности, (љубов, брак, популарна култура, промена на индустриската во економија на услуги) која се одвиваше во 1950 и 1960години, достигнувајќи го врвот во Социјалната револуција во 1968 година, се опишуваат со поимот постмоденост, кој е во спротивност на постмодернизмот, поим кој се однесува на мислење или правец. Каде што да се биде -постмодернист- ќе биде дел од движењето, да се биде постмодерен ќе се случи во периодот од 1950, што го прави да биде дел од современата историја.
Многу академици го поврзуваат поимот постмодернизам со различни, дури и спротивни концепти. Во следнава листа се вклучени формални дефиниции за поимот понудени од повеќе речници:
Употреба и опсег на концептот за постмодернизмот
Поимот постмодерно и неговите изведенки имаат широка примена, со некои употреби кои очигледно се спротивставуваат на другите. Одредени писатели како Дик Хебдиџ тврдат дека постмодерно е само помодарски збор без некое одредено значење. Во своето дело Криејќи се во светлината, Хебдиџ-пишува: Со овозможувањето на луѓето - уреденоста на собата, дизајнот на зградата, содржината на филмот, на компилацијата, на спотот, на телевизиската реклама, документарецот за уметноста, или интертекстуалните односи помеѓу нив, статијата на страна од модно списание или критичарско списание, антителеолошката тенденција во епистемиологијата, нападот врз -метафизиката на постоењето-, општото ослабување на чувството, групното разочарување и морбидните прикази на пост- воената генерација, на зачетниците кои се спротивставуваат на растроениот среден век, предвидливоста на рефлексивноста, збирот од реторички тропи, распространувањето на површини, новите фази на фетишизмот во сопственоста, воодушевувањето од сликите, знаците и стиловите, процесот на културното, политичкото и егзистенцијалното разграничување и/или криза, децентрализирањето на темата, скептицизмот кон мета приказните, заменувањето на уникалните оски на силата со мноштвото од силни дела за обраќање, наведувањето на значења, рушењето на културните хиерархии, заплашеноста отелотворена преку заканата од јадреното само- уништување, обезначувањето на школите, функционирањето и ефектот на новите модерни минијатурни технологии, пространите социјални и економски преминувања во медиумска, потрошувачка и мултиетничка фаза, чувство (во зависност од авторот) на беспросторност или напуштање на беспосторноста (критичен регионализам), или (дури и) воопштено заменување на просторните со временски координати, - да ги опишат сите овие работи како постмодерни (или едноставно да ја употребат кратенката „пост“ или „многу пост“ тогаш станува јасно дека се работи за помодарски збор.
Во делото за историјата на поимот и неговото сфаќање ,на британскиот историчар Пери Андерсон - Потеклото на постмодерноста- се објаснети овие очигледни спротивставености и се прикажува важноста на постмодернизмот како категорија и феномен во анализата на современата култура.
Развојот на постмодернизмот
Движењето постмодернизам започна со архитектурата, како реакција против забележливата монотоност, непријателство и идејалност на модерното движење. Модерната архитектура, воспоставена од страна на Валтер Гропиус, Ле Корбизје и Филип Џонсон, се концентрираше на трагањето по идеално совршенство, хармонија во формата и функцијата и отстранувањето на површните декорации. Критичарите на модернизмот сметаа дека самите состојќи на совршеноста и минимализмот беа субјективни, и го нагласуваа анахронизмот во модерната мисла и ги ставаа во прашање придобивките од самата филозофија.Потполната архитектура, како на пример делата на Мајкл Грејвс ја избегнува употребата на чиста- форма или совршени архитектонски детали, и наместо тоа забележително ги става на располагање сите материјали, форми и бои кои се достапни за архитектите. Постмодерната архитектура се вбројува меѓу првите естетски движења кои отворено му се спротивставуваат на модернизмот како застарен и тоталитарен-, претпочитајќи го личниот избор и мнозинството во спротивност на објективноста, крајната вистина или принципи. Ваквата клима на критичност, скептичност и посочување на различноста како спротивност на единството е белег на многу постмодернистички гледишта.
Постмодерна музика
Постмодерниот импулс во класичната музика се роди во 1970-тите со појавата на музичкиот минимализам. Композиторите како Тери Рајли, Џон Адамс, Стив Раих, Филип Глас и Лу Харисон, се спротивставиле на воочениот елитизам и нехармоничните звуци на безтонскиот модернизам, создавајќи музика со едноставни текстури и релативно- вокални хармонии. Некои композитори беа отврено инспирирани од популарната музика и светските етнички музички традиции. Не сите постмодерни композитори го избегнуваат експериментирањето или академската догма на модренизмот, и покрај тоа што воопшто се враќаат кон одредени составни делови при правењето на музика, честопати се сметаат како класични или роматнични. На пример, делата на холандскиот композитор Луис Андресен, прикажуваат експерименталистички занес кој е цврсто анти –романтичен. Еклектицизмот и слободата на изразувањето, со посредство на нефлексибилноста и естетските ограничувања на модренизмот, се зачетоците на постмодернистичките влијанија во компонирањето музика.
Филозофски движења и придонесувачи
Автор	Година	Влијание Карл Барт	1925	Фидеистички пристап кон теологијата што води до зголемување на субјективноста Мартин Хајдегер	1927	Се спротивстави на филозофските основи на концептите за субјективноста и објективноста Томас Семјуел Кун	1962	Ја одобри брзата промена во основите на науката за пробна согласност на научници, и го искова терминот парадигматски пресврт Жак Дерида	1967	Ги преиспита основите на пишувањето и нивните последици врз филозофијата воопшто. Ги потцени јазиците на западната метафизика (деконструкција ). Колеџот Black Mountain	1972	 Истовремено со основањето на весникот boundary 2 и поврзаноста со печатот Black Sparrow, го објавија постмодернизмот како колективен естетски проект Мишел Фуко	1975	Ја истражуваше неповрзаната моќ во Дисциплина и Казна, земајќи го кружниот затвор на Бентам како модел, а уште е познат и по изреката јазикот е угнетување(Што би значело дека јазикот постои да ги заштити само оние кои го зборуваат од угнетување, при што сите останати кои не зборуваат на јазикот би биле угнетувани) Жан-Франсоа Лиотар	1979	Се спротивстави на универзалноста, мета- расказите и воопштувањето Ричард Рорти	1979	Смета дека филозофијата погрешно ги имитира научните методи, се залага за разрешувањето на традиционалните филозофски проблеми, анти – основањето и анти – основаштвото. Жан Бодријар	1981	Симулакруми и симулации – реалноста исчезнува под променливоста на знаците Фридрик Џејмсон	1982	Прво исцрпно теоретско третирање на постмодернизмот како историски период во серии предавања во музејот Витни (Whitney), подоцна проширено во Постмодернизам - културна логика на доцниот капитализам
Разложување
Еден од најпопуларните постмодернистички правци во естетиката е разложувањето. Со сегашниот назив – разложување- претставува пристапот на Дерида кон текстуалните анализи (типично литературна критика, која е различно приеменувана ). Разложувањата целосно се вклучени во проучуваниот текст каде што ја откриваат и оценуваат рамката на значење, претпоставките и идеолошките селекции на текстот. И покрај тоа што разложувањата се вршат преку различни методи и техники, процесот вообичаено вклучува препрочитување на тесктот повеќепати и прикажување на внатрешните конфликти, и потценетите бинарни спротивставености (пр. машко/ женско, старо/ново). Разложувањето претставува основа за различни области на постмодерната мисла, каде се вклучува и постколонијализмот, кој е прикажан во делата на Гаватри Спивак.
(Пост)структурализам
Структурализмот е широко филозофско движење кое особено се развива во Франција во 50_тите, како одговор на модернистичкиот егзистенцијализам. Многу структуралисти подоцна се оттргнаа од најстрогите прикажувања и применувања на „структурата“ со што притоа се нарекуваат „постструктуралисти“ во Соединетите Држави (термин кој не е соодветен во Европа). Во највлијателните (пост)структуралистички мислители спаѓаат Клод Леви-Строс, психоаналитичарот Жак Лакан, филозофите Мишел Фуко, Жак Дерида и Жил Делез, и марксистичкиот филозоф Луис Алтузер.
Пост(структуралистите) ги акцентираат начините на кои општеството соработува со поединците и колективот, особено со социјалните конструкции или структурални утврдувања на идентитети, вредности и економии. Сепак, ова е само краток приказ, а повеќето така- наречени, постструктуралисти остро се спротивставуваат на таквите основачки категории како – вистинското-, - општеството-, -потполноста- и – историјата-. Главната цел на единството е ангажирањето (позитивно или негативно) на постструктуралистите во филозофските традиции поврзани со личностите како Хегел, Маркс, Ниче и Фројд.
Критика
Теориски, академски критики за постмодернизмот може да се најдат во делата како што се Позади измамата и Модерни глупости. Поимот постмодернизам, употребен пејоративно, ги опишува правците како што се, релативизмот, анти- просветлувањето или анти-модерната, особено во врска со криките на рационализмот, универзализмот или науката.
Се применува и за опишување на општествени правци кои се сметаат како спротивни на традиционалните системи на моралот.
Во последно време на големо се зборува за значењето на – смртта на постмодернизмот- Во својот вовед кон специјализираната статија, во весникот Литература на дваесеттиот век, насловена како По постмодернизам, од 2007, Ендрју Хоборек забележува дека - изјавите за наследството на постмодернизмот се претвориле во неизбежна вообичаеност.- Мала група критичари поставуваат широк спектар на теории кои имаат за цел да ја опишат културата и /или општеството во наследениот резултат на постмодернизмот, како на пример Раул Ешелман (перформатизам), Џилс Липоветски (хипермодерност), Николас Буријард (ново - модерната), и Алан Кирби (дигимодернизам, во минатото познат како псевдомодернизам). Ниедна од овие теории и етикети досега нема достигнато широка прифатеност.
Цитати
Џош Мек Дауел и Боб Хостетлер ја даваат следнава дефиниција за постмодернизмот - ''Поглед на свет кој се одликува со верувањето дека вистината не постои во објективна смисла, но е создадена наместо откриена. Вистината е создадена во одредената култура и постои само во таа култура. Според тоа, секој систем или изјава кој/а се обидува да ја претстави вистината е трик или обид да ги надмине останатите култури.''
Италијанскиот семиотичар и поддржувач на средновековната култура Умберто Еко, го окарактеризирал постмодерниот став како случај во кој кога човек е вљубен во високообразувана жена и не може да ѝ каже панично те сакам бидејќи знае дека таа знае (и обратно) дека овие зборови се веќе испеани од Морал.
Постмодерност
Постмодерноста (уште позната како постмодерност или како постмодерна состојба) воопшто ја опишува економската и/или културната ситуација или состојба на општеството која настанува по модерноста. Некои учења се придржуваат кон тоа дека модерноста завршува во доцниот 20 век, заменета од постмодерноста, додека другите ја прошируваат модерноста за да ги опфатат случувањата обележани со постмодерноста. Постмодерноста може да претставува лична реакција кон постмодерното општество, општествените состојби кои истото го прават постмодерно или начинот на живот поврзан со постмодерното општество. Во повеќето случаи треба да се разграничи од постмодернизмот, кој е свесно усвојување на постмодерните филозофии или правци во уметноста, литературата и општеството.
Употреби на поимот
Постмодерноста е состојба или ситуација во која си постмодерен, според или како реакција на она што е модерно, како на пример во постмодерната уметност. Модерноста се дефинира како период или состојба која слободно се поврзува со Прогресивната Ера, индустриската револуција или Просветлувањето. Во постмодерната и критичката теорија постмодерноста се однесува на општествената ситуација или состојба за кој се смета дека се јавува по модерноста, историска состојба која ги обележува причините за крајот на модерноста. Ваквиот опис се припишува на филозофите Жан-Франсоа Лиотар и Жан Бодријар.
Еден приказ на модерноста смета дека го поттикнува напредокот со воведување на начела на рационалноста и хиерархијата во јавниот и уметничкиот живот. Лиотар ја разбира модерноста како културна состојба која се одликува со постојана промена во потрагата по напредок. Притоа постмодерноста е кулминација на овој процес каде постојаната промена станува статус кво а, значењето на напредокот застарено. Следејќи ја критиката на Лудвиг Витенштајн за можноста за апсолутно и целосно знаење, Лиотар изјави дека различните мета- раскази за напредокот како науката на позитивистите, Марксизмот и структурализмот биле укинати како методи за постигнување напредок.
Литературниот критичар Фридрик Џејмсон и географот Дејвид Харви ја поистоветуваат постмодерноста со доцниот капитализамили флексибилната акумулација, фаза на капитализмот која следи по финансискиот капитализам, која се одликува со големи движења на трудот и капиталот, кое Харви го нарекува временски и просторен притисок. Тие сметаат дека ова се случува истовремено со распаѓањето на системот на Бретон Вудс, кој сметаат дека го дефинира економскиот поредок кој следуваше по Втората светска војна.
Оние кои ја доживуваат модерноста како излишна или како целосна пропаст, дамка во човечката еволуција која довела до катастрофите на Аушвиц и Хирошима, ја доживуваат постмодерноста како позитивен настан. Многу филозофи, особено оние кои себеси се сметаат како дел од модерниот свет, постмодерноста ја посочуваат за укажување на претпоставените резултати од поседувањето на постмодернистичките идеи. Јирген Хабермас и другите најцвсрто тврдат дека постмодерноста претставува препородување на долготрајните идеи на против – осветлувањето, кои не биле довршени во модерната и дека не е така лесно да се ослободиме од универзалноста. Во овој контекст, постмодерната како последица на поседувањето потмодерни идеи, воопшто има негативно значење.
Постмодернизам
Ако постмодерноста е состојба или начин на живот кој се поврзува со промените во институциите и условите (Гиденс, 1990) и со социјалните и политичките резултати и откритија, глобално, но особено во западот од 1960-тите, постмодернизмот е естетска, литературна, политичка или општествена филозофија, културен или интелектуален феномен, кој особено се истакнува со новите движења во уметноста уште од 1920-тите. Овие поими се употребени од страна на филозофите, социјалните научници и социјалните критичари за да ги објаснат погледите на современата култура, економија и општество кои се резултат на содржината на доцниот 20 и раниот 21 век, каде се вклучува и поделбата на власт и материјализирањето на знаењето. Врската помеѓу постмодерноста и критичната теорија, социологија, филозофија се жестоко оспорувани, и термините постмодерност и постмодернизам, честопати тешко ги разграничуваме, каде претходното произлегува од подоцнежното. Овој период има различни политички разграничувања „Неговите антиидеолошки идеи“ биле позитивно поврзувани со феминистичкото движење, движењата против расната нееднаквост, за правата на хомосексуалците, повеќето форми на анархизам во доцниот 20 век, па дури и движењата за мир како и различните гранки на моменталните движења против глобализацијата. Иако ниедна од овие институции целосно не ги опфаќаат сите аспекти на постмодерното движење, сите тие се поврзуваат со или ја прифаќаат формата на некои од неговите основни идеи.
Историја
Се смета дека постомодерната поминува низ две доста различни фази, од кои првата започнува во 1950-тите и завршува со Студената војна, кога аналогните медиуми со ограничен широк појас влегуваат во употреба во неколку овластени канали и втората, која започнува на крајот од Студената војна со ширењето на кабелската телевизија и – новите медиуми- врз основа на дигиталните средства за ширење и емитување на информациите. Првата фаза на постмодерноста се преклопува со крајот на модерноста и многу личности ја сметаат како дел од моденриот период. Телевизијата стана основниот нов извор, кој ја зголемуваше важноста на економиите на Западна Европа и Соединетите Американски Држави, при што опсегот на пазарите се зголемуваше во развиеното јадро. Во периодот од 1967 до 1969 година се случи значајна културна експлозија, позната во развиениот свет како бејби-бум генерација, која порасна со постмодернизмот како нивен основен општествен поглед, барајќи да бидат вклучени во политичката, социјалната и образовната структурна власт. Серија демонстрации и бунтови, кои варираат од ненасилни и културни до насилни терористички напади, го претставуваа спротивставувањето на младите кон полицијата и перспективите на претходната ера. Спротивставувањето кон Алжирската и Виетнамската војна, кон законите кои ја оправдуваа или охрабруваа расната дискриминација и кон законите кои отворено ги дискриминираа жените и го ограничуваа пристапот до развод наместо употребата на марихуана и халуциногени, појавувањето на стилови во музиката и драмата од поп културата, вклучувајќи ги рок-музиката и сеприсутноста на стереото, телевизијата и радиото кои помогнаа во прикажувањето на овие промени во поширок културен контекст. Овој период се поврзува со работата на Маршал Мек Луан, филозоф кој се концентрираше на резултатите од живеењето во медиумска култура и кој расправаше дека постоењето на масовните медиуми во културата ја засенува вистинската распространета содржина и истовремено е ослободувачка бидејќи ја ослободува власта од локалните социјални нормативни стандарди.
Втората фаза на постмодерноста се дефинира со – дигиталноста- како зголемна моќ на персоналните и дигиталните средства за комуникација, каде се вклучени факс машините, модемите, кабловскиот и интернетот со голема брзина, со што драматично се менуваат условите на постмодерноста. Дигиталното пренесување на информации им овозможува на луѓето виртуелно да ракуваат со кој било дел од медиумската средина. Сево ова придонесе до конфликти помеѓу производителите и потрошувачите за личниот капитал и личната сопственост и доведе до создавање на – нова економија- чиишто поддржувачи предупредуваат дека драматичниот пад во информатичките трошоци ќе го измени општеството од корен.
Се јави и мислењето дека дигиталноста или – да се биде дигитален- (според Ештер Дајсон) се одделуваат како различен правец од постмодероста. Оние кои се придржуваа кон ова мислење сметаат дека способноста за ракување со средствата на популарната култура, со интернет мрежата ширум светот (World Wide Web), употребата на пребарувачите и регистрите за знаење, и телекомуникациите создаваа колектив кој ќе биде обележан со порастот на учесничката култура (според Хенри Џенкис) и употребата на медиумските средства како што е ајподот на Епл (Apple).
Наједноставната појдовна точка на овој период е пропаѓањето на Советскиот Сојуз и ослободувањето на Кина во 1991 година. Одреден период се сметаше дека оваа промена, наречена Крајот на историјата од Френсис Фукујама претставуваа крај на потребата од превластувачкиот социјален поредок.