cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Војводина
Историја
ФК Војводина е оформен во 1914 година во Нови Сад, под името Спорт Клуб Војводина. Првата утакмица ја играле во Ковиљ против тамошната екипа Шајкаш, а тој натпревар бил единствен натпревар одигран пред Првата светска војна. Напредната новосадска младина, кој студирала во Прага, тогашна Чехословачка имала голем удел во историјата на клубот, ти ги воспоставиле историските врските меѓу ФК Војводина и СК Славија Прага. Па така прашкиот клуб станал покровител на новосадскиот тим, а во знак на благодарност ФК Војводина ги презела боите на СК Славија Прага. Во 1921 година Војводина ја одиграла првата меѓународна утакмица, и тоа против тимот на Англиската морнарица, кој во тоа време се затекнал во Нови Сад. Победила екипата на Војводина со 5:2. Истата таа 1921 година, со цел да се создаде појак клуб, настанува соединување меѓу новосадските клубови Војводина и Омладинац, а клубот го добива името Омладински Спортски Клуб Војводина. По Втората светска војна се продолжува со работата на клубот, а по неуспешните квалификации за влез во Првата Југословенска Фудбалска Лига, кога Војводина беше елиминирана од Металец (сегашен ОФК Београд), доаѓа до соединување меѓу Војводина, Раднички и Славија, а новиот клуб го добива името Слога. Сето тоа се случува на 27 јули 1946, а симпатизерите биле против ова соединување и менување на името, но сепак во тоа време главениот збор го имала партијата. Сепак името се враќа во 1951 година, и до ден денес клубот сѐ уште се вика ФК Војводина. Во 1966 година Војводина ја освојува својата прва шампионска титула, а истиот успех се повторува и во 1989 година.
Стадион
ФК Војводина своите натпревари ги игра на стадионот Караѓорѓе кој е изграден во 1924 година. Поради тоа што двата клуба, Војводина и Јуда Макаби (клуб на Евреите од Нови Сад) немале свој терен, заеднички дејствувале, по што им е даден простор на кој е изграден стадион, а официјално во употреба бил пуштен во 1924 година.
Навивачи
Како и секој клуб со традицја, така и Војводина има свои навивачи, а главните групи се Фирма и Ред Фирм кои се оформени во 1989 година, и Стара Гарда оформена во 1994 година.
NGC 2199
NGC 2199 — спирална галаксија во соѕвездието Маса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2199 се споменува и како ESO 34-3, FAIR 247, IRAS 06060-7323.
Откривање
Објектот е откриен на 8 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2199 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2199 има привидни димензии од 2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 4 м 44,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 73° 24' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Други поделби
Проучување на NGC 2199 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18379. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 463; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9176.
Песјо Брдце
„Песјо Брдце“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески. Песната била објавена во збирката „Стари и нови песни“ од 1979 година, во изборот од поезијата на Конески со наслов „Птици врз кои ноќта и денот се делат: стоте песни“ (издание на Темплум од 2014 година), како и во изборот од творештвото на Конески, „Збор и опит 1“ (издание на Арс Ламина-публикации, 2021).
За песната
Во есејот „Совпаѓања“, Конески наведува примери на некои искажувања во неговите песни за кои постои пандан во светската поезија. Еден од тие примери се однесува на стихот во „Песјо Брдце“ во кој се пее: „божем сум орал гнасна вода“. Долго време по објавувањето на оваа песна, Конески го прочитал есејот на Иво Андриќ во кој, пишувајќи за заморот што го чувствувал Симон Боливар при крајот на животот, тој го употребува изразор „да се ора морето“. Конески бил фрапиран од употребата на два израза кои имаат исто значење — залудна работа. Потоа, Конески дознал дека изразот „орање на морето“ се употребува во шпанскиот и во францускиот јазик. Во овој случај, совпаѓањето меѓу двата израза Конески го објаснува со истата сосотјба во која се нашле Боливар и Крале Марко.
Ѓокини Вирови
Ѓокини Вирови (Ђокини вирови) — комплекс од два вира во среднишниот дел од кањонот на реката Вучјанка, десна притока на Ветерница. Се наоѓа на 2 км од Вучје, во непосредна близина на старата хидроелектрана која сè уште е во функција, во подрачјето околку Лесковац, јужна Србија.
Реката Вучјанка во својот средиштен тек ја сече кањонската долина со должина од нешто преку 2 км со придружни појави од типот на слапови, водопади и длабоки вирови. Ѓокини Вирови се наоѓаат во најтесниот дел на кањонот, чија широчина кај горниот вир изнесува само 5 метри. Десниот брег го сочинуваат стрмни падини Петокраки (1.041 м), а левата падини на Китка (645 ,.
Горниот вир е широк околу 15 метри, долг околу 5 метри со длабочина од 2,5 метри. Се наоѓа под Горниот водопад (9 метри висок), додека водата истекува од вирот на Долниот водопад (око 11 метри) и паѓа директно во долниот вир. Долниот вир е широк околу 20 метри, долг 10 метри, со длабочина од 4,5 метри. Температурата на водата во вировите летно време се движи околу 23 °C, додека провидноста на горниот вир е потполна (2,5 м), долниот вир е релативно непровиден, а водата делува потпилно црно.
Вировите се омилено место за капење, првенствено помладите капачи, поради релативно непристапниот терен. Во текот на висок водостој горниот вир е практично недостапен.
Список на државни водачи во 397 година
Ова е список на државни водачи во 97 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Молекуларна физика
Молекуларна физика е изучување на физичките својства на молекулите, хемиските врски помеѓу атомите, како и на молекуларната динамика. Нејзините најважни експериментални техники се различните видови на спектроскопија; исто така се користи и расејување. Оваа област е тесно поврзана со атомската физика и во голема мера се поклопува со теориската хемија, физичката хемија и хемиската физика.
Во прилог на електронските побудувачки состојби, кои се познати од атомите, молекулите покажуваат вртежни и вибрациони режими чии енергетски нивоа се квантувани. Најмалите енергетски разлики постојат меѓу различните вртежни состојби: чистиот вртежен спектар е далеку во инфрацрвениот регионот (околу 30 - 150 µm бранова должина) од електромагнетниот спектар. Вибрациониот спектар е во близина на инфрацрвениот (за 1 - 5 µm) и спектрите што произлегуваат од електронските транзиции се претежно во видлививиот и ултравиолетовиот регион. Од мерење на вртежни и вибрациони спектри,  својствата на молекулите како што е растојанието помеѓу јадрата може посебно да се пресмета.
Еден важен аспект на молекуларната физика е дека од суштинско значење за атомска орбитална теорија во областа на атомска физика која се проширува до молекуларната орбитална теорија.
NGC 397
NGC 397 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 397 се споменува и како MCG 5-3-64, CGCG 501-96, NPM1G +32.0048.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1866 година од страна на Роберт Стовел Бол, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 8 м 31 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 6' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 397 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4051. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Влатко Миленковски
Влатко Миленковски (,  – Гајре,, ) бил македонски бранител, резервист на АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал на 5 јуни 2001 во заседа на патот Гајре - Шипковица.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Влатко Миленковски е роден во 1972 година во Битола. За него се чини дека бил предодреден за војник. Татко му Сотир е полковник во АРМ и последнава година постојано е на терен, главно во Кичево. Мајка му, исто така, беше вработена во војното. Целиот работен век го мина во армијата. Од април годинава е воен пензионер. За разлика од братот кој дипломира на факултетот за телекомуникации, Влатко заврши средно економско училиште и веднаш се пријави за отслужување на воениот рок. Служеше во АРМ, во Охрид, морнарица. Потоа изрази желба да се вработи во военото.
Вршел притисок врз родителите и желбата му била исполнета. По неколку години минати во АРМ каде се чувствувал како свој на своето, реорганизацијата на армијата го зафатила и него. Како технолошки вишок, во февруари годинава си замина од војното со 24 плати. Иако имаше пари за да се зафати со некоја друга работа, Миленковски беше опседнат со војската. На првиот конкурс што беше распишан се пријави и беше примен во воената полиција. Ангажирањето во кризните подрачја воопшто не му претставуваше потешкотија. Беше исполнет со задоволство бидејќи повторно ја облече војничката униформа за да си го брани својот народ.
Од март до почетокот на јуни 2001 година, цели три месеци мина на Шар Планина. Сосема сигурно е дека нема позиција на АРМ на Шар Планина на која Влатко не бил. Во рамките на воените активности постојано бил во движење од Тетовското Кале до ТВ-репетиторот на Шара. Поради минираните патеки, често бил во животна опасност, меѓутоа, сметал дека ризикот е составен дел на војничкиот живот и позив. Сите убедувања од мајка му Марија беа залудни да се врати дома и животот да си го продолжи како повеќето мали. Тој и' велеше:
Влатко никогаш не сакал да остане во касарната, и секогаш доброволно се пријавувал за секоја придружба во акција против албанските терористи. На 28 години, кога се подготвуваше семејно да се одомаќини, на 5 јуни 2001 насилно е прекината младоста на Влатко. Згасна животот за кој имаше многу планови и желби. Останаа спомените на ликот, добрината, хуманоста на човекот кој неизмерно ги сакаше својот народ, земја, нејзината слобода и иднината на Македонија. Посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Заседа на патот Гајре - Шипковица
На 5 јуни 2001 кај патот Шипковица - Гајре, во заседа слична на Вејце загинуваат петмина припадници на АРМ. Тоа попладне, на 5 јуни 2001 година, албанските терористи нападнале интендантско воено возило „пик-ап 101“ што носело храна за војниците на позициите, при што загинале младиот Кољо Китанов и Исак Руфати во самото возило. Меѓу нападнатите имало и рантеи. Преку радио врски побарале помош од санитетско возило. Кога возилото било упатено без никаква придружба кон момчињата што паднале во заседа, Влатко со другарите бил одреден да го придружува. Требало да ги извлечат сардисаните и ранетите. На потегот помеѓу Шипковица и Гајре, оваа формација била нападната од повеќе терористички позиции. Се пукало на нив од сите страни. На амбулантната кола „ланд ровер“ и на воените полицајци било стрелано и со зољи. Меѓу 19:00 и 19:15 часот, при нападот, кукавички се убиени Влатко, Благојче Силјанов и Пеце Матичевски.
Тие денови на Шар Планина и воопшто во тетовскиот регион имаше засилени и постојани провокации од албанските терористи. Почитувајќи некакви меѓународни сугестии, одбранбените сили се наоѓаа во сосема незавидна ситуација. Одговараа на провокации само ако директно беа загрозени. Со други зборови, беа ставени во улога на живи мети за терористите, па ако тие, при отстрелот ги промашат или само полесно ги ранат, можат да им возвратат. Според увидот, на возилата било пукано од две групи по 5-6 напаѓачи, од 8-10 метарска оддалеченост. На местото биле најдени 60 празни чаури, рачни бомби, неексплодирани гранати. По џипот се движело санитетско возило, кое за влакно успеало да сврти и лекарите да се спасат од заседата.
На 5 јуни 2010 година, во чест на петтемина загинати војници е поставен спомен плоча на местото каде загинаа.
HD 191195
HD 191195 (BD + 52 2623, SAO 32286, HR 7697) — ѕвезда со привидна величина од 5.85, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:06:13,8 и деклинација +53°09′57″
NGC 4205
NGC 4205 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4205 се споменува и како UGC 7258, MCG 11-15-38, CGCG 315-27, IRAS 12125+6403.
Откривање
Објектот е откриен на 4 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4205 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4205 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 4205 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39143. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4158. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 674.
Рацкеве
Српскиот манастир Ковин, најстариот во Унгарија и еден од двата во епархијата на Будим на Српската православна црква, бил изграден во 1487 година во центарот на Рацкеве. Исто така во централниот дел Рацкеве е замокот Савој на принцот Јуџин Савој, изграден во барокниот стил во 1702-1750 година.
Историја
Во 15 век многу српски бегалци доаѓале од Југот, бегајќи од инвазиите на отоманските Турци. Во тоа време, населбата била наречена Кискеве, со значење „Мал Кеве“, а Србите го нарекле градот Мал Ковин или Горњи Ковин за разлика од името на другииот Ковин, Долни Ковин на југ, каде што Србите избегале.
Во 16 век, Рацкеве бил респектабилен трговски град. Калвинистичката варијанта на реформацијата се ширела во градот од Сегеди Кис Иштван.
Во 1541, градот паднал под османлиско владеење, а поголемиот дел од населението побегнало кон север. Многу Срби кои живееле во градот се населиле во Ѓер и Комаром. Оние кои останале во градот избрале "војвода" наречен Ѓурѓе (1543-46). Во 1567 година, градот бил населен со (главно калвинистички ) Унгарци и Срби.
Во 1698 година, по протерувањето на Турците од целиот остров Чепел, а со тоа и Рацкеве, исто така, станал земја на победничкиот принц Еуген Савојски. Новиот сопственик го изградил својот замок во оваа населба.
Во 18 век, доаѓањето на германските доселеници го зголемил бројот на жители во градот. Така, населбата станала триетничка локација со Унгарците, Србите и Германците. Нивните потомци го нарекувале местото Српски Ковин.
Крајот на 19 век и почетокот на милениумскиот период претставувал голем пораст за животот на градот. Во тоа време, оригиналниот дрвен мост бил заменет со постојан железен мост и била донесена одлука за изградба на нова градска сала, која подоцна била подигната во стилот на Сецесија на местото на оригиналот.
Еден познат рај за риболов, Ангеличкиот остров ја дели гранката на Дунав овде. Одморалишта биле развиени во 1970-ти години. Градскиот статус повторно му бил доделен на Рацкеве во 1984 година.
Место
Рацкеве е познат по единствената српска православна црква во готскиот стил во Унгарија од 15 век.
Католичката црква била дизајнирана од Патај Ласло. Фреските во црквата вреди да се видат.
Калвинистичката црква е изградена во нео-готски стил во 1913 година.
Исто така постои и музеј Арпад.
Постои само автентична стара Бродска мелница во Унгарија. Таа била изградена само од донации и ова е најпосетуваната атракција во градот.
Замок Савој
Замокот Савој на принцот Еуген Савојски во централниот дел на Рацкеве бил изграден во барокен стил во 1702-1750 година.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 400 метри со пречки
400 метри со пречки за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на стадионот Тегу на 29 и 30 август и 1 септември.
Квалификации
Квалификации: Првите 4 од секоја група (Q) и следните 4 најбрзи (q) продолжуваат во полуфиналето.
Сива економија
Сива или неформална економија (англиски: grey economy, informal economy) претставува дел од економската активност која не е регистрирана во официјалната статистика.
Сивата економија во Македонија
Според Државниот завод за статистика, во 2013 година, неформалниот сектор учествувал со околу 20% во БДП на Македонија. Во 2011 година, лицата вработени во неформалниот сектор зафаќале 25% во вкупната вработеност, додека во 2013 година, тој процент паднал на 22,5%. Притоа, бројот на неформално вработените бил поголем кај машкото население отколку кај женското, а учеството на младите лица (на возраст од 15 до 24 години) во сивата економија изнесувало 13,4%.
Според „Стратегијата за формализирање на неформалната економија 2018-2022“ на Министерството за труд и социјална политика, најчести форми на неформална економија се:
Амина Адаму Алију
Амина Адаму Алију е судија од државата Кано. Таа е родена во Општинската локална самоуправа Кано област на државата Кано.
Образование
Своето образование го започнала во Специјалното основно училиште Квали, во државата Кано, се преселила на Федералниот владин колеџ за девојки Бида помеѓу 1975 и 1979 година, присуствувала на Универзитетот Ахмаду Бело. Зарија помеѓу 1982 и 1986 година, каде што добила диплома за правни науки, кога на Нигерискиот Правен факултет каде таа била обучена за правен лекар и била повикана во адвокатура во мај 1989 година.
Кариера
Таа била државен советник во Министерството за правда на државата Кано од 1989 година, каде што се искачила на позицијата заменик-директор за граѓански парници до 2009 година кога била назначена за судија на Високиот суд.
Таа достигнала да биде претседател на трибуналот за изборни петиции во државата Квара 2020 година, каде кандидатот на Демократската партија на народите поднела петиција против чесниот Ахмед Адам, од Конгресот на сите прогресивци за наводите за измама и неправилности во негово име, кои Адам ги соборил за лажни информации, во образецот ИЗ9 тој го доставил до Независната национална изборна комисија откако ги презентирал сите докази каде што името на Адам на образецот ЕК9 се разликувало од неговото уверение за основно училиште, неговата изјава за возраста, неговата избирачка книшка и исто така во писмото што го испратил до Независната национална изборна комисија на 15 јануари 2019 година, правдата Амина донесе пресуда заснована на разликата помеѓу „Адам“ и „Адама“ на сертификатот на Почесниот Ахмед Адам на Конгресот на сите прогресивци, на Демократската партија на народите како победник на парните избори одржани во март 2020 година
Во 2014 година, Алију била судија претседавач на случајот помеѓу поранешниот гувернер на Централната банка на Нигерија Сануси Ламидо Сануси и синот на поранешниот емир на Кано Алхаџи (д-р) Адо Бајеро, Сануси Адо Баеро за престолот на Кано Емиратот, каде што го информирала судот дека има неправилности во процесот на селекција како еден од креаторите на кралот во лицето на Алхаџи Бело Абубакар, Саркин Даваки Маи Тута бил воздржан да се претстави како креатор на кралот од страна на Апелациониот суд во Кадуна.
Таа, исто така, била судија кој претседава меѓу Владата на државата Кано и Мубарак Усман, кој бил виновен за силување на Умусалама на 7-годишна возраст. Уммусалам бил првиот сведок на обвинителството што таа изјави дека „По доаѓањето од училиште на 25.6.2013 година, Мубарак ја држешел за раце и ја одвел во соба и и ги соблекол облеките и вметнал нешто како камен во неа. Вториот сведок на обвинителството сведочел дека на на наведената 25-ти, таа го видела Мубарак со Уммусалама во споменатата соба и кога Мубарак ја видел, ја ослободил девојката и побегнал. Последователно, таа ја известила мајката на девојчето што видела. Обвинителството повикало 6 сведоци и тендерот А.Ц., додека Мубарак сведочел за себе и го повика исто така сведок Мубарак изјавил дека „Можев да се сетам дека на 25.6.2013 година околу 12.00 часот, додека бев со мојот пријател лично со Омар. Настана едно мало девојче, мојот пријател ја повика девојката и ја однесе во чекалната на куќата на Алхаџи Малам каде што го ставил неговиот пенис вои нејзиниот интимен дел. Откако завршил, па јас го презедов пред да завршам, дојде една жена каде што ме виде со девојчето, го пуштив девојчето, мајката на девојчето отиде да го извести мојот родител и исто така ја извести наставничката за девојчиња во нивното училиште кое одбило да го напушти проблемот и пријавило во полиција“.
Откако ги слушнале доказите што судијата Амина ја донеле својата пресуда на 28 јануари 2016 година, Мубарак Усман бил осуден и осуден на 10 години затвор за кривично дело силување.
Исто така била судија претседавач меѓу владата на државата Кано и Алију Башир, кој бил прогласен за виновен за убиството на неговата ќерка, Алију ја оплодил својата девојка Хаува Јакубу и откако таа се породила, од Алију било побарано да дојде и да го носи своето мало бебе Маимуна кога таа имала само шеснаесет дена на 14 јануари 2010 година. Аљу ја прекинал можноста да биде сам со Мајмуна, и ги покрил носот и устата со рацете додека не умрела, а потоа ја погребал на гробиштата Давакин Куду без ничие знаење. Обвинителството повикало 5 сведоци и понуди 2 експонати. Потоа, откако ги сослушал сведоците, Џастис Амина ја дала својата пресуда на 2 јуни 2014 година, Алију Башир бил осуден и осуден на смрт со бесење според член 221(а) од Кривичниот законик на Нигерија.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Кики Хакансон
Керстин Маргарета „Кики“ Хакансон (родена на 23 јули 1929 година) е шведска манекенка и кралица на убавината,која првпат била победничка на изборот за убавина Мис на светот откако била крунисана за Мис на светот во Шведска во 1951 година.
Прво појавување на Мис на светот 1951 година
Првично Фестивалскиот натпревар во бикини, Мис на светот бил организиран од Ерик Морли како реклама за костими за капење од средината на векот на фестивалот во Британија. Хакансон носела бикини за време на ритуалот на крунисувањето,по што била осудена од папата, а некои земји со религиозни традиции се заканиле дека ќе ги повлечат делегатите. Во 1952 година,бикините биле забранети од натпреварот и биле заменети со поскромни костими за капење. Додека бикините на крајот биле повторно претставени на Мис на светот,Хакансон останува единствената победничка што ја добила својата круна носејќи бикини.
Пеце Матичевски
Живот, војната 2001 и сведоштва
Со голема љубов стапи во резервниот состав на АРМ. Колку и да го сакаше родното Новаци, питомо и познато село во пелагониската равница, Пеце се определи да ја облече воената унифрома. Беше омилен во единицата и со своите 23 години служеше за пример бидејќи за него немаше задача која не може да ја изврши. Беше загрижен за болниот татко Благоја и мајка си Весела која беше столб на семејството.
На 5 јуни 2001 година ја извршуваше редовната војничка задача на реонот Шипковица, тетовско село кое крие многу тајни за судбината на македонските херои. Убиен е кукавички на 23 години оставајќи ги во очај најблиските, момите и пријателите за кои Пеце беше личност за паметење. Пеце Матичевски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Заседа на патот Гајре - Шипковица
На 5 јуни 2001 кај патот Шипковица - Гајре, во заседа слична на Вејце загинуваат 5 припадници на АРМ, меѓу нив и Пеце Матичевски. Сите петмина загинале за само 15 минути, прво Руфати и младиот Китанов, а потоа без никаква придружба, по претходна наредба да пружат помош на повредени војници во армиско-полицискиот пункт во Шипковичка кривина, во истата заседа паднале Матичевски, Силјанов и Миленковски.
На свиокот на патот што води кон овој пункт, терористите со рачен фрлач го погодиле возилото "пик-ап 101", кое носело храна за пунктот кај Шипковица. На самото место загинале Руфати и Китанов, кои биле во возилото. По само пет минути, на истото место е нападнат џип "ланд ровер", кое се упатило да им помогне на ранетите во Шипковица. Од четворица луѓе внатре, тројца загинаа на местото.
Според увидот, на возилата било пукано од две групи по 5-6 напаѓачи, од 8-10 метарска оддалеченост. На местото биле најдени 60 празни чаури, рачни бомби, неексплодирани гранати. По џипот се движело санитетско возило, кое за влакно успеало да сврти и лекарите да се спасат од заседата.
На 5 јуни 2010 година, во чест на петтемина загинати војници е поставен спомен плоча на местото каде загинаа.
Јарослав Качињски
Јарослав Александер Качињски (Jarosław Aleksander Kaczyński) – полски политичар, роден на 18 јуни 1949 година во Варшава, брат-близнак на Лех Качињски. По професија е адвокат, а премиер на Полска станал во 2006 година, по Кажимјеж Марќинкевич. На таа функција бил до 2007 година, а по него премиер на Полска станал Доналд Туск.
Политичка кариера
Во 1991 година, Јарослав Качињски ја формирал демохристијанската партија „Центарски договор“ со која си обезбедил два мандата како пратеник во Сејмот, во 1991 и повторно во 1997 година. Во 2001 година, заедно со братот-близнак Лех Качињски, ја формирал десничарската партија „Право и правда“, која на изборите во 2001 година освоила над 10% од гласовите. Откако брат му станал градоначалник на Варшава, во 2003 година Јарослав застанал на чело на партијата „Право и правда“. Во 2006-2007 година, Јарослав Качињски бил премиер на Полска.
Јанис Рагузис
Јанис Рагузис (Γιάννης Ραγκούσης; р. во ) — грчки економист и политичар, и поранешен Министер за инфраструктура, транспорт и врски од партијата на ПАСОК.
Јанис Рагузис дипломирал на Одделот за финансиски студии на Аристотеловиот универзитет во Солун. Тој завршил студии со магистерска диплома во на Универзитетот во Сасекс, Велика Британија. Јанис Рагузис течно зборува англиски јазик.
Рагузис бил член на Ректорскиот совет, познат како FEAPTH. од 1986 година до 1989 година. Од 1991 до 1993 година бил секретар на на младите сили на ПАСОК, како и член на Централниот Совет на Народна студентска унија на Грција (EFEE).
Јанис Рагузис бил член на Централниот комитет на Сегрчко социјалистичко движење (ПАСОК), од 1994 до 1996 година. Во 2003 година тој бил избран за градоначалник на Парос, Грција, на која функција се задржил до 2007 година. .
Тој првпат бил избран како член на Грчкиот парламент од страна на ПАСОК во 2007 година и 2009 година. Од 15 август 2007 тој станал портпарол на партијата.
Сехемхетова пирамида
Сехемхетова пирамида е незавршена пирамида, идентификувана е како скалеста, откриена во Сакара, покрај Џосеровата пирамида, југозападно од Џосеровиот комплекс. Денес е прекриена со песочни дини, па затоа ја викаат уште и закопана пирамида.
Отркина е во 1951 година од Захарије Гонеим. Припаѓала на фараонот Сехемхет, кој владеал после Џосер, се претпоставува во периодот од 2649. п.н.е. до 2643. п.н.е. или 2642. п.н.е. Откриени се само основата и скалите. Со предвид на дизајнот пирамидите, се претпоставува дека прочуениот архитект Имхотеп има удел во изградбата на овие пирамиди.
Сехемхетовата пирамида нема шахт, по што се разликува од Џосеровата. Имала кос ходник кој претставувал развој на пристап на гробот, односно јужната гробница, мастаба чијашто ориентацијата е исток-запад. Откриени се и вазни и печати со името на фараонот.
Одземање на силата
„Одземање на силата“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески, дел од збирката „Стерна“. Таа била објавена неколкупати, и тоа: во второто издание на збирката „Везилка“ од 1961 година (издание на Култура), во збирката „Стерна“ (издание на Мисла) од 1966 година, во збирката „Стари и нови песни“ од 1979 година, во јубилејното издание на збирката „Везилка“ ([[Арс Ламина - публикации|Арс Ламина-публикации, 2021), како и во збирката „Збор и опит 1“ (Арс Ламина-публикации, 2021).
Осврт кон песната
Во есејот „Совпаѓања“, Блаже Конески наведува примери на искази во неговите песни за кои постои пандан во светската книжевност. Таков е случајот со песната „Одземање на силата“ во која Крале Марко му упатува прекор на Бога во стиховите: „сеќавам сепак во мене нешто што те надминува / што си го имал, можеби, но си го отуѓил / кога нè создаде да откинеш од маката“. Притоа, Конески објаснува дека дека таквата космогониска идеја му се јавила спонтано при што бил убеден дека се работи за нова идеја со следново значење: светот и луѓето се создадени за да може Творецот да ја пренесе на нив својата мака. Меѓутоа, многу подоцна, читајќи ја книгата на Елејн Пејгелс за гностичките евангелија, дознал дека слична идеја се среќава кај гностичкиот египетски поет од вториот век, Валентин, кој вели дека „светот настанал кога Мудроста, мајката на сите суштества, го создала од својата мака.“ Според Конески, употребата на слични искази кај двата поета може да се објасни со незадоволството од делото на Творецот, кое довело до истиот заклучок во два момента кои не се поврзани просторно и временски.
NGC 2200
NGC 2200 — спирална галаксија во соѕвездието Крма, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2200 се споменува и како ESO 254-39, MCG -7-13-6, AM 0611-433.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2200 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2200 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 13 м 17,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 43° 39' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 161°.
Други поделби
Проучување на NGC 2200 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18652. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 394; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7624.
Список на државни водачи во 1602 година
Ова е список на државни водачи во 602 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 263
IC 263 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Перово
Перово — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на брегот на Големото Преспанско Езеро.
IC 263
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 263 се споменува и како ESO 446-44, MCG -5-34-6, FGCE 1141, IRAS 14148-3107.
Перово
Селото Перово е една административна единица, иако понекогаш се сретнуваат посебно означени неговите два дела Горно и Долно Перово.
Потекло на името
Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е посесивно, образувано со помош на наставката „-ово“ и потекнува од личното име Перо. Подоцна биле додадени и атрибутите Горно и Долно. Ова е истоветно и со преданието на перовчани, кое говори дека секогаш постоеле двајца браќа Перо и Отеш, кои први се населиле во месностите Перово (се мисли на Старо Перово) и Отешево, кои подоцна биле наречени по нив.
IC 263
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 263 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 263 има привидни димензии од 2,4' х 0,3'.
Перово
Потекло на името
Постои уште едно предание дека Перово води потекло од некогашното истоимено село, кое се наоѓало на јужната страна на Големото Преспанско Езеро, во месноста Кула (денес во Грција), за кое се вели дека исчезнало за време на отоманскиот период.
Црква „Св. Никола“ - Попоец
Свети Никола — главна селска црква во селото Попоец.
IC 263
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 17 м 49,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 20' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 77°.
Црква „Св. Никола“ - Попоец
Местоположба
Црквата се наоѓа над горниот дел од селото Попоец, на една височинка. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Според записите, црквата била изградена во 1860 година. Иконостасот е изработен на почетокот на век од страна на мијачки мајстори.
IC 263
Други поделби
Проучување на IC 263 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51061.
Перово
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Ресен, а непосредно до северниот брег на Големото Преспанско Езеро. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 854 метри. Од градот Ресен е оддалечено околу 10 километри.
Перово се наоѓа во јужниот дел на Ресенското Поле, на околу еден километар северно од брегот на езерото, на дел од просторот помеѓу Дрменска и Стипонска Река, на две одделни места (Горно и Долно Перово).
Во годините на Првата светска војна, најверојатно 1917 година, како последица на големата поплава од езерото, селото било евакуирано во соседното Дрмени, а по повлекувањето на водата, некои жители подигнале свои нови живеалишта во Горно Перово, поради што се појавило одвојувањето на Горно и Долно Перово.
Селото и претходно било преместувано. Така, се споменува просторот околу црквата „Св. Атанасиј“, на околу 300 метри јужно од денешната местоположба на Долно Перово, на која сѐ уште постојат остатоци од темелите на куќите.
Перово се граничи со следниве села: со Дрмени и Лавци на север, со Езерани на исток, со самото Преспанско Езеро на југ и на запад со селата Прељубје и Покрвеник.
Месности во атарот на селото се следниве: Бранејнца, Бучало, Вича, Вршица, Горна Лапа, Горно Перово, Долно Перово, Кучебан, Коланов Даб, Канали, Коначе, Лолици, Над Куќи, Оморица, Под Лозја, Патиште (во Езерото), Слатина, Стојаноа Ливада, Стипонка, Солејнца, Шајкојца и други.
Република (весник)
Република бил прв независен македонски дневен информативен весник што се појавил на 2 август 1991 година, спроти Денот на осамостојувањето на Македонија. Основачи на весникот биле: Јордан Плевнеш, Гоце Трајковски (директор на НИО „Република“) и Неан Кристоф Нотиас (директор на Еуропрес инвестисман, Париз). Редовното излегување продолжило во октомври за да згасне во почетокот на 1992 година, по отпечатените 147 броја. Се печати како неделник, од 25 декември 1992 година. Главен и одговорен уредник е Владо Мокров, потоа Ненад Баткоски.
Перово
Географија и местоположба
Перово е село од релативно собран тип, поставено на две локации со меѓусебна оддалеченост од околу еден километар, со околу 70 куќи (50 во Долно и 20 во Горно Перово). Скоро сите стари куќи се обновени, а се градат и нови современи и поголеми, внатре современо опремени. Околу куќите постојат разновидно оградени дворни места во кои се изградени стопански и други објекти (гаражи, магацини, летни кујни и др.) и парцели на зеленчукови, овошни и цветни градини.
Оддалеченоста меѓу двете локации на селото Долно и Горно Перово постепено се намалува со изградбата на новите куќи. Самото Долно Перово може да се каже дека е поделено на две маала, Горно и Долно Маало.
Селото добило електрична енергија и систем за наводнување во 1960 година, телевизиски прием во 1965 година, асфалтен пат во 1980 година, а со телефонски приклучоци во 1987 година.
Историја
Перово е старо христијанско село во кое секогаш живееле православни Македонци. Под различен облик на денешното име (Перево, Ново Перово, Горно Перово и Долно Перово) неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди. Најрано е споменато во турските пописни дефтери од 1519 година. Тогаш била забележана населба со 49 семејства.
Во XIX век, Перово се наоѓало во Битолската каза, нахија Горна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Перово било под турска власт, но не било беговски чифлик. Во текот на подготовките за Илинденското востание учествувало со своја востаничка чета од 50 востаници, раководена од некој Стефан од Кривени. Во текот на востанието загинале 4 жители, а селото било ограбено и изгорено (85 куќи).
Во Првата балканска војна (ноември 1912 г.), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна (октомври 1915 г.) под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во текот на војната, перовчани биле мобилизирани во војските на спротивставените страни.
Во 1917 година, во селото се појавило тифус од кој умреле повеќе луѓе.
По завршувањето на Првата светска војна, Перово повторно се нашло под српска власт. Во периодот помеѓу двете светски војни, Перово било во состав на општината Стење.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од. На него преовладува обработливото земјиште на површина 208 хектари, пасиштата заземаат 41 хектар, додека шумско земјиште нема.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во 1948 година во селото се создала рибарската задруга „Риба“, во која биле зачленети риболовците од селото.
Мештаните се занимавале со полјоделство, сточарство и риболов. До 1960-тите години најмногу се сеело жито (пченица, јачмен, овес и пченка), се саделе градинарски култури (пипер, домати, лук, кромид, праз, компири, грав, бостан и друго) и се одгледувал тутун. Денес, преовладува овоштарството, односно одгледувањето јаболка. Сточарството е целосно замрено, а порано се одгледувале овци, волови, биволи, коњи, свињи и друго.
Перовчани се познати по правењето коци (ловишта за риби) и „кочини“ (коци) за правење плафони.
Доста се одело и на печалба.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Перово било село со 72 домаќинства и 198 жители.
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година во селото имало 590 Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Перово имало 600 Македонци под врховенството на егзархијата.
Во 1961 година селото броело 428 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 213 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Перово живееле 175 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 111 жители, од кои 103 Македонци, 3 Албанци и 5 лица без податоци.
Родови
Долно Перово е македонско село.
Родови во селото се: Ајгаровци, Блатковци (Грковци), Голицовци, Гуновци, Гроздановци, Гронџевци, Гребановци, Ѓуровци, Јанкуловци, Јосифовци, Каљунџиовци, Кевиловци, Калиовци, Коцкаровци, Климевци, Каровци, Коњановци, Кардевци, Луловци, Лиговци, Лижевци, Мушевци, Мелеловци, Мицкаловци, Милошевци, Мотлевци, Нунушовци, Нонкуловци, Печенковци, Пшковци, Поповци, Ромбевци, Римановци, Рауковци, Стојчевци, Србиновци, Цакуловци, Царовци, Циревци, Чавкаловци, Чачевци и Шутиновци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Општествени установи
Училиштето во селото започнало со работа во 1875 година, најпрвин во самата црква. Со своја прва училишна зграда селото се здобило во 1925 година, но поради поплавата во 1948 година зградата била напуштена. Подоцна, како училиште се користела куќата на учителот, а подоцна било изградено новото училиште во 1953 година. Денес, училиштето повеќе не работи.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Царев Двор, во која покрај селото Перово, се наоѓале и селата Волкодери, Горно Дупени, Дрмени, Евла, Коњско, Лавци, Лескоец, Отешево, Покрвеник, Прељубје, Стење, Стипино, Царев Двор и Шурленци. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Царев Двор, во која влегувале селата Горно Перово, Долно Перово, Дрмени и Царев Двор.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1664 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на селскиот дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 190 гласачи.
Иселеништво
Иселеници од селото има во Ресен, Битола, Северна Америка (околу 10 семејство), Јужна Америка, Бугарија и Куба (две семејства).
Црвен Поток
Црвен Поток — природен резерват во Националниот парк Тара, Србија. Се наоѓа во близина на Митровац на Тара. Во 1950 година бил прогласен за природен резерват од прва категорија и е под заштита на државата.
Природниот резерват Црвен Поток е од големо значење за науката затоа што во тресетните слојеви се сочувани фосилизирани поленови зрна кои чувааат податоци за историјата на растителниот свет, климатските промени, условите во живеалиштата на Тара и на цела Србија.
Се наоѓа на надморска височина од 1080 м, а по површина е нешто малку поголема од 23 хектари. Низ резерватот протекува поток кој преоѓа преку црвената глина и кога надоаѓа потокот добива црвена боја по која и го добил името.
Во резерватот, покрај смрека, елка има и евла и Панчиќева оморика.
Поради голема шумовитост и отсуство на сеча дошло до натрупување на органски материјал но и вода бидејќи долината во која се наоѓа месноста Црвен Поток е водонепропустлива. Последица на тоа е појава на тресетишта. Тој најинтересен дел од резерватот се нарекува Тепих Ливада.
Влезот во резерватот и патот до Тепих Ливада во 2010 година биле посебно уредени, па на многубројните излетници полесно им е да го пронајдат патот.
Фантомот на слободата
Фантомот на слободата (француски: Le Fantôme de la liberté) - француско-италијански филм од 1974 година, во режија на Луис Буњел, кој е коававтор и на сценариото, заедно со Жан-Клод Кариер. Главните улоги ги играат: Жилијан Берто, Адријана Асти, Адолфо Чели, Пјер Лари, Мишел Пиколи, Моника Вити, Милена Вукотиќ, Жан Рошефор, Ги Монтањ, итн.