cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Флорет
Современ флорет
Во современото мечувалство флоретот се користи само за убоди. Ударите со самата острица (наместо со врвот) не се важат. Современиот флорет има просечна должина од 89 см, со стандардизирана, квадратна острица која се стеснува нагоре. За да се освои бод, мечувалецот мора да го допре противникот со врвот од острицата со сила од над 4.90 њутни (500 грама-сила).
За флоретот важат строги правила на предност. Затоа, бодот не оди кај првиот мечувалец кој ќе го убоде противникот, туку кај оној кој боде со предност. Предноста се утврдува кога еден мечувалец почнува со напад. По ова, бранителот се здобива со предност со тоа што ќе избегне убод (на пр. со парада), па ќе започне противнапад (наречен „рипост“, одговор). Првиот напаѓач ја задржува предноста ако рипостот на бранителот не успее. Предноста продолжува наизменично да се разменува помеѓу мечувалците сѐ додека не се добие бод.
Како и кај другите мечувалски оружја, при мечувањето со флорет мора да се носи заштитна опрема; ова е јакна, ракавица, маска и панталони. Кај електричното мечување, за да добие бод, мечувалецот мора да притисне со врвот од острицата на мрежестата јакна на противникот (наречена „ламе“).
Од скоро време ФИЕ го промениле тајмингот во бодовата кутија со цел на минимизирање на грбниот удар. Пред тоа бодот се регистрирал дури и со прилично рамно притискање на врвот од острицата, а сега тоа е потешко заради временското растојание помеѓу убодот и регистрирањето на бодот. Сега врвот мора да стои притиснат барем 15 милисекунди, што се чини незначително малку, но впрочем доволно за зачајно намалување на бројот на ваквите удари.
Стил на игра
Како и сабјата, флоретот се води по правилата на предност. Заради ова, голем дел од мечувањето се состои од борба за предност. Кога еден мечувалец напаѓа, противникот се обидува да му парира на нападот, и, ако успее, да рипостира (одговори). За да ја избегне парадата, напаѓачот може да употреби неколку тактики, како обиколки или купеа, кои се различни начини за одбегнување на противничката острица. Исто така некои напади може да почнат без присуство на оружје, т.е. напаѓачот напредува држејќи го оружјето на страна, на растојание каде противникот не може да му парира. Крајната цел на ваквиот напад е да се убоде противникот за време кое е премногу кратко за тој да може да изреагира. Заради точниот ред и тајминг на потезите во мечувањето со флорет, ако еден мечувалец не ги изведе потезите како што треба, ова често резултира во убод од страна на противникот.
Меѓутоа мечувањето со флорет е значајно побавно од мечувањето со сабја, бидејќи е потешко да се освојуваат бодови со врвот од оружјето. Како таков, флоретот наликува на меч. Мечувалците не се стремат само да убодат, туку мораат и сето време да внимаваат на отворањето. Исто така, како и кај мечот, мечувалците со флорет можат да прекрстуваат со нозете. Затоа, кај обете оружја често се употребува тактиката наречена „флеш“.
Олимписки медалисти — Пекинг 2008
Ова е список на медалисти (мажи и жени) во дисциплината флорет на натпреварите во мечување на Летните олимписки игри 2008.
Државна Кремљска палата
Зградата била изградена по иницијатива на Никита Хрушчов, како модерна палата за состаноци на Комунистичката партија. Градежните работи започнале во 1959 година, а целосно градбата била завршена и официјално отворена на 22-иот конгрес на КПСС, односно на 17 октомври 1961 година. Во 1962 година, на архитектот на објектот, М.Посокин, му била доделена Ленинска награда за неговиот успех.
Речиси 17 метри од зградата се наоѓа под земјата. Главната сала, каде се одржуваат состаноците, може да собере 6.000 гости. Во тоа време, оваа сала се сметала за една од најсовремените во светот. Во текот на својата историја, објектот станал место каде се одржувале голем број на манифестации, особено партиските конгреси. Денеска, објектот се користи како концертна сала, балетна сала, театар и слично.
Палатата е обложена со бел мермер, а нејзините прозорци се затемнети. Од 2006 до 2009 година, Државната палата во Кремљ била реконструирана за последен пат.
Фуего (вулкан)
Вулканот Фуего („Огнениот вулкан“) — активен вулкан на територијата на Гватемала, кој граничи со областите Чималтенанго, Сакатепеге и Есквинтла. Се наоѓа на околу 16 км (9,9 милји) западно од Антигва, главниот град на Гватемала кој е еден од најубавите градови во државата и познато туристичко одредиште. Вулканот редовно еруптира уште од шпанската колонизација на Средна Америка.
Геологија
Како и другите вулкани од планинскиот венец Сиера Мадре де Чијапас, вулканот Фуего се простира во правецот на тренд линијата запад-север-запад (ЗСЗ) на јужниот раб на појасот на терциерните вулкански карпи кои ги сочинуваат висорамнините на Гватемала. Топографијата на овој терциерен појас е многу нерегуларна, а вулканот Фуего е изграден на истата неправилна топографија. Терциерните карпи вклучуваат лавански текови и лахарски изливи, и веројатно претставуваат ерозивни остатоци од вулкани кои потекнуваат од миоцен па сè до кватернерниот период. Старите вулкански остатоци го поткрепуваат современиот конусен врв на вулканот Фуего и претставуваат топографски пречки на сите наноси предизвикани од гравитацијата. До вулканот Фуего на југ, се наоѓа уште еден млад вулкан, Акатенанго. Двата сочинуваат спарен вулкан, што е честа појава во северниот дел на Средна Америка. Кога избувнале лава, сепак биле забележани разлики кај композицијата, и кај составот на лавата. Повеќето лава која избувнала од вулканот Акатенанго биле андезити, додека кај Фуего кој неодамна избувнал лавата по состав била базалтна. Вулканот Акатенанго има многу пониско ниво на активност. Тренд линијата (С) која се провлекува помеѓу Акатенанго и Фуего, исто така, ги опфаќа позициите на двата помали отвори Јепокапа и Месета. Месета претставува постар, делумно еродиран, пропаднат отвор кој се наоѓа на север од вулканот Фуего. Во состав е високо андезитичен. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" />
Структура
Фуего е базалтски стратовулкан, изграден на исклучително неправилна вулканска површина. Сместен во централниот дел, со својата постојана активност ги припојува помалите помалку активни вулкани кои се наоѓаат на неговата северната страна. Веднаш на север е високиот, делумно пропаднат, конусен остаток од некогашен вулкан наречен Месета. Кога колабирал овој некогашен вулкан како последица е формирана лавината од остатоци која го погодила блискиот град Есквинтла. Понатаму на север се наоѓа вулканот Акатенанго кој е андезитски стратовулкан кој имал ерупции во историјата и е многу постар од самиот Фуего. Вулканите Акатенанго и Фуего се сметаат за спарени вулкани, како и неколку други низ Средна Америка. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Четири тесно распоредени вулкански отвори долж пукнатината ги сочинуваат вулканските центри Фуего и Акатенанго во западна Гватемала. Комплексот Фуего е составен од вулканските отвори Фуего и Месета меѓутоа според историската активност, избувнатите материјали се исклучиво составени од висока концентрација на алумуниум оксид Al2O3 и базалт и се излезени од отворот Фуего. Отворот Месета е неактивен и е пред распаѓање. Праисториските лави кои течеле од Фуего и Месета биле во поголем дел силикатски, за разлика од историските лави на Фуего, меѓутоа сите заедно формирале едиснтвен кохерентен геохемиско варијабилен модел. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Ерупцијата во 1974 година произвела базалт со висока концентрација на алумуниум оксид Al2O3, фенокристали на плагиоклаза, аугит, магнетит, и оксихорнбленде. Споредувањата на четирите еруптивни фази покажале дека просечното ниво на големната на кристалите и нивниот број се зголемуваат. На пример содржината на оливин прогресивно се зголемувала од (3.6% до 12.6% од вкупниот минерален волумен), додека плагиоклазата се зголемила (од 21 на 31 см3). Најниските вредности биле за време на средните еруптивни фази. Вкупните варијации во содржината на кристалите и променливоста на фенокристалната пропорција толкувана е како зонирање на магма телото како единка. Оливинските кристали се од посебно значење затоа што се релативно непропусни домаќини. Тие според кристалниот хабитус се од субхедрални до еухедрални и имаат апсорбирано површини долж своите маргини исполнети со магнетит, земја или изгасено стакло. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Конусниот врв на Фуего се состои од 50 км3 базалт богат со алумуниум оксид - Al2O3. Од 1932 година па до денес, од отворот Фуего, има избувнато околу 0,7 км3 базалт. Стапката на ерупција и мафичната содржина на базалтот се имаат зголемено со годините. Денес Фуего е класифициран како активен вулкан кој моментално е во затишје.
Старост
Под претпоставка дека максималното време е 170 години помеѓу кластерите од историска активност, земен е тој временски период за да го претставува времето за пресметување на веројатноста низ историските пресметувања на староста на вулканот Фуего. Ако се земе предвид дека отворот Месета избувнал прв, експлодираниот дел претставува приближно 25% од неговата историја. Избирање на четири текови на лава како просек за секоја серија и броење на приближно педесет текови на лава во изложениот дел, се пресметува дека вулканскиот отвор Месета е стар приближно 8500 години. Се чини дека Фуего има сличен обем на оној што Месета го имал, со што се заклучува дека и тој е стар околу 8500 години. Со комбинирање на овие години се добива дека комплексот Фуего е стар минимум 17,000 години. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" />
Ерупцијата од 1974 year
Ерупцијата на стратовулканот Фуего која се случила на 15 октомври 1974 година се поврзува со серија на значајни настани и дејствија во околните области Чималтенанго, Сакатепеге, Есквинтла и Реталулеу во Гватемала. Економските штети биле огромни за населението зато што вулканот ги уништил нивните главни извори на приходи, плантажите на кафе и сусам.
Еруптивен циклус
Сеизмичката активност започнала на 15 октомври 1974 година кога жителите на заедниците сместени на падините на вулканот известиле дека во 2:00 часот имало потрес проследен со молња и дожд од пепел што ги спречувале сончевите зраци да продрат до околните населби Тикисате, Реталулеу, Чамперико, Сан Хозе Ла Макина и Сан Педро Јепокапа. По неколку часа владата на генералот Кјел Еухенио Лаугеруд Гарсија била принудена да ги евакуира жителите. Многу од евакуираните се жалеле дека ги изгубиле нивните поседи, особено домашните животи што ги одгледувале за прехрана на нивните семејства. Пепелта од вулканот стигнала дури до границите на Мексико а интензитетот бил толку јак што и мексиканските власти прогласиле вонредна состојба. Едно од најзагрозените подрачја било селото Сан Педро Јапокапа, кое било делумно закопано во песок кој бил исфрлен од вулканот по четирите дена интензивна ерупција; приближно 1100 жители биле евакуирани, од кои некои биле сместени во хиподром во градот Санта Лусија Коцумалгуапа, Есквинтла, додека некои во привремени засолништа во Патулул Сучитепеге. Во селото Сан Хозе Ла Макина, Реталулеу, фармерите ја изгубиле речиси целата жетва, беспомошно гледајќи ги нивните култури затрупани под пепелот кој непрестајно паѓал од вулканот, додека големите плантажи на кафе пријавиле значителни загуби поради песокот кој паѓал врз зрната правејќи тие да испаднат од стеблото. Слична ситуација се случила и во Коатепеке. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Од друга страна, областите на север од земјата известиле дека на небото е забележана црвеникава боја поради паѓањето на песокот; по четиридневните ерупции, кога се верувало дека вулканот се смирил, во текот на ноќта почнале нови експлозии, a отстранувањето на лавата било одложено. Третиот напад на вулканот траел неколку часа, фрлајќи песок кој паѓал на северниот дел на земјата поради воздушните струи кои течеле од југ кон север што ретко се случувало во Гватемала. Некои области во северниот дел на земјата пријавиле дека патиштата, улиците и покривите се прекриени со слој на ситен песок.
Обнова на погодените области
Претседателот на Демохристијанската партија на Гватемала, која тогаш била главната опозициска партија во државата, се смета дека лажно ги изгубила изборите во 1974 година, побарала од градоначалниците да соработуваат со општините Сан Педро Јепокапа и Акатенанго, кои практично биле уништени од ерупцијата на вулканот. На 24 октомври 1974 година кога ерупцијата престанала, пристигнала помошта која се состоела од багери и машинерија испратена од директорот на патиштата на Гватемала, која била испратена во неколку населби за да се исчисти песокот и пепелта. Процесот на опоравување траел нешто подолго од три месеци, бидејќи во споменатите места, слојот на вулканскиот песок достигнал височина и до 1 м. Луѓето од овие подрачја доживеале психолошки трауми а многу од нив добиле заразни болести.
Човечка историја
Во 1690 година историчарот Франциско Антонио Де Фуентес Гузман го опишал вулканот Фуего со следниве зборови: „Една од двете планини кои ја обиколуваат долината Панчој, каде што се поставени темелите на вториот град по големина во Гватемала а воедно и главниот град Антигва, на кој шпанските колонизатори му го дале името Фуего за да се разликува од вулканот Агуа кој го уништил претходниот главен град во катастрофата 1541.“ На врвот на вулканот Фуего кој е нешто понизок од оној на вулканот Агуа, во услови на снег, и снежни виулици, кратерот останува недопрен, за разлика од оној на Пакаја, со кој комуницира, како и со оној на Сиера Де Синалоа кој е оддалечен седум илјади километри. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Месното население од населбата Алотенанго која се наоѓа близу до вулканот со задоволство ја раскажува легендата за името на вулканот Фуего кое го добил заради константните ерупции. Кога шпанските католички свештеници сакале да го баптизираат и да му го променат името во „Катарина“ вулканот имал толку многу силна ерупција што светата вода се истурила, а крстот со кој сакале да го баптизираат бил отфрлен дури до палатата на епископот во Сантјаго, Гватемала. Оттогаш свештениците имале страв од вулканот и никогаш повеќе не се обидувале да го баптизираат. Историчарот Доминго Хуарос во неговото дело „Компендиум на историјата на Гватемала“ во 1818 година, пишувал за ерупциите кои вулканот Фуего ги имал за време на шпанската колонизација, по прецизно за оние од 1581, 1586, 1623, 1705, 1710, 1717, 1732 и 1737 година кои предизвикале голема штета на околината, додека ерупциите од 18 век немале катастрофални последици, иако траеле и по неколку дена и ја загревале водата која течела од падините на вулканот Акатенанго до тој степен што не било возможно поминување.
Експедиција на Алфред Персивал Моудслеј од 1892 year
На 7 јануари 1892 година, англискиот археолог Алфред Персивал Моудслеј и Д-р Ото Стол кој живеел во Антигва, Гватемала, го започнале искачувањето од Алотенанго, носејќи со себе седум моцоси кои носеле храна, облека и опрема за кампирање. Тие првин еден час јавале по планината сè додека мулите не можеле да продолжат поради умор, кои еден од моцосите морал да ги врати назад во селото. Првите два часа на искачување не биле многу напорни, но не било лесно да се оди низ густата шума обрасната со голема трева. Тогаш тие продолжиле низ шумска патека, кога на висина од 2895 м за првпат можеле да го видат врвот на вулканот. Падините на вулканот веќе немале никаква растителност, додека долините кои се наоѓале во близина биле прекриени со вулкански пепел и стопен камен. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Моудслеј и Стол продолжиле со искачувањето сè додека дошле до 3425 м надморска височина и одлучиле таму да ја поминат ноќта. Моцосите направиле импровизиран штит од борови гранки како заштита од силниот ветер; студенилото било толку интензивно што камперите имале проблеми со спиењето. Следното утро експедицијата продолжила со искачувањето и стигнале до платото, што е врв на планинскиот масив на кој тие се качувале и се наоѓа на 3700 м надморска височина. На север можеле да го видат врвот на вулканот Акатенанго, највисокиот на овој планински масив скоро целосно прекриен со борова шума, додека на југ можеле да го видат врвот на вулканот Фуего. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Моцосите не сакале да продолжат понатаму, па Моудслеј и Стол продолжиле без нив одејќи по крајот на платото кое имало јаз на источната страна и стрмна падина полна со карпи и вулкански материјал на западната, меѓутоа патеката била доволно широка за да може да помине еден возрасен човек. Последните 150 м биле екстремно тешки за искачување така што Моудслеј и Стол морале да користат планинарска опрема. Кога конечно стигнале до врвот, можеле да ја видат внатрешноста на кратерот кој Моудслеј го објаснил на следниот начин: „Кратерот е дупка длабока околу 30 м скоро комплетно опкружена со скршени и исчадени камења со акумулиран сулфур кој го има и во подлибоките места на спроти мене кои не можев да ги видам затоа што карпите ми ги попречуваа погледот. Можеби најинтересната работа поврзана со планината е фактот што таа се извива постепено сè до најостриот дел, каде што и двајцата седнавме и можевме да видиме се околу нас. Гасовите кои излегуваа од кратерот не беа воопшто пријатни, но за среќа ветрот беше во наша полза.“ По краток одмор на Месета, Моудслеј и Стол се вратиле назад по само неколку часа.
<hr style="height:5pt; visibility:hidden;" />
NGC 6824
NGC 6824 — спирална галаксија во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6824 се споменува и како UGC 11470, MCG 9-32-12, CGCG 281-8, IRAS 19426+5559.
Откривање
Телото е откриено на 16 септември 1792 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 43 м 40,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 6' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 6824 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63575. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 55; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3938. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 774.
Теремска палата
Теремската палата (руски: Теремной дворец) е палата која се наоѓа во Московскиот кремљ, Русија. Оваа палата била користена како главна резиденција на рускитер императори во текот на 17 век. Неговото име е изведено од грчкиот збор τερεμνον (т.е. "живеалиште"). Во моментот, палатата не е достапна за јавноста.
Оваа градба била изградена во периодот од 1635-1636 година, по наредба на рускиот император Михаил Романов. Денеска, оваа палата служи како официјална резиденција на претседателот на Русија.
Наводи
Großer Kremlpalast
Горењи Лесковец
Горењи Лесковец (словенечки: Gorenji Leskovec) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 4441
NGC 4441 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4441 се споменува и како UGC 7572, MCG 11-15-56, CGCG 315-39, IRAS 12250+6504.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4441 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 4441 има привидни димензии од 3,2' х 2,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 4441 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40836. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4158. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 674.
Розети колачиња
Колачињата од розета се тенки и личат како колачињата направени со железни калапи во многу култури. Името rosetbakkelser доаѓа од норвешки. Розетите се крцкави и карактеристични по тоа што се прават за време на Божиќ. Рецептите на розети се популарни во САД меѓу семејствата со скандинавско потекло. Тие се направени со помош на сложено дизајнирани калапи. Тестото е мешавина од пченично брашно, јајца, шеќер и полномасно млеко. Калапот има рачка со облик на лак. Железото се загрева на многу висока температура во масло, се потопува во тестото, потоа повторно се потопува во врело масло. По кратко време се крева калапот од маслото и се одвојува розетата од пеглата. Вообичаено, рабовите на розети се потопуваат во шеќер.
Шведската тимбала може да се направи со тесто од розета со помош на калап за тамбал наместо пегла. Може да се направат со солени филови како крем од пилешко и печурки.
Подготовка
Колачињата од розета се прават со пегла од розета. Оваа специјализирана алатка има долга рачка и метална форма, најчесто ѕвезди, цвеќиња, снегулки или новогодишни елки. Металот се загрева во врело масло пред да се натопи во тесто. Враќајќи ја пеглата во маслото, тестото се одвојува од калапот и кога е делумно сварено, нежно се превртува. Тие обично се преливуваат со шеќер или мед.
Географска дистрибуција
Верзии на ова колаче постојат во северна Европа, Иран, Турција, Шри Ланка и други места.
733 п.н.е.
733 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 733. година пред новата ера, 733. од првиот милениум п.н.е., 33. од 8 век п.н.е. и четвртта од 730-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4775 и 4776 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4017 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3027 и 3028 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 20.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 733 година се протега во 1903 и 1904, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1963 и 1964 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 190 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1396 и 1395 исламска година пред хиџра.
Стојче (ТВ-филм)
„Стојче“ - македонски телевизиски филм од 1981 година. Го режирал Љубиша Георгиевски, а сценариото го напишал Братислав Димитров.
Сина боја
Сината боја е основна боја склоп од неколку слични бои. Кога доаѓа како чиста боја од еден избор одговара на бранова должина од 420–490 нанометар. Се смета за една од трите примарни адитивни бои на РГБ системот. Сината светлина има најкратка бранова должина од трите примарни бои.
Кула (Шлегово)
Кула Здравичиј Камен — археолошко наоѓалиште во кратовското село Шлегово. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време. Северозападно од селото, на планинското расклонение што се спушта стрмна во коритото на Кратовска Река, кај селото Железница, се издига низок чукар кој има зарамнет простор со димензии 70 × 50 м, што бил ограден со бедем граден од камен и варов малтер. Зачувани се само темели, а во внатрешност на градиштето има многу фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Кук (Толмин)
Кук (словенечки: Kuk) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Том Боли
Возел на Светското велодромско првенство 2015. Во мај 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
Образување и функција на именките во македонскиот јазик
Именките се зборови кои се користат да се означат поими, суштества, предмети, појави и поими. Образувањето на именките се врши на неколку начини и истите имаат неколку различни функции.
За образувањето на именките во македонскиот јазик постојат неколку начини, меѓу кои: бессуфиксен, суфиксен, префиксен, префиксно-суфиксен и именки од сложен вид. Именките најчесто се образуваат со суфикси. Зборообразувачките средства може да се додадат на именки, глаголи, придавки, броеви и други зборовни групи. Бессуфиксниот начин на образување не се служи со никакви наставки за формирање именки и такви се на пример именките „жал“ или „вик“, кои се добиени од глаголите „жали“ и „вика“. Суфиксниот начин на образување на именки се користи со наставки или наставки кои се ставаат на крај од зборот и такви именки се „свадба“ или „столар“. При префиксниот начин на образување на именки наставката се става на почетокот на зборот (пр. прабаба или предговор), а префиксно-суфиксниот начин е комбинација на наставки кои се ставаат и пред и после зборот (пр. бессоница, потколеница итн.)
Именки образувани од глаголи
Овој вид на именки се добиени од глаголи, односно основата е глаголска. На глаголската основа се додаваат наставки и такви ги има повеќе. Меѓу почесто застапените наставки кои се користат да се добие именка од глагол се :
Именки образувани од придавки
Овој вид на именки се добиени од придавки, односно основата е придавна. На придавната основа се додаваат следните наставки :
732 п.н.е.
732 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 732. година пред новата ера, 732. од првиот милениум п.н.е., 32. од 8 век п.н.е. и трета од 730-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Образување и функција на именките во македонскиот јазик
Именки образувани од броеви
Овој вид на именки се добиени од броеви и се користат следните наставки :
Фунции на именките во реченицата
Именките ги имаат следните функции во реченицата:
732 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4776 и 4777 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4018 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3028 и 3029 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 21.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 732 година се протега во 1904 и 1905, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1964 и 1965 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 189 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1395 и 1394 исламска година пред хиџра.
Јован Андрејевиќ
Јован Андрејевиќ (Нови Сад, 6 октомври 1833 — Нови Сад, 21 јули 1864) бил лекар, новинар и еден од оснувачите на Српскиот народен театар во Нови Сад.
Таткото на Јован Андрејевиќ, Григорије-Глиша, бил свештеник и парох на Саборната црква, додека неговата мајка Персида умрела многу рано, така да нејзиниот син не ја запамтил. Јован Андрејевиќ од малите нозе растел во добростоешка средина, која му овозможила да добие соодветно образование. Основното училиште и првите шест одделенија на гимназија ги завршил во Нови Сад. Меѓутоа, пожар кој избувнал во 1848 година го уништил Нови Сад, а и многу од неговите жители материјално, па и таткото на Јован Андрејевиќ. Јован, подучувајќи ги своите материјално побогати другари, ги изучил седмото и осмото одделение на гимназија во Темишвар во 1853 година.
После завршената гимназија отишол во Пешта, каде ги започнал студиите на медицина, потоа во Прага и на крај во Виена, каде докторирал. За време на студиите се занимавал со научното дело и дошол до нови резултати, кои ги соопштил на стручни лица преку Извештајот на Виенската академије на наука под името "-{Ueber den feineren Bau der Leber}-". Покрај научната работа, во текот на студирањата активно учествувал во делото Соединета српска младина, збаради што имал и неприлика со Баховата полиција. За време на престојот во Виена двапати бил во затвор.
Андрејевиќ бил член на уредништвото Даница, соработник на Српскиот дневник и, заедно со Јован Ѓорѓевиќ, еден е од оснувачите на Српски народен театар. Покрај големиот интерес за науката, Андрејевиќ стигнал да напише и низ на книжевни дела. Уште во 1858 година ја објавил во Седмица расправата околу фотографијата, а нешто подоцна, во Даница, и членци во областа на уметноста. Андрејевиќ бил и одличен преведувач. Преведувал од енглески и германски јазик. Бил прв во Србите кој се обидел да преведува од Шекспир од оригинал, пак е дел од „Ричард Трети", во неговиот превод, бил прикажан во Нови Сад во 1864 година за тристогодишницата на раѓање на Вилијам Шекспир.
Андрејевиќ како студент оболел од туберкулоза, што го приморало да ги прекине своите научни истражувања и да се врати во Нови Сад. По враќањето од Виена, 16 мај 1861 година, му поднел барање на Магистрат во Нови Сад во кој го моли за дозвола да отвори приватна пракса. Како лекар практичар, Андрејевиќ многу брзо стекнал добра репутација.
По доаѓањето во Нови Сад, се оженил со Јелка Бајиќ, но бракот останал без деца. Забрзо Јован Андрејевиќ повторно почнал да заболува од туберкулоза, пак во текот на 1864 година бил врзан за постела сè до својата смрт на 21 јули. Сахранет е со молитвено присусвтво на владика Платон на Алмашки гробишта во Нови Сад, непосредно низ јужната страна на капелата, каде му се наоѓа гробот, додека скроманиот споменик е наслонет на ѕидот од капелата. Неговата заоставнина изнесувала сè на сè 306 форинти. Спрема изјавите на неговата сопруга Јелка, застапена е на фондот на Новосадската гимназија, чиј дародавец Андрејевиќ и за живот бил.
Космос-361
Космос-361 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 септември 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-361 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 295 км, а најмалото на 203.
Во Селото (Шлегово)
Во Селото — археолошко наоѓалиште во кратовското село Шлегово. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. На северниот раб на селото, во нивата на еден жител биле откриени неколку капители, бази и колони, кои сопственикот на нивата ги однел дома и ги употребувал за изградба на сопствената куќа. Овде бил најден епиграфски споменик со грчки натпис од III век. По површината има фрагменти од керамички садови и покривни ќерамиди.
Михри Ханим
Михри Ахба, Михри Мишвик Ханим (турски: Mihri Müşfik Hanım), Михри Разим (26 февруари 1886 – 1954) била една од првите турски сликарки и првата современа турска уметница која студирала сликарство. Нејзината сликарска техника главно се засновала на портрети. Таа изработила портрети на многу познати луѓе, вклучително и оние на Мустафа Кемал Ататурк и на Папата Бенедикт XV.
Заминување во Европа
Со оглед на типичното западно образование, Михри Ханим се заинтересирала за литературата, музиката и сликарството. Нејзините први приватни часови по сликарството биле со италијанскиот ориенталистички уметник, Фаусто Ѕонаро, во неговото студио во истанбулскиот кварт Бешикташ-Акаретлер. Михри Ханим потоа се вљубила во некој италијански режисер на акробатско друштво кое било во посета на Истанбул, а потоа и самата заминала за Рим. Оттаму потоа заминала во Париз, очигледно сакајќи да биде дел од уметничките кругови. Одредено време живеела во некој стан во Монпарнас, заработувајќи со сликање на портрети и изнајмувајќи соба на студенти. Еден од овие потстанари бил и Мишфик Селами Бег, студент на политика на Универзитетот на Сорбона, со кого таа подоцна се омажила. Мишфик Бег бил син на Селами Бег, позната личност од Бурса. Тој бил заинтересиран за политика, историја и литература. Датумот на стапување во брак со него е непознат.
Враќање во Истанбул
Михри Ханим во Париз се запознала со Џевит Бег, османлиски министер за финансии, кој во Париз дошол заради договор со француската влада после Балканските војни. Телеграмите испратени од Џевит Бег до министерот за образование препорачувале Михри Ханим да биде назначена за професор по уметност во Истанбул на Педагошката уметничка школа за девојки во 1913 година. Кога Училиштето за применета уметност за девојки било основано во 1914, таа била вработена како директор и како професор по ликовна уметност, по завршување на назначувањето на математичарот Салих Зеки Бег. Придонесите на Михри Ханим во Училиштето за применета уметност за девојки бил значителен и револуционерен.
Во Италија
Кон крајот на 1922 година, таа повторно заминала во Италија и таму ставила крај на нејзиниот брак со Мишфик Бег. Тие се развеле во 1923 година. Таа имала љубовна врска со италијански поет Габриеле Д‘Анунцио и преку него нашла можност да го наслика портретот на папата, како и да работи на реставрација на фреските во некоја црква. Михри Ханим се запознала со Габриеле Д‘Анунцио преку нејзиниот пријател, сликар Ренато Броци, и се допишувала со него преку Броци. Тие двајцата повремено зборувале за неа во нивната кореспонденција. На 4 февруари 1926 година, Д‘Анунцио му напишал на Броци: "Каде е Турчинката? Немам слушнато за неа. Ако ја видиш прегрни ја од мене, но таа прегратка мора да биде на ага во харем". Во едно друго писмо, напишано на 26 август 1926 година, "Турчинката", повторно била спомената: "Каде е одалиската Михри? Што прави?" Очигледно, наспроти напорите на Михри Ханим, како професионален сликар, овие италијански сликари повеќе се интересирале за нејзиниот ориентален шарм.
Подоцнежни години и смрт
Михри Ханим се вратила во Турција кратко по основањето на Републиката. Тука, таа го насликала портретот на Ататурк и лично му го претставила во Претседателската резиденција Чанкаја во Анкара.
Михри Ханим потоа патувала за Рим, во Париз, а потоа во САД (Њујорк, Бостон, Вашингтони Чикаго). Деталите за нејзиното заминување од Турција и доаѓањето во Америка не се одредени. Сè уште не е јасно кога таа пристигнала во Америка, иако во Њујорк Тајмс од 25 ноември 1928 година имало известување дека колекција на делата на Михри Ханим ќе бидат изложени во Галеријата Џорџ Мазироф помеѓу 26 ноември и 15 декември, што укажува дека таа всушност била во Њујорк по 1928 година.
Помеѓу 1938 и 1939 година, таа работела како протоколарна водителка на Светската изложба во Лонг Ајленд, Њујорк. Во текот на овој период, таа го насликала портретот на Резан Јалман, сопругата на новинарот Ахмет Емин Јалман, кој живеел во Њујорк. Таа, исто така, наводно, направила повеќе илустрации за различни списанија објавени во Њујорк за време на Втората светска војна. Таа последните години ги поминала во сиромаштија и била погребана на гробиштата во Харт Ајленд, Њујорк, во 1954.
Изложби
1928, самостојна изложба, галерија Џорџ де Мазироф, Њујорк
1917, изложба во Женското друштво на уметностите.
Велики Камен
Велики Камен (словенечки: Veliki Kamen) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Георги Константиновски
Животопис
Во матичната книга на Архитектонски факултет во 1965 година се појавил на час по матичниот предмет каде се соочува со потешкотии во врска со нострификација на дипломата од Јелскиот Универзитет. Избран е за доцент на Архитектонски факултет во 1972 година. Во периодот од 1968 до 1995 се стекнал со сите звања од асистент до редовен професор на Архитектонски факултет при Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје. Во 1991 година на Белградското триенале на светска архитектура бил прогласен за најдобар архитект на Југославија и бил вброен во најдобрите 55 светски архитекти.
Знаме на Зелениот ’Рт
Знамето на Зелениот ’Рт е националното знаме на републиката кое било усвоено на 22 септември 1992. Знамето е составено од пет нееднакви ленти во сина, бела, црвена, бела и сина боја. Белите и црвената лента се значително помали од сините и врз нив има 10 златни ѕвезди наредени во круг.
Сината боја го означува морето и небото, белата и црвената лента го означуваат патот на независноста на државата и белата означува мир, а црвената напор. Десетте ѕвези ги означуваат островите на републиката.
NGC 6825
NGC 6825 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6825 се споменува и како CGCG 324-1, 7ZW 906.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1884 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 41 м 54,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +64° 4' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 6825 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63535. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 31; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4238. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 777.
Трипиља
Трипиља (Трипiлля) — село во Обукивскиот Реон во Киевската Област во централна Украина, со 2.800 жители (на 1 јануари 2005 година). Припаѓа на Украински урбани громади, една од громадите на Украина. Трипиља лежи околу 40 километри јужно од Киев на Днепар.
Трипиља е место на древна меганаселба која датира од 4300–4000 г.пр.н.е. припаѓаат на Кукутенско-трипилската култура. Населбите од оваа култура биле на површина од дури 200 хектари. Овој протоград е само еден од 2440-те кукутенско-трипилски населби откриени досега во Молдавија и Украина. 194 (8%) од овие населби имале површина од повеќе од 10 хектари помеѓу 5000–2700 г.пр.н.е., а повеќе од 29 населби имале површина во опсег од 100–450 хектари.
Историја
Во близина на Трипиља, археологот Викентиј Хвојка открил обемно неолитска наоѓалиште на кукутенско-трипилската култура, една од главните неолитско- халколитски култури во источна Европа. Хвојка ги објавил своите наоди во 1897 година на 11-тиот конгрес на археолозите, означувајќи го како официјален датум на откривање на оваа култура.
Името Трипиља значи „три полиња“ на словенските јазици. За прв пат се споменува од киевските хроничари во врска со Битката кај реката Стугна во 1093 година. Во текот на 12 век, Трипиља била тврдина која ги бранела приодите кон Киев од степата. Еден од неговите владетели бил Мстислав Мстиславич. Во текот на следните векови, градот се намалил во безначајност. Во 1919 година тоа бил место на Трипилски инцидент, во кој украинските сили под команда на Данило Терпило масакрирале единица на болшевиците.
Лисец (Толмин)
Лисец (словенечки: Lisec) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Азат (река)
Азат (Ազատ) е ерменска река што тече низ провинциите (маргариите) Котајк и Арарат.
Се јавува на југо- западните падини на Гегамските Планини до реките Гохт и Ваксидор. Се влева во реката Аракс.
Горниот дел од потокот тече низ Клисурата Гарни, именувана по блиското село Гарни. Клисурата е позната по природните пентагонални и шестаголни колони на базалт, кои ја опкружуваат како ограда, а над кањонот се протега Планината Гарни.
Во средниот дел на потокот се наоѓа вештачкото Азатско Езеро со волумен од 70 милиони м3. Просечниот проток во устието е околу 6,51 м3 / s, до максимум 35,9 м3 / s.
Од 2000 година горниот тек на реката Азат и блискиот манастир Гегард се наведени на списокот за светско наследство на УНЕСКО. Овој дел е најпосетуваното туристичко одредиште во цела Ерменија. Манастирот бил изграден на наоѓалиште веднаш под изворот Амат, кој извира во карпа.
Средба (филм)
Средба — македонски филм во режија на Димитрие Османли.
NGC 4442
NGC 4442 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4442 се споменува и како UGC 7583, MCG 2-32-68, CGCG 70-100, VCC 1062.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4442 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4442 има привидни димензии од 4,5' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 4442 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40950. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Космос-362
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 септември 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-362 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 799 км, а најмалото на 265.
Вујковиот сон
„Вујковиот сон “ - македонски телевизиски филм од 1970 година. Го режирал Бранко Гапо, а сценариото го напишал Иван Мазев по делото на Фјодор Достоевски.
Валентина Мелникова
Валентина Дмитриевна Мелникова (28 февруари 1946, Москва) е руски активист за човековите права и политичар. Исто така е член на граѓанскиот совет на руското Министерство за одбрана и одговорен секретар на Унијата на комитети на мајките на војниците на Русија.
Во 2012 година таа станала член на Бирото на Федералниот политички совет на „Партија на слободата“. Во 2005-2012 година била прогласена за потпретседател на Републиканската партија на Русија. Претходно била лидер на Обединетата национална партија на мајките на војниците.
Во 2011 година таа била 22 по ред на листата во „топ 100 највлијателни жени во Русија“.
Биографија
Валентина Дмитриевна Мелникова е родена на 28 февруари 1946 година во Москва. Таа дипломирала на геолошкиот факултет на Државниот универзитет МВ Ломоносов во Москва.
Од 1989 година почнала да биде активна во спроведувањето на човековите права и воспитно-образовната работа во Комитетот на мајки на војници ширум Унијата. Подоцна се вработила и во Комитетот на мајките на војниците на Русија, како секретар за печат.
Мелникова во периодот од 1990 година до 1995 година била ко-основач и заменик директор на „Хронос“. „Хронос“ е мало претпријатие за производство на рентген опрема.
Во 1998 година, Мелникова го иницирала основањето на здружението „Сојуз на комитети на мајки на војници на Русија “ низ целата Руска држава и ја избрале за секретар на Унијата.
Во ноември 2004 година ја поставиле за претседател на Обединетата национална партија на мајките на војниците на основачкиот конгрес.
Мелникова на партискиот конгрес во декември 2005 година, била избрана за копретседател откако партијата на мајките и војниците се споила со Републиканската партија на Русија. Оваа нејзина улога траела до 2012 година.
Уште од 2012 година Мелникова е член на Бирото на Федералниот политички совет на „Партија на националната слобода на Русија“.