Маскара
Историја
Естетскиот украс е културолошки општоприфатен и маскарата може да се евидентира во античиот Египед. Записи уште од 4000 п.н.е покажуваат дека постоела супстанца наречена kohl (сенка за очи) која се користела за затемнување на трепките,очите и веѓите. Оваа сенка за очи се употребуваше за заштита од злите духови и заштита на душата, носена од мажи и жени. Често составена од галенит,малахит и дрвен јаглен или саѓи, мед, а беше додавана и вода, за да не може сенката да се разлее. Преку влијание од Египед, употребата на сенка за очи продолжи во Вавилонската ,Грчката и Романската империја. По падот на Римското Царство, сенката за очи престана да се употребува на европскиот континент, каде што беше сметана само како козметика, додека пак продолжи да се користи на Блискиот Исток за религиозни цели. Во западната култура, шминката остана да се смета за одвратна и груба (навредлива), сè до Викторијанската ера. За време на Викторијанската ера, социјалното мислење радикално се промени преку промоции за козметиката и се знаеше дека жените го поминуваат поголемиот дел од денот окупирани со разубавување. Беа направени големи напори за да се создаде илузија за долги и темни трепки. За да го постигнат ова, Виктроријанските жени направија еден вид на маскара во нивните домови. Тие, на чинија ја згревале мешавината од пепел или црна боја (добиена од саѓи) и сок од боз и потоа ја нанесувале смесата на нивните трепки. Производот кој денес луѓето го препознаваат како маската не бил развиен сè до 19 век. Хемичар со име Јуџин Римел (Eugene Rimmel) ја разви козметиката користејќи го ново-измисленото желе од петролеј (нафта). Името Римел (Rimmel) стана синоним со состојата, па така и денес значи исто со “маскара” на италијански, поругалски,холандски,турски,романски и персиски јазик. Низ Атлантскиот Океан во приближно исто време, во 1913 г. човек со име Т.Л Вилиамс (T.L Williams) создаде забележително слична супстанца за неговата сестра Мабел(Mabel). Подоцна, во 1917, Т.Л Вилиамс започна бизнис по нарачка од производот кој прерасна во компанијата Мејбилајн Maybelline. Овие двајца мажи ја развија маскарата која се состои од нафтено желе и јаглен во пропорционален сооднос. Тоа беше неверојатно неуредно, па така наскоро се разви подобра алтернатива. Со четката за мачкање се нанесуваше сапун и црна боја во еднакви количини. Но, уште беше многу неуредно. Ниту еден значителен напредок не се појави сè до 1957-та год. со иновацијата на Хелена Рубинштајн (Helena Rubinstein). Настаните кои водеа до напрдокот на Рубинштајн започнаа во Париз во почетокот на 1900-тите години. Таму, во главната престолнина на модата, маскарата брзо се здоби со популарност и честа употреба. Елизабет Арден (Elizabeth Arden) и Хелена Рубинштјн(Helena Rubinstein), два гиганти во американската индустрија за убавина, го следеа секој чекор на својот развиток. По Првата светска војна, американските потрошувачи станаа желни за нови производи. Насетувајќи ја можноста, двете, Рубинштајн и Арден започнаа свои трговски марки на козметички производи кои ја вклучуваа и маскарата. Преку напорите на двете соперници и јавната природа, маскарата конечно се здоби со углед и корист во американското општество. Пронаоѓањето на фотографијата и подвижните слики ја популаризираа маскарата и нејзината употреба надвор од Америка. На подвижните слики посебно се рекламираа нови стандарди за убавина и сексапил. Познати глумици на класичната кино ера, како што се Теда Бара (Theda Bara), Пола Негри (Pola Negri), Клара Боу (Clara Bow), Грета Гарбо (Greta Garbo), Марлен Дитрих (Marlene Dietrich), Бете Давис (Bette Davis) и Џин Харлоу (Jean Harlow), на нивните гламурозни настапи зависеа силно од маскарата, на што се угледаа и останатите жени.