cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зоран Ѓинѓиќ
Рани години
Ѓинѓиќ е роден во Босански Шамац, СР Босна и Херцеговина, каде што неговиот татко бил стациониран како офицер на Југословенската народна армија (ЈНА). Неговата мајка Мила Душаниќ, домаќинка, го гледала него и неговата постара сестра Гордана. Семејството се преселувало според работата на неговиот татко. Десет години од детството, Зоран ги поминал во градот Травник, во централна Босна. На крајот, семејството се преселило во Белград, откако неговата мајка добила работа таму. Ѓинѓиќ учел во Деветтата белградска гимназија, потоа се запишал на Филозофскиот факултет при Белградскиот универзитет, дипломирајќи во 1974 година. За време на универзитетските денови тој развил интерес за политиката. Откако бил осуден од страна на комунистичките власти за неговата улога во обидот да се организира независно политичко движење на југословенските студенти, Ѓинѓиќ емигрирал во Западна Германија благодарение на интервенцијата на поранешниот германски канцелар Вили Брант, кој ги убедил властите да дозволат Ѓинѓиќ да дојде во Германија наместо да ја издржи својата казна во Југославија. Тој продолжил со студиите во Франкфурт.
Во Германија, Ѓинѓиќ станал доктор по филозофијата на Универзитетот во Констанц во 1979 година. Подоцна, додека служел како српски премиер, тој исто така го совладал англискиот јазик, освен германскиот кој го научил додека студирал.
Политичка кариера
Во 1989 година, Ѓинѓиќ се вратил во Југославија и работел како професор на Универзитетот во Нови Сад, а на 11 декември 1989 заедно со другите српски интелектуалци и продемократски активисти ја основал либералната Демократска партија на Србија (ДС) врз основа на сличната партија што постоела во Кралство Југославија. Тој станал претседател на Извршниот одбор на партијата во 1990 година и бил избран во парламентот на Србија истата година. Во јануари 1994 година го замени Драгољуб Миќуновиќ на функцијата претседател на Демократската партија.
Ѓинѓиќ и неговата партија ги бојкотирале Српските претседателски и Парламентарни избори во 1997 година, заедно со т.н. „демократски блок“ на чело со Демократската партија на Србија на Воислав Коштуница. Ова предизвикало социјалистите и радикалите да освојат поголемиот дел од пратеничките места, оставајќи го третиот најголем дел од СПО на Вук Драшковиќ. Бојкот помогнал вториот круг на избори да нема минимум бидејќи српскиот закон во тоа време имал максимум од 50% одѕивност за успешни избори.
Откако поранешниот таен полицаец, издавач и новинар Славко Чурувија бил убиен на Велигден при бомбардирањето на НАТО на Југославија, Ѓинѓиќ побегнал во привремен егзил во Црна Гора, наводно, бидејќи бил следен на списокот за атентати на тогашниот претседател Слободан Милошевиќ.
Во септември 1999 година Ѓинѓиќ бил именуван од списанието „Тајмс“ како еден од најважните политичари на почетокот на 21 век. По неговото враќање во земјата во јули 1999 година, Ѓинѓиќ бил обвинет за загрозување на државната безбедност во судскиот процес што бил затворен за јавноста, а потоа се открило дека истиот процес бил лажиран.
Во следниот период започнале серија мистериозни атентати, вклучувајќи го и убиството на југословенскиот министер за одбрана, Павле Булатовиќ на 7 февруари 2000 година во ресторан. Во април, претседателот на ЈАТ Жика Петровиќ бил застрелан. Кон крајот на август исчезнал претседателот на поранешна Југославија Иван Стамболиќ, кој бил убиен на планината Фрушка Гора од страна на припадници на Српската единица за специјални операции. Ѓинѓиќ и неговите сојузници отворено го обвиниле Милошевиќ за овие настани, тврдејќи дека тој или ги наредил или не бил во можност да ја задржи контролата и затоа треба да се повлече.
Ѓинѓиќ имал голема улога на претседателските избори во Сојузна Република Југославија во септември 2000 година и во соборувањето на Милошевиќ на 5 октомври. Ѓинѓиќ ја предводел коалицијата од 19 партии за неговата победа на српските избори во декември 2000 година. Тој станал премиер на Србија на 25 јануари 2001 година. Во 2001 година Ѓинѓиќ имал клучна улога во испраќањето на Милошевиќ во Хашкиот трибунал во Хаг. Подоцна, Ѓинѓиќ рекол дека останал разочаран од долготрајното судење на Милошевиќ, квалификувајќи го како „циркус“. Ѓинѓиќ изјавил дека судот во Хаг „му дозволил на Милошевиќ да се однесува како демагог и да го контролира судењето“.
Во август 2001 година, по состанокот со кабинетот на Коштуница, поранешниот српски државен службеник за безбедност Момир Гавриловиќ бил убиен. Коштуница тврдел дека Гавриловиќ го информирал неговиот кабинет за поврзаноста на некои членови на српската влада со организираниот криминал. Ова го предизвикало Коштуница и неговите 45 пратеници на ДСС да се повлечат од ДОС и владата. Ѓинѓиќ се обидел да ги истера членовите на ДСС од парламентот, мислејќи на постоењето на императивниот мандат кој ги става сите пратеници под контрола на партијата избрана во парламентот. Во меѓувреме, Коштуница и неговата партија отворено го обвиниле Ѓинѓиќ за вмешаност во организиран криминал.
Ѓинѓиќ бил добро прифатен од западните земји. Неговите состаноци со западните водачи Џорџ В. Буш, Тони Блер, Жак Ширак и други силно укажувале дека Западот ја поддржува неговата политика. Ѓинѓиќ имал постојани несогласувања со неговиот поранешен коалициски партнер и тогашниот југословенски сојузен претседател Воислав Коштуница, кој бил негов најголем политички соперник во самата Србија. Неговите претходни блиски односи со црногорскиот претседател Мило Ѓукановиќ, исто така, се заладиле поради сепаратистичките аспирации на Ѓукановиќ за независна Црна Гора.
Атентат
Според извештајот на Ројтерс на 18 март 2003 година, според Карла дел Понте, Ѓинѓиќ го предвидел својот атентат за 17 февруари, само неколку недели пред тој да се случи. И покрај обвинувањата на Коштуница дека Ѓинѓиќ е близок со организираниот криминал, вториот секогаш инсистирал на тоа дека тој е решен да ја исчисти Србија и го основал „Специјалниот трибунал“ за таа цел. Дел од водачите на организираниот криминал, кои биле испреплетени со елементи на српската тајна полиција, останале лојални на соборениот Милошевиќ.
Според наредбите на Милорад Улемек Легија, поранешниот командант на единицата за специјални операции на југословенската тајна полиција, Ѓинѓиќ бил убиен од војник на Улемек, Ѕвездан Јовановиќ, во Белград на 12 март 2003 година. Јовановиќ го застрелал од зградата спроти зградата на главната српска влада во 12:23, погодувајќи го еднаш во градите. Куршумот го погодило неговото срце и го убило речиси веднаш.
Ѓинѓиќ бил однесен во болница каде му била констатирана смрт. Улемек бил обвинет како главен организатор на злосторството. Тој бил еден од водечките лица во Земунскиот Клан, водечка организација за организиран криминал во Србија. Подоцна тој бил обвинет и осуден за вмешаност во некои мистериозни атентати и обиди за атентати кои ја обележале Југославија во месеците пред да дојде на власт Ѓинѓиќ. Наташа Мичиќ, тогашниот вршител на должноста претседател на Србија, веднаш прогласила вонредна состојба. Зоран Живковиќ бил избран од Српската демократска партија како наследник на Ѓинѓиќ.
На 23 мај 2007 година, дванаесет луѓе биле осудени за атентатот врз Зоран Ѓинѓиќ. Меѓу осудените обвинети биле Улемек, кој во четирите години пред убиството на Ѓинѓиќ патувал за Швајцарија, Австрија, Македонија, Грција, Сингапур и Хрватска, користејќи лажен пасош. Улемек, заедно со Ѕвездан Јовановиќ, бил обвинет дека бил водач на заговорот за атентатот извршен на 12 март 2003 година, кога Ѓинѓиќ бил фатално застрелан.
Христо Жунгуловски
Христо Генадиев Жунгуловски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Орочонски јазик
Орочонски јазик — тунгуски јазик што се зборува во НР Кина. Јазикот се зборува во областа Внатрешна Монголија од околу 1.200 припадници на народот Орочони. Има два дијалекта и тоа ганкујски дијалект и хејлунгѓански дијалект. Ганкуискиот е стандардниот орочонски јазик.
Бад Бентхајм
Бад Бентхајм (до 1979 г. само Бентхајм; Bad Bentheim; Beantem) — град во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Градот се наоѓа на границата со покраината Северна Рајна-Вестфалија и со Холандија. Тој е исто така признаена покраинска бања, па оттаму доаѓа и ознаката „Бад“. Во него се наоѓа замокот Бентхајм, што е симбол на градот.
Раширување на градот
Границата на градот е долга 49 километри, при што растојанието север-југ е 14 километри, додека растојанието запад-исток е 12 километри. Градското подрачје има површина од 100,16 км².
Соседни општини
Блиски поголеми градови се Минстер и Оснабрик во Германија и Енсхеде во Холандија.
Градски единици
Градот е составен од градското јадро на Бад Бентхајм и местата Ахтерберг, Бардел, Гилдехаус, Хагелсхек, Холт и Хар, Зирингхек, Валдзајте и Вестенберг.
Историја
Првото документирано споменување на Бад Бентхајм е околу 1050 година како Бинитхем (Binithem). Постојат повеќе етимолошки објаснувања за самото име. Така, името може да се однесува на ситник (Binsen на германски), растение кое растело на мочурливата област порано. Исто така се претпоставува дека името, како и холандската област Твенте, доаѓа од времето на Тубантите.
Бад Бентхајм, поранешна грофовска резиденција, поседува богата историја. Со векови, градот бил средиште на истоимената грофовија. Под пруска власт, Бентхајм станал амт, а од 1857 до 1973 година бил седиште на основен суд. Во 1945 година, британската окупациска влада на Бентхајм му го укинала статусот на окружен град и го преместила окружното седиште во Нордхорн, кој бил географски средишно поставен во округот.
Знаменитост на градот е моќниот замок на грофовите од Бентхајм, кој бил првпат споменат во документ од 1116 година. Околу 1711 година биле откриени лековити сулфурни извори, од кои подоцна се развиле термални бањи и клиника. Од 1865 година, Бентхајм поседува градски права.
По Втората светска војна постоеле планови, големи делови од Северозападна Германија да бидат припоени кон Холандија, како и Бентхајм. Овие планови на крајот не се оствариле.
Од 6 јуни 1979 година, градот го носи името Бад Бентхајм. Местото Гилдехаус од 1982 година е признато одморалиште.
Како бентхајмско злато се означувал бентхајмскиот песочен камен, кој бил копан во самиот град и во Гилдехаус. Трговијата (- век) се раширила надвор од границите на Грофовијата Бентхајм, во областите Минстерланд, Источна Фризија, во Холандија, како и до Белгија и Данска. Позначајни градби градени со бентхајмскиот песочен камен се Кралската палата во Амстердам, театарот и главната катедрала во Антверпен, католичката црква во Орхус, кулата на црквата „Св. Мартин“ во Гронинген, како и Градското собрание во Минстер. Наводно, постаментот на Статуата на Слободата во Њујорк е исто така изградена од бентхајмскиот песочен камен.
Припојувања
На 1 април 1929 година биле припоени општината Бентхајм-Бауершафт и Гутсбецирк Бентхајм. Во рамки на долносаксонската општинска реформа, на 1 март 1974 година кон градот била припоена општинската заедница Гилдехаус (составена од Гилдехаус, Ахтерберг, Хагелсхек, Холт и Хар, Валдзајте и Вестенберг, како и општините Бардел и Зирингхек.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 30 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 12.001 и 15.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот Бад Бентхајм е Фолкер Панен (SPD).
Збратимени градови
Бад Бентхајм е збратимен со следниве градови:
Водостој
Водостој — ниво на водата во река, езеро или вештачка акумулација во однос на дадена споредбена состојба.
Графикот на промени во водостојот се нарекува хидрограф.
Лавертецо (општина)
Лавертецо ― општина во округот Локарно во кантонот Тичино во Швајцарија.
Историја
Лавертецо како село првпат се споменува во 1327 година како Лавертезе. Во средниот век, Лавертецо бил oдред (squadra) на градската заедница (vicinanza) Верзаска. Со векови, луѓето живееле, во летните месеци, во долината на Верзаска и мигрирале во зима, со својот добиток, во долните долини. По распуштањето на Теричоле во 1920 година, заедничка територија помеѓу Локарно, Минусио и Мергосија, населбата Ријацино била доделена на Лавертецо.
Парохиската црква „Мадона од ангелите“ била изградена во 18 век. Лавертецо станала независна парохија во 16 век, кога се одделила од Вогорно. Бил добиен провост во 1806 година.
Двојниот лаков камен мост бил изграден во 17 век и е една од најкарактеристичните знаменитости во селото Лавертецо. Економијата во долината се состоела главно од земјоделство и пасење. Имало додаден приход, од иселенеци кои заминале во Италија, особено во Палермо. Во 1873 година, тие започнале систематски да произведуваат гранит од каменоломи во Лавертецо. Во последните децении на 20 век, Ријацино се развил во трговско и одмаралишно средиште. До 2000 година, земјоделскиот сектор сè уште обезбедувал добра една десетина од работните места во Лавертецо.
Географија
Лавертецо има површина од 58,11 км2, согласно до 1997 година. Од оваа област, 0.7 км2 или 1,2% се користи за земјоделски цели, додека 29,34 км2 или 50,5% е пошумено. Од остатокот на земјиштето, 0,52 км2 или 0,9% е населено (згради или патишта), 0,96 км2 или 1,7% се реки или езера и 22,83 км2 или 39,3% е неискористено земјиште.
Од изградената област, домувањето и зградите сочинуваат 0,5%, а превозната инфраструктура 0,1%. Од пошуменото земјиште, 36,8% од вкупната површина на земјиштето е силно пошумено, додека 11,4% е покриено со мали дрвја и грмушки, а 2,3% е покриено со овоштарници или мали гроздови на дрвја. Од земјоделското земјиште, 0,4% се користи за одгледување земјоделски култури. Целата вода во општината е течна вода. Од неискорисните области, 23,4% се неискористена вегетација и 15,9% се премногу карпести за вегетација.
Општината се наоѓа во окгругот Локарно. Се состои од селото Лавертецо во долината на Верзаска (со селата Аквино, Ранконе и Самбугаро) и ексклавата Лавертецо Пијано во долината Магадино (со селските оддели Ријацино, Монтедато и Бугаро).
Грб
Блазонот на општинскиот грб е син, со претставен пеликан и три млади пеликани. Грбот доаѓа од грбот на епископот Аурелио Бакијарини.
Знаменитости
Целото село Лавертецо е назначено како дел од Списокот на културно наследство на Швајцарија.
Образование
Целото швајцарско население е главно добро образовано. Во Лавертецо околу 61,7% од населението (на возраст меѓу 25-64 години) имаат завршено или необврзно средно или дополнително високо (или универзитет или факултет за применети науки.
Средното средно училиште вклучува неколку избори, но на крајот на средношколската програма, ученикот ќе биде подготвен да влезе во занает или да продолжи на универзитет или колеџ. Во Тичино, стручните студенти можат или да посетуваат училиште додека работат на нивна пракса или чирак (што трае три или четири години) или може да посетуваат училиште проследено со стажирање или чирак (што трае една година како редовен студент или една и пол година до две години како вонреден студент). Имало 15 стручни студенти кои оделе на училиште со полно работно време и 28 кои посетувале скратено работно време.
Професионалната програма трае три години и подготвува студент за работа во инженерство, медицинска сестра, информатика, бизнис, туризам и слични области. Во професионалната програма имало 1 студент.
Прогестоген
Прогестогените (исто така понекогаш нарекувани прогестагени или гестагени) се класа на стероидни хормони кои се врзуваат за и ги активираат прогестеронските рецептори (PR). Најзначаен прогестоген во организмот е прогестеронот (P4). Други ендогени прогестогени се 17α-хидроксипрогестерон, 20α-дихидропрогестерон, 5α-дихидропрогестерон, 11-деоксикортикостерон, и 5α-дихидродеоксикортикостерон. Синтетските прогестогени воглавно се нарекуваат прогестини.
Прогестогените се едни од петте главни класи на стероидни хормони, заедно со андрогените, естрогените, глукокортикоидите, и минералокортикоидите, како и невростероидите. Сите прогестогени се одликуваат со нивниот основен 21-член јаглероден скелет, наречен прегнански скелет (C21). На сличен начин, естрогените поседуваат естрански скелет (C18), и андрогените, андрански скелет (C19).
Прогестогените, името го добиле по нивната функција во одржување на бременоста, иако тие се присутни и во други фази на естралниот и менструалниот циклус.
Вултурени
Вултурени (Vultureni) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 2.195 жители. Се состои од шеснаесет села.
Владислав Игнатјев
Владислав Игнатјев (руски: Владислав Вячеславович Игнатьев, р. во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Локомотив Москва.
Професионалната кариера ја започнал во 2004 година како играч на ФК Нефтехимик Нижнекамск. Во сезоната 2009/2010 настапувал за ФК Крилја Советов и Локомотив од Москва, од каде бил даден на позајмица на ФК Кубањ Краснодар.
Црква „Св. Илија“ - Шопско Рударе
Свети Илија — манастирска црква на Шопскорударскиот манастир во кратовското село Шопско Рударе, Македонија.
Дискографија на Аврил Лавињ
Ова е дискографијата на Аврил Лавињ, канадска пејачка-текстописец, се состои од четири студиски албуми, четири EP албуми, петнаесет синглови, шеснаесет музички видеа и други појави во живо.
Лавињ го издала својот прв албум, Let Go, во 2002 во САД каде се искачил на второто место. Се искачил на прво место во Австралија, Канада и во Обединетото Кралство. "Complicated", бил првиот сингл кој се искачил на прво место во Австралија, на второ место во Канада и на трето место во Обединетото Кралство. Подоцнешните синглови "Sk8er Boi" и "I'm With You" се искачиле во првите топ десет во САД и во Обединетото Кралство. Let Go продал повеќе од 16 милиони копии ширум светот и има добиено шест пати платина во САД.
Нејзиниот втор студиски албум, Under My Skin, е издаден во 2004, искачувајќи се на прво место во неколку држави вклучувајќи ги и Австралија, Мексико, Канада, Јапонија, Обединетото Кралство, и САД. Албумот има продадено повеќе од десет милиони копии. "Don't Tell Me", првиот сингл од албумот се искачил во топ пет во Обединетото Кралство и Канада и топ десет во Австралија. "My Happy Ending" е вториот сингл од албумот, кој во САД се искачил во топ десет на Билборд Хот 100 и влегол во топ 20 во Канада. Другите синглови се; "Nobody's Home" која не се искачила во топ 40 во САД, "He Wasn't", кој се искачил во топ 40 позиции во Обединетото Кралство и Австралија и не е издаден во САД.
Третиот студиски албум на Лавињ, The Best Damn Thing, е издаден во 2007 година. Водечки сингл од албумот е "Girlfriend", која се искачила меѓу првите места на Билборд Хот 100, истата недела кога The Best Damn Thing се искачил на број еден на Билборд 200. Синглот исто така се искачил на прво место во Австралија, Канада и Италија, а број два во Обединетото Кралство и Франција. "When You're Gone", вториот сингл од албумот, се искачил на трето место во Обединетото Кралство, топ пет во Австралија и Италија, топ десет во Канада и бил многу блиску за да се искачи во топ дваесет во САД. "Hot" е тртиот сингл од албумот и бил најнеуспешниот сингл во САД искачувајќи се на место 95. Во Канада албумот се искачил во топ десет и во топ 20 во Австрали. Од албумот се продадени 6 милиони копии ширум светот.
Во 2010 издаден е четвртиот студиски албум на Аврил Лавињ, наречен Goodbye Lullaby. Првиот сингл од албумот е насловен "What the Hell" и има добри перформанси на табелите, искачувајќи се во топ десет во Канада, Австралија и Нов Зеланд, и топ три во Јапонија.
Неиздадени песни
Овие песни не се појавиле како официјални издавања на Лавињ.
NGC 5884
NGC 5884 — двојна ѕвезда во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5884 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 13 м 9,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 51' 44".
Други поделби
Проучување на NGC 5884 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 112; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2563. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1092.
Тегавец
Тегавец — билка која луѓето ја употребуваат уште од најстарите времиња. Се среќава скоро во секој двор затскриена помеѓу другите тревки, по ливадите и во шумите каде нема дрвја. За да израсне не и се потребни посебни услови. Потребното количество вода го прима од дождовите. За време на сушен период не бара посебно налевање со вода. Постојат два вида тегавец:
Освен овие својства, тегавецот делува и антисептичко, диуретичко, бактерицидно и бактериостатички.
Лековит состав
Во листот на тегавецот се наоѓаат околу 6,5% слузава материја во облик на полисахариди, танини, кумарин ескулетин, флавоноиди (апигенин, лутеолин и скутелареин), повеќе од 1%  кременова киселина, од  минералите застапени се цинкот и калиумот. Содржи и сапонини кои делуваат хемолитичко и два многу важни иридоидгликозиди аукубин и каталпол. Акубинот има антивирусно, детоксичн, антимикробно и антиинфламаторно дејство, а каталполот има антихипертезивно, антивирусно, антитуморно, хепаропротективно, спазмолитично и антиинфламаторно. Освен овие својства, тегавецот делува и антисептичко, диуретичко, бактерицидно и бактериостатички.
Намир (покраина)
Намир (француски: Namur; Namen ; Nameur) — покраина воВалонија, еден од трите региони на Белгија. Се граничи (од запад во насока на стрелките на часовникот) со валонските провинции Ено, Валонски Брабант, Лиеж и Луксембург во Белгија и француските департмани Север и Ардени. Нејзин главен град и најголем град е градот Намир. Од јануари 2019 година, покраината Намур има 494.325 жители.
Единици
Има површина од 3,675 км2 и е поделена на три административни окрузи кои содржат вкупно 38 општини.
Економија
Бруто домашниот производ (БДП) на покраината бил 13,5 милијарди евра во 2018 година, што претставува 2,9% од економското производство на Белгија. БДП по глава на жител прилагоден за куповна моќ изнесувал 24.000 евра или 80% од просекот на ЕУ27 во истата година. БДП по вработено лице изнесувал 104% од просекот на ЕУ27.
Збратимени краеви
Покраината Намир е збратимена со:
Џон Толанд
Џон Толанд (англиски: John Toland) - (30 ноември 1670, Ардаг, Ирска - 11 март 1722, Лондон, Англија) англиски филозоф.
Животопис
Џон Толанд се родил во 1670 година, во Ирска. Спред некои извори, тој бил незаконски син на католички свештеник. Како бунтовен и немирен дух, веќе на возраст од 14 години, тој учествувал во некое локално востание, поради што бил осуден на јавно камшикување. Пред својата смрт, самиот си составил епитаф за својот надгробен споменик, на којшто напишал: „Veritatis propugnator, libertatis assertor“ („Борец за вистина, бранител на слободата“).
Творештво
Толанд започнал рано да пишува и веќе во својата 21. година го објавил своето прво дело „Племето на Леви“ (Tribe of Levi) во кое тврди дека на светот нема ништо поштетно од свештенството. Поради острите реакции на оваа книга, Толанд морал да побегне во Холандија. Во 1696 година го објавил своето славно дело „Христијанство без тајни“ (Christianity not mysterious). Исто така, тој објавувал и изданија на туѓи дела. Така, во 1699 година ги објавил делата на поетот Џон Милтон, заедно со неговата биографија, а во 1700 година ги објавил делата и биографијата на републиканецот Џејмс Харингтон (James Harrington). Истата година го објавил своето дело „Clito или за говорот“, во 1701 година следувале делата „Anglia libera“ и „Државни парадокси“, во 1702 година го објавил делото „Vindicius liberius или самоодбраната на Г. Толанд“. Понатаму, негови попознати дела се и: „Писма до Серена“ (1704), „Adeisidaemon“ (1708), „Nazarenus“ (1718), „Tretradymos“ (1720), „Pantheistikon“ (1720) итн. Сите овие дела имале слична судбина како и неговата прва книга: предизвикале остри реакции, против секое од нив биле објавени неколку памфлети, книгата „Христијанство без тајни“ била јавно запалена, а еден член на цензурата дури предложил да се запали и нејзиниот автор. Поради непријатлескиот став кон неговите дела, Толанд бил принуден многу од своите книги да ги издава анонимно, јавно да изјавува дека нема ништо против христијанството и монархијата или дека е непријател на атеизмот, а често морал да го менува местото на живеење (Англија, Ирска, Холандија, Германија, Чешка и Австрија).
Пантеизмот на Толанд
Низ целото творештво на Толанд провејува борбата за слобода на мислењето. Според него, слободното изразување на мислите е услов за јавна афирмација на вистината. Оттука, Толанд се борел против верската нетолеранција и политичката тиранија. Во тој поглед, Толанд се солидаризирал со филозофите-пантеисти, сметајќи ги за „непријатели на сите тирани, без оглед на тоа дали се монарси или деспоти, олигархиски оптимати или анархистички деспоти“. Според него, „пантеистот нема никого да прогонува само поради неговите уверувања, т.е. неговите зборови и дела, доколку тие никому не причинуваат штета“. На тој начин, проширувајќи ја толеранцијата и на атеистите, во борбата за верска толеранција, Толанд отишол чекор напред во однос на Џон Лок, кој ги исклучувал нив.
Бител
Бител (Büttel) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Џон Толанд
Пантеизмот на Толанд
Причината за оваа поделба, произлегува од потребата да се избегне реакцијата на власта, зашто, според него, „ниедна религија не трпи да ѝ се противречи...на празноверните и лицемерни приврзаници на религијата...треба да им заблагодариме за раздорот, расцепот, казните, жигосувањето, апсењето, прогонствата и убивањето“. Оттука, Толанд се залагал за внимателно пропагирање на пантеистичката филозофија, т.е. пантеистот „на своја сопствена штета нема да ѝ се спротивстави на вообичаената религија, која во филозофските работи отстапува од вистината, но нема ниту целосно да молчи, ако му се укаже поволна прилика... пантеистите нема да истапат отворено пред да им биде дозволено да мислат што сакаат и да го кажат она што го мислат“.
Инаку, самиот Толанд го нарекол своето учење „пантеизам“, а според него, вселената е направена од еден единствен материјал од кого потекнуваат сите нешта, кои се состојат од едноставни неделиви елементи кои според видовите и количеството се бесконечни. Тие елементи не може да се уништат и сите предмети настануваат или пропаѓаат преку спојување, разделување и различни комбинации на тие елементи. Според Толанд, „во светот не се случува ништо ново, освен промена на местата“. Тој смета дека “сè се наоѓа во движење“ и дека „во природата нема ниту една точка која би се наоѓала во апсолутно мирување“. За разлика од Спиноза, Толанд смета дека движењето не е модус, туку атрибут на материјата, нејзинот битно својство кое „е подеднакво неделиво од нејзината природа, колку што од неа се неделиви непробојноста и простирањето“. Како израз на овие сфаќања, едно од своите две писма наменети на спинозистот (објавени заедно со трите писма на Серена), Толанд го нарекол „Движењето како битно својство на материјата“ (Motion essential to matter). Слично на тоа, Толанд го критикувал и сфаќањето на Њутон за издвојувањето на просторот од материјата, иако ниту тој самиот не успеал да дојде до решение на овој проблем. Понатаму, тој го критикувал и Спиноза, тврдејќи дека мислењето не е атрибут на материјата, зашто тоа „не може да се оствари поинаку освен како дејност на мозокот“, т.е. „мислењето е специфично движење на мозокот“ и дека „сите мисли се телесни“.
Иако целата негова концепција е материјалистичка, Толанд оставил место и за постоењето на Бога. Според неговите зборови, „конечно, силата и дејноста на вселената, која е творец и управувач на сите нешта и која секогаш ги насочува кон најдобрата крајна смисла, е Бог, кого можеш да го наречеш душа или дух на вселената и поради тоа членовите на сократовскиот сојуз ги нарекуваат пантеисти, зашто таа сила само човеќкиот начин на претставување ја дели од вселената“. Така, Толанд го сфаќа Бог не како сила која е надвор од вселената и која управува со неа, туку како нејзина внатрешна активност, како нејзина душа. Токму поради ваквите сфаќања, Толанд бил напаѓан и прогонуван како атеист.
Накит (расказ на Мопасан)
„Накит“ (француски: Les Bijoux) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 27 март 1883 година.
Содржина
Матилда Лоазел била убава девојка од сиромашно семејство, без никакви изгледи да најде богат маж, па затоа била принудена да се омажи за ситен службеник во министерството за образование. Во бракот, таа е несреќна и постојано копнее по богат и удобен живот во кој таа би била убаво облечена и опкружена со внимание. Еднаш, нејзиниот сопруг добива покана за приемот кој го приредува министерот, но Матилда ја одбива поканата поради тоа што нема убав фустан. Најпосле, тој се согласува да ѝ купи, но таа повторно е незадоволна зашто нема соодветен накит. Сопругот ја советува да позајми накит од нејзината богата пријателка и таа позајмува еден гердан со дијаманти. За време на приемот, таа се чувствува прекрасно, зашто е опкружена со големо внимание од присутните. Меѓутоа, кога се враќа дома, открива дека го загубила герданот. Ноќта и утредента, нејзиниот сопруг упорно го бара герданот, но без успех. Поради тоа, тие купуваат сличен гердан кој Матилда ѝ го подметнува на пријателката. Меѓутоа, герданот е многу скап и поради него семејството Лоазел мора да се задолжи на сите страни и брачниот пар минува десет години во тешка, напорна работа со цел да ги отплатат долговите. Најпосле, тие успеваат да ги исплатат сите обврски, но во меѓувреме, Матилда е веќе стара. Еден ден, таа ја среќава својата пријателка на улица и ѝ ја кажува вистината за замената на герданот и за големите долгови во кои западнале поради него. Изненадена, пријателката ѝ кажува на Матилда дека герданот што ѝ го позајмил воопшто не бил скап, туку бил изработен од лажни дијаманти.
Мускул
Мускулите се органи кои учествуваат во најразличните движења на телото. Го сочинуваат активниот дел од локомоторниот апарат. Човечкото тело е составено од 327 парни и 2 непарни мускули. Заедно со коските и зглобовите го сочинуваат системот за движење. Масата на мускулите изнесува 45-50% од вкупната телесна маса
Основни својства на мускулите
Основни својства на мускулите се:
Моторна единица
Секој мускул е инервиран од централниот нервен систем, од мотоневрони кои излегуваат од предните рогови на рбетниот мозок. Мотоневронот се разгранува и на тој начин инервира голем број на мускулни влакна. Спојот на мускул и мотоневронот од кој е инервиран се нарекува моторна единица.
Мускулни клеки и ткива
Постојат три видови на мускулни ткива изградени од мускулни клетки: напречно-пругасто, мазно и срцево
Напречно-пругастo
Должината на напречно-пругастите клетки варира од неколку милиметри до 30cm, а пречникот 10-500 микрони. Имаат повеќе јадра распоредени ексцентрично по периферијата на клетката. Се прикрепени за коските и се издолжени, цилидрични, со тапи завршетоци. Имаат голема брзина на контракција и работат по наша волја.
Мазнo
Ги формираат ѕидовите на внатрешните органи: желудник, црева и др. Се издолжени, вретеновидни, со заострени завршетоци. Имаат бавна брзина на контракција, и работат без наша волја.
Срцевo
Ги формираат ѕидовите на срцевите празнини.Се издолжени, цилиндрчни, и градат мрежа(синцициум). Имаат средна брзина на контракција и работат без наша волја. По својата градба се слични со напречно пругастите, а по функцијата со мазните мускулни клетки.
Поделба
Мускулите можат да се делат според формата, бројот на главите и местото во телото.
Поделба според формата
Мускулите се поделени на: долги, куси и плочести.
Поделба според бројот на главите
Според бројот на главите се делат на:
Поделба според местото на местото во телото
Се делат на:
NGC 3438
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3438 се споменува и како UGC 5988, MCG 2-28-25, CGCG 66-52.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3438 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3438 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3438 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32638. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 849. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
NGC 1506
NGC 1506 — елиптична галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1506 се споменува и како ESO 156-27.
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1506 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1506 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 0 м 21,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 34' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 1506 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14256. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 420; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8501.
Сончаница
Сончаницата настанува како последица на изложување на главата, а посебно на поттилниот дел на висока температура – т.е. на влијание на голема сончева топлина.
Симптоми
Најчестите симптоми на сончаницата се сува кожа со зголемена температура ,главоболка, вртоглавица, немир,малаксалост видливо црвенило на лицето.На сонцето неможат да му одолеат повеќето луѓе,но покрај пријатната страна може да се предизвикаат и многу непријатности и здравствени тегоби,меѓу кои на прво место е сончаницата ,а уште потешки здравствени проблеми предизвикува т.н.топлотен удар. Сончаницата настанува со прекумерно изложување на главата/тилот на висока надворешна температура,т.е на влијанието на сончевите зраци и топлина. Доколку невнимателно ја изложувате главата на жешкото сонце,температурата во вашата глава се зголемува ,како во експрес лонец.Телото се обидува да го разлади мозокот со упатување на повеќе крв во мозокот,последица од оваа состојба е набрекнување на мозокот. Сериозните случаи на сончаницата можат да завршат со долготрајна несвестица.Најчестите симптоми на сончаницата се сува кожа со зголемена температура,главоболка,вртоглавица,немир,малаксалост и видливо црвенило на лицето.Доколку не се интервенира веднаш,набргу ќе почувствувате зуење во ушите,проблеми со видот,малаксалост,во потешки случаи општа зашеметеност,забрзан пулс,плитко дишење,раширени зеници,несвестица.
Лекување
Лицето кое добило сончаница требе веднаш да се смести во ладовина,полулежечкум и да му се олабави облеката,да се разлади со вода,ладни облози,мраз на тилот на главата.Постојано контролирање на телесната температура,а со ладење да се престане дури по снижување на телесната температура.(под 38Ц). На болниот треба да му се даваат студени пијалаци-ако е во свесна состојба!(забрана кафе и алкохол)Во случај на несвестица пружете му прва помош со ладење на телото и на главата и повикајте итна помиш По сончаницата обично остануваат времени последици во вид на главоболки(со денови),чувствителност на звуци,раздразливост итн. Болниот требе да се одмара во затемнета просторија-разладена,да избегнува гледање на тв,радио ,компјутер Сончаницата можете да ја избегнете користејки заштита за главата(капа),разладувајте се почесто со вода(тилот) и пијте многу течности.
Џамија Транкверах
Џамијата Транкверах е муслимански храм која се наоѓа во Малака, Малезија.
Народи во Азербејџан
Азербејџан има население од 9.000.000 жители (ООН, 2010)  во чиј состав влетувлегуваат околу 30 народи, од кој во голема мера најброен е азерскиот.
Ксантин
Ксантинот е пуринска база присутна во повеќето човечки ткива и течности и во другите организма. Некои благи стимуланси се деривати на ксантинот, вклучувајќи ги кофеинот и теоброминот.
Благоја Зафировски
Благоја Петров Зафировски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Откако го завршил основното училиште изучил занает. Работел како ковач. Во април 1941 година, во првите денови на окупацијата, бил заробен и одведен во Германија, каде останал седум месеци. Подоцна стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил распореден во третата чета на третиот баталјон. Во состав на бригадата учествувал во сите позначајни акции против Германците на железничката линија Скопје - Велес. На 13 ноември 1944 година, учествувал во борбите за ослободувањето на Скопје, а потоа во борбите против балистите во близина на Сарај. Оттаму заминал на Косово каде ја продолжил борбата за разоружување и уништување на балистите. Во тие борби се истакнал како искусен и бестрашен борец. Од напорите во борбата оболел од белодробна туберкулоза. Поради тешката болест бил пуштен да се лечи. Но, само еден месец по демобилизирањето подлегнал на болеста, во февруари 1945 година.
Збогум (расказ на Мопасан)
„Збогум“ (француски: Adieu) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 18 март 1884 година.
Содржина
Двајца пријатели вечераат во кафеана во Париз, а едниот од нив, Анри Симон, се пожалува на брзото течење на времето и на староста. Тогаш, другиот човек, Пјер Карние, изјавува дека староста е лоша, но таа посилно ги погаѓа жените. Притоа, тој ја раскажува својата љубовна приказна: Пред 12 години, на морскиот брег запознал убава жена во која веднаш се заљубил. По три месеци, тој заминал во САД и никогаш повеќе не ја видел, но постојано мислел на неа. Минатата пролет, додека патувал со воз, во вагонот влегла дебела жена со своите ќерки. Таа го препознала и му се претставила како Јулија Лефевр, неговата голема љубов, а Пјер бил потресен од фактот дека нејзината убавина целосно изчезнала. Кога пристигнал дома, долго се гледал во огледалото и тогаш сфатил дека остарел.
Дамфлет
Дамфлет (Dammfleth) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Санта Крус де Пинареас
Санта Крус де Пинареас — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Георги Герџиковиќ
Георги Герџиков (иќ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот клуб од Белград, во текот на својата дејност одржувал контакти со Српското четничко движење од Белград и Македонската револуционерна организација. Тој е еден од по истакнатите претставници на македонската емиграција во Србија, бил српски офицер, учесник во Илинденското востание и се залагал за автономна Македонија во рамките на една балканска федерација.
Животопис
Роден е како Георги Герџиков во 1880 година во Гевгелија, тогаш во Отоманското Царство. Завршил во француското трговско училиште Гир во Солун, а во 1900 година - воена академија во Белград, Србија, и стапил на служба во српската армија. При избувнување на Илинденското востание ја напушта Србија и станал војвода на чета во одредот на полковникот Анастас Јанков. По востанието, во 1904 година Герџиковиќ посредувал помеѓу србоманската чета на Мицко Крстевски и Македонската револуционерна организација, меѓутоа неуспешно. Во 1905 година, Герџиковиќ заедно со воденчанецот Григорие Хаџи Ташковиќ, почнале да се приклонуваат кон Српското четничко движење на Јован Атанацковиќ и Милорад Гоќевац, надевајќи се дека ќе добијат помош за македонското револуционерно ослободително дело, а  истовремено ги продолжиле и своите врски со Македонската револуционерна организација. Во овој период во Белград почнале да го издаваат весникот Автономна Македонија. Овој весникот ја бранел идејата дека Македонското прашање не е прашање на ниту една балканска држава и се залагал за автономна Македонија, како дел од една балканска федерација. Герџиковиќ и Хаџи Ташковиќ во весникот Дневни лист истакнале:
Продолжението на овој исказ е многу интересно. Авторите, на еден многу луциден начин, како да сакаат да го означат дефинитивниот неуспех и пропаста на велико-српската пропаганда во Македонија, слично како што и Лозарите претходно (но и автономистите во ВМРО) ја најавија на подолг рок пропаста на велико-бугарската национална идеја... Нормално, српските националисти ја сфатиле пораката и реагирале бурно ... А веќе во првиот број на весникот „Автономна Македонија“ било истакнато:
По конфликт со дејците на Српскиот комитет бил принуден да го напушти Белград и работел како службеник во Бугарската народна банка. Во 1908 година Герџиковиќ бил близок со Јане Сандански и неговите идеии. По Младотурската револуција во 1908 година работел како администратор на весникот Конституциона зора во Солун. Починал од туберкулоза во 1911 година.
Невестата на Франкенштајн (филм од 1935)
„Невестата на Франкенштајн“ (англиски: Bride of Frankenstein) — американски филм од 1935 година, во режија на Џејмс Вејл (James Whale) по сценариото на Вилијам Хурлбат (William Hurlbut). Главните улоги ги играат: Борис Карлоф (Boris Karloff), Елса Ланчестер (Elsa Lanchester), Колин Клајв (Colin Clive), Валери Хобсон (Valerie Hobson) и Ернест Тезигер (Ernest Thesiger). Овој филм го претставува првото продолжение на филмот „Франкенштајн“ од 1931 година и се смета за едно од ретките продолженија кои се подобри од изворниот филм. Дејството во филмот се надоврзува на она од првиот филм за Франкенштајн, а филмот е заснован на споредното дејство од романот „Франкенштајн“ на Мери Шели од 1818 година. Во 1936 година, филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобар звук, а во 1998 година бил зачуван во Националниот филмски регистар на САД.
Синопсис
Во филмот се опишува како д-р Франкенштајн не престанува со своите морбидни експерименти и, по наговор на еден уште полуд научник, на својот монструм му создава придружничка. Во Швајцарија, Мери Шели (ја игра Ланчестер) им го раскажува на својот сопруг и на лордот Бајрон продолжението на приказната за чудовиштето создадено од Хенри Франкенштајн (го игра Клајв): Откако ќе изгори ветерницата во која е заробено чудовиштето (го игра Карлоф), селаните го напуштаат местото, а остануваат само родителите на убиеното девојче. Меѓутоа, чудовиштето, кое го преживеало пожарот, ги убива двајцата и бега во планината. Таму го откриваат ловците и селаните повторно организираат потера по него, успеваат да го заробат и го затвораат. Сепак, чудовиштето успева да се ослободи и се засолнува во една осамена куќарка во шумата во која живее осамен слеп старец. Старецот се однесува убаво кон чудовиштето, кое почнува да зборува, да пие и да пуши. Меѓутоа, двајца ловци го откриваат така што тоа повторно мора да побегне. Во меѓувреме, во домот на Франкенштајн пристигнува д-р Преториус (го игра Тезигер), поранешен професор на универзитетот, кој прави слични експерименти. Д-р Преториус му предлага на Франкенштајн да се здружат и да му направат невеста на чудовиштето. Франкенштајн се колеба дали да ја прифати понудата за соработка, но по наговор на д-р Преториус, чудовиштето ја заробува сопругата на Франкенштајн, Елизабет (ја игра Хобсон) и така Франкенштајн е принуден да му се придружи на д-р Преториус. Тие успеваат да создадат женско чудовиште (го игра Ланчестер), а откако сфаќа дека неговата „невеста“ не го сака, чудовиштето ја уништува кулата во која се изведува експериментот, но претходно им дозволува на Франкенштајн и на Елизабет да се спасат. На крајот, под урнатините на кулата остануваат чудовиштето, неговата „невеста“ и д-р Преториус.
Џамија Саидина Утхман Бин Афан
Џамијата Утхман Бин Афан е муслимански храм која се наоѓа во Каула Лумпур, Малезија.
Херман Емил Фишер
Херман Емил Фишер (Ојскирхен, 9 октомври 1852 - Берлин, 15 јули 1919) — германски биохемичар.
Херман Емил Фишер ја добил Нобеловата награда за хемија во 1902 година. Тој ја открил Фишеровата естерификација и ги развил фишеровите проекциони формули, симболичен начин на прикажување на асиметричните јаглеродни атоми.
Чин на убиство (филм од 1948)
Чин на убиство (англиски: An Act of Murder) е американски филм од 1935 година, во режија на Мајкл Гордон (Michael Gordon) по сценариото на Majkl Blenkfort (Michael Blankfort) и Роберт Торен (Robert Thoeren) засновано на романот на Ернст Лотар (Ernsta Lothara). Главните улоги ги играат: Фредрик Марч (Fredric March), Едмонд О'Браен (Edmond O'Brien), Џералдин Брукс (Geraldine Brooks) и Флоренс Елдриџ (Florence Eldridge). Во 1949 година, на филмскиот фестивал во Кан, филмот бил номиниран за главната награда.
Хаити на Олимписките игри
Хаити првпат настапиле на Олимписките игри во 1900 година и оттогаш не учествувале на 11 Летни олимписки игри.
Филип Пулман
Филип Пулман (Philip Pullman), роден на 19 Октомври, 1946 година, е англиски писател од Норвич. Тој е најдобро продаваниот автор на неколку книги, особено на неговата трилогија на фантастични романи Неговите Темни Материјали (His Dark Materials) и неговата фиктивна биографија на Исус, Добриот човек Исус и никаквецот Христос (The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ). Првата книга од Неговите Темни Материјали се претвори во филм - Златен компас (The Golden Compass) и првите две книги од неговиот серијал за Сели Локхарт, како и романот за деца Бев Стаорец! (I was a Rat!) имаат своја телевизиска адаптација.
Чин на убиство (филм од 1948)
Синопсис
Сопругата на строгиот судија Келвин Кук (го игра Марч) е тешко болна од рак и за неа нема лек. Воден од сожалувањето кон неа, тој паѓа во искушение да ја убие...
Филип Пулман
Во 2008 година, Тајмс го сврсти името на Пулман во својата список на "50 најголеми британски писатели од 1945 година".
Хаити на Олимписките игри
На Зимските олимписки игри Хаити никогаш не учествувал.