cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Опера
Телевизија, кино и Интернет
Големите оперски компании започнале да ги презентираат своите претстави во локалните кина низ САД и многу други земји. Операта Метрополитен (Мет) започнала серија HD видео преноси во живо во киносалите ширум светот во 2006 година. Во 2007 година, Мет претставите биле прикажани во над 424 театри во 350 американски градови. „Боеми“ излегла на 671 екран ширум светот. започнала со претходно регистрирана видео-трансмисија во март 2008 година. Заклучно со јуни 2008 година, приближно 125 театри во 117 градови во САД ги носеле прикажувањата. Преносите на HD видео-операта се претставени преку истите HD-проектори за дигитално кино што се користат за големи холивудски филмови. Европските оперски куќи и фестивали, вклучувајќи ја Кралската опера во Лондон, Ла Скала во Милано, Салцбуршки фестивал, Ла Фенис во Венеција и Маџио Музикале во Фиренца, исто така, ги пренесувале своите продукции на театрите во градовите низ целиот свет од 2006 година, вклучително и 90 градови во САД Операта во Сан Франциско.
Појавата на Интернет влијаела и на начинот на кој публиката ја консумира опера. Во 2009 година, британската фестивалска опера „Глиндебурн“ понуди за прв пат онлајн дигитално преземање на видео запис за целосната продукција на „Тристан и Изолда“ во 2007 година. Во 2013 во сезона, фестивалот ги емитувал сите шест свои продукции, на Интернет. Во јули 2012 година на првата онлајн заедница опера била премиерно прикажана на оперскиот фестивал Саволина. Насловен како слободна волја, тој е создаден од членови на Интернет групата „Опера од Вас“. Нејзините 400 членови од 43 земји го напишаа либретото, ја компонираа музиката и ги дизајнираа сценографијата и костумите користејќи ја веб-платформата „Wreckamovie“. Оперскиот фестивал во Савонлина обезбеди професионални солисти, хор од 80 члена, симфониски оркестар и сценска машинерија. Тој бил изведен во живо на фестивалот и пренесуван во живо на Интернет.
Црква „Св. Трифун“ - Ајватовци
Свети Трифун — главна селска црква во скопското село Ајватовци, Општина Илинден.
Хендрик Лусифер
Хендрик Jaкобсзон Лусифер (1583–1627) бил холандски пират.
Презимето на Хендрик, Лусифер, се однесувало на стапчето-запалка, а не на паднатиот ангел Луцифер, и најверојатно бил користен како прекар заради неговата употреба на оган и чад за да ги изненади непријателите.
Најголем успех и смрт
Во 1627 година, Хендрик бил задолжен за 3 бродови кои превезувале колонисти во Гвајана за Холандската западноиндиска компанија, придружувана од двајца други пиратски капетани. Една средба на брегот на Куба, предизвикана од за малку судир со два брода на шпанската индиска флота тргната од денешен Хондурас, му овозможило на флотата на Хендрик да фати брод и содржина во вредност од 1,2 милиони гулдени (златници). Хендрик се борел храбар како лав, (според преживеаните членови на екипажот), и лично убил околу десет непријателски војници во тесна борба, пред да биде погоден од куршум. Тој сепак продолжил со грабежот, но друг куршум го погодил во градите и тој морал да се повлече од борбата. Тој се вратил на безбедно во својот брод, а неговиот екипаж ги довршил последните морнарите на богатствената флота. Луцифер, до тогаш смртно ранет, дал наредба да го пренесат пленот (1404 сандаци со индиго, 4280 кожи од животни, 32 тегли со маст од балсам и неколку други предмети) на неговиот брод. Потоа отишол до неговата кабина. Тој полека легнал во кревет, велејќи дека ќе замине на одмор, а потоа починал како резултат на раните добиени за време на судирот.
Црква „Св. Атанасиј“ - Градец
Свети Атанасиј — главна манастирска црква на Градешкиот манастир во валандовското село Градец.
Црквата се наоѓа на едно ритче над селото, лево од автопатот Скопје - Гевгелија. Црквата е ниска градба. Според архитектурната форма, црквата е трикорабна, чии сводови се покриени со рамни дрвени тавани, од кои средниот ги надвишува двата странични кораба. Покривната конструкција е на две води, потпрена на шест дрвени столбови. Изградена е кон крајот на средниот век, но во текот на своето постоење била неколкупати обновувана. Црквата е градена од обичен камен, во основата долга 14, а широка 8 метри. Ѕидовите на црквата биле покриени со фрески, од кои денес се сочувани смо остатоци. Иконите датираат од XIX век.
Валентина Нестор
Валентина Нестор ( во Пустец, Мала Преспа) — македонски лекторка по македонски јазик во Тирана.
Животопис
По завршувањето на основното и средното образование во родното место, Валентина Нестор дипломирала на Филолошкиот факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во 1995 година и била избрана за лектор по македонски јазик на Факултетот за странски јазици на Универзитетот во Тирана (1996). Постдипломските студии ги завршила на својот Факултет со магистерската дисертација „Лексички заемки помеѓу македонскиот и албанскиот јазик“ (2003), каде што ја одбранила и докторската дисертација „Албанското лексичко-граматичко влијание врз говорот на Мала Преспа“ (28. Ⅵ 2006).
Лав Борисович Камењев
Биографија
Роден е во семејство на еврејски железнички работник, кој наспроти скромното потекло, заработувал доволно пари за да му обезбеди на својот син студии на Московски универзитет. Студиите ги прекинал поради апсење од страна на Руското Царство во 1902 година. Една година порано, Камењев се приклучил на Руската социјал-демократска работничка партија, и се оженил со Олга Камењева, сестрата на Лав Троцки со која имал два сина. Во емиграција заедно со Григориј Зиновјев станал близок соработник со Владимир Ленин. На почетокот на 1914 година, тој се врати во Русија за да ја предводи болшевичката фракција во Четвртата државна дума, но по избувнувањето на Првата светска војна бил уапсен и прогонет во Сибир. Тој бил ослободен од таму по Февруарската револуција во 1917 година.
Неговата сопруга Татјана Гљебова, со која бил оженет во 1928 година, починала во логорите; преживеал единствено нивниот син Владимир Гљебов (1929—1994), кој потоа станал професор по историја на Новосибирскиот универзитет.
Космос-99
Космос-99 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 10 декември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-99 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 309 км, а најмалото на 203.
ОУ „Гоце Делчев“ - Габрово
„Гоце Делчев“ — основно училиште во Габрово, Општина Струмица.
Хунзи
Хунзи (наречени и Буруши или Бурушо или Хунзакути) — народ кој живее во Хунза, Северен Пакистан и во Индија. Не постои официјален консензус за нивното етничко потекло, но според недоволно проучени тврдења тие имаат „македонска крв“ и се потомци на Античките Македонци, па затоа самите и од Македонците се сметани како дел од македонскиот народ. Хунзите се претежно муслимани, но во историјата практикувале шаманизам. Го зборуваат бурушаскиот јазик кој е изолиран јазик, т.е. несроден на ниеден друг јазик. Постојат околу 300 говорници на овој јазик и живеат во Сринагар, Индија.
Хунзите и воопшто регионот Хунза, ја имаат највисоката стапка на писменост во Пакистан. Хунза е голема туристичка атракција во Пакистан, и многу Пакистанци и странски туристи доаѓаат за да го уживаат живописниот пејзаж и за да го посетат овој древен народ. Овој реон е многу современ на секој план и е многу напреден за азиски стандарди.
Исто така, во 2001 година е преведена студијата „Основни бурушаски етимологии, индоевропските и палеобалканските афинитети на бурушаскиот јазик“ од Илија Чашуле, напишана на англиски јазик во 1998 година. Студијата обработува 80 бурушаски зборови со нагласено евро-индиско потекло. 64 збора, односно 80 отсто од приложените во дадената студија, своето етимолошко (фонетско и семантичко) потекло го имаат во античкомакедонскиот јазик, од тоа повеќето од половината наполно идентични и неизменети денеска се во активна употреба на територијата на Македонија.
Дија
Дија (Dyje) или Таја (Thaya) — река во Средна Европа, најдолга десна притока на Морава. Долга е вкупно, протегајќи се од запад кон исток на пограничното подрачје помеѓу Долна Австрија и Јужна Моравија (Чешка), иако границата на највеќето места не минува по самата река. Настанува од две помали реки, наречени Германска Дија () и Моравска Дија кои потоа се среќаваат кај гратчето Рабс.
Географија
Во горното течение, реката минува низ длабоки клисури во Националниот парк Подији и минува покрај повеќе замоци и дворци. Тука има изградено неколку брани.
Дија ги собира водите од западната половина на Моравија и соседните краишта на Долна Австрија. Нејзини најголеми притоки се Свратка и Јихлава кои се среќаваат во средната акумулација од хидросистемот „Нове Млини“.
Населени места
Поважни населени места по течението на Дија (по низводен редослед) се:
Напад врз Веракрус
Историја
Додека флотата била закотвена крај брегот, Де Граф и Јан Вилемс дошле на копното на одредено растојание од градот и чекале до рано следното утро. Додека повеќето од градската милиција спиеле, мажите ги оневозможиле утврдувањата на градот и им дозволиле на Ван Хорн и голема сила на пирати, кои марширале на копно, да влезат во градот и да ги неутрализираат останатите одбрани. Пиратите го напуштиле градот и зеле многу заложници, вклучувајќи го и управникот на градот.
На вториот ден од грабежот, на хоризонтот се појавила шпанската богатствена флота, составена од бројни воени бродови. Пиратите се повлекле со заложниците на блиската Исла де Сакрифисиос и чекале откуп. Нестрплив што исплатите не стигнале веднаш, Ван Хорн наредил погубување на десетина затвореници и им ги испратил главите на Веракрус како предупредување. Де Граф бил бесен; двајцата се расправале и потоа се бореле во двобој. Ван Хорн добил рана низ зглобот и бил вратен во неговиот брод во окови. Раната наскоро се претворила во гангрена, а Ван Хорн починал кратко потоа. Конечно, откажувајќи се од понатамошно пљачкање, пиратите заминале, поминувајќи покрај Шпанците без пречки.
Кралство Арагон
Арагон (Aragón) била франкиска феудална грофовија (хака), која потоа се присоединила кон кралството Памплона (подоцна Навара) во 925. Подоцна грофовијата Арагон се одделила од Кралството Навара во 1035, и станала кралство под водство на Рамиро I. Кралството го освоило градот Сарагоса од Ежел-Андалус во 1118 и постоела како засебна сѐ до 1707. Кралството Арагон ѝ го дало името и на Арагонската Круна, по династичка унија на грофот на Барселона (Рамон Беренгвер IV) со кралицата на Арагон (Петронила Арагонска), па така нивниот син ги наследил териториите на обете. Круната била распуштена по династичката унија со Кастиља која требала да биде де јуре обединување на Шпанското Кралство по вековното де факто обединување под водство на еден монарх. Кралевите на Арагон ја имале и титулата Гроф на Барселона и владееле со територии не само во рамките на денешниот регион Арагон, туку и Каталонија, и подоцна Балеарските Острови, Валенсија, Сицилија, Неапол и Сардинија (видете Арагонска Круна).
Кралот на Арагон бил директен крал на Арагонскиот регион, а исто така ја имал титулата Крал на Валенсија, Крал на Мајорка (времено), Гроф на Барселона, Господар на Монтпелије, и времено, Војвода на Атина и Неопатрија. Со секоја од овие титули тој имал суверенитет врз одреден регион, и истите се менувале како што кралот губел или добивал територии. Во XIV век неговата власт станала мошне ограничена заради Арагонската Унија.
Космос-100
Космос-100 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 декември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 656 км, а најмалото на 629.
Кочо Нетков
Кочо Нетков (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски режисер, сценарист и снимател, доајен на македонската документаристика.
Животопис
Кочо Нетков средно образование завршил во родниот град. За време на Втората светска војна работел во киното на неговото семејство. Во 1948 година се вработил во претпријатието „Филмско“, а уште истата година, од самото формирање, работел во продуцентската куќа „Вардар филм“, каде што останал до своето пензионирање. Освен во документарни, учествувал и во реализацијата на неколку македонски играни филмови.
Награди
Филмографија
Далтонизам
Далтонизам или бојно слепило — неможност за разликување на некои или на сите бои. Обично се смета за слепило на бои. Далтонизмот го добил името по англискиот физичар и хемичар Џон Далтон (1766-1844) кој прв ја проучувал оваа болест бидејќи самиот страдал од неа. Човечката мрежница содржи три типа клетки што впиваат светлина во различни делови од спектарот. Отсуството на овие типови предизвикува далтонизам за црвена, зелена и сина боја. Далтонизам е рецесивна одлика поврзана со полот, која е 20 пати повообичаена кај мажите отколку кај жените.
Живко Силјаноски
Живко Силјаноски ( во ) — политичар од редовите на СДСМ и градоначалник на Општина Македонски Брод. На функцијата стапил по локалните избори во 2017 година, кога победил во првиот круг со освоени 66,46% од вкупните гласови.
Живко Силјаноски дипломирал на УКИМ - Шумарски факултет, во 1983 година. Во 1984 година се вработил во ЈП "Македонски Шуми" - подружница "Јане Сандански" во Македонски Брод. Од 2000 до 2004 година бил назначен за технички директор а од 2005 до 2006 година како директор на ЈП "Македонски Шуми" - подружница во Македонски Брод. На локалните избори 2013 година бил избран за советник во Советот на Општина Македонски Брод. Во текот на 2017 година повторно бил назначен за директор на ЈП "Македонски Шуми" - подружница Македонски Брод до изборот на градоначалник на локалните избори одржани на 15 октомври 2017 година. Тој е женет и татко е на две деца.
Глобализација
Значење на поимот „глобализација“
„Глобализацијата“ може да означува неколку процеси:
• Формирање на едно глобално село — поблизок контакт помеѓу различните делови на светот со растечки можности за лична размена, меѓусебно разбирање и пријателство помеѓу „светските граѓани“ и создавање на глобална цивилизација. Светската банка ја дефинира глобализацијата како „слобода на поединците и компаниите да иницираат доброволни економски трансакции со државјани на други држави“.
• Економска глобализација — слободна трговија и растечки односи помеѓу членовите на една индустрија во различни делови на светот (глобализација на индустријата) со кореспондирачка ерозија на националниот суверенитет во економската сфера. Меѓународниот Монетарен Фонд (ММФ) ја дефинира глобализацијата како „растечка економска меѓузависност на држави ширум светот преку зголемен број и начини на прекугранична транскација на стоки и служби, послободен меѓународен економски проток и побрза и поширока дифузија на технологијата“ - (од ММФ, Поглед на светската економија, мај 1997).
• '''Негативните ефекти на т.н. „за профит” мултинационални корпорации''' — употребата на супстанцијални, легални и финансиски средства за да се заобиколат локалните закони и стандарди со цел да се контролира трудот и услугите на нееднакво развиените региони меѓу себе.
• Ширењето на капитализмот од развиените земји до земјите во развој.
Глобализацијата дели голем број на одлики со интернационализацијата и се користи без никаква разлика во контекстот, меѓутоа некои претпочитаат да го користат зборот глобализација со цел да ја нагласат ерозијата на националната држава или националните граници. А глобализмот пак, доколку го сведеме само на економски аспект, е во контраст со економскиот национализам и протекционизмот. Поврзан е со капитализмот и неолиберализмот.
Глобализацијата е повеќедимензионален и комплексен процес, кој денес има значајна големина и се манифестира преку различни форми на интернационализација на производството, странските директни инвестици, мултинационалните корпорации, трансферот на технологија, движењето на капитал, миграциските текови, зголемената конкуренција помеѓу инвеститорите и поврзување на пазарите. Глобализирањето на економските активности се однесува на сѐ поголемата меѓузависност на националните економии во делот на транснационалното движење на производи, услуги, нови технологии и финансиски средства. Економската глобализација вклучува глобални производствени активности, конкурентост на глобално ниво, глобална технолошка размена и продажба. Како катализатори за интеграцијата треба се странските директни инвестиции кои со посредство на мултинационалните компании од развиените земји се трансферираат во помалку развиените.
Историја на глобализацијата
Со оглед на тоа што зборот има и техничко и политичко значење, различни групи имаат различни погледи кон историјата на глобализацијата. Во најчеста употреба, како во економијата така и во политичката економија е историјата на растечка трговија помеѓу нациите втемелена врз основните институции кои им дозволуваат на поединците и на компаниите во различни држави да разменуваат стоки со минимални пречки.
Поимот „либерализација” стана збор кој ја означува комбинацијата на капиталистичката економска теорија и отстранувањето на трговските бариери. Ова доведе до зголемена специјализација на нациите за извезување на стоки, и притисоци да се отстранат протективните царински давачки и други трговски бариери. Периодот на златниот стандард и либерализацијата во 19 век често се нарекува „Прва ера на глобализацијата”. Според многумина како што растела индустријализацијата, така сè повеќе се развивала „Првата ера на глобализацијата”. Златниот стандард се појавил во неколку земји помеѓу 1850 и 1880, меѓутоа која земја кога се наоѓала во вистински златен стандард е прашање за дебата. „Првата ера на глобализацијата” се смета дека се распаднала во повеќе стадиуми започнувајќи со Првата светска војна, а колабирала целосно со кризата на златниот стандард од доцните 20-ти и раните 30-ти години.
Глобализацијата во ерата по Втората светска војна е управувана од многу кругови на преговори за светската трговија, примарно под правилата на Општиот договор за трговија и царини, кој доведе до серија на договори за отстранување на рестрикциите на „слободната трговија”. Најважен круг на преговори е Уругвајскиот, која доведе до формирањето на Светската трговска организација (СТО) со цел да посредува при евентуални меѓународни спорови. Други билатерални трговски спогодби се Мастришкиот договор и Северно Американската спогодба за слободна трговија кои се потпишани со цел да се намалат царините и бариерите во трговијата.
Знаци на глобализацијата
Глобализацијата сè повеќе се идентификува со број на трендови, од кој најголемиот број се развиле по Втората светска војна. Овие трендови вклучуваат поголемо меѓународно движење на стоки, пари, информации и луѓе и развојот на технологијата, организациите, легалните системи и на инфраструктурите потребни за сето тоа движење: (Постоењето на некои од овие трендови е дискутабилно)
• Пораст на меѓународната трговија со поголемо темпо отколку порастот на светската економија.
• Пораст во меѓународниот проток на капитал вклучувајќи и странски директни инвестиции.
• Поголем прекуграничен проток на податоци, преку користење на технологии како Интернет, комуникациски сателити и телефони.
• Притисокот на многу правни лица за Меѓународен кривичен суд и меѓународни движења за правда.
• Поголема културна размена, на пример преку извозот на филмови од Холивуд (САД) и Боливуд (Индија).
• Некои сметаат дека и тероризмот потпаднал под влијание на глобализација. Терористички напади се забележани низ целиот свет.
• Ширење на мултикултурализам и подобар пристап до културна разновидност, додека од друга страна се намалува културната разновидност преку асимилација, хибридизација, американизација, и вестернизација на културите.
• Ерозија на националниот суверенитет и националните граници преку меѓународни спогодби кои доведуваат до формирање на разни организации (ОПЕК, СТО).
• Пораст на меѓународниот туризам и патување.
• Поголема имиграција, вклучувајќи и илегална имиграција.
• Развој на глобална телекомуникациска инфраструктура.
• Развој на глобални финансиски системи.
• Пораст на делот од светската економија под контрола на мултинационалните корпорации.
• Зголемена улога на меѓународните организации како СТО, СОИИ, ММФ кои се занимаваат со меѓународни трансакции.
• Пораст во бројот на меѓународни стандарди кои се глобално прифатени: на пример - авторски права.
• Промоција на слободната трговија:
° На стоки: редукција или елиминација на царини конструкција на слободни трговски зони без или со сосема мали тарифи на давачки.
° На капитал: редукција или елиминација на контрола на капитал.
° Редукција, елиминација или хармонизација на грантови за локални бизниси.
• Рестрикции на интелектуалната сопственост:
° Интернационална хармонизација на законите за интелектуалната сопственост (со повеќе рестрикции).
° Супранационално признавање на рестрикции на интелектуалната сопственост (на пример, патентирани производи од Кина би биле признаени во САД).
Економска глобализација
Во економијата, поимот глобализација го означува меѓународното (прекуграничното) движење на стоките, услугите, капиталот и трудот:
Иако, поимот „глобализација“ е од поново време, нејзините елементи се присутни одамна. Според некои автори, првата ера на глобализацијата се случила во 19 век, но сепак, глобализацијата зела најголем замав во 20 и 21 век, како последица на неколку социоекономски и технолошки фактори:
Финансиска глобализација
Во 1995 година, глобалните текови на капиталот изнесувале 1,4 трилиони американски долари, во 2000 година изнесувале од 3,8 трилиони долари, а во 2007 година достигнале 12,4 трилиони американски долари, што претставувало највисоко регистрирано ниво на меѓународните текови на капиталот. Потоа, како последица на Светската финансиска криза, во 2010 година, глобалните текови на капиталот паднале на нивото од 6,4 трилиони долари, а во 2016 година изнесувале 4,3 трилиони долари. Притоа, во периодот 1990-2000, глобалните текови на капиталот изнесувале 5,3% од светскиот БДП, а во периодот 20001-2010 нивното ниво скокнало на 11,5% од светскиот БДП. Притоа, некои економисти, како Хелен Реј, Кармен Рајнхарт и Морис Обстфелд сметаат дека постои „глобален финансиски циклус“, т.е. тековите на капиталот, кредитниот растеж и цените на хартиите од вредност се движат заедно во иста насока во голем број земји. Овие циклуси често се мерат со помош на одредени показатели, од кои најчесто користени се индексите VIX и VXO.
Антиглобализација
Различни аспекти од глобализацијата се сметаат за штетни од страна на активистите за јавниот интерес како и за националистите од моќните држави. Ова движење нема унифицирано име. „Антиглобализација“ е терминот кој се претпочита во медиумите. Самите активисти сметаат дека ова име е бесмислено и безначајно, со оглед на тоа што целта на ова движење е да се глобализира правдата. Впрочем „глобално движење за правда“ е исто така распространето име. Многу активисти се обединети под слоганот: „Друг свет е можен“.
Има широк спектар на различни видови на антиглобализација. Воглавно, критичарите тврдат дека резултатите на глобализацијата не се она што се предвидувало да бидат кога започнале обидите за слободна трговија, и дека многу институции вклучени во системот на глобализација не ги земаат предвид интересите на посиромашните нации и на работничката класа.
Економските аргументи од страна на теоретичарите на слободната трговија тврдат дека неограничената слободна трговија ги бенефицира оние со поголема финансиска моќ, односно богатите на сметка на сиромашните.
Многу „антиглобализациски“ активисти гледаат на глобализацијата како промоција на корпоративната агенда, чија намера е ограничување на слободата на поединците во име на профитот. Тие исто така тврдат дека растечката автономија и силата на корпорациските ентитети сè повеќе ги обликуваат политиките на националните држави.
Некои „антиглобализациски“ групи тврдат дека глобализацијата е империјалистички проект и дека таа е една од главните причини за Ирачката војна и дека поради глобализацијата, мнозинството на финансии се влеваат во државната каса на САД наместо во државните каси на сиромашните држави во развој.
Протестите од страна на глобалните движења за правда принудија средбите на високо ниво да се одржуваат надвор од големите градови каде што вообичаено се одржуваа односно да се преместат во далечни локации каде што протестирањето е непрактично.
Некои „антиглобализациски“ активисти сметаат дека моменталната „глобализација“ ги глобализира парите и корпорациите, и во исто време одбива да ги глобализира луѓето и синдикатите. Ова може да се види од недостигот на работнички права во многу држави, како и од стриктните имиграциски контроли во целиот свет во развој.
Проглобализација (глобализам)
Поддржувачите на демократската глобализација можат да се наречат проглобалисти. Тие сметаат дека првата фаза на глобализацијата која беше пазарно ориентирана, треба да биде завршена со фаза на градење на глобални политички институции кои ја претставуваат волјата на „светскиот граѓанин“. Разликата со другите глобалисти е тоа што тие не дефинираат однапред една идеологија која ќе ја ориентира оваа волја, туку треба да биде оставена на слободниот избор на граѓаните преку демократски процес.
Поддржувачите на слободната трговија посочуваат кон тоа дека слободната трговија води до поефикасно распределување на ресурсите, со вклучување на сите земји во трговските бенефициии. Воглавно тие тврдат дека ова доведува до пониски цени, повеќе вработувања и поголемо производство.
Либертаријанците и другите промотери на капитализмот сметаат дека повисоки нивоа на политичка и економска слобода во форма на демократија и капитализам во развиениот свет доведуваат до повисоки нивоа на материјално богатство. Тие ја гледаат глобализацијата како бенефиција на демократијата и капитализмот.
Критичарите сметаат дека антиглобализациските движења користат недокажани аргументи за да го поддржат нивниот поглед и дека напротив светските одлики силно ја поддржуваат глобализацијата. Еден ефект на глобализацијата е што бројот на луѓе од земјите во развој кои живеат со помалку од 1$ дневно се преполовил. Други ефекти: просечната должина на животот во земјите во развој по Втората светска војна скоро се зголемил двојно, и почнува да се ближи кон бројката на развиениот свет, каде напредокот е значително помал. Детската смртност е намалена во речиси секој регион на светот. Нееднаквоста на приходите во светот како целина речиси исчезнува.
Албански јазик
Албански јазик — јазик што го говорат приближно околу 6 милиони луѓе, првенствено во Албанија, Косово, Србија, Црна Гора, Македонија, но исто така и во некои други балкански држави, како и од емигрантски групи во Калабрија, Италија. Јазикот е еден, посебен огранок на Индоевропското јазично семејство. Во минатото за овој јазик во македонската терминологија се користел терминот арнаутски јазик. Во речниците на Ѓорѓија Пулевски, јазикот се нарекува арбански.
Денешниот албански јазик како стандардна форма го има дијалектот на Тоските, наспроти дијалектот на Гегите кој и покрај стандардизацијата сѐ уште масовно го користат во Косово и делови од Македонија. Впрочем, сѐ уште постои несогласување околу стандардизацијата на албанскиот јазик, а некои бараат повторна стандардизација во која би биле вклучени повеќе елементи од гегскиот дијалект. Постои и залагање во Косово да се земе како стандардна форма гегскиот дијалект со што албанскиот јазик би станал еден јазик со два официјални дијалекти. Инаку, лексичкиот фонд е главно латински, италијански, романски, грчки, македонски, српски и турски.
Дијалекти
Постојат два диференцијални дијалекти на албанскиот: тоскански дијалект и гегски дијалект. Спорот со дијалектите и нивниот службен стгатус и денес не е разрешен во албанската научна и општествена јавност. Имено, денес службено и официјално се тврди дека албанскиот јазик е синтеза на двата дијалекти, што е насилно наметната теза од Енвер Хоџа и неговата политика. Денешниот албански јазик се заснова на тосканскиот дијалект и не е прифатливо за населението што користат гегски дијалект. Гегите и денес пишуваат и творат на гегски дијалект, но поради тоа и денес се прогонувани и казнувани таквите активисти. Поради тоа едонство за албанскиот јазик речиси и не постои, раздорот е голем. Во 1965 година од печат излезе книгата „Предавство“ напишана на гегски дијалект и албанците од северна Албанија побараа таа верзија на албанскиот јазик и тој дијалект да бидат официјализирани и албанскиот јазик да се заснова на тој дијалект.
Разликите помеѓу двата дијалекти со огромни, дури и поголеми отколку некои словенски јазици како на пример словенечки јазик и српски јазик. Од вкупното албанско население на Балканот, околу две третини или мнозинство од албанците зборуваат на гегски дијалект. Тој дијалект е лексички побогат, почист и има поголеми изразни можности благодарејќи на влијанието на соседните македонски јазик и српски јазик.
Именки
Членот во албанскиот јазик е постпозитивен, односно се става на крајот од именката, исто како во македонскиот јазик. Албанскиот има само определен член и се користат следниве наставки:
За разлика од македонскиот, албанскиот има само еден член и членот се користи и за лични имиња и топоними (Shkup - Shkupi, итн).
Специјални права за влечење
Специјални права за влечење се композитна валута, составена од неколку валути. Тие биле создадени во 1970 година од Меѓународниот монетарен фонд.
Историја
Специјалните права за влечење биле создадени во 1970 година со цел да се намали притисокот врз доларот како резервна валута во рамките на Бретонвудскиот систем. Тогаш, Меѓународниот монетарен фонд создал кошничка од главните светски валути и на земјите-членки им доделил определен износ на специјални права за влечење кои тие можеле да ги употребат во меѓусебните плаќања и во плаќањата кон Меѓународниот монетарен фонд. На почетокот, специјалните права за влечење биле составени како пондериран просек од 16 валути, т.е. од валутите на земјите чие учество во светскиот извоз надминувал 1 %. Меѓутоа, во 1981 година, составот на специјалните права за влечење бил поедноставен, односно тие биле составени од пет валути: американскиот долар, британската фунта, јапонскиот јен, германската марка и францускиот франк. Притоа, пондерите, односно учеството на секоја валута во кошничката, периодичено биле менувани во согласност со промените во учеството на овие валути во меѓународната трговија.
Одлики
Специјалните права за влечење се употребуваат како резервна валута, т.е. тие се дел од девизните резерви на земјите, но се користат и како валута во која се деноминирани меѓународните трансакции. Бидејќи специјалните права за влечење се кошничка од неколку валути, нивната вредност е постабилна од секоја поединечна валута која влегува во нивниот состав.
Руско вино
Руското вино се однесува на виното произведено во Русија вклучувајќи го и спорниот регион Крим. Огромното мнозинство на територијата на Русија е несоодветна за одгледување грозје, при што најголемиот дел од производството е концентрирано во делови на регионите Краснодар и Ростов, како и на Крим.
Рускиот пазар се одликува со присуство на многу нискобуџетни производи, при што значителен дел од локалните вина имаат малопродажна цена помала од 100 рубли ( $1.71). Обидите да се оттргнат од нискоквалитетната репутација на советските вина биле умерено успешни, иако 80% од вината продадени во Русија во 2013 година биле направени од концентрати од грозје.
Во 2014 година Русија била рангирана на 11-то место ширум светот според областа на лозови насади под одгледување. Руската винска индустрија ја промовираат локалните власти како поздрава алтернатива на алкохолот, кои имаат поголема содржина на алкохол.
Историја
Дивo грозје, винова лоза растеле околу Каспиското, Црното и Азовското море илјадници години со докази за лозарство и одгледување за трговија со Старите Грци пронајдени покрај бреговите на Црното Море во Фанагорија и Горгипија. Се тврди дека областа на Црното Море е најстариот вински регион во светот.
Основач на современото трговско производство на вино во Русија бил принцот Лев Голицин (1845-1915), кој ја основал првата руска фабрика за вина за шампањ во неговиот имот на Крим, Нови Свет. Во 1889 година производството на оваа винарија го освоила Златниот медал на изложбата во Париз во номинацијата за пенливи вина, иако неколку години претходно винските региони на Русија беа уништени од епидемијата Филоксера. Во 1891 година, Галицин си честитал што станал геодет на империјалните лозја во Абрау-Диурсо, каде пенливото вино се произведувало во текот на целиот 20 век под марката Советски шампањ, или „шампањ за луѓето“.
После Руската револуција во 1917 година, француските професионалци со винско вино избегале од Русија, но индустријата постепено се воспоставила, почнувајќи од 1920 година. Според Денис Пузирев, пред револуцијата во 1917 година во Русија се пиело вино само од аристократијата, ситуација која се сменила само под советско владеење. Индустријата за вино доживеала скок во 40-тите и 50-тите години на дваесеттиот век за време на советската ера сè до домашните реформи што ги извршил Михаил Горбачов во 1985 година, како дел од неговата кампања против алкохолизмот. По падот на Советскиот Сојуз, преминот кон пазарна економија со приватизацијата на земјиштето видел дека многу од главните простори за лозје во областа се користат за други цели. До 2000 година целата Руска Федерација имала само 72,000 хектари под обработка, помалку од половина од вкупната површина користена во раните 1980-ти.
Полуслатките и слатките вина сочинуваат 80% од рускиот пазар, учество кое надминува 90% во економскиот сегмент. Од 2006 година, руските винарии ги прифатија европските техники и стандарди. Винаријата Абрау-Дурсо се смета за предводник на новата винска индустрија.
Во 2018 и 2019 година неколку руски вина биле оценети од Роберт Паркер од „Винскиот адвокат“ и постигнаа помеѓу 80 и 97 бода.
Во 2020 година Фанагорија Блан де Бланс Брут, вино од 2017 од винаријата „Фанагорија Истет“ во Фанагорија на полуостровот Таман, било наградено со златен медал на меѓународниот натпревар за дегустација „Шардоне ду Монд“ („Шардоне на светот“).
Географија и клима
Климата на регионот Северен Кавказ, каде што се наоѓаат повеќето руски лозја, е типична за континенталниот регион. За да се спротивстават на тешките зими, многу лозари ги покриваат своите винова лоза со земја за да ги заштитат лозите од мраз. Во областа на Краснодар има некаде од 193-233 денови без мраз за време на сезоните на растење што им овозможува на винова лоза во областа да расте до целосно зреење.
Областа на Дагестан има разновидна клима со некои области полупустинска. Околу 13 проценти од руското вино се произведува во областа околу Ставропол, која има 180-190 денови без мраз. Регионот на Ростов се одликува со топло, суво лето и тешки зими што произведува грозје со помал принос отколку другите делови на земјата. Како и да е, Ростов е регион со голема разновидност на атохтони сорти грозје, кои потекнуваат од долината Дон, вклучувајќи ги и Цимaлјанскски Церњи, Кумшатски, Красностоп Золотовски, Плечистик и други
Вино и грозје
Русија произведува вино во неколку различни стилови, вклучително мирно, пенливо и десертно вино. Во моментов има над 100 различни сорти грозје што се користат во производството на руско вино. Грозјето Ркацители учествува со над 45 проценти во производството. Другите сорти што се одгледуваат вклучуваат Алиготе, Каберне Совињон, Каберне Северни, Клерте бланш, Мерло, Мускат, Пино грс, Плаваи, Португиер, Ризлинг, Саперави, Силванер и Траминер.
Русија во моментов ги има следниве контролирани апелации што одговараат на сорти грозје: Сибиркови (Сибирьковый), Цимљански Черни (Цимлянский чёрный), Плечистик (Плечистик), Нарма (Нарма), и Гулијаби Дагестански (Гюляби Дагестански), Красностоп Золотовски (Красностоп Золотовский), Саперави (Саперави), Платовски (Платовский), Бастардо Магарачки (Бастардо Магарачский), Кефлесија (Кафелогија), Кафелогија (Кафелогија).
Руски водич за вино објавен во 2012 година наведува 55 вина од 13 винарии, вклучувајќи имиња како Фанагорија, Лефкадија, Шато ду Талус, Абрау-Дурсо, Шато ле Гранд Восток. Пазарот е во голема мерка фрагментиран, па дури и пазарниот удел на водечките производители (како што се Кубан-Вино или Викторија ТД) е под 3%.
Јонче Неделковски
Јонче Неделковски (роден на година во село Боровец, ) — македонски интернист-хематолог.
Рани години
Јонче Неделковски е роден во с. Боровец, Струшко како прво од четирите деца во работничко- земјоделско семејство, од мајка Даница и татко Васил Неделковски. Гимназија започнал во Охрид, a no две години продолжил како стипендист во Горњи Милановац до почетокот на војната во 1941 година, кога се вратил во Охрид каде матурирал. Медицински студии започнал во Софија во 1942 година, а во декември 1943 година ги прекинал поради воените услови. Во 1946 година, продолжил и дипломирал на Медицинскиот факултет (МФ) во Белград во 1951 година како еден од најдобрите студенти на повоената генерација. Специјализација по интерна медицина завршил во Скопје во 1955 година. Својата животна сопатничка, Нада Драгосавлевиќ од Земун, студент на медицина и подоцна лекар специјалист и професор по инфективни болести, ја запознал во 1949 година, додека студирале медицина во Белград и по една година стапиле во брак. Во нивниот брак се родиле две деца: Мирјана, педијатар во Клиниката за детски болести и редовен професор по педијатрија и хумана генетика на МФ-Скопје, и Даница, дипл. архитект, која од 1996 година живее во Сиднеј, Австралија.
Воен период
За време на војната го помагал Народно-ослободителното движење, а во септември 1944 година се вклучил во НОБ и во партизанските одреди во Македонија, во Третата македонска ударна бригада и 48-та дивизија, во бригадниот санитет. Во мај 1945 година бил примен во СК и учествувал во борбените дејства за ослободување на Кавадарци, Неготино, Прилеп, Кичево, Гостивар и Тетово, како и во 15-от корпус за пробивањето на Сремскиот фронт. По демобилизацијата во август 1946 година учествувал во повеќе работни акции за обнова и изградба на земјата, меѓу нив за изградба на Мавровските хидроцентрали и на пругата Шамац-Сараево, и бил прогласуван за ударник.
Работен век
Веднаш по дипломирањето на Медицинскиот факултет (МФ) во Белград во 1951 година работел 6 месеци во Одделот за хирургија во Болницата во Штип, под раководство на д-р Јован Пановски, и бил преместен да работи како општински лекар во Дебар следните 4 месеци. Од декември 1951 година се вработил во Клиниката за интерни болести, раководена од проф. Александар Игњатовски и потоа од доц. Димитар Арсов, и започнал специјализација по интерна медицина во Скопје и посебно во доменот на хематологијата, на Првата интерна клиника во Белград во траење од 9 месеци.Специјалистичкиот испит го положил во 1955 година.
Во 1953 година бил избран за асистент, а во 1958 година престојувал три месеци во Лион, Франција, на усовршување од областа на клиничка и лабораториска хематологија. Во јануари 1959 година ја одбранил хабилитацијата на МФ- Скопје, на тема „Прилог кон познавањето на македонските спленомегалии" и потоа, во април истата година, бил избран за доцент. Во 1962 година престојувал два месеца во Хематолошко-трансфузиолошкиот центар во Глазгов, Шкотска. Во 1965 година бил избран (во 1970 година преизбран) во вонреден професор, а во 1974 година во редовен професор по интерна медицина на МФ-Скопје. Во 1967 година бил во Институтот за хематолошки истражувања во Париз, а во 1970 година учествувал на симпозиумот на СЗО за имунолошките проблеми во патологијата во Копенхаген. Како асистент и доцент учествувал во реализација на практична и теоретска настава по интерна медицина и пропе- девтика за студентите по медицина и стоматологија, а од 1969 година Неделковски организирал практична и спроведувал теоретска настава по трансфузиологија, како и оформување на специјалистички кадри и тимови за трансфузиологија и хематологија во Медицинскиот факултет во Скопје и другите центри во Македонија.
Неделковски дал придонес за подобрување на дијагностиката и лекувањето на интерните болести посебно на болестите на крвта и крвотворните органи, имунохематологијата и современата организација на прибирање, обработка и апликација на крв и крвни производи. Организирал и бил предавач на низа стручни и научни состаноци, симпозиуми, конгреси и курсеви за лекари и за средномедицински кадри. Бил претседател на Македонското лекарско друштво од 1962-63 година и главен и одговорен уредник на „Македонскиот медицински преглед“ од 1966 до 1970 година.
Општествено-политичка дејност
Неделковски постојано бил учесник во општествениот живот и извршувал повеќе стручно-општествени, самоуправни и партиски функции во МФ и УКИМ и пошироко на републичко и сојузно ниво. Бил член во 1951-52 и 1960-61, секретар на Управниот одбор на Македонското лекарско друштво (МЛД) од 1952-59 и претседател на МЛД од 1962-63 година. Бил претседател на Судот на честа и член на многу одбори и комисии. Во три мандати бил делегат од Македонија во Сојузот на лекарските друштва од СФР Југославија и во еден мандат во Балканската медицинска унија.
Јонче Неделковски е основач и прв претседател на Секцијата за хематологија и трансфузиологија на Македонија, од 1970-74 година Секцијата за хематологија била организатор на Вториот конгрес на Југословенското здружение за хематологија и трансфузиологија, одржан во Охрид во 1974 година. Тогаш Неделковски бил избран за претседател на Здружението за хематологија и трансфузиологија на Југославија, со мандат од 4 години (1974-78), како и за претседател на конгресниот одбор за наредниот конгрес (одржан во Сараево во 1978 год). Неделковски бил и претседател на Конгресниот одбор на 10-от Конгрес на лекарите на СР Македонија, одржан во Охрид од 27-29.9.1978 година.
Неделковски починал во Скопје во 2012 година.
Ханива
Ханива (埴輪), се фигури направени од теракота најчесто користени во текот на ритуалот за погребување; при што биле положувани заедно со покојникот. Биле создадени во текот на Кофун периодот (од III до VI век н.е.) од јапонската историја, кои ги карактеризира појавата на висока аристократска класа, засилена со војска. Коњицата била опремена со железни оклопи, носела мечеви и другу ладно оружје.
Голема Василкивска улица (Киев)
Голема Василкивска улицата (украински: Велика Васильківська вулиця) е улица која се наоѓа во Киев, Украина. Улицата се наоѓа во Печерскиот реон, во Нова Забудова.
Улицата во времето кога била градена била позната како Владимирска голема улица и улица Црвена армија.
Улица Антоновича (Киев)
Улицата Антонович  (украински: Вулиця Антоновича ) е улица која се наоѓа во Киев, Украина. Улицата се наоѓа во Холосевскиот реон. Улицата се протега од улицата Лав Толстој до плоштадот Либидска.
Улицата била изградена во 30-тите години на 19 век. Тогашните две улици во 1904 година биле обединети во една под името Кузнечна. Во 1919 година, улицата се викала Саратовска, а подоцна била преименувана во Пролетерска. Од 1936 година е позната по Максим Горки.
Во септември 2005 година беше предложено да се преименува улицата Горки на улицата Антонович - во чест на украинскиот историчар, археолог и етнограф Владимир Антоновиќ, кој живееше во број 40.
Улицата беше преименувана во улицата Владимир Антонович во 2014 година.
Тројна врска
Тројна врска — хемиска врска between two атома образувана со шест сврзани електрони наместо вообичаените дв во ковалентната единечна врска. Тројните врски се посилни од еквивалетните единечни или двојни врски бидејќи имаат три сврзувања. Најчестата тројна врска, меѓу јаглеродни атоми, се среќава кај алкините. Други функционални групи со тројни врски се цијанидите и изоцијанидите. Некои двоатомски молекуло како диазотот и јаглерод моноксидот исто така се тројно сврзани. На скелетните формули оваа врска се претставува со три напоредни црти (≡) помеѓу сврзаните атоми.
Сврзување
Видот на сврзување го одредува орбиталната хибридизација. Во случај на ацетиленот, секој јаглероден атом има две sp-орбитали и две p-орбитали. Двете sp-орбитали се линеарни со рамни агли (180°) и ја заземаат x-оската (Декартов координатен систем). p-орбиталите се нормални на y-оската и z-оската. Кога јаглеродните атоми ќе се доближат, sp-орбиталите се преклопуваат образувајќи сигма-врска sp-sp. Истовремено pz-орбиталите се приближуваат и заедно образуваат pz-pz пи-врска. Така, другиот пар на py-орбитали образува py-py пи-врска. Следствено на тоа, се образуваат една сигма-врска и две пи-врски.
Во свитканите врски, тројната врска може да се образува и со преклоп на три sp3 резни без потерба од создавање на пи-врска.
Кај елементите потешки од јаглерод
Тројните врски се застапени во многу елементи потешки од јаглеродот, особено кај преодните метали. Добро познати примери се хекса(терт-бутокси)диволфрам(III) и хекса(терт-бутокси)димолибден(III). Меѓумолекулското растојание изнесува околу 233 пм. Соединението W2 е од особен интерес заради неговите реакции со аклините, што води до тројно сврзани метално-јаглеродни соединенија со формулата RC≡W(OBut)3
Список на владетели на Бугарија
Ова е список на владетелите на сите бугарски држави од најраните записи во Именикот на бугарските ханови до 1946 година кога е отфрлена монархијата во последната бугарска држава. Постоењето на митските владетели, како и периодот на нивното владеење, не се научно востановени и годините кај нив се преземени од Именикот на бугарските ханови, каде за Авитохол се вели дека владеел 300, а за Ирник 150 години. Во белешките е опишана промената на титулата кај одредени владетели како и дискутабилното потекло на други. Неколку помали владетели не се внесени во списокот.