cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генерација З
Среќа и лични вредности
„Економист“ ја опиша генерацијата Z како пообразована, добро воспитана, под стрес и депресивна генерација во споредба со претходните. Во 2016 година, Фондацијата Варки и Популус спроведоа меѓународна студија за испитување на ставовите на над 20 000 луѓе на возраст од 15 до 21 година во дваесет земји: Аргентина, Австралија, Бразил, Канада, Кина, Франција, Германија, Индија, Индонезија, Израел, Италија, Јапонија, Нов Зеланд, Нигерија, Русија, Јужна Африка, Јужна Кореја, Турција, Велика Британија и САД. Откриле дека младите се генерално задоволни од состојбите во нивниот личен живот (59%). Најнесреќни млади луѓе беа од Јужна Кореја (29%) и Јапонија (28%), додека најсреќните беа од Индонезија (90%) и Нигерија (78%) (види десно) Со цел да се утврди целокупната „оценка на среќата“ за секоја земја, истражувачите го одзедоа процентот на луѓе кои рекоа дека не се задоволни од оној кој рече дека е среќен. Најважните извори на среќа биле физички и психички здрави (94%), имаат добри односи со семејството (92%) и пријателите (91%). Општо земено, испитаниците кои биле помлади и машки имаат тенденција да бидат посреќни. Религиозната вера беше последна со 44%. Како и да е, тоа беше најголем извор на среќа за млади од Индонезија (93%), Нигерија (86%), Турција (71%), Кина и Бразил (обајцата 70%). Главните причини за вознемиреност и стрес беа парите (51%) и училиштето (46%); друштвените медиуми и пристапот до основните ресурси (како што се храна и вода) го завршија списокот, и двајцата со 10%. Загриженоста за храна и вода беше најсериозна во Кина (19%), Индија (16%) и Индонезија (16%); младите Индијанци исто така имале поголема веројатност од просекот да пријават стрес поради друштвените медиуми (19%).
Заедничка култура
Студија од 2019 година спроведена од платформата за изнајмување преку Интернет, Нестпик, разгледа 110 градови ширум светот во однос на факторите за кои сметаат дека се важни за генерацијата З, како што се социјалната еднаквост, мултикултурализмот и дигитализацијата и откри дека севкупно, Лондон, Стокхолм, Лос Анџелес, Торонто, и Newујорк Сити се најде на првото место на списокот. Сепак, рангирањето се смени во однос на секоја од разгледуваните категории. Осло, Берген (двајцата во Норвешка), Стокхолм, Гетеборг и Малме (сите од Шведска) беа шампиони на родова еднаквост, сепак Сеул, Лондон, Бостон, Стокхолм и Лос Анџелес најдобро ги задоволија дигиталните желби на генерацијата З. Сепак, со оглед на дека членовите на генерацијата Z имаат тенденција да бидат финансиски прагматични, сите гореспоменати градови имаат заеднички недостаток: високи трошоци за живот. Затоа, индексот на Nestpick за генерација Z може да се промени во наредните години, бидејќи овие луѓе стареат и имаат различни приоритети.
Во текот на 2000-тите и особено во 2010-тите, младинските субкултури кои беа исто толку влијателни како и оние што постоеја кон крајот на дваесеттиот век, станаа сè поретки и потивки, барем во реалниот живот, иако не нужно на Интернет, и повеќе се возеа со иронија и самосвест, свесност за непрекинат надзор над врсниците. Покрај тоа, границите меѓу различните младински субкултури се чини дека се заматени, а носталгичните чувства се зголемија. На пример, во Германија, младите се повеќе заинтересирани за поинтензивен начин на живот со цели како што се завршување на училиште, сопственост на куќа во предградијата, одржување пријателства и семејни односи и стабилно вработување, наместо популарна култура, гламур или потрошуваштво. Без оглед, во општеството на дваесет и првиот век, неизбежно има луѓе кои одбиваат да се усогласат со доминантната култура и бараат да го направат токму спротивното; со оглед на доволно време, антиконформистите ќе станат похомогени во однос на сопствената субкултура, правејќи го нивното однесување спротивно на какво било тврдење за контракултура. Оваа синхронизација се јавува дури и ако се достапни повеќе од два избори, како што се повеќе стилови на брада, наместо тоа дали да имате брада или не. Математичарот atонатан Тубул од Универзитетот Брандеис, кој проучува како ширењето на информациите низ општеството влијае врз однесувањето на луѓето, ова го нарекува хипстер- ефект.
Истражувањето спроведено од OnePoll покажа дека иако музеите и местата со наследство продолжуваат да бидат популарни меѓу Британците на возраст од 18 до 30 години, 19% не посетиле ниту еден претходната година. Имаше голем родов јаз во ставовите, со 16% од испитаничките и 26% од машките испитаници изјавија дека никогаш не посетиле музеи. Многу млади денес претпочитаа да останат дома и да гледаат телевизија или да прелистуваат мрежи на друштвени мрежи отколку да посетуваат музеи или галерии. Истражувачите исто така откриле дека поевтините билети, повеќе интерактивни изложби, поголема разновидност на настани, повеќе опции за храна и пијалоци, попогодно работно време и поголемо присуство на Интернет може да привлече внимание на повеќе млади луѓе. Од друга страна, гроздобер модата расте во популарност кај потрошувачите на Millennial и Generation-Z.
Дигиталната технологија има големо влијание врз англискиот јазик, забележа Оксфордскиот англиски речник, како што може да се види од зборовите измислени и популаризирани во текот на почетокот на дваесет и првиот век, како што се Blu-ray (2001), селфи (2002), секстинг (2005), твитерати (2006), Јутјуберс (2006), хаштаг (2007), гледање прекумерно (2007) и стап за селфи (2012).
Извештајот од Чајлдвајз за 2019 година открива дека кај деца на возраст од пет до шеснаесет години во Велика Британија во просек поминуваат по три часа секој ден на Интернет. Околу 70% гледале Нетфликс во изминатата недела и само 10% ги гледале своите омилени програми на телевизија. Меѓу оние што гледале емисии на барање, 58% го сториле тоа на мобилен телефон, 51% на телевизиски приемник, 40% преку таблет, 35% играчка конзола и 27% лаптоп. Околу секој четврти потекнуваше од семејства со компјутерски асистенти со гласовна команда, како што е Алекса. YouTube и Snapchat се најпопуларните порти за откривање музика и видео. Чајлдсајс исто така откри дека одредени телевизиски серии емитувани помеѓу 90-тите и раните 2000-ти, како „ Пријатели“, се покажале популарни меѓу младите од 2010-тите.
Бројките на Нилсен и Магна Глобал открија дека гледаноста на детските кабелски телевизиски канали како што се каналите на Дизни, Cartoon Network и Никелодеон го продолжија постојаното опаѓање од раните 2010-ти, со малку или без олеснувачки ефекти како резултат на пандемијата КОВИД-19, што принуди многу родители и нивните деца да останат дома. Од друга страна, стриминг услугите забележаа здрав раст. Особено каналите на Дизни изгубија третина од своите гледачи во 2020 година, што доведе до затворање во Скандинавија, Велика Британија, Австралија и Југоисточна Азија.
Во текот на првите две децении на дваесет и првиот век, пишувањето и читањето фантастика стана распространета активност ширум светот. Демографските податоци од различни депозиториуми откриваат дека оние што читале и пишувале фантастика биле претежно млади, во тинејџерски и дваесетти години и женски На пример, анализа објавена во 2019 година од страна на научниците за податоци Сесилија Арагон и Кети Дејвис од страницата fanfiction.net покажа дека околу 60 милијарди зборови со содржина биле додадени во текот на претходните 20 години од 10 милиони англиски јазик, чија средна возраст била 15 was години. Писателите на фан-фантастика ја темелат својата работа на разни меѓународно популарни културни феномени како што се К-поп, Starвездени патеки, Хари Потер, Доктор Кој и Моето мало Пони, познати како „ канон “, како и други работи што ги сметале за важни за нивните животи, како природни катастрофи. Голем дел од фантастиката се однесува на романтичното спарување на измислени ликови од интерес, или „ испорака “. Арагон и Дејвис тврдат дека пишувањето фантастични приказни може да им помогне на младите да се борат против социјалната изолација и да ги усовршат своите вештини за пишување надвор од училиште во средина на истомисленици каде што можат да добијат (анонимни) конструктивни повратни информации, што тие ги нарекуваат „дистрибуирано менторство“. Специјалистката по информатика Ребека Блек додаде дека пишувањето фантастика може да биде и корисен извор за учениците на англиски јазик. Навистина, анализата на Арагон и Дејвис покажа дека на секои 650 прегледи што ги добива писател на фан-фантастика, неговиот / нејзиниот вокабулар се подобрува за една година, иако ова може да не се генерализира кај постарите групи. Од друга страна, децата што прелистуваат фантастични содржини може да бидат изложени на сајбер малтретирање, груби коментари и други несоодветни материјали.
Според извештајот на „Генс Genен дигитал“ за медиумска компанија „Свити Хај“, генералниот извештај за потрошувачката и трошењето музика во 2018 година, Спотифај се рангираше на првото место за слушање музика меѓу генералот З, терестријалното радио беше на второ место, додека Јутјуб беше пријавена како претпочитана платформа за откривање музика. Користејќи вештачка интелигенција, anоан Сера и неговиот тим од Шпанскиот национален совет за истражување го проучија масивниот „Милион датасет на песни“ и открија дека меѓу 1955 и 2010 година, популарната музика станува сè погласна, додека акордите, мелодиите и видовите на звуци што се користат сè повеќе се хомогенизираат. Навистина, се чини дека продуцентите се вклучуваат во „ Војна со гласност “, со намера да привлечат сè повеќе членови на публика. Старите хитови се снимаат со поедноставна прогресија на акордот и зголемена гласност со употреба на различни инструменти за да звучат ново и модерно. Додека музичката индустрија долго време беше обвинувана за производство на песни кои се погласни и полаби, ова е првпат квалитетот на песните да се изучува и мери сеопфатно. Дополнителни истражувања покажаа дека во последните неколку децении, популарната музика станува побавна; дека мнозинството слушатели млади и стари претпочитаат постари песни отколку да бидат во чекор со новите; дека јазикот на популарните песни станува психички негативен; и дека стиховите стануваа поедноставни и повторливи, приближувајќи се до листови со еден збор, нешто што може да се мери со наб howудување колку ефикасно се справуваат со алгоритмите за компресија без загуби (како што е алгоритмот LZ).
Истражувањето спроведено од 2020 година спроведено од Центарот за генерациска кинетика врз илјада членови на генерација Z и илјада Millennials за споредба сугерира дека поранешната група сепак би сакала да патува, и покрај пандемијата COVID-19 и рецесијата што ја предизвика. Сепак, генерацијата Z е поверојатно внимателно да бара зделки за пакети што ќе им донесат најголема вредност за нивните пари, бидејќи многу од нив веќе заштедуваат пари за купување куќа и за пензија, а повеќе сакаат физички активни патувања. Важни се мрежните места што се пријателски за мобилни телефони и ангажмани за друштвени медиуми.
Навики за читање
Во Нов Зеланд, психологот за детски развој Том Николсон забележа значително опаѓање на употребата на вокабуларот и читањето кај учениците, од кои многумина не сакаат да го користат речникот. Според истражувањето спроведено од Националниот проект за мониторинг на образованието во 2008 година, околу секој петти четиригодишен и осумгодишен ученик читал книги како хоби, што претставува пад од десет проценти во однос на 2000 година.
Во Обединетото Кралство, истражувањето спроведено на 2.000 родители и деца од 2013 година од страна на Нилсен Бук покажа дека 36% од децата читаат книги за задоволство на дневна основа, 60% на неделно ниво, а 72% од нив ги читале родителите барем еднаш неделно. Меѓу британските деца, најпопуларните активности за слободно време беа гледање телевизија (36%), читање (32%), друштвено вмрежување (20%), гледање видеа на YouTube (17%) и играње игри на мобилни телефони (16%). Помеѓу 2012 и 2013 година, децата објавија дека поминуваат повеќе време со видео игри, Јутјуб и испраќање пораки, но помалку време за читање (за осум проценти помалку). Меѓу децата на возраст меѓу 11 и 17 години, учеството на нечитници пораснало од 13% на 27% во периодот од 2012 до 2013 година, оние што читале еднаш до трипати месечно (повремени читатели) паднале од 45% на 38%, оние кои читаат не повеќе од просечно 15 минути неделно (лесни читачи) пораснаа од 23% на 27%, оние кои читаат помеѓу 15 и 45 минути неделно (средни читатели) се намалија од 23% на 17%, а оние кои читаат најмалку 45 минути неделно (тешки читатели) пораснаа малку од 15% на 16%.
Истражувањето на Националната фондација за писменост од 2019 година покажа дека само 26% од луѓето под 18-годишна возраст поминувале барем некое време на ден читајќи, што е најниско ниво од почетокот на евиденцијата во 2005 година. Интересот за читање од задоволство се намали со возраста, со тоа што пет-осумгодишни деца двапати веројатно велат дека уживаат да читаат во споредба со четиринаесет до шеснаесетгодишни деца. Имаше значителен јаз во положбата при доброволно читање, со само 47% од момчињата во споредба со 60% од девојчињата кои читаа за задоволство. Едно од три деца пријавило дека има проблем да најде нешто интересно за читање.
Гореспоменатото истражување на „Нилсен Книг“ покажа дека уделот на британските домаќинства со најмалку една електронска таблета се зголеми од 24% на 50% во периодот од 2012 до 2013 година. Според извештајот „Childwise“ од 2020 година, заснован на интервјуа со 2.200 британски деца на возраст од пет до шеснаесет години, младите денес се многу зависни од нивните мобилни телефони. Повеќето сега својот прв уред го добиваат на седумгодишна возраст. До единаесетта година, постоењето на мобилен телефон стана речиси универзално. Меѓу оние на возраст од седум до шеснаесет години, просечното време поминато на телефон секој ден е три и трет час. 57% рекле дека легнале со своите телефони покрај себе и 44% им рекле на анкетарите дека се чувствуваат „непријатно“ во отсуство на нивните телефони. Поради природата на оваа технологија - мобилните телефони се лични и приватни уреди - на родителите може да им биде тешко да ги следат активностите на своите деца и да ги заштитат од несоодветна содржина.
Во Соединетите Држави, истражувачки тим предводен од психологот Twан Твенге анализираше збирки на податоци од Мониторинг на иднината, тековно истражување на национално претставителен примерок од 50 000 тинејџери секоја година од осмо, десетто и дванаесетто одделение, од 1976 до 2016 година, за грандиозно вкупно, со 51% се жени. Првично, имаше само ученици од дванаесетто одделение; осмо и десетто одделение беа додадени во 1991 година. Тие заклучија дека „во споредба со претходните генерации, тинејџерите во 2010-тите поминуваа повеќе време на Интернет и помалку време со традиционалните медиуми, како што се книги, списанија и телевизија. Времето на дигитални медиуми го помести времето поминато во уживање во книга или гледање телевизија “. Помеѓу 2006 и 2016 година, употребата на дигитални медиуми се зголеми за 100% кај дванаесеттоодделенците, 75% кај десеттоодделенците и 68% кај осмоодделенците. Учениците од дванаесетто одделение поминаа вкупно шест часа секој ден испраќајќи пораки, друштвено вмрежување или игри во средината на 2010-тите. Во 2016 година, само двајца од сто ученици од десетто одделение читале весник секој ден, што е помалку од еден трети во раните 90-ти. Истата година, само 16% од учениците од дванаесетто одделение читаат книга или списание дневно, што е помалку од 60% во 1970-тите. Учениците од дванаесетто одделение, исто така, читале во просек две книги годишно во средината на 2016 година отколку во средината на 1970-тите, а третиот воопшто не читал книги (вклучително и е-книги) во споредба со една деветта во 1970-тите. Празнините по сексуална, расна или социо-економска линија беа статистички незначителни. Овој секуларен пад на читањето за слободно време беше изненадување за истражувачите бидејќи „Толку е погодно да читате книги и списанија на електронски уреди како таблети. Нема повеќе да одите во поштенското сандаче или во книжарницата - вие само преземете го списанието или книгата и започнете да читате. “
Когнитивни способности
Мета-анализата од 2010 година од страна на меѓународен тим експерти за ментално здравје покажа дека преваленцата на интелектуална попреченост (ИД) или ментална ретардација во светот е околу еден процент. Но, учеството на поединци со таква состојба во земјите со ниски до средни примања беше до двапати повисока од нивните побогати колеги, бидејќи немаа извори потребни за справување со проблемот, како што е спречување на деца да се родат со лична карта поради наследна услови со антенатален генетски скрининг, лоши установи за нега на деца и мајки и несоодветна исхрана, што доведува до, на пример, дефицит на јод. Истражувачите исто така откриле дека ИД е почеста кај децата и адолесцентите отколку кај возрасните. Прегледот на литературата и мета-анализата во 2020 година потврдија дека инциденцата на лична карта е навистина почеста отколку проценките од раните 2000-ти.
Во 2013 година, тим невролози од Универзитетскиот колеџ во Лондон објави труд за тоа како невроразвојните нарушувања можат да влијаат на образовниот исход на детето. Откриле дека до 10% од човечката популација страдаат од специфични тешкотии во учењето, или околу две до три деца во (западна) училница. Таквите состојби вклучуваат дискалкулија, дислексија, нарушување на хиперактивноста со дефицит на внимание (АДХД) и нарушувања на аутистичниот спектар. Тие се предизвикани од абнормален развој на мозокот поради комплицирани еколошки и генетски фактори. Дете може да страда од повеќе нарушувања во учењето истовремено. На пример, кај деца со АДХД, 33-45% исто така страдаат од дислексија и 11% од дискалкулија. Нормалното или високото ниво на интелигенција не нудат заштита. Секое дете има единствен когнитивен и генетски профил и би имало корист од флексибилен образовен систем.
Студија од Доминиканската Република од 2017 година сугерира дека студентите од сите сектори на образовниот систем користат Интернет за академски цели, но сепак оние од пониско социоекономско потекло имаат најниско рангирање во однос на вештините за читање со разбирање.
Извештај за психологот Johnон Процко од 2020 година анализира над 30 студии и открива дека децата станале подобри во одложувањето на задоволството во текот на претходните 50 години, што одговара на просечно зголемување од 0,18 стандардни отстапувања по деценија на IQ скалата. Ова е спротивно на мислењето, мнозинството од анкетираните 260 когнитивни експерти (84%), кои сметаа дека оваа способност се влошува. Истражувачите ја испробуваат оваа способност користејќи го тестот бел слез. На децата им се нуди лекување. Ако се подготвени да почекаат, добиваат двајца. Ако не, тие добиваат само еден. Способноста да се одложи задоволството е поврзана со позитивни резултати од животот, како што се подобри академски перформанси, пониски стапки на злоупотреба на супстанции и поздрави телесни тежини. Како можни причини за подобрувања во доцнењето на задоволството спаѓаат повисоки стандарди на живеење, подобро образовани родители, подобрена исхрана, повисоки стапки на посетување на предучилишна возраст, поголема свесност за тестовите и промени во животната средина или генетските промени. Овој развој не значи дека децата од почетокот на дваесеттиот век биле полоши во одложувањето на задоволството и дека оние од крајот на дваесет и првиот ќе бидат подобри во тоа. Покрај тоа, некои други когнитивни способности, како што се едноставното време на реакција, острината на бојата, работната меморија, сложеноста на употребата на вокабуларот и тридимензионалното визуопросторно расудување покажаа знаци на световно опаѓање.
Во труд од 2018 година, когнитивните научници R.ејмс Р. Флин и Мајкл Шајер тврдат дека забележаните придобивки во коефициентот на интелигенција во текот на дваесеттиот век - попознат како ефект на Флин - имале или стагнација или обратна насока, што може да се види од комбинацијата на интелигенција и пијаже тестови. Во нордиските народи, забележан е јасен пад на општата интелигенција почнувајќи од 90-тите години на минатиот век, во просек од 6,85 бода на интелигенција доколку се проектираат во текот на 30 години. Во Австралија и Франција, податоците останаа двосмислени; беа потребни повеќе истражувања. Во Обединетото Кралство, малите деца претрпеа пад на способноста да согледаат тежина и тежина, со големи загуби кај најдобрите стрелци. Во земјите што зборуваат германски, младите забележаа пад на просторната способност за расудување, но и зголемување на вештините за вербално расудување. Во Холандија, децата од предучилишна возраст и можеби ученици стагнираа (но постарите се здобија) во когнитивните вештини. Што значи ова е дека луѓето постепено се оддалечуваа од апстракцијата кон конкретната мисла. Од друга страна, САД го продолжија својот историски марш кон повисок коефициент на интелигенција, стапка од 0,38 на деценија, барем до 2014 година. Јужна Кореја забележа раст на IQ-овите со двојно поголема просечна стапка на САД. Секуларниот пад на когнитивните способности забележан во многу развиени земји може да биде предизвикан од намалените маргинални приноси заради индустријализацијата и интелектуално стимулирачките средини за деца од предучилишна возраст, културните смени што доведоа до честа употреба на електронски уреди, падот на когнитивно бараните задачи на работното место пазар за разлика од дваесеттиот век, а можеби и дисгенска плодност.
Африка
Статистичките проекции од Обединетите нации во 2019 година сугерираат дека, до 2020 година, луѓето во Нигер ќе имаат просечна возраст од 15,2 години, Мали 16,3, Чад 16,6, Сомалија, Уганда и Ангола сите 16,7, Демократска Република Конго 17,0, Бурунди 17,3, Мозамбик и Замбија и 17,6. (Ова значи дека повеќе од половина од нивните популации се родени во првите две децении на дваесет и првиот век. ) Ова се најмладите земји во светот според просечната возраст. Додека популацијата во подем може да предизвика значителен економски раст, доколку не беа исполнети здравствени услуги, образование и економски потреби, ќе имаше хронична невработеност кај младите, мала продуктивност и социјални немири. Инвестирањето во човечки капитал е клучно во формирањето на продуктивно општество.
Азија
Стапката на плодност во Кина падна од 5,91 дете по жена во 1967 година на 1,6 во 2012 година. Политиката за едно дете е фактор зад овој развој. Според кинеската централна влада, политиката за едно дете спречи приближно 400 милиони раѓања. Експертите, сепак, продолжуваат да дебатираат за оваа бројка. Некои тврдат дека таквиот пад на плодноста е типичен за земја што брзо се индустријализира, додека други веруваат дека тоа всушност го забрзува процесот на стареење. Според демографот henен Бинвен од Кинеската академија за социјални науки, работната сила на Кина би достигнала врв во 2015 година. Скоро 7% од населението во Кина било 65 години или постаро во 2000 година, репер по кој Обединетите нации сметаат дека популацијата старее. Кина всушност старее доста брзо. Бројките на ООН покажуваат дека односот на Кина на луѓе на возраст од 60 години и повеќе се зголемил за 3,8% помеѓу 2000 и 2010 година, што е повисок од глобалниот просек од 3% помеѓу 1950 и 2010 година. Затоа, Кина е една од земјите во развој со стареење на популацијата. Брзо растечката и управувана од извоз економија на нацијата ќе забави, бидејќи предноста на обилната и евтина работна сила згаснува. Очекуваниот животен век во Кина се искачи од 43 во 1960 година на 73 во 2010 година, благодарение на подобрениот животен стандард, подобрата исхрана и пристапот до здравствена заштита и образование.
Како и Европската унија (и за разлика од Соединетите држави), Јапонија има намалување на популацијата. Заедно со исклучително долг животен век (85 години за жени и 78 за мажи, заклучно со 2005 година) и една од најниските стапки на плодност во светот, тоа значи дека до 2050 година, 30% од Јапонците ќе бидат постари од 60 години. Додека владата воведува различни стимулации за луѓето да имаат повеќе деца, не може да се очекува враќање на инвестицијата до 2030-тите, кога децата родени во раните 2000-ти влегуваат во работната сила. (Имиграцијата е политички непопуларна во оваа земја. ) Според официјалните податоци, бројот на лица под 15-годишна возраст во Јапонија е 13,6% од населението во 2007 година и се предвидуваше да падне на 12,3% во 2015 година, или околу половина од старите лица. 2007 година беше дваесет и шеста последователна година во која се намали бројот на луѓе на возраст под 15 години во Јапонија. Стапката на наталитет во Јапонија падна од приближно ниво на замена, 2,1, во раните 1970-ти на 1,26 во 2005 година. Владините претставници проценија дека населението во Јапонија ќе се намали за 30% до 2050-тите, од 127 милиони на под 90 милиони.
Стапката на наталитет во Сингапур падна под нивото на замена од 2,1 од 1980-тите, пред да се стабилизира во текот на 2000-тите и 2010-тите. (Тој достигна 1,14 во 2018 година, што го прави најнизок од 2010 година и еден од најниските во светот. ) Владините стимулации, како што е бонусот за бебиња, се покажаа недоволни за зголемување на наталитетот. Искуството на Сингапур ги отсликува оние на Јапонија и Јужна Кореја. Во Тајван, просечната пријавена идеална големина на семејството кај жените на возраст од 18 до 24 години падна од 2,1 во 1991 година на 1,8 во 2003 година. Во Хонгконг, тоа кај жените на возраст од 18 до 27 години падна од 1,8 во 1991 година на 1,5 во 2011 година.
Европа
Од околу 1750 до 1950 година, Западна Европа преминуваше од високи стапки на раѓање и смртност во ниски стапки на раѓање и смртност. Кон крајот на 60-тите или 70-тите години на минатиот век, просечна жена имала помалку од две деца и, иако демографите на почетокот очекувале „корекција“, таквиот скок никогаш не дошол. И покрај ударот во вкупните стапки на плодност (ТФР) на некои европски земји во доцниот дваесетти век (1980-тите и 1990-тите), особено Франција и Скандинавија, тие никогаш не се вратија на нивото на замена; испакнатината во најголем дел се должеше на постарите жени кои ги остварија своите соништа за мајчинство. Отпрвин, падот на плодноста се должи на урбанизацијата и намалената стапка на смртност кај новороденчињата, што ги намали придобивките и ги зголеми трошоците за одгледување деца. Со други зборови, стана економски поразумно да се инвестира повеќе во помалку деца, како што тврди економистот Гери Бекер. (Ова е прва демографска транзиција. ) Паѓањето на плодноста тогаш дојде од промена на ставот. До 60-тите години на минатиот век, луѓето започнаа да се движат од традиционалните и комуналните вредности кон поизразени и индивидуалистички погледи заради пристапот до и аспирацијата кон високото образование и ширењето на вредностите на животниот стил што некогаш ги практикуваше само мало малцинство на културни елити. (Ова е втора демографска транзиција . ) Иако значајните културни промени во 60-тите години на минатиот век беа израмнети до 90-тите години на минатиот век, социјалното и културното опкружување на крајот на дваесеттиот век беше сосема поинакво од тоа во 1950-тите. Ваквите промени во вредностите имаа голем ефект врз плодноста што се зацементираше во следните демографски групи. Земјите-членки на Европската заедница забележаа постојан пораст на не само разводите и вонбрачните раѓања помеѓу 1960 и 1985 година, туку и на пад на стапката на плодност. Во 1981 година, истражување спроведено во земјите низ индустријализираниот свет покажа дека иако повеќе од половина од луѓето на возраст од 65 години и повеќе сметаат дека на жените им се потребни деца, само 35% од оние на возраст од 15 до 24 години (помлади Бејби Бумери и постари Генерација X) се согласи.
До раните 2000-ти, просечната пријавена идеална големина на семејството кај германските јазични земји опадна на 1,7, далеку под нивото на замена. Ниското ниво на интерес за репродукција е поизразено кај економските предности, за разлика од претходните времиња, кога богатството беше во корелација со плодноста. Во исто време, Франција и Скандинавија задржаа високи стапки на плодност во споредба со другите развиени земји, особено Јужна Европа и Источна Азија. На прв поглед, се чини дека ова може да се должи на нивните социјално прогресивни вредности и политики, т.е. олеснување на жените да ги извршуваат своите кариери и репродуктивни соништа. Сепак, поблиската контрола го сугерира аргументот дека „феминизмот е новиот про-натализам“ е неиздржан, имајќи предвид дека постојат социјално прогресивни земји со ниски стапки на плодност, како што се Австрија и Канада од една страна, и поконзервативни и традиционалистички земји со високи стапки на плодност како што се Ирска и САД од друга страна.
На почетокот на дваесет и првиот век, Европа има стареење на население со невидена брзина. Се проценува дека до 2050 година, 40% од Европејците ќе бидат постари од 60 години. Овој проблем е особено акутен на исток, додека на запад е олеснет со меѓународната имиграција. Покрај тоа, сè поголем број на деца родени во Европа биле од неевропски родители. Бидејќи децата на имигранти во Европа имаат тенденција да бидат исто толку религиозни колку што се, ова може да го забави падот на религијата (или растот на секуларизмот) на континентот како што напредува дваесет и првиот век. Во Велика Британија, бројот на жители родени во странство изнесува 6% од населението во 1991 година. Имиграцијата последователно се зголеми и не падна од тогаш (заклучно со 2018 година). Истражувањата на демографите и политиколозите Ерик Кауфман, Роџер Итвел и Метју Гудвин сугерираат дека таквата брза етно-демографска промена е една од клучните причини за реакцијата на јавноста во форма на националистички популистички бунтови против политичкиот естаблишмент низ богатите либерални демократии, пример за тоа е референдумот за Брегзит во 2016 година.
Италија е земја каде што проблемот со стареењето на населението е особено акутен. Стапката на плодност се намали од околу четири во 60-тите години на минато на 1,2 во 2010-тите. Ова не е затоа што младите Италијанци не сакаат да репродуцираат. Напротив, да се има многу деца е италијански идеал. Но, нејзината економија беснее од Големата рецесија од 2007–8 година, со стапка на невработеност кај младите на неверојатни 35% во 2019 година. Многу Италијанци се преселиле во странство - 150.000 се преселиле во 2018 година - и многумина се млади луѓе кои бараат образовни и економски можности. Со падот на бројот на раѓања секоја година, се очекува италијанското население да се намали во следните пет години. Покрај тоа, Бејби Бумерс се повлекуваат во голем број, а нивниот број ги затемнува оние на младите кои се грижат за нив. Само Јапонија има старосна структура повеќе наклонета кон постарите лица. Едно решение за овој проблем е стимулирање на репродукцијата, како што стори Франција, со инвестирање во подолги родителски отсуства, дневна грижа и даночни ослободувања за родителите. Од 2019 година, Франција има приближно исто население како и Италија, но 65% повеќе раѓања. Друго решение е имиграцијата, која го ублажува падот, но тоа не се случува без политички реакции.
Грција исто така страда од сериозен демографски проблем бидејќи многу млади ја напуштаат земјата во потрага по подобри можности на друго место. Овој одлив на мозоци и рапидно стареењето на населението може да предизвика катастрофа за земјата.
Русија има пад на наталитет и опаѓање на населението и покрај подобрувањето на економијата по распадот на Советскиот Сојуз. Според Обединетите нации, населението на Русија може да падне дури за една третина до 2050 година. Статистичарите на руската влада проценија во 2005 година дека момче родено во нивната земја таа година има мали шанси да го види својот 60-ти роденден поради разни проблеми поврзани со животниот стил (како алкохолизам). Јазот во очекуваниот животен век помеѓу Западот и Русија започна да станува забележлив во 60-тите години на минатиот век. Населението во Русија падна за 6% помеѓу средината на 90-тите и почетокот на 2010-тите.
Во Обединетото Кралство, иако завршената стапка на плодност малку се промени, просечната возраст при првото раѓање се зголемуваше во раните 2000-ти. Според Кралскиот колеџ за акушерки, ова била главната причина зошто процентот на раѓања што бараат индукции на трудот или царски рез се зголеми од 31% на 50%.
Помеѓу 1990 и 2019 година, Исланд забележа пораст на населението за 40,7%, Норвешка за 25,9%, Шведска за 20,0%, Данска 13,1%, Гренланд 0,8%, Финска 10,9%, Фарски Острови 7,5% и Оландските Острови 22,9%.
Северна Америка
Во Соединетите држави, на налог на претседателот Линдон Б. Johnонсон, Конгресот го донесе Законот за имиграција и националност од 1965 година (познат и како Закон за Харт-Селер), со кој се укинаа националните квоти за имигрантите и се замени со систем што прифаќа фиксен број на лица годишно заснован на квалитети како што се вештини и потреба за прибежиште. Во текот на деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век, повеќето имигранти во Соединетите Држави дошле од Европа, но кон крајот на 90-тите и раните 2000-ти, Азија и Латинска Америка станаа главните извори на имигранти во нацијата.
Во извештајот на демографот Вилијам Фреј од институтот Брукингс се наведува дека во Соединетите држави, Милениумците се мост помеѓу главно кавкаските пред-милениумци (генерација X и нивните претходници) и поразновидните пост-милениумци (генерација З и нивните наследници). Анализата на Фреј на податоците за пописот на САД сугерира дека заклучно со 2019 година, 50,9% од генерацијата Z е бела, 13,8% е црна, 25,0% шпанска и 5,3% Азијка. (Видете ја сликата подолу.) 29% од генерацијата Z се деца на имигранти или имигранти, во споредба со 23% од Millennials кога биле на иста возраст. Заклучно со 2019 година, 13,7% од населението во САД е родено во странство, во споредба со 9,7% во 1997 година, кога плачеле првите членови на генерацијата Z.
Според Бирото за попис, бројот на луѓе со мешано наследство значително се зголеми помеѓу 2000 и 2010 година. Поконкретно, бројот на Американци кои се идентификуваат како мешано бело и црно порасна за 134% и оние на бела и азиска екстракција за 87%. Истражувањето на Фреј исто така сугерира дека на национално ниво, Хиспанците и Азијците се најбрзо растечки расни малцински групи во Соединетите Држави, додека бројот на Кавказците на возраст под 18 години се намалува од 2000 година. Оваа демографска промена може да има социјални, културни и политички импликации за децениите што претстојат.
Членовите на генерацијата Z имаат малку помала веројатност да се родени во странство отколку Millennials; фактот дека повеќе американски латиноамериканци се родени во САД отколку во странство игра улога во правењето на првиот бран на генерацијата Z да изгледа подобро образовано од нивните претходници. Сепак, истражувачите предупредуваат дека овој тренд може да се промени со промена на имиграционите обрасци и помладите членови на генерацијата Z да изберат алтернативни образовни патеки. Како демографска група, генерацијата Z е помала од Бејби Бумерс и нивните деца, Милениумците. Според Бирото за попис на САД, генерацијата Z сочинува околу една четвртина од населението во САД, заклучно со 2015 година. Привремените податоци од Центарот за контрола и превенција на болести откриваат дека стапките на плодност во САД паднале под нивото на замена од 2,1 од 1971 година. (Тоа беше 1,765 во 2017 година. ) Имаше „ехо бум“ во 2000-тите, што секако го зголеми апсолутниот број на идни млади возрасни лица, но не ги промени значително релативните големини на оваа група во споредба со нивните родители.
Стапката на плодност на Мексико, некогаш меѓу највисоките во светот, беше приближно на ниво на замена во 2010 година, помалку од скоро седум во 1960 година. Ова се должи на владините политики за контрацепција кои датираат од 70-тите години на минатиот век, со кои се користеше многу стерилизација во земја со строги ограничувања за абортус, освен во главниот град. До 2000-тите, околу 40% од оженетите мексиканки биле стерилизирани. Зголеменото учество на жените во работната сила и подобрените образовни можности, исто така, играа улога во овој развој. Иако бројот на нови Мексиканци секоја година во 2000-тите беше ист со оној од 1970-тите, стапката на раст значително се забави. Просечната возраст на Мексиканците беше 28 години во 2010 година, за разлика од 17 години во 1980 година. За споредба, на Европа и беа потребни еден век отколку 30 години да ја изврши истата демографска транзиција. Мексиканците кои живеат во Соединетите држави имаа повисока стапка на плодност од нивните колеги во старата земја, сепак, и тоа значи дека бројот на луѓе со мексиканско наследство ќе продолжи да расте северно од границата. Всушност, во раните 2000-ти, имаше значителна мексиканска миграција, легална и друга, во САД, каде што животниот стандард и платите се повисоки.
Океанија
Вкупната стапка на плодност во Австралија падна од над три во повоената ера, на околу ниво на замена (2,1) во 1970-тите на под тоа на крајот на 2010-тите. (Тоа беше 1,74 во 2017 година. ) Сепак, имиграцијата ги неутрализира ефектите од намалениот наталитет. Во 2010-тите, меѓу жителите на Австралија, 5% се родени во Велика Британија, 2,5% од Кина, 2,2% од Индија и 1,1% од Филипини. 84% од новите пристигнувања во фискалната 2016 година биле под 40-годишна возраст, во споредба со 54% од оние што веќе се во земјата. Како и другите земји пријателски со имигрантите, како што се Канада, Велика Британија и САД, се очекува растот на населението во Австралија да се зголеми до околу 2025 година. Сепак, односот на луѓето на работоспособна возраст и пензионерите ( сооднос на зависност) премина од осум во 1970-тите на околу четири во 2010-тите. Може да се намали на двајца во 2060-тите, во зависност од нивото на имиграција. „Колку е постаро населението, толку повеќе луѓе имаат социјална помош, ни треба повеќе здравствена заштита и има помала база за плаќање даноци“, изјави Јан Харпер од Бизнис школата во Мелбурн за ABC News (Австралија). Додека владата ги намали плановите за зголемување на старосната граница за пензионирање, за намалување на пензиите и за зголемување на даноците заради противењето на јавноста, демографските притисоци продолжуваат да се зголемуваат бидејќи бледеат ефектите од миграцијата. Австралијците кои стануваат полнолетни на почетокот на дваесет и првиот век не сакаат да имаат деца во споредба со нивните претходници поради економски причини: поголем студентски долг, скапо домување и негативен раст на приходот.
Глобални трендови
Уписите во основните училишта во земјите во развој се зголемуваат постојано од средината на дваесеттиот век. До 90-тите и 2000-тите години, стапката на запишување во основните училишта во овие земји се приближуваше до 100%, седејќи веднаш под оние на развиениот свет. Според Организацијата за економска соработка и развој ( ОЕЦД ), земјите потрошиле просечно 10 759 УСД за едукација на своите деца од основно училиште до универзитет во 2014 година.
Над 600.000 студенти на возраст меѓу осум и девет години од 49 земји и територии учествуваа во Трендовите во меѓународната студија за математика и наука ( TIMSS ) во 2015 година. Студентите со највисоки оценки по математика се поздравени од Сингапур, Хонгконг, Јужна Кореја, Тајван и Јапонија. Особено, јазот меѓу најниско оценуваната источноазиска земја (Јапонија, со 593) беше за 23 бода поголем од следната нација (Северна Ирска, со 570), што беше непроменето од 2011 година. Во науката, најдобри стрелци беа од Сингапур, Јужна Кореја, Јапонија, Русија и Хонгконг.
Програмата за меѓународно оценување на студентите (PISA) спонзорирана од ОЕЦД се спроведува на секои три години на петнаесетгодишни ученици ширум светот за читање со разбирање, математика и наука. Студенти од 71 нација и територии полагаа ПИСА тестови во 2015 година. Студентите со највисока просечна оценка по математика дојдоа од Сингапур, Хонгконг, Макао, Тајван и Јапонија; во науката од Сингапур, Јапонија, Естонија, Тајван и Финска; и во читање од Сингапур, Хонгконг, Канада, Финска и Ирска.
Во 2019 година, ОЕЦД ги испита образовните стандарди и достигнувањата на нејзините 36 земји-членки и откри дека додека трошоците за образование се зголемија во просек за 15% во текот на претходната деценија, академските перформанси на 15-годишните студенти во читање, математика и науката за ПИСА во голема мерка стагнира. Студенти од Кина и Сингапур, двајцата надвор од ОЕЦД, продолжија да ги надминуваат своите глобални врсници. Меѓу сите земји што ги испратија своите студенти да ја земат PISA, само Албанија, Колумбија, Макао, Молдавија, Перу, Португалија и Катар забележаа какви било подобрувања од пристапувањето. Од нив, само Португалија е земја на ОЕЦД. Во меѓувреме, Австралија, Финска, Исланд, Холандија, Нов Зеланд, Словачка и Јужна Кореја забележаа пад на вкупните перформанси откако се приклучија. Финансирањето, иако важно, не е нужно најважно, како што покажува случајот со Естонија. Естонија потроши 30% под просекот на ОЕЦД, но сепак има постигнато врвни оценки.
Социоекономската позадина е клучен фактор за академски успех во ОЕЦД, при што студентите кои доаѓаат од семејства во првите 10% од распределбата на приходот се три години пред во вештините за читање во споредба со оние од долните 10%. Сепак, врската помеѓу позадината и перформансите беше најслаба во Австралија, Канада, Данска, Естонија, Финска, Јапонија, Норвешка, Јужна Кореја и Велика Британија, што значи овие земји имаат најправедни системи за образование. Предложениот метод за проценка на еднаквоста на образовните можности во даденото општество е да се измери наследноста на академската способност бидејќи емпириските докази ја поддржуваат хипотезата дека наследноста на резултатите од тестовите е поголема во земја со национален наставен план во споредба со онаа со децентрализирана систем; имањето национална наставна програма насочена кон еднаквост ги намалува влијанијата врз животната средина.
Различни нации и територии пристапуваат на прашањето како поинаку да ги негуваат надарените студенти. Во текот на 2000-тите и 2010-тите, додека Блискиот Исток и источна Азија (особено Кина, Хонгконг и Јужна Кореја) и Сингапур активно ги бараа и ги насочуваа кон врвни програми, Европа и Соединетите држави ја имаа предвид целта за вклучување и избра да се фокусира на помагање на студентите кои се борат. Во 2010 година, на пример, Кина претстави децениски Национален план за развој на таленти за да ги идентификува способните студенти и да ги насочи на СТЕМ полиња и кариери со голема побарувачка; истата година, Англија ја расклопи својата Национална академија за надарени и талентирани млади и ги пренасочи средствата за да им помогне на студентите со низок резултат да бидат примени на елитните универзитети. Развојниот когнитивен психолог Дејвид Гери забележа дека западните воспитувачи остануваат „отпорни“ на можноста дури и на најталентираните ученици да имаат потреба од охрабрување и поддршка и имаат тенденција да се концентрираат на ниски перформанси. Покрај тоа, иако најчесто се верува дека покрај одреден репер за коефициент на интелигенција (обично 120), практиката станува многу поважна од когнитивните способности за совладување на нови знаења, неодамна објавени истражувачки трудови засновани на надолжни студии, како што е Студија за математички предвремена младина (SMPY) и Програмата за идентификување на таленти на Универзитетот Дјук, сугерираат поинаку.
Пандемијата КОВИД-19 го наруши образованието на околу една и пол милијарда ученици бидејќи училиштата во 165 земји ги затворија вратите и 60 милиони наставници беа испратени дома, според УНЕСКО. Голем број земји се справија со проблемот со проширување на пристапот до Интернет во оддалечените области или емитување повеќе образовни материјали на националната телевизија.
Од раните 2000-ти, бројот на студенти од новите економии кои одат во странство за високо образование значително се зголеми. За време на 2010-тите, додека бројот на избирачи за студирање во Обединетото Кралство и Соединетите Држави во голема мера се изедначи, сè повеќе се определија за Австралија и Канада. Ова беше златно доба на раст за многу западни универзитети кои примаат меѓународни студенти. Кон крајот на 2010-тите, околу пет милиони студенти секоја година го надминаа светот за високо образование, а развиениот свет е најпопуларно одредиште, а Кина најголемиот извор на меѓународни студенти. Статистичките податоци на кинеската влада покажуваат дека 660 000 студенти студирале во странство во 2018 година, повеќе од трипати повеќе од една деценија претходно. Во 2019 година, САД беа најпопуларно одредиште за кинеските универзитетски студенти, со 30% од меѓународното студентско тело доаѓаше од континентална Кина, следени од Австралија, Канада, Велика Британија и Јапонија. Но, бидејќи се влошија односите меѓу Западот и Кина и поради пандемијата КОВИД-19, западните универзитети забележаа пад на нивните приходи од странски студенти и ќе мора да се конфигурираат за да преживеат. Владината помош можеби нема да биде достапна заради затегнатите врски меѓу универзитетите и многу политичари, кои се скептични во однос на вредноста на високото образование, бидејќи иако приемите бележат бум, растот на продуктивноста се забавува. Покрај тоа, политичките битки на Западот сè повеќе се водат помеѓу оние кои имаат универзитетски дипломи и оние кои немаат. Во секој случај, универзитетите кои се многу зависни од приходите за странските студенти се соочуваат со можност за банкрот. КОВИД-19 го заврши златното доба на универзитетите.
Во Азија
Во Јужна Кореја, наставата е престижна и наградувана, а образовниот систем е високо централизиран и фокусиран на испробување. Слично на тоа, во Сингапур, да се стане учител во никој случај не е лесна задача и образовниот систем на нацијата е исто така централно управуван.
Во Европа
Во Финска, во текот на 2010-тите, беше исклучително тешко да се стане наставник во училиште, бидејќи стапките на прием во програмата за обука на наставници беа дури и пониски отколку за програмите по право или медицина. Според трендовите во меѓународната студија за математика и наука (TIMSS) од 2015 година, француските студенти постигнаа последен резултат во математиката и последен во науката, кога ќе се споредат со другите земји-членки на Европската унија. Француските ученици од четврто одделение (ученици на возраст од осум до девет) постигнале просечно 488 бода во математиката и 487 во науката, во споредба со просекот на ЕУ 527, односно 525. На меѓународно ниво, Франција се најде на 35. место од 49 земји учеснички и територии. Француската просечност во математиката на ниво на одделенска настава, и покрај тоа, ситуацијата во високото образование и истражувањето беше откритие, што може да се види од бројот на медали од областа што ги произведе нацијата, што е повеќе од која било друга земја, освен САД.
На почетокот на 2020 година се отвори Универзитетот Париз-Секли. Спои околу 20 терцијарни и истражувачки институции (вклучително и елитни гранде еколи и специјализирани истражувачки институти), вработува 9000 членови на факултет за настава и истражување и опслужува 48 000 студенти. Тој е посветен на науката и е наменет да биде она што претседателот Емануел Макрон го нарече „МИТ à la française “. Иако Французите претходно беа рамнодушни кон меѓународните рангирања на универзитетите, Париз-Секли е, од 2020 година, еден од најдобрите во светот, особено во математиката.