cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Варвара“ - Рајчица
Местоположба
Во кругот на црквата постојат и гробишта кои припаѓаат на жителите на маалото Рајчки.
Историја
Врз основа на зачуваните натписи, црквата била подигната во 1597 година. Во натписите испишани со старословенски букви се спомнуваат ктиторите Овчина и В’лкове. Натписите се наоѓаат нишата, над протезисот и на просторот помеѓу нишата на протезисот и апсидата.
Во минатото била метох на Бигорскиот манастир.
Во 1913 година црквата била целосно ограбена од Турците, при што биле ограбени повеќе скапоцени и старозаветни икони со вкупна вредност од 50 златници-наполеони.
Архитектура
Црквата е еднокорабна, со полуобличест свод, тристрана апсида (од надворешната) и полукружна апсида (од внатрешната страна). Градена е од кршен и делкан камен, кој е употребен само при создавање на вратата и прозорците. При градењето биле употребени и сполии од некој постар култен објект.
Таа е мала по димензии и со неугледна надворешност.
Фрескоживопис
Во внатрешноста на црквата има добро зачуван фрескоживопис, кој е насликан истата година кога е подигната црквата. Имињата на зографот и на неговите двајца помошници остануваат непознати. Нивното сликарство нема поголеми ликовни вредности.
Од некогашниот живопис се зачувани остатоци на источниот ѕид, меѓу кои подобро ликовите на „Св. Стефан“, „Омелисмос“, светители од „Великиот вход“, „Св. Роман“, „Благовештението“, „Богородица Ширшаја Небеса“ и фрагмент од композицијата „Вознесение Христово“.
Инјејерд Олофсдотер од Шведска
Ингегерд Олофсдотер од Шведска, позната и како Ирина, Ана и Света Ана (1001 г. – 10 февруари 1050), била шведска принцеза и голема принцеза на Киев. Таа била ќерка на шведскиот крал Олоф Skötkonung и Estrid на Ободритите и сопруг на Јарослав I Мудриот на Киев. Таа е почитувана како светица во православната црква. Ингегерд или Света Ана често се мешаат со мајката на Свети Владимир „Просветител“ на Русија. Ова е главно затоа што Ингегерд и Јарослав имале и син по име Владимир. Меѓутоа, свети Владимир бил татко на сопругот на Ингегерд, Јарослав I „Мудриот“, со што станала снаа на Свети Владимир. Свети Владимир бил син на Свјатослав и Малуша.
Живот
Ингегерд е родена како принцеза во дворот на кралот Олоф Скоткоунг. Во 1015 година, откако Олаф II од Норвешка го презел тронот како крал на Норвешка, тој предложил сојуз за кралски брак. Во 1016 година, благородниците од двете земји се обидоле да договорат брак помеѓу кралот Олаф и принцезата Ингегерд. Олоф Скоткоунг на почетокот се согласил, но подоцна се откажал. Наместо тоа, тој се согласи на бракот на неговата ќерка, Астрид Олавсдатер со кралот Олаф.
Последователно, Олоф Скоткоунг го договорил бракот на принцезата Ингегерд со моќниот Големиот кнез Јарослав I Мудриот од Новгород со кој Шведска имала процут на трговските односи. Бракот се случил во 1019 година.
Откако во Киев, Ингегерд и го сменила името во грчката Ирина. Според неколку саги, таа ги добила како брачен подарок Ладога и соседните земји, кои подоцна станале познати како Ингрија, што веројатно е оштетување на името на Ингегерд. Таа договорила братучедот на нејзиниот татко, Јарл Рагнвалд Улфсон, да владее наместо неа.
Заедно Ингегерд и Јарослав имале шест сина и четири ќерки; три од последните станале кралици на Франција, Унгарија и Норвешка. Целото семејство е прикажано на една од фреските на Света Софија.
Смрт и погреб
Ингегерд починала на 10 февруари 1050 година. По нејзината смрт, според различни извори, Ингегерд била погребана или во катедралата Света Софија во Киев или во катедралата Света Софија во Новгород.
Светост
Ингегерд ја иницираа изградбата на катедралата Света Софија во Киев (темелот е поставен во 1037 година). Таа, исто така, ја иницирала изградбата на катедралата Света Софија во Новгород (изградена помеѓу 1045 и 1050 година). Ингегерд подоцна била прогласен за светец под името Света Ана во Новгород и Киев. Причината за нејзината светост била тоа што таа ја иницирала изградбата на двете катедрали во Киев и во Новгород заедно со многу други добри дела.
Црквата го изјавила следново во врска со нејзината светост: Света Ана, големата војвотка од Новгород, Таа беше ќерка на шведскиот крал Олаф Скетктунг, „сехристијанскиот крал“, кој направи многу за ширење на православието во Скандинавија, и на благочестивата кралица Астрид.
Во Шведска била позната како принцезата Индегард; се омажила за Јарослав I „Мудриот“, Големиот кнез од Киев, кој бил основач на катедралата Света Софија во 1016 година, земајќи го името Ирина.
Таа им дала засолниште на отфрлените синови на британскиот крал Едмунд, Едмунд и Едвард, како и на норвешкиот принц Магнус, кој подоцна се вратил во Норвешка.
Таа е можеби најпозната како мајка на Всеволод, татко на Владимир Мономах и родоначалник на Московските кнезови.
Нејзините ќерки биле Ана, кралица на Франција, кралица Анастасија од Унгарија и кралица Елизабета (Елисив) од Норвешка. Целото семејство беше длабоко побожно и побожно.
И 4 стихири, во Тон I: Спец. Мел.: Радост на небесните редови О, радост на шведскиот народ, ти го израдуваше руското царство, исполнувајќи го со благодат и чистота, украсувајќи го неговиот престол со величественост, сјајна во побожност како непроценлив скапоцен камен поставен во прекрасна кралска круна.
Именуван Ингегерд во крстните води, о преподобна, ти беше наречена Ирина од твоите руски поданици, кои во тебе го воочија божествениот и неискажлив мир; но кога си се покорил на монашкото послушание, си го зел новото име Ана, по чесниот предок Христов, Царот на кралевите.
Се ожени во чесен брак, о света Ана, живееше во склад со својата кралска сопруга, правоверниот и најмудриот принц Јарослав; и откако му родив свето потомство, по неговото упокојување се свршивте со Господа како твој небесен Младоженец.
Презирајќи ги сите привлечности на суетата и облечени во груби облеки на монаштво, о чудесна и света Ана, ти се предаде на постот и молитвата, постојано молејќи Го Христа, твојот Учител, да го избави твојот народ од секаква неволја и неволја. Денови на празникот: 10 февруари, 4 октомври.
Деца
Ингегерд ги имала следните деца:
1971 во музиката
1971 година во музиката содржи некои значајни настани.
Организација со високо ниво на доверливост
Важни студии на случаи во оваа област се Кубанската ракетна криза, Инцидентот на Островот Три Милји, катастрофата со спејс-шатлот Челинџер, несреќата во Бопал со протекување отровни супстанции во хемиската фабрика, авионската несреќа во Тенерифе, шумскиот пожар во Мен Галч, соборувањето на хеликоптерот Блек Хок во Ирак во 1994 година, експлозијата на спејс-шатлот Колумбија, терористичките напади на 11 септември 2001 година, како и одлуката на САД да започне инвазија на Ирак во 2003.
Историја
Корените на теоријата за ХРО се темелат на низа теоретски поставки предложени од Карлен Х. Робертс (од Универзитетот на Калифорнија во Беркли), Херберт Симон, Џејмс Марч и Карл Веик (Универзитетот од Мичиген) кои наместо да ги гледаат организациите како рационални машини ги сметаат како арени во кои се одвиваат комплексни организациони процеси. Во 1971 година, користејќи ја оваа призма, Греам Алисон понудил анализа на Кубанската ракетна криза преку книгата „Суштината на одлуката: објаснување на Кубанската ракетна криза“ (Essence of Decision: Explaining the Cuban Missile Crisis).
Друга група на корени на ХРО, кои го истражуваат феноменот на циклуси со кои се зголемуваат девијациите, се потпира на студијата на Коен, Марч и Олсон за процесот на донесување одлуки во врска со канти за ѓубре, како и делата на Бери Тарнер за катастрофи, а и истражувањата на Бери Сто, Ленс Сенделас и Џејн Датон за „циклусите закана-ригидност“.
Најзначајни рани дела во областа на истражувања за ХРО ги објавил организациониот социолог Чарлс Пероу во врска со јадрениот инцидент на Островот Три Милји во 1979 г. Неговата книга објавена во 1984 година содржи поглавја за јадрени инциденти, петрохемиски фабрики, авионски несреќи, поморски несреќи, несреќи поврзани со земјиштето (уривање на брани, земјотреси) и „егзотични“ несреќни случаи (генетски инжинеринг, воени операции, вселенски летови). Набрзо по објавувањето на книгата на Пероу биле истражени несреќите во Чернобил, Бопал и експлозијата на шатлот Челинџер.
Во април 1987 година на Универзитетот во Тексас била организирана првична конференција на истражувачи кои се фокусирани на ХРО, по што беа спроведени истражувања на организации во стопанските гранки со висок ризик на Универзитетот на Калифорнија во Беркли, Универзитетот на Мичиген, Универзитетот Џорџ Вашингтон и многу други универзитети низ светот.
На Беркли, почетните истражувања биле вршени во рамки на Контролниот центар за воздушен сообраќај на Федералната воздушна управа, на комерцијална атомска централа и на носачи на авиони во рамките на морнарицата на САД.
Особености
Истражувачите имаат утврдено дека успешните организации кои делуваат во стопански гранки со висок ризик постојано се редефинираат. На пример, кога екипата за итни реакции ќе утврди дека она што го сметале за пожар во гаража се претворило во инцидент со изложеност на опасни материи, тие вршат целосна реконструкција на организирањето на реакцијата. Тимовите од ХРО удобно се прилагодуваат на градење креативни одговори на неуспеси. Во случај на неуспех, тимовите од ХРО се потпираат на нивната обука, искуство и фантазија како средства за опоравување.
Пет фактори кај организациите со високо ниво на доверливост се сметаат за одговорни за способноста да работат добро кога се соочуваат со неочекувани ситуации.
Виљани (општина)
Виљани (Viļānu novads) е оштина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
NGC 5615
NGC 5615 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5615 се споменува и како MCG 6-32-23, VV 77, Arp 178.
Откривање
Објектот е откриен на 1 март 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5615 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5615 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 24 м 6,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 51' 55"".
Други поделби
Проучување на NGC 5615 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51435. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2556. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
Меримаунт Колеџ
41.07673°N, -73.85045°W
Колеџот Меримаунт, Таритаун (познат и како колеџ Меримаунт на универзитетот Фордам ) беше женски колеџ во Соединетите Американски Држави, кој подоцна стана дел од универзитетот Фордхам. Кампусот Меримаунт се наоѓал во Таритаун, Њујорк. Запишувањето го достигна својот максимум на 1112 студенти во 1978 година, но до 2004 година беа запишани 844 студенти. Последната генерација заврши во 2007 година, а кампусот беше продаден во 2008 година.
Колеџот беше основан како независно интернатско женско училиште во 1907 година од страна на Религиозните за Светото срце на Марија (RSHM). Мајка Мари Џозеф Батлер ја основала институцијата за да „создаде место за учење каде жените можат да растат и каде што можат да добијат образование што ќе ги подготви за позиции на водство и влијание во светот“. Мајка Мари Џосеф Батлер подоцна ја основала школата Меримаунт од Њујорк во 1926 година; Школата Меримаунт од Њујорк е подготвително, независно, католичко дневно училиште за девојчиња за колеџ кое се наоѓа на Горната Источна Страна на Менхетен. Раните курсеви во Меримунт се движеа од курсеви по домашна наука до политички науки и право. Во 1924 година, Меримаунт стана еден од првите женски колеџи во Соединетите Држави што понуди програма за студирање во странство. Студентите студирале на големите универзитети во Лондон, Мадрид, Париз и Рим, живејќи во училиштата во Меримаунт ( Лондон, Париз и Рим).
Колеџот Меримаунт во Таритаун беше првиот од неколкуте колеџи основани од RSHM ( колеџи Меримаунт ). Неколку од нив сè уште постојат, вклучувајќи ги Меримунт Менхетен, Универзитетот Меримунт и Лојола Меримаунт. Колеџот Меримаунт се споменува во „ Valhalla Rising “ од Клајв Куслер.
Оригинално мото : Туа Лус Дириге (директно кон нас од твојата светлина)
Оригинална маскота : Светците
Оригинални бои : Сина и Бела
Историја
Јохана Батлер е родена на 22 јули 1860 година во округот Килкени, Ирска, ќерка на просперитетни земјоделци Џон и Елен Форестал Батлер. Откако завршила ирско национално училиште, го продолжила своето образование со Сестрите на Милоста во градот Њу Рос. На возраст од шеснаесет години, таа се приклучи на Француското собрание на Религиозните на светото срце на Марија во Безие, земајќи го името „Мари Џозеф“. После нејзиниот, Батлер беше испратена да предава во манастирско училиште во Опорто, Португалија. Во 1881 година била префрлена во манастирско училиште во Брага, Португалија, каде била унапредена во претпоставена во 1893 година. Во 1903 година, Батлер бил назначен за претпоставен од манастирот и училиштето на собранието на Лонг Ајленд. Во 1907 година, нејзиниот братучед Џејмс Батлер донираше земја во близина на Таритаун, Њујорк за основањето на колеџот.
Аквизиција и затворање од универзитетот Фордхам
Во јули 2002 година, Меримаунт официјално се консолидираше со универзитетот Фордхам, преименувајќи го колеџот во Колеџот Меримаунт на универзитетот Фордам и стана петто додипломско училиште на институцијата. Во 2005 година, Фордхам ги објави своите планови да го затвори колеџот за жени од јуни 2007 година, но да го задржи кампусот, кој го преименуваше во кампусот Меримунт, активен како центар за постдипломски студии. Повеќе од 798 студенти во Меримунт требаше да го завршат своето образование на 25 acre  Кампусот Таритаун, кој требаше да биде познат како Меримут кампус на Универзитетот Фордам, во очекување на одлуката на Универзитетот за задржување или продавање на имотот. Поделбата на Вестчестер на мулти-кампусниот колеџ Фордам за либерални студии, веќе сместен во кампусот, ќе ја продолжи и прошири својата програма за либерални уметности. Фордхам објави дека со текот на времето, професионалните училишни програми за деловна администрација, социјална служба и образование ќе ги преместат своите активности во Вестчестер во кампусот Меримунт.
Во соопштението за печатот, најавувајќи го укинувањето, Одборот на доверители на Фордхам истакна дека јуниорите и сениорите од Меримунт кои дипломирале до пролет 2007 година, ќе ги завршат своите дипломи на колеџот Меримаунт (и ќе добијат диплома и диплома Фордхам), додека бруцошите и студентите од втора година ќе ги завршат своите дипломи во програми понудени на еден од другите четири додипломски колеџи на универзитетот Фордам, доколку навистина одлучат да останат на Фордам. Сестрите Меримаунт треба да останат во живеалиштата што ги окупираа на затворањето на училиштето, иако нивните наставнички позиции повеќе не постоеја. Последната класа од 203 жени дипломираше во мај 2007 година.
Во август 2007 година, Фордхам објави дека ќе го продаде кампусот Меримаунт, на разочарување на многумина алумни, бидејќи универзитетот го купи колеџот со ветување дека ќе се обиде да продолжи да работи како женска институција. Универзитетот тврдеше неоправдани и непропорционални трошоци за одржување на големиот кампус како причина за затворање. Скептиците сметаа дека стекнувањето на колеџот е потфат за недвижнини. На 17 февруари 2008 година, Фордхам објави продажба на кампусот за 27 милиони долари на ЕФ Едукација, ланец приватни училишта за настава по јазик.
Народен театар во Ниш
Народниот театар во Ниш е театар сместен на плоштадот Синѓелиќ, Ниш, Србија. Основан бил во 1887 година како театар „Синѓелиќ“, а реорганизиран во 1906 година како Народен театар, по завршувањето на новата театарска зграда.
Надворешни врски
43.3205°N, 21.9°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.3205°N, 21.9°W
Департмани во Бенин
Бенин е поделен на 12 департмани (фр. départements) кои потоа се делат на 77 општини (communes). Во 1999 г. дотогашните шест департмани се располовени, добивајќи дванаесет. Во 2008 г. новите департмани добиле и свои административни центри.
1970 во музиката
1970 година во музиката содржи некои значајни настани.
Карабаново
Карабаново (Карабаново) — град во Владмирската област, Русија. Има население од.
1969 во музиката
1969 година во музиката содржи некои значајни настани.
Киржач
Киржач (Киржа́ч) — град во Владмирската област, Русија. Има население од
Џамија Шах-до Шамшира
Џамијаta Шах-до Шамшира e џамија која се наоѓа во Кабул, Авганистан. Во превод оваа џамија означува 'Џамија на кралот со две сабји'. Била градена во времето на Аманулах Хан (1919–1929).
Под Селото (Дебриште)
Под Селото — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дебриште, Општина Росоман. Претставува рударска населба од римското време.
Георг Цахаријас
Георг Кахаријас (роден во Берлин, 14 јуни 1884 - Берлин, 31 јули 1953 ) бил германски пливач, победник на два олимписки медали на Летните олимписки игри во 1904 година. Тој бил член на Вајсен во 1896 година.
Под Селото (Дебриште)
Јужно од селото се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и остатоци од експлоатација на мермер. Тука е најден и еден натпис посветен на богот Зевс.
Георг Цахаријас
На Летните олимписки игри во 1904 година, Св Луис Захаријас учествувал во само две дисциплини - 100 метри назад и 440 метри од градите. Во првата трка тој го освоил третото место со непознат резултат и освоил бронзен медал, а во вториот го освои резултатот 7: 23,6 и го освои златниот медал.
Во 2002 година. Бил примен во Меѓународниот дом на славните вода.
Mariovo Off-Road Experience
Mariovo Off-Road Experience (се чита: Мариово Оф-Роуд Икспериенс) — тридневен фестивал на отворено во областа Мариово, јужниот дел на Македонија. До 2015 година, фестивалот се одржал четири пати и вклучува повеќе активности како што се велосипедски тури (во планински и друмски велосипедизам), аеробик, болдеринг, планинско трчање и планинарење.
Кампот на фестивалот и негова средишна точка е селото Манастир, каде учесниците спијат во своите шатори, а од самото село и од регионалниот пат кон Витолиште почнуваат сите спортски активности, предвидени за секое издание на фестивалот.
Вообичаено, фестивалот е поддржан од многу покровители и спонзори, како и од страна на локалната власт од Општина Прилеп.
Организација
Фестивалот е организиран од страна на Здружението за унапредување на велосипедизмот „ВЕЛОЕВРОПА“ - Скопје, под водство на главниот организатор Слободан Трајковски, и Општина Прилеп.
Првото издание на фестивалот е во 2012 година. Ова издание на фестивалот било организирано од тројца ентузијасти и вљубеници во Мариово, кои решиле да организираат тура низ Мариово. По извонредно тежок терен, со многу дожд и кал на патеката, стотина велосипедисти успеале да пристигнат во селото Манастир по 13 часа возење.
Успехот од првата година донело до резултат да се продолжи организирањето на настан и следната година, кога присуствувале 200 учесници и воведување на нова дисциплина „планинско трчање“.
Третата година била воведена и третата дисциплина „планинарење“ и дополнителна забавна програма вечерта сабота кон недела. Третото издание на фестивалот било посетено од 400 гости од Македонија и Балканот.
Во 2015 година, бројката на учесници на фестивалот достигнала 800 посетители, кои земале учество на четири спортски активности. Тоа делумно се должи и на промоцијата на самиот фестивал во Македонија и на други велосипедски настани на Балканот.
Петтото издание на фестивалот се одржало од 27 до 29 мај. Во чест на малиот јубилеј била воведена и нова велосипедска патека, а исто така бил воведен и нов спорт - болдеринг.
Патеки и активности
Планинскиот велосипедизам е застапен на три рути и се возат во недела, на третиот ден од фестивалот. Првата рута МТВ 1 (наречена „Тешката“) е во должина од 52 километри и вкупно искачување од 1100 метри и се движи во круг посетувајќи ги селата Бешиште, Градешница, Старавина, Зовиќ и Манастир. Таа рута ги посетува црквата Света Петка (во атарот на село Бешиште), реката Сатока, познатиот Зовички мост на кој се снимани сцени од филмот „Прашина“ на Милчо Манчевски и средновековниот манастир „Свети Никола“ во селото Манастир. Најголемиот дел от патеката е неасфалтиран и поминува низ прекрасен живописен предел. Затоа се препорачува користење на добро подготвени планински велосипеди. Втората рута МТВ 2 (наречена „Лесната“) е пократка и полесна. Таа се движи кон селата Полчиште, Бешиште, Мелница, Витолиште и завршува во селото Манастир, и е во должина од 35 километри со вкупно искачување од околу 350 метри. Рутата ги посетува манастирот „Свети Илија“, куќата на писателот Стале Попов и манастирот „Свети Никола“. Движењето е претежно по асфалтиран и тампониран пат. Оваа рута е наменета за помалку подготвени велосипедисти и различни типови на велосипеди. И на оваа патека има водичи и сервисери кои се грижат за безбедноста на велосиедистите и сигурноста на велосипедите. Третата рута МТВ3 (наречена „Ултра“) е најтешка велосипедска патека. Таа тргнува од селото Манастир кон Црна река, па ги посетува селата Чаниште, Рапеш, Зович и повторно се враќа во селото Манастир. На 17 километри пред крајот таа се спојува со МТВ 1 и заедно продолжуваат кон Зовичкиот мост. Таа е во должина од 60 километри со вкупно искачување од 1500 метра.
Исто така, има и патека за друмски велосипедизам што почнува на регионалниот пат Витолиште-Прилеп, и го поминува целиот асфалтен пат во прилепско Мариово до вкупна должина од 103 километри, посетувајќи ги двете страни на Мариово поделено со Црна Река. Планинското трчање е во организација и реализација на клубот „Трекс“. Се трчаат две патеки во сабота и недела. Првата патека се движи кон селото Витолиште, Живово и Врпско, а на враќање се поминува низ селото Мелница, манастирот Свети Илија и завршува во селото Манастир. Втората патека делумно ја следи големата велосипедска рута и ги посетува селата Бешиште, Градешница, Зович и Манастир. Активностите поврзани со аеробик вежбањето се изведуваат во рамки на Bubalo boot camp и се вклучени сите присутни во кампот. Таа активност се изведува во саботата во попладневните часови. Планинарењето се изведува во неделата. Стартот на таа активност е од центарот на селото Манастир и се движи кон селото Зовиќ (со посета и одмор на Зовички мост каде се посетува новоотворената етно куќа. Целата рута е во должина од 23 километри.
Болдерингот е воведен како спортска активност на петтото издание на фестивалот следејќи го трендот на воведување по еден спорт во секоја следна година од почетокот на фестивалот. Гранитните карпи во околината селото Манастир се искористени за качување и отворање на нов болдеринг сектор во околината на градот Прилеп, после оние околу Прилепско езеро, манастирот Трескавец, Камена баба во близина на селото Дабница и Маркови кули.
Изданија
Во неколкуте изданија фестивалот секоја година ја збогатувал својата програма со нови активности и настани.
2012 година
На првото издание на фестивалот заврнало силен дожд при што возењето на турата се одвивало во по кал и во многу отежнати услови.
2015 година
Изданието на фестивалот во 2015 година опфаќало три фестивалски дена на кои имало богата програма.
За првиот фестивалски ден биле најавени проекција на кратки филмови со спортска содржина и отворање изложба на фотографии од претходните години. Вториот ден бил резервиран за целодневна забава со диџеи и бенд, курс по самоодбрана, аеробик-вежби, кратко предавање за готвење. Сите спортски активности се одржале на последниот фестивалски ден. Се одржале две планински велосипедски трки (голема и мала), две планински трки за трчање, аеробик и планинарење до селото Зовиќ.
Настанот како и другите години претходно биле организирани од страна на на здружението „ВЕЛОЕВРОПА“, а самиот настан е финансиски поддржан од програмата на УСАИД за поддршка на мали бизниси, а поддржан бил и од Општина Прилеп.
Учесниците од малата велосипедска трка, која се одржала на растојание од 35 километри, биле на ручек во рамките на Витолишкиот манастир, односно уште наречен манастир „Св. Илија“, каде покрај другото се одржувале и 31. Мариовско-мегленски средби.
Учесниците од големата велосипедска трка, која се одржала на растојание од 52 километри, присуствувале на ручек во манастирот „Св. Никола“ во селото Манастир, каде што се наоѓал и главниот камп на фестивалот, како и секоја година.
2016 година
На изданието во 2016 година, за првпат била претставена третата тура наречена Ултра тура која ја извозеле околу 70 велосипедисти. Завршната точка и ручекот за сите активности на ова издание се одржала во манастирот „Св. Никола“ во село Манастир.
NGC 1270
NGC 1270 — елиптична галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1270 се споменува и како UGC 2660, MCG 7-7-57, CGCG 540-95.
Откривање
Објектот е откриен на 14 февруари 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1270 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1270 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 18 м 58,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 28' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 1270 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12350. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2856. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
Словенска Бистрица (замок)
Словенска Бистрица — замок во Словенска Бистрица, Словенија. За првпат замокот се споменува во 1265 година.
Во 1313 година објектот им припаднал на Хабсбуршката монархија, кои го изнајмиле на семејството Валси. По 1368 година била во сопственост на властите од Цеље, а по 1456 година повторно било вратено на хергцогските семејства. Во 1587 година градот и замокот биле купени од Ханс Ветер; во 1717 замокот бил продаден на грофот Атемс, и така се задржало сè до крајот на Втората светска војна, кога бил национализиран.
Хесус Ерада
Хесус Ерада Лопес (Jesús Herrada López; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Неговиот брат Хосе е исто така професионален велосипедист и е член на екипата.
Кариера
Станал професионалец во 2011 година, потпишувајќи тригодишен договор за. Останал со екипата и во четвртата сезона, во 2014. Сметан е за еден од најветувачките млади таленти во шпанскиот велосипедизам, освојувајќи го националното јуниорско хронометарско првенство во 2007 и 2008 година, националното хронометарско првенство под 23 години во 2010 година и националното друмско првенство во 2013 година.
На 3 мај 2015 година, Ерада ја освоил втората и последна етапа на Вуелта а Астурија. Го постигнал тоа додека му помагал на неговиот предводник Игор Антон за победа во генералниот пласман. Завршил четврти во друмската трка на Европските игри 2015 во Баку, откако предводел за победникот Луис Леон Санчес. Во јуни 2015 година го освоил бронзениот медал на националното хронометарско првенство и бронзениот медал на националното друмско првенство.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Еди Ведер
Еди Ведер (роден како Едвард Луис Северсон на ) — американски музичар, пејач и текстописец, најпознат по тоа што е главниот вокал и еден од трите гитаристи на алтернативниот рок бенд Pearl Jam. Познат по својот карактеристичен и моќен вокал, Ведер е рангиран како седми на списокот на „Најдобри водечки пејачи на сите времиња“, составена од Ролинг Стоун. . Во текот на својата кариера пред Pearl Jam, Ведер бил член на Temple of the Dog.
Во 2007 година го издал својот прв соло албум како саундтрак за филмот Into the Wild (2007). Неговиот втор албум Ukulele Songs бил објавен во 2011 година.
Еди Ведер бил примен во Салата на славата на рокенролот на 7 април 2017 година.
1968 во музиката
1968 година во музиката содржи некои значајни настани.
Веслање на Летните олимписки игри 2016
Натпреварите во веслање на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро се одржуваат од 6 до 13 август во Родриго де Фрејтас во Копакабана. Има 14 десциплини, во кои учествуваат вкупно 550 веслачи, од кои 331 мажи и 219 жени.
Формат на натпреварот
Од вкупно 14 дисциплини, 8 се во машка и 6 во женска конкуренција. Меѓуи нив се категории во општа и огрнаичена тежина на веслачите и два вида веслање: со по едно весло и парно. Во првиот случај, еден веслач има само едно весло во рацете, а во втгориот весла со две истовремено.
Парни дисциплини се: единечно, двојки, лесни двојки и четворки, сите и во машка и во женска конкуренција. Дисциплините со по едно весло се двојки и осумки за мажи и жени, и четворки и лесни четворки за мажи.
Иако големината и составот на форматот е непроменет од минатата олимпијада, оваа година е намален бројот на пловила за мажи во единечната дисциплина, парните четворки и осумки, со што се зголемил уделот на пловилата за жени во единечнитем, двојките и парните и лесните парни двојки.
Колчугино
Колчугино (Кольчу́гино) — град во Владмирската област, Русија. Има население од.
Трафалгар (’рт)
Трафалгар (36.18333°N, -6.03333°W) (Cabo Trafalgar) е ’рт во покраината Кадис во југозападна Шпанија. Се наоѓа на крајбрежјето на Атлантскиот Океан, северозападно од Гибралтарскиот Проток. Името е изобличување на изворнот арапски назив „Тарф ел-Гарб“ (طرف الغرب) што значи Западен ’Рт.
Во 1805 г. Близу ’ртот се одиграла прочуената битка кај Трафалгар помеѓу британската Кралска морнарица под водство на адмиралот Хорацио Нелсон ја поразила Наполеоновата здружена шпанско-француска морнарица.
Светилник
’Ртот има светилник со височина од 34 метри (51 метри над морето). Изграден е во 1860 г. близу до истоимениот арапски светилник. Светлината има досег од 35 км. Светилникот ја носи меѓународната ознака D-2406, а има циклус од GpD(2+1) B 15 сек.
NGC 3217
NGC 3217 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3217 се споменува и како IC 606, MCG 2-27-6, MK 721, IRAS 10208+1112, CGCG 65-17, 8ZW 74, Todd 29.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1878 година од страна на Дејвид Пек Тод, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3217 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3217 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 23 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 57' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 3217 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30448. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 189; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 841. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 238.
Херман Обрист
Херман Обрист (германски: Hermann Obrist) бил швајцарски и германски дизајнер и вајар од движењето Југендстил (арт нуво).
Студирал ботаника и историја во младоста - влијанието од оваа наобразба може да се почувствува во неговата подоцнежна работа во полето на применетите уметности. Потоа, следел часови во школа за уметности и занаети во Карлсруе. Работел како вајар во Париз, каде што во 1889 се здобил со златниот медал на Светската изложба во Париз.
Грб на Суринам
Грбот на Суринам е официјалниот грб на оваа јужноамериканска држава. Грбот бил усвоен на 25 ноември 1975 година.
Херман Обрист
Како учител, Херман Обрист имал епохално влијание врз појавата и подоцнежниот развој на Југендстил во Германија. Во 1902, Херман Обрист и Вилхелм фон Дебшиц заедно формирале школа за дизајн во Минхен - еден од најпознатите студенти е Лудвиг Хиршфелд Мак, кој подоцна ќе предава во Баухаус. Во 1890 и 1891 ја посетува уметничката школа Академија Жулиен. Во 1892 година во Фиренца, отвора студио за шиење, кое го префрла во Минхен во 1895, каде го формира Ателјето за уметности и занаети (Vereinigte Werkstätten für Kunst im Handwerk). Обрист го ангажирал својот пријател Август Ендел да го дизајнира ова студио во Минхен, изградено во 1897 и уништено во 1944.
Грб на Суринам
Опис
Грбот е составен од округлест штит, кој е поделен на два дела со дијамант во средината. На левиот дел има приказ на златен брод, што ја симболизира трговијата со робови во Суринам и пренесувањето Африканци во Јужна Америка. На десната половина има приказ на палма, што ја симболизира правдата, односно „секој правен човек ќе расцвета како палма“. Зелениот дијамант всушност претставува стилизирано срце, симбол на љубовта, а врвовите на дијамантот ги симболизираат правците на ветрот. Во дијамантот има приказ на златна ѕвезда, чии краци ги симболизираат континентите од каде потекнуваат луѓето на Суринам, односно: Африка, Азија, Америка, Австралија и Европа. Овој штит го држат двајца луѓе облечени во локална староседелска облека, а сите тие се потпираат на црвена лента на која со црни букви пишува: Правда, побожност, верност (Justitia - Pietas - Fides).
Херман Обрист
Најпознатото и највлијателно дело на Обрист било дизајнот на везена драперија наречена "Cyclamen", во 1892. Таа се состоела од серија на елегантни, свиткани кривини, опишани како "свиоци од камшик", или Peitschenhieb на германски, и станала една од епохалните дела на движењето ар нуво.
Светилиште на Хазарат Али
Светилиште на Хазарат Али е џамија која се наоѓа во Мазари Шариф, Авганистан. Оваа џамија е позната и како Сина џамија. селџучкиот султан Ахмед Санјар бил оној која прв го изградил ова светилиште. Истото било разрушено од страна на Џингис Хан по неговата инвазија во 1220 година. Во 15 век објектот бил повторно реконструиран од страна на Хусеин Баикара. Најголема декорација на џамијата ја дава нејзината архитектура, посебно начинот на кој се испишани зборовите: "Ali, Lion of God“
Aманда Херст
Семејство и ран живот
Аманда Херст е дете на Ен Херст, внука на Пети Херст, и правнука на медиумскиот магнат Вилијам Рендолф Херст. Нејзиниот татко Ричард Мек Чесни се разделил од нејзината мајка пред раѓањето на Аманда. Таа е исто така поќерка на романописецот Jеј Мекинерни и братучетка на Лидија Херст-Шоу.
Херст се школувала во училиштето Чапин во Њујорк и дипломирала во Чоут Розмари Хол, интернатско училиште. По кратко студирање на колеџот во Бостон, таа се откажала за да се занимава со мода. На крајот се вратила на училиште и се школувала на универзитетот Фордхам, каде дипломирала во 2008 година, историја на уметност.
Личен живот
Аманда се омажила за Јоаким Ронинг на 2 август 2019 година.
Мода
Како поранешен модел на IMG, Херст се појавила на насловните страници на „Таун енд кантри“, Меѓународниот „Харперс базар“, „Космополитен“ и други големи списанија, како и во „Vanity Fair“.
1967 во музиката
1967 година во музиката содржи некои значајни настани.
Архитектонско-урбанистички проект
Архитектонско-урбанистички проект е проект за архитектонско-урбанистичка разработка на градежна парцела во која со урбанистички план е утврдена апроксимативна површина за градење наменета за комплексна градба, или комплекс на градби.
Ринглебен
Ринглебен може да се однесува на следниве места во сојузната покраина Тирингија, Германија:
Видое Подгорец
Видое Подгорец (Колешино, 8 јуни 1934 - Скопје, 14 април 1997) — еден од најплодните македонски писатели, патописец, поет, раскажувач и романописец за деца и возрасни. Припадник е на втората генерација македонски писатели. Објавил голем број стихозбирки, раскази и романи.
Загадување на воздухот
Под загадување на воздухот се подразбира внесување на нови некарактеристични физички, хемиски и биолошки материи во [Атмосфера|атмосферскиот] воздух или промена на одамна веќе присутните концентрации на овие материи во животната средина. Загадување на воздухот е широк термин применет на хемиски, физички (на пр. честички), или биолошки агенси кои ги менуваат природните одлики на атмосферата. Загадувањето на воздухот е една несакана состојба на природната средина каде што воздухот е загаден со супстанции што се штетни за здравјето на човекот.
Видое Подгорец
Животопис
Видое Подгорец е роден на 8 јуни 1934 година во струмичкото село Колешино, во сиромашно семејство. Во родното село завршил основно училиште, а во 1950 година завршил учителска школа во Штип. Потоа, со неполни шеснаесет години, почнал да работи како учител. Поради сиромаштијата, не бил во состојба редовно да ги следи предавањата на Скопскиот универзитет, па затоа, студирал како вонреден студент. Во 1956 година, дипломирал на Вишата педагошка школа, а во јуни 1959 година дипломирал на Филозофскиот факултет, на групата за југословенска книжевност. Потоа, три години работел како училиштен инспектор за Штипската околија, а во 1962 година се вработил во Скопје, во „Нова Македонија“, т.е. во редакцијата „Детска радост“, како уредник на детските списанија „Другарче“ и „Наш свет“. Својот работен век го завршил како директор и главен уредник во НИК „Наша книга“. Починал на 14 април 1997 година во Скопје. Бил член на Друштвото на писателите на Македонија од 1958 година.
Загадување на воздухот
Загадувач на воздухот е секоја супстанца која може да предизвика штета на луѓето и животната средина. Загадувачите можат да бидат во форма на цврсти честички, течни капки или гасови. Освен тоа, тие можат да се природни или создадени од човекот.
Видое Подгорец
Книжевно творештво
Видое Подгорец започнал да пишува додека бил ученик во учителската школа во Штип, а малку подоцна, непосредната работа со децата (како учител) имала пресудно влијание за неговата определба за детската книжевност. Подгорец спаѓа во редот на најпопуларните и најплодните македонски писатели: само во првите десетина години од своето творештво, веќе објавил околу триесет книги! Неговите дела се преведувани на повеќе јазици, и тоа: српски, хрватски, словенечки, турски, албански, руски, украински, полски, чешки, словачки, бугарски итн. Тој пишувал поезија и проза за возрасни и за деца, а се занимавал и со книжевна критика и есеистика, а покрај тоа, има објавено серија патописи од неговите патувања по Блискиот Исток. Во продолжение, тој е автор на неколку телевизиски сценарија за детски игри, како и на две радио-драми за деца: „Незавршена приказна“ (заедно со Михо Атанасовски) и „Чудесно патување“. Исто така, тој е уредник на две антологии: „Гулаб на мирот“(избор на раскази за деца) и „Вртешка“ (избор на песни за деца). Во 1969 година, издавачката куќа „Наша книга“ од Скопје објави избор од делата на Подгорец во десет книги.
Загадување на воздухот
Загадувачите би можеле да се класифицираат како примарни или секундарни. Обично примарните загадувачи директно се испуштаат од даден процес, како пепелта од вулканските ерупции, јаглеродниот моноксид од испустите на моторните возила или сулфур диоксид ослободен од фабриките. Секундарните загадувачи не се испуштаат директно, туку тие се создаваат во воздухот со реакциите или заемодејствата меѓу примарните загадувачи. Важен пример на секундарен загадувач е приземниот озон — еден од многуте секундарни загадувачи кои се составен дел од фотохемискиот смог. Некои загадувачи можат да бидат и примарни, и секундарни, односно тие се испуштаат директно, но исто така се создаваат од други примарни загадувачи.
Видое Подгорец
Дела
Составувач е на антологиите:
Загадување на воздухот
Загадувањето на воздухот во домовите, како и квалитетот на градскиот воздух се наведени како два од светските најголеми проблеми со загадување во извештајот од 2008 за најмногу загадени места на Институтот Блексмит.
Били Рил
Вилијам Џозеф Рил (англиски: William Joseph Rhiel, 16 август 1900 – 16 август 1946) бил втор и трет играч во бејзбол, во Супер Лиг, кој играл четири сезони со Бруклин Робинс, Бостон Брејвс и Детроит Тигрс кон крајот на 1920-тите и почетокот на 1930-тите.
Видое Подгорец
Награди
Во 1966 година, за романот „Белото циганче“, Подгорец добил две награди: наградата „Младо поколение“ за најдобра детска книга во Југославија, како и втората награда на конкурсот за роман на „Детска радост“. Покрај тоа, Подгорец е добитник и на следниве награди:
Загадување на воздухот
Зададувачи на воздухот
Како основни примарни загадувачи на воздухот се јавуваат:
Били Рил
Раните години
Рил е роден во Јангстаун, Охајо, од Вилијам Џ. И Марија Лиден Рил. Тој учел во локалните училишта, вклучувајќи ги и основното училиште и средното училиште Рајен. Рил добил рано признание како играч за полупрофесионален фудбалски тим поврзан со црквата Ст. Едвард, во Јангстаун. По завршувањето на колеџот "Њубери" во Јужна Каролина, каде што бил фудбалска ѕвезда, Рил се приклучил на тимот за земјоделство во Атланта, каде што ја презел позицијата на втор играч со низа.
Загадување на воздухот
Зададувачи на воздухот
Во групата на секундарни загадувачи припаѓаат:
Били Рил
Професионална кариера
Рил го направил своето професионално деби со Бруклин Робинс на 20 април 1929 година. Во јули истата година, Њујорк тајмс објавил дека Рил го добил домашниот натпревар од седмиот натпревар со Питсбургските пирати, што им дало победа на Робинс од 10 до 7. Следната година се преселил во Бостон Брејвс. Рил, исто така, играл со Портланд, Орегон, во крајбрежната лига, и Монтреал, во меѓународната лига. Тој ги поминал последните две сезони со Детроит и ја одиграл својата последна голема лигашка игра на 9 јули 1933 година. Тој кратко играл за мала лига Толедо, пред да ја заврши својата професионална кариера во бејзбол.
Загадување на воздухот
Зададувачи на воздухот
Како помали загадувачи на воздухот се сметаат:
Били Рил
Подоцнежни години
По завршувањето на кариерата како играч на бејзбој, Рил се вратил во Охајо, каде што се доселил во градот Ворен. Таму тој работел 10 години како директор на Јуниорската бејзбол-лига на американската легија и менаџер на тимот за бејзбол на Ворен. Тој, исто така, управувал со VFW Canteen во Ворен, позиција што ја држел 10 години, до неговата смрт.
Рил претрпел фатален срцев удар во домот на неговата сестра во 1946 година. Неговиот погреб се одржал во црквата Св. Брендан, во Јангстаун.
Загадување на воздухот
Извори
Како извори на загадување на водухот се сметаат различни места, активности или фактори кои се одговорни за испуштање на загадувачи во атмосферата. Овие извори можат да се групираат во две главни категории:
Антропогени извори
Антропогените извори (човечки активности) пред сè се поврзуваат со согорувањето на различни видови на горива.
Горно Дивјаци
Горно Дивјаци — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северозападниот дел на територијата на Општина Крушево, на јужните огранки на Бушева Планина, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Пласница. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 800 метри. Од градот Крушево е оддалечено 9 километри. До селото може да се стигне преку регионалниот пат 2337.
Соседни села се Пласница и Дреново од северната страна, Белушино од источната страна, Арилево и Долно Дивјаци од јужната страна и Пуста Река од западната страна.
Месностите во атарот на селото се следните: Младеноа Слива, Арилеска Река, Петков Гроб, Волчев Камен, Рамна Нива, Распаќе, Усејноа Ливада, Беглишта и други.
Историја
Селото е настанато од доселеници, порано се викало Бајлак Дивјаци. Селото го основале три рода, Куменџиовци, Бајдевци и Грујовци.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 12,1 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 819,5 хектари, на шумите отпаѓаат 252,5 хектари, а на обработливото земјиште 112,6 хектари.
Во основа, селото има полјоделско-сточарска функција.
Мештани се занимаваат со огледување жито и тутун.
Население
Горно Дивјаци е мало село, коешто во 1961 година броело 275 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 61 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 46 жители, сите Македонци.
Родови
Горно Дивјаци е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1951 година: