cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радомир Смиљаниќ
Творештво
Во рамките на творештвото на Смиљаниќ, особено поволни критики се упатени на неговата трилогија за Хегел Милирадовиќ: Така, Павле Зориќ ги оценил овие дела како едни од најголемите остварувања во југословенската книжевност; Игор Мандиќ смета дека трилогијата претставува нешто потполно самородно; Петар Јокостра ги вброил трите романи меѓу најдобрите светски дела напишани во текот на неколку децении, нарекувајќи го Смиљаниќ „обновител на модерната европска сатира“ и „легитимен наследник на Свифт и Сервантес“; според Хајнц Бекелман, овие романи спаѓаат во ризницата на големиет светски романи; според Витолд Випржа, Смиљаниќ од посебното создава општо и со својата трилогија ја сместил Југославија во центарот на културниот свет; а според Никола Милошевиќ, отворил нови, поуниверзални видици.
Тврдина Белоградчик
Тврдина Белоградчик (бугарски: Белоградчишка крепост) е тврдина која се наоѓа во северозападниот дел на Бугарија. Се наоѓа непосредно над градот Белоградчик во дел од познатите Белоградчишки Карпи. Најстарата тврдина во регионот била изградена во периодот на Траките и Римското Царство. Античката крепост била проширена во Средниот век, а нејзиниот денешен вид е од периодот на доцната Отоманско Царство од почетокот на 19 век. За последен пат била користена како воен објект во 1885 година во текот на Српско-бугарската војна.
Денес е отворена за посети како туристички објект.
Ортозија (месечина)
Orthosie (старогрчки јазик: Ορθωσία), позната и како Јупитер XXXV — месечина на Јупитер. Откриена е од страна на екипа на астрономи Хавајскиот универзитет предводена од Скот Шепард во 2001 година, при што е дадена привремената ознака .
Ортозија е со пречник од 2 километри, и е во орбита околу Јупитер на просечно растојание од 20,568 Mm со период од 602,619 денови, со наклон од 142° во однос на еклиптиката (143° во однос на Јупитеровиот екватор), во повратна насока и со занесување од 0,2433.
Именувана е во август 2003 година според Ортозија, старогрчката божица на напредокот и припадничка на Хорите. Хорите се ќерки на Зевс и Темида.
Ортозија е орипадник на распрснатата Пасифаина група.
Ајме де Гент
Во јули 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Дјома
Дјома (Дим; Дёма) — река во Република Башкортостан, Русија. Тече на север и се влева во реката Белаја кај градот Уфа. Реката е долга 535 километри, со сливно подрачје од 12.800 км² и просечен истек од 35 м3/с.
Изворот на Дјома се наоѓа на северните падини на Обшти Сирт, на границата со Оренбуршката област, северно од ракавот Салмиш на реката Сакмара. Од тука, тече кон североисток во Башкортостан, каде создава широка долина. Тука, реката тече бавно и создава меандри, особено во долниот тек пред вливот со Белаја.
Градот Давлеканово се наоѓа на Дјома, а устието на реката е во рамките на границите на градот Уфа, во градскиот округ Дјома, именуван по реката.
Региони во Англија
Регионот (region или Government Office Region), е моментално највисокото ниво на локална управа на субнационалниот ентитет Англија во рамките на Обединетото Кралство. На картата се регионите со нивните имиња.
Протоѕвезда
Протоѕвезда е широко небесно тело што се формира со собирање на гасот од џиновски молекуларен облак. Фазата наречена протоѕвезда е најраниот стадиум во процесот на ѕвездениот развој. За ѕвезда со маса колку нашето Сонце оваа фаза трае околу 100.000 години. Започнува со јадро кое ја зголемува својата густина во молекуларен облак, а завршува со формирање на ѕвезда од типот T Tauri, која потоа влегува во главната фаза. Ова е навестено од сончевиот ветер од типот T Tauri, вид на супер сончев ветер кој ја обележува промената одѕвезда која насобира маса во ѕвезда која зрачи со енергија.
Стадион Лобановски (Киев)
Стадионот е посветен на Валериј Лобановски. Во моментот, своите домашни натпревари во фудбал на овој стадион ги игра ФК Динамо Киев. Стадионот има сместивост од 16.873 гледачи. Стадионот бил изграден во 1934 година. Сегашното си име стадионот го добил во 2002 година, во чест на поранешниот тренер Лобановски кој починал истата година.
За стадионот постои план за реконструкција, според која стадионот би добил сместивост од 30,000 гледачи.
Хермипа (месечина)
Хермипа ( старогрчки јазик: Ερμίππη), или Јупитер XXX — приородна месечина на Јупитер. Откриен е од страна на екипа на астрономи Хавајскиот универзитет предводена од Скот Шепард, Дејвид Џуит и Џен Клијна во 2001 година, и дадена е привремената ознака S/2001 J 3.
Именувана е во август 2003 година од страна на МАС, според Хермипа, љубовница на Зевс (Јупитер).
Хермипа е припадник на Ананкината група, и е повратна неправилна месечина во орбита околу Јупитер на растојание меѓу 19,3 и 22,7 Gm, со наклон од 150°.
Атанас Коровешов
Атанас Коровешов (роден во година во село Смрдеш,  - починал на  година во село Корнишор, ) — деец на македонското национално и комунистичко движење, борец во македонскиот партизански одред „Лазо Трповски” (1943).
Животопис
Атанас Коровешов - Насо основно образование завршил во родното село, по што се занимавал со сточарство. Во 1939 година го отслужил воениот рок за грчката држава во погранична единица. Фашистичката окупација Насо ја дочекал подготвен, тој уште пред Втората светска војна бил активен со своите другари во КПГ, кои дејствувале во Смрдеш и развивал широка активност против окупаторот. Коровешовци во Лариса имале свој имот каде ги помагале партизаните. Таму, во 1941 година на зимување со стадата бил и Атанас кој активно помагал. Летото 1942 година Атанас се вратил во Смрдеш и се вклучил во работата на селскиот комитет, како одговорен за воени прашања. Тој работел на омасовување на организацијата и имал врски со останатите села. Во втората половина на август 1943 година Атанас влегол во партизани. Во групата која бил Атанас и останати луѓе од други села бил формиран одредот „Лазо Трповски“, со кој Атанас бил во сите акции и борби до неговото расформирање. Пролетта 1944 борците од одредот Лазо Трповски преминуваат во батаљонот Вичо кој влегувал во составот на 28-миот полк на ЕЛАС. Атанас овде бил именуван како командир на првиот вод од втората чета на овој батаљон. Тој учествувал во сите борби што ги водел батаљонот. Во почетокот на мај 1944 година како протест кон КПГ и ЕЛАС и нивниот однос кон македонското прашање, Атанас со група партизани го напуштил батаљонот и преминала во Вардарскиот дел на Македонија и се вклучил во Првата македонско - косовска ударна бригада која била стационирана на Караорман. Подоцна била формирана посебна чета на која командир и бил Атанас. Потоа и други единици се придружиле во Вардарскиот дел на Македонија влегувајќи во Првата македонска ударна бригада, тука формирале посебен батањон чиј командант бил самиот Атанас Коровешов. Во јули 1944 година, батаљонот се вратил во Егејска Македонија. На 2 август 1944 година одредот бил преформиран и го добил името Гоце. Атанас бил во командниот состав.
Каревит
Во Вендската митологија Каревит е заштитник на древниот град Харенца на островот Ругија во Балтичко Море. Прикажан сам, неговата гола статуа има глава со две лица, глава од вол на градите и глава на петел на неговиот стомак. Прикажан заедно со Руѓевит, тој има шест глави, четири машки и две женски. Неговите гради означуваат глава на лав.
Олимписки стадион во Киев
Национален олимписки спортски комплекс или Олимпискиот стадион (украински: Національний спортивний комплекс «Олімпійський») е стадион кој се наоѓа во Киев, Украина.
Стадионот е еден од најголемите во Европа, со сместивост од 70.000 гледачи. На овој стадион биле одржани Летните олимписки игри во 1980 година, а на овој стадион исто така ќе се одржи и финалето од Европското фудбалско првенство во 2012 година.
Историја
По прогласувањето на независност од страна на Украина во рамките на Советскиот Сојуз, стадионот својот национален статус го добил во 1996 година. Овој стадион уште се нарекува и Централен стадион или Републички стадион. Во периодот од 1997 до 1999 година, стадионот бил реконструиран според тогашните нови правила за безбедност наложени од ФИФА, и сместивоста била намалена на 83.450 гледачи.
На овој стадион, своите домашни натпревари ги играл ФК Динамо Киев, но во 1998 година, клубот одлучил да се пресели на стадионот Лобановски. По ова, стадионот главно се користи од страна на Украинската фудбалска репрезентација, како и во поголемите натпревари, главно во европските купови, од страна на Динамо. Од 2008 година, по добивањето на статусот за организирање на европското првенство во фудбал во Украина, стадионот повторно започнал да се реновира.
Се планира сместивоста да биде намалена на 70.050 гледачи, а самото игралиште од 104×72 метри да се зголеми на 105×68 метри.
Јован Корубин
Јован Корубин (роден на  година во  - починал на  година во ) — македонски социолог и универзитетски професор.
Животопис
Јован Корубин основно и средно образование завршил во родниот град. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1975 година, магистрирал на Правниот факултет во Белград во 1984 година и докторирал на Филозофскиот факултет во Скопје на тема „Научната интелигенција во структурата на македонското општество“ (1992).
Бил избран за асистент (1977), за предавач (1984), за доцент (1992), за вонреден (1997) и за редовен професор по предметите Социологија на правото и Социологија на масовните комуникации на Филозофскиот факултет во Скопје (2002). Објавил преку 70 научни труда од областа на социологијата
Ана Дука
Ана Дука (11-12 век) ― ќерка на Марија и Андроник Дука, внука на Трајан, синот на царот Јован Владислав.
Се омажила за византискиот великодостојник Георги Палеолог кој како баџанак на императорот Алексеј I Комнин вршел високи должности во Византиското Царство.
Озвена
Озвена беше божица на ехото во словенската митологија. Таа е слична на грчката нимфа Ехо.
Нејзината фигура е поврзанa со човечката комуникација и откривањето на дискусии и акции. Како божица на озборувањата, таа не беше во можност да сокрие тајна или приватен разговор. Ако таа не го сака некого, ќе го искриви значењето на неговите зборови. Таа, исто така беше божица на славата, одговорна за раскажувањето на дела на хероите. Кога таа беше во служба на подземниот бог Пекленц, таа го шири врисокот на проколнатите како предупредување за живите.
Ѝ беше кажано да биде придружник на богот Велес.
Каору Митома
Каору Митома (роден на 20 мај 1997 година, во Канагава) — јапонски фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач на Брајтон и на јапонската репрезентација.
Биографија
Роден е во спортско семејство, неговиот татко се посветил на атлетиката додека неговата мајка играла одбојка. Тој има и постар брат по име Јуки кој го инспирирал да се занимава со фудбал; сепак Каору, иако имал можност да стане професионален фудбалер откако завршил средно училиште, тој претпочитал да го одложи тоа за да се посвети на универзитетските студии, каде исто така играл фудбал во тимот на неговиот универзитет, Цукуба, истакнувајќи се по својот талент. Учествувајќи во Купот на императорот, тој постигнал два гола во победата од 3-2 против Вегалта Сендаи, клуб од Ј1 лигата, првата дивизија на јапонскиот фудбал. На унивезитетот се стекнал со диплома по моторни науки, а во 2022 година ја најавил својата венчавка со Наруми Миура.
Технички одлики
Игра и како десно крило и како лево крило, Митома е талентиран играч способен да трча многу, опремен со добар дриблинг и одлично чувство за асистенција, квалитети благодарение на кои е секогаш опасен во офанзивните акции на својот тим. Исто така, има прецизен шут и често знае да ја погодува мрежата благодарение на неговите пласирани "завртени" удари со многу ефе. Веќе по дебито бил наговестуван меѓу најсилните азиски фудбалери за 2020 година.
Кавасаки Фронтале
Својата кариера како професионалец Митома ја започнал во Кавасаки Фронтале во 2019 година, а истата година одиграл само еден натпревар за клубот во ремито 2-2 против Нагоја Грампус во Купот на Џеј лигата, кој подоцна неговата екипа го освоила.
Следната сезона, тој учествувал во освојувањето на првенствената титула на својот тим за која придонел со 30 настапи и 13 гола, добивајќи го притоа и признанието за еден од најдобрите играчи на тимот: тој го постигнал својот прв гол во првенството во победата со 3-1 против Шонан Белмаре, а потоа постигнувал и по два гола во победите со 6-1 против Консадоле Сапоро и со 3-1 против Јокохама Маринос, исто така асистирал за победничкиот гол кој го постигнал Кенго Накамура во победата со 2-1 против ФК Токио што била 12-та последователна победа на тимот во лигата, за потоа со уште две асистенции за Акихиро Иенага во победата со 5-0 против Гамба Осака да му помогне на својот тим да ја освои титулата на четири кола до крајот.
Благодарение на неговиот гол, на 1 јануари 2021 година, Кавасаки Фронтале ја освоиле својата првата титула во Купот на Императорот, совладувајќи ја Гамба Осака во финалето со 1-0. Следниот месец, против истиот противник, Митома постигнал два гола со кои го одвел Кавасаки до нова победа и до освојувањето на Суперкупот на Јапонија.
Брајтон и Јунион Сен Жилоаз
На 10 август 2021 година, тој бил купен од, потпишувајќи четиригодишен договор со клубот од Премиер лигата. Сепак, веднаш по потпишувањето, Брајтон го позајмил играчот на белгискиот клуб Јунион Сен Жилоаз. Првиот гол за Сен Жилоаз го постигнал во Купот на Белгија во победата над Лебеке со 7-0. Во првенството, тој успеал да постигне гол во победата со 3-1 над Андерлехт, и во натпреварот против Серинг во кој влегол во второто полувреме, кога тимот заостанувал со два гола разлика, но Митома постигнал хет-трик за пресврт-победа од 4-2. По завршувањето на сезоната во Белгија, Митома се вратил во Брајтон.
На 13 август 2022 година, Митома го направил своето деби во Премиер лигата за Брајтон, влегувајќи како замена за Леандро Тросар во 75-тата минута во ремито 0-0 против Њукасл Јунајтед на Стадионот Фалмер.
Репрезентативна кариера
Дебитирал за јапонската репрезентација во натпревар од квалификациите за Светското првенство 2022 против Оман во Мускат, кој завршил со победа на Јапонија од 1-0.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 6 декември 2022.
Ние не сме ангели (филм од 1955)
„'Ние не сме ангели“' (англиски: We're No Angels) - американски филм од 1955 година, во режија на Мајкл Куртиз, по сценариото на Раналд Мекдаугал. Во главните улоги настапуваат: Хемфри Богарт, Питер Јустинов, Алдо Реј, Глорија Талбот, Лео Карол, Џоан Бенет, Џон Баер и Бејсил Ретбоун. Филмот е снимен според драмата „Моите три ангели“ на Семјуел и Бел Спевак, а во 1989 година е снимена нова верзија на филмот, во режија на Нил Џордан.
Содржина
Пред Божиќ, тројца затвореници, Џозеф (го игра Богарт), Алберт (го игра Реј) и Жил (го игра Устинов) успеваат да побегнат од Ѓаволскиот остров. Привремено засолниште неоѓаат во еден мал колонијален град, со намера само да преноќат, но тие решаваат да му помогнат на љубезното семејство Дукотел кое се соочува со проблеми: сопственикот на дуќанот, Феликс Дукотел (го игра Карол) се наоѓа во финансиски проблеми поради кои му се заканува неговиот братучед Андре Трошар (го игра Ретбоун), а неговата ќерка, Изабел (ја игра Талбот) е вљубена во родината Пол Трошар (го игра Баер). Затворениците му помагаат на Феликс да заработи некоја пара, а потоа организираат убава божиќна вечера. Утредента пристигнуваат Андре и Пол Трошар при што богатиот Андре сака да ги прегледа финансиските книги. Затворениците најпрвин ѝ помагаат на Изабел да се сретне со Пол, но сфаќаат дека тој нема намера да се омажи со неа, туку сака да го наследи богатството на Андре Трошар. Во една кутија, затворениците чуваат мала, отровна змија, а Андре им ја одзема кутијата и набргу умира, каснат од змијата. Џозеф набрзина пишува лажен тестамент во кој Андре им го остава богатството на Пол и на Феликс, но Пол го уништува тестаментот, со намера да го наследи целото богатство. Тогаш, змијата го каснува и него, така што и тој умира. Во домот на Дукотел пристигнува младиот воен доктор, а затворениците му средуваат средба со Изабел. На крајот од филмот, тројцата заробеници се подготвени да се качат на бродот со кој треба да го напуштат островот, меѓутоа се премислуваат и се враќаат назад во затворот.
Миле Корубин
Миле Корубин (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски сликар и педагог.
Пелагон (град)
Пелагон или Пелагонија (можни облици и како: Пелагонида, Пелагонеја) бил македонски антички (древен) град, престолнина на Кралството на Пелагонците, подоцна седиште на IV мерида (Македонија Четврта) под Рим.
Историски записи
На еден натпис од IV век п.н.е. (откриен во Атина) се спомнува кралот на Пелагонците. По поразот на македонскиот крал Персеј кај Пидна (22 јуни 168 п.н.е.), проконзулот Емилиј Павле во Амфипол ја прокламирал поделбата на Македонија на 4 мериди. Македонија Четврта била најзападната горна планинска област, со териториите на Еордеја, Елимеја, Тимфаја, Орестида, Линкестида, Пелагонија, Деуриоп, Пајонија западно од Вардар и Атинтанија.
Пронајдоци
Во месноста Каве на 2,5 километри западно од селото Крушевица на површините околу котата односно врвот Висока висок 1472 метри се наоѓаат населба и некропола од хеленистичкото (македонско) и римското време. На просторот се среќаваат остатоци од разурнати ѕидови, грамади од камен и еден затрупан бунар. Веднаш во јужен правец на истиот простор има голема концентрација на гробови — корита издлабени во карпа. Околу дрвјата на густата дабова шума на поголемо подрачје околу самиот врв јасно се забележуваат остатоци ѕидини од неколку редови (3, 4, 5) делкан камен и темели од објекти, кои се обраснати со мов, лишаи и со корењата и стеблата на самите дрвја.
Потрага по градот Пелагонија
Според претпоставките на археологот Виктор Лилчиќ, се работи за град со кој владеел кралот на пелагонците кои во литературата се споменуваат како многу моќни во IV век п.н.е. . Пелагон бил главниот град на Македонија Четврта, откако Македонија од Римската Република, 160 години пред Христос била поделена на четири дела. Другите три главни градови се наоѓаат во Егејска Македонија, a археолозите одамна трагаaт по четвртиот. Долго време во археолошката наука во Македонија и светот местоположбата на овој древен град била предмет на дискусии и претпставки кои се темелеле на записите на античките, пред сѐ римски автори. Голем број научници дискутирале за убикацијата на престолнината Пелагонија. Досегашните наоди од големите камени блокови на стариот град, уникатната гробница, керамиката и монетите што се пронајдени ја поткрепуваат тезата дека токму овде бил моќниот град. Конечно, просторот е стеснет околу Селечка Планина, заедно со предложените кандидати: Долиште кај Прилепец, Еленик кај Мојно и врвот Висока над мариовското село Крушевица. Конечно во 2004 година, најповеќе при зафатите за спроведување на вода за селскиот водовод на селото Крушевица од месноста Ќаве под врвот Висока, се откриени остатоците од овој древен град.
Бегова куќа (Гостивар)
Куќата на Болетини, позната како Беговата куќа или Жолтата куќа — објект во Гостивар, важен дел од културното наследство на Македонија.
Беговата куќа се наоѓа на улицата „Чеде Филиповски“ № 68. Изградена е во XVIII или XIX век од Даут Болетини и е дел од комплекс од две куќи, карактеристични за побогатите Турци во градот. Зачуван е единствено машкиот дел од комплексот со ориентална архитектура и раздвижени елементи на предната фасада. Во 1984 година куќата е заштитена и е ставена на списокот како дел од културното наследство од македонија.
Заситена маст
Највеќето животински масти се заситени. Мастите од растенијата и рибите обично се незаситени. Храните имаат различни содржини на заситени и незаситени масти. Многу преработени храни како оние пржени во хидрогенирано масло или колбасите содржат доста заситени масти. Истото важи и за некои купечки печива, особено оние што содржат делумно хидрогенирани масла. Други примери за храни што имаат значајно количество на заситени масти и холестерол се производите со свинска или живинска маст, масните меса и млечните производи како јогуртот, сладоледот, сирењето и путерот. Такви случаи има и кај оние од растително потекло како маслото од кокос и од палмини јатки.
Профили на мастите
Иако етикетите за хранлива вредност на производите ги наведуваат заедно, разните заситени масни киселини се различно застапени во основните прехранбени производи. Лауринската и миристинска киселина најчесто се среќаваат во „тропски“ масла (на пр. палмојаткиното или кокосовото) и млечни производи. Заситената маст во месото, јајцата, какаото и оревестите плодови се главно триглицеридите на палмитинската и стеаринската киселина.
Примери за заситени масни киселини
Еве некои почести приомери за масни киселини:
Женидба Душанова
Женидба Душанова — српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Српскиот цар Степан ја бара за жена ќерката на латинскиот крал Михаил, Роксанда. За таа цел, тој го испраќа својот везир Тодор да оди на дворот на латинскиот крал за да ја види девојката, да ѝ даде прстен и да ги договори детаљите околу свадбата. Таму Тодор го пречекуваат со сите почести му ја покажуваат девојката, но во темница, така што тој не може да ја види нејзината убавина. Притоа, латинскиот крал порачува, кога царот Степан ќе доаѓа со сватовите, со себе да не ги носи младите момчиња Вукашин и Петрашин Воиновиќ, поради нивната лоша навика да започнуваат кавги кога ќе се опијанат. Тодор се враќа во Призрен кај царот Степан и му ги пренесува зборовите на латинскиот крал, а царот се заречува дека ќе ги обеси момчињата за повеќе да не го срамат низ светот.
Кога царот со 12 000 сватови поминува покрај Вучитрн, браќата Воиновиќ ја гледаат поворката и се прашуваат зошто нивниот вујко не ги поканил за да му се најдат ако западне во неволја. Тогаш, нивната мајка им вели веднаш да го повикаат најмалиот брат Милош, кој чува овци на Шар Планина. На Милош му праќаат писмо дека мајка им е на умирање и тој веднаш доаѓа дома. Таму му ја кажуваат вистината, го облекуваат како Бугарин (со шубара и овчарска наметка) и тој тргнува да ги следи сватовите на царот Степан. Патем, Милош заспива и неговиот коњ, научен да јава рамо до рамо со царските коњи, се пробива низ поворката и доаѓа до царот. Царевите луѓе го бркаат, а тројца благородници сакаат да му го земат јуначкиот коњ, но тој ги победува.
Кога царот Степан со сватовите притигнува кај латинскиот крал, таму му порачуваат дека мора да излезе на мегдан со еден латински заробеник, зашто, во спротивно, не само што нема да ја добие Роксанда, туку ќе ја изгуби и главата. Царот бара некој да се пријави за борбата, но се пријавува само Милош, маскиран во Бугарин. Царот не верува во неговите способности, но го пушта на мегдан, а Милош го победува латинскиот заробеник, добивајќи богата награда од царот Степан. Сепак, латинскиот крал поставува втор услов за да може царот да ја земе Роксанда: некој треба да прескокне три коњи на кои јаваат тројца витези со мечевите нагоре. Повторно се пријавува само Милош, кој лесно ја исполнува задачата, исто како и третиот услов - со стрела да го погоди златното јаболко закачено на едно копје, поставено на највисоката кула. Најпосле, латинскиот крал ги испраќа своите двајца синови, заедно со три девојки кои се потполно еднакви и бара од царот Степан да ја познае Роксанда. Милош се пријавува за задачата, иако никогаш не ја видел принцезата. Тој постелува платно на тревата и на него истура бисери, прстени и скапоцени камења, а на девојките им вели да дојдат да ги земат скапоценостите, но им порачува дека ќе им ги пресече рацете, ако тие не се Роксанда. Тогаш, двете девојки бегаат исплашени, а Роксанда доаѓа да го земе накитот.
Така, царот Степан си ја добива невестата и поворката тргува дома. Но, Милош му кажува на царот дека во шумата се крие војводата Балачко, кој има три глави од кои исфрла оган и студен ветар. Навистина, латинскиот крал го испраќа Балачко да ги убие сватовите и да ја врати принцезата, но Милош успева да го победи. Дури кога свадбената поворка се приближува до Вучитрн, Милош му го кажува на царот Степан својот вистински идентитет.
Осврт кон песната
Песната „Женидбата Душанова“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ. Мотивите во „Женидбата Душанова“ имаат паралела во шестото, седмото и осмото пеење на „Песните на Нибелунзите“ каде се пее за женидбата на Гунтер со Брунхилда. Главниот лик во песната, Милош Војиновиќ, е најведриот лик во српската епика: итар, бестрашен и безгрижен, може да направи сè, од ништо не се плаши, а непријателите ги победува без напор. На Латините - „старите измамници“ - им одржува лекција за тоа какви се способностите на балканските овчари, каква физичка и умствена сила се крие во нив. Тој ја симболизира огромната сила на српската држава од времето на царот Душан.
Карло Мартел
Карло Мартел (Carolus Martellus) (околу 688 – 22 октомври 741),    буквално Карло Чеканот, бил франкиски воен и политички водач, кој сслужел како мајордом на палатата под власт на меровиншките кралеви и владеел де факто за време на интерегнумот (737–43) на крајот на неговиот живот, користејќи ја титулата  Војвода и принц на Франките. Во 739 му била понудена титулата Конзул од страна на папата, но ја одбил. Тој е запаметен по победата во Битката кај Тур (исто така позната и како Битка кај Потје) во 732, во која ги победил муслиманските војски и ја запрел исламската експанзија во Западна Европа. Брилијантен генерал, се смета дека е важна фигура во средновековието, кој одиграл значајна улога во развојот на феудализмот и витештвото, и кој ги поставил темелите на Каролиншкото Царство. Тој воедно бил и татко на Пипин Малиот и дедо на Карло Велики.
Раѓање и младост
Мартел е роден во Херстал, како незаконски син на војводата Пипин II и неговата конкубина Алпаида. Алпаида на Пипин му родила уште еден син, Хилдебранд.
Борбата за власт
Во декември 714, Пипин Херисталски умрел. Пред да умре, тој на барање на неговата жена Плектруда го назначил Теудоалд, неговиот внук, синот на неговиот син Гримоалд, за наследник на целото кралство. На ова веднаш се спротивставиле благородниците бидејќи Теудоалд бил дете кое имало одвај осум години. За да го спречи Карло да дојде во предност и да ја земе власта во своите раце, Плектруда го отрула во Колоњ, град кој тогаш бил нејзина престолнина. Тоа го спречило да ја заземе Австразија, но не и Неустрија.
Граѓанската војна од 715-718
Во 715, неустриското благородништво го назначила Рагенфрид мајордом на нивната палата во име на, и очигледно со поддршка на, Дагоберт III, кој теоретски имал законско право да одбере мајордом, иако во тоа време меровиншката династија веќе немала толкава моќ како порано.
Австразијците не издржале долго во позиција да поддржуваат жена и нејзиниот млад син. Пред крајот на годината, Карло Мартел побегнал од затвор и бил прогласен за мајордом од страна на благородниците на тоа кралство. Неустријците ја напаѓале Австразија и благородниците чекале некој силен маж да ги поведе во борба против нивните сонародници. Таа година, Дагоберт умрел и Неустријците го прогласиле за крал Хилперик II (крал) без за тоа да добијат поддршка од останатите Франки.
Во 717, Хилперик и Рагенфрид заедно повеле војска во Австразија. Неустријците влегле во сојуз со фризискиот крал Редбад и се соочиле со Карло во битката близу Колоњ, град кој сè уште припаѓал на Плектруда. Карло имал малку време да собере луѓе и да се подготви и резултатот на тоа било дека тука го доживеал единствениот пораз во неговиот живот. Според Строс и Густав, Мартел се борел во извонредна битка, но сфатил дека не може да победи бидејќи имал малубројна бојска па затоа се повлекол. Кралот и неговиот мајордом тогаш го опседнале градот борејќи се против Плектруда која им се предала во интерес на Теудоалд.
Воен гениј
После ова, сепак, случувањата се свртеле во полза на Карло. Откако ги направил потребните подготовки тој ја нападнал победничката војска близу Малмеди кога се враќала во своите провинции и ги поразил во Битката кај Амблев. Неколкуте трупи кои не биле убиени или заробени успеале да побегнат. Неколку нешта се значајни во врска со оваа битка каде Карло ја покажал својата воена стратегија: прво, се појавил онаму каде неговите непријатели најмалку очекувале, додека тие триумфално марширале накај дома со далеку побројна армија од неговата. Тој исто така нападнал кога најмалку очекувале, среде бел ден, кога војските од тоа време обично се одморале. Најпосле, ги нападнал како што најмалку очекувале, наводно повлекувајќи се и носејќи ги противниците во стапица. Лажното повлекување кое во тоа време не било познато на запад бидејќи повеќе било источна воена тактика барало извонредна дисциплина од војската и точно временско дејствување од страна на нивниот командант. Карло во оваа битка се покажал како воен гениј што ќе биде белег на неговото владеење. Резултатот на тоа било несовладлива победничка сила што ќе трае сè до неговата смрт.
Пролетта 717, Карло се вратил во Неустрија со војска и повторно победил во Битка кај Винси, близу Камбре. Тој ги гонел кралот и мајордомот додека бегале дури до Париз, пред да се врати да се справи со Плектруда и да го освои Колоњ. Тој го освоил градот, ги поразил нејзините поддржуваќи но сепак им дозволил на Плектруда и на младиот Теудоалд да живеат третирајќи ги со љубезност —што било невообичаено во тоа мрачно доба каде милоста кон противниците било реткост. По овој успех, тој го прогласил Хлотар IV за крал на Австразија наспроти Хилперик и го разрешил архиепископот од Ремс Ригоберт, заменувајќи го со Мило, негов доживотен поддржувач.
Зацврстување на моќта
Откако ја поразил цела Австразија, тргнал против Редбад и го протерал назад во неговите територии. Тој исто така ти протерал и Саксонците преку Везер и ги осигурал границитеmdash;во име на новиот крал. Во 718, Хилперик склучил сојуз со Одо, војвода на Аквитанија, кој бил независен за време на граѓанската војна во 715, но кралот повторно бил поразен во Битката кај Соасон, од страна на Карло. Кралот побегнал заедно со војводата јужно од Лоара а Рагенфрид побегнал во Анже. Набргу Хлотар IV починал и одо се откажал од Хилперик и во замена за признавање на неговото војводство, му го предал кралот на Карло кој го признал за крал на сите Франки во замена за тоа да добие кралска потврда на неговото мајордомство врз сите франкиски кралства (718).
Надворешни војни од 718-732
Меѓу 718 и 723, Карло ја осигурал својата моќ преку серија победи: ја стекнал лојалноста на неколку значајни епископии и опатии (преку давање земја и пари за основање на опатии, ја потчинил Баварија и Алеманија, и ги поразил паганските Саксонци.
Откако ги обединил Франките под своја власт, Карло решил да ги казни Саксонците бидејќи ја нападнале Австразија. Затоа во 718 тргнал во воен поход против нив и ги поразил. Во 719, Карло ја покорил Западна Фризија без некој поголем отпор од страна на Фризи, кои биле поданици на Франките но добиле некаква контрола после смртта на Пипин. Епак карло не им верувал бидејќи биле пагани. Тој го испратил Вилиброрд, Утрешкиот епископ, познатиот "Апостол на Фризите" да го покрсти народот и со тоа им го наметнал христијанството. Кога умрел Хилперик II (во 720), Карло за негов наследник го назначил синот на Дагоберт III, Теодорих IV, кој сè уште бил малолетен, и кој бил на престолот од 720 до 737. Кралевите кои ги именувал Карло (мрзливи кралеви) на кои наводно им служел како мајордом а впрочем ја имал целосната законодавна и извршна моќ имале само церемонијална улога и биле негови марионети; на крајот од своето владеење тие биле толку бескорисни што тој повеќе и не се трудел да ги именува. Во тоа време Карло уште еднаш ги нападнал Саксонците. Тогаш Неустријците под Рагенфрид се побуниле но лесно биле поразени (724). Рагенфрид ги дал своите синови за заложници во замена за тоа да ја сочува земјата. Ова било и крај на граѓанските војни за време на владеењето на Карло.
Следните шест години биле посветени на тоа да се наметне франкиско влијание врз германските племиња. Меѓу 720 и 723, Карло се борел во Баварија каде војводите постепено станале независни владетели. Тој ги натерал Алеманите да му се придружат, а војводата Хугберт се предал на франкиската власт. Во 725 и 728, тој повторно навлегол во Баварија а во 730, извршил воен поход врз Лантфрид, војвода од Алеманија, кој исто така станал независен, и го убил во тек на битката. Тој ги натерал Алеманите да се предададт на неговата власт и не назначил наследник на лантфрид. Со тоа јужна Германија уште еднаш станала дел од франкиското кралство исто како и северна Германија во тек на првите години на неговото владеење.
Поради ситуацијата во Иберија, Мартел помислил дека ќе му треба постојана војска која ќе биде целосно на располагање. (Во текот на раниот среден век, војските биле на располагање дури после посевите и пред жетвите.) За да има соодветна пешадија која ќе се спротивстави на тешката муслиманска коњаница му требало пари да ги плати војниците кои доколку не би се бореле би работеле земјодели и би ги хранеле своите семејства. За да добие пари тој одземал дел од тоа што претходно го давал како донација на Црквата во текот на 724 до 732. Свештенството се налутило и за малку ќе го екскомуницирале доколку не се случела големата инвазија на муслиманите и победата врз истите од страна на Карло Мартел.
Леонардо да Винчи
Леонардо да Винчи (Leonardo da Vinci; ―  ) — познат италијански ренесансен архитект, инженер, вајар, уметник, сликар, изумител, анатом, ботаничар и астроном. Tој сакал да знае сè за природата, односно како таа работи. Леонардо бил многу добар во проучување, дизајнирање и изработка на секакви интересни работи. Најпознат е по неговите слики како Мона Лиза, Тајната вечера и Витрувиевот човек. Леонардо честопати размислувал за нови пронајдоци. Чувал тетратки со белешки и цртежи на овие идеи. Повеќето од неговите изуми никогаш не биле направени. Некои од неговите идеи биле хеликоптер, тенк, калкулатор, падобран, робот, телефон, еволуција и сончева енергија.
BreadTube
Познато е дека создавачите на BreadTube учествуваат во форма на „алгоритамско киднапирање“. Тие ќе изберат да се фокусираат на истите теми за кои разговараат креаторите на содржини со десничарската политика. Ова овозможува нивните видеа да се препорачаат на истата публика која конзумира видеа од десницата или крајната десница, и со тоа да изложи поширока публика на нивните перспективи. Многу креатори на содржини на BreadTube се финансираат преку групно финансирање, а каналите често служат како вовед во левичарската политика за младите гледачи.
Леонардо да Винчи
Многу луѓе мислат дека Леонардо бил еден од најголемите сликари на сите времиња. Другите сметаат дека тој бил најталентираната личност што некогаш живеела.. Историчарката по уметност Хелен Гарднер изјавила дека никој никогаш не бил како него бидејќи тој бил заинтересиран за толку многу работи што се чини дека имал ум на гигант, а сепак каков е тој како личност, сè уште е мистерија. Поголемиот дел од животот го поминал работејќи за богати италијански благородници. Во последните години живеел во прекрасен дом што му го подарил кралот на Франција.
BreadTube
Потекло
Самиот феномен „BreadTube“ нема јасно потекло, иако многу канали „BreadTube“ започнаа во обид да се борат против воинот за антисоцијална правда и содржината со алтернативна десница што се здоби со внимание во средината на 2010-тите. До 2018 година, овие индивидуални канали формираа меѓусебно поврзана заедница. Двајца истакнати рани BreadTubers беа Линдзи Елис, која го напушти Channel Awesome во 2015 година за да започне свој канал како одговор на контроверзноста на Gamergate, и Натали Вин, која го започна својот канал ContraPoints во 2016 година како одговор на онлајн доминацијата на алт-десницата на време. Според Вин, потеклото на BreadTube, aлт-десницата, маносферата и incels може да се проследи наназад до Новиот атеизам.
Леонардо да Винчи
Живот и творештво
Леонардо да Винчи е роден во Винчи, село кое е сместено во зелените прегратки на Тоскана, на падините на планината Монте Албано, во непосредна близна на Емполи, како незаконски син на адвокатот Сер Пјеро ди Антонио да Винчи (1426 - 1504) и селанката Катерина. Постојат претпоставки дека Катерина била робинка од Блискиот Исток, но фактите не се доволни за да се докаже оваа теорија. По раѓањето на Леонардо, нивната врска завршила и Леонардо останал да живее со татко му, кој истата година се преженил за 16-годишната Албјера ди Џовани Амадори. Неговата мајка, во 1457 год. се омажила за варничарот Акатабрига ди Пјеро дел Вака.
BreadTube
Формат
Видеата на BreadTube често имаат висока продукциска вредност, инкорпорирајќи театарски елементи и трае подолго од типичните видеа на YouTube. Многу од нив се директни одговори на десничарските говорни точки. Додека видеата на десничарските креатори честопати се антагонистички кон нивните политички противници, BreadTubers се обидуваат да ги анализираат и разберат аргументите на нивните противници, често употребувајќи субверзија, хумор и „заведување“. Многумина имаат за цел да привлечат широка публика, допирајќи до луѓе кои веќе не се левичарски гледишта наместо да „проповедаат на хорот“. Видеата честопати не завршуваат со издржан заклучок, туку ги охрабруваат гледачите да дојдат до свои заклучоци од референцираниот материјал. Бидејќи каналите на BreadTube често цитираат левичарски и социјалистички текстови за да ги информираат своите аргументи, ова може да делува како вовед во левичарската мисла за нивните гледачи.
Леонардо да Винчи
Прв период во Фиренца
Во 1469 год., Сер Пјеро изнајмил куќа во Фиренца и веројатно истата година, или малку порано, Леонардо ја започнал праксата кај познатиот живописец и вајар Андреа дел Верокјо (1436-1488), кој бил пријател со татко му на Леонардо. Учејќи кај Верокјо, Леонардо ги оформил своите интереси и се здобил со првите знаења одархитектурата, анатомијата, и математиката. Во 1472 год., Леонардо ја завршил обуката и бил примен во здружението на фирентинските уметници Св. Лука, што покажува дека тој веќе го достигнал нивото на професионална самостојност.
BreadTube
Забележителни канали
Содржината на BreadTube е на англиски јазик и повеќето BreadTuber доаѓаат од Соединетите Американски Држави или Обединетото Кралство. Терминот е неформален и често оспоруван, бидејќи не постојат договорени критериуми за вклучување. Според The New Republic, во 2019 година, петте луѓе кои најчесто се споменуваат како примери се ContraPoints, Линдзи Елис, Hbomberguy, Philosophy Tube и Шон, додека Кет Блак и Анита Саркезиан се наведени како значајни влијанија. Ијан Данскин (познато како Innuendo Studios ), Хасан Пикер, Vaush, и Destiny исто така се опишани како дел од BreadTube. Неколку од овие луѓе ја отфрлија етикетата.
Леонардо да Винчи
Прв период во Фиренца
Во април 1476 год., Леонардо и три други млади мажи биле обвинети за хомосексуални односи (во тоа време, кривично дело) со 17-годишниот помошник Јакопо Салтарели, кој исто така бил познат и по сексуалните услуги. Во јули истата година, тој анонимно бил повторно обвинет, но сепак, никогаш не бил казнет. Обвиненијата биле отфрлени поради недостиг на докази и имало шпекулации дека бидејќи еден од обвинетите, Леонардо де Торнабуни, бил поврзан со Лоренцо де Медичи, семејството извршило влијание да се отфрлат обвиненијата. Елизабет Абот тврди дека, иако Леонардо веројатно бил хомосексуалец, траумата од овој случај го претвори во целибат, додека според Дејвид М. Фридман тетратките на Леонардо покажуваат преокупирање со мажите и со сексуалноста непопречено од судењето и се согласува со историчарот на уметност Кенет Кларк дека Леонардо никогаш не станал асексуален, а Мајкл Вајт, во Леонардо: Првиот научник вели дека е веројатно судењето едноставно да го направил Леонардо претпазлив и дефанзивен во врска со неговите лични односи и сексуалноста, но тој не ги прекинал интимните врски со мажите.
Од таа година многу е напишано за неговата претпоставена хомосексуалност и улогата што ја имала во неговата уметност, особено во андрогиноста и еротизмот што се манифестираат во Јован Крстител и Бахус и поексплицитно во бројни еротски цртежи.
BreadTube
Прием
Според The Conversation, од 2021 година, креаторите на содржини на BreadTube „добиваат десетици милиони прегледи месечно и се повеќе се споменуваат во медиумите и академијата како студија на случај за дерадикализација“. Според The Independent, „коментаторите на BreadTube се обидуваат, доста успешно, да интервенираат во наративот за регрутирање на десницата – издигнувајќи ги гледачите од зајачката дупка или, барем, префрлајќи ги на нова“.
Леонардо да Винчи
Прв период во Фиренца
Во текот на 1472 - 1480, Леонардо сè уште работел во работилницата на Верокјо, помагајќи му во изработката на некои негови познати дела како што е Крштевањето на Христос (1472 -1475), каде што Леонардо ги насликал ангелот и делови од пејзажот. Најраното познато дело на Леонардо потекнува од 1473 год. - цртежот Пејзаж на долината Арно, којшто денес се чува во музејот Уфици во Фиренца. Овој цртеж е еден од најраните познати автентични пејзажи во историјата на уметноста. Исто така, од овој период потекнува и сликата Благовештение (1472 -1475), која му се припишува на Леонардо, но тоа не е сосема проверено, туку е поверојатно дека негови се само некои делови (композицијата, пејзажот, фигурата на ангелот итн.). Додека работел кај Верокјо, Леонардо изработил и неколку сопствени помали дела, како: Мадона со каранфил (1475) и Мадона Беноа (1475-1478). Мадона со каранфил е првото дело за кое се верува дека е целосно насликано од Леонардо и во него јасно се гледа влијанието од фламанските мајстори и од делата со слична тематика, изработени од Верокјо. Покрај сликарството, Леонардо го изучувал и вајарскиот занает, за што сведочи скулптурата Дамата со јаглики од 1475 год., за која се верува дека е изработена од Леонардо.
Во годините кога Леонардо ја завршувал праксата кај Верокјо и се оформувал како самостоен уметник, во Фиренца постоела голема конкуренција од многу познати уметници, така што Леонардо добивал само порачки за малечки дела. Во 1478 год., веројатно со посредство на татко му, Леонардо ја добил првата самостојна порачка: да наслика олтарна икона во капелата на седиштето на тогашната општина, Палацо Векјо, но не ја завршил работата, а веројатно, воопшто не започнал да работи на ова дело, иако три месеци по потпишувањето на договорот, Леонардо добил аванс од 25 златни дукати. Истата година, по порачка на Бернардо Бембо, Леонардо го започнал Портретот на Џиневра де Бенчи (1478-1480), создаден под влијание на фламанските мајстори. Овој мал портрет е првото дело за кое постои сигурна документација дека е изработено од Леонардо. Во март 1481 год., веројатно повторно преку татко му (кој ги водел деловните работи за потребите на манастирот), Леонардо ја добил втората голема порачка: да ја наслика големата олтарна икона Восхитувањето на мудреците во Сан Донато а Скопето - манастирска црква во околината на Фиренца. Повторно, Леонардо не ја завршил работата, а недовршена останала и олтарната икона на ''Св. Хероним'', започната малку порано.
Прв период во Милано
Во Фиренца, материјалната положба на уметниците била во тешка состојба. Поради лошата материјална состојба и неможноста да ги оствари своите планови, Леонардо бил принуден да побара работа во некој друг град. Затоа, кон крајот на 1482 или почетокот на 1483 год., тој се преселил во Милано - во тоа време еден од најбогатите италијански градови. Тогаш, со градот управувал војводата Лудовико Сфорца, познат како Лудовико ил Моро. Во неговиот двор, почналe да “доаѓаат“ поети, хуманисти и учени луѓе. Во 1482 или 1483 год., Леонардо му се обратил на Лудовико Сфорца со писмо, во кое му ги предложил своите услуги како воен инженер, а само патем споменал дека е сликар. Во тоа писмо, Леонардо ги опишал сите можни проекти на подвижни мостови, борбени машини и артилериски орудија.
Од 1483 до 1486 год., заедно со браќата Амброџо и Еванџелиста де Предис, а по порачка на францисканското братство од црквата Сан Франческо Гранде, Леонардо бил ангажиран на еден голем проект - да го наслика олтарот на малата црквичка посветена на Безгрешното зачетие. Притоа, Леонардо на насликал централната икона ''Богородица со Христос, малиот св. Јован и ангел, позната како Дева Марија на карпите'', чија прва верзија ја завршил, веројатно, во 1486 год. По завршувањето на олтарот настанал жесток правен спор меѓу трите уметници и францисканското братство во врска со плаќањето: сето тоа довело до создавање втора верзија на иконата, при што, првата верзија била продадена на некој љубител на уметноста. Во следните неколку години, Леонардо не се занимавал интензивно со сликарство, туку повеќе се посветил на конструирање разни воени орудија, справи, машини, утврдувања, сложени одбранбени системи, опсадна опрема итн. На пример, од овој период потекнуваат неговите идеи за зголемување на огнената моќ на малите топови преку вградување автоматски систем за полнење на муницијата; нацртите на тешките оклопни коли и борбените коли со подвижни сабји; нацртите на летечките машини итн.
Исто така, во текот на 1487 и 1488 год., Леонардо работел како архитект-консултант во подготовките за изградбата на катедралата во Милано, правејќи бројни скици за централниот простор на катедралата. И покрај тоа што не бил непосредно ангажиран во нејзината изградба, сепак оваа работа била од голема важност за Леонардо, бидејќи токму во ова време се покажува колку тој е размислувал за проблемите на куполниот скелет и за различните архитектонски решенија. Цртежите докажуваат дека тој, всушност, имал експериментален обид со различни можни варијанти за тој проект. Големо место во творечката дејност на Леонардо да Винчи заземаат и хидротехничките проекти. Но, политичките и економските услови биле такви, што овие замисли не се остварени, додека тој бил жив. Такви проекти, Леонардо смислил во Фиренца, Милано, Рим, па дури и во Франција. Додека бил во Милано, тој ги разработил проблемите за напојувањето на „Ломелина“ — бесплодно место околу Милано. Во текот на 1494-1498 год., Леонардо раководел со градбата на каналот во Мартезана.
Леонардо се занимавал и со анатомија, уште додека учeл кај Верокjо, но, во Милано, во текот на 1487-1495 год., тој започнал да ги прави првите големи анатомски истражувања, поврзани со пропорциите на човечкото тело. Така, во април 1489 год., Леонардо започнал да работи на една книга, насловена како За човечката фигура, која останала недовршена. Постојат сведоштва дека Леонардо правел обемни систематски истражувања на пропорциите на човечкото тело, со месеци мерејќи ги телата на двајца млади луѓе, особено насочувајќи се врз пропорциите во состојба на седење и клечење. Пропорциите на човечкото тело, добиени врз основа на реални мерења, Леонардо ги споредувал со теоретските мерки на римскиот архитект Витрувиј и од овој период (1490 год.) потекнува познатиот цртеж Пропорциите на човечката фигура - т.н. Витрувијски човек. Во продолжение, Леонардо оставил и голем број скици на разни делови на човечкото тело, како што се: мерки на главата, профил на глава на маж, вертикални и хоризонтални пресеци на череп, надолжни пресеци на маж и жена во поза на полов однос итн. Притоа, од белешките кои ги правел Леонардо може да се согледа дека тој робувал на бројните заблуди за човечкото тело, вообичаени за Средниот век, како што се: сфаќањето дека човечкиот разум се наоѓа во точно одредена точка во мозокот; претставата за трите дела на мозокот, сите со големина на орев и подредени еден зад друг, во кои се примаат, обработуваат и чуваат сетилата; верувањето дека градите на жената се споени со матката преку еден канал, а дека тестисите на мажот се споени со ‘рбетниот мозок итн.