cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парите се отепувачка
Трет чин
Приказната продолжува 20 години по крајот на дејството во вториот чин. Претставена е куќата на Софре, маж на Ката и нивната ќерка Ана, која е убаво облечена и се дотерува. Таа има веќе 15 години и мисли на момчињата што фрлаат око на неа. Дотрчуваат деца кои ѝ кажуваат дека дошол вујко ѝ Ангеле од Америка. Таа ги дарува со по едно јаболко и шамивче за убавата вест. Влегува Ангеле во куќата со големи куфери и убаво облечен. Од нива ги викнале Ката и Софре и тие брзо доаѓаат во куќата. Ката е пресреќна што го гледа брат ѝ по толку години и што прво кај неа дошол, а не дома. Од куферот вади дарови за сите: на Софре му дава златен саат, на Ката чевли, копринени чорапи и златен прстен, за Ана исто, но и медалјон со пет златника кој и го става на вратот. Разговараат за Америка, за тамошната слобода, за кината, театрите, парковите, но и за гангстерите. Потоа почнуваат да се договараат како и кога да одат кај родителите. На крај решаваат Ангеле тука да вечера, па да оди кај родителите, но да не им каже кој е, а утрото да дојде Ката со семејството и заедно да се радуваат. Вечерата поминува убаво и весело со песната на жетварките кои се дојдени за работа на нивата на Софре. Ангеле е воодушевен што зборува и пее на свој јазик, што е меѓу блиски и што девојките се убави, па се надева дека брзо ќе си најде жена за себе. На крај, Ангеле тргнува дома испратен со песна.
Четврти чин
Завесата се крева прикажувајќи ја куќата на Митре, новоизградена, добро подредена, со нови рогозини и килими, со миндарлак и перници. Митре и Мара штотуку завршиле со вечерата и жетварките, па Митре се испружува да испуши тутун, а Мара средува. На портата доаѓа некој што се претставува како гурбетчија што му се расипал автомобилот и бара да преноќи кај нив. Тие го примаат, го понудуваат да јаде и разговараат. Зборуваат за својот син, кој сè уште е во Америка и во последно време ни писмо не им пратил. Тие ја искажуваат својата болка што 20 години не си го виделе синот. Туѓинецот се фали дека тој за пет-шест години многу спечалил и дека сигурно и нивниот син ќе дојде со пари. Откако Мара му ја мести постелата на туѓинецот, тој се повлекува да се одмори. Митре и го покажува на Мара полното куферче со пари кое успеал да го отвори. Златниците му го поматуваат умот на Митре. Тие почнуваат да се сомневаат дали туѓинецот навистина можел да ги спечали парите, се сомневаат дека најверојатно ги нашол или ги украл. Мара му предлага да земе некој златник или целото куферче да го украде и да се прави како да не знае каде е. Но, Митре имал поинаква намера. Ја грабнал секирата и тивко се прикрал во гостинската соба извршувајќи го грозоморното дело.
Петти чин
Утрото Митре и Мара се соочуваат со гревот што го сториле. Страстите се стивнати, но од стореното не може да се побегне. Кога доаѓа Ката со семејството, тие почнуваат да се сомневаат дека се случило нешто многу страшно. Ката ја открива вистината. Мајката не може да го издржи сознанието дека го убиле сопствениот син и умира од срцев удар, а таткото се прободува со нож.
Споменик на Панко Брашнар
Со пропорционална фигура споменикот го отликува делото на големиот македонски револуционер и прв претседател на Президиумот на АСНОМ, Панко Брашнар. Споменикот поставен во 2004 година, е дело на академскиот вајар Петар Хаџи Бошков. Изработен од блок од мермер, со постаментот споменикот е висок над 4 метри. Идејата на скулптурата е да покажува повеќе фази од животот и делото на Панко Брашнар.
Омноделгер, Хенти
Омноделгерех (Өмнөдэлгэр) е област во Монголија во покраината Хентиј. Во 2010 година, неговото население било 5,156.
Драган Спасески
Драган Спасески — поет и сликар. Роден е на година во Охрид. Завршил Медицински факултет во Скопје. Работи во Јавната здравствена организација Костнозглобна болница во Охрид.
Папендорф (Западна Померанија)
Папендорф (Papendorf) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ричард Клајдерман
Ричард Клајдерман (француски: Philippe Pagès, роден на во ) — светски познат пијанист.
Започнал да учи да свири на пијано на 6 години, благодарение на тоа што неговиот татко бил учител по пијано. Се запишал на музички конзерваториум во Париз на 12 години, а 4 години подоцна го завршил. Во тоа време му претскажале блескава кариера како класичен пијанист, но тој решил да се занимава со современа музика.
Животот му се променил радикално во 1976 година, кога ја снимил првата популарна песна „Балада за Аделина“, компонирана од францускиот музички продуцент Пол де Сеневил. Таа станала исклучително успешна, продадена е во 22 милиона копии во 38 земји.
Оттогаш Клајдерман снимил над 1.000 мелодии, со што станал еден од најуспешните инструментални репродуктивци во светот, со продадени над 70 милиони албуми. На врвот од својата кариера реализирал 200 концерти за 250 дена.
Ричард Клајдерман има издадено многу албуми со разновидна музика, од мелодии на популарни песни до класични исполненија на пијано. Најчесто изведува композиции на Бетовен, Шопен и Моцарт.
Глиптотека
Глиптотека (Glyptothek) — ликовен музеј во Минхен, Германија. Бил отворен за време на баварскиот крал Лудвиг I, за неговата збирка старогрчки и римски скулптури. Градбата е дело на Лео фон Кленце во неокласичен стил, изградена од 1816 до 1830 г.
Историја
Во годините помеѓу 1806 и отворањето на музејот во 1830 година, Лудвиг завршил значајна збирка од старогрчки и римски скулптури. Преку неговите агенти успеал да се здобие со предмети како Медуза Ронданини, Барберини Фаун и 1813 година. годишни фигури од храмот Апхеа на Аегини.
Највеќето дела во Глиптотеката останале недопрени во Втората светска војна, со исклучок на фреските кои се уништени. Со повторното отворање на музејот во 1972 година, на нивно место видливи се само тули од малтерисани тули. Од Асирската сала, која беше во 1850 година, бил ставен на внатрешниот двор Кленце не се врати, ортостатска асирската релјефи од дворецот на кралот Ашурнасирпала вториот и лав од иштарската капија на Вавилон биле префрлени во државниот собирање на египетската уметност.
Општина Межица
Општина Межица (Občina Mežica) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 3.595 жители. Седиште е градот Межица. На северозапад општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
NGC 3197
NGC 3197 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3197 се споменува и како UGC 5500, MCG 13-8-9, CGCG 351-10, CGCG 350-45.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1801 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3197 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3197 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 3197 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29870. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4545. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1326.
Иван Јованоски
Иван Јованоски ( во —  во ) —  македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Кон Народноослободителната војска на Македонија се приклучил на 20 август 1944 година. Бил борец во состав на Втората македонска ударна бригада.
Карбен
Карбен е град во Ветераукрајс, во Хесен, Германија. Се наоѓа на бреговите на реката Нида во областа Рајн-Мајн-Гебие (Рајн-Мајна), приближно 18 км северно од Франкфурт.
Поделба на градот
Карбен како единствен град е основан во 1970 година, кој се состои од некои помали села (Клајн-Карбен, Грос-Карбен, Окарбен, Клопенхајм, Рендел, Бург-Графенроде и Петтервеил).
Инфраструктура
Карбен има две железнички станици ( Groß Karben и Okarben) на железницата Main-Weser и се служи со линијата С6 од С-Бан на Рајна-Мајна. Има пристап до автопатот А 661 и федералниот автопат Б3. Градското собрание се наоѓа во поновата област Грос-Карбен, како и јавен базен. Индустриската област западно од Грос- и Клајн-Карбен е домаќин на неколку компании од национален и меѓународен раст.
Историја
Карбен е богат со историја. Селото Окарбеј некогаш било сместено на римски воен калелум, формирајќи дел од лимес, римската империјална граница за одбрана и минералните извори на Карбен биле користени од страна на Римјаните пред околу 2000 години. Најстарото окружување на Рандел, најбитно во Карбен, првпат било споменато во 774 година во донација на манастирот Лорх. Клопенхајм некогаш припаѓал на инсталацијата на "Deutschen Orden", која таму одржувала мала палата. Грос-Карбен е домаќин на уште две манастири кои биле населени од локални земјопоседници. "Degenfeld'sche Schloss" го содржи денешниот Музеј на Карбен за земјоделство и локална историја. Грос-Карбен, Клајн-Карбен, Окарбен, Бург-Графенроде и Рендел сѐ уште имаат цркви од барокниот период. Окарбен доживеал промена во 19-от век, кога започна со вдомување на работниците за новоформираната Железничка железница Вејн -Везер помеѓу Франкфурт и Касел. Градот се трансформира од еден пакет на независни села кои живеат претежно од земјоделство на богатите почви на Ветро во полево интегрирачки град, обезбедувајќи дом за растечкото население на патници и простор за неколку мали и средни претпријатија, додека одржувајќи голем дел од своите оригинален рурален шарм.
Меѓународни односи
Карбен е збратимен со:
Црна дупка (драма)
Црна дупка е драмско дело напишано 1987 година од македонскиот драматург Горан Стефановски.
Ликови и сцени
Ликови:
•Силјан
•Светле
•Сања
Стилијанос Папапанајоту
Стилијанос Папапанајоту (грчки: Στυλιανός Παπαπαναγιώτου) е грчки политичар. Тој е моментален градоначалник на Гуменџе.
Црна дупка (драма)
Ликови и сцени
•Цвета
•Таткото
•Перо
•Ана
•Магда
•Максо
Избрана критичка библиографија
•2. Аврамовска, Н. (2004). „Автореференцијалноста на фолклорниот интертекст во драмите на Горан Стефановски“. Аврамовска. Н. Во вителот надереализацијата: дуплото дно на македонската драма. Скопје: Култура, 246-307.
•3. Смилевски, В. (2000). „Драмското творештво на Горан Стефановски“. Литературни студии. Скопје: Култура, 131-204.
•4. Ќулавкова, К. (1997). “Постмодернистичката димензија и интертекстот во драмата Јане Задрогаз на Горан Стефановски“. Лужина, Ј. (Прир.) Македонската драматика/драматургија помеѓу традицијата и современоста. Прилеп: МТФ „Војдан Чернодрински“, 41-46.
На англиски јазик
•1. Marsh Stefanovska, P. (2019). „Foreword“. Stefanovski, G. Five Plays by Goran Stefanovski. Canterbury: The Conrad Press, 8-33.
Интернетски страници
•1. Димитрова, А. (2019, 01.05.) „Македонската книжевна критика за Горан Стефановски“. Пристапено на 06.08. 2019, на Блесок: https://www.blesok.mk/mk/блесок-изданија/блесок-бр-123
•2. Смилевски, Г. (2015) PDF. „Просторот/местото во драмите Казабалкан, Евроалиен и Хотел Европа од Горан Стефановски“. Спектар 66: 83-97. Пристапено на 08.08. 2019, на https://www.ceeol.com/search/viewpdf?id=522803
•3. Аврамовска, Н. (2012). PDF. „Европа на сцената на современата македонска драма“. Пристапено на 10.08. 2019, на https://www.researchgate.net/ publication/282402026_Evropa_na_scenata_na_sovremenata_makedonska_ drama
Цитирана литература
Книги и статии:
• Аврамовска, Н. (2004). „Автореференцијалноста на фолклорниот интертекст во драмите на Горан Стефановски“. Аврамовска. Н. Во вителот на дереализацијата: дуплото дно на македонската драма. Скопје: Култура, 246-307.
• Димитрова, А. (2012). Постмодернистичките стапици во драмите на Горан Стефановски. Скопје: Културна установа Блесок.
• Лужина, Ј. (2000 а). „Најмладата македонска драма: македoнските драматичари пост-модернисти“. Лужина, Ј. Театралика: студии и есеи на театролошки теми. Скопје: Матица македонска, 222-239.
• Luzina, J. (2000 б). Ten Modern Macedonian Plays. (Ed.). Skopje: Matica makedonska, 24-26.
• Marsh-Stefanovska, P. (2019). „Some biographical notes“. Stefanovski, G. Five Plays by Goran Stefanovski. Canterbury: The Conrad Press, 3-7.
• Marsh-Stefanovska, P. (2019). „Foreword“. Stefanovski, G. Five Plays by Goran Stefanovski. Canterbury: The Conrad Press, 8-33
• McKinley, J. (1985). Hi-Fi & The False Bottom. College of Arts and Sciences, University of Missouri, Kansas City: BkMk Press, 1-2.
• Мојсова-Чепишевска, В. (2000). „Митолошките, т.е. демонолошките наслојки во Јане Задрогаз“. Мојсова-Чепишевска, В. Литературни преокупации. Скопје: Менора, 257-284.
• Николовска, К. (2012). „Рецензија“. Димитрова, А. Постмодернистички стапици во драмите на Горан Стефановски. Скопје: Културна установа Блесок, v-viii.
• Павловски, М. (1992). „Диво месо на Горан Стефановски“. Силјан, Р. (Прир.) Сто години македонска драма Скопје: Матица македонска, 627.
• Смилевски, В. (1998). „Модерен драмски израз“. Смилевски, В. Фокусирања. Скопје: Матица македонска, 334-355.
• Смилевски, В. (2000). „Драмското творештво на Горан Стефановски“.
•Смилевски, В. Литературни студии. Скопје: Култура, 131-204.
• Старделов, Г. (1987). „Драмите на Горан Стефановски“. Павловски, Б. (Прир.). Горан Стефановски: одбрани драми. Скопје: Мисла, 333-353.
• Тодоровски, Г. (1990). „Подалеку од занесот, поблизу до болот!“ Силјан, Р. (Прир.) Македонска драма XIX и XX век. Скопје: Македонска книга, 424-439.
• Ќулавкова, К. (1997). „Постмодернистичката димензија на интертекстот во драмата Јане Задрогаз на Горан Стефановски“. Лужина, Ј. (Прир.) Македонската драматика / драматургија помеѓу традицијата и совеменоста. Прилеп: МТФ „Војдан Чернодрински“, 41-46.
• Уреднички вовед. (2019). „Горан Стефановски 1952-2018“. Културен живот 1/2, 5-9.
Интернетски страници
• Аврамовска, Н. (2012, н.д.). „Европа на сцената на современата македонска драма“. Пристапено на 10.08. 2019, на https: // www. Researchgate. net / publication / 282402026 _ Evropa_na_scenata_na_sovremenata_makedonska_drama Slavia Meridionalis 12 SOW, Warszawa 2012, 13-26. PDF
• Дамјаноски, М. (2011, н.д.). „Дискурсот на виктимизацијата во современата македонска драма“. Спектар, 58/2011, 467-476. http://iml.edu.mk/images/dokumenti/kniga2.pdf
• Димитрова, А. (2019, 01.05.). „Македонската книжевна критика за Горан Стефановски“. Пристапено на 06.08. 2019, на Блесок: https://www.blesok.mk/mk/блесок-изданија/блесок-бр-123).
• Димоски, С. (2018, 04.12.). „Горан Стефановски – во броеви, букви и бронза – накусо“. Пристапено на 15.08.2019, на https: // www. mkd. mk/kultura/teatar-i-film/goran-stefanovski-vo-broevi-bukvi-i-bronza
• Смилевски, Г. (2015, н.д.). „Просторот/местото во драмите Казабалкан, Евроалиен и Хотел Европа од Горан Стефановски“. Спектар 66: 83-97. Пристапено на 08.08. 2019, на https://www.ceeol.com/search/viewpdf?id=522803). PDF
• Стефановски, Г. (2016). „Sir Tom Stoppard in Coversation with Goran Stefanovski“. (2016, 25.01.) Пристапено на 28.08.2019, на https://www.youtube.com/watch?v=ZACKt4_Ds1o
• Стефановски, Г. (2018, н.д.). „Искрата што се измолкнува“/“The Spark Which Escapes”. Светскиот конгрес на Меѓународната федерација за театролошки истражувања (IFTR) Белград, главен говор. https://www.iftr.org/media/3397/iftr-world-congress-belgrade-2018- program.pdf
• „Горан Стефановски“ http://mactheatre.edu.mk • http://www.ftn.uns.ac.rs/1664329022/broj-izvestaja--01-1129-1-od-20-04- 2018--godine)
Интервјуа
• Стефановски, Г. (1992, 09.01.). „Горан Стефановски: Снежана и двете џуџиња“ (со И. Руси и С. Ордановски). „Пулс“, 18.
• Стефановски, Г. (2005). „Горан Стефановски: интервју во 'Актуел'“ (со Е. Евтимова 2001). Приказни од дивиот исток. Скопје: Табернакул. 132.
Преведувач (филм)
Преведувач (англиски: The Interpreter) е американски филм од 2005 година, во режија на Сидни Полак. Главните улоги ги играат: Никол Кидман и Шон Пен.
Содржина
Силвија Брум (ја игра Кидман) е африкански емигрант, вработена како преведувач во Обединетите нации. Еден од јазиците кои ги зборува е Ку, дијалект што се зборува во нејзината татковина Матобу. Еден ден, при вообичаена рутинска проверка на посетителите, Силвија ќе наслушне човек кој зборува на дијалектот Ку и кој изговара нешто („Учителот нема да излезе жив од собава“) што може да се протолкува како закана со смрт за еден африкански претседател. Таа ја пријавува заканата и со тоа самата станува мета на убијците, така што ѝ е одреден федералниот агент Тоби Келер да ја заштитува. Меѓутоа, воден од своето искуство на интриги и заговори, Тоби започнува да се сомнева во секого, вклучувајќи ја и Силвија.
Рејчел се мажи
Рејчел се мажи (англиски: Rachel Getting Married) е американски филм од 2008 година, во режија на Џонатан Дем. Главните улоги ги играат: Ен Хатавеј и Розмари Девит.
Содржина
Ким (ја игра Хатавеј) поминала девет месеци на рехабилитација од зависност од дрога. Нејзината сестра Рејчел (ја игра Девит) треба да се мажи и Ким заминува во домот на нејзиното семејство каде треба да се одржи свадбата. Набрзо, таму сите започнуваат да ја набљудуваат или озборуваат, знаејќи за нејзината состојба. Исто така, Рејчел и татко ѝ постојано се грижат за неа, но не знаат дека со тоа само вршат притисок врз неа.
Класификација на чајниот лист
Класификацијата на чајниот лист меѓународно се означува со поимот Orange pekoe („оранжов пеко“) како класа на чај во рамките на класификациониот систем за сортирање на црн чај. Системот се заснова изклучиво на големината на преработените и исушени листови црн чај.
Самиот поим Orange Pekoe го означува основната средна класа на црн чај од многубројни засебни цели листови со дадена големина. За вака да се класификуваат, црните чаеви треба да се земаат од нови тури, со пупки на крајните листови заедно со неколку најмлади листови. Класификацијата е исклучиво по големина на поединечните листови и тури, што се одредува по тоа дали можат да пројдат низ мрежи со специфична густина од бр. 8 до бр. 30. Овој параметар грубо ја одредува и целосноста, или степенот на дробење на секој лист, што е исто така дел од класификациониот систем. Иако системот на класификација не е индикатор за квалитет, големината на листовите најчесто игра важна улога во вкусот и бистрината на сварениот чај. Црните чаеви од основната класа (Orange Pekoe) се мошне мирисливи, со силни цветни и овошни ароми, како и пријатна дрвенеста нота. Вкусот би требало да биде помалку нагорчлив (но без да собира уста) и со сладок повкус.
Во употребата вон контекст на чајната класификација, поимот Pekoe, или понекогаш Orange pekoe, означува неотворен краен лист или пупка (изданоци) кај чајните тури. Како такви, поимите „пупка и лист“ или „пупка и два листа“, се користат за означување на „лиснатоста“ на обраната тура, и истите често се заменуваат со пеко и лист, односно пеко и два листа.
Производство и класи
Кинеските пеко чаеви се класификуваат по различни квалитети, според тоа дали соседните млади листови (два, еден или ниеден) биле набрани заедно со пупките. Пеко со врвен квалитет се состои само од пупки. Пупките се берат само со заоблените врвови на прстите. Нокти и механички алати не се користат за да се избегнат оштетувања.
Кога се дроби за ставање во кесички, ваквиот чај се нарекува „здробен“ (broken), како во изразот „Broken Orange Pekoe“ (или „Broken Pekoe“, „BOP“), кој понекогаш се продава како рефус чај под намаление. Во кесички се пакуваат парченца (fannings) и прав (dust), што се честични остатоци добиени при сортирањето и дробењето.
Orange Pekoe често се скратува на „OP“. Во класификационата шема има и други категории за квалитет поголем од OP, што се одредува според целосноста и големината на листот.
Листовите кои се здробени (Broken), во парченца (Fannings) и прав (Dust) имаат малку поинаква класификација. Листовите кои подлежат на т.н. „дробење, кинење и виткање“ (Crush, Tear, Curl или CTC) пак имаат трет систем.
Класи на цели листови (Whole leaf)
Класите за цели листови на црн чај (во нагорен редослед) се:
Спас Банџов
Спас Банџов (1904 - 15 август 1942) — македонски комунист, борец во Шпанската граѓанска војна.
Печалба
Во 1921 година, заедно со својот помал брат Јонче, Банџов заминува на печалба во Романија. Таму останува до есента 1924 година, кога, преку Куба, сака да отиде во САД на печалба. Во Хавана на Куба работи околу половина година по што, пролетта 1925 година, заедно со една група од четириесетина души, се обидува илегално да влезе во САД. Но, близу до брегот на Флорида, американската патрола ги открива и ги затвора. По шест-седум недели поминати во затвор, Банџов е депортиран прво на Куба, а потоа во Франција, каде што е пуштен на слобода.
Банџов одлучува да остане во Франција и се населува во гратчето Ла Палис. Работи како општ работник прво во една ортомaџиска фабрика, а потоа во железарска фабрика. Во 1928 година станува член на синдикатот, а во 1931 година и на Комунистичката партија на Франција. Поради своите активности е гонет и затворан од француската полиција. Во 1927 година честопати бил принуден да бега во Белгија, а во 1928 година и трајно се преселил во Брисел. Таму, во 1932 година се жени со една белгиска работничка.
Доброволец во Шпанија
По избувнувањето на Шпанската граѓанска војна, во неговиот дом во Брисел доаѓале доста доброволци кои оделе во Шпанија, како Југословени, така и Бугари и луѓе од други народности кои доаѓале од Советскиот Сојуз за Шпанија. Кон половината на 1937 година Банџов решава и самиот да замине за Шпанија. Таму се приклучува на Интернационалните бригади. На почетокот се борел на Мадридскиот фронт, а потоа бил префрлен на Теруелскиот фронт и бил унапреден во чин поручник. Во Шпанија поминал околу 15-16 месеци, но сериозно се разболува од стомачни болести и во 1938 година се враќа во Брисел.
Враќање во Охрид
Откако југословенската амбасада во Брисел го известува дека мора да отслужи три години воен рок ако сака да се насели во Југославија, Банџов, заедно со својата жена, во септември 1939 година се преселува во Софија, каде се зачленува во Комунистичката партија на Бугарија.
По окупацијата на Вардарска Македонија од Бугарија, во јули 1941 година Банџов оди во Охрид, каде останува еден месец и, меѓу другото, се среќава со Петре Пирузе. Во втората половина на август 1941 година се враќа во Софија каде продолжува со илегалната партиска работа. Но повторно сериозно заболува и пролетта 1942 година е опериран од чир во стомакот. Му констатираат и рак и набрзо, на 15 август 1942 година, Банџов умира во татковиот дом во Охрид.
NGC 1253
NGC 1253 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1253 се споменува и како MCG -1-9-18, UGCA 62, Arp 279, KUG 0311-030.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1253 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 1253 има привидни димензии од 5,3' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 14 м 9,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 2° 49' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 1253 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12041. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
Космос-2257
Космос-2257 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1419 км, а најмалото на 1409.
Мирче Ацев
Мирче Ацев (Ореовец, – Скопје ) — македонски комунист, антифашист, учесник во НОВ. Бил член на Покраинскиот комитет на КПЈ на Македонија од 1941 година и член на Главниот штаб на НОВ и ПО на Македонија. Бил прогласен за народен херој на Југославија на 29 јули 1945 година, како еден од првите борци од Македонија кои го добиле тоа одликување (заедно со Стеван Наумов - Стив, Орце Николов, Страшо Пинџур, Христијан Тодоровски - Карпош и Кузман Јосифовски - Питу).
Мирче Ацев е израснат во револуционерно семејство и неговите предци во неколку генерации дале борци за националното ослободување на македонскиот народ. Името го добил по стрико му Мирче Ацев, војвода од времето на османлиското владеење во Македонија. Неговата сестра Вера Ацева исто така учествувала во НОВ и била прогласена за народен херој.
Животопис
По завршувањето на основното четирикласно училиште во Ореовец, заминал да учи гимназија во Прилеп. Принуден бил да го прекине школувањето во Прилеп поради тогашната политика на режимот на Петар Живковиќ за затворање на полните гимназии, каде што ги имало, освен во Скопје, Битола и Штип. Мирче заминал во Битола и во учебната 1933/1934 година се запишал во петти клас во Битолската гимназија. Матурата ја завршил во летото 1937 година.
Потоа се запишал на Правниот факултет во Белград. Уште во почетокот на студиите се вклучил во Организацијата на напредните студенти. Преку оваа организација, раководена од КПЈ, напредните студенти ги зеле во свои раце разните стручни здруженија, одбори и студентската менза. Полицијата двапати го апсела заради неговото учество во демонстрациите. Се спријателел со Кузман Јосифовски - Питу, а од тие денови датира и неговото другарување со Страшо Пинџур.
Активност
Уште во самиот почеток на бугарската окупација се вклучил во народноослободителното движење. Неколку дена по нападот на фашистичка Германија, тој и Страшо заминале за Кавадарци, а потоа Мирче преминал во Прилеп. По кратко време повторно се вратил на работа во Покраинскиот комитет во Скопје. Како партиски инструктор на Покраинскиот комитет ги обиколил партиските организации во повеќе градови на Македонија. Од крајот на 1941 година до пролетта 1942, престојувал во Битола. Иако во длабока илегалност, работел со организациите во Ресен и Охрид. Во средби со напредни дејци и во писма, Мирче ја критикувал неактивноста на Покраинскиот комитет, што имало влијание врз промената на неговиот состав во пролетта 1942 година. Во јуни истата година тој станал привремен секретар на Покраинскиот комитет. Заедно со Кузман Јосифовски - Питу се залагал за примена на курсот за вооружена борба и пристапил кон формирањето на неколку нови партизански одреди во Македонија.
Во писмото испратено од него до Љупчо Арсов, кој тогаш бил интерниран во Бугарија, пишувано на 30 ноември 1942 година, опишувајќи му ја тешката положба на населението, бидејќи покрај физичкиот терор, вршен е и психолошки терор од групите кои слугувале на бугарските сили, предводени од Димитар Чкатров, Димитар Ѓузелов и Ванчо Михајловистичката компанија, нагласува дека населението јасно ја увидело сликата кој е окупатор, а кое е ослободително движење. Најинтересен е фактот што ракописното писмо зачувано од Мирче Ацев е пишувано со ракописна македонска азбука, каква ја користиме и ден денес. Со, ова писмо се побиваат и големобугарските манипулации за непостоење на македонска азбука и писмо, пред 1945. Писмото се чува во архивот на ИНИ, арх. бр.176.
Апсењето, мачењето и смртта
Заедно со Страшо Пинџур во септември 1942 година излегол на терен. Намерата им била да ги посетат партизанските одреди и партиските организации во Велешко и Прилепско. Сосема случајно бил уапсен на 19 декември 1942 во Велес, заедно со Страшо Пинџур. Од Велес бил пренесен во злогласниот Скопски полициски затвор. Директни сведоштва за мачењето и убиството на Мирче Ацев, дава началникот на бугарската државна безбедност Љубомир Јорданов. "Тој одби да даде какви и да било податоци за својата дејност, па поради тоа го тепавме за да изнудиме од него признание. На неколку наврати беше жестоко тепан по табаните. Нозете му беа ужасно отечени... Се чудев како може да поднесува толкаво тепање без збор да каже. Тој беше затвореник кој беше најмногу мачен, а се покажа најцврст. Едвај одеше и ми рече дека повеќе ништо не чувствува во нозете, бидејќи му беа претепани. За сето време додека беше тепан не викаше, не испушташе ниту еден збор. Околу 6 часот приквечер јас, Христо Стоилов и Васил Цанков седевме во кабинетот на Цанков. Токму во тоа време дојде агентот Крум Панков и му се обрати на Цанков со следниве зборови:
''"Господине началник, Мирче Ацев е во многу тешка положба, умира." Тогаш Цанков рече: "Добро, појди таму".''
Бидејќи Крум Панков излезе, Цанков ми рече: "Кажи му на Симеонов (директор на Обласната полиција) дека сам се убил. Тоа и го сторивме".
Писмо од неговите соборци
Откако се расчуло за маченичката смрт на Мирче Ацев и Страшо Пинџур, нивните соброци издале леток по повод нивното убиство, во кој детално и јасно ги изразуваат нивните стремежи борба за слобода. Ги опишуваат и нивните херојски семејства, како семејства кои се бореле за слобода на Македонија и зачувување на идеалите и патот поставен на Илинденците. Мал дел од писмото го опишува теророт и грозоморната слика на нивните тела:"На колку хиљади чесни Македонци им се дигна косата кога го видоа Мирчета во болничка мртвачница и во Прилеп кога го закопуваа со исечени прсти, со извадени нокти и искинато месо от коските. Македонските мајки, татковци и сестри виделе ногу свој синови и бракја мачени и утепани, но до ceгa вакви дзверски и нечовечно мачене немајат видено. Вака не мачеле ни турските јаничари, башибозлуци и крджалии како што мачат Хитлеровите и бугарски фашисти. Додека Пинджурот го скрија да не се гледаат неговите искршени коски, оти поучени от Мирчевиот случај, виде како за резилок стануват во очите на народот."
По долго физичко измачување во Обласната полициска управа во Скопје и без судски процес, по петдневно ѕверско мачење, обајцата биле убиени од бугарската полиција на 4 јануари 1943 година (а, потоа биле фрлени низ прозорец, за да се исценира самоубиство).
Неговото безживотно тело било украдено од скопската болница и префрлено во домот на Ацеви во Прилеп за да се погреба на 13 јануари 1943 година. Едно сведоштво дава неговата тетка, кај која завршило неговото тело (бидејќи и неговите родители биле интернирани од полицијата):"Полицајците му забодувале шајки под ноктите на прстите, тие му останале полупресечени. Ноктите од прстите на рацете воопшто му ги немаше. Распарчен е на делови, со откинати меса, искршени коски и косата му била кубана, па останала една сламка. Вилицата и главата му се искршени. Неговите нозе беа соголени до коски од кожата која е вадена во мачењето. Прстите на нозете му беа искасапени. Сиот беше здробен."Бугарската полиција во Прилеп добила строга наредба телото на Ацев да биде запленето „по секоја цена“ при влезот во Прилеп и да не се закопа. Но, тоа е тајно внесено во градот. Погребот започнува во тајно дефинирано време, а поворката тргнува без проблем. Партизаните успеваат да ја излажат полицијата која води целодневна хајка за наоѓање на телото. Кога веќе погребната колона е на гробиштата, полицијата дознава и тргнува да го заплени телото. По пат се среќава со поворката и полицајците дознаваат дека закопот е веќе извршен, но сепак одат на гробиштата да се уверат во ова самите. Бугарската полиција го чува гробот за никој да не смее да му се приближи во следните денови, а бугарските власити размислуваат и телото да биде откопано, но потоа се откажуваат од ваквите намери.
Во чест на Мирче Ацев, првиот баталјон на Народноослободителната војска на Македонија, формиран на 18 јули 1943 година, го доби неговото име. Во негова чест и во чест на Пинџур се испеани песните „Ајде ќе те прашам, бре Донке“. и „Вардаре горд, подзапри“.
Во негова чест, неколку училишта го носат неговото име: едно основно училиште во Скопје и основното училиште во селото Лажани, Општина Долнени, а порано и основното училиште во селото Лисичани, Општина Пласница. Културно-уметничкото друштво за народни песни, игри и ора од Скопје исто така го носи неговото име.
Науката во 1951 година
1951 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Ѓорѓи Крстевски (сликар)
Ѓорѓи Крстевски (, -, ) — македонски сликар, припадник на првата повоена генерација македонски уметници, кој со своето творештво оставил значаен белег во современото сликарство.
Животопис
Крстевски е роден во Битола и до 1941 година учел во Средната трговска гимназија, а во 1951 година во Скопје го завршил Средното уметничко училиште. Во Загреб дипломирал на Академијата за ликовни уметности кај професорот Жељко Хегедушиќ, а во истиот град завршил и курс за конзервација на икони при Заводот за конзервација, а соработувал и со мајсторската работилница за витраж и мозаик на професорот Плевнер. Во неговата творечка биографија се забележани 17 самостојни изложби реализирани во дел од градовите на поранешната СФРЈ, како и податоците дека работел во Музејот на Град Скопје, краток период бил и слободен уметник, а се пензионирал како професор по ликовно образование во Средното сообраќајно училиште „Боро Петрушевски“ во Скопје. Негова специјалност била ѕидното сликарство, мозаикот, реставрацијата на иконите, но работел и со многу други техники. Тој го фрескоживописал наосот (бродот) на црквата „Св. Ѓорѓи“ од Охрид. Работел во масло, графика и е внесен во енциклопедија како единствен мајстор кој се занимава со интарзија. Во почетокот Крстевски создавал реалистички насликани платна, еволуирајќи прво во графиката кон пастилизирана форма, обработувајќи разновидни теми - пејзажи, староградска архитектура, фигуративни моменти. Катастрофалниот скопски земјотрес долго време бил негова преокупација и низ тие дела може да се воочи неговата врска со својот народ и минатото на својата земја.
ESC Reporter
ЕСС Репортер е независно мрежно место за новости која се фокусира на темата на Евровизија. Создадена во јануари 2013 година, мрежната страница е една од многуте на долгиот список на мрежни места што го покриваат натпреварот за песна на Евровизија.
Есента 2013 година, во весникот „ Киев пост“, еден од најголемите весници на англиски јазик во Украина, било објавено интервју со украинската пејачка Камалија. Интервјуто било прикажано и на официјалното мрежно место на Камалија и преведено на украински јазик за весникот Правда. Новинар на ЕСЦ е признаен од ЕБУ како акредитиран извор на вести. Од своето создавање, ЕСЦ Репортер интервјуирал многу поранешни и сегашни учесници на Евровизија, вклучувајќи го и Елдар Гасимов ( Ел и Ники - Азербејџан 2012), Кончита Вурст (Австрија 2014), Арам Mp3 (Ерменија 2014), Меи Финеголд (Израел 2014) и Рут Лоренцо (Шпанија 2014).
Хенштет (Саксонија-Анхалт)
Хенштет (Höhnstedt) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од општината Залцатал.
Полцов
Полцов (Polzow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Куско (покраина)
Покраината Куско е најмала од тринаесетте покраини во регионот Куско во Перу.
Окрузи
Покраината е поделена на осум окрузи. Во прилог следуваат окрузите со главните градови:
Стојан Миливоески
Стојан Миливоески - Мргето ( во —  во ) —  македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Бил ученик во гимназијата. За член на СКОЈ бил примен во 1943 година. Како активист бил фатен и затворен од бугарската полиција. По излегувањето од затвор, на 3 февруари 1944 година се приклучил кон Народноослободителната војска на Македонија. Бил борец во состав на Првата Македонско-косовска бригада.
Варем
Општината Вареме ги вклучува следниве села: Бетинкур, Блере, Бовенистир, Гран-Акс, Лантерманж и Олеје.
Историја
Неколку пронајдоци биле ископани близу Вареме кои содржеле пронајдоци од неолитот и населби од бронзеното доба. Главниот римски пат кој ги поврзувал Баве и Келн поминувал низ општината. Могили и римски вили се наоѓаат во околината. Римјаните оставиле гробница за коњи.
Средновековната населба Воромија (Woromia) била наведена по првпат во 965 година. На 5 февруари 1078 година, Воромија била освоена од Принц-Бискупијата Лиеж, заедно со неговиот замок, петте воденици и шесте пиварници.
До 1215 година, со 815 жители, прераснал во град. Неговите граници близу Војводството Брабант, меѓутоа, привлекле неколку напади од војводата, предизвикувајќи да биде запален во целост и повторно изграден неколкупати. Во век, градот изградил пазар и болница, полека станувајќи регионален центар, каде се ковале пари и се држеле важни состаноци.
Во текот на освојувањето на Принц-Бискупијата Лиеж, Карло Храбриот го запалил градот повеќе од еднаш во 1468 година. Во век, градот станал едно од 21. главни градови на бискупијата. ВО 1748 година, четврт на градот бил уништен од пожар, овој пат во несреќен случај. Во 1792 година, француските револуционерни сили влегле во градот и ги затвориле манастирите. Три години подоцна, Принц-Бискупијата Лиеж била распуштена и градот станал француски.
Во, градот се развил, благодарение на железницата и изградбата на две рафинерии за шеќер и неколку училишта. Првата светска војна не донела никакво уништување на градот, освен на старите одбранбени бедеми. Меѓутоа, во Втората светска војна, градот бил уништен од воздушните напади, само неколку дена пред ослободувањето.
Збратимени градови
Вареме е збратимен со следниве градови:
Алтај, Ховд
Алтај (Алтай) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 310 километри.
Џошуа Џексон
Џошуа Картер Џексон (Joshua Carter Jackson, 11 јуни, 1978) — канадски глумец. Тој имал играно над 32 филмски улоги, но најпознат е по улогите Чарли Конвеј во серијата The Mighty Ducks, Пејси Витер во Dawson's Creek и Питер Бишоп во Fringe.
Животопис
Џошуа Џексон е роден во Ванкувер, Британска Колумбија. Таткото на Џексон е од Тексас, а неговата мајка е Даблин, Ирска која емигрирала во САД. Џошуа Џексон е католик.
Ѓоре Најдоски
Ѓоре Најдоски ( во —  во ) —  македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Како активен помагач на Народноослободителната борба, бил откриен и фатен од полицијата, а потоа осуден на 15 години робија. Од затвор успеал да избега и да се приклучи кон ослободителната војска на Македонија, на 9 септември 1944 година. Учествувал во борбите што ги водела Четиринаесеттата македонска ударна бригада.
Џусто Пио
Роден во Кастелфранко Венето, студирал музика во Венеција. Подоцна бил ангажиран како виолинист во оркестарот РАИ од Милано.
Во доцните 1970-ти и раните 1980-ти тој станал познат како долгогодишен соработник на текстописецот Франко Батијато, од кого првично бил ангажиран како учител на виолина. Освен што работел како продуцент и музичар на неколку успешни албуми со Батијато (вклучувајќи ги L'era del cinghiale bianco и La voce del padrone), Пио соработувал со него како продуцент за неколку пејачи како Милва, Аличе и Џуни Русо.
Во 1984 година Пио, Батијато и лиричарот Росарио „Саро“ Косентино ја напишале почетната песна на Евровизија „I treni di Tozeur“, во изведба на Батијато и Аличе, која завршила на 5-та на натпревар и станала значителен трговски успех во Европа. Пио, исто така, издал два инструментални албуми (исто така во соработка со Батијато) под свое име, под насловите Legione straniera (1982) и Restoration (1983).
Науката во 1948 година
1948 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Јужноатлантски автономен регион
Јужноатлантскиот автономен регион (Región Autónoma del Atlántico Sur или RAAS) е еден од двата автономни региони во Никарагва. Зафаќа површина од 27.407 км², а населението брои 382.100 жители. Главен град е Блуфилдс.
Космос-2258
Космос-2258 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 7 јули 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3150 килограми. Космос-2258 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 403.
NGC 5598
NGC 5598 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5598 се споменува и како UGC 9209, MCG 7-30-4, CGCG 220-7.
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5598 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5598 има привидни димензии од 1,6' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 22 м 28,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 19' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 5598 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51354. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3038. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 145.
Клошвиц
Клошвиц (Kloschwitz) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Залцатал.
Димитар Пандев
Димитар Пандев — филолог и литературен критичар. Роден е на 17 мај 1958 година во Охрид. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Магистрирал на тема „Тиквешкиот зборник - лингвистичка анализа“, а докторирал на темата „Лесновскиот паренезис од 1353 - лингвистичка анализа“. Работи како професор на Филолошкиот факултет во Скопје. Член на ДПМ од 1987 година.
Награди
Добитник е на наградите:
Калиум ферицијанид
Калиум ферицијанид e хемиско соединение со формула K3[Fe(CN)6]. Оваа светло-црвена сол содржи октаедарски координиран [Fe(CN)6]3− јон. Растворлив е во вода и неговиот раствор покажува одредена зелено-жолта флуоресценција. Откриен е во 1822 година од Леополд Гмелин.
Подготовкa
Калиум ферицијанид се произведува со спроведување на хлор низ раствор од калиум фероцијанид. Калиум ферицијанид се одвојува од растворот:
Структура
Како и другите метални цијаниди, цврстиот калиум ферицијанид има комплицирана полимерна структура. Полимерот се состои од октаедарски [Fe(CN)6]3− центри вкрстено поврзани со K+ јони кои се врзани за CN лигандите. Врските K+---NCFe се прекинуваат кога цврстото тело се раствора во вода.
Употреба
Соединението се користи и за стврднување на железо и челик, во галванизација, боење на волна, како лабораториски реагенс и како благо оксидирачки агенс во органската хемија.
Плавпринт, цијанотип, тонер
Соединението има широко распространета употреба во цртањето на планови (cцртање на скици на сина хартија) и во фотографијата (Цијанотип процес). Неколку процеси на тонирање на фотографски отпечатоци вклучуваат употреба на калиум ферицијанид.
Белеeње
Калиум ферицијанидот се користел како оксидирачки агенс за отстранување на среброто од негативните и позитивните бои за време на обработката, процес наречен белење. Бидејќи избелувачите со калиум ферицијанид се непријатни за животната средина, краткотрајни и способни да испуштаат гас од водород цијанид доколку се мешаат со високи концентрации и волумени на киселина, избелувачите кои користат железен EDTA се користат во обработката на боите уште од воведувањето на процесот на Kodak C-41 во 1972 година. Во литографијата во боја, калиум ферицијанидот се користи за намалување на големината на точките во боја без да се намали нивниот број, како еден вид рачна корекција на бојата наречена офорт на точки.
NGC 3198
NGC 3198 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Калиум ферицијанид
Редуктор на Фармер
Ферицијанидот исто така се користи во црно-бела фотографија со натриум тиосулфат (хипо) за да се намали густината на негативното или желатинско-сребрено печатење  каде смесата е позната како редуктор на Фармер (Farmer's reducer) и ова може да помогне да се отстранат проблемите од прекумерното изложување на негативот, или да се осветлат главните точки во печатењето.