cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
За телото и душата
За телото и душата (унгарски: Teströl ès lèlekröl) - унгарски филм од 2017 година во режија на Илдико Ењеди (Ildyko Enyedi), која е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Александра Борбељ (Alexandra Borbely), Геза Морчањи (Geza Morcsanyi), Река Тенки, Золтан Шнајдер (Zoltan Schneider) и Ервин Наѓ. Филмот бил добитник на „Златна мечка“ и на наградата ФИПРЕСЦИ на Берлинскиот филмски фестивал во 2017 година, на Европските филмски награди, Борбељ ја освоила нагадата за најдобра глумица, а исто така бил унгарски кандидат за „Оскар“.
Синопсис
Филмот претставува неконвенционална љубовна приказна за двајца интровертни луѓе: Ендре (го игра Борчањи) е директор на фабрика за месни производи во која се вработува Марија (ја игра Борбељ) како контролорка на квалитетот. Вработените во фабриката се принудени да полагаат психолошки тест и тогаш се открива дека Ендре и Марија сонуваат ист сон - се среќаваат во шумата како елени и се вљубуваат еден во друг. На почетокот, двајцата се збунети и не можат да поверуваат дека е тоа можно, но кога сфаќаат дека тоа е вистина, тие постепено се зближуваат. Меѓутоа, кога Ендре ќе се обиде да воспостави поблизок однос, Марија се оддалечува, зашто таа не е навикната на физички контакт со луѓето. Сепак, таа ја сфаќа својата грешка и се обидува да изврши самоубиство така што ја сече вената на раката, но токму тогаш ѝ се јавува Ендре, двајцата си кажуваат дека се сакаат и така таа останува жива. Тогаш, тие имаат сексуален однос и спијат заедно, а утредента сфаќаат дека повеќе не го сонуваат заедничкиот сон.
Бурдур (покраина)
Бурдур  (турски: Burdur) — покраина во југозападна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Бурдур. Покраината има 246 134 жители (2006) и површина од 6 887 км2. Разделена е на 11 окрузи.
NGC 3538
NGC 3538 — двојна ѕвезда во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 септември 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3538 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3538 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4549. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1326.
Лесте
Лесте е тип на ветар кој дува во Африка. Доста е сув и загушлив, дува од правец исток од Сахара. На острвот Мадеира неговото интензивирање најавува циклон.
Сахуре
Сахуре (со значење „Оној што е блиску до Ре“, исто така познат на грчки како Сефрис, Σεφρής) бил древноегипетски фараон, втор владетел на Петтата династија, кој владеел околу 12 години во раниот 25 век п.н.е. Сахуре се смета за еден од најважните владетели од Старото Кралство, бидејќи неговото владеење било политичка и културна висока точка на Петтата династија. Веројатно бил син на неговиот претходник Усеркаф со кралицата Неферхетепес II, а го наследил неговиот син Нефериркаре Какаи.
За време на владеењето на Сахуре, Египет имал важни трговски врски со брегот на Левант. Сахуре лансирал неколку поморски експедиции во денешен Либан за да набави кедрово дрво, луѓе (можеби робови) и егзотични предмети. Тој, исто така, спровел експедиција во земјата Пунт, која донела големи количества на смирна, малахит и електрум. Сахуре е прикажан како го слави успехот на овој потфат на релјеф во неговиот храм, на кој е прикажан со дрво мирта во градината на неговата дворец, со натпис „Сјајот на Сахуре се искачи на небото“. Овој релјеф е единствен во египетската уметност на кој е прикажано кралско градинарство. Сахуре испратил дополнителни експедиции во рудниците на тиркиз и бакар во Синај. Тој, исто така, можеби наредил воени походи против либиските водачи во Западната пустина, и го вратил добитокот во Египет.
Семејство
Ископувањата на Сахуровата пирамида во Абусир под раководство на Мирослав Вернер и Тарек Ел-Авади во раните 2000-ти години, даваат слика на кралско семејство од почетокот на Петтата династија. Особено, релјефите од насипот што ги поврзуваат храмовите на долината и мочуриштето на пирамидалниот комплекс откриваат дека мајката на Сахуре била кралицата Неферхетепес II. Таа била жена на фараонот Усеркаф, според локацијата на нејзината пирамида веднаш во близина на онаа на Усеркаф, и го носи името на „кралска мајка“. Според ова, Усеркаф е татко на Сахуре. Ова дополнително се потврдува со откривањето на картуш на Сахуре во храмот на Усеркаф во Сакара, што укажува на тоа дека Сахуре ја завршил градбата најверојатно започната од неговиот татко.
Ова е во спротивност со постарите, алтернативни теории според кои Сахуре бил син на кралицата Кенткаус I, за која се верувало дека била сопруга на последниот фараон од претходната, 4-та династија, Шепсескаф и брат или на Усеркаф или на Нефериркаре. По откритијата на Вернер и Ел-Авади во Абусир оваа теорија сега се смета за застарена.
Нетјериренре имал неколку религиозни титули кои одговараат на високи позиции во дворот и кои сугерираат дека можеби дејствувал како везир за неговиот татко. Меѓутоа, ова не е сигурно, бидејќи Мишел Бод укажува дека во времето на Сахуре, кралските принцови биле отстранети од везирството.
Хронологија
Сахуре се појавува во уште две историски записи: на Кралскиот список од Карнак, направен за време на владеењето на Тутмос III (1479 – 1425 п.н.е.) и во таблата од Сакара која датира од времето на Рамзес II (1279 – 1213 п.н.е.). Ниту еден од овие извори не ја дава должината на неговото владеење. Апсолутните датуми на владеењето на Сахуре се неизвесни, но повеќето научници го сметаат во првата половина на 25 век п.н.е.
Активности надвор од Египет
Трговските контакти со Библос сигурно се одржале за време на владеењето на Сахуре и навистина при ископувањата кај храмот на Ваалат-Гебал најдена е алабастерска чинија со името на Сахуре. Постојат уште докази за трговија со поширокиот Левант за време на Петтата династија, преку бројни камени садови на кои е ставен картуш на фараоните од оваа династија, а се откриени во Либан. Конечно, едно парче злато со печат на дрвен престол и со картуш на Сахуре, наводно, е откриено за време на нелегалните ископувања во Турција меѓу поширока збирка позната како "Дораковско богатство". Сепак, постоењето на ова богатство денес се негира.
Во последната година од своето владеење, Сахуре ја испратил првата документирана експедиција во легендарната земја Пунт. Се вели дека експедицијата се вратила со 80.000 мери смирна, како и малахит и електрум. Поради ова, Сахуре често се смета за основач на египетската морнарица. Сепак, денес е познато дека претходните египетски кралеви имале и морнарици, особено Куфу, за време на чие владеење се користело најстарото познато пристаниште Вади ал-Јарф, на Црвеното Море. Сепак, релјефите од пирамидалниот комплекс на Сахуре остануваат „првите дефинитивни претстави на морски бродови во Египет“ (Шели Ваксман).
Во последната година од владеењето, Сахуре испратил уште една експедиција во странство, овој пат во рудниците за бакар и тиркиз во Вади Магхарех и Вади Карит во Синај, кои биле активни уште од почетокот на Третата династија. Оваа експедиција донела повеќе од 6000 единици бакар во Египет, а исто така произвела два релјефа во Синај, од кои на едната е прикажан Сахуре во традиционалниот чин на поразување Азијати со натписот: Големиот Бог ги удира Азијатите од сите земји.
Воената кариера на Сахуре е позната првенствено од релјефите од неговиот посмртен комплекс. Очигледно се состоела од походи против Либијците во Западната пустина. Походите донеле добиток, а Сахуре бил прикажан како измачува локални водачи. Каменот од Палермо потврдува некои од овие настани и ги споменува експедициите на Синај и на егзотичната земја Пунт. Меѓутоа, оваа иста сцена од нападот на Либијците се користела двесте години подоцна во посмртниот храм на Пепи II (2284 – 2184 п.н.е.) и во храмот Тахарка во Кава, изграден околу 1800 години по смртта на Сахуре. Истите имиња се цитирани за локалните водачи. Затоа, постои можност исто така Сахуре да копирал постар цртеж со оваа сцена.
Активности во Египет
Поголемиот дел од активностите на Сахуре во Египет, запошани на каменот од Палермо, се религиозни по природа. За време на петтата година од неговото владеење каменот го споменува изработувањето на божествен шлеп, најверојатно во Хелиополис, точната количество на дневни жртви леб и пиво на Ра, Хатор, Некбет и Ваџет, утврдени од кралот, како и подарок на земја на разни храмови.
Сахуре, исто така, го реорганизирал култот кон неговата мајка Неферхетепес II, чиј посмртен комплекс бил изграден од страна на Усеркаф во Сакара. Додал влезен трем со четири столбови во нејзиниот храм, така што влезот повеќе не гледда кон пирамидата на Усеркаф.
Пирамидален комплекс
Главната пирамида на посмртниот комплекс на Сахуре е пример за напуштањето на идејата за градење пирамиди, во однос на големината и квалитетот. Сепак, придружниот посмртен храм се смета за најсофистициран изграден до тоа време. Со своите многубројни архитектонски иновации, како што е употребата на палмиформни столбови, целокупниот распоред на комплексот на Сахуре послужил како образец за сите посмртни комплекси изградени од владеењето на Сахуре до крајот на Старото Кралство, околу 300 години подоцна.
Во Средното Кралство
На почетокот од периодот на Средното Кралство, на почеток од 12-та династија (1991 – 1802 година п.н.е.), фараонот Сенусрет I (1971 – 1926 година п.н.е.) направил статуа на Сахуре. Статуата се наоѓала во храмот во Карнак и веројатно припаѓала на група портрети на починати кралеви.
Статуата на Сахуре, сега во египетскиот музеј во Каиро (каталог број CG 42004), е направена од црн гранит и е висока 50 см. Сахуре е прикажан седнат на престол, облечен во здолниште и со кадрава перика. Двете страни на престолот носат натписи кои ја идентификуваат статуата како портрет на Сахуре направен според наредбите на Сенусрет I.
Друг показател дека Сахуре го паметеле за време на Средното Кралство е Папирусот Весткар, кој бил напишан за време на 12-та династија. Папирусот ја раскажува митската приказна за потеклото на Петтата династија, презентирајќи ги кралевите Усеркаф, Сахуре и нефериркаре Какаи како тројца браќа, синови на Ра и жена по име Редеџет.
Во Новото Кралство и подоцна
Како покоен крал, Сахуре продолжил да прима религиозни придонеси за време на Новото Царство. Ова е најдобро потврдено од Кралскиот список од Карнак, список на предци впишани на ѕидовите на храм во Карнак за време на владеењето на Тутмос III од 18-та династија. За разлика од другите антички египетски кралски списоци, овде кралевите не се наведени по хронолошки редослед. Тоа е затоа што целта на списокот била чисто религиозна, а не историска: нејзината цел била да се именуваат починатите кралеви кои треба да се почитуваат во храмот Карнак.
За време на 19-та династија, принцот Каемвасет, син на Рамзес II, презел реставраторски работи низ Египет на пирамиди и храмови кои пропаѓале. Натписите на камени облоги од пирамидата на Сахуре покажуваат дека таа била обновена во тоа време. Ова е веројатно затоа што, од средината на 18-та династија па наваму, посмртниот храм на Сахуре служел како светилиште за божицата Секмет. Во вториот дел од 18-та династија и за време на 19-та династија, бројни посетители оставиле натписи, стели и статуи во храмот. Се чини дека активностите продолжиле на местото долго време, како што се гледа од графитите кои датираат од 26-та династија (664 – 525 п.н.е.) до периодот на Птоломеј (332 – 30 п.н.е.).
Дуодрама
Дуодрама ― театарска мелодрама за двајца глумци или пејачи, во која говорниот глас се користи со музичка придружба за зголемен драматичен ефект. Била раширена кон крајот на 18 и почетокот на 19 век.
Тесно поврзана со операта, најпознат пример биле делата од 1775 година „Аријадна на Наксос“ и „Медеја“ од Георг Бенда. Моцарт се восхитувал на работата на Бенда и користел слични техники во „Заид“ (1780) и „Тамос, кралот на Египет“ (околу 1773-1780). Тој самиот размислувал да напише дуодрама, да се вика „Семирамис“. „Фиделио“ на Бетовен (1805-1814) и „Волшебниот стрелец“ на Карл Марија фон Вебер (1821) исто така содржат дуодрами. Стилот се користи и во лидови и песни.
NGC 5985
NGC 5985 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5985 се споменува и како UGC 9969, MCG 10-22-30, CGCG 297-25, IRAS 15385+5929.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5985 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 5985 има привидни димензии од 5,5' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 39 м 37,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 19' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Други поделби
Проучување на NGC 5985 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55725. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3875. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1413.
1169 Алвина
1169 Алвина — астероид. Тој бил откриен од Макс Волф и Марио А. Фереро на 30 август 1930 година. Привременото име било 1930 ОХ. Бил именуван по често употребуваното германско женско име.
Прва македонска кошаркарска лига 1997/98
Првата македонска кошаркарска лига 1997/98 - 6. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Годел Работнички.
Регуларен дел
Извор:
Победнички состав
Главен тренер
Статистичка значајност
Статистичка значајност подразбира донесување одлука за тоа дали врската помеѓу две или повеќе променливи настанала под дејство на експерименталните фактори или е случајна. Таа одлука се донесува врз основа на адекватна статистичка проверка и прецизно формулирано правило со кое одлучуваме дали ја прифаќаме или отфрламе нултата хипотеза (нејзиното отфрлање значи дека врската помеѓу двете променливи е статистички значајна и веројатно е условена од фактот што поставената хипотеза не е точна). Одлуката дали ќе се прифати или отфрли нултата хипотеза е заснована на контрастот помеѓу добиените резултати и оние резултати кои се очекувани кога нултата хипотеза би била точна. Од наведеното, статистичката значајност е тесно поврзана и неодвоива од статистичкото проверка на хипотези, односно не можеме да ги претставиме како два одделни процеси.
Видови на статистички проверки на значајност
Студентова t-проверка
Еднофакторска анализа на варијанса (F)
Двофакторска анализа на варијанса ( FA, FB, FAxB)
Регресиона анализа (а, bn, βn, r, r2, R, R2)
Хи-квадратна проверка ….
Дефинирање на статистичката значајност преку проверување на хипотези
Истрежувањата кои се спроведуваат на целата основна маса често се скапи и бараат многу време. Затоа често во праксата се користат методи и техники на статистичко заклучување врз основа на податоците од примерокот,од кои се донесуваат заклучоци за основната маса. При таквото заклучување се поставуваат различни претпоставки или хипотези. Потребно е да се разликуваат научните од статистичките хипотези. Научните хипотези претставуваат претпоставка, очекување или знаење кое го мотивира истражувачот. Од научните хипотези,односно хипотезата на истражувачот (која е најчесто афирмативна) се изведува статистичката хипотеза. Статистичките хипотези се претставуваат на начин на кој ќе можат да бидат вреднувани со статистичко-аналитички постапки. Тоа е всушност математички израз кој претставува појдовна основа на која се темели пресметката на статистичката проверка.
Ризици за грешка при проверката на хипотези
Со оглед на тоа дека заклучувањето се одвива врз основа на информациите од примерокот, можно е да се погреши и да се донесе неточен заклучок. Притоа, зависно од донесената одлука, можат да се појават два вида на грешки.Големината на сигнификантноста или значајноста на проверката α во литературата е позната како “Грешка од прв вид” (α),односно како веројатност да се отфрли нултата хипотеза кога таа е точна. “Грешка од втор вид” (β) претставува веројатност да се прифати нултата хипотеза кога таа не е точна. А јачина на проверката (1 – β) е веројатност да се прифати лажната нулта хипотеза.
Критичните вредности или прагови на значајност се вредности на статистиката на проверката со кои се разделува областа на прифаќање од областа на отфрлање на нултата хипотеза. Доколку критичната вредност е поголема од добиениот резултат на проверената статистика не се отфрла нултата хипотеза, бидејќи веројатноста за појавување на таков резултат е поголема од избраното ниво на значајност. Нивото на значајност (α) го бира самиот истражувач. Тоа може да биде било која вредност од интервалот 0-100%, но вообичаено се избира ниво на значајност од 5% или 1%, затоа што за нив најчесто се пресметани вредностите во статистичките таблици. Доколку на пример се користи ниво на значајност од 0.05, тоа практично значи дека постои веројатност од 5% да воочената врска помеѓу променливите настанала под влијание на случајноста.
ПРИМЕР 1: Да претпоставиме дека врз основа на податоци за БДП и финална лична потрошувачка од 7 земји сме ја добиле следната регресија y = -16268,22 + 0,641722x со стандардни грешкa на регресијата 0,38208 за b1. Со ниво на значајност од 0.05, да ја испитаме статистичката значајност за добиените коефициенти.
Решение:
Хипотезите во овој пример ќе ги поставиме на следниот начин: H0: β1=0 и H1: β1≠0 и tb1=16,7978, што претставува проверка статистиката на коефициентот b1.Критичната вредност t за ниво на значајност од 0,05 и n-2 степени на слобода изнесува t5;0,05/2 = 2,5706.Бидејќи проверената статистика (16,7978) е поголема од критичната вредност (2,5706) ја отфрламе нултата хипотеза и заклучуваме дека со ниво на значајност од 0,05 оценката за параметарот β1 е статистички значајна.
H0: β1=0     и      H1: β1≠0
Определување на статистичката значајност со користење на p-вредност
p-вредноста e поврзана со проверената статистика. Таа е случајна променлива и нејзината популарност се состои во тоа што p-вредноста содржи информација за силината на отфрлање на нултата хипотеза. Таа е еднаква на нивото на значајност на проверката за кое „само што“ би ја отфрлиле нултата хипотеза. p-вредноста се споредува со посакуваното ниво на значајност на проверката и доколку е помала, резултатот е значаен. Тоа значи дека нултата хипотеза, на ниво на значајност од 5%, би се отфрлила кога p<0,05. Мали вредности на p,сугерираат дека нултата хипотеза е помалку веројатно да биде вистинита, т.е. колку е помала нејзината вредност,толку поубедливи се аргументите дека нултата хипотеза е неточна. На пример, на ниво на значајност од 1% доколку веројатноста p<0,01 се отфрла нултата хипотеза,а доколку веројатноста p>0,01 се прифаќа нултата хипотеза. Во нашиот претходен пример со регресијата на БДП и финалната лична потрошувачка, p-вредноста изнесува 0,00001 што значи дека и според овој метод коефициентот на наклон од регресијата е статистички значаен.
H0: β1=0     и      H1: β1≠0
Импликации на статистичката значајност кај регресионата анализа
Прво поради што стандардната грешка(sb1) е мала Второ поради што оценката b1 е голема.
Голем дел од авторите настојуваат со зголемувањето на примерокот да се користат помали нивоа на сигнификантност како начин за делумно компензирање на фактот што стандардните грешки стануваат помали.
КОРИСТЕНА ЛИТЕРАТУРА:
1. Statistical methods for financial engineering – Bruno Remillard, HEC Montreal, Quebec, Canada; 2013 2. Probability and Stohastic Modeling – Vladimir I Rotar, San Diego State University, California; 2012 3. Statistics – Alan Agresti, Christine Franklin; 2012 4. Introduction to Research Methods (3rd Edition) – Dennis Howitt, Duncan Cramer; 5. Introductory Statistics (9th edition) – Neil Weiss 2010
Астрономска единица
Астрономската единица (кратенки: ае, AU, ua, au или a.u.) — единица за должина еднаква на 149.597.870,7 километри или средното растојание помеѓу Земјата и Сонцето.
Современа определба
Релативните положби на внатрешните планети во сончевиот Систем можат да се утврдат со радар и телеметрија од вселенските сонди. Радарот го мери времето што ѝ е потребно на светлината да се одбие од некој објект. Измерените положби потоа се споредуваат со оние пресметани по законитостите на небесните механизми: пресметаните положби се нарекуваат „ефемерида“, и обично се изразуваат во астрономски единици. Во споредбата, брзината на светлината изразува во астрономски единици, што изнесува ае/d (TDB). Бидејќи брзината на светлината изразена во метри во секунда (cSI) е утврдена по SI, нејзиното изразување во ае/d (cае) ја определува вредноста на астрономската единица во метри (A):
Во 2009 г. Меѓународниот астрономски сојуз ја дал најприближната проценка на вредноста на астрономската единица во метри: A = м, засновано на споредба на ефемеридите извршено од Лабораторијата за реактивен погон (НАСА) и Руската академија на науките.
Примена
Астрономската единица по дефиниција зависи од околусончевата гравитациска константа, т.е. производот од гравитациската константа G и сончевата маса M☉. Ниту G ниту M☉ можат прецизно да се измерат во SI-единици, но вредноста на нивниот производ се знае со голема точност преку релативните положби на планетите (Трет Кеплеров закон изразен во Њутнова гравитација). За пресметка на планетарните положби за ефемерида се бара само производот, што е причината зошто ефемеридите се пресметуваат во астрономски, а не SI-единици.
При работа со ефемеридите треба да се земе предвид и општиот релативитет. Временските интервали што се мерат на површината на Земјата (земско време, TT) не се постојани во споредба со движењата на планетите: земската секунда (TT) на северната полутопка изгледа поголга во зима, а пократка на во лето споредена со „планетарната секунда“ (која по обичај се изразува во тежишно диманично време, TDB). Ова се должи на тоа што растојанието од Земјата до Сонцето не е постојано исто (се движи од ае до  ае), па кога Земјата е поблиску до Сонцето (перихел), полето на гравитација на Сонцето е посилно и Земјата се движи побрзо по нејзината орбитална патека. Бидејќи метарот се дефинира според секундата, а брзината на светлината е постојана за сите набљудувачи, земскиот метар изгледа како повремено да си ја менува должината во однос на „планетарниот метар“.
Метарот се смета за единица на сопствена должина, но дефиницијата по SI не укажува со кој метрички тензор се утврдува. Меѓународниот комитет за тегови и мерки (CIPM) вели дека „неговата дефиниција зажи само за простор кој е доволно мал, за да можат да се занемарат ефектите на нерамномерноста на полето на гравитација.“ Како таков, метарот е недефиниран и непогоден за изразување на растојанија во сончевиот Систем. Дефиницијата на астрономската единица од 1976 е нецелосна бидејќи не наведува појдовна точка за мерење на времето, но сепак е практична за пресметка на ефемеридите. Предложена е поцелосна дефиниција усогласена со општиот релативитет.
Историја
Старогрчкиот мислител Аристарх од Самос проценил дека оддалеченоста на Сонцето изнесува 18 до 20 пати растојанието до Месечината (вистинскиот сооднос е 389). Неговата проценка се заснова на аголот помеѓу полумесечината и Сонцето, што Аристарх сметал дека изнесува 87° (вистинската вредност е приближно 89,85°.)
Во II век, Птоломеј ја проценил дека средната оддалеченост на Сонцето изнесува 1.210 пати Земјиниот полупречник. Вредноста ја утврдил по следнава постапка: најпрвин ја измерил паралаксата на Месечината, утврдувајќи хоризонтална месечева паралакса од 1° 26′, што е претерано многу. Потоа од ова извел дека максималната оддалеченост на Месечината изнесува 64 1/6 Земјини полупречници. Бидејќи грешките во измерената паралакса, теоријата за Месечеата орбита и другите фактори меѓусебно се поништиле, Птоломеј добил приближно точна бројка. Потоа ги измерил привидните големини на Сонцето и Месечината, па заклучил дека привидниот пречник на Сонцето е еднаков на привидниот пречник на Месечината кога е најоддалечена. Од дотогашните записи за затемнувањата на месечината, Птоломеј го проценил овој привиден пречник, како и привидниот пречник на сенчениот конус на Земјата низ кој минува Месечината за време на затемнувањето. Со овие податоци, растојанието од Сонцето до Земјата се пресметува со тригонометрија, и добиваме 1.210 Земјини полупречници. Оттука добиваме дека соодносот на сончевото и месечевото растојание изнесува 19, што одговара на Аристарховото тврдење. Иако Птоломеевата постапка е теоретски изводлива, во пракса е подложна на големи грешки: ако износот на една големина се измени за неколку проценти, растојанието на Сонцето станува бесконечно.
Поточна проценка се добива со набљудување на преминот на Венера. Мерејќи го преминот на две разни места, можеме прецизно да ја утврдиме паралаксата на Венера, а од релативното растојание од Земјата и Венера од Сонцето, да ја утврдиме сончевата паралакса α (која не може да се измери непосредно ). Англискиот астроном Џеремаја Хорокс се обидел да даде проценка врз основа на преминот што се случил во 1639 г. (објавено во 1662), добивајќи сончева паралакса од 15 лачни секунди, слична на Венделиновата. Сончевата паралакса е во однос со растојанието од Земјата до Сонцето изразена во Земјини полупречници вака: Што помала е сончевата паралакса, тоа поголема е оддалеченоста на Сонцето од Земјата: сончевата паралакса од 15" е еднаква на растојание Земја-Сонце од 13,750 Земјини полупречници.
Астрономите Жан Рише и Џовани Доменико Касини ја измериле паралаксата на Марс помеѓу Париз и Кајена (Француска Гвајана) кога Марс бил најблиску до Земјата, во 1672. Вака добиле сончева паралакса од 9½", еднаква на растојание Земја-Сонце од околу 22.000 Земјини полупречници. Тие биле и првите астрономи што имале точни сознанија за радусот на Земјата, до кои дошол нивниот колега Жан Пикар во 1669, кој утврдил дека полупречникот изнесува 3.269 илјади тоази. Во 1676, данскиот астроном Оле Ремер ја открил брзината на светлината: брзина толку голема што ја навел како времето потребно светлината да допатува од Сонцето до Земјата, или „светлосно време по единица растојание“. Овој начин се употребува и денес.
Минувањето на астероидот 433 Ерос покрај Земјата во 1900–1901 овозможило значителен напредок во утврдувањето на паралаксата. Неговата паралакса е измерена со меѓународен проект и во 1930–1931.
Развој
Единицата растојание A (вредноста на астрономската единица во метри) може да се изрази и со други астрономски константи: каде G е Њутновата гравитациска константа, M☉ е сончевата маса, k е Гаусовата гравитациска константа, а D претставува временски период од еден ден. Зрачејќи, Сонцето постојано губи од својата маса, па атао орбитите на планетите постепено се шират нанадвор, т.е. вон Сонцето. Поради ова некои стручњаци сметаат дека астрономската единица треба да се напушти како мерка. Други пак, предлагаат нејзино предефинирање според утврден број на метри.
Бидејќи брзината на светлината има точно утврдена вредност во SI-единици, а Гаусовата гравитациска константа k е утврдена според астрономскиот систем, мерењето на светлосно време по единица растојание е истоветно на производот на GM☉ во SI-единици. Затоа ефемеридите можат да се конструираат исклучиво по SI, што впрочем станува сè позастапено.
Друго објаснение за стапката на повлекување на Земјата може да се најде во приливното триење на Сонцето. Стапката на повлекување на Месечината ја диктира слично приливно триење на Земјата. Главен застапник на ова мислење е научникот Такахо Миура.
Подоцнежните проценки засновани на на радиометриски аголни мерења укажуваат на помала вредност од +7±2 метри на век, но ова е сепак многу повеќе од она што може да му се припише на сончевото зрачење и постојните теории на гравитацијата. Можната варијација на вредноста од овие мерења е во износ од 1012 на век, или помала. Предложено дека зголемувањето може да се образложи со моделot ДГП.
Примери
Во овие примери се наведени приближни средни растојанија. Треба да се има на ум и дека растојанијата помеѓу небесните тела се менуваат со време поради нивните орбити и други фактори.
Џеј Хиндли
Џеј Хиндли (Jai Hindley; р. во ) — австралиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Откако се приклучил на екипата за сезоната 2018, Хиндли го имал својот прв настап за на Волта ао Алгарве 2018. Во август 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања. Во мај 2019 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
Хиндли добро ја започнал сезоната 2020 со победа на две етапи и генералниот пласман на Хералд Сан Тур во февруари. Започнал да вози на Џиро д’Италија во октомври. Стигнал до третото место во генералниот пласман откако завршил трет на етапата 15. Ја освоил етапата 18, која била сметана за „кралска етапа“ поминувајќи го превојот Стелвио. Стигнал до второто место во генералниот пласман по таа етапа и го презел водството во пласманот за млад возач. Завршил втор зад Тео Гејган Харт на планинската дваесетта етапа изедначувајќи се со времето во генералниот пласман како Гејган Харт. Последната етапа на Џиро бил хронометар во должина од 15,7 километри. Хиндли завршил со време од 39 секунди поспоро од Гејган Харт, што значело дека Хиндли го завршил Џиро на второто место во генералниот пласман.
Хиндли се повлекол од Џиро д’Италија 2021 пред почетокот на етапата 14. Во тој момент тој се наоѓал на 25. место со повеќе од 17 минути зад предводникот на трката.
Хиндли се префрлил во екипата за сезоната 2022. Рано во сезоната успеал да заврши меѓу првите пет на Тирено-Адријатико 2022. Два месеци подоцна ја освоил својата прва голема трка, Џиро д’Италија. Хиндли возел силно во текот на првите две седмици на трката и ја освоил деветтата етапа, високопланинска етапа. Во текот на завршната трета седмица се задржал на второто место, само на неколку секунди зад Ричард Карапас. На претпоследната планинска етапа успеал да ги помине сите фаворити за генералниот пласман, вклучувајќи го Карапас, и извозел за водство во генералниот пласман со солидна разлика пред завршниот хронометар. По вторпат во својата кариера го возел завршниот хронометар на Џиро носејќи ја розовата маичка, но овојпат ја освоил трката. Тој бил прв Австралиец кој го освоил Џиро и само втор Австралиец што освоил некоја голема трка, по Кедел Еванс кој го освоил Тур де Франс.
Распоред на резултатите
— = не учествувал; СО = се откажал; НСО = не се одржала
Џумалија (Катар)
Џумалија (الجميلية) — град во Катар. Бил и општина до 2004, кога била споена со Рајан. Општината на север граничела со Гуварија, на североисток со Хор, на исток со Ум Салал, на југоисток со Рајан и на југ со Џаријан ел-Батна.
Население
Следната табела го прикажува населението во општината.
Тупак Инка Јупанки
Опис
Неговиот син го назначил него како командант на армијата во 1463 година. Тој го проширил кралството во денешен Еквадор и го развил градот Кито со архитекти од Куско. За време на тој периот, неговиот татко ја реорганизирал Империјата. По смртта на неговиот татко, тој станал Сапа Инка во 1471 година и владеел сè до неговата смрт во 1493 година. Тој ја освоил територијата Чимор, најголем непријател на Инките.
Легенда
Според преданијата, Тупак Јупанки имал десетмесечно патување низ Тихиот Океан во 1480 година, кога ги посетил островите, според тогашните имиња, „Нина Чумпи“ или Огнени Острови и „Нахуа Чумпи“ или Надворешни Острови. Патувањето е споменато во книгата „Историја на Инките“ од Педро Сармиенто де Гамбоа во 1572 година.
Смиља Мучибабиќ
Смиља Мучибабиќ (Smilja Mučibabić),(, –, ) — босанско-херцеговски биолог. Таа била една од најистакнатите билози во поранешна Југославија во 20 век.
Биографија
Смиља Мучибабиќ е родена во Мостар, на 14 септември 1912 година, каде се стекнува со основно и средно образование. Од 1930 до 1934 година студирала биологија на Филозофскиот факултет во Белград. Тогаш Мостар бил во Австроунгарската империја.
Пред Втората светска војна била професор во Велико Градиште, а потоа и во Сремски Карловци. Како член на група прокомунистички активисти, таа била уапсена и однесена во германскиот логор Јанкомир во близина на Загреб, а подоцна и во затворот на Савската цеста каде била задржана до крајот на војната во 1945 година.
Првите години по воените денови, Смиља Мучибабиќ се вратила во Крапина и работела во средно училиште до крајот на учебната 1945/1946 година. Таа била префрлена во Училиштето за наставници во Мостар. Следната година, како искусен професионалец, таа била назначена за директорка на оваа гимназија. Било забележано нејзиното успешно управување со Гимназијата и нејзината грижа за унапредување на наставата и добила бројни награди и признанија.
Во есента 1949 година станала професор при Вишото педагошко училиште во Сараево. Таа работела таму сè до основањето на Катедрата за биологија на Филозофскиот факултет во Сараево (1954). Потоа била испратена во Зоолошкиот институт на Природно-математичкиот факултет во Белград. Две години работела на отворање и пуштање во употреба на новоформираната Катедра за биологија во Сараево.
Таа добила стипендија од британски совет на Универзитетот во Кембриџ. Две години работела на докторска дисертација во протозоолошка екологија. На Смиља Мучибабиќ и било дозволено да ја брани докторската теза по две години.
NGC 1605
NGC 1605 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Персеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1605 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m. NGC 1605 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 34 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 45° 16' 17".
Други поделби
Проучување на NGC 1605 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 65; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3342. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 644.
Кеплер-22b
Кеплер-22b — вонсончева планета која кружи околу ѕвездата од спектрална класа G Kepler-22. Сместена е на околу 600 светлосни години од земјата во соѕвездието Лебед. Била откриена од страна на вселенскиот телескоп Кеплер на Наса во 2011 година и е првата позната планета која преминува преку површината на ѕвездата.
Откривање и набљудување
Првиот премин на планетата пред сопствената ѕвезда бил набљудуван на третиот ден на научните операции на Кеплер на 12 мај 2009.
Потврдата за постоењето на Кеплер-22b била објавена на 5 декември 2011 година.
Конференција за јадрено разоружување во Техеран (2010)
Иран на 17 април бил домаќин на дводневна меѓународна конференција за јадрено разоружување. Главната тема на конференцијата се одржиал под мотото:„Јадрена енергија на сите, јадрено оружје за никого“.
Учесници
На конференцијата биле поканети претставници од околу 60 земји. До 15 април, своето учество го потврдиле 35 земји. 24 од нив ќе бидат министри за надворешни или заменик-министри за надворешни работи. Many NGO's were also to be present. На конференцијата ќе бидат присутни голем број на невладини организации. Сепак, се очекува дека бројот на учесниците на земјите од стариот континент ќе биде многу мал. Според американскиот Стејт департмент, досега немало официјална покана до САД за учество.
Тодорче Николовски (глумец)
Тодор Николовски - Тодорче (роден на во  - починал на  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Животопис
Тодор Николовски од 1909 година живее во Скопје. Во 1919 година станал член на Народниот театар во Скопје. За време на војната продолжил да работи во театарот, додека во 1944 година заминал во Горно Врановци каде се вклучил во партизанската културно-уметничка група „Кочо Рацин“. Во 1945 година за првпат се пројавил и како режисер.
Во 1947 година настапил на свеченото отворање на Обласниот народен театар во Горна Џумаја. Член на Македонскиот народен театар бил од 1945 сè до пензионирањето во 1974 година. По повод 45 годишната континуирана уметничка дејност ја добил наградата за животно дело „11 Октомври“. На 85 годишна возраст настапил во јубилејната претстава „Чорбаџи Теодос“ по повод пет децении од нејзината праизведба. Неговите последни улоги ги игра на 91 годишна возраст во филмовите Бог да ги убие шпионите и Македонска сага.
Филмографија
Николовски има остварено бројни филмски улоги:
Лисистрата
Лисистрата (грчки: ΛΥΣIΣTPATН) - е драма (од жанрот комедија) на старогрчкиот писател Аристофан.
Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови:
Содржина
Најпрвин, дејството на драмата се одвива на една атинска улица, а потоа пред храмот на Акропол, во 411 година п.н.е.
Прв чин
Лисистрата излегува на улица и загрижено гледа лево-десно, нестрпливо очекувајќи некого. Пристигнуваат Калоника, Лампита и Мирина, а подоцна и многу други жени, не само од Атина, туку и од Беотија, Спарта и од други места. Лисистрата им го образложува својот план со цел да ги натераат мажите да престанат да војуваат: Жените ќе се затворат во храмот на Акропол, а мажите, не можејќи да издржат без сексуалните односи, ќе бидат принудени да попуштат. Жените положуваат заклетва.
Втор чин
Атинските старци се упатуваат кон Акропол со намера да ги избркаат жените со помош на оган, но жените набрзина полнат кофи со вода и успеваат да се одбранат. Кај храмот пристигнува и член на атинскиот совет во придружба на двајца полицајци, но тие бегаат исплашени од жените. Помеѓу мажите и жените настанува кавга: мажите им се потсмеваат на жените, истакнувајќи ги нивните слабости, додека жените се жалат на својата потчинета положба. Притоа, тие цврсто ја повторуваат својата намера да ја спасат Грција од војните.
Трет чин
Лисистрата е вознемирена, зашто жените почнуваат да попуштаат и, со разни изговори, сакаат да си одат дома. Пред Акропол доаѓа Кинесија и ја моли жена си да се врати дома, а таа му го разгорува сексуалниот нагон и во последниот миг бега во храмот, оставајќи го сопругот.
Четврти чин
Во Атина пристигнуваат пратеници од Спарта и од Лакедемон, соопштувајќи дека насекаде жените им откажале послушност на мажите. Мажите и жените почнуваат да се мират.
Петти чин
На мажите им се придружува и Лисистрата и пратениците од градовите ветуваат дека повеќе нема да војуваат меѓу себе. Мажите и жените се помируваат и настанува општа веселба.
Преспа (општина)
Преспа (Δήμος Πρεσπών, Димос Преспон) — општина в западниот дел Егејска Македонија, денес во Грција. На север се граничи со Општина Ресен (Р. Македонија), на запад со областа Горица (Албанија), а на југ и запад со окрузите Костур и Лерин. Административен центар е селото Р’мби (денес Лемос).
Населени места
Општината Преспа е создадена на 1 јануари 2011 г. со спојување на две стари административни единици — општината Преспа и општинската целина Смрдеш. Важи за планинска општина.
Општинска единица Преспа
Општинската единица Преспа е сместена на територијата на историско-географската област Голема Преспа (дел од Долна Преспа), која во Грција денес се нарекува само Преспа (Πρέσπες, Преспес). Во неа влегуваат следниве општински оддели и населени места:
На територијата на општинската единица има и неколку села кои денес немаат постојано население или се во рушевини:
Општинска единица Смрдеш
Општинската единица опфаќа три села од областа Корешта, кои традиционално се сметаат за костурски, а не лерински. Општинската единица Смрдеш е со седиште во с. Смрдеш (Кристалопиги).
На територијата на општинската единица се наоѓало и иселеното село В’мбел (Мосхохори), кое административно се води како дел од Смрдеш.
Паскал Дион
Паскал Дион — канадски натпреварувач во брзо лизгање на кратки патеки.
2015 година
Дион се натпреварувал на Зимската универзијада 2015 година во Гранада, Шпанија, каде што завршил на четвртото место во дисциплината 1.500 метри.
2016 година
Како дел од Светскиот куп во брзо лизгање на на кратки патеки 2015-16, Дион го освоил својот прв медал како дел од штафетата на 5.000 метри.
2017 година
Дион бил вклучен во Олимпискиот тим на Канада за 2018 година во август 2017 година. Ова било неговото олимписко деби. Дион го освоил бронзениот медал како дел од штафетата на 5000 метри.
2022 година
На 17 јануари 2022 година, Дион бил вклучен во олимпискиот тим на Канада 2022 година. Дион го освоил златниот медал како дел од тимот на Канада во штафета на 5000 & nbsp;  m.
Врапчин
Врапчин (Χειμάδιο, Химадио, или Χειμάδιον, Химадион, до 1928 година Βράπτσιν, Врапцин или Βράψιν, Врапсин ) - раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Суровичево, во областа Западна Македонија. Со пописите од 1981 и 1991 година жителите се вклучени во соседното село Сребрени.
Географија и местоположба
Врапчин е сместено на самиот западен брег на Врапчинско Езеро (Рудничко Езеро). Селото се наоѓа на надморска висина од 600 м. Всушност тоа било колибарска населба на селаните од Сребрени.
Историја
За време на Османлиското Царство во селото живеел турски семејства кои се иселиле за време на Првата балканска војна.
Селото било напуштено во текот Грчката граѓанска војна.
Демографија
Милоевиќ наведува дека во селото живееле 8 турски семејства. Истите се разбегале за време на Првата балканска војна, а имотите ги откупиле Македонци од соседното Сребрени. Движењето на населениото по години е следното :
Резидентна порта
Овој артикл се однесува на типот на модеми и насочувачи кои се наоѓаат во многу домови и се познати под името резидентни порти
Резидентна порта е уред за домашна мрежа, кој се користи како порта за поврзување на уреди на Интернет во домот или на друга WAN. Претставува еден колективен термин кој служи за да ги опфати мулти - функционални апарати кои се користат во домовите, кои можат да се комбинираат со DSL модем или Cable модем, мрежен преклопник спроведувајќи LAN преклопување, насочувачи од кориснички тип и wireless access point. Во минатото, вакви функционалности извршувале различни уреди, но од технолошка конвергенција, тие често биле спојувани во единствен уред.
Терминот
Има повеќе уреди кои се опишани како "Резидентни порти", но секоја со различна функција. Секој тип од тие уреди овозможува поврзување на LAN(користено во домовите) кон WAN. WAN често може да биде Интернет или може да биде поголем LAN каде што тој дом е дел. WAN поврзување може да се спроведе преку DSL, cable модем, широкопојасна мрежа за мобилни телефони или други поврзувања.
Терминот "Резидентна Порта" оригинално се користел за да ги оддели евтините мрежни уреди кои се користеле во домовите од сличните уреди во корпоративните LAN околини (коишто генерално нудат поголема низа на можности). Во последните години, поевтините "Резидентни порти", се стекна со многу можности од корпоративните порти, па затоа и разликите се намалуваат. Многу домашни LAN - ови, сега може да извршуваат некои од функционалностите на малите корпоративните LAN - ови.
Уреди
Повеќе уреди се сметаат за "Резидентни Порти":
или некоја комбинација на сите набројани.
Типови
Еден Насочувач (Насочувач) спроведува:
Повеќето насочувачи се автономни компоненти кои користат внатрешно складиран firmware. Тие генерално се независни од ОС, т.е. може да се користат со било кој ОС.
Особености
Освен основните поврзувања и насочувања, Резидентните Порти имаат и други одлики како:
Производители
Има повеќе производители на мрежни уреди кои се користат како Резидентни Порти:
Ориана Сабатини
Ориана Габриела Сабатини, позната и само како Ориана (Буенос Аирес, 19 април 1996), е актерка, пејачка и модел во Аргентина. Најпозната е по улогата на Азул во теленовелата Aliados.
Животопис
Родена е во 1996 година, како ќерка на Освалдо Сабатини, аргентински глумец и претприемач, и Катерин Фулоп, глумица од Венецуела; има сестра по име Тицијана. Таа, исто така, е внука на познатата поранешна тенисерка Габриела Сабатини.
Од 2014 до 2017 година била во врска со Хулијан Серано, нејзин колега од серијата Aliados. Од летото 2018, Ориана е во врска со фудбалерот на, Пауло Дибала, со кој живеат во Торино, Италија.
Кариера
Својата уметничка кариера ја започнала од рана возраст, одејќи на часови по пеење, пијано и театар. Студирала две години на институтот Хулио Чавес и една година во Њујоршката филмска академија. За првпат на телевизија се појавила во 2011 година во уругвајската теленовела Porque te quiero así, во улогата на Росио.
Црвивци
Црвивци — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Етимологија
Постои верување дека името на селото дошло од тоа дека во него имало црква. Црквата се наоѓала во месноста Чука над селото, а самите мештани викале дека била „латинска“. На месноста во 1923 година биле откриени поголем број монети.