cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 752
Други поделби
Проучување на NGC 752 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2816. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
ФК Балкан
ФК Балкан е распаднат фудбалски клуб од Скопје, Македонија и повеќекратен учесник во Првата македонска фудбалска лига
Формирање и почетоците на ФК Балкан
Првите почетоци на фудбалскиот клуб „Балкан“ датираат уште по завршувањето на Првата светска војна во 1919 година. Имено, кај една група чаирски младинци фасцинирани од фудбалската топка и игра се појавила идејата за формирање на свој маалски клуб. По низа договори и подготовки на 3 февруари 1921 година во Трпчевата меана се одржало првото официјално основачко собрание на фудбалкскиот клуб „Балкан“ од Чаир. На ова собрание била формирана и првата управа на клубот во состав: Цветан Миџо, Димче Поп Ацев, Брис Пљапља, Ангеле Свињарев, Петре Тасев, Ордан Николов, Благоја Димчевски-Мешле, Јанакија Пуплев, Блажо Урошов, Ѓоре Свињарев, Никола Смилев, Борис Таќе, Ѓоре Чортан. За претседател на клубот бил избран Ѓоре Чортан, а за потпретседател Блажо Урошов. На самиот почеток додека условите не биле соодветни за одржување на состаноци и простории за пресоблекување на фудбалерите, било решено сето тоа да се одвива во Трпчевата меана, на големо задоволство на Трпче Бошковски. Неколку дена по основачкото собрание била создадена и првата легендарна екипа на фудбалскиот клуб „Балкан“ составена од млади вљубеници на фудбалската игра. За изградба на игралиште било решено местото Јурија при почетокот на големиот стар чаирски парк. Тука здружени старите и млади чаирчани, зимото 1921 г. го исчистиле сметот и го подготвиле теренот за изградба на игралиште. Набргу потоа Никола Пупи отстапил една соба од својата куќа, приспособувајќи ја за соблекувачна. Овој негов потег покажува колкава била љубовта на овие сиромашни, но богати со спорстки дух млади чаирчани. Инаку спортскиот дух во Чаир меѓу двете светски војни бил развиен. Како активни соколани (гимнастичари се истакнале Димче Нушев и Трајко Шуплев. Трајко Шуплев пред својата куќа имал вратило каде младите ги запознавале првите чекори во гимнастичкиот спорт. Упрвата на ФК „Балкан“ прво пред себеси поставила задача да ја подготви и собере целата документација потребна за регистрирање на клубот во тогашното кралство Југославија. На 29 мај 1921 г. По целосно приложена документација во Белград, ФК „Балкан“ од Чаир бил регистриран како прв фудбалски клуб од Скопје во тогашниот „Београдски лопташки савез“. Во оригиналните документи во Београдскиот лопташки савез стоело: ФК „Балкан“ е прв рагистриран клуб из „вардарске бановине“, издаден на 30 мај 1921 г. со потпис на тогашниот секретар Коста Таушановиќ. Од своите лични и скромни средства управата и играчите на ФК „Балкан“ ги купиле своите дресови кои биле црвени.
За најбрзо десно крило не само во ФК „Балкан“ туку и во Скопје се сметал Томе Николовски - Мако, а за најдобар техничар од тоа време се сметал Лазо николовски - Кривавилицата. Првата топка со која почнале да играаат играчите на ФК „Балкан“ бил кожна и била земена од француските војници кои се наоѓале во Чаир во текот на Првата светска војна. До 1927 г. ФК „Балкан“ воглавно играл против тогашните скопски фудбалски клубови: „Експеранс“, „Југ“, „Спорт“, „Победа“. Во 1927 г. од повеќе скопски новоформирани клубови бил формиран „скопскиот лоптачки сојуз на вардарска бановина“. Поради зголемениот квалитет на фудбалот и блискоста со Саук чешма се припоиле двата чаирски клуба ФК „Балкан“ и ФК „Витез“. Нивното спојување било постепено и траело по низа на преговори од 1927 година до 1937 година. Тогаш ФК „Балкан“ играл и со други реномирани и многу појаки фудбалски екипи од Скопје како ФК „Вардар“ од Топаана (во кој играле голем број српски офицери и подофицери), ФК „Граѓански“, ФК „Југ“ и други. Најголем успех ФК „Балкан“ го постигнал во 1937 година во рамките на вториот разред на Скопскиот подсојуз го освоил првото место со извојувани 12 победи од исто толку натпревари. Во овој сојуз втор бил ФК „Рапид“ со 17 бода, трета била ФК „Олимпија“ со 16,4 бода. па по неа следувале ФК „Слога“ со 12,5 бода, ФК „Мачва“ со 6 бода, ФК „Графичар“ со 5 бода и Црна Гора со 4 бода како последна. Победоносната екипа ФК „Балкан“ со во таа 1937 година ја сочинувале : Андреја Зафиров-Мусот, Трајко Гаврилов- Томажот(голман), Орде Марковски, Миле Стојков, Андреја Црнашија, Славе Георгиев, Лазе Николовски-Кривавилицата, и Славе Пицан. Во следната фудбалска сезона 1937/38 година ФК „Балкан“ покажал уште повеќе од својата фудбалска надмоќ над другите клубови во својата група со дотогаш невидена гол разлика, 55:9. Екипата која го постигнала овој зачудувачки и триумфален успех имала и од кого да учи, од најдобрата скопска екипа фудбалери на првата фудбалска постава на ФК „Балкан“ од 1921 година. Секој од овие млади фудбалери сакал да биде брз како еден Томе Мако и добар техничар како Лазо Кривавилицата. Желбата да се надминат своите учители и фудбалски идоли од првата екипа на ФК „Балкан“ ги мотивирала овие млади чаирчани на ваков сензационален успех. Оваа постава на ФК „Балкан“ која го постигнала овој успех ја сочинувале : Томе Теќелијата, Тоде Аџијата, Трајан Зафиров, Лазо Николовски-Кривавилицата, Трпе Георгиев, Борис Сикре, Илија Волканов (во тоа време претседател на клубот), Славе Пицан, Цветан Илиев Васе Стојановски-Сарго, (секретар на клубот), Чедо Георгиев, Чедо Павловски, Борис Дувало, Страхил Ивановски, Михо Гиевски, Зафир Зафировски, И Ѓорѓи Трповски. Нижењето победи на ФК „Балкан“ траело до 1943 година кога бугарските фашистички окупатори ја забраниле работата на клубот, поради напредата и револуционерна дејност на управата и фудбалерите. Во тој период клубот играл во првиот разред на скопскиот подсојуз.
Космос-1502
Космос-1502 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 октомври 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 408 км, а најмалото на 362.
Грмечка корида
Грмечка корида е назив за традиционални борби на бикови, кај крајишките Срби, од Грмеч. Борбите традиционално се одржуваат секоја година во првата недела после Илинден на (2 август). Денес, оваа манифестација е во рамки наИлинденските свечености, а се организираат со помош на локалната заедница во Оштра Лука и Владата на Република Српска. Во 2015 година одржана е 243-та корида по ред.
Историја
Иако се смета дека оваа српска народна светковина е стара најмалку два века, се претпоставува дека Грмечка корида за првпат во печатена форма се споменува во расказот „Јаблан” од 1902 година од српскиот автор од овој крај, Петар Кочиќ, и тоа во време на австроунгарската окупација.
Србите од погрмечките села традиционалните борби на бикови до 1992 година ги одржувале на Меѓеѓе брдо (Меѓеѓе ридот) кај Саница, во денешна федерална општина Сански Мост. Во теком на војната коридата стишува, а погрмечките Срби ги напуштаат огњиштата и оваа манифестација ја продолжуваат во 1996 година на Поповиќ брдо, Општина Оштра Лука кое се наоѓа на територија на Република Српска.
Расказот „Јаблан” 1902:
Категории
Борбите на бикови се поделени во две категории, од 500 до 800 кг и оние преку 800 кг. Победникот најчесто освојува и парична награда.
Илинден и грмечки панаѓур
Илинден е христијански празник кој се слави на 20 јулиа по јулијанскиот календар, односно 2.август по грегоријанскиот календар. Посветен е на светиот пророк Илија.
Собирањата на панаѓурите во традиционалната култура имале значајна функција на културна размена помеѓу жителите на блиските пределни целини. Грмечка корида и денес има значаен одзив во селските и градските заедници од крајишкото подрачје.
ОУ „Реџеп Вока“ - Шипковица
Реџеп Вока  — основно училиште во Шипковица, општина Тетово.
Сисвети (Лешани)
Сисвети — археолошко наоѓалиште во селото Лешани во областа Дебрца. Претставува средновековна црква и некропола. Манастирскиот комплекс Сисвети се наоѓа на околу 500 м југозападно од селото, на зарамнетиот рид што се протега во подножјето на поголемиот планински масив Јанчеица. Старата манастирска црква Сисвети (сите светци) претстваува мал еднокорабен храм со повеќе страна апсида од надворешната страна, однавтре живописот со фрески од XV век (1452 година). Ѕидовите на црквата околу еден метар се наоѓаат копани во земјата. На површината на теренот, западно од градбата во продолжението, се забележува основа од ѕид. Постојат и индикации за гробови на просторот во непосредната околина.
Пасаж ду Гоа
Пасаж де Гоа у Гоа — природен, повремено поплавуван премин, кој води на островот Нуармутие во Франција. Тој е сместен помеѓу Нуармутие и Бовоа сир Мер, во департманот Вандеја. Патеката е долга 4,125 километри и се поплавува двапати дневно од високата плима.
Секоја година, трка на брзо одење – Фулис ду Гоа– се одржува тука, започнувајќи на почетокот на високата плима.
Тур де Франс
Во 1999 низ Пасаж ду Гоа помина втората етапа од велосипедската трка Тур де Франс. Тоа се покажа како решавачко за трката по падот што се случи, поради својата лизгава површина. Несреќата создаде шест минути на групата позади, со што завршија и надежите на многу фаворити за освојување на трката, како Алекс Циле, кој на крајот заврши втор во генералниот пласман, седум минути по Ленс Армстронг.
Низ Пасаж ду Гоа повторно помина Тур де Франс во 2011, како почетна точка на првата етапа.
Тегусигалпа
Тегусигалпа (кратко име: Tegus) е главниот град на Хондурас. Има 1.682.725 жители (2006) и е најголем град во републиката.
Градот се наоѓа во долина со истото име. Името е изведено од нахуатлскиот јазик Teguz-galpa, со значење сребрени ридови. Индустријата на градот вклучува текстилна, шеќерна и индустрија за производство на цигари.
Халина Конопацка
Халина Конопацка (26 февруари 1900 – 28 јануари 1989) — полска атлетичарка.
Таа победила во дисциплината фрлање диск на Летните олимписки игри 1928, соборувајќи го сопствениот светски рекорд со што станала првата полска олимписка шампионка. По повлекувањето од атлетиката таа станала писател и поет. Таа имигрирала во САД по втората светска војна и таму починала.
Наводи
}}
Сребрено јаболко (ТВ-филм)
„Сребрено јаболко“ - македонски телевизиски филм од 1975 година. Го режирал Коле Ангеловски, а сценариото е според расказ на Марко Цепенков.
Јефенштет
Јефенштет (Jevenstedt) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 8 километри јужно од Рендсбург. Во рамките на општината влегуваат Алтенкатбек, Баркхорн, Брамкамп, Дамштет, Јефенштетертајх, Колсхорн, Кројцкопел, Нинкатбек, Полхорн, Швабе и Шпанан.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Надворешни врски
Официјална страница на општинската заедница
Хесперосаурус
Хесперосаурус (што значи „западен гуштер“, од класичен грчки ροςσπερος (') „западен“ и σαυρος (') „гуштер“) — тревојаден стегосауриски диносаурус кој живеел во периодот на кимериџ, пред приближно 156 милиони години.
Фосилите на Хесперосаурусот за прв пат биле пронајдени во 1985 година во државата Вајоминг и Монтана во Соединетите Американски Држави. Типскиот вид Hesperosaurus mjosi бил именуван во 2001 година, како дел од Формацијата Морисон. Познати се неколку релативно целосни скелети на Хесперосаурус. Еден примерок го зачувува првиот познат впечаток на обвивката на рогот на задната плоча на стегосаурусот.
Хесперосаурусот бил долг од шест до седум метри и имал тежина од два до три тони. Тој бил член на Стегосауридите, бил Четириножен кој се исхранувал со растенија и бил заштитен со вертикални коскени плочи и шила. Бил тесно поврзан со Стегосаурусот и бил сличен на него со тоа што имал два реда, можеби наизменични, плочи на грбот и четири шила на крајот на опашката. Плочите на грбот можеби не биле толку високи, но биле подолги. Тој веројатно имал подлабок череп од Стегосаурусот.
Откритие и видови
Во 1985 година, ловецот на фосили, Патрик Мек Шери, на ранчот на С.Б. Смит во округот sonонсон, Вајоминг, пронашол остатоци од стегосаурус. Бидејќи имал потешкотии во обезбедувањето на примерокот, тој побарал помош од Роналд Г. Мјос и Џеф Паркер од Western Paleontological Laboratories, Inc. Тие, пак, соработувале со палеонтологот Ди Хол од Универзитетот Бригам Јанг. Отпрвин, се претпоставувало дека претставува примерок на Стегосаурус. Сепак, Клифорд Мајлс, додека ги подготвувал остатоците, препознал дека тие припаѓаат на еден вид кој тогаш станал нов за науката. Типскиот вид Hesperosaurus mjosi бил именуван и опишан во 2001 година од Кенет Карпентер, Клифорд Мајлс и Карен Клоуард. Генеричкото име било добиено од грчкото ἕσπερος, hesperos, „западен“, во однос на неговата местоположба во западниот дел на САД. Специфичното име му дава чест на Милс, кој освен што учествувал во процесот на собирање и подготвување на холотипот, имал и негова екипа, изложен со инвентарниот број DMNH 29431 во Денверскиот музејот за природна историја.
Холотипот, HMNH 001 (подоцна HMNS 14), бил пронајден во формација Морисон, и датира од раниот период на Кимериџ стар околу 156 милиони години. Во 2001 година, тој станал најстариот познат американски стегосаурус. Се состои од скоро целосен череп и голем дел од скелетот. Вклучува одделени елементи на черепот, задните долни вилици, подјазична коска, тринаесет пршлени на вратот, тринаесет пршлени на грбот, три крсни коски, четириесет и четири пршлени на опашката, ребра на вратот, градни ребра, шеврони, лева подлактица, комплетна карлица, осифицирани тетиви и десет вратни и задни плочи. Скелетот бил делумно артикулиран и, во поглед на залечените фрактури, му припаѓа на стара единка. . Од 1995 година наваму во каменоломот Хау-Стивенс во округот Биг Хорн, Вајоминг, именуван по историската локација на ранчот Хау, некогаш истражуван од Барнум Браун, и новиот сопственик Прес Стефенс, швајцарскиот палеонтолог Ханс Јакоб Сибер ископал примероци на стегосаури. Првиот бил SMA 3074-FV01 (исто така SMA M04), делумен скелет наречен „Мориц“ по Макс и Мориц, бидејќи претходниот скелет на Сауропод од Галеамопус од локацијата бил наречен „Макс“. Во 1996/97, бил откриен примерокот SMA 0018 (исто така, погрешно наречен SMA V03), наречен „Викторија“ по чувството на победа што го почувствувале истражувачките екипи кога го откриле Алосаурусот „Big Al Two“ откако оригиналот „Big Al“ бил конфискуван како сојузен имот. Тој претставува прилично комплетен скелет со череп, исто така зачувувајќи ги впечатоците од обвивка од кожа и рог. Трет примерок бил пронајден во 2002 година: SMA L02, наречен „Лили“, откако сестрите Никола и Рабеа Лилих помагале во ископувањата како волонтери. Примероците се дел од колекцијата на музејот за диносауруи Атал во Швајцарија. Отпрвин тие се сметале за примери на Стегосаурус. Во 2009 година, првично само „Мориц“ и „Лили“ биле преквалификувани во Hesperosaurus mjosi. Во 2010 година, „Викторија“ била вклучена во Hesperosaurus mjosi од Николај Кристијансен и Емануел Цоп.
Карпентер првично заклучил дека Хесперосаурусот е прилично базален стегосаурус. Сепак, Сузана Меидмент и нејзините колеги во 2008 година објавиле пообемна филогенетска студија во која бил пронајден како изведена форма, тесно поврзан со Стегосаурусот и Вуерхосаурусот. Тие предложиле дека Hesperosaurus треба да се смета за вид на Стегосаурусот, а Hesperosaurus mjosi да стане Stegosaurus mjosi ; во исто време Вуерхосаурус бил преименуван во Stegosaurus homheni. Карпентер, сметајќи го проблемот повеќе од филозофска отколку од научна природа, во 2010 година ја отфрлил синонимијата на Хесперосаурус со Стегосаурус, наведувајќи дека според него, Хесперосаурусот е доволно различен од Стегосаурусот за да биде именуван како посебен род. Кристијансен во 2010 година го подржал ова тврдење. Во 2017 година, Равен и Меидмент ги вклучиле Мирагаја и Хесперосаурус како родови различни од Стегосаурус.
Во 2015 година, биле пријавени дополнителни примероци: концентрација од најмалку пет диносауруси откриени во каменоломот JRDI 5ES во близина на Грас Ренџ во Монтана и два примероци пронајдени во каменоломот Меилин кај Комо Блаф. Во 2018 година, новиот примерок на H. mjosi бил опишан од Монтана.
Опис
Хесперосаурусот е голем стегосаурид. Во 2010 година, Грегори Паул ја проценил должина на Хесперосаурусот на 6,5 метри и тежина на 3,5 тони. Во 2012 година, Томас Холц дал помала проценка од 5 метри и опсег на тежина од 454-907 килограми. Во 2001 година Карпентер дал своја проценка за диносаурусот. Поради неговиот заклучок дека Хесперосаурусите биле прилично базални, во него биле направени многу споредби со најпознатиот Хуајангосаурус кој ја изгубил својата важност откако станало јасно дека филогенетската позиција е всушност доста изведена. Во 2008 година Меидмент посочила три автопоморфии : поседување на единаесет грбни пршлени; четвртата сакрална не е споена со сакрумот; задните плочи се подолги (од напред кон назад). Таа исто така обезбедила некои одлики во кои Хесперосаурус бил побазален од Stegosaurus armatus. Во атласот, дури и кај возрасни примероци, нервните лакови не се споени со интерцентарот. Во задните пршлени, нервните лакови, над нивото на нервниот канал, не се особено издолжени на горе. Во регионот на колкот присутни се осифицирани тетиви. Ребрата се шират на нивните долни краеви. Нервните 'рбети на пршлените на опашката не се бифурцирани. Долниот крај на препонската коска е проширен (во форма на лажица во страничен поглед). За Карпентер, оваа диференцијална дијагноза била проблематична затоа што тој сметал дека Stegosaurus armatus, типскиот вид на Stegosaurus, е номиниран дубиум и го отфрлил мислењето на Меидмент која целиот северноамерикански материјал го вклучила во еден вид, чија голема варијабилност го отежнува воспоставувањето на разлики со Хесперосаурусот. Тој го сметал Stegosaurus stenops, името што историски било дадено на неколку добро сочувани примероци, за посебен вид и обезбедил нова диференцијална дијагноза на Хиперсаурусот во споредба со S. stenops. Горната вилица (максила) е кратка и длабока, половина колку што е висока, наместо да има висина третина од должината. Тринаесет пршлени на вратот се присутни наместо десет. Тринаесет грбни (задни) пршлени се присутни наместо седумнаесет. Средните грбни имаат базална форма во поседувањето на низок нервен лак отколку висок. Цервикалните ребра се проширени на долните краеви. Во пршлените на предната опашка, врвовите на нервните 'рбети се заоблени наместо бифурцирани. Предниот раб на рамената е вовлечен наместо да работи паралелно со задниот раб. Предното сечило на бедрената коска се разминува силно настрана. Плочите на основата на колкот и опашката се овални и ниски наместо високи и триаголни. Различните објавени описи на Хесперосаурус се контрадикторни едни на други поради промените и разликите во толкувањето. Првично, Карпентер ги реконструирал разделените елементи на черепот, моделирајќи го на обликот на Хуајангосаурус. Разликите во ‘Рбетен столб се предизвикани со примена на различни критериуми за проблемот дали (и кои) пршлени треба да се сметаат за дел од вратот или грбот. Точната форма на плочите е тешко да се одреди како резултат на ерозија. Пол сметал дека плочите на вратот се ниски, но задните плочи се повисоки. Исто така примероците од Атал сè уште не се опишани. Комплетен опис на целиот материјал е во подготовка на Октавио Матеус.
Бројот на максиларните заби бил дваесет за една страна, помал од бројот со Стегосаурусот. Карпентер ги опишал како слични на забите на Стегосаурусот, иако нешто поголеми. Питер Малком Галтон во 2007 година воспоставил некои разлики: има груби вертикални гребени на горниот дел од круната, еден по дентикулата.
Остеодерми и впечатоци на кожата
Во 2012 година, хистолошка студија заклучила дека овие остеодерми, осификации на кожата, на Хесперосаурусот во суштина се идентични по структурата со оние на Стегосаурусот. Компјутерската томографија покажала дека плочите имаат тенки, но густи надворешни sидови, исполнети со густа сунѓереста коска. Коската покажува знаци дека се обновувала за време на метапластичен процес на раст. Биле видливи широки долги и широки артериски канали. The spikes имале подебели ѕидови, а дупките во сунѓерестиот ентериер се помали. Единствен голем крвен сад се наоѓал по надолжната оска.
Филогенија
Во 2001 година, Карпентер извршил кладистичка анализа што покажала дека Хесперосаурус е прилично базален и поврзан со Дацентрурот:
Карпентер бил свесен дека неговата анализа е со ограничен обем.
Пообемните филогенетски студии на Меидмент го обновиле Хесперосаурусот како многу изведен стегосаурид и сестрински вид на Вуерхосаурус. Позицијата на Хесперосаурус во стегосауридното еволутивно дрво според една студија од 2009 година е прикажана со овој кладограм :
Во повторната проценка на дацентуринските стегосауриди во 2019 година, Коста и Матеус сугерирале дека, врз основа на нивната ревидирана дијагноза за кладот Дацентрурина, се чини дека Хесперосаурусот бил тесно поврзан со Дацентрурус, иако тие се воздржале од формално прераспоредување на таа група во очекување на завршување на проширена филогенетска анализа.
Палеобиологија
Во 2015 година, студија на Еван Томас Саита врз основа на откритијата во каменоломот JRDI 5ES заклучила дека Хесперосаурус покажал полов диморфизам. Плочите пронајдени во каменоломот имале два вида: повисок и низок широк. Иако задните плочи на различните единки не биле артикулирани, Саита успеал да ги нареди во цервикални, дорзални и опашки серии за секој тип. Ова се чинело дека покажува дека некои единки имале високи а други широки „плочи “, што било потврдено од претходните примероци кои исто така поседувале плочи од еден вид. Саита сугерирал дека високите плочи ги типизираат женките, додека мажите биле опремени со ниски плочи. Наодите од студијата биле доведени во прашање од палеонтолозите Кевин Падијан и Кенет Карпентер, иако не биле објавени официјални научни студии како демант.
1021
1021 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1021 година од новата ера, 21. од вториот милениум, 21. од XI век и втора од 1020-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6529 и 6530 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5771 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4781 и 4782 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1774.
Лилјана Чаловска
Лилјана Чаловска (Софија, 1920 година - Скопје, 20 јули 1997) — македонска писателка и активна учесничка во напредното движење на македонските студенти во Белград.
Животопис
Чаловска била член на КПЈ од 1940 година и делегат на Второто заседание на АВНОЈ. Покрај тоа, била еден од организаторите и раководител на Првиот конгрес на Народноослободителниот младински сојуз на Македонија, одржан на 21 декември 1944 година во Фуштани. Најпосле, таа била учесничка во АСНОМ, а по завршувањето на војната била народен пратеник во Собранието на Македонија и во Сојузното собрание.
Чаловска е позната и како првата сопруга на политичарот Лазар Колишевски.
Творештво
Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Поврзано
Ахил Чаловски
Македонско научно-литературно другарство во Санкт Петербург
Македонското научно-литературно другарство во Санкт Петербург (МНЛД) официјално е конституирано на 28 октомври 1902 година со 19 потписници (Крсте Петков Мисирков, Димитрија Чуповски, Дијамандија Трпков Мишајков, Стефан Јакимов Дедов, д-р Гаврил Константинович и други). При основањето го носи патронатот на свети Климент Охридски, а од 1903 г. (со „Уставот”) на Кирил и Методиј. Кон крајот на 1905 год. Другарството е неутрализирано, а од 1912 г. се појавува под нови имиња, но не успева да добие официјално признание од руските надлежни власти. Неговата дејност завршува во 1917 г. со Октомвриската револуција во Русија.
Турбето на Ѓул Баба
Осумаголното турбе на Ѓул Баба се наоѓа на Џамиската улица во Будимпешта, во близина на Маргаретскиот мост во областа на Рожадомб.
Историја
Турбето беше изградено од страна на Мехмед-паша, беглербегот на Будим, помеѓу 1543 и 1548 година и има ниска купола покриена со оловни и дрвени плочки. Тоа остана неоштетено кога хабсбуршките војски ја заробиле областа за време на втората битка кај Будим во 1686 година, но беше претворено во римокатоличка капела од страна на Исусовците, кои го преименувале во "Капелата на Свети Јосиф". Турбето во 1916 година претставало најдалечното влијание на Бекташите во Австроунгарската империја. Во 1987 година, во близина на турбето унгарската влада финансира изградба на исламски центар и џамија со библиотека и музеј. Зградите беа дизајнирани од страна на д-р Василиј Ал Бајати и биле по пример на традиционалниот османлиски стил.
"Дизајнот на д-р Бајати претставува голем комплекс, кој успешно ги комбинира различните стилови на отоманската архитектура (како што таа постоеше во Источна Европа) и унгарската архитектура во стилот на Лехнер. Платформата на која овој комплекс ќе стои е веќе направена. Новите згради се наоѓаат на десно и лево од турбето. Зградата на лево, или поточно, на југ од турбето, е џамија. Таа е покриена со три куполи со различни височини, така што тие во центарот се повисоки од страничните. Поради студената клима на земјата џамијата е целосно покриена и е во правоаголна форма. Бидејќи е евидентно дека биле обоени и надворешноста и внатрешноста на зградата, предвидено е дека михработ ќе биде обложен со жолнаиски плочки и врамен со правоаголна бордура која содржи курански натпис."
Сопственост
Земјиштето подоцна беше во сопственост на Џон Вагнер, кој го одржуваше турбето и им дозволи пристап на муслиманските верници кои доаѓале од Отоманското Царство. Во 1885 година, отоманската влада овласти унгарски инженер да го реставрира турбето и кога работата беше завршена во 1914 година, тоа беше прогласено за национален споменик. Турбето повторно беше реставрирано во 1960-тите години и за последен пат во 1987 година, кога исламски центар и џамија биле изградени околу него. Тоа е сега во сопственост на Република Турција.
Богоја Фотев
Богоја (Благоја) Наумов Фотев (с. Герман, Леринско, 14 август 1900 - с. Бистрица, 27 јануари 1993) — македонски комунист, учесник во НОВ и повоен политичар. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Животопис
Во септември 1914 година Богоја Фотев со семејството се преселува во селото Бистрица, Битолско. Во пролетта 1924 година заминува на печалба во САД, каде останува две години, работејќи во сојузните држави Мичиген, Илиноис, Охајо и Пенсилванија. Есента 1926 година се враќа во Македонија. На општинските избори во село Буково во 1933 поднесува своја кандидатска листа за избор на општински одбор, но власта го спречува во тоа.
Се вклучува во МАНАПО и се зачленува во Комунистичката партија и е основач на Месниот комитет на КПЈ за Битола. На 6 ноември 1940 година Фотев е уапсен во склоп на провалата во битолската организација. Осуден е на петгодишна затворска казна. Окупацијата на Југославија ја дочекува во затворот во Сремска Митровица, каде, заедно со другите затвореници, на 22 август 1941 година успева да побегне. Пристапува во Фрушкогорскиот партизански одред. При обид да се пробие кон Македонија, во март 1942 година е фатен од бугарската полиција. Во јули 1942 е ослободен поради недостиг на докази. Во летото 1943 година е затворен повторно, интерниран во Бугарија и се враќа во Македонија кон крајот на 1943 година. Набрзо заминува во партизани и пристапува на Првата македонско-косовска ударна бригада.
Станува член на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ, а во август 1944 година учествува на Првото заседание на АСНОМ. Избран е во Президиумот на АСНОМ како прв повереник за финансии. На Второто заседание на АСНОМ во декември 1944 година е избран за повереник за земјоделство, а во април 1945 година, при изборот на првата влада на НР Македонија, е избран за министер за земјоделство и шумарство. На таа функција останува до април 1946 година, кога ја презема функцијата претседател на Президиумот на Народното Собрание, по оставката на таа функција на Методија Андонов - Ченто. Ја врши таа функција до 1950 година. На изборите одржани на 3 декември 1950 година е избран за народен пратеник во осмата изборна единица на Битолската околија, но набрзо е принуден да поднесе оставка по својот избор.
По донесувањето на Резолуцијата на Информбирото Фотев се колеба помеѓу советската и југословенската позиција. Соочен со таа дилема, посега по својот живот, но сепак не успева да се самоубие. Паѓа во немилост кај партиското раководство на чело со Лазар Колишевски и е сменет од функцијата и пензиониран. На почетокот на 1951 година, заедно со својата сопруга, се враќа во селото Бистрица.
На својот 90-ти роденден во 1990 година ја прифаќа партиската рехабилитација и станал член на СКМ-ПДП.
Сага за Рагнар Лодброк
Содржина
Изворите за сагата ги вклучуваат Адам Бременски и Саксон Граматик, со чија Gesta Danorum (книга IX) се преклопуваат описите за извршувањето на Тора, за бракот на Рагнар со Аслауг и за подвизите на неговите синови. Сагата за Рагнар еден дел од Сагата за Велсунгзите, што претставува врска меѓу легендарните фигури Сигурд и Бринхилд и историските настани од 9 до 11 век, како и престижот на норвешката кралска куќа преку приказните за Сигурд и неговиот предок.
Бовоа сир Мер
Бовоа сир Мер — општина во регионот Лоара во департманот Вандеја во западна Франција.
Наце Димов
Наце Димов (познат и како Атанас Чуповски или Атанас Димов Чуповски) (селото Папрадиште, Велешко, 1876 - Санкт Петербург, 1916) — македонски национален деец, брат на Димитрија Чуповски и близок соработник на Крсте Петков Мисирков.
Младост и дејност за Македонија
Роден е на 31 јануари (18 по стар стил) 1876 година во селото Папрадиште, Велешко. Уште во младоста заминува на печалба најпрвин во Софија, каде што го доживеал прогонот на Младата македонска книжовна дружина, а оттаму заминал за Русија. Најпрвин работел како железничар на југозападната пруга во Одеса, а со доселувањето во Петроград се здобил со правото да биде адвокат, што му овозможило полесен пристап до петроградската администрација при регистрирањето на Словено-македонското национално просветно друштво „Свети Кирил и Методиј“, кое поради својот устав во кое се дозволувало членство само на национално освестени и осознаени Македонци бил неприфатливо за руските власти.
Заедно со брат му Димитрија Чуповски, Крсте Петков Мисирков и неколкумина други студенти - Македонци во Санкт Петербург го основаат Македонското научно-литературно другарство во чија дејност и работење бил еден од неговите најактивни членови. Во рамките на тоа другарство Наце Димов во 1902 година изработил програма за формирање македонска национална држава во Македонија и програма за македонската национална култура и јазик.
Тој заедно со Крсте Мисирков и брат му Димитрија Чуповски бил составувач и на „Меморандумот за независноста на Македонија“ испратен до рускиот и британскиот министер за надворешни работи сер Едвард Греј, како и до амбасдорите на големите сили на дворот во Лондон во 1913. Долг период Димов и членовите на другарството се бореле за издвојување на Македонија како посебна независна држава на Балканот, со своја посебна словенска култура, народ, јазик и црква. Биле подготвени и 1500 буквари на македонски јазик кои требало да се распространат низ македонските села, но обидот не успеал поради соседните пропаганди во Македонија.
Покрај Меморандумот за независноста на Македонија, Наце Димов бил потписник и на уште два други меморандуми во полза на Македонија и Македонците. Бил потписник на меморандумот на македонскиот деец Марко А. Мушевич до руската влада и светиот синод на руската црква за отворање на стручно училиште на македонски јазик со пансион во Житошкиот манастир - како расадник за кадри за идната просвета во Македонија, а исто така бил потписник и учествувал во составувањето на Меморандумот на Македонците кон владите и општественото мислење на балканските држави од 7 јуни 1913 година.
Објавување на книга за Македонија во 1913
Веднаш по завршувањето на Првата балканска војна, Наце Димов настапува со свој реферат, прочитан во Санкт-Петербуршкото словенско благотворно друштво на 28 февруари (4 март) 1913 година. Во рамки на своето предавање тој го изнел својот став дека доколку не се даде независност на Македонија во нејзините природни, географски, етнички, економски граници, на Балканот ќе биде неизбежна уште една војна околу поделбата на Македонија меѓу балканските држави, која истовремено силно ќе ја стресе и Европа. Истата 1913 тој својот реферат го напечатува и го објавува како книга со наслов на своите 3 предавања: ''„I. Историческiй очеркъ Македонiи и македонскихъ славянъ II. Причины возникновенiя четническаго движенiя въ Македонiи III. Политическiй обзоръ Македонiи и македонцевъ“''.
Наце Димов во оваа своја книга се осврнува и на Античка Македонија, цитирајќи го пишувањето на англискиот историчар Јаков Абот за древните Македоняне и нивниот македонски јазик непонятом для Греков (рус. неразбирлив за Грците).
Смрт
На надгробниот споменик во петербуршките Бољшеоктенски гробишта уште стојат зборовите што му ги напишал брат му, Димитрија Чуповски:
Список на волонтерски награди
Овој список на волонтерски награди е индекс на статии за значајни награди издадени од организации и владини тела во чест на придонесите на доброволците (неплатен персонал). Бидејќи многу организации им оддаваат чест на доброволците кои служат во рамките на тие поединечни организации, наградите наведени овде признаваат волонтери кои придонесуваат во разни непрофитни организации, невладини организации, добротворни организации, граѓански организации и заедници.
План Р 4
Планот Р 4 бил нереализиран британски план за инвазија на Норвешка и Шведска од април 1940 година, за време на Втората светска војна. Овој план бил направен како одговор на германскиот план за инвазија и окупација на Норвешка.
Причини
Германија на свое тло немала доволно ископување на железна руда, потребна за производство на челик, а тој пак бил неопходен за производство на тенкови, пушки, бродови, шински вагони, камиони и други воени средства. Пред војната, голема количина железна руда била увезувана од рудниците во француската област Лорена. Од септември 1939 година, не можеле веќе да набавуваат од таму и затоа Германците се свртиле кон Шведска. Во северниот дел од Балтичкото Море, во Ботнискиот Залив, се наоѓа шведското пристаниште Лулео, од каде што преку лето се транспортирала рудата. Но преку зима, пристаништето мрзнело, па неколку месеци секоја година Швеѓаните својата железна руда со железница ја транспортирале до пристаништето во Нарвик, на далечниот норвешки север. Во година со нормални температури, 80% од железната руда се извезувала преку Нарвик. Единствена алтернатива во зима бил транспортот со железница до Окселосунд на Балтичкото Море, јужно од Стокхолм, кое не мрзнело. Сепак, британското разузнавање навело дека Окселосунд може да испорача само една петтина од количината што ја бара Германија. Патувајќи низ норвешките територијални води во поголемиот дел од патувањето, испораките од Нарвик не можеле да бидат пресретнати од Британците. За Британија, запирањето на транспортот ќе ѝ нанесе тежок удар на германската воена индустрија и затоа бил од витално значење. Сојузниците одлучиле да го искористат нападот на Советскиот Сојуз на Финска (30 ноември 1939) како покритие за заземање на шведските рудни полиња на север и на норвешките пристаништа преку кои рудата се испраќала во Германија. Според планот тие требало да добијат дозвола од Норвешка и Шведска за испраќање на експедициски сили во Финска преку Лапонија, наводно за да им помогнат на Финците. Откако ќе стигнат таму, требало да ја преземат контролата врз шведските пристаништа и рудници, и да ги окупираат градовите како Јевле и Лулео со што ќе го спречат пристапот на Германците до шведската руда.
Поради опасноста од сојузничка или германска окупација и опасноста војната да се води на нивна територија, Швеѓаните и Норвежаните ги одбиле барањата за транзит.
Во меѓувреме, Германците, откако ја увиделе сојузничката закана, почнале да прават планови за превентивна инвазија на Норвешка за да ги заштитат своите стратешки ланци на снабдување. Инцидентот во Алтмарк (16 февруари 1940 година) го убедил Хитлер дека сојузниците нема да ја почитуваат норвешката неутралност и тој наредил да се забрзаат плановите за инвазија.
Германците донекаде знаеле за планот на сојузниците. Пресретнатиот радио сигнал потврдил дека сојузничките транспортни групи биле подготвени. Преку пресретнатите радио врски подоцна Германија разбрала дека сојузниците се откажале од планот и ги прераспоредиле своите сили. Сепак, Хитлер се плашел дека сојузниците кога-тогаш ќе ја започнат својата инвазија. Затоа, 9 април бил одреден како датум за почеток на операцијата Везерибунг, германскиот напад врз Данска и Норвешка.
План
Британија имала два одделни, но паралелни плана: Операција Вилфред и План Р 4.
Операција Вилфред
Операцијата Вилфред, која требало да започне на 5 април (но била одложена за 8 април), била операција на британската морнарица за поставување две мински полиња во норвешките територијални води. Тоа би ги принудило бродовите да носат руда преку меѓународните води и ќе можат да бидат пресретнати од британската кралска морнарица, која ќе може да го спречи транспортот на шведската железна руда. Норвешката и шведската влада требало да бидат информирани неколку дена пред почетокот на операцијата.
План Р4
R 4 се состоел од
Планот претпоставувал дека Норвежаните нема активно да се спротивстават на британските сили.
Последици
Иако „Планот Р 4“ не бил изведен според планот, затоа што германската морнарица веќе се наоѓала во норвешките територијални води, сојузничките трупи набрзо биле испратени во Норвешка да се борат заедно со Норвежаните. Тие имале успех против Германците само во областа Нарвик, каде што Германците за малку ќе се предаделе. Сојузничките трупи се состоеле од 24.500 британски, норвешки, француски и полски трупи, најчесто поморска пешадија, француски странски легионери и полски планински трупи. Германските трупи имале 2.000 планински војници и 2.600 морнари од потонатата германска флотила за време на инвазијата. На 17 април 1940 година, Хитлер им наредил на германските трупи да се евакуираат во Шведска за да бидат интернирани. Сепак, успешната германска кампања против Франција и Ниските земји довело до повлекување на сојузничките трупи од Норвешка. Сојузничките трупи биле евакуирани од Нарвик најдоцна до 8 јуни 1940 година.
Арон (комитопул)
Арон (10 век) ― комитопул, брат на Цар Самоил, трет син на комесот Никола.
Учествувал во отрфлањето на бугарската врховна власт (969 година) од страна на комитопулите во југозападна Македонија и во востанието против Византија (976 година). Се борел и во Битката кај Трајановата Врата (Ихтиман) во 986 година, а заедно со Самоил и во многу други воени потфати, со цел да ги прошират државните територии. По Битката кај Трајановата Врата, дошло до меѓусебни несогласувања, кои не се целосно познати. Според Скилица, Арон бил настроен провизантиски и настојувал да ја приграби сета власт во државата. По наредба на Самоил, бил убиен во околината на Раметаница, а заедно со него била ликвидирана речиси целата негова фамилија, освен неговиот син Јован Владислав.
Зиновиј Фирентински
Свети Зенобиј (San Zanobi, Zenobio) (337–417) се почитува како прв епископ на Фиренца. Неговиот празник се слави на 25 мај.
Живот
Зенобиј бил роден во благородничко семејство од Фиренца и бил образован од неговите пагански родители. Рано потпаднал под влијание на епископот Теодор, бил крстен од него и успеал, по многу противења, да ги приклучи својот татко и мајка во христијанството. Тој ја прифатил свештеничката држава и брзо се искачил на позицијата архиѓакон, кога неговите доблести и значајни моќи како проповедник, му ги објавиле на свети Амвросиј, на чиј предлог папата Дамас I (р. 366–386) го повикал во Рим и го вработил во различни важни мисии, вклучително и легација во Константинопол. По смртта на Дамас, тој се вратил во својот роден град, каде што ги продолжил своите апостолски подвизи, а по смртта на епископот на таа столица, Зенобиј, на голема радост на народот, бил поставен да го наследи. Неговите ѓакони биле почитувани како свети Евгениј и свети Кресенциј. Целосно ја евангелизирал Фиренца и нејзините периферии и се борел против аријанизмот.
Според Антониј,неговиот биограф и наследник во седиштето во Фиренца, тој умрел во својата деведесетта година, во 424 година; но, како што велел Антониј дека било во времето на папата Инокентиј I (п. 417 г.), датумот е неизвесен.
Се верувало дека тој всушност умрел во 417 година, на 25 мај, на денот кога античката кула во која се претпоставувало дека живеел, во близина на Понте Векио, секоја година била украсувана со цвеќиња.
Почитување
Во задниот дел, на средината на трите апсиди се наоѓал олтарот на свети Зенобиј. Неговото бронзено светилиште, дизајнирано околу 1440 година, ремек-дело на Гиберти, ја чувало урната со неговите мошти. Централниот релјеф ни покажувал едно од неговите чуда, оживување на мртво дете. Над ова светилиште била сликата Последна вечера од Џовани Балдучи. Имало и мозаичен панел од стаклена паста Бистата на Свети Занобиус од минијатуристот Монте ди Џовани од 16 век, но била изложена во Музејот на делата на Катедралата.
Чуда
Нему му се припишувале извонредни чуда, вклучително и неколку случаи на оживување на мртвите. Се велело дека Зенобиј воскреснал неколку мртви луѓе. Исто така, се велело дека по неговата смрт, мртов брест оживеал откако неговото тело го допрело додека го носеле на погреб во катедралата.
Една легенда раскажувала дека едно дете било прегазено од количка додека си играло. Неговата мајка, вдовица, плачела додека го носела мртвото дете кај ѓаконот на Зенобиј. Свети Зенобиј со молитва го оживеал детето и ѝ го вратил на мајката.
Во уметноста
Зенобиј често бил прикажуван со мртво дете или човек во рацете, или со расцветен брест, и двете биле поврзани со неговите чуда.
Сандро Ботичели го прикажал животот и делото на свети Зенобиј во четири слики. Во првата сцена, Зенобиј бил прикажан двапати: тој ја отфрлал невестата што неговите родители сакале да ја земе и замислено заминувал. Останатите епизоди го прикажувале крштевањето на младиот Зенобиј и неговата мајка, а од десната страна неговото ракополагање за епископ.
На ѕидот на Палацо Векио имало фрески од Доменико Гирландајо насликани во 1482 година. Апотеозата на свети Зенобиј била насликана во перспективна илузија на позадината.
Космос-1503
Космос-1503 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 октомври 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 750 килограми. Космос-1503 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 809 км, а најмалото на 787.
Сан Џовани ди Посада
Сан Џовани ди Посада (латински: Portus Luguidonis или Portus Liquidonis) е мало село во Сардинија, Италија, на тиренскиот брег на островот, на територијата на комуната Посада.
Порано познат како Марина ди Посада, бил подложен на обнова во 1970-тите како елегантно станбено село за одмор. Неговата историја датира од римското пристаниште (наречено „Portus Luguidonis“ - веројатно сместено во малиот залив пред античката црква Свети Јован), од каде Римјаните влегле во внатрешноста на Сардинија. Низ ова пристаниште минувала целата стока до или од Рим, но целиот товар бил пренесен со мали и лесни бродови насочени кон Олбија (околу 50 километри северно), каде што поголемите бродови би се шверцувале со Остија. Сообраќајот наводно бил интензивен.
Во непосредната околина, се претпоставува дека постоел храм во чест на Феронија, етрурско божество, божица на водите; тоа би го докажало присуството на Етрурците на овие простори во времето на народот Нурагици. Сличен култ на Феронија е пријавен на италијанското копно барем на две места: во Фиано Романо (близу Рим) и во Терасина, околу 120 километри јужно од Рим.
Таа е една од главните туристички дестинации на Сардинија, има долга плажа (повеќе од 15 километри бел песок) и систем на реки од биолошко значење. Дел од оваа територија ќе биде формално заштитен во блиска иднина со создавање на природен парк (Parco Fluviale).
Тетрада (површина)
Тетрада ― површина со 2 км x 2 км квадратни. Поимот се однесува на кој било од 25-те такви квадрати кои сочинуваат стандардна хектада.
Тетрадите понекогаш се користени од биолозите за известување за распространетоста на видовите за да се одржи одреден степен на доверливост за нивните податоци, иако системот не е во универзална употреба.
Тетрадите се означени од A до Z (изоставувајќи O) според системот „DINTY“ како што е прикажано на табелата подолу, која го зема своето име од буквите од втората линија.
Петар Божиновски
Петар Божиновски, познат и по прекарите „Пецо“ или „Кочо“ (Битола, 15 јануари 1920 - Скопје, 26 септември 1970) — македонски комунист, партизан и народен херој на Југославија од Македонија.