cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Персиски поход
Персија формално била неутрална во текот на Првата светска војна, но во реалноста персиските сили биле погодени од соперништвото меѓу сојузничките сили (Антанта) и Централните сили. Значајноста на Персија за западните земји и Русија се должела главно поради големите нафтени резерви и нејзината територија како стратешко место. Земјата била поделена на северна и јужна сфера на влијание според договорот од 1907 година меѓу Велика Британија и Руската Империја со кое бил ставен крај на т.н. Голема криза во Азија и ограничување на германското влијание во регионот.
Германија основала своја канцеларија во Истанбул за промовирање на своите идеи кон Британска Индија, Персија и Блискиот Исток. Германците се надевале дека доколу ја заземат Персија ќе се стекнат по потребните нафтени резерви, на Русија ќе се прекине пристапот до ресурсите на јаглеводороф околу Касписко Море и со овој чин ќе се нарушат односите меѓу Русија и Британија. Османлискиот министер Енвер Паша тврдел дека доколку бидат заземени неколку клучни градови патот кон Азербејџан ќе се отворил до Средна Азија и Индија. Тој настојувал да ја прошири соработката меѓу националните држави на Кавказ, посебно со Азербејџан. Но, во 1914 година пред војната, британската влада склучила договор со една персиска компанија за снабдување нафта за британската морнарица.
Во 1919 г. по руската револуција и нивното повлекување од персиска територија, Британија се обидела да воспостави протекторат во Иран, но не им успеало. Конечно, конституцијалистите и нивното движење во Гилан создале дестабилизација во која Каџарската влада паднала, а на власт се искачил Реза Шах Пахлеви и ја воспоставил династијата Пахлеви во 1925 г.
Паѓачки списочник
Паѓачкиот списочник (англ. drop-down list) е графички контролен елемент, сличен на списочникот, што им овозможува на корисниците да изберат една вредност од списокот. Кога паѓачкиот списочник е неактивен, тој прикажува само една вредност. Кога е активен, прикажува (паѓа) список на вредности, од кои корисниците може да изберат една. Кога корисникот избере нова вредност, контролата го враќа во неговата неактивна состојба прикажувајќи ја избраната вредност. Често се користи во дизајн на графички кориснички интерфејси, вклучувајќи го и веб-дизајнот.
Благоја Чешларов
Благоја Чешларов (, 1 март 1933 -, 19 ноември 1985) ― југословенски-македонски трубач, музички педагог, продуцент.
Ран живот и образование
Благоја Чешларов бил роден на 1 март 1933 година во Штип. Основното училиште го завршил во Штип, додека средно образование стекнал во Средното музичко училиште во Скопје. Потоа се запишал на Вишата педагошка школа во Скопје.
Кариера
Во 1960-тите години работел како наставник во ОУ „Владимир Илич Ленин“. Тој е еден е од основачите на забавниот (танцов) оркестар при македонското Радио Скопје заедно со Драган Ѓаконовски-Шпато, Ладислав Палфи. Подоцна станал прва труба на танцовиот оркестар на Радиото до средината на 1970-тите година кога преминал во новосоздадената музичка продукција при истото радио. Потоа бил главен уредник и продуцент на музичката продукција при Радио Скопје. Во 1976 година е главен сновач е на вокално-инструменталниот состав „Македонија“, во тоа време составен од познатите македонски пејачи и студиски музичари меѓу кои како вокали: Панче и Невена Кочовски, Сашка Петковска, Верица Ристевска, Даниела Панчетовиќ, Зорица Попанкова, Кирчо Поп Лазаров; како инструменталисти: Крсто Таушанов, Марио Липша, Радослав Шутевски, Драган Вучиќ, Томе, Бошко Во 1980 година бил директор на тогаш престижниот Опатиски фестивал како претставник на македонската Радио-телевизија.
Смрт
Починал во Белград на 19 ноември 1985 година.
Небел (Амрум)
Небел (Nebel; емраншки: Neebel) — општина на островот Амрум во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Географија и сообраќај
До крајот на 2006 година, Небел бил седиште на општинската заедница Амрум и со тоа административно седиште на островот Амрум.
Зидорф (германски: Süddorf; емраншки: Sössaarep) и Штеноде (Steenodde, Stianood) се села во рамките на општината. Западниот дел на селото е наречен Вестерхајде.
Небел е поврзан со автобуска линија со Витдин и Нордорф. До 1939 година, Небел имал железничка станица за островската железница. Во Штеноде, постои мало пристаниште.
Историја
Најверојатно, Небел бил основан на почетокот на век. Се верува дека името е изведено од зборовите nei и bel, каде првото означува „ново“, а второто е засновано на стариот дански термин boli, „населба“.
Црквата Св. Климент била изградена во 1236 година и се наоѓала помеѓу селата Нордорф и Зидорф пред основањето на Небел.
Штеноде
Штеноде (германски: Steenodde, емраншки: Stianood, дански: Stenodde) — најмалото село на Амрум. Се наоѓа непосредно на брегот на плимните рамнини на Ваденското Море. Познати делови се долмените и гробниците, кои се честа глетка во областа.
Штеноде има сопствено мало пристаниште. Селото претставувало пристаниште за фериботската линија Амрум-хализи-Шлитзил, но денес е мало пристаниште за помали товарно пловила и за јахти помали од 12 метри. Најстарата куќа на Амрум, поранешна гостилница се наоѓа во Штеноде. Била изградена во 1720 година.
Зидорф
Зидорф (германски: Süddorf, емраншки: Sössaarep, дански: Sydtorp) бил првпат спомнат во 1446 година и со тоа е најстарото село на островот. Морнарот Харк Олуфс, роден во Зидорф, станал познат во век додека му служел на бегот во Константин.
Кон крајот на век била изградена ветерница на старите гробишта. Таа била само преместена од островот Зилт, каде била поставена во 1775 година. Денес, се користи како место за живеење.
Јужно од Зидорф се наоѓа светилник. Започнал со работа на 1 јануари 1875 година и претставува втор највисок светилник долж германските брег на Северното Море, веднаш зад оној во Хелголанд. Кулата е изградена на дина, висока 27 метри. Самата светилка е поставена на 63 метри надморска височина и може да се види на далечина од 23 километри. Светилникот е најпозната градба на островот.
Знаменитости
Друга ветерница, изградена во 1771 година од Ерк Кнутен, е дом на музејот за локалната историја, кој вклучува дела на различни сликари во летните месеци. Претставувала холандска хоризонтална ветерница, која била во употреба до 1962 година. Свештеникот Ерих Перксен ја заштитил градбата од уривање со основање на здружение за заштита на Амрумската ветерница во 1963 година. Ветерницата е функционална и денес.
Наспроти ветерницата се наоѓаат гробиштата на бездомниците, каде се закопани поголем број неидентификувани удавени лица. Повеќето гробови се од почетокот на век, а најновиот е од 1969 година. Оттогаш, сите тела кои допловуваат на амрумските плажи се идентификуваат поради подобрените форензички техники. Секој гроб е украсен со едноставен дрвен крст со датум на пронаоѓањето на телото.
Пловното светло „Небел“, поставено во 1981 година, е современа алуминиумска градба од 9,6 метри. Поради неговата местоположба, ова светло за каналото „Нордерауе“ (Norderaue) има височина од 16 метри над високата плима и се гледа до 19,5 км.
Амрумската куќа (Öömrang Hüs) — стара фризиска куќа од околу 1751 година, во сопственост на фолклорното здружение Öömrang Ferian. Првичниот сопственик бил морски капетан, кој го имал изрезбани својот брод на мурал во неговата дневна соба. Поранешниот домашен изглед е прикажан во собите на оваа куќа, која е отворена за јавноста. Во таванот се одржуваат различни изложби и секој може да ја прослави својата свадба во дневната соба.
Средиштето на Небел се истакнува од сламените куќи од и  век.
Парохијата Св. Климент поседува ретка копија на Missale Slesvicense, литургиска книга издадена во 1486 година од Штефен Арндес. Само четири примероци на оваа книга се зачувани и се верува дека е најстарата книга некогаш издадена во Шлезвиг-Холштајн и Данска. КНигата се чува во архивите на Северноелпската евангелистичко-лутеранска црква во Кил и често е прикажувана во црквата.
Стопанство
Туризмот е најважна стопанска дејност. Во 2005 година, 35.470 гости престојувале во општината и направиле 341.371 ноќевање. Овие бројки не ги вклучуваат пациентите во санаториумот.
Сретсело (Чашка)
Сретсело — археолошко наоѓалиште во велешкото село Чашка. Претставува средновековна некропола. Во непосредната близина на училиштето и на старата општинска зграда, при изведувањето на градежни работи пред Втората светска војна се откриени гробови со конструкција од камени плочи, со насоченост исток-запад. Археолошкиот музеј во Скопје извршил заштитни ископувања, при што во 5 гроба се најдени гробни прилози - украсни предмети.
Кревање тегови на Летните олимписки игри 2012 — до 53 кг за жени
Натпреварувањето во кревање тегови во категорија до 53 кг во женска конкуренција на Летните олимписки игри 2012 се одржа на 29 јули во Ексел Центарот во Лондон.
Учествуваа вкупно 18 натпреварувачки од 17 држави.
Формат на натпреварување
Секоја дисциплина во овој спорт се состои од два дела.
Во првиот дел тегот се крева во еден потег од земјата до над глава, а во другиот дел, најчесто со поголеми тежини, тегот се крева до над колена со еден потег при што кревачот најчесто се спушта на колена да би си олеснил себеси, а потоа повторно крева на рамења, повторно спуштајќи се кон земјата и практично го крева тегот со помош на нозете, и на крајот во вис, повторно со помош на нозете.
Секој натпреварувач има по три обиди во двата начини на кревање.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Рекорди
Пред натпреварувањето светските и олимписките рекорди беа:
Договор од Мудрос
Примирјето од Мудрос било потпишано на 30 октомври 1918 година со кое бил ставен крај на непријателствата меѓу Османлискта империја и Антантата. Според договорот, Османлиите го предале целото оружје на сојузниците, сојузниците добиле право да го контролираат Босфорот и Дарданелите како и право за окупирање во случај османлиските власти повторно ја нарушат безбедноста. Турската армија била целосно демобилизирана, сите пристаништа, елезнички пруги и други стратешки цели биле ставени на располагање на сојузниците. Во Кавказ Османлиите морале да се повлечат во рамките на предвоената граница меѓу Русија и империјата. По потпишување на овој договор следувала окупација на Цариград и поделба на Отоманското Царство.
Амт Нојхаус
Амт Нојхаус (Amt Neuhaus; буквално Амт Нојхаус) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината била создадена на 1 октомври 1993 година, а претходно поранешните општини припаѓале во округот Хагенов, во рамки на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, во тогашната Источна Германија.
Името на општината потекнува од самата истоимена административна единица која постоела во рамките на Кралството Хановер.
Местоположба
Областа на општината се наоѓа во долината на Елба, северно од Природниот парк Елбхеен-Вендланд и целосно се наоѓа во Биосферниот резерват Долносаксонски Елбталауе. Во северниот дел на општината поминува реката Зуде. Во Зуде, кај Зикау, се влева реката Регниц. Сепак, како главен водотек во општината е Елба, која ја создава југозападната општинска граница. Највисоката точка во општината е 35,7 метри во пошумена област северно од Стиксе.
Општински единици
Општината се состои од седум единици:
Стариот Амт Нојхаус: 1689–1945
Од почетокот на источната колонизација, Амт Нојхаус припаѓал на Војводството Саксо-Лауенбург; по смртта на последниот војвода Јулиј Франц во 1689 година започнал краток конфлик за лауенбуршкиот дел на поранешното војводство помеѓу Изборното кнежевство Хановер – подоцнежното Кралство Хановер – и тогашниот дански Холштајн. Дури во Хамбуршкиот договор од 1693 година било одлучено областа на поранешното војводство да припадне на Кралството Хановер. Во 1698 година бил срушен стариот војводски замок Нојхаус, а камењата биле искористени за градба на ловечките замоци Герде.
Во 1810 година, по француската победа било основано наполеонското Кралство Вестфалија, каде бил создаден департман Долна Елба. По Виенскиот конгрес во 1815 година било создадено Кралството Хановер, додека Војводството Лауенбург било дадено на Данска, но сепак Амт Нојхаус останал дел од Хановер. Во 1820 година, Зумте и Крузендорф биле додадени во областа на Амт Нојхаус, а во 1852 година бил основан суд. По пруската анексија, Кралството Хановер било укинато и била создадена покраина Хановер и областа на Амт Нојхаус била вклучена во округот Блекеде, кој бил укинат во 1932 година и бил вметнат во округот Линебург.
До крајот на Втората светска војна, скоро целата поранешна област на Амт Нојхаус уште припаѓал на округот Линебург и со тоа на покраината Хановер; само селото Ниндорф (во 1974 година припоено во денешното место Зумте) припаѓало на покраината Мекленбург. По војната, оваа хановерска област кратко припаѓала на британската окупациска зона, но од практични причини (немало мостови на Елба) во јули 1945 година била предадена на советската окупациска зона и поради тоа припаѓала на Источна Германија.
Денешниот Амт Нојхаус од 1992 г.
По мирната револуција во Источна Германија во мај 1990 година во осумте стари општини Делиен, Хар, Карсен, Нојхаус/Елба, Штапел, Зикау, Зумте и Трипкау се спровеле општински избори и на 31 март 1992 година бил создаден Амт Нојхаус од овие осум општини. Осумте општински совети едногласно гласале за префрлање во Долна Саксонија. До 29 јуни 1993 година уште припаѓале на округот Хагенов во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. На 30 јуни 1993 година бил потпишан покраински договор помеѓу обете покраини. Исто така, мекленбуршкото место Ниндорф, кое од 1 јануари 1974 година припаѓале на Зумте, станало дел од Долна Саксонија. Заедно со осумте општини, кон Амт Нојхаус се приклучиле три места од општината Телдау, Ној Блекеде, Ној Вендиштун и Штипелзе, исто така кон Долна Саксонија. На 30 јуни 1993 година, Ној Блекеде и Ној Вендиштун станале дел од градот Блекеде, додека Штипелзе кон општината Зумте. Во меѓувреме, општините Делиен и Зикау станале дел од општината Нојхаус/Елба.
Преку планираната градба на нов мост на Елба помеѓу Дархау и Ној Дархау во округот Лихов-Даненберг општината подобро би се поврзала со окружниот град Линебург. Сепак, градбата на мостот е одложена поради опасност кон биосферниот резерват.
На 7 јуни 2009 година, граѓаните на општината се изјасниле за спојување на општината кон градот Блекеде, како и општините на општинската заедница Даленбург. Сепак, поголемиот град Блекеде со две третини го отфрлил предлогот. И вториот ваков бил одбиен. Основна причина за одбивањето е финансиската состојба, бидејќи градот има помали долгови во споредба со Даленбург и Нојхаус.
Во областа и ден денес се говори долносаксонскиот јазик.
Политика
Амт Нојхаус припаѓа на покраинскиот изборен округ Елба и на сојузниот изборен округ Лихов-Даненберг - Линебург.
Општински совет
Советот на општината Амт Нојхаус се состои од 14 члена. Општинските избори на 11 септември 2016 година имале излезност од 61,6% и ги дале следниве резултати:
Партнерство
Амт Нојхаус има воспоставено партнерства со следниве општини:
NGC 4366
NGC 4366 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4366 се споменува и како MCG 1-32-50, CGCG 42-87, VCC 745.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4366 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4366 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 51°.
Други поделби
Проучување на NGC 4366 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40421. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Виентијан
Виентијан (лаоски Viangchan) или Вјангчан е главен град на Лаос. Тој се наоѓа во Меконгската долина. Според некои проценки, градот има 200.000 жители (2005), а се верува дека бројот на жители кои живеат во Виентианската Област е над 730.000. Виентиан е сместен 17° 58' северно и 102° 36' источно (17.9667, 102.6). Виентиан се наоѓа на реката Меконг, на границата со Тајланд.
Потекло на поимот
Името на градот е од палиско будистичко потекло. Оригиналното значење на името било „кралски сандалов ползавец“ или „град на сандаловото дрво“. Ова дрво било доста ценето во Индија. Денешното значење на името во Лаос е нецелосно јасно и често се толкува како „градот на месечината“. Оваа нејаснотија е поради фактот што на санскритски за зборовите месечина (chandra (चन्द) и сандалово дрво (chandana (चन्दन) се пишува и изговара исто. Сепак на тајландски (เวียงจันทน์) името е сè уште оригинално запишувано, односно „градот на сандаловото дрво“. Транскрибираната верзија, односно во овој случај македонскиот изговор на името, е од францускиот јазик и ерата на француската колонизација на Индокина. Градот на лаоски јазик е Вјангчан (ວຽງຈັນ, Viangchan), но Французите имале потешкотии да го изговорат името и го изговарале на изменет начин, односно ја изговарале таа форма која и во македонскиот јазик е примена - „Виентијан“.
Административна поделба
Виентијан се наоѓа во префектурата Виентијан каде е и главен центар. Префектурата се отцепила од покраината Виентијан во 1989 година. Градот Виентијан е составен од следните окрузи:
Портокалово-лентест синец
Портокалово-лентестиот синец (Scolitantides orion) е пеперуга од видот на пеперуги синци. Живее од Европа (вклучително и Македонија) па сè до Источна Азија.
Опис
Мажјаците се големи од 13 до 16 мм. Во Франција најчесто имаат по една генерација годишно, каде возрасните единки летаат од мај до јуни. Ретко имаат две генерации во мај и септември. Овие пеперуги живеат на карпести предели до надморска висина од 1000 метри.
Горната страна на крилјата на пеперугата е сина, со различна нијана од темносина. Краевите на крилјата се означени со бели дамки, а покрај самиот раб на крилјата има светлосини дамки со различна големина и распоред. Долната страна на пеперугата е сосема различна, односно е бела исшарана со црни дамки со различна големина и распоред. На долната страна се наоѓа карактеристичниот белег на пеперугата, односно порокалова лента.
Амрумски дијалект
Амрумски дијалект или емраншки — дијалект на севернофризискиот јазик говорен на островот Амрум во областа Северна Фризија, Германија. Емраншки потекнува од фризиското име на Амрум (Oomram). Заедно со другите дијалекти — фериншки, зелриншки и халундски — го создава островското наречје на севернофризискиот јазик. Многу е сличен со фериншкиот дијалект. Амрумскиот е говорен од околу една третина од населението на Амрум (2.300 лица).
Лични и семејни имиња
Имињата на Амрум сè уште се под силно влијание на фризискиот јазик. Чести се хипохористични имиња и имиња со два дела. Раните заемки биле направени од данскиот јазик и христијанизацијата на Северните Фризи околу 1000 година, кое донело умерено влијание на христијанските и библиските имиња. Со поморството, кое било развиено на островот, станале популарни и холандските и западнофризиските облици.
Презимињата обично биле патроними, односно биле поединечно создавани како генитивен облик од името на таткото. Спротивно на скандинавските Петерсен или Петерсон, означувајќи „син на Петер“, емраншкото име како Петерс означува „на Петер“. Овој обичај бил забранет од данската власт во 1828 година.
NGC 4367
NGC 4367 — двојна ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4367 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4367 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 876. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Дијана и нејзините нимфи
Дијана и нејзините придружнички или Дијана и нејзините нимфи — слика на холандскиот мајстор Јоханес Вермер чувана во Маурицхејс во Хаг (Холандија).
Сценографија
Сликата ја прикажува Дијана опкружена со нимфи. Спротивно на вообичаеното, на ова платно нимфите се прикажани облечени.
Влијанието на Рембрант е очигледно, особено неговото прикажување на Витсавеја, што се чини дека му послужило како модел на Вермер. Покрај тоа, забележливи се и влијанија од италијанските сликари, поточно венецијанските.
Реставрација
Во 1999 година сликата била прегледана и реставрирана.
Проучувањето покажало дека светлосиното небо насликано над темната позадина на Вермер е неодамнешен ретуш. Всушност, берлинскота сина боја била откриена дури по 1700 година, а хром-зелената дури по 1830 година.
Сопственици
Невил Дејвисон Голдсмид ја поседувал сликата, во Хаг, од 1866 до 1875 година. По неговата смрт ја наследила неговата вдовица Елиза Гери. Таа ја продала заедно со други дела на продажбата на колекцијата Голдсмид, на 4 мај 1876 година. Виктор де Штуерс ја купила за збирката на Koninklijk Kabinet van Schilderijen Mauritshuis во Хаг.
Црквиште (Џидимирци)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во велешкото село Џидимирци. Претставува црква со некропола од средниот век. На 2 км источно од селото, на мала височинка со зарамнето плато се гледаат остатоци од ѕидови и зачувани темели од објект со четирилисна основа. Околу него се откриени конструкции на гробови од камени плочи со насоченост исток-запад.
На терапија (телевизиска серија)
На терапија — прва македонска телевизиска серија снимена според странска лиценца, во продукција на „Кино Око“. Емитувањето на серијата започнало на 18 септември 2017 година. Серијата, во која глумат домашни глумци, содржи 45 епизоди адаптирани од македонски автори и реализирани со екипа од македонски телевизиски и филмски професионалци.
= Преглед = Оригиналната серија „На терапија“ потекнува од Израел, создадена од Нир Бергман, Ори Сиван и Хагаи Леви. Леви е познат и по работата на серијата „The Affair“ наградена со неколку „Златни глобуси“.
Дејствието на серијата се одвива околу приватниот и професионалниот живот на психотерапевт кој во текот на петте работни дена работи со своите пациенти на нивните проблеми, за во слободното време и самиот да побара стручна психијатриска помош. Секоја епизода е фокусирана на ликот на одреден пациент и неговиот однос со главниот лик: суицидална пливачка на тинејџерски години; професионален војник кој ги преиспитува своите постапки; жена која има еротска фиксација кон терапевтот; брачен пар кој не може да се соочи со обврските на родителство; како и сопругата на психотерапевтот која се обидува да го спаси нивниот брак кој е во криза.
Серијата постигнала огромен успех во матичната земја и освојува награди за најдобра драмска серија, најдобар глумец, најдобра глумица, најдобро сценарио и најдобра режија од израелската Акедемија за филм и телевизија. Во 2008 година, лиценцата за серијата ја откупува американската мрежа „HBO“ која продуцира три сезони. Во улога на психотерапевтот се појавува познатиот глумец Габриел Брн, а епизодните улоги ги играат популарните глумци: Мишел Форбс, Дајен Вест, Мија Васиковска, Мелиса Џорџ, Дебра Вингер и други.
Серијата веднаш се здобила со популарност, ласкави критики и неколку високи признанија, вклучувајќи ги наградите „ЕМИ“ за најдобар глумец и глумица, наградата „Златен глобус“ за најдобар глумец и наградата за нова серија на Синдикатот на писателите на Америка (). Концептот на серијата доживеала планетарен успех и се снимаат посебни верзии за Канада, Аргентина, Бразил, Јапонија, Чешка, Полска и Италија. Во Балканскиот регион досега се снимени романска верзија ('), словенечка верзија (POP Brio) со Игор Самобор во главната улога, српска верзија (') со Мики Манојловиќ во главната улога и хрватска верзија (HTV).
= Осврт кон серијата = Широката популарност и гледаност на серијата „На терапија“ се должи на интелигентниот концепт и на маестрално изградените карактери со чии уникатни животни приказни може да се идентификува секој гледач. Низ призма на личното, „На терапија“ ги отсликува колективните потешкотии со кои се справуваат македонските граѓани во секојдневниот живот. Во 45 епизоди се обработуваат низа тематики, почнувајќи од граѓански активизам и човекови права, полова нееднаквост, семејно насилство, ксенофобија, корупција, слобода на медиуми, право на сексуална ориентација, однос кон децата и тинејџерите во општеството, традиционален наспроти модерен начин на живот, и ред други прашања.
Милена -  е многу повеќе од анестезиолог и привлечна девојка од "внатрешноста". Таа е анксиозно депресивна, која бара татковска фигура, а за која дијапазонот на ликови кои и се пуштаат варира од Монти Пајтон до World War Z. Можеби сите мислат кој кревет да го фатат, но таа ќе мисли само на еден кауч - каучот на доктор Терзиев, во кого несвесно ќе се заљуби.
Зана - современа и амбициозна жена, сопруга на Гент и мајка на едно дете. Ако сопругот е како отворена книга, таа е како дненвик заклучен со катанец.
Гент - натпросечно интелигентен, но подпросечно речит. Грижлив родител, но има проблеми со сопругата Зана.
Ивана - олимписка пливачка надеж чија надеж полека, но сигурно тоне. Ивана е само една жртва од пропаднат брак на своите родители, која спасот од семејните проблеми го побарала во спортот. Се вљубила во својот тренер, но поради тоа што таа врска не може да опстои, таа се обидела да се самоубие.
Д-р Вера Арсиќ -  е психијатар, активист и некогашен ментор на д-р Виктор Терзиев.
Време на летала (филм)
„Време на летала “ - македонски телевизиски филм од 1982 година. Го режирал Иван Митевски, а сценариото го напишал Русомир Богдановски.
Навахо (округ)
[[Податотека:Historic Navajo County Courthouse and Museum cropped.jpg|мини|266x266пкс|Судската куќа на округот Навахо во Холбрук, Аризона.Држава                                        САД
Федерална држава                 АризонаАдминистративен центар        ХолборкОсновање                                     1895.Површина                               25.794 км2Популација                                  2010.--број население                      107.449 густина                                 4,17 ст/км2ФИПС код                                    04017]] Округ Навахо е округ во американската држава Аризона. Според пописот од 2010 година, населението е 107.449 жители. Седиштето на округот е Холбрук.
Демографија
Според пописот од 2010 година, во областа имало 107.449 жители, што е за 9.979 (10,2%) повеќе од населението во 2000 година.
Портрет на млад човек (Ботичели, Палата Пити)
Портрет на млад човек - слика на италијанскиот ренесансен уметник Сандро Ботичели, датирана од 1470 до 1475 година. Сместена е во Палатата Пити во Фиренца.
Различно припишувана на различни сликари, на крајот била вклучена во делата на Ботичели. Таа е една од првите познати три четвртни портрети во западноевропската уметност.
Манастир (Драгобраште)
Манастир — археолошко наоѓалиште во виничкото село Драгобраште. Претставува средновековна црква и некропола. Во маалото Блатешко, при рамнење на теренот за изградба на црква мештаните откриле темели од мала еднокорабна црква, а наоколу гробови. Денес во ново изградена црква се наоѓа мал жртвеник - ара од камен, кој бил донесен од наоѓалиштето Драгобрашко Градиште.
Колумбија
Колумбија (Colombia) е држава во северозападниот дел од Јужна Америка. На исток се граничи со Венецуела, на југоисток со Бразил, на југозапад со Перу и Еквадор, а на север со Панама. На североисток излегува на Атлантскиот Океан, а на северозапад на Тихиот Океан. Главен град е Богота.
Етимологија на име
Името Колумбија го смислил венецуелскиот револуционер Франциско де Миранда, кој го извел ова име од презимето на морепловецот Кристофер Колумбо, со што сакал да го означи целиот Нов Свет, а особено оној дел кој бил под шпанска и португалска власт. Подоцна Република Колумбија го прифатила ова име за териториите кои го опфаќале некогашното Вицекралство Нова Гранада, кои ги опфаќаат денешните држави Колумбија, Панама, Еквадор, Венецуела и северозападниот дел на Бразил.
Во 1835 година државите Венецуела и Еквадор се издвоиле од заедничката држава, а регионот Кудинамарка станал нова држава, Република Нова Гранада. Нова Гранада во 1858 година официјално го сменила името во Гранадинска Конфедерација, а во 1863 година Соединети Држави на Колумбија, за конечно во 1886 година да го добие денешното име Република Колумбија.
Историја
Во 1514, Шпанија започнала постепено да го колонизира регионот на денешна Колумбија. Преку Санта Марта (основана на 29 јули 1525 година од страна на шпанскиот конквистадор Родриго де Бастидас) и Картагена (1533), започнала колонизацијата на Јужна Америка. Започнувајќи во 1536, конквистадорот Гонзало Џименез де Квесада најпрвин ги истражил регионите кои се наоѓале покрај реката Магдалена, па подоцна ги покорил народите кои го зборувале јазикот Чибча. По ова бил основан градот Санта Фе де Богота (околу 1538 година, денешна Богота) и регионот бил наречен 'El nuevo Reino de Granada', кое во превод значи "новото царство на Гранада".
По победата на Себасијан де Белалцезар била воспоставена шпанска власт. Во почетокот најголем проблем било начинот на кој ќе се владее во новото кралство, односно кој ќе ја спроведува извршната власт. Но набргу проблемите биле надминати и новото кралство започнало да функционира.
Вицекралството Нова Гранада претставувало вицекралство кое постоело во периодот од 1717—1724, 1740—1810, и 1815—1819 година. Кралството ги опфаќало северните делови од денешните држави: Колумбија, Еквадор, Венецуела, Панама, Гвајана, Костарика и Тринидад и Тобаго.
Ова кралство е наследник на Ново Кралство Гранада кое опстојувало во 16 век. Но на 27 мај 1717 година (со прекратување помеѓу 1712-1739) станало самостојно вицекралство кое било директно подчинето на кралот на Шпанија. Престолнината на ова кралство била Богота.
Во 1810 година тоа станало независно од Шпанија, но веќе во 1816 година повторно било заземено од Шпанија. По само три години, овие територии конечно се оделиле од зависноста на Шпанија, притоа создавајќи ја новата држава- Голема Колумбија.
По нејзиното реаспаѓање во 1831 денешна Колумбија се викала Република Нова Гранада до 1863.
Независноста Колумбија ја добила во 1819 година од Шпанија. Во 1525 шпанците го основат првиот европски град на континентот во крајбрежјето на Карипско Море. Постепенно тие започнале да добиваат голема контрола над територијата и во 1538 година бил основан градот Санта Фе (денеска Богота).
Во 1810 жителите на административниот центар Богота објавуваат независност. Водени од Симон Боливар и Франсиско Сантандер тие извојуваат победа во 1819 година, кога била основана Голема Колумбија и која се распаднала во 1831 година и кога од нејзината територија се создаваат нови држави: Нова Гранада, и денешната Колумбија. Панама е дел од неа до 1903 година, кога и таа се оделува.
Демократијата во Колумбија е доведена со многу крвопролевања, со започнување на две граѓански војни. Во 1957 година бил основан Национален Фронт при што најголемите партии во Колумбија се договараат да владеат заедно, кое не било општо прифатено од месното население и кое довело до создавање на комунистички движења кои до ден денешен влијаат врз политичкиот живот на Колумбија.
Стопанство
Колумбија е позната во светот по производство на мошне квалитетно кафе, која меѓувреме претставува и најголема земјоделска култура во земјата. Колумбиските смарагди се сметаат за најдрагоцени. Дури 90% од сите смарагди на светскиот пазар потекнуваат од оваа земја.Текстилната индустрија е традиционално развиена.Во подем се и преработката на нафта,прехранбената и хемиската индустрија.
Население
Населението на Колумбија изнесува 44 379 598 жители (2007). 58% од населението се метиси, 20% бели, 14% мулати, 4% црни и 4% мешавина од црни и индијанци.
95% од населението се католици, а 5% спаѓаат во друѓи религии. Годишниот прираст на населението е 1.433% (2007), кое ги определува меѓу државите кои имаат среден годишен прираст на населението.
Густина на населеност: 34 жители на км2. 96% од вкупниот број колумбијци живеат на помалку од половината од вкупната површина на земјата, во нејзиниот западен дел.
Како службен јазик, колумбиците го користат шпанскиот. Официјалната валута се нарекува колумбиски пезос (песо). Симболот на Колумбија е Орхидејата.
Стопанство
Економија на Колумбија е четвртина од Латинска Америка како ММФ и петтата според Светската банка. Доживеа просечен годишен раст од 5,5% од 2002 година Во 2007 година, 20,5 милиони Колумбијци биле користени како работна сила во економијата, на просечниот приход од $ 9700, производство САД $ 429 од 500 милиони на Бруто-домашниот производ (БДП). Сепак, нееднаква распределба на богатството останува на 29,2% од Колумбијците живеат под границата на националната линија на сиромаштија, која додава на сиромашните пензискиот систем, невработеноста (11,2% во 2007) и невработеност. На Министерство за финансии (MHCP) е дефинирање, формулирање и спроведување на економската политика на земјата. На банка на Република Колумбија (УНХЦР) е независно тело што ќе ги контролира сума на пари и девизниот контроли што циркулира во економијата за да се избегне рецесија и невработеност, бидејќи на инфлација, како и меѓубанкарски кредитни контрола Заедно, MHCP и БРЦ со кои се регулира работењето на националната економија, со поддршка на . Министерството за трговија, индустрија и туризам (MCIT) Бизнисот во Колумбија е синдикално организирана во Национално здружение на производители (ANDI) се обидува да го задржи групи на компании во истата економскиот сектор да се делува во заеднички договор за развој. Националната валута е пезосот, што е еквивалентно на САД $ 1 ~ COP (просек 2007) 2013 $.Во 2007 година, земјоделство во Колумбија придонесе 11,5% на националниот БДП и 22,7% од работната сила посветени на земјоделството, сточарството и рибарството. Сепак, главниот извоз на Колумбија е нафта, со резерви проценува во 1506 милиони барели,> се развиени од страна Ecopetrol (14%) и компании анонимен. Barrancabermeja е првиот центар на нафтената индустрија на оваа земја во 2006 година произведени 550 000 барели нафта на ден и се грижи за потрошувачката на земјата од страна на 265 400 барели, исто така, денот, како и преку рафинеријата во градското подрачје служи помеѓу 40 и 60% од побарувачката на деривати на овој значаен ресурс. Други важни експлоатирани руди се јагленот и златото, но и смарагдот, кој води до глобалното производство. Таа, исто така нагласува текстил, храната и автомобилската индустрија, и петрохемиско производство, биогориво и, челик и метал е.
Спорт во Колумбија
Најпопуларен и најразвиен спорт во државата е фудбалот,како и во поголемиот број од државите во Јужна Америка. Членовите на националниот им играа во свески познати клубови. Позвучни имиња во репрезентацијата се Хамес Родригес,Хуан Квардадо и Давид Оспина.
Југозападна Финска
Областа во која денес се наоѓа југозападниот дел на Финска, е во голема мера иста како и историската провинција Финска, која го носи ова име, бидејќи е оригинален дом на племето познато како Финци.
Потекло на името
Во историски времиња, во областа на сегашната јужна Финска живееле три племиња: Финци, Тавастијанци и Карелијци. Југозападниот дел на земјата, провинцијата во која живееле Финците, едноставно се нарекува Финска (фински: Suomi ). Во 17 век името почнало да се користи за да се однесува на целата земја. Финскиот термин Varsinais-Suomi се основал само околу 1850-тите.
Општини
Регионот на Југозападна Финска е составен од 27 општини, од кои 11 имаат статус на град (означенi со задебелен фонт).
Региони во Або-Турунма: Региони во Сало: Региони во Турку:
Политика
Резултати од парламентарните избори во Финска, 2015 година во југозападна Финска:
Александар Пандовски
Александар Пандовски (, -, ) — македонски фудбалер.
Животопис
Пандовски е роден во Скопје на 13 август 1991 година. Играл за македонската репрезентација до 19 години и бил фудбалер на Вардар, и на ФК Работнички. Негов последен ангажман бил во составот на Еуромилк Горно Лисиче, каде Пандовски важел за еден од најдобрите фудбалери на оваа екипа. На 3 август 2015 доживеал тешка сообраќајна незгода на која подоцна на 8 август им полегнал на повредите.
Голем модрикав синец
Големиот модрикав синец (Iolana iolas) е пеперутка од видот на пеперутки синци. Живее во Северна Африка, Јужна Европа (вклучително и Македонија), Мала Азија и Иран.
Description from Seitz
Овој вид на пеперуга живее во Северна Африка, Јужна Европа (вклучително и Македонија), Мала Азија и Иран. Распонот на крилјата кај мажјаците е од 18 до 21 мм. Возрасните единки најчесто летаат од мај до јуни. Пеперугата живее на карпести предели на надморска висина до 2000 метри. Ларвите се хранат со растението Colutea arborescens.
Горната страна на крилјата на пеперугите е сина, која кон краевите на крилјата се прелива во црна. Црната бордура е поизразена кај женките, а кај двата пола изразени се и вените на крилјата. Долната страна на крилјата на пеперугите е кремаста која има присуство на црни дамки. Дамките варираат по големина и распоред.
Договор од Трабзон
Трабзонската мировна конференција се одржала во периодот од март до април 1918 година во Трабзон меѓу делегациите на Високата порта и Закавкаскиот комитет.
Мировниот договор од Ерзинџан потпишан од руски и турски дипломати го ставил крајот на вооружениот конфликт меѓу Русија и Отоманското Царство во Персиската кампања и Кавкаската кампања. Примирјето било проследено со Брест-Литовскиот договор од 3 март 1918 година меѓу Русија и Централните сили кога Русија се повлекла од Првата светска војна. Но границите меѓу Закавказјето и Високата Порта сѐ уште не биле договорени.
На конференцијата османлиската делегација на чело со Енвер Паша предложил да се предадат сите освоени територии на Кавказ во замена на признавање на османлиските територии во Источна Анадолија. Но закавкаските делегати тоа го одбиле по кое следувале дополнителни конфликти. На 11 мај започнала нова мировна конференција во Батум. На оваа конференција Османлиите ги прошириле своите барања, односно кон нејзините територии да се присоединат Тифлис, Александропол и Ечмијаѕин. По неуспехот, турската војска се обрнала кон Руска Ерменија по кое следувале неколку битки (Сардарпат, Капа Кужилис, Абаран). На 4 јуни Првата ерменска република била принудена да го потпише договорот од Батум.
Црква „Св. Петка“ - Воиславци
Света Петка — црква во селото Воиславци.
Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку стотина метри јужно од селото, на падините на планината Смрдеш.
Историја
Од натписот на северниот ѕид се забележува дека црквата била изградена во 1991 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Влезот се наоѓа на западната страна до којашто е доградена отворена припрата којашто е оградена со ниска ограда од тули. Објектот е обоен во бела боја, додека цоклето е розово. Над кровот од храмот се издига камбанаријата којашто е со квадратна основа и на секоја страна има по една монофора. Камбанаријата е обоена во розова боја.
Во дворот на црквата има помошен објект, трпезарија, летниковец, бунар и печка.
Ројсенкеге
Ројсенкеге (Reußenköge; Reussenkog) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на брегот на Северното Море, околу 17 километри северозападно од Хузум.
Општината вклучува неколку полдери (Koog, множина: Köge); два од нив биле финансирани од грофот Хајнрих XLIII од Ројс-Шлајц-Кестриц и неговата жена Луиза и така ги носат имињата Лујзен-Ројсен-Ког (Louisen-Reußen-Koog) и Ројсенког (Reußenkoog). Името на општината било мешавина на обете имиња, што буквално означува „полдери на Ројсес“.
Цензура во Белорусија
Цензурата во Белорусија, иако е забранета со уставот на земјата, се спроведува со голем број закони. Тие вклучуваат закон со кој навредата на претседателот се казнува со до пет години затвор, а друг со кој критикувањето на Белорусија во странство се казнува со до две години затвор.
Слободата на печатот во Белорусија останува крајно ограничена. Медиумите во државна сопственост се подредени на претседателот, а малтретирањето и цензурата на независните медиуми се рутина. Имало случаи кога владата ги изложува и независните и странските медиуми на систематско политичко заплашување, особено за известување за влошената економија и кршењето на човековите права. Имало случаи кога новинарите биле малтретирани и притворени поради известување за неовластени демонстрации или работа со нерегистрирани медиуми. Имало случаи на сомнителни убиства на новинари. Повеќето локални независни медиуми редовно практикуваат самоцензура.
Репортери без граници ја рангирала Белорусија на 154 место од 178 земји во нејзиниот Индекс на слободата на печатот според податоци ос 2010 година. Во извештајот за слободата на печатот на Фридом Хаус од 2011 година, Белорусија постигнала 92 поени на скала од 10 (најслободни) до 99 (најмалку слободни), бидејќи режимот на Лукашенко систематски ја намалува слободата на печатот. Оваа оценка ја сместила Белорусија на 9-то место од дното од 196-те земји вклучени во извештајот и и донел на земјата статус „Неслободна“. Во 2021 година, по едногодишно чистка на независните медиуми од страна на режимот на Лукашенко, земјата паднала на 158-то место во рејтингот.
Регистрација и државна контрола на медиумите
Министерството за информации на Белорусија било основано во 2001 година и денес служи како регулатор на медиумите во Белорусија. Постапките за лиценцирање и регистрација се непроѕирни и политизирани. Од 2009 година сите медиуми, вклучително и мрежните места, треба да се регистрираат или да се соочат со блокирање. Независните публикации биле принудени да користат интернет домени со седиште во странство. Продажните места што ги „загрозуваат интересите на државата“, исто така, може да бидат одбиени и да се затворат.
Владата во февруари 2009 година формирала Јавен координативен совет во сферата на масовното информирање, чија цел била: координација на интеракцијата на државниот менаџмент, јавните здруженија и другите организации кои вршат активности во сферата на масовното информирање; одржување на правилна примена на законот за медиуми и другата законска регулатива од областа на масовното информирање; разгледување на прашањата како прашања од примената на законот за медиуми.
Во август 2014 година била формирана државна комисија за да процени дали медиумите содржат „екстремистички“ материјали, што може да се забранат според законот за борба против екстремизмот од 2007 година.
За време на белоруските протести во 2020 година, белоруското издание на весникот Комсомолскаја Правда не отпечатило три изданија, а Народна Волја не отпечатило едно издание на весник (двата весници имале договор со печатницата под контрола на владата). Белоруското здружение на новинари изјавило дека вистинската причина не се технички проблеми, туку обид да се блокираат информациите за протестите и кршењето на човековите права. Два други независни весници (Белгазета и Свободни Новости) исто така не биле во можност да печатат нови изданија во Белорусија. Новите изданија на Комсомолскаја Правда и Народна Волја биле отпечатени во Русија, но државната мрежа „Белсојузпечат“ негирала дека ги носи на продажба. Овие весници објавиле и дека поштата ја одложила доставата со претплата.
Во јануари 2021 година, Брестскаја газета била принудена да престане да издава печатен весник. Во јули 2021 година, весникот Наша Нива бил принуден да ја прекине активноста во Белорусија по апсењето на неговите уредници. Во јули 2021 година, „Региналнаја хазиета“ (Рэгіянальная газета) објавил дека е принуден да престане да издава печатен весник по претресите и испрашувањето на своите вработени. Во јуни 2021 година, Белпошта одбила да го дистрибуира Нови Час преку претплата, а во август 2021 година, Нови Час објавил дека е принуден да престане да издава печатени весници поради одбивањето на сите компании да го печатат.
Државна контрола
Државата одржува виртуелен монопол на домашните радиодифузни медиуми, а единствено државните медиуми емитуваат програма на национално ниво, а содржината на помалите телевизиски и радио станици е строго ограничена. Владата забранила повеќето независни и опозициски весници да се дистрибуираат преку државните поштенски и киоск системи, принудувајќи ги весниците да продаваат директно од нивните редакции и да користат волонтери за доставување копии, но имало и случаи кога властите ги малтретирале и апсиле приватните дистрибутери.