cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јосиф Бродски
Идеи
Една од повторливите теми во пишувањето на Бродски е односот меѓу поетот и општеството. Најчесто, Бродски го нагласува позитивното влијание на литературата врз луѓето и начинот на кој истата помага во градењето на нивната култура. Смета дека западната литературна традиција има овозможено надминување на модерните катастрофи од типот на нацизмот, комунизмот и светските војни. Во текот на неговото претседателствување како поетски лауреат, Бродски ја промовира идејата англо-американското културно наследство да се донесе во допир со пошироката американска јавност преку дистрибуирање на бесплатни поетски антологии на луѓето преку програма спонзорирана од владина страна. Предлгот, на разочарување на Бродски, е прифатен само со потиштен ентузијазам од Вашингтон.
Библиографија
Интересна одлика на Бродски е тоа што, и покрај големото познавање на англискиот јазик, поезијата ја пишува на руски. Сепак, последните години од неговиот живот, неговото прозно творештво се печати на англиски. Треба да се спомне и дека препевите направени од неговите пријатели, Бродски сам ги доработува и преработува.
Ростушка Река
Ростушка Река или Дуф Дол — река во Западна Македонија и десна притока на Радика.
Течение
Реката е образувана од два помали водотеци на планината Крчин, познати како Голема и Мала Река. Изворот на Голема Река е на надморска височина од 1.540 м. По течението на реката е сместен Дуфскиот Водопад, по што таа поминува низ кањон, а потоа поминува низ селото Ростуше и конечно се влева во реката Радика од нејзината десна страна.
Хидрографија
Вкупната површина на речниот слив на Ростушка Река изнесува 9,9 км2.
IC 1140
IC 1140 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1140 се споменува и како ESO 157-6.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1140 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 1140 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на IC 1140 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14624.
М-теорија
Во теорија на физиката, М-теорија е продолжеток на теоријата на струните при што се утврдува постоењето на 11 димензии. Поборниците на оваа теорија веруваат дека теоријата за 11 димензии ги обединува и ги заменува сите пет теории на струните. Иако не е познат целосниот опис на теоријата, се знае дека динамиката на ниската ентропија е супергравитација која делува заедно со две и пет димензионални мембрани.
Томохиро Мацунага
Томохиро Мацунага (роден на 27 јуни 1980 во Шизука) е јапонски борач во слободен стил. Тој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои сребрениот медал во дисциплината слободен стил до 55 kg.
Префрлање на црвоточини
Контрола на проток на црвоточина, исто така наречена префрлање на црвоточина или рутирање на црвоточина, е систем на едноставна контрола на проток во компјутерско вмрежување засновано на познати фиксни врски. Тоа е подгрупа на методи за контрола на проток наречена Контрола на проток Флит-пуфер.
Префрлањето е посоодветен термин од рутирањето, бидејќи „рутирање“ ја дефинира маршрутата или патеката по која се стигнува до целта. Техниката на црвоточина не ја диктира маршрутата до одредиштето, но одлучува кога пакетот се движи напред од насочувачот.
Префрлањето на црвоточини се користи многу кај мултикомпјутерите поради ниската латентност и малите побарувања на јазлите.
Рутирањето на црвоточини поддржува многу мала латентност, голема брзина, загарантирана испорака на пакети соодветни за комуникација во реално време.
Принцип на механизмот на работа
Во контролата на проток на црвоточина, секое пакување се распаѓа на мали парчиња наречени единици за контрола на проток (флитови).
Вообичаено, првите флитови, наречени заглавија, содржат информации за рутата на овој пакет (на пример, адреса за одредиште) и го поставуваат однесувањето на рутирање за сите последователни флитови поврзани со пакетот. Заглавјата се проследени со нула или повеќе флитови кои го содржат вистинскиот товар на податоци. Некои последни флитови, наречени опашки, извршуваат задачи кои ја затвораат врската помеѓу двата јазли.
При префрлање на црвоточини, секој тампон е во мирување или е распределен на еден пакет. Заглавие флитот може да се пренасочи до тампон ако овој тампон е во мирување. Ова го распределува тампонот на пакетот. Тело или приколка - флит може да се пренасочи во тампон ако овој тампон е распределен на неговиот пакет и не е полн. Последниот флит го ослободува тампонот. Ако преклопот на заглавието е блокиран во мрежата, тампонот се полни и откако ќе се наполни, не може да се испраќаат повеќе флитови: овој ефект се нарекува „повратен притисок“ и може да се движи назад до изворот.
Името „црвоточини“ го претставуваначинот на испраќање пакети преку врските: адресата е толку кратка што може да се преведе пред да пристигне самата порака. Ова му овозможува на насочувачот брзо да го постави рутирањето на вистинската порака. Бидејќи пакетот се пренесува флит по флит, тој може да зафати неколку пултови на флит по својот пат, создавајќи слика слична на црв.
Ова е прилично слично на преклопното движење, вообичаено наречено „виртуелно пробивање“, најголемата разлика е во тоа што контролата на проток со пресек ги распределува тампоните и пропусниот опсег на каналот на ниво на пакет, додека контролата на протокот на црвоточина го прави ова на нивото на флит.
Во случај на кружна зависност, овој повратен притисок може да доведе до ќор-сокак.
Во повеќето аспекти, црвоточината е многу слична на проследувањето на банкомат или MPLS, со исклучок дека ќелијата не мора да се чека на ред.
Назир Манкиев
Назир Јунузович Манкиев (Назир Юнузович Манкиев; роден на 27 јануари 1985 во Суркаки, Ингусетија, СССР) — руски борач кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освоил златниот медал во дисциплината Грчко-римски стил до 55 kg. Член на репрезентацијата од 2004 година.
Префрлање на црвоточини
Принцип на механизмот на работа
Она што е специфично во врска со контролата на проток на црвоточини е имплементација на виртуелни канали:"Виртуелниот канал ја задржува состојбата потребна за координирање на ракувањето со флитовите преку пакет. Во најмала рака, оваа состојба го идентификува излезниот канал на тековниот јазол за следниот скок на трасата и состојбата на виртуелниот канал (празен, чекајќи ресурси или активен). Виртуелниот канал може исто така да вклучува и покажувачи на прстените на пакетот што се тампонирани на тековниот јазол и бројот на расположливи тампони на следниот јазол."
Назир Манкиев
Добитник е на Орден на пријателство за голем придонес во развојот на физичката култура и спортот, високи спортски достигнувања на Летните олимписки игри во 2008 година во Пекинг
Префрлање на црвоточини
Пример
Замислете ја мрежата 2x2 на сликата десно, со 3 пакети што треба да се испратат: розова, направена од 4 флитови, 'UVWX', од C до D; сина, изработена од 4 флитови 'abcd', од А до Ф; и зелена, направена од 4 флитови „ijkl“, од E до H. Претпоставуваме дека рутирањето е пресметано, како што е нацртано, и подразбира судир на тампон, во долниот лев рутер. Пропусната моќност е од една флит на време единица.
Прво, размислете за розовиот проток: во времето 1, флитот 'U' се испраќа до првиот тампон; во времето 2, флитот 'U' поминува низ следниот тампон (под претпоставка дека пресметката на трасата не трае време), а флитот 'V' се испраќа до првиот тампон итн.
Сините и зелените текови треба да се презентираат чекор по чекор:
Употреба
Техниките на црвоточини се користат првенствено во мултиобработувачски системи, особено хиперкуби. Во компјутерски хиперкуб, секој обработувач е прикачен на неколку соседи во фиксна шема, со што се намалува бројот на скокови од еден на друг обработувач. На секој обработувач е даден број (обично само од 8-битни до 16-битни ), што е негова мрежна адреса, а пакетите до обработувачите се испраќаат со овој број во заглавието. Кога пакетот ќе пристигне на среден рутер за пренасочување, насочувачот го испитува заглавието (многу брзо), поставува коло до следниот рутер и потоа се повлекува од разговорот. Ова значително ја намалува латентноста (доцнењето) во споредба со преклопувањето од зачувај и препрати што го чека целиот пакет пред да го препратите. Во поново време, контролата на проток на црвоточни го најде патот до апликациите во мрежните чипови системи (NOC). Овде, многу јадра на обработувачот, или на пониско ниво, дури и функционални единици можат да се поврзат во мрежа на еден пакет IC. Бидејќи одложувањата на жиците и многу други не-размерливи ограничувања на поврзаните елементи за обработка стануваат доминантен фактор за дизајнот, инженерите бараат да се поедностават организираните мрежи за интерконекција, во кои методите за контрола на проток играат важна улога.
Технологиите IEEE 1355 и SpaceWire користат црвоточина.
Виртуелни канали
Екстензија на контрола на црвоточина е виртуелен канал за контрола на проток, каде што неколку виртуелни канали може да се мултиплексираат преку еден физички канал. Секој еднонасочен виртуелен канал се реализира од независно управуван пар (флит) тампони. Различни пакети тогаш можат да го споделуваат физичкиот канал врз основа на флит по флит. Првично беа воведени виртуелни канали за да се избегне проблемот со ќор-сокак, но тие можат да се користат и за да се намали блокирањето на црвоточините, подобрување на латентноста и пропусната моќ на мрежата. Блокирање на црвоточина се случува кога пакет се здобива со канал, со што се спречуваат другите пакети да го користат каналот и принудувајќи ги да заглават. Да претпоставиме дека пакет P0 го стекнал каналот помеѓу два насочувачи. Во отсуство на виртуелни канали, пакетот P1 што пристигнува подоцна ќе биде блокиран сè додека не заврши трансмисијата на P0. Доколку се имплементираат виртуелни канали, можни се следниве подобрувања:
Користењето виртуелни канали за намалување на блокирањето на црвоточините има многу сличности со користењето на редици за виртуелни излези за да се намали блокирањето на врвните линии
Рутирање
Може да се користи мешавина од изворно рутирање и логично рутирање во истиот пакет со вклучена црвоточина. Вредноста на првиот бајт од пакетот Myrinet или SpaceWire е адресата на пакетот. Секој прекинувач SpaceWire ја користи адресата за да одлучи како да го рутира пакетот.
Рутирање на изворот
Со рутирање на изворот, испраќачот на пакет избира како да се рутира пакетот преку прекинувачот.
Логично рутирање
Со логично рутирање, прекинувачот Spacewire сам одлучува како да го рутира пакетот.
Ако адресата (првиот бајт) на дојдовниот пакет SpaceWire е во опсег од 32 до 255, прекинувачот SpaceWire ја користи таа вредност како индекс во табела за внатрешно рутирање што покажува која порта (и) да го испрати пакетот и дали да се избрише или задржете го првиот бајт.
Адресата 0 се користи за директно комуницирање со прекинувачот и може да се користи за поставување на записите на табелата за рутирање за тој прекинувач.
Дигитална библиотека
Дигитална библиотека, дигитално складиште или дигитална колекција, е онлајн база на податоци на дигитални објекти што може да вклучува текст, фотографии, аудио, видео, дигитални документи или други формати на дигитални медиуми. Објектите може да се состојат од дигитализирана содржина како што се печатени документи или фотографии, како и првично произведени дигитални содржини, како податотеки за обработувачи на текст или објави на друштвени медиуми. Покрај зачувувањето содржина, дигиталните библиотеки обезбедуваат средства за организирање, пребарување и враќање на содржината содржана во колекцијата.
Дигиталните библиотеки можат во голема мера да се разликуваат по големина и обем и можат да бидат одржани од страна на поединци или организации. Дигиталната содржина може да се зачува локално или да се пристапи преку компјутерски мрежи. Овие системи за пребарување информации се во можност да разменуваат информации едни со други преку интероперабилност и одржливост.
Историјат
Раната историја на дигиталните библиотеки не е добро документирана, но неколку клучни мислители се поврзани со појавата на концептот. Како претходници се споменуваат Паул Отлет и Анри Ла Фонтен и нивниот Mundaneum, обид што започнал во 1895 година со цел собирање и систематско каталогизирање на знаењето во светот, со надеж за покренување за мирот во светот. Визиите за дигиталната библиотека во голема мера биле реализирани еден век подоцна за време на големото ширење на Интернетот, со пристап до книгите и пребарување на документите од милиони лица на Светската мрежа.
Веневар Буш и Џ. Ц. Р. Ликлидер се двајца соработници кои ја унапредиле оваа идеја во тогашната технологија. Буш го поддржувал истражувањето што довело до фрлање на бомбата врз Хирошима. Откако ја видел катастрофата, тој сакал да создаде машина која ќе покаже како технологијата може да доведе до разбирање наместо до уништување. Оваа машина би вклучувала работна маса со два екрани, прекинувачи и копчиња и тастатура. Тој го именувал ова „Мемекс“. На овој начин, поединците би имале пристап до зачуваните книги и податотеки со голема брзина. Во 1956 година, Фондацијата Форд го финансираше Ликлидер за да анализира како библиотеките можат да се подобруваат со технологијата. Скоро една деценија подоцна, неговата книга со наслов „ Библиотеки на иднината “ ја вклучува неговата визија. Тој сакал да создаде систем што ќе користи компјутери и мрежи за човечкото знаење да биде достапно за човечките потреби и повратните информации да бидат автоматски за машински цели. Овој систем содржел три компоненти, корпусот на знаење, прашањето и одговорот. Ликлидер го нарекол прогностички систем.
Ран пример за дигитална библиотека е Информативниот центар за ресурси за образование (ERIC), база на податоци за цитати за образование, апстракти и текстови, создадена во 1964 година и достапна преку DIALOG во 1969 година.
Во 1994 година, дигиталните библиотеки станале доста приметливи во истражувачката заедница поради програмата управувана од NSF во износ од 24,4 милиони американски долари, поддржана заеднички од програмата на DARPA за интелигентна интеграција на информации (I3), НАСА и самиот NSF. Успешни предлози за истражување пристигнале од шест универзитети во САД : Универзитетот Карнеги Мелон, Универзитетот Калифорнија-Беркли, Универзитетот Мичиген, Универзитетот Илиноис, Универзитетот Калифорнија-Санта Барбара и УниверзитетотСтенфорд. Написите од проектите го сумирале нивниот напредок на половина пат во мај 1996 година. Истражувањето на Стенфорд, направено од Сергеј Брин и Лери Пејџ, доведе до основање на Гугл.
Првите обиди за создавање на модел за дигитални библиотеки вклучувале референтен модел на дигитална библиотека ДЕЛОС и рамка 5S.
Терминологија
Терминот дигитална библиотека првпат бил популаризиран од страна на Иницијативата за дигитални библиотеки NSF/DARPA/NASA во 1994 година. Со достапноста на компјутерските мрежи, се очекува информатичките ресурси да останат дистрибуирани и достапни колку што е потребно, додека во есејот на Ваневар Буш, како што можеме да размислиме (1945), тие требало да бидат собрани и чувани во Мемекс на секој истражувач.
Терминот виртуелна библиотека првично се користеше заменливо со дигиталната библиотека, но сега првенствено се користи за библиотеки што се виртуелни во други сетила (како што се библиотеки кои собираат дистрибуирана содржина). Во раните денови на дигиталните библиотеки се дискутирало за сличностите и разликите меѓу поимите дигитални, виртуелни и електронски.
Некои важни дигитални библиотеки служат и како долгорочни архиви, како што се arXiv и Интернет архива. Други, како што е Дигиталната јавна библиотека на Америка, бараат да ги направат дигиталните информации од различни институции широко достапни на Интернет.
Институционални складишта
Многу академски библиотеки се активно вклучени во градењето институционални складишта на книгите, трудовите, тезите и другите дела на институцијата, кои можат да бидат дигитализирани или „родени дигитални“. Многу од овие складишта се ставени на располагање на пошироката јавност со малку ограничувања, во согласност со целите на отворен пристап, за разлика од објавувањето на истражувања во комерцијални списанија, каде што издавачите често ги ограничуваат правата за пристап. Институционалните, вистински бесплатни и корпоративни складишта понекогаш се нарекуваат дигитални библиотеки. Софтверот за институционално складиште е дизајниран за архивирање, организирање и пребарување на содржината на библиотеката. Популарните решенија со отворен извор вклучуваат DSpace, EPrints, Digital Commons и Fedora Commons- засновани системи Islandora и Samvera.
Збирки на национални библиотеки
Правниот депозит честопати е покриен со законодавството за авторски права, а понекогаш и со закони специфични за законскиот депозит и бара една или повеќе копии од целиот материјал објавен во една земја да бидат доставени за зачувување во институција, обично националната библиотека. Од појавата на електронски документи, законодавството морало да биде изменето за да ги покрие новите формати, како што е амандманот од 2016 година на Законот за авторско право од 1968 година во Австралија.
Tariccoia
Тарикоја е род на членконоги нектаспиди кои припаѓаат на фамилијата Liwiidae, познат по фосилите пронајдени во ордовициските слоеви во Сардинија и Мароко. Тоа е помеѓу 2.5 - 6 цм долго. Има штитник за глава поширок од задниот штит, а меѓу нив три торакални сегменти на телото.
Дигитална библиотека
Збирки на национални библиотеки
Оттогаш биле изградени разни видови електронски депозити. Порталот за објавување на британската библиотека и германскиот модел во библиотеката Дојче Национал имаат една точка за мрежни библиотеки, но јавниот пристап е достапен само во читалните во библиотеките. Австралискиот национален систем за електонски депозити ги има истите одлики, но исто така овозможува и далечински пристап од пошироката јавност за поголемиот дел од содржината.
Tariccoia
Етимологија
Името на родот се однесува на палеонтологот од Сардинија М. Тарико. Видот го добил името по членот на Риу ис Арус.
Дигитална библиотека
Дигитални архиви
Физичките архиви се разликуваат од физичките библиотеки на неколку начини. Традиционално, архивите се дефинираат како:
Tariccoia
Опис
Tariccoia arrusensis е помеѓу 2,5 и 6 цм по должината на оската, речиси половина од ширината. Грбниот егзоскелет се состои од цефалон, пигидиум и два или три торакални сомити со артикулирани полу-прстени, сите некалцифицирани. Цефалонот е потполукружен, најширок во близина на заоблените генитални агли. Цефалонот е поширок од пигидиумот. Очите се отсутни. Телото е стегнато на два или три торакални сомити, па животното остава впечаток дека има половина. Пигидиумот е најширок пред средната должина.
Дигитална библиотека
Дигитални архиви
Технологијата што се користи за создавање дигитални библиотеки е уште пореволуционерна за архивите бидејќи ги руши вторите и третите од овие општи правила. Со други зборови, „дигиталните архиви“ или „онлајн архивите“, сепак, генерално ќе содржат примарни извори, но тие веројатно ќе бидат опишани поединечно отколку (или како додаток) во групи или збирки. Понатаму, бидејќи тие се дигитални, нивната содржина може лесно да се репродуцира и навистина може да е репродуцирана од друго место. Архивата за текст во Оксфорд обично се смета за најстара дигитална архива на академски физички примарни изворни материјали.
Tariccoia
Распространетост
T. arrusensis е собран од членот на Горниот Ордовицијан Риу ис Арус, Формација Монте Аргенту, Сардинија, Италија. T. tazagurtensis е собран од Формацијата Фезуата во Мароко, која датира од раниот ордовикски.
Дигитална библиотека
Дигитални архиви
Архивите се разликуваат од библиотеките по природата на одржаните материјали. Библиотеките собираат поединечни објавени книги и серии, или ограничени групи на одделни артикли. Книгите и списанијата што ги чуваат библиотеките не се единствени, бидејќи постојат повеќе примероци и која било дадена копија генерално ќе се покаже како задоволителна како и секоја друга копија. Материјалот во архивите и библиотеките со ракописи е „единствена евиденција за корпоративни тела и трудови на поединци и семејства“.
Tariccoia
Живеалиште
Се смета дека Tariccoia arrusensis живеел во ограничена морска средина со намален кислород, блиску до брегот, како што е лагуна или залив во тогашниот ладен раб на висока географска ширина на јужна Гондвана, каде што бил локално изобилен заедно со макроскопските алги. Tariccoia tazagurtensis исто така живеел во студени води во јужна Гондвана на висока географска ширина, но бил исклучително редок член на фауната и живеел во отворени плитки морски услови.
Дигитална библиотека
Дигитални архиви
Со оглед на важноста на архивите, дефиниран е посветен формален модел, наречен NEsted SeTs for Object Hierarchies (NESTOR), изграден околу нивните необични составни делови. NESTOR се заснова на идејата за изразување на хиерархиските односи помеѓу објектите преку својството на вклучување помеѓу множествата, за разлика од бинарната врска помеѓу јазлите што ги користи дрвото. NESTOR се користи за формално проширување на моделот 5S за дефинирање на дигитална архива како специфичен случај на дигитална библиотека што може да ги земе предвид необичните одлики на архивите.
Одлики на дигиталните библиотеки
Предностите на дигиталните библиотеки како средство за лесно и брзо пристапување до книги, архиви и слики од разни видови сега се широко признати од комерцијалните интереси и јавните тела.
Традиционалните библиотеки се ограничени со простор за складирање; дигиталните библиотеки имаат потенцијал да складираат многу повеќе информации, едноставно затоа што дигиталните информации бараат многу малку физички простор. Како такви, трошоците за одржување на дигитална библиотека можат да бидат многу пониски од оние на традиционалната библиотека. Физичката библиотека мора да потроши големи суми пари плаќајќи за персонал, одржување книги, изнајмување и дополнителни книги. Дигиталните библиотеки може да ги намалат или, во некои случаи, да ги отстранат овие трошоци. И за двата типа на библиотека е потребен внес на каталогизација за да им се овозможи на корисниците лоцирање и вадење материјал. Дигиталните библиотеки може да бидат поподготвени да усвојат новини во технологијата што им овозможува на корисниците подобрувања во технологијата за електронска и аудио книга, како и презентирање на нови форми на комуникација, како што се wikipedia статии и блогови; конвенционалните библиотеки може да сметаат дека обезбедувањето пристап до Интернет до нивниот каталог за OP AC е доволен. Важна предност на дигиталното претворање е зголемената пристапност до корисниците. Тие исто така ја зголемуваат достапноста на поединците кои не можат да бидат традиционални покровители на библиотека, поради географска локација или организациска припадност.
Софтвер
Дизајнот и имплементацијата во дигиталните библиотеки се конструирани така што компјутерските системи и софтверот можат да ги користат информациите кога се разменуваат. Овие се нарекуваат семантички дигитални библиотеки. Семантичките библиотеки се користат и за дружење со различни заедници од маса на друштвени мрежи. DjDL е вид на семантичка дигитална библиотека. Врз основа на клучни зборови и семантичко пребарување се двата главни типа на пребарувања. Во семантичкото пребарување е дадена алатка што создава група за зголемување и рафинирање за пребарување засновано на клучни зборови. Концептуалното знаење што се користи во DjDL е центрирано околу две форми; предметната онтологија и множеството обрасци за пребарување на концепти засновани на онтологијата. Трите типа на онтологии што се поврзани со ова пребарување се библиографски онтологии, онтологии запознаени со заедницата и предметни онтологии.
Метаподатоци
Во традиционалните библиотеки, можноста да се најдат дела од интерес е директно поврзана со тоа колку добро биле каталогизирани. Додека каталогизацијата на електронски дела дигитализирани од постојниот библиотечен фонд може да биде едноставна како копирањето или преместувањето на запис од печатеното во електронска форма, за сложените и дигиталните дела потребни се значително повеќе напори. За справување со растечкиот обем на електронски публикации, треба да се дизајнираат нови алатки и технологии за да се овозможи делотворна автоматизирана семантичка класификација и пребарување. Додека пребарувањето со целосен текст може да се користи за некои ставки, има многу вообичаени пребарувања во каталог кои не можат да се вршат со употреба на целосен текст, вклучувајќи:
Пребарување
Постојат две општи стратегии за пребарување на федерација на дигитални библиотеки: дистрибуирано пребарување и пребарување на претходно собрани метаподатоци.
Дистрибуираното пребарување обично вклучува клиент кој испраќа повеќе барања за пребарување паралелно со голем број опслужувачи во федерацијата. Резултатите се собираат, дупликатите се елиминираат или групираат, а останатите ставки се подредени и презентирани назад кон клиентот. Протоколите како Z39.50 често се користат при дистрибуирано пребарување. Придобивка од овој пристап е што задачите што интензивираат на ресурси за индексирање и складирање се оставени на соодветните опслужувачи во федерацијата. Недостаток на овој пристап е што механизмот за пребарување е ограничен од различните можности за индексирање и рангирање на секоја база на податоци; затоа, отежнувајќи се да се состави комбиниран резултат кој се состои од најрелевантни пронајдени предмети.
Пребарувањето на претходно собраните метаподатоци вклучува пребарување на локално зачуван индекс на информации што претходно биле собрани од библиотеките во федерацијата. Кога се извршува пребарување, механизмот за пребарување не треба да воспоставува врски со дигиталните библиотеки што ги пребарува - тој веќе има локална претстава за информациите. Овој пристап бара создавање на механизам за индексирање и берба кој работи редовно, поврзувајќи се со сите дигитални библиотеки и испрашувајќи ја целата колекција за да открие нови и ажурирани ресурси. OAI-PMH често се користи од дигиталните библиотеки за да се овозможи собирање метаподатоци. Придобивка од овој пристап е што механизмот за пребарување има целосна контрола врз алгоритмите за индексирање и рангирање, веројатно дозволувајќи подоследни резултати. Недостаток е што системите за берба и индексирање се поинтензивни за ресурси и затоа се скапи.
Дигитално зачувување
Дигиталното зачувување има за цел да обезбеди дигиталните медиуми и информациските системи сè уште да се толкуваат во неодредена иднина. Секоја неопходна компонента на ова мора да биде мигрирана, зачувана или емулирана. Типично пониски нивоа на системи (флопи дискови на пример) се емулираат, бит-струи (вистинските податотеки зачувани во дисковите) се зачувани и оперативните системи се емулираат како виртуелна машина. Можна е миграција само таму каде што се разбрани значењето и содржината на дигиталните медиуми и информациските системи, како што е случајот со канцелариските документи. Како и да е, барем една организација, Проектот поширок нет, создаде офлајн дигитална библиотека, еГранар, со репродукција на материјали на тврд диск од 6 ТБ. Наместо околина со бит-стрим, дигиталната библиотека содржи вграден прокси-сервер и пребарувач за да може да се пристапи до дигиталните материјали преку Интернет пребарувач. Исто така, материјалите не се зачувани за во иднина. EGranary е наменет за употреба во места или ситуации каде што Интернет-врската е многу бавна, непостоечка, несигурна, несоодветна или прескапа.
Во изминатите неколку години, процедурите за дигитализирање на книгите со голема брзина и релативно ниска цена значително се подобриле што резултирало со можност да се дигитализираат милиони книги годишно. Проектот „Гугл“ за скенирање книги работи и со библиотеки за да понуди дигитализирани книги што напредуваат во областа на дигитализираната книга.
Авторски права и лиценцирање
Дигиталните библиотеки се попречени од законот за авторско право затоа што, за разлика од традиционалните печатени дела, законите за дигитално авторско право сè уште се формираат. Републикувањето на материјалот на мрежата од страна на библиотеките може да бара дозвола од носителите на права и постои судир на интереси помеѓу библиотеките и издавачите кои можеби ќе сакаат да создадат онлајн верзии на нивната стекната содржина за комерцијални цели. Во 2010 година е направена проценка дека дваесет и три проценти од постоечките книги се создадени пред 1923 година, а со тоа се заштитени од авторско право. Од оние што беа отпечатени по овој датум, само пет проценти беа сè уште во печатено издание заклучно со 2010 година. Така, приближно седумдесет и два проценти од книгите не беа достапни за јавноста.
Постои намалување на одговорноста што се јавува како резултат на дистрибуираната природа на дигиталните ресурси. Може да се вклучат сложени прашања од интелектуална сопственост бидејќи дигиталниот материјал не е секогаш во сопственост на библиотека. Содржината е, во многу случаи, само од јавна сопственост или само генерирана содржина. Некои дигитални библиотеки, како што е Проектот Гутенберг, работат на дигитализирање на дела што не се заштитени од авторските права и ги прават слободно достапни за јавноста. Направена е проценка на бројот на посебни книги што сè уште постојат во каталозите на библиотеките од 2000 година пред нашата ера до 1960 година.
Одредбите за фер употреба (17 USC 7 107) според Законот за авторско право од 1976 година обезбедуваат специфични упатства според кои библиотеките имаат дозвола да копираат дигитални ресурси. Четири фактори кои претставуваат фер употреба се „Целта на употребата, Природата на делото, Количината или значајната материја и влијанието на пазарот“.
Некои дигитални библиотеки добиваат лиценца за позајмување на своите ресурси. Ова може да вклучува ограничување на позајмување само на една копија истовремено за секоја лиценца и примена на систем за управување со дигитални права за оваа намена (види исто погоре).
Закон за авторско право за дигитален милениум од 1998 година е акт создаден во САД за да се обиде да се справи со воведување на дигитални дела. Овој закон вклучува два договори од 1996 година. Го криминализира обидот за заобиколување на мерките што го ограничуваат пристапот до материјали заштитени со авторски права. Исто така, се криминализира чинот на обид за заобиколување на контролата на пристапот. Овој акт обезбедува ослободување за непрофитни библиотеки и архиви што овозможува да се направат најмногу три копии, од кои едната може да биде дигитална. Сепак, ова не може да се објави или дистрибуира на Интернет. Понатаму, им овозможува на библиотеките и архивите да копираат дело ако неговиот формат застари.
Прашањата за авторски права продолжуваат. Како такви, биле изнесени предлози што сугерираат дигиталните библиотеки да бидат изземени од законот за авторско право. Иако ова би било од голема корист за јавноста, може да има негативен економски ефект и авторите да бидат помалку склони кон создавање нови дела.
Друго прашање што ги комплицира работите е желбата на некои издавачки куќи да ја ограничат употребата на цифри, како што се е-книги купени од библиотеките. Додека со печатените книги, библиотеката е сопственик на книгата сè додека не може повеќе да се циркулира, издавачите сакаат да го ограничат бројот на пати што може да се провери е-книга пред библиотеката да има потреба да ја откупува таа книга. „[HarperCollins] започна да лиценцира употреба на секоја копија од е-книга за најмногу 26 заеми. Ова влијае само на најпопуларните наслови и нема практично влијание врз другите. Откако ќе се достигне ограничувањето, библиотеката може да откупи права за пристап по пониска цена од оригиналната цена." Додека од перспектива на издаваштво, ова звучи како добра рамнотежа на заемите во библиотеките и да се заштитат од стравуваното намалување на продажбата на книги, библиотеките не се формирани да ги следат нивните колекции како такви. Тие ја признаваат зголемената побарувачка на дигитални материјали што им се достапни на покровителите и желбата дигиталната библиотека да се прошири и да вклучува бестселери, но лиценцирањето на издавачите може да го попречи процесот.
Системи за препораки
Многу дигитални библиотеки нудат препорачани системи за да се намали преоптоварувањето на информациите и да им се помогне на нивните корисници да ја откријат релевантната литература. Некои примери на дигитални библиотеки што нудат системи за препораки се IEEE Xplore, Europeana и GESIS Sowiport. Системите за препораки работат претежно врз основа на филтрирање засновано на содржина, но исто така се користат и други пристапи, како што се филтрирање за соработка и препораки засновани на цитати. Бил и сор. извештај дека има повеќе од 90 различни пристапи за препораки за дигитални библиотеки, претставени во повеќе од 200 истражувачки написи.
Типично, дигиталните библиотеки развиваат и одржуваат свои системи за препораки засновани врз постојните рамки за пребарување и препораки како што се Apache Lucene или Apache Mahout. Сепак, постојат и некои даватели на препораки како услуга специјализирани за нудење систем на препораки за дигитални библиотеки како услуга.
Недостатоци на дигиталните библиотеки
Дигиталните библиотеки, или барем нивните дигитални колекции, за жал, исто така, донесоа свои проблеми и предизвици во области како што се:
Постојат многу големи дигитализирани проекти кои ги одржуваат овие проблеми.
Иден развој
Проектите за дигитализација од големи размери се во тек во Гугл, Проектот за милиони книги и Интернет архива. Со континуирани подобрувања во ракување со книги и технологии за презентација, како што се оптичко препознавање на карактери и развој на алтернативни депозитори и деловни модели, дигиталните библиотеки рапидно растат во популарност. Исто како што библиотеките се впуштија во аудио и видео колекции, така и дигиталните библиотеки како што е Интернет архивата. Проектот Гугл Книги неодамна доби судска победа за продолжување на нивниот проект за скенирање книги, кој беше запрен од еснафот на Авторите. Ова помогна да се отвори патот за библиотеките да соработуваат со Google за подобро достигнување на покровители кои се навикнати на компјутерски информации.
Според Лери Ланом, директор за технологија за управување со информации во непрофитната корпорација за национални истражувачки иницијативи (ЦНРИ), „сите проблеми поврзани со дигиталните библиотеки се обвиткани во архивирањето“. Тој продолжува со изјавата: „Ако за 100 години луѓето сè уште можат да го прочитаат вашиот напис, ќе го решиме проблемот“. Даниел Акст, автор на „Вебстер хроника“, предлага „иднината на библиотеките - и на информациите - да биде дигитална“. Питер Лајман и Хал Варијант, научници за информации од Универзитетот во Калифорнија, Беркли, проценуваат дека „за вкупното годишно производство на печатени, филмски, оптички и магнетни содржини во светот ќе бидат потребни околу 1,5 милијарди гигабајти складирање“. Затоа, тие веруваат дека „наскоро ќе биде технолошки можно за една просечна личност да пристапува буквално до сите запишани информации“.
Одлуките за развој на собирање и избор на содржина за електронските ресурси на библиотеките обично вклучуваат различни квалитативни и квантитативни методи. Во 2020-тите, библиотеките ја проширија употребата на структументација на анализа на податоци со отворен извор, како непрофитните списанија Unpaywall, кои комбинираат неколку методи.
Спора
Tерминот спори во биологијата ја означува репродуктивната структура што е адаптирана за преживување во неповолни услови, за подолг период на време. Спорите се дел од животниот циклус на голем број бактерии, растенија, алги, габи и некои праживотни (protozoa). Главна разлика помеѓу семето и спорите како размножувачки единици, е што спорите во себе имаат складирано многу малку хранливи ресурси, во споредба со семето.
Спорите обично се хаплоидни и едноклеточни и се резултат од мејозата во спорангиите на спорофитите. Штом условите ќе бидат поволни, спорите можат да се развијат во нов организам преку мејозна делба, произведувајќи многуклеточен гаметофит, кој на крајот продолжува да продуцира гамети.
Многу мовови, посебно оние кои се прилагодени на суви услови, производуваат диплоидни спори. Оваа форма на бесполово размножување се нарекува апогамија. Таа претставува форма на апомиксија.
Спорите се единици за бесполово размножување, бидејќи еден спора се развива во нов организам. Спротивно на тоа, гаметите се единици на полово размножување, бидејќи потребни се две гамети за да се создаде нов организам.
Паулус Хектор Мајр
Мајр не само што потрошил огромна сума пари за своите збирки и проекти, туку и водел исклучително скап живот, и често бил домаќин на друштвени настани и приеми за најважните членови на локалната буржоазија. Неговите сопствени приходи не ги задоволувале потребите, па затоа Мајр ја злоупотребувал неговата функција како надзорник на градската каса (од 1541 г.) и долги години проневерувал фондови. Во 1579 г. неговите проневери биле откриени, и за тоа Мајр бил обесен, на старост од 62 години.
Википедија на литвански јазик
Литванската Википедија (Lietuviškoji Vikipedija) е верзија на Википедија која што е достапна на литвански јазик, и е слободна енциклопедија, која денес има преку 100,000 статии и го зазема 30-то место на списокот на Википедии по бројот на статии.
NGC 4798
NGC 4798 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4798 се споменува и како NGC 4797, UGC 8038, MCG 5-31-4, CGCG 159-118, CGCG 160-13.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 55,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 24' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4798 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43981. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Шорска азбука
Шорската азбука е официјалното писмо со кое се запишува шорскиот јазик. Азбуката е кирилична, а во минатото се користела и латинична азбука.
Мисионерска азбука
Првата книга напишана на шорски јазик бил буквар издаден во 1885 година. Во него се користела руската азбука, освен буквите Ё ё, Ф ф, Щ щ, , . Во 1927 година оваа азбука била малку изменета, кога се додале буквите Ё ё, ъ, Ө ө, и  и таа станала официјална.
Латинична азбука
Латиничната азбука се вовела за пишување на јазикот во 1930 година.
Список на збиени ѕвездени јата
Млечен Пат
Постојат збиени јата во рамките на ореолот на Млечниот Пат. Пречникот е наведен во лачни минути според набљудуваањата од Земјата. For reference, небесни координати|небесните координати за епохата J2000 на галактичкото средиште се Рек. 17:45:40.04, Дек. -29°00′28.1″. Голем дел од збиените јата се сместени во соѕвездијата Змијоносец и Стрелец, обете сместени во правец на галактичкото јадро.
Vector (C++)
Овој текст ја опишува имплементацијата на векторската предлошка во C++ Стандардната Библиотека.
Дизајн
Векторската предлошка е дефинирана со  . Како и сите останати компоненти на стандардната библиотека, тој се наоѓа во namespace std.
Посредникот го следи однесувањето на C низата ( способен е за брз и случаен пристап), но со додатна можност да може автоматски да се промени сам кога ќе биде внесен или избришан некој објект.
Векторската предлошка може да биде забрзана со било кој тип којшто ги исполнува <tt>CopyConstructible</tt> и <tt>Assignable</tt> побарувањата:
За даден вектор сите елементи мора да припаѓаат на истиот тип. На пример, еден не може да сочува податоци од двете форми int и char внатре во истиот вектор. Векторите пружат стандарден сет на функции за пристапни елементи, додавање елементи на почетокот или крајот, бришење елементи и барање колку елементи се архивирани.
Поединечен пристап на елементите
До поединечни елементи од векторот може да се пристапи со помош на операциите прикажани во долната табела. Следејќи ги стандардните конвенции за C и C++, првиот елемент има индекс, и последниот елемент има индекс
Каде  е објект од типот (возможна константа) вектор   и го претставува индексот.
Капацитет и доделување
Типичен вектор се состои од имплементација, внатрешно, на показник на динамички доделено поле, и можни податоци кои го држат капацитетот и големината на векторот. Големината на векторот се однесува на реалните броеви, додека капацитетот се однесува на големината на внатрешниот ред.
Бидејќи адресите на елементите се менуваат во текот на оваа постапка, сите повикувачи или итератори до елементите во векторот се поништуваат. Користејќи ги поништените наводи се предизвикува недефинирано однесување. На пример:
операцијата може да се користи за да се спречи непотребно делоцирање. После повикувањето на, капацитетот на векторот е гарантирано да биде најмалку. На пример:
Векторот одржува редослед помеѓу неговите елементи. Со тоа се овозможува, кога нов елемент ќе се внеси на почетокот или на средината на векторот, сите елементи да се поместат наназад од деделениот елемент. Значи, повикувачите и итераторите до елементите зад точката на внесување стануваат невалидни. На пример:
Употреба
C++ програма која содржи вектор мора да има: #include Употребата на векторот е делкарирана со:
каде  е врста на податок во вектор, а   е името на променливата во вектор. може да биде било која врста, вклучувајќи ги и корисничките дефинирани типови.
Алтернатива за чување објекти од типот  е да се складираат објекти од типот. Тоа е корисно ако  не е пренослив или е „прескапо” за копирање.
Замена на низа
Во C++, низите се допирни делови со меморијата. Тие се нешто како блокови меѓусебно сврзани. На секој блок тогаш му се доделува број. Сите елементи мора да бидат од ист тип.
Векторот е сличен на динамички доделено поле, али со можност за самостојна големина и без потреба за рачна делокација на меморијата.
Имајте на ум дека таквата употреба на memcpy и printf е општо обесхрабрен во корист на сигурносната алтернатива од типот од C++ Стандардната Библиотека.
Пример
Следниот пример покажува разни техники кои вклучуваат вектори и стандардната библиотека на C++.
При извршување на програмата добиваме:
Најголемиот број е 8
Сместен е на индекс 6
Бројот 5 е сместен на индекс 4
Милау
Милау може да се однесува на следниве места во Саксонија, Германија:
Vector (C++)
Пример
1234
Потврда (податочни мрежи)
Во вмрежување со податоци, телекомуникации и компјутерски собирници, потврдата (ACK) е сигнал што се пренесува помеѓу комуникациските процеси, компјутерите или уредите за да означи потврда или примање на порака, како дел од протоколот за комуникација. Сигналот со негативно потврдување (NAK или NACK ) се испраќа за да се одбие претходно примената порака или да се наведе некој вид грешка. Признанијата и негативните признанија го известуваат испраќачот за состојбата на приемникот за тој да може соодветно да ја прилагоди сопствената состојба.
Честопати, податоците за пораки во телекомуникациите содржат проверки за да се потврди интегритетот на носивоста и заглавието. Проверките работат на таков начин што ако е уништен еден бит од податоците, проверката ќе има различна вредност, така што тие можат да обезбедат евтин начин за проверка на
(веројатниот) интегритет на сигналот. Ако некоја порака е примена со невалиден контролен збир (т.е. добиените податоци имаат различен контролен збир од пораката), приемникот може да знае дека некои информации биле оштетени. Најчесто, кога се користат контролни суми, примената оштетена порака или нема да биде сервисирана со сигнал ACK, или ќе се сервира со сигнал NAK.
Знаци за потврда
ASCII кодот вклучува ACK карактер (00001102 или 616) што може да се пренесе за да означи успешно примање и карактер NAK (00101012 или 1516 ) што може да се пренесе за да се означи неможност или неуспех за примање. Уникод обезбедува видливи симболи за овие знаци, U + 2406 (␆) и U + 2415 (␕).
Употреба на протокол
Многу протоколи се засноваат на потврда, што значи дека тие позитивно го потврдуваат приемот на пораки. Протоколот за контрола на преносот на Интернет (TCP) е пример за протокол заснован на потврда. Кога компјутерите комуницираат преку ТСР, примените пакети се потврдуваат со испраќање назад пакет со сет ACK-битови. Протоколот TCP дозволува овие признанија да бидат вклучени со податоци што се испраќаат во спротивна насока.
Некои протоколи испраќаат единствено признание по пакет информации. Другите протоколи, како што се TCP и ZMODEM, овозможуваат пренесување на многу пакети пред да се добие потврда за кој било од нив, процедура неопходна за пополнување на врски на производи со доцнење на широк опсег со голем број бајти во лет.
Другите протоколи се засновани на НАК, што значи дека тие одговараат на пораките само ако има проблем. Примерите вклучуваат најсигурни протоколи за повеќекасти кои испраќаат NAK кога приемникот открива пакети што недостасуваат. Другите протоколи ги користат и NAK и ACK. Бинарни синхрони комуникации (Bisync) и стапка на адаптивна врска (за енергетски ефикасен етернет ) се такви примери.