cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Апостол Петков
Заштитник на обесправените, безмилосен кон непријателите
По Илинденското востание грчката пропаганда ја променила тактиката кон Македонија и започнала да испраќа чети, кои со силата на оружјето и со неформална поддршка од турските власти го присилувале населението да се изјаснува во прилог на елинизмот. Поради геостратешката положба на Ениџевардарскиот регион, Апостол претставувал сериозна препрека за пробивот на грчките чети кон централна Македонија. Поради тоа, грчкиот конзул од Солун, летото 1904 година, се обидел да го поткупи Апостол Петков за грчката кауза, ветувајќи му пари и оружје. Апостол не само што ја одбил понудата, туку станал најголем непријател за грчките чети и агитатори. Покрај судири со османлиските потери, Апостол жестоко се пресметувал со претставниците на грчката пропаганда. Во ноември 1904 година, Андон Терзиев, (братучед на Апостол) го фатил и обесил Јани Пицулас, кој бил назначен за инструктор на грчките чети во Ениџевардарско. Покрај обесениот бил оставено писмо со печатот на Апостол Петков. Кон крајот на 1904 година, Апостол заминал за Бугарија за да се одмори, но и да ги пополни воените резерви, оставајќи го во Ениџевардарско братучед му Андон.
Битката кај Смол 1905
На 15/28 февруари 1905 година Апостол Петков со 24 четници ја минал бугарско-турската граница кај Ќустендил, и заминал кон Ениџевардарско. По пат му се придружил Сава Михајлов со својата чета. Здружените чети броеле 42 лица. Уште од Струмичко, Апостол и Савата биле предупредени да не минуваат низ Гевгелиско, бидејќи имало големо раздвижување на војските, туку преку Дојранско да заминат кон Кукушко и од таму кон Ениџевардарско. Апостол Петков ги игнорирал предупредувањата и продолжил во правец на Мачуково (сега: Евзони, Грција) и понатаму кон с. Смол (сега: Микрос Дасос, Грција). Кај Смол биле пресретнати и нападнати од силна османска потера, која набрзо добила засилување од Гевгелија од околу 300 души, меѓу кои имало и коњица. За време на судирот Сава Михајлов зазел позиција во месноста Рудина Чука, а Апостол Петков во месноста Бачево. Ударната сила од турските сили прво биле насочени кон четата на Сава Михајлов. Таа била ликвидирана до пладне, при што загинал и војводата. Веднаш потоа сета османска сила била насочена кон четата на Апостол, која била уништена да вечер. Од таму се извлекол само Апостол Петков, кој бил ранет во ногата и двајца четници. Според изворите кај Смол загинале 40-42 комити, а од турска страна имало 3 мртви и 13 ранети. Битката кај Смол што се одиграла на 1/14 март 1905 година, ја надгледувал рускиот капетан Флоров. Тој по два дена го посетил местото на настанот каде сè уште стоеле телата на убиените при што бил згрозен од глетката на масакрираните тела. Флоров за настанот испратил опширен извештај до генерал мајор Шостак. На местото на битката, османлиските власти ја нашле чантата на Апостол Петков во која имало повеќе примероци од неговиот портрет и разни документи. Пронајдената чантата на Апостол ги натерала сите да поверуваат дека тој загинал. Веста за наводното убиство на Апостол, брзо се прошириле меѓу дипломатскиот кор во Солун, а по неколку дена, таа вест била пренесена во Њујорк Тајмс. Но, откако Апостол повторно почнал да дејствува во својот препознатлив стил, дипломатските претставници кои верувале дека тој е мртов, пласирале фамата дека се појавил псевдо Апостол, кој го користел името и тактиките на вистинскиот Апостол, за да го одржува духот на населението.
Резиденцијата во блато
По Битката кај Смол, Апостол Петков, заминал во Араџанското блато, каде се прикривал Аргир Манасиев. Откако заздравел, Апостол се префрлил во својата база во Ениџевардарското блато. Тој располагал со мрежа од колиби над вода кои биле поврзани со тајни канали. Кон крајот на 1904 година во југоисточниот дел од блатото се сместил Гоно Јотов (братучед на Апостол), кој станал андартски војвода, а по него се појавиле и други мештани како водачи на андартски чети. Тие биле претходница на капетаните од грчката армија од типот на Мазаракис, Аграс, Никифорас и други. Наредните години блатото прераснало во арена на постојани судири меѓу комитите на Апостол и андартите. Летото 1905 година, турските војски го опколиле блатото и навлегле во неговата внатрешност. Апостол успеал да се извлекол и заминал кон Пајак планина, но тоа го искористиле андартите за потпалат и заземат неколку негови колиби.
Во февруари 1906 година, во базата на Лука Иванов во Ениџевардарското блато пристигнал американскиот публицист Алберт Сониксен. Апостол откако дознал за тоа, најпрво го посетил Сониксен во базата на Лука Иванов, а потоа го поканил во своите колиби. Своите впечатоци за „македонскиот Робин Худ“, Сониксен ги опишал во својата книга „Исповед на еден македонски четник“. Сониксен бил сведок на повеќе борби со андартите, а и самиот учествувал во нападот на грчкото село Ниси што го организирале Апостол Петков и Лука Иванов, кога запалиле триесетина куќи. При вториот престој во блатото, во септември 1906, Сониксен бил сведок на средбата помеѓу Апостол Петков и еден „султанов пратеник“ кој наводно бил во мисија да го убеди Апостол да ја прекине револуционерната активност, нудејќи му богата награда, па дури и високи почести во Истанбул. Меѓутоа, „султановиот пратеник“ бил во разузнавачка мисија. Набрзо потоа во резиденцијата на Апостол во блато неколку дена отседнал и Борис Сарафов.
Кон крајот на 1906 година, Турците презеле долготрајна масовна опсада за уништување на комитската база во блатото. Притоа од внатре како неофицијални сојузници ги имале андартите. Покрај артилеријата со која постојано биле гранатирани колибите, Турците донеле стотина лотки со непробојна заштитна опрема. Во средината на мај 1907 година, Турците презеле тотален напад навлегувајќи во блатото од сите страни. Меѓутоа, Апостол успеал да се извлече и заминал кон с. Корнишор.
Хуриетот и загинувањето на Апостол Петков
Во 1910 година, Апостол Петков се вброил меѓу протагонистите на Бугарската народна македоно-одринска револуционерна организација, која настојувала да се претстави како наследник на распуштената ВМОРО, иако зад неа стоеле официјални бугарски институции. Летото 1910 година, Апостол Петков се вратил во Ениџе-вардарско за да го обнови револуционерното четништво, но бидејќи не наишол на добар прием кај населението и поради прогонот од власта, бил принуден да се врати во Бугарија. Летото 1911 година, Апостол Петков повторно се вратил во Ениџе-вардарско со намера да го обнови четништвото. На 2/15 август 1911 година, Апостол Петков, Георги Мучитано и Васил Пуфката биле убиени од турските војски кај Крушари, Ениџевардарско при мистериозни околности. За убиството на Апостол Петков постојат разни варијанти и претпоставки, а најчесто како предавник се споменува неговиот близок соработник Тодор Чифтев. Историската наука сè уште не може да даде конечен одговор за мотивот за оваа убиство.
Оценки
Апостол Петков е легендарен војвода на ТМОРО, кого населението го нарекло „Ениџевардарско Сонце“. Американскиот публицист Алберт Сониксен, А. Петков го именува како „македонски Робин Худ“, а Фрдерик Ковач, го квалификува за „некрунисан крал на вардарските мочуришта“. За грчката писателка Пинелопи Делта, Апостол бил „невидливиот демон кој се чувствува насекаде, но не се гледа никаде“. Според Сониксен, портретот на Петков висел во секоја крчма во Бугарија. Името на Апостол Петков се среќава во весниците во Австрија, Нов Зеланд, Тасманија и САД. Во 1944, портретот на Апостол Петков се најде во рубриката „Верувал или не!“ на еден локален американски весник. Таму за него пишува: „Апостол Петков – човекот кој беше платен да се преправа дека е мртов. Познат македонски четник, кој со свои раце уби 2.400 Турци. Тој бил толку проблематичен, што турскиот султан му плаќаше 30.000 $ за да се преправа дека е мртов“.
IC 1012
IC 1012 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Стара Црква (Црновец)
Стара Црква— археолошко наоѓалиште во битолското село Црновец. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа недалеку од селото на една височинка каде месните жители пронаоѓале ќерамиди и плочи.
IC 1012
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1012 се споменува и како MCG -1-4-48.
Автомобилски регистарски таблички во Шпанија
Форматот за регистарски таблички во Шпанија е во облик НННН ЛЛЛ. Овде „НННН“ е четирицифрен број (0000-9999), а „ЛЛЛ“ е бројач составен од три букви, кои се зголемуваат после бројот 9999. Самогласките A, E, I, O, U и Q (која лесно може да биде помешана со О) и шпанската буква Ñ не се користат. Овој систем овозможува 20 согласки: B, C, D, F, G, H, J, K, L, M, N, P, R, S, T, V, W, X, Y и Z да се користат за регистарски таблички. Овој формат дозволува максимални 80 милиони комбинации. Овој формат е претставен на 18 септември 2000. Друго за овој формат е тоа што не е претставена провинцијата каде е регистрирано возилото. Бројачот или три буквената ознака во декември 2010 започнала да ја користи буквата H (HBB). Табличката освен шемата на таблички на левата страна го содржи синото ЕУ-поле со 12 ѕвездички и авто ознаката за Шпанија (E-España).
IC 1012
Откривање
Објектот е откриен на 3 јули 1895 година од страна на Херберт Хоу.
Автомобилски регистарски таблички во Шпанија
Други броеви
Овие таблици ја задржале старата шема.
IC 1012
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1012 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 1012 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Автомобилски регистарски таблички во Шпанија
Дипломатски таблички
Дипломатските таблички во зависност од сопственикот се: CD – црвени, CC – зелени, TA – жолти, IO – сини. Првиот број е за кодот на државата или организацијата, буквите за типот на возилото.
IC 1012
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 26 м 44,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -3° 30' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на IC 1012 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5377.
Грузиска азбука
Грузиска азбука (ქართული დამწერლობა) — официјално писмото на кое се пишува грузискиот јазик и останатите картвелски јазици. Грузиската азбука е фонетска, како македонската, и има 33 букви.
Кликен
Кликен — село и поранешна општина во округот Витенберг, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 март 2009, е дел од градот Косвиг.
Никомах (татко на Аристотел)
Никомах (старогр. Νικόμαχος) (живел ~ 375 п.н.е.), бил татко на Аристотел.
Судата вели дека тој бил лекар, и потекнувал од Никомах, Махаон, кој пак бил син на Асклепиј. Гринхил бележи дека имал и друг син по име Аримнест, и ќерка Аримнеста со неговата жена Фестија, која исто така потекнувала од Асклепиј.
Никомах бил од Стагира, Македонија, каде бил пријател и личен лекар на кралот Аминта II (393-369 п.н.е.).
Синот на Аристотел го носел дедовото име Никомах.
Кезелиц
Кезелиц — село и поранешна општина во округот Витенберг, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009, е дел од градот Косвиг (Анхалт).
Тома Славјанинот
Тома Славјанинот е византиски војсководец од словенско потекло. Роден е во Мала Азија, во тогашната тема Арменијакон. Бил близок пријател со византискиот цар Лео V. Штом разбрал дека Михаил II го убил Лео V и си го обезбедил престолот, Тома одлучил да крене бунт. Бунтот започнал во Мала Азија, а подоцна се проширил и на целата територија на Византиското Царство. Историчарите сметаат дека поддршката што ја добил, била резултат на лошата социјална и економска состојба во државата. Тома се прогласил себеси за заштитник на сиромашните и затоа имал голем број приврзаници. Исто така, на негова страна се приклучиле скоро сите Словени од Мала Азија, како и Ерменците, Персијанците, Грузијците,Арапите и други народи кои биле во составот на Византија. Востанието имал и верски аспект, бидејќи востаниците биле противници на владејачките иконоборци. Со помош на Багдадскиот Калифат, Тома ја освоил власта речиси на цела територија на Мала Азија. Борбите се префрлиле и на европското подрачје на царството, па Тома во декември 821 година го опсадил Цариград, опсада која траела скоро цела година. Меѓутоа, неорганизираните востаници кои ги предводел Тома не успеале да ги пробијат градските ѕидини, и опсадата била прекината во пролетта 823 година, што се должи на несогласувањата во редовите на востаниците, но и на воената интервенција на бугарскиот хан Омуртаг. Тома после тоа, се повлекол во Аркадиопол, со многу помал број бунтовници. Од таму пружал отпор уште неколку месеци, за на крајот, да биде фатен и после свирепото мачење да биде убиен во октомври истата година.
NGC 4680
NGC 4680 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 мај 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4680 е од видот S/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4680 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 54,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 38' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Љупчо Петрушевски
Љупчо Петрушевски ( во —  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Животопис
Љупчо Петрушевски, доајен на македонскиот театар и филм. Дипломира на отсекот за глумечка игра на Факултет за драмски уметности - Скопје, како дел од првата генерација дипломирани глумци. Целиот работен век од 1966 година до пензионирањето го поминува во Македонски народен театар во Скопје. Во период од 1983 до 1988 година ја извршува функцијата директор на Драмата на Македонски народен театар, а потоа од 1988 до 1999 година е директор на Македонски народен театар. Повторно е директор на Драмата во период од 2004 до 2006 година.
Список на државни водачи во 965 година
Ова е список на државни водачи во 65 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Џозеф Фредерик Волет Дес Барес
Џозеф Фредерик Волет Дес Барес (22 ноември 1721 година или април-мај 1729 година  – 24 или 27 октомври 1824 година) бил канадски картограф кој служел во Седумгодишната војна, како помошник на генералот Џејмс Волф. Подоцна продолжил да служи како поручник-гувернер на Кејп Бретон, а подоцна и како поручник-гувернер на островот Принц Едвард.
Дес Барес, исто така, го создал монументалниот четиритом Атлантик Нептун, кој бил најважната збирка на мапи, графикони и погледи на Северна Америка објавена во осумнаесеттиот век. Полковникот Дес Барес бил погребан со неговата сопруга во криптата на црквата Свети Ѓорѓи, Халифакс, Нова Шкотска.
Ран живот
Дес Барес, за кој се смета дека доживеал важни промени во историјата на Нова Шкотска, се смета дека е роден во Базел, Швајцарија (иако бил предложен и Монбелијар ) и бил член на семејство на Хугенот. Неговите родители биле Џозеф-Леонард Валет ДесБар и Ен-Кетрин Кувиер и тој бил најстариот од нивните три деца. Дес Барес читал математика и уметност на Универзитетот во Базел, студирајќи кај Џон и Даниел Бернули. По завршувањето на студиите заминал во Англија. Таму се запишал на Кралската воена академија, Вулвич. Таму Дес Барес се обучил да стане воен офицер и студирал за воен геодет. Неговата обука, исто така, му користела подоцна во животот за геодетство, правење карти и крајбрежни карти. Во 1756 година тој бил овластен во кралските Американци.
Седумгодишна војна
Во 1756 година Дес Барес отпловил за Северна Америка и бил со флотата на Едвард Боскавен кога ја нападнал тврдината Луисбург во 1758 година. Тој се истакнал со заземањето на француското опстојување во Кенингтон Ков. Наскоро тој бил ставен да работи на цртање на Заливот Сент Лоренс и приодите кон Квебек, информации што ќе се користат следната година во нападот на Волф врз градот Квебек. Во 1760 година бил во Халифакс за да подготви планови за одбраната на градот и поморскиот двор.
Џонатан Бини и ДесБарес се сретнале со шефовите на Микмав во Арихат, Нова Шкотска, во 1761 година и склучиле траен мир.
До 1762 година тој бил испратен во Њуфаундленд за да го испита Харбор Грејс и Карбонеар и да подготви планови за нова одбрана на пристаништето за да ги замени оние уништени од Французите. Џејмс Кук бил испратен како негов помошник. (Дес Барес можеби се сретнал со Кук порано или во Луисбург или во Халифакс.)
Замок Фредерик
Дес Барес основал имот од 8.000 хектари (3.200 хектари) во Фалмут, Нова Шкотска, познат како замокот Фредерик, кој служел како негова база на операции од 1764 година додека не се вратил во Англија во 1773 година. Пописот на Нова Шкотска од 1770 година покажува дека имал замок Фредерик персонал од 41 маж, 13 жени, 5 момчиња и 33 девојчиња. Една од жените, Мери Канон, служела како домаќинка и управител на замокот Фредерик од 1764 до 1794 година. Таа, исто така, управувала со земјоделците-закупци на земјиштето на Дес Барес од 20.000 хектари (8.100 ха) во Татамагуш, 40.000 Њу 6,00 хектари (1). Бранзвик и приближно 15.000 хектари (6.100 ха) во Макан, Напан и Минуди. Неговите имоти во Татамагуш ја формирале западната крајбрежна граница на грантот од Филаделфија.
Атлантски Нептун
Дес Барес направил многу мапи на Атлантикот, мапирајќи го брегот на Северна Америка од Њуфаундленд до Њујорк. Неговото истражување на брегот на Нова Шкотска траело околу десет години поради неговата должина и сложеност. Дес Барес бил огорчен од работата, велејќи: „Речиси и да нема познат брег толку многу вкрстен со заливи, пристаништа и потоци како што е овој“ „и преливот од него е толку полн со острови, карпи и гребени колку што се речиси безброј. Истражувањето било спроведено во лето, а во зима тој се повлекол во замокот Фредерик за да ги комплетира своите графикони и цртежи. Неговото најзначајно дело е Атлантскиот Нептун. Во 1774 година, под раководство на Британскиот адмирал, Дес Барес ги составил и уредувал неговите и многу други табели и мапи на источна Северна Америка. Завршеното дело било објавено во 1777 година, а Адмиралитетот го чинело околу 100.000 фунти.
Гувернер
За да се приспособи на пристигнувањето на лојалистите на Обединетата империја, Кејп Бретон бил создаден како посебна колонија од Нова Шкотска (како што бил Њу Бранзвик), а Дес Барес служел како гувернер на Кејп Бретон од 1784 до 1787 година. Тој го изнел оригиналниот план на главниот град Сиднеј. Подоцна бил гувернер на островот Принц Едвард од 1804 до 1812 година. Универзитетот Далхуз има голем број предмети на полковникот Дес Барес во една од своите архивски збирки.
Тој починал на 102-годишна возраст, а датумот на неговата смрт на различни начини се наведува како 24 и 27 октомври. Полковникот Дес Барес е погребан во црквата Свети Ѓорѓи, Халифакс, Нова Шкотска. Додека бил погребан покрај неговата сопруга Марта, го оставиле неговата љубовница Мери Канон и нивните четири деца. Неговиот погреб се одржал во кружната црква Свети Ѓорѓи во 1824 година.
Наследство
Следниот пат е именуван по ДесБарес:
Тефта Ташко-Коко
Тефта Ташко-Коко (1910-1947) била позната албанск а пејачка од 1930-тите години. Таа посмртно ја добила престижната титула народен уметник на Албанија.
Живот
Тефта Ташко се родила во Фајум, Египет, каде што се иселиле нејзините родители при крајот на 19 век. Во 1921 година, семејството се преселило назад во Горица, Албанија а во 1927 година, Тефта заминала за Франција да учи пеење во Конзерваториумот во Монпелје. Од 1932 до 1936 година, таа студирала пеење на Конзерваториумот во Париз во класата на Андре Грес. Се вратила во Албанија во 1936 година, каде што изведувала оперска и камерна музика, како и албански староградски песни. Постојано ја враќале на бис на секој концерт на кој настапила во Албанија.
Таа снимила албански лирски песни за Колумбија Сосајети во Италија во 1937 година и 1942 година Пеела за Радио Тирана уште од неговото основање на 28 ноември 1938 година.
Тефта Ташко пеела дуети со Лола Ѓока и песни кои специјално за неа ги напишал албанскиот композитор Кристо Коно.
Богородица (Мунк)
Богородица  (Madonna) - дело од  Едвард Мунк на кое, е прикажана жена со голи гради создадена помеѓу 1892 и 1895 година со маслена боја на платно. Сликата е работена во неколку верзии, и спаѓа во доменот на норвешкиот експресионизам.
Тефта Ташко-Коко
Приватен живот
Таа била во брак Кристак Коко и имала син, Ено Коко, истакнат уметник од Албанија, познат албански музичар и музички директор. Тефта Ташко умрела неочекувано во 1947 година, на возраст од 37 години.
Богородица (Мунк)
Верзијата во сопственост на Музејот Мунк во Осло била украдена во 2004 година, но била пронајдена две години подоцна. Двете други верзии се во сопственост на Националната галерија на Норвешка и Кунстале Хамбург. Другаta е во сопственост на стопанственикот Нелсон Блиц, а една е купена во 1999 година од Стивен А. Коен.
Литографскиот отпечаток на композицијата се одликува со декоративна рамка-вињета на која се прикажани сперматозоиди, со фигура како фетус во долниот лев агол. Верзијата на сликата од 1893 година имала рамка со слична декорација, но подоцна била отстранета и изгубена.
Наслов
Иако е крајно невообичаена претстава, оваа слика може да биде портрет на Богородица. Дали сликата е специјално наменета за претстава на Богородица е спорно.
Мунк користел повеќе од еден наслов, вклучувајќи ги и Заљубена жена и  Мадона . Мунк не работел религиозни уметнички дела.
Вернер Хофман сугерира дека сликата е „чудна посветена слика која ја величи декадентната љубов. Култот на силната жена што го сведува мажот на потчинување ѝ дава на фигурата на жената монументални размери и демонска снага.
Сигрун Рафтер, историчар на уметност во Националната галерија во Осло сугерира дека Мунк имал намера да ја претставува жената во животно дело, со светоста и сензуалноста. Вообичаениот златен ореол на Марија е заменет со црвен ореол што ја симболизира двојноста на љубовта и болката. Гледиштето на гледачот е гледиштето на мажот кој води љубов со неа.
Дури и во оваа необична поза, таа отелотворува некои од клучните елементи на канонски претстави за Богородица: има спокојство, медитативност. Очите ѝ се затворени, изразувајќи скромност, но истовремено е осветлена одозгора; нејзиното тело, всушност, се гледа како се извртува од светлината за да се фати помалку од тоа, дури и додека се соочува со тоа. Овие елементи сугерираат аспекти на конвенционалните претстави на Благовештение. Роберт Мелвил наведува дека сликата прикажува „екстаза и болка во љубовниот чин“. Коментирајќи ја верзијата во литографија, тој вели дека „декоративната граница [е] составена од сперматозоиди кои се вртат околу три страни на сликата и завршуваат во приврзок сличен на фетус“.
Сидни Полак
Сиднеј Ирвин Полак (1 јули 1934 - 26 мај 2008), беше американски филмски режисер, продуцент и глумец. Полак режирал повеќе од 20 филмови и 10 телевизиски емисии, глумел во преку 30 филмови или емисии и продуцирал над 44 филмови. За неговиот филм Надвор од Африка (1985), Полак ја освоил наградата Оскар за најдобар режисер и најдобар филм. Тој исто така бил номиниран за Оскар за најдобра режија за Тие пукаат во коњи, нели? (1969) и „Тутси“ Tootsie (1982).
Некои од неговите други најпознати дела се Џеремаја Џонсон (1972), Начинот на кој бевме (1973), Три дена на кондорот (1975) и Отсуство на злобата (1981). Неговите последователни филмови се Хавана (1990), Фирмата (1993), Толкувачот (2005), а тој продуцирал и глумел во Мајкл Клејтон (2007). Полак, исто така, се појавил во холивудската мистерија на Роберт Алтман, Играчот (1992), драмата за врски на Вуди Ален , Мажи и жени (1993), и еротската психолошка драма на Стенли Кјубрик , Очи широко затворени (1999).
Раниот живот
Полак е роден во Лафајет, Индијана, во семејство на руско-еврејски имигранти, син на Ребека Милер и Дејвид Полак, полупрофесионален боксер и фармацевт. Семејството се преселило во Саут Бенд, а неговите родители се развеле кога тој бил многу млад. Неговата мајка, која страдала од алкохолизам и емоционални проблеми, починала на 37-годишна возраст, кога Полак имал 16 години.
И покрај претходните планови да посетува колеџ, а потоа и медицинско училиште, Полак ја напуштил Индијана за Њујорк Сити набргу по завршувањето на средното училиште на 17-годишна возраст. Полак студирал глума со Санфорд Мајснер во Театарската школа „Neighborhood Playhouse“ од 1952 до 1954 година, работејќи на камион за граѓа меѓу термините.
По две години армиска служба, во 1958 година, тој се вратил во Playhouse на покана на Мајснер да стане негов помошник. Во 1960 година, Џон Франкенхајмер, пријател на Полак, го замолил да дојде во Лос Анџелес за да работи како тренер за дијалог за децата глумци на првата голема слика на Франкенхајмер, Младите дивјаци. Во тоа време Полак го запознал Бурт Ланкастер, кој го охрабрил младиот глумец да се обиде да режира.
Кариера
Полак играл режисер во епизодата „ The Twilight Zone “ „Неволјата со Темплтон “ во 1961 година. Но, тој го доживеа својот вистински успех на телевизија во 1960-та со режија на епизоди од серии, како што се Бегалецот и Часот на Алфред Хичкок. Откако се занимавал со ТВ, тој направил скок во филмската индустрија, со низа филмови кои го привлекоа вниманието на јавноста. Неговото филмско режисерско деби беше „Тенката нишка“ (1965). Со текот на времето, филмовите на Полак добија вкупно 48 номинации за Оскар, освојувајќи 11 Оскари. Неговата прва номинација за Оскар била за неговиот филм од 1969 година Тие пукаат во коњи, нели?, а неговиот втор во 1982 година за Тутси. За неговиот филм „ Од Африка“ од 1985 година со Мерил Стрип и Роберт Редфорд во главните улоги, Полак освои Оскар за режија и продуцент.
Во текот на кариерата, во негова режија беа номинирани 12 глумци за Оскар: Џејн Фонда, Концертен Јанг, Сузана Јорк, Барбра Стрејсенд, Пол Њумен, Мелинда Дилан, Џесика Ланг, Дастин Хофман, Тери Garr, Мерил Стрип, Клаус Марија Brandauer и Холи Хантер. Јанг и Ланге добија Оскар за нивните изведби во филмовите на Полак.
Полак продолжил да глуми во 1990-тите со појавување во филмовите како „Играчот “ на Роберт Алтман (1992) и „Очи на Стенли Кјубрик “. Wide Shut (1999), често глумејќи корумпирани или морално конфликтни фигури на моќ. Како ликовен глумец, Полак се појави во филмови како што се Граѓанска акција и Промена на патеки, како и во неговите, вклучувајќи ги Случајните срца и Толкувачот (последниот филм е и неговиот последен филм како режисер). Тој, исто така, се појави во Мажите и сопругите на Вуди Ален како њујоршки адвокат кој минува низ средовечна криза и во филмот на Роберт Земекис „ Смртта станува неа“ како лекар од итна помош. Неговата последна улога беше таткото на Патрик Демпси во романтичната комедија Made of Honor од 2008 година, која се играше во кината во моментот на неговата смрт. Тој беше редовен гостин-ѕвезда во ситкомот на NBC , Вил и Грејс, играјќи го неверниот, но љубезен татко на Вил Труман ( Ерик Мекормак), Џорџ. Покрај претходните настапи на NBC's Just Shoot Me and Mad About You, во 2007 година, Полак гостуваше во ТВ сериите на HBO The Sopranos and Entourage.
Полак ја доби првата годишна награда за исклучителен придонес во филмското производство од филмскиот фестивал во Остин на 21 октомври 2006 година. Како продуцент, тој има помогнато да се продуцираат многу филмови кои беа успешни и кај критиката и кај филмската публика, како што се „Чудесните момци пекар“, „Талентираниот господин Рипли “ и „ Мајкл Клејтон“, филм во кој глумеше и покрај Џорџ Клуни и за кој тој ја доби својата шеста номинација за Оскар, во категоријата за најдобар филм.
Со англискиот режисер Ентони Мингела формирале продукциска компанија, наречена Мираж Ентерпрајзс. Последниот филм што го продуцираа заедно, Читачот, им донесе постхумна номинација за Оскар за најдобар филм. Покрај неговите многубројни долгометражни награди и пофалби, Полак беше номиниран за пет награди „Еми“ во Primetime, освојувајќи две: една за режија во 1966 година и друга за продукција, која беше дадена четири месеци по неговата смрт во 2008 година.
Колекцијата подвижни слики на Сиднеј Полак е сместена во Филмската архива на Академијата.
Влијанија
Во Анкетата на режисерите на Sight &amp; Sound од 2002 година, Полак ги откри своите десет најдобри филмови по азбучен ред:
Семејство
Братот на Полак, Берни е костимограф, продуцент и глумец.
Полак беше во брак со Клер Бредли Гризволд, поранешна негова студентка, од 1958 година до неговата смрт во 2008 година. Имаа три деца: Стивен (1959–1993), Ребека (р. 1963) и Рејчел (р. 1969). Во ноември 1993 година, Стивен почина на 34-годишна возраст во падот на мал, едномоторен авион кој го пресече далноводот и избувна во пламен во Санта Моника, Калифорнија. Клер, сопругата на Полак, почина на 28 март 2011 година на 74-годишна возраст, поради Парконсонова болест.
Смртта
Загриженоста за здравјето на Полак се појави во 2007 година, кога тој се повлече од режијата на телевизискиот филм на HBO Recount, кој се емитуваше на 25 мај 2008 година. Полак почина следниот ден во својот дом во Лос Анџелес, опкружен со неговото семејство кое потврди дека ракот е причина за смртта, но одби да даде детали. As executive producer
NGC 2466
NGC 2466 — спирална галаксија во соѕвездието Летечка Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2466 се споменува и како ESO 59-18, IRAS 07456-7117.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2466 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2466 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 45 м 15,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 24' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Други поделби
Проучување на NGC 2466 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21714. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 446; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9188.
Ветау
Географија
Општината лежи во северниот дел од заедницата на оштини Ветаутал и е сместена меѓу општините Шенбург на север и Мертендорф на југ. Административниот центар на заедницата се наоѓа на околу 4 километри југоисточно од градот Наумбург. На исток, заедницата е поврзана со градот Тојхерн.
Ветау се наоѓа на надморска висина од 168 метри. Површината на општината изнесува 7,4 км2. Во местото живеат 1.018 жители, а просечната густина населението е 137 жители/км2.
Знаменитости
Значајна знаменитост на местото е селската црква, која е сместена на височинка и била изградена на почетокот од 19. век. Исто така, препознатлива е и дворската порта на градбата „Улица на мирот 20“. Портата е подигната во 1667 година, а во 1791 била обновени со додавање на натпаси и украсување со релјефи на фигури.
Евдокија Фотева - Вера
Евдокија Фотева - Вера исто и Евдокија Балева-Николова (Д’мбени,, Грција, - , ) — македонска револуционерка, борец и дел од комунистичкото движење од Егејска Македонија.
Рани години
Евдокија Фотева (моминско презиме, Балева) е родена на 2 август 1926 во село Д’мбени, Костурско. Нејзини родители биле Никола Балев и Невена Мангова, и двајцата од фамилии со револуционерна традиција. Нејзиниот татко уште на нејзини неполни три години заминал на печалба во Канада, по што грижата за неа паднала на нејзината мајка. Основното училиште го завршила во Д’мбени, а после положувањето на прогимназискиот курс се запишала во прва година гимназија во Костур.
Втората светска војна и Граѓанската војна во Грција
Организирана е во КПГ од 1941 година. Учесник во НОБ на Грција, партизан во СНОФ. Во партизанските редови стапува во 1944 година, во месец април, и набргу станува заменик комесар на чета во Првата егејска ударна бригада. Во 1945-1946 година е секретар на Околискиот одбор на НОФ, а од 1947 година е секретар на Главниот одбор на АФЖ на Македонките од Егејска Македонија. Во октомври 1947 година е избрана за потпретседател на ПДЕГ (Сегрчкиот демократски сојуз на жените), како претставник на АФЖ.
Во советските затвори и логори
По поразот на ДАГ била обвинета од КПГ за „агент на меѓународната реакција“ и спроведена во советските затвори и логори (Љубјанка, Лефортово и Буртика).
Во 1952 година недокажано била осудена на 8 години во логорите за принудна работа во Сибир. Во 1955 година била ослободена, но наместо за Македонија била испратена во Алма-Ата, Казахстан.
Враќање во Македонија
По ослободувањето од логорот во летото 1956 година се вратила во НР Македонија. Заедно со други жени од Костурско ја формирале пејачко-фолклорната група „Костурчанки“, со цел да се зачуваат македонските песни од костурскиот крај.
Манастириште (Црновец)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во битолското село Црновец. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа лево од реката Шемница на границата со атарот на соседното село Стрежево, каде се видливи камења и телеми од градби и објект со ориенцација исток-запад со ѕидови видливи до 1 метар. Местото било посетувано на Петровден.
IC 1013
IC 1013 — галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јануари 1899 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1013 е од видот NF.
Други поделби
Проучување на IC 1013 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Мигел Самудио
Мигел Анхел Рамон Самудио (роден на 24 Август 1986 во Капиата) — Парагвајски фудбалер кој во моментов е под договор со тимот на Либертад. Тој е репрезентативец на Парагвај од 2009 година.
Бара (Чаниште)
Бара — археолошко наоѓалиште во прилепското село Чаниште. Наоѓалиштето претставува тумул од железното време. Се наоѓа на 400 м североисточно од селото. Според кажувањето на селаните, во 1960-тите биле откриени гробови.
ПУ „Никола Карев“ - Борино
Основно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Никола Карев“ - Борино; скратено: ПООУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Борино, составен дел на основното училиште „Никола Карев“ од градот Крушево.
Училиштето е именувано по револуционерот Никола Карев.
Пречна Планина
Пречна Планина — средновисока планина којашто се протега на границата меѓу Македонија и Албанија. Планината е сместена меѓу граничниот премин Стење (Горица) на запад, каде што со превој се поврзува со планината Галичица и Преспанското Езеро на исток. Планината има правец на протегање северозапад-југоисток. Највисок врв е Високи Врв со надморска височина од 1.293 м. Во подножјето на планината се сместени селата Коњско на македонска и Туминец на албанска страна.
ПУ „Никола Карев“ - Борино
Настава
Наставата во училиштето се изведува на албански наставен јазик.
Мезер
Мезер (Möser) — општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Шантарско Море
Шантарското Море (Руски: Шантарско Море) е мало крајбрежно море во северозападното Охотско Море.
На север е ограничено со островот Болшој Шантар, на исток со островот Малји Шантар, а на југ со заливот Тугур.
Историја
Морето било посетувано од американските бродови за китови кои ловеле Гренландски китови помеѓу 1853 и 1874 година. Руските скунери (бродови за едрење со два или повеќе јарбола) од Мамга, исто така, крстареле по Грендлански китови во морето од 1865 до 1871 година.
Список на државни водачи во 1034 година
Ова е список на државни водачи во 034 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Сладун
Сладун ( Quercus frainetto) е вид на високо листопадно дрво од родот даб. Народни имиња за Сладун се Благун, граници, големи граници, плоскаш.
Распространетост
Слад е дрво на Југоисточна Европа и еден дел од Мала Азија. Според својата област, тој припаѓа на балканскиот цветен елемент, со фокус на областа на поранешна Мизија (Србија и Бугарија). Во Европа, тој достигнува на север до границата на Унгарија, Романија и Украина и на југ до Пелопонез. Исто така се наоѓа на некои места во јужна Италија. Стигнува на исток до Бесарабија.
Сладун во Србија
Во Србија, Сладун е дел од климатогената заедница на дабовиот појас, односно шумата од слад и цера ( Quercetum frainetto - cerris Rudski 1949). Оваа заедница опфаќа големи области на нашата земја ( Шумадија ), ширејќи се во Босна, Црна Гора, Македонија и Бугарија. Фактот дека сладот е далеку поценет како техничко дрво отколку цера влијаеше на тоа да биде повеќе исечен.
Изглед
Сладот расте до висина од 30 m и достигнува дебелина на трупот до 1 m. По само 5 години, на младите стебла се јавува мртва кора. Кората е потенка отколку кај педаговите, со посветла боја и обично со надолжни и попречни плитки пукнатини. Младите гранчиња се релативно густи и влакнести. Сладот развива широка и прилично густа, заоблена крошна.
Пупките се големи, влакнести. Тие се натрупуваат на врвот на гранките, како и на лисјата. Лисјата се едноставни, наизменично распоредени на гранките. Тие се големи, превртени овални, долги до 20-30 см, во форма на срце или исправени во основата, на многу кратки (3-8 см) влакнести стебленца. Работ е длабоко решеткаст, со 6-10 симетрични лобуси заострени кон врвот. Реверсот на листот е меко влакнест.
Цветовите се еднополови. Машките рабници се прилично долги, до 12 см, ретко влакнести. Женските цветови се влакнести и седат на обичен краток труп. Цветаат во април и мај.
Плодовите се натрупуваат на врвовите на гранките, како и на лисјата. Обината е јајцевидна, долга 15-30 см, 2-3 пати подолга од куполата, на кратко стебленце. Куполата е полутопчеста, има сиви, тесно прилагодени, влакнести скали, кои го преминуваат работ на горниот дел. Зрее во октомври истата година. Се раѓа обилно на секои 5-8 години.
Живеалиште
Сладун се искачува до 1.000 метри надморска височина. Главно расте на подлабоки и прилично суви почви, како што се шума, смоница, но исто така и псевдолог со кисела реакција. Ксеротермикот е вид на преодна област помеѓу источниот Медитеран и југозападните степи.
Дрво
Дрвото од слад е густо, прстените се впечатливи, порозни во форма на прстен. Бојата на дрвото е бело-жолтеникава, а јадрото е жолтеникаво-кафеаво. Дрвото од слад е далеку повреден од црешата. Тешко е да се искине, многу е тврд и издржлив, пука многу силно. Како и другите видови од родот даб и слад, тоа е ценето техничко дрво и има широка примена. Поради своите естетски и механички својства и издржливост, се користи во тркалезна состојба или како пилена дрва и фурнир. Во својата тркалезна состојба, се користи како рударско дрво и за производство на железнички прагови. Исечениот материјал од сладот има широка примена во градежништвото, за производство на мебел и градежна столарија. Добро е врежан, затоа се користи и за уметничко изразување. Сладот е малку помалку ценети од дабовите дрвја.
Овошје - желади
Познато е дека за време на владеењето на принцот Милош Обреновиќ, т.н. „гоење на свињи“ беше еден од најчестите начини на широко гоење на свињите во Србија, во дабовите и буковите шуми. Денес, овој вид на исхрана е особено популарен во органското земјоделство.
Дабовите желади се користеле во исхраната на луѓето уште од античко време. Утврдено е дека во исхраната се користеле педуни и седечки желади уште во неолитот. Желадите на многу видови дабови, вклучувајќи слад, се богати со скроб, шеќер, белковини, масти, смола и танин. Јадењето на желадите зависи од содржината на танините во нив. Големата содржина на танини резултира со горчлив вкус на плодовите и ја ограничува нивната употреба во исхраната на луѓето. Сладот припаѓа на видовите чии желади имаат мала содржина на танин и многу скроб. Желадите сè уште се користат во исхраната на поборниците за природна исхрана и може да се користат печени како слатки костени, како пире, мелени во брашно како додаток на леб или пржени и мелени како замена за кафе. Терминот „кафе од желад“ (Eichelkaffe) и денес е познат во Германија.
Медлика
Сладот е медоносен вид. Особено е значаен како извор на медлика (мед, мед, инже . Мед од мед ), посебен вид мед произведен од пчели од т.н. медлица излачена од живите делови на растенијата. Оваа секреција може да биде предизвикана од инсекти кои цицаат сок од растенија, односно нивните или растителни секрети формирани како одговор на оштетување на пупки, лисја, четинари или гранки, но исто така може да биде физиолошки феномен без посредување на други инсекти помеѓу растението и пчелата. Во процесот на раст и зреење на желади од слад, од самите желади се лачи сладок, прозирен сок од самите желади. Сокот од желадите што ги храни семето почнува да протекува по должината на кутикулата на желадот, често со формирање на пена. Секој поединец "мед" од желад неколку дена, и бидејќи не сите желади од мед во исто време, овој феномен може да трае и до 2 месеци, во текот на јули и август. Медликата е ефикасен антиоксиданс, кој, поради неговата способност да ги врзува слободните радикали, му обезбедува значително место во исхраната. Покрај тоа, медликата се апсорбира од човечкиот цревен тракт и затоа има помалку агресивно влијание врз живите клетки на човечкото тело, што му дава одредена предност во однос на лечењето од цветниот мед.
Бидериц
Бидериц (Biederitz) — општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија.
NGC 2467
NGC 2467 — расеано ѕвездено јато со оддавна маглина во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2467 се споменува и како LBN 1065, OCL 668, ESO 493-SC25.
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2467 е од видот EN+OCL.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 52 м 26 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 26° 26' 12".
Други поделби
Проучување на NGC 2467 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 320; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6561. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 420.
Никола Габровски (офицер)
Никола Габровски (Никола Габровски) (роден во 1871 година во Крушево, Македонија) бил полковник во бугарската армија, учесник во Првата и Втората балканска војна и во Првата светска војна.
Василиј Месародонит
Василиј Месародонит — италијански катепан, претставник на византискиот цар, од 1010 до 1016 или 1017 година. Го наследил катепанот Јован Курку, кој починал борејќи се со ламбардите, кој биле под водство на Мел, во почетокот на 1010 година. Во март, Василиј се истоварил со засилување од Цариград и Лав Торник Контолеон, стратегот на Кефалонија. Василиј веднаш ги опседнал бунтовниците во Бари. Жителите во градот се договориле со Василиј и ги присилиле ламбардиските водачи Мел и Дат, да избегаат. Василиј влегол во градот на 11 јуни 1011 година и воспоставил византиска контрола. По неговата победа не спровел никкви одмазднички мерки. Тој само го испратил семејството на Мел, вклучувајќи го и неговиот син Аргириј, во Цариград. Следниот чекор на Васили да привлече што е можно повеќе ламбардиски сојузници кон Византија. Тој го посетил Салерно во октомври, каде се сретнал со принцот Гвемар III кој бил византиски вазал. Потоа се упатил кон Монтекасино, во чиј манастир се криел Дат. Василиј сепак ги потврдил сите привилегии на манастирот на својот имот на византиска територија.Опатпт, Атенулф, бил брат на принцот на Капуа, Пандулф IV. Манастирот набрзо го протерал Дат кој пребегнал на папска територија. Василиј го држел под контрола катепанатот сè до неговата смрт во 1016 година, или, според Луп Протоспатариј, 1017. Тој бил заменет од претходноспоменатиот стратег на Кефалонија, Лав.
Современите научници како што се Guilou and Vannier го поистоветуваат Василј месародонит со Василиј, член на семејството Аргири и брат на идниот цар Роман III, кој е спомнат под хроничарот Јован Скилица, дека исто така учествувал во борбите против Мел.