cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лозово
Демографија
Лозово е средно по големина село, коешто во 1961 година имало 570 жители, а во 1994 година 946 жители, од кои 889 биле Македонци, 5 Турци, 39 Власи, 6 Срби и седум други. На пописот од 2002 година, селото имало 896 жители и спаѓа во групата на големи села. Следува табела на националната структура на населението
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Во пописот од 1953 година, 91 % од вкупното население го сочинувале Турци, кои во средината на 50-тите години масовно се иселуваат во Турција и на нивното место се населуваат Македонци од Кривопаланечко и Кратовско. Освен Македонците во Лозово живее и мала заедница на влашко население.
Родови
Српски
Албански
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1706 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 645 гласачи.
Иселеништво
Од 1954 до 1958 година од селото се иселиле 66 турски семејства во Турција. Турците заминале во Измир и во местото Дургут во непосредна близина на Измир.
Континентална кора
Континентална кора — слој од магматски, седиментни и метаморфни картпи кој ги сочинува геолошките континенти и подрачјата на плитко морско дно близу бреговите, наречени континентални гребени. Овој слој понекогаш се нарекува сиал бидејќи изобилува со алуминиумски силикати (Al-Si) и има помала густина во споредба со океанската кора наречена сима бидејќи побогата со магнезиумски силикати (Mg-Si). Брзинските промени на сеизмичките бранови покажале дека на извесна длабочина (Конрадовиот дисконтинуитет) се јавува прилично реска разлика помеѓу пофелзичната горна и долната континентална кора, која има помафичен карактер.
Кората се состои од разни слоеви, чија маса има претежно преоден состав (SiO2 теж% = 60,6 ). Просечната густина на континенталната кора изнесува околу 2,83 г/см3, помала од онаа на ултрамафичниот материјал кој го сочинува плаштот, чија густина е околу 3,3 г/см3. Конеиненталната кора е помалку густа од океанската, чија густина изнесува 2,9 г/см3. Со дебелина од 25-70 км, континенталната кора е значително подебела од океанската, чија просечна густина се движи од 7 до 10 км. Околу 40 % од површината на Земјата и 70 % од зафатнината на Земјината кора отпаѓа на континенталната кора.
Најголемиот дел од континенталната кора е суво копно над морското ниво. Значаен исклучок е кората на подрачјето на Зеландија, која е 6 % копнена (претежно територијата на Нов Зеланд), а дури 94 % се потопени под Тихиот Океан.
Важност
Бидејќи површиниа на континенталната кора главно се наоѓа над морето, нејзиното постоење овозможило разој на копнени животни кои еволуирале од морски. На неа се должи и постоењето на пространите плитки водни површини наречени еперични (копнени) мориња и континенталните гребени каде имало поволни услови за развојот на сложени организми за време на раниот палеозоик — камбриумската екплозија.
Потекло
Целата континентална кора води потекло од стопен материјал од плаштот (претежно базалт) по пат на фракционално издвојување (со кристализација) на стопениот балазт и претопување на постоечка кора. Уделот на секој од овие два процеса е спорен, но се смета дека главната улога ја играло фракционалното издвојување. Овие процеси се јавуваат главно кај магматските лакови поврзани со субдукцијата.
Нема докази за постоењето на континентална кора постара од 3,5 милијарди години. Околу 20 % од денешната зафатнина на континенталната кора се образувале пред 3,0 милијарди години. Релативно брз развој доживеале штитните подрачја сочинети од континентална кора помеѓу 3,0 и 2,5 милијарди години во минатото. Во овој временски интервал се создадени околу 60 % од нејзината денешна зафатнина. Останатите 20 % се образувани во изминатите 2,5 милијарди години.
Делувачки сили
За разлика од постојаноста континенталната кора, големината, обликот и бројот на континентите постојано се менува со текот на времето. Различни предели се раседуваат, судираат и преспојуваат во рамките на големиот суперконтинентален сицклус.
Денешната континентална кора зафаќа 7 милијарди км3, но оваа количина не останува иста во подолги временски размери, зависно од тоа какви сили делуваат врз неа. Релативната постојаност на континенталната кора се разликува од кратковечноста на океанската. Бидеќи континенталната е помалку густа од океанската, кога нивните активни граници ќе се сретнат во зони на субдукција, океанската обично се подвлекува (субдуцира) назад во плаштот. Континенталната ретко се подвлекува (ова се случува кога два блока од континентлна кора ќе се судрат и прекумерно задебелат, предизвикувајќи длабоко топење под планинските појаси како Хималаите или Алпите). Од оваа причина најстарите карпи на земјата се во кратоните или јадрата на континентите, а не го постојано рециклираната океанска кора; најстариот остаток од неизменета кора е акастанскиот гнајс (4,01 милијарди годни), а најголемата океанска кора (на Тихоокеанската Плоча кај полуостровот Камчатка) е од јурата (≈180 милиони години), иако може да постојат постари мали остатоци во Средоземното Море од пред 340 милиони години. Континенталната кора и карпестите слоеви кои се сместени на или во неа служат како најдобриот архив на историјата на Земјата.
Висината на планинските венци обично е поврзана со дебелината на кората. Ова доаѓа од изостазијата поврзана со орогенезата (планиниобразбата). Кората се задебелува поради натисните сили од субдукција или континентален судир. Пловноста на кората ја тера да оди нагоре, а силите на сударното напрегање се врамнотежуваат од гравитацијата и ерозијата. Ова образува кобилица или планински корен под венецот, каде се наоѓа најдебелата кора. Најтенката континентална кора се среќава во раседните зони, каде кората се тенчи со отцепното раседување и на крајот се отцепува, па бива заменета со океанска кора. Рабовите на вака настанатите континентални откршоци (на пр. обете страни на Атлактскио Океан) се нарекуваат пасивни граници.
Високата температура и големиот притосок во длабочините, заедно со долгата историја на сложенио изобличување, предизвикуваат метаморфност кај долната континентална кора. Значаен исклучок се интрузиите наречени плутони, кои се многу понови. Магматската карпа може да се прилепи оздола на кората и со тоа да ја задебели.
Континенталната кора се создава и (многу поретко) уништува претежно по пат на тектонските процеси, особено на конвергентни граници на плочите. Покрај тоа, корниот материјал преминува во океанската кора со нанесување (седиментација). Новиот материјал може да дојде со делумно топење на океанската кора во зоните на субдукција, предизвикувајќи го полесниот материјал да се искачи како магма, и така да создаде вулкан. Материјалот може да се лачи и хоризонтално кога вулканските островски лакови, подводните планини и слични структури ќе се судрат со страната на континентот при тектонските движења. Континенталната кора се губи со ерозија и наносна субдукција, тектонска ерозија на предлачни басени, деламинација и длабока субдукција на кората во судирни подрачја. Многу од теориите за зголемување на кората се спорни. Под расправа се теми како стапката на нејзиниот раст и рециклажа, дали долната се рециклира различно од горната кора, и колкав дел од историјата на Земјата е тектонска, а со тоа дали тектониката е главен начин на образување и уништување на континенталната кора.
NGC 6397
NGC 6397 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Олтар, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6397 се споменува и како GCL 74, ESO 181-SC4.
Откривање
Телото е откриено во 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6397 е од видот IX. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,3 m. NGC 6397 има само една позната привидна димензија, која изнесува 31'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 40 м 41,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -53° 40' 23"".
Други поделби
Проучување на NGC 6397 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 434; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8729. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Економска историја на Турција
Економската историја на Република Турција може да се проучува според под-периоди означени со големи промени во економската политика:
Сепак, една посебна одлика помеѓу 1923-1985 година, во голем дел како резултат на владините политики, заостаната економија се развила во комплексен економски систем кој произведува широк спектар на земјоделски, индустриски и услужни производи и за домашниот и за извозниот пазар каде економијата пораснала во просечна годишна стапка од шест проценти.
Од 1820 година, Турција доживеала економски раст и развој на просечно ниво (во споредба со остатокот на светот), но со повисоки стапки од другите земји во развој.
Од Прва до Втора светска војна
За време на распадот на Отоманското Царство за време на Првата светска војна и последователното раѓање на Републиката, турската економија била неразвиена: земјоделството зависело од застарените техники и неквалитетниот добиток, а турската индустриска база била слаба; неколку фабрики за производство на основни производи како што се шеќер и брашно биле под странска контрола како резултат на капитулациите.
Економијата на Турција закрепнала неверојатно брзо откако престанале непријателствата. Од 1923 до 1926 година, земјоделското производство се зголемило за осумдесет и седум проценти, каде земјоделското производство се вратило на предвоените нивоа. Индустријата и услугите пораснале за повеќе од девет проценти годишно од 1923 до 1929 година; сепак, нивниот удел во економијата останал прилично низок до крајот на оваа деценија. Владата зачекорила во раните 1930-ти години за да го промовира економското закрепнување, по доктрината позната како Статизам. Растот забавил во најлошите години на депресија, освен помеѓу 1935 и 1939 година кога достигнал шест проценти годишно. Во текот на 1940-тите години, економијата стагнирала, во голем дел, бидејќи одржувањето на вооружената неутралност за време на Втората светска војна ги зголемило воените расходи на земјата, додека скоро целосно ја намалувало надворешната трговија.
По Втората светска војна
Кон крајот на 1970-тите, турската економија можеби ја достигнала најлошата криза од падот на Отоманското Царство. Турските власти не успеале да преземат доволно мерки за да се прилагодат на ефектите од наглото зголемување на светските цени на нафтата во 1973-74 година и ги финансирале добиените дефицити преку краткорочни заеми од странски кредитори. До 1979 година инфлацијата достигнала трицифрено ниво, невработеноста се искачила на околу 15 проценти, индустријата користела само половина од својот капацитет, а владата не била во можност да ја плати дури и каматата за странски заеми. Се чинело дека Турција ќе може да одржи развој без кризи само ако доколку се направат големи промени во пристапот на владата за замена за увоз на развој. Многу набудувачи се сомневале во можноста на турските политичари да ги спроведат потребните реформи.
Реформите на Озал
Во јануари 1980 година, владата на премиерот Сулејман Демирел (кој бил премиер 1965–71, 1975–78 и 1979–80) започнала со спроведување на далекусежна реформска програма дизајнирана од тогашниот потсекретар на премиерот Тургут Озал за промени во турската економија кон раст предводен од извозот.
Стратегијата повикувала да се заменат политиките на увоз со политики дизајнирани за да се охрабри извозот што може да го финансира увозот. Со оваа стратегија, планерите се надевале дека Турција може да доживее раст предводен од извозот на долг рок. Владата ги остварила овие цели преку сеопфатен пакет: девалвација на турската лира и институција на флексибилни девизни курсеви, одржување на позитивни реални каматни стапки и тесна контрола на снабдувањето со пари и кредит, елиминација на повеќето субвенции и ослободување на наплатените цени од страна на државните претпријатија, реформа на даночниот систем и поттикнување на странски инвестиции. Во јули 1982 година, кога Озал ја напуштил функцијата, многу од неговите реформи биле ставени на чекање. Почнувајќи од ноември 1983 година, сепак, кога тој повторно станал премиер, тој бил во можност да ја продолжи програмата за либерализација.
Програмата за либерализација ја совладала кризата со платниот биланс, ја воспоставила можноста на Турција за позајмување на меѓународните пазари на капитал и довела до обновен економски раст. Извозот на стока се зголемил од 2,3 милијарди американски долари во 1979 година на 8,3 милијарди американски долари во 1985 година. Раст на увозот на трговска размена во истиот период - од 4,8 милијарди американски долари на 11,2 милијарди американски долари - не се придржувал кон растот на извозот и пропорционално го намалил трговскиот дефицит, иако нивото на дефицит се стабилизирал на околу 2,5 милијарди американски долари. Политиките на Озал имале особено позитивно влијание врз сметката за услуги. И покрај скокот на каматните плаќања, од 200 милиони американски долари во 1979 година до 1,4 милијарди американски долари во 1985 година, сметката за услуги акумулираше растечки суфицит во овој период. Проширувањето на туристичките сметки и такси за гасоводот од Ирак биле главните причини за ова подобрување. Стабилизирањето на тековната сметка помогнало да се врати кредибилитетот на меѓународните пазари на капитал. Странските инвестиции, кои биле занемарливи во 1970-тите, сега почнале да растат, иако тој остана скромен во средината на 1980-тите. Исто така, Турција успеала да позајми на меѓународниот пазар, додека кон крајот на 1970-тите можела да побара помош само од ММФ и други официјални доверители.
Брзото оживување на растот и подобрувањето на платниот биланс не биле доволни за надминување на невработеноста и инфлацијата, кои останале сериозни проблеми. Официјалната стапка на невработеност паднала од 15% во 1979 година на 11% во 1980 година, но, делумно заради брзиот раст на работната сила, невработеноста повторно се зголемила на 13% во 1985 година. Инфлацијата паднала на околу 25% во 1981-1988 година но повторно се искачила на повеќе од 30% во 1983 година и повеќе од 40% во 1984 година. Иако инфлацијата се намали нешто во 1985 и 1986 година, таа и понатаму останала еден од основните проблеми со кои се соочувале творците на економската политика.
Економски перформанси во раните 90-ти
Со ограничен пристап до Персискиот Залив, Ирак исто така зависел многу од Турција за извозните патишта за својата сурова нафта. Ирак финансирал два нафтоводи што се наоѓаат еден до друг од северните нафтени полиња Киркук до турското средоземно пристаниште Јумурталк, малку северозападно од Искендерун. Капацитетот на цевководите изнесувал околу 1,1 милиони барели на ден (170,000 m3 / d) (bpd). Не само што Турција добила дел од домашните резерви од гасоводот, туку и била добро платена. Некои извори ја проценуваат оваа такса од 300 милиони до 500 милиони американски долари.
Економијата на Турција била погодена од војната во Персискиот Залив во 1991 година. Ембаргото на ООН за Ирак барало прекин на извозот на нафта преку цевководите Киркук - Јумурталк, што резултирало загуба на такси за гасоводот. Покрај тоа, економијата можеби изгубила дури 3 милијарди американски долари во трговијата со Ирак. Сепак, Саудиска Арабија, Кувајт и Обединетите Арапски Емирати се обидоа да и компензираат на Турција за овие загуби, и до 1992 година економијата повторно почнала да расте рапидно.
Импресивните економски перформанси на Турција во 1980-тите освоиле високи оценки од агенциите за кредитен рејтинг на Вол Стрит. Во 1992 и 1993 година, владата ги искористила овие оценки за да привлече средства за да ги покрие своите буџетски дефицити. Изданијата на меѓународните обврзници во овој период изнесувале 7,5 милијарди американски долари. Овие капитални текови помогнале во одржување на преценетиот курс. Во пазарната економија, високото ниво на задолжување на владата требало да се претвори во повисоки домашни каматни стапки, па дури и евентуални позајмувања на приватниот сектор, со што на крајот би се забавил економскиот раст. Но, надворешното задолжување на владата го презел притисокот од домашните каматни стапки и всушност поттикнало повеќе позајмувања на приватниот сектор во веќе загреаната економија. Чувствувајќи лесна можност за профит во овој период, комерцијалните банки позајмувале по светски каматни стапки и позајмувале по повисоки домашни стапки на Турција без страв од амортизација на валутата. Како резултат на тоа, надворешниот краткорочен долг на Турција нагло се зголемил. Надворешната и внатрешната доверба во способноста на владата да управува со претстојната криза на платен биланс се намалила, што ги зголемило економските потешкотии.
Споровите меѓу премиерот Тансу Чилер (1993-1996) и гувернерот на Централната банка ја поткопале довербата во владата. Премиерот инсистирал на монетирање на фискалниот дефицит (продажба на државни должнички инструменти на Централната банка), наместо да пристапи кон предлогот на Централната банка за издавање поголем јавен долг во форма на државни хартии од вредност. Гувернерот на Централната банка поднел оставка во август 1993 година по ова прашање. Во јануари 1994 година, меѓународните кредитни агенции го намалиле долгот на Турција до под степенот на инвестиции. Во тоа време, вториот гувернер на Централната банка поднел оставка.
Загриженоста во врска со нарушувањата во економската политика се одраила во забрзаната „доларизација“ на економијата бидејќи жителите ги претвориле домашните средства во девизни депозити за да ги заштитат своите инвестиции. До крајот на 1994 година, околу 50% од вкупната депозитна база се одржувала во форма на депозити во странска валута, што претставувало зголемување од 1 процент во 1993 година. Намалувањето од страна на агенциите за кредитен рејтинг и недостигот на доверба во целта на владиниот буџетски дефицит од 14 проценти од БДП за 1994 година предизвикало голем одлив на капитал и пропаѓање на девизниот курс. Владата морала да интервенира со продажба на своите девизни резерви за да го засили падот на турската лира. Како резултат, резервите паднале од 6,3 милијарди американски долари на крајот на 1993 година на 3 милијарди американски долари до крајот на март 1994 година. Пред крајот на април, кога владата била принудена да објави програма за долгорочно штедење по локалните март 1994 година на изборите, лирата паднала за 76 проценти од крајот на 1993 година на TL41,000 во однос на американскиот долар.
Пакетот мерки објавени од страна на владата на 5 април 1994 година, бил доставен и до ММФ, како дел од неговото барање за подготвеност во висина од 740 милиони американски долари со почеток во јули 1994 година. Пакетот мерки содржел намалување на буџетските расходи, обврска за собирање даноци и залог за забрзување на приватизацијата на државните економски претпријатија (ЈИЕ). Некои набудувачи го довеле во прашање кредибилитетот на овие мерки, со оглед на тоа што даночните мерки преведени во приход се зголемиле еквивалентно на 4% од БДП и намалувањето на трошоците било еднакво на 6% од БДП.
Владата, всушност, успеала да создаде мал суфицит во буџетот во текот на вториот квартал од 1994 година, главно како резултат на повисоките даноци, откако во првиот квартал оствари дефицит од 17 проценти од БДП. Забавувањето на трошењето на владата, остарото губење на довербата во деловните активности и како резултат на падот на економската активност, сепак, ги намалило даночните приходи. Фискалната криза резултирала со пад на реалниот БДП од 5 проценти во 1994 година, откако економијата рапидно растела во 1992 и 1993 година. Реалните плати исто така паднале во 1994 година.
Караваџо
Микеланџело Мериси  или  Америги  -  Караваџо  (Michelangelo Merisi da Caravaggio, именуван по градот Караваџо (близу [[Милано), е италијански уметни роден на 29 септември 1571 година починал на  18 јули 1610 година . Создал специфична техника на драматично осветлување на одделни фигури на темна позадина, во комбинација со реална претстава за човечката состојба (физичка и емоционална), со што станал еден од основачите на барокното сликарство.
Животопис
Микеланџело Мериси (или Америги) да Караваџо е роден во Милано, каде што неговиот татко бил администратор и архитект-декоратер во  Караваџо - град близу Бергамо. Во 1576 година, неговото семејство се преселило во Караваџо за да избега од чумата во Милано. Неговиот татко починал во овој град следната година. Се верува дека уметникот пораснал во Караваџо, но неговото семејство одржувало врски со семејствата Сфорца и Колона, кои играале важна улога во животот на уметникот.
Мајката на Караваџо починала во 1584 година, истата година кога тој го започнал своето сликарско школување кај уметникот Симоне Петерцано. Се верува дека уметникот останал во областа Милано за време на студиите, но можно е да ја посетил Венеција и да ги видел делата на Тицијан и Џорџоне.
Многу од одликите присутни на сликата на Караваџо се обликувани од милјето во кое тој се развил како уметник. Во времето на неговото школување како уметник, во Милано доминирал католичкиот надбискуп Карло Боромео. Беседите на Бороме го достигнале својот врв во годините по епидемијата на чумата. Тој тврдел дека епидемијата е казна за гревовите на католиците а можело населението за тоа да се искупи само со враќање на изворните Христови учења. Тој ги истакнувал скромноста и сиромаштијата на Христос и неговите ученици како вредности што Црквата треба да ги почитува и уште повеќе да ги приближува до сиромашните, за кои велел дека се жива слика на Исус Христос. Вкусот на Бороме во религиозната уметност бил исто така суров. Тој воопшто не ја цененел софистицираната и интелектуална уметност на ренесансата или маниризмот, но бил за народна уметност, чиј видлив пример ббиле полихромните статуи пронајдени во „светата планина“ во Варал, близу Милано.
Овие живописни традиции на уметност, кои Боромео ги славел во своите проповеди, имале големо влијание врз Караваџо. Тој го претворил нивниот суров скулптурен реализам во неговиот далеку посуптилен, непосреден начин на сликање. Неговите композиции се скоро секогаш во затворен простор, каде група ликови се како во театарска сцена. Влијанието на Боромео можело да се забележи и во употребата на темните-тонови палета на бои и инсистирањето на сиромаштијата во декорацијата како основни христијански доблести.
Постои можност Караваџо да ја посетил Венеција во одреден момент во текот на неговите млади години. Според првиот биограф на Караваџо, Џовани Пјетро Белори, Караваџо навистина ја посетил Венеција и бил импресиониран и под влијание на „колоритот на Џорџоне“. Сепак, не постојат цврсти докази што ги поддржуваат овие шпекулации, но постојат докази дека учителот на Караваџо, Петерцано, предавал сликарство во Венеција и можеби влијаел на Караваџо да ја посети. Како и да е, останува фактот дека некои од најистакнатите дела на Караваџо во зрела возраст, во извесна смисла, се прототипи присутни во сликарството во Венеција. На пример, делото на Тицијан „Страдањето на Св. Лоренс“, со драматичниот акцент на човечкото страдање. Според овие елементи,  можно било Караваџо да поминал извесно време во Венеција во овој ран период.
Караваџо ја напушти Ломбардија во 1592 година и повеќе не се вратил. Правните документи од крајот на 1580-тите и 1590-тите години спомнуваат дека Караваџо продал парцели што ги наследил од неговото семејство. Точните околности околу неговото заминување од Милано останале нејасни, но белешките на маргината на копијата на ракописот напишан од Џулио Манчини за неговиот ран живот сугерираат дека тој бил соучесник во тоа време со инцидент на насилство во кој бил убиен полицаец.
Караваџо се преселил во Рим, како и многу други млади уметници, во потрага по работа. Новоизбраниот папа, Климент VIII, бил решен да го трансформира Рим во очигледен симбол на контрареформацијата на обновената католичка вера. Изградил нови цркви и ги реконструирал старите, така што имало многу работа за сликарите.Во тоа време во Рим живееле и работеле околу 2.000 уметници од вкупно 100.000 жители. Поради тоа чести биле соперништвата и борбите за доминација на одредени групи или поединечни сликари. Во таква средина, борбата за уметнички опстанок била доста сурова и елементарна. Караваџо, како и многу други уметници, морал да се бори за своето сликарство, често жестоко и безкомпромисно, бидејќи немал друг начин за опстанок.Првите години во Рим, не биле многу успешни за него, затоа живеел во беда и непризнат. Во Рим, тој работел за повеќе признати сликари и во повеќе сликарски работилници пополека формирајќи го својот особен и прочистен сликарски израз.
Сепак, релативно брзо и стабилно, започнал да ги освојува сликарските простори на римската ликовна сцена. Станувал баран и под заштита на богати месцени.
Во 1606 година бил принуден да побегне од Рим по кавгата во која со меч смртно ранил еден од неговите пријатели, Караваџо го започнал својот скитачки живот во Неапол, Малта,  полн со нови бурни инциденти и несреќи, како и нови успеси во сликарството.
Неговата смрт и денес не е разјаснета, некои сметаат дека бил убиен, отруен, дека умрел од маларија, сифилис итн. Во 2010 во црквата Порто Ерколе биле пронајдени останки за кои се тврдело дека му припаѓале на Караваџо. Според ДНК-анализа, откриена била голема количина на олово, кое можно е да била причината за неговата смрт.
Творештво
Додека повеќето други италијански уметници слепо го следеле елегантниот, скоро балетски стил на доцнот маниризам, Караваџо ги толкувал библиските сцени често какокрвави драми. Тој ги отсликувал настаните од „далечното свето минато“ како да се случувале во негово време, често работејќи со живи модели кои ги облекувал во модерна облека. Тој ја истакнувал сиромаштијата на Христос и неговите следбеници, апостоли, светци и маченици, нагласувајќи ја нивната искината облека и нечистотија на нозете. Тој исто така развил специфична форма на [[гиароскуро, користејќи екстремни контрасти на светлина и сенка за да ги нагласи деталите, гестовите или изразите на лицета, очај, копнеж.
Уметничката репутација на Караваџо била засенета за време на неговиот живот, а подоцна и од бурните и крајно трагични околности во неговиот личен живот. Во Рим, тој извршил убиство и насилен напад додека бил на врвот на својата уметничка кариера, а после тоа - и покрај тоа што подоцна ги создал своите најдобри дела - го поминал остатокот од својот живот како бегалец од правдата. Од средината на 20 век, неговите насилни испади и нестабилен карактер станаа предмет на разни митови, каде што тој бил доживуван како аутсајдер од своето време, бунтовник против авторитетот.
Караваџо бил насилен човек по карактер, но исто така е факт дека живеел и творел во насилни времиња.
Неговиот опус е специфичен, оригинален и творечки автентичен.
Драматичноста и силината на изразот не се само темелот на барокниот иден стил туку во многу негови ликовни постапки тој го наговестува експресионизмот на изразот што е сликарски правец карактеристичен за почетокот на дваесеттиот век.
Влијание
Неговото влијание врз текот на западната уметност е големо и не е ограничено на сликарството. Творештвото на Караваџо влијаело на многу подоцнежни уметници, Рембрант во Холандија, Веласкес во Шпанија и Теодор Жерико во Франција. Чувството на драматична конструкција на сцената и иновативниот третман на светлината и сенката, исто така, директно инспирираше многу личности од областа на филмот, вклучувајќи ги режисерите Пјер Паоло Пасолини и Мартин Скорсезе, , ,.
Литература
All have been reprinted in Howard Hibbard's Caravaggio and in the appendices to Catherine Puglisi's Caravaggio.
Јадранка Стојаковиќ
Јадранка Стојаковиќ (српски: Јадранка Стојаковић - 24 јули 1950 – 3 мај 2016) беше југословенска пејачка, кантавторка, текстописец, по потекло од Босна и Херцеговина, популарна во поранешна Југославија, позната по нејзиниот единствен глас. Нејзините најпознати хитови се: „Се можевме ние“, „Зошто те нема“ и „Бистри води низ Босна течат“.
Животопис
Родена во Сараево, во семејство на учители, детството го поминала во едно мало село во близина на Босански Нови, каде нејзините родители биле назначени да предаваат. Родители набрзо се развеле а таа се преселила со нејзината мајка назад во Сараево. Во текот на следните неколку години, со нејзината мајка биле во постојано преселување - затоа што нејзината мајка, работела како наставник, кадар којшто недостасувал - Дубровник, Градац на Море, Вареж. Мајката и ќерката на крајот се населиле во село околу Сараево, каде младата Јадранка поминала значаен дел од своето детство.
Откако добила мала компензација за нејзината повреда, Стојаковиќ се вратила во Босна и продолжила да се бори против инвалидитетот. Покрај тоа, Стојаковиќ. се расправала со босанските власти за да си го врати имотот, стан во Сараево што му беше одземен додека беше во странство. Како и да е, таа продолжила да компонира интензивно.
По нејзиното враќање од Јапонија, Стојаковиќ извела неколку однапред закажани концерти во 2011 година, но на крајот се повлекла во старечки дом во Бања Лука, Босна и Херцеговина, потешко болна.
Француска револуција
Француската револуција — движење што ја потресе Франција меѓу 1789–1799 и претставува период на голема политичка и општествена промена во француската политичката историја, но и на Европа во целина. Во неа, француската структура на власта, претходно апсолутна монархија со феудални привилегии за аристократијата и католичкото свештенство, претрпела радикална промена во форми инспирирани од просветителските идеали на република, граѓанство и неотуѓиви права.
Овие промени биле проследени со насилни немири, вклучувајќи и масовни погубувања и репресија за време на таканареченото Владеење на Теророт, како и со француските револуционерни војни, кои ќе зафатат голем дел од континентална Европа, со создавање на краткотрајни француски клиентски држави (сестрински држави) и менување на европските граници.
Причини
Една од причините за револуцијата е дека, пред 1789 година француското општество било поделено на сталежи: сталеж на свештенството, кој опфаќал околу 100.000 лица; сталеж на аристократијата (благородниците) - 400.000 лица, и сталеж на народот составен од сите останати (околу 23 милиони луѓе). Сталежите на свештенството и на аристократијата не плаќале даноци и имале многубројни привилегии. Во сталежот на народот, пак, со текот на времето се развила силна буржоазија која сакала да има поголем удел во владеењето на земјата. Тоа довело до класен конфликт.
Почеток и тек
Се смета дека Француската револуција како историски период започнува во 1789 година, со состанокот на Националното собрание и освојувањето на Бастилја, а завршува околу 1799, со државниот преврат на 18 бример (9 - 10 ноември 1799) од страна на Наполеон Бонапарт. Во следните 75 години, Франција ќе биде управувана како република, диктатура, уставна монархија и империја. Исто така, револуцијата ќе создаде трајна поделба помеѓу приврзаниците на револуционерните идеи и бранителите на стариот режим, помеѓу антиклерикалците и католичката црква.
Влијание
Французите ја сметаат оваа револуција за најзначаен настан во нивната историја, и не случајно денешните републикански симболи се имаат појавено токму за време на револуционерниот период. Револуцијата ќе стави крај на кралскиот апсолутизам, на поделеноста на сталежи и на привилегиите. Таа прогласува еднаквост на граѓаните пред законот и суверенитет на Нацијата, способна да се води себеси со пратеници избрани на слободни избрани.
Црква „Св. Атанасиј“ - Локвица
Свети Атанасиј — селска црква во поречкото село Локвица.
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото на чист, отворен простор помеѓу маалото Тодоровци и главната селска црква „Св. Димитриј“. Оваа црква потекнува од средниот век, но била преѕидувана.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Кнежино
Свети Ѓорѓи — главна и единствена манастирска црква на средновековниот Кнежински манастир во селото Кнежино.
Историја
Се верува дека манастирската црква најпрвин била изградена во или  век. Подоцна, таа црква била срушена во 1736 година во времето на Австро-отоманските војни.
Во 1973 година била подигната мала црквичка како привремено решение. Истата подоцна била срушена, бидејќи на нејзините темели се наоѓа самото археолошко наоѓалиште на стариот манастир, што е потврдено со спроведените археолошки ископувања.
Денешната манастирска црква била започната во 1999 година, а истата била осветена во 2007 година.
Ингмар Бергман
Ернст Ингмар Бергман (Ernst Ingmar Bergman, 14 јули 1918 — 30 јули 2007) — шведски филмски и театарски режисер и сценарист. Според Вуди Ален, Бергман е еден од најголемите и најзначајните имиња во историјата на филмот. Режирал повеќе од шеесет играни и документарни филмови. Неговите дела често се занимаваат со смртта, болеста, верата, предавството, песимизмот и лудилото. Неговиот филм „Седмиот печат“ останува запаметен како едно од големите филмски ремек-дела.
Рано детство
Ингмар Бергман е роден во Упсала, Шведска. Син на Ерик Бергман, лутерански поп и Карин, медицинска сестра. Израснал со неговиот постар брат Даг и сестра Маргарета, опкружен со религија. Неговиот татко бил конзервативен и со строги родителски концепти. Ингмар бил затворан во темни плакари за „престапи“ како мокрење во креветот.
Горњи Лакош
Горњи Лакош (словенечки: Gornji Lakoš) — населба во Општина Лендава во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
NGC 1975
NGC 1975 — оддавна маглина во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1975 се споменува и како CED 55C.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1975 е од видот EN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 7 m. NGC 1975 има привидни димензии од 10' х 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 35 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 41' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 1975 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 225; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4774. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1477.
840 Зенобија
840 Зенобија — астероид во орбита околу Сонцето. Откриен е од страна на германскиот астроном Макс Волф во Хајделберг на 25 септември 1916 година. Потеклото на името е несигурно, но можно е да е наречен според словенскиот бог на ловот.
Фотометриските набљудувања на астероидот во 2006 година во опсерваторијата „Вододелница“ во Колорадо Спрингс, Колорадо, биле употребени за да се добие светлинска крива со период од 5,565 ± 0,005 часа промена на светлоста од 0,20 ± 0,02.
Дарко Јефремов
Дарко Јефремов (познат како Дарко Влогс; р. во ) — македонски инфлуенсер, познат како најпопуларниот балкански камионџија во Америка и еден од најследените и најкоментирани македонски блогери на Инстаграм.
Биографија
Дарко Јефремов е роден на 26 декември 1988 година во Ниш, Србија. Во Скопје, Македонија почнува да живее од 1992, каде завршува основно училиште во Блаже Конески, населба Аеродром. Исто така и средно училиште во Михајло Пупин, насока Информатика. Во 2009-та Дарко запишува студии при Технички Факултет Битола, каде дипломира по 3 години во 2012-та.
Во март 2013-та почнува да работи на бродот Carnival Sensation. После 2 договори Дарко се преселува во Канзас Сити, Мисури, каде работи како Assistant Office Administrator во True Value, а втората работа како келнер во Golden Corral.
Кариера
Во 2018-та година, Дарко почнува со неговиот инстаграм профил Дарко Влогс, каде објавува видеа и слики од живот на еден камионџија во Соединетите Американски Држави. За многу краток период, Дарко станува вистинска сензација на македонските портали и друштвени мрежи, што неговиот профил за 3 години го заследиле преку 100 000 следбеници. Дарко продолжува да го работи тоа што го сака, да вози камион, а воедно и со негови видеа да насмее многу луѓе. Моментално неговиот профил број над 130 000 следбеници.
Хуманитарна работа
Покрај друштвените мрежи, Дарко активно е вклучен и во хуманитарни акции. Во 2019-та со помош на инстаграм го започнува својот прв мерчендајз, а тоа се маици и дуксери со неговото лого. Собраните парични средства се донираа кај лица што им беше потребна финансиска помош.
Пред новата 2020 година Дарко, облечен како Дедо Мраз, делеше пакетчиња на деца на улица и бездомници во Скопје. Исто така, следната година, заедно со Јутјуберот Вик, започна акција „Пакетчиња за сите дечиња” и собра над 6.000 долари.
Бургундско вино
Бургундско вино или бургоњ (Bourgogne, vin de Bourgogne) — вино направено во областа Бургундија, источна Франција, во долините и падините на запад на реката Сона, притока на Рона. Најпознатите вина произведени тука—оние кои вообичаено се нарекуваат „бургундски вина“, се суви црвени вина направени од Пино ноар грозје и бели вина направени од Шардоне грозје.
Црвени и бели вина се исто така направени од други сорти грозје, како што се Гамај и Алиготе. Мали количества на розе и пенливи вина се, исто така, произведени во регионот.
Историја
Археолошки докази го утврдуваат лозарството во Бургундија како почетокот на вториот век од нашата ера, иако Келтите можеле да го зголемуваат одгледувањето на виновата лоза во регионот пред Римското освојување на Галија во 51 г. п.н.е. Грчките трговци, за кои лозарството се практикувало уште од доцниот неолитски период, ја основале Масалија околу 600 п.н.е. и се тргувало многу до долината Рона, каде што Римјаните првпат стигнале во вториот век п.н.е. Најраната снимена пофалба за вината на Бургундија била напишана во 591 година.
Гесло на Европската Унија
Геслото на Европската Унија (ЕУ) е латинскиот израз In varietate concordia, слободно преведено на македонски како Обединети во различноста.
Ова гесло е инспирирано е од верзијата на латински јазик, осмислена од Ернесто Теодоро Монета, Италијанец добитник на Нобеловата награда: In varietate concordia односно In varietate unitas. Геслото е усвоено во 2000 година и е еден од најновите симболи на Европската Унија, заедно со химната и знамето на Европа. Геслото е официјално преведено на сите 24 официјални јазици на Европската Унија.
Водечката мисла во овој случај е дека преку Европската Унија, Европејците се обединиле да работат за мир и просперитет, збогатени од многуте различни култури, традиции и јазици на континентот.
Следуваат официјалните преводи на геслото на 24-те официјални јазици на ЕУ:
Херберт Џорџ Велс
Херберт Џорџ Велс (Herbert George Wells; — ) — англиски писател, романописец, најпознат по неговата научна фантастика.
Животопис
Велс се родил во сиромашно семејство: татко му Џозеф бил градинар на имотот на еден благородник, а мајка му Сара работела како слугинка во една благородничка куќа, а како девојка служела во некоја друмска меана. Подоцна, Џозеф и Сара Велс купила мала продавница во провинциското место Бромли (кое подоцна станало предградие на Лондон), меѓутоа Џозеф имал поетски дух и немал смисла за трговија. Како последица на тоа, продавницата работела со загуба, а тој го покривал кусокот од заработката што ја остварувал работејќи како тренер по крикет. Во септември 1866 година, кога се родил Херберт Џорџ Велс, неговите родители веќе се бореле со сиромаштијата и ја изгубиле надежта за успех на започнатиот бизнис. Иако во 1870 година било отворено бесплатно државно училиште, Х. Џ. Велс се школувал во Морлиевата академија во која учеле и неговите двајца постари браќа, зашто нивната мајка сакала да ги заштити од комплексот на сиромаштијата. Наставата во Морлиевата академија се одвивала на примитивен начин: во една училница учеле сите четири одделенија, а најважен предмет бил основното книговодство. Сепак, Х. Џ. Велс покажувал голем интерес за географијата и за историјата (долго време, Наполеон му бил херој и идеал). Поради скршената нога, некое време не ја посетувал наставата, но дури и тогаш ги читал старите списанија кои му ги носел татко му од локалната библиотека. Подоцна, тој работел во аптеката на еден роднина, а потоа како помошен учител во средношколскиот колеџ во Мидхерст, каде го забележал директорот и му овозможил да се подготвува за полагање на матурата.
По краткотрајната работа во Свонси, со успех ја положил матурата и добил стипендија да студира природни науки во Лондон. Таму со големо воодушевување ги слушал предавањата на професорот Томас Хаксли, таткото на современата биологија (дедо на познатиот писател Олдос Хаксли). Исто така, во Лондон присуствувал на состаноците на Фабијанското друштво на кои се сретнал со младиот Бернард Шо и ги слушал предавањата на Вилијам Морис, често ја посетувал библиотеката во Британскиот музеј.
Творештво
Велс напишал голем број научни, популарно-научни, социјални и фантастични романи и раскази, како и познатото дело „Историја на светот“. Во своите дела, Велс укажувал на бесмисленоста на своременото индустриско општество и на политичкото уредување. Таков е случајот со сатирата на трговскиот свет — романот „Тоно Банги“ (1908), како и делата во кои ја опишува психологијата на обичниот човек кој тешко се снаоѓа во индустриската средина, како романот „Кипс“ (1905). Како негово највредно дело се смета „Историјата на гоподинот Поли“ (1910), додека подоцнежните дела се преоптоварени со социолошки и политички размислувања. Сепак, Велс е најпознат со своите научнофантастични дела, од кои најпознати се „Времеплов (роман)“ и „Војна на световите“.
Во творештвото на Велс посебно место заземаат неговите „псевдонаучни новели“, т.е. раскази и новели во кои човекот го става во необични ситуации. Во овие дела, претежно напишани во раната фаза од неговото творештво, тој го искажува воодушевувањето од техничкиот прогрес и тие се одликуваат со голем оптимизам. Во нив, дејствието најчесто започнува во реална, општопозната ситуација, но постепено се оддалечува од реалноста. Притоа, Велсовата способност за акустично и визулено прикажување на животот ги прави необичните амбиенти пластично веродостојни. Она што им дава посебна вредност на неговите фантастични новели е тоа што авторот зборува во името на „малиот“ човек. Во „псевдонаучните новели“ Велс ги спојува сознанијата добиени од природните науки со детската фантазија и свежата радост која, според неговото признание, ја почувствувал кога првпат погледнал низ микроскопот, откривајќи еден голем невидлив свет. Меѓутоа, како контраст на таа голема радост, веднаш, уште во неговиот прв роман „Времеплов“ од 1895 година, тој го искажува и стравот од негативните страни на научните откритија. Велс јасно го согледува двојството на техничкиот прогрес: од една страна, тој му овозможува на човекот невидени можности, а од друга страна, ја носи опасноста од разурнување на сето она што е создавано со векови. Затоа, Велс се залага за темелно превоспитување на човештвото кое би довело до поинакво општествено уредување. И токму во тоа — во радоста и воодушевувањето од можностите што ги нуди науката, во љубовта и разбирањето на човекот и во грижата за иднината на човештвото — се состои целокупното творештво на Велс.
Втората група Велсови дела се романите во вистинската смисла на зборот, кои тој ги нарекол „комедии“. Во нив, тој опишува по една верзија на животот кој би го проживеал ако ги изберел патиштата со кои се соочувал тој самиот. На пример, во „Кипс“ е прикажан еден чирак, во „Тоно-Банги“ се прикажани ликовите на научникот инженер Џорџ и на трговецот измамник Пондерев, во „Историјата на господинот Поли“ се опишува животот на неуспешниот ситен трговец Поли кој раскинува со минатото и почнува нов живот. Овие три романи заземаат централно место меѓу „комедиите“ на Велс, додека „Ана Вероника“, „Новиот Макијавели“ и „Љубовта и господинот Луишам“ се важни како документи на неговото време. Пишувајќи ги своите вистински романи, Велс за првпат се соочил со проблемите на книжевното создавање, кои претходно ги избегнувал. Имнео, на почетокот од кариерата, тој бил преполн со идеи, пишувал заради уживање и само сакал што побрзо да го напише она што сакал да го каже. Меѓутоа, Хенри Џејмс го препознал неговиот талент и во нивната преписката му укажал на потребата да се посвети на уметничката страна на пишувањето. Велс бил збунет и се обидувал да го послуша советот на „големиот учител“, но тој влегол во книжевноста преку новинарството така што неа ја сметал за корисна дејност, но која е подредена на науката. На нестрпливиот Велс му било тешко на зрела возраст да се совлада и да се преобрази, па затоа се откажал од обидите за уметничко усовршување и почнал да го исмејува „големиот учител“. Така започнала долгата расправа меѓу Велс и Џејмс: според првиот, книжевноста служи само за соопштување во кое се важни само идеите и мислите што сака да ги искаже писателот; додека според вториот, уметничкото дело е откривање на животот.