cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 356
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 356 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 356 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 3 м 7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 59' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 53°.
Други поделби
Проучување на NGC 356 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3754. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4683. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Саболч Зубаи
Саболч Зубаи (31 март 1984) е унгарски ракометар за Кометал Пик Сегед и унгарската репрезентација.
Тој го направил своето меѓународно деби на 27 декември 2004 година против Словачка. Учествувал на својот прв голем меѓународен турнир две години подоцна, завршувајќи тринаесетти на Европското првенство во 2006 година. Учествувал на уште три Европски првенства (2008, 2010, 2012), две Светски првенства (2009, 2011) и Олимпијада (2012).
Наводи
<references group="" responsive="">
Црква Свети Агостино
Црквата Свети Агостино (италијански: Basilica di Sant'Agostino in Campo Marzio) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата е една од првите која била изградена во времето на ренесансата. Фасадата била изградена во 1483 година од страна на Џиакамо ди Пиетрасанта. Во оваа црква се наоѓа сликата Мадона ди Лорето.
Бонбониера (Фабержеово јајце)
Јајцето Бонбониера е едно од фабержеовите јајца создадено во работилницата на Петер Карл Фаберже за богатиот руски индустријалец Александар Келх кој и го подарил на својата сопруга како велигденски подарок во 1903 година. Бидејќи не бил подарок од руски император кон неговата императорка, не се смета за "императорско" фабержеово јајце, туку, во овој случај, се нарекува едно од седумте "келхови" јајца. Тоа е шесто јајце во оваа низа. Bonbonnière (бонбониера) е кутија за слатки (букв. носач на бонбони) на француски.
Изработено е од злато, дијамант и, халкедон, бисер и, проѕирен бел емајл, кадифе. Минијатурната кутија со изненадување внатре во главната кутија/јајце е изработена од ахат и украсена е со камења од исечен брилијант и кабохонов рубин. Во внатрешноста има приврзок од злато и емајл.
Жртвеник
Жртвеник — маса во олтарот на православните цркви, каде што се врши проскомидија, се приготвува жртва за празнувањето на евхаристијата: леб (телото Христово) и вино (крвта Христова). Олтарот има правоаголна форма и како престол е облечен во иста „облека“. Светите садови се чуваат на жртвеникот додека не се употребат во литургијата.
Во древно време, жртвеникот бил вон олтарот и бил посебна просторија, каде што христијаните ги ставале донесените дарови (леб и вино), од кои свештеникот ги избирал најдобрите дарови за евхаристиската прослава. Во византиските и староруските цркви издвоена е посебна просторија за олтар во северниот дел на олтарот, наречена и жртвеник. Најчесто била во облик на апсида. Симетрично, ѓаконот се приклучил на олтарот од југ, каде што бил поставен ѓаконикот.
Денес жртвеникот се наоѓа на северниот ѕид на олтарниот простор лево, а понекогаш и во посебен дел од олтарот (исто така лево), кој се нарекува ѓаконик.
Двоен обрач
„Двоен обрач“ (хрватски: Dvostruki obruč) — југословенски филм од 1963 година, во режија на Никола Танхофер по сценариото на Иво Штивичиќ. Главните улоги ги играат: Северин Бијелиќ, Берт Сотлар, Павле Вуисиќ, Хермина Пипиниќ, Стојан Аранѓеловиќ, Давор Антолиќ, Велимир Бата Живоиновиќ, Борис Дворник и Антун Налис.
Синопсис
Есента 1941 година, група илегалци успева да ги спаси комунистите Томо (го игра Бијелиќ) и Павле (го игра Живоиновиќ) од логорот, а Петар треба да ги префрли до партизанските воени единици. Патем, тие налетуваат на усташка патрола која носи заробен партизан во градот. Илегалците ја совладуваат патролата и го ослободуваат партизанот Криле (го игра Дворник). Петар се издвојува од групата за да договори состанок во блискиот каменолом каде треба да ги чека човекот кој треба да ги префрли кај партизаните. На договореното место, Томо и неговата група не го наоѓаат ни Петар ни предвидениот водич до партизаните. Затоа, Томо оди во блиската меана со намера да дознае што се случило, но сопственикот на меаната (го игра Вуисиќ) го препознава и го пријавува кај усташот Крешимир Лисац (го игра Сотлар), кој го апси Томо и се обидува да го однесе во градот. Меѓутоа, Павле и Криле ја опколуваат меаната и не пуштаат никого да излезе. Додека расте притисокот, Марко го присилува својот помошник Мали (го игра Антолиќ) да му помогне на Лисац, но со тоа не се согласува келнерката Марија (ја игра Пипиниќ). Тука се наоѓа и загадочниот човек Дуги (го игра Аранѓеловиќ) за кого не се знае на чија страна е...
Планкова маса
Во физиката, Планковата маса, означена со mP, е мерната единица за маса во системот на природни единици познати како Планкови единици. Таа е приближно 0.02 милиграми. За разлика од некои други Планкови единици, како што е Планковата должина, Планковата маса не е основна долна или горна граница; туку, Планковата маса е мерна единица за маса дефинирана користејќи го само она што Макс Планк го сметал за основни и универзални мерни единици. Една Планкова маса е околу масата на Јајце од болва. За споредба, оваа вредност е од редот на 1015 (квадрилион) пати поголема од највисоката енергија достапна за современи забрзувачи на честички.
Таа е дефинирано како:
каде c е брзината на светлината во вакуум, G е гравитационата константа и ħ е намалената Планкова константа.
Со замена на вредностите за различните компоненти во оваа дефиниција, ја дава приближната еквивалентна вредност на оваа мерна единица во однос на други единици за маса:
Честичните физичари и космолозите често користат алтернативна нормализација со редуцираната Планкова маса, која гласи
Историја
Планковата маса првпат била предложена од Макс Планк во 1899. Тој предложил дека постоеле неколку основни природни единици за должина, маса, време и енергија. Тој ги добил овие единици користејќи само димензионална анализа на она што тој го сметал за најосновни универзални константи: брзината на светлината, гравитационата константа на Њутн и Планковата константа.
Димензионална анализа
Формулата за Планковата маса може да се изведе од димензионалната анализа. Во овој пристап, се започнува со трите физички константи; ħ, c и G, и треба да се комбинираат за да се добие количество чија димензија е маса. Формулата што се бара е од облик
каде n_1,n_2,n_3 се константи кои треба да бидат утврдени со изедначувањето на димензиите на двете страни. Користејќи ги симболите \mathsf{T} за маса, \mathsf{M} за должина и \mathsf{L} и \mathsf{T} за време и запишувајќи [x]  за означување на димензијата на некое физичко количество x, го добиваме следното:
Па следи дека,
За да биде ова еднакво на \mathsf{M}, димензијата на маса, користејќи  следниве равенки треба да се гласат:
Решение на овој систем е:
и така, Планковата маса гласи:
За да бидеме сигурни, димензионалната анализа може да утврди формула само до еден бездимензионален фактор. Нема теоретска причина за започнување со намалената Планкова константа ħ наместо со оригиналната Планкова константа h, која се разликува од нејзе со фактор од 2π.
Елиминација на здружната константа
Еквивалентно, Планковата маса е дефинирана така што гравитационата потенцијална енергија помеѓу две маси mP на оддалеченост р е еднаква со енергијата на фотон (или масовата енергија на гравитон, ако таква честичка постои) на аголна бранова должина r (види Планков однос), или дека нивниот однос изнесува еден.
Изолирајќи го mP, добиваме дека
Ако наместо Планкови маси, електронската маса би била користена, равенката би барала гравитациона спојкна константа, аналогно на тоа како равенка за константата на фина структура се однесува на елементарниот полнеж и Планковиот полнеж. Така, Планковата маса може да се гледа како резултат од апсорбирање на гравитационата спојкна константа во единица за маса (и оние кои се на далечина/време), како Планковиот полнеж што прави за константата на фина структура.
Горгопик
Географија и местоположба
Селото Горгопик е сместено на четири километри југозападно од Бојмица и шест километри источно од Гуменџе, на самиот пад од Бојмица за Гуменџе во етнографска област Бојмија. Горгопик е расположено на надморска височина од 80 метри. Тоа претставувало самостојна општина со површина од 25 килокилометри квадратни во чиј состав влегувало и селото Тушилово.
Историја
До 1864 година, селото било чифлиг на Салих беј од Цариград, а потоа - на солунскиот трговец Ибрахим бин Катуда. Ибрахим гради голем конак во Горгоп. Синот на Ибрахим, Тахсин беј, пишува во своите мемоари дека чифлигот е познат по своите „убави води, глетките шго пленуваа, со своето овошје и посебно со виното и свилата".
Во минатото, селото Горгопик било населено исклучително со македонско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 760, а Бранков го запишал со 920 бугарски жители, додека Егзархиската статистика од 1910 го води со 127 македонски семејства со 640 жители. Според Тахсин беј, еден од сопствениците на чифлигот, во почетокот на XX век населениего кое имало 100 домаќинства, повеќето било бугарско. Тахсин забележува во своите мемоари за неговата посета на селото околу 1900 година дека „соработниците“ на чифлигот биле Бугари и дека добил важни информации за активностите на „бугарските разбојници“.
Во 1923 - 1925 година, под притисок на грчките власти во Бугарија биле иселени 106 македонски семејства си вкупно 484 жители, а на нивно место властите населиле 123 бегалски семејства од Источна Тракија, Понд и Мала Азија со вкупно 499 бегалци. Според статистиките на НОФ во 1940 година од 1072 жители, 500 биле Македонци меѓутоа изгледа дека оваа бројка била претерана, бидејќи бројот на Македонците бил нешто помал.
Стопанство
Селото е прилично богато, бидејќи лежи во самото поле, а дел од земјиштето се наводнува. Населението произведува многу тутун, десертно грозје, пченица, овошје и одгледува многу градинарски култури.
Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 677 жители, додека во 1920 година Горгопик имало 635 жители. Со населувањето на бегалски семејства во Кавказ и Понд, бројот на жителите во 1928 нараснува на 778, во 1940 се искачува на 1072, во 1951 благо опаднал на 1049, во 1961 повторно пораснал на 1143, за да опадне во 1971 на 1044, во 1981 на 955, а во 1991 повторно да порасне на 1189 жители.
Иселеништво
Под притисок на грчките власти во Бугарија биле иселени 106 македонски семејства со вкупно 484 жители.
Викинзи (серија)
Викинзи е историска драма напишана и создадена од страна на Мајкл Хирст за телевизискиот канал History. Снимена во Ирска, премиерно се прикажала на 3 март 2013 година во Канада.
Серијата е инспирирана од сагите на викингот Рагнар Лотброк, еден од нордиските јунаци познат по нападите на Англија и Франција. Серијата го прикажува како фармер кој се издигнува организирајќи напади во Англија и кој потоа станува скандинавски крал со поддршка на семејството и на верните воини: брат му Роло, синот Бјорн Железниот, и неговите жени—воинката Лагерта и принцезата Аслауг.
Приказната
Серијата е инспирирана од приказните за нападите, тргувањето, и истражувањето на Норманите на почетокот на средновековна Скандинавија. Ги следи подвизите на легендарниот викиншки водач Рагнар Лотброк, неговата посада и семејство, особено утврдени во сагите од 13-от век, Сагата за Рагнар Лотброк и Сагата за Рагнаровите синови, како и во делото од 12-от век  на Саксо Граматик, Подвизите на Данците (латински: Gesta Danorum). Нордиските легендарни саги биле делумно измислени приказни врз основа на нордиските усни преданија, напишани околу 200 до 400 години по настаните што ги опишуваат. Понатамошна инспирација е преземена од историските извори на периодот, како што се записите за викиншките напади врз Линдисфарн прикажани во втората епизода, или оние на Ахмад ибн Фадлан од 10-от век за Варјазите. Серијата е поставена на почетокот на викиншката доба, означени со нападот на Линдисфарн во 793.
Продукција
Ирско-канадска ко-продукција, Викинзи се во продукција на Octagon Films и на Take 5 Production.
Мајкл Хирст, Морган О'Саливен, Џон Вебер, Шери Марш, Алан Гасмер, Џејмс Флин и Шејла Хокин се извршни продуценти. Буџетот за првата сезона бил $40 милиони.
Серијата почнала со снимањето во јули 2012 во студиото Ашфорд, новоизграден објект во Ирска, избрана како локација поради даночните поволности. На 16 август 2012, сцените со бродовите се снимале во Лугала, и на вештачкото езеро Пулафука на планините Виклоу. 70% од првата сезона се снимало на отворено. Некои дополнителни позадински снимки биле направени во западна Норвешка.
Во април 2013,  продолжила втората сезона на Викинзи за уште десет епизоди.
Александар Лудвиг, го глумел пораснатиот Бјорн а Лајнус Роач, го глуми кралот Егберт од Весекс Втората сезона прави временски скок, и малиот Бјорн (Нејтан О Тул) станува воин којшто го глуми Лудвиг. Постариот Бјорн не го видел татко му, Рагнар, веќе подолго време. Лагерта се премажила за моќен ерл, очув кој се грижи за иднината на Бјорн.
Мајкл Хирст ги објавил плановите за четвртата сезона уште пред да почне да се прикажува третата сезона. Четвртата сезона почнала со продукција во околината на Даблин во април 2015 година. Кога било најавено дека серијата ќе доживее и петта сезона, се објавило и дека  ирскиот глумец Џонатан Рис Маер с ќе стане дел од глумечката екипа во улога на Хихмунд, "бишопски воин". Мајкл Хирст, творецот на Викинзи објаснил:"'Барав во историските книги и наидов на ови воини бишопи. Претходници на темпларите: луѓе кои биле апсолутно религиозни, а сепак ставале штит и се бореле. Нивниот свештенички статус не треба да ве залажува. „Тие биле луди! Тие тотално верувале во христијанството и пораката, а сепак, на бојното поле биле тотално  бестрашни.“"
Музика
Норвешката музичка група Wardruna направила голем дел од  музиката на серијата. А еден од музичарите се појавил и како глумец.
Емитување
Викинзите премиерно биле прикажани на 3 март 2013 година во Канада и во САД. Четвртата сезона започнала во март 2015 година проширена на 20 епизоди, со премиера во февруари 2016 година. На 17 март 2016, каналот History ги обнови Викинзите за петтата сезона од 20 епизоди,со премиера на 29 ноември 2017. На 12 септември 2017, во пресрет на  петтата сезона, серијата е обновена за шеста сезона со 20 епизоди.
Критики
Првата епизода поминала со поволни критики, со просечна оценка од 71% според Metacritic. На HitFix го пофалиле кастингот, особено улогата на Фимел како Рагнар Во The Wall Street Journal истакнале дека сетингот и костимите се "природни и автентични" и забележале дека Викинзите за разлика од Спартак не се приказ на секс и насилство, туку "проучување на карактерот, издржливост,а силата и ... на социјалното, емоционалното, па дури и интелектуалното будење". Вашингтон Пост, рекол дека тоа е "релевантна и стабилна нова драмска серија .... Во "Њујорк Тајмс", ја пофалиле изведбата на глумците особено на Фимел, и дале позитивен контраст на Викинзите за разлика од други серии каде присутна била голотијата. Во Entertainment Weekly истакнале дека изведбата на глумците е добра, но дека Викинзите се "некако хаос", со недостаток на интрига како онаа на Тјудорс и Игра на тронови.
Втората сезона на Metacritic била со оценка 77%, а Rotten Tomatoes дал оценка 92% врз основа на дванаесет професионални критики.
Рејтинг
Премиерата на серијата имала шест милиони гледачи во САД, на сите мрежи помеѓу гледачи на возраст од 18-49. Претходно тврделе дека има осумнаесет милиони гледачи но подоцна каналот се извинил за погрешната информација. Во Канада, на премиерата имало 1.1 милиони гледачи. Првата сезона во просек имала 942,000 гледачи.
Награди
Серијата има 87 номинации и 25 победи во разни категории.
Историската доследност
Некои критичари укажувале на историски неточности во серијата при описот на викиншкото општество. Ларс Вокер, во списанието The American Spectator, го критикувал приказот на власта кај Викинзите во раната викиншка ера прикажана како автократска наместо во суштина демократска. Џоел Роберт Томсон критикувал дека Скандинавците се опишани како непознавачи на постоењето на Британија и Ирска, и дека како најтешка казна е прикажана смртната казна наместо прогонот (skoggangr).
Норвешкиот весник Aftenposten објавил дека серијата погрешно го прикажала храмот во Упсала како црква во планините, додека историскиот храм се наоѓал на рамно земјиште. Од друга страна, храмот како што бил прикажан сепак има сличности со реконструкција на објектите на Uppåkra hof.
Многу ликови се врз основа или инспирирани од вистински луѓе од историјата или легендите, а прикажаните главни настани се главно извлечени од историјата. Сепак, настаните од над сто години се збиени за да се прикаже подраматичен ефект. На пример, во една сезона е нападот на Линдисфарн опатијата на 793 (пред да се роди вистинскиот Роло), а во третата сезона трите исти лика на приближно иста возраст учествуваат во Опсадата на Париз од 845. Од ова време, Егберт бил мртов повеќе од четириесет години, а кралот Алфред Велики веќе бил крал, а сепак, тој сè уште е портретиран како дете во четвртата сезона. Роло е опишан дека дозволува неговите луѓе да бидат убиени, и дека се бори против Викинзите, додека во историјата ним им било доделено тоа што денес се нарекува Нормандија а тој продолжил да соработува со Норманите. Исто така, повеќето од главните ликови се прикажани како од Норвешка, додека според основните извори тие најверојатно би биле Данци.
Поврзани медиуми
Zenescope соработува со History Channel за да создаде стрип за Викинзите врз основа на серија. Тој за првпат се дистрибуирал на Comic-Con 2013 и од страна на comiXology, во февруари 2014. Стрипот е напишан од страна на Мајкл Хирст, а илустриран бил од Денис Калеро (X-Men Noir), а настаните што во него се прикажани се случуваат пред настаните од првата сезона. Рагнар и Роло се борат рамо до рамо со нивниот татко. Во стрипот се опишува нивната прва средба со Лагерта.
Портрет на Винченцо Анастаги
Дел е од Фриковата збирка во Њујорк, која ја купила во 1913 година.
Чепинци
Чепинци (словенечки: Čepinci) — населба во Општина Шаловци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Драковци
Драковци (словенечки: Drakovci) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Список на државни водачи во 355 година
Ова е список на државни водачи во 55 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Прва македонска кошаркарска лига 2007/08
Првата македонска кошаркарска лига 2007/08 - 16. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Фени Индустри.
Унапредување и отпаѓање
1 Маврово повторно добил прволигашки статус заради пополнување на Првата лига.
2 Овче Поле добил вајлд карта заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
Тренерски смени
Забелешка: Оваа тебела е нецелосна
Табела
2 Маврово бил казнет со одземање на 1 бод поради неиграње натпревар против Фершпед Работнички. Исто така Маврово го откажал учеството по 18. коло и поради тоа не ја завршил лигата.
Извор: Кошаркарска федерација на Македонија преку web.archive.org
Бараж за опстанок
Второлигашот Овче Поле не настапил на двомечот за пополнување на Првата лига против Карпош Соколи 2000 и со тоа го загубил баражот.
Победнички состав
Главен тренер
Петорки
Прва Петорка
Најдобра домашна петорка
Одбранбена петорка Извор:basketball.eurobasket.com
Втора петорка
Најдобра странска петорка
Дебитанти
Особен придонес
Пепелта е најчистото бело
„Пепелта е најчистото бело“ (кинески: 江湖儿女) — филм на режисерот Џија Жанке од 2018 година. Главните улоги ги играат: Тао Жао, Фан Лијао и Јинан Дијао.
Синопсис
Филмот претставува приказна за една насилна љубов која трае дури 16 години. Во 2001 година, во некогашниот рударски град Датонг живее гангстерот Бин. Во него се вљубува Кијао која, во една прилика, кога Бин е опколен од припадниците на протвничката банда, го зема неговито пиштол и пука во нив. Поради тоа, Кијао е уапсена и осудена на затворска казна во траење од пет години. Додека ја отслужува казната, Бин ниту еднаш не ја посетува неа. Кога излегува од затворот, Кијао дознава дека Бин има друга девојка, така што таа се враќа во Датонг каде станува сопственичка на мала кафеана. Неочекувано, 16 години подоцна, Бин ѝ се јавува на Кијао, а кога се среќаваат, таа сфаќа зошто: Бин е во инвалидска количка. Сепак, Кијао почнува да се грижи за него...
Градачац
Градачац — град и општина во североисточниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Тузланскиот кантон, околу 40 километри јужно од реката Сава. Градовите Босански Шамац и Модрича се наоѓаат во близина Градачац. Според податоците од пописот во 2013 година, Градачац има 13.474 жители.
Историја
Во 1701 година на населбата и бил даден статус на паланка (град). Така градот станал седиште на воениот капетан во 1710 година. Началниците на семејството Градашчевиќ биле најодговорни во развојот на градот, и најпознатиот од нив, Хусеин Градашчевиќ бил предводник на Големото босанско востание во 1831 година.
Од 1929 до 1929 година, Градачац бил дел од Врбаска бановина.
Градот бил на неколкупати бомбардиран за време на Босанската војна од 1992-1995 година.
Стопанство
Во градот индустријата се засновува на обработка и производство на текстил, хемиски производи и храна. Градачац е местото каде што се одржува традиционалниот меѓународен саем за сливи. На саемот од 2015 година присуствувале 250 презентери од Босна и Херцеговина, Хрватска, Србија, Словенија, Германија, Турција и Унгарија. Една од поголемите локални компании е „Кула“, која е основана во 1960 година како мала локална фабрика за производство на облека. Денес Кула е модерна компанија со 700 вработени и годишно производство од 300.000 парчиња.
Образование
Во градот постојат две средни училишта и седум основни училишта.
Туризам
Во градот се наоѓа тврдината чии ѕидини се високи 18 метри. Тврдината била изградена помеѓу 1765 и 1821 година. Кулата била изградена во 1824 година од страна на Хусеин Градашчевиќ на темелите на тврдината која претходно била изградена од страна на Римјаните. Хусеиновата џамија била изградена во 1826 година.
Првиот спа објект бил изграден во Градачац во 1882 година. Температурата на водата е 29.30˚C, пронајдена на длабочина од 286 метри. Во оваа област во близина се наоѓаат двете езера Хазна и Видара. Двете езера биле изградени како дел од проектот за заштита на градот од поплави.
Спорт
Освен фудбалскиот клуб, во градот се наоѓа и седиштето на РК Градачац.
Марковци (Шаловци)
Марковци (словенечки: Markovci) — населба во Општина Шаловци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Јазол (астрономија)
Орбитален јазол — една од двете точки во кои една орбита сече појдовната рамнина кон која е наклонета. Ненаклонетата орбита која целосно лежи на појдовната рамнина нема јазли.
Појдовни рамнини
Ова се позастапени појдовни рамнини:
Разликување на јазлите
Двата јазла можат да се различат ако ја определиме појдовната насока од една страна на појдовната рамнината кон другата. За околуземски и околусончеви орбити, искачувачкиот јазол (или северен јазол) е онаму каде кружечкото тело се движи северно кон појдовната рамнина, а спуштачки јазол (или јужен јазол) а онаму каде се движи јужно кон истата рамнина. Во случај на тела вон Сончевиот Систем, искачувачкиот јазол е јазолот каде кружечкото тело се оддалечува од набљудувачот, а спуштачкиот јазол е јазолот каде тоа се доближува. , p. 137.
Положбата на јазолот може да послужи како еден од низа параметри (орбиталните параметри), кои ја опишуваат орбитата. Ова се прави укажувајќи ја должината на искачувачкиот јазол.
Јазолна линија е пресекот на орбиталната рамнина на телото со појдовната рамнина, и минува низ двата јазла.
Симболи
Искачувачкиот јазол се бележи со симболот (уникод: U+260A, ☊), а спуштачкиот со  (уникод: U+260B, ☋).
Месечеви јазли
За орбитата на Месечината околу Земјата, за еклиптика се смета рамнината, а не екваторската рамнина. Гравитациската влеча на Сонцето предизвикува јазлите на Месечината постепено да прецесираат кон запад, правејќи циклус за околу 18,6 години.
Залцхаузен
Залцхаузен (Salzhausen) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 40 километри југоисточно од Хамбург и 15 километри западно од Линебург.
Јаболкови цветови (Фабержеово јајце)
Јајцето „Јаболкови цветови“, познато и како Јајце „Жадово ковчеже“, е фабержеово јајце создадено во работилницата на Петер Карл Фаберже за богатиот руски индустријалец Александар Келх кој и го подарил на својата сопруга како велигденски подарок во 1901 година. Бидејќи не бил подарок од руски император кон неговата императорка, не се смета за „императорско“ фабержеово јајце, туку, во овој случај, се нарекува едно од "келховите" јајца. Тоа е едно од најголемите вакви јајца досега создадени во работилницата на Фаберже. Исто така, тоа е едно од ретките фабержеови јајца, кое лежи на страна, а не е исправено.
Залцхаузен
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Јаболкови цветови (Фабержеово јајце)
Во ноември 1996 година, еден човек по име Адулф Петер Гоп, собирач на уметнички дела од Лихтенштајн, го купил јајцето на аукција на Сотби. Потоа, во 2010 година, непосредно пред неговата смрт, Гоп го предал јајцето на државата Лихтенштајн, која сега го има јајцето во нејзиниот Лихтенштајнсски Државен Музеј во градот Вадуц.
Залцхаузен
Местоположба
Залцхаузен се наоѓа на североисточниот раб од Линебуршкото Поле и во југоисточниот дел на округот Харбург, на самата граница со округот Линебург.
Битка кај Пелеканон
Битката кај Пелеканон се одвила од 10 јуни до 11 јуни 1329 година помеѓу силите на Византија предводени од Андроник III Палеолог и Османлиите предводени од Орхан I. Во битката византиската војска била поразена.
Во времето на Андроник, териториите на Византија значително се намалиле на сметка на Османлиите. Византија територијално се простирала кон Егејско Море до околината на градовите Никомедија кој се наоѓал на околу 150 километри од главниот град Цариград. Андроник одлучил да покрене иницијатива за да ги ослободи Никомедија и Никеја. Така, двете страни се сретнале кај Пелеканон. Во битката најголемиот дел од турската армија се повлекла кон планините, северно од бојното поле. На Андроник му се отворил патот за неговиот поход. Сепак, дополнителните престелки помеѓу двете страни ги принудиле византијците да се повлечат кон Цариград.
Кампањата на Византија била целосно прекинета. Византиската војска никогаш подоцна не направила повторен обид за враќање на азиските територии. Поранешните престолнини, никомедија и Никеја не биле поштедени и одржувањето на Босфорот било ставено под прашање. На овие простори, Турците постепено започнале да градат свои бази, кое подоцна ќе доведе до целосно уништување на Византија.
NGC 4168
NGC 4168 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4168 се споменува и како UGC 7203, MCG 2-31-46, CGCG 69-81, VCC 49.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4168 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4168 има привидни димензии од 2,8' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 4168 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38890. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
IC 203
IC 203 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 203 се споменува и како ESO 375-43, MCG -6-23-37.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 203 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 203 има привидни димензии од 1,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 29 м 51,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 54' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на IC 203 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30938.
Дани Освалдо
Пабло Даниел Освалдо (роден на 12 јануари 1986) — италијански фудбалер роден во Аргентина, кој во моментов игра како напаѓач за Серија А клубот Интер.
Рана кариера
Освалдо го направил своето професионално фудбалско деби во аргентинската 2 дивизија за Уракан во 2005 година. По помалку од една година тој бил ангажиран од страна на италијанската екипа Аталанта, каде што одиграл само три натпревари и постигнал еден единствен погодок во сезоната 2005-06 во Серија Б. Во 2006 Аталанта се согласила на ко-сопственост договор да го испрати играчот во Лече, друг Серија Б тим, каде Освалдо имал можност да игра редовно, постигнувајќи осум гола во 31 настапи со Џалоросите. По една таква прилично импресивна сезона, Аталанта го вратила играчот и го продала на Фјорентина за 4.600.000 €. Тој го одиграл својот прв натпревар во Серија А на 29 септември 2007 година, постигнувајќи два гола во победата како гост со 3-0 над Ливорно.
Тој ја напуштил Фиорентина на 20 јануари 2009 година и и се приклучил на Болоња на заем за 2.000.000 €. На крајот на сезоната Болоња го купила него за дополнителни 5 милиони € потпишувајчи го Освалдо на 4-годишен договор. На 23 август 2009 Освалдо го постигнал првиот гол за Болоња оваа сезона против неговиот поранешен клуб Фјорентина и му донел на својот тим израмнување.
Еспањол
На 10 јануари 2010, Освалдо се преселил во Шпанија потпишувајќи за Еспањол. За сезона и половина тој одиграл 44 првенствени натпревари и постигнал точно 20 гола.
NGC 6763
NGC 6763 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6763 се споменува и како NGC 6762, UGC 11405, CGCG 323-9.
Откривање
Објектот е откриен на 30 август 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6763 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6763 има привидни димензии од 1,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 5 м 37 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +63° 56' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 119°.
Други поделби
Проучување на NGC 6763 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62757. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 31; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4224. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1090.
Десњак
Десњак (словенечки: Desnjak) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Царство на Инките
Царство на Инките или Тавантинсују — најголемо царство во претколумбовска Америка. Административниот, политичкиот и воениот центар на царството бил градот Куско во денешната држава Перу. Царството се издигнало од високите планински предели на Андите во 13 век. Од 1438 до 1533 година користеле различни методи за проширување на царството, од освојувања со мирни соединувања. Таа се протегала на западниот дел од Јужна Америка, од Еквадор до Чиле.
Службен јазик во Тавантинсују бил кечуанскиот јазик, иако стотина локални јазици и кечуански дијалекти се зборувале исто така. Кечуанското име на државата е Тавантинсују или Tawantinsuyu што во превод значи „четирите региони“ или „четирите ибединети покраини“. Пред реформите на правописот на кечуанскиот и ајмарскиот јазик често државата се пишувало како Тахуантинсујо. Името е составено од: tawan - „четири“, -ntin што означува „група“ или „унија“ и suyu што значи „регион“ или „покраина“. Така, царството било поделено на четири покраини и секоја покраина се спојувала со главниот град Куско.
Во царството се чествувале и славеле голем број на свети предмети или хуака, но раководството на Инките го охрабрувало населението да го слави Инти - богот на сонцето, но и останатите богови на Инките. Често Инките својот крал, Сапа Инка, го нарекувале „дете на сонцето“.
Кралство Куско
Своите организираци цивилизациски односи Инките ги започнале како мала група во долината на градот Куско во 12 век. Под водство на Манко Капак, тие создале град-држава Куско. Во 1438 година, тие започнале со освојување на територии и територијално проширување на своето кралство, под директно раководство на Сапа Инка Пачакути, чие име во превод значи земјотресач. Името му го дале по освојувањето на племето Чанкаси, односно денешни Апуримаки. За време на неговото владеење, тој и неговиот син Тупак Јупанки голем дел од Андите го ставиле под свое раководство, односно денешни Перу и Еквадор.
Реорганизација
Пачакути го организирал кралството и го претворил во голема царството со ново име - Тавантинсују. Царството имала федерален систем на политичка структура со централна власт на чело со Сапа Инка. Во политичката хиерархија во царството, второто место го заземале управителите на четирите покраини: Чинчасују на северозапад, Антисују на североисток, Контисују на југозапад и Коласују на југоисток. Исто така се верува дека Пачакути го изградил градот Мачу Пикчу, дали како семеен дом или како место за одмор, но сепак има и мислење дека овој град бил главен земјоделски центар во царството.
Пачакути испраќал шпиони во регионите кои сакал да бидат под власт на Инките. Тие назад враќале извештаи за политичката организација на територијата, воената сила и богатство. Понатака, Пачакути испраќал пораки до водачите на посакуваните територии со понуди и со ветувања за добар и луксузен живот. Поголем дел од понудите на Пачакути биле прифатени. После прифаќањето, кралските семејства на новите територии биле донесувани во Куско за обука за функционирањето на царството и повторно враќани во своите татковини за понатамошно управување со истите.
Проширување
Традиционално за Инките било синовите на Сапа Инките да ја предводат армијата на царството. Синот на Пачакутек, Тупак Инка Јупанки, започнал поход за освојување на северните територии во 1463 година и продолжил да владее како Сапа Инка по смртта на неговиот татко во 1471 година. Негов најголем успех било освојувањето на кралството на Чиморите, единствениот сериозен противник и соперник на царството во тој регион. Тупак Јупанки успеал да ја прошири територијата на денешни Еквадор и јужните делови на Колумбија,
Синот на Тупак Јупанки, Хуајна Капак, успеал да освои уште неколку делови од денешни Еквадор и Перу. Во својот најголем подем, царството ги опфаќала териториите на денешни Перу, Боливија, големи делови од Еквадор и Чиле. Подоцна со успечни походи кон југ успеале да освојат територии во Аргентина и Колумбија. Сепак, најголемиот дел од јужната покраина била пустина.
Политичка организација
Тавантинсују било федрално царство. Се состоело од централна власт или монархот Сапа Инка како прв во политичката хиерархија, додека како второ ниво во хиерархијата биле управителите на четирите покраини. Сите овие покраини се спојувале територијално со главниот град Куско. Царството имало развиен патен систем и одлично општествено функционирање.
Население
Денес нема заеднички став помеѓу историчарите за тоа колкав бил бројот на населението на Тавантинсују, каде има проценки од 4 милиони до 37 милиони луѓе. Причината за ваквата различна проценка е во начинот на читање на Инка белешките. Имено, Инките имале доста развиен систем на бележење на бројот на населението со помош на кипу, но денес не се знае да се прочитаат податоците како што треба. Записите кои укажувале на начинот на читање на кипу биле уништени од Шпанците.
Религија
Инките верувале во реинкарнација. Во рамките на својата религија, тие почитувале голем број на богови, од кои најглавен бил Инти - богот на сонцето. Голем број на храмови биле градени во чест на истите, придружени со церемонијални жртвувања, но и со човечки жртви во чест на нивните богови. Карактеристично за Инките е што практикувале деформација на черепи. Ова е процес на издолжување на черепот на новороденчиња со помош на врзивање сè со цел да се разликуваат од останатите слоеви во општеството. Ова било практикувано помеѓу благородниците.
Јазик
Царството имала недостаток од пишан јазик. Основната комуникација се одвивала преку усмена комуникација на кечуански јазик, кипу и цртежи на керамика. Според тоа, службен јазик во царството бил кечуанскиот и бил наметнуван на сите народи во рамките на истата. Бидејќи царството било тло на поголем број јазици и култури, Инките морале да изнајдат начин за констрола на истата. Јазикот кој го официјализирале, всушност го прифатиле службениот јазик на Кралството Куско кој често се нарекувал и како пракечуански јазик
Од историчарите кои се занимаваат со историјата на Инките се верува дека јазикот се нарекувал капак рунасими и дека Сапа Инките го знаеле и кечуанскиот и пукина јазикот. Сепак, пукина за првпат е документиран во 19 век. Покрај кечуанскиот, Инките дозволувале да се користи и ајмарскиот јазик, постар староседелски јазик. Денес кечуанскиот јазик е службен јазик во Боливија и Перу, додека ајмарскиот е службен и најголем јазик (без шпанскиот) во Боливија.
Кујна
Храната на Инките воглавно се состоела од житарици и компири, придружено со риба, ореви и пченка. Бидејќи житариците биле од исклучителна важност во нивната искрана, тие имале повеќе видови на растенија како киноја. Кинојата била важна прехранбена суровина и често ја именувале како „мајка на сите житарици“. Од месните производи, тие се хранеле со месо од лама и алпака, но и со месо од морско прасе. Покрај нив, Инките ловеле и останати животни за месо и крзно. Од пченката Инките правеле чича.
NGC 357
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 357 се споменува и како MCG -1-3-81.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 357 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 357 има привидни димензии од 2,5' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 3 м 21,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 20' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 357 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3768. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4683. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Буплеурум (Bupleurum)
Буплеурум (Bupleurum) се вид едногодишни и повеќегодишни голи растенија т.е. локални ендемски видови растенија во Националниот парк Галичица.
Опис
Листовите им се прости, целокрајни. Брактеите им се присутни, но кај некои отсуствуваат; брактеолите секогаш им се присутни. Чашката отсуствува. Венечните ливчиња се речиси исклучиво ѓолти, поретко бели или црвени, а терминалниот јазиковиден дел е свртен кон внатрешноста на цветот, до средината, па дури, речиси и до основата.
Плод
Плодот е јајцевиден или долгнавест, со пет не многу јасни ребра и со појасно или послабо изразени многу тесни крилца, што кај некои тие се речиси незабележливи. Површината на плодот е мазна или брадавичеста.
Културно наследство на Македонија во Општина Гази Баба
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Гази Баба според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Пиерија
По областа е именуван и денешниот округ Пиерија во Егејска Македонија, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
Црква Сант Андреа Дела Вале
Црквата Сант Андреа Дела Вале (италијански : Basilica di Sant'Andrea della Valle) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата започнала да се гради во 1590 година а била завршена во 1650 година. Посветена е на Свети Андреј.
Порече
Административно целата област е во составот на Општина Македонски Брод (од 1996 до 2004 година беше поделена помеѓу општините Македонски Брод и Самоков).
Население
Областа отсекогаш била населена со македонско христијанско население и слично како и областа Мариово во времето на османлиското владеење не било забележано исламизирање, иако во многу блиски области тоа зело големи размери (Пласница и селата во Прилепското Поле). Според пописот од 2002 година, Поречје брои 7.141 жител од кои:
Голем дел на население од Порече се има иселено во тетовското село Брвеница и околните тетовски села, Тетово, Гостивар (особено населбата Циглана), Кичево, прилепските села во Општина Долнени, Прилеп, Скопје, а по Втората светска војна голем дел од населението на Порече се има населено во Војводина (Качарево, Јабука, Пландиште) како колонизатори на испразнетите имоти на Германци.
Стопанство
Населението главно се занимава со земјоделство и сточарство. Од полјоделските култури се одгледува пченката, тутунот и градинарските култури. Низ целата област богатството од најрзановиден вид на шуми ја прави дрвосечата за огрев и мебел една од главните стопански гранки. Најзастапени се листопадните шуми (околу 90%) и тоа костенот, оревот, буката, дабот итн. Индустријата е слабо развиена, главни индустриски објекти во Порече се фабриката „Сувенир“ од с. Самоков, и тутунската, текстилната и металопреработувачката кои се застапени во Македонски Брод. Со изградбата на хидроелектричната централа и вештачкото езеро Којзак, регионот стана и туристички познат. Пештерата Пешна, многуте спелеолошки богати процепи и пештери, манастирите и природните убавини придонесуваат за туристичката атрактивност на областа. Во помала мера застапено е и ископувањето на камен за градежништвото.
Камено време
Население и населби во Порече имало уште од старото камено време, за што се пронајдени остатоци од населби. Од тоа време се пронајдени предмети во училишниот двор на селото Ижиште.