cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Здружение на нации од Југоисточна Азија
Социо-културна заедница
Намалувањето на јазот во развојот (НДГ) е рамка за решавање на разликите меѓу и во рамките на земјите-членки каде што постои неразвиеност. Според НДГ, АСЕАН продолжил тесно да се координира со другите рамки на под-регионална соработка (на пр., Програми BIMP-EAGA, IMT-GT, GMS, Меконг), гледајќи ги како „еднакви партнери во развојот на регионалните мрежи за производство и дистрибуција“ во АЕК, и како платформа за „вклучување на главните теми на социјалниот развој при развој и спроведување на проекти“ во контекст на АСЦЦ.
Изработени се шестгодишните иницијативи за работни планови за АСЕАН (ИАИ) за да им се помогне на Камбоџа, Лаос, Мјанмар, Виетнам, како и на други под-региони за да се обезбеди брз раст. Првиот план за работа на ИАИ бил спроведен од 2002 до 2008 година. Вториот план (2009-2015) ги поддржува целите на АСЕАН заедницата и е составен од 182 пропишани активности, кои вклучуваат студии, програми за обука и поддршка за имплементација на политики, спроведена преку проекти поддржани од постари земји-членки на АСЕАН, и партнери на АСЕАН за дијалог и надворешни страни. Работниот план на ИАИ ги поддржува клучните области на програмата во трите нацрти на Заедницата на АСЕАН: АСПЦ, АЕК и АСЦЦ. Работната група на ИАИ, составена од претставници на Комитетот на постојани претставници и неговата работна група од сите земји-членки, е задолжена за обезбедување на општи совети и упатства за насоки и насоки во дизајнирањето и спроведувањето на планот. Сите земји-членки се претставени во Работната група на ИАИ, со која претседаваат претставници на Камбоџа, Лаос, Мјанмар, Виетнам. Секретаријатот на АСЕАН, особено преку Одделот за ИАИ и НДГ, го поддржува спроведувањето и управувањето со планот за работа на ИАИ и ги координира активностите поврзани со под-регионалните рамки. Поделбата тесно соработува со Партнерите за дијалог и меѓународните агенции за развој на стратегии и програми за помагање во промовирање и спроведување на активностите во АСЕАН.
Планираната интеграција на АСЕАН ги предизвикала своите граѓани да прифатат регионален идентитет. Таа дава предизвик да се изградат динамични институции и да се поттикне доволен износ на социјален капитал. Основната претпоставка е дека создавањето на регионален идентитет е од посебен интерес за АСЕАН и целта на документот за политиката Визија 2020 била да се потврди верувањето во регионална рамка дизајнирана како акционен план поврзан со човечкиот развој и зајакнување на граѓаните. Соодветно на тоа, овие претпоставки ќе бидат основа за препораки и стратегии за развој на партиципативен регионален идентитет.
Рамка за банкарска интеграција на АСЕАН 2020 година
Бидејќи трговијата е либерализирана со интеграцијата во 2015 година, се јавува потреба од банкарските институции на АСЕАН да ги сместат и прошират своите услуги во внатрешниот пазар на АСЕАН. Експертите, сепак, веќе предвидиле разнишана економска транзиција, особено за помалите играчи во банкарската индустрија и индустријата за финансиски услуги. Два одделни извештаи на „ Стандард и Пурс“ (С & П) ги истакнуваат предизвиците со кои се соочуваат финансиските институции на АСЕАН додека се подготвуваат за банкарската интеграција во 2020 година. Извештаите посочуваат дека пренатрупаниот банкарски сектор на Филипините се очекува да почувствува најголем притисок бидејќи интеграцијата ја поздравува засилената конкуренција со поголемите и воспоставени странски банки. Како резултат, треба да има регионално проширување од страна на земјите со мал банкарски сектор за да се намали влијанието на пост-интегративната средина. Во извештајот за следење, Стандард и Пурс“ неодамна ги цитирал Филипините за „поттикнување на своите мрежни бази и градење капитал пред банкарската интеграција - одбрана и зајакнување на нивните домашни мрежи“.
Патоказ за финансиска интеграција
Патоказот за финансиска интеграција е најновата регионална иницијатива која има за цел зајакнување на локалната механизми за самопомош и поддршка. Имплементацијата на патоказот ќе придонесе за реализација на АЕК. Усвојувањето на заедничка валута, кога условите се зрели, може да биде последната фаза на АЕК. Патоказот ги идентификува приодите и пресвртниците во развојот на пазарот на капитал, либерализацијата на сметката на капиталот и финансиските услуги и соработката со валутите на АСЕАН. Развојот на пазарот на капитал повлекува унапредување на институционалниот капацитет, како и олеснување на поголема прекугранична соработка, врски и усогласување помеѓу пазарите на капитал. Уредната либерализација на сметката на капитал ќе биде промовирана со соодветни заштитни мерки од нестабилноста и системските ризици. За да се забрза процесот на либерализација на финансиските услуги, АСЕАН се согласил за модалитетот на позитивна листа и усвоила мерки за олеснување на преговорите. Валутната соработка би вклучувала истражување на можни аранжмани за валути, вклучително и систем за плаќање на валути АСЕАН за трговија со локални добра за да се намали побарувачката за американски долари и да се помогне во промовирање на стабилноста на регионалните валути, како на пример, со воспоставување на трговија во рамките на АСЕАН со употреба на регионални валути.
Во однос на заедничката валута, лидерите на АСЕАН се согласиле во ноември 1999 година да создадат размена на валути и договори за откуп како кредитна линија против идните финансиски шокови. Во мај 2000 година, министрите за финансии на АСЕАН се согласиле да планираат потесна соработка преку иницијативата Чијанг Маи (ЧИМ). ЧИМ има две компоненти, проширен Аранжман за размена на АСЕАН (АСА) и мрежа на билатерални аранжмани за размена меѓу АСЕАН Плус Три. АСА и претходеше на Азиската финансиска криза во 1997 година и првично била основана од монетарните власти на петте земји-членки основачи за да помогнат во исполнувањето на проблемите со привремена ликвидност. АСА сега ги вклучува сите десет земји-членки со проширен капацитет од 1 милијарда американски долари. Како признание за економската меѓузависност на Источна Азија, која ги комбинирала девизните резерви во износ од околу 1 трилион акерикански долари, била договорена мрежа на билатерални аранжмани за размена и договори за откуп меѓу АСЕАН Плус Три. Дополнителниот објект има за цел да обезбеди привремено финансирање за земјите-членки со тешкотии во платниот биланс. Во 2009 година биле склучени 16 билатерални аранжмани за размена (БСА) со комбиниран износ од околу 35,5 милијарди акерикански долари. ЦМИ била потпишана на 9 декември 2009 година и стапила на сила на 20 март 2014 година, додека изменетата верзија, мултилатерализацијата на ЦМИ (ЦМИМ), стапила на 17 јули 2014 година. ЦМИМ е мултилатерален аранжман за размена на валути регулиран со единствен договор. Покрај тоа, била формирана независна регионална единица за надзор наречена АСЕАН + 3 канцеларија за макроекономско истражување (АМРО) за следење и анализа на економиите и за поддршка на процесот на донесување одлуки на ЦМИМ. Со измените и дополнувањата ќе се овозможи пристап за подобрен пакет ЦМИМ на АСЕАН Плус три и Хонгконг, кој вклучува, меѓу другото, и удвојување на големината на фондот од 120 милијарди на 240 милијарди американски долари, зголемување на нивото на пристап не програма на ММФ од 20% - 30% и воведување на објект за спречување кризи. Овие измени и дополнувања се очекува да ја збогатат ЦМИМ како мрежна финансиска безбедност во регионот во случај на какви било потенцијални или реални тешкотии во ликвидноста.
Во време на мир, АМРО спроведува годишни консултации со одделни економии-членки и ќе подготвува квартални консолидирани извештаи за макроекономската проценка на регионот АСЕАН + 3 и одделните земји-членки. Во време на криза, АМРО подготвува препораки за секое барање за размена засновано врз макроекономска анализа на земја-членка и ќе го следи користењето и влијанието на средствата откако ќе се одобри апликацијата. АМРО била официјално вклучена како компанија ограничена со гаранција во Сингапур на 20 април 2011 година. Управувањето на АМРО го извршува Извршниот комитет (ЕК), а неговата оперативна насока е Советодавниот панел (АП). АМРО во моментов е предводена од д-р Јоичи Немото од Јапонија, кој го издржува својот втор двегодишен мандат до 26 мај 2016 година.
Безбедност на храна
Дел од целта на интеграцијата во АСЕАН е да се постигне безбедноста на храната колективно преку трговија со ориз и пченка. Мерките за олеснување на трговијата и усогласувањето / еквивалентноста на регулативата и контролните стандарди за храна ќе ги намалат трошоците за трговија со прехранбени производи. Додека специјализацијата и откриените компаративни и конкурентни индекси укажуваат на комплементарност помеѓу трговските обрасци меѓу земјите-членки, трговијата меѓу членките на АСЕАН со земјоделство е прилично мала, нешто што интеграцијата може да го реши. Проектот МАРКЕТ ќе обезбеди флексибилна поддршка заснована врз побарувачката на Секретаријатот на АСЕАН, истовремено обезбедувајќи повеќе придонес од приватниот сектор и граѓанското општество во регионалниот дијалог за земјоделска политика. Со градење на околина што ги намалува бариерите за трговија, трговијата со АСЕАН ќе се зголеми, а со тоа ќе се намали ризикот од цената на храната.
Економија
Групата се обидела да оствари економска интеграција со создавање на АЕК до крајот на 2015 година со што се воспостави единствен пазар. Просечниот економски раст на земјите-членки од 1989 до 2009 година бил помеѓу 3,8% и 7%. Ова било поголемо од просечниот раст на АПЕК, кој процент изнесувал 2,8%. Областа за слободна трговија на АСЕАН (АФТА), основана на 28 јануари 1992 година, вклучува Заедничка делотворна преференцијална тарифа (ЦЕПТ) за промовирање на слободниот проток на стоки меѓу земјите-членки. АСЕАН имала само шест члена кога бил потпишан. Новите земји-членки (Виетнам, Лаос, Мјанмар и Камбоџа) не ги исполниле целосно обврските на АФТА, но официјално се сметаат за дел од договорот бидејќи од нив се барало да го потпишат при влегувањето во АСЕАН и им биле дадени подолги временски рамки за исполнување на тарифата на АФТА. Следните чекори се создавање единствен пазар и производна база, конкурентен економски регион, регион на правичен економски развој и регион кој е целосно интегриран во глобалната економија. Од 2007 година, земјите на АСЕАН постепено ги намалиле своите увозни давачки кон земјите-членки, со цел за нула увозни давачки до 2016 година.
Земјите на АСЕАН имаат многу економски зони (индустриски паркови, еко-индустриски паркови, специјални економски зони, технолошки паркови и иновативни области) Во 2018 година, осум од членките на АСЕАН се меѓу светските економии со подобри резултати, со позитивни долгорочни изгледи за регионот. Секретаријатот на АСЕАН предвидува дека регионалното тело ќе расте за да стане четврта по големина економија во светот до 2030 година.
Внатрешен пазар
Рамковниот договор на АСЕАН за трговија со услуги (АФАС) бил донесен на Самитот на АСЕАН во Бангкок во декември 1995 година. Според договорот, земјите-членки влегуваат во последователни рунди преговори за либерализација на трговијата со услуги со цел поднесување на сè повисоки нивоа на посветеност. АСЕАН склучила седум пакети согласно АФАС.
Договорите за заемно признавање (МРА) се договорени од АСЕАН за осум професии: лекари, стоматолози, медицински сестри, архитекти, инженери, сметководители, геодети и туристички професионалци. Поединци во овие професии ќе можат слободно да работат во која било држава на АСЕАН од 31 декември 2015 година.
Покрај тоа, шест земји-членки (Малезија, Виетнам (2 берзи), Индонезија, Филипини, Тајланд и Сингапур ) соработувале за интеграција на нивните берзи, што вклучува 70% од нејзините вредности на трансакции со цел да се натпреваруваат со меѓународните берзи.
Органела
Органела е клеточна структура во која се одвиваат најразлични процеси кои се од важност за клетката. По аналогија, улогата на органелите во клетката е како онаа на органите од организмот. Органелите се делат на универзални, растителни и животински органели.
Здружение на нации од Југоисточна Азија
Внатрешен пазар
Единствениот пазар ќе го вклучи и единствениот пазар на авијација на АСЕАН (АСЕАН-САМ), авијациската политика на регионот насочена кон развој на унифициран и единствен авио пазар во Југоисточна Азија. Тој бил предложен од Работната група за воздушен сообраќај на АСЕАН, поддржан од состанокот на високи службеници за сообраќај на АСЕАН и одобрен од министрите за сообраќај на АСЕАН. Се очекува да се либерализираат воздушните патувања меѓу земјите-членки што ќе им овозможи на авиокомпаниите на АСЕАН да имаат директна корист од растот на авиосообраќајот, а исто така да го ослободат протокот на туризам, трговија, инвестиции и услуги. Од 1 декември 2008 година, ограничувањата на третата и четвртата слобода на воздухот меѓу главните градови на земјите членки за услуги со авионски патници се отстранети, додека од 1 јануари 2009 година стапи на сила целосната либерализација на авионските товарни услуги во регионот. На 1 јануари 2011 година стапил на сила целосната либерализација на правата за сообраќај на петтата слобода меѓу сите главни градови. Оваа политика ги надминува постојните еднострани, билатерални и мултилатерални договори за воздушни услуги меѓу земјите-членки кои не се во согласност со нејзините одредби.
Монетарен сојуз
Концептот на азиска единица за валути (ACU) започнала во средината на 90-тите години на минатиот век, пред Азиската финансиска криза во 1997 година. Концептот е сличен како оној на Единицата за европска валута, која била претходник на еврото. Азиската банка за развој е одговорна за истражување на можноста и изградбата на валутата. Бидејќи се смета дека ACU е претходник на заедничка валута, тој има динамичен изглед на регионот. Општата цел на заедничката валута е да придонесе за финансиската стабилност на регионалната економија, вклучително и стабилност на цените. Тоа значи пониска цена на прекугранично работење преку елиминирање на ризикот од валута. Поголемите протоци на внатрешна трговија би извршиле притисок врз цените, што резултира во поевтини стоки и услуги. Поединците имаат корист не само од намалувањето на цените, тие заштедуваат со тоа што не мора да менуваат пари при патување, со тоа што можат полесно да ги споредуваат цените и со намалените трошоци за пренесување пари преку границите.
Сепак, постојат услови за заедничка валута: интензитетот на интра-регионалната трговија и конвергенцијата на макроекономските услови. Суштинската трговија во рамките на АСЕАН (која расте, делумно како резултат на Земјата за слободна трговија на АСЕАН (АФТА) и Економската заедница на АСЕАН.) И економската интеграција е поттик за монетарниот сојуз. Земјите-членки во моментов тргуваат повеќе со други земји (80%) отколку меѓу себе (20%). Затоа, нивните економии се позагрижени за стабилноста на валутите во однос на главните меѓународни валути, како американскиот долар. На макроекономски услови, земјите-членки имаат различни нивоа на економски развој, капацитет и приоритети што се претвораат во различни нивоа на интерес и подготвеност. Монетарната интеграција, сепак, подразбира помала контрола врз националната монетарна и фискална политика за стимулирање на економијата. Затоа, се донесува поголема конвергенција во макроекономските услови за да се подобрат условите и довербата во заедничка валута. Другите проблеми вклучуваат слабости во финансискиот сектор, несоодветност на механизмите за здружување на ресурси на регионално ниво и институциите потребни за формирање и управување со валутна унија и недостаток на политички предуслови за монетарна соработка и заедничка валута.
Слободна трговија
Во 1992 година, планот за Заедничка делотворна преференцијална тарифа (CEPT) бил усвоен како распоред за постепено укинување на тарифите за да се зголеми „конкурентската предност на регионот како производна основа наменета за светскиот пазар“. Овој закон би дејствувал како рамка за зоната за слободна трговија на АСЕАН (АФТА), што е договор на земјите-членки во врска со локалното производство во АСЕАН. Потпишан е на 28 јануари 1992 година во Сингапур.
Иницијативите за слободна трговија во АСЕАН се предводени од спроведувањето на Договорот за трговија со стоки на АСЕАН (АТИГА) и Договорот за царина. Овие договори се поддржани од повеќе секторски тела за планирање и извршување на мерките за слободна трговија, водени од одредбите и барањата на АТИГА и Договорот за царина. Тие формираат ’рбет за постигнување на целите на нацртот на АЕК и воспоставување на Економската заедница на АСЕАН до крајот на 2015 година.
На 26 август 2007 година, АСЕАН ја истакнала својата цел за завршување на договорите за слободна трговија (ДДВ) со Кина, Јапонија, Јужна Кореја, Индија, Австралија и Нов Зеланд до 2013 година, што е во согласност со почетокот на економската заедница до 2015 година. Во ноември 2007 година, државите на АСЕАН ја потпишале Повелбата на АСЕАН, устав кој ги регулира односите меѓу земјите-членки и ја утврдува самата група како меѓународно правно лице. Во текот на истата година, Декларацијата од Себу за енергетска безбедност во Источна Азија била потпишана од АСЕАН и другите членки на ЕАС (Австралија, Кина, Индија, Јапонија, Нов Зеланд, Јужна Кореја), која спроведува енергетска безбедност со наоѓање на енергетски алтернативи на конвенционалните горива.
На 27 февруари 2009 година, била потпишана слободна трговија со Австралија и Нов Зеланд. Се верува дека оваа слободна трговија ќе го зголеми комбинираниот БДП во 12-те земји за повеќе од 48 милијарди американски долари во периодот помеѓу 2000 и 2020 година. Договорот со Кина ја создал зоната за слободна трговија АСЕАН – Кина (АЦФТА), која стапила во сила на 1 јануари 2010 година Покрај тоа, било забележано дека АСЕАН преговара за слободна трговија со Европската Унија. Билатералната трговија со Индија ја надминала целта од 70 милијарди американски долари во 2012 година (целта била да се достигне нивото до 2015 година). Тајван исто така изразил интерес за договор со АСЕАН, но треба да ги надмине дипломатските приговори од Кина.
АСЕАН, заедно со своите шест големи трговски партнери (Австралија, Кина, Индија, Јапонија, Нов Зеланд, Јужна Кореја), ја започнале првата рунда преговори на 26-28 февруари 2013 година, во Бали, Индонезија за воспоставување на Регионално сеопфатно економско партнерство (РЦЕП), што претставува продолжение на АСЕАН Плус Три и АСЕАН Плус Шест што опфаќа 45% од светската популација и околу една третина од вкупниот светски БДП.
Во 2019 година, Ројтерс објавил механизам што го користат трговците за да се избегне тарифата од 70% на етанол увезен во Кина од САД, вклучувајќи увоз на гориво во Малезија, мешајќи го со најмалку 40% гориво произведено од АСЕАН и повторно извезено до Кина без тарифи според правилата на АЦФТА.
Туризам
Со институционализацијата на безвизните патувања меѓу земјите-членки на АСЕАН, патувањето во рамките на АСЕАН доживеал голем напредок. Во 2010 година, 47% или 34 милиони од 73 милиони туристи во земјите-членки на АСЕАН биле од други земји на АСЕАН. Соработката во туризмот била официјализирана во 1976 година, по формирањето на Поткомитетот за туризам (СКОТ) кој спаѓа под Комитетот за трговија и туризам. Првиот форум за туризам се одржал на 18-26 октомври 1981 година во Куала Лумпур. Во 1986 година, биле промовирани поглавја за туризам (АПКТ) во Хонгконг, Западна Германија, Велика Британија, Австралија / Нов Зеланд, Јапонија и Северна Америка.
Туризмот бил еден од клучните сектори за раст во АСЕАН и се покажал како еластичен среде глобалните економски предизвици. Широката низа туристички атракции низ целиот регион привлекла 109 милиони туристи на АСЕАН во 2015 година, што е за 34% повеќе во споредба со 81 милиони туристи во 2011 година. Заклучно со 2012 година, се проценува дека туризмот претставува 4,6% од БДП на АСЕАН - 10,9% кога се земаат предвид сите индиректни придонеси. Секторот директно вработувал 9,3 милиони луѓе или 3,2% од вкупното вработување и индиректно поддржувал околу 25 милиони работни места. Покрај тоа, секторот сочинува околу 8% од вкупните капитални инвестиции во регионот. Во јануари 2012 година, министрите за туризам на АСЕАН повикале на развој на стратегија за маркетинг. Стратегијата претставува консензус на Националните туристички организации (НТО) на АСЕАН за насоките за маркетинг на АСЕАН напредувајќи до 2015 година. Во извештајот за индекс на конкурентност за патувања и туризам (TTCI) за 2013 година, Сингапур се пласирал на 1-то место, Малезија на 8-то место, Тајланд на 9-то место, Индонезија на 12-то место, Брунеи на 13-то место, Виетнам на 16-то место, Филипини на 17-то место и Камбоџа на 20-то место како најдобри одредишта на патници во регионот Азија-Тихоокеанија.
Во 1981 година бил формиран Форумот за туризам АСЕАН (АТФ). Тоа е регионален состанок на невладини организации, министри, продавачи, купувачи и новинари за промовирање на земјите на АСЕАН како единствено туристичко одредиште. Годишниот настан 2019 во Ха Лонг ја одбележил 38-годишнината од постоењето и ги вклучува сите сектори на туристичката индустрија на 10-те земји-членки на АСЕАН: Брунеи, Камбоџа, Индонезија, Лаос, Малезија, Мјанмар, Филипини, Сингапур, Тајланд и Виетнам.
Надворешни врски
Организации
Мрежни места
Космос-145
Космос-145 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 3 март 1967 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 250 килограми. Космос-145 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 107,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1990 км, а најмалото на 213.
Драгобраште
Драгобраште — село во Општина Виница, во околината на градот Виница.
Географија и местоположба
Од градот Виница е оддалечено 10 километри и се наоѓа на патниот правец за Делчево и Берово, во северо источниот дел на општината, на надморска височина од 550 метри. Селото е од разбиен тип, составено е од повеќе маала: Чукарлии, Мирмарци, Брбољковци, Софинци, Криворамци, Капетанци и други.
Историја
Според бугарскиот академик Дуриданов, името на селото е добиено по личното име Драгобрат. Додавајќи му ја наставката -ja селото станало Драгобратја, кое заради повеки јазични записи од српски и бугарски јазик останало именувано според наречјето на народот Драгобрашта (Драгобраќа).
Стопанство
Претежно населението се занимава со земјоделство, а најзастапено е одгледувањето на тутун.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Драгобраште живееле 700 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Драгобраште имало 488 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1971 населението броело 722 жители, а во 1981 е намалено на 623 жители. Трендот на намалување е забележен и во 1991 кога селото имало 490 жители. Намалувањето на населението почнало в периодот на осумдесеттите години, кога почнала индустијализацијата во Македонија, кога населението се изселувало во градовите. Подоцна во деведесеттите години, поради слабата економска состојба во државата, населението се иселувало во Западна Европа.
Според пописот од 2002 година, во селото Драгобраште живеат 392 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 265 жители, од кои 229 Македонци, 1 Србин, 2 останати и 33 лица без податоци.
Родови
Драгобраште е македонско село.
Родови во селото: Чергарци (8 к.) и Бојчевци (7 к.) доселени се од некое село во Радовишко на Плачковица; Балтачани (10 к.) доселени се од селото Криволак, Тиквеш, пред околу 190 години се иселиле тројца браќа, еден се населил во Драгобраште, вториот во Крушево, а третиот во Трсино; Пандурци (6 к.) доселени се пред 180 години од селото Турија, Делчевско, дошле тројца браќа Ѓорге, Лазар и Јово. Денешниот род потекнува од првите двајца браќа, а третиот станал домазет во родот Балтачани; Софинци (13 к.), Капетановци (11 к.), Чроѓевци (9 к.), Малчовци (9 к.), Бобијци (8 к.), Карлинци (8 к.), Терзици (2 к.) и Цековци (2 к.) доселени се, но не знаат одкаде.
Општествени установи
Во селото има пошта и здравствен дом. Во Драгобраште се наоѓа ОУ „Никола Парапунов“ во кое учат деца и од околните села.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 317 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 351 гласач.
Космос-146
Космос-146 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 10 март 1967 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 5565.00 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,5 °. Најголемото негово растојание од Земјата не било забележано, а најмалото било на оддалеченост од 250.
Партија за демократски просперитет
Партијата за демократски просперитет (ПДП) (Partia për prosperitet demokratik) — политичка партија на етничките Албанци во Република Македонија. Основана е на 15 април 1990.
Историја
Од 1992 до 1998 ПДП е дел од коалиционите влади предводени од СДСМ. По парламентарните избори од 1998 година, ПДП преминува во опозиција и оттогаш поддршката за ПДП почнува драстично да опаѓа. Некогашната најсилна партија кај етничките Албанци во Република Македонија, на парламентарните избори во 2002 година освоила само 2,3% од гласовите и само два мандати во Собранието. На парламентарните избори 2006 година настапила во коалиција со Демократската унија за интеграција и освоила три мандати. По изборите ПДП била во опозиција, но во мај 2007 година партиското раководство одлучило да ја прифати понудата на тогашниот новоизбран премиер Никола Груевски да влезе во владината коалиција, добивајќи го министерството за локална самоуправа. На следните парламентарни избори, партијата настапила самостојно и ги загубила трите пратенички места.
Партијата подоцна настапила самостојно на парламентарните избори во 2011, 2014 и 2016 притоа не освојувајќи ниеден мандат. Претседател на ПДП е Абдулади Вејсели, а негови претходници биле: Невзат Халили, Абдурахман Алити и Имер Имери. Партијата згаснала во 2017, а членството преминало во Беса и Алијанса за Албанците.
Претседателски избори
Партијата имала еден кандидат за претседател на Македонија, тогашниот водач на партијата, Мухамед Халили кој на претседателските избори во 1999 година освоил 45.731 гласови или 4,4% од вкупниот број на гласови. Халили не успеал да се квалификува во вториот круг од изборите.
Генерација Климатска Европа
Генерација Климатска Европа (ГКЕ) е коалиција на најголемите европски младински организации кои заеднички се залагаат за преземање на повеќе климатски акции и активности од страна на европските институции.
Историја
Генерација Климатска Европа (ГКЕ) започнала во септември 2019 година. Основачки членови на ГКЕ се Меѓународната федерација на католички парохиски младински движења (FIMCAP), Европската унија на студенти (ESU), Млади и животна средина на Европа (YEE), Асоцијацијата на Европски Студентски Структури (AEGEE) и Climates. Во меѓувреме, низа други големи младински организации се приклучија на коалицијата.
Основни побарувања
Генерација Климатска Европа е основана со цел да ги обедини гласовите и напорите на најголемите европски младински невладини организации, залагајќи се заедно кон преземање повеќе климатски акции од страна на европските институции. Коалицијата ги формулираше следниве основни барања:
Трансформатор (Стар Караорман)
Трансформатор  — археолошко наоѓалиште во штипското село Стар Караорман. Наоѓалиштето претставува осамен наод  од неолитско време,. На западниот крај од селото, околу трансформаторот кој е близу до училиштето, е најдена секира во облик на јазик од гранитна карпа. Теренот е заоблено плато на левиот брег на Брегалница.
Крст (Таринци)
Крст — археолошко наоѓалиште во штипското село Таринци. Наоѓалиштето претставува могила од римско време,. На излезот од селото, лево од патот за селото Радање има мала височинка со вештачки зарамнето плато на кое се поставени новите гробишта. На северозападниот крај на висорамнинката се наоѓале две могили. Едната била голема, со пречник во основата од 42 м и височина од 4,60 м, а другата помала, со пречник од околу 15 м и височина од 1,80 м. Наоѓалиштето и могилите се познати во литературата од археолошките ископувања. Имено, во 1942 година И. Венедиков ја истражувал малата могила и во неа открил гроб со кремиран покојник од II век. Подоцна, од 1961 до 1963 година, во организација на Музејот од Штип и под раководство на М. и Д. Гарашанин е извршено ископување на големата могила. Во средиштето на основата е откриено богато погребување на личност со висок општествен статус – кнез, од I - II век. Најдени се две клади од кои на едната бил изгорен покојникот, а на другата колата на која бил донесен. Могилите лежат во атарот на античкиот град Баргала убициран во месноста Беш Тепе - Анче кај селото Карбинци. Наодите од кнежевската могила сечуваат во Заводот и музеј во Штип.
Венедиков И., 1948, 90; Грбиќ; М., 1954, 115; Гарашанин М. и Д.,
Вршник (Таринци)
Вршник — археолошко наоѓалиште во штипското село Таринци. Наоѓалиштето претставува населба од неолитско време,. Се наоѓа на околу 800 м североисточно од селото, во некогаш-ното лозје (денес нива) на ЗИК „Црвена ѕвезда“, погон Таринци, што лежи во непосредната близина на наоѓалиштето Крст и селските гробишта. Во 1958 година, во организација на Музејот од Штип, под раководство на М. и Д. Гарашанин е извршено сондажно ископување. Откриена е повеќе слојна неолитска населба со 4 хоризонти на живеење, потврдени со делови од објекти за живеење (огништа, печки и куќен лепеж) и многубројни предмети од материјалната култура. Врз основа на типолошките одлики, особено кај садовата керамика и култната пластика, е утврдено дека животот во населбата се одвивал континуирано од крајот на раниот до крајот на доцниот неолит, главно во рамките на локалните традиции, но со повремени влијанија од другите истовремени неолитски култури на Балканот. Оттука истражувачите ја издвоиле како засебна културна група (Вршник), сместувајќи ја во рамките на балканско-анадолскиот културен комплекс на стариот неолит. Откривањето на населбата Вршник е дотолку позначајно што, практично, со неа биле поставени основите на истражувањето и проучувањето на неолитот во Источна Македонија.
Гатчина
Гатчина (Гатчина) е град на северозапад на европскоиот дел на Руската Федерација. Се наоѓа во западниот дел на Ленинградската област, и административно му припаѓа на Гатчинскиот реон, кој воедно е и административен центар.
Гатчина е еден од најважните индустриски, научни, културни и образовни центри на Ленинградкаа област, а историскиот центар на градот е на списокот на УНЕСКО за светското наследство (Музеј на отворено Гатчина и Гатчинскиот дворец). Од април 2015 година, градот Гатчина има наслов „Град на воена слава“.
Етимологија
На местото на современиот град се наоѓало селото „Хотчино“, кое за првпат се споменува во пишаните извори во катастарската евиденција за Новгород од 1500 година. Во шведската катастарска евиденција, кои се однесуваат на земјите од Изор во периодот 1618 - 1623, селото се споменува под името Hotzino by. Постојат две верзии на потеклото на името на тоа село. Според првата верзија, топонимот е скратена верзија на староруските лични имиња Хотчен, Хотимир, Хотен, Хотхена и Хотина, па оттука и „Хотчино“, додека според втората верзија коренот на името е во старофинскиот збор „хатша“ што значи место каде е шумата изгорена за да се ослободи простор за пасење добиток. Според легендата, во античко време, на местото на денешниот град имало светилиште посветено на паганската божица Хочени, по која населбата подоцна го добила името „Хотчино“ („Населба Хотчинo“).
Постојат неколку верзии за потеклото на името на топонимот „Гатчина“. Најважните верзии се оние со кои името на топонимот е изведено од зборот „гат“, пат што поминува преку мочуришта и кал, а на него се наредени камења) и „чинаја“ (јазик руски| чинная, важна и цврста), односно, од германскиот израз Hat Sch'ne што значи убавина, алудирајќи на убавините на тоа подрачје, и што првпат ги користеше рускиот поет Василиј Рубан.
Во средината на 17 век, немото Х од името на селото Хотчино беше заменето со звучното Г, и со тоа населбатата добила ново име Готчино, а модерната форма на името, населбата ја доби неколку децении подоцна (иако старата верзија на името се користеше паралелно до почетокот XX век ). Така и царицата Катерина Велика во 1793 ја додели „мизата Гатчина со замок таму“ на нејзиниот најстар син и наследник, на Павле I Петрович. На некои постари мапи има и верзија без буквата Т во топонимот, така што на мапата на провинцијата Санкт Петербург од 1770 година го споменува селото „Гачино“ во рамките на „Гачинската миза“.
Во 1923 година градот бил преименуван во „Троцк“, во чест на советскиот политичар и револуционер Лав Троцки. Откако Троцки бил прогонет од Советскиот Сојуз во 1929, Троцк беше преименуван во „Красногвардјеск“.
За време на германската окупација во Втората светска војна, градот бил именуван како „Линдеманштат“, како дел од врховниот командант на 18-та армија. Вермахт, генерал Георг Линдеман. Советските власти никогаш не ја признале легитимноста на германското преименување на градот, а по ослободувањето, Президиумот на Врховниот совет на Советскиот Сојуз, со одлука на 23 јануари 1944 година, на градот се врати историското име Гатчина.
Географија
Градот Гатчина се наоѓа на северозапад во европскиот дел на Руската Федерација, или во западниот дел на Ленинградската област. Градот се наоѓа во источните периферни делови на Ижориските ридови и се одликува со малку повлажен релјеф од кој, на некои места се издигнуваат изолирани морени ридови, со максимална надморска височина до 100 м. Геолошката основа на областа се состои од карпи на ордовичарска возраст, додека површинскиот релјеф е формиран како последица на леднички процес. Областа се наоѓа во јужната подзона на тајгата.
Градската територија зафаќа површина од 28,57 км2, а во сегашните граници се наоѓа градската општина од 1997 година. Градската територија се протега во правец запад-исток со должина од 6,5 км, односно во правец север-југ до 7 км. Градот Санкт Петербург е на само 46 км на север, додека крајбрежјето на Финскиот Залив е на околу 30 км на север (оддалечено околу 30 км).
Реката Ишора (лева притока на Нева) тече низ северните делови на градот, и нејзините притоки Гачинка и Пиљчаја. Градот е познат по своите езера, претежно вештачки по природа, а најпознати се Бело, Црно, Сребро, Фиjкино и Колпанско. Овие хидролошки објекти се исто така важни за снабдувањето со вода на градот и обезбедуваат скоро третина од потребите на градот за вода за пиење и техничка вода (остатокот се исполнува од подземни извори).
Клима
Гатчина се наоѓа во зоната на умерено континентална клима, и поради нејзината близина и отвореност до Финскиот Залив, областа е под силно влијание на поморските воздушни маси. Зимите се релативно благи, со просечни температури во најстудениот месец јануари од –8 °C, додека летата се често ладни со просечна температура на воздухот во јули од + 17 °C. Просечната годишна количина на врнежи во областа на градот е помеѓу 650 и 700 милиметри, со преовладувачки јужен и западен ветер (просечна брзина 2,9 м/с). Во пролет и во текот на летото, се појавуваат „бели ноќи“.
Екологија
Концентрациите на аеросолите и штетните агенси во воздухот на Гатчина се двојно повисоки од нормалните, а главните загадувачи се индустриски постројки, енергетски постројки и автомобилски издувни гасови. Водата во градскиот водовод содржи зголемена концентрација на железо, а главните загадувачи на подземните и површинските води се индустриски отпадните води и канализационите води.
Градот се наоѓа во област со зголемена концентрација на радиоактивниот елемент радон, а во непосредна близина се наоѓа и Санкт Петербуршкиот институт за јадрена физика, во рамките на кој се активни два јадрени реактори, истражувачки лаборатории и складишта за радиоактивен отпад. Во рамките на институтот има и научно-истражувачки комплекс и лабораторија за проучување на својствата на радонот. Еколошката слика на градот и квалитетот на животната средина се позитивно под влијание на бројните паркови што се наоѓаат, како во градот, така и во непосредна близина. Еден од најпознатите градски паркови е „Зверинец“, кој поради својот уникатен екосистем често се нарекува „Поле на чудесната Гатчина“. Овој пејзажен парк е потенцијален кандидат за вклучување во списокот на заштитени природни области во категоријата споменици на природата од локално значење. Некои од ретките растителни видови кои се населуваат во областа на паркот се Valeriana dioica, Carex davalliana (наведени во Црвената книга на Русија), Carex umbrosa, (наведена во Црвена книга на Русија), Colchicum fallaleale, (наведена во Црвената книга на Русија), Sesleria caerulea и други.
Часовен појас
Градот Гатчина, исто како и целата Ленинградска област, се наоѓа во часовен појас, што според меѓународните стандарди за мерење на времето е означено како московско време, т.е. MSD. Во однос на Координирано универзално време, Московското време има вредност од UTC + 3.
Историја
Во лето во 1766 година Орлов наредил изградба на нов замок, кој требало да биде опкружен со огромен парк од пејзажен тип (англиски) и според архитектонското решение на италијанскиот архитект Антонио Риналди замокот Гатчина наскоро стана значајно место за собирање на најмоќните луѓе во земјата. По смртта на Орлов во 1783 година, Катерина II го купила имотот и му го дала на нејзиниот син, и идниот император Павле I. За главен архитект бил назначен Италијанецот Винченцо Брена, според чии проекти биле изградени бројни паркови комплекси во областа, и во 1795 година и сеопфатна реконструкција на замокот. Во врска со престојот на Павле I во замокот Гатчина, постои формирање на специјален воен одред, таканаречена „армија на Гатчина“, специјална војска единица задолжена исклучиво за принцот, а подоцна и за безбедноста на царот. По 6 ноември 1796 година Павле I бил крунисан за цар, а веќе на 11 ноември новиот руски владетел донел декрет со кој поранешниот „имот на Гатчина се трансформирал во царскиот град Гатчина“. Новооснованиот град се состоел од неколку територијално одделени населби и имоти, според податоците од 1797 година, во градот имало 237 домаќинства. Градот започнал брзо да се развива. Во 1798 година, главната градска улица беше асфалтирана, изградена била канализација и беа поставени 600 улични светилки. Во текот на следните неколку години, започна со работа помала текстилна фабрика и фабрика за производство на порцелан. На крајот на XVIII век, Гатчина стана седиште на истоимената област, додека во периодот помеѓу 1797 - 1799 година, и според проектот на архитектот Николај Лавов, е изграден приморски замок, зграда што наскоро станала еден од најважните градски симболи на Гатчина. Првиот официјален градски грб бил усвоен со одлука на Павле I од 13 декември 1800 година.
Гатчина во текот на XIX и почеткот на XX век
Првиот градски весник „Гачински лист“ започна да се појавува во 1906 година, а две години подоцна беше отворено првото кино. Недалеку од градот за време на 1910 година бил изграден воен аеродром, во рамките на кој била основана првата руска академија за авијација. На Гачинската авионската академија, помеѓу останатите се школувале и Петар Нестеров (прв авион кој успешно изведе маневар „Мртви јамки“) и Лидија Зверева (првата жена обучен пилот во Русија). Во западниот воздушен баталјон, кој беше стациониран во Гатчина, на 1 март 1917 година беше дигнат бунт што доведе до воспоставување на револуционерна влада во градот („Регионален комитет на Гатчина на Советот на Санкт Петербург“). За време на Октомвриската револуција, Претседателот на Руската привремена влада Александар Керенски се криеше во Гатчина. За време на Руската граѓанска војна градот беше сцена на жестоки борби меѓу Црвената армија од една страна и Белите гардисти под водство на генералот Николај Јуденич, од друга страна. Во 1923 година многу топоними и улици низ цела Русија се преименувани, сè со цел да се одбележи петтата годишнина на Октомвриската револуција. Градот Гатчина беше преименуван во „Трок“ во чест на револуционерот и политичарот Лав Троцки. Во исто време, градот беше прогласен за административен центар на областа Троцки, односно од септември 1927 година регионот Троцки. По што Троцки во 1929 бил протеран од земјата, градот автоматски бил преименуван во Красногвардејск (јазик руски|Красногвардјеск). Градот во исто време бел и седиште на Колпанскиот фински национален совет, основана административна единица во 1926 година чие население се состоело од припадници на финското национално малцинство. Според податоците од 1933 година, советот на Колпино се состоел од 20 населени места со вкупно 3.679 жители. Колпинскиот совет бил укинат во 1939 година, а самиот град беше претворен во посебна административна единица. Во Големата чистка во текот на 1937 и 1938 година 214 жители на Гатчина биле застрелани под обвинение за предавство и шпионажа.
Повоени и постсоветски период
Веднаш по завршувањето на војната, започна сеопфатна реконструкција на уништениот град и за кратко време, основните инфраструктурни објекти беа вратени во градот. Во текот на 1956 година е основана филијалата на физичко-техничкиот институт на Руската академија на науките, а наскоро беше изграден и комплетно нов станбен кварт, Хохлово Поле, за потребите на вработените во институтот. Институтот во 1971 година е трансформиран во „Институт за јадрена физика во Санкт Петербург“, најголемата научна институција за јадрено истражување во тој дел на Русија.
Со декрет на претседателот на Руската Федерација Владимир Путин №177, од 6 април 2015 година градот Гатчина добил почесна титула „Град на воена слава“, за храброст, истрајност и херојство на своите жители изразени во борбата за слобода и независност на Татковината.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 во градот живееле 92.937 жители, додека проценува Националната служба за статистика во 2014 година градот имал 96.334 жители. Според бројот на жителите, Гатчина е најголемото населено место на територијата на Ленинградската област. Градската територија зафаќа површина од 28,75 км2, а во просек има околу 3,233 жители на км2.
Гатчина се одликува со дневни миграции на студенти и работници во околината на Санкт Петербург, и обратно, а самиот град е дел од агломерацијата Санкт Петербург, урбана област со над 6 милиони жители. На национално ниво, апсолутното мнозинство од населението на градот се Руси, со околу 40% од населението на возраст од 25 до 49 години. Иако природниот наталитет е позитивен и градот доживува постојан пораст на населението, стапката на наталитет во однос на смртноста е негативна, а населението во градот расте поради постојаниот прилив на странското население. Така според статистичките податоци од 2005 година во градот се родиле 668 бебиња, додека починале 1.550 лица, што дава негативен раст од 882 жители. Сепак, во истата година, 2.451 нов жител се преселил во градот, а 1.086 од нив се иселиле, што е позитивен раст од 1.365 луѓе. Вкупно, бројот на жители на Гатчина во 2005 година со тоа се зголеми за 483 жители.
Градски целини и локална самоуправа
Гатчина во 1796 година го добил официјалниот статус на град, а првата официјална територијално-административна поделба била направена во јануари 1799 година, и по тој повод градот е поделен на 4 дела:
Современата граница на урбаната област Гатчина датира од 2004 година, а според неа, урбаната област зафаќа територија од 28,75 км2. Иако градот официјално не е поделен на помали административни единици, неговата физиономија вклучува 12 историски региони и микрорегиони:
Градскиот грб и знаме
Првиот официјален грб на градот Гатчина беше усвоен на предлог на императорот Павле I Петрович на 13 декември 1800 година и беше во употреба до ноември 1917 година кога руските револуционерни власти ги сменија сите стари државни симболи кои имаа врски со империјалното семејство. Современиот градски грб, кој е копија на оригиналниот грб, повторно, со одлука на локалното градско собрание, беше вратен во употреба на 4 октомври 1995 година, а од истиот период, градскиот грб е исто така грб на градската општина Гатчина. Донесен е официјалниот закон за градски симболи на 18 март и 1998 година. Градскиот грб на Гатчина е регистриран во архивата на Националниот хералдички регистар на Руската Федерација под 270 фунти. .
Официјалниот градски грб на Гатчина се засновува на модерен француски штит кој е поделен на два дела. Во горниот дел, чија позадина е златно жолта и која вклучува две третини од штитот, има црн двоглав орел со златни клунови и канџи во кои држи жезол и топка со крст, што е симбол на тогашната империјална моќ. Орелот е крунисан со три империјални круни, од кои централната е со нешто поголеми димензии. На градите на орелот има сребрен малтешки крст над кој е круната на Големиот мајстор на витешкиот ред на Малта (круна од Орденот на Свети Јован Ерусалимски). Во центарот на малтешкиот крст има мал француски штит со светлоцрвена боја со монограм на царот Павле I. Во долниот дел на грбот има сино поле што ја симболизира императорската лента на Андреј, во центар на која почетната буква од името на градот е напишана во златна боја. За време на советскиот период се користел неофицијален грб во форма на француски штит, поделен на три дела. Во централниот дел, на бела позадина, се наоѓал обелискот Конетабил и три испреплетени орбити на електрони, симболи на минатото и иднината на градот. Во горниот дел на грбот, името на градот било испишано во златна боја на црвена позадина, додека во долниот дел, на зеленото поле, годината на основање било втиснато со злато 1796. Изгледот на официјалното градско знаме бил усвоен на седницата на градското собрание во 2008 година и претставувал бело платно во чиј центар е градскиот грб.
4 Лебед
4 Лебед — двојна ѕвезда во северното соѕвездие на Сигнас. Тоа е слабо видливо со голо око со очигледна визуелна големина од 5,17. Растојанието до 4 Лебед, како што е утврдено од годишната промена на паралаксаата од 5,8 величини, е околу 560 светлосни години.