Софија_од_Насау
Кралицата на Шведска и Норвешка
Кралицата Софија по 1878 година била многу ангажирана во нејзините религиозни интереси, а нејзината работа за таканареченото ново евангелистичко движење била доста значајна. Ова ја направило помалку заинтересирана за учество во претставувањето и општествениот живот, а Карл Флитвуд забележал дека господарот на нејзиниот двор бил всушност пречесниот Бесков. Таа на крајот го ограничила учеството во судскиот и општествениот живот на кога тоа било апсолутно неопходно. Кога присуствувала на Амарантерскиот бал во 1885 година, приликата била доволно ретка за да привлече внимание. Софија претпочитала приватен живот, како што се вечери и музички вечери во друштво на членовите на семејството и нејзините дами во чекање. Кралицата Софија страдала од лошо здравје: во 1875-1877 година, на пример, таа речиси постојано отсуствуваше во странство поради здравствени причини, и иако беше подобро по 1877 година, таа продолжи да го посетува особено Амстердам за медицинска нега на лекарот Мецгер. За време на посетата на Париз, таа предизвикала големо внимание кога вечерала во јавен ресторан: ова било невообичаено за една кралска жена во тоа време, а исто така било и единствениот пат кога таа го направила тоа. Во 1885 година, нејзиниот син Карл се разболел во Истанбул, а таа и Оскар II ја посетиле Отоманската империја, каде што биле примени од султанот и Софија добила дозвола да го посети царскиот харем. Тие ја посетиле и Романија. Кралицата Софија вложила голем напор во својата работа за подобрување на медицинската нега и го основала првото училиште за медицински сестри во Шведска. Таа ја проучувала работата на Флоренс Најтингел и ја посетила Велика Британија со Оскар во 1881 година, каде што биле примени од кралицата Викторија. За време на нејзината посета ги проучувала современите медицински установи во Лондон. По нејзиното враќање, таа започна проект за едукација на професионални медицински сестри во Шведска. Оваа работа само што започнала со пионерската работа на Еми Рапе во 1867 година, но сè уште немало соодветна образовна институција за медицински сестри, а медицинскиот свет бил скептичен. Во 1882 година успеала да организира часови за медицински сестри во болницата Сабатсберг; 1884 година таа го отворила Универзитетскиот колеџ „Софијахеммет“ за студентите; и во 1889 година бил развиен во Sophiahemmet, комбинирана болница и училиште за медицински сестри. На Sophiahemmet се гледало како на пример за образование на медицинските сестри во Шведска, а исто така се гледало како на правилно воспоставување на професијата медицинска сестра во Шведска. Софија била многу активна во зголемувањето на почитта кон медицинската професија кај лекарите, кои не ја сметале работата за соодветна за образована жена, а за да ја почитува професијата, таа сакала професијата да се гледа како религиозен повик и да ја да бидат преземени од медицински образовани жени и таа ги охрабрувала жените од високата класа да бидат медицински сестри, сето тоа затоа што сакала да се почитуваат медицинските сестри: првиот шеф на нејзиното училиште за медицински сестри бил благородникот Алфхилд Еренборг, кој бил ученик на Флоренс Најтингел, и Квин бил активно вклучена во институцијата до нејзината смрт. Во нејзиното училиште за медицински сестри, дури и студенти од аристократијата се очекувало да ги чистат подот. Двете ученички на Софијахеммет, Алма Брунског и Олга Клареус требало да имаат големо значење за медицинската нега во Норвешка. Софија претседавала со педесет различни добротворни организации во Шведска и Норвешка. Таа добивала баратели на помош еднаш неделно, ја поддржувала Армијата на спасот и самата основала многу организации.