cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општина Могила
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Могила е Јасмина Гулевска од редовите на СДСМ. Таа била избрана на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Могила е составен од 11 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Грб на Кирибати
Грбот на Кирибати е официјалниот грб на оваа океанска држава. Грбот бил воведен како официјален по независноста на државата во 1979 година, а бил предложен за грб на државата на 1 мај 1937 година.
Опис
Грбот е составен од црвен штит каде во горниот дел има златна фрегата во лет. Под фрегатата има златно сонце во изгрев кое има 17 краци што ги претставуваат 16 Гилбертски Острови и островот Банаба. Под сонцето има приказ на Тихиот Океан во сина боја со три бели бранови кои ги претставуваат Гилбертските Острови, Феничките Острови и Линијските Острови. Под штитот се наоѓа златна лента со националното гесло на кирибатски Te Mauri Te Raoi Ao Te Tabomoa или на македонски „Здравје, мир и просперитет“. Знамето на Кирибати е исто со грбот по дизајн.
Амстел Голд Рејс 2021
Амстел Голд Рејс 2021 — 55. издание на велосипедската еднодневна трка Амстел Голд Рејс, која се одржала на 18 април како четиринаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Иако Ваут ван Ерт бил прогласен за победник пред Том Пидкок во спринтерскиот фотофиниш, каде Максимилијан Шахман го заокружил подиумот, се шпекулирало дека камерата на целта била насочена околу 26,86 центиметри пред вистинската линија на целта, што направило вистинскиот победник да биде нејасен.
Екипи
Бидејќи Амстел Голд Рејс е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Антарла (Свети Николе)
Антарла - Бела Чука — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време. На 3 км југоисточно од градот, во нивата на Ј. Алексов, што зафаќа површина од 250 × 100 м, сесреќаваат фрагменти од керамички садови, питоси градежен материјал.
Црква „Св. Димитриј“ - Стари Град
Свети Димитриј — главна селска црква во азотското село Стари Град.
Црквата се наоѓа на една височинка близу селото, а околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Болка на душата
Болка на душата е македонска серија од 2016 година во режија на Јани Бојаџи, кој е автор и на сценариото. Серијата е снимена во продукција на Канал 5, извршен продуцент на серијата е Јани Бојаџи. Главните улоги ги играат: Бранко Бенинов, Кирил Трајковски, Васил Михаил, Ванчо Крстевски, Марина Поп Панкова, Јана Клејн, Ирена Илиевска.
Мик Џонс
\ Мајкл Џиофри "Мик Џонс" (анг. Michael Geoffrey "Mick" Jones) (роден ),  е поранешен гитарист, следечки вокал и еден од основачите на британскиот панк рок бенд Клаш, до напуштањето на бендот во 1993. Следува формирњето на бендот  Биг аудио динамит со Дон Летс па со промената на составот на членовите, следува настанувањето на  Биг аудио динамит II, а подоцна и на Биг саунд. Моментално, Џонс свири со Карбон силикон заедно со неговиот долгогодишен пријател, Тони Џејмс, и сега се на светска турнеја како дел од Горилаз лајв бенд (во него е вклучен и поранешниот член на Клеш Пол Симонон).
Детство и адолесценција
Џонс е роден во Брикстон, Јужен Лондон, Англија од татко со велшко потеко и мајка со еврејски корени од Русија. Поголемиот дел од детството го поминал со неговата баба по мајка, Стела, во Јужен Лондон. Братучед на Џонс е Грант Шепс, конзервативниот член во парламентот на Велвин Хејтфилд. Школувањето го започнал во "Странд Скул", па потоа во уметничка школа, поради своето уметничко-творечко размислување. "Дури и пред Њујорк долс, ги следев настапите на бендовите наоколу. Ги следев Мот д хопл насекаде низ Англија. Бев дури до Ливерпул и Њукасл, спиејќи на скалите од општинската зграда, искрадувајќи се во возовите без карта, криејќи се по вецеата кога доаѓаше кондуктерот за проверка на тикетите. Скокав од возот пред да пристигне на станицата и ја прескокнував оградата. Тоа беа прекрасни времиња, и отсекогаш знаев дека сакам да свирам гитара во некој бенд. Тоа беше тоа за мене. " Почнува да се препознава како гитарист со свирењето во раните седумдесетти години како член на глем рок бендот, Деликвентс. Кратко потоа го запознава Тони Џејмс, со кој го формираат прапанк-бендот Лондон сс. До 1976 бендот се растура, а членовите на бендот Џонс, Пол Сиомонон и Кејт Левене бараат ново одредиште со нов бенд.
Џенерал Паблик
По исфрлувањето од Клеш, Џонс кратко е основач на бендот Џенерал паблик. Иако е наведен како официјален член на бендот во деби албумот од 1984 "Ол д рејџ", Џонс го напушта бендот во текот на снимањето на албумот и заменет е од Кевин Вајт. На задниот дел од омотот на цедето, наместо слика од Џонс, поставена е бела позадина. Тој свири на повеќето песни од албумот вклучувајќи ја и песната "Тендернес" која се најде на ТОП 40 во Северна Америка.
Биг аудио динамит
Напуштајќи ги Џенерал паблик, го формира бендот Биг аудио динамит со режисерот Дон Летс, кој претходно ги имал режисирано различните спотовите на Клеш, а подоцна и документарниот филм "Вест веј то д ворлд". Деби албумот "Д ис биг аудио динамит" е издаден следната година, во кој песната "E=MC²" добива репутација по клубовите, а песните "Медицин шоу" и "E=MC²" добро котираат на музички листи во Обединетото Кралство. За вториот албум на бендот, "Но 10, апинг ст", Џонс повторно соработува со Страмер. Заедно пишуваат неколку песни за албумот, вклучувајќи ѓи и "Бејонд д пејл", "В. тртин" и "Сајтси М.Ц". Страмер помага и во издавањето на албумот. Повторното обединување не трае долго, по меѓусебната соработка, тоа не се случило некое време. Омотот на третиот албум на Биг аудио динамит насловен како "Тајтин ап, вол. 88", е нацртан од страна на поранешниот басист на Клеш, Пол Симонон. Кратко по издавањето на албуот, Џонс добива сипаници и пнеувмонија поради што повеќе месеци прележува во болница. По оздравувањето, издава уште еден албум со бендот насловен како "Мегатоп феникс", пред да ја промени поставата и да го преименува бендот во Биг аудио динамит II, издавајќи со него албум насловен како "Д глоб". Во 1990 вклучен е во песната од  Ацтек Камер насловена како "Гуд морнинг ингланд", заедно со Роди Фрејм. Составот на бендот повторно се менува во 1994, и го издаваат албумот "Хајер паувер" под името Биг аудио. Во 1995, го издаваат албумот со најдобрите хитови, "Планет Б.А.Д." кој е издаден и како студиски албум именувак како  "Ф-панк" под оригиналното име на бендот Биг аудио динамит. Наредниот албум, "Ентеринг а њу рајд" е сниман во 1997, но издаден само на интернет поради несогласувањата со "Радиоактив Рекордс". Уште една колекција од најдобрите хитови, насловена како "Супер хитс" е издадена во 1999.
Карбон/Силикон
Во 2002, Џонс се здружува со поранешниот колега од бендот Лондон сс, Џенерејшн икс и Сигју сигју спутник, Тони Џејмс, со цел да го формираат новиот бенд Карбон/Силикон. Бендот има одржувано турнеи во Обединетото Кралство и САД, настапувајќи на бројни добротворни анти-фашистички концерти. Бендот исто така има снимано и три албуми меѓу кои : А.Т.О.М, Вестерн фолк и Крекап сјут, кои се достапни на интернет за спуштање. Првото издадено печатено цд е Д њус ЕП. Бендот ги охрабрува своите обожаватели да ја шират музиката бесплатно на П2П мрежите и дозволува аудио и видео снимање на нивните настапи. Првата песна "МПфри", е химна на за споделувањето на песните на П2П мрежите. Слично во многу аспекти на претходните дела од Мик Џонс во Биг аудио динамит, Карбон/Силикон целат кон традиционалниот присап на рокенролот. Од страна на Алан Мекги бендот е опишан како притиснат камен помеѓу лап топот и интернетот, давајќи ни примероци од нивните записи и живи настапи. Составот на бендот е катализиран од интрнетот и П2П споделувањето на записи. Првата песна напишана од страна на Џонс и Џејмс е "МПФри", во која што тие ги опишуваат своите желби за прифаќање на технологијата на интернетот и споделувањето музика на записи на интернет, во интерес на ширење на музиката а не на профит од неа. На седум последователни петоци во период од Јануари до февруари 2008, Карбон/Силикон има серија од настапи во "Ин он д грин", точно под "Вествеј" во Торп Клоус, помеѓу Ладброук Гров и Портобело Роуд. На нивните настапи често има специјални гости вклучувајќи ги поранешните членови на Секс Пистолс, Глен Матлок и Пол Кок, поранешниот тапанар на Клеш Топер Хидон и поранешниот член на Мескалеро, Тимон Дог.
Продуцент
Џонс бил и повремен продуцент. Во 1981 тој го продуцира вториот албум на Елен Фолеј, "Д спирит оф ст. Луис". Тој исто така бил во врска со Фолеј и ги преправил песните од вториот албум заедно со Страмер. Меѓу оние коишто се појавуваат на албумот се и членови на Д блокхедс и сите четири членови на Клеш. Во 1981 Џонс го продуцира и првиот албум на Театр оф хејт насловен како "Вестворлд" издаден во 1982, напишан од Кирк Брендон. Џонс исто така свири гитара на песната "До ју белив ин д вестворлд". Тој го снима и продуцира алнбумот "Ариа оф д девил" во 1982 на истимениот бенд во "Весекс Студио", кој не беше издаден сè до 1998, кога мастерот на снимките беше пронајден од страна на Кирк Брендон. Џонс го продуцира и деби албумот на лондонските Либертинес, "Ап д брекет"(2002). Критички, албумот е добро прифатен и во Обединетот Кралство и САД. Тој останува како продуцент и на вториот и последен албум на бендот, Либертинес. Го има продуцирано и деби албумот на поранешниот член на Либертинес Пете Доерти, односно на бендот Бејбишемблс. Џонс е запишан и како придружна гитара и вокал на главната песна "Мал бачо" од бендот Лос фабулосос кедилакс на албумот "Реј азукар". Моментално обезбеди успех со песната "Дајс лајв- д рандом мајнд" од Лук Ринехарт, во филмот на Ник Мид и Вејн Мекгрегор, современ мјузикл. На доделувањето на наградите на "НМЕ шоквејкв" во 2007, Џонс се качи на сцена и ја изведе песната "Вајт мен ин хамерсмит палејс" заедно со Прајмл скрим.
Пријателството со Ричард Арчер
Ричард Арчер од Хај Фај првпат го запознава Џонс кога тој уште бил со Контемпо. Хард Фај барајќи продуцент, на предлог на еден од членовите на бендот, се одлучуваат токму за Џонс. На пробата во Путнеј, Ричард ја споредува облеката која ја носи со "Годфадр". Арчер работи година дена на првата снимка на бендот, но работите не се одвиваале така како што очекуваат поради проблемите со продуцентската куќа. Зборувајќи за Арчер, Џонс кажува: - Се надевам дека ќе ми биде забавно во овој дел од кариерата и сакам да работам со млади луѓе како што е Рич бидејќи тој е полн со нови идеи. Нема да кажам дека јас сум му ментор. Само се обидувам да имам малку забава и да отсвирам некоја песна. На доделувањето на награди "НМЕ", на шоуто во "Коко Клаб" одржано на 6 февруари 2008, Џонс се појавува на сцената заедно со Хај Фај изведувајќи ја "Шуд ај стеј ор шуд ај гоу" и песната на Хај Фај "Старс оф ЦЦТВ".
Горилаз
Џонс повторно соработува со Симонон на албумот од Горилаз од 2010, именуван како "Пластик бич", на истоимената песна. Џонс исто така настапнува со Горилаз лајв бенд, придружувајќи ја песната "Пластик бич" со ритам гитара заедно со Симонон. Бендот e хедлајнер на "Коачела Фестивал 2010, Гластонбјури" и "Фестивал интернационал де беникасим". Мик Џонс и Пол Симонон моментално работат како извршни продуценти на нов филм заоснован врз на снимката од Клеш 1979 поточно албумот Лондон колинг.
Музичка опрема
Првата гитара на Џонс е Џипсон "лес пол џуниор" со "П90" магнет, кој ја купил откако Џони Тандрс користел таква. Оваа е главната гитара на Џонс од крајот на 1977 до почетокот на 1978, а после тоа ја користи како замена и како студиска гитара. Во исто тоа време поседува и друга "Лес пол џуниор" гитара, целосно црна, црн "пикард"(заштитна маска), која што ја скршил за време на една свирка во 1977. Потоа се врти кон користење на регуларна "Џипсон лес пол" гитара, а подоцна "Џипсон лес пол кастм". - "Најдобри секако ми беа "Џуниор", - изјвил на порталот од Џипсон во 2006. Имав одлична Лес пол стандард, орнаментна. Потоа имав црна кастм и бела кастм, па бела "холоувбади" за "Лондон колинг". Но сè уште до ден денес ја свирам Џуниор". Исто така привремено има свирено и "Олимпик вајт Фендер Стратокастер" - за верзијата во живо на "Стрејт ту хел", неколку "Бонд" гитари кои биле донирани за него од страна на неговиот добар пријател Ендру Бон, кој и ги прави тие гитари. За ефекти претежно користи "МХР" педали вклучувајќи "100 фазер", "Фленгер", и "Аналог дилеј" како и "Роланд хорус" или "Спејс Ехо ефектс." За време на почетоците на Клеш, Џонс користи појачало од марката "Маршал плекси" и привремено "Фендер Твин" со 2х12. Подоцна користи "Меса Буги" појачала со два "Маршал 4х12" звучници, кој ги користи за време на свирењето со Клеш. Џонс користи "хај-тек"(високотехнолошка) британска гитара "Бонд Елекграглајд" со бендот Биг аудио динамит. Во моментов, привревремно свири на "Џипсон лес пол џуниор", но со моменталниот бенд Карбон/Силикон повеќе ја користи полесната, црна "Фендер тинлајн телекастер 1972" со оригинал "Фендер вајд рејнџ" магнети. Овие инструменти се свирени на појачалото "Фендер блус девил". Обезбеден е дополнителен "овердрајв" со "Ибанез тјуб скример ТС-9 овердрајв" педала.
Гегелов
Гегелов (Gägelow) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Милан Милиќевиќ
Биографија
Милан е роден во Рипањ во близина на Белград, од родителите Јован и Митар во 1831 година. Милиќевиќи потекнуваат од Стари Влав, каде што се преселиле од „пред три века“. Основно училиште учел во родното село, а образованието го продолжил во Белград. По гимназија завршил богословија во Белград, а потоа работел како државен службеник со различни професии: како наставник во основно училиште во Лешница, потоа во Топола, судски лекар во Ваљево, а потоа бил преместен во Белград каде што служел до крајот на животот како службеник.
Многу патувал во Србија, старите и новоослободените области, по српско-бугарската граница, во Црна Гора и Русија. Бил секретар на српското Министерство за просвета 1861-1874 година. , кога ги вршел своите опсежни прегледи меѓу народот. Ја пропатувал речиси цела Србија како училиштен надзорник и собирал материјал за своите дела. Објавил над 100 литературни наслови, на различни теми. Неговото главно дело е „Кнежевството Србија“ од 1876 година. Се јавува и во 1867 година како секретар на Српското академско друштво во Белград. Бил и еден од основачите и член на првиот одбор на Српското археолошко друштво во 1883 година. Тој исто така бил основач и член на Одборот на Друштвото Свети Сава во 1886 година. Кратко време го уредувал и официјалниот српски весник, бил библиотекар на Националната библиотека и државен советник. Го уредувал и списанието „Училиште“.
Бил еден од секретарите на Собранието во 1864 година и на Собранието во 1867 година во Белград.
Одликуван е со Орденот Таковски крст и Орденот Свети Сава. Основно училиште во Белград го добило неговото име.
Гамштет
Гамштет (Gamstädt) е село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2009 е дел од општината Несе-Апфелштет.
Долни Бавчи (Свети Николе)
Долни Бавчи — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува населба од римско време. Во строгиот центар на градот, при изградбата на објекти биле откриени темели од стари згради, керамички садови и повеќе монети кои не се зачувани.
NGC 3444
NGC 3444 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3444 се споменува и како UGC 6004, CGCG 66-55, FGC 1148.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3444 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3444 има привидни димензии од 1' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 19°.
Други поделби
Проучување на NGC 3444 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32670. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 849. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
19620 Окленд
19620 Окленд (англ. 19620 Auckland) или 1999 QG е астероид од главниот појас откриен на 18 август 1999 г. во опсерваторијата Стардом во Окленд, Нов Зеланд.
Магомед Оздоев
Магомед Оздоев (руски: Магомед Мустафьевич Оздоев, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на Локомотив Москва.
Сигерес
Сигерес — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Еднина
Еднина — граматички облик на именка што означува еден предмет, поим, суштество, појава, личност и сл.
Спротивно од еднина е множина, што означува повеќе од еден или едно.
Ингерслебен (Тирингија)
Ингерслебен (Ingersleben) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2009 е дел од општината Несе-Апфелштет.
NGC 5891
NGC 5891 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5891 се споменува и како MCG -2-39-15, IRAS 15134-1118.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5891 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5891 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 16 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 29' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
Други поделби
Проучување на NGC 5891 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54491. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 289; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5589. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1437.
Довлар
Довлар (Μαρμαριά, Мармарија) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Демографија
До 1928 година во селото биле населени 85 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 97 жители, додека во 1940 година селото броело 124 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 126 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 108 жители, во 1971 година имало 63 жители, во 1981 година имало 38 жители, додека во 1991 година имало 28 жители. Денеска, населението на селото е 13 жители според пописот од 2011 година.
Долно Маало (Свети Николе)
Долно Маало – Чамушово  — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува вила рустика од римско време. На 500 м источно од градот, во дворовите на семејството Петкови, при копањето на канал за водоводна мрежа биле откриени темели од објект.
Црква „Св. Илија“ - Долно Врановци
Свети Илија — главна селска црква во селото Долно Врановци.
Црквата се наоѓа на рид над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Архитектура
Црквата била изградена од видниот мајстор Андон Китанов.
Гали
Галите (Gaulois) биле древен келтски народ, кој ја населувал Галија и блиските региони од железната доба до времето на Римското Царство. Мнозинството Гали го зборувале континенталниот келтски галски јазик. Во однос на религијата, Галите практиквуале форма на анимизам. На врвот на социјалната структура во Галија се наоѓале „друиди“. Тие биле дел од престижната класа кај Галите, а според непотврдени историски артефакти биле свештеници кои го практикувале окултизмот. За потомци на Галите се сметаат народите во Франција, Белгија и Швајцарија.
Животот, културата и традицијата на Галите
Галите си имале своја култура наречена галска култура, која се оформила од келтската култура. Тие живееле во префинети друштва и најчесто се занимавале со земјоделство, сточарство, занаетчиство и трговија. Исто така правеле свое вино со кое тргувале. Галите биле вешти уметници, изработувале бронзени скулптури на мали божества и птици. Ковале свои монети на кои најчесто биле прикажани апстрактни лица на луѓе и животни. Според откритиjата пишувале на дрвени плочи и восочни табли. Галите како во Европа живееле и во Британија.
На врвот на социјалната структура кај Галите стоеле друидите и поглаварот. Секое галско племе имало свој поглавар. Поглаварот бил водач на селото и командант на војската.
Татковината на Галите била Галија која во енциклопедија Британика е опишана како:
Детроит Театар Дистрикт
Детроит Театар Дистрикт (Detroit Theatre District) е дистрикт во Детроит, Мичиген. Овој театар дистрикт има многу театари, што го прави најголем театар дистрикт во САД после Бродвеј во Њујорк. Повеќето од овие театари се над Вудвард Авену, помеѓу Даунтаун Детроит и Нов Центар.
Хиршберг (Тирингија)
Хиршберг (Hirschberg) — град во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Зале, 20 километри јужно од Шлајц, 12 километри северозападно од Хоф (Баварија) и 25 километри југозападно од Плауен (Саксонија).
Историја
Градот првпат се појавил во документите во 1154 година. Во неговата понова историја е познат како патнички граничен премин помеѓу Источна и Западна Германија. Сообраќајот бил предмет на одредбите од договорот за меѓузонски сообраќај, кој бил склучен во 1972.
Демографија и управување
Хиршберг се наоѓа на автопатот А9 (Берлин – Минхен). Градот ги вклучува следниве единици: Јухех, Гериц, Шпарнберг, Улерсројт и Фенцка.
Население
Движење на бројноста на населението:
Плишов
Плишов (Plüschow) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Триумвират
Триумвират (од латински: „владеење на тројца“) или “тројка“ на руски, e опис на сојузништвото меѓу тројца подеднакво моќни политички или воени водачи - триумвири (лат.: triumvir, мн. triumviri).
Нојдитендорф
Нојдитендорф (Neudietendorf) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2009 е дел од општината Несе-Апфелштет.
Триумвират
Римските триумвирати
Првиот триумвират го склучиле Гај Јулиј Цезар, Гнеј Помпеј и Лициниј Крас. Тоа се случило во 60 г. п.н.е. и нивна цел била да ги заземат највисоките позиции во Рим. Затоа, Цезар во 59 г. п.н.е., станал конзул, а потоа отишол да ги пороби галските племиња. Кога успеал, настанала Галија, област која се простирала северозападно од Апенинскиот Полуостров. Подоцна Галија станала римска провинција со која владеел токму Цезар.
Кога Лициниј Крас загинал во битката со парќанската војска во 53 г. п.н.е., односите меѓу Помпеј и Цезар заладиле и Првиот триумвират се распаднал.
NGC 1512
NGC 1512 — спирална галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1512 се споменува и како ESO 250-4, MCG -7-9-7, AM 0402-433, IRAS 04022-4329.
Откривање
Објектот е откриен на 29 октомври 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1512 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 1512 има привидни димензии од 8,9' х 5,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 3 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 43° 20' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 1512 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14391. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 391; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7583.
Џунка
Џунка или џонка  — еден вид традиционален кинески едреник создаден за време на династијата Хан (200 г.пр.н.е. - 200 г.н.е.). Се карактеризира со висока крма со испакнат лак и неколку јарболи со платно или рогозини. Едрата по потреба може да се рашират или да се соберат со влечење на јажиња. Наместо вообичаената кобилица, за управување со бродот се користи масивно кормило. Џунките се појавиле во 2 век пр.н.е., а биле користени за пловидба до индонезискиот и индискиот брег во средниот век. Тие еволуирале со текот на времето, па дури и денес можат да се најдат во употреба модерни верзии на овој вид брод.
Постојат два вида џунки во Кина: северна џунка, која се развила од кинеските речни бродови, и јужна џунка, која се развила од австронезискиот бродски дизајн што се користел во трговијата со источната династија Хан од вториот век. Тие продолжиле да се развиваат во подоцнежните династии и главно биле користени од кинеските трговци низ Југоисточна Азија. Слични дизајни на џунки биле усвоени и од други источноазиски земји, особено Јапонија, каде џунките се користеле како трговски бродови за трговија со стоки со Кина.Биле застапени, а во помал број сè уште се присутни низ Југоисточна Азија и Индија, но пред сè во Кина. Историски гледано, кинеските џунки може да бидат еден од многуте видови на мали крајбрежни или речни бродови, кои обично служат како товарен брод, чамец за разонода или чамци за домување, но има и такви кои по големина се блиски со големите океански бродови. Денес, во поширока смисла, се среќава сè поголем број на модерни рекреативни едрилици во облик на џунка. Може да има значителни регионални варијации во видот на опремата или распоредот на пловилото; како и да е, сите тие користат џункови едра.
Поимот „џунка“ (португалски; холандски; и шпански) исто така се користел во колонијалниот период за сите средни до големи бродови од австронезиската култура на островите во Југоисточна Азија, со или без опрема на џунка. Примерите ги вклучуваат индонезискиот и малезискиот џонг, филипинскиот каракоа и ланонг и молучката кора кора.
Етимологија
Мислењата за потеклото на зборот се поделени на оние кои веруваат дека потекнува од кинескиот дијалект и оние кои веруваат дека потекнува од јаванскиот јазик. Можно е овој поим да потекнува од кинескиот збор („чамец; брод“) - современ мандарински кинески збор за океански дрвен товарен брод е.
Пјер-Ив Манга и Зоемулдер, меѓу другите, укажуваат на старојаванско потекло, во облик на зборот јонг. Зборот може да се проследи од стар јавански натпис во 9 век. Во малајскиот и кинескиот јазик влегол во 15 век, кога списокот на кинески зборови го идентификува како малајски збор за брод. Кон крајот на 15 век, Унданг-Унданг Лаут Мелака, поморски законик што го составиле јавански бродосопственици во Мелака, често користи јонг како збор за товарни бродови. Европски списи од 1345 до 1601 година користат различни сродни поими, вклучувајќи го жонк (француски), (италијански), (шпански), (португалски) и (холандски). Овие поими вообичаено се користат за опишување на сите видови големи бродови пронајдени во Југоисточна Азија, како и кинески бродови.
Градба
Историчарот Херберт Ворингтон Смит сметал дека џунката е еден од најефикасните дизајни на бродови, изјавувајќи дека „како средство за превоз на човекот и неговата трговија на отворено и бурно море, како и на огромните внатрешни водни патишта, ретко која друга класа на брод... е посоодветна или подобро приспособена за својата намена од кинеската или индиската џунка, и сигурно е дека во однос на рамноста на едрата и практичноста, кинеската опрема е ненадмината“.
Едра
Едрото на кинеската џунка е вид на примена на едрата на малајската џунка, кое користело патосници од зеленчук прицврстени на летви од бамбус, практика што потекнува од Индонезија. Летвите со целосна должина го одржуваат едрото порамно од идеално во сите услови на ветер. Следствено, нивната способност да пловат блиску до ветрот е полоша од другите предни и задни платформи.
Труп
Класичните џунки биле градени од меко дрво (иако тиковото дрво се користело во Гуангдонг по 17 век) со надворешен облик кој е прво изграден. Потоа, биле поставени неколку внатрешни прегради, до кои се пристапуваше со посебни отвори и скали, кои наликуваат на внатрешната структура на бамбус. Традиционално, трупот има крма во форма на потковица која поддржува висока [палуба за измет[|палуба]]. Дното е рамно кај речните џунки без кобилица (слично на сампан), така што чамецот се потпира на кормило, подводна даска или многу големо кормило за да се спречи чамецот да се лизне бочно во водата.
Друга одлика на џунката, внатрешна преграда, го зајакнува бродот и го успорувапоплавувањето во случај на појава на дупка. За бродовите изградени на овој начин се зборува во книгата Раговорите на Пингџу на маса на Џу Јуо, објавени во 1119 година за време на династијата Сонг. Овој вид на кинеска конструкција на трупот на бродот бил потврден од мароканскиот муслимански берберски патник Ибн Батута (1304–1377), кој го опишал многу детално (види Технологија на династијата Сонг). Бенџамин Френклин напишал во писмо од 1787 година за проектот поштенски пакет помеѓу Соединетите Американски Држави и Франција:
Така прават сите (опера)
Така прават сите — опера во два чина на Волфганг Амадеус Моцарт.
Содржина
По наговор на Дон Алфонсо, двајца млади војници, Ферандо и Гулиелмо, сакаат да ја проверат чесноста на своите свршеници, сестрите Фиордилиџи и Дорабела. Затоа, тие кажуваат дека ќе одат во војна, а потоа се маскираат и им се додворуваат на девојките. На почетокот, сестрите ги одбиваат додворувачите. Но, тогаш се вмешува младата шанкерка Деспина, која прифаќа да посредува меѓу војниците и сестрите и ги убедува нив да ја прифатат понудата. Во вториот обид да допрат до сестрите, војниците се претвораат дека испиле отров, а тогаш настапува Деспина, во улога на лекар. Таа ги наговорува девојките да помогнат во лечењето на војниците, терајќи ги да направат прељуба.
Тогаш, Дорабела го избира маскираниот Гулиелмо (кој е свршеник на нејзината сестра). Така, Дорабела и Гулиелмо поминуваат убава вечер, а тој успева да ја земе сликата на нејзиниот вереник, а на нејзиното место да стави срце, кое понатаму станува доказ за нејзиното неверство. Фиордилиџи го одбива Ферандо (свршеникот на Дорабела) и затоа, Дон Алфонсо инсистира на нова нивна средба. Фиордилиџи е решена да се одбрани од искушението и сака да оди во логорот кај својот сакан, но Ферандо е упорен, не само поради опкладата, туку и воден од желбата да му се одмазди на Гулиелмо, кој ја освоил неговата сакана.
Потоа, маскираните војници и девојките склучуваат брак. На самиот чин на склучувањето на бракот, воената музика го најавува враќањето на војската и тогаш се откриваат измамата и прељубата.
Автономна Македонија (белградски весник)
Автономна Македонија (La Macédoine autonome). - неделен неофицијален орган на македонскиот клуб во Белград. Поднасловно мото: „Балканот на балканските народи – Македонија на Македонците“ (Гледстон). Главен уредник Григорие Хаџи Ташковиќ (со потекло од Воден), сопственик и одговорен уредник Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ (со потекло од Гевгелија), а меѓу соработниците се и Ј. Велиќ, А. Атанасов и Е. Спостранов. Весникот излегува на српски јазик (со уводниците и на франциски), со програмска концепција во првиот број со поднаслови:
1. „Идејата за автономија на Македонија под гаранција на големите сили и малите балкански држави.“
2. „Македонското прашање не е националистичко прашање; тоа не е национално прашање на ниедна од балканските држави, секоја од кои го смета како такво за себе и со тоа го прави невозможно неговото решение; тоа е политичко прашање на сите христијански народи што живеат во Македонија.“
3. „Идејата за Балканска конфедерација со Македонија како нејзин член.“
Кога издавачите формираат јадра и во Македонија и воспоставуваат личен контакт со раководството на ТМОРО за учество како посебна македонска група на престојниот Рилски конгрес, во Белград настануваат улични демонстрации и доаѓа до смена на владата. По вербалните и физичките напади и застрашувања, по број 12 весникот престанува, а уредниците издавачи мораат да ја напуштат Србија. Така е задушен и Македонскиот клуб и разнебитена организационата структура во земјата и во странство.
Црква „Св. Димитриј“ - Зрново
Свети Димитриј (Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Δημητρίου Νευροκοπίου) — црква во гратчето Зрново, Драмско, Егејска Македонија. Претставува митрополски храм на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1866 г. според натписот на јужниот ѕид. За годината сведочи соопштение од митрополитот Никодим Неврокопски од 1902 г. Не се споменува кога храмот е живописан. Градбата претставува трикорабна базилика со трансепт и купола, оградена од југ, запад и север со затворен трем и тројна апсида на исток. Црквата има големина од 30 × 21 м. Има монументална камбанарија на три ката, изградена во средиштето на западната страна. Горниот кат е женска црква, со пристап од внатре. Женската црква на југ и на север завршува со параклиси посветени на Св. Константин и Елена и Успението Богородично. Голем дел од фреските во црквата се уништени и премачкани. Резбаниот иконостас, иконите, владичкиот прстол и два резбани проскинитара се од XIX век. Иконите се од 1874 г.; некои од нив се од мајсторот Ѓорѓи од Неврокоп. Во северниот дел на комплексот е зачувано старото училиште кое, според натписот е изградено во 1863 г. Во припратата стои живописната сцена „Страшниот суд“, насликана во 1871 г. од галичкиот мајстор Јаков Мауровски.
Ноќен жерав (опера)
Ноќен жерав — опера на јапонскиот композитор Икума Дан.
Содржина
Приказната се одвива во мало планинско село во древна Јапонија. Селанецот Јохио живее со својата нежна и убава сопруга Цу. Еднаш, Јохио го спасил животот на еден жерав, извлекувајќи стрела од неговото тело. Без да знае, Јохио, жеравот се претворил во жена и станал негова сопруга. Сакајќи да го усреќи сопругот, Цу тајно ткае ткаенина од своите пердуви.
Селаните Содо и Унзу дознаваат за прекрасната ткаенина и го убедуваат Јохио дека него инеговата сопруга ги очекуваат убав живот и големо богатство во градот, ако Цу исткае иста таква ткаенина, но во поголеми димензии, за кои тие скапо ќе платат. Наивниот Јохио им верува на злобните соседи и ја наговара Цу да исткае повеќе од ткаенината.
Цу се враќа лебдејќи околу смртта и му ја предава скапоцената ткаенина на сопругот. Потоа, таа повторно се претвора во жерав и заминува во снежната квечерина на своето последно патување. Јохио сфаќа дека ја загубил скапоцената сопруга и стискајќи ја ткаенината во рацете, го гледа нејзиното исчезнување.
Изведба
Операта „Ноќен жерав“ била изведена на сцената на Македонската опера и балет премиерно на 3 јануари 2015 година во соработка со Токиската опера во чест на 20 години билатерални односи помеѓу Царството Јапонија и Република Македонија.
ССОУ „Димитрија Чуповски“ - Велес
„Димитрија Чуповски“ — средно училиште во Велес, Општина Велес.
Базилика Свети Петар
Папска базилика „Свети Петар“ (Basilica Papale Sancti Petri) — соборна црква во Ватикан, посветена на апостол Петар и е најголемиот христијански храм во светот, кој може да собере и до 60.000 верници. Базиликата претставува „мајка-црква“ на Римокатоличката црква и се смета за едно од најсветите христијански места во светот. Во христијанскиот свет, таа е опишана како седиште на сите цркви и како најголема од сите цркви во христијанството. Според католичкото верување, во базиликата е погребан апостол Свети Петар, еден од дванаесетте апостоли на Исус Христос, и според традицијата тој се смета за прв епископ на Рим, односно во подоцнжената традиција и прв папа на Римокатоличката црква.
Според христијанските верувања, во базиликата се наоѓа гробот на Свети Петар, непосредно пред олтарот во базиликата. Поради оваа причина, многу од папите биле погребувани на тоа место уште од времето на раното христијанство. Првата градба на црквата била изградена во текот на 4 век, односно во времето на Константин Велики. Целосната реконструкција и скоро целиот денешен изглед, базиликата го добила во периодот од 18 април 1506 до 18 ноември 1626 година.
Базиликата е позната како место за поклонение. Таа е посетувана од страна на милиони христијански верници од целиот свет. Врз базиликата работеле едни од најголемите уметници меѓу кои најпознат е Микеланџело Буонароти. Како архитектонска конструкција, базиликата се сметала за најголема зграда во времето кога била изградена. Треба да се напомене дека објектот посветен на Свети Петар не е катедрала ниту пак седиште на епископ. Како правилно определување се смета дека таа претставува папска базилика.
Статус
Базиликата Свети Петар е една од четирите папски базилики во Рим. Останатите три базилики се: Црква Свети Јован Латерански, базиликата „Голема Богородица“ и Црква Свети Павле надвор од ѕидините. Таа е највисока зграда во внатрешноста на Ватикан, чија купола е најдоминантна во градот Рим, Италија. За базиликата Свети Петар се верува дека е најголемата црква во христијанскиот свет. Таа зафаќа површина од 2,3 ха и има капацитет од над 60.000 луѓе. Објектот е еден од најсветите објекти на христијанството, односно римокатоличкото христијанство.
Во самата базилика бил пограбан апостолот Свети Петар, еден од дванаесетте апостоли на Исус Христос и прв епископ на Антиохија и прв епископ на Рим, а подоцна и прв папа на Римокатоличката црква. Иако Новиот завет не го спомнува мачеништвото на Свети Петар во Рим, според католичката традиција, се смета дека неговата гробница е под балдахинот и олтарот на црквата. Поради оваа причина, голем дел од папите во ранохристијанскиот период биле погребувани покрај истото место. Изградбата на денешниот храм, кој бил изграден врз темелите на друга постара базилика која датирала од времето на Константин Велики, започнала на 18 април 1506 година за да на 18 ноември 1626 година, папата Урбан VIII свечено ја отвори и освети новата градба.
Базиликата Свети Петар не е ниту папско официјално седиште, ниту прва по ранг базилика во Рим. Се смета дека оваа титула се предава на црквата Свети Јован Латерански. Сепак, базиликата е главната папска црква, каде се одржуваат поголемиот дел од папските церемонии, пред сè поради својата големина, значење и убавина.
Гробот на Свети Петар
Според верувањата, Петар по триесет години мисионерство и проповедање на новата религија, кон втората половина на 1 век дошол во Рим, каде во 64 година бил уапсен, измачуван и распнат на крст. Ова се случувало во времето кога на престолот на Римското Царство бил императорот Нерон. Тој бил уапсен по големиот пожар кој го опфатил Рим бидејќи Нерон сметал дека христијаните биле виновни за истиот. Пред да биде распнат на крст, апостол Петар побарал да биде распнат со главата надолу. . Распетието се случило во близина на античкиот египетски обелиск во Неронскиот циркус. Денеска, овој обелиск се наоѓана плоштадот Свети Петар. Тој е еден од неколкуте антички обелисци во Рим.
Според традицијата, Петар бил погребан недалеку од циркусот на Нерон, во Ватиканските ѕидини, што пресметано е на помалку од 150 метри од неговото место каде што починал. Виа Корнелиа денеска се наоѓа на јужната страна од базиликата и плоштадот Свети Петар. Гробот на апостол Петар во почетокот бил означен само со црвен камен, симбол на неговото име. Изградбата на храмот се случила неколку години подоцна, односно по речиси триста години.
На 23 декември 1950 година, папата Пиј XII официјално го објавил откривањето на гробот на Свети Петар. Тоа било кулминација на десетгодишните археолошки истражувања во криптата на базиликата, под површини кои датирале од 9 век. Се верува дека самата структура на гробницата била изградена во времето на папата Анаклет во 1 век. На местото биле пронајдени човечки мошти, но не можело да се утврди дали истите припаѓаат на Свети Петар.
Старата базилилика
Старата базилика посветена на Свети Петар била изградена во времето на римскиот цар Константин Велики во периодот од 326 - 333 година. Базиликата била изградена во форма на христијански крст, еден голем храм и две патеки од двете страни. Црквата била изградена како мала капела во која се наоѓал гробот на Свети Петар. Во текот на историјата (до 15 век), во овој параклис биле погребувани скоро сите папи. По изградбата на денешната црква, името стара базилика се користи за разликување на двата објекти. Таа е можеби најстарата црква во Рим.
Планот за обнова
До крајот на 15 век, главно поради т.н. Авињонско папство, старата базилика не била долго време реновирана. Се смета дека првиот папа кој се решил на таков потег бил папата Никола V (1447-1455). Одговорни за проектот биле Леон Батиста Алберти и Бернардо Роселино. Во 1505 година, папата Јулиј II донел одлука античката градба да биде срушена и врз истата да се изгради нешто пограндиозно. Така, во следните 120 години, објектот бил во постојана изградба, во која се наоѓа и денес. Изградбата започнала со папата Јулиј II, а продолжила во времето на папите Лав X (1513–1521), Адријан VI (1522–1523), Климент VII (1523–1534), Павле III (1534–1549), Јулиј III, (1550–1555), Марцел II (1555), Павле IV (1555–1559), Пиј IV (1559–1565), Пиј V (1565-1572), Григориј XIII (1572–1585), Сикст V (1585–1590), Урбан VII (1590), Григориј XIV (1590–1591), Инокентиј IX (1591), Климент VIII (1592–1605), Лав XI (1605), Павле V (1605–1621), Григориј XV (1621–1623), Урбан VIII (1623-1644) и Инокентиј X (1644–1655).
Финансирање преку индулгенција
Еден од методите за финансирање на изградбата на базиликата Свети Петар била преку овозможување индулгенција (простување на гревови), кој главно бил наметнат на архиепископот на Мајнц и Марбург Албрехт. За таа цел, Јохан Тетзел бил испратен во Германија.
Но, еден германски свештеник, по име Мартин Лутер бил исклучок, односно не го прифатил барањето на папата. Тој напишал писмо до Албрехт барајќи да го одбие папата. Овој конфликт бил еден од многуте кој довел до започнување на протестантската реформација, а нејзиниот водач Мартин Лутер во 1517 година на вратата на Витембершката црква ги истакнал своите „95 тези“, според кои тој барал Евангелието да биде основен извор на христијанската вера.
Планови
Планот на папата Јулиј за изградба на најголемиот објект во христијанството бил предмет на дебата, чии записи останале во галеријата Уфици, Фиренца. Како главен архитект бил избран Донато Браманте, кој во 1506 година го ставил камен-темелникот на новиот објект. Планот бил во форма на Грчки крст, со купола. Како инспирација бил земен големиот храм во Стариот Рим, односно Пантеонот. Основна разлика помеѓу дизајнот на Браманте и Пантеонот била куполата. Во античката градба куполата била конструирана врз еден континуиран ѕид, додека пак кај базиликата таа била конструирана врз четири големи столбови. Куполата на Браманте требала да ја надмине онаа на Фирентската катедрала која била дизајнирана од страна на Микелоцо. Браманте посакувал централната купола да биде опкружена со четири помали куполи во дијаметрични оски. На секој агол од објектот биле поставени по една кула, така што целиот план би добил форма на квадрат. Еден дел од новата базилика бил предвиден како гробница за папите односно мачениците, или пак како комеморативна црква. Црквата на мачениците обично биле во кружна форма.
По смртта на Браманте, како главен архитект бил избран Рафаел Санти, кој директно ја вратил традиционалната форма на латинскиот крст. По него работеле и Балдасаре Перуци и Антонио Сангало кои го оформиле ликот на базиликата. Кон крајот на 1546 година, за архитект бил избран Микеланџело Буонароти. Тој ја вратил идејата за обиколување на централната купола, но освен тоа тој предвидел и влез пред кој ќе има голем број на столбови од источната страна. Освен тоа, тој го проектирал и барабанот којшто требало да стои на централната купола, но истиот бил поставен по неговата смрт. Од вкупно четирите мали куполи, кои ги предвидел Микеланџело Буонароти, биле изградени само две. Неговата замисла била исполнета на западниот дел од олтарот.
Во 1606 година, по заповед на папата Павле V, архитектот Карло Мадерно ја вратил формата на латинскиот крст и ја изградил фасадата во стил на барок, со кое зградата го загубила својот доминантен изглед. Денеска, куполата на Микеланџело доколку се погледне од близина ќе се заклучи дека во неа има „скриено“ барокна фасада. Пред фасадата се наоѓа просотор со пет порти кои водат кон базиликата а на чиј врв се наоѓаат канонизираните скулптури на Константин Бернини и Карло Велики. Во времето кога Бернини бил избран за главен архитект (1656 - 1667), бил изграден плоштадот Свети Петар, а во центарот на денешниот плоштад во Ватикан бил поставен обелиск кој потекнува од Стар Египет. Во текот на својата историја, обелискот се наоѓал во циркусот на Нерон.
Во 2006 година, Ватикан ја прослави 500-годишнината од удирањето на темелите на катедралата. По нејзиниот под се обележани и должините на други катедрали по светот, како на пример должината на Св. Павле во Лондон е 158 метри, Миланската катедрала е долга 158 метри, Париската 130 итн.