Историја_на_Индија
Историјата на Индија започнува со докази за човекова активност на Homo sapiens уште од пред 75.000 години, или со претходните хоминиди, вклучувајќи Homo erectus, од пред околу 500.000 години. Цивилизацијата во индиската долина, која се ширела и цветала во севернозападниот дел на индискиот дел од континентот од 3300 до 1300 година п.н.е. (која во денешно време е на територијата на Пакистан и на северозападна Индија), била првата голема цивилизација во Јужна Азија. Софистицирана и технолошки напредна урбана култура била развиена во Зрелиот Харапански период, од 2600 до 1900 п.н.е. Оваа цивилизација на Бронзена Доба се распаднала пред крајот на вториот милениум п.н.е. и по неа следела Ведиската Цивилизација на Железна Доба, која се распространила на поголемиот дел од Индоганшката Низина. Оваа цивилизација сведочи за подемот на големи државни уредувања познати како Махаџанапади. Во едно од овие царства, Магада, Махавира и Гаутама, е роден Буда во 6 и ли 5 век п.н.е. и ги пропагирал неговите шрамански филозофии. Поголемиот дел од потконтинент бил освоен од Мауриската Империја во текот на 4 и 3 век пред нашата ера. Таа била разделена, разни делови биле владени од бројни Внатрешни кралства во следните 1500 години. Ова е познато како класичниот период на индиската историја, во кој понекогаш се проценува дека Индија имала најголема економија во античкиот и средновековниот свет, со својата огромна популација која генерирала помеѓу една четвртина и една третина од приходите во светот до 18 век. Поголемиот дел од северна и централна Индија бил обединет во 4 век од нашата ера, и останал така во следните два века, под империјата Гупта. Овој период, кој сведочи за Хинду религиозен и интелектуален препород, е познат како "Златната доба на Индија". Од тоа време, па сè до неколку векови подоцна, јужна Индија, под власта на Чалукуас, Чолас, Палавас и Пандијас, ја доживеала својата златна доба. Во овој период, аспекти на индиската цивилизација, администрација, култура и религија (Хиндуизам и Будизам), се ширеле во поголемиот дел од Азија. Кралствата од јужниот дел на Индија имале поморски трговски врски со Римското Царство, кои започнале некаде од 77 година од нашата ера. Муслиманско владеење на потконтинентот започнало во 8-от век од нашата ера, кога арапскиот генерал Мухамед бин Касим ги освоил Синд и Мултан во јужниот дел на Пенџаб во денешен Пакистан, отворајќи простор за неколку последователни инвазии од Средна Азија помеѓу 10 и 15 век од нашата ера, што довело до формирање на муслимански империи на Индискиот Потконтинент, како што биле Султанатот Делхи и Могулското Царство. Могулското владеење дошло од Средна Азија и ги опфатило повеќето северни делови на потконтинент. Могулските владетели ја претставиле Централно Азиската уметност и архитектура во Индија. Покрај могулските, како и разните Рајпут кралства, неколку независни Хинду држави, како Виајанагарското Царство, Марата Империјата, Источната Ганга Империја и Ахом Кралството, цветале истовремено во јужниот, западниот, источниот и североисточниот дел на Индија, соодветно. Могулското Царство доживеала постепен пад во почетокот на 18 век, што создало можност Авганистанците, Балоките, Сиките и Маратанците да вршат контрола над големи области во северозападниот дел од потконтинентот, сè додека Британската Источно Индиска Компанија не стекнала надмоќ над Јужна Азија. Започнувајќи од средината на 18 век, како и во текот на следниот век, големи области на Индија биле присвоени од страна на Британската Источно Индиска Компанија. Незадоволството од владеењето на оваа компанија довело до индискиот бунт од 1857 година, по кој британските провинции во Индија биле директно управувани од страна на британската круна и воедно доживеале еден период на брз развој на инфраструктурата и економски пад. За време на првата половина од 20 век, на национално ниво била лансирана борба за независност од страна на Индискиот Национален Конгрес, кон кој подоцна се приклучила и Муслиманската Лига. Потконтинентот стекнал независност од Велика Британија во 1947 година, откако британските провинции биле поделени на суверени територии на Индија и Пакистан, при што сите кнежевски држави пристапиле кон една од ново формираните држави.