cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Епистемологија
Непогрешливост, непоништливост
Во една реакција кон Гетиер, американскиот филозоф Ричард Киркам споредл дека единствената дефиниција за знаење која може да биде имуна на сите контра-примери е онаа за непогрешливоста. За нешто да се оквалификува како знаење се применува теоријата, верување мора не само да биде вистинито и оправдано, оправдувањето на верувањето мора да ја принудува вистинитоста. Со други зборови, оправдувањето за верување мора да биде непогрешливо. Друг можен кандидат за четвртиот услов на знаење е непоништливоста. Теоријата на поништливост тврди дека не треба да има натфрлачка или поразувачка вистина од причините со кои се оправдува нечие верување. На пример, да речеме дека лицето С верува дека го видело како Том Грабит украл книга од библиотеката. Можна поразувачка или натфрлачка пропозиција за такво тврдење може да биде вистинита пропозиција, како, „Близнакот на Том Грабит е моментално во истиот град во кој е Том“. Кога нема ништо поразувачко за оправдувањето, субјектот би бил епстемолошки оправдан. Индискиот филозоф Б. К. Матилал извлекол традиција од Навја-Нјаја погрешливоста како одговор за проблемот на Гетиер. Теоријата Нјаја прави разлика меѓу знаење на п и знаење дека некој знае п – ова се различни настани, со различни каузални услови. Второто ниво е некаков вид на имплицитен заклучок кој обично следи веднаш по епизодата на знаење на п (знаење simpliciter). Случајот Гетиер е анализиран преку вадење заклучок за поглед на Гангеша (13. век), кој смета дека секое вистинито верување е знаење simpliciter според овој поглед. Прашањето за оправдување се појавува само на второто ниво, кога човек го смета знаењето на стекнато верување. Првично, постои недостиг од несигурност, па затоа станува вистинско верување. Но во следниот момент, кога слушателот треба да преземе потфат на дознавање дали знае п, може да се појават сомнежи. „Ако, во некои слични случаи на тој на Гетиер, сум во грешка со мојот заклучок за знаењето на дадена окурентно верување (бидејќи доказите може да бидат псевдо-докази), тогаш сум во грешка за вистината на моето верување – а тоа е во согласност со Нјаја погрешливоста: не може да бидат оддржливи сите тврдења за знаење“.
Доверливост
Доверливоста е теорија која предлага едно верување да е оправдано (или поддржано на таков начин што се вбројува кон знаење) само ако е продуцирано преку процеси кои типично даваат доволен висок сооднос на вистина за лажни верувања. Со други зборови, оваа теорија вели дека едно вистинито верување се брои како знаење само е продуцирано од доверлив процес на оформување верување. Доверливоста е предизвикувана со случаите Гетиер. Друг аргумент кој ја предизвикува, како случаите Гетиер (иако не е претставен во истиот краток напис како случаите Гетиер), е случајот на Хенри и амбарите. Во експериментот, еден човек, Хенри, вози и гледа голем број згради кои личат на амбари. Тој видел како изгледа амбар и перцепцијата на која го базира своето верување е таа за вистински амбар, сите други градби што ги видел дека се слични на амбар биле само слични. Теоретски, Хенри не знае дека видел амбар, и покрај обете верувања дека видел амбар кој е вистински и она кое се формира на основа на доверлив процес (неговата визија), бидејќи своето вистинито верување го добил случајно.
Други реакции
Американскиот филозоф Роберт Нозик ја има понудено следнава дефиниција за знаење: С знае дека П ако и само ако: - П; - С верува дека П; - ако П е лажен, С не би верувал дека П; - ако П е вистинит, С не би верувал дека П. Нозик верувал дека трет погодбен услов служи за упатување кон случаите како тие опишани од Гетиер. Нози понатаму тврди дека овој услов упатува на случај како оној опишан од Д. М. Армстронг. Татко верува дека неговиот син е невин за некакво злосторство, поради вербата во неговиот син и бидејќи во судницата видел дефинитивна демонстрација за невиноста на неговиот син. Неговото верување преку методот на судницата ги задоволува четирите погодбени услови, но неговото верување засновано на верба не ги задоволува. Ако неговиот син е виновен, и натаму би верувал дека е невин, на основа на вербата во својот син; со ова се нарушува третиот погодбен услов.
Надворешнализам и интернализам
Дел од дебатата за природата на знаењето е дебата меѓу епистемолошките надворешналисти од една страна и епстемолошките интерналисти од друга. Надворешналистите сметаат дека факторите кои се сметаат за „надворешни“, што значи надвор од психолошките држави на тие кои здобиваат знаење, може да бидат услови на знаење. На пример, надворешналистичка реакција за проблемот на Гетиер не е да се каже дека, за едно оправдано вистинито верување да се смета за знаење, мора да биде причинето, на некаков ист начин, од релевантни факти. Таквата каузација, до степен дека е „надвор“ од умот, би се сметала како надворешен услов кој нуди знаење. Интерналистите, напротив, тврдат дека сите услови кои нудат знаење се во рамките на психолошките состојби на тие кои се здобиваат со знаење. Рене Декарт, проминентен филозоф и поддржувач на интернализмот, напишал, дека, бидејќи единствениот метод според кој го перцепираме надворешниот свет е преку нашите сетила, и, дека, од причина што сетилата не се непогрешливи, треба да го сметаме нашиот концепт за знаење како непогрешлив. Единствениот начин да се пронајде нешто кое може да се опише како „непогрешливо вистинито“, тој тврди, би било преправање дека омнипотентно, измамничко битие си игра со перцепциите на луѓето за универзумот, и дека логичното нешто да се направи е да се доведе во прашање се што ги вклучува сетилата. „Cogito ergo sum“ е обично поврзувано со теоријата на Декарт, бидејќи тој постулирал дека единственото нешто што тој самиот не можел логично да го доведе во сомнеж е неговото сопствено постоење: „Не постојам“ е контрадикција; чинот на кажување дека човек не постои претпоставува дека некој друг го вели тоа. Иако Декарт можел да се сомнева во неговите сетила, во неговото тело и светот околу, тој не можел да го негира своето постоење, бидејќи бил способен да се сомнева и мора да постои за да го прави тоа. Дури и да е тоа измама на некој „зол гениј“, треба да постои за да биде измамен. Сепак, Декарт не одел понатаму за да дефинира што е. Ова е посочено од материјалистичкиот филозоф Пјер Гасенди (1592–1655) кој го обвинил Декарт дека велел како тој „не е тоа, и не е ова“, иако никогаш не кажал што точно постои.
Стекнување знаење
Второто прашање е како се стекнува знаење. Сферата на епистемологијата опфаќа: 1. Проблеми кои се однесуваат на епистемолошките разлики, како таа меѓу искуството и a priori, како начини за создавање знаење. 2. Разлика меѓу синтеза и анализа употребени како начини за доказ 3. Дебати како оние меѓу емпиричарите и рационалистите 4. Она што е наречено „проблемот на регресија“
A priori и a posteriori Природата на оваа разлика е спорена од различни филозофи; сепак, термините може да грубо да се дефинираат на следниов начин: - A priori знаење е знаење кое е познато како независно искуство (т.е. тоа е неемпириско, или појавило предвреме, обично по пат на резон). - A posteriori знаење е она кое е познато како искуство (т.е. емпириско е, или појавено е потоа).
Аналитичка/синтетичка разлика
Гранки или „тенденции“ во епистемологијата
Емпирицизам
Во филозофијата, емпирицизмот генерално е теорија на знаење со нагласување на улогата на искуството, особено искуство засновано на перцептуални опсервации од сетилата. Одредени форми го третираат целото знаење како емпириско, додека некои ги сметаат дисциплините математиката и логиката како исклучоци. Постојат многу варијанти на емпирицизам, позитивизам и реализам меѓу нив се највообичаено изнесувани, но централно на сите емпирицистички епистемологии е замислата за епистемолошки привилегиран статус на сетилни податоци.
Идеализам
Идеалистите веруваат дека знаењето е главно (или во некои сфери) здобиено со a priori процес или е вроден – на пример, во форма на концепти кои не се извлечени од искуство. Релевантните теоретски процеси честопати го имаат името „интуиција“. Релевантните теоретски концепти може наводно да бидат дел од структурата на човековиот ум (како во теоријата на Кант за трансценденталниот идеализам), или да се каже дека постојат независно од умот (како во теоријата за формите на Платон). Степенот до кој ова вроденот човечко знаење е нагласувано во однос на искуството како начин за стекнување знаење варира кај секој идеалист. Некои тврдат дека знаењето од каков било вид може да се добие само a priori, додека другите тврдат дека одредено знаење може да се добие и a posteriori. Консеквентно, границата меѓу идеалистичките епистемологии и другите може да биде нејасна. Главниот концепт, сепак, централен во сите идеалистички епистемологии, е централноста на Разумот: (’Разум‘ со големо Р): a priori Разум: знаењето мое да биде само, на крајот, производ на умот и според тоа, по дефиниција, ’идеал‘. Она што се ’знае‘ по дефиниција е ’идеал‘.
Рационализам
За споредба со емпирицизмот и идеализмот, кои го нагласуваат епистемолошки привилегираниот статус на сетилните податоци (емпириски) и првенството на Разумот (теоретски), соодветно, модерниот рационализам додава трет ’систем на размислување‘, како што Гастон Башелар ги нарекол овие сфери и тврди дека сите три се од еднаква важност: емпириска, теоретска и апстрактна. Рационализмот прави еднакво упатување кон сите три системи на размислување. Пример за апстрактно размислување е концептот на Питагора за ’чисти‘ геометриски форми: совршени триаголници, квадрати, кругови. Друг пример се имагинарните бројки, во математиката.
Конструктивизам Конструктивизмот е поглед во филозофијата според она кое сето знаење е „конструирано“, колку и што е контигент на конвенцијата, човековата перцепција и социјалното искуство. Конструктивизмот предлага нови дефиниции за знаење и вистина кои формираат нова парадигма, засновано на нивната интерсубјективност наместо на класичната објективност, и на остварливоста наместо вистината. Пијагетскиот конструктивизам, сепак, верува во објективност – конструкти можат да бидат валидизирани преку експериментирање. Конструктивистичката точка на поглед е прагматска; како што рекол Вико: „Нормата навистината е да се успее во неа“. Потекува во социологијата под терминот „социјален конструктионизам“ и го има добиено името „конструктивизам“ кога се однесува на филозофската епистемологија, иако „конструктионизамот“ и „конструктивизмот“ честопати се употребуваат меѓузаменливо. Конструктивизмот исто така се има појавено во полето на меѓународни односи, каде пишувањата на Александар Вент се популарни. Опишувањето на карактеристичната природа на меѓунардната реалност означена од „анархија“, вели тој, „Анархијата е онаква каква што државата ја прави“.
Проблемот на регрес „... за да се оправда верување човек мора да бара натамошно оправдано верување. Ова значи дека една од двете работи може да биде случајот. Или има некакви [епистемолошки основни] верувања кои може да биде оправдано да се имаат без да се биде во можност за нивно оправдување на основа на некое друго верување, или за секое оправдано верување постои бесконечен регрес на (потенцијална) оправданост [теоријата на маглина]. За оваа теорија не постои цврсто дно за оправдување. Оправдувањето само лута наваму-натаму низ нашата мрежа од верувања, никаде не застанува“. Очигледната невозможност за комплетирање на бесконечен синџир од резонирање од некои се смета дека го поддржува скептицизмот. „Единствената вистинска мудрост е кога се знае дека ништо не се знае“. (Сократ)
Реакција за проблемот на регрес Многу епистемолози кои ја проучуваат оправданост се обиделе да спорат различни типови синџири на резонирање кои може да му побегнат на проблемот на регрес.
Бесконечност Не е невозможно да постои бесконечно оправдувачка серија. Оваа позиција е позната како „бесконечност“. Луѓето во ова обично ја сметаат бесконечната серија како само потенцијална, во смисла на тоа дека поединец може има неограничени многу причини кои му се достапни, без да мора свесно да ги разгледа сите овие причини, кога се појавува потреба затоа. Оваа позиција е мотивирана делумно од желбата да се избегне она што се гледа како произволност и циркуларност на главните конкуренти, темелност и кохерентност. Во математиката, бесконечните серии понекогаш се конвергираат – (ова е основата за математичката анализа) – според тоа, човек може да има бесконечна серија од логични аргументи и да ги анализира за конвергентно (или неконвергентно) решение.
NGC 5342
NGC 5342 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5342 се споменува и како UGC 8776, MCG 10-20-41, CGCG 295-20.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5342 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 5342 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 51 м 25,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 51' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
NGC 7767
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7767 се споменува и како UGC 12805, MCG 4-56-16, CGCG 477-17.
Откривање
Објектот е откриен на 9 октомври 1872 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7767 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. NGC 7767 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 50 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 5' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 142°.
Други поделби
Проучување на NGC 7767 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72601. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2255. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
Јанаки Паскалев
Јанаки Паскалев-Наки македонски револуционер, учесник во македонското и одринското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Паскалев е родев во Хрупишта, Костурско, во Османлиското Царство (денес Аргос Орестико, Грција). Во текот на 1877 година неговото семејството се преселува во градот Скеча, Западна Тракија. Уште како млад зема учество во црковните борби против Цариградската грчката патријаршија. Станува член на Организацијата во 1899 година. Јанаки Паскалев е еден од основачите на Револуционерниот комитет во Скеча. Во 1900 година е избран за претседател на Скечанскиот (Ксантиски) околиски револуционерен комитет. Во 1904 година е уапсен и фрлен во затвор. Умира на 16 декември 1933 година во Скеча.
Климафорум09
Климафорум09 — Самит за народна клима, отворена и алтернативна конференција за климата во декември 2009 година, во која учествувале околу 50 000 луѓе. Еколошки активисти од региони во светот кои се најпогодени од климатските промени се собрале во Копенхаген во Климафорум09 со водачи, како што Вандана Шива, основач на Невдања, Нимо Баси, претседател на Пријатели на Меѓународниот Земјата, и автор Наоми Клајн.
Народната декларација на Климафорум09 била формулирана пред и за време на Самитот за народна клима во која се повикува на „ Промена на системот - не климатски промени “ и била предадена на 15-тата Конференција на страните на Рамковната конвенција на Обединетите нации за климатски промени на 18 декември.
Климафорум09 бил одржан од 7 декември до 18 декември 2009 година во конференцискиот центар DGI-byen, во близина на Централната станица во Копенхаген, како отворен и алтернативен настан за време на UNPCCC COP15. Самитот со над 300 дебати, изложби, филмови, концерти и претстави беше организиран од мрежата Климафорум, широка мрежа на граѓански организации и реализиран со помош на стотици волонтери.
Марија Краја
Марија Краја или Марија Палука (24 септември 1911 – 21 ноември 1999 година) - албанска оперска пејачка, која е особено позната по нејзините изведби на албански народни песни.
Животопис
Краја е родена во 1911 година во Задар, Кралство Далмација, тогашен дел на Австроунгарија, во римокатоличко семејство. Таа била роднина на Мајка Тереза, која подоцна го организирала погребот на нејзината мајка и сестра. Кога имала шест години, нејзиното семејство се преселило во Скадар. Иако имигрант, семејството било албанско и таа живеела во мала албанска заедница во Задар. Во Албанија ги научила локалните свадбени и љубовни песни. Во 1930 година започнала да учи пеење на Сингшуле (сега Универзитет за музика и изведувачки уметности) во Грац, Австрија, каде завршила во 1934 година. По дипломирањето почнала да предава во едно средно училиште во Скадар, потоа на Женскиот институт Кралицата Мајка во Тирана. Таа почнала да настапува во Тирана со Тонин Гурациу како следечки пијанист. Краје била претставник на Албанија на "Вечерта на нациите" која се одржувала во Виена.
Изведби
Краја почнала да пее традиционални староградски песни. Работела заедно со Лола Ѓока, кој бил аранжер а воедно и пијанист. Тие заедно снимиле над 300 песни. Согласно денешните стандарди овие снимки не се совршени, но сепак преживеале до денес.
Во 1937 година, Марија Краја имала рецитал во Бари, Италија а следната година држела концерти во Минхен, Германија. Истата година во јуни била вклучена во концерт заедно со Тефта Ташко-Коко и Лола Ѓока, за собирање средства за баритонот Кристо Коко (сопруг на Тефта Ташко-Коко). Парите биле потребни со цел тој да ги заврши студиите по пеење во Милано. Во 1939 година, одржала и еден рецитал во Фиренца.
По Втората светска војна, Краја предавала на Јордан Мисја Академијата. Таа воедно продолжила да пее во Операта, а во 1959 година, се појавила во првата албанска опера. Операта била наречена Мрика. Композитор на истата бил Пренке Јакова а либретото било на Лазар Силики.
Краја починала во Тирана во 1999 година. Таа била добитник на највисоко признание за уметници, Народен уметник на Албанија.
Наддавање
Наддавање (или аукција) е процес на купување и продажба на стоки или услуги, нудејќи им на побарувачи - наддавачи чиишто понуди ги собира, и потоа ги продава стоките и услугите на објектот на највисокиот понудувач. Отвореното зголемувањето на цената при аукција е најчестата форма на наддавање во употреба денес. Учесниците во понудата учествуваат во отворено наддавање еден против друг, каде што секоја наредна понуда треба да биде повисока од претходната понуда. На наддавањето може да бидат објави цените, понудувачот може со повик од нивните понуди себеси (или полномошник повик од понудата во нивно име), или понудите може да се достават по електронски пат со највисок тековната понуда јавно се прикажува на екранот. На аукција во Холандија, надавателот започнува со висока цена за барање на некои количини на слични предмети; цената се намалува сè додека учесникот не сака да ја прифати цената на аукционерот за одредена количина на стоката во серијата или додека не се исполни резервната цена на продавачот. Додека аукцијата се најмногу поврзани во јавниот имагинација со продажба на антиквитети, слики, ретки колекционерски предмети и скапи вина, аукциите се исто така се користат за производи, добиток, радио спектар и користени автомобили. Во економската теорија, аукција може да се однесува на било кој механизам или сет на трговски правила за размена.
Крмишта
Крмишта (Крмча или Крмско;, Месовуно; до 1928 г. Κρίμσια, Кримисија, Kırımşa, Киримша) — село во Кајларско, Егејска Македонија, Република Грција.
Антоан де Сент Егзипери
Антоан Мари Роже де Сент-Егзипери (Antoine de Saint Exupéry; 29 јуни 1900, Лион, Франција — 31 јули 1944) — бил француски писател, поет, воздухопловец и репортер. Тој е најпознат по романот „Малиот принц“, објавен во Њујорк во 1943 година, заедно со неговите лични цртежи, а во 1946 година бил објавен во Франција. Оваа книга напишана за „возрасните кои заборавиле дека некогаш биле деца“ набргу постигнала светски успех.
Младост и рана кариера
Сент-Егзипери е роден во Лион во благородничко католичко семејство, чија лоза била стара неколку векови. Тој бил третото од петте деца на грофицата Мари де Фонкломб и грофот Жан де Сент-Егзипери Татко му, извршител во осигурителна компанија, умрел од мозочен удар на возраст од 41 година. Смртта влијаела врз целото семејство, преобразувајќи го во семејство на „осиромашени благородници“.
Сент-Егзипери имал три сестри и помал брат, Франсоа, кој умрел на 15-годишна возраст од ревматска треска, која ја префатил додека двајцата биле во Фробург, Швајцарија, за време на Првата светска војна. Сент-Егзипери бил постојано покрај брат му, а подоцна напишал дека Франсоа „...во еден момент стана неподвижен. Не ни плачеше. Падна нежно како младо дрвце“, слика која подоцна била искористена во последната сцена на „Малиот принц“. На 17-годишна возраст, како единствениот маж во семејството, младиот Сент-Егзипери бил погоден од смртта на брат му еднакво колку и мајка му и сестрите, па набргу ја презел улогата на заштитник и утешител на семејството.
Уште во детството, Сент Егзипери се интересирал за техниката, иако во училиштето не се одликувал со голем успех. Истовремено, тој почнал да пишува стихови, а мајка му била неговата прва читателка и критичарка. Воопшто, таа извршила големо влијание во неговиот живот: таа му ја всадила љубовта кон книгата, народните приказни, музиката и сликарството. По матурирањето во 1917 година, тој двапати по ред паднал на приемниот испит на морнаричката академија (според некои, намерно), по што се запишал на школата за убави уметности, како слободен слушател, каде студирал архитектура во текот на 15 месеци, но не дипломирал, поради што почнал да прифаќа секакви работни места. Во 1921 година, Сент-Егзипери започнал со воена служба како војник од најнизок ранг во француската коњаница и набргу бил пратен во мало гратче близу Стразбур. Во тој период почнал да зема приватни часови по летање, а следната година му било понудено да биде префрлен од француската војска во француските воздушни сили. Се здобил со дозвола за летање откако бил на воена мисија во Казабланка, Мароко. По некое време бил префрлен близу Париз, каде го доживеал првиот од многуте падови со авион. Сент-Егзипери ги послушал советите на семејството и неговата свршеница, идната писателка Луиз де Вилморан, и ги напуштил воените воздушни сили за канцелариска работа. По кратко време, Луиз и Сент-Егзипери раскинале, а тој сменил неколку работни места, кои не му донеле значителен успех, ниту големо задоволство.
Веќе во 1926 година, Сент-Егзипери повторно му се вратил на летањето. Набргу станал еден од пионерите на меѓународната воздушна пошта, во време кога воздухопловството не било доволно развиено. Според него, оние кои летале со понапредни летала биле повеќе сметководители отколку пилоти. Работел за француската пошта, летајќи во релација Тулуз-Дакар, а станал и раководител на авионската линија за областа во Јужно Мароко, во пустината Сахара. Негова должност била да преговара за ослободување на заробените летачи кои биле заложници на вооружените Маври, опасна должност за која бил награден со национален орден на честа од француската влада. Во 1929 година, Сент-Егзипери бил префрлен во Аргентина, каде бил назначен за раководител на аргентинската поштенска авионска линија. Тој отворил нови линии во Аргентина, работел на преговорите, а одвреме-навреме лично пренесувал пошта и преземал спасувачки мисии на урнатите воздухопловеци. Овој период од неговиот живот е тема на филмот „Крилја на храброста“, на францускиот режисер Жан-Жак Ано.
Во 1931 година, во Грас, Антоан де Сент-Егзипери се оженил со Конзуела Сунсин (née Suncín Sandoval), писателка од Ел Салвадор, боемска жена со „змиски јазик“, веќе два-пати вдовица. Сент-Егзипери, потполно маѓепсан од неа, постојано ја напуштал, но бргу ѝ се навраќал – таа била едновремено негова муза, но и причина за многу несреќа во неговиот живот. Била бурна врска, Сент-Егзипери постојатно ја изневерувал, пред сѐ со французинката Елен де Воге (1908–2003), позната како „Нели“ или „Мадам де Б.“ во биографиите пишувани за него. Воге всушност станува одговорна по неговата смрт за издавањето на неговите дела, а таа самата има напишано и биографија за него под псевдонимот, Пјер Шеврие.
Кариера како писател
Првиот роман на Сент Егзипери, „Воздухопловец“ (француски: L'Aviateur) бил објавен во речиси непознато книжевно списание во 1926 година. Во 1929 година, тој ја објавил книгата „Јужна пошта“ (француски: Courrier Sud) и тој почнал да работи како воздухопловец и новинар. Со романот од 1931 година, „Ноќен лет“, Егзипери станал нова ѕвезда на книжевната сцена. За ова дело, тој ја освоил наградата „Фемина“. Романот е инспириран од неговите искуства како поштенски пилот и како директор на Аеропоста Аргентина - авионска поштенска куќа во Буенос Аирес. На 30 декември 1935 година, летајќи 19 часа и 44 минути, Сент-Егзипери заедно со Андре Прево, се урнал во пустината во Либија, во обид да го надминат рекордот во воздушна трка за награда од 150 000 франци. Се верува дека несреќата се случила близу долината Вади Натрун. Дехидрирани и погодени од топлотен удар, двајцата сепак ја преживеале несреќата. Картите кои ги користеле биле доста примитивни поради што и двајцата не знаеле каде се наоѓаат. Биле изгубени во пустината, а имале малку грозје, два портокали, термос со кафе, чоколадо, неколку крекери и малку вино. Исто така, тие имале течност, доволно за еден ден. Двајцата почнале да имаат слушни халуцинации, а веќе четвртиот ден, потполно дехидрирани до степен да не се потат, почнале да имаат и визуелни халуцинации. Конечно, четвртиот ден, еден човек на камила ги нашол и, користејќи стар метод за рехидрирање, ги спасил од смртта. Оваа случка е срцевината на мемоарите од 1939 година, „Земја на мажи“ со кои тој освоил неколку награди. Романот „Малиот принц“, кој почнува со пилот изгубен во пустината, несомнено потсетува на ова искуство. Антоан де Сент-Егзипери продолжил со пишување сѐ до пролета на 1943 година, кога ги напуштил САД и заминал во Северна Африка.
Втората светска војна
Сент-Егзипери создал своја воена единица од други пилоти, наречена Groupe de reconnaissance 2/33 „Savoie“, снабдени со авиони од типот „Р-38 Лајтнинг“. Авионите биле понапредни од кои било други модели со кои претходно летал, па затоа Егзипери морал да помине седум-неделен тренинг пред првата мисија. Откако доживеал уште еден пад поради откажување на моторот, бил казнет на осум месеци, но набргу бил вратен на должност по лично барање на генералот Ира Икер, заменик командант на американските воздушни сили.
Откако продолжил со летање, Сент-Егзипери се вратил и на долго-годишната навика на читање и пишување. Толку многу бил задлабочен во книжевноста што некогаш читал или пишувал неколку моменти пред да полета, така што механичарите го загревале и тестирале неговиот авион наместо него. За време на еден лет, на сметка на неговите колеги кои го чекале да слета, вртел кругови околу аеродромот само за да заврши со читање на некој роман. Антоан де Сент-Егизпери речиси секогаш имал тетратка до него која ја носел кога летал сам, со тоа што голем дел од филозофските размисли ги бележел во овие тивки моменти кога можел да го набљудува светот одозгора.
Мистеријата на неговата смрт
Францускиот генерал и подоцнежен претседател Шарл де Гол, за кој Сент-Егзипери и останатите имале ниско мислење, јавно изјавил дека писателот-пилот ја поддржува Германија. Соочен со депресија, Сент-Егзипери почнува да пие алкохол во големи количини. Неговото здравје, ментално и физичко почнува да се влошува. Повеќето знаеле дека Сент-Егзипери е депресивен и се дискутирало да му се одземе летачката дозвола. Последната мисија на Сент-Егзипери била да ја надгледува германската армија во и околу долината на реката Рона некое време пред прочуената операција „Драгун“. На 31 јули 1944, иако му било дозволено да лета на уште само пет мисии, тој полетува со невооружен Р-38 на деветта мисија по ред од авионска база во Корзика. Тоа бил последниот лет на Антоан Сент-Егзипери, кој повеќе не се вратил и исчезнал без трага. Неговото исчезнување станува главен наслов на меѓународно ниво. Некое време подоцна, некоја Французинка изјавува дека видела пад на авион близу нејзиниот дом, кој наскоро бил најден близу Марсеј, а телото во авионот било закопано, со претпоставка дека станува збор за Сент-Егзипери. Во септември 1998, Жан-Клод Бјанко, рибар, пронашол јужно од Марсеј, сребрена алка на која биле врежани имињата на Сент-Егзипери и жена му Консуело. Откривањето на алката било емоционален настан во Франција, каде веќе во тоа време Сент-Егзипери бил национална икона, а некои се прашувале за автентичноста на алката бидејќи била најдена далеку од претпоставената летачка траекторија, што имплицира дека авионот не бил соборен. Во мај 2000 година, нуркачот Лук Ванрел ги нашол остатоците од P-38 расфрлани низ илјадници метри квадратни на морското доно на брегот на Марсеј, каде претходно била најдена алката. Откритието ја разгорило земјата, која со децении го барала авионот и спекулирала за смртта на пилот. По двегодишно одложување од страна на француската влада, остатоците од авионот бил преземани во октомври 2003 година.
На 7 април 2004 година, Патрик Гранжан, тогашниот француски министер за култура, заедно со капетанот на француските воздушни сили, Фредрик Солано, како и неколку истражители од француското подводно арехолошко друштво потврдиле дека најдените остатоци навистина припаѓале на авионот на Егзипери. Никакви дупки, ниту знаци од пукање не биле најдени, иако ова е небитно бидејќи само мал дел од авионот бил зачуван. Во јуни 2004 година, фрагментите биле дадени на музејот за вселенски објекти во Ле Бурже, Париз, каде животот на авторот е комемориран во посебен излог.
Дела
Можеби делата на Сент-Егзипери не може да се наречат автобиографски, но сепак најголем дел од нив се инспирирани од неговиот живот како поштески пилот, земајќи го предвид „Малиот принц“ (1943) — несомнено најпродавната книга (продена е во повеќе од 134 милиони примероци низ целиот свет, и е втората најпродавна книга во светот после Библијата ) — книга која е повеќе поетска и филозофска отколку биографска.
Тој има напишано и други книги, меѓу кои: Јужна пошта (1929), Ноќен лет (1931), Земја на мажи (1939), Воен пилот (1942), Писмо до еден заложник (1944), Белешки од војната (собрани во 1982), и Citadelle (посмртно, 1948). Сите овие романи раскажуваат приказни за некакви патувања во фиктивна, некогаш фантастична форма. Покрај делата наведени подолу, низ годините се објавени и најразлични писма, белешки и дописи на писателот.
NGC 755
Откривање
Телото е откриено на 10 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 755 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 755 има привидни димензии од 3,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 56 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 3' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 755 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7262. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5278. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1183.
Црква „Св. Никола“ - Буково
Црквата е гробишен храм, сместен во јужниот дел на селото. Изградена е во XIX век. Претставува трикорабна базилика, типична за својот период.
Малт Брин (планина)
Малт Брин (Malte Brun) — највисоката планина во венецот Малт Брин кој се наоѓа помеѓу Тасмановиот и Мерчисоновиот Ледник на Јужните Алпи во Нов Зеланд. Се издига 3198 м во височина, но некои извори даваат височини во опсегот 3155–3199 м. Според списокот на Новозеландскиот алпски клуб, Малте Брин е трета највисока планина во земјата.
Планината е именувана во чест на францускиот географ Виктор Адолф Малт-Брин.
Традиционално кинеско писмо
Традиционални кинески знаци (кин. трад. 正體字/繁體字; упр. 繁体字; пинјин: ; јитпинг: ) се кинески знаци што не претрпеле никакви упростувања и замени извршени по 1946 г. Тие се стандардно писмо во Тајван, Хонгконг и во Кангсиевиот речник. Знаците го добиле денешниот облик со појавувањето на чиновничкото писмо во времето на династијата Хан и останале прилично непроменети од V век до денес (за време на Јужните и Северните династии.) Поимот „традиционално писмо“ е ретроним кој има за цел да го разграничи од упростеното писмо, кое е стандардизираното писмо на НР Кина воведено 1950-тите. Традиционалните знаци денес се користат во Тајван, Хонгконг, Макао и во покраината Гуангџоу. Со нив се служи и кинеската дијаспора вон југоисточна Азија, со тоа упростеното писмо што во последно време е мошне присутно во Австралија, САД и Канада, наменето за поновите доселеници од НР Кина. Денес добар дел од иселеничките весници на интернет ги нудат обете писма за читателите. За разлика од ова, упростените кинески знаци се речиси сеприсутни во НР Кина, Сингапур и Малезија.
НР Кина издава секакви материјали со традиционално писмо наменети за земјите што го користат, а истото важи и за нив, кога изготвуваат материјали наменети за континентална Кина. Пред современото упростување, постоеле две причини за употреба на алтернативни знаци. Една од нив била желбата да не се навреди некое уважено лице кога се споменува во помалку формален контекст. Другата причина за ова се ситуациите кога знаците се повторуваат на една страница, при што се користат алтернативни варијанти за да се укаже дека не се работи за грешка на уредникот.
Мрежни места
Конзорциумот W3C препорачува употреба на јазичната ознака <tt>zh-Hant</tt> како атрибутна и содржинска вредност за укажување дека страницата е напишана со традиционално кинеско писмо.
Наводи
Čínské znaky כתב סיני
Светски ден на бубрегот
Светски ден на бубрезите (WKD) е глобална кампања за здравствена свест која се насочува на важноста на бубрезите и влијанието на бубрежните заболувања и поврзаните здравствени проблеми ширум светот.
Светскиот ден на бубрезите се одбележува секоја година, вториот четврток во март. Во 2006 година на почетокот на овој празник, 66 земји го одбележале овој датум. За две години, овој број се искачи на 88. Светскиот ден на бубрезите е заедничка иницијатива на Меѓународното здружение за нефрологија (ISN) и Меѓународната федерација на фондации на бубрези (IFKF). Овој празник има за цел да ја подигне свеста за состојбите на бубрегот; иако многу од нив се лекуваат, тие се споредна медицинска грижа за поголемото население.
ТВ Спектра
На конкурсот за доделување на концесии од страна на Советот за радиодифузија во август 1998 година станала концесионер со доделена концесија за седум години, и се пререгистрирала како трговско друштво за радиодуфузна дејност со што го легализирала своето работење во медиумскиот простор во Македонија.
Со новиот Закон за радиодифузна дејност се доделуваат лиценци така што „ТДРД СПЕКТРА Лабуништа“ на конкурсот објавен од страна Советот за радиодифузија на кој конкурирале повеќе правни и физички лица успеала да ја добие единствената лиценца за Струга.
Телевизијата ја добила лиценцата на 25 јуни 2008 година, за период од 9 години.
Трговски кредит
Трговски кредит  претставува кредит продолжен од страна на еден трговец на друг за купување на стоки и услуги. Трговски кредит олеснува набавка на материјали без итно плаќање. Трговски кредит најчесто се користи од страна на бизнис организации како извори на краткорочно финансирање. Тоа е доделена на оние клиенти кои имаат разумен износ на финансиска положба и добра волја.
Постојат многу форми на трговски кредит во општа употреба. Различни индустрии користат разни специјализирани форми. Сите тие имаат заедничкa соработката на бизниси за да се направи ефикасна употреба на капиталот за да се постигне различни бизнис цели.
Грнеица (Ваташа)
Грнеица — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Ваташа, Македонија. На околу 500 метри јужно од селото, на десниот брег на реката Луда Мара се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Жорж Батај
Жорж Батаj (француски: Georges Bataille; Бијом, — Париз, ) — француски писател, филозоф, антрополог и литературен критичар.
Биографија
Жорж Батаj е роден на во, во провинцијата Оверн, Франција, во семејството на Жозеф Аристид Бата, даночник (подоцна ослепил и се парализирал поради невросифилис) и Антоанета Агле Турнар. Неговото семејство се преселило во Ремс во 1898 година, каде што тој бил крстен.
Своето образование го завршил во Ремс, а подоцна и во Еперне. Во 1914 година станал католик и како голем приврзаник на католицизмот останал девет години. Во еден момент дури и размислувал да стане свештеник и ја посетувал за кратко католичката богословија. Сепак истата ја напуштил, за да може да помага на својата мајка. На крајот се откажал од христијанството во почетокот на 20-тите години.
Во 1924 година завршил Екол де Шарт. Тогаш започнал да соработува со националната библиотека. Меѓу 1929 и 1930 година бил уредник на списанието „Documentes“. Жорж Батаj ја ​​развива идејата за основниот материјализам (основното значење според Ауди) на крајот на 20-тите и почетокот на 30-тите години, за да раскине со главниот тек на тогашниот материјализам. Тој тврди дека концептот на активна главна материја ја уништува опозицијата но ги дестабилизира и сите основи. Во извесна смисла овој концепт е сличен на неутралниот монизам на Спиноза, каде постои супстанција која го вклучува во себе и умот и материјата.
Јуси Веиканен
По долго бегство на втората на Тур де Франс 2009 ја добил посакуваната маичка во планинскиот пласман. Ја носел до шестата етапа, кога ја преземал Стефан Оже.
Потпишал за за сезоната 2011, но повторно се вратил во  за сезоната 2012.
Веиканен објавил пред Тур де Вандеја 2015 дека трката ќе биде негова последна како професионален возач и дека ќе остане со ФДЖ како член на екипата по повлекувањето од трките.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал; — = не учествувал
Ливадица
Ливадица (Λιβαδίτσα) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 46 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Пазарското Поле (дел од поголемото Солунско Поле), 12 км источно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
Во Отоманското Царство
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) ја забележал Ливадица како македонско село.
На некои карти слеото се води и под турското име Сујабакаџи (Суја Бакиџа/Бакаџи).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ливадица (Суја Бакиџа) имало 250 жители, кои погрешно ги води како Власи (всушност Македонци).
Целото село било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ливадица (Livaditza) имало 120 Македонци, сите под егзархијата.
Во 1910 г. Халкиопулос напишал дела во селото (Λειβαδίτσα) имало 165 егзархисти.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 30 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 188 жители (92 мажи и 96 жени), кои во 1920 г. се свеле на само 82 лица. Во 1924 г. целото население (108 Македонци) е приудно иселено во Бугарија, а на негово место се доведени грчки колонисти. Во 1928 г. Ливадица е претставена како чисто дојденско село со 62 грчки жители (20 семејства), иако според Тодор Симовски, населението во целина броело 94 жители.
Во 1940 г. нивниот број се накачил на 142 лица, а по војните, во 1951 г. — на 166 лица. Оттогаш бројот на жители постојано опаѓа.
Стопанство
Селото произведува жито, овошје, тикви, а се прават и сточарски преработки.
Краток филм за убивањето
Содржина
Младото момче Јацек (го игра Бака) скита бесцелно во центарот на градот, полн со деструктивна енергија; ги плаши гулабите на плоштадот, фрла камен врз возилата, итн, а во својата торба, тој носи јаже. Истовремено, таксистот Валдемар (го игра Тесарж) го мие својот автомобил и во неколку прилики одбива да ги вози луѓето кои ја бараат неговата услуга. Третата приказна се однесува на Пјотр Балицки (го игра Глобиш), кој штотуку успева да го положи испитот за адвокат. Тројцата главни ликови случајно се среќаваат низ градот, но се свесни дека судбината ќе ги поврзе. Најпосле, Јацек се качува во таксито на Валдемар, барајќи да го однесе на крајот од градот и таму, без никаква причина, го дави со јажето, а потоа го удира по главата со метална прачка. Влечејќи го телото до реката, Јацек забележува дека таксистот е жив и го убива удирајќи го со голем камен по главата. По убиството, тој посетува една девојка, канејќи ја да заминат некаде во природа. На судењето, Јацек е осуден на смртна казна, а негов бранител е Пјотр. На крајот од филмот, Пјотр присуствува на погубувањето на Јацек и таа сцена силно го потресува.
1010
1010 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1010 година од новата ера, 10. од вториот милениум, 10. од XI век и прва од 1010-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6518 и 6519 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5760 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4770 и 4771 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1763.
Курџево
Курџево — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Космос-1513
Космос-1513 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 декември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1513 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1017 км, а најмалото на 960.
Ракински Дол (Ново Село)
Ракински Дол — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Ново Село. Претставува населба и некропола од средниот век. Се наоѓа во приватна нива, која е на 1 км источно од селото, каде се откриени ѕидови од објекти и повеќе гробови градени од камени плочи.
Св. Богородица (Фариш)
'''Св. Богородица''' — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Фариш. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. Во непосредната близина на училиштето биле откриени повеќе гробови од тегули од видот „на две води“ и една ара профилирана од сите страни која подоцна е поставена во олтарот на селската црква како основа за чесната трпеза.
Македонија во 2009 година
Фудбал
* Пријателски натпревари
Кошарка
* Европско првенство во кошарка 2009. Македонија го освои 9 место.
Котлари
Котлари — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 7768
NGC 7768 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7768 се споменува и како UGC 12806, MCG 4-56-18, CGCG 477-19.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7768 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7768 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 50 м 58,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 8' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 7768 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72605. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2255. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
Црква „Св. Никола“ - Вардино
'''Св. Никола' (или Св. Архангел Михаил'') — црква во демирхисарското село Вардино, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.