cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ладен извор
Распространетост
Во опкружувањето со горната падина, тврдите подлоги што произлегуваат од карбонатните врнежи може да имаат поврзани заедници на нехемосинтетички животни, вклучувајќи различни неподвижни жаркари, како што се коралите и морските анемони. На крајот на брзиот тек на спектарот, флуидизираниот талог генерално ги придружува јаглеводородите и формационите течности кои пристигнуваат на морското дно. Некаде помеѓу овие два крајни членови постојат услови кои поддржуваат густо населени и разновидни заедници на хемосинтетички организми. Овие области често се поврзуваат со површински или блиски површински депозити на гасовити хидрати. Тие исто така имаат локализирани области на литифицирано морско дно, генерално автигени карбонати, но понекогаш се присутни повеќе егзотични минерали како што е баритот. Распространетата природа на хемосинтетичките заедници во Мексиканскиот Залив првпат била документирана за време на договорените истраги од Групата за геолошки и еколошки истражувања (GERG) на Универзитетот А&М во Тексас (Брукс и сор., 1986). Ова истражување останува најраспространето и најсеопфатно, иако од тоа време се документирани бројни дополнителни заедници. Индустријата која ги истражува енергетските резерви во Мексиканскиот Залив, исто така, документирала бројни нови заедници низ широк опсег на длабочини, вклучувајќи ја и најдлабоката позната појава во Централниот Мексикански Залив во блокот 818 на кањонот Аламинос на длабочина од 2.750. m (9.022 стапки). Појавата на хемосинтетички организми зависни од истекување на јаглеводороди е документирана во длабочини на водата на дури 290метри (951 ft) (Робертс, 1990) и длабоко дури 2.744 m (9.003 стапки). Овој опсег на длабочина конкретно ги поставува хемосинтетичките заедници во длабокиот воден регион на Мексиканскиот Залив, кој е дефиниран како длабочини на вода поголеми од 305 m (1.000 стапки).
Најгустите агрегации на хемосинтетички организми се пронајдени на длабочини на вода од околу 500 m (1.640 ft) и подлабоко. Најпознатата од овие заедници била наречена Буш Хил од истражувачите кои први го опишале (Мекдоналд и сор., 1989b). Тоа е изненадувачки голема и густа заедница на црви и школки на место на истекување на природна нафта и гас преку солена дијапира во блокот Грин Кањон 185. Местото на истекување е мало копче кое се издига околу 40 m (131 стапки) над околното морско дно на околу 580 метри (1.903 стапки) длабочина на вода.
Стабилност
Според Сасен (1997) улогата на хидратите во хемосинтетичките заедници е многу потценета. Биолошката промена на замрзнатите гасни хидрати првпат била откриена за време на студијата на MMS насловена како „Стабилност и промени во хемосинтетичките заедници во Мексиканскиот Залив“. Се претпоставува дека динамиката на промената на хидратите може да игра главна улога како механизам за регулирање на ослободувањето на јаглеводородни гасови за да ги поттикне биогеохемиските процеси и исто така може да игра значајна улога во стабилноста на заедницата. Евидентирани екскурзии на температурата на дното на водата од неколку степени во некои области како што е локацијата Буш Хил се верува дека е резултат на дисоцијација на хидратите, што резултира со зголемување на флуксот на гасови. Иако не е толку деструктивен како вулканизмот на местата за проветрување на сртовите на средината на океанот, динамиката на формирањето и движењето на плитки хидрати јасно ќе влијае на неподвижните животни кои се дел од бариерата за протекување. Постои потенцијал за катастрофален настан каде што цел слој на плиток хидрат би можел да се ослободи од дното и значително да влијае на локалните заедници на хемосинтетичката фауна. На подлабоки длабочини (>1.000 m, >3.281 ft), температурата на дното на водата е поладна (приближно за 3 °C) и претрпува помали флуктуации. Формирањето на постабилни и веројатно подлабоки хидрати влијае на флуксот на лесни јаглеводородни гасови до површината на седиментот, со што влијае на површинската морфологија и одликите на хемосинтетичките заедници. Во сложените заедници како што е Буш Хил, нафтата изгледа помалку важна отколку што се сметало (Мекдоналд, 1998б).
Преку тафономски студии и интерпретација на составот на склопен состав од јадра, Пауел и сор. (1998) објавиле дека, севкупно, заедниците на протекување биле упорни во периоди од 500-1.000 години и веројатно во текот на целиот плеистоцен. Некои локации го задржале оптималното живеалиште во текот на геолошките временски размери. Пауел пријавил докази за заедниците на школки и школки кои опстојуваат на истите места 500-4.000 години. Пауел, исто така, открил и дека и составот на видовите и трофичните нивоа на заедниците на јаглеводородни исцедок имаат тенденција да бидат прилично константни низ времето, со временски варијации само во нумеричкото изобилство. Тој нашол неколку случаи во кои типот на заедницата се променил или целосно исчезнал. Фаунската сукцесија не била забележана. Изненадувачки, кога закрепнувањето се случило по минат деструктивен настан, истиот хемосинтетички вид повторно зазел местоположба. Имало малку докази за катастрофални погребни настани, но два случаи биле пронајдени во заедниците на школки во блокот 234 на Грин Кањон. Најзначајното набљудување што го пријавил Пауел (1995) била уникатноста на секое место на хемосинтетичка заедница.
Врнежите на автигени карбонати и други геолошки настани несомнено ќе ги променат шемите на протекување на површината во периоди од многу години, иако преку директно набљудување, не биле забележани промени во дистрибуцијата или составот на хемосинтетичката фауна на седум одделни локации на студијата. Малку подолг период (19 години) може да се наведе во случајот на Буш Хил, првата заедница во Централниот Мексикански Залив во 1986 година. Во текот на 19-годишната историја на истражување на ова место не се забележани масовни изумрени или големи промени во составот на фауната (со исклучок на збирките за научни цели).
Сите хемосинтетички заедници се наоѓаат во длабочините на водата надвор од ефектот на силни бури, вклучително и урагани, и немало да има промена на овие заедници предизвикани од површински бури, вклучително и урагани.
Биологија
Мекдоналд и сор. (1990) опишале четири општи типови на заедници. Тие се доминантни од страна на црвите Vestimentifera, дагњите, Vesicomyidae и семејството школки Lucinidae. Бактериски душеци се присутни на сите до сега посетени локации. Овие фаунски групи имаат тенденција да прикажуваат карактеристични одлики во однос на тоа како се собираат, геолошките и хемиските својства на живеалиштата во кои се појавуваат и, до одреден степен, хетеротрофната фауна што се јавува кај нив. Многу од видовите пронајдени во овие заедници на ладно протекување во Мексиканскиот Залив се нови за науката и остануваат неопишани.
Индивидуалните црви од семејството Lamellibrachia, подолгите од двете таксони, можат да достигнат должина од 3 m (10 ft) и живеат стотици години. Стапките на раст се променливи, започнувајќи од оние кои се без раст од 13 индивидуи измерени една година до максимален раст од 9,6 cm/год (3,8 инчи/год) кај Lamellibrachia. Просечната стапка на раст изнесувала 2,19 см/годишно за видовите слични на Escarpia и 2,92 за Lamellibrachia. Овие се побавни стапки на раст за разлика од оние на нивните роднини во хидротермални извори, но поединците како Lamellibrachia можат да достигнат должина 2-3 пати поголема од онаа на најголемите познати видови хидротермални извори. Примероци од Lamellibrachia биле собрани во неколку наврати, што претставува веројатна возраст над 400 години (Фишер, 1995).
Пријавени се исто така и стапки на раст на метанотрофните школки (Фишер, 1995). Утврдено е дека општите стапки на раст се релативно високи. Стапките на раст на возрасните школки биле слични на школки од приморска средина на слични температури. Фишер, исто така, открил и дека младенчињата школки на јаглеводородните вдлабнатини првично растат брзо, но стапката на раст значително опаѓа кај возрасните; многу брзо растат до репродуктивна големина. Се смета дека и поединците и заедниците се многу долговечни. Овие школки зависни од метан имаат строги хемиски барања што ги поврзуваат со областите на Мексиканскиот Залив. Како резултат на нивните брзи стапки на раст, реколонизацијата на школки на од такви местоположби може да се случи релативно брзо. Постојат некои докази дека школките исто така имаат потреба од тврда подлога и би можеле да се зголемат во број доколку соодветната подлога се зголеми на морското дно (Фишер, 1995).
Атлантски Океан
Појавата на хемосимбиотска биота во обемните калливи вулкански полиња на Кадискиот Залив првпат била пријавена во 2003 година. Хемосимбиотските школки собрани од калливите вулкани на заливот биле прегледани во 2011 година.
Ладните извори се познати и од Северниот Атлантски Океан, дури и се движат до Северноледениот Океан, во близина на Канада и Норвешка.
Било спроведено опсежно земање мостри од фауната од 400 до 3,300 метри во Атлантскиот екваторијален појас од Мексиканскиот залив до Гвинеја, вклучително и призмата на Барбадос, Блејк Риџ и во источниот Атлантик од маргините на Конго и Габон и неодамна истражената маргина на Нигерија. Од 72 таксони идентификувани на ниво на видови, вкупно 9 видови или комплекси на видови се идентификувани како амфијатлантски.
Пронајдени се ладни протекувања и во длабочините на Амазон. Сеизмичките профили со висока резолуција во близина на работ на висорамнината покажуваат докази за падови блиску на површината и раседи од 20-50 метри во подземјето на метан. Неколку студии покажуваат дека има докази за истекување гас на падината на Амазон врз основа на упад на одрази кои го симулираат дното (BSR). Постоењето на метан на релативно плитки длабочини и големи области на гасни хидрати се мапирани во овој регион. Исто така, пријавени се метански оџаци, а истражувачите откриле акумулации на гас и траги по должината на раседните рамнини. Солидно геолошко и геофизичко разбирање на басенот Фоз до Амазон е веќе достапно и се користи од страна на енергетските компании.
Истражување на нови области потенцијални за истражување се наоѓаат на источниот брег на САД и каде се знае дека хемосинтезиски заедници опстојуваат подлабоко од 3,500 метри, и во иднина треба да се проучуваат поплитки места во Гвинејанскиот Залив.
Медитеран
Првиот биолошки доказ во Средоземното Море било присуството на школките од семејството Lucinidae и Vesicomyidae на врвот на калливиот вулкан Наполи (33.73111°N, 24.68111°W ; „Наполи“ е само име на морска планина. Се наоѓа јужно од Крит), кој се наоѓа на 1.900 m длабочина на средоземниот гребен во зоната на субдукција на африканската плоча. Ова било проследено со опис на нов вид на Lucinidae, Lucinoma kazani. Во југоисточниот Медитеран, заедниците на полихети и школки, исто така, биле пронајдени и карбонати во близина на Египет и Појасот Газа на длабочини од 500-800 м, но не била собрана жива фауна. Првите набљудувања на екстензивните живи хемосинтетички заедници во Источното Средоземно Море поттикнале соработка помеѓу биолозите, геохемичарите и геолозите. За време на подводните нуркања, заедниците што опфаќаат големи полиња со мали школки (мртви и живи), биле забележани во различни живеалишта на ладните извори поврзани со карбонатна кора на 1.700-2,000 m длабочина. Најпрво биле истражени две полиња на калливи вулкани, едното долж Средоземниот гребен, каде што повеќето од нив било делумно или целосно а другото на насипите Анаксимандер јужно од Турција. Последната област го вклучува големиот каллив вулкан Амстердам, кој е погоден од неодамнешните калливи текови, и помалите калливи вулкани Казан или Кула. Во калливите вулкани Амстердам и Казан биле земени примероци од гасни хидрати, а високи нивоа на метан биле забележани над морското дно. Неодамна биле истражени неколку места на длабоко море на Нил. Тие вклучуваат многу активно истекување на Менес Калдера во источната провинција помеѓу 2.500 м и 3.000 м, пукнатините во централното подрачје долж средните и долните падини, и калливите вулкани во источната провинција, како и еден во централната горна падина (областа Северен Алекс) на 500 метри длабочина.
Јапонија
Заедниците на длабоко море низ Јапонија главно се истражуваат од Јапонската агенција за наука и технологија за морски земјишта (JAMSTEC). DSV Shinkai 6500, Kaikō и други групи.
Заедниците на метан во Јапонија се распоредени по областите на конвергентната граница на плочи поради тектонската активност. Многу протекувања се пронајдени во Јапонскиот ров, коритото Нанкаи, ровот Рјукју, заливот Сагами и заливот Суруга, и Јапонското море.
Нов Зеланд
Во близина на брегот на копното на Нов Зеланд, нестабилноста на рабовите на висорамнините е засилена на некои локации со ладни извори на течности богати со метан кои исто така поддржуваат хемосинтетичка фауна и карбонатни конкреции. Доминантни животни се цевчести црви од фамилијата Siboglinidae и школки од фамилиите Vesicomyidae и Mytilidae (Bathymodiolus). Многу од неговите видови се смета дека се ендемични. Трагањето на длабокото дно сериозно ги оштетило заедниците и тие екосистеми се загрозени. Длабочини до 2.000 m, вклучувајќи ги и студените протеци, спаѓа во сè уште немапираната топографска и хемиска сложеност на живеалиштата. Скалата на откривање на нови видови во овие слабо проучени или неистражени екосистеми веројатно ќе биде висока.
Источен Пацифик
Во длабокото море, проектот COMARGE ги проучувал шаблоните на биолошката разновидност долж и низ маргината на Чиле преку сложеноста на екосистеми како што се вливот на метан и минимум зони на кислород кои известуваат дека таквата хетерогеност на живеалиштата може да влијае на шемите на биоразновидноста на локалната фауна. Фауната вклучува школки на семејствата Lucinidae, Thyasiridae, Solemyidae и Vesicomyidae. Понатаму, во овие меки намалени седименти под минималната зона на кислород во близина на чилеанската маргина се наоѓа разновидна микробна заедница составена од различни големи прокариоти, протисти (цилијати, флагелати и фораминифери), како и мали метазои (најчесто нематоди и полихети). Галардо и сор. (2007) тврдат дека веројатниот хемолитотропен метаболизам на повеќето од овие мега и макробактерии нуди алтернативно објаснување за фосилните наоди, особено за оние од очигледно нелиторално потекло, што сугерира дека традиционалните хипотези за цијанобактериското потекло на некои фосили можеби ќе треба да се ревидираат.
Антарктик
Првиот студен истек бил пријавен во Јужниот Океан во 2005 година. Релативно малкуте испитувања на длабокото море на Антарктикот покажале присуство на живеалишта во длабоки води, вклучувајќи хидротермални отвори, ладни извори и калливи вулкани.
Откривање
Со континуираното искуство, особено на горната континентална падина во Мексиканскиот Залив, успешното предвидување за присуството на заедниците на цевчести црви продолжува да се подобрува, но хемосинтетичките заедници не можат со сигурност да се откријат директно со помош на геофизички техники. Јаглеводородните протекувања кои овозможуваат постоење на хемосинтетички заедници ги модифицираат геолошките одлики на начини на кои може далечински да се детектираат, но временските скали и присуството на живи заедници секогаш се неизвесни. Овие познати модификации на седимент вклучуваат (1) таложење на автиген карбонат во форма на микронодули, нодули или карпести маси; (2) формирање на гасни хидрати; (3) модификација на составот на седиментот преку концентрација на тврди хемосинтетички остатоци (како што се фрагменти и слоеви од школка); (4) формирање на меурчиња од интерстицијален гас или јаглеводороди; и (5) формирање на вдлабнатини или дамки со исфрлање на гас. Овие одлики доведуваат до акустични ефекти како што се зони без ехо, тврдо дно (силно рефлектирачки ехо), светли точки (слоеви со зголемена рефлексија) или одекнувачки слоеви. „Потенцијалните“ локации за повеќето видови заедници може да се утврдат со внимателна интерпретација на овие различни геофизички модификации, но до денес, процесот останува несовршен, а потврдата за живите заедници бара директни визуелни техники.
Влијанија врз животната средина
Главните закани со кои се соочуваат екосистемите на се ѓубрето од морското дно, хемиските загадувачи и климатските промени. Отпадоците од морското дно го менуваат живеалиштето, со тоа што обезбедуваат тврда подлога каде што немало достапно пред или со прекривање на седиментот, инхибиција на размената на гасови и мешање со организмите на дното на морето. Студиите за морското ѓубре во Медитеранот вклучуваат испитувања на отпадоци од морското дно на континенталниот гребен, наклонот и батијалната рамнина. Во повеќето студии, пластичните предмети сочинуваат голем дел од остатоците, понекогаш и до 90% или повеќе од вкупниот број, поради нивната сеприсутна употреба и слабата разградливост.
Оружјето и бомбите се исто така фрлени на море, а нивното фрлање во отворени води придонесува за контаминација на морското дно. Друга голема закана за бентосната фауна е присуството на изгубени риболовни средства, како што се мрежи, кои можат да ги оштетат кревките екосистеми како што се коралите со ладна вода.
Хемиските загадувачи како што се постојаните органски загадувачи, токсичните метали (на пример, Hg, Cd, Pb, Ni), радиоактивни соединенија, пестициди, хербициди и фармацевтски производи, исто така, се акумулираат во седиментите на длабоките мориња. Топографијата (на пр. присуство на кањони) и хидрографијата (на пример, каскадни настани) играат главна улога во транспортот и акумулацијата на овие хемикалии од брегот до длабоките басени, што влијае на локалната фауна. Неодамнешните студии откриле присуство на значајни нивоа на диоксини во комерцијалните ракчиња Aristeus antennatus и значајни нивоа на постојани органски загадувачи кај мезопелагични и батипелагични главонози
Процесите водени од климата и климатските промени ќе влијаат на честотата и интензитетот на каскадирање, со непознати ефекти врз бентосната фауна. Друг потенцијален ефект на климатските промени е поврзан со транспортот на енергија од површинските води до морското дно. Примарното производство ќе се промени во површинските слоеви според изложеноста на сонце, температурата на водата, главното раслојување на водните маси, на пример и тоа ќе влијае на синџирот на исхрана до длабокото морско дно, што ќе биде предмет на разлики во количината, квалитетот и времето на влезот на органска материја. Како што комерцијалниот риболов се движи во подлабоките води, сите овие ефекти ќе влијаат на заедниците и популациите на организмите во ладните извори и на длабоките мориња воопшто.
Банкомат
Одлики на банкоматите
Банкоматот претставува автоматизиран уред кој на корисниците им овозможува определени финансиски операции без присуство на банкарски службеник. Првиот прототип на банкомат бил патентиран од страна на Лутер Џорџ Симџијан (Luther George Simjian) во 1939 година, но не бил доволно успешен. Првиот современ банкомат бил создаден од страна на Џон Шепард-Барон (Јоhn Shepherd-Barron) во 1967 година, а за првпат бил поставен во британската банка „Барклис“ (Barclays) и овозможувал само исплата на готовина.
Банкоматот во себе содржи микрообработувач којшто е он-лајн поврзан со базата на податоци од банката, со што банкоматот претставува еден вид на „електронска“ филијала на современите банки. Најпрвин, банкоматот ја чита платежната картичка и му нуди на корисникот да се идентификува со внесување на ПИН-от и на тој начин ги потврдува запишаните информации на картичката.
Банкоматите најчесто се поставуваат на местата што се одликуваат со голема раздвиженост, како: продавници, трговски центри, бензински пумпи, факултети, болници, аеродроми, железнички и автобуски станици итн. Преку банкоматите, луѓето може да повлекуваат готови пари, но исто така, постојат банкомати кои нудат целосни банкарски услуги (Full Service ATMs), од типот на: вложување пари, префрлање пари од една на друга сметка, плаќање на обврските врз основа на кредити и кредитни картички, добивање извештаи за извршените трансакции итн. Во голем број земји, банкоматите можат да вршат и претворање на странски валути во домашната валута. За да може да се користат овие услуги, клиентите мора да поседуваат банкарска картичка со која се пристапува до банкоматот. Притоа, заради заштита од можни злоупотреби, корисникот е должен да ја внесе тајната лозинка (PIN) која му е доделена од страна на банката.
Банкоматите уживаат голема популарност, имајќи предвид дека на луѓето им овозможуваат голема удобност во снабдувањето со готови пари (можност за повлекување пари во секое време и на различни места, заштеда на трошоци и време итн.). Истовремено, тие се привлечни и за банките, бидејќи овозможуваат намалување на вработените и, соодветно, на трошоците. Освен тоа, воопшто не се за потценување приходите што банкоматите им ги носат на банките. Имено, вообичаена практика е банките да не ги наплаќаат услугите за користење на банкоматите, но само за своите клиенти, и тоа само за имателите на дебитни картички. Меѓутоа, ако нив ги користат клиентите на другите банки, или имателите на кредитни картички, тогаш банките наплатуваат провизија.
Банкоматите во Македонија
Како и другите елементи на електронското банкарство, така и банкоматите претставуваат понова појава во Македонија, која од година во година зема сè поголем замав при што се јавуваат и одредени иновации. Така, пролетта 2008 година, „Комерцијална банка“ АД Скопје го постави првиот банкомат кој на возачите им овозможува подигнување готовина без напуштање на возилото (drive-in ATM).
На крајот од 2010 година, во Македонија имало 2.327 банкомати или околу 2.300 жители на еден банкомат, што претставува значително заостанување во споредба со земјите од ЕУ, каде на еден банкомат отпаѓаат околу 1.200 жители. Како уште поголем проблем се јавува нерамномерната географска распространетост на банкоматите, од кои најголем дел се наоѓаат во Скопје. Неразвиената мрежа на банкомати понатаму делува како пречка во користењето на услугите од областа на електронското банкарство. Од друга страна, малиот број банкомати се оправдува со високите трошоци за нивната набавка, кои домашните банки не можат да си ги дозволат.
Св. Атанасија (Барово)
'''Св. Атанасија''' — археолошко наоѓалиште во скопското село Барово. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. Во непосредната близина на црквата, селаните откриле повеќе надгробни споменици, а еден е вѕидан до портата на дворот од црквата.
Космос-644
Космос-644 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 април 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-644 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1483 км, а најмалото на 1335.
Морфеј
Морфеј ( „облик“) во старогрчката митологија е бог кој го менува обликот, преобразува. Тој е син на Хипнос (сонот) и Никта (ноќта).
Потекло на поимот
Името Морфеј е изведено од зборот:  (морфи) со значење „облик“. Затоа е тој, „оној што го менува обликот“.
Особености
Морфеј праќа човечки слики во соновите и визиите, одговорен е за обликувањето на соништата или суштествата кои се во соништата. Тој им се јавува на луѓето во сон, каде што може да се преобрази во било кој човек. Морфеј го има својот лик само додека се одмара. Во антиката е претставуван како млад човек со крилја на слепоочниците, редовно во друштво со своите браќа.
Митологија
Морфеј, како обликувач на соништата има двајца браќа: Фобетор, кој создава страшни соништа и Фантас, кој создава нереални соништа. На Морфеј му се припишуваат и посебни одговорности поврзани со соништата на кралевите и митолошките јунаци. Иако тројцата браќа заедно владеат со царството на соништата, поради поголемите одговорности, Морфеј се смета за главен меѓу нив. Според Овидиј, Морфеј е одговорен за создавање човечки ликови во соништата, а неговите браќа, Фобетор и Фантас, се одговорни за појавувањето на животните и предеметите. Богот што го успал и самиот Зевс, веројатно е Морфеј, како што спомнува Хомер.
Историја на Унгарија
Праисторија
Потеклото на Унгарците не е познато целосно. Најстарата теорија дека тие потекнуваат од Хуните, во денешно време во практика историчарите ја отфрлуваат. Така, според најновите докази, Унгарците потекнуваат од Азија, или поточно од кинеската провинција Синкјанг. Во периодот од 7 век до 9 век тие живееле на реонот околу реката Дон. Следувал период на постојани напади од страна на најразлични племиња. По овие напади, унгарците главно се разделиле на две групи. Првата група отишла кон запад а другата кон југ. Западната група во 895 година ги преминала Карпатите и се сместила на териториите на Панонска низина, а јужната го основила Kummagyaria која опстојувала до 1396 година.
Унгарско кралство
Во периодот од 971 - 997 година владеел Геза, кој одлучил да се приклучи кон христијанска Европа и Унгарија да ја направи по моделот на европските држави. Негов наследник бил Вајк. Вајк, всушност е паганското име за идниот крал Иштван I, кој бил голем везир на Унгарците (997-1000) и првиот крал на Унгарија (1000-1038). Тој успеал да ја зацврсти унгарската контрола во Панонската низина, го вовел христијанството како примарна религија во земјата, а често се споменува дека тој е создавачот на кралството Унгарија. Тој бил канонизиран, заедно со неговиот син Емерик и Герард Сагредо на 20 август 1083, со што станал еден од најпопуларните светци во Унгарија. Според унгарската традиција, папата Силвестер II со согласност на царот на Светото Римско Царство Отон III испратил величествена круна накитена со злато, намената за Стефан, со апостолски крст и писмо со благослов, со кое официјално бил признат како христијански крал на Унгарија. Подоцна, оваа традиција била толкувана како папско признавање на независноста на Унгарија од Светото Римско Царство. Точниот датум на неговото крунисување е различно претставена, некаде Божиќ во 1000, а некаде 1 јануари 1001.
По смртта на Иштван, неговиот внук Петар Орсеоло и брат Самуел Аба според правото се бореле за кралската круна. Поминале 9 години, откако неговиот братучед Андраш I бил крунисан за крал на Унгарија во 1047, возобновувајќи ја династијата на Арпадовците. Според унгарската историографија, Петар и Самуел се членови на династијата Арпадовци и двајцата се сметаат за кралеви од оваа династија.
Кратко по смртта на Иштван, се вели дека на неговиот гроб се појавиле лековити чуда. Иштван бил канонизиран од страна на папата Григориј VII како Свети Стефан од Унгарија во 1083, заедно со неговиот син Емерик и архиепископот Герард. Со ова, Иштван станал првиот крал-исповедник кој станал светец.
Борба за власт
Во 1301 година поченал последниот крал на династијата Арпади, Андраш III. Следувал период во кој повеќе фракции се стремиле за престолот, кој период предизвикал немири. Овие немири траеле сè додека власта не била заземена од страна на Карло Роберт, кој имал крвно сродство со династијата Арпади по женска линија. Неговиот син, Лидвик I Велики престолнината ја преместил во Вишеград. Веќе во 15 век, Кралство Унгарија важело за едно од најсилните кралства во Европа.
Османлиска власт
Со приближувањето на Османлиите кон унгарските територии, започнал периодот од околу 150 години војна помеѓу Османлиското Царство и Унгарија. Унгарија загубила голем дел од својата територија во 1556 година. По Мохачката битка во 1526 година, дошол нов период за превласт. На едната страна биле Хабсбуршката династија и Османлиското Царство. На истокот владеел Јован Запола, а на запад Фердинанд I Хабсбуршки. Оваа ситуација довела до граганска војна, која најмногу ја искористила Османлиското Царство, освојувајчи ја во 1541 година. По војната, Унгарија била поделена на три дела: Словачка, Градиште и североисточна Унгарија.
Во периодот од 1604 - 1711 година, избувнало унгарското и хрватското востание против Хасбуршката династија. Во исто време, во Централна Унгарија имало незадоволство од католизмот. Најпознатата побуна се случила во 1671 година, која била со крв задушена. Во 1683 година избила нова војна помеѓу Османлиите и Австрија, која траела до 1699 година. Тогаш, христијанските војски најпрвин го ослободиле Будим а потоа и останатиот дел од монаријата. Во 1718 година, Унгарија целосно била ослободена од Османлиите.
Прва светска војна
Австроунгарија била создадена во текот на 1867 година како резултат на реформите кои биле преземени во рамките на дотогашната Австриско Царство, која од своја страна пак својата историја започнала да ја гради од 14 век. Во 1914 година, односно во Првата светска војна, влегла во составот на Централните сили заедно уште и со Германија, Турција и Бугарија.
Во текот на Првата светска војна Австроунгарија ја имала една од најсилната пешадиска армија. Биле мобилизирани околу 9 000 000 војници.
Австроунгарија во текот на војната била ставена во најлоша положба бидејќи истовремено требала да војна на 4 фронта - Македонски (Солунски), Романски, Источен (Руски) и Италијански фронт. Во почетокот забележала големи успеси. Истовремено, со поразот во војната, Австроунгарија како еден од условите била со сила распарчена од страна на Антантата (ноември 1918 г.). Како главната причина се гледа во стравот на Антантата овие две земји многу брзо да закрепнат од војната, со кое повторно би се создала можеби и уште посилна земја од тогашната Австроунгарија.
Лузна (филм од 1976)
Содржина
Во 1970 година, партијата носи одлука да се изгради голема хемиска фабрика во едно мало место, а за директор на проектот е поставен Стефан Беднарж (го игра Пјечка). Тој не е приврзаник на идејата за изградба на фабриката, но како чесен и вреден партиски технократ, сепак професионално си ја завршува работата, верувајќи дека проектот ќе придонесе за економски развој на местото. Пред околу 20 години, тој живеел во тоа место, каде неговата сопруга (ја игра Вињарска) била партиски активист. Таа има лоши спомени од животот во местото и поради тоа не сака повторно да се врати таму, така што Стефан е принуден да живее сам. Тој си ја сфаќа работата многу сериозно, поради што е во лоши односи со вработените, но ја запоставува и ќерката (ја игра Оржешковска). Иако фабриката е успешно пуштена во погон, месното население е незадоволно поради неповолните еколошки и социјални последици од неа. Оттука, група социолози го испитуваат јавното мислење на населението, а локалниот новинар (го игра Тарковски) се обидува да сними репортажа. Најпосле, и месната партиска организација станува против Стефан, обвинувајќи го дека се однесува самоволно. Еден ден, работниците излегуваат на протест и тогаш Стефан поднесува оставка и се повлекува во мирен, семеен живот.
Оптичка моќ
Оптичка моќ е степенот во кој една леќа, огледало или друг оптички систем собира или растура светлина. Еднаква е на реципрочната вредност на фокусното растојание на направата. Најзастапена единица за изразување на оптичката моќ е диоптерот. Системот SI ја користи единицата обратен метар (m−1).
Ако поставиме две или повеќе тенки леќи една до друга, тогаш заедничкат оптичка моќ е приближно еднаква на збирот од поединечните оптички моќи на леќите. Така, оптичката моќ на една леќа е приближно еднаква на збирот од моќите на секоја нејзина површина. Овие приближности наоѓаат честа примена во оптометријата.
Ако леќата ја потопиме во некоја средина, тогаш се менува нејзината оптичка моќ и фокусно растојание.
Човечкото око кое има премногу или премалку прекршувачка моќ да сосредоточува светлина во мрежницата страда од аметропија (грешка во прекршувањето). Окото што страда од кратковидост (миопија) е премоќно, па затоа светлината се сосредоточува пред самата мрежница. Обратно на ова, окото со далекувидост (хиперопија) е преслабо и затоа кога е во мирување, светлината се сосредоточува зад мрежницата. Окото со прекршувачка моќ во едно видно поле што е различна од прекршувачката моќ на други видни полиња има астигматизам. Анизометропија е нееднаква способност на двете очи за прекршување на светлината.
Одбрана (фудбал)
Централен одбранбен играч
Задачата на централниот одбранбен играч ( т.н. последен играч, централен дефанзивец или стопер) е да се спречи противничките играчи ( напаѓачи ) да постигнат гол и да ја изнесат топката од својот шеснаесетник. Како што и самото име кажува, тие играат во централната позиција. Позицијата претходно се однесувала на централната одбранбена половина. Кон почетокот на 20 век, кога повеќето тимови ја користеле 2-3-5 формацијата,двајцата играчи во улога на бекови биле познати како дефанзивци кои ја држат целосната дефанзивна линија,а редот од тројца играчи пред нив била познат како среден бек. Со текот на времето формациите се менувале и централниот играч од ова трио преминал во поголема одбранбена позиција, а со тоа го преземал називот среден бек. Левиот и десниот играчи од ова трио биле наречени лев и десен среден бек. Во модерниот фудбал, повеќето тимови вклучуваат двајца централни дефанзивци позоционирани пред голманот. Постојат две главни одбранбени стратегии кои ги користи централниот бек – зонска одбрана кога централниот бек покрива одреден дел од теренот, и маркирање човек – на – човек кога секој централен бек има задача да покрие одреден противнички играч: Основни задачи на централниот бек се
Централниот бек повлекува посебен спектар на атрибути:
Страничен бек
Страничниот бек е модерна варијанта на дефанзивецот кој ја држи целосната дефанзивна линија, само што е повеќе сконцентриран на нападот. Називот е добиен од спојување на значењето на "крилен играч" и "дефанзивецот кој ја држи целосната дефанзивна линија". Обично се употребуваат во 3-5-2 формацијата, и затоа може да се сметаат за дел од средниот ред. Но, тие исто така може да се употребат во 5-3-2 формацијата и со тоа добиваат повеќе дефанзивни задачи. Во развојот на современиот фудбал, старничните бекови се комбинација на крилни играчи и дефанзивци кои ја држат целосната дефанзивна линија. Ова е една од позициите кои бараат најголема физичка подготвеност. Страничните бекови обично се посмели од дефанзивците кои ја држат целосната дефанзивна линија и од нив се очекува да обезбедат простор особено во тимовите кои играат без крилни играчи. Страничните бекови мора да се многу издржливи, да бидат способни за додавања на противничката половина и да ги издржат нападите од противничките крила. Дефанзивниот среден играч има за задача да го покрие страничниот бек кога тој преминува во напад.
Дефанзивец кој ја држи целосната дефанзивна линија
Овој тип на одбранбен играч ја држи целосната дефанзивна линија, по една од двете страни на теренот [3]. Нивната основна задача е да ги спречи противничките играчи да ја преминат или пресечат топката да се врати назад во казнениот простор. Во некои одбранбени системи, дефанзивец кој ја држи целосната дефанзивна линија целосно е фокусиран на одреден противнички играч. Од повеќето дефанзивци кои ја држат целосната дефанзивна линија се очекува да повлечат напаѓачка димензија со навлегување во другата половина, да навлечат вкрстување  заедно со страничните играчи. Во традиционалната 2-3-5 формација, двајцата играчи во дефанзивата пред својот голман се сметаа како дефанзивци кои ја држат целосната дефанзивна линија. Оваа формација речиси никогаш не се користи во современиот фудбал, била заменета со одбрана од четворица играчи, меѓутоа и понатаму се употребува поимот дефанзивец кој ја држи целосната дефанзивна линија заедно со централниот бек и со тоа ја зајакнуваат дефанзивната линија. Традиционалниот дефанзивец кој ја држи целосната дефанзивна линија во Англија обично е крупен, силен маж спремен да изведе хакирање т.е. внимателно кошкање со противникот. Оваа тактика била легализирана во Британија но не и во другите земји со што се предизвикаа контроверзии особено откако играта станувала популарна на интернационално ниво во педесеттите години. Тактиката денеска е официјално забранета во сите земји, а со тоа им беше отворена вратата на новите различни одбранбени тактики. Во современиот фудбал, дефанзивец кој ја држи целосната дефанзивна линија има заземено офанзивна улога, што не е случај во традиционалниот фудбал [4]. Крилната формација во форма на дијаманд 4-4-2 му налага на  дефанзивецот кој ја држи целосната дефанзивна линија да покрие значителен дел и да се движи надолу кон боковите. Некои од одговорностите на дефанзивецот кој ја држи целосната дефанзивна линија се:
Дефанзивец поставен во среден ред
Дефанзивецот поставен во средниот ред е поподвижен од централниот бек со самото тоа што успева да ја исчисти топката доколку противникот успее да ја навлезе во одбранбената линија. Неговата позиција е подинамична од онаа на останатите одбранбени играчи кои всушност се фокусирани на одредени играчи. Поради ова, позицијата е понекогаш се нарекува Либеро (потекнува од италијански збор што значи "слободен", употребен од спортскиот новинар Џани Брера). Иако од дефанзивецот поставен во средниот ред може да се очекува да повлече контра-напад, неговите способности честопати се поврзуваат конкретно со дефанзивата. На пример,во затворениот систем на игра, што се употребувал во италијанскиот фудбал во 1960-тите години, дефанзивецот од среден ред бил сконцентриран само на својата половина. [2] Некои дефанзивци од среден ред се движат нанапред и ја изнесуваат топката во противничкото поле, додека другите ја пресекуваат акцијата и ја уфрлаат топката во противничкиот дел без да направат старт. Во современиот фудбал оваа дефанзивна позиција била многу ретко користена, само некои од клубовите во големите лиги ја применувале.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Средно Водно
„Рождество на Пресвета Богородица“ — православна црква сместена на падините на Водно на месното на историското село Горно Водно. Таа е возобновена врз темелите на стара повеќевековна црква со колективно ктиторство на сите поранешни жители на разуранатото село. На црквата Св. Богородица и претходи долга историја која започнала некаде во XIII век, во пишуваните извори спомнувана како „Св. Богородица Елеуса“ и „Св. Богородица Водњанска“, а во втората половина на XVI век црквата запустела. Од 1847 до 1870 година е обновена еднобродната, засводена црква посветена на празникот Рождество на Пресв. Богородица. Црквата и селото Горно Водно се разурнати во 1955 година. Камен-темелникот на новата црква Рождество на Св. Богородица е осветен на 6 октомври 1996 година. Проектот за новата триконхална, еднокуполна црква го изготвиле арх. инж. Илија и Благојка Пулејко, а идејното решение за камбанаријата било на арх. инж. Никола Ничота. Живописот и иконописот се дело на актуелните зографи Кирил Златанов и Лазар Личиќ. Поради својата местоположба, црквата е доста посетена.
Ана Рајецка
Ана Рајецка (Anna Rajecka; 1762, Варшава - 1832, Париз), била полска сликарка на портрети и пастелист. Таа била позната и како „Мадам Голт де Сен Жермен“.
Животопис
Таа била ќерка на сликарот-портретист по име Јозеф Рајецки, била израсната како штитеничка на кралот Станислав Август Понијатовски од Полска.
Прво се верувало дека таа била негова вонбрачна ќерка, а подоцна и дека е негова љубовница.
Во 1783 година, таа била запишана под негово менторство во уметничкото училиште за жени во Лувр во Париз.
Студирала со Лудвик Марто и Марчело Бакиарели во Варшава; Жан-Батист Грез и евентуално Елисабет Виге Ле Брун во Париз.
Иако подоцна станала дел од кругот околу Жан-Луј Дејвид, таа веројатно не учела од него.
Целта на полскиот крал, за нејзиното образование, била таа да се врати во Полска и да стане професор по уметност, но таа одлучи да остане во Париз по нејзиниот брак со минијатуристот, Пјер-Мари Гол де Сен Жермен во 1788 година.
Таа стана првата полска женка со свои дела претставени во Салонот Париз во 1791 година и очигледно продолжила да добива поддршка од кралот сè до 1792.
Иако испратила многу слики назад во Варшава, Бакиарели сметал дека малку од тие дела се достојни да бидат дел од Кралската колекција.
Од Париз заминала за Клермон Феран и можеби се откажала од сликарството. Податоците за овој период од нејзиниот живот се ретки, но, по многу години, таа се вратила повторно во Париз, ослепела околу 1824 година.
Џим Готфридсон
Џим Готфридсон (роден на 2 септември 1992 година) е шведски ракометар кој игра за СГ Фленсбург-Хандевит и шведската репрезентација.
Беше во тимот на машката ракометна репрезентација на Шведска на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро, на машкиот ракометен турнир.
Кариера
Во 1996 година и на четиригодишна возраст, Готфридсон се приклучи на домашниот градски клуб ИФК Истад. Во 2011 година, тој се приклучи на тимот од највисоката дивизија Истадс ИФ. По две години, тој потпиша за германскиот тим СГ Фленсбург-Хандевит. Во својата прва сезона, тој ја освои Лигата на шампионите на ЕХФ со Флензбург победувајќи го големиот ривал ТХВ Кил со 30–28 во финалето.
Со својата земја Шведска, тој го освои Европското првенство во ЕХФ и во два наврати беше прогласен за најдобар играч на турнирот.
Црква Сан Пакразио
Црквата Сан Пакразио (италијански :Basilica di San Pancrazio) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 6 век, во времето на Папа Симах. Црквата е посветена на Панкратиј Римски, каде се наоѓаат и неговите мошти.
Вампирските дневници: Борбата
Вампирските дневници: Борбата (англиски оригинал: The Vampire Diaries: The Struggle) е вториот дел од серијалот Вампирските дневници од американската авторка Л. Џ. Смит, за првпат објавен во 1991 година.
Приказната
Втората книга продолжува каде што завршува Будењето, и раскажува понатаму за обидите на Дејмон да ја добие наклонетоста на Елена и борбата на Стефан да преживее. Кога Стефан исчезнува, Елена го наоѓа Дејмон и се соочува со него на гробиштата, знаејќи дека тоа ќе биде опасно. Дејмон тврди дека го убил Стефан претходната ноќ. Елена ја тера Бони да се поврза со мислите на Стефан и со помош на Мет Ханикат, тие го наоѓаат Стефан во бунар, блиску до смртта. Елена го спасува Стефан давајќи му од нејзината крв.
Елена исто така разменува крв со Дејмон, правеќи таен договор со него што го чува скриен од Стефан, знаејќи дека овој нема да се согласи, обидувајќи се да го направи со двата брата истото што Кетрин се обидела да го направи пред многу векови.
Додека го чека Стефан една вечер, Елена чувствуа како присуство во бурата да доаѓа по неа, и френетично се обидува да избега поминувајќи го мостот преку реката. Колата, што таа ја има позајмено од Мет, излетува од мостот во реката, и таа почнува да се дави.
NGC 4560
NGC 4560 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4560 се споменува и како NGC 4526, UGC 7718, MCG 1-32-100, IRAS 12315+0758, VCC 1535, CGCG 42-155.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4560 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4560 има привидни димензии од 7' х 2,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 34 м 2,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 41' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 113°.
Други поделби
Проучување на NGC 4560 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41772. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Надворешни врски
NGC 4560
Градови во Сан Марино
Во Сан Марино реално не постојат градови во смисла на населени места со таков статут, туку замоци (castelli) и соодветни црковни општини (парохии). Ваквата административна поделба настанала уште во 1463 година, со измени само во бројот на самостојните замоци и парохиите. Најголемата населба во земјата, Догана (околу 7 илјади жители) не е вклучена во табелата, бидејќи според законите на Сан Марино е дел од замокот Серавале, а не независна административна единица.
Багрем
Багремот (Robinia pseudoacacia) е листопадно дрво кое припаѓа на родот Robinia. Потекнува од југоисточниот дел на САД, но опсегот на овој вид е проширен во Северна Америка, Европа и Азија. Во некои области се смета за инвазивен вид.
Опис на растението
Коренот е добро развиен.
Едно дрво може да порасне до 25м, а пречникот на гранките на дрвото може да биде до 50м. Кората е темно кафеава и избраздена. Ластарите се долги и грмушести, црвеникаво-кафеави, мазни и сјајни и рамномерно ребрести. На нив има парови спирално наредени триаголни трња, кои се големи, силни и зашилени. Помеѓу двата трна има пупки кои се така заштитени. Крошната на дрвото е воздушеста, кружна или долгнавеста во форма.
Листовите се чудно шилести и се состојат од 9-12 елипсовидни листови, 2-6 см.долги и 1-3см широки на 1-4 долги ливчиња. Самиот лист е долг 10-30см.
Цветовите во групи од 15 до 20 формираат висечки групирани соцветија долги до 20 см. Убаво мирисаат и медоносни се. Цвета од април (ако времето е потопло) до мај или јуни.
Плодот е сплескана и гола мешунка со темно кафеава боја, долга преку 10см и широка скоро 2см. . Стебленцето на плодот е кратко. Во мешунката има 4-10 семиња. Семето е во облик на бубрег, должина од 2-3см, темно кафеаво и може да има дамки, со тврдо семе кое тешко продира за ртење.
Површина
Во Северна Америка расте во Пенсилванија, во Апалачките планини до северна Џорџија, во јужен Илиноис, југозападна Индијана и Арканзас. За прв пат бил донесен во Европа во Франција на почетокот на 17 век. .Доста е распространет и во Македонија.
Важност
Багремот е многу важен за пчеларството, бидејќи пчелите создаваат ран мед со собирање полен од неговите миризливи цветови. Багремовиот мед е еден од најценетите видови на мед.
Ниските гранки и ластарите од багремот се омилена храна на козите. Сувиот лист од багрем се користи како храна за помалите домашни животни ( овци, кози ), во зима. Како технички материјал се користи багремовото дрво, најчесто за изработка на огради, но за изработка на покривни конструкции и колци (столбови) за перголи, при одгледување овошни насади, малини и капини. Во градежништвото се користи и за правење паркет кој има убава жолта боја. Багремот е исто така многу квалитетно огревно дрво.
Одгледување
Се приспособува на секаков вид на земјиште, па со овој тип на дрва се пошумуваат површини, како што се песочник и поројни подрачја, но и голи површини. Има чести и разновидни намени во хортикултурата, на пример за дрвореди или жива ограда.