cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7450
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7450 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 7450 има привидни димензии од 1,8' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 47,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 55' 4"".
Други поделби
Проучување на NGC 7450 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70252. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 303; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5826. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 826.
Ема Шенсон
Ема Софија Перпетуа Шенсон (21 септември 1827 – 17 март 1913) била шведска фотографка и сликарка. Таа била една од најраните женски професионални фотографи во Шведска.
Биографија
Родена во Упсала на 21 септември 1827 година, Шенсон била ќерка на благајникот на академијата Џон Шенсон и училишниот администратор Марија Магдалена Хар. Нема податоци за нејзиното образование или за тоа како се запознала со фотографирањето.
До 1860-тите, таа отворила студио во Упсала, станувајќи една од најраните женски професионални фотографи во Шведска и првата што основала бизнис во Упсала. Покрај фотографиите од катедралата во Упсала, таа направила серија од околу 20 отпечатоци од албуми како почит на шведскиот ботаничар Карл Линеус (1707–1778). Во 1880-тите и 90-тите години, таа направила дополнителна технички совршена серија на катедралата која го покажува напредокот и резултатите од реставраторската работа. Сликите ги откриваат не само нејзините технички вештини, туку и нејзината способност да ја позиционира камерата за да добие архитектонски одлични слики. Иако негативите на Шенсон исчезнале, нејзините фотографии од катедралата што се поправа може да се видат во албум во универзитетската библиотека.
Ема Шенсон починала во Упсала на 17 март 1913 година. Таа е запаметена како една од најраните женски професионални фотографи во Шведска заедно со Розали Сјоман во Стокхолм, Хилда Сјолин во Малме и Вилхелмина Лагерхолм во Еребру.
Григорис Фалиреас
Григорис Фалиреас, познат како капетан Закас (името се среќава и како Фалиреас Григориу, Γρηγόρης Φαληρέας, Καπετάν Ζάκας) бил грчки офицер, деец на грчката вооружена пропаганда, андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Роден е во селото Припица, на полуостровот Мани на територијата на денешната дема (општина) Левктрос. Учествувал како доброволец во Критското востание, а по него завршил грчко воено училиште.
На 22 мај 1906 година под псевдонимот капетан Закас (според грчкиот револуционер Теодорос Закас) влегува во Македонија со андартска чета од 30 души и зел учество во борбата против Македонската револуционерна организација во Костурско.
На 16 јули 1907 година четите на Закас и капетан Гермас (Николаос Цотакос) биле опколени во селото Лошница од страна на турските сили, во текот на борбата андартските чети биле разбиени, Лицас загинал, а Закас успеал да се спаси. Германос Каравангелис за него вели:
Фалиреас како грчки офицер учествувал во Балканските војни, а во текот на Грчко-турската војна бил командир на 44. пешадиски полк. Се пензинирал од грчката армиија во 1933 година како генерал-полковник.
Умрел 1937 година во Атина.
Баџа
Баџа е вид на прозорец поставен вертикално во конструкција која се издава од закосен покрив.
Баџите се употребуваат за добивање на употребливи простори на таваните на куќи или згради. Тие ја исполнуваат оваа улога да два начина.
Прво, баџите пропуштаат доста светлина и вентилираат простор кој инаку би бил темен. Второ, за разлика од Велукс-прозорите, ја зголемуваат висината на таванот и отвораат искористлив простор.
Постојат неколку вида на баџи кои се прикажани на илустрацијата десно, со исклучок на типот рамна баџа, која, како што самото име кажува, има рамен покрив.
NGC 2596
NGC 2596 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2596 се споменува и како UGC 4419, MCG 3-22-13, CGCG 89-30, IRAS 08245+1726.
Откривање
Објектот е откриен на 26 јануари 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2596 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2596 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 27 м 26,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 17' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 2596 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23714. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1383. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1311.
Пит-Хопкинс синдром
Пит-Хопкинс синдромот (PTHS, Pitt-Hopkins syndrome) е ретко генетско нарушување кое се одликува со доцнење во развојот, епилепсија, карактеристични одлики на лицето и можна интермитентна хипервентилација, проследена со апнеја. Како што се дознава повеќе за Пит-Хопкинс синдромот, развојниот спектар на нарушувањето се шири, а исто така може да вклучува тешкотии со анксиозност, аутизам, АДХД и сетилни нарушувања. Тоа е поврзано со абнормалност во хромозомот 18 ; конкретно, тоа е предизвикано од недоволен израз на генот TCF4.
Пит-Хопкинс синдромот традиционално се поврзува со сериозно когнитивно оштетување, но вистинската интелигенција е тешко да се измери со оглед на тешкотиите во моторот и говорот. Благодарение на зголемената комуникација и попрогресивните терапии, многу поединци можат да постигнат многу повеќе отколку што првично се сметало. Станало појасно дека има поширок спектар на когнитивни способности кај Пит-Хопкинс синдромот отколку што било соопштено во голем дел од научната литература. Истражувачите развиле модели на клетки на глодачи за да ги тестираат терапиите за Пит-Хопкинс синдромот.
Знаци и симптоми
Пит-Хопкинс синдромот може да се препознае уште во детството.
Најраните знаци кај доенчињата се кај долниот дел на лицето и високиот назален корен.
Одликите на лицето вклучуваат:
Пит-Хопкинс синдромот се одликува со доцнење во развојот, можни проблеми со дишењето при епизодна хипервентилација и / или задржување на здивот додека сте будни, повторливи напади / епилепсија, проблеми со гастроинтестиналниот тракт и карактеристични одлики на лицето. Стереотипните движења, особено на рацете, зглобовите и прстите се скоро универзални. Хипотонија е честа (75%), како и непостојанo одење. Другите одлики вклучуваат единствена (симијанска) палмарна брчка, долги, тенки прсти, рамни стапала и крипторхизам (кај мажи). Присуството на "фетални влошки за прсти" е честа појава. Може да се појави хипервентилација, а понекогаш е проследена со апнеја и цијаноза. Запек е честа појава. Може да се појави микроцефалија и напади. Повремено се забележани хипопигментирани макули на кожата. Поединци со Пит-Хопкинс синдром обично имаат среќно, возбудливо однесување со чести насмевки и смеа.
Генетика
Состојбата на синдромот за првпат е опишана во 1978 година од Д. Пит и И. Хопкинс (Центар за обука на детски колиби, Кју и Кралска детска болница, Мелбурн, Австралија) кај двајца неповрзани пациенти.
A PITT-Хопкинс-како фенотип е доделен на автозомно рецесивно мутации на контактински поврзана белковина како 2 (CNTNAP2) генот на долгиот крак на хромозомот 7 (7q33-q36) и neurexin 1 алфа ( NRXN1 ) ген на кратката рака на хромозомот 2 (2p16.3).
Малформации во ЦНС може да се забележат кај околу 60-70% од пациентите на скенирање на МНР.
Пациентите Пит-Хопкинс со бришење на TCF4 може да немаат карактеристични одлики на лицето на синдромот.
Дијагноза
Нема одредени дијагностички критериуми, но има неколку симптоми кои поддржуваат дијагноза на Пит-Хопкинс синдромот. Некои примери се: дисмофизам на лицето, рано појавување на глобално одложување на развојот, умерена до тешка интелектуална попреченост, абнормалности во дишењето и недостаток на други големи вродени аномалии.
Околу 50% од погодените со овој синдром покажуваат абнормалности при снимање на мозокот. Овие вклучуваат хипопластичен корпус калозум со недостаток на говорницата и задниот дел на сплениумот, со луковични каудатни јадра испакнати кон фронталните рогови.
Електроенцефалограмите покажуваат вишок на бавни компоненти.
Според клиничката дијагноза Пит-Хопкинс синдромот е во иста група со сеприсутни развојни нарушувања.
Евалуации
Диференцијална дијагноза
Диференцијалната дијагноза вклучува синдром Ангелман, Рет синдром и синдром Моват-Вилсон.
Ангелман синдромот најмногу личи на Пит-Хопкинс синдромот. Двајцата имаат отсутен говор и „среќна“ диспозиција. Едно нешто што немаат заедничко е абнормалности на лицето. Од диференцијалите, Рет-овиот синдром е најмалку близу до Пит-Хопкинс синдромот. Овој синдром се гледа како прогресивна енцефалопатија. Синдромот Моват-Вилсон се забележува во рана детска возраст и се одликува со карактеристични абнормалности на лицето.
Третман
Во моментов не постои специфичен третман за оваа состојба. Се заснова на симптоматологија. Бидејќи постои недостаток на третман, луѓето со Пит-Хопкинс синдром користат пристапи во однесувањето и обука.
Препораки за доцнење во развојот и интелектуална попреченост во САД (може да се разликуваат во зависност од земјата):
Историја
Професорот Филип Беалс, од Институтот за детско здравје, претпоставува дека Питер Дивото момче страдало од Пит-Хопкинс синдромот. Момчето било донесено во Велика Британија во 1725 година како диво дете.
Михајло Миноски
Михајло Миноски (роден на година во, Прилепско) —универзитетски професор (во пензија) , уредник на тематската област „Античка и средновековна историја, историја на турскиот период (посебно XIX и XX век); религии (ереси и секти), историја на црквите во Македонија“ на Македонската енциклопедија, заедно со проф. д-р Шукри Рахими.
Животопис
Главен интерес на неговите научни истражувања е политиката на големите сили и соседните балкански држави спрема Македонија во текот на XIX и XX век и борбата на македонскиот народ за национално ослободување и независна држава. Автор е на повеќе од 200 научни трудови: книги, статии и прилози.
Ана Сибила Сергел
Ана Брита Сергел или Ана Сибила Сергел, подоцна презиме Хау (1733–1819), била шведска уметничка ( везење ), официјален декоратор на кралскиот шведски двор.
Сергел била ќерка на украсувачот на везови на кралскиот шведски двор, Кристофер Сергел и Елизабет Свирнер од Германија. Нејзиниот брат бил познатот уметник Јохан Тобијас Сергел. Во 1754 година, таа се омажила за лозарот на дворот, Јохан Валентин Хов или Ховје (р. 1760).
Маупити
Маупити чие поранешно име било Мауруа е мал корален атол со вулкански остров во средината. Тој припаѓа на групата Заветрени Острови, дел од архипелагот на Друштвените Острови кои се наоѓаат во Тихиот Океан на територијата на Француска Полинезија. Островот има 1.200 жители на површина од 11 км2.
Ана Сибила Сергел
Сергел била стручна асистентка на нејзиниот татко до неговата смрт во 1773 година. По смртта на нејзиниот татко, таа ја дели функцијата официјален декоратор во везот на дворот со нејзината сестра Марија Софија. Меѓу најпознатите дела направени од двете сестри е внатрешната декорација на кралската палата Фредрикшов.
Маупити
Историја
Постојат археолошки артефакти од стара полинезиска култура кои датираат од пред најмалку 850 г. Првиот Европеец кој пристигнал на островот бил Холанѓанецот Јакоб Рогевин во 1722 година. Историски, островот имал силни културни врски со Бора Бора.
Администрација
Маупити административно е комуна (општина) во групата Заветрени Острови. Главната населба е Вајеа.
Население
Според пописот во 2007, на островот живеат околу 1200 жители. Основната економска активност на Маупити е производство на нони.
Туризам
Близок до Бора Бора, се смета за бисер на Јужниот Пацифик. Тој е вулкански и планински остров опкружен со лагуна со кристално чиста вода и бел песок (островчиња). На Маупити не постои ниту хотел, бар, ресторан, ниту ноќен клуб. Нема никаков туристички капацитет освен еден мотел на плажата Тиера. Маупити е достапен со авион преку Бора Бора или Рајатеа. Единствениот приод што води кон надворешниот свет е релативно опасен, што објаснува зошто Маупити долго време бил безбеден од европската колонизација.
Камбанарија
Историја
Камбаната се користела уште во празнувањата на Старите Грци и Римјани, кои верувале дека таа има чудесна моќ. Во христијанската богослужба, камбаната се јавила во IV век. Првобитно, таа се произведувала од железо и бакар, а царот Карло Велики (742-814) на таа легура додал сребро. Во Западна Европа, како попознати камбанарии се истакнуваат оние во катедралата во Келн, во црквата Св. Стефан во Виена, во Богородичната црква во Париз и други.
Во православното христијанство, камбаната се јавила подоцна, дури во IX век, кога византискиот цар Михаил, за потребите на црквата „Св. Софија“ во Цариград, во посебно изградената кула, поставил 12 камбани.
Во XI век, камбаните се прошириле во црквите во Новгород, Киев, Ростов и бројни други места во Украина и во Русија. За овие земји се особено карактеристични големите камбани, какви што не биле присутни во западноевроските цркви. Во тој поглед, посебно се истакнувале камбаните правени за време на владеењето на царот Борис Годунов (1551-1605), како и некои други руски цареви, кои биле тешки и по неколку илјади килограми.
Камбанариите во Македонија
Во нашите краишта, камбанариите се појавиле во XI век. Подоцна, за време на османлиското владење, камбаните можеле да бијат само време на големите празници и несреќи. Исто така, многу црковни и манастирски камбанарии биле ограбени или уништени. Дури во XIX век, за време на преродбата, побогатите цркви и манастири (особено во градовите и во печалбарските места) купувале, или добивале како подарок, камбанарии. Во овој период, првите камбани им биле дарувани на манастирот „Св. Јован Бигорски“ и на манастирот „Св. Богородица Пречиста“ покрај Кичево.
Денес, низ Македонија може да се сретнат камбани од различна изработка: од руско, српско, бугарско или друго потекло. Од македонските мајстори - изработувачи на камбани, попознати биле оние од Крушево и Битола.
Во Македонија, покрај за време на богослужбите, камбаните се употребувале и при различни други настани. Така, во 1903 година, почетокот на Илинденското востание во Крушево бил најавен со биење на камбаните; исто така, во 1876 година, во селото Разловци, камбаните го означиле почетокот на востанието во Малешевијата; истото се случило на почетокот на Кресненското востание во 1878 година; со звукот на камбаните било обележано возобновувањето на Охридската архиепископија и прогласувањето на Македонската православна црква во 1967 година; и најпосле, камбаните биеле при прогласувањето на независноста на Македонија во 1991 година.
Надворешни врски
Кампаніла
Космос-942
Космос-942 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 август 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-942 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1533 км, а најмалото на 1462.
2019
2019 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2019 година од новата ера, 19. од третиот милениум, 19. од XXI век и последна од 2010-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2019 година се протега во 4655 и 4656, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4715 и 4716 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2562. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1440 и 1441 исламска година.
Светска турнеја на UCI 2018
Светска турнеја на UCI 2018 — десетто издание на системот за рангирање започнат од Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI) во 2009 година, кој вклучувал триесет и седум друмски велосипедски настани во текот на сезоната 2018.
Натпреварувањето е предвидено да започне со воведната етапа на Тур Даун Андер на 16 јануари и ќе заврши со Трката околу Гуангси на 21 октомври. Белгиецот Грег ван Авермат бил бранител на титулата.
Ван Авермат не можел да ја одбрани својата титутла, откако не успеал да постигне ниту една поединечна победа - меѓутоа бил дел од три победи во екипен хронометар за – завршувајќи на петтото место во бодовниот пласман. Пласманот по првпат бил освоен од британски возач, Сајмон Јејтс, кој вози за екипата, освојувајќи 3.072 бода во сезоната. Јејтс бил последен од четворицата возачи кои го преземале водството во пласманот во текот на сезоната; порано во 2018 година бил високопласиран, забележувајќи етапни победи на Париз-Ница и на Волта а Каталуња, пред пробивот на Џиро д’Италија со три етапни победи и тринаесет дена во водство на трката; на крајот, Јејтс опаднал на планините во текот на третата недела и го предал водството и победата на сонародникот Крис Фрум. По уште една етапна победа и второ место на Трката околу Полска, Јејтс ја освоил својата прва голема трка со победата на Вуелта а Еспања, преземајќи го водството на трката по етапна победа на етапата 14, и водството на пласманот кога трката завршила.
Во екипниот пласман, преовладал со 13.425,97 бода, држејќи го водството во пласманот скоро три четвртини од сезоната. Екипата освоила 37 победи – од вкупно 73 победи на сите трки во UCI – во рамки на Светската турнеја, вклучувајќи седум победи во генерален пласман освоени од Ники Терпстра (Е3 Харелбеке и Трка околу Фландрија), Ив Ламперт (Дварс дор Вландерен), Жилијан Алафилип (Флеш Валон и Класика де Сан Себастијан),  Боб Јунгелс (Лиеж-Бастоњ-Лиеж), и Елија Вивијани (Јуроајс Класик). Екипата, исто така, освоила 13 етапни победи на големите трки, со две маички освоени од Вивијани (бодовен пласман на Џиро д’Италија), и од Алафилип, кој го освоил планинскиот пласмна на Тур де Франс. Минатогодишните победници,, завршиле втори со 10.213 бодови, откако екипата освоила две од трите големи трки; Фрум станал седми возач, кој ги освоил трите големи трки со успехот на Џиро д’Италија, додека Герант Томас го освоил Тур де Франс, по успехот на Критериум ди Дофине. освоил уште четири други победи во генерален пласман: Михал Квјатковски ја освоил Тирено-Адријатико, и Трката околу Полска, Еган Бернал ја освоил Трката околу Калифорнија во неговата прва сезона со екипата, додека Џани Москон ја освоил завршната Трка околу Гуангси. Со 9.201 бодови, завршиле на третото место, главно поради резултатите на Саган и победи на Џеј Мекарти (Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“), и Паскал Акерман на Класик Лондон-Сари. Акерман и Сем Бенет исто така освоил единаесет етапни победи во текот на сезоната, а Бенет освоил три етапи на Џиро д’Италија.
Поединечен
Возачите изедначени со ист број на бодови се подредуваат по бројот на победи, потоа бројот на втори места, трети места и така натаму, во рамките на трките и етапите од Светската турнеја.
Екипен
Екипниот пласман се пресметувал со додавање на бодовите на сите возачи од екипата.
Клеточно дишење
Во рамките на метаболизмот во живите организми, клеточното дишење е процес во текот на кој се оксидираат молекулите од храната (на пример, глукозата се оксидира во јаглерод диоксид и вода). Енергијата која притоа се добива се заробува во високоенергетското соединение ATP и се користи за одвивање на сите активности во клетката за кои таа е потребна.
Клеточното дишење се случува во две фази:
Кај еукариотните организми, гликолизата се одвива во цитоплазмата. Останатите процеси од клеточното дишење се одвиваат во митохондриите.
Цел на клеточното дишење
Целта на клеточното дишење е да ги собира електроните од органските соединенија како што е гликозата и притоа добиената енергија да ја инкорпорира во АТР. За возврат, АТР се користи да овозможи енергија за работата на клетката. АТР може да се претстави како мал пакет на енергија кој има точна количина на енергија која може да се користи за одредена клеточна активност.
Видови на клеточно дишење
Постојат два основни видови на клеточно дишење: аеробно и анаеробно. За аеробното е потребно присуство на кислород, а за анаеробното не. Постојат неколку видови на анаеробно дишење, а најпознат е процесот наречен ферментација.
Прекината рамномерна распределба
Во веројатностa и во статистиката, дискретна рамномерна распределба U(N), N∈ℕ, N≥2 е случаен експеримент со N еднаквоможни исходи.
Одлики на рамномерна распределба U(N)
Според основните принципи на веројатноста, следува дека
Мерки на дискретна рамномерна распределба
Пример: Опитот е: Фрлање на фер коцка со десет страни и запишување на резултатот (на горната страна). Соодветна дискретна (конечна) случајна променлива е X={1,2,3,4,5,6,7,8,9,10}. Бидејќи е фер коцка, сите исходи, т.е. сите N=10 елементи на Х се еднаквоможни со веројатност 1/10=0,1. (Ова е рамномерната распределба U(10).)
Забелешка: floor е математичка функција од ℝ во ℤ со floor(x)=„најголемиот цел број не поголем од х“.
Претставување на рамномерната распределба со Геогебра
За графички приказ на PDF-от, т.е. Законот на распределба и на CDF-от, т.е. кумулативна распределба на рамномерна распределба (дискретна) може да се користи бесплатниот софтвер Геогебра.
Дефиниции специфични за дискретна рамномерна распределба се: N=10   (или соодветен лизгач)
list1=Sequence[k,k,1,N]   Ја дефинира list1 со елементите на случајната променлива.
list2=Sequence[1/N,k,1,N]  Ја дефинира list2 со веројатностите. Соодветните наредби на македонски (внимавајте на кирилица и латиница) се: листа1=Низа[k,k,1,N]
листа2=Низа[1/N, k, 1, N] Понатамошните дефиниции се исти за сите дискретни случајни променливи (види дискретна случајна променлива).
Скрапар
Скрапар или Скрапари (Skrapar) — општина во областа Белградската област, јужна Албанија. Создадена е во јуни 2015 г. со спојување на следниве општини: Богово, Чепан, Чоровода, Давид, Лешња, Потом, Центар Скрапар, Вендреша и Жепа. Седиште на општината е градот Чоровода. Населението брои 12.403 (попис 2011), а површината 831,44 км2. Покрива делови од поранешниот округ Скрапар.
Гропино
Гропино (Δάφνη, Дафни; до 1926 година: Γρόπινο, Гропино; книжевно: Γρόπινον, Гропинон ; до 1957 година: Βαλτολίβαδο, Валтоливадо; книжевно: Βαλτολίβαδον, Валоливадон ) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа западно од градот Пазар, во непосредна близина на селата Свети Ѓорѓи, Карамзино и Колибите, на надморска височина од 15 метри.
Сместено е на 22 километри југоисточно од градот Воден и на 6 километри источно од општинското средиште Вртикоп.
Историја
До 1924 година, селото Гропино било населено со македонско население.
Појавата на маларија и четничката активност пред Балканските војни биле причина за намалувањето на бројот на неговите жители. По 1924 година, грчките власти населиле 133 бегалци.
Во 1926 година, селото било преименувано во Валтоливадо (Βαλτολίβαδο).
Во 1928 година, Гропино претставувало чиста бегалска населба со 28 бегалски семејства и 120 жители. По исушувањето на Ениџевардарското Блато во 1935 година, новосоздадените земјишта им биле поделени на нови бегалски семејства од Понд и Мала Азија, поради што бројот на жители во селото уште повеќе се зголемил.
Во 1957 година, селото било повторно преименувано, овој пат во Дафни (Δάφνη).
Стопанство
Селото е многу богато, земјиштето се наводнува, главни производи се овошје (праски и јаболка), памук и жито. Се одгледуваат и млечни крави.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, Групиново (Гропино) имало 224 жители Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Гропино (Gropino) имало 208 Македонци.
Со појавата на маларијата и четничката активност, населението во селото се намалило и во пописот од 1913 година броело само 79, а во 1920 година само 15 жители. Во 1924 година, грчките власти тука населиле 133 бегалски жители, така што во 1928 година селото имало 143 жители. По исушувањето на Ениџевардарското Блато (1935 година), тука биле населени поголем број на бегалски семејства од Понд и Мала Азија, кои добиле ново земјиште од исушеното блато. Така, селото во 1940 година се зголемило на 475 жители, во 1951 година имало 562, во 1961 година 588, во 1971 година 519, во 1981 година 663, а во 1991 година 700 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 667 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 679 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гропино, во кој е единствено село.
131
131 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 131 година од новата ера, 131. од првиот милениум, 31. од II век и втора од 130-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5639 и 5640 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4881 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3891 и 3892 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 884.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 131 година се протега во 2767 и 2768, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2827 и 2828 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 674. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 506 и 505 година пред хиџра.
Ширин Алиабади
Ширин Алиабади (10 март 1973 – 1 октомври 2018) била иранска современа мултидисциплинарна визуелна уметница чија работа се фокусирала на женските прашања, родовата застапеност и индустријата за убавина. Таа е најпозната по прикажувањето на бунтовничките Иранки во нејзините серии фотографии „Девојки во автомобили“ и „Мис Хибрид“.
Биографија
Алиабади е родена во Техеран, Иран во 1973 година, во семејството на Мејманат и Ирај Алиабади. Нејзината мајка, Мајманат е уметник и предава на Универзитетот во Техеран. Нејзиниот татко Ирај бил поет кој работел во осигурителна компанија. Таа, исто така, била менторирана од постариот брат кој ја тренирал за уметност, музика и поп култура. Алиабади пораснала опкружена со уметници и интелектуалци, а животниот стандард на семејството бил висок до Иранската револуција во 1979 година. Нејзините родители останале без работа, но сепак можеле да ја испратат да студира во Париз. Алиабади студирала и макистрирала Историја на уметност на Универзитетот во Париз.
Алиабади се омажила со Фархад Мошири, уметник во 1993 година. Таа патувала меѓу Париз и Техеран во поголемиот дел од нејзината кариера, но главно била сместена во Техеран каде што била застапувана од Галеријата „Трета линија“ во Дубаи повеќе од десет години.
Нејзината работа еприкажана на самостојни изложби во Дубаи, Техеран, Лондон, Швајцарија и Данска и на групни изложби во Париз, Галеријата на модерна уметност во Глазгов, во Фриз Њујорк, во Уметничкиот музеј на Челзи, во Монако, во Рио де Жанеиро, во Копенхаген, во Италија, во Норвешка, во Естонија, во Германија, во Швајцарија и во Шпанија. Нејзините дела се чуваат во колекциите на Deutsche Bank AG во Германија, Градскиот музеј и уметничка галерија Бристол и колекцијата Фајрам во Дубаи.
Ширин Алиабади починала на 1 октомври 2018 година во Техеран, Иран по битка со ракот.
Уметничко дело
Уметноста на Алиабади, која вклучува фотографии и цртежи, ги истражува конкурентните ефекти врз младите урбани Иранки на традиционалните вредности, религиозните ограничувања и глобализираната западна култура.
Алиабади е добро позната по нејзината фотографска серија Девојки во автомобили (2005), која прикажува жени како се возат во автомобили, подготвени за забава. „Бев заглавена во сообраќај еден викенд во прилично луксузен дел на Техеран“, рече г-ѓа Алиабади во написот за Дојче Банк од 2013 година, каде што биле изложени нејзините дела. „Ние бевме опкружени со убави девојки кои беа направени за да одат на забава или само да крстарат со своите автомобили, и тогаш мислев дека оваа слика на жени оковани од традицијата и хиџабот не е ни блиску до реалноста овде. Сите имааа вклучена музика и си разговараа меѓу колите и правеа очи и разговараа со момчиња во други возила. Иако ги почитуваа законите, тие се забавуваа ''. Оваа контрадикторност помеѓу тешките ограничувања наметнати од иранските закони и младите жени кои се забавуваат, играјќи си со модата и додатоците во западен стил е вид на тема по која е познат Алиабади. Нејзината работа вклучува разиграни елементи со посериозни, мешајќи го политичкото и личното.
Во 2006 година, Ширин Алиабади, исто така, соработуваше со колегата уметник и сопруг Фархад Мошири на проектот наречен Операција супермаркет, кој бил прикажан на биеналето во Сингапур во 2008 година. Таа фотографска серија се фокусирала на пакети и рекламни слики манипулирани така што етикетите вклучуваат оптоварени фрази, коментирајќи за неуспешниот капитализам и потрошуваштво. На пример, на чоколадна лента пишува „нетолеранција“, а на етикетата на сапун за машина за миење садови пишува „Прво пукај“.
Нејзината серија Мис Хибрид (2008) ги прикажува младите Иранки на малку неконвенционални начини. На пример, некои од фотографиите во оваа серија прикажуваат жени со изветвена руса коса, сини контактни леќи, совршена шминка и шамии во светли бои, во целосна спротивност со најчесто проектираните слики на муслиманки обвиени во досаден чадор без шминка и без коса. Жените често имаат фластери преку носот, што е знак на модната изјава меѓу иранската младина што ја означува сè почеста појава на пластична хирургија. Фотографиите се прикажани слично на студиски портрети, прикажани од средината на торзото на темна позадина. Портретите се хибриди помеѓу традиционалната облека и современите модни трендови, коментирајќи ја вештачката убавина и сарторските граници на некои муслиманки.
Според Алиабади, „Колку да изгледаат банални симболите на потрошувачкото општество: Старбакс, чанти од Гојард или ајподи“, објаснува таа, „во Иран тие стануваат сублиминален инструмент на таканаречената културна инвазија од Западот, што иранските власти се поистоветуваат со „големиот сатана“. За младата генерација, особено за жените, ваквите модни додатоци стануваат – на мамечки начин – еден вид пасивен бунт. Ова е моментот кога модата не е само мода – во овој контекст пораката не е површна“.
1522
1522 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1522 година од новата ера, 522. од вториот милениум, 22. од XVI век и трета од 1520-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7030 и 7031 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6272 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5282 и 5283 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2275.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1522 година се протега во 4158 и 4159, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4218 и 4219 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2065. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 928 и 929 исламска година.
Tenthredo livida
Tenthredo livida е вид инсект од семејството Tenthredinidae (обични растителни оси), потсемејство Tenthredininae.
Живеалиште
Овој вид е присутен во поголемиот дел од Европа. Во Македонија се собрани примероци во Маврово, Пелистер и Кожуф. Овие растителни оси главно живеат во шуми, покрај жива ограда и на краевите од шуми со смрека.
Опис
Возрасните единки на Tenthredo livida се долги 12-15 милиметри. Градите и главата се црни, со голема бела површина на устата и бели врвови на антените. Предните крила имаат бела и кафеава стигма. Овој вид е прилично променлив по боја. Стомакот е обично црн кај женките, портокалово-црвеникав кај машките единки.
Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од април до август кога се хранат со мали инсекти и со нектар и полен од цвеќињата, особено од видовите Штитоцветни (Anthriscus sylvestris, Heracleum sphondylium).
Религија во Мароко
Религијата во Мароко има значајна улога во животот на земјата. Најголема религија во земјата е исламот со 98.7%, додека втора по големина е христијанството со 1.1% и јудаизмот. Денеска, само мал дел од еврејското население живее во земјата бидејќи поголемиот дел од нив се преселиле во Израел.
Мароко всушност исламот во има воспоставено како државна религија. Најголемиот дел од муслиманите во Мароко се сунити. Кралот на Мароко тврди дека е потомок на исламскиот пророк Мухамед. Мароканскиот кривичен законик содржи многу закони кои се контрадикторни со уставот, вклучувајќи ги членовите 220 и 222 од кривичниот законик на земјата, кои обично се користат против немуслиманското население.
Ислам
Според The World Factbook, 99% од Мароканците се муслимани.
Исламот пристигнал до Мароко во 680 година преку арапската династија Омејади од Дамаск. Првата исламска династија која владеела во Мароко биле Идрисидите, кои биле од школата на зејдизмот. Членот 6 од мароканскиот устав вели дека исламот е официјална религија на државата. Кралот на Мароко тврди дека е потомок на исламскиот пророк Мухамед.
Христијанство
Христијанството во земјата било донесено во времето на Римското Царство. Многу од претхристијанските религии биле сведени минимум за разлика од христијанството кое започнало да се шири. Меѓутоа, по доаѓањето на исламот, христијанството престанало да има значително население во земјата.
Потсахарските Африканци, главно католици од поранешните француски колонии, мигрирале во Мароко во последниве години. Преминувањето на мароканските муслимани во христијанството, главно од американските протестанти во далечниот и планински југ од земјата, се случиле и покрај ризикот од нивните правни последици. World Factbook проценува дека христијаните во моментов се 1% (ококу 380.000 жители) од мароканското население.
На 27 март 2010 година, мароканскиот магазин TelQuel напишал дека илјадници Мароканци го прифатиле христијанството. Истакнувајќи го отсуството на официјални податоци, магазинот цитира неодредени извори во кои се наведува дека околу 5.000 Мароканци станале христијани во периодот од 2005 до 2010 година. Според различни проценки, околу 25.000-45.000 марокански христијани од берберско или арапско потекло претежно се конвентираат од исламот. Други извори даваат бројки на повеќе од 1.000 луѓе. Популарната христијанска програма на брат Рашид довела до тоа да многу поранешни муслимани во Северна Африка и Средниот Исток да го прифатат христијанството. Неговите програми се заслужни за конвентирање на над 150.000 муслимани во христијанството.
Јудаизам
По создавањето на еврејската држава во 1948 година, населението на мароканските евреи значително се намалува поради емиграцијата. Мароканските Евреи исто така мигрирале и во други земји како Франција или Канада. Вкупно 486.000 Израелци се со марокански потекло, додека според World Factbook само околу 6.000 евреи останале до денес во Мароко. Поголемиот дел од еврејското население е возрасно и во најголем дел е населено во Казабланка.
Вено
Вено, или порано познат како Моен, е остров и општина во сојузната држава Чук во Микронезија. Островот се наоѓа во лагуната Трук и еглавен трговски центар и исто така е главен град на Чук. Вено е втор најнаселен остров во Микронезија со население од околу 17,624 жители.
Сообраќај
Патниот систем на островот е најразвиен во државата. На островот се наоѓа и меѓународниот аеродром Чук.
Нина Лола Баххубер
Нина Лола Баххубер (родена 1971 година) е германска современа уметница која работи во областа на скулптурата, инсталациската уметност и цртежот.
Нина Лола Баххубер е родена во Минхен, Германија, а магистрирала ликовни уметности на Универзитетот за ликовни уметности во Хамбург. Баххубер нашироко ја изложувала својата работа, на пр. во UCLA Хамер музеј, UCLA Хамер музеј,Центарот за цртање, PS1 Центарот за современа уметност, Центарот за скулптура, Метро слики и галериите Мери Бун во Њујорк, Просторот Мур во Мајами, Музејот Фон дер Хејд, Вупертал, Германија, Галерија Мин во Токио и Градска галерија во ЗКМ, Карлсруе, Германија.
Нејзиното дело е поставено како колекција на Музејот на модерна уметност, Њујорк.
Ана Марија Шмилау
Ана Марија Шмилау, роденото Нидерманс (почина на 23 мај 1725 година) била шведска таписерка.
Шмилау била во брак со заповедникот Џејкоб Хартвич Шмилау. Во 1690 година, таа била инструкторка и главна господарка на училиштето за ракотворби за кралски таписерии за жени на палатата Карлберг, Тапетсколан вид Карлберг, кој бил основан од кралицата Улрика Елеонора од Данска, за да може жените да се образуваат во уметничка професија која ќе им овозможи да се издржуваат како нешто друго освен домашни. Зачувани се неколку таписерии од работата на жените во ова училиште, кое било затворено по смртта на кралицата во 1693 година. Сепак, бидејќи таписериите се забележани како произведени од тимот на училиштето и не се потпишани од индивидуален уметник, работата на Ана Марија Шмилау не може да се издвои.
Космос-943
Космос-943 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 август 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-943 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1462 км, а најмалото на 1450.
Урмија (езеро)
Урмија (, Daryache-ye Orumiye, Urmu gölü اورمو گؤلو, Ուրմիա Լիճ, Урмија Лиѕ; во антиката: Матиена)  е солено езеро во северозападен Иран во близина на границата со Турција. Езерото се наоѓа помеѓу провинциите Источен Азербејџан и Западен Азербејџан, западно од јужниот дел на Каспиското Море. Тоа е најголемо езеро во внатрешноста на Иран и второ солено езеро во светот. Има површина од 5.200 км2. Долго е 140 км, а широко 55 км. Најголемата длабочина е околу 16 м.
Колонија (Јап)
Колонија (Colonia) е главниот град на сојузната држава Јап во Микронезија. Градот е административен центар на островотЈап и на уште 130 мали атоли. Според податоците од 2010 година, градот имал население од 9.054 жители. Колонија има неколку хотели и пристаниште. Градот бил споменат од шпански мисионери кои биле испратени во тогашната шпанска колонија.
Лададика
Лададика (Λαδάδικα) — историско подрачје од културно значење во градот Солун, Егејска Македонија.
Се наоѓа блиску до пристаништето во Солун, и со векови претставува важно пазаришно место во градот. Името му доаѓа од многуте продавници за маслиново масло во околината. Многу солунски Евреи живееле во овој дел, додека таканаречената „франкофонска населба“, со француски и италијански трговци, се наоѓа во близина.
Пред Првата светска војна, оваа населба била позната како резил-сокак, бидејќи овде биле сместени бројни бордели. Од 1985 година, Министерството за култура и спорт на Грција ја прогласува оваа наслеба културно наследство, при што е заштитен и обновен посебниот архитектонски стил на Лададика со градбите од XIX век.
Во поново време, минувајќи низ процес на џентрификација, во текот на 1980-те години, Лададика е претворен во подрачје за забава, бидејќи овде се создале бројни барови, ноќни клубови, ресторани и кафеани, во делот кој некогаш бил полн со продавници на маслиново масло. Сè е поврзано со пешачки улици.
Исланд на Евровизија
Ирска е земја учесничка на Евровизија која досега нема победено. Прво учество го зема во 1986 година.
NGC 7451
NGC 7451 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7451 се споменува и како UGC 12299, MCG 1-58-20, CGCG 405-22, KARA 1002, IRAS 22581+0811.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1865 година од страна на Ото Вилхелм фон Струве, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7451 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7451 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 40,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 28' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 67°.
Други поделби
Проучување на NGC 7451 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70245. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1160. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 821.