Максимилијан_Робеспјер
Рана политика
На 25 мај, само два дена по обидот за убиство на Колот од Хербоис, и животот на Робеспјер бил во опасност со оглед на тоа што млада девојка која се викала Сесил Рено му се доближила со два мали ножеви во обид да го убие. Во овој период тој бил претставен пред јавноста без консултација (советување) од Комитетот за Општа Безбедност кој за возврат го удвоил бројот на погубувања со дозвола на Комитетот за јавна безбедност. Овој закон дал дозвола да се извршуваат смртни казни без продолжени судења дури и само според имањето сомнеж за граѓаните дека се борат против револуцијата. Со давањето дозвола овој закон да биде донесен, францускиот народ започнал да се сомнева во Робеспјер и Комитетот затоа што ги погубиле луѓето за причини кои им се чинеле потполно безначајни, и исто така бидејќи го спровеле законот без помошта на Комитетот за Општа Безбедност. Ова бил само од дел од почетокот на падот на Робеспјер. Доаѓале извештаи во Париз за екцесите извршени од пратениците на мисии особено од Жан Ламберт Талиен во Бордо и Жозеф Фуше во Лион. Робесјпер ги повикал во Париз за дадат извештај за своите акции и ги избркал од Јакобинскиот Клуб. Како и да е, тие избегнале апсење. Fouché ги поминувал своите вечери движејќи се од куќа во куќа за тајно (нелигитимно) ширење кампања помеѓу членовите на Конвенцијата предупредувајќи ги дека Робеспјер ги гони и се подготвува да организира државен удар. Робеспјер се појавил на конвенцијата на 26 јули ) и одржал двочасовен говор. Тој се бранел од обвинувањата за диктаторство и тиранија и продолжил со предупредување за кроење на заговор против Републиката. Робеспјер додал дека членови од Конвенцијата се дел од овој заговор, иако кога му вршеле притисок да открие имиња тој не го направил тоа. Како и да е, говорот ги вознемирил членовите особено со оглед на предупредувањата на Fouché. Оние членови кои почувствувале дека Робеспјер мислел на нив се обиделе да спречат говорот да биде испечатен, и потоа следела горчлива дебата сè додека Bertrand Barère не и ставил крај. Подоцна истата вечер, Робеспјер повторно го одржал истиот говор во Јакобинскиот Клуб, каде што бил многу добро прифатен. Наредниот ден, Saint-Just започнал да држи говор за поддршка на Робеспјер. Сепак, оние кои го виделе претходната ноќ како работи на говорот очекувале од него да слушнат обвинувања. Тој имал време да каже само мал дел од говорот пред да биде прекинат од Jean-Lambert Tallien. Кога обвинувањата започнале да се зголемуваат, Saint-Just бил некарактеристично тивок. Тогаш Робесјпер се обидел да зборува на трибината но бил замолкнат. Наскоро тој изгубил зборови кога еден пратеник побарал негово апсење а друг Marc-Guillaume Alexis Vadier, направил потсмевлив израз од него. Кога еден пратеник сфатил дека Робеспјер е спречен да зборува, извикал, “The blood of Danton chokes him!” “Дантоновата крв го гуши!” Конвенцијата побарала апсење на Робеспјер, неговиот брат Августин, Кутон, Сан Жуст, Франсоа Ханриот and Ле Бас. Пристигнале трупи водени од General Coffinhal за да ги ослободат затворениците и тогаш марширале против самата Конвенција. Конвенцијата одговорила со повикување на сопствени трупи под водство на Barras за да ги отповикаат. Кога трупите на Комуната ја чуле оваа вест, редот започнал да се нарушува и Ханриот им наредил на неговите преостанати трупи да се повлечат во Hôtel de Ville, каде што се собрале Робеспјер и неговите поддржувачи. Конвенцијата ги прогласила за злосторници, што значело дека бегалците можат да бидат погубени во период од дваесет и четири часа без судење. Како што се одвивала ноќта, силите на Комуната навлеге во Hôtel de Ville и околу два часот наутро, оние на Конвенцијата под водство на Барас пристигнале таму. За да избегне заробеништво, Августин Робеспјер се фрлил од прозорец, Кутон бил пронајден како лежи на дно на скали, Ле Бас извршил самоубиство, друг радикалец скокнал од прозорец, но само ги скршил двете нозе, друг се застрелал во глава. Робеспјер се обидел да се убие со пиштол но успел само да си ја разнесе вилицата, иако некои сведоци изјавиле дека Робеспјер бил застрелан од Charles-André Merda. Во остатокот од ноќта, Робесјпер бил пренесен на табла во соба од Комитетот за јана безбедност каде што го чекал погубувањето. Тој лежел на масата обилно крварејќи сè додека не бил донесен доктор да му ја поправи вилицата. Иако Робеспјер бил познат по своите говори, последните зборови кои биле кажани од него се: “Благодарам, Господине” на човек кој љубезно му дал шамивче да собере дел од крвта од своето лице и својата облека. Подоцна, Робеспјер бил држен во истата притворна ќелија каде што била држена и Марија Антоанета, жената на крал Луј 16. Наредниот ден, 28 јули 1794 година, Робеспјер бил однесен на гилотина без судење на Плоштадот на Револуцијата. Неговиот брат Августин, Кутон, Сан Жустt-, Ханриот и дванаесет други следбеници, помеѓу нив и столарот Симон биле погубени. Само Робеспјер бил погубен држејќи го лицето нагоре. Кога џелатот го чистел вратот на Робеспјер, го скинал завојот кој му ја држел вилицата на место, и се слушнал вресок полн со агонија сè додека сечилото не го замолкнало. Заедно со другите кои биле погубени, тој бил закопан во заеднички гроб во новоотворените гробишта Еранцис. Помеѓу 1844 и 1859 (најверојатно 1848) остатоците на сите закопани таму биле пренесени во Катакомбите во Париз. =Наследство= Максимилијан Робеспјер до ден денес остана контраверзна фигура. Неговите бранители, како што е марксистичкиот историчар Алберт Собол, го разгледал поголемиот дел од мерките на Комитетот за јавна безбедност неопходни за уништувањето на Хебертис и други гневови. Главен идејал на Робеспјер беше да се обезбеди основа и суверенитет кај луѓето. Не беше одобрено од многу акти кои би можеле да ја изложат нацијата на контра-револуционери и предавници, и кои стравуваат од пораз на револуцијата. Тој го поттикна тероризмот и смртта на неговите врсници, како мерка за осигурување на доблеста на Републиката, но неговите идејали отидоа надвор од потребите и желбите на францускиот народ. Тој стана закана за она што сакаше да се осигура и резултатот на тоа беше неговата пропаст. Во 1911 Енциклопедијата Британика го сумира Робеспјер како млад теоретичар, но надвор од неговата длабочина во однос на искуството. Добро образуван и млад адвокат, кој стекнал добра провинциска пракса и живеел среќен провинциски живот којшто не го живеел за време на француската револуција. Како и илјадници други млади французи, ги прочитал делата на Русо. Само во голем дел од животот кога оваа илузија не беже уништена од реалностите на животот и без искуство кое би можело да ја изучува суетата на неактивните соништа и теории, тој беше избран за главните земји. Во Париз тој не беше разбран но тој се соочи со својата публика, со своите колеги и ученици од екстремистичкиот клуб на Русо. Неговиот фанатизам ги освои приврзаниците, неговиот единствен и сладок глас ги доби слушателите и неговиот исправен живот привлече восхит кај сите. Како што работите се приближуваа до страшна криза, тој не успеа, освен во два случаи на прашањето за војната и судењето на царот, да се покаже државник, за што не се однесуваа либералните ставови и практични инстинкти кои ги направија Миребо и Дантон големи мажи. Неговиот прием од Комитетот за јавна безбедност му дал моќ, која тој се надева да ја користи за воспоставување на своите омилени теории,па дури и за ужасите на владеењето на Теророт. Фатална грешка е што му се дозволи на еден теоретичар да има мок па се појави: Бијо Варен кој го систематизира Теророт затоа што тој верува дека е неопходно за безбедноста на земјата; Робеспјер се интензивира со цел да ги заштити своите сопствени идеи и теории. Приватниот живот на Робеспјер секогаш беше склпочитуван, тој секогаш беше еден господин и човек на културата, па дури и малку скрупулозно искрен, верен и добротворен. Во неговите навики, неговиот начин на живот бил едноставен и макотрпен, тој не бил човек надарен со искри од генијот, но оној е тој кој мораше да размилсува многу пред тој да може да дојде до одлука и тој напорно работеше целиот свој живот.