cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Максим Војвода
Револуционерна дејност
Откако се вгнездил во Бугарија се поврзал со останатите Македонци кои како и тој самиот таму биле на печалба. Но, некои од нив таму биле и заради обезбедување поддршка за кревање на големото востание во Македонија. Се поврзал со нив и во 1899 година бил поставен за војвода на две реканско-дебарски чети. Откако и пристапил на Организацијата неколкупати се враќал во Тресонче и во реканскиот крај заради организирање на четите и востаниците, мобилизирајќи Мијаци и дебарчани. Во тие години почнал и за првпат да се судира со турските војски, но и со качачките банди. Целата 1902 година ја минал на чело на Првата чета Мијаци низ реканско-кичевските планини, честопати сардисуван од качаци - Малесори (од областа Малесија во Албанија) кои на луѓето од Бистра им биле познати како озлогласени разбојници. Но, во меѓувреме во врвот на Организацијата се случуваат големите провали, смртта на Гоце Делчев, навлегувањето на бугарскиот врховистички елемент во македонското-ослободително движење, на Иван Гарванов и Борис Сарафов, како и прикажувањето на тоа движење низ Европа како движење на Бугарите во Македонија. Најнапред Максим не бил свесен за таквата реалност, па дејствувал под нивната капа, но подоцна ја увидел опасноста од врховистите по однос на македонското револуционерно движење и заедно со Јордан Пиперката, а во 1902 година ја распуштил Првата мијачка чета и заминал во Бугарија да провери како стојат работите во врвот. Откако видел дека во организацијата бугарската пропаганда станала силна, на своите Мијаци им ја објаснил опасноста и од нив формирал нова чета од Мијаци - печалбари. Новата чета ја формирал на 22 мај 1902 година во селото Владаја, крај Софија. Таа броела повеќе востаници од првата, односно 53 мажи. Негов заменик бил Димитар Арсов, учител од Лазарополе, доста значаен за историјата поради дневникот што го водел од формирањето начетата до нејзиниот трагичен крај истата пролет. Истиот ден турските и бугарските шпиони дознале за формирањето на четата, кои откако го бакнале револверот и камата на Организацијата го изиграле и Тешкото - мијачко оро што се игра свирено од зурли и тапани. Откако завршило постројувањето на востаниците, Максим Војвода го повел кон бугарско-турската граница за да влезат во Македонија.
Крајот на битката
Тука некаде завршува дневникот на Димитар Арсов што брои 44 страници. На крај се наведени имињата на востаниците кои загинале на ридот:
До разделбата во ноќта 29 и 30 мај 1903 година во дневникот на лазоровецот стои дека биле ранети девет четници, но не ги наведува по име и презиме, ниту пак, дали тие биле извлечени од боиштето. За загинатите вели дека на планината Голак останале незакопани.
Опеан во народното творештво
Овој Мијак, ученик на Дичо Зограф и водач на комитска востаничка чета, останал опеан во неколку народни песни од илинденскиот период како македонски херој, а загинал во битка на ридот Чавките на планината Голак над Кочани.
Ова се стиховите од народната песна каде се опејува смртта на Максим Војвода во 1903 година, на само два месеца пред почетокот на Илинденското востание. Но, пред да заврши неговиот живот Максим зад себе оставил доста значајни информации за подготовките на револуцијата, но за жал доста е помал бројот на податоци за неговото зографско дело. За неговата смрт се дознава од деталниот дневник што го водел еден од востаниците.
Стрелечка црнозелена жаба
Стрелечката отровна црно-зелена жаба (Dendrobates auratus), позната и со многу други имињаs, е член на редот жаби со природно живеалиште во Средна Америка и северозападните делови на Јужна Америка. Овој вид го има и на Хаваи. Ова е една од најразличните од сите отровни жаби.
Опис
Овој посебен вид на жаба достигнува големина од околу 2 см, односно мажјакот во просек е 1,9 см, а женките се нешто поголеми. Овие жаби имаат нападни бои најчесто зелена со големи црни дамки.
Особености
Овие уникатни жаби се одликуваат по нивната кожа, бидејќи таа има убав тон на бои. На луѓето кои живеат во Амазонија им е добро позната јачината на отровот. Отровот од само една жаба е доволен за да се стави на врвовите од 50 стрели, поради што се наречени стрелечки жаби или жаби стрели. Во денешницата голем број на научници пробуваат овој отров да го применат како лек. Овие жаби живеат на земјата од тропските шуми и немаат потреба да се кријат од предадорите, бидејќи тие штом ќе ја видат светлата боја на жабите самите се оддалечуваат.
Овој вид на жаби имаат посебен ритуал на размножување кој е многу комплициран, бидејќи мажјакот се грижи за изведените јајца ставајќи ги во мала локва, и тој ги пренесува малите на неговиот грб до некоја река или езеро.
Вејк (остров)
Островот Вејк или Атолот Вејк е корален атол (со должина на брег од 19,3 километара) во Северниот Тихи Океан, кој се наоѓа на отприликa на две третини пат од Хонолулу (3.700 км западно) и Гуам (2.430 км источно). Таа е неорганизирана, неинкорпориpана територија на САД со која управува Бирото за островски работи при Секретаријатот за надворешни работи на САД. Вејк се наоѓа западно од Меѓународната датумска граница и со тоа е за еден ден понапред од 50-те американски држави. Пристапот на островот е ограничен и сите активности се управувани од страна на Военото воздухопловство на САД, американската војска и цивилната фабрика која управува и одржува воени бази.
Трета фудбалска лига на Македонија 2018/2019
Третата фудбалска лига на Македонија 2018/2019 - 27. издание на Третата фудбалска лига на Македонија.
Запад
Сезоната започнала на 15 септември 2018, а завршила на 2 јуни 2019 година.
Југозапад
Сезоната започнaла на 26 август 2018, а завршила на 26 мај 2019.
Север
Сезоната започнала на 16 септември 2018, а завршила на 26 мај 2019.
Исток
Сезоната започнала на 16 септември 2018, а завршила на 29 мај 2019.
Југоисток
Сезоната започнала на 29 септември 2018, а завршила на 26 мај 2019 година.
Центар
Сезоната започнала на 9 септември 2018, а завршила на 19 мај 2019.
Бараж за унапредување
Бидејќи останало едно празно место во Втората лига - Запад за сезоната 2019/20, второпласираните екипи од регионите Запад, Југозапад и Север се натпреварувале помеѓу себе за да го одлучат последниот учесник во Западната лига.
IC 977
IC 977 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1898 година од страна на Гијом Бигурдан.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 54 м 39,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 31' 11"".
Други поделби
Проучување на IC 977 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Hemisphere""; also, Karachentseva, V.E., ""A Catalog of Isolated Galaxies."" Astrofiz. Issled. Izv. Spetz. Astrofiz., 7, 3, 1972, and 8, 3, 1973. (0,4) (Catalogs)
Улузијан
<mapframe text="Uluzzian sites (CC BY-SA 4.0 ROCEEH)" longitude="16.3" latitude="41.5" zoom="5" width="450" ,="" height="350"> { "type": "ExternalData", "service": "page", "title": "ROCEEH/Uluzzian.map" } Улузиската култура е преодна археолошка култура помеѓу средниот палеолит и горниот палеолит, пронајдена во Италија и Грција.
Тимот предводен од археолошкиот научник Катерина Дука датирал дека Улузиан трае од кратко пред 45.000 до околу 39.500 години пред сегашноста (БП), на сличен датум или малку порано од ерупцијата на Кампанискиот Игнимбрит.
Географска област: Во Италија: Апулија (Грота дел Кавало и пештерата Улуцо), Базиликата, Кампанија, Калабрија, Тоскана и Фумане (најсеверната точка). Надвор од Италија, само во Арголис, Грција (пештерата Клисура).
Откритие
Ископувањата од 1963 година Артуро Палма ди Чеснола од Грота дел Кавало („Пештерата на коњот“) во јужна Италија ги откриле првите остатоци, подоцна наречени „Улузијан“. Пештерата се наоѓа на полуостровот Саленто во Апулија, со поглед на Заливот Таранто. Единствените човечки останки биле два млечни заби (Кавало Б и Кавало Ц) од Улуцискиот депозит Гротта дел Кавало идентификувани како човечки од (Бенази, 2011). Овие заби, кои датирале од 43.000-45.000 БП, се најстарите моментално познати остатоци од современите луѓе во Европа.
Транзиција од среден кон горен палеолит
Улуцијанот е еден од неколкуте техно-комплекси кои се сметаат за „преодни склопови“: Улузијан, Шателперонски, Селет и Линкомбијан-Ранисијан-Јерзмановец.
Култура
Улузијците правеле и користеле зрна од лушпи од морски мекотели како што се скафоподи, полжави ( Columbella rustica, Cyclope neritea ) и други видови.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Адела Блоа
Адела, исто така познатa ѝ како Адела Блоа (околу 1062 или 1067 - ) била принцеза на Англија, а по стапувањето во брак и грофица од Блоа и Шартер. Таа била ќерка на англискиот крал Вилијам I и неговата сопруга Матилда.
Од бракот со Стефан Хенри, се родил идниот крал на Англија, Стефан I, како и Хенри Блоа, епископ на Винчестер.
Адела е родена во периодот од 1060 до 1064 година. Според некои, годината на нејзиното раѓање е 1066 година. Во приватниот живот, таа била образовна жена, која се служела со латинскиот јазик.
Во времето на неговото отсуство, па и по неговата смрт, Адела делувала како регент врз имотите на својот сопруг. Во 1110 година, се проценува дека нејзиното богатство го надминувало онаа на францускиот крал. Нејзиниот син Стефан се преселил да живее во Лондон во 1111 година, станувајќи во следните години многу близок со својот чичко Хенри I. По неговата смрт, тој го зазел англисклиот престол, воведувајќи ја земјата во граѓанска војна против ќерката на Хенри, Матилда.
Во 1120 година, Адела се повлекла во манастир. Истата година, нејзината ќерка се удавила во инцидентот на т.н. Бел брод, заедно со нејзиниот сопруг. Адела починала на 8 март 1137 година.
NGC 2424
NGC 2424 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2424 се споменува и како UGC 3959, MCG 7-16-9, CGCG 206-15, FGC 649, IRAS 07372+3920.
Откривање
Објектот е откриен на 6 февруари 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2424 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2424 има привидни димензии од 3,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 40 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 14' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 2424 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21558. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 69; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 701.
Атлантосаурус
Историја
Примерокот од типскиот вид, YPM 1835, пронајден од Артур Лејкс во каменоломот број 1 во формацијата Морисон од Колорадо, САД, бил именуван и опишан од Отниел Чарлс Марш, професор по палеонтологија на Универзитетот Јеил (тогаш наречен колеџ Јеил ) во јули 1877 година како Titanosaurus montanus. Марш наскоро дознал дека името Титаносаурус веќе било користено претходно истата година од Ричард Лидекер за да опише поинаков сауропод од Индија, па го преименувал во Атлатоносаурус монтанус. Марш ја проценил должината на животното на дваесет и четири метри, „ако е изградено како крокодил“.
Откриените скелетни остатоци, два или три задни сакрални пршлени поврзани со бедрената коска, првично се разликувале по нивната огромна големина и по ‘рбетниот столб (џебови исполнети со воздух) во пршлените. Сепак, од времето на откривањето, се покажало дека овие одлики се широко распространети меѓу сауроподите, што го прави скоро невозможно да се разликуваат двата познати пршлени на Атланосаурус од оние на неговите роднини. Бидејќи е нејасно дали Atlantosaurus montanus навистина претставува посебен вид, тој се смета за dubomen (со сомнително име) иако некои истражувачи го сметаат за најверојатен синоним за Apatosaurus ajax.
Во 1878 година, Марш го именувал вториот вид, Atlantosaurus immanis, „огромниот“, заснован на холотипот YPM 1840, коска на бутот и седална коска, исто така пронајден од Лејкс, во каменоломот број 10. Марш ја проценил својата должина на триесет и пет метри од претпоставената должина на бутната коска од 2,5 метри. Подоцна должината на фемурот била утврдена на 1,95 метри. Примерокот бил во 2015 година идентификуван како член на Апатосауридите.
Хирајама болест
Хирајама болест (Morbus Hirayama) е болеста позната во медицинската литература како мономелична амиотрофија претставува редок невролошки ентитет кој за првпат е опишан од јапонскиот невролог Кеизо Хирајама во 1959 година. Мономеличната амиотрофија преставува ретко бенигно нарушување на долниот моторен неврон. Оваа ретка болест има подмолен почеток, а се одликува со асиметрична слабост и атрофија на мускулите на горните екстремитети. Овој ентитет има машка предоминација, се јавува во периодот на адолесценција, на просечна возраст од 15 до 25 години, но сепак, и жените не се исклучени од оваа состојба. Највисока преваленца е забележана кај азиското население, со најголема застапеност во Јапонија, Кина, Тајван, Малезија, Индија, Шри Ланка, но пријавени се и неколку случаи од Европа и Северна Америка.
Болеста Хирајама е ретка, бавнопрогресивна, предоминантно-унилатерална јувенилна амиотрофија која ги зафаќа мускулите инервирани од нервните клетки од С7, С8 и Т1. Оваа состојба настанува како последица на стеснување на таканаречената дурална „ќеса“ во вратниот дел од ‘рбетниот столб што доведува до хронични исхемични промени во предните рогови на ‘рбетниот мозок каде што се наоѓаат нервните клетки за контрола на мускулите од рацете. И покрај тоа што се јавува спорадично, опишани се во литературата и фамилијарни форми или како автосомно- рецесивно или доминантно пренесување. Комплетната етиологија и патогенеза на болеста сѐ уште не ни се во целост познати. Иако во основа се смета дека оваа болест е непрогредирачка и самоограничувачка, истата предизвикува значајна онеспособеност кај засегнатите индивидуи.
Клиничка слика
Клиничката манифестација се презентира со мускулна атрофија и слабост на подлактиците и шаките, најчесто на едната, но понекогаш и на двата горни екстремитета, но без какво било сензорно нарушување на истите. Пациентите најчесто се жалат на прогресивно опаѓање на функционалните способности најчесто на едната рака (унилатерално) кое се должи на намалена сила и нарушена умешност. Ваквите ограничувања ги пореметуваат во извршувањето на секојдневните активности кои бараат фини моторни функции како што се јадење, пишување, облекување, спортување, и слично. Пациентите со оваа болест, пријавуваат и потешкотии при ниски студени температури кои им ги влошуваат симптомите. Кај пациентите се јавува и т.н. „ладна пареза“. Имено, овие пациенти не пријавуваат болки, но пријавуваат зголемен замор, грчеви во мускулите, ладни раце, неправилен груб тремор и контракциски фасцикулации. Прогресијата е бавна, обично во временски распон од 3-9 години, проследена со запирање и стабилизирање на симптомите. Повремено може да се дестабилизира и да продолжи да напредува по 40-тата година од животот. Во ретки случаи може да напредува на спротивниот екстремитет.
Дијагноза
Дијагнозата се поставува врз основа на детален клинички преглед и анализа на симптомите, МРИ на мозок, електромиографија на мускулите, испитување на спроводливост на нервите. Се прават рутински анализи на крвта, а од други тестови коишто се прават преку крвта, се забележува раст на серумски IgE, но сепак клиничкото значење на овој наод не е афирмативно.
Третман
Кај оваа болест како опции на третман постојат конзервативен и хируршки третман. Конзервативниот третман вклучува благи и неинвазивни терапевтски пристапи како носење на таканаречена цервикална јака која претставува прва линија на третман. Се препорачува во раните фази на болеста бидејќи ја намалува флексијата на вратот. Намалената флексија на вратот ја запира понатамошната компресија на ‘рбетниот мозок во пределот на вратот. Се препорачува цервикалната јака да се носи 3-4 години. При физиотерапијата, како дел од конзервативниот третман, се спроведуваат вежби за зајакнување на мускулите на афектираната рака, како и за тренинг за координација на рацете. Хируршката интервенција е резервирана за тешките случаи на болеста Хирајама, а тежината се потврдува со МРИ, каде постои сериозно оштетување на ‘рбетниот мозок. Вообичаена хируршка интервенција е дурапластика со шатори, која е потврдена со добра стапка на успех и добар исход.
Сарџо Караџа Брадина
Сарџо Караџа Брадина (1778 - 1889), еден од тројцата најмоќни и најбогати селски сточари и големопоседници во Мијачијата кои живееле кон крајот на 18 и во 19 век. Покрај него, кој бил од Тресонче, носители на целокупниот развој на Бистра биле и галичанецот Томо Томоски и лазоровецот Ѓурчин Кокале (Кокалески).
Сарџо кој бил своевиден куриозитет во Мијачијата, живеел цели 111 години, а неговиот работен век престанал кога навршил 95 години и престанал да биде ангажиран со своите внуци и синови по Бистра планина и по Егејска Македонија во грижата за многуилјадните стада, во времето кога тие нараснале на преку 20.000 овци и 300 коњи. Тогаш исклучително му се посветил на попречувањето на фанариотското и патријаршиското духовно влијание во Мијачијата во тесна соработка со неговите побратими Ѓурчин и Тодор. Останал запаметен и по покрстувањето на исламизираните Мијаци од Река и од селата на Бистра што го вршел пред целиот народ. Поради таа активност Сарџо десет години од својот живот ги поминал во затвор во градот Призрен на Косово.
Куќата на Брадиновци ја викале "Кулата" и се наоѓала во месноста "Речишче". Тоа всушност била пространа изба со бројни пондила за дваесетина коњи и друга крупна стока во долниот дел, а на горниот кат се одвивал семејниот живот. Во долниот дел на куќата постоел а и тајна чешма за која малкумина во селото знаеле, а била наменета за времиња кога Сарџо и неговиот род биле со денови сардисувани од качачки банди. Во горниот дел од Кулата над пондилата се наоѓал голем чардак со многу дрвени прозорци без стакло, кои ноќно време се затворале со дрвени кепенци. Целата куќа била оградена со висока ѕидана ограда и чувана од кучиња шарпланинци кои на долги синџири постојано ја варделе Кулата на стопанот.
Сарџо повеќепати се пресметувал со разбојници, а двапати бил и ранет. За неговата храброст и подвизи се пренесувале и легенди во кои се раскажувало како се пресметувал со качаците, многупати бркајќи ги со стап или фрлајќи ги низ пенџере!
Познато е дека во 1860 година разбојници ги убиле неговиот дваесет и пет годишен син Трене, син му Смиле, внукот Дамјан и синот на селскиот поп Арсение Брадина и Аврам Брадина, а ранети биле неколку жени. Во тој напад во главата бил ранет и Сарџо, од што долги години подоцна страдал од силни главоболки.
'Градител на цркви и училишта' Особено е важен податокот кој говори дека тој во 1852 година со лично залагање и со свои средства го отворил првото основно училиште во Мијачијата, петнаесет години пред постројувањето на едно такво училиште во Галичник. На тресончани им велел оти во книгата се крие најважната ука на светот и оти без писменост не можат да се надеваат на посреќен живот. Ги учел да бидат чисти, стокмени и да не пијат. Секому во селото кој сакал да формира свое семејство парично му помагал, а даденото честопати не го барал назад. Со годините станал еден од најбогатите и највлијателните ќеаи во т.н. "Деборска держава" и станал апсолутен господар на Тресонче.
Текст со слична содржина има и над влезната врата во самиот храм.
Во првата половина од 19 век доста силно било настојувањето на грчките фанариоти да го прошират црковното грчко влијание во Мала Река. Таа улога ревносно ја вршел грчкиот владика во Дебарската епархија Мелетије, кој поради тоа дошол во судир со тројцата селски главатари од Тресонче, Лазарополе и Галичник, Сарџо, Ѓурчин и Тодор.
Тројцата го претставувале неподеленото мислење на селаните од ови три села кои решиле да не дозволат богослужби на грчки јазик во селските храмови, а само богослужби на старословенски измешан со македонски мијачки говор.
Особено е значен податокот оти Сарџо Брадина е најзаслужниот што Тресонче од турскиот султан Махмуд Втори добило статус на дервенџиско село. Дервенџиско село е село кое има право да поседува оружје и да внимава на важните планински патишта кои ги поврзуваат градските центри. Тресонче го чувало мошне важниот планински пат Кичево-Дебар по кој транзитирал турскиот аскер, но и доста значајни сточарски, земјоделски, текстилни и други производи. Статусот на дервенџиско село значело и поголема сигурност на тресончани од нападите од качачките банди од Албанија. Сепак, мора да се спомене дека некои селани таквата привилегија и ја злоупотребиле, вршејќи грабежи низ другите села.
Во однос на црковното значење на Сарџо, освен што бил ктитор на тресонечкиот централен храм, тој се јавил и како обновител на разурнатиот манастир "Света Богородица Пречиста" во околината на Кичево, кого според записите на Кузман Смилески - Брадина во неговата книга "Антологија на мијачките великани", го запалиле грчките фанариоти. Сарџо вложил големи материјални и парични средства за негово повторно градење, а од селото Росоки, кое се наоѓа близу до Тресонче, со своите коњи носел товари камен - бигор, а како надомест, на росочани им биле давани на бесплатно користење пасиштата од атарите на Тресонче и Лазарополе. Запишано е дека тој на манасторот му дарувал и голем број книги. Во тоа Брадина добил голема помош и од Ѓурчин Кокале и од некој хаџи Василко од Галичник.
Поради ова, кога подоцна Сарџо починал, камбаните на манастирот биеле три дена.
Ваквиот однос на долгогодишниот тресонечки главатар се должел на фактот што тој уште од дете се стекнал со чисти верски православни чувства, особено заради тоа што уште од дете го испратиле да учи во манастирот "Свети Јован Бигорски". Тој во текот на животот имал добро односи и со исламизираните Мијаци, кои денеска ги викаат Торбеши, а живеат по течението на Радика.
Црковната активност Православната воцрковеност на Сарџо Брадина била главна причина поради која тоа за целиот негов 111 годишен живот редовно го посетувал прилепскиот манастир Трескавец. Но, тој имал обичај на манастирската обител да и носи злато, демек за откуп на гревовите. Ваквата почит и приврзаност на Сарџо со Трескавец се толкува и со фактот што според некои записи, атарот на Тресонче всушност бил под патронат на Трескавец и оти името на селото се поврзува со името на тој прилепски манастир. Ова тврдење сепак, сè уште останува недоистражено.
Црковната активност на Сарџо Брадина се споменува и во случајот кога во втората половина на 19 век во Галичник се доселиле голем број муслимани од Долна Река - Дебарско и побарале да работат на имотите на богатите галичани. Галичкиот главатар Тодор Томоски се согласил на тоа, но под услов да се вратат во православната хрис това вера, со што тие се согласиле. Ѓурчин и Сарџо тоа го правеле на поинаков начин, односно тие своите ќерки ги мажеле за Мијаци муслимани, под услов младоженците да се вратат во старата вера. За таа цел во маалото Врлевци во Тресонче, Брадина поставил голем крст од бигор кој и ден денеска постои и на тоа место јавно пред сите селани, муслиманите му се враќале на православието. Познато е дека тој на ваков начин ги омажил ќерките Злата и Невена, едната од нив во семејството Рамчовци од маалото Јодровци, а другата во родот Кадиевци.
Ваквата постапка на Сарџо ја следеле и другите села, па затоа на повеќе места низ Мала Река и ден денеска достојуваат големи крстови поставени на истакнати места.
Поради ваквата активност, но и поради отворената борба за зачувување на старословенскиот јазик во црковните литургии, тресонечкиот главатар доживувал и многу непријатности. Забележани се два случаја кога завршил во дебарскиот затвор, од каде бил пуштан по интервенциите на неговите работни пријатели дебрани, меѓу кои имало и Албанци католици. Најтешкото затворање му се случило во Призрен, каде останал цели десет години. Ова заточение било катастрофално за него, за неговото семејство и за целото Тресонче. Но, за тоа подолу во овој текст.
Доста интересна информација од неговата фамилија е дека еден од неговите правнуци, етнологот д-р Томо Смиљаниќ - Брадина, кој напишал многу книги за Мијаците, во 1921 бил примен во масонската ложа "Вардар", а зад себе го влечел и епитетот "антикомунист".
Стекнување на богатството Во времето на Сарџо Брадина Тресонче имало над 80.000 овци (од кои околу 20.000 биле негови, имал и над 300 коњи), а селото броело околу 1.500 жители, од кои најголемиот број се занимавале со сточарство. Како успеал Сарџо да стане еден од најголемите луѓе во западна Македонија?
По описменувањето во "Свети Јован Бигорски", Сарџо Брадина од својот татко Ѓорѓија Караџа добил дел од неговото богатство, стекнато како сточар. Златото кое го оставил таткото, тој го поделил со н еговите браќа, Шчерјо, Исо, Косто (овие заминале да живеат во Србија), и со Марко (овој заминал во Бугарија). Последниот брат, Арсо се замонашил. Единствено Сарџо останал во Тресонче и продолжил да се занимава со сточарство, за подоцна да создаде еден од најголемите сточарски региони каде произведувал и извезувал млеко, сирење, урда, кашкавал, волна, кожа, маст, месо и жива стока. Волната ја извезувал во Прилеп, кожата во Охрид на семејството Робевци, а кашкавалот и сирењето преку Елбасан и Солун ги извезувал во Каиро, Египет, каде бил поврзан со некои галичани.
Кога ќе се стигнело до одредиштето во Долна Земја (така Мијаците ја викале Егејска Македонија) се јавувале нови проблеми. Тогаш требало да се најдат средства овците да имаат со што да се прехранат за време на зимата, која во тие области била поблага. Прехранувањето на овците за време на јагнењето (декември, јануари) се сметало за критичен период и тогаш никој од вработените не спиел. Тоа бил периодот кога Сарџо се радувал поради зголемувањето на стадото или тажел поради загубите. Се случувало за една вечер да се родат и до 500 јагниња. Поради големата посветеност на работата на неговите работници Сарџо Брадина обезбедувал да има малку загуби што придонело неговото богатство да почне да се зголемува.
Зголемените стада во Тресонче се враќале на пролет во април или мај, кога со коњи натоварени со шеќер, сол, јужно овошје, зејтин, маслинки, облека, свила и кадифе стопанот се враќал во дворот на неговата Кула и на неговите бачила на Бистра.
Наклеветен од фанариотите Големиот подем на Сарџо Брадина запрел во 1841 година кога дошол во отворен судир со дебарскиот фанариотски (цариградски) епископ Мелетиј. Во таа година требало да се освети новата црква во Лазарополе, "Свети Ѓорѓија", чиј ктитор бил Ѓурчин. Но, тогаш тој се разболел и го повикал Сарџо да дојде во Лазарополе и да не дозволи осветувањето да се врши на грчки јазик. Сарџо така и постапил, а епископот Мелетиј налутен заминал од селото. Според истражувањата на Кузман Смилески - Брадина, потомок на Сарџо, владиката набрзо потоа во Истанбул го обвинил Сарџо дека "кумува со Србите" и тоа се случило во времето кога Русија и Турција биле во војна. Турските власти го привеле Сарџо, а со него и други главатари од мијачките села. Сарџо бил затворен во Призрен, а неговото семејство дури по десет години успеало со подмитувања и плаќања да го извлече оттаму. Го потрошиле речиси половина од богатството.
Во меѓувреме во Тресонче се разгорила Битката за испразнетото главатарско место на Сарџо. Особено се судирале ќеаите Јован Клапушина, Гаврил Стевиќ и семејството Тутиќ. Кога во селото се вратиле и мажите од родот Огненовци битката станала посурова, особено откако се дознало дека Огненовци, за кои се вели дека учествувале во руско-турската војна, убиле некој турски бег и му земале два сандака злато. Не се знае колку е тоа точно, но факт било дека Огненовци по доаѓањето во Тресонче изградиле големи куќи и му ги преземале пасиштата на Сарџо Брадина. Поради тоа, синовите на затворениот тресонечки главатар морале да изнајмуваат планински пасишта на Шар Планина што уште повеќе ја испразнило домашната каса.
Ваквата ситуација во Тресонче ја искористила една качачка банда која во тие години пљачкосувала дури од Косово, па кога арамиите чуле дека Тресонче е село без главатар го извршиле најголемиот грабеж во тој историски период. Тресонче било запалено и запустено. Уништени биле и турските тапии за границите на тресонечкиот атар кои Сарџо ги зачувал уште од времето на султанот Сулејман Величествениот (1520-1566).
За среќа, набрзо потоа, по митото што семејството Брадиновци го дале за Сарџо, но пред сè по објавувањето на ферманот на султанот Абдул Хамид со кој била објавена амнестија за сите затвореници во европскиот дел на Турција, Сарџо Брадина бил ослободен. Тој веќе имал 85 години и, како што останало да се зборува во Тресонче "се појавил како авет, коска и кожа сторен".
Се случило Тодор и Сарџо добро да се познаваат со тогашниот дебарски паша кој случајно бил личен пријател со новиот султан и кој за таа цел по нив му пратил писмо во кое напишал оти двајцата се "добри и верни царски луѓе, верни на империјата". Му однеле подароци и султанот ги примил двајцата главатари. Му раскажале за маките на Бистра и по Радика.
Султанот ги ислушал и заповедал да се дозволи турскиот аскер од Битола да биде ставен на располагање за пресметка со арнаутските качачки банди.
Сепак, на заминување султанот му рекол на Сарџо: "Тоа е од мене, а твојот мртов син Трене не можам да ти го оживеам".
Откако се вратиле во Македонија, Тодор заминал во Албанија да ги поврати грабнатите стада, а Сарџо се посветил на закрепнување на семејството. Во тоа време неговиот брат Арсо заминал на Света Гора Атонска и се замонашил во манастирот "Зограф", а сарџовиот внук Смиле, кој бил син на убиениот Трене, сосема успешно продолжил да ги води стадата.
Сарџо Брадина повторно го вратил богатството и семејството го кренал на нозе. Повторно бил поставен за селски главатар, иако тогашната турска власт повеќе не ги признавала главатарите, но де факто, неговата моќ продолжила да игра голема улога во настаните во мијачкиот регион.
Во меѓувреме му умрел побратимот Ѓурчин Кокале од Лазарополе, а некои од синовите престанале да се занимаваат со сточарство, заминале на печалба, а околу имотот настанале кавги. Единствено внукот Смиле останал верен на сточарството, а покрај тоа во Лариса отворил и голем хотел (ан), а имал планови да изгради хотели и на егејското крајбрежје. Плановите му се прекинале по неговата насилна смрт, кога исто како и неговиот татко Трене, го убиле качачки банди. Според информациите, Смиле бил поврзан со организаторите на Илинденското востание и при едно пренесување черешови топчиња над Тресонче, го предале неговите противници од селото. Убиството се случило пет години по смртта на Сарџо. Убиен бил и синот на Арсо, Дамјан. Арсо во меѓувреме се вратил од Света Гора и станал селски поп, во времето кога над Мијачијата заминувала фанариотската, а доаѓала бугарската егзархиска црковна власт.
Имотот на Брадиновци по убиството на Смиле го разделиле и подоцна го запустеле поблиските и подалечните роднини. Со тоа ѝ бил ставен крај на сточарската империја на Сарџо Брадина.
Смртта на Сарџо Брадина во Тресонче (1889)
За смртта на Сарџо засега се знае само годината 1889, кога тој имал полни 111 години. Бил погребан на гробиштата во маалото Врлевци, а на погребот присуствувале сите свештеници од целата Мијачија. Камбаните на манастирите "Свети Јован Бигорски", "Света Богородица Пречиста" и на манастирот "Успение на Пресвета Богородица" - Трескавец три дена непрекинато биеле. Сарџо сакале да го погребаат во дворот на црквата "Свети Петар и Павле" чиј ктитор бил токму тој, но откако селаните се сетиле на неговите зборови пред смртта со кои тој забранил да биде погребан во црковниот двор, зашто "не бил светител, ами обичен грешник", таа намера била заборавена.
Еден историски факт му дава уште потрагичен крај на неговиот живот. Имено, неговиот внук Мино, кому Сарџо додека бил жив му го откажал роднинството бидејќи без прашање заминал да учи во бугарската гимназија во Солун, се вратил во Тресонче и со помош на егзархиската духовна власт ги убедил тресончани да се направат нови гробишта во селото (каде и денеска се наоѓаат). Според кажувањата на тресончани, тоа било направено само за да се урне монументалниот гроб на Сарџо Брадина во маалото Врлевци, кој бил изграден од прилепски бел мермер. Мино успеал во замислата, ги преместил неколкуте селски гробишта на едно место, го разурнал гробот на Сарџо, а неговите коски ги ставил во дрвена кутија заедно со коските на другите соселани, за кои велел дека постои тврдење оти биле србомани. Така, коските на Сарџо и ден денес се наоѓаат во подрумот на малото храмче "Свети Никола" што се наоѓа на влезот од селото.
"Тврдењето за некакво србоманство на Сарџо Брадина е голема заблуда и нема никаква врска со вистината", велат денеска потомците од родот Брадиновци.
Со еден збор, неподелено е мислењето кај Мијаците од Мала Река и Бистра оти Сарџо Брадина, Тодор Томоски и Ѓурчин Кокале се лица достојни за световна и црковна почит за нивните дела насочени кон одбрана на црквата, ширење на православието и економско и просветителско издигнување на Македонците од Мијачијата.
Македонски претприемачи
Армани
Џорџо Армани SPA е интернационална модна италијанска куќа што дизјанира, заработува, дистрибуира и продава висока мода, облека, производи од крзно, обувки,часовници, накит,модни додатоци, очила,козметика и домашен ентериер. Овој бренд на производи ги опфаќа неколкуте високо специјализирани поткомпании, вклучувајќи ги Giorgio Armani, Armani Collezioni, Emporio Armani, AJ | Armani Jeans, AX | Armani Exchange, Armani Junior, and Armani/Casa. Името Армани стана синоним за висока мода и дизајн низ целиот свети се смета за едно од најпрестижните имиња во модната индустрија. Приходот добиен на крајот од 2005 година изнесуваше 1.69 милијарди долари.
Армани планира соработка со Emaar Propreties ланец луксузни хотели и ресурси во некои поголеми градови вклучувајќи ги Милано,Париз,Њујорк,Лондон,Токио,Шангај и Дубаи. Исто така компанијата работи и со ланец на ексклузивни кафулиња,барови,ресторани и ноќни клубови низ светот.
Џорџо Армани
Џорџо Армани е виско брендирана марка, сецијализирана за машка и женска облека, модни додатоци, очила,козметика и парфеми. Таа е една од најскапите марки за облека во светот и е достапна само во одредени високо брендирани трговски центри. Логото e закосено G комплетирано заедно со закосена A кои заедно формираат кружно лого.
Армани Колециони
Armani Collezioni (поранешно Џорџо Армани le Collezioni) е уште една високо брендиран Армани марка.Оваа линија е многу поскапа од линиите Emporio Armani & Emporio Jeans & Armani exchange, е поевтина од високо брендираната линија за облека Giorgio Armani и линијата на високата мода Armani Privé. Исто така е помалку модерна од другите марки со тенденција за безвременска формална облека и недостаток на модни додатоци, поразлична од другите марки. Логото е мала буква А која што е вметната во голема буква G, правејќи ја А дел од G. Ова лого ретко се гледа на облеката. Тоа предвидува одредена големина костуми и маици, каде секој елемент може да биде избран. Наместо да биде продадено во слободно изложбените салони ( каде преовладува ексклузивната линија на Collezioni) Аrmani Collezioni се продава во високо брендирани трговски центри меѓу кои се: Holt Renfew, Bloomingdale's, David Jones, Harvey Nichols, Harrods, Neiman Marcus, Nordstrom i Saks Fifth Avenue. Минатата година линија од оваа марка се појави под името „Armani Collezioni Acvtive“ на ист начин како што e EA7 линија од марката Емпорио Армани.
Емпорио Армани
Карактеристична етикета во рамките на облеката и модните додатоци. Емпорио Армани е достапна како 13-та продавница во САД и над 140 низ целиот свет како и на мрежната страница на брендот. Во јануари 2010 познатата фудбалска ѕвезда Кристијано Роналдно и холивудската филмска ѕдвезда Меган Фокс станаа заштитни лица на машката и женската колекција на Емпорио Армани.
Армани Џинс
Армани Џинс е bridge-line дел од denim-related модната колекција создадена во 1981 година од Џорџо Армани. Армани Џинс е колекција главно продавана во одделот на шопинг центрите кои исто така имаат 15 слободно изложбени салони во шопинг центрите низ светот како и Armani Jeans Cafe во Милано. Некои Armani Jeans парчиња се продаваат во шопинг центрите на Емпорио Армани и Армани Џинс центрите на азискиот пазар.
Во рамките на дизајнот, колекцијата за облека од оваа голема линија Џорџо Армани не го става својот потпис бидејќи често има долги логоа од колекцијата за облеки кај некои од неговите други колекции. Боите употребувани за Armani Jeans се многу празлични во неговата поголема линија како што е Armani Exchange во која се застапени монохроматски колоритни шеми и фокусираност кон сечењето и преобојувањето на материјалот.
Армани Ексчејнџ
A|X Armani Exchange беше лансирана во 1991 година во САД. Марката е создадена од Џорџо Армани и е позната со провокативните рекламни кампањи кои се познати и меѓу младата холивудската поп култура. Armani Exchange дизајни, избработувања, распостарентост и модни продажби и производи за секојдневни пригоди, вклучувајќи ја облеката, модните додатоци, очилата, часовници, накит и музика. Инспирацијата е добиена од уличната шик култура и модерната денс музика. И покрај цената на најдостапниот Армани бренд, Аrmani Еmporio на општиот пазар е отценет со средна цена над 100 $ USD. Производите Аrmani Еmporio ексклузивно се достапни во 201 продавници ширум светот како и на брендовото мрежно место.
Во 2011 А.Е. ќе продолжи со проширување и отворање на продавници во Lenox Square ( Џорџија), шопинг центарот Lakeside (Њу Орлеанс), Mall of America (Минеаполис), Stamford Town Centar (Стамфорд), South Shore Mall (Брејнтри), International Plaza (Тампа) како и многу други локации.
Армани Приве
Високата мода на колекцијата за облека на линијата Armani направи историски настан во високата мода во париското модно шоу. Со дирекно нарачување преку интернет. Марката е строго направена за носење единствено по нарачка.
Армани Козметик
Брендот за убавина од козметичките производи на Армани, производите за кожа, парфемии нежни тоалетни води. Тие се произведуваат по теркот на Лореал, со кого Армани потпиша долго годишно патнерство. Armani Cosmetics e достапен во повеќе шопинг центри низ светот, како и во многу бутици. Армани инвестира и во угостителската индустријар. Низ светот Армани има 14 Emporio Armani и Armani Jeans кафулиња. Исто така во Хонгконг има Армани бар и два нови ресторани, NoBu & Privé кои изгледаат префинето. Армани има и книжрница ( Armani Libri) и цвеќарница ( Armanii Flori), под името на Армани и конфекциската компанија позната како Armani Dolci. Овие помали брендови најчесто се продаваат во поголемите продавнци на Армани како што е МИЛАНО ФЛАГШИП,31 виа Манзони и во Армани/Чатер Хаус на 11 Чатер Роуд во центарот Хонгконг. Тој ги создава и четирите ЦД-а Emporio Armani Caffè заедно со познатиот италијански музички дизајнер Матео Чекарини кои беа успешни.
Армани хотели и резиденции
Армани и Емар Пропретис потпишаа договор во 2004 година за Емаar хотели за изградба и  работа со најмалку 7 луксузни хотели и 3 викенд-резиденции сите под името на Армани. Армани е одговорен за сите детали за внатрешниот ентериер и за стилот на хотелите. Еден од ваквите хотели се наоѓа во Дубаи.
Бурџ Калифа и турнејата на Armani Residences, ги опфати Милано, Лондон, Џеда, Москва и Делхи. Изложбата беше дизајнирана од Браш Брендс, освојувајќи ја наградата за интернационална организација за нивните Симболи и Излози и Point of Purchase (POP) Изведби. Тој настан се случуваше во Armani Casa Showroom. Хотелот Армани во Бурџ Калифа се отвори на 27 април 2007 година.
Спречување на крзното од цицачи
Во јули 2007 година, Џорџо Армани за магазинот Тајм рече дека набљудувањето од Луѓето за Етичкото Третирање на Животните ( РЕТА) го убедиле да не користи атеријали од крзно. Како и да е колекцијата Armani Fall од 2008 година, вклучи палта од крзно за бебиња дизајнирано со цвеќиња, крзнени порабени сукњи и палта со крзнени врвци.
Салама
Саламата  е врста  од колбас која се добива од различни видови меса кој претходно се зачинуваат со различни зачини.Во минатото  саламата била популарна во итaлијанските месарници бидејќи можела да се чува на собна температура до 10 години. Различните варијанти од салами се произведувале во Франција, Италија, Германија, Србија и во други.
Список на државни водачи во 918 година
Ова е список на државни водачи во 18 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Злетовска област
Злетовска област — подрачје во североисточна Македонија сместено во средниот и долниот дел од сливот на Злетовска Река со поголем простор на северозападниот дел од сливот на реката, со збиен тип на населени места. Ова подрачје, од северната страна се граничи со Кратовската општина, на запад со Светиниколската, на југ со Штипската и на исток со Кочанската општина.
Средиштето на Општина Пробиштип, како територијален административен центар, од Кратово е оддалечен само 17 км, од Штип 40 км. од Кочани 42 км а од железничката станица „Ванчо Прке“ што се наоѓа на устието на Злетовска Река на општината Пробиштип е оддалечена 22 км. Општината зафаќа 325,6 км2 со број на населени места од 31 село, од збиен тип, претежно урбанизирани. Рудничката индустриска населба се трансформира во градско подрачје, од двете населени места, село Пробиштип и село Калниште со одлука на општинското собрание од 1973 година. Самата општина во Пробиштип е формирана по донесување на Законот за комунален систем од 1955 година, така од тогашните народни одбори во село Трооло, Злетово и Пробиштип се формира општината Пробиштип која во 1965 година, со претпоследната територијална поделба, остана како општина и се развиваше во индустриски центар на просторот на Злетовско-Пробиштипското подрачје.
На територијата претежно живеат Македонци со постојана честота на порастот на жителите. Денес во општината живеат 16.000-17.000 жители од кои 65% населени во градот. Општината спаѓа во ридско планински населби на развиеност, со дел од населените места во рамничарски терен по течението на Злетовска Река.
Историја
Според Видовденскиот устав на Кралството СХС, Вардарска Македонија била поделена на области: Скопска, Битолска и Брегалничка област. Секоја област територијално се организираше на срезови (околии). Злетовската општина припаѓала на Кратовската срез-околија, а Троолската на Овчеполски срез.
По извршената агресија во април 1941 година од страна на фашистичка Германија, Македонија е окупирана од фашистичка окупаторска Бугарија, и во општината Злетово и Трооло е воведен тоталитарен окупаторски режим со доведување на окупаторски вооружени сили, окупаторска полиција, воведување на бугарска окупаторска власт, бугарски јазик во сите школи и во црквите. Ваквата тери-торијална административна поделба на власта за време на бугарскиот фашизам 1941-1945 година остана сè до формирањето - создавањето на Народноослободителните одбори односно до капитулацијата на фашистичка Бугарија на 9 септември 1944 година.
Македонскиот народ со националностите што живеат во Македонија, во текот на Народноослободителната и антифашистичката војна 1941-1945 година, борејќи се против фашистичкиот окупатор и домашните предавници, истовремено се бореше и за нова народна власт за нова Македонија. Тоа беа Народноосло-бодителните одбори. Тие беа всушност, првите никулци на новата државан и го израсна и се создаде во текот на војната.
Од втората половина на 1944 година па сè до 1946 година работеа Народно-ослободителните одбори. После тие се трансформираа во Народни одбори, на тој начин што повеќе Народноослободителни одбори се спојуваа во Народни одбори на територијален принцип, а тоа беше раѓањето на еден нов тип на локална самоуправа.
Административна положба
Територијално административната положба на Злетовско-пробиштипскиот регион непосредно по Првата светска војна, го задржала организациониот систем уште од времето на турското владеење. Постоеле општините: Злетово со седиште во Злетово, Пробиштип со седиште во Пробиштип, Лесново со седиште во с. Лесново, Калниште со седиште во с. Калниште и Трооло со седиште во с. Трооло. Во секоја општина припаѓале околните населени места. Ваква поделба се задржала до донесување на првиот устав таканаречен Видовденски во 1921 година. Co овој устав настанува нова поделба. Општината Пробиштип се укинува, a се формира нова Плешинска со седиште во село Плешенци и во село Долно Барбарево.
Во 1931 година, општините Плешенска, Лесновска и Калнишка се припојуваат кон Злетовската со седиште во Злетово Троолската останува со седиште во с. Трооло, додека општината од с. Долно Барбареово се припојува кон село Немањинци.
Џерманвингс
Џерманвингс (Germanwings) — нискобуџетна авиопревозник со централа во Келн, Германија. Оперира на преку 66 одредишта низ Европа. Главна база на авиокомпанијата е аеродромот Келн/Бон, а како помали центри ги има аеродромите во Штутгарт, Берлин Шонефелд, Хамбург и Дортмунд.