cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прецесија
Класичниот (Њутн)
Замислете објектот треба да се врти како велосипетско тркала, што се одржа на двата краја на оската во рацете на една тема. Тркалото се врти како часовник-мудар како што се гледа од гледач на правото на субјектот. Часовник позиции на тркалото се дадени во однос на ова гледачот. Како тркалото се врти, молекули содржи патуваат вертикално надолу, штом помине позиција со 3 часот, хоризонтално на лево, штом помине 6 часот, вертикално нагоре во 9 часот, а хоризонтално право во 12 часот. Помеѓу овие позиции, секоја молекула патува компоненти на овие насоки, кои треба да се чуваат во умот, како што ќе прочитате во иднина. Гледачот потоа се однесува на сила на тркалата во позиција со 3 часот во правец далеку од себе. Молекулите на позицијата на 3-сатот не се принудени да го сменат правецот кога тоа се случи; тие сè уште патуваат вертикално надолу. Всушност, на сила се обидува да ги менува некои износот хоризонтално во тој момент, но привидна компонента на тоа движење, му се припишува на хоризонталната сила, никогаш не се случува, како што би ако тркалото не се врти. Затоа, ниту хоризонтална ниту надолу компоненти на патувањето се под влијание на хоризонтално-применета сила. Хоризонталната компонента почна од нула и останува на нула, и надолу компонента е на максимум, и останува на максимум. Истото важи и за молекули наоѓа во 9 часот; тие сè уште патуваат вертикално нагоре и воопшто не е хоризонтално, со што се под влијание на сила која се применува. Сепак, молекулите на 6 до 12 часот се принудени да ја менува својата насока. Во 6 часот, молекулите се принудени да изменета на курсот кон гледачот. Во исто време, молекули што ќе се најдат 12 часот се принудени да изменета на курсот далеку од гледачот. Инертноста на тие молекули се спротивставува на оваа промена во насоката. Резултатот е тоа што тие се однесуваат еднаква и спротивна реактивна сила како одговор. Во 6 часот, молекули врши притисок директно далеку од гледачот, додека молекули во 12 часот помогнам директно кон гледачот. Сето ова се случува моментално како што се применува сила на 3 часот. Бидејќи не постои физичка сила, всушност, се применува на 6 или 12 часот, не постои ништо да се спротивстави на овие реактивни сили; Затоа, реакцијата е слободен да се одржи. Ова го прави на тркалото како целина навалите кон гледачот. Така, кога на сила беше применет во 3 часот, тркалото се однесувал како да се примени таа сила во 6 часот, што е за 90 степени напред во насока на ротација. Овој принцип е докажано со хеликоптери. контроли хеликоптер се наместени така што влезови им се пренесуваат на сечила на роторот во точките 90 степени пред точката каде што е посакувана од промената во однесувањето на воздухопловот.
Процесија предизвикува друг феномен за предење на објекти како што се тркала велосипед во ова сценарио. Ако субјектот држи воланот отстранува една страна од крајот на оската, тркалото нема да ја собори готово, но ќе остане во исправена положба, поддржан токму во другиот крај на својата оска. Сепак, таа веднаш ќе ги преземе за дополнителни движење; ќе почне да се ротира околу вертикалната оска се вртат во моментот на поддршка како што продолжува да се врти. Ако тркалото не се врти, тоа ќе ја собори готово и да падне, кога една страна е отстранета. Привидната акција на почетокот на тркалото да се собори готово е еквивалентно на примена на сила да го во 12 часот во насока на неподдржан страна (или сила во 6 часот кон поддржан од страната). Кога тркалото се врти, одеднаш недостатокот на поддршка на едниот крај на оската е еквивалентно на истата оваа сила. Така, наместо на превртување, тркалото се однесува како континуирана сила се применува на него на 3 или 9 часот, во зависност од насоката на вртење и која рака е отстранета. Ова предизвикува тркало за да почне вртење на точка на поддршка, додека преостанатите во исправена положба. Треба да се напомене дека иако pivots на точка на поддршка, го прави тоа само поради фактот дека тоа е поддржано таму; вистинската оска на вртење precessional се наоѓа вертикално низ тркала, што минува низ центарот на масата. Исто така, ова објаснување не сметка за ефектот на варијации во брзината на вртење објект; го опишува само како оска на вртење се однесува заради прецесијата. Поточно, објектот се однесува во согласност со состојбата на сите сили врз основа на големината на применетата сила, масата и брзината на вртење на објектот.
Релативистички
Посебните и општите теории на релативност даде три типа на исправка на Њутн прецесија, на жироскоп во близина на голема маса како Земјата, што е опишано погоре. Тие се:
Астрономија
Во астрономијата, прецесијата се однесува на било кој од неколку гравитација предизвикана од, бавен и непрекинатите промени во астрономски телото вртежна оска или орбитална патека. Прецесијата на рамнодениците, перихел прецесија, промени во наклонот на оската на Земјата кон својата орбита, и ексцентричност на својата орбита над десетици илјади години се сите важни делови на астрономски теорија на ледени доба.
Осно прецесија (прецесијата на рамнодениците)
Осно прецесија е движење на вртежната оска на астрономски телото, при што оската полека исцртува конус. Во случај на Земјата, овој тип на прецесија е исто така познат како прецесијата на рамнодениците, lunisolar прецесија, или прецесијата на екваторот. Земјата оди преку една таква комплетна прецесионот циклус во период од околу 26.000 години или 1 ° секои 72 години, при што позициите на ѕвездите полека ќе се промени и во екваторските координати и елиптични должина. Во текот на овој циклус, Земјата северно осен пол се движи од каде што е сега, во рок од 1 ° од Поларис, во круг околу еклиптиката пол, со аголна полупречник од околу 23,5 °.
Hipparchus е да се тврди најраните познати астроном да го признае и да се оцени прецесијата на рамнодениците на околу 1 ° по век (што не е далеку од вистинската вредност за антиката, 1,38 °). Калтек е оспорува познавање на процесија Hipparchus, бидејќи Hipparchus очигледно не мора да значи нешто како движење на целиот сферата на неподвижните ѕвезди во однос на рамноденица. [5] Прецесијата на Земјината оска подоцна беше објаснето од страна на Њутн физика. Да се биде сплеснат сфероид, Земјата има не-сферична форма, испакнати нанадвор на екваторот. Гравитационото приливите сили на Месечината и Сонцето се применуваат вртежен момент до екваторот, се обидува да се повлече на екваторскиот булбус во рамнината на еклиптиката, но наместо тоа, предизвикува таа да има процес. Вртежен момент со којашто планети, особено Јупитер, исто така, игра улога.
Перихел процесија
Орбитите на планетите околу Сонцето навистина не го следат идентична елипса секој пат, но всушност трага од цвет венчелистче форма, бидејќи главните оски на елиптична орбита секоја планета, исто така, прецесијата во рамките на својата орбитална рамнина, делумно како одговор на растројувања во форма на менување на гравитационите сили притискан од други планети. Ова се нарекува перихелна прецесија или апсидна процесија.
Разликите меѓу набљудуваните стапка перихел прецесијата на планетата Меркур и што е предвидено со класичната механика беа истакнати меѓу формите на експериментални докази што води кон прифаќање на теоријата на релативитетот на Ајнштајн (особено, неговата општа теорија на релативитет), која точно го предвиде аномалии. [7] [8] Отстапувајќи од закон на Њутн, теорија на гравитација на Ајнштајн предвидува дополнителен рок од, која точно дава забележани вишокот стапка вртење на 43 "на секои 100 години.
Гравитационата сила помеѓу Сонцето и месечината предизвикува прецесијата на Земјината орбита, што е главна причина за осцилација климата на Земјата, има рок од 19.000 до 23.000 години. Следува дека промените во орбиталните параметри на Земјата (на пример, орбитална инклинација, аголот помеѓу оската на вртење на Земјата и нејзините рамнината на орбитата) е важна за проучување на климата на Земјата, особено за проучување на минатото ледени доба. (Поврзано јазол процесија. За прецесијата на месечевата орбита види Месечината прецесија).
Селиште (Драгожел)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Драгожел. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа на 3 км јужно од селот, на една од терасите под ридот Сокол. На мала површина се среќаваат делови од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Речица (Илирска Бистрица)
Речица (словенечки: Rečica) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Јованка Орлеанка (опера)
Јованка Орлеанка — опера, во три чина со пролог на Џузепе Верди.
Либрето
Темистокле Солер според драмата Девицата од Орлеан од Фридрих фон Шилер.
Премиера
15 февруари 1845 година, Милано.
Ликови и улоги
Шарл VII, француски крал - тенор
Јакоб, овчар од Дом-Реми - баритон
Јованка (Жан), неговата ќерка - сопран
Талбот, наредник на англиските сили - бас
кралски офицери, жители на Ремс, француски и англиски војници, добри и зли духови, благородништво, гласници, пажеви, девојки, претставници, селани, витези, дами (хор).
Место и време
Дом-Реми и Ремс во XV век, за време на Стогодишната војна.
Пролог
Голема сала во замокот Дом-Реми. Кралот Шарл им кажува на селаните и офицерите за сон во кој видел светилиште и во кој му било кажано да ги посвети својот меч и шлем на Дева Марија. Селаните веруваат дека тоа место е опседнато од зли духови.
Шума. Јованка се моли пред ликот на Богородица. Таа се гледа себеси растргната помеѓу земните и небесните сили на љубовта и верува дека го слуша повикот да ја ослободи Франција. Таа го охрабрува кралот и покажува одлучност да го следи. Нејзиниот татко, кој го слушнал тој разговор, се откажува од неа.
I чин
Англиски камп во околината на Ремс. Англиските војници слушнале за небесниот повик на Јованка и се плашат од претстојната битка. Нејзиниот татко сака да му се одмазди на Шарл, за кого верува дека ја завел неговата ќерка и е подготвен да ја предаде на англиската војска.
Градината во кралската палата во Ремс. Јованка по победата над Англичаните сака да си оди дома и да се врати на едноставниот живот. Шарл ѝ изјавува љубов и бара од неа да го круниса. Јованка се плаши дека земната љубов ќе биде посилна од небесната.
II чин
Плоштад пред катедралата во Ремс. Додека народот ја слави Јованка, нејзиниот татко ја обвинува за вештерство, а Шарл за богохулење. Мислејќи дека навистина е виновна, Јованка не се брани. Народот бара таа да биде избркана и Јакоб да ја предаде на Англичаните.
III чин
Англиска тврдина, недалеку од бојното поле. Во затворот Јованка моли да биде ослободена и Небесните сили да ѝ простат, за повторно да ја предводи француската војска. Јакоб сфаќа дека неговата ќерка е невина и ја ослободува. Јованка ја извојува победата и го спасува Шарл, но и самата е смртно ранета. Сите ја оплакуваат Јованка, која ѝ се предава на Богородица, како што тоа го сторила и во шумата кај Дом-Реми.
Надворешни врски
Либрето
Зена Кардман
Зена Марија Кардман (родена на 26 октомври 1987 година) е американски геобиолог и астронаут на НАСА.
Ран живот и образование
Кардман е роден на 26 октомври 1987 година. Таа добила диплома за наука по биологија на Универзитетот во Северна Каролина во Чапел Хил, каде што дипломирала биологија, студирала хемија и океанографија и напишала теза за почести во творечко пишување.
Истражувањето на Кардман ја одвело на оддалечени терени од Арктикот до Антарктикот и вклучило повеќe експедиции надвор од матичната земја на истражувачки бродови. Додека билa на Универзитетот во Северна Каролина, Кардман студирала биогеохемија во јаглеводородни истекувања и хидротермални отвори. За тоа време, таа работела и со Палмер долгорочна еколошка истражувачка мрежа на Антарктикот. Завршила магистер на науки со истражувачката група на д-р Андреас Теске.
За време на нејзината рана кариера, Кардман го поддржила истражувањето на НАСА во Британска Колумбија, Ајдахо и Хаваи, развивајќи оперативни архитектури за планетарна ЕВА. Таа пловела како помошник инженер во Здружението за морско образование, работејќи во машинската соба на бригантин. Во времето на нејзиниот избор во јуни 2017 година, Кардман била дипломиран научен соработник на Националната научна фондација и кандидат за доктор по геонауки на Државниот универзитет во Пенсилванија, студирајќи геобиологија и редокс парови на подземјето на Земјата.
Кариера во НАСА
Пред нејзината кандидатура за астронаут, Кардман работела во наука и операции за Истражувачкиот проект на НАСА за павилјонско езеро (2008-2015) и БАСАЛТ (2016-2017). Во јуни 2017 година, таа била избрана за член на Астронаутската група 22 на НАСА и ја започнала својата двегодишна обука во вселенскиот центар Џонсон во Хјустон.
Личен живот
Нејзините хобија вклучуваат качување по карпи, истражување на пештери, поезија и пауерлифтинг.
Награди и почести
Кардман има добиено бројни академски награди, вклучително и стипендија за дипломирање за истражување на Националната научна фондација, стипендија за дипломирани студенти на Ројстер Општество, награда на канцелар (UNC Chapel Hill) за најистакнати постари жени и стипендии за конзорциум за вселенски грантови.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Лисна вошка
Лисните вошки (Aphids) се мали инсекти и членови на натсемејството Aphidoidea. Групата вклучува меки бели волнени лисни вошки. Типичен животен циклус вклучува женки кои не летаат и кои раѓаат живи нимфи - кои исто така можат да бидат бремени, што се нарекува телескопски развој - без вклучување на машките единки. Брзо созреваат, и женките се размножуваат изобилно, така што бројот на овие инсекти брзо расте. Женките со крилја можат да се развијат подоцна во сезоната, со што инсектите колонизираат нови растенија. Во умерените региони, фазата за репродукција е наесен, а инсектите често презимуваат како јајца.
Лисните вошки се меѓу најразорните штетни инсекти за култивираните растенија во умерените региони. Покрај слабеење на растението поради тоа што го цицаат сокот, лисните вошки дејствуваат како вектори за растителните вируси. Поради нивната способност за брзо зголемување на бројот со асексуална репродукција и телескопски развој, тие се многу успешна група на организми од еколошка гледна точка.
Умберто Саба
Живот и кариера
Рано го напуштиле родителите. Како дете бил одгледуван во туѓи семејства. Тоа била причината за неговата детска тага која подоцна се претворила во хронична депресија Саба беил посветен читател,  чувал миленичиња- птици и свирел на виолина.
Во 1900 година тој започнал да пишува поезија, потпишувајќи се со „Умберто Шопен Поли“. Во јануари 1903 година Саба отпатувал во Пиза за да студира археологија, Германски и латински јазик, но започнал да се жали на нервно нарушување и, во јуни, се вратил во Трст. Во јули 1904 година, социјалистичкиот весник," Ил Лавораторе ", го објавил неговите патеписи водени во  Црна Гора истиот весник  во мај 1905 година, ја отпечатил  првата објавена песна на Саба Во 1905 година се запознал  со Каролина (Лина) Велфер со која се оженил  според  еврејска церемонија во 1909 година.
Во ноември 1910 година е објавена неговата прва збирка песни „Пози“, под името Саба, а името било легално признато како презиме во 1928 година. Овој избор на име (потекнувал од хебрејски) зборови - „сова“ (שובע) што значи „да се биде добро хранет“ или „саба“ (סבא) што значи „дедо“) се смета дека Саба го посветил на својата мајка еврејка.
Во 1939 година Саба побарал изземање од новопрогласените анти-еврејски закони, но не сакал да се крсти во католичката вера, па следната година тој ја продал книжарницата. Саба го напуштил Трст со семејството во Фиренца, каде што се криеле во единаесет различни скривалишта во текот на следните 12 месеци, за да ја избегнат депортација; по што Лина се врати во Трст, а Саба се пресели во Рим. На 70-годишна возраст, во 1953 година, универзитетот во Рим му доделил почесен докторат.
Починал на 74-годишна возраст во Гориција, една година по смртта на неговата сопруга.
Влијанието на еврејското потекло
Неговиот есеј од 1948 година „Storia e cronistoria del Canzoniere“ („Историја и хронологија на пишувањето песни“) покажувал автобиографски елементи.за (Евреите). „Records and Stories 1910–1947"“ („Записи и раскази 1910-1947 година“) ги опишувал животот на Еврејската заедница во Трст од неговото детство. „Vignette di vita giudaica“ од 1952 година („Вињетите од еврејскиот живот“) во кои се вклучени спомените на неговиот чичко Самуел Дејвид Лузато. Неговите дела укажуваат на неговото знаење и за хебрејскиот и за еврејскиот дијалект во Трст.
NGC 333B
Откривање
Објектот е откриен во 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 333B е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. NGC 333B има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 50,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 28' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Други поделби
Проучување на NGC 333B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3073571. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5848. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 906.
Манастир Бањска
Историјата
Речиси целосно урнатата црква Свети Стефан била адаптирана и претворена во џамија во 19 век и, како таква, служела до Првата светска војна. За прв пат црквата била конзервирана во 1939 година, и втор пат во 1990 година кога е извршена делумната реконструкција. Манастирот Бањска е еден од ретките манастири со зачувана основачка повелба - Повелбата на крал Милутин до Манастирот Бањска. Покажува дека при основањето на манастирот бил приложен огромен имот од 75 села и 8 катуни, со рибници, воденици и пчелни кошници.
NGC 4142
NGC 4142 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Манастир Бањска
Историјата
Бидејќи бил планиран објектот за царскиот гроб, Бањската епархија била укината и манастирот бил прогласен за ставропигион - Царска Лавра, четврта по ранг во државата (по Студеница, Милешева и Сопочани ). Изградбата ја водел Данило II, тогашниот бањски игумен, а подоцна и српски архиепископ, инаку близок соработник на кралот и повереник, писател, човек со големо знаење и изграден вкус. Според средновековните извори и народната традиција, Бањска била позната како еден од најубавите српски манастири. Изработен бил во чиста рашка архитектонска концепција (стил на српски класицизам, српско-византиски стил - од Милутин до Стефан Лазаревиќ), кој задолжително се користел при изградбата на кралските мавзолеи од манастирот Студеница на Стефан Немања до манастирот Св. Архангели на цар Душан.
Според големата желба на кралот Милутин, Бањска била изградена во угледот на манастирот Студеница. Така, храмот има облик на еднокорабна базилика со слепа купола. Источната апсида е полукружна и исклучително монументална. Во куполниот простор, страничните хорски простори се со иста висина како главниот кораб и само малку штрчат од главната маса на ѕидот. Влезот во црквата од запад, исто така на рашкиот начин, бил нагласен со две монументални кули.
NGC 4142
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Манастир Бањска
Историјата
Во август 2013 година, манастирот прослави 7 века од постоењето.
NGC 4142
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4142 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 4142 има привидни димензии од 2,2' х 1,2'.
Манастир Бањска
Архитектура
Главна декорација на надворешноста бил разнобоен делкан камен во жолтеникава, румена и сива боја, кој ги покривал фасадите. Разнобојните издлабени квадрати, распоредени како шаховски табли, оставале впечаток на заситен полихром. По традицијата на романескната стилизација, декорацијата на фасадите била комбинирана со архитектонска пластика, која се користела за украсување на оградите на вратите, прозорските прагови и тимпанот над порталот. Тимпанот некогаш бил украсен со монументална седечка фигура на Богородица со малиот Христос во скутот, направена на начинот на кој рашките уметници ги толкувале западните уметнички стилови - романескна и готска. Денес, оваа Богородица се чува во црквата Соколица, недалеку од Бањскиот манастир, додека делови од камената декорација на фасадите на манастирот се наоѓаат во Народниот музеј во Белград, Археолошкиот музеј во Скопје, а нешто е поставено и во селото околу Бањска.
NGC 4142
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Манастир Бањска
Архитектура
Главната гордост на Бањска било познатото „бањско злато“, опеано во народни песни и опишано во патописите од тоа време. Се состоело од тенки златни листови кои ја покривале позадината на фреските, исто така по примерот на мавзолеите на претходните владетели - манастирите Студеница, Милешево и Сопочане. Денес од таа фреска се зачувани само неколку избледени фрагменти.
NGC 4142
Други поделби
Проучување на NGC 4142 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38645. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3834. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Манастир Бањска
Архитектура
Бањскиот манастир поминал 520 години во урнатини, само народот ги посетил ѕидините. Таа е обновена во 2004 година, кога владиката Артемије за игумен го назначил отец Симеон, кој во неа собрал млади монаси. Веднаш по неговото основање, манастирот стана духовен центар на Србите во Косово. Во текот на 2006 година започнала со реновирање на самата црква и поширокиот манастирски комплекс. Плановите на владиката Артемије биле по обновувањето да ги врати моштите на светиот цар Милутин во манастирот. Потврден одговор добил од Синодот на Бугарската православна црква во декември 2006 година, но се останало на тоа.
Ризница
Од другите богатства - икони, ракописи, сребрени, позлатени и златни свеќници, кандила, кадилници, хороси, со кои, според кралскиот биограф Даниел II, дарежливиот крал ја обдарил својата дарба, ништо не е зачувано. Единствените наоди на скапоцен накит биле случајно ископани за време на Првата светска војна во 1915 година, од гробот на кралицата Теодора, првата сопруга на дечанскиот крал Стефан и мајката на царот Душан. Станува збор за два златни прстени: првиот е украсен со античка камео, а на главата на вториот е приказ на двоглав орел и натпис: „Кој го носи, Господ нека му е на помош“. Првиот прстен денес е во сопственост на семејството на познатиот колекционер Љубомир Недељковиќ, а вториот се чува во Народниот музеј во Белград.
Крстот на кралот Милутин
По повод празнувањето на манастирот Св. Протоѓакон Стефан, во август 2007 година била обновена традицијата на именување на словенскиот домаќин, така што за следната 2008 година, владиката Артемије му го предал славскиот колач на г. Дејан Радојевиќ од Косовска Митровица. По тој повод, г. Радојевиќ ја дарувал манастирската ризница со прекрасен филигрански престолен крст, за чие производство се потрошени 2 кг. од чисто сребро, 33 природни бисери, 25 гранети и 50 корали. Крстот е висок 51. см. Крстот е дело на познатиот српски сребрен медал, Горан Ристовиќ - Покимица од Краљево, а извонредно е изведен со техника на средновековен призренски филигран. Поради својата убавина, а во пресрет на враќањето на моштите, крстот го добил името крст на светиот крал Стефан Урош II Милутин.
Крстот е поставен во дрвен сандак со димензии 59 cm x 39 cm x 24 cm, кој однадвор е зајакнат со ковано железо со рез и катанец. Внатрешноста на ковчегот е обложен со син мохер и украсена со сребрени нитни на зглобовите на ромбоидните полиња и по внатрешните рабови. Самиот крст бил поставен на тапацирана подлога и прицврстен со два кожни ремени. На внатрешната страна на капакот, кој исто така е тапациран и украсен со сребрени нитрили, врзан со два кожни ремени, има рачно испишан хризостом. Во капакот на градите е ремек-дело на познатиот калиграф Светозар Пајиќ Дијак од Нови Сад - хризостом со димензии 100 cm x 30 cm, рачно испишан на козја кожа - пергамент со украсни знамиња и иницијали. На Златоуст е напишан вовед во житието на свети Јован Крстител. Крал Милутин, напишана од архиепископот Данило и гласи:
„Возљубени Христови љубители, сега се подготвува умот на слабиот ум на моето зло и смртно тело и сака да им донесе достојна пофалба на оние што Го засакаа Христа. Но, не знам како и каде да најдам зборови за тоа. Но прво го спомнав Бога, и се израдував, а потоа им припаѓам на оние кои сакам да ги пофалам, и се молам и велам: Добар и милосрден и најмилостив и безопасен Господи, кој не сака смрт на луѓето, туку сакаш сите да се сврти и упатува на покајание. Кој рече во Твоето свето Евангелие: Молете се и ќе ви се даде (Мт. 7, 7); и повторно: Што и да побарате во молитва со верување, сето тоа ќе ви се даде (Мт. 21,22). Затоа Те молам, Твојот најмилостив човекољубиво, да ми дадеш збор да ја отворам устата моја, дадена од Твојот Свети и Животворен Дух. Зашто, воспоставен и просветлен од Неговата проширена благодат, јас, Твојот грешен и безвреден слуга, ќе можам да изразам некои дела од мноштвото Твои неискажливи чуда врз нас, а исто така со достојни зборови да ги пофалам овие Твои слуги и мојот Господ, кој се твојата божествена благодат. круниса и издигни и прослави над многуте моќни и славни на земјата.“
Алекса Шантиќ (Сомбор)
Алекса Шантиќ е село во Србија во градот Сомбор во административната област Западнобачки. Според пописот од 2011 година, имало 1.770 жители. Овде се наоѓа замокот на Фернбах во Алекса Шантиќ.
Географски одлики
Надморската височина е 120 м.
Историја
Алекса Шантиќ е млада населба. Најстариот дел од населбата е изграден помеѓу 1923 година и 1926 година. Сепак, споменувањето на населбата во областа Шантиќ датира од 1468 година. Денешната населба е формирана за потребите на српските доброволци во Првата светска војна. Во 1925 година, селото го добило името по познатиот поет Алекса Шантиќ.
По населувањето на соседните пустари Станишиќ српски семејства од Барачко и Даутова (1763 / 64) и појавата на истото село, тоа е споено со станишичките имоти и е, на почетокот на 19 век, заедно со поседувањето на семејството Станишиќи станало земјиште на семејството Редл. На имотот Редл во Шара, на крајот на 19 век. Со векови таму живееле неколку десетици унгарски бирократски семејства.
Откако доброволците се вселиле, во Шантиќ живееле 83 семејства (64 Херцеговци, 16 од Кордуна и три од Лика). Населбата првпат била спомната со името Алекса Шантиќ на 19 мај 1925 година и тогаш сè уште имало статус на колонија која административно ѝ припаѓала на општината Станишиќ, иако населението изразило желба да се припои кон општината Бајмок. Поглавар на колонијата бил Никола Матковиќ. Училиштето е изградено во 1925 година / 26 година, а училишната зграда била убава и имало и станови за наставници (учители во Алекса Шантиќ во триесеттите години на 20 век биле Јеремија Курбеновиќ од Врање во Банат и Радмила Враниќ родена Радојевиќ). Гробиштата биле осветени во 1928 година, а колонијата на Алекса Шантиќ сè повеќе ги добивала одликите на село, каде во 1929 г. г. веќе имало сто куќи. Од Станишиќ по потреба доаѓале општинскиот лекар и ветеринар, а двапати неделно поштарот од Станишиќ ја носел поштата што ја споделил од автомобилот. Селото Атар во тоа време имало 2.200 катастарски хектари земја. За време на окупацијата, Шантиќ бил раселен, а населението било протерано во унгарските логори Барч и Шарвар.
Алекса Шантиќ има 2.172 жители. Мнозинството се Срби, а во селото живеат 15 други национални групи. Земјоделството е главна стопанска гранка.
Демографија
Во населеното место Алекса Шантиќ има 1.779 полнолетни жители, а просечната возраст на населението е 41,9 години (41,0 за мажи и 42,7 за жени). Во населбата има 748 домаќинства.
Оваа населба е претежно населена со Срби (според пописот од 2002 година)
Владимир Мајаковски
Владимир Владимирович Мајаковски (Влади́мир Влади́мирович Маяко́вский; – ) — руски писател, еден од најпознатите претставници на поетскиот футуризам во Царска Русија и Советскиот Сојуз во раниот XX век.
Животопис
Понекогаш велат - На брегот на живеењето Со животот ги заклучив сметките, на заемните болки, Останете среќни, Два дена подоцна, на 14 април 1930 година, во 10 часот и 15 минути, во Москва, Мајаковски извршил самоубиство. Борис Пастернак ја дал следнава романтична слика на умрениот Мајаковски: „Тој лежеше настрана, свртен кон ѕидот, намуртен, крупен, под чаршавот до брадата, со половично отворена уста, како да спие. Гордо свртувајќи им го грбот на сите, дури и лежејќи, дури и во овој сон, тој тврдоглаво некаде стремеше и заминуваше. Лицето нè враќање во она време кога тој самиот се нарече убав, дваесет и двегодишен, затоа што смртта ја беше скаменила мимиката, која речиси никогаш не достасува во нејзините шепи. Тоа беше изразот со којшто се започнува животот, а не оној со којшто се завршува. Тој се потсмеваше и негодуваше.“ По повод неговата смрт, Пастернак ја напишал песната „Смртта на поетот“ во која вели: „Спиеше мирен, тих / Дваесетгодишник убав / Како што претскажа твојот стих“, како и: „Твојот пукот сличен на Етна е / Во предгорјето на кукавиците. До ден-денес, самоубиството на Мајаковски останува голема мистерија и се води обемна дебата за причините за самоубиството. На таа тема, неговиот биограф, Дмитриј Биков пишува: „Самоубиството на Мајаковски - тоа е ексцес во неговата биографија и ниту оддалеку не е она главното во неа. Во право е Марина Цветаева кога рекла дека Мајаковски на своите долги нозе заминал некаде далеку, зад хоризонтот и дека таму уште долго ќе нè чека... И ние секако ќе пристигнеме таму... ќе пристигнеме на таа главна патека на човештвото која тоа во 20. век ја трасира, ја искомпромитира, ја заборави... И, на крајот на краиштата, тој магистрален, единствениот вистински пат од кој погрешно и предавнички скршнавме, порано или подоцна, во тоа сум уверен, повторно ќе стане наш... Тоа е главната лекција што може да се научи од биографијата на Мајаковски.“ Мајаковски оставил две деца: синот Глеб-Никита Лавински и ќерката Елена Владимировна Мајаковска (подоцна позната како Патриша Томпсон).
Творештво
Својата прва песна Мајаковски ја објавил во илегалното гимназиско списание, а подоцна неа ја опишал како „неверојатно револуционерна и исто толку грда“. И за време на престојот во затворот пишувал песни, но не бил задоволен од напишаното. Подоцна, во својата биографија запишал: „Ѝ благодарам на стражата што ми ги одзеде при излегувањето од затворот. Инаку, ќе ги отпечатев!“ Пресвртна точка во неговата кариера претставува запознавањето на Бурљук, тогашниот водач на авангардните уметници и едне од најистакнатите претставници на кубофутуристите, кој со восхит ја пофалил генијалноста на Мајаковски. Бурљук го надгледувал, му купувал книги, го поттикнувал да пишува и му давал по 50 копејки дневно „за да не гладува додека пишува“. Кон крајот на 1912 година, Мајаковски ја објавил својата прва професионална песна, „Пурпурен и бел (Ноќ)“, а потоа следеле „Утро“ и други. Во 1913 година го објавил зборникот „Јас“, полн со илустрации и цртежи, како негови, така и на неговите другари од училиштето за сликарство. Весниците и списанијата биле полни со впечатливите текстови на Бурљук и Мајаковски, кои воопшто не се грижеле за предупредувањата, па набргу биле избркани од уметничкото училиште, а Мајаковски не можел повеќе да најде издавачи за неговите дела.
Како што забележила Марина Цветаева, Мајаковски влегол во поезијата од сликарството. Сликовитоста, развиените метафори и концизниот исказ ги презел од симболистите, така што неговите рани песни потсетуваат на неговите претходници, но многу брзо неговата самосвест ќе се развие во футуризмот. Во 1914 година објавил неколку антивоени песни („Војната е објавена“ и други), во текот на зимата „заборавил на уметноста“, а во мај 1915 година заминал во градот Куокала, во Финска, познатата поема „Облак во панталони“ Таму го сретнал Максим Горки, кој ја пофалил неговата поезија. Полн со антибуржоаски протест, Мајаковски започнал да пишува за хумористичното списание „Нов Сатирикон“. Многу негови песни од тој период имаат тажна нота, но се одликуваат со осторумна сатира која често преминува во гротеска. Истата година ја напишал и поемата „Флејта-’рбет“. Во 1917 година, по преселбата во Петербург, започнал да работи на поемата „Поетохроника на револуција“ и ја осмислил поемата „Мистеријата буф“.
Во 1920-тите, Мајаковски почнал постепено да се оддалечува од футуризмот, иако и понатаму бил активен во Московската асоцијација на футуристите. Од 1921 година натаму, работел многу интензивно и објавил повеќе книги, а од тоа време датираат неговите познати поеми „За тоа“ и „Ленин“. Од неговото патување низ светот произлегле повеќе дела во проза, поезија и публицистика. Во 1927 година напишал сценарио за детска книга и го направил концептот за книгата „Универзален одговор“ која никогаш не ја напишал, а следната година ја започнал поемата „Лошо“ која исто така не ја завршил. Во доцните 1920-ти, Мајаковски ги создал и делата: „Јас, лично“ (неговата биографија), „Слугинка“, „Помпадур“, „Писатели сме ние“, „Подлизурко“, а тогаш биле објавени и првите два тома од неговите собрани дела. Во 1929 година напишал повеќе песни („Писмо до другарот Костров“, „Писмо до Татјана Јаковлева“, „Монте Карло“, „Парижанка“, „Убавици“, „Америкаците се чудат“, „Стихови за советскиот пасош“), ја завршил драмата во шест чина „Бања“ итн. Последното важно дело на кое работел била поемата за петолетката, но успеал да го заврши само првиот пролог кој го објавил посебно со наслов „На цел глас“. Во Клубот на писателите била отворена изложбата „Дваесет години работа“, посветена на јубилејот на неговото творештво. Притоа, на конференцијата на одделението на РАПП (Руската асоцијација на пролетерските писатели) го објавил своето членство во неа и го прочитал прологот на „На цел глас“, а набргу била одржана премиерата на „Бања“ во театарот на Маерхолд.
Критички осврт кон творештвото на Мајаковски
Својата биографија, насловена „Јас лично“, Мајаковски ја започнува со реченицата: „Поет сум. Поради тоа сум интересен.“ Заедно со Бурљук, Хлебников и Кручоних, Мајаковски е автор на познатиот „Шлаканица на општествениот вкус“ кој ги урнал каноните на дотогашната поезија. Притоа, Мајаковски станал поет на новата, револуционерна поезија. Според филологот Александар Ушаков, Мајаковски е „човек кој со себе носи некакво чувство на апсолутот. Неговите критериуми се многу високи. Со многу нешта во животот не се помирува. Го гледа загушувањето на поединецот, вулгарноста, огромната маса недостатоци.“ Висок, силен, со остри црти на лицето, тој излегувал пред публиката со рацете во џебовите и своите песни ги рецитирал со потсмев. Според зборовите на еден негов современик, сите песни на Мајаковски во себе содржеле „бездна на поетски електрицитет“. Иако е повеќе познат по песните напишани по Октомвриската револуција, според Ушаков, во неговите рани песни постои нешто што никогаш го немало во поезијата пред него; пред Мајаковски не постоел лиричар со толкава експресивност и метафоричност.
Поезијата на Мајаковски драстично се променила по Октомвриската револуција, кога песните со растурени стихови станале неговиот заштитен знак. Неговите смели експерименти во таа област, богатите, длабоки, но и непотполни рими биле резултат на огромните можности што му ги отворила употребата на акцентскиот стих. За него, римата била „стихувана стихија, паралелно движење на мислите и звукот“ и тука дошло до израз неговото семантичко мајсторство, а неологизмите што ги создал во своите поеми живеат до ден-денес. Меѓутоа, тој не е само новатор во областа на лексиката. Според мислењето на некои историчари на книжевноста, тој не само што ја урнал хармонијата на силабичкиот стих, туку создал сосема нова поезија поради што заслужено бил наречен „Ломоносов на руската поезија на XX век“. Од друга страна, неговата љубовна лирика претставува потполна загатка и љубовта претставува неисцрпна и општоприсутна тема во целокупното негово творештво.
Според Слободан Мицковиќ, поезијата на Мајаковски секогаш предизвикувала поделеност кај критиката и кај читателите: некои го прифаќаат неговото дело во целост, додека други прифаќаат само некои делови од него. Сепак, нема сомнение дека неговото дело се вбројува во редот на најдоброто што го дала руската литература. Неговата поезија се одликува со извонредна сложеност и поради тоа, во најголемиот број изданија, неговото дело се прикажува хронолошки, а под секоја песна се наведува годината на нејзиното настанување, зашто секој друг начин на класификација е многу тежок. Како дел од футуристите, Мајаковски му објавил војна на старото книжевно наследство и на неговото канонско толкување, отворајќи нов хоризонт кон книжевните вредности на неговото време. Припадноста на Мајаковски на футуристите беше условена и од нивната бунтовна премиса и напорот да се оствари чиста уметност, а во тој футуристички бунт Мајаковски ја согледа можноста да го синтетизира своето многустрано незадоволство. Во футуризмот, Мајкаовски го пронајде својот однос кон минатото, сегашноста и иднината. Притоа, тој се однесува кон минатото со иронија свртена кон сегашната интерпретација на минатото; кон современоста се однесува како кон противник со кого треба да се пресмета; а иднината за него е простор што треба со помош на поетското пророштво да се моделира според мерата на новиот човек кој доаѓа. Кај него, чувствувањето на времето не е онаа апсолутна преокупација што ја носеше Велимир Хлебников, но сепак е значајна платформа од која тој ги говореше своите стихови. Синтетскиот вид на неговото пророчко чувствување се прпеознава во секоја негова песна. Интегралноста на делото на Мајаковски најсуштински се согледува во доследноста со која во себе го носеше времето како грутка недефинирано присутна во неговата инспирација. Тој најчесто се искажува низ грлестиот, гласен стих во кој песната одекнува со сите свои нијанси и непредвидливи изблици. Притоа, во вистинската звучност на неговата поезија фундаментален звук е лирската основа, но неговата лирика е интензивна состојба на чувствата каде поетот страда со телото и со срцето, со сето свое битие. Неговата лирика не е „лирика за пред спиење“, туку интензивна состојба на чувствата, а за да ја искаже својата болка тој го користи секојдневниот „јазик на плакатите“.
Втора голема одлика на поезијата на Мајаковски, според Мицковиќ, е идентификацијата со Октомвриската револуција, како Мајаковски да си го зема правото да зборува во свое име наместо неа. Таа идентификација не се изразува само низ богатството на темите во неговите песни, туку тој е целиот исполнет со револуцијата, а апологетскиот однос на Мајаковски кон револуцијата се должи на тоа што тој ја предвидел уште пред таа да се појави. Впрочем, причината за неговото одделување од футуристите била поради нагласениот социјален интерес и желбата да се ослободи од апстрактниот бунт го довела до левичарството. Сепак, десет години по револуцијата, тој влегол во судир со политиката на левиот фронт во културата, зашто тој никогаш не ја сфаќал револуцијата како натсила. Најбитниот начин со кој Мајаковски се идентификува со револуцијата е моќта на неговиот стих, моќта да се говори погласно од хорот на непријателите, способноста да се издвои сопствениот глас од бучавата на официјалната поезија. Најпосле, творештвото на Мајкаовски, колку што се потпира врз новите теми и поетски согледувања, толку се остварува и низ нов поетски јазик. Мајаковски внесува иновации во поетскиот јазик, преку инстистирањето на значењето на цезурата, на внатрешниот ритам на песната и на ефектноста на римите. Тој го барал јазикот на поезијата насекаде каде што се употребува зборот, поради што тој експериментирал со зборовни споеви, користел парадоксални и апсурдни компарации и песните ги озвучувал со алитерации кои зборовите ги доведуваат до непредвидливи врски.
Оценувајќи го иноваторството на Мајаковски, Бора Ќосиќ смета дека „револуционерноста“ на формата на неговите песни е преценета. Имено, новината во неговиот стих е тоа што тој е прекршен, претставен скалесто, со зборови напишани еден под друг, но и во неговите најсложени структури лесно може да се препознае четиристихната строфа со строга форма и со меѓусебно римувани парни и непарни слогови. Така, во неговиот стих, римата останува врховен критериум, мелодиски и мисловен. Но заглавен во мелодиозноста на својот стих, Мајаковски стигнал до бројни јазични откритија. На пример, често употребувал римување „на акцентот“, каде што еден повеќесложен збор се римува со неколку кратки зборови. Исто така, тој римувал необични и ретко употребувани зборови, имиња, популарни наслови, идиоми и кратенки. На тој начин, на секој збор можело да му се пронајде соодветна рима, зашто повеќе не било важно секоја буква да се поклопува со некој симетричен збор, туку било доволно јадрото околу акцентираниот слог да биде слично. Во тие рамки се разгранува иноваторството на Мајаковски: необични, парадоксални и хиперболични слики, ритамот на уличните фрази, реферати, новински реченици, отсуство на секакви предрасуди во однос на темата, реалистичен однос кон поетскиот занает. Како уништувач на јазичните конвенции, тој е еден од поетите кои, по Рембо, направиле најмногу за поетот да го загуби „Убавото однесување“. Поуките кои произлегуваат од него се однесуваат на натприродните и невообичаени слики, јазичните слободи и постојаното присуство на надреална фантазија и хумор.
Руската поетеса Марина Цветаева го опишала Мајаковски на следниов начин: „Мајаковски секогаш би имал име, - не би имал, туку и го имаше, отсекогаш. И постоеше, може да се каже, пред него самиот. Тоа момче во себе чувствуваше сила, каква - не знаеше, само ја отвори устата и рече: Јас, Владимир Мајаковски... И потоа, ништо повеќе. А понатаму, сè. Така, и почна: Владимир Мајаковски, оној кој е: јас. Се смееја, но „јас“ во ушите и жолтата блуза во очите останаа...“.
Анегдоти поврзани со Мајаковски
Мајаковски бил човек полн со хумор и сарказам и бил многу отворен и директен во односот кон луѓето и за време на своите учества на литературните настани.
Кога на познатиот руски сликар Иљја Репин му ја прочитал поемата „Облак во панталони“, тој бил воодушевен и го поканил во своето ателје за да му наслика портрет - нешто што било резервирано само за најтесен круг луѓе. На тоа, Мајаковски го прашал: „А колку ќе ми платите за тоа?“ Подоцна, сепак отишол во ателјето, но со избричена глава, шокирајќи го славниот уметник.
Во друга прилика, Корнеј Чуковски се воодушевил од стиховите на Мајаковски и сакал да го пофали. Го нашол како игра билјард, го извлекол од играта и почнал да му зборува, а Мајаковски го прекинал со зборовите: „Јас сум зафатен... извинете... ако сакате да ја пофалите таа книга, ве молам, одете во оној агол... кај последната маса... таму, гледате ли, седи старец со бела кравата. Јас одам со неговата ќерка и таа веќе знае дека сум голем поет... ама таткото се сомнева.“
Во една прилика, некој му рекол: „Мајаковски, вие мислите дека сите ние овде сме идиоти!“ На тоа, Мајаковски одговорил: „Од каде ви е тоа? Јас пред себе гледам само еден“.
Во друга прилика, некој му забележал со зборовите: „Мајаковски, вие себеси се сметате за пролетерски поет, а постојано велите: јас, јас, јас. Како така?“ На тоа, Мајаковски одговорил: „Дали Николај Втори бил колективист? Тој постојано зборуваше: Ние, Николај Втори...“
Најпосле, кога некој злонамерен противник му се обратил со зборовите: „Вашите стихови се актуелни, тие ќе умрат брзо, вас ќе ве заборават. Бесмртноста не е ваша судбина.“ Мајаковски одговорил: „А, вие дојдете по илјада години. Тогаш ќе разговараме“.
Хуан Карлос I
{| align=right
Хуан Карлос I бил крал на Шпанија од 1975 до 2014 година.
Хуан Карлос е роден во Рим, Италија на 5 јануари 1938 година, во време кога неговото семејство било прогонето од Франциско Франко. Во 1948 година, генералот Франко го повикал Дон Хуан да го премести Хуан Карос во Шпанија и да го “воспита“ како иден крал на Шпанија. Истата година, тој за првпат стапнал на шпанска територија. кога Шпанија била прогласена за кралство, а Хуан Карлос за престолонаследник. На 22 ноември 1975 година, Хуан Карлос станал крал на Шпанија, а престолот го наследил од дедо си Алфонсо XIII од Шпанија. Притоа, тој станал првиот шпански крал по пауза од 44 години, откако за време на граѓанската војна во Шпанија била укината монархијата. Татко му, дон Карлос се откажал од престолот во негова корист. Според новиот устав од 1978 година, кралот на Шпанија добил многу поголеми должности, за разлика од другите монархии во Европа. Хуан Карлос станал главен командант на вооружените сили и има големо влијание во политичкиот живот на Шпанија. Хуан Карлос имал голема улога во развојот на парламентарната демократија во Шпанија, а неговата популарност особено се зголемила во 1981 година, кога успешно се справил со обидот за воен удар.
Хуан Карлос се оженил за Софија Грчка. Новата кралица за мал период го научила шпанскиот јазик, и родила три деца: принцезите Елена и Кристина и принцот Фелипе.