cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паја Јовановиќ
Детство и образование
Освен тоа, во градот Вршац, кој бил мало, но богато место во тоа време, твореле плејада на одлични сликари, кои биле негови претходници. Од тој период се познати: иконографот Арсение Арса Теодоровиќ (1767-1826), сликарот Павел Ѓурковиќ (1772-1830) познат по иконостасот во Соборната црква, сликарот Јован Поповиќ (1810-1864) со чиј син се дружел Паја Јовановиќ и бил чест посетител на неговото атеље. Таму се запознал со копиите од старите мајстори на сликарството, со студии на природа и со сликарски дела со религиозни теми.
Почетоците на неговото сликарство тајно ги поминувал во празната црква каде со саати ги копирал црковните слики. Откривањето на неговиот талент и првата нарачка ја добил на 14 годишна возраст, кога неговите цртежи, копии на иконите од црквата, послужиле како урнек при изработка на релјефите на ѕвоната на црквата во Вршац. Ѕвоната биле нарачани да се произведат во Виена, што било можност да се запише на тамошната сликарска Академија.
Но уписот на престижната Академија не бил лесен, тој бил со сѐ уште незавршена гимназија и мал по возраст. Затоа се запишал во училиште за цртање кај професорот Махолц, со чија наклоност и препорака, а најмногу поради својот упорен и посветен труд, добил можност за упис во Академијата.
Во април 1877 година, најпрво се запишал на Општ сликарски курс, а веќе во октомври станал редовен студент на Кристијан Грипенкерл (1839 – 1916), тогаш познат сликар и ценет ликовен педагог.
Студиите ги завршил за три години (21.07.1880 година), но продолжил да се школува кај истиот професор на специјален курс по историско сликарство.
Истовремено се усовршувал во мајсторската класа на професорот Леополд Карл Милер (1834 – 1892) кој бил истакнат во жанрот на историското сликарство, каде бил негов најдобар ученик.
Студиски патувања и значајни признанија
Паја Јовановиќ многу патувал и токму на тие патувања добивал инспирација за својата работа.
Уште како студент поттикнуван од своите професори, а и од сопствената љубопитност, патувал низ Балканот, посебно во Црна Гора, Далмација, Албанија, Босна и Херцеговина и јужна и источна Србија. Таму работел на скици и студии, ја впивал атмосферата на секојдневниот живот и обичаите на народот. До детали ги бележел пределите, ликовите, носиите, оружјето и накитот.
Полн со впечатоци, на враќање ги насликал многубројните и познати жанр слики: Ранет Црногорец, Мечување, Гуслар, Китење на невеста, Во заседа, Арбанас, Арнаут со луле, Предавник, Борба на петли.
Овие слики го прославиле низ светот, особено во Европа, која во тоа време била заинтересирана за настаните на Балканот.
Првото признание го добил во 1882 година, на студиите во Виена, за сликата „Ранет Црногорец“. Сликата била изложена на годишната изложба на Академијата и за неа добил прва награда и царска стипендија.
Следната година склопил десетогодишен договор со познатиот галерист Валис за Френч галеријата во Лондон и на крај на 1883 се преселил во Лондон, каде продолжил да живее и работи. Неговите слики добро се продавале, што му овозможило да оди често на долги и скапи патувања низ северна Африка (Мароко и Египет), Грција, Турција, Италија и Шпанија. Со својот пријател, рускиот сликар Франц Рубо, боравел шест месеци на Кавказ.
После Лондон, живеел и работел во Минхен, Париз, а на крај се вратил во Виена.
Србија се гордеела со својот млад и славен уметник. Скоро секоја куќа во Србија имала по некоја негова репродукција, било со историска тема било со тема од обичниот живот. Српската власт му била благодарна затоа што со своите дела ја ширел културата и историјата на српскиот народ, па затоа во 1884 година го избрале за дописен член на Српското учено здружение. Четири години подоцна станал редовен член на Српската кралска академија. Свеченото прогласување било дури 1893 година, кога била одржана неговата прва изложба на слики во Белград. На Светската изложба во Рим, во 1911 година, неговите слики биле изложени во павиљонот на Австроунгарија, иако многу од тогашните сликари, Урош Предиќ, Иван Мештровиќ, Марко Мурат, Томислав Кризман, своите слики ги изложиле во павиљонот на Кралството Србија.
Историски композиции
Од 1895 година, Паја Јовановиќ влегол во нов период на творештво ориентирано кон сликање на историски композиции (најзначаен период од неговото творештво).
Таа година тој добил две нарачки за Милениумската изложба, која требала да се одржи 1896 година во Будимпешта.
Поканата за сликата „Преселба на Србите под патријархот Арсение Трети Чарнојевиќ“ ја прифатил со задоволство и веднаш се нафатил за нејзина изработка. Во Сремски Карловци се сретнал со партијархот и му бил даден консултант за историските податоци, историчарот анхимандрит Иларион Рувец. Јовановиќ патувал по манастирите на Фрушка Гора каде собирал материјал за сликата за да може што поверно да го прикаже настаните и ликовите од тој историски период. По десет месеци напорна работа, тој бил задоволен од своето дело, но не и патријархот. Поради нивните политички несогласувања, сликата не била изложена на Милениумската изложба туку биле испратени сликите: Триптихот на Вршац, Берба, Косење, Пазар, како израз на добрососетските односи меѓу Србите, Унгарците и Германците.
Освен неа, тој насликал и други историски композиции:
Furor Teutonicus (Тевтонски бес) или „Битка во Тевтобуршката шума“ за која добил Рајхлова награда на Виенската Академија, а подоцна и сребрен медал на Светската изложба во Сент Луис (САД).
Сликата „Женидба на херцог Ферија IV со Елисавета Хабсбуршка“ не му се допаднала на нарачателот, надвојводата Фердинанд Хабсбуршки, кој ја одбил па таа завршила во галеријата во Дубровник.
Таковско востание - сликата е изработена по нарачка на кралот Милан Обреновиќ. Сликата денес се наоѓа во Народниот музеј во Белград. Таа е толку пати пресликувана што во свеста на српскиот народ се врежала како автентичен, а не личен израз на еден историски настан значаен за српскиот народ.
Непосредно пред 1900 година, тој добил нарачка од владата на Кралска Србија за Светската изложба во Париз. За таа прилика ја насликал грандиозната историска слика „Крунисувањето на цар Душан во Скопје за цар на Србите, Грците и Бугарите“. Ова исклучително дело било наградено со златен медал на изложбата и ги добило сите пофалби на критиката, публиката и колегите.
Со слична тематика му била и подоцнежната слика: „Женидбата на царот Душан со сестрата на бугарскиот цар“, која била изложена 1904 година на Првата југословенска уметничка изложба во Белград.
Во овој период, тој се занимавал и со црковно сликарство: го изработил иконостасот на Соборната црква во Нови Сад, иконостасот на црквата во Долово, призори од животот на Свети Сава за Соборната црква во Сремски Карловци: Свети Сава ги помирува браќата, Свети Сава го крунисува Првовенчани, Спалување на моштите на Свети Стефан. Од овој период се и композициите: Христова беседа на Гора, Светиот карл Милутин, Манастир Сопоќани, Архиепископ Данило и Распетие.
Портрети
Од 1905 година, Паја Јовановиќ се посветил повеќе на сликањето на портрети. Насликал мноштво на владетели, политичари, аристократи, банкари, научници и уметници.
За време на својот престој во Америка, во 1902 година, го насликал портретот на Михајло Пупин и портретот на госпоѓица Пупин – неговата ќерка.
Во 1903 година, престојувал на црногорскиот двор на покана на кралот Никола. Таму насликал повеќе портрети: Портретот на принцеза Милица – еден од неговите најомилени портрети, Портертот на престолонаследникот Данило и Портретот на крал Никола.
Во Виена го насликал стариот цар Фрањо Јосиф, и тоа дури во девет портрети наменети за разни австриски установи.
Сликањето на жени за него значело сликање на убавината. Дури и кога не се работело за убав женски модел тој се трудел да во неа најде убавина. Поради тоа бил критикуван од многу ликовни критичари, но се бранел со зборовите: „Вештина е да се најде убавината“ и на тие зборови останал до крај доследен.
Со почетокот на Првата светска војна, се преселил во Женева каде живеел и заработувал од сликање на познати и богати личности.
Во 1917, се оженил за Хермина Муни Даубер, млада Виенка и негова инспирација и муза за бројни портрети, а која посветено го следела до крајот на животот.
По Првата светска војна, тој поминал некое време во Белград, каде ги насликал портретите на членовите на кралското семејство Караѓорѓевиќ: на кралот Александар и кралицата Марија. Таму учествувал и во декорацијата на капелата на Дедиње.
Белград
Паја Јовановиќ првпат дошол во Белград 1910 година на покана на кралот Петар Први.
Тој го засакал Белград и покрај сите ангажмани и патувања по светот, секогаш се враќал во саканиот град.
Пред самиот почеток на Втората светска војна, решил да ја напушти Виена и се преселил во Белград. Тука ги поминал тешките години на окупација и првите послевоени години. Иако бил во длабока старост и понатаму се занимавал со сликарство.
Поради незгоди околу имотот, морал да се врати во Виена 1950-тата година. Навлезен во длабока старост, а со желба да на саканиот град му остави дел од своето творештво и се друго што вредело да се чува, тој направил преписка за наследство со музејот на градот Белград. На музејот му оставил дел од својот опус, комплетниот сликарски прибор, скици, мапи, цртежи и репродукции.
Од овој материјал 1970-тата година отворен е Легат на сликарот Паја Јовановиќ, каде се изложени неговите слики, скици, белешки, лични работи, фотографии, документи, многубројни одликувања, медали, дипломи и разни признанија. На штафелајот стои неговата последна слика „Букет на црвени рози“.
Починал на 30 ноември 1957 година во Виена. По негова желба урната со пепел е пренесена во неговиот сакан град Белград.
Петар Петровиќ, во 2012 година, ја објавил книгата „Системски каталог на Паја Јовановиќ“ во кој се обработени 1099 дела, а се претпоставува дека постојат сѐ уште непознати дела.
24 п.н.е.
24 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 24. година пред новата ера, 24. од првиот милениум п.н.е., 24. од 1 век п.н.е. и петта од 20-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5484 и 5485 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4726 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3736 и 3737 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 729.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 24 година се протега во 2612 и 2613, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2672 и 2673 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 519. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 665 и 664 исламска година пред хиџра.
Николас Стено
Николас Стено (Копенхаген, Данска 1638 - 1686 Шверин, Германија) бил римокатолички свештеник и научник по потекло од Данска. Студирал во Италија и станал лекар на големиот војвода од Тоскана. Во текот на престојот во Тоскана, тој ги демонсрирал принципите на суперпозиција и покажал дека нивоата на седиментните карпи прво се наслојувале едно преку друго со таложење на честичките од течноста. Со самото тоа, во секој ред на нивоа помладите слоеви лежат над постарите. Тој докажал дека и искосените или деформираните слоеви се образуваат поради поместување на Земјата по таложењето, како и тоа дека фосилите се остатоци од организми кои живееле во минатото.
Префектура (Франција)
Префектурата (фр. préfecture) во Франција е поим што подразбира:
Улогата на префектурите во департманите
Во земјата има 101 префектури - по една за секој департман. Со секоја раководи префект (préfet). Префектурите во целина се надлежност на Министерството за внатрешни работи. Така, прафектурата е задолжена за издавање на лични карти, возачки дозволи, пасоши, дозволи за престој и работа за странци, регистрација на возилата, регистрација на граѓански здруженија и раководство со полицијата и противпожарните служби.
Префектот е претставник на државната управа на локално ниво, и како таков е носител на надлежностите што ѝ припаѓаат според уставот. Префектот издава уредби за примената на локалните закони, како на пр. затворање на објекти што не ги исполнуваат градежните регулативи, измена на сообраќајните правила и др.
Управниот орган на департманот е генералниот совет (Conseil général), кој е надлежен за изградба и одржување на училишта и патишта, социјална помош, унапредување на локалниот стопански развој итн. Порано на чело на департманот стоел префектот, но од 1982 наваму оваа улога ја има претседателот на генералниот совет.
Париз
Париз и трите околни департмани претставуваат исклучок во однос на полицијата и безбедноста. Тие се водат под една единствена префектура, наречена „префектура на полицијата“ (préfet de police). Ова е оставнина од состојбата за време на Париската комуна од 1871 г. Во другите општини за полициските работи е задолжен градоначалникот.
Поделба на дерпатманите
Департманите се поделени на окрузи, кои пак се делат на кантони. Административниот центар на округот се нарекува потпрефектура (sous-préfecture), на чие чело стои потпрефект (sous-préfet). Кантоните имаат релативно малку надлежности, од кои најважна е локалното организирање на избори.
Поврзано
Prefektuur Prefectura Præfektur Prefektejo Prefectura Prefektura Préfecture Prefectura Prefektur Praefectura Prefectura Prefeitura
1224
1224 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1224 година од новата ера, 224. од вториот милениум, 24. од XIII век и петта од 1220-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6732 и 6733 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5974 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4984 и 4985 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1977.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1224 година се протега во 3860 и 3861, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3920 и 3921 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1767. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 620 и 621 исламска година.
Лидија Хедберг
Лидија Хедберг (1878 – 1964) била шведска пејачка, која настапувала во народна носија и била позната како Бергслагсмор (Мајка на рударската област).
Биографија
Според критичарот на Vecko-journalen (The Weekly Journal), Хедберг била „слаткозвучна сопран со ехо на руралните шуми, планини, водопади и кравји ѕвона во нејзиниот глас“. Таа била една од ретките жени што била бондкомикер (рустикален стрип) иако претпочитала да се нарекува себеси пејачка на балади.
Родена во Фалун во 1878 година, Хедберг била обучен физиотерапевт. Од 1908 година наваму, таа работела како пејачка и раскажувач, често појавувајќи се во шведските народни паркови во текот на 1910-тите и 1920-тите. Таа долго време живеела во Сундсвал, а беше и домаќинка во Furuvik, забавен парк надвор од Gävle.
Американски турнеи
Хедберг придонела за шведско-американскиот репертоар на песни за време на трите продолжени турнеи низ Соединетите држави направени помеѓу 1921 и 1925 година. За време на нејзината најдолга турнеја, таа одржала 50 концертни настапи во 81 ден, запознавајќи ја публиката со најновите песни и приказни од Шведска. Таа направила голем број снимки за Колумбија и Виктор и продавала песнички на нејзините концерти. Нејзиното снимање на <i id="mwJw">Јохан па снипен од 1925 година</i> била првата американска верзија на песната.
Во 1925 година Хедберг објави книга за нејзините патувања во Соединетите Држави и напиша за нејзината загриженост за реакцијата на публиката. Таа најде „повторен доказ дека моето пеење ги омекна нивните американски срца, чиишто влакна мора да бидат раздвижени со стихови за сиромашното село дома за да можат да се појават нивните вистински шведски чувства“.
Надворешни врски
Статии
Дискографии
Хенри IV, Дел 2
Хенри IV, Втор дел (Henry IV, Part 2) — историска драма на Вилијам Шекспир, најверојатно напишана помеѓу 1596 и 1599 година. Оваа претстава е третиот дел од Шекспировата тетралогија, која некои научници ја нарекуваат Хенријада: ѝ претходат драмите Ричард II и Хенри IV, прв дел ), а ја продолжува Хенри V. Хенри IV, Првиот дел ги следи настаните од победата на Хенри Перси над Шкотите во Хомилдон во Нортамберленд (крајот на 1402 година) и завршува со поразот на англиските бунтовници во Шрусбери во средината на 1403 година. Оваа претстава често се смета за додаток или проширување на првиот дел од драмата, наместо директно продолжение на историската приказна, со акцент на многу популарниот лик на Фалстаф и воведување на други комични ликови како дел од неговата придружба, вклучително и Заставникот Пиштол (Ancient Pistol), Доли Секадаш (англ Doll Tearsheet), и судијата Плитковиќ (англи Robert Shallow). Неколку сцени се директна паралела со епизодите од првиот дел на драмата.
Ликови
На страната на кралот
Бунтовници
Двор
Истчип
Регрути
Други ликови
Содржина
Драмата продолжува таму каде што застана Хенри IV, Првиот дел. Фокусот на драмата е патот на принцот Хал до кралската круна и неговото конечно отфрлање на Фалстаф. Сепак, за разлика од првиот дел, приказните на Хал и Фалстаф се речиси целосно одвоени, бидејќи двата лика се среќаваат само двапати и тоа многу кратко. Тонот на повеќето драми е елегичен, сосредоточен на староста и блиската смрт на Фалстаф, што е паралелно со состојбата на сè поболниот крал.
Фалстаф и понатаму пие и се занимава со ситен криминал во лондонското подземје. Прво се појавува тој, следен од нов лик, млад паж што му е доделен како шега од принцот Хал. Фалстаф испитува што рекол лекарот за анализата на неговата урина, а пажот најасно го известува дека урината е поздрава од пациентот. Фалстаф изговара еден од неговите најкарактеристични сстихови: „Јас не сум духовит сам по себе, но јас сум причина за духовитост кај другите луѓе.“ Фалстаф ветува дека ќе го облече пажот во партали. Потоа се жали на својата сиромаштија, обвинувајќи го за тоа „болниот паричник“. Тие заминуваат, додека Фалстаф ветува дека ќе си најде жена „во ѓувечот“ (т.е. месните бордели).
Влегува лордот Врховен судија, барајќи го Фалстаф. Фалстаф на почетокот глуми глувост за да избегне да разговара со него, а кога таа тактика не успева, се прави дека не знае со кого разговара. Додека Врховниот судија се обидува да го испрашува Фалстаф за неодамнешниот грабеж, Фалстаф упорно го свртува разговорот кон болеста што го мачи кралот. Потоа се прави дека е многу помлад од Врховниот судија: „Вие што сте стари, не ги гледате способностите на нас младите“. Конечно, тој бара од главниот судија илјада фунти за да помогне во опремувањето на воената експедиција, но е одбиен. Фалстаф е во врска со проститутката Доли Секадаш, која се кара со Заставникот Пистол, Фалстафов подофицер. Откако Фалстаф ќе го исфрли Пиштол, Доли го прашува за принцот. На Фалстаф му е непријатно кога Хал, преправен во музичар, ги слуша неговите погрдни зборови. Фалстаф се обидува да се извлече со брборење, но Хал не е убеден. Кога ќе пристигне вест за уште еден бунт, Фалстаф повторно се придружува на војската и оди на село за да собере сила. Таму се среќава со старата школска другарка, судијата Плитковиќ, и се присетуваат на нивните младешки авантури. Плитковиќ ги претставува потенцијалните регрути за лојалистичката војска: Буџаво, Теле, Нејако, Сенка и Брадавица, разновидна колекција на селски примитивци. Фалстаф и неговите луѓе примаат мито од двајцата, Молди и Калф, за да не бидат повикани.
Епилог
На крајот од драмата, Епилогот ѝ се заблагодарува на публиката и ветува дека приказната ќе продолжи во претстојната претстава „со Сер Џон во неа, а вие ќе бидете среќни со убавата Катерина од Франција, каде што, колку што знам, Фалстаф ќе умре од треска“. Всушност, Фалстаф не се појавува на сцената во следната претстава, Хенри V, иако се споменува неговата смрт. Веселите жени од Виндзор го имаат „Сер Џон во неа“, но епилогот секако не се однесува на таа драма, бидејќи овој пасус јасно ја опишува претстојната приказна за Хенри V и освојувањето на Катерина од Франција. Фалстаф „умира од треска“ во Хенри V, но во Лондон, на почетокот на претставата. Неговата смрт е зад сцената, опишана од друг лик, а тој никогаш не се појавува на сцената. Неговата улога на кукавички војник кој се грижи само за себе ја презема Ensign Pistol, неговиот фалбаџиски помошник во драмите Хенри IV, Втор дел и Веселите жени од Виндзор. Епилогот, исто така, ги уверува гледачите дека Фалстаф не се заснова на антикатоличкиот бунтовник сер Џон Олдкасл (John Oldcastle), затоа што „Олдкасл умре како маченик, а ова не е тој човек“. Фалстаф првично бил наречен Олдкасл, по главниот модел на Шекспир, претходната драма „Славната победа на Хенри V“ (The Famous Victories of Henry V). Шекспир бил принуден да го промени името по жалбите на потомците на Олдкасл. Иако современите критичари прифаќаат дека првичното име било Олдкасл во првиот дел, спорно е дали вториот дел првично го задржал името или секогаш бил „Фалстаф“. Според Рене Вајс, метричките анализи на пасуси од стиховите што го содржат името на Фалстаф се неубедливи во овој поглед.
Историски извори
Главниот извор на Шекспир за Хенри IV, Дел II, како и за повеќето негови историски драми, беа Хрониките на Рафаел Холиншед; објавување на второто издание во 1587 година. ја дава главната историска рамка за претставата. Сојузот на две славни семејства на Ланкастер и Јорк на Едвард Хул, исто така, се чини дека бил консултиран во пишувањето, а научниците исто така претпоставуваат дека Шекспир бил запознаен со поемата на Семјуел Даниел за Граѓанските војни.
Критика и анализа
Хенри IV, Втор дел генерално се смета за помалку успешна претстава од првиот дел од претставата. Нејзината структура, во која Фалстаф и Хал едвај се среќаваат, може да се критикува како недраматична. Некои критичари веруваат дека Шекспир никогаш немал намера да напише продолжение и дека бил попречен од недостигот на преостанат историски материјал, што резултирало со тоа што комичните сцени служат како само „пополнување“ во оваа претстава. Сепак, сцените во кои се вклучени Фалстаф и судијата Плитковиќ се ценети поради нивната потресна елегична комедија, а сцената на отфрлањето на Фалстаф може да биде исклучително моќна на сцената.
Критичарот Харолд Блум сугерираше дека двата дела на Хенри IV, заедно со елегијата на Дамата за Сер Џон во Хенри V, можеби се најголемото достигнување на Шекспир.
Белешки
<references group=б/>
ДНК-лигаза
Во молекуларна биологија, ДНК-лигазата е посебен тип на лигаза (со ензимски код 6.5.1.1) која може да се поврзе за две комплементарни ДНК-низи кои се раскинати. Единечната раскината низа се фиксира (спојува) со различен тип на ДНК-лигаза која ја користи комплементарната низа како шаблон, но сепак е потребна ДНК-лигазата за да се создаде конечната фосфодиестерска врска за целосна поправка на ДНК.
ДНК-лигазите се употребуваат при поправката на ДНК и при репликацијата на ДНК. Исто така, ДНК-лигазата има широка употреба во лабораториите по молекуларна биологија во експерименти за генетска рекомбинација.
Механизам на дејство
Суштината на механизмот на ДНК-лигазата се состои во формирање на две ковалентни фосфодиестерски врски меѓу 3' хидроксилните краеви на еден нуклеотид со 5' фосфатниот крај на друг нуклеотид. За оваа лигазна реакција е потребен ATP. Дејството на ДНК-лигазата врз молекулата на ДНК се нарекува лигација.
Сликовит приказ за дејството на лигазата може да се даде на следниот начин (со лепливите краеви):
Лигазите ќе дејствуваат и со тапи краеви на ДНК, иако за ова се потребни различни ензимски концентрации и различни реакциони услови.
Лигази кај цицачите
Кај цицачите постојат четири посебни типови на лигази.
Некои форми на ДНК-лигаза кај бактериите (обично поголеми) побаруваат NAD како кофактор, додека други форми (најчесто присутни кај E. coli и обично помали) побаруваат ATP.
NGC 5193A
NGC 5193A — леќеста галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5193A се споменува и како ESO 383-14, MCG -5-32-36.
Откривање
Објектот е откриен на 3 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5193A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. NGC 5193A има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 31 м 49,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 14' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 47°.
Други поделби
Проучување на NGC 5193A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47568. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7269. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
NGC 617
NGC 617 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 617 се споменува и како MCG -2-5-7, NPM1G -10.0060.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 617 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 617 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 34 м 2,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 46' 25".
Ал-Исавија
Ал Исавија (арапски:العيسوية‎) е село кое се наоѓа во Источен Ерусалим, на скопуската гора, Израел. Во пописот од 2006 година, неговото население изнесувало 12 000 жители.
Ланганско Езеро
Ланганското езеро е езеро во регионот Оромија во Етиопија, оддалечено од околу 150 км јужно од главниот град Адис Абеба. Прв Европеец којшто ги изнел податоците за постоењето на тоа езеро во 1900 година бил Оскар Нојман, тој го нарекувал ова езеро Езеро Коре.
Географски одлики
Езерото лежи на надморска височина од 1,585 метри, источно од езерото Абијата во Големата расадна долина, на границата на зоната Мисрак Шо и Арси Езерото добива вода од планината Арси, а водата истекува на јужниот дел на езерото преку реката Хора Кало, која теча до езерото Абијата. Сливот на езерото опфаќа 1,600 км2. Најблиско поголемо место е Шашамене кое се наоѓа 42 километри јужно од езерото.
Бреговите на езерото се главно стеновити, поготово на источната страна, ама има и делови од брегот на југ коишто се мочурливи. Водата во езерото е со црвенкасто-кафеава боја, температурата варира помеѓу 22-26.5 °C, pH вредноста е блиску 9,1. Вкупната концентрација на растворени цврсти материи се движи меѓу 1250-1650 мг/л, додека пак средната концентрација на кислород 4 мг/л. Нивото на езерото во текот на изминатите 25 години варирала од 1,7 m, додека пак највисока било во 1969 година а најмало 1974.. Годишните осцилации на нивото на езерото се под еден метар.
Покрај Ланганското Езеро бил епицентарот на два јаки земјотреси, првиот бил во 1906 со магнитуда од 6,8 по Рихтеровата скала, вториот во 1985 година со јачина од 6,2
Економија
Долж бреговите на езерото има помали населби, чии жители се занимаваат со риболов. Тука има и еден хотел, кој ги прифача гостите од блискиот национален парк „Rift Valley“ Водите во ова езеро немаат водни паразити, за разлика од поголемиот број други слатководни езеро во Етиопија. Ланганското Езеро е популарно помеѓу излетниците од градовите.
Флора и фауна на езерото
Покрај Лаганското Езеро има доста изворни африкански животни. Има нилски коњи, мајмуни, брадавичести свињи, многу птици, но нема крокодили. Во оклината има многу села, а поради тоа нема многу шуми.
Космос-1282
Космос-1282 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 15 јули 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1282 бил надгледувачки сателит.
Новела Матвејева
Новела Николаевна Матвејева била руски бард, поет, писател, сценарист, драматург и книжевен научник. Таа е родена на 7 октомври 1934 година во Пушкин, Сант Петербург а починала на 4 септември 2016 година.
Новела била братучетка на поетот Иван Матвеев (Елагин). Нејзината прва збирка на поезија била објавена во 1961 година и истата година била примена во Сојузот на советски писатели.
Од крајот на 1950-тите, Матвејева компонирала песни за нејзината поезија и ги изведувала со помош на седум-жичана гитара.
Во 1998 година Матвејева ја добила „Руската државна награда Пушкин“ за поезија, а во 2002 година ја добила „Државната награда на Руската Федерација“ за литература и уметност за својата поетска збирка „Јасмин“.
Матвејева починала на 4 септември 2016 година на 81 годишна возраст.
Љупчо Тозија
Животопис
Тозија е роден во 1947 година. По завршувањето на Академијата за театар и филм во Загреб во 1974, тој речиси целиот професионален ангажман го поминал во Македонската радио-телевизија, сè до 2005 кога бил поставен за вонреден и ополномоштен амбасадор на Македонија во Италија. Бил автор, режисер, уредник на редакции до извршувањето задачи како директор и главен и одговорен уредник на МТВ од 2002 до 2005. Потписник е на голем број снимени телевизиски емисии, театарски претстави и документарни филмови. Режисерското деби го имал во 1973 година во Драмскиот театар - Скопје со претставата „Хамлет од Долно Гаштани“. Негов брат е Горјан Тозија, познат филмски продуцент. Негова сопруга била Сабина Ајрула, познатата македонска глумица од турско потекло со кого го имаат синот Вардан, кој исто така е режисер. Починал во Скопје на 9 јануари 2018 година.
Ат Тур
Ат Тур (арапски :الطور) е населба која се наоѓа во Ерусалим, на маслиновата гора, источно од стариот град. Оваа населба се наоѓа во Источен Ерусалим, територија која била вклучена во Израел по шестдневната војна од 1967 година. Во оваа населба живеат околу 18 500 жители, претежно муслимани, и мал број на христијани. Во оваа населба се наоѓа болницата „Августа Викторија“.
Селица
Селица, Селце или Селско (Εράτυρα, Ератира; до 1928 г. Κατωχώρι, Катохори; до 1927 г. Σέλιτσα, Селица ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 1.097 жители (2011).
Алпски синец
Алпскиот синец (Cupido osiris) е пеперуга од фамилијата пеперуги синци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Опис
Пеперугата живее во Јужна Европа, Мала Азија, Јужен Сибир, до Монголија.
Ларвите на пеперугата се хранат со растенијата Onobrychis и  Leguminosae.
Горната страна на мажјакот е во сина воја со црни рабови и црнкасто тело. Женката има темнокафеава боја. Долната страна на пеперугата е во светлокафеава боја со синкасто тело. Има црни точки на крилјата на пеперугата со бело рабови. Пеперугите летаат во мај и јуни и најчесто може да се најдат по планините.
На клеветниците на Русија
На клеветниците на Русија (Клеветникам России) ― родољубива песна на Александар Пушкин, објавена во 1831 година.
Синопсис
Песната е напишана за време на Полското востание во 1830-1831 година. Непосредната причина за пишување било тоа што некои членови на францускиот парламент повикале на француска вооружена интервенција на страната на полските бунтовници против руската војска. Во песната, Пушкин објаснува дека од руска гледна точка, востанието е само дел од вековната расправија меѓу роднините (Словените). Тој им порачува на Французите да ги остават Словените сами, бидејќи евентуалниот исход од сите расправии меѓу Словените мора да се реши меѓу самите Словени. Тој вели дека француските парламентарци не ги разбираат Словените или словенските јазици, тие бараат борба само затоа што ја мразат Русија затоа што го победиле Наполеон. Тој се осмелува да ја нападне Русија во реалноста, не само со зборови, велејќи дека во случај на воен напад целата руска земја ќе се крене против напаѓачите.
Песната имала мешан прием во руското општество: била пофалена од владата и националистите, но критикувана од либералната интелигенција.
Адам Мицкевич ја објавил возвратната поема „На пријателите московјани“ (Do przyjaciół Moskali, вклучена во циклусот „Ѕјади“ ), каде што го обвиниl Пушкин за предавство на нивните поранешни заеднички идеали за слобода, изразено од Декебристите. Пушкин започнал да пишува одговор, „Тој живееше меѓу нас“, објавен само постхумно.
NGC 7630
NGC 7630 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7630 се споменува и како UGC 12540, MCG 2-59-27, CGCG 431-44, KAZ 551.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7630 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7630 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 21 м 16,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 23' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 7630 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71176. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1165. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Коњух
Успение на Пресвета Богородица — нова селска црква во кратовското село Коњух, Македонија. Црквата се наоѓа пред селото, во непосредна близина на регионалниот пат 29277.
Местоположба
Црквата е подигната покрај регионалниот пат, веднаш откако ќе се помине мостот на Крива Река.
Глинениот човек
Глинениот човек – македонски е збирка раскази од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2014 година во Македонија.
Министерство за култура на Македонија
Министерство за култура на Република Македонија — министерство во состав на Владата на Република Македонија.
Министерството било формирано по добивањето на независност на Република Македонија во 1991 година. За прв министер бил избран Цветан Грозданов.
Сегашната министерка за култура е Ирена Стефоска.
Седат Сулејмани е заменик-министер за култура.
Црква „Св. Никола“ - Пуста Река
Свети Никола — главна селска црква во крушевското село Пуста Река, Македонија.
Местоположба
Црквата е сместена во самото средиште на Пуста Река, на околу 14,5 километри северозападно од Крушево.
Историја
Црквата е подигната во 1881 година и во голем дел е зачувана во својата првобитна состојба. Била обновувана во 1932 година.
Архитектура
Денешниот изглед на црквата е изменет, препокриена е со ќерамиди и поставени се олуци. Надворешните ѕидови на црквата се измалтарени и варосани во бела боја, така што автентичниот изглед на црквата е нарушен. Таа е ѕидана од камен и малтер. Пред влезот е подигната трпезација. Во основа, таа е еднокорабна засведена градба со правоаголна основа, со средишна полукружна апсида и две мали полукружни ниши од страните. Од надврешната страна олтарната апсида е петострана со полуобличест свод. Правоаголната основа е во внатрешноста е разбиена со две низи од по два пиластри, прилепени вдолж северниот и јужниот ѕид, поврзани со слепи лаци. Над лаците обликувана е сводна конструкција која е создадена од дрвени талпи, врз кои потоа е нанесен малтер.
Во црквата се влегува од западната страна. Влезниот портал е лачно обликуван и во полукружна лунета насликан е патронот на црквата. Во горната зона на ѕидовите се наоѓаат прозорски отвори – два на јужниот и по еден на северниот, источниот и западниот ѕид.
Фрескоживопис
Над западниот влез има натпис од кој дознаваме дека црквата била живописана во 1887 година од страна на браќата зографи Вангел, Никола и Коста Анастасов од Крушево, кои работеле и во црквата „Св. Никола“ во село Долно Дивјаци, па го спровеле идентичниот иконографски ситем. Живописот од 1887 година е целосно сочуван и е во добра состојба.
Сцените и фигурите на ѕидовите на олтарниот простор со композициите Служба на архиереите со Св. Модест, Св. Георги Палама, Св. Методија и Св. Кирил Александриски, со Богородица Ширшаја во конхата на апсидата, Визијата на Св. Петар Александриски и Жртвата на Аврам го потврдуваат вообичаениот тематски состав на декорацијата во овој дел од храмот. Репертоарот на сликаната декорација во најниската зона на наосот го сочинуваат: фигури на светители и светителки во цел раст, меѓу кои се и композициите на Св. Ѓорѓија на коњ кој ја убива ламјата, Вознесение на Св. Илија и Мачењето на Пророкот Илија.
Во втората зона на јужниот и северниот ѕид се насликани сцени од циклусот Христови маки и страдања, а во третата зона сцени од циклусот Големи празници и тоа: патувањето на Тројцата халдејски Мудреци, Колежот на Витлеемските деца, Бегството во Египет и Воведението на Богородица во храм. Во четвртата зона, на јужниот и северниот полуобличест свод, се насликани низа на допојасни ликови на пророци во медалјони, а во темето на сводот се насликани сцените: Светото Тројство, Исус Христос Седржител и свети Јован Претеча. На западната фасада на црквата насликана е момументална композиција на Второто Христово Пришествие – Страшниот Суд.
Иконостас
Олтарниот простор од наосот е одделен со висок иконостас, составен од шест престолни икони и 13 помали икони.
Абаја (езеро)
Езерото Абаја (Abaya, бивш назив Margherita) е езеро во јужниот дел на Етиопија. Се наоѓа во високи планини. Градот Арба Минч (Arba Minch) лежи на езерото.
Површината на езерото изнесува 1.160 км2. Се наоѓа на надморска височина од 1,268 метри. Негов одлив е реката Галана Саган.
Според податоците на Статистичкиот преглед на Етиопија за 1967/68, езерото е долго 60 километри, а широко 20 километри. Максималната длабочина на езерото изнесува 13 метри.
ОУ „11 Октомври“ - Куманово
Општинско основно училиште 11 Октомври — основно училиште во Куманово, Општина Куманово. Наставата се изведува на македонски јазик во кабинети, во централно училиште од I до IX одделение и две подрачни училишта во Долно Коњаре и Речица од I до V одделение.
Училиштето го носи своето име според Денот на востанието на Македонија, денот на кој започнала Народноослободителната борба.
Историја
OОУ "11 Октомври" од Куманово било создадено во 1964 година.
Џорџ Р. Р. Мартин
Џорџ Рејмон Ричард Мартин (англиски: George Raymond Richard Martin роден како George Raymond Martin, попознат како GRRM ; 20 септември 1948) — американски писател на романи и раскази во жанрот на фантазијата, хоророт и научната фантастика. Истовремено сценарист и телевизиски продуцент. Најпознат е по меѓународно популарниот серијал романи во жанрот на епската фантастика, Песна за мраз и оган, подоцна адаптирана на HBO во телевизиската серија Игра на тронови.
Тереса Траоре Далберг
Тереза Траоре Далберг (родена на 1 ноември 1983 година) е шведски филмски режисер и сценарист.
Биографија
Далберг е ќерка на музичарот од Буркинабе Ричард Сејду Траоре и пораснала помеѓу Буркина Фасо и Оланд во Шведска. Нејзините родители работеле за Обединетите нации во развојни мисии во Буркина Фасо, а таа има тројца браќа. По завршувањето на средното училиште, Далберг се преселила во Њујорк и работела на повеќе работни места, вклучувајќи продавачка во продавница за слатки, вработена во забавен парк, агент за недвижнини и асистент на фотограф. Во 2007 година се запишала на The New School во Њујорк. Далберг дипломирала на Академијата за драмски уметности во Стокхолм, а магистрирала за ликовни уметности на Кралската академија за уметности. Нејзиниот магистерски проект бил наречен „Бакар и памук“.
Далберг го режирала нејзиниот прв краток филм, Прокрастинација, во 2006 година. Таа го создала 30-минутниот документарен краток документарец On Hold во 2009 година. Потоа Далберг работела за шведските телевизиски програми и режирал фиктивни дела. Во 2011 година, таа го режирала краткиот документарен филм Taxi Sisters, на тема женски таксисти во Сенегал. Во 2017 година, Далберг го режирала долгометражниот документарен филм Ouaga Girls. Филмот ги разгледувал младите жени во Буркина Фасо кои избрале да се занимаваат со типично машка професија да бидат автомеханичарки. Ги прикажувал нивните животи во и надвор од училиште и ги објаснувал причините поради кои тргнале по механичкиот пат - некои имале тинејџерска бременост, додека други ги изгубиле родителите. Ouaga Girls ја добил наградата CREDIF на филмските денови во Картагина. Далберг ја режирала „Жената на амбасадорот“ во 2018 година, а бил прикажан на филмскиот фестивал во Торонто. Филмот ја добил наградата за краток документарен филм Темпо, а Далберг ја добила наградата за уметност Бекерс во 2019 година
Соборна црква во Неготин
Соборниот храм Света Троица во Неготин се наоѓа на аголот на плоштадот Стеван Мокрањац и улицата Ајдук Вељко, а е изграден во 1872 година до 1876 година и претставува Културно наследство како споменик на културата.
Црковниот простор со својата богата акустика и амбиент овозможува одлични услови за одржување концерти на духовна музика.
Архитектот Драгутин Милутиновиќ, професор на Големата школа во Белград, го направил урбанистичкиот план на новата населба, прва од ваков вид во Србија. Меѓу првите згради што биле изградени во 1870 година била катедралата, за која веќе постоел проект. Меѓутоа, доселувањето на населбата не се случило бидејќи имало силно противење на преселбата во самото Неготин и изградбата на црквата започнала на 8 мај 1872 година и завршена во 1874 година. Црквата Света Троица во Неготин е осветена во 1876 година на Ѓурѓовден.