cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MAC-адреса
Адресни детали
Ако најмалку значајниот бит од најзначајниот октет од адресата е поставен на 0(нула), рамката е со цел да постигне само едно добивање на производителот на мрежната картичка(NIC). Овој тип на пренос се нарекува уникаст. Уникатната рамка е пренесена до сите јазли без домен на колизија, што најчесто завршува во најблискиот мрежен преклопник или насочувач. Само јазолот со појавување на хардверска MAC адреса ќе ја прифати рамката, мрежните рамки со несогласувачки MAC адреси се игнорирани, освен ако уредот е во режим на збунување.
Ако најмалку значајниот бит од најзначајниот адресен октет е поставен на 1(еден), пакетот сè уште ќе биде испратен само еднаш, како и да е производителот на мрежната картичка(NIC) ќе одбере да го прифати тоа врз основа на различни критериуми од појавување на MAC адресата, на пример, врз основа на конфигуралната список на прифатени мултикаст MAC адреси. Ова се нарекува мултикаст адресирање.
Следниве технологии користат MAC-48 идентификаторски формат:
Поединечен адресен блок
Поединечниот адресен блок е 24-битен единствен организациски идентификатор управуван од страна на Регистрацискиот Орган на Институтот за Електротехника и Информациски Технологии (IEEE), проследен со 12 IEEE предвидени битови (идентификување на организацијата) и 12 бита за сопственикот за доделување на поединечните уреди. Еден IAB е идеален за организациски побарувања помалку од 4.097 уникатни 48-битни броеви(EUI-48).
Употреба
Иако би требало да биде постојана и глобално единствена  идентификација, денеска често е можно да се смени MAC адресата на  хардверот  што е попознато  како MAC измама.
Уредот домаќин не може да утврди од MAC адресата на друг уред дали тој уред е на истиот линк (мрежен сегмент) како испраќачки уред, или на мрежниот сегмент кој претставува мост до тој мрежен сегмент.
Во TCP / IP мрежи, MAC адресата на интерфејс може да биде достапена знаејќи ја IP-адресата со користење на протокол за адресна резолуција. (ARP) за Интернет Протокол верзија 4 (IPv4), или за протокол за отривање на соседите (NDP) за IPv6. На броадкаст мрежи, како што се Ethernet, MAC адресата уникатно го идентификува секој јазол на тој сегмент и овозможува рамките да бидат означени за специфични уреди. Tој начин претставува основа на повеќето вмрежувања на слој за врска (OSI layer 2) врз кој се потпираат протоколите на горните слоеви за да се произведат комплексни, функционални мрежи.
Нотација на обратни битови
Стандардната нотација, исто така наречена нотација во  каноничен формат, за MAC адресите е напишана во преносен ред на битовите со најмалку значајниот бит пренесен прв, како што се гледа на пример од излезот на iproute2/ifconfig/ipconfig командата.
Сепак, бидејќи IEEE 802.3 (Ethernet) и IEEE 802,4 (магистрала од токени) ги праќаат бајти (октети) по жица, од лево кон десно, со најмалку значаен бит прв во секој бајт, додека IEEE 802,5 (прстен магистрала) и IEEE 802,6 ги праќаат бајтите (октетите) по жица, со најзначајниот бит прв, може да се појави конфузија кога некоја адреса во второто сценарио е претставена со битови обратно од каноничното претставување. На пример, адресата во канонична форма 12-34-56-78-9A-п.н.е. ќе се пренесе преку жица како битови 01001000 00101100 01101010 00011110 01011001 00111101 во стандардниот преносен ред (најмалку значајниот бит прв). Но, за прстен мрежи, ќе биде пренесена како битови 00010010 0011010001010110 01111000 10011010 10111100 со најзначајниот прв. Последново може да биде погрешно прикажана како 48-2C-6А-1E-59-3D. Ова е познато како бит-обратен редослед, неканонична форма, MSB формат, IBM формат, или во прстен формат како што е објаснето во RFC 2469. Генерално се претпочита канонична форма, и се користи од страна на сите современи имплементации.
Кога излегоа првите прекинувачи кои поддржуваа и  прстен од токени  и Ethernet, многу произведувачи не ја разбираа разликата меѓу канонична и неканонична и така се појавуваа бројни повторувања на MAC адреси. Ова всушност, се должи на прекинувачите од овие произведувачи, каде MAC адресите не биле соодветно обратни, а со тоа предизвикале проблем.
Ило Виларов - Сокол
Ило Виларов - Сокол (11.08.1911 – 10.06.1943) е македонски партизан од Неготино.
Животопис
Мајка му на Ило се викала Петра. Родена е во село Вешје и умира млада кога Ило е сè уште дете.
Татко му на Ило се викал Јованче. Роден во Горни Дисан се занимавал со изработување на вили и метли. Од таму и доаѓа презимето Виларов. Јованче се приклучил во првата светска војна на стари години (имал над 40), заедно со Српските војници. Стигнал и до Марсеј. Франција. Јованче додека страдал на Македонскиот фронт, дома во родното место Неготино сами ги оставил својата жена Петра и двете деца Ило и Донка. По три години војна, во 1918 Јованче се вратил дома жив, но како инвалид.
Јованче за неговото учество во војната добил од српскивте власти земја, но на неа останува сам да ги одгледува двете деца.
Партизански денови
Ило Виларов немал ни полни две години кога Неготино било изложено на страданија и истребувања. Во 1915 година Неготино е боиште помеѓу Француската и Бугарската војска.
Ило Виларов израснал во високо момче. Снажен. висок, горостасен и јуначен работел од млад различни аргатски работи, како земјоделие или пак тутунарско производство. Ило Виларов бил исполнет со правдољубивост и хуманост, не можејќи да ја издржи окупацијата од бугарските фашисти која започнала во 1941 година и се раширала низ цела Македонија па така и во неговиот роден град Неготино, Ило е наполно свесен и определен против секаков окупатор и истата година е примен за член на КПЈ.
На првиот строј кој броел девеесеттина партизани од партизанскиот одред "Добри Даскалов" на Вишешница, на 14 мај 1943 г., Ило бил назначен за командир на една од двете чети на Одредот. Неговите воени квалитети, како решителен, строг и храбар борец и добар познавач на оружјето им биле познати на сите.
За потребите на консприрацијата, а и од потребната внимателност, секој партизан добил ново име. Ило Виларов и Најдо Стаменин добиле специфични имиња, Сокол и Орлов. Неслучајно овие двајца борци добија такви имиња. И едната и другата птица се опеани во народните јуначки песни. Тие симболизираа сила,вештина издржливост,снага и упорност. Од друга страна Ило и Најдо по својата физичка конструкција посебно се истакнуваа меѓу присутните борци.
Ило Виларов – Соколот храбро ја води четата во првите борбени редови во акциите во Гарниково, Драгожел и Бојанчиште на 18 мај 1943 година.
Последни денови
По петнаесет дена движење, по петнаесет деноноќија, тој чувствува болки во стомакот.
Се разболуваат уште двајца од Одредот - Димката Ангелов - Габерот и Пано Мударов - Фрањо, па Штабот на Одредот решава на сите тројца да им се обезбеди сигурно место за престој и снабдување со храна во реонот во с.Галиште.
По неколку дена Штабот го испраќа и Јован Радњански - Планински да ги доведе поблиску до Кавадарци, за да може да им се помогне со лекови.
На 10 јуни 1943 година болните и Планински тргнуваат од една пештера кај Галиште кон Кавадарци.
Движејќи се денски по патот, по левата страна на Црна Река, на еден свиок кај Клинска Леса одненадеж ги пречекува дожд од куршуми и рафали од пушкомитралези.
Ило и Пано веднаш паѓаат мртви. Веста за смртта на храбриот партизански командир Сокол набргу ги смрачува од жал сите што го познаваа борецот за слобода и правда.
Постхумана чест
Денес месноста каде што се граничат кавадаречката и неготинската општина е позната како Ило Виларов. Во центарот на градот, поточно во градскиот парк е поставена биста, а во самиот град е именувана и улица во неговата чест.
Професорот, историчарот и публицистот Киро Андонов пишува книга за Ило Виларов издадена по повод на 51 годишнината од ослободување на Неготино и победа над фашизмот во која сведочат децата на Ило. Со овој ракопис Киро Андонов претставува романтизирана биографија за правоборецот Ило Виларов.
Приказот на неговиот живот е со многу нишки поврзан со општествените, економските и националните прилики во Неготино и пошироко во Македонија во кои живеел и се формирал како личност револуционер и учесник во Народноослободителната борба. Винаријата Стоби во негово име произведува полусуво вино од сортата Вранец која се одгледува во месноста Виларов, со моќни, силни и богати тонови и мирис на темно овошје, сливи и мали црвени бобинки.
Фамилијата Виларови е добитник на наградата „8 Ноември” по повод ослободувањето на Неготино доделена од Општина Неготино.
Користена литература
Киро Андонов : Ило Виларов - Соколот, Општински Одбор на СБ од НОВ - Неготино, 1995 (Едиција : Светли ликови од ревулиционерното минато на Неготино)
Раде Гогов : Oрлов Раскажува, Кавадарци
Боро Чаушев и Лазар Калајџиски, Тиквешијата во НОВ 1941-1945 (Статија : Формирање на организацијата на КПЈ Неготино)
110. западен меридијан
110. западен меридијан — меридијан кој се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Северна Америка, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
110. западен меридијан образува голема кружница со 70. источен меридијан.
Во Канада, меридијанот ја означува границата помеѓу Нунавут и Северозападните Територии северно од 70. северен напоредник. Првично 110. западен меридијан бил наменет наменет како четврти меридијан за Доминионскиот геодетски преглед, но поради несовршените методи на мерење на времето, меридијанот бил измерен неколку стотици метри западно од оваа должина. Четвртиот меридијан од 1905 година е границата меѓу Алберта и Саскачеван.
Во САД, меридијанот ја означува западната граница на историската и екстралатералната Џеферсонова Територија.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 110. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Вилкинсов Проток ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Неименувана водена површина ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Елдриџов Залив ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Сабински Залив ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Париев Канал ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Крунисувачки Залив ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" | 🇲🇽 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Калифорниски Залив ! scope="row" | 🇲🇽 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Скадар (област)
Областа Скадар (Qarku i Shkodrës) е една од 12те области во Албанија. Се состои од окрузите Голема Малесија, Пука и Скадарскиот округ. Главниот град на областа Скадар е градот Скадар. На југозапад, областа Скадар има мало крајбрежје на Јадранското Море, а на север граничи со Црна Гора. Според пописот од 2010 година, во областа живеат околу 246,060 жители.
Во земјата се граничи со следните области:
Атанасиј V Цариградски
Атанасиј V — грчки духовник и вселенски патријарх од 1709 до 1711 г.
По симнувањето на патријархот Кипријан и неговото изгонување на Света Гора, на негово место е поставен Кирил IV. Ова не ѝ одговарало на турската власт, па на престолот е поставен Атанасиј, по барање на големиот везир Али-паша Чорлолу. Додека бил на престолот постоеле сомневања дека ѝпокажува бил наклонет на римокатоличката црква. .
На 4 декември 1711 г. Атанасиј е симнат од престолот и повратен е Кирил. Оттгаш, па сè до смртта се посветил на учењето и зад себе оставил важно дело за црковната музика.
Гренландски јазик
Гренландскиот е полисинтетичен јазик кој дозволува создавање на долги зборови преку комбинирање на корени и афикси. Гренландскиот создава свои зборови за нови технолошки појави, но во последно време јазикот директно прифаќа зборови од англиско или данско потекло. Јазикот се пишува на латиница уште од данската колонизација во 170-те години. Првиот гренландски правопис бил создаден од Самуел Клајншмит во 1851, во јазикот од тогаш доста многу се променил, најмногу во поглед на гласовниот систем. Со реформите од 1973 година, гренландското писмо се поедноставило и станало полесно за изучување.
Историја
Гренландскиот јазик бил донесен во Гренланд со доаѓањето на народот Туле во 1200-те години. Денес не е познато кој јазик се зборувал од страна на претходната Сакачка и Дорсетска култура во Гренланд.
Првите описи за гренландскиот датираат од 1600-те години, и со доаѓањето на данските мисионери во раните 1700-ти години. Тогаш започнала данската колонизација на Гренланд и со тоа биле направени првите почетоци за создавање први речници и опис на гренландската граматика. Мисионерот Паул Егеде го напишал првиот гренландски речник во 1750 година, а првата граматика во 1760 година.
Од времето на данската колонизација во 1700-те па до гренландската самоуправа во 1979 година, гренландскиот доживеал зголемен притисок од данскиот јазик. Во 1950-те данската јазична политика била насочена кон замена на гренландскиот со данскиот. Првенствено таквата замена била во образованието и официјалната употреба на јазикот во државата.
Од 1851 до 1973, гренландскиот користел сложен правопис кој бил направен од мисионерскиот јазичар Самуел Клајншмит. Во 1973 година бил воведен нов правопис за гренландскиот јазик чија намера била да се доближи пишаниот јазик со говорниот, кој патем значително се променил од времето на Клајншмит. Овие реформи стапиле на сила веќе следната година и со тоа писменоста на гренландскиот јазик значително се зголемила.
До јуни 2009 година, гренландскиот бил официјален во Гренланд заедно со данскиот. Од тој момент навака, гренландскиот е единствен службен јазик во државата. Со тоа, гренландскиот јазик станал уникатен пример за еден староседелски јазик во Америка во однос на усвојување на закон и признавање на староседелскиот јазик како единствен официјален на територијата на државата. Сепак, УНЕСКО сè уште го класифицира јазикот како ранлив. Нивото на писменост во државата е 100%. Поради фактот дека западногренландскиот се наметнал како стандарден во државата, останатите дијалекти се сметаат за загрозени и активо се преземаат мерки за зачувување на источногренландскиот дијалект. Ваквите статуси на загрозеност се првенствено поради општиот природен број на население, не само на дијалектите туку и во државата.
Писмо
Гренландскиот јазик се пишува на латиница. Современиот гренландски правопис е од 1973 година, со кој се заменил постариот и посложен правопис. За разлика од останатите инуитски јазици, гренландскиот не се пишува со канадското слоговно писмо.
За странски зборови и имиња, во јазикот се користат и другите латинични букви, најчесто: B, C, D, W, X, Y, Z, Æ, Ø и Å.
Зона Замфирова (филм)
Зона Замфирова е српски филм од 2002 година кој претставува љубовна приказна меѓу членовите на различни општествени слоеви, кујунџијата Мане (Војин Четковиќ) и богатата ќерка Зона (Катарина Радивојевиќ), сместена во амбиентот на Ниш од крајот на 19 век.
Филмот бил премиерно прикажан на 31 октомври 2002 година во Белград.
Синопсис
Филмот ја следи судбината на хероината Зона, ќерка на чорбаџија која е вљубена во кујунџијата Мане. Кога тетка Дока ја бара раката на Зона за Мане, тој е одбиен и повреден до смрт. Тој се одмаздува и неговата одмазда директно влијае на угледот на Зона... Но, љубовта знае како да ги надмине сите препреки и двајца љубовници наоѓаат начини да се спојат...
За филмот
Зона Замфирова е најгледаниот српски филм од 2002 година, со 1.082.052 гледачи во српските кина. Филмот е снимен во формат 16:9, а издаден е примерок од филмот 4:3, специјално за телевизија. Филмот има 5,1 Dolby Digital звук.
Филмот е снимен од 18 јуни до 22 јули 2002 година во Ниш, Пирот и Сокобања.
ДВД издание
ДВД изданието на филмот беше објавено на 1 октомври 2003 година. Содржи посебни додатоци, како што се: Избор на сцени, доживувања од снимањето, трејлер, интервјуа со режисерот и глумците, фотогалерија, репортажа од премиерата на филмот во Сава Центар и музички спотови.
Гарани
Гарани — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во Кичевската Котлина, во северниот дел на подрачјето на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 840 метри. Од градот Кичево е оддалечено 5 километри. Гарани се наоѓа на западните падини на планината Челоица.
Куќите на ова село се наоѓаат на западните падини на Голи Рид, на височина од околу 900 метри. Околни села се: Стрелци, Шутово, Крушица и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Голем Камен, Породин, Голем Рид, Три Лединки, Мусас, Копиде, Ливада Кочас, Гробишта, Плошти, Ѓури Исаку, Подишта, Кауѓер, Штогу, Ѓура, Дојче, Кодра, Ара От и Вешти.
Селото има збиен тип. Куќите на родовите се групирани и се наречени по нив, како што се: Етоски, Кумовци, Мужаковци и други.
Историја
По предание кое се споменува во селата Премка и Светораче, Гарани најпрвин било македонско село. Тогаш било наречено Горани. За тоа говорат и топонимите во селото, но и слаби траги од старини. Вакви траги има во планинскиот дел на атарот во месноста Црквица. Во селото постојат и стари христијански гробишта.
Првите Арбанаси започнале да се населуваат кон крајот на и почетокот на  век од областа Мат во Северна Албанија. Најпрвин дошол некој овчар од таму, а подоцна пристигнале и други. При арбанашкото доселување, Македонците започнале да се иселуваат. Поради тоа, името на селото, но и некои топоними, биле поалбанчени.
Со доселувањето, но и со самиот наталитет, селото Гарани брзо растело. Затоа, Арбанасите од ова село кон средината на век започнале да се населуваат во тогашното македонско село Стрелци. Поради ова преминување, бројот на куќи во Гарани започнал да се намалува со текот на времето.
Според Тома Смиљаниќ, Гарани претставувало само крај на поголемото село Стрелци, каде се населиле Арбанасите. Од ова село е озлогласениот Ислам Гарана, кој убил стотина христијани во областите на Битола, Кичево и Крушево.
Во век, Гарани било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од само 2,3 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 136,8 хектари, на пасиштата отпаѓаат 48,7 хектари, а на обработливото земјиште 44,3 хектари.
Селото, во основа, нема развиена аграрна функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото Гарани (тогаш познато како Барни) имало 80 домаќинства со 200 жители муслимани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 470 жители, сите Албанци.
Гарани во 1961 година броело 322 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 519 жители, исклучиво албанско население.
Пописот од 1991 година не бил одржан во селото Гарани, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според пописот од 2002 година, во селото Гарани живееле 542 жители, од кои 541 Албанци и 1 Македонец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 27 жители, од кои 17 Албанци и 10 лица без податоци.
Родови
Гарани е албанско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Мужаковци (8 к.), Етовци (7 к.), Кумовци (6 к.), Летниковци (4 к.), Велиовци (4 к.), Љукручевци (2 к.), Љошовци (2 к.) и Кочовци или Коче (2 к.), сите овие родови потекнуваат од предци доселени од областа Матија во северна Албанија кои се населиле на крајот од и почетокот од  век. Во родот Летниковци се знае следното родословие: Садин (жив на 62 г. во 1961 година) Сеадин-Сали-Бајрам-Алим, предокот кој се доселил.
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Осломеј, во која покрај селото Гарани, се наоѓале и селата Арангел, Жубрино, Лазаровци, Мамудовци, Ново Село, Осломеј, Премка, Србица, Стрелци, Црвивци и Шутово. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната општина Стрелци, заедно со селата Гарани, Лазаровци, Мамудовци, Премка, Стрелци и Шутово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0794 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 450 гласачи.
Иселеништво
Од селото имало многу иселувања, особено во селото Стрелци. Таму целосно се иселил родот Уковци. Од Гарани се иселиле и родовите Оломановци (7 к.) и Фетолочи (4 к.) во кичевските села Премка и Жубрино.
Персијанци (драма на Есхил)
Персијанци (грчки: ΠΕΡΣΑΙ) - драма во стихови (од жанрот трагедија) на старогрчкиот писател Есхил. Драмата била за првпат прикажана во 472 година п.н.е.
Ликови
Во драмата се јавуваат следниве ликови:
Влезна песна
Персиските старци се собрани пред царската палата чекајќи вести од војската која заминала во поход на Атина. Старците се загрижени и имаат некое лошо претчувство.
Прва еписодија
На старците им се придружува Атоса, која ја споделува нивната загриженост, кажувајќи им дека сонила лош сон. Тогаш пристигнува гласник од бојното поле, кој им ја соопштува страшната вест: во Битката кај Саламина, многубројната персиска армија претрпела тежок пораз од Грците, а подоцна, преживеаните умреле на патот кон Персија. Од целата армија останал само мал дел при што царот Ксеркс успеал да се спаси. Слушајќи ја веста, Атоса и старците очајуваат.
Втора еписодија
Обземена од тага, Атоса принесува жртва на гробот на Дариј.
Трета еписодија
Од гробот излегува духот на Дариј, кој зборува за несреќната иднина што ги чека Персијанците кои никогаш повеќе нема да бидат моќни. Хорот го слави мудрото владеење на Дариј и жали за лекомисленоста на младиот Ксеркс. Тогаш, во палатата доаѓа царот Ксеркс, целиот во партали и психички скршен.
Осврт кон делото
Драмата „Персијанци“ претставува втор дел од тетралогијата која ја сочинувале и драмите „Финеј“ (како прва), „Глауко Потниски“ (трет дел) и „Прометеј Огненосецот“ (како сатирска игра), а на кои не им се знае содржината. Во неа, Есхил ги слави јуначките подвизи на слободољубивите Хелени против наездата на армијата на персискиот цар Ксеркс. Ова дело се разликува од сите останати старогрчки драми по тоа што темата не е земена ниту од митологијата, ниту од Хомер, туку од тогашната понова грчка историја. Драмата се прикажувала од страна на двајца глумци - еден ги толкувал гласникот и духот на Дариј, а другиот Атоса и Ксеркс. Драмата нема пролог, но во неа се забележува значаен напредок, зашто се одликува со позрел облик, посложен уметнички состав и посилен драмски живот. Исто така, во неа за првпат во хеленската трагедија се појавува улогата на гласник, а духот на Дариј е првата таква улога во историјата на европската драма.
Вицекралство Перу
Поткралство Перу (Virreinato del Peru) — поткралство кое било под директно влијание на Шпанското Царство во периодот од 1542 до 1824 година. Териториите на ова поткралство се наоѓале во Јужна Америка односно териториите на денешните држави Перу, Чиле, Колумбија, Еквадор, Боливија, Парагвај, Уругвај и Аргентина. Престолнина на поткралството бил градот Лима.
Поткралството било формирано во времето на светиот римски цар Карло V на 20 ноември 1542 година со потпишувањето на кралскиот декрет во Барселона. Веднаш по ова започнала граѓанската војна помеѓу Франциско Пизаро и Диего де Алмагро за тоа кој да управува со Перу. Во 1543 година кралот го испратил и го назначил како поткрал Бласко Нунеж Вела за да ја спречи војната, но тој бил убиен три години подоцна од страна на Гонзало Пизаро. Конеечно, Педро де ла Гаска успеал да воспостави ред во поткралството и во 1548 година да стави крај на граѓанската војна.
Во текот на своето постоење, поткралството било управувано од страна на 39 кралеви во периодот помеѓу 1544 до 1824 година. Франческо де Толедо (1569-1581) тој спровел големи реформи во поткралството. Тој ги централизирал колонијалните владини функции и ги поставил идните административни работници на поткралството. Во текот на нејзиното постоење, наредните векови следувале тешки моменти и кризи како во Шпанија така и во Перу. Во 1713 година било создадено Поткралството Нова Гранада на север, како и Поткралството Рио де ла Плата во 1776 година. Во текот на 19 век, голем дел од териториите на државата добиле независност и целосното постоење на државата завршило по Битката кај Ајакуча во 1824 година.
Белоглав мршојадец
Поведение
Како и другите мршојадци, тој е чистач, кој се храни претежно од трупови на мртви животни кои ги наоѓа со надгледување на отворени области, честопати движејќи се во јата. Воспоставува гнездачки колонии на карпи каде не можат да бидат вознемирувани од луѓето, додека покриеноста на отворените области и достапноста на мртви животни на неколку десетици километри од овие карпи е голема. Пишти и шушти на местата кога се храни со мрши.
Максималниот забележан животен век на белоглавиот мршојадец е 41,4 години за поединец во заробеништво.
Се размножува на остри карпи во планините во јужна Европа, северна Африка и Азија, несејќи едно јајце. Белоглавите мршојадци може да создаваат незбиени колонии. Населението е претежно трајно како жители. Малолетници и незрели поединци можат да се преселуваат далеку или да започнат движења на долги растојанија. Зависноста од густината кај овој колонијален вид се покажа дека влијае на успехот на размножувањето на годишно ниво со зафати во заштитено место (пештери, дупки и заштитени корнизи) кои произведуваат повеќе новороденчиња и се користат преференцијално од неквалитетни гнезда (изложени карпени рамнини и отворени пукнатини), се користи само кога се зголемува бројот на поединци за размножување.
Размножување
Женките најчесто се гнездат на карпи и несат по едно јајце. Го лежат двата родитела, а инкубацијата трае 48-53 дена. Младенчето го напушта гнездото на возраст од 3 месеца.
Операција Триумф
Операција Триумф е регионално телевизиско шоу на музички таленти кое се одржуваше во Белград, Србија, а се прикажуваше во земијте на поранешна Југославија. Шоуто всушност е засновано на познатото шоу Академија на ѕвезди (Star Academy). На шоуто учествуваа учесници од 5 држави од поранешна Југославија, покрај Србија учествуваа, Хрватска, Босна и Херцеговина, Македонија и Црна Гора. Шоуто се прикажуваше на 6 различни телевизии во овие пет држави.
Гости
На Операција Тријумф гостуваа многу ѕвезди од поранешна Југославија меѓу кои беа: Борис Новковиќ, Жељко Самарџиќ, Аки Рахимовски, Елена Ристевска, Каролина Гочева и други. Како и да е, покрај ѕвездите од поранешна Југославија гостуваа и светските ѕвезди Анастасија и Јуниор Џек.
Малиот грбав коњ (балет)
Малиот грбав коњ или Принцезата Девица е балет заснован на истоимената бајка од Петар Ершов во 4 чина и 9 сцени. Композитор е Цезар Пуни, автор на либрето и кореограф е Артур Сен-Леон. Тоа бил првиот балет на руска национална тема што користел популарни руски мелодии.
Историја на создавањето
Извадок од поетската приказна „Малиот грбав коњ“ од П. Ершов која се појавила во 1834 година во списанието „Библиотека за читање“. Истата година, приказната е објавена како посебно издание, но со измени и дополнувања на барање на цензурата, само во 1856 година била објавено во целост. И веднаш добила признание од читателите.
По некое време, композиторот Цезар Пуни и францускиот кореограф Артур Сен-Леон создадале балет врз основа на него. Самиот балетски мајстор се обврзал да го напише сценариото за балетот. Поради остриот сатиричен фокус на делото, Сент-Леон го претставил заговорот со бројни измени. Францускиот кореограф, специјално поканет од рускиот император, не бил многу заинтересиран за демократските идеи за развој на Русија, што е основа на поетската приказна на Ершов. Тој бил привлечен од надворешниот заговор и неговата репродукција во танцот. Принцезата Девица станала главен лик во балетот наместо главниот јунак на бајката на Ершов Иванушка, Царот бил заменет со Кан.
За да ѝ даде национален шмек на музиката, Цезар Пуни ги користел делата на руските композитори, а кореографот донел на сцената акутно народно оро, значително толкувајќи го и комбинирајќи го со класични балетски чекори. Како резултат на тоа, балетот отворил нов псевдо-руски популарен стил на класичната сцена.
Делот од Иванушка првично бил наменет за танчерот Тимофеј Стуколкин, комичниот водечки танчер на сцената во Санкт Петербург, кој ја скршил ногата непосредно пред премиерата, а Николај Троицки, кој претходно не ги играл главните улоги, бил итно назначен за улогата на Иванушка.
Премиерата се одржала на крајот на 1864 година на Санкт Петербургшкиот императорски театар. Театарската и балетската енциклопедија тврдат дека првата балетска претстава се случила во театарот „Мариински“. Всушност, премиерата се одржала во театарот Бољшој Камени - токму таму работел А. Сент-Леон.
На 3 декември 1864 година - премиера, кореограф Артур Сен-Леон, уметници Андреј Ролер, Г. Г. Вагнер, Матви Шишков, Алберт Бредов (сценографија), Адолф Карло Велики (носии), Принцезата Девица - Марта Муравјова, Иванушка - Николај Троицки, Кан - Феликс Клешински, Питер - Николај Голтс.
Како резултат, на успехот во продукцијата довело до фактот дека балетот Малиот грбав коњ, кој долго време го поставувал Сен-Леон, довел до псевдо-руски стил на листа и популарни отпечатоци на руската балетска сцена, што било исполнето од руската публика на различни начини. Официјалниот печат реагирал позитивно на делото на Сен-Леон, а демократската критика, за која руските танци не биле егзотични, во нивното слободно толкување, во комбинација со класичен пас, виделе лош вкус, за што не пропуштиле да ги известат своите читатели. Постојат познати написи од Салтиков-Шчедрин во театарските списанија, безмилосно исмевајќи го балетскиот стил на псевдо-рускиот јазик: ( Истите звуци во поемата на Н. А. Некрасов „Балет“ (1866).)
Советските уметнички критичари, повторувајќи ги критичарите од 19 век, ја оцениле работата на кореографот како непринципиелна, не била во согласност со прогресивниот дух на народот и не одговарала на прогресивните ослободителни аспирации. Значи, пред сè, напишал Јуриј Бахрушин, сметајќи ја уметноста од гледна точка на нејзината прогресивност - начинот на кој таа била прифатена во критиката на советскиот период: најконзервативните кругови на владејачките класи и, ги изгубиле демократски склоности, станало неопходно само за многу мал број на гледачи. Изведувачите во Петербург не биле во можност да ги бранат своите прогресивни позиции. Малиот грбав коњ на Сен-Леон го родил тој исмејувачки, лиснат псевдо-руски стил на руската балетска сцена, што го принудил Некрасов да се сврти кон М. С. Суровшчикова-Петипа, која го извела танцот „Малиот човек“ во пренасочувања, и лути зборови: „Значи, танцувајте ја Богородица од Дунав, но оставете го човекот на мира“. Тука е потребно разјаснување за „прогресивните погледи“ на руските танчери и танчери - уметниците на империјалните театри се чувале во многу тешка принудна атмосфера, во полуписмената Русија, балетските трупи биле регрутирани од кметовите долго време, а децата на глумците на империјалните трупи обично оделе во театарски училишта - вака настанале глумечките династии. За да се разбере оваа позиција на критичарот, потребно е да се направат додатоци за фактот дека Ј. Бахрушин ја напишал книгата во советско време, кога ниту едно дело не можело да се објави без идеолошки проценки, а авторот бил принуден да внесе соодветни информации во книгата - дезинформации.
Гротескната експресивност на Ј. Бахрушин смета дека тоа не е во согласност со главната естетика на социјалистичкиот реализам. Тој пишува за изведувачите: „Во улогата на хан во „Малиот грбав коњ“, тој Кшисински повторно ја открил оригиналноста на неговиот талент, создавајќи вистинска слика без цртани филмови што ја засенува главната улога на Иванушка, која ја играл талентираниот уметник Троицки на гротескен начин. Дебитантот Николај Петрович Троицки успеал да создаде многу живописна слика, но упатствата на кореографот, кои слепо ги следел, го туркале на патот на гротеската, што ја искривувало сликата замислена од авторот на приказната“.
Малиот грбав коњ во разни изданија траел невообичаено долго на руската сцена: околу 100 години.
Јуриј Бахрушин ги именува следниве причини за долговечноста на претставата: „Долгиот век на изведбата првенствено се објаснува со широката популарност и вистинската националност на бајката на Ершов, што претставува основа на заплетот. За многу гледачи, Малиот грбав коњ е драгост на сеќавањата од детството за театарот, како прва претстава што ја виделе. Брилијантните руски изведувачи на улогите на Иванушка и Кан, исто така, одиграле важна улога во зачувувањето на овој балет на репертоарот. Конечно, музиката на Пуни одиграла значајна улога во долговечноста на изведбата. Исклучително едноставна по својата форма, со широка употреба на народни мелодии, исклучително танцувачка, била лесна за паметење и незабележливо влегла во животот на рускиот народ. Доволно е да се каже дека познатата детска песна „Некогаш имаше баба ми сива коза“ се пее на темата мазурка од последниот чин на балетот. Продолжението на сценскиот живот на Малиот грбав коњ го промовирал кореографот А. И. Горски, кој на почетокот на 20 век радикално ја изменил продукцијата и вклучил во партитурата голем број дела од други класични композитори“.
Како и да е, сите последователни балетски продукции ги темелеле своите кореографски верзии на првата продукција, поставена од Артур Сен-Леон.
Мариински театар
Подоцна во оваа продукција делот од Принцезата Девица во театарот Мариински го извеле: Матилда Кшисинска, Олга Преображенска, Јулија Седова, Вера Трефилова, Матилда Мадаева, Тамара Карсавина и други.
Во подоцнежните изведби на оваа продукција, делот на Принцезата Девица го танцувале: Љубов Егорова, Агрипина Ваганова и други.
Во другите градови на СССР
Саратов (1928, кореограф Валентина Гамсахурдија, 1945 година, кореограф А.Р. Томски), Кујбишев (1937, кореограф Томски), Свердловск (1943, кореографи Константин Милер и Владимир Кононович), Перм (1946, кореограф В.Н.Никитин), Горки (1952, кореограф Марк Цајтлин).
Во Руската Федерација
Претставите постојано се обновуваат од новите генерации. Балетскиот мајстор Јуриј Бурлака повеќе пати ја обновувал изведбата во различни сцени во Русија и во странство, вклучително и во 2008 година во театарот за опера и балет во Чељабинск, тој поставил извадоци од неколку балети, меѓу кои и Ц. Пуни (слика Подводното кралство, кореографија на М. Петипа и А. Горски).
Филмски балет
Во 1962 година, филмот-балет Малиот грбав коњ е снимен според продукција на театарот за опера и балет во Ленинград ревидиран во 1901 година од кореографот Александар Горски, во кој играат Николај Осталцов и Нинел Кургапкина.
Статуа на Јупитер (Ермитаж)
Тој е еден од најпознатите експонати на музејот.
Статуата на Јупитер е значаен споменик на Ера на Флавија, кој ги носи карактеристичните osobini на римската уметност од овој период. Прототипот на оваа скулптура е создаден од Фидијa во V век п.н.е. легендарната статуа на Зевс, почитувана како едно од Седумте светски чуда.
Направен е за храмот на врховниот бог - централната верска зграда на Античките олимписки игри. Пронајдена на крајот на 19 век во вилата на Домицијан, статуата на Јупитер завршила во колекцијата на Маркизот Џампиетро Кампана. По неговиот пад, скулптурата била купена од императорот Александар II и предадена на Ермитаж во 1861 година.
Во Старогрчка митологија Зевс се сметал за врховен бог, владетел на небото, громот и молњите.
Помеѓу 470 и 456 п.н.е. д. во градот Олимпија, во кој, почнувајќи од 776 п.н.е. д. се одржале светите Олимписки игри, а во негова чест бил изграден величествен храм. Внатре во него во 430-тите п.н.е. д. вајарот Фидија ја подигнал легендарната статуа на Зевс во Олимпија. Наскоро стана почитуван како едно од Седумте светски чуда и стекна светска слава.
Статуата опстанала до Доцноантичко и била уништена во 5 век. Во своето дело, Фидија ја користел иконографската слика на Зевс седнат на престолот веќе позната на античките Грци. Ниту една директна копија од оваа скулптура не е зачувана.
Сепак, повеќе од шеесет сведоштва на антички автори преживеале до денес, како и слики на монети..
Најдеталниот опис му припаѓа на Павзанија („Опис на Хелада“, V, 11, 1-9). Според него, Зевс бил облечен во мантија, на главата - венец од гранки маслинки, на нозете - сандали, во левата рака - крунисан со орел жезол, во неговата десна рака - божицата на победата Нике. Статуата била висока повеќе од 12 метри и била направена во хризо-елефантинска техника: слонова коска биле залепени плочки на дрвена рамка, пренесувајќи го голо тело, а била направена облека од златни прекривки.
Римјаните кои ја освоиле Грција ја прифатиле нејзината култура во голема мера. Во древна римска митологија Зевс бил асимилиран како Јупитер. Во исто време, неговите слики немале само култно значење, туку граѓаните почнале да ги доживуваат како монументална сила на величина и моќ.
По пожарите во 83 п.н.е. д. Лукиј Корнелиј Сула целосно го обнови Капитолинскиот храм. Внатре во него во 65 п.н.е. д. Припишана на Аполониј Атински била поставена статуа на Јупитер од слонова коска и златна боја, која го реплицирала Фидјиниот Олимписки Зевс.
Храмот потоа бил уништен од пожар во 69 и 80 н.е. е., но последователно бил обновен прво од Веспазијан, а потоа од Домицијан. Целосно билуништен по 5 век.
Јупитер Капитолин, очигледно за разлика од олимпискиот Зевс, се одликувал со подинамично држење (наведнување нанапред, вртење на главата) и присуство на Атрибут на молња во неговата лева рака.
Една од најточните копии се чува во Метрополитен музеј на уметност. Во истиот тип спаѓа и статуата на Јупитер Вероспи, со која често се споредува Јупитер од Ермитаж, како и бистата на Зевс Отриколиус, многу блиска до оригиналот. Овие две скулптури се чуваат во Музеј Пио-Клементино. Иконографскиот тип на седечки Зевс-Јупитер бил широко користен за прикажување на римските императори како бог како дел од царски култ (Стар Рим).
Статуата на Јупитер сместена во Ермитаж е создадена во 1 век од нашата ера од непознат римски вајар.
Најверојатно била порачана од римскиот император Домицијан, бидејќи потоа бил откриен во неговата вила.
Владеењето на овој император, пак, довело до процут на градежништвото и уметноста. На овој период му припаѓа изградбата, на пример, на Колосеум и Триумската капија на Тит. Поради желбата за богата експресивност, уметноста на оваа ера понекогаш се нарекува „флавијанска барок“. Самата статуа на Јупитер е создадена како реплика на легендарната Статуа на Зевс во Олимпија. Последователно, како и многу други антички споменици, тој беше изгубен.
Историја на сопственоста
Урнатините ги открил британскиот антиквар и уметник Томас Џенкинс во 1785 година додека го ископувал местото на лозје на имотот Барберини. Тој конкретно ја купил оваа скулптура во област на брегот на езерото Албано (во близина на современиот град Кастел Гандолфо, недалеку од Рим за археолошки истражувања, со намера да ги продаде своите наоди во иднината. На 9 април 1785 година, во писмо до колекционерот Чарлс Таунли Џенкинс напишал за неговото откритие на торзото и другите делови на колосалната статуа на Јупитер во Пенделикон мермер
Според претпоставките на некои истражувачи, антикварот и уметник Гевин Хамилтон ѝ го предложил овој „Зевс“ на руската царица Катерина II, но таа не можела најдете ги потребните средства за купување на скулптурата. Според други тоа била поинаква скулптура, која потекнува од Вилата на Адријан.
Можеби во исто време (или малку подоцна) Перун бил ставен во неговата десна рака. Некои истражувачи, исто така, сугерираат дека Бартоломео Кавачепи можеби бил вклучен во реставрацијата. Во 1803 година, тие сакаа да ја продадат скулптурата на Музејот Пио-Клементино, но без успех.
Познатиот италијански колекционер Маркиз Џиан Пјетро Кампана на крајот ја купил статуата.
Сепак, по некое време, тој почнал да доживува финансиски тешкотии. Користејќи ја својата официјална позиција како директор на канцеларијата за заеми во Ватикан, Кампана почнал да троши јавни пари.
Во 1850-тите, тој се обидел да ја продаде колекцијата, вклучително и на императорот Никола I, но безуспешно. Во 1857 година, по откривањето на злоупотребите, маркизот бил уапсен, а неговиот имот бил конфискуван и ставен на продажба. Благодарение на напорите на вработен во Археолошката комисија во Рим С. А. Гедеонов уште пред отворената аукција во 1861 година, значаен дел од колекцијата, меѓу која беше и колосалната статуа на Јупитер, беше купена од императорот Александар II за Ермитаж
Пред да биде испратена во Санкт Петербург, статуата на Јупитер била подложена на дополнителна реставрација од извесен мајстор Ахил Стока. Можеби рацете биле повторно залепени, нивната положба и правецот на стапот-жезол биле сменети.
Во 1861 година, меѓу другите предмети од колекцијата Кампана, скулптурата на Јупитер во три кутии била испорачана во Кронштат, а потоа во Ермитаж. Во истоварот на статуата учествувале 90 луѓе, а во поставувањето 65. Отпрвин сакале да го донесат од страната на насипот, но поради неговата големина не поминал.
Како резултат на тоа, статуата била преместена внатре низ дворот на палатата. Сето ова траело 6 дена и чинело 285 рубли, што беше огромна сума во тоа време.
За да се внесе статуата во зградата Новиот Ермитаж, таа беше делумно демонтирана (цоколот беше отсечен) и потоа составен на самото место. За да може подот да ја издржи тежината на колосалната скулптура, тој бил зајакнат - под неговиот постамент бил поставен посебен столб. И вајарот Е.К.Еренберг направи рамка за статуата. Просторијата во која се наоѓа уникатната скулптура била наречена Сала на Јупитер. Веќе во Ермитаж во втората половина на 19 век, статуата на Јупитер била дополнета со фигурата на божицата на победата, Викторија, а самата скулптура почна да се нарекува „Зевс победник“. .
Кенигсфелд (Мекленбург)
Кенигсфелд (Königsfeld) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ла Пара
Ла Пара — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Битка на Грамошта
Битката на Грамошта или попозната како Битка на Грамос ― (14 јуни - 21 август 1948 година), најдолгата и најкрвавата битка во текот на Граѓанската војна во Грција.
Околу 80.000 илјади владини војници, поддржани од 136 топови и 50 борбени авиони, преземале офанзива против 11.000 борци на ДАГ, претежно Македонци, вооружени со лесно оружје и неколку топови. Борците на ДАГ, под притисок на надмоќни вооружени сили, го напуштиле Грамос и се повлекле на Вичо. По битката, левите сили биле поразени и принудени на капитулација.
Се смета дека во оваа битка загинале околу 2.500 македонски борци.
Залив Спенсер
Заливот Спенсер се наоѓа јужно од Австралија, во нејзината држава Јужна Австралија. Заливот Спенсер е долг 322 километри и достигнува најголема ширина од 129 километри. На неговиот западен брег се наоѓа полуостровот Еир, а на источниот брег се наоѓа полуостровот Јорк кој го одвојува од заливот Свети Винсент. Најголеми градови во областа околу заливот се Вајала, Порт Пири и Порт Аугуста. Заливот Спенсер бил откриен од истражувачот Метју Флиндерс во 1802 година. Земјата околу заливот прв ја истражувал Едвард Џон Еир во 1839 годин и 1840-41. Населувањето на бреговите на заливот започнало во доцните 1840-ти.
Република Босна и Херцеговина
Република Босна и Херцеговина (Republika Bosna i Hercegovina / ) — држава во Југоисточна Европа, која постоела во периодот од 1992 до 1995 година. Таа е директен правен претходник на денешната држава Босна и Херцеговина.
Босна и Херцеговина се отцепила по распадот на Социјалистичката Федеративна Република Југославија на 3 март 1992 година. Ова довело започнување на Босанската војна, што траела во текот на целото постоење на републиката. Водачите на две од трите главни етнички групи на Босна и Херцеговина, имено Босанските Срби и босанските Хрвати, формирале посебни ентитети односно држави, како Република Српска и Херцеговина-Босна, соодветно, кои не биле признати од меѓународната заедница. Неформално, овие националисти сметале дека Република Босна и Херцеговина го претставува првенствено нејзиното бошњачко (муслиманско) население, иако формално претседателството и владата на републиката било составено од Срби и Хрвати заедно со Бошњаците