cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смртна казна
Смртната казна е практикува речиси во секое општество, и на тој начин може да се смета како универзална, со исклучок верските водачи односно погубувања. Ова потекнува од пред сè различни земји и држави, и нивните позиции за погубувањ кои се разликуваат во однос на политичката идеологија или културниот регион на земјата. Во земјите членки на ЕУ, според член 2 на Повелбата за фундаменталните права на Европската унија, се забранува употребата на смртната казна.
Денес, голем дел од државите ја имаат укинато смртната казна, според податоци на Амнести интернешнал, а за истото се залага и ООН преку Мораториумот на ООН за укинување на смртната казна. Но, повеќе од 60% од светската популација живее во земји каде се применува смртната казна и најверојатно нема да биде укинета во најскоро време.
Историја
Употребата на смртната казна била практика уште од почетокот на т.н. пишана историја. Повеќето историски записи и разни примитивни племенски практики покажуваат дека смртната казна е дел од правниот систем. Казната обично е тесно поврзана со злосторството на прекршителот, кој во некои случаи би можело истата да биде заменета со телесна казна, бегство, егзил итн..
Крвната одмазда или освета пак постоела помеѓу општествата пред да биде воведен судскиот систем. Оваа форма на правда била заедничка пред појавата на судскиот систем кој бил заснован на религијата или организираната земја. Таа можела да произлезе од криминал, спорпво околу земјиштето или честноста. "Актите на одмазда ја истакнувале способноста на социјалнте групи да имаат можност да се бранат пред судските институции при создавање на некој прекршок вклучувајќи го и спорот околу имотот, праватаитн.." Меѓутоа, на практика сепак е многу тешко да се направи разлика помеѓу “војна на одмазда“ и “војна на освојување“ односно завладување на некои имоти или права.
Смртни казни кои во текот на историјата се употребувале биле: погубување на тркало, бавно сечење или отсекување на делови од телото едно по едно, вадење на некои делови од телото, распнување, набивање на кол, кршење односно смачкување (најчесто со слон), каменување, горење на осуденикот, осакатување преку насилно теглење од сите страни на телото, сечење на телото, отсекување на главата, преку т.н. процес на скафизам итн.
Современа употреба
По крајот на Втората светска војна настапил период во кои земјите започнале да ги укинуваат смртните казни. Во 1977 година, 16 земји го сториле тоа. Денеска, 95 земји ја укинале смртната казна. Според Hands Off Cain, најмалку 5.727 погубувања биле извршени во 26 земји во 2008 година.
Извршување на кривичните дела поврзани со дрога
Бангладеш
Брунеи
Кина
Република Кина
Египет
Индија
Индонезија
Иран
Ирак
Кувајт
Лаос
Малезија
Оман
Пакистан
Саудиска Арабија
Сингапур
Тајланд
САД
Виетнам
Зимбабве
Бавина
Бавина (Σιγανόρεμα, Сиганорема или Καλογέρι, Калогери, во превод Калуѓерска; до 1969 г. Μπέλα Παδίνα ) — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Галешово, дел од сливот на Бистрица.
Опис
Реката извира во северните делови на Одре, под врвот Караули (784 ), југоисточно од Желегоже. Тече во југоисточен правец и минува северно от Брештени и го дели од месноста Тополка (Левкади). Потоа свртува на исток и се влева во Галешово јужно од Госно.
Гијом Аполинер
Гијом Аполинер (, -, ) – француски поет, драмски и раскажувач, романописец и уметнички критичар.
Аполинер се смета за еден од најистакнатите поети на почетокот на 20 век, како и еден од најстрастните бранители на кубизмот и предок на надреализмот. Нему му се припишува ковењето на поимот „кубизам“ во 1911 година и поимот „надреализам“ во 1917 година за да ги опише делата на Ерик Сати. Поимот орфизам (1912) е исто така негов. Аполинер напишал едно од најраните надреалистични книжевни дела, драмата „Градите на Тиресијас“ (1917), која била основа за операта „Цицките на Тиресијас“ од 1947 година.
Две години откога бил ранет во Првата светска војна, Аполинер починал од шпански грип во 1918 година.
Болести на белите дробови
Воспаление на белите дробови (пнеумонија)
Пнеумониите се специфични и опасни заболувања кај децата особено во период кај новороденчето и доенчето. Тоа се едни од најтешките заболувања на органите на дишење и затоа треба да се сватат најсериозно и секогаш да се помисли на нив при висока температура, како би можело навреме да се преземе лекувањето. Пнеумониите се предизвикани од разни типови на пнеумококи, стафилококи,   стрептококи, вируси, рикеции. Класични форми на пнеумонија се пнеумонија и бронхопнеумонија.
Гијом Аполинер
Животопис
Аполинер се преселил од Рим во Париз и станал еден од најпопуларните членови на уметничката заедница во Париз (и Монмартр и Монпарнас). Во овој период негови пријатели и соработници биле Пабло Пикасо, Анри Русо, Гертруда Стајн, Макс Жакоб, Андре Салмон, Андре Бретон, Андре Дерен, Фаик Коница, Блез Сандрар, Пјер Реверди, Александра Екстер, Жан Кокто, Ерик Сати, Осип Задкин, Марк Шагал, Марсел Дишан и Жан Меценже. Бил во романтична врска со Мари Лорансен, која се смета за негова муза.
На крајот на 1909 или почетокот на 1910 година, Меценже насликал кубистички портрет на Аполинер. Во својот „Анегдотски живот“ (16 октомври 1911), поетот гордо пишува: „Почестен сум што сум му првиот модел на кубистичкиот сликар Жан Меценже за портрет изложен во 1910 година во Салонот на независните.“ Тоа не беше само прв кубистички портрет, туку и прв голем портрет на поетот изложен јавно, пред неговите портрети од Луј Маркуси, Амедео Модиљани, Пабло Пикасо и Михаил Ларјонов.
Во 1911 година тој ѝ се придружува на групата Пито, одгранок на кубистичкото движење кое наскоро било познато како Златен пресек. Обраќањето на отворањето во 1912 година на Салонот на златниот пресек, најзначајната кубистичка изложба пред Првата светска војна, го имал Аполинер.
Болести на белите дробови
Пнеумонија
Почнува нагло со висока температура, која не реагира на антипиретици. Во почетокот можат да се јават и болки во стомакот и да дадат лажна слика дека станува збор за appendicitis(слепо црево). Може да е проследена со повраќања и главоболки. Наскоро се јавува отежнато дишење и црвенило на лицето со зажарени образи. Кашлицата е прво сува, а потоа станува влажна со слузаво гнојни исплувки.
Гијом Аполинер
Животопис
На 7 септември 1911 година, полицијата го уапсила и затворила под сомнение дека помагал во кражбата на Мона Лиза и бројни египетски статуетки од Лувр, но го ослободила после недела дена. Кражбата на статуетките била извршена од поранешниот секретар на Аполинер, Оноре Жозеф Жери Пјере, кој една од украдените статуетки му ја вратил на францускиот весник Пари-журнал. Аполинер го вмешал својот пријател Пабло Пикасо, кој исто така бил донесен на распит за кражбата на Мона Лиза, и исто така ослободен. Мона Лиза ја украл Италијанецот Винченцо Перуџа кој бил фатен две години подоцна кога се обидел да ја продаде во Фиренца.
Болести на белите дробови
Бронхопнеумонија
Најчесто настанува секундарно како КОМПЛИКАЦИЈА на претходно заболување на дишните патишта, но може да се јави и примарно. Клиничката слика на бронхопнеумонијата зависи од видот на бацилите и од староста на заболеното дете.
Гијом Аполинер
Кубизам
Аполинер го напишал предговорот за првата кубистичка изложба вон Париз – VIII Салон на независните, Брисел, 1911. Во отворениот предговор на каталогот за изложбата на независните во Брисел, Аполинер изјавил дека овие „нови сликари“ го прифатиле името кубисти кое тој им го дал. Го опишал кубизмот како нов израз и висока уметност (manifestation nouvelle et très élevée de l'art), не систем кој ги гуши талентите (non point un système contraignant les talents), а разликите кои ги карактеризираат не само талентите туку дури и стиловите на овие уметници се очигледен доказ за истото. Уметниците кои се дел од ова движење, според Аполинер, се Пабло Пикасо, Жорж Брак, Жан Меценже, Албер Глез, Робер Делоне, Фернан Леже и Анри Ле Фоконје. До 1912 меѓу другите им се придружиле и: Жак Вијон, Марсел Дишан, Ремон Дишан-Вијон, Франсис Пикабја, Жуан Гри и Роже де ла Френе.
Болести на белите дробови
Бронхопнеумонијата кај новороденче и мало доенче
Често поминува благо, без покачена температура, без диспнеа и кашлица. Може да се види само цијаноза(модро) околу усните или изразите бледило. Детето слабо цица. Смртноста е голема поради малата отпорност на новороденчето и малото доенче.
Гијом Аполинер
Орфизам
Поимот орфизам го вовел Аполинер во Салонот на златниот пресек во 1912 година, и се однесува на делата на Робер Делоне и Франтишек Купка. За време на предавањето на изложбата на Златниот пресек, Аполинер претставил три од апстрактните дела на Купка како совршени примери на „чисто сликарство“, нефигуративно колку музиката.
Болести на белите дробови
Бронхопнеумонија кај постаро доенче и мало дете
Почнува со нагла појава на висока температура и кашлица, некогаш има упорно повраќање. Детето е малаксано, дишењето е забрзано,површно и отежнато и исхараната е нарушена.
Гијом Аполинер
Орфизам
Во „Сликарите кубисти, естетски медитации“ (1913), Аполинер го опишува орфизмот како „уметност на сликање нови целини со елементи кои уметникот не ги зема од визуелната стварност, туку ги создава целосно самостојно. Едно орфистичко сликарско дело треба да пренесе „спокојни естетско задоволство“, но во исто време „разбирлива структура и возвишено значење.“ Според Аполинер, орфизмот претставувало движење кон целосно нова уметничка форма, онака како што музиката е кон книжевноста.
Надреализам
Поимот надреализам првпат Аполинер го употребил за балетот Парада во 1917 година. Поетот Артур Рембо сакал да биде визионер, да ја согледува скриената страна на нештата во царството на една друга стварност. Во континуитет со Рембо, Аполинер бил во потрага по скриената и таинствена стварност. Поимот „надреализам“ првпат се појавил во март 1917 година (Хронологија на дада и на надреализмот, 1917) во писмо од Аполинер до Пол Дерме: „Сè земено предвид, навистина сметам дека е подобро да се прифати надреализмот отколку супернатурализмот, кој прво го употребив“ (Tout bien examiné, je crois en effet qu'il vaut mieux adopter surréalisme que surnaturalisme que j'avais d'abord employé).
Болести на белите дробови
Други форми на пнеумонија
Аспирациона пнеумонија настанува за време на раѓањето кога детето аспирира од плодовата вода. Стафилококна пнеумонија се јавува во доеничкиот период и извори на инфекција се најчесто гнојните кожни инфекции (пр. мастит) кај мајката и друго. Хронична пнеумонија се развива при грип, морбили, пертусис.
Гијом Аполинер
Надреализам
Тој го опишал балетот Парада како „вид надреализам“(une sorte de surréalisme) кога пишувал забелешки следната недела, воведувајќи го зборот три години пред надреализмот да се појави како уметничко движење во Париз.
Прва светска војна
Аполинер се борел во Првата светска војна и во 1916 година бил сериозно повреден од шрапнел во слепоочницата, од што никогаш нема целосно да закрепне. Ја напишал „Цицките на Тиресијас“ (Les Mamelles de Tirésias) додека закрепнувал од раната. Во овој период го сковал зборот надреализам во програмските белешки за балетот Парада на Жан Кокто и Ерик Сати, кој бил првпат изведен на 18 мај 1917 година. Исто така публикувал уметнички манифест, Новиот дух и поетите (L'Esprit nouveau et les poètes). Статусот на Аполинер како литературен критичар е најпознат и влијателен во неговото признавање на Маркиз де Сад, чии дела долго време биле нејасни, а неговата популарност расте со растот на влијанието на уметничките движења дада и надреализмот на почетокот на дваесеттиот век, „најслободниот дух што некогаш постоел.“
Болести на белите дробови
Профилакса
Треба да се зајакне имунитетот на децата со правилна нега и исхрана. Исхраната на детето треба да биде добро составена, како во количество, така и во квалитет. Доволно и редовно внесување на белковини и витамини со што се овозможува правилно растење и развивање, а организмот се оспособува за борба против инфекции. Негата се состои во физичко зајакнување на организмот. Од непроценливо значење е престојување на воздух во секој годишен период, воздушно капење, сончање, капење, престој на море. Значања улога во профилаксата на овие заболувања има и настојувањето да се избегнуваат средбите на здрави деца со заболени деца од респираторни инфекции.
Гијом Аполинер
Дела
Во 1900 година Аполинер ја напишал својата прва новела „Мирели, или малото евтино дупче“ (Mirely, ou le petit trou pas cher) (еротска), која се изгубила. Првата збирка поезија на Аполинер била „Волшебникот скапаница“ (L'enchanteur pourrissant, 1909), но „Алкохоли“ (Alcools, 1913) ја воспостави неговата репутација. Поемите, делумно под влијание на симболистите, го поврзуваат старото со новото, комбинирајќи ги традиционалните поетски форми со модерната сликовитост. Во 1913 година, Аполинер го објавил есејот „Сликарите кубисти, естетски медитации“ за сликарите кубисти, движење кое тој го помогнал да се дефинира. Тој исто така го сковал поимот орфизам за да ја опише тенденцијата кон апсолутната апстракција во сликарството на Робер Делоне и другите.
Во 1907 година Аполинер ја објавил добро познатата еротска новела „Единаесет илјади патлаци“ (Les Onze Mille Verges). Официјално забранета во Франција до 1970 година, долги години можела да се најде. Аполинер никогаш јавно не го признал авторството на оваа новела. Друга еротска новела која нему му се припишува е „Истражувањата на еден млад Дон Жуан“ (Les exploits d'un jeune Don Juan), во која петнаесетгодишниот херој е татко на три деца со разни членки од неговата околина, вклучувајќи ја и неговата тетка. Ракописот Аполинер му го подарил на Пикасо, кој му бил една од најценетите своини. Книгата била преточена на филмското платно во 1987 година.
Набрзо по неговата смрт, била издадена книгата „Калиграми“ (Calligrammes), збирка на негова конкретна поезија (поезија во која типографијата и дизајнот придонесуваат за севкупниот ефект).
Финансиски услуги
Финансиски услуги — економски услуги обезбедени од индустријата за финансии, кои опфаќаат широк спектар на деловни активности кои управуваат со пари, вклучувајќи кредитни унии, банки, компании со кредитни картички, осигурителни компании, сметководствени компании, компании за финансирање потрошувачи, брокери за инвестиции, инвестициски фондови, поединечни менаџери и некои претпријатија спонзорирани од владата. Компаниите за финансиски услуги се присутни на сите економски развиени географски локации и имаат тенденција да се групираат во локални, национални, регионални и меѓународни финансиски центри како Лондон,Њујорк и Токио.
Историја
Терминот „финансиски услуги“ станал пораспространет во САД делумно како резултат на Законот за Грем-Лич-Блаили од крајот на 90-тите години на минатиот век, со кој се овозможило спојување на различни типови компании кои работеле во индустријата за финансиски услуги на САД во тоа време.
Компаниите обично имаат два различни пристапи кон овој нов вид деловна активност. Еден пристап би бил банка која едноставно купува осигурителна компанија или инвестициска банка, ги чува оригиналните брендови на стекнатата фирма и ја додава аквизицијата на нејзината холдинг-компанија едноставно за да ја диверзифицира својата заработка. Надвор од САД (на пример, Јапонија), компаниите за нефинансиски услуги се дозволени во холдинг компанијата. Во ова сценарио, секоја компанија сè уште изгледа независно и има свои клиенти, итн. Во другиот стил, една банка едноставно би создала своја брокерска поделба или оддел за осигурување и би се обидела да ги продаде тие производи на своите постоечки клиенти, со стимулации за комбинирање на сите работи со една компанија.
Односи со владата
Финансискиот сектор традиционално е меѓу оние што добиваат поддршка од владата во време на раширена економска криза. Како и да е, таквите спасувачки заеми уживаат помалку поддршка од јавноста отколку оние за другите индустрии.
Услуги за комерцијално банкарство
Комерцијална банка е она што вообичаено се нарекува едноставно банка. Терминот „комерцијална“ се користи за да се разликува од инвестициска банка, вид на субјект за финансиски услуги, кој наместо да позајмува пари директно на деловна активност, им помага на деловните субјекти да соберат пари од други фирми во форма на обврзници (долг) или акции (капитал) )
Примарното работење на деловните банки вклучува:
Услуги за инвестициско банкарство
Инвестициона банка е онаа чија главна дејност е работењето со хартии од вредност, како што е откупот на хартии од вредност кои ги емитираат корпорациите и други субјекти и нивна препродажба на секундарниот пазар на хартии од вредност. Тие, исто така, се јавуваат и во улога на брокери и дилери на пазарот на капитал.
Њујорк и Лондон се најголемите центри на услуги за инвестициско банкарство. Во Њујорк доминира домашниот бизнис на САД, додека во Лондон меѓународниот бизнис и трговија сочинуваат значителен дел од активностите за инвестициско банкарство.
Девизни услуги
Девизните услуги ги обезбедуваат многу банки и специјализирани брокери за девизи ширум светот. Девизните услуги вклучуваат:
Лондон се справил со 36,7% од глобалните валутни трансакции во 2009 година - просечен дневен промет од 1,85 трилиони УСД - со повеќе американски долари кои се тргувале во Лондон од Њујорк, и се тргувало со повеќе евра отколку во сите други градови во Европа заедно.
Инвестициски услуги
Њујорк е најголемиот центар на инвестициски услуги, следен од Лондон. .
Осигурување
Соединетите држави, следени од Јапонија и Велика Британија се најголемите осигурителни пазари во светот.
Финансиски извоз
Водечки финансиски извозник, во смисла на извоз помалку увоз, е Велика Британија, која имашла 95 милијарди долари финансиски извоз во 2014 година. Позицијата на Велика Британија е помогната од уникатни институции (како што е Lloyd's of London за осигурување, Baltic Exchange за испорака итн.) и средина што привлекува странски фирми ; многу меѓународни корпорации имаат глобално или регионално седиште во Лондон и котираат на Лондонската берза и многу банки и други финансиски институции работат таму или во Единбург.
NGC 4660
NGC 4660 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4660 се споменува и како UGC 7914, MCG 2-33-6, CGCG 71-23, VCC 2000.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4660 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4660 има привидни димензии од 2,1' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 44 м 31,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 11' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 4660 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42917. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 878. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 41.
Ковачи на лажни пари
„Ковачи на лажни пари“ Les Faux-monnayeurs — роман на францускиот писател Андре Жид, објавен во 1925 во книжевното списание Nouvelle Revue française (NRF). Иако веќе автор на неколку дела, како Визбите во Ватикан, Жид сепак во посветата на романот, упатена кон Роже Мартен ди Гар вели дека ова е неговиот „прв роман“ (отфрлајќи ги претходните публикации како „раскази“ или „сатири“).
Романот се одликува со речиси научна прецизност и мозаична структура. Речиси секое поглавје во романот следи различен лик со различна приказна, ненужно поврзана со главниот заплет, на овој начин Жид гради мозаик испреплетен со најразлични гледни точки; во некои поглавја самиот автор се обраќа на читателот. Напуштајќи ја традиционалната линеарна структура, преку ликот на Едуард, Жид ги истакнува ограничувањата на романот, како книжевна форма која се обидува веродостојно да ја отслика реалноста, со намера да го отвори патот кон нови книжевни можности. Оваа книга денес се смета за една од најважните дела на ХХ. век, предвесник на некои книжевни движења како nouveau roman. Ова дело е вброено помеѓу стоте најдобри дела на ХХ. век во познатиот список на списанието Ле Монд. Во 2010, направена е телевизиска екранизација на романот, напишана и режирана од Беноа Жако.
Насловот на романот се однесува на една случка во која неколку од ликовите прават измама со фалсификувани монети. Од друга страна, насловот претставува алегорија на лажните животи на повеќето ликови, така што читателот едвај може да ја разграничи вистината и лагата од она што тие го тврдат за себе. Конечно, поради нелинеарната структура на романот и неколкуте директни обраќања на авторот, како и тоа што еден од ликовите пишува роман со наслов Ковачи на лажни пари, тешко е да се разграничи каде завршува реалноста, а каде почнува фикцијата, наметувајќи го прашањето за оригиналот на некој предмет и неговата копија. Хомосексуалноста е во центарот на делото, илустрирана преку соперништвото на писателите Едуар и Робер, како и нивниот судир во обидот да ги заведат младите Оливие и Бернар.
Главен заплет
Главната приказна ја сочинуваат четири ликови. Бернар и Оливие, двајца средношколци и хомосексуалните писатели Едуар и Робер де Пасаван. Заплетот настанува од книжевното соперништво на писателите, но и желбата да ги заведат помладите.
Бернар, некое време пред матурата, случајно наидува на љубовни писма кои му откриваат дека е плод на кратка врска на мајка му и непознат човек. Обземен од разочарување кон човекот кој го одгледал имајќи го ова на ум, Бернар решава потполно да се одрече од посвоителниот татко, кој пак чувствува посебна наклонетост кон Бернар, иако има неколку свои биолошки деца. Бернар, набргу го напушта домот и се засолнува кај еден од своите најдобри пријатели, Оливие, срамежливо и повлечено момче. Оливие надоместува за својата несигурност, барајќи внимание и одобрение од постарите, особено од неговиот вујко Едуар, кој исто така има силни чувства кон Оливие. Двајцата никако не успеваат да ги откријат чувствата еден на друг. Кога Едуар пристигнува во Париз го заборава куферот на железничката станица, а Бернар го користи ова да се зближи со него. Бернар во куферот го открива дневникот на Едуар во кој дознава дека Едуар е во Париз, поради бремената Лора, девојка на Вансан, постариот брат на Оливие, која ја има напуштено целосно. По низа случувања Едуар го наоѓа куферот и го поканува Бернар да му служи како личен секретар за време на планински престој во Швајцарија. Таму, Бернар е импресиониран од писателската работа на Едуар, а истовремено се заљубува во Лора.
Оливие преку писмо дознава за радоста на Бернар поради што станува неверојатно љубоморен и дозволува да биде заведен од грофот де Пасаван, манипулативен писател кој живее раскошен боемски живот. Оливие застранува од своето вообичаено однесување, преобразувајќи се во арогантен, површен младич. За време на една книжевна вечер која ги обединува четворицата, Оливие, пијан и во состојба на депресија завршува во станот на Едуар. Утрото се обидува да се самоубие, не признавајќи што го довело до чинот на самоубиство. Со помош на Едуар, Оливие застанува на нозе, се оттргнува од грофот, и ја признава љубовта кон Едуар. Бернар, од друга страна, по разговор со Лора и Едуар решава да се врати кај татко си.
Морски снег
Состав
Морскиот снег се состои од најразлични главно органски материи, вклучувајќи мртви или изумрени животни и фитопланктон, протисти, фекални материи, песок и друга неорганска прашина. Повеќето заробени честички се поранливи на пасиштата отколку што би биле како единки што слободно лебдат. Агрегатите можат да се формираат преку абиотски процеси (т.е. екстраполимерни супстанции). Станува збор за природни полимери кои се излачуваат како отпад главно од фитопланктон и бактерии. Слузта секретирана од зоопланктонот (најчесто салпи, апендикулари и птероподи) придонесува и за составните делови на морските снежни агрегати. Овие агрегати растат со текот на времето и може да достигнат неколку сантиметри во пречник, патувајќи со недели пред да стигнат до океанското дно.
Морски снег често се формира за време на цветањето на алгите. Како што се акумулира фитопланктонот, тие се собираат или се заробуваат во други агрегати, што и двете ја забрзуваат стапката на тонење. Агрегацијата и тонењето всушност се смета дека се голема компонента на изворите за губење на алги од површинските води. Повеќето органски компоненти на морскиот снег ги консумираат микробите, зоопланктонот и другите животни кои се хранат со филтер во првите 1.000 метри од нивното патување. На овој начин морскиот снег може да се смета за основа на длабокоморските мезопелагични и бентосни екосистеми: бидејќи сончевата светлина не може да допре до нив, морските организми во голема мера се потпираат на морскиот снег како извор на енергија. Малиот процент од материјалот што не се троши во поплитките води се инкорпорира во калливиот „излив“ што го покрива океанското дно, каде што дополнително се распаѓа преку биолошката активност.
Морските снежни агрегати покажуваат одлики кои одговараат на „хипотезата за збирно тркало за вртење“ на Голдман. Оваа хипотеза наведува дека фитопланктонот, микроорганизмите и бактериите живеат прикачени на површините на агрегат и се вклучени во брзото рециклирање на хранливи материи. Докажано е дека фитопланктонот може да ги преземе хранливите материи од мали локални концентрации на органски материјал (на пр. фекална материја од поединечна зоопланктонска клетка, регенерирани хранливи материи од органско распаѓање од бактерии). Како што агрегатите полека тонат на дното на океанот, многуте микроорганизми кои живеат на нив постојано дишеат и во голема мера придонесуваат за микробната јамка.
Збирна динамика
Агрегатите започнуваат како колоидна фракција, која обично содржи честички со големина помеѓу еден нанометар и неколку микрометри. Колоидната фракција на океанот содржи голема количина на органска материја недостапна за пасителите. Оваа фракција има многу поголема вкупна маса од фитопланктонот или бактериите, но не е лесно достапна поради одликите на големината на честичките во однос на потенцијалните потрошувачи. Колоидната фракција мора да се агрегира за да биде повеќе биорасположлива.
Ефект на баластирање
Агрегатите кои побрзо тонат на дното на океанот имаат поголеми шанси да извезат јаглерод до дното на морето. Колку подолго е времето на престој во водениот столб, толку е поголема шансата да се напасува. Агрегатите формирани во области со висока прашина можат да ја зголемат својата густина во споредба со агрегатите формирани без присутна прашина и овие агрегати со зголемен литоген материјал, исто така, се во корелација со честички органски јаглеродни текови. Агрегатите кои се способни да го зголемат својот ефект на баласт можат да го сторат тоа само во површинскиот океан бидејќи не е забележано дека минералите се акумулираат додека се движат надолу по водениот столб.
Микроорганизми поврзани со честички
Како што е илустрирано на дијаграмот, фитопланктонот го фиксира јаглерод диоксидот во еуфотичната зона користејќи сончева енергија и произведува органски јаглерод со честички. Органскиот јаглерод со честички формиран во еуфотичната зона се обработува од морските микроорганизми (микроби), зоопланктонот и нивните потрошувачи во органски агрегати (морски снег), кој потоа се извезува во мезопелагичните (длабочина од 200–1000 m) и батипелагиските зони со тонење и вертикална миграција со зоопланктон и риби.
Најголемата компонента на биомасата се морските протисти (еукариотски микроорганизми). Било откриено дека морските снежни агрегати собрани од батипелагичната зона се состојат главно од габи и лабиринтиди. Помалите агрегати не содржат толку многу еукариотски организми што е слично на она што се наоѓа во длабоките океани. Батипелагичните агрегати најмногу личеле на оние што се наоѓаат во површинскиот океан. Тоа подразбира повисоки стапки на реминерализација во батипелагичната зона.
Нумерички, најголемата компонента на морскиот снег се прокариотите кои ги колонизираат агрегатите. Бактериите се во голема мера одговорни за реминерализација и фрагментација на агрегатите. Реминерализацијата обично се случува под длабочина од 200 m.
Претходно се сметало дека поради фрагментација, бактериските заедници ќе се поместат додека патуваат по водниот столб. Како што се гледа во експериментите, сега се смта дека заедниците што се формираат за време на агрегацијата остануваат поврзани со агрегатот и какви било промени во заедницата се должат на пасење или фрагментација, а не на формирање на нови бактериски колонии.
Циклус на јаглерод
Длабокиот океан содржи повеќе од 98% од растворениот неоргански јаглероден базен. Заедно со брзата стапка на седиментација што резултира со ниски влезни органски јаглеродни честички Допрва треба да се реши каков ефект имаат микробите врз глобалниот јаглероден циклус. Истражувањата покажуваат дека микробите во длабоките океани не се мирни, туку се метаболички активни и мора да учествуваат во циклусот на хранливи материи не само од хетеротрофи, туку и од автотрофи. Постои неусогласеност од побарувачката на микробен јаглерод во длабоките океани и извозот на јаглерод од површинскиот океан. Фиксацијата на растворениот неоргански јаглерод е со слични поредоци на големина како хетеротрофните микроби во површинскиот океан. Податоците засновани на модел откриваат дека фиксацијата на растворениот неоргански јаглерод се движи од 1 mmol C m −2 d −1 до 2,5 mmol C m −2 d −1.
Микросредини
Големите агрегати можат да станат аноксични што доведува до анаеробен метаболизам. Типично, анаеробните метаболизми се ограничени на области каде што е енергетски поповолен. Со оглед на изобилството на бактерии кои ги денитрификуваат и намалуваат сулфатите, се смета дека овие метаболизми се способни да напредуваат во морските снежни агрегати.
Импликации
Поради релативно долгото време на престој на термохалинската циркулација на океанот, јаглеродот транспортиран како морски снег во длабокиот океан со помош на биолошката пумпа може да остане надвор од контакт со атмосферата повеќе од 1000 години. Односно, кога морскиот снег конечно ќе се распадне на неоргански хранливи материи и растворен јаглерод диоксид, тие се делотворно изолирани од површинскиот океан за релативно долги временски размери поврзани со океанската циркулација. Следствено, зголемувањето на количината на морски снег што стигнува до длабоките океани е основата на неколку геоинженерски шеми за подобрување на секвестрацијата на јаглеродот од океанот. Исхраната на океаните и оплодувањето со железо се обидуваат да го зголемат производството на органски материјал во површинскиот океан, со истовремен пораст на морскиот снег кој стигнува до длабоките океани. Овие напори сè уште не произвеле одржливо оплодување кое делотворно ќе го транспортира јаглеродот надвор од системот.
Зголемувањето на температурите на океаните, проектиран показател за климатските промени, може да резултира со намалување на производството на морски снег поради зголемената стратификација на водениот столб. Зголемената стратификација ја намалува достапноста на фитопланктонските хранливи материи како што се нитрати, фосфати и силициумска киселина, и може да доведе до намалување на примарното производство, а со тоа и на морскиот снег.
Микробиолошките заедници поврзани со морскиот снег се исто така интересни за микробиолозите. Неодамнешните истражувања покажуваат дека транспортираните бактерии можат да разменуваат гени со претходно замислени изолирани популации на бактерии кои живеат во широчината на океанското дно. Во толку огромно подрачје може да има сè уште неоткриени видови толерантни на високи притисоци и екстремен студ, кои можеби се користат во биоинженерството и фармацијата.
Моќната Афродита
Моќната Афродита (англиски: Mighty Aphrodite) е американски филм (комедија) од 1995 година, во режија на Вуди Ален, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Вуди Ален (Woody Allen), Мира Сорвино (Mira Sorvino) и Хелена Бонам Картер (Helena Bonham Carter). Во 1996 година, Мира Сорвино освоила „Оскар“, во категоријата „најдобра споредна женска улога“, а Вуди Ален бил номиниран во категоријата „најдобро оригинално сценарио“. Истата година, Сорвино ја добила и наградата „Златен глобус“, во категоријата „најдобра споредна женска улога“.
Содржина
Лени (го глуми Ален) и Аманда (ја глуми Картер) имаат син, Макс, кој не е нивно родено дете, туку е посвоен. Како што расте Макс, тој покажува голема дарба и интелигенција, па Лени сака да открие која е неговата вистинска мајка. Еден ден, тој оди во службата за посвојување, но таму го одбиваат, бидејќи не смеат да го откријат името на биолошката мајка. Затоа, Лени ги краде документите за посвојување. По одредено истражување, тој дознава дека мајката на детето е една проститутка и глумица во порно-филмови, која се вика Линда (ја глуми Сорвино). Лени се запознава со неа и сака само да разговараат, но таа го брка од станот, мислејќи дека е некаков перверзен тип. Сепак, Лени е упорен и постепено ја добива довербата на Линда. По неколку средби со неа, тој го дознава нејзиното тешко минато и животот во несередено семејство. Сепак, таа има желба да почне нов живот, да запознае добар човек, кој ќе ја сака, и да работи како фризерка.
Со цел, да ѝ помогне, Лени ја запознава со боксерот Кевин, кој сака да се врати во своето родно место, на северот од САД и да стане фармер. Кевин и Линда се привлекуваат еден со друг, но Кевин дознава дека таа е проститутка и раскинува со Линда и си заминува во својот роден крај. Истовремено, Лени успева да го убеди макрото на Линда да ја ослободи од работата за него. Од друга страна, сопругата на Лени, Аманда е преокупирана со работите околу отворањето на нејзината уметничка галерија и воопшто не забележува што се случува со Лени. Исто така, таа стапува во врска со друг човек, мислејќи дека го сака и на Лени му соопштува дека ќе го остави. Разочаран, Лени ја посетува Линда, која исто така е нажалена од неуспешната врска со Кевин и двајцата имаат сексуален однос.
Потоа, Линда го посетува Кевин во неговото родно место, молејќи го да ја прими кај себе, но тој ја одбива. Возејќи назад дома, таа запознава пилот на хеликоптер, кој го прифаќа нејзиното минато и таа се мажи за него. Уште повеќе, таа му раѓа девојче, чиј татко всушност е Лени, но таа не му кажува на Лени за девојчето. Кевин, исто така, си наоѓа жена и живее среќен живот на својата фарма. Аманда сфаќа дека го сака Лени и му се враќа, така што тие го продолжуваат заедничкиот живот. Еден ден, во трговски центар во Њујорк, Лени ја среќава Линда, која го здогледува својот биолошки син, Макс (иако не знае дека е тој), а Лени ја здогелдува својата биолошка ќерка (иако и тој не знае за неа).
Мукденски инцидент
Мукденски инцидент или Манџуриски инцидент ― настан исцениран од јапонски воен персонал кој послужил како изговор за јапонската инвазија на Манџурија во 1931 година.
На 18 септември 1931 година, поручник Суемори Кавамото од независната гарнизонска единица од 29-от јапонски пешадиски полк (独立守備隊) детонирал мало количество динамит на железничка линија во близина на Мукден (денешен Шенјанг). Јапонската царска армија за инцидентот ги обвинила кинеските дисиденти и одговорила со целосна инвазија и окупација на Манџурија, каде што шест месеци подоцна Јапонија ја основала својата марионетска држава, Манџукуо.
Причини
По поразот во Руско-јапонската војна (1904–1905) Руската империја на Јапонија ѝ ги префрлила своите права за закуп на поголемиот дел од Јужноманџурската железничка зона. Делови од Јапонската царска армија (Квантуншката армија) ја обезбедувале железницата на територијата на Полуостровот Љадунг до границата со Кина јужно од Мукден, каде што на тврдината Бејдаинг имало кинески гарнизон од 7.000 војници под команда на Жанг Ксуелианг. Командата на Квантуншката армија на полуостровот покажувала прекумерна независност, што донекаде го загрижувало Токио, но сепак, во 1930 година, бил подготвен план за заземање на Манџурија.
Настани
Армискиот полковник од Квантуншката армија Сеиширо Итагаки и потполковникот Канџи Ишивара, верувале дека конфликт во Манџурија ќе биде од најдобар интерес за Јапонија, и независно еден од друг смислиле план да ги предизвикаат кинеските сили стационирани во близина да направат инцидент и со тоа да ја поттикнат Јапонија да ја нападне Манџурија. Меѓутоа, откако јапонскиот министер за војна Јиро Минами го испратил генерал-мајорот Јошицугу Татекава во Манџурија со за да ја спречи непослушноста и милитаристичкото однесување на Квантуншката армија, Итагаки и Ишивара не можеле повеќе да ги чекаат Кинезите да одговарат на провокациите, и морале да исценираат свои.
Инцидент
Полковник Сеиширо Итагаки, потполковник Канџи Ишивара, полковник Кенџи Доихара и мајор Такајоши Танака на 31 мај 1931 година го завршиле планирањето на инцидентот.
Планот бил извршен кога првиот поручник Суемори Комото од Независната гарнизонска единица (獨立守備隊) од 29-от пешадиски полк, која ја обезбедувал Јужноманџуриската железница, поставил експлозив крај пругата, но доволно далеку за да не направи вистинска штета. На 18 септември околу 22:20 часот бил активиран експлозивот. Меѓутоа, експлозијата била мала и оштетен бил само дел (1,5 метри) од едната страна на шината. Всушност, воз од Чангчун без потешкотии поминал врз оштетената пруга и пристигнал во Шенјанг во 22:30 часот.
Инвазија на Манџурија
Утрото на 19 септември, како одговор на наводниот кинески напад на железницата, бил отворен артилериски оган врз кинескиот гарнизон во близина на Мукден. Малите воздухопловни сили на Чанг Ксуелианг биле уништени, а неговите војници побегнаа од нивните уништени касарни во Бејдејинг. Борбите завршиле вечерта, а Јапонците го окупирале Мукден. Во борбите загинале 500 Кинези и само два Јапонци.
Во Далиан во изнајмената територија Квантунг, врховниот командант на Квантуншката армија, генерал Шигеру Хоњо, прво бил згрозен што планот за инвазија бил донесен без негова дозвола, но на крајот Ишивара го убедил да им даде одобрение да дејствуваат. Хонџо штабот на Квантуншката армија го преселил во Мукден и му наредил на генералот Сенјуро Хајаши од јапонската армија во Кореја да им испрати засилување.
Чанг Ксуелианг лично на своите луѓе им наредил да не се борат против Јапонците. Затоа, јапонските војници без поголеми потешкотии ги окупирале и големите градови Чангчун и Антунг. Пет месеци по Мукденскиот инцидент, Манџурија била целосно во рацете на Јапонците.
Јохан Петер Екерман
Јохан Петер Екерман (германски: Johann Peter Eckermann, 21 септември 1792 - 3 декември 1854) — германски писател.
Животопис
Во воведот на својата книга „Разговори со Гете“, Екерман дава податоци за својот живот. Тој е роден во Винзен на Луе, Харбург, во сиромашна куќа со една просторија во која се греело и без скали. Како најмладо дете од вториот брак на татко му, тој растел осамено. Од првиот брак, татко му имал два сина: едниот бил морнар, а завршил во ропство некаде низ светот; другиот долго време живеел на Гренланд како ловец на китови и ајкули, а потоа се вратил во Хамбург каде живеел скромен живот. Од вториот брак на татко му имал две постари сестри кои го напуштиле домот кога тој имал 12 години и работеле како слугинки во родното место и во Хамбург. Неговото семејство било многу сиромашно: имало малку земја и една крава, мајка му заработувала така што шиела капи за жените, а татко му имал мал трговски дуќан поради што често бил отсутен од домот. Јохан Петер Екерман имал тешко детство зашто постојано морал да работи тешки земјоделски и домашни работи, а кога пораснал го придружувал татко си во неговите патувања. За тоа време, тој повремено одел на училиште, обидувајќи се да научи да чита и да пишува. Истовремено, тој ја открил својата дарба за цртање и сликање и набргу бил забележан од началникот на округот, но родителите го спречиле неговиот обид да стане сликар. Сепак, благодарение на богатите луѓе, Екерман бил примен во приватно училиште, но повторно, сиромаштијата го спречила да се запише во гимназијата.
Откако наполнил 16 години, Екерман станал писар кај локалниот судски службеник, а во периодот 1808-1810 работел ситни адвокатски работи. Потоа се вработил во Дирекцијата за непосредни даноци во Линебург, а по нејзиното укинување се префрлил во Помошната префектура во Уелцен, а во 1812 година бил поставен за општински секретар во Бефензен каде останал до пролетта 1813 година. Тогаш, тој ја напуштил службата, се вратил во родното место и кон крајот на летото, како доброволец, му се приклучил на Килмансегеовиот корпус кој се борел за ослободување од француската окупација. Притоа, тој учествувал во походот низ Мекленбург, Холштајн и Хамбург против армијата на маршалот Давуст, во борбата против генералот Мезон, а летото војувал во Фландрија и Брабант.
Есента 1814 година, Екерман се вратил дома каде дознал дека умрел татко му, а мајка му живеела со најстарата сестра која ја презела родителската куќа. Зимата 1815 година, тој заминал во Хановер со намера да учи кај сликарот Рамберг, меѓутоа во мај истата година тешко се разболел и така ја прекинал сликарската практика. Тогаш, тој се вработил во една воена установа, а здравјето му се подобрило. Во тоа време се запознал со поезијата на Теодор Кернер и така кај него се појавил интерес за книжевноста. Исто така, почнал да ги чита делата на Шилер и Клопсток, а потоа се запознал со песните на Гете кои му оставиле силен впечаток, а откако ги прочитал „Вилхелм Мајстер“ и „Фауст“ постојано мислел и зборувал за Гете. Поттикнат од Гетеовата поезија, Екерман почнал да ги чита и делата на Шекспир, Софокле и Хомер, но тогаш сфатил дека му е неопходно формално образование и почнал да посетува приватни часови кај еден наставник во гимназијата во Хановер, учејќи ги латинскиот и грчкиот јазик. На возраст од 25 години, Екерман се запишал во гимназијата во Хановер, иако на приемниот испит не поминал најдобро. Во текот на неколку месеци, истовремено работел и учел, но не можел да го издржи тој напор и пролетта 1817 година ја напуштил гимназијата. Откако сфатил дека му е потребно повисоко образование, тој дал оставка во воената канцеларија и во мај 1821 година се запишал на Универзитетот во Гетинген, каде студирла право, а во втората академска година се префрлил на студиите по филологија, запознавајќи се со професорот Дисен. Меѓутоа, тој сфатил дека неговиот интерес лежи во книжевноста и есента 1822 година ги напуштил студиите и се населил во едно село во близината на Хановер.
Набргу по доаѓањето во Гетинген, Екерман му испратил на Гете примерок од својата поетска збирка, а во 1823 година му го испратил и својот ракопис „Прилози кон поезијата“ (Beiträge zur Poesie), со молба да му помогне да најде издавач. Откако разбрал дека Гете имал убаво мислење за неговите дела, во мај 1823 година, Екерман заминал пеш во Вајмар со намера лично да се запознае со Гете. Таму, Екерман работел како приватен учител при што во текот на девет години му бил личен секретар на Гете, а неколку години му бил учител на синот на големиот војвода. Во 1830 година заминал на пат низ Италија, заедно со синот на Гете. Во 1838 година бил назначен за војводски советник и библиотекар на војвотката.
Екерман му останал верен на Гете и по неговата смрт, кога се зафатил со редактирање на книжевното наследство на Гете и со објавувањето на посмртното издание на Гетеовите целокупни дела. Инаку, Екерман не бил платен за својата работа како секретар на Гете, така што умрел во голема сиромаштија која пред крајот на животот му го попрачила умот.
Творештво
Екерман почнал да пишува песни уште во младоста, но не им обрнувал внимание и воопшто не ги ценел. Неговиот интерес за поезијата се појавил за време на престојот во Хановер каде бил воодушевен од поезијата на Теодор Кернер. Тогаш, тој напишал една песна за враќањето на германските војници од војната против француската армија, ја испечатил во неколку стотини примероци и ја разделил низ градот. Песната доживеала голем успех: била објавена во некои списанија, а врз основа на неа еден композитор создал музичко дело. Оттогаш, тој почнал редовно да пишува песни и истовремено се запознал со делата на Шилер и Клопсток. По напуштањето на гимназијата, како реакција на популарните дела „Вина“ на Милнер и „Прабаба“ на Грилпарцер, во 1820 година, Екерман напишал едно драмско дело кое им ги читал на пријателите, но тие не се изразиле пофално за него. Тогаш, тој одлучил да го преработи делото, но претходно објавил поетска збирка која успеал да ја продаде и да заработи 150 талири. По напуштањето на студиите, тој започнал да пишува теоретски статии за книжевноста и во 1823 ја завршил книгата „Прилози кон поезијата со посебен осврт на Гете“.
Денес, творештвото на Екерман нема големо значење, односно неговите критички есеи и збирката „Песни“ (1821) се заборавени, но тој останал познат во историјата на книжевноста по својата книга „Разговори со Гете“ (Gespräche mit Goethe) која настанала како резултат на неговата работа како личен секретар во последните девет години од животот на Гете.
Бела Морети
Бела Морети (Bella Moretti) (подена март 12, 1989) — американска порнографска глумица. Нејзината кариера за ја започнува во 2008 на возраст од 19 година.
Црква „Св. Атанасиј“ - Глуво
Свети Атанасиј — нова селска црква во скопското село Глуво.
Историја
Храмот бил подигнат во 2016 година, подигнат врз црквичка од 1970 година, која, пак, била подигната на темели на постара градба.
Финансирање на изградбата на црквата била од страна на мештаните на селото Глуво. Во храмот биле вложени околу 80.000 евра.
Глукагон-сличен пептид-1
Глукагон-сличен пептид-1 (GLP-1) е пептиден хормон долг 30- или 31-аминокиселинска резидуа кој се добива со ткивно-специфични посттранслациска обработка на пептидот проглукагон.