cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2579
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2579 се споменува и како OCL 724, ESO 370-*N8, *Grp ?.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2579 е од видот IV1p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,5 m. NGC 2579 има само една позната привидна димензија, која изнесува 19'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 52,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 36° 12' 58".
Цилиц
Цилиц (Zielitz) — општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Рикота
Рикота е италијанско сирење од сурутка направено од овчо, кравјо, козјо или италијанска сурутка од водено биволско млеко што останала од производството на други сирења. Како и другите сирења од сурутка, тој се прави со коагулација на протеините што остануваат откако казеинот се користи за производство на сирење, особено албумин и глобулин.
Протеинот Рикота може да се собере ако прво се дозволи сурутката да стане покисел со дополнителна ферментација. Потоа закиселената сурутка се загрева до приближно вриење. Комбинацијата на ниска pH вредност и висока температура го денатурира протеинот и предизвикува негова флокулација, формирајќи фина урда. Откако ќе се олади, се одвојува со поминување на течноста низ фина крпа, оставајќи ја урдата зад себе. Рикота урда е кремасто-бела по изглед, а малку слатка по вкус. Содржината на маснотии варира во зависност од употребеното млеко. Во оваа форма, по текстурата е нешто слична на некои варијанти на свежо сирење, иако значително полесна. Тоа е многу лесно расипливо. Сепак, рикотата се прави и во стари сорти кои се чуваат многу подолго.
Историја
Производството на рикота на италијанскиот полуостров датира од бронзеното време. Во вториот милениум п.н.е., керамичките садови наречени котли за млеко почнаа да се појавуваат често и очигледно беа единствени за полуостровот. Тие беа дизајнирани да го варат млекото на високи температури и да го спречат вриењето на млекото. Свежите киселински коагулирани сирења произведени со овие котли веројатно биле направени со полномасно млеко.
Меѓутоа, производството на коагулирано сирење со сирило го надминало производството на свежи сирења со полномасно млеко во текот на првиот милениум п.н.е. Бронзените рендења за сирење пронајдени во гробовите на етрурската елита докажуваат дека тврдо ренданите сирења биле популарни кај аристократијата. Во старите римски кујни најчесто се користеле и ренде за сирење. За разлика од свежото сирење коагулирано со киселина, старото сирење коагулирано со сирило може да се чува многу подолго.
Зголеменото производство на сирење коагулирано со сирило доведе до голема понуда на слатка сурутка како нуспроизвод. Сирењата потоа почнале да користат нов рецепт, кој користел мешавина од сурутка и млеко за да ја направат традиционалната рикота како што е позната денес.
Старите Римјани правеле рикота, но писателите за земјоделство како Катон Постариот, Маркус Терентиус Варо и Колумела не ја спомнуваат. Тие го опишаа производството на коагулирано сирење со сирило, но не пишуваа за котли за млеко или за сирење коагулирано со киселина. Веројатна причина е тоа што рикотата не била профитабилна бидејќи нејзиниот многу краток рок на траење не дозволувал дистрибуција на урбаните пазари. Рикота најверојатно ја консумирале овчарите кои ја правеле. И покрај тоа, доказите од сликите и литературата покажуваат дека рикотата била позната и веројатно ја јаделе и римските аристократи.
Керамичките котли за млеко сè уште ги користеле овчарите од Апенин за правење рикота во 19 век од нашата ера. Денес се користат метални котли за млеко, но методите на производство се малку променети од старите времиња.
Производствен процес
Протеинот од сурутка е еден вид млечен протеин, но има многу други млечни протеини. Самата сурутка содржи помалку од 1% од вкупниот млечен протеин, по тежина. Според тоа, производството на рикота бара големи количини на влезно млеко. Процесот на производство вклучува употреба на топлина и киселина за коагулација на протеинот од сурутка од растворот на сурутка. Растворот од сурутка се загрева до температура речиси на вриење, многу потопла отколку за време на производството на оригиналното сирење, чиј остаток е сурутката.
Свежи варијанти
Рикота ди Буфала Кампана и Рикота Романа се значајни сорти произведени во Италија и заштитени со регулативата за заштитена ознака на потекло на Европската унија. Рикота ди Буфала Кампана е направена од сурутка која останала по производството на Моцарела ди Буфала Кампана, заштитена сорта на моцарела од биволи. Рикота Романа се прави од сурутка од овчо млеко.
Стари варијанти
Свежата рикота може да биде предмет на дополнителна обработка за да се добијат варијанти кои имаат многу подолг рок на траење. Овие методи на производство вклучуваат солење, печење, пушење и понатамошна ферментација.
Рикота салата е пресувана, солена, сушена и остарена сорта на сирење. Таа е млечно-бела и цврста и се користи за рендање или сецкање. Рикота салата се продава во тркала, украсени со деликатна шема на кошничка.
Рикота инфорната се добива со ставање голема грутка мека рикота во рерната додека не се развие кафена, лесно јагленисана кора, понекогаш дури и додека не стане песочно кафеава до крај. Рикота инфорната е популарна првенствено на Сардинија и Сицилија, а понекогаш се нарекува и рикота ал форно.
Рикота афумицата е слична на рикота инфорната и се добива со ставање грутка мека рикота во пушач додека не развие сива кора и не стекне јагленисано мирис на дрво, обично од дабово или костен дрво, иако, во Фриули, бука се користи дрво, со додавање на смрека и билки.
Заеднички кулинарски употреби
Како и маскарпоне во северната италијанска кујна, рикота е омилена компонента на многу италијански десерти, како што се чизкејкови и каноли. Исто така, различни различни колачиња вклучуваат рикота како состојка.
Рикота може да се измати мазно и да се измеша со зачини, како што се шеќер, цимет, вода од портокалови цветови, јагоди, а повремено и чоколадни струготини и да се служи како десерт. Оваа основна комбинација исто така е истакната како полнење на сицилијанските каноли и слоевити со парчиња торта во касата на Палермо.
Во комбинација со јајца и варени зрна, а потоа цврсто печени, рикота е исто така главна состојка во неаполската пастиера, една од многуте италијански „велигденски пити“.
Рикота исто така најчесто се користи во солени јадења, вклучувајќи тестенини, калзоне, стромболи, пица, маникоти, лазањи и равиоли.
Се користи и како замена за мајонез во традиционалната салата од јајца или туна и како згуснувач на сос.
Слични неиталијански сирења
Во Соединетите Држави, Американската рикота е скоро секогаш направена од сурутка од кравјо млеко, за разлика од италијанската рикота која обично се прави од сурутка од овчо, кравјо, козјо или италијанско водено биволско млеко. Додека двата вида се со малку маснотии и натриум, италијанската верзија е природно слатка, додека американската е малку посолена и повлажна.
Во Франција, рикотата е позната како рекуит и може да се направи од кравјо, овчо или козјо млеко. Името и техниката на подготовка се менуваат според регионот каде што се произведува: се вика Greuil, Breuil или Sérou во Гасконија, Zenbera во Баскија, Brousse во Прованса, Brocciu во Corse и Sérac на Алпите.
Во Тунис, ригутата од градот Беја е блиска роднина на рикота, освен што е секогаш свежо-мека и не е зреена. Исклучиво се прави од сурутка од овчо млеко Сицило-Сарда. Ригута се користи и како основа на неколку препарати и јадења од туниската кујна.
На шпански, ricotta е позната како requesón. Може да се посолува или заслади за готвење. Во Мексико го донеле Шпанците, иако не е толку вообичаено користен како queso фреската. Понекогаш се користи како полнење за такојо и тако дорадо, а во централно-западната област се мачка преку тостади или болилос или се служи како додаток на гравот. Во Португалија и Бразил, сличен производ се нарекува requeijão.
На Балканот, Романската urdă, Македонската урда и Бугарската извара се прават со повторна обработка на сурутката исцедена од секаков вид сирење. Урда е слична на свежата рикота бидејќи нејзиното производство го подразбира истиот технолошки процес. Меѓутоа, романската урда не се пуши ниту се пече во рерна како некои варијанти на италијанската рикота. Урда се произведува од романски овчари со векови и, следствено, Романците ја сметаат за романски традиционален производ.
Во Грција, многу слични на рикота се антотирос и манури, направени од овчо или козјо млеко. Слично на Кипар, анари се прави од истите видови млеко.
Чарлс Хард Таунс
Чарлс Хард Таунс (Charles Hard Townes — ) — американски физичар, нобеловец и пронаоѓач. Таунс бил познат по неговата работа окулу теоријата и примената на масерот, со кој основал патент, и друга работа на полето на квантната електроника поврзано со масерските и ласерските уреди. Тој ја поделил Нобеловата награда за физика во 1964 со Николај Басов и Александар Прохоров.
Рани години
Таунс се родил во Гринвил, Јужна Каролина, син на Елен Самтер Таунс (Хард; 1881-1980) и Хенри Кит Таунс (1876-1958), адвокат. Тој добил дипломи во Фурмановиот универзитет. Таунс ја завршил работата за дипломата магистер на науки по физика во Дјукскиот универзитет во 1936, а потоа се запишал во Калифорнискиот институт за технологија, каде ја добил неговата докторска диплома во 1939. За време на Втората светска војна тој работел на радарски бомбашки системи во Беловите лаборатории.
Кариера
Таунс бил избран за професор во 1950 во Колумбиски универзитет. Тој работел како извршен директор во колумбиската лабораторија за зрачење од 1950 до 1952. Тој бил директор на одделот за физика од 1952 до 1955.
Теоретичари како Нилс Бор и Џон фон Нојман се сомневале во веројатноста за создавање на масер. Нобеловците Исидор Ајзек Раби и Поликарп Куш добиле финансиски средства за нивното истражување од истиот извор како и Таунс. Три месеци пред првиот успешен експеримент, тие пробале да го запрат:
Како член на Обединетата Христова црква, Таунс сметал дека „науката и религијата се прилично паралелни, многу послични отколку другите луѓе што мислат и дека на крајот, тие мора да се спојат.“
Во 1953, Таунс, Џејмс Гордон и Зигер го изградиле првиот амонијашки масер во Колумбискиот универзитет. Овој уред користел стимулирана емисија во прилив на енергетизирани молекули на амонијак за да дојде до засилување на микробрановите на честота од окулу 24.0 гигахерци.
За неговото создавање на масерот, Таунс заедно со Николај Басов и Александар Прохоров ја добил Нобеловата награда за физика во 1964.
Таунс исто така ја пионеризирал употребата на масерите и ласерите во астрономијата, како дел од тимот кој прв ги открил комплексните молекули во вселената и ја одредил масата на супермасивната црна дупка во центарот на Млечниот Пат.
Помеѓу 1966 и 1970, тој бил директор на НАСА научниот советодавен комитет за Аполо проектот за месечево слетување.
Во последните неколку години, Таунс работел како предавач на Карл Шварцшилд во Германија и предавач на Бирла и Ервин Шредингер во Индија.
Личен живот
Таунс се оженил со Френсис Х. Браун во 1941. Тие живееле во Беркли, Калифорнија. Тие имале четири ќерки, Линда Роузвин, Елен Андерсон, Карла Кеслер и Холи Таунс.
Таунс починал на деведесет и девет годишна возраст во Оукленд, Калифорнија, на 27 јануари 2015.
Не лути се човече
Не лути се човече е тимска игра со играчи од 2 до 4. Секој играч на почетокот има 4 пиони и треба со нив да се движи низ дадените полиња. Доколку некои од пионите на 2-ца играчи се совпаднат тогаш вториот кој стапнал на полето се враќа во првобитната положба. Доколку тој кој го турка пионот на противникот, а би можел да го избегне тоа, тогаш противникот има право да не го дозволи тоа. Тој кој прв ќе ги постави сите фигури на одредените места победува.
Чарлс Хард Таунс
Почести и награди
Таунс е широко познат за неговата научна работа и водство.
Одбрани објавени дела
Делата на Таунс биле широко објавени во книги и рецензирани статии, меѓу кои:
1543
1543 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1543 година од новата ера, 543. од вториот милениум, 43. од XVI век и четвртта од 1540-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7051 и 7052 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6293 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5303 и 5304 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2296.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1543 година се протега во 4179 и 4180, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4239 и 4240 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2086. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 949 и 950 исламска година.
Грота Верде
Во нејзина близина, брегот е нерамен, целосно изложен на северноафриканскиот ветер сироко. Бидејќи абењето и кинењето на карпите е многу брзо, поранешните ознаки на водните линии веројатно нема да бидат добро зачувани. Следствено, тешко е да се препознае каква било дефинитивна индикација за поранешните нивоа на земјиште. Сè што дефинитивно може да се каже е дека се работи за морски пештери, чијшто под се формирал кога копното било повисоко, а сега е потопен. Покривот бил еродиран кога земјиштето било на пониско ниво. Зеленото светло на карпите произлегува како композитен ефект поради сината светлина што се одбива и се пренесува од водата, играјќи на жолтеникавите страни и покривот на пештерата. Најдобро се гледа во долниот дел на Асаџо Верде, каде што може да се патува со брод во мирен ден.
Наводи
40.5394°N, 14.2208°W
Load
Load е шестиот студиски албум на Металика. Издаден бил по пет години минати по светски турнеи, во кои биле одржани над 300 концерти. Како продуцент повторно бил повикан Боб Рок, поради неочекуваниот огромен успех со претходниот албум. Во пресрет на овој проект, членовите на групата решиле да настапат во јавноста со нов имиџ, кратко потстрижени.
Ова ЦД е временски најдолго во целокупниот каталог на бендот, со времетраење од 80 минути. Според првичната замисла требало да биде и преку 80 минути, но од продуцентската куќа не го дозволиле тоа бидејќи би било невозможно за слушателите да го преслушаат целиот музички запис без прескокнување на одредени песни. Па така последната нумера е скратена за минута и пол, но оригиналната верзија на последната песна се јавува во синглот „The Memory Remains“ од наредниот албум ReLoad.
Список на песни
Сите текстови се во авторство на Џејмс Хетфилд.
Бубакево
Бубакево или Баба Ќој — пазарско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Емили Понсонби
Лејди Емили Шарлот Мери Понсонби (англиски: Lady Emily Charlotte Mary Ponsonby, 1817–1877) била англиска писателка.
Живот
Лејди Емили Шарлот Мери Понсонби е родена во Лондон во 1817 година. Нејзин татко бил Џон Понсонби, 4-ти гроф од Бесбороу, кој бил министер за внатрешни работи во 1834 година. Нејзина тетка била Лејди Каролин Ламб, чиј сопруг ќе стане премиер.
Ракописот на нејзиниот татко бил лош дури и пред да доживее несреќа со возење што го влошила проблемот. Емили била неговата најстара немажена ќерка и таа служела како негова секретарка.
Понсонби напишала голем број романи кои раскажувале приказни поставени во повисоките класи. Овие романси биле објавени анонимно. Починала на 3 февруари 1877 година во нејзиниот дом во Лондон.
107
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 107 година се протега во 2743 и 2744, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2803 и 2804 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 650. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 531 и 530 година пред хиџра.
Аларе
Аларе или Алар (Αρχοντικό, Архондико; до 1926 г. Αλάρι, Алари ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 218 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото е сместено 4 км источно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
Праисторија
Во месноста Тумба има праисториска населба, прогласена за споменик на културата во 1984 г.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Аларе е забележано како чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Според Николаос Схинас во средината на 1880-тите Алари (Ααλάρη) било село со 20 христијански семејства.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Аларе:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Аларе броело 160 жители Македонци.
Аларе било предмет на напади од андартски чети на 11/24 декември 1905 г. Обединетите грчки чети на Ставрос Ригас, Михаил Анагностакос и Христос Прандунас го нападнале селото, но селската милиција дала силен отпор, а ситуацијата за андартите се влошила со доаѓањето на редовниот аскер. По иницијатива на Прандунас, грчките андарти го пробиле обрачот со само тројца загинати и тројца ранети. Селото повторно е нападнато од андарти на 2 јуни 1906 г. Турската власт, за да пресече каналите на ВМРО до Ениџевардарското Езеро, ги преселила жителите на Аларе во Пазар; ним им било дозволено да се вратат во селото дури по Младотурската револуција. Тогаш во Аларе и блиските села учителствувал деецот Димитар Лешников.
Училишниот инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:
Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (Αγαλάρ) има 66 егзархисти.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 23 македонски куќи.
Во Грција
Во 1912 г. Аларе е заведено како село со христијанска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 154 жители (82 мажи и 72 жени), а во 1920 г. нараснало на вкупно 165 жители. Во 1924 г. сето население е протерано во Бугарија. Неколку семејства се населиле Горен Воден кај Асеновград, во Искра и Волчин кај Карнобат, Бургаско. Во селото останал само неговиот кмет, Трајо Гусков. На нивно место властите доселиле грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Архондико. Во 1928 г. селото е претставено како чисто дојденско со 245 жители од 71 семејство.
Во 1940 г. селото пораснало на 422 жители и се одржало устојчиво сè до 1960-тите, кога населението се смалило речиси наполу.
Метон
Метон (француски: metton) ― течно француско сирење направено во Франш Конте, најчесто се користи како состојка за правење канкуајот. Традиционалниот процес за производство на канкуајот со метон е да се готви во земјен сад со малку вода или млеко, а потоа да се додадат сол и путер (лукот е изборен).
Коски на лицето
Скелетот на лицето е составено од три непарни и шест парни коски.
Коски на лицето
Непарни коски се: ралник, долна вилица и подјазична коска. Парни коски се: горна вилица, непцева коска, долна непцева школка, носна коска, јаболкова коска и солзна коска.
Ана Валдшмит
Ана Валдшмит (родена 1958) е германски социолог. Таа е професорка на Универзитетот во Келн и предава студии за попреченост и социологија и политика на рехабилитација. Таа ја има првата универзитетска позиција за студии по попреченост во земјите од германско говорно подрачје.
Алфштет
Алфштет (Alfstedt; Alfst) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Ана Валдшмит
Биографија
Валдшмит студирала општествени науки на универзитетите во Бремен, Германија и Единбург, Шкотска (1978–84). Работела како социјален работник во невладина добротворна организација (1985–88), во германскиот парламент како научна консултантка во областа на генетските и репродуктивните технологии за Зелената партија (1988–91) и како научна соработничка на Универзитетот во Зиген, Германија (1992–95). Во 1995 година таа го добива својот докторат (Dr. rer. pol.) на Универзитетот во Бремен, финансиран од приватната фондација Hans-Böckler-Stiftung. Нејзината теза The Subject in Human Genetics: Expert Discourses on the Agendas and Concepts for Human Genetic Conseling 1945-1990 била објавена во 1996 година; оваа книга сега е надвор од печатење. Таа презела пост-докторски истражувања на универзитетите во Зиген и Дортмунд (1996-2000). Нејзината втора книга „ Самоопределување како конструкција: Субјективни теории на жените и мажите со попреченост“ била објавена во 1999 година. Во 2000-2002 година, Ана Валдшмит служела како професор по општествени науки на протестантскиот универзитет за применети науки Нирнберг. Во 2002 година таа била назначена за професор по социологија на попреченост на Универзитетот во Келн (Германија). Во 2004 година, Валдшмит го основа iDiS, меѓународна истражувачка единица Студии за попреченост. Во декември 2008 година, Факултетот за хуманистички науки на Универзитетот во Келн ја преименува нејзината позиција во „Социологија и политика на рехабилитација, студии за попреченост“.
Коски на лицето
Горна вилица(maxilla)
Горната вилица претставува парна, најголема лицева коска. На неа се разликуваат тело и четири израстоци. Тело (corpus maxillae) -  наликува на тристара пирамида со база кон носната празнина, а врвот сраснат со јаболковата коска. Горната страна од телото учествува во градбата на подот од орбитата, предната страна претставува основа на образот, задната страна е свртена латерално и учествува во ограничувањето на слепоочната јама. На средината од носната страна се наоѓа отвор на виличниот синус (sinus maxillaris). Челен израсток (processus frontalis) – учествува во градбата на латералниот ѕид од носната празнина. Јаболков израсток (processus zygomaticus) – се спојува со јаболковата коска. Непцев израсток (processus palatinus ) – споен  со истиот од спротивната страна, учествува во градбата на коскеното непце и тоа неговие предни две третини. Забниот израсток (processus alveolaris ) е насочен надолу и неговиот долен раб претставува забен лак. На него се забележуваат осум забни албеоли каде што се сместени корените од горните заби.
Алфштет
Местоположба
Северната и источната граница на општината ја образува окружната граница со Куксхафен.
Ана Валдшмит
Биографија
Валдшмит е главна уредничка на научниот серијал на книги Студии за попреченост: тело – моќ – разлика (од 2007 година), во соработка со Томас Мачо, други колеги и преписот на германскиот издавач, Билефелд (Германија). Нејзините изданија на книги од вклучуваат ко-издание на меѓународниот дел „Студии за попреченост во германско говорно подрачје“, во: Квартален лист за студии за попреченост. Првото списание од областа на студиите за попреченост, 2006 година, том 26, број 2, ко-уредената збирка „Студии за попреченост, социологија на културата и социологија на попреченоста: Истражувања во ново истражувачко поле“, соавторската книга „Знаењето на народот. Биоетика, секојдневниот живот и моќта на Интернет“, и ко-уредуваната збирка „Историја на попреченост: Конструкции на попреченоста во историјата. Вовед“. Таа, исто така, била ко-уредник на збирката „Култура – теорија – попреченост: средби меѓу студиите за попреченост и културните студии“. Како ко-уредник во 2018 година, таа ја објавува збирката „Разбирање на живите искуства на лицата со попреченост во девет земји. Активно граѓанство и попреченост во Европа, том 2“, што произлезе од истражувачкиот проект на ЕУ „DISCIT“.
Коски на лицето
Непцева коска (os palatinum)
Непцевата коска е парна коска сместена зад максилата на која се опишуваат два дела : вертикален и водорамен. Вертикална плочка (lamina perpendicularis) е сместена меѓу телото од максилата и крилестиот израсток од сфеноидната коска. Таа учествува во градбата на латералниот ѕид од носната празнина Водорамна плочка (lamina horizontalis ) – се наоѓа зад непцевиот израсток од максилата и влегува во составот на коскеното непце градејќи ја неговата задна третина.
Ана Валдшмит
Биографија
Во мај, 2008 година, Валдшмит била визитинг соработник во Центарот за биомедицина и општество, Кралскиот колеџ, Лондон (Велика Британија). Од октомври до декември 2008 година била гостин-професор на Катедрата за дефектологија, Универзитетот во Стокхолм (Шведска), а во текот на летниот мандат 2010 година била визитинг-научен професор на Центарот за студии за попреченост, Универзитетот во Лидс (Велика Британија). Во летниот мандат 2011 година, професорот Валдшмит била визитинг професор на Универзитетот во Виена (Австрија). Од 2007 до 2015 година Валдшмит била член на Академската мрежа на европски експерти за попреченост (ANED). Од 2013 до 2016 година, таа исто така била член на истражувачкиот конзорциум на ЕУ „Лицата со попреченост да се направат целосни граѓани – ново знаење за инклузивен и одржлив социјален модел (DISCIT)“.
Коски на лицето
Долна носна школка(concha nasalis inferior)
Претставува тенка коскена плочка налик на школка. Нејзиниот горен раб споен со солзната коска, максилата и ситестата коска. Надворешната страна од школката заедно со носната страна од максилата и вертикалната плочка од непцевата коска ограничуваат долен носен ходник.
Ана Валдшмит
Биографија
Во 2019 година, таа била домаќин на меѓународната конференција „Истории, практики и политики на попреченост“ на Универзитетот во Келн, во соработка со АЛТЕР, Европско друштво за истражување на попреченост. Од 2018 до 2021 година Валдшмит го спроведува истражувачкиот проект „Диспозитиви на „неспособност“ во трансформацијата. Вработена на работата како биографско искуство и секојдневна пракса во контекст на попреченост“ (финансиран од Германската истражувачка фондација).
Коски на лицето
Носна коска (os nasale)
Носната коска е правоаголна коскена плочка што го гради коренот од носот. Горе е споена со челната коска, бочно со челниот израсток од максилата. Внатрешната страна од коската учествува во градбата на горниот ѕид од носната празнина.
Јаболкова коскa (os zygomaticum)
Таа ја испакнува кожата на лицето во таканаречена  јаболчница. На коската се разликуваат две страни: латерална или лицева и орбитална. Лицевата е подкожна, а орбиталната влегува со составот на латералниот ѕид од орбитата. На коската се разликуваат два израстока: челен израсток нагоре и слепоочен насочен надолу.
Солзна коска (os lacrimale)
Солзната коска е мала тенка коска сместена во предниот дел од внатрешниот дел од орбитата.
Ралник (vomer)
Ралникот е тенка непарна коскена плочка налик на ромб и учестува во градбата на коскената носна преграда.
Долна вилицa (mandibula)
Мандибулата е непарна коска на која се разликуваат тело и две гранки. Тело( corpus mandibulae) - наликува на потковица. Горниот раб од телото е забен продолжеток (processus alveolaris ) со забни јамички (alveoli dentales) каде што се вметнати корените од долните заби. Долниот раб од телото е масивен и претставува база. Вилични гранки (ramus mandibulae) на горниот крај завршува со два израстока: преден(‘’короноиден израсток’’) служи за поврзување на темпоралниот мускул, а задниот зглобен израсток во вид на глава (caput mandibulae) за зглобување со темпоралната коска. Овој е единствениот подвижен зглоб на главата.
Подјазична коска (os hyoideum)
Непарна коска сместена по мандибулата во подјазичната мускулатура. Наликува на потковица со конкавитет свртена наназад. На неа се разликуваат тело, големи и мали рогови. Подјазичната коска не се зглобува со ниедна коска туку е поврзана со врски и мускули за черепот и градниот кош.
Татабања
Татабања (унгарски: Tatabánya) — град со население од 70,003 луѓе во северозападна Унгарија, во централно прекудунавскиот регион. Тој претставува главен град на округот Комаром-Естергом.
Географија
Градот е сместен во долината помеѓу планините Гересе и Вертес, на околу 55 км од главниот град на државата - Будимпешта. Во основа поради својата местоположба градот е спој на железничкиот и патниот транспорт. Автопатот M1 (како и европските патишта E60 и E75) кој ја поврзува Будимпешта со главниот град на Австрија, Виена, како и железницата која ги поврзува овие два града поминува низ градот.
Историја
Археолошките пронаоѓалиште докажуваат дека луѓето живееле на местото на денешниот град уште од камено време. Трите историски претходници на денешниот град се Алшогалала, Фелшогала и Банхида. Бенхида е најраната населба, која за првпат била спомената во 1288 година.
Во 16 век, Отоманците ја окупирале облсата. Околу истото време населението станало протестантско. Подоцна феудалците од куќата на Естерхазис кои владееле со областа, ја населиле со римокатотолички Германци и Словаци.
Според пописот од 1787 година, Алшогала имала 580, а Фелшогала 842 населеници. Изворите на јаглен во областа биле откриени во тоа време. Бројот на населението почан да расте и нова рударска колонија била формирана, која подоцна се развила во селото Татабања.
За време на индустријализацијата, се случил бран во земјата после Втората светска војна. Со тој бран неколку унгарски градчиња биле претворени во индустриски градови. Четирите селца биле обединети на 1 октомври 1947 година во еден град под името Татабања. Во 1950 година станал и главен град на округот Комаром-Естергом (тогаш се викал само Комаром). Во 1980-тите веќе имал население поголемо од 80.000.
Индустрискиот карактер на градот бил значаедн сè до падот на социјалистичката влада и следните политички промени во 1989. После тоа, значењето на тешката иднустрија и рударството се намалило со што и економската структура на градот нагло се променила.
Инфраструктура
Според пописот од 2001, Татабања имала 28.912 дома и 60% имало централно греење и телефонски врски. Речиси секое домаќинство има пристап до кабловска телевизија. 98% од градските патишта се поплочени, а сообраќајот е добро организиран.
Образование
Сè до средниот 20 век, образовните стандарди во градот биле на средно ниво, но во вотрата половина на векот тие се намалиле, како резултат на тоа што локалните рудници не барале нивните вработени да имаат висок степен на образование. Сепак кон крајот на 20 век, овој тренд бил повторно повратен. Градот моментално има 2 колеџа, 10 средни училипшта, 16 основни и 18 градинки.
Култура и спорт
Најзначајна културна институција во градот е театарот Мари Јасаи. Градот има и уште неколку други институции (музеи, библиотеки.)
Татабања има фудбалски тим кој се вика ТБСЦ, кој бил создаден во 1910. Градот исто така е домаќин на успешен ракометен клуб - Татабања Карбонекс.
Окрузи на градот
Татабања моментално е поделен на 6 окрузи:
Побратимени градови
Татабања е побратимен со:
Херцег Нови
Херцег Нови — град во Црна Гора, на брегот на Јадранско Море и во подножјето на планината Орјен. Херцег Нови е центар на Општина Херцег Нови и е најголем град со српско население на брегот на Јадранско Море. Градот бил познат и под името Castelnuovo.
Тврдини
Поради важното стратегиско значење, во градот биле подигнати неколку тврдини. Прва во низата одбранбени линии била Цитаделата (позната и како Macel) чии остатоци денес лежат во непосредна близина на тврдината Forte Mare. Крвавата кула (Канли кула), изградена од Турците во периодот по 1539 година, во најголема мера ја зачувала оригиналната архитектура, а во 1966 година била реставрирана и претворена во Летна сцена. И денес, на ѕидовите на затворската ќелија се гледаат многубројни цртежи на разни видови риби, крстови, бродови итн. Тврдината Шпањола го добила името поради тоа што неа доградиле Шпанците во текот на 1538/1539 година, кога владееле со градот. Оваа тврдина е најсочуваниот турски фортификациски објект на Јадранот, граден од 1539 до 1548 година. Таа е опкружена со масивни ѕидини со четири кружни бастиони на аглите. На главниот плоштад во Херцег Нови доминираат Западната градска кула и Сахат кулата, подигната во 1850 година, во псевдоромански стил. Името „Сахат кула“ потекнува од османлискиот период, а во времето на Млетската република се викала Тора. Оваа кула претставува хералдички знак на Херцег Нови. На самиот влез во заливот Бока Которска, на островот Ластавица се наоѓа тврдината Мамула. Таа е кружна тврдина, со пречник од околу 200 метри, а ја изградил австрискиот адмирал Лазар Мамула кон крајот на XIX век. Источно од неа, на крајниот југозапад на полуостровот Луштица се наоѓа тврдината Азра, која била изградена на основата на античка тврдина.
Цркви
<На подрачјето на општината Херцег Нови се наоѓаат 89 цркви, од кои 75 се православни, а 14 католички.
Други цркви
Црквата Св. Архангел Михаил се наоѓа на горниот плоштад во Стариот град, популарната Белависта. Нејзината градба започнала во 1883 година, а била изградена од корчулански камен во византиски стил, но со романо-готски и исламски украси. Црквата св. Ероним се наоѓа во Стариот град, на плоштадот на Миќо Павловиќ. Таа потекнува од 1856 година, а ја красат делата на барокниот сликар Трипо Кокоља. Според некои археолошки наоди, се претпоставува дека на тој простор се наоѓал дворецот на Твртко I, основачот на градот. Црквата св. Леополд Мандиќ ја изградиле Млеќаните по ослободувањето на Херцег Нови од турската власт во 1688 година. Од 1976 година таа е посветена на св. Леополд Богдан Мандиќ, роден во Херцег Нови, кој бил прогласен за светец од страна на папата Јован Павле II во 1983 година. Во близина на оваа црква се наоѓа и црквата св. Антун. Црквата св. Ѓорѓи била реставрирана во 1848 година, а во неа се наоѓа многу вредна итало-критска кружна икона на св. Петар и Павле од 16 век. Во нејзина близина се наоѓа црквата св. Спас, чија градба започнала во 1709 за завршила во 1713 година.
Музеи
Музејот на Херцег Нови, сместен во задужбината на некогашниот градоначалник Мирко Комненовиќ, го сочинуваат археолошка, историска и етнолошка збирка, како и збирка икони. Во музејот се наоѓаат остатоците од неолитската заедница пронајдена во пештерата Врањај, како и експонати од бронзената и железната епоха. Музејот располага со околу 30 икони, главно од бококоторската иконописна школа Димитриевиќ-Рафаиловиќ, а посебна атракција е плочата од црквата св. Тома од 9 век. Во состав на музејот се наоѓа и ботаничка збирка од 100 видови средоземни и суптропски растенија.
Орар
Орар – најпрепознатлив и најважен дел од одеждата на ѓаконот без кој тој не може да учествува во ниту едно свештенодејство, најчесто е украсен со крстови и разни везови, и според својата форма претставува лента долга од 3 до 5 метри и широка од 15-20 см. Еден крај на орарот на ѓаконот му се спушта врз грбот, а другиот оди преку градите, а потоа под десната пазува (мишка), па преку грбот и левото рамо се спушта напред. Овој крај на орарот, ѓаконот го држи во десната рака и се крсти со него кога ги произнесува ектениите, или покажува на некои важни работи во текот на богослужението. Орарот се изработува од брокат, со декоративни завршетоци и бордури на двата краја.
Орарот е карактеристичен за ѓаконите и ипоѓаконите во православните цркви.
Ѓакони
Ѓаконите носат единични орари кој е најстар облик на орар како што е илустрирано на традиционалната и постара иконографија. Орарот го носат преку левото рамо со предниот дел обвиткан над левата подлактница. Овој дел тој го зема со десната рака кога води ектенија или сака да привлече внимание на посебна литургиска акција.
Архиѓакони и протоѓакони
Архиѓаконите и протоѓаконите имаат многу подолги и двоструки орари, кои се носат преку левото рамо, се завиткуваат околу градите и грбот, и повторно се враќаат преку левото рамо напред. Орарот на архиѓаконот, исто така може да биде извезен со зборот „свет“.
Ипоѓакони
Ипоѓаконите исто така носат орари, но секогаш поставени крстовидно.
Надворешни врски
Ѓаконска одежда
Историја на Евреите во Србија
Историјата на еврејската заедница во денешна Србија е околу две илјади години и започнала пред доаѓањето на Србите. Евреите прво пристигнале во регионот за време на римското владеење на овие простори. Еврејските заедници на Балканот останале мали до крајот на 15 век, кога Евреите побегнале од шпанските и португалските инквизиции, наоѓајќи засолниште во областите под власта на Отоманското Царство, вклучувајќи ја и Србија.
Заедницата својот врв го достигнала пред Втората светска војна кога во земјата живееле од 33.000 евреи (од кои речиси 90% живееле во Белград и Војводина). Околу две третини од српските Евреи загинале во Холокаустот, бидејќи биле особено нападнати додека Хитлер се обидел да ги казни и етничките Срби и Евреи за германскиот пораз во Првата светска војна. По војната, голем дел од преостанатото еврејско српско население е емигрирало, главно во Израел. Во пописот во 2011 година само 787 луѓе се изјасниле како евреи. Денес, Белградската синагога и онаа во Суботица, се синагоги во служба, додека синагогата во Нови Сад е претворена во културен уметнички простор. Самото име на градот Суботица има свое еврејско име - „Шабат“/„Субота“ на српскохрватски јазик.
Стар период
Евреите за првпат пристигнале на територијата на денешна Србија за време на римското владеење на овие простори, иако има малку документи пред 10 век.
Османлиски период
Еврејските заедници на Балканот биле засилени во 15 и 16 век со доаѓањето на еврејските бегалци од шпанската и португалската инквизиција. Султанот Бајазид II ги поздравил еврејските бегалци во неговото царство. Евреите се вклучиле во трговијата меѓу различните провинции во Отоманското Царство, станувајќи особено важни за трговијата со сол. Во 1663 година, еврејското население во Белград броело 800 луѓе.
Независна Србија и Хабсбург Војводина
Многу Евреи биле вклучени во борбата на Србите за независност од Отоманското Царство, снабдувајќи оружје со локалните Срби, а еврејските заедници се соочиле со брутални репресивни напади од отоманските Турци. Борбата за независност траела до 1830 година, кога Србија ја стекнала својата независност.
Новата српска влада не била пријателска кон еврејската заедница, а до 1831 година постоеле забрани против Евреите за работа во некои професии. Ситуацијата за Евреите накратко се подобрила под власта на принцот Михаило Обреновиќ III (1839-1842), но антиеврејските одредби биле вратени под принцот Александар I Караѓорѓевиќ (1842-1858).
Со обновувањето на српскиот престол од страна на кралската куќа Обреновиќ во времето на Милош Обреновиќ во 1858 година, повторно се вратиле ограничувањата на еврејските трговци, но три години подоцна, во 1861 година, Михаил III го наследил престолот и ги вратил антиеврејските ограничувања. Во 1877 година за првпат бил избран за еврејски кандидат во Народното собрание по добивањето на поддршка од сите партии.
Српскиот парламент ги укинал сите антиеврејски ограничувања во 1889 година.
Во 1879 година во Белград било основано „Српско-еврејско пејачко друштво“ како дел од српско-еврејското пријателство. За време на Првата светска војна и Втората светска војна, на хорот не му било дозволено да настапува. Во 1950 година се преименувало во „Браќа Барух“ и е едно од најстарите еврејски хорови во светот што сè уште постои. Хорот останува симбол на обединување на заедниците, иако само 20% од членовите на хор се, всушност, Евреи, поради намаленото еврејско население во земјата (во Втората светска војна, половина од еврејското население во Србија било убиено). До 1912 година, еврејската заедница на Кралство Србија изнесувало 5.000. Српско-еврејските односи постигнале висок степен на соработка за време на Првата светска војна, кога Евреите и Србите се бореле рамо до рамо со Централните сили.
Додека со остатокот од Србија сѐ уште владеело Отоманското Царство, територијата на денешна Војводина била дел од Хабсбуршката монархија. Во 1782 година, царот Јозеф II го издал Едикт за толеранција, давајќи им на Евреите одредена мерка на верска слобода. Едиктот ги привлекол Евреите во многу делови од монархијата. Еврејските заедници на Војводина цветале и до крајот на 19 век во регионот имало речиси 40 еврејски заедници.
Кралство Југославија
По Првата светска војна, Црна Гора, Банат, Бачка, Срем и Барања биле вклучени во составот на Србија преку народни избори во овие региони, а потоа Голема Србија се обединила со Државата на Словенци, Хрвати и Срби, формирајќи го Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, кое наскоро било преименувано во Кралство Југославија. Српската релативно мала еврејска заедница броела 13.000 (вклучувајќи 500 во Косово), но во комбинација со големите еврејски заедници на другите југословенски територии, била околу 51.700. Во меѓувоените години (1919-1939), еврејските заедници на Кралството Југославија доживеале свој врв.
Пред Втората светска војна, околу 31.000 Евреи живееле во Војводина. Во Белград, еврејската заедница броела 10.000, 80% од еврејските Сефарди, зборувале ладино, а 20% јидиш.
Втора светска војна
Кралството Југославија се обидело да ја одржи неутралноста во периодот пред Втората светска војна. Премиерот Милан Стојадиновиќ се обидел активно да го привлече Адолф Хитлер додека го одржувал сојузот со поранешните сили на Антантата, Велика Британија и Франција. Самата југословенска политика не била антисемитичка: на пример, Југославија ги отворила своите граници за австриските Евреи по Аншлус. Под зголемен притисок да им се придружи на германските барања за безбедно поминување на своите трупи во Грција, Југославија го потпишала Тројниот пакт со Германија и Италија, заедно со Бугарија и Унгарија. Меѓутоа, за разлика од другите две, владата на потписниците на Мачек и Цветковиќ била соборена три дена подоцна во државен удар од патриотските, антигермански генерали. Новата влада веднаш го повлекла југословенскиот потпис и повикала на строга неутралност. Германскиот одговор бил брз и брутален: Белград бил бомбардиран без објавување на војната на 6 април 1941 година, а германските, италијанските, унгарските и бугарските трупи ја нападнале Југославија.
Холокауст
Во Србија, германските окупатори формирале концентрациони логори и политики за истребување со помош на марионетската влада на Милан Недиќ. [13]
Нацистичкиот геноцид против југословенските Евреи започнал во април 1941 година. Државата Србија била целосно окупирана од нацистите. Главните закони биле усвоени на 30 април 1941 година: Правна уредба за расно потекло (Законска одредба за расна припадност). Евреите од Срем биле испратени во хрватските логори, како и многу Евреи од другите делови на Србија. Во Србија, Германците продолжиле да ги затвораат Евреите од Банат и Белград, формирајќи концентрационен логор преку реката Сава, во српскиот дел на Белград, а потоа дадени на Независна Држава Хрватска. Концентрациониот логор Сајмиште бил основан за процесирање и елиминирање на заробените Евреи и Срби.
До времето кога Србија и Југославија биле ослободени во 1944 година, повеќето српски Евреи биле убиени. Од 82.500 Евреи во Југославија во 1941 година, само 14.000 (17%) го преживеале Холокаустот. Од еврејското население од 16.000 на територијата контролирана од нацистичката марионетска влада на Милан Недиќ, полицијата и тајните служби убиле околу 14.500 лица.
Слично прогонство на Евреите било и на територијата на денешна Војводина, која била припоена од Унгарија. Во нападот во Нов Сад во 1942 година, унгарските војници убиле многу еврејски и нееврејски српски цивили во Бачка.
Историчарот Кристофер Браунинг кој присуствувал на конференцијата на тема Холокауст и српската вмешаност, изјавил
Србија беше единствената земја надвор од Полска и Советскиот Сојуз, каде што сите еврејски жртви беа убиени на самото место без депортација, и беше првата земја по Естонија која беше прогласена за Judenfrei, термин што го користеле нацистите за време на Холокаустот за означување на област ослободена од сите Евреи. "
Српските цивили биле вклучени во спасувањето илјадници југословенски Евреи во овој период. Миријам Штајнер-Авиезер, истражувач за југословенско еврејство и член на Комитетот за праведните народи на Јад Вашем, вели: „Србите спасиле многу Евреи“.
Социјалистичка Југославија
Федерацијата на еврејските заедници во Југославија била формирана по Втората светска војна за да ги координира еврејските заедници во повоена Југославија и да лобира за правото на Евреите да имигрираат во Израел. Повеќе од половина од југословенските преживеани избрале да се емигрираат во Израел по Втората светска војна.
Еврејската заедница на Србија, и навистина од сите конститутивни републики во Југославија, ја одржувала обединувачката моќ на Федерацијата на еврејските заедници во Југославија. Сепак, ова завршило со распадот на Југославија во 1990-тите.
Југословенски војни
Пред етничките конфликти во поранешна Југославија во 1990-тите, во Србија живееле околу 2.500 Евреи, главно во Белград.