cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тетродотоксин
Историјат
Отровот првпат бил изолиран и именуван во 1909 година од јапонскиот научник д-р Јошизуми Тахара. Тоа бил еден од агенсите што ги проучувала јапонската единица 731, која го проценувала биолошкото оружје на човечки субјекти во 1930-тите.
Симптоми и третман
Дијагнозата на труење со пуфери се заснова на забележаната симптоматологија и неодамнешната историја на исхрана.
Симптомите обично се развиваат во рок од 30 минути по ингестијата, но може да бидат одложени до четири часа; сепак, ако дозата е фатална, симптомите обично се присутни во рок од 17 минути по ингестијата. Парестезијата на усните и јазикот е проследена со развој на парестезија на екстремитетите, хиперсаливација, потење, главоболка, слабост, летаргија, некоординираност, тремор, парализа, цијаноза, афонија, дисфагија и напади. Гастроинтестиналните симптоми често се тешки и вклучуваат гадење, повраќање, дијареа и абдоминална болка; смртта е обично секундарна поради респираторна инсуфициенција. Постои зголемен респираторен дистрес, говорот е засегнат, а жртвата обично покажува диспнеа, мидријаза и хипотензија. Парализата се зголемува и може да се појават конвулзии, ментални нарушувања и срцева аритмија. Жртвата, иако целосно парализирана, може да биде свесна и во некои случаи целосно луцидна до непосредно пред смртта, што генерално се случува во рок од 4 до 6 часа (во опсег од ~20 минути до ~8 часа). Сепак, некои жртви влегуваат во кома.
Ако пациентот преживее 24 часа, опоравувањето без никакви резидуални ефекти обично ќе се случи во текот на неколку дена.
Терапијата е супоративна и се заснова на симптоми, со агресивно рано третирање на дишните патишта. Доколку се проголта, третманот може да се состои од празнење на желудникот, хранење на жртвата со активен јаглен за да се врзе токсинот и преземање стандардни мерки за одржување на живот за да се одржи жртвата во живот додека не исчезне ефектот на отровот. Алфа адренергични агонисти се препорачуваат како додаток на интравенски течности за борба против хипотензијата; антихолинестеразните агенси „се предложени како опција за третман, но не се адекватно тестирани“.
Не е развиен и одобрен противотров за човечка употреба, но примарниот истражувачки извештај (прелиминарен резултат) покажува дека USAMRIID е во развој на моноклонално антитело специфично за тетродотоксин кое било ефикасно, во една студија, за намалување на смртноста од токсините во тестовите на глувци.
Географска фреквенција на токсичност
Труењата од тетродотоксин се речиси исклучиво поврзани со конзумирање на пуфер риба од водите на регионите на Индо-Тихиот Океан. Пуферите од другите региони многу поретко се јадат. Неколку пријавени случаи на труења, вклучително и смртни случаи, вклучувале пуфери од Атлантскиот Океан, Мексиканскиот Залив и Калифорнискиот Залив. Нема потврдени случаи на тетродотоксичност од атлантската пуфер риба, Sphoeroides maculatus, но во три студии, екстрактите од рибите од овој вид биле многу токсични кај глувците. Неколку неодамнешни интоксикации од овие риби во Флорида се должеле на сакситоксин, кој предизвикува паралитично труење со школки со многу слични симптоми и знаци. Школката од труба Charonia sauliae е вмешана во труење со храна, а доказите сугерираат дека содржи дериват на тетродотоксин. Имало неколку пријавени труења од погрешно означена пуфер риба, и најмалку еден извештај за фатална епизода во Орегон кога поединец проголтал тритон со груба кожа Taricha granulosa.
Во 2009 година, голем страв во регионот Окленд на Нов Зеланд бил предизвикан откако неколку кучиња умреле јадејќи Pleurobranchaea maculata (сива бочна жабрена морски полжав) на плажите. Децата и сопствениците на домашни миленици биле замолени да избегнуваат плажи, а извесно време бил прекинат и рекреативниот риболов. По исцрпна анализа, било откриено дека морските полжави мора да внеселе тетродотоксин.
Статистиката на Бирото за социјална заштита и јавно здравје во Токио покажува 20-44 инциденти на труење со фугу годишно помеѓу 1996 и 2006 година во целата земја, што доведува до 34-64 хоспитализации и 0-6 смртни случаи годишно, за просечна стапка на смртност од 6,8%. Од 23-те инциденти регистрирани во Токио помеѓу 1993 и 2006 година, само еден се случил во ресторан, додека сите други вклучувале рибари кои го јаделе својот улов. Од 2006 до 2009 година во Јапонија имало 119 инциденти во кои учествувале 183 лица, но само 7 лица загинале.
Пријавени се само неколку случаи во Соединетите Американски Држави, а избувнувањата во земји надвор од индо-пацифичката област се ретки. се смета дека тетродотоксинот се користел во вуду препарати, во таканаречените отрови за зомби, каде што последователната внимателна анализа постојано ги доведувала во прашање раните студии на техничка основа и не успеала да го идентификува токсинот во која било подготовка.,  така што дискусијата за ова прашање целосно исчезна од примарната литература од раните 1990-ти. Као и Јасумото во првиот од нивните трудови во 1986 година заклучиле дека „широко циркулираното тврдење во лаичкиот печат дека тетродотоксинот е предизвикувачкиот агенс во почетниот процес на зомбификација е без фактичка основа“.
Генетската позадина не е фактор за подложност на труење со тетродотоксин. Оваа токсикоза може да се избегне со неконзумирање на животински видови за кои е познато дека содржат тетродотоксин, главно пуфер риба; другите тетродотоксични видови обично не се консумираат од луѓето.
Труењето од тетродотоксин е особено загрижувачко за јавното здравје во Јапонија, каде што „ фугу “ е традиционален деликатес. Се подготвува и продава во специјални ресторани каде што обучени и лиценцирани готвачи внимателно ги отстрануваат внатрешните органи за да ја намалат опасноста од труење. Постои потенцијал за погрешна идентификација и погрешно означување, особено на подготвени, замрзнати производи од риба.
Анализа на храна
Биоанализата на глувци развиена за труење со паралитички школки (PSP) може да се користи за следење на тетродотоксинот кај пуфер рибите и е актуелен метод на избор. Развиен е метод на HPLC со реакција по колоната со алкали и флуоресценција за да се одредат тетродотоксинот и неговите придружни токсини. Производите на деградација на алкали може да се потврдат како нивни триметилсилил деривати со гасна хроматографија/масена спектрометрија.
Откривање во телесните течности
Тетродотоксинот може да се квантифицира во серумот, целата крв или урина за да се потврди дијагнозата на труење кај хоспитализирани пациенти или да се помогне во форензичката истрага на случај на фатално предозирање. Повеќето аналитички техники вклучуваат масовно спектрометриско откривање по гасна или течна хроматографска сепарација.
Модерни терапевтски истражувања
Тетродотоксинот е испитуван како можен третман за болка поврзана со рак. Раните клинички испитувања покажуваат значително олеснување на болката кај некои пациенти.
Во прилог на споменатата апликација за болка од рак, мутациите во еден конкретен TTX-чувствителен Na + канал се поврзани со некои мигренозни главоболки, иако не е јасно дали ова има некаква терапевтска важност за повеќето луѓе со мигрена.
Тетродотоксинот се користи клинички за ублажување на главоболката поврзана со откажување од хероин.
Популарна култура
Тетродотоксинот служи како средство за заговор за ликовите да ја лажираат смртта, како во филмовите Здраво повторно (1987), Змијата и виножитото (1988), А-тимот (2010) и Капетан Америка: Зимскиот војник (2014), Војна (2019), и во епизодите на „ Девицата Џејн “, Мајами Вајс (1985), Никита, МекГајвер Сезона 7, Епизода 6, каде што противотров е листот „Датура страмониум “, CSI: NY (сезона 4, епизода 9“ Бу“) и Чак. Во Law Abiding Citizen (2009) и Alex Cross (2012), парализара предизвикана од отровот е претставена како метод за помагање на тортурата. Токсинот исто така бил референциран во „синтетичка форма“ во S1E2 од серијата „ FBI “. Отровот се користи како оружје и во втората сезона на Арчер, во Тајните работи и во епизодата ''Внатре бр. 9'' „ The Riddle of the Sphinx “.
Врз основа на претпоставката дека тетродотоксинот не е секогаш фатален, но во речиси смртоносни дози може да направи лицето да се чувствува исклучително лошо, а лицето да остане свесно, се тврди дека тетродотоксинот резултира со зомбиизам и е предложен како состојка на Хаити Вуду подготовки. Оваа идеја првпат се појавила во нефикциската книга „Кажи му на мојот коњ“ од Зора Нил Харстон од 1938 година, во која имало повеќе извештаи за наводно труење со тетродотоксин на Хаити од вуду волшебник наречен Бокор. Овие приказни подоцна биле популаризирани од етноботаничарот Вејд Дејвис обучен од Харвард во неговата книга од 1985 година и филмот на Вес Крејвен од 1988 година, и двата насловени Змијата и виножитото. Џејмс Елрој го вклучува „отровот од риба“ како состојка во подготовките на Хаити Вуду за да предизвика зомбиизам и смрт од труење во неговиот мрачен, вознемирувачки, насилен роман „Крвта е ровер“. Но, оваа теорија била доведена во прашање од научната заедница од 1990-тите, врз основа на тестови засновани на аналитичка хемија на повеќе препарати и преглед на претходни извештаи (види погоре).
Побуна на бродот Баунти
Побуна на бродот Баунти е американски филм од 1935 во кој глумат Чарлс Лотон и Кларк Гејбл. Филмот е режиран од Френк Лојд, а заснован е на истоимената новела од Чарлс Нордоф и Џејмс Норман Хал.
Академски награди
Овој филм, сè до 2012, е единствениот кој освоил оскар за најдобар филм, но не и оскар во друга категорија.
Стоенешт
Стоенешт (Stoeneşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 4.588 жители.
Зилјана
Зилјана (Ζηλιάνα или Ζυλιάνα и Ζιλιάνα) — река во Лариско, Тесалија и Катеринско, Егејска Македонија.
Костанај
Костанај (казашки: Қостанай, Qostanaı; руски: Костанай) — град сместен на реката Тобол во северен Казахстан. Тој беше познат како Николаевск (руски: Николаевск) до 1895 година, а потоа како Кустанај (руски: Кустанай) до 1997 година. Костанај е административен центар на Костанајската област.
Зилјана
Сливот зафаќа површина од 169,1 км2 и во него има само 4 населени места — Карија и Скамња во Општина Еласона и Скотина и Горна Скотина во Општина Дион-Олимп. Највисоката точка во сливот е врвот Метаморфоси (2.697 м). Најполноводна е има кога се топат снеговите, и при силен дожд со себе носи камења и дрва, а понекогаш и се прелева и го поплавува подрачјето на Скотина.
Костанај
Историја
Костанај е основан од руски доселеници во 1879 година и го добил името Николаевск, во чест на царот Николај Втори. Во 1888 година, во градот имаше повеќе од 3.000 жители вклучени во изградбата на воденица и пиварница, кои сè уште се во функција. Во 1893 година, Костанеј доби статус на град. Црвената армија ја презеде контролата во 1918 година и го смени името на градот во Костанај. Костанајската област е основан во 1936 година со административен центар во Костанај.
Географија
Градот се наоѓа во степската зона на север од платото Тургај, во југоисточниот дел на западно-сибирската рамнина, на реката Тобол, 571 км северозападно од градот Нур-Султан (704 км по должината на автопатот). Најблискиот милионски град е рускиот Чељабинск, сместен на 260 км (300 км по должината на автопатот) северозападно од Костанај.
Клима
Костанај има пријатна и летна влажна континентална клима, со топли и суви лета и студени снежни зими. Карактеристични се остри промени во температурата во текот на денот; просечната брзина на ветерот е 3,2 м/с. Врнежи годишно околу 300–350 mm, максимални врнежи се случуваат во текот на летото. Просечната годишна влажност е 71%.
Население
На почетокот на 2020 година, населението на градот изнесувало 248 267 жители.
Етнички состав
Етничкиот состав на жителите на Костанај (на почетокот на 2020 година):
Ураган (коктел)
Коктелот Ураган ― сладок алкохолен пијалак направен со рум, сок од лимон, или сируп од маракуја или фасионола. Тој е еден од многуте популарни пијалоци што се служат во Њу Орлеанс. Традиционално се служи во високата, заоблена истоимена „ураганска чаша“. Пластичните чаши за еднократна употреба исто така се користат затоа што законите во Њу Орлеанс дозволуваат пиење во јавност и напуштање на бар со пијалак, но забрануваат јавно пиење од стаклени садови.
Историја
Создавањето на маракујскиот-вкусен роднина на дајкирито се припишува на њуорлеанскиот сопственик на таверна Пат О'Брајан. Наводно, барот започнал како спикизи (тајна продавница за алкохол) наречен „Mr. O'Brien's Club Tipperary“, а лозинката била „storm's brewin'“.
Во 1940-тите години, О'Брајан требал да создаде нов пијалак за да му помогне да се ослободи од сите помалку популарниот руми што месните дистрибутери го принудиле да ги купи пред да добие неколку случаи на попопуларни пијалоци како што се скоч и други вискиа. Тој го истури напитокот во чаши со облик на ураганска ламба и им го подарувал на морнарите. Пијалакот бил прифатен, и оттогаш е главен избор во Францускиот четврт.
Костанај
Транспорт
Костанај е поврзан по пат со следните градови во Русија: Чељабинск, Магнитогорск, Троицк, Екатеринбург, Курган и Тјумен. Исто така е поврзан со Нур-Султан и Алмати во Казахстан. Педесет и три железнички станици превезуваат патници и товар од градот. Нафтата се доставува со железница од Русија, како и од рафинериите за нафта во Казахстан.
Меѓународниот аеродром Костанај извршува чартер летови до многу градови во Казахстан, поранешните советски републики, Германија (Франкфурт и Хановер), Обединетите Арапски Емирати, Турција и други земји. Аеродромот исто така функционира како царински пункт.
Спорт
Костанај е дом на фудбалскиот клуб ФК Тобол, кој игра на централниот стадион Костанај. ФК Тобол учествува во Супер лигата на Казахстан. Костанај исто така има кошаркарски тим, БК Тобол Костанај, кој учествува во кошаркарскиот куп на Казахстан. Градот има лизгалиште за зимски спортови.
Големиот Зајгфилд
Големиот Зајгфилд е американски музички филм од 1936, продуциран од „Metro-Goldwyn-Mayer“. Филмот добил оскар за најдобар филм во 1936 година.
Црква „Св. Димитриј и Св. Бессребреници“ - Додулари
Свети Димитриј и Свети Бессребреници (Αγίου Δημητρίου & Αγίων Αναργύρων Διαβατών) — црква во селото Додулари, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Проектот за изградба на нов храм до старата македонска црква „Св Димитриј“ во Додулари е изработен во 1969 г. Во 1971 г. епископот Стефан Талантски го ставил камен-темелникот на новата црква, по наредба на митрополитот Пантелејмон Солунски. Во 1974 г. парохијата е приклучена кон новосоздадената Неаполско-ставруполска епархија. На 31 мај 1981 г. црквата е конечно осветена од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски. Наречена е по Свети Димитрија Солунски и на Светите Бессребреници Кузман и Дамјан, на кои е посветен параклис во внатрешноста.
Храмот претставува трикорабна базилика.
Превртенец
Превртенец (Δελικλή Καγιά, Деликли Ќаја) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Сместено е на 10 километри северно од општинското средиште Вртикоп.
Историја
Превртенец била мала чифлигарска населба, која македонските жители го напуштиле селото пред 1913 година поради разбојништва и се засолниле во селото Цакони, Мегленско.
Стопанство
Главно занимање на населението било земјоделството.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Привиртенец (Privirténetz) е село во Воденската каза со 63 куќи и 244 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Превртенец живееле 54 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Приварјанец (Privarjanetz) имало 30 Албанци.
Оваа населба во пописот од 1913 година била забележана со 55 жители (веројатно сточарски семејства, бидејќи македонското население го напуштило селото), додека во пописот од 1920 година се водела само со еден жител. Населбата не била обновена, поради што и се распаднала, така што не се спомнува повеќе.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на општината Вртикоп, во округот Постол.
Басараб I
Басараб I, исто така познт како Басараб Основател (Basarab Întemeietorul; c. 1270 – 1351/1352), бил војвода и подоцна прв независен владетел на Влашка кој живеел во првата половина на 14ти век. Многу детали од неговиот живот не се познати. Иако неговото име има туркиско потекло, изворите од 14ти век едногласно наведуваат дека тој бил Влав (Романец). Според две популарни теории, Басараб или дошол на власт помеѓу 1304 и 1324 со симнување од тронот или мирно наследувајќи го легендарниот владетел на Влашка, Раду Негру, или во 1310 наследувајќи го својот татко, Токомериј.
Прв пат се споменува во една кралска повелба од 26 јули 1324, како вазал на Карло I од Унгарија како војвода на Влашко. Басараб станал „нелојален на Светата круна на Унгарија“ во 1325. Тој го зазел Северински Банат. Басараб го поддржувал Михаил Шишман во војната против Кралството Србија, но двете обединети армии биле поразени кај Велбужд на 28 јули 1330. Наскоро, Карло I покренал поход на Влашко, со цел да го поврати под негова власт, но бил поразен во битката кај Посада, која се одвивала помеѓу 9 и 12 ноември 1330.
Македонија на Евровизија 2006
Република Македонија (официјално се натпреваруваше под привремената апелација „поранешна југословенска Република Македонија“, со кратенка „ПЈР Македонија“) беше претставена од Елена Ристеска на Евровизија 2006 со песната „Нинанајна“.
Национално финале
Финалето се одржа во студиото на МКРТВ во Скопје на 4 март 2006 година, чиј домаќини беа Билјана Драгичевиќ и Зоран Љутков. Победникот беше избран со телефонско гласање, каде Елена Ристеска триумфираше над сите други конкуренти со песната „Нинанајна“.
„Нинанајнa“ е R&B поп-песна која содржи некои диско/танцови елементи. Музиката/аранжманот го направи Дарко Димитров со стиховите на Раде Врчаковски.
На Евровизија
Македонија во полуфиналето го освои 10тото место со 76 бода, со што доби шанса да настапи во финалето, каде што заврши 12та со 56 бода.
Полуфинале
Бодови доделени во полуфиналето:
Финале
Бодови доделени во финалето:
2001 во спортот
2001 година во спортот содржи некои значајни настани.
Американски фудбал
Translate from: English 14 / 5,000 Translation results Денвер Бронкос ги победи Њујорк гиганти со 31–20.
Демографија
Демографија — гранка од статистиката што го проучува населението, неговата големина, составот, развитокот и неговите општи обележја, гледани, пред се, од квантитативната страна.Демографија ѓи истражува и проучува законитостите и правилностите на биолошките и миграторните движења, население, промени во демографските структури (биолошки, социо-економски и интелектуални), проучува од каков вид се тие законитости, нивното квантитативно и квалитативно делување и утврдување на мегусебните односи движење на населението со други опшествени и економски појави.
Демографијата е интердисциплинарна наука поврзана со математиката и статистиката, економијата, социологијата, медицината и епидемиологијата, психологијата, антропологијата и биологијата. Ова наука има релативно кратка историја, која интензивно започнала од 1798 година, кога е издадена книгата An Essay on the Principle of Population (Есеј за принципипите на населението ) одТомас Малтус.
Јужна Тарава
Јужна Тарава (на кирибатски и на англиски јазик: Teinainano Urban Council) е службен главен град на Република Кирибати на атолот Тарава. На локалниот јазик името значи "долу на јарболот", алудирајќи на едриластиот облик на атолот. Јужна Тарава се состои од сите мали островчиња помеѓу Баирики (на запад) па да Темаику / Бонрики на исток. Така тие формираат еден долг гребен острови.
Бад Зудероде
Бад Зудероде (Bad Suderode) — село и поранешна општина во округот Харц, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2014 е дел од градот Кведлинбург. Се наоѓа во долината во северниот дел на планините Харц, на пат кон Фридриксбрун.
Местото е една од неколку бањи во областа. Локалниот минерален извор се одликува со исклучително високи концентрации на калциум.
Историја
До 1914 било наречено само Зудероде, кога било преименувано во Бад Зудероде.
Од 1 јануари 2011 до 19 февруари 2013, Бад Зудероде бил исто така дел од градот Кведлинбург. Меѓутоа, спојувањето од 2011 година, во 2013 било прогласено за незаконски од страна на Уставниот суд на Саксонија-Анхалт..
NGC 3137
NGC 3137 — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3137 се споменува и како ESO 435-47, MCG -5-24-24, UGCA 203, AM 1006-284, IRAS 10068-2849.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3137 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 3137 има привидни димензии од 6,2' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 9 м 7,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 29° 3' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 1°.
Други поделби
Проучување на NGC 3137 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29530. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 365; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6629. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Тамаулипас
Тамаулипас ( Spanish pronunciation: [tamau̯ˈlipas] ), официјално Estado Libre y Soberano de Tamaulipas ( Free and Sovereign State of Tamaulipas ), е една од 32-те држави што ги сочинуваат федералните субјекти на Мексико. Поделена е во 43 општини и главен град е Сиудад Викторија.
Сместена е во североисточно Мексико, граничи со државите Веракрус на југоисток, Сан Луис Потоси на југозапад и Нуево Леон на запад. На север зафаќа 370 километри дел од границата помеѓу САД и Мексико по должината на државата Тексас, а на исток се граничи со Мексиканскиот Залив.
Името Тамаулипас е изведено од Tamaholipa, на вастечки јазик, термин во кој претставката tam- значи "место (каде)". Ниту еден научен договор не постои за значењето на холипа, но „високите ридови“ е вообичаено толкување. Друго објаснување на името на државата е тоа што таа е изведена од Та ма ho'lipam ( "местото каде што Lipan плен").
Покрај главниот град Сиудад Викторија, најголемите градови во државата се Рејноса, Матаморос, Нуево Ларедо, Тампико и Манте.
Церкничко Езеро
Церкничко Езеро (словенечки: Cérkniško jézero) — езеро во југозападниот дел на Словенија. Се наоѓа во јужниот дел на Церкничкото поле.
Површината на езерото изнесува околу 26 км² и се наоѓа во Крашковото Поле. Кога Крашковото Поле е поплавено површината достигнува и до 38 км². Максималната должина на езерото изнесува 10,5 км, а максималната ширина 4,7 км. Церкничкото Езеро е најголемо езеро во Словенија. Максималната длабочина на езерото изнесува 10 метри.
Нивото на водата во езерото расте посе есенските врнежи од дожд и во пролет кога се топи снегот, а во текот на мај и јуни езерото пресушува.
Езерото има добри услови за ловење на риба. Исто така езерото претставува место за гнездење на многу видови на птици.
2000 во спортот
2000 година во спортот содржи некои значајни настани.
Долни Липовиќ
Долни Липовиќ — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 423 жители, со што селото се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш.
Историја
На основа на овие записи кои секако се однесуваат на селата Долни и Горни Липовиќ е тешко да се одреди и претпостави на кое точно се однесуваат соосветните Липовик и Стар Липовик. Врз основа на местоположбата како дервен - теснина, клисура или превој низ кој минува пат, може да се претпостави дека дервенџиското Липовик се однесува на Горни Липовиќ низ кој и денес постои (шумски) пат кој преку месноста Скрки во која некогаш имало куќи, води кон Струмица. Месноста Скрки во која и денес повторно се градат (викенд) куќи е на границата, но повеќе припаѓа под Струмичко, а според предание жителите сметаат дека некогаш во дамнина селото Горни Липовиќ се наоѓало на тоа место. На основа на ова предание меѓу мештаните и записите од средновековните турски дефтери може да се претпостави дека дервенџиското село Липовик се однесува на Горни Липовиќ. Но, доколку се увиди фактот дека селото Стар Липовиќ е запишано како помалубројно по бројот на семејства, може да се претпостави дека тоа се наоѓало погоре во планината, како што е впрочем чест случај постарите села и населби да се наоѓаат на повисоко ридско-планинско земјиште од каде слегувале жители и ги основале новите долни села, при што во тој случај тоа одговара на Горни Липовиќ. Но фактот што е запишано дека селото Стар Липовиќ произведува повеќе градинарски култури за кои одговара низинско земјиште со многу вода од река, укажува дека според тоа неговата местоположба одговара на Долни Липовиќ, која пак исто така е многу погодна и поповолна за пат по долот на Стругарница и превојот во долот на Бела Река над струмичкото село Рич.
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
Потекло и значење на името
Се верува дека името на селото, заедно со блиското село Горни Липовиќ, потекнува од мноштвото липи кои порано постоеле на нивните атари. Густа и доста застапена липова шума постои и денес на ридот Вртешка непосредно до селото Горни Липовиќ, како и во месноста Липадиница во долот кон Долни Липовиќ. Според книгата „Речник на топонимите во областа на Сливот на Брегалница“ за селото Долни Липовиќ е запишано дека неговото име потекнува од ботаничкото име на дрвото липа, односно од изведената именка Липовик/Липовиќ што означува 'место со липа, липова шума' (сп. буковиќ, дабовиќ, дрчевиќ, габроик итн.)
Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 380 жители, 180 Македонци и 200 Турци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото Долни Липовиќ имало 240 жители.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 423 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 362 жители, од кои 343 Македонци и 19 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1928 година, родови во селото.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957, селото било во рамките на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Конче, во која покрај селото Долни Липовиќ, се наоѓале и селата Габревци, Горни Липовиќ, Долни Радеш, Конче, Лубница, Негреновци и Ракитец. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Дедино, во која влегувале селата Горни Липовиќ, Долни Липовиќ, Дедино, Габревци, Негреновци и Ракитец.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 344 гласачи.
Култура и спорт
Во селото постои културно-уметничкото друштво „Плетенка“.
1999 во спортот
1999 година во спортот содржи некои значајни настани.
Сенес
Сенес  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Коњскарски манастир
Коњскарски манастир — возобновен манастир на брегот на Преспанското Езеро, во југозападниот дел од Македонија. Манастирот се наоѓа на самиот брег на Преспанското Езеро, помеѓу селата Стење и Коњско.
Сенес
Демографија
Source: INE (Spain)
Коњскарски манастир
Историја
Манастирот е возобновен во 1922 година.
Градби
Во склоп на манастирот спаѓаат манастирската црква, конаци и трпезарија наменета за чествување на празници.
Црква „Свети Илија“
Црквата е подигната на темелите на постар храм во 1922 година.
1998 во спортот
1998 година во спортот содржи некои значајни настани.
Паликир
Паликир е главен град на Сојузните Држави на Микронезија од 1989 кога го замениле Колонија. Градот има вкупно население од 5.771 жител. Паликир се наоѓа на островот Понпеи.
Металургија
Металургија е наука за металите како и за процесите на добивање и преработка на металите и нивните соединенија, соли и отпадни материјали. Исто така металургија е една од главните гранки на индустрија. Металургија опфаќа рафинација, производство на легури, обликување, оплеменување, проучување на структура, состав и особина на металите. Според видови на метали кои се произведуваат се дели на црна металургија (добивање на железо и челик) и обоена металургија (добивање на сите останати метали). Постои екстрактивна и преработувачка металургија. <hr style="height:2pt; visibility:hidden;" /> Иако во Земјината кора постои обилна количина на метали, повеќето од нив не се наоѓаат во облик погоден за човечка употреба. Во голем дел тие се наоѓаат во комбинација со атоми на неметали во различни соединенија, како што се, сулфиди, оксиди, карбонати итн. Прв чекор на добивање на метали во употреблив облик е ослободување на металите од нивните соединенија. Со тие процеси се занимава екстрактивна металургија. Дури и после топењето, рафинацијата и легирањето, металите се само делумно обработени за финална употреба. <hr style="height:2pt; visibility:hidden;" /> Метали, кои се користат секојдневно како што се фасонка, федер, сврдло итн., имаат посебен облик. Со оваа гранка - за обликување на метали - се занимава механичка металургија. За обликување на металите се користат бројни постапки како што се тркалање, пресување, ковање, извлекување итн. Понекогаш огромни машини, тешки и по неколку тони, им даваат на металните предмети, како што се на пример железните шини, цевки и лимови завршен облик. <hr style="height:2pt; visibility:hidden;" /> Физичка металургија се занимава со контрола на процесите со помош на различни методи и тестови. Таа ги истражува важните теориски и практични принципи на однесување на металите во различни услови со употреба на хемија, физика, термодинамика итн. Со тоа воедно се постигнуваат и оптимални производни параметри на посакуваниот квалитет и облик. физичката металургија исто така ја истражува внатрешната структура на цврстите метали која во голем дел ги одредува механичките и останатите својства, и прави можност за нивно предвидување и планирање. Исто така ги истражува и објаснува рамнотежните и нерамнотежните дијаграми на состојбата на маталите, како и принципите на легирање кои со теориско значење наоѓаат и директна примена во пракса.
Анѓелко Вулетиќ
Анѓелко Вулетиќ (Требимља, Требиње, 6. февруари 1933 - 24 октомври 2021) e хрватски и босанко-херецеговачки поет, драмски писател, писател за деца, книжевен критичар, романописец, полемичар и преведувач од француски јазик. Основното образование го завршил во родното Требиње, додека, Филозофскиот факултет, (книжевност) во Белград. Добитник е на Годишната награда на друштвото на писатели на Босна и Херцеговина во 1965 година за збирката песни  Сeдумте вечни прашања и бројни други награди и признанија.
Металургија
Поделба
Најпознатата и најчеста поделба на металургија е на:
Тута апсолута
Тута апсолута или доматен листен минер (лат. Tuta absoluta) е мошне сериозен штетник - пеперутка кој може да биде фатален за доматот, кој може да уништи и до 100 проценти од годишната реколта.
Потекло
Молецот мошне брзо се распространил низ целиот Балкан, а потекнува од Јужна Америка, каде што од 80-тите години на минатиот век претставува многу значаен штетник. На поголеми далечини може да се пренесе со транспорт на плодови за консумација, на амбалажата во која се пренесуваат плодовите или со саден материјал. Без оглед на тоа што е на списокот на карантински штетници и што се прават ригорозни контроли во земјите од Европската Унија, за првпат на европско ниво е забележан во Шпанија во 2006 година. Оттогаш, по само пет години, се распространува во целиот базен на Средоземното Море и причинува мошне значајни штети.
Опис
Тута апсолута е листен минер од редот на пеперутките (ред: Lepidoptera). Тоа е мала пеперутка, со големина на телото од 7 до 10 мм и распон на крилјата 18-20 мм. По боја инсектот е сребреносив со темни дамки на предните крилја. Гасеницата, зависно од развојниот стадиум, е долга 0,5–9 mm, на почетокот жолтеникава, подоцна станува зеленкаста за на крај на грбот да ѝ се појави црвеникава нијанса. Има темна глава и изразена црна линија на првиот граден сегмент. Куклата е долга од 4 до 5 мм, на почетокот е зеленкаста за подоцна да добие кафеави тонови. Зависно од условите, Tuta absoluta може да има од 8 до 12 генерации во текот на една година. Таа е штетник од топлите климатски подрачја и поради тоа, во умерено-континентални услови би била сериозен штетник во заштитените простори (оранжерии и пластеници). Презимува во сите развојни стадиуми, но сè уште не е утврдено како и дали би презимила на отворено во климатските услови во Европа. Пеперутките се активни приквечер или рано наутро, додека преку ден се кријат меѓу листовите на растенијата. Во текот на животот оплодената женка може да положи до 260 јајца. Јајцата најчесто ги положува на листовите, стебленцето, цветните дршки или на младите плодови. По изведувањето од јајцето, ларвите навлегуваат во структурата на листовите, стеблото или плодовите, каде што со својата исхрана прават дупки. Ларвата поминува низ четири ларвини стадиуми и нејзиниот развој во оптимални услови трае од 12 до 15 дена, а целокупниот развој на една генерација, зависно од условите, трае од 23 до 76 дена. Се кукли најчесто во почвата, а поретко на растенијата. Штетите ги причинува ларвата минирајќи ги листовите на доматот и вгнездувајќи се во внатрешноста на плодовите. Ларвата, освен на доматот, може да се развива и да причинува штети и на компирот, модриот патлиџан и гравот. На листовите од доматот Tuta absoluta прави мини со неправилен облик. На еден лист може да се јават повеќе мини, при што може да дојде до негово целосно сушење. Со сушење на листовите индиректно се предизвикува и намалување на приносот. Економски најзначајни штети овој молец причинува напаѓајќи ги директно плодовите во рана фаза од развојот, при што прави неправилни мини во површинскиот слој. Во еден плод можат да се развиваат повеќе ларви.
Заштита
Поради скриениот начин на живот, големиот број генерации во текот на растителноста и способноста брзо да развива отпорност кон хемиските средства за заштита на растенијата, уништувањето на овој штетник е релативно тешко. Во земјите каде што заштитата од овој штетник се сведува само на употреба на хемиски средства потребни се од 20 до 30 третирања во текот на растителноста. Поради тоа, за ефикасна и еколошки прифатлива заштита од овој штетник неопходно е комбинирање на повеќе методи за негово сузбивање. Најдобри резултати во заштитата од овој штетник се постигнати токму во Шпанија каде што на иницијатива од Министерството за земјоделство, научните установи и големите компании Koppert, Du pont, Agrob и Russell IPM, направена е база за квалитетна интегрална заштита. Пристапот се состои во навремено утврдување на присуството на штетникот преку употреба на феромонски ловни мамци, намалување на популацијата на машки единки со методот на ловење со помош на феромонски и светлосни мамци комбинирани со водени замки, примена на грабливци (Macrolophus caliginosus, M. pigmaeus, Nesidiocoris tenuis) и паразити (Trichogramma brassicae, T. achaeae). Употребата на пестициди е сведена на минимум во случаи на посилна појава на штетникот, но и во тие случаи се води сметка да не се употребуваат пестициди со широк спектар на дејство и да не се третира со ист пестицид неколкупати едноподруго.
Шмалкалден-Мајнинген
Шмалкалден-Мајнинген (Landkreis Schmalkalden-Meiningen) — округ (Landkreis) во западниот дел на сојузната покраина Тирингија, Германија. Се граничи со (од северозапад во надесно) окрузите Вартбург, Гота, Илм, слободниот град Зул, округот Хилдбургхаузен, баварскиот округ Рен-Грабфелд и округот Фулда во Хесен.
Историја
Округот главно е сместен на територијата на поранешното војводствот Саксо-Мајнинген (дел од округот Мајнинген) и на поранешната област Шмалкалден. Округот како административна единица потекнува од 1994 година, кога бил создаден од претходните окрузи Шмалкалден, Мајнинген и (делумно) Зул, кои биле создадени за време на Источна Германија.
Општината Калтенордхајм преминала од округот Вартбург во Шмалкалден-Мајнинген на 1 јануари 2019 година.
Географија
Главна река во Шмалкалден-Мајнинген е реката Вера. Теренот во округот главно е планински, каде доминираат Рен и Тириншката Шума. Планинската патека „Ренштајг“ (Rennsteig) поминува низ округот. Областа околу Оберхоф е познат зимски скијачки центар.
Старицата Шапокљак
Старицата Шапокљак е хероина од детски приказни и цртани филмови, главниот антагонист на низата дела на Едуард Успенски, противникот на Чебурашка и крокодилот Ген. Именуванa по старомодна шапка.
Опис
Вооружена со прачка, хиперактивната старица Шапокљак, со поддршка на стаорецот на Лариска во нејзината чанта, организира практични шеги на невините жители на градот. Во книгата, таа секоја вечер излегува да „направи хаос“: црта постери и пораки, ги плаши минувачите со бувови извици и го истресува ѓубрето од корпите за отпадоци. Исто така, според нејзината изјава, таа секогаш ја преминува улицата на погрешно место.
Како што ги запознава Ген и Чебурашка, Шапокљак постепено тргнува по патот на праведноста, обично се враќа на хулиганството на почетокот на следната епизода на цртаниот филм. Во книгата „Одмор на крокодилот Ген“, откако паднала во стапица, Шапокљак конечно тргнува по патот на праведноста, а исто така започнува со активности за зачувување на животната средина, што е прикажано и на цртаниот филм снимен врз основа на оваа книга.
Цртани филмови
Ликот се појавува во 4 од 5 цртани филмови за Чебурашка:
Прототип
Во едно интервју, Е. Н. Успенски признава дека прототипот на Шапокљак е првата сопруга на писателот - „дама штетна од сите погледи. Сега само се прашувам како успеавме да живееме заедно осумнаесет години! Иако, да бидам искрен до крај, Шапокљак има и мои одлики. Мојот лик исто така не е ангелски“. Првата сопруга на Успенски се викала Рима. Биографот на Успенски, Хану Макели, во својата биографија пишува дека прототипот бил мајката на писателот, што Успенски го коментирал во едно интервју: „Не... попрво сопругата. Општо се верува дека мажот избира жена по моделот на неговата мајка. Мајка ми беше прилично непријатна тетка. (…) Според овој тип, ја избрав сопругата, која не ја сакав ниту јас. А, од мојата прва сопруга, можеби сум напишал. Таа е толку строга, одвратна, штетна“. Мајката на писателот - Наталија Алексеевна Успенскаја (пред брак - Жјурова) (1907-1982), машински инженер, била партиска сопруга (таткото на писателот бил вработен во Централниот комитет на ССПС (б)).
А, уметникот Леонид Швартсман, кој излегол со изгледот на цртаните ликови, по свое признание, делумно ја „копирал“ Шапокљак од неговата баба. (Неговата сопруга е Татјана Владимировна Домбровскаја, исто така аниматор, нејзиното потекло не е наведено). Во едно интервју, уметникот рекол: „Една специфична слика ми помогна во создавањето на старицата Шапокљак. Како прво, самиот збор „Шапокљак“ даде навестување: ова е цилиндар што се преклопува, 19 век, округол со бели манжетни... И изгледот на бабата тука играше важна улога. Таа беше жена од „тоа време“, имаше сива коса, сива пунџа. Јас само и го издолжив носот, го направив злонамерен, а очите - лукави. Општо, овој лик се роди прилично брзо“. Потоа појаснил дека од бабата хероината ја добила само фризурата - „сива коса, во пунџа“. Тој истакнал дека ова е колективна слика: „Шапокљак всушност излезе како ѓавол од самото име „преклопувачки цилиндар“. Се сеќавам, веднаш штом почнав да сликам необичен хулиган, веднаш се појави аромата на 19-от век. Овој пат е близу до мене во сите погледи. Се сетив на пријателите на моите родители. Во дваесеттите години на минатиот век, на улиците сè уште можеа да се видат такви стари жени со чанти во форма на метални кутии со ситни брави“.
Приорошки музеј (Киев)
Приорошкиот музеј  (украински: Хата на Пріорці) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Овој музеј е дел од музејот на Тарас Шевченко. Во оваа куќа во 1859 година живеел украинскиот писател Тарас Шевченко, кога заминал во Санкт Петербург и починал по две години.
Марко Кох
Марко Кох (роден на 25 јануари 1990 година) е германски натпреварувачки пливач, кој најмногу плива градно. Тој е поранешен светски рекордер во 200 метри градно (кратка патека).
Кариера
На Летните олимписки игри 2012 во Лондон, тој се натпреварувал во 200-метри градното машки, завршувајќи на 11-тото место во генералниот пласман и 7-ми во полуфиналето, не успеа да стигне до финалето. На Светското првенство за водени спортови во 2015 во Казан, Русија, тој го освои златниот медал во 200-метри градно машки, станувајќи првиот Германец кој побара титула на првенството на тој настан.
На Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро, тој се натпреваруваше во 200 метри градно. Тој заврши на 7-ми место со време од 2: 08.00. Тој исто така беше дел од тимот на 4 x 100 медали кои завршија на 7 место.
Иако главно е специјализиран за градно, Кох исто така го држи и германскиот рекорд во 400 метри мешавина (краток курс) со време од 4:01.87.
Колубарски Округ
Колубарски Округ — округ кој протега во средишниот дел на западна Србија. Вклучува еден град и пет општини:
Има вкупно население од 174.228 жители (попис 2011 година).
Седиштето на округот е градот Ваљево, кој се наоѓа на реката Колубара.
Некои од културно-историските знаменитости и споменици на културата на оваа област се:
Познати туристички места во областа се планината Дивџибаре и Бањата Врујци.
1997 во спортот
1997 година во спортот содржи некои значајни настани.
Етноцентризам
Етноцентризмот, во својата најмодерна и најздрава смисла, е тенденција да се судат другите култури и да се толкуваат врз основа на сопствените критериуми, проектирајќи го врз нив сопствениот концепт за еволуција, напредок, развој и благосостојба, заснован на еден страничен критички поглед.
Социолошка дефиниција
Терминот бил воведен во 1879 година од полскиот социолог Лудвиг Гумплович, а повторно употребен во првата деценија на дваесеттиот век од американскиот социолог и антрополог Вилијам Грахам Самнер и означува концепција за која групата се смета за центар на секоја референца, додека другите групирања се класифицираат и оценуваат само во однос на неа. Самнер, исто така, ја истакна универзалната природа на феноменот.
Поедноставно, етноцентризмот е „технички термин за тоа гледиште дека нашата група е центар на сите нешта, додека сите други групи се мерат и оценуваат според неа“. Етноцентризмот, кој се изразува на културно ниво во однос на колективното его, може да се спореди со егоцентризмот кој наместо тоа наоѓа интерпретација во психолошката сфера во однос на индивидуалното его: и етноцентризмот и егоцентризмот ја означуваат тенденцијата на јас (колективно или индивидуално) да не се децентрализира и да има несвесна конфузија на своето гледиште со она на другите.
Овој пристап главно се заснова на споредбата помеѓу модерните и традиционалните општества; од оваа споредба може да се заклучи дека вторите ги преземаат одликите на неразвиеноста, но основната грешка лежи во употребата на параметри типични за западниот капиталистички социо-економски систем, вклучувајќи ги и индексите на приход по глава на жител, производство, писменост, раѓање и стапка на смртност.
Често се дава искривена и не секогаш веродостојна слика за традиционалните (или едноставни ) општества, бидејќи постои тенденција да се претпостави дека хипотезите елаборирани за да се објасни процесот на индустријализација на западните општества можат подеднакво да се применат и за развојот во земјите од Третиот свет, денес главни резервоари на таканаречените традиционални општества.
Имплицитно во етноцентризмот е преценување на општеството на кое му припаѓа; жртви на етноцентризмот биле и научници, како што се етнолозите и антрополозите, кои, особено во последно време, ги направиле овие примитивни популации плоден предмет на истражување и проучување.
Затоа, во извесна смисла, етноцентризмот на напредокот и развојот му припишува неопходна и неопходна вредност од која ниедно општество не може да избега, а последователната економска промена се гледа како неизбежна и често безболна појава. Но, токму како резултат на оваа прекумерна доверба во сопствените еволутивни модели со намалување на валидноста на оние на другите, етички неприфатливи чинови на нетолеранција биле извршени низ историјата.
Потекло на феноменот
Со откривањето на Африка и Америка, процветале етноцентристичките ставови на португалските и шпанските истражувачи/освојувачи кон локалното население.
Некои интелектуалци од тоа време се занимавале со тоа, вклучувајќи го и монахот Бартоломео де Лас Касас (1474-1566). Монахот, кој долго време живеел на Новиот континент, јавно застанал во одбрана на американското население, истакнувајќи го нивниот човечки квалитет и фалејќи го нивниот карактер „без злоба и без двојство“. Лас Касас рекол дека нема популации во светот, колку и да се груби, диви, сурови или речиси животински, кои не можат да се доведат до цивилизација и општествено уредување.
Тој не се согласувал со гледиштата на хуманистот Хуан Жинес де Сепулведа (1490-1573), кој со апсолутно убедување мислел дека робовите се такви „по природа“ и бил сигурен дека тоа е состојбата на домородните народи во Америка. Тој рекол дека американските популации се „мали човечиња“ без душа во која не нашол ниту трага од човечност. За ова би можеле да бидат поробени.
Лас Касас не се сомневал дека постои само една цивилизација и дека Европејците и христијаните ја претставуваат. Тој не ги сфатил целосно Америдијанците како друга цивилизација.