cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тенедос
Митологија
Хомер го споменува Аполон како главно божество на Тенедос во неговото време. Според него, островот бил заробен од Ахил за време на опсадата на Троја. Нестор го добил својот роб Хекамед таму за време на еден напад на Ахил. Нестор, исто така, отпловил од Троја и се преселил на Лезбос. Одисеја ги спомнува Грците кои ја напуштале Троја по освојувањето на војната, и тие прво патувале во близина на Тенедос, а потоа отишле во Лесбос пред да застанат за да изберат алтернативни правци.
Хомер, во Илијада, спомнува дека помеѓу Тенедос и Имброс постоела широка пештера, во која Посејдон ги оставал своите коњи.
Според митот, Тенес бил син на Кикно. Филономе, втората сопруга на Кикно, а оттаму и маќеа на Тенес, се обидела да го заведе Тенес но не успеала. Таа потоа го обвинил за силување што довело до негово напуштање на островот заедно со неговата сестра. Тие пристигнале на островот, каде што тој бил прогласен за цар, а островот во негова чест го преименувал името во Тенедос. Кога Кикно ја сфатил лагата зад обвинувањата, тој зел еден брод за да му се извини на својот син. Митовите се разликуваат околу тоа дали тие се помириле. Според една верзија, кога таткото пристигнал на островот Тенедос, Тенес го пресекол јажето што го држел бродот на татко му. Според еден друг мит, Ахил пристигнал на Тенедос, каде неговата морнарица го нападнала островот, а Ахил се борел со Тенес и го убил, не знаејќи ја лозата на Тенес според која тој бил син на Аполон и оттаму не знаејќи за опасноста од одмаздата на Аполон. Ахил, исто така, подоцна го убил таткото на Тенес, Кикно, во Троја.
Праисториски период
Археолошките наоди покажуваат дека првата човечка населба на островот датира од раното бронзено доба (околу 3000-2700 п.н.е.). Археолошките докази покажуваат дека културата на островот има елементи што се заеднички со културите на северозападна Анадолија и Кикладиските Острови. Повеќето населби се наоѓале на малите заливи на источната страна на островот, кои формирале природни пристаништа. Археолошкото наоѓалиште било затворено и затоа бил пронајден дефинитивен доказ за одгледување на грозје на овој остров во текот на овој период. Сепак, одгледувањето на грозје било вообичаено на соседните острови и блискиот континент во ова време.
Според реконструкцијата, врз основа на митот за Тенес, Волтер Лиф изјавил дека првите жители на островот би можеле да бидат Пелазгите. Според истиот автор, постојат можни траги од минојско и микенско влијание на островот.
Антички период
Антички Тенедос се споменува во грчката и римската митологија, а археолозите откриле докази од бронзеното време. Островот имал одредено значење во класична Грција, но за време на Стар Рим, неговото значење се намалило значително. Иако мал остров, позицијата на Тенедос во теснецот и двете пристаништа го направиле важно место за средоземните сили низ вековите. За девет месеци од годината, струите и ветерот што преовладуваат, ги попречувале пловните бродови кон Цариград. Поради тоа, луѓето морале да чекаат една недела или повеќе во Тенедос, чекајќи го поволниот јужен ветер. На овој начин, Тенедос служел како засолниште и патна станица за бродови. Неколку регионални сили го окупирале или нападнале островот, вклучувајќи ги Атињаните, Персијците, Македонците под Александар Велики итн.
Архајски период
Во Тенедос, заедно со Лезбос, биле ковани првите монети на грчки. Првите монети имале двојна глава на мажјак и женка на лицето. Раните монети биле од сребро и имало двоглава секира на нив. Аристотел сметал дека секирата го симболизира обезглавувањето на оние кои се осудени за прељуба. Секирата претставувала или верски симбол или печат на трговска единица на валутата. Аполон бил обожуван во доцно бронзеното доба во Тендеос.
За време на подоцнежниот дел од бронзеното време и за време на железното време, местото служело како главна точка помеѓу Средоземјето и Црното Море.. Културата и занаетчиството на областа, како што се претставени од керамика и метални садови, се совпаѓа со онаа на североисточниот Егеј. Археолозите не пронашле никакви докази за да го потврдат тврдењето на Херодот дека Еолците се населиле во Тенедос во бронзеното време. Хомер го споменува Тенедос како основа за ахајската флота за време на Тројанската војна. Населбата на железното време во североисточниот дел на Егејското Езеро некогаш им се припишува на Еолците, потомци на Орест, но археологијата не дава цврсти докази за тоа.
Класичен период
Од архаичниот до класичен период, археолошките докази се поголеми поради пронајдените гробови кои датираат од тој период. Високите контејнери покажуваат дека грозјето и маслинките најверојатно се обработувале во ова време. Тие исто така биле користени за да ги закопаат мртвите доенчиња. До четвртиот век п.н.е., грозјето и виното станале релевантни за економијата на островот. Жителите веројатно го извезувале вишокот од вино, но имале недостаток на земјоделско земјиште, што укажува на подемот на населбата.
Според некои извештаи, Талес од Милет починал во Тенедос. Клеострат, астроном, живеел и работел во Тенедос, иако не е познато дали таму го запознал Талес. Тој е еден од основачите на грчката астрономија, под влијание на вавилонското знаење. Атина имала морска база на островот во петтиот и четвртиот век п.н.е. Во 493 г. п.н.е., Персијците го освоиле Тенедос заедно со другите грчки острови. За време на неговото владеење, Филип II Македонски, татко на Александар Македонски, ја испратил македонска војска која пловела против персиската флота. Заедно со другите егејски острови како Лезбос, Тенедос исто така се побунил против персиската доминација во ова време. Атина навидум ја зголемила морската база со флота на островот околу 450 п.н.е.
За време на кампањата на Александар Велики против Персија, Фарнабаз III, персиски командант, започнал опсада на Тенедос со сто бродови и на крајот го освоил откако Александар не можел да испрати флота на време за да го спаси островот. Ѕидовите на островот биле срушени, а жителите морале да го прифатат стариот договор со персискиот цар. Подоцна, командантот на Александар, Хегелох го окупирал островот. Александар направил сојуз со луѓето во Тенедос, со цел да ја ограничи персиската поморска моќ.
Земјиштето не било погодно за големи пасишта или екстензивно земјоделство. Локалното грозје и вино било споменато во натписите и на монетите. Но, Плиниј и други современи писатели не ги споменуваат грозјето и вината на островот. Најголем дел од извозот се одвивал преку море. За разлика од Атина, не е јасно дали на островот некогаш имало демократија.
Римски период
Според Страбон, имало сродство меѓу народите на островот и оние во Коринт. Кон 6 п.н.е., географската промена го направило пристаништето на покраината повеќе корисно, а Тенедос повторно станал релевантен остров. Според Дион Златоуст и Плутарх, Тенедос бил познат по керамиката во околу 100 г.
Византиски период
Кога Цариград станал истакнат град во Римското Царство, од 350 година, Тенедос станал клучен трговски столб. Царот Јустинијан I наредил изградба на голем амбар на Тенедос и траектите помеѓу островот и Цариград станала главна активност на островот. Бродовите што носеле жито од Египет до Цариград застанувале во Тенедос кога морето било неповолно. Селата најверојатно не биле силно населени или искористени. Имало лозја, овоштарници и пченкарни полиња.
Православната црква ја поставила епархијата на Тенедос под митрополијата Митилини во текот на 9 век и ја промовирала во својата митрополија во почетокот на XIV век. Во тоа време Тенедос бил дел од Византија, но неговата местоположба го направил клучна мета на Венеција, Џенова и Османлиите. Ослабената Византија и војните меѓу Џенова и Венеција за трговски патишта го направиле Тенедос клучна стратешка локација. Во 1304 година, Андеја Морисо, џеновски авантурист, поддржан од титулата од византискиот цар Андроник III, го освоил Тенедос. Подоцна, осетувајќи ги политичките тензии во Византија непосредно пред Втората византиска граѓанска војна, Венецијанците понуделе 20.000 дукати во 1350 година на Јован V Палеолог за контрола на Тенедос. Кога Јован V бил заробен во византиската граѓанска војна, тој бил депортиран во Тенедос од страна на Јован VI Кантакузин.
Јован V на крајот побарал победа во граѓанската војна. Во летото 1369 година, Јован V отпловил до Венеција и очигледно го понудил островот Тенедос во замена за дваесет и пет илјади дукати и накит. Сепак, неговиот син, кој дејствувал како регент во Цариград, го одбил договорот, можеби поради џеновскиот притисок. Во 1376 година, Јован V го продал островот на Венеција со истите услови како и порано. Ова ја вознемирило на Џенова. Џенова помогнала затворениот Андроник да избега и да го победи својот татко. Тој го отстапил Тенедос. Но, гарнизонот на островот го одбил договорот и ја дал контролата на Венецијанците.
Венецијанците формирале база на островот, што предизвикало значителна тензија помеѓу Византија (сега претставена од Андроник IV), Џенова и Венецијанците. Во Договорот од Торино, со кој била завршена војната помеѓу Венеција и Џенова, Венецијанците требало да ја предадат контролата врз островот на Амадеј Савојски, а Џенова да ја платат сметката за отстранување на сите утврдувања на островот. Договорот од Торино наведува дека Венецијанците ќе ги уништат „замоците, ѕидовите, куќите и населбите од островот до врвот на тој начин што местото никогаш не ќе може да се обнови“. Грчкото население не било дел од преговорите, но ја платило највисоката цена. Кон крајот на 1383 година, населението од речиси 4000 жители било префрлено во Евбеја и Крит. Зградите на островот биле уништени, оставајќи ги празни. Венецијанците продолжиле да го користат пристаништето.
Османлиски период
Тенедос бил окупиран од султанот Мехмед II во 1455 година, две години по освојувањето на Цариград, станувајќи првиот остров кој Османлиите го освоиле во Егејското Море. Островот сѐ уште бил ненаселен во тоа време, речиси 75 години откако бил присилно евакуиран. Мехмед II ја обновил тврдината на островот. За време на неговото владеење Отоманската морнарица го користела островот како база за снабдување. Венецијанците, сфаќајќи ја стратегиската важност на островот, распоредиле сили околу него. Џакопо Лорадано го освоил Тенедос за Венеција во 1464 година. Истата година, отоманскиот адмирал Махмуд-паша го освоил островот. За време на отоманскиот режим, островот бил повторно населен (со доделување даночно ослободување). Османлиската флота на адмиралот и картограф, Пири Рејс, во својата книга, завршена во 1521 година, вклучила карта на брегот и островите од него, означувајќи го островот.
Во март 1657 година, Отоманската Армада се појавила преку Дарданелите, со цел да го преземе островот, но не се обиделе да го стори тоа, загрижена од венецијанската флота. Во јули 1657 година, пашата донел одлука да ја прекине Венецијанската блокада и да ја преземе територијата. На 31 август 1657, во Битката кај Дарданелите (1657) островот бил освоен.
По победата, Големиот везир Ќопрулу Мехмед-паша го посетил островот и ги надгледувал неговите поправки, при што финансирал и изградба на џамија, која требало да се нарече со неговото име.
Како резултат на серијата неуспеси со кои Отоманците се соочиле во Румелија во текот на последните години од владеењето на Мехмед IV и Големиот везир Сари Сулејман-паша, силите на островот се побуниле во 1687 година.
Во 1691 година Венецијанците и сојузниците формирале воен совет за да разговараат за враќање на островот, но тоа не било успешно и покрај обидот во 1697 година. За време на класичниот отомански период, островот бил кадилук. Османлиите изградиле џамии, фонтани, амами и медреса. Османлиите ја прифатиле византиската пракса за користење на островите како место за внатрешен егзил на државни затвореници.
Во 1807 година, заедничката флота на Русите и Британците го окупирале островот за време на Руско-турските војни. Градот бил запален, пристаништето било речиси пополнето и речиси сите згради биле уништени. Островјаните побегнаа, а Тенедос повторно станал напуштен.
Во 1822 година, за време на Грчката војна за независност, револуционерите успеале да ја нападнат отоманска флота и да запалат еден од своите бродови од Тенедос. Овој настан бил главен засилувач на моралот за грчката револуција и го привлече вниманието на европските сили. Дрвјата што го покривале островот биле уништени за време на војната.
Во текот на 19 век, производството на вино останало профитабилен бизнис, додека годишното производство на пченицата на островот било доволно само за три месеци од потрошувачката на островите. Освен виното, единствениот извоз на островот бил мало количество на волна.
Во 1854 година, на островот Тенедос имало околу 4.000 жители, од кои една третина биле Турци. Исто така, имало само едно грчко училиште на островот со околу 200 ученици. Според османлискиот генерален попис од 1893 година, населението на островот е поделено на следниов начин: 2.479 Грци, 1.247 Турци, 103 странски државјани и 6 Ерменци.
Турски период
За време на Првата балканска војна, на 20 октомври 1912 година, Тенедос бил првиот остров во северниот дел на Егејското Море, кој станал под контрола на Грчката морнарица. Турците што биле дел од популацијата на Тенедос не ја поздравувале грчката контрола. Со преземањето на островите во Северното Егејско Море, грчката морнарица ја ограничила способноста на отоманската флота да се движи низ Дарданелите. Грчката администрација на островот траела до 12 ноември 1922 година.
Грција го вратила островот во Турција во 1922 година. Жителите биле ослободени од задолжително протерување по член 14 од ставот 2 на Лозаннскиот договор.
Грчко-турското приближување во 1930 година, кое претставува значајна пресвртница во односите на двете земји, му помогнал на островот да придобие и некои бенефиции. Во септември 1933 година, на некои жители од островот кои емигрирале во Америка им било дозволено да се вратат и да се населат во својата родна земја. Одговарајќи на добрата волја на Грција околу теснецот, Турција дозволила редовни избори. Тензиите меѓу Грција и Турција се намалиле и законот 1151/1927 бил укинат и заменет со закон бр. 5713 во 1951 година, според кој во наставната програма на училиштата во Тенедос се додало и редовни часови по грчки јазик.
Меѓутоа, кога тензиите се зголемиле во текот на 1963 година околу Кипар, турската влада повторно се повикала на забрана на образованието на грчки јазик и присвоила дел од имотот што го поседувале Грците на островот. Во 1964 година Турција повторно ги затворила училиштата на грчки на островот.
Во 1992 година, извештајот на Хјуман рајтс воч заклучил дека турската влада ги негирала правата на грчката заедница за Имброс и Тенедос, спротивно на Договорот од Лозана и меѓународните закони и договори за човекови права.
Во последниве години има одреден напредок во односите меѓу различните верски групи на островите. Во 2005 година, заедничка грчка и турска делегација го посетила островот, а подоцна истата година турскиот премиер Реџеп Тајип Ердоган го посетила островот. По таа посета, турската влада финансирала реновирање на камбанаријата на православната црква во Тенедос (изградена првично во 1869 година).
Население
Во 1854 година, на островот Бозааџа имал околу 4.000 жители, од кои една третина биле Турци. Според османлискиот генерален попис од 1893 година, населението на островот било поделено на следниов начин: 2.479 Грци, 1.247 Турци, 103 странски државјани и 6 Ерменци. Во 1912 година, кога Цариградската патријаршија во Цариград извршила свој попис, населението на островот било проценето на: 5.420 Грци и 1.200 Турци Во 1927 година, според официјалниот турски попис, на островот имало 2.500 Грци и 1.247 Турци.
До 2000 година, официјалниот број на етнички Грци кои постојано живеат на островот паднал на 22. Во пописот во 2011 година, населението на островот изнесувало 2.472 лица. Во текот на летото, многу повеќе жители го посетуваат островот, зголемувајќи го населението на повеќе од 10.000 луѓе. Историски, турската населба се наоѓа на југ а грчката на север. Секоја четвртина има свои религиозни институции, џамии на турската страна и цркви на грчка страна. Грчката населба била изгорена во пожарот од 1874 година и повторно изградена, додека турскиот кварт има постар дизајн. Куќите се архитектонски различни во двете области. Грчката област е составена од галерии и хотели. Во оваа област доминира камбанаријата на Црквата Успение на Богородица. На 26 јули секоја година, Грците се собираат овде за да јадат, да танцуваат и да го слават денот на Богородица.
Турскиот кварт датира од 1702 година, и го содржи гробот на големиот везир, Халил Хамид-паша. Пашата бил погубен на Тенедос откако бил прогонет заради планирање да го симне султанот Абдул Хамид I од престолот. Гробницата е во дворот на џамијата Алејбеј, историски споменик. Освен оваа, постои и друга џамија, џамија Мехмет-паша, амами и фонтана.
Економија
Традиционалните економски активности се риболов и производство на вино. Остатокот од обработливата површина е покриен со маслинови дрвја и пченични полиња. Поголемиот дел од земјоделството се врши на централните рамнини и нежни ридови на островот. Овци и кози се пасат на ридскиот североисточен и југоисточен дел на островот, што не е погоден за земјоделство. Бројот на фармери вклучени во одгледувањето на грозје се зголемил од 210 на 397 во последниве години, иако површината на фармата опаднала од 1.800 хектари (18 км2) на 1.200 хектари (12 км2).
Туризмот е важна, но ограничена економска активност од 1970-тите, но со текот на времето туризмот брзо се развивал, посебно од 1990-тите години наваму. Главната атракција на островот е замокот што за последен пат бил повторно изграден во 1815 година, осветлен ноќе и со поглед на отворено море. Градскиот плоштад може да се пофали со утрински пазар, каде што се продаваат свежи морски плодови, заедно со специјалитетот на островот, домашен џем од домати. Главните краишта од Истанбул се управувани со некои барови, бутици и куќи за гости. Во 2010 година, островот бил прогласен како втор најубав остров во светот.
Рибарството игра улога во економијата на островот, но слично на другите егејски острови, земјоделството е позначајна економска активност. Локалната рибарска индустрија е мала, при што пристанищното броело 48 бродови и 120 рибари во 2011 година. Локалниот риболов е преку целата година и морските плодови можат да се добијат во сите сезони. Рибната популација се намалила низ годините, што резултирало и со намалена рибарска индустрија, иако зголемувањето на туризмот и последователната побарувачка за повеќе морски плодови ја искористиле индустријата.
Во 2000 година, на западниот дел биле изградени 17 ветерници, со номинален моќен капацитет од 10,2 MW енергија, и секоја година произведува 30 GWh електрична енергија.
Сообраќај
Главен превоз од копното на Турција е со фериботи од Гејикли и од градот Чанаккале. Островот е на околу 5 километри оддалечен од континентална Турција. Од пристаништето Гејикли, сппбраќајот преку ферибот трае околу 35 минути.
Надворешни врски
Чанаккале (покраина)
Фризак
Фризак (Friesack) — град во округот Хафеланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 22 километри североисточно од Ратенов и 25 километри југозападно од Нојрупин. Во негова близина се наоѓа археолошко наоѓалиште од мезолитот. Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Маноно
Маноно (самоански: Manono) е остров во Самоа. Островот се наоѓа во протокот Аполима, помеѓу островите Саваи и Уполу. Островот се наоѓа на 3,4 км северозападно од Уполу. На островот има само 4 села со вкупно население од 889 жители според пописот од 2006 година. Со брод од Уполу се стига за 20 минути. Во непосредна близина се островчињара Аполима и Нулопа.
Островот е дел од округот Аига-и-ле-Таи.
Население
Островот има 889 жители според пописот од 2006 година, распроредени во 4 села:
Островот е трет по број на жители во државата. На островот нема патишта и сообраќај. Поради еколошки причини кучиња и коњи се забранети на островот. Во 1800-те години, Маноно бил упориште на методистичката црква во Самоа. На 21 септември 1859 година било одлучено да се создаде центар во Уполу, што пак денес резултира со Теолошкиот колеџ Пиула.
Роберт Рождественски
Роберт Иванович Рождественски (Ро́берт Ива́нович Рожде́ственский; - ) — руски поет кој во периодот на распадот на доктрината на социјалистичкиот реализам, заедно со поетите од типот на Андреј Вознесенски, Евгениј Евтушенко и Бела Акмадулина се осврна кон еден понов, посвеж и послободен поетски пристап во Советскиот Сојуз.
Тој е првиот добитник на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата за најдобра песна во 1966 година.
Умира на 19 август 1994 во Переделкино.
The History of Eric Clapton
Двете „Tell the Truth“ песни се различни и се снимени пред „Tell The Truth“ издадена на „Layla and Other Assorted Love Songs“ (1970). Тука „Tell the Truth“ е во поголема мера забрзана и е оригинално издадена како сингл во јули 1970.
Сликата на обвивката на албумот е направена на концертот за Бангладеш додека Клептон ја свири „While My Guitar Gently Weeps“.
Песни во САД
На плочата од „Atco“ (бр. SD2-803) издадена во САД, песната 3 „Tales of Brave Ulysses“ е заменета со:
NGC 2428
NGC 2428 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 39 м 22 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 31' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 2428 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 274; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5980. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 683.
Список на државни водачи во 921 година
Ова е список на државни водачи во 21 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Торинскиот коњ (филм)
Торинскиот коњ (унгарски: A torinói ló) е игран филм од 2011 година, во режија на Бела Тар (Béla Tarr) и Агнес Храницки (Ágnes Hranitzky). Сценариото е дело на Ласло Краснахоркаи (László Krasznahorkai) и Бела Тар. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Јанош Держи (János Derzsi), Ерика Бок (Erika Bók) и Михаљ Корош (Mihály Kormos). Музиката во филмот е дело на Михаљ Виг (Mihály Víg), а директор на фотографијата е Фред Келемен (Fred Kelemen). Филмот, кој трае 146 минути, е сниман во црно-бела техника, во унгарско-француско-германско-швајцарско-американска копродукција (TT Filmmûhely, Vega Film, Zero Fiction Film итн.). Премиерата на филмот се одржала на 31 март 2011, во Унгарија. По снимањето на филмот, Тар објавил дека тоа е неговото последно дело.
Содржина
Инаку, насловот на филмот е инспириран од еден познат настан од животот на Ниче, кој раскажувачот (гласот на Михаљ Радај) го прераскажува на почетокот на филмот: На 3 јануари 1889 година, Ниче, кој престојувал во Торино, присуствувал на една сцена на улицата Карло Алберт, во која кочијашот го камшикува непослушниот коњ. За да го спаси коњот, Ниче го гушнал околу вратот, липајќи, а потоа се онесвестил. По овој настан, Ниче западнал во тешка ментална болест од која останал нем и закован в кревет во следните единаесет години, сè до неговата смрт. Филмот, всушност, е фиктивна приказна, која ја прикажува судбината на коњот.
Селанецот Олсдорфер (го глуми Держи) живее во сиромашна, трошна куќа, во едно пусто, осамено место, заедно со својата ќерка (ја глуми Бок). Тој заработува за живот така што со запрежната кола пренесува разни работи до градот. Филмот започнува така што, во едно невреме, проследено со силен ветар, селанецот се враќа во својата куќа. Утредента, тој се облекува и го впрегнува коњот со намера да оди во градот, но коњот одбива да тргне, и покрај камшикувањето. Оттука, селанецот се откажува од намерата. Сепак, поради силниот ветар, тој не може да замине во градот ниту во следните денови. Освен тоа, од ден на ден, коњот е сè послаб, одбива да јаде и очигледно е дека полека умира. Поради невремето, селанецот и ќерка му не можат да ја напуштат куќата. Во меѓувреме се случуваат некои чудни знаци за пропаста која се приближува: Така, селанецот забележува дека повеќе не се слушаат црвите кои со години ги нагризувале дрвените предмети во куќата; Еднаш, во нивниот двор доаѓаат Цигани, кои им велат на домаќините дека ќе се вратат и дека ќе им ја земат земјата; Еден ден, тие ги собираат повредните работи и го напуштаат домот, но поради силниот ветар, повторно се враќаат; петтиот ден, ненадејно изгаснуваат ламбата и огнот во печката. Селанецот и ќерката си легнуваат со надеж дека утредента ќе се врати светлината, но филмот завршува така што во шестиот ден, селанецот и ќерката се будат во целосен мрак и тишина.
Филмот се одликува со многу бавно темпо и во него речиси ништо не се случува, туку постојано се повторуваат истите сцени: ќерката му помага на таткото да ја облече или соблече облеката; таа полни вода од бунарот во дворот; надвор, ветрот дува со огромна сила, носејќи суви лисја низ опустената земја; таткото и ќерката секој ден јадат компири итн. Исто така, во текот на филмот, таткото и ќерката разговараат многу ретко, а само во една сцена има подолг монолог на соседот, кој ги посетува со цел да купи ракија. Поддржан од прекрасната музика, филмот прикажува тешка, депресивна состојба на постепеното згаснување на животот.
Дневникот на писателот
Дневникот на писателот - дневник на рускиот писател Фјодор Достоевски. Со одредени прекини, Достоевски го објавувал „Дневникот на писателот“ во текот на неколку години од последната деценија на животот. Така, во периодот 1878 и 1879 година Дневникот не излегувал, зашто во тоа време Достоевски работел интензивно на романот „Браќата Карамазови“. Во Дневникот, тој објавувал статии во кои давал коментари на она што се случувало во Русија и во светот, а што, според него, вредело да биде забележано. Притоа, тој непосредно ги изложувал своите сфаќања за прашањата кои се однесувале на сегашноста и на иднината на Русија и настојувал да влијае врз јавното мислење.
Кингменов Гребен
Кингменовиот Гребен (англ. Kingman Reef) гребен во Тихиот Океан кој му припаѓа на САД како неприпоена територија. Се наоѓа околу 60 km севернозападно од атолот Палмира и околу 1.713 км југозападно од Хонолулу.
Историја
Американскиот капетан Едмунд Фанинг го пронашол гребенот на 14 јуни 1798 со својот брод „Бетси“. Во неговата книга Voyages and Travels („Патешествија и патувања“) тој го опишува како за малку ќе настрадал на гребенот, ако не почувствувал опасност и не застанал. На некои поморски карти се нарекува и „опасна карпа“.
Гребенот го добил името по поморскиот офицер В. Кингмен, кој прв стигнал на 29 октомври 1853 со бродот „Шутинг Стар“. Своето откритие го напишал во септември 1855 во весникот „Пријател“ кој се издавал во Хонолулу. Тука ја нагласил опасноста од гребенот, особено ноќе, кога предоцна и се воочува.
Скелетон на Зимските олимписки игри 2010 - мажи
Сите натпревари се одржаа во Вислер. На 18 февруари, со почеток во 16:00 и 21:00 по месно време се одржаа првите две трки, а третата и четвртата се одржаа следниот ден со почеток во 15:15 и 20:30.
Црква „Св. Троица“ - Десово
Света Троица – главна и единствена селска црква во селото Десово. Сместена е на рид во средишниот дел од селото којшто ѝ дава доминантна мостоположба во однос на остатокот од селото.
Историја
Црквата била изградена на почетокот од XX век.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна, со правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна.Влезот во храмот се наоѓа на западната страна и над него има ниша со мозаик на којшто е претставено Светото Тројство. Објектот во целост е варосан и е покриен со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата се наоѓаат камбанаријата и помошен објект. Камбанаријата е со квадратна основа и во горниот дел на секоја страна има по една монофора. Влезот во камбанаријата е сместена на западната страна.
Земјотресот во Лигурија во 1887 година
Земјотресот во Лигурија во 1887 година го погодил брегот на Империја Италија во раните утрински часови на 23 февруари 1887 година со проценета магнитуда од 6,8-6,9, при што загинале околу 600-3.000 луѓе. Исто така, се создало цунами кое имало висина од 2 метри. Се вели дека штетата била толку голема што градот Бусана Векија бил напуштен од локалното население што живеело во областа.
Земјотрес
Потресот бил со јачина меѓу 6,3 и 7,5 степени. Најверојатниот извор на овој земјотрес бил по обратен расед, со удар N55°E. Симулираните модели на дефекти најдобро ги објаснуваат забележаните одлики на цунамито. Биле претставени два различни параметри на грешка; стрмен расед со југ што се пробива при настан од Mw 6,8 или поплиток расед на север кој се пробива при настан од Mw 6,9. Исто така, се претпоставувало дека потресот се должи на пукањето на 80 км долгиот севернолигурски раседен систем што се протега по должината на брегот на Лигурскиот басен.
Влијание
Потресот предизвикал голема штета долж северозападна Италија, особено во градовите Империја и Диано Марина и малите градови во југоисточниот брег на Франција. околу 600-3.000 веројатно биле мртви. Најзабележително било во градот Бусана Векија, Санремо, кој бил целосно напуштен и не бил поправен повеќе од шест децении. Во 1960-тите, група уметници од целиот свет се обиделе да ја оживеат областа и биле успешни. До денес, мала популација на уметници и неколку семејства живеат во областа, каде има и кафулиња и слики за изложување.
Ограничена штета е забележана долж француската ривиера, но уште едно цунами се создало од лизгање на земјиштето со што се зголемил бројот на загинати во градот Ментон. Принцот од Велс, кој во тоа време бил во посета на градот Кан, бил повикан од кралското семејство да се врати, но се соочил со потешкотии да се евакуира поради илјадниците други кои избегале од областа со воз. Некои цивили се смета дека заминале со пижами.
Кољо Аврамов
Кољо Аврамов — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење, војвода и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Аврамов е роден во Нова Загора, Бугарија. Влегува во ВМОРО. Во Илинденското востание со чета од 80 души се бори со редовна турска војска во близина на селото Мезек.
Бејкеров Остров
Бејкеровиот Остров или Бејкер (англиски: Baker Island) — атол во Тихиот Океан кој припаѓа на американските острови. Има површина од 1,5 км2 и се наоѓа југозападно од Хонолулу на координатите 11.7 северно и 28.7 западно.
Фабио Карпи
Фабио Карпи (19 јануари 1925 – 26 декември 2018 година) бил италијански режисер, сценарист и автор.
Живот и кариера
Роден во Милано, во 1940-тите, Карпи ја започнал својата кариера како филмски критичар за весниците Либера Стампа и Л'Унита. Во 1951 година се преселил во Бразил, каде започнал да соработува за некои сценарија. Се вратил во Италија во 1954 година. До 1971 година бил активен како сценарист на значајни режисери како Антонио Пјетрангели, Дино Риси и Виторио Де Сета. Во 1971 година добил награда за сценариото на „Дневникот на шизофрена девојка“ на Нело Риси. Почнувајќи од 1957 година, бил и критички признат романсиер и есеист. Неговиот роман ја добил наградата Багута во 1998 година. Неговите филмови биле означени како „фигуративно точни, литературни, често метафорични и тешко разбирливи“, „длабоки истражувања на човечката психа“.
Географија на Босна и Херцеговина
Местоположба
Босна и Херцеговина е држава која се наоѓа во југоисточниот дел на Европа, сместена на западниот дел од Балканскиот Полуостров.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 51 129 км2. Таа граничи со Хрватска на север, северозапад и југ со вкупна должина на границата од 932 km, потоа со Србија на исток со вкупна должина на границата од 312 км и со Црна Гора на југоисток со вкупна должина на границата од 20 км.
Босна и Херцеговина излегува на Јадранското Море. Самата држава се состои од две географски и историски целини: Босна која се наоѓа на север со околу 42 000 км2, и Херцеговина на југ. Државата е мала планинска земја. Главен град на земјата е Сараево со околу 500 000 жители. Од поголемите градови се издвојуваат: Бања Лука, Тузла, Мостар, Бихаќ, и други.
Клима
Климата во БИХ е умерена континентална клима со топли лета и ладни зими. Подрачјата кои се наоѓаат на голема надморска височина имаат кратки ладни лета и долги жешки зими. На југ кон приморјето можат да се појават благи врнежливи зими.
Список на државни водачи во 1078 година
Ова е список на државни водачи во 078 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Средоземни игри 2022
XIX Средоземни игри се одржаа во Оран, Алжир, од 25 јуни до 6 јули 2022 година. Одлуката беше донесена на 27 август 2015 година во Пескара (Италија).
Кандидатите за градови-домаќини биле:
На Игрите ќе учествуваат 3390 спортисти од 26 земји, а медали ќе бидат доделени во 244 дисциплини во 24 спортови.
Земји-учеснички
Сите 26 земји учеснички настапуваат на игрите. Ова е првпат на игрите да настапат толку земји.
Едноспоен транзистор
Едноспоен транзистор (Unijunction Transistor, UJT) – триконтактен електронски полуспроводнички елемент со само еден спој кој работи исклучиво како електрично контролиран прекинувач.
Едноспојниот транзистор не се користи како линеарен засилувач. Се користи во слободни осцилатори, синхронизирани осцилатори и во импулсни генератори на ниски и умерени честоти (стотици килохерци). Има широка употреба во активирачки кола за полуспроводнички управувани исправувачи. Ниската цена, во комбинација со единствената одлика, му обезбедува употреба во голем број апликации како осцилатори, импулсни генератори, пилести генератори, временски кола и напонско или струјно регулирани напојувања.. Оригиналните видови едноспојни транзистори се сметаат за застарени, но поновиот повеќеслоен уред, програмибилниот едноспоен транзистор, сè уште е во употреба.
Видови
Постојат три вида едноспојни транзистори:
Примена
Кола со едноспојни транзистори биле популарни во хоби електрониката во 1960-тите и 1970-тите години, бидејќи овозможувале да се направат осцилатори користејќи само еден активен уред. На пример, биле користени за релаксациски осцилатори. Подоцна, со зголемувањето на популарноста на интегрираните кола, повеќе се користеле осцилаторите како „555 timer IC“.
Една од најважните примени на конвенционалниот или програмибилниот едноспоен транзистор како активен уред е да управува со тиристорите. Еднонасочниот напон може да се користи за контрола на конвенционалниот или програмибилниот едноспоен транзистор така што периодот „вклучен“ се зголемува со пораст на еднонасочниот напон. Оваа примена е важна за контрола на големи наизменични струи.
Едноспојните транзистори исто така може да се користат за мерење на магнетниот флукс. Холовиот ефект го модулира напонот на p-n спојот. Ова влијае на честотата на релаксациските осцилатори со едноспојни транзистори. Ова функционира само со конвенционални едноспојни транзистори. Програмибилните едноспојни транзистори ја немаат оваа одлика.
Конструкција
Едноспојниот транзистор има три терминали: емитер (Е) и две бази (B1 и B2), па понекогаш е познат и како „двобазна диода“. Базата е формирана од лесно допирано n-тип парче силициум. Два омски контакти B1 и B2 се врзани на неговите краеви. Емитерот е од p-тип и силно допиран. Овој еден p-n спој му го дава името на уредот. Отпорот меѓу B1 и B2 кога емитерот е во отворено коло се нарекува „меѓубазен отпор“. Емитерскиот спој вообичаено се наоѓа поблиску до базата 2, така што уредот не е симетричен, бидејќи симетрична единица не обезбедува оптимални електрични одлики за повеќето апликации.
Доколку не постои потенцијална разлика меѓу неговиот емитер и кој било од неговите базни контакти, постои екстремно мала струја од B1 кон B2. Од друга страна, доколку соодветно висок напон во однос на неговите базни контакти, познат како „активирачки напон“, се доведе на неговиот емитер, тогаш многу голема струја се придодава на струјата од B1 кон B2, и се добива поголема излезна струја на B2.
Шематскиот симбол за едноспоен транзистор го претставува емитер со стрелка која ја покажува насоката на конвенционалната струја кога спојот емитер-база спроведува струја. Комплементарниот едноспоен транзистор користи p-тип база и n-тип емитер, и функционира исто како и уред со n-тип база, но сите поларитети на напоните се обратни.
Структурата на едноспојниот транзистор е слична со N-канален JFET, но p-тип (решетка) материјал го обвива N-тип (канал) материјал во JFET, и површината на решетката е поголема во однос на спојот на емитерот кај едноспојниот транзистор. Едноспојниот транзистор функционира кога емитерскиот спој е нормално поларизиран, додека JFET нормално функционира со обратно поларизиран спој на решетката. Тој е уред со струјно контролиран негативен отпор.
Функционирање
Уредот има единствена одлика дека кога е активиран, неговата емитерска струја регенеративно се зголемува сè додека не е ограничена од емитерското напојување. Тој има одлика на негативен отпор и следствено може да се користи како осцилатор.
Едноспојниот транзистор е поларизиран со позитивен напон меѓу двете бази. Ова предизвикува пад на потенцијалот по должината на уредот. Кога емитерскиот напон се доведе приближно на еден диоден напон над точката на P дифузија (емитер), струјата почнува да тече од емитерот во областа на базата. Бидејќи базната област е многу лесно допирана, додатната струја (полнежите во базната област) предизвикува кондуктивна модулација која го намалува отпорот за делот на базата меѓу емитерскиот спој и контактот B2. Ова намалува на отпорот значи дека емитерскиот спој е повеќе поларизиран и се инјектира поголема струја. Севкупно, ефектот е негативен отпор на емитерскиот крај (терминал). Ова е тоа што го прави едноспојниот транзистор корисен, особено во едноставните осцилаторни кола.
Пронаоѓање
Едноспојниот транзистор бил измислен како спореден производ при истражувањето на германиумови тетродни транзистори во Џенерал електрик. Бил патентиран во 1953 година. Комерцијално биле произведувани силициумови уреди.
Поп Конрад
Поп Конрад (средината на век) бил поет, кој го превел роландскиот збор на средногорногермански јазик.
Живот
Ништо не е познато од животот на Поп Конрад. Споменуван по име, тој е само во себе-слика како автор на песната на Роланд (1172): „Јас го фалам на Phaffe Chunrat“. Оваа рана хебрејска епизода е превод или адаптација на стариот француски шансон де Роланд (околу 1100).
Модел (личност)
Модел (од средно француски, modèle), понекогаш нарекуван манекен, е личност вработена со цел на изложување и промовирање модни облеки или други производи за рекламни или промотивни цели или личност која позира за уметнички дела.
Ариевско уверение
Ариевско уверение (Ariernachweis) — документ кој сведочи дека лицето е припадник на ариевската раса. Почнувајќи од април 1933 г. овој документ станал задолжителен по закон за сите чиновници во јавниот сектор, вклучувајќи ги просветните работници.
Постоеле два типа на уверение:
Правната основа на уверението бил ставот 3 (т.н. „ариевски став“) од „Законот за обнова на чиновништвото“ (Gesetz zur Wiederherstellung des Berufsbeamtentums) од 7 април 1933. Првото напатствие за негова примена, објавено на 11 април 1933 г. гласи:
Аполима
Аполима (самоански: Apolima) е остров во Самоа. Овој е најмалиот населен остров во државата и се наоѓа во протокот Аполима. Источно се наоѓа островот Уполу, а западно Саваи.
Опис
На островот има само едно село, Аполима Таи, кое има население од само 75 луѓе според пописот од 2006 година. Селото се наоѓа во внатрешноста на островот, во северниот дел.
Аполима е всушност кратер на мртов вулкан, кој достгнува 165 метри надморска висина. Островот има вкупна површина од скоро 1 километар квадратен. На островот се пристигнува само со брод. Може да се пристигне од северната страна.
На 2,4 километри северозападно се наоѓа островот Уполу, а на 7 километри се наоѓа Саваи. Веднаш до Аполима се наоѓа островот Маноно и ненаселениот Нулопа. Административно сите овие се дел од округот Аига-и-ле-Таи.
Булат Окуџава
Булат Шалвович Окуџава (руски: Булат Шалвович Окуджава, грузиски: ბულატ ოკუჯავა) ( - ) — советски и руски поет, прозаист, композитор и сценарист, еден од основачите на рускиот жанр наречен „авторска песна“ (авторская песня). По потекло бил Грузиец роден во Москва; умира во Париз. Создава повеќе од 200 музички композиции на чиј текст е автор самиот тој. Неговите песни се еден вид мешавина на рускиот традиционален фолклор и на француските шансони. Иако тие никогаш немаат политички карактер (за разлика од оние на неговите колеги - "бардови"), свежината и независноста на поезијата на Окуџава секогаш им пречи на властите кои долго време ќе се двоумат дали да го санкционираат неговото творештво.
Добитник е на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 1967 година.
NGC 4646
NGC 4646 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4646 се споменува и како UGC 7892, MCG 9-21-31, CGCG 270-15.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4646 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. NGC 4646 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 52,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 51' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 4646 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42740. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3841. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Скелетон на Зимските олимписки игри 2010 - жени
Натпреварите во скелетон во женска конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 18 и 19 февруари.
Сите натпревари се одржаа во Вислер. На 18 февруари, со почеток во 16:00 и 21:00 по месно време се одржаа првите две трки, а третата и четвртата се одржаа следниот ден со почеток во 15:15 и 20:30.
Британката Ејми Вилијамс на својата земја и го донесе првиот златен медал на Зимските олимписки игри по 1980 година, кога злато освоил Робин Казинс во уметничко лизгање.
Список на државни водачи во 922 година
Ова е список на државни водачи во 22 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Никола Аврамов
Никола Василев Аврамов (Никола Василев Аврамов) (21 мај 1897 – 15 јуни 1945) ― бугарски сликар. Роден е на 21 мај 1897 година во Јамбол, а починал на 15 јуни 1945 година во Софија.
Аврамов е познат по неговите мртви слики.
ОУ „Пере Тошев“ - Десово
Основно училиште „Пере Тошев“ (официјално: Централно основно училиште „Пере Тошев“ — Десово; скратено: ЦОУ „Пере Тошев“) — централно основно училиште во селото Десово.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Пере Тошев.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во западниот дел од селото, во непосредна близина на ридот на којшто е сместена црквата „Св. Троица“.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува на македонски и албански наставен јазик.
Во склоп на училиштето влегуваат следните подрачни училишта:
Од нив, единствено во подрачното училиште во Дупјачани се одвива настава од прво до деветто одделение, додека во останатите настава од прво до петто одделение.
Валериј Борчин
Валериј Викторович Борчин (руски:Валерий Викторович Борчин) (роден на 11 септември 1986 во Поводимово, Молдавија) — руски атлетичар којшто се натпреварува во брзо одење.
На Европското првенство во 2006 во Гетеборг го освои сребрениот медал во трката на 20 km брзо одење, а најголемиот успех го постигна освојувајќи го златниот медал на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг. На светските првенства, Борчин е освојувач на два златни медала: на првенството во Берлин во 2009 и две години подоцна на првенството во Тегу.
Јабланица (село)
Јабланица — село во областа Дримкол, во Општина Струга, на патот помеѓу градовите Струга и Дебар.