cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Европска Унија
Внатрешен пазар
Многу од политиките на ЕУ на еден или друг начин се поврзани со развојот и одржувањето на еден ефективен единствен пазар. Значителни напори се вложени за создавање на хармонизирани стандарди - кои се создадени за да донесат економска корист преку создавање на поголеми и поефикасни пазари.
Моќта на Единствениот пазар зафаќа и надвор од границите на ЕУ, зашто за да се продава во рамките на ЕУ, корисно е прилагодувањето на нејзините стандарди. Штом фабриките, земјоделците и трговците од некоја земја која не е членка на ЕУ се прилагодат кон стандардите на ЕУ, многу од трошоците за приклучување кон Унијата веќе се намалени. До оваа точка, хармонизирањето на домашното законодавство со цел станување на полноправна членка е релативно безболно и може да создаде поголемо богатство преку елиминирањето на царинските трошоци.
Единствениот пазар има како интерни така и надворешни аспекти.
Животен стандард
''Табела бр. 3: БДП на државите членки на ЕУ''
Еиџи Кавашима
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2010 и 2014.
Национална партија (Уругвај)
Националната партија (Partido Nacional на шпански), исто позната како Белата партија (Partido Blanco), е најголема десничарска либералдемократска политичка партија во Уругвај.
China (албум од Вангелис)
China е албум од Вангелис објавен во 1979 година. Иако тој никогаш не бил во Кина, тој искористил кинески инструменти при компонирањето на песните од овој албум.
Никола Димушевски
Никола - Кокан Димушевски — македонски музичар, клавијатурист, познат како член во бендот Леб и сол. Роден е на 26 април 1958 во Скопје, Македонија.
Кариера со Леб и сол
Кокан Димушевски првото посериозно музичко претставување го има во групата Леб и сол каде што активно учествувал во реализација на студиските албуми: Леб и сол, Леб и сол 2 и Ручни рад. Со групата како гостин соработувал и на албумите и: Звучни зид, Путујемо како и на живиот проект Live in New York.
Во 1979 година, додека уште бил член на Леб и сол, Кокан Димушевски се вработува во Забавниот и ревискиот оркестар на Македонска радио-телевизија, интересирајќи се повеќе за другите музички форми (најмногу за џезот), различни од она што го работеше неговиот матичен состав.
Соло кариера
По напуштањето на Леб и сол, Кокан Димушевски стана првиот од четворката да издаде свој соло албум. Така, во 1993 година, под закрила на сопствената Аура рекордс го промовираше албумот Double Life, каде ги отсвири сите инструменти: клавијатури, акустичното пијано, тапани, перкашн, хармоника, а беше задолжен и за вокалите, аранжманите и продукцијата на сопствените композиции, како и за обвивката на албумот. Истата година во сопствена режија го објавува и проектот Music for… каде се најдоа неговите применети теми (претежно работени за потребите на театарските претстави). Над шеесет минутната музика повторно ја напиша и ја отсвири сам, единствено во одделни теми му помогнаа Зоран Јовановиќ - Лима (саксофон и кларинет) и Ангеле Димовски (кавал).
Од концертот одржан на 18 јануари 1994 година во Домот на АРМ во Скопје година дена подоцна се појавува живиот албум Никола Димушевски - live, каде гостуваа: Зоран Јовановиќ, Гоце Мицанов, Игор Атанасовски, како и поранешните членови на Леб и сол: Бодан Арсовски и Гарабет Тавитјан. Во 1997 година, со помош на Македонски Олимписки Комитет го објавува проектот Октоехос најамбициозниот во неговата досегашна кариера. Се работи за црковна музика, обоена со благи клавијатуристички и гитарски пасажи, во која доминира машкото пеење. Во меѓувреме Кокан концертирал на многу домашни и странски сцени изведувајќи ги своите музички инсталации и перформанси. Како концертен промотер на светскиот музички гигант Yamaha за овој дел од светот, на лимитираната едиција на оваа фирма партиципираат и неколку музички теми на Кокан Димушевски.
Соработка со други музичари и состави
Кокан во својата кариера соработувал со многу изведувачи и групи. Се издвојува учеството во Лабиш трио како и соработката со Бодан Арсовски на неговите проекти Недоглед и Скршени ритми, како и аранжманските и продукциските интервенции во песните на многу домашни интерпретатори и состави. Од 2000. година Кокан Димушевски се најде на раководните места во Продукцијата при МТВ, а во 2001 година стана директор на Скопскиот фестивал, под чие водство во 2002 македонската музичка делегација настапи на Евросонг во естонскиот град Талин. Заради слабиот резултат на натпреварувањето Димушевски е сменет од оваа функција.
Дуња (Костинци)
Дуња — археолошко наоѓалиште во прилепското село Костинци. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека северозападно од селото, а во близина на наоѓалиштето Манастириште се наоѓа место за кое селаните тврделе дека тука во минатото се наоѓало старото село, кое поради изложеноста, било раселено.
Димитрије Ѓурковиќ
Биографија
Дипломирал во Првата машка гимназија во Белград (1944). Како студент станал член на Детскиот театар Родина во 1938 година. Како средношколец режирал театарски претстави и глумел. По завршувањето на Втората светска војна, работел како новинар и филмски критичар во „Политика“, Радио Белград и во списанието „Југославија“ (1945-1952).
Кога е основана Академијата за театарска уметност, тој станал студент од прва генерација на катедрата за режија во класата на проф. Д-р Хуго Клајн дипломирал во 1952 година. На сцената на Националниот парк во Суботица ја поставил дипломската претстава Генијалната девојка на Лопе де Вега.
Првата работа ја добил во 1953 година во Народниот театар во Крагуевац, каде што работел со Миленко Маричиќ и Јосип Лешиќ, со поддршка на менаџерот Љубиша Ружиќ. Режирал четири претстави во две сезони. Подоцна (1955) се преселил во Српскиот народен театар во Нови Сад. Работел две сезони во Белградскиот современ театар (1961-1963).
За време на неговиот ангажман во СНП ги постигнал најзначајните режии во кариерата и се стекнал со статус на директор кому му се доверени најтешките проекти. Во СНП бил директор на Драмски (1963-1967), а две години уметнички директор на Веселиот театар „Бен Акиба“.
Педагошката работа ја започнал како учител по глумечка игра во Средното театарско училиште во Нови Сад (1955-1957) и наставник по анализа на текст во Драмското студио СНП (1966-1968), а полн замав постигнал на универзитетите во Белград и Нови Сад. Избран е во 1969 година на Белградската академија за театар, филм, радио и телевизија (сега Факултет за драмски уметности ). за доцент, а подоцна и вонреден и редовен професор.
Во учебната 1978/79 г. станал професор и раководител на прва година режија на Академијата за уметности.
20 Масалија
Масалија (Ознака за мала планета) 20 Масалија) — каменит астероид и родителското тело на семејството Масалија кој се наоѓа во внатрешниот регион на Астероидниот појас, со пречник од 145 километри. Откриен од италијанскиот астроном Анибале де Гаспарис на 19 септември 1852 година, го добил името по францускиот град Марсеј, од кој независното откритие Жан Шакорнак го видел следната ноќ.
Класификација и орбита
Масалија е истоимениот и родителското тело на семејството Масалија, многу големо семејство астероиди од внатрешен појас што се состои од камени астероиди со многу мали наклонетости. Тоа е убедливо најголемото тело во ова семејство. Останатите членови на семејството се фрагменти исфрлени од кратерски настан на Масалија.
Кружи околу Сонцето во внатрешниот главен појас на растојание од 2,1–2,8 ае еднаш на секои 3 години и 9 месеци (1.366 дена; голема полуоска од 2,41AU). Неговата орбита има ексцентричност од 0,14 и наклон од 1 ° во однос на еклиптиката.
Физички одлики
Масалија има натпросечна густина за астероидите од типот S, слична на густината на силикатни карпи. Како такво, се чини дека е цврсто некршливо тело, што е реткост меѓу астероидите со неговата големина. Освен неколкуте најголеми тела над 400 км во пречник, како што се 1 Церера и 4 Веста, повеќето астероиди се смета дека се значително скршени или дури се збировити отпади. Во 1998 година, Банге проценил дека Масалија има маса од 5,2  кг, претпоставувајќи дека 4 Веста има 1,35  соларна маса. Масата на Масалија зависи од масата на 4 Веста и пертурбацијата од 44 Ниса.
Анализата на светлинската крива покажува дека полот на Масалија покажува или кон еклиптичките координати (β, λ) = (45°, 10°) или (β, λ) = (45°, 190°) со неизвесност од 10°. Ова дава осен наклон од 45° во двата случаи. Реконструкцијата на формата од светлински криви е опишана како прилично сферична со големи рамни, неконвексни делови од површината.
Во 1988 година било извршено пребарување за сателити или прашина што кружи околу овој астероид со помош на телескопот UH88 во опсерваторијата Мауна Кеја, но напорите не успеале.
Откритие
Масалија била откриена на 19 септември 1852 година, од Анибале де Гаспарис во опсерваторијата во Неапол во Италија, а исто така била пронајдена независно следната ноќ од Жан Шакорнак во опсерваторијата Марсеј, Франција. Прво било објавено откритието на Шакорнак. Во 19 век често се користела варијантата на правопис Масилија. На астероидите откриени пред Масалија им биле доделени иконски симболи, како оние што традиционално се користат за означување на планетите. Сепак, астрономите почнале постепено да ја укинуваат оваа практика со откривањето на 16 Психа во март 1852 година, а 20 Масалија (што е првиот објект во Сончевиот Систем со немитолошко име) бил првиот астероид на кој не му бил доделен иконски симбол.
NGC 1316
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1316 се споменува и како ESO 357-22, MCG -6-8-8, Arp 154, FCC 21, IRAS 03208-3723, AM 0320-372, Fornax A.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1316 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1316 има привидни димензии од 11' х 7,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 22 м 41,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 37° 12' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 1316 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12651. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7026.
Ла Колиља
Ла Колиља — општина во покраината Авила, во автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Градиште (Дренак)
Градиште — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Дренак. Наоѓалиштето претставува опидум од доцноантичкото време. На северозападниот крај од селото има висок рид со зарамнето плато кој доминира над околниот простор. По површината на платото се гледаат остатоци од темели на одбранбен ѕид, како и фрагменти од керамички садови и множество градежен материјал. Најдени се и монети од Јустинијан I.
Светско првенство во кошарка 1959
Светско првенство во кошарка 1959 — 3-то Светско првенство во кошарка организирано од страна на ФИБА, кое се одиграло во Чиле во периодот од 16 до 31 јануари 1959 година. На турнирот учествувале 13 репрезентации. Победник на турнирот бил Бразил.
Финална фаза
P Советскиот Сојуз и Бугарија се пласирале на шестото и седмото место, соодветно во последната рунда, откако тие одбиле да играат против Формоса од политички причини.
NGC 5703
NGC 5703 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5703 се споменува и како NGC 5709, UGC 9435, MCG 5-35-3, CGCG 164-6, IRAS 14366+3039.
Откривање
Објектот е откриен на 16 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5703 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5703 има привидни димензии од 1,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 38 м 50,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 26' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 5703 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52343. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2554. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.
Вилијам Батлер Јејтс
Вилијам Батлер (13 јуни 1865 — јануари 1939) — ирски поет.
Животопис
Вилијам Батлер Јејтс се родил на 13 јуни 1865 година во даблинското предградие Сендимаунт. Набргу по неговото раѓање, семејството ја напуштило скромната, приземна семејна куќа на авенијата Сендимаунт, број 5. Всушност, семејството на Јејтс постојано се селело од место до место: кога тој имал две години, семејството се преселило во Лондон; на седумгодишна возраст се вратил во куќата на мајчините родители, имотни трговци од Слајго; во деветтата година повторно заминал во Лондон; а кога имал 15 години се вратил во Хаут крај Даблин. За време на неговото детство, пресудно влијание врз него имала грофовијата Слајго во западниот дел на Ирска, каде често ги минувал летните распусти. Таму ја засакал природата, а од мајка му и од соседите ги слушал древните келтски преданија. Неговата мајка, Сузан Полексфен, била тивка и чувствителна жена која често му раскажувала бајки. Јејтс се навраќал на Слајго во текот на целиот живот; во староста му ја посветил својата проштална песна во која ја изразил желбата да биде закопан таму. Неговите предци имале протестантско потекло, а во Ирска се доселиле во XVII век од Англија. Неговиот дедо и предедо биле англикански пастори во Слајго, а се школувале на познатиот Тринити колеџ. Таму, своето образование го стекнал и татко му, Џон Батлер Јејтс, кој во 1880-тите бил познат предрафаелитски сликар. Сè до смртта на татко му, Вилијам Батлер Јејтс се допишувал со него, разменувајќи ги искуствата и мислењата. И неговата мајка била од протестантско семејство, кое не било толку угледно како она на татко му. Во 1874 година, на деветгодишна возраст, семејството на Јејтс по вторпат се доселило во Лондон, каде најпрвин го учел татко му, а потоа се запишал во училиштето „Годол Фин“ во лондонскиот кварт Хамерсмит. Според неговиот биограф Донехју, тогаш Јејтс конечно сфатил дека, според мислата и срцето, е Ирец. Во Лондон се школувал до 1880 година, а меѓу петнаесеттата и дваесеттата година живеел во Хаут, приморско место до Даблин. Тогаш почнал да пишува драми и стихови, но без некој успех.
Вилијам студирал во Уметничката школа во Даблин, каде што се запознал со Џорџ Расел со кого го споделил својот интерес за мистичното и натприродното. Во јуни 1885 година, Јејтс бил иницијатор за основањето на Херметичкото друштво во Даблин, чија задача била проучувањето на источните чуда и философија. Во тој период го запознал Џон О'Лири, еден од водачите на ирското движење за независност. Во 1880-тите, семејството на Јејтс повторно се преселило во Лондон, каде тој станал член на Теозофското друштво. На 30 јануари 1889 година ја запознал даблинската убавица Мод Гон, ќерка на англиски полковник, која била учесник во ирското ослободително движење и дури била замешана во подготовките на неколку атентати во Лондон. Мод Гон била најголемата неоставрена љубов во животот на Јејтс која го опседнувала сè до 1889 година, кога тој се оженил со Џорџа Хајди-Лиз. Во Лондон, Јејтс станал член на спиритистичкото друштво „Златна зора“, а се дружел и со членовите на Rhymer's Club. Во периодот 1895-1905, Јејтс го проширил кругот на пријателите и се ангажирал во борбата за ирската независност. За време на летните распусти одел на имотот на Леди Огаста Грегори, жена со голем углед, писателка, мецена и собирачка на народни творби, која живеела во Кул Парк, во грофовијата Голуеј, а која станала негова заштитничка, соработничка и пријателка. И во овој период продолжил со проучувањето на магијата, посетувал сеанси на кои се повикуваат духови и станал претседател на лондонската секција на „Златна зора“. Истовремено, заедно со Леди Грегори и Џон Синг, Јејтс станал член на управата на новосонованиот Ирски национален театар (The Abbey Theatre). Во 1903 година патувал низ САД, каде одржал низа предавања. Во меѓувреме, Мод Гон се омажила за мајорот Мек-Брајд и тоа било тежок удар за Јејтс. Подоцна, заедно со Леги Грегори патувал низ Италија, каде го запознал Езра Паунд, кој му помогнал да го доврши книжевниот развој. Во 1911 година започнал посериозно да се занимава со окултизмот. Во Лондон, тој ги посетувал спиритистичките сеанси во салонот на госпоѓата Блавацки. Притоа, спиритистичките вештини ги учел од книгата на Корнелиус Агрипа, „De occulta philosophia“, а духот со кој комуницирал се викал Leo Africanus. Своите искуства, доживувања и експерименти ги нарекувал „мојот систем“ кој го разработувал до крајот на животот. Во 1917 година ја купил норманската кула Белили во областа Голуеј и се оженил. По ослободувањето на Ирска, Јејтс бил избран за сенатор, а во 1925 година го одржал познатиот говор во Сенатот, агитирајќи во прилог на разводот. Во текот на последните 15 години од животот често патувал надвор од Ирска, а една од последните негови должности било претседавањето со Комисијата за определување на изгледот на ирските пари.
Јејтс умрел на 28 јануари 1939 година, во местото Рокбрин, на Азурниот Брег. Во 1948 година му била исполнета последната желба - да биде закопан во црковната порта во Драмклиф, каде во далечината се гледа ридот Бен Балбен. На неговиот гроб стои прост надгробен споменик, без украси и со следниов натпис:
Фрли студен поглед
на животот, на смртта.
Коњанику, помини!
Cast a cold eye
On life, on death.
Horseman, pass by!
Tворештво
Јејтс е автор на богато поетско дело, создавано во текот на пет децении, од 1888 до 1939 година. Тој претставува пример за чист поет, кој целосно се изразува само низ песните, т.е. нема ниедна тема која не ја обработил поетски. Неговото творештво ги поседува сите својства на класичниот лирски пристап: тоа е исповедно, автобиографско и организирано околу неколку клучни точки на лирскиот израз. Сите негови дополнителни активности (есеистичката и автобиографската проза) служат само како дополнително објаснување на неговите поетски творби.
Во 1885 година, Јејтс објавил две кратки лирски песни во Даблинското универзитетско списание и бил еден од основачите на Даблинското херметичко друштво. Исто така, тој се запознал со Џон О'Лири, еден од водачите на ирското движење за независност, кој го поддржувал во книжевниот развој и го организирал собирањето прилози за печатење на неговата прва поетска збирка. Поетската дарба на Јејтс за првпат сериозно дошла до израз кон крајот на 1880-тите. Во 1888 година ја објавил книгата „Бајки и народни приказни“, додека следната година се појавила неговата прва поетска книга, „Скитањата на Осијан и други песни“ (англискиот превод го направил Семјуел Фергусон). Истата година (1889), заедно со сликарот Едван Елис, Јејтс бил уредувач на критичкото издание на поезијата на Вилијам Блејк. Потоа станал член на спиритистичкото друштво „Златна зора“, се дружел со членовите на Rhymer's Club при што, како што самиот соопштува на почетокот од „Суровите карпи“, „го учел занаетот“. Во тој период ги објавил „Грофицата Кетлин и различни легенди и песни“ и збирката народни преданија, „Келтски самрак“. Јејтс се развил како писател во периодот 1895-1905, кога ги продлабочил спиритистичките, философските и книжевните истражувања. Тогаш соработувал во списанието што го уредувал неговиот пријател Артур Сајмонс, ги објавил „Тајната роза“ и „Ветар меѓу трските“, во 1902 почнал да го чита Ниче и бил член на управата на Ирскиот народен театар (The Abbey Theatre), заедно со Леди Грегори и Џон Синг. Во 1903 година објавил три книги и одржал низа предавања во САД. Подоцна, меѓу четвртата и петтата деценија од животот на Јејтс се случил пресвртот кој до ден-денес предизвикува неразбирање, чудење и восхит кај книжевните историчари. Во 1908 година го запознал Езра Паунд кој му помогнал да го дооформи поетскиот талент. Во текот на таа деценија, Јејтс ги објавил „Зелениот шлем и други песни“, „Песни напишани во малодушност“ и „Одговорности“. Во текот на и по Првата светска војна Јејтс веќе бил познат поет, го објавува делото „Дивите гулаби во Кул“, а во 1923 година ја добил Нобеловата награда за литература. Најпосле, во текот на последните 15 години од животот ги објавил „Кула“, „Вртени скали“, „Полна месечина во март“ и книгата „Визија“ во која ги изразил своите спиритистички искуства и сфаќања на историјата.
Книжевниот развој на Јејтс
Книжевниот развој на Јејтс бил долг и сложен, а квалитативниот скок што настапил меѓу 1904 и 1914 година, кога Јејтс бил длабоко во петтата деценија од животот, е редок пример не само во англосаксонската, туку и во светската литература. Тогаш, тој ја стекнал способноста за потполно и сигурно изразување, неговиот поетски јазик започнал да се згуснува, а поетскиет слики добиле функционалност. Првите плодови на неговиот зрел поетски јазик се појавиле во збирката „Зелениот шлем и други песни“ од 1910 година. Оттогаш, преку збирките „Одговорности“ (1914), „Кула“ (1928), „Вртени скали“ (1929) до неговата последна збирка „Последни песни“ (1939), Јејтс израснал во голем поет од светски глас. Притоа, значаен дел од неговото творештво настанало откако тој ја добил Нобеловата награда, што зборува за неговиот постојан поетски развој. Разликата меѓу раната и доцната фаза од творештвото на Јејтс е очигледна и голема, но цело време се забележува единството на неговиот развоен пат во кој постојано се згуснувала лириката, а поетскиот израз станувал поцврст. Како што истакнува шведскиот професор Бригит Бјерсби, „неговите идеи и стилот покажуваат постепен растеж, па неговото дело мора да се набљудува како логично поврзана органска целина.“ И самиот Јејтс постојано правел поправки на своите песни, отстранувајќи цели строфи и песни. Во раната фаза, неговиот поетски јазик бил полн со предрафаелитска патетика и неопределеност; јазикот од подоцнежната фаза содржи некаква непријатна цврстина при што алитерацијата и асонансата сè почесто ја истиснуваат римата, иако таа се задржува во целото неговот творештво. Сепак, за втората фаза се карактеристични кусите, приближни и несовршени рими кои ретко се појавуваат во првата фаза. Јејтсовата борба за изградба на стилот може да се сведе на три барања. Во едно писмо од 1902 година, упатено до Леди Грегори, тој напишал дека пишувањето му станало „далеку помажествено“ и дека во него има „повеќе дух“. Иако немал смисла за музика, тој постојано ја негувал звучноста на стихот, ги менувал ритамот, организацијата на строфите, метриката и сликовните схеми, а често ги користел рефрените. „Последните песни“ претставуваат најцелосна потврда на неговиот голем стил и тие се круна на неговото творештво.
Големо влијание во поетскиот развој на Јејтс извршил Езра Паунд, кој во текот на зимските месеци 1913-1914, 1914-1915 и 1915-1916 работел како еден вид секретар во куќата на Јејтс во Сасекс. Под неговото влијание, тогаш Јејтс целосно го прифатил инсистирањето за непосредно претставување и од Паунд барал во песните да го подвлече сето она што му изгледало матно, апстрактно или слатко. Во своите подоцнежни песни Јејтс особено ги слави борбата, одговорноста пред племето, љубовта и пријателството. Притоа, како ретко кој современ поет, тој грижливо го негувал култот кон пријателството при што неговите најдобри автобиографски песни им се посветени на пријателите („Велигден 1916“, „Повторната посета на Градската галерија“, „Кул парк и Белили“). Во неговите песни, жената секогаш е претставена како прекрасната дама од симболизмот. Притоа, во раните песни пеел за непознати убавици и самовили, потоа ја славел својата сакана Мод Гон, а во староста започнал да ја преиспитува љубовта. Во доцната фаза, Јејтс пеел за раѓањето и паѓањето на цивилизациите („Спирали“, „Меру“, „Бронзената глава“, „Под Бен Балбен“) и за мачниот процес на стареењето.
Философските и уметничките погледи на Јејтс
Остварувањето на Јејтс како поет е резултат на неговото спротивставување на духот на модерната епоха. Иако скриено, тој постојано спорел со вредностите на индустриската цивилизација и токму во тоа се состои ирската црта во неговите ставови. Уште во своите први стихови, Јејтс го искажал младешкото чувство дека новото време донело смртна пресуда за поезијата и дека настапило владеењето на „Сивата вистина“ (‘’Grey Truth’’) со која тој никогаш не се помирил. И тоа е една од најважните одлики на неговата поезија, зашто Јејтс ги игнорирал сите поважни интелектуални и уметнички текови на неговото време – експресионизмот, надреализмот, футуризмот, марксизмот и социјалната книжевност. Сепак, Јејтс не може да се обвини за конзервативизам во вообичаената смисла на зборот. Навистина, на почетокот, неговиот поетски израз бил архаичен, но постепено ги примил сите вредности на модерната поезија: непосредност, економичност, отпор кон навиките и претераните украси, продорна оголеност, синтаксичка природност и избегнување на инверзиите. Притоа, отвореноста кон модерниот вкус и сензибилитет му овозможиле да се приспособи, но да не се откаже од почетните, несовремени погледи. Во таа смисла, дури и зборот „модерно“ Јејтс го употребувал со презир, а истражувачите на неговото творештво успеале да пронајдат само еден случај (во песната „Меѓу учениците“) во кој зборот „модерен“ е употребен во позитивен контекст. Јејтс го славел простиот селски живот, копнеел за аристократските традиции, ја отфрлал демократијата, ги презирал ниските цели на средната класа и буржоазијата, а верувал во „избраните“ мудри и благородни луѓе.
За Јејтс, современата епоха била симбол на неред, пропаѓање, хаос, безвластие, скрнавење на сето возвишено и убаво и издигнување на средните и безвредните. На тој хаос му ги спротивставил вечните вредности и критериуми и сметал дека човекот мора да го најде патот кон помирувањето со племето и со универзумот, со животот и со смртта. Во таа насока, своите сфаќања ги црпел од различни извори: келтската митологија, индиската религија, неоплатонизмот и ренесансата. Сепак, наспроти различните влијанија, Јејтс не западнал во стапицата на еклектизмот, а тврдењата во неговите песни се само условни, според критичарот Елман, тие се псевдотврдења чија улога се состои во тоа да ги поттикнат одговорите на читателите. Јејтсовите философски погледи не се организирани ни кохерентни, но сепак, во нив постои систем, заснован врз ирационалните претчувства, случајностите и облиците на ненаучното мислење. За него, мислењето е само една фаза во доживувањето на односите и појавите, а од философијата не очекувал големи и конечни одговори. Тој бил вреден читател на философските текстови од различни епохи и нив ги преведувал во поетски јазик, градејќи свој систем за кој многумина (на пример, Одн) зборувале без почит. И покрај тоа Јејтсовите погледи не се кохерентни, сепак, тие се најблиски со учењето на Ниче со кое се запознал во 1902 година и кое му ги зацврстило ставовите кои веќе ги имал зацртано, пред сè во поглед на сфаќањето за цикличното движење на историјата. Ваквите погледи се застапени во повеќе Јејтсови песни, како: „Леда и лебедот“, „Второто пришествие“, „Две песни од театарска пиеса“ итн. Така, во „Парнеловиот погреб“ Јејтс вели: Епохата е враќање на епохата (An age is the reversal of an age).
Важна одлика на неговиот мисловен систем е смислата за противтежните сили, т.е. за можностите кои им се спротивставени на првото, привидно единствено, мислење. Во многу негови песни може да се слушне „другиот глас“ кој го негира почетниот став, а тој постојано ги развива и ги брани противаргументите. Оваа негова одлика особено ја развил благодарение на бавењето со драмската книжевност. Според критичарот Донехју, токму оваа подготвеност да ги прифаќа противаргументите му помогнала цели 50 години да се менува и да се развива.
При разгледувањето на Јејтсовите идеи мора да се биде внимателен, зашто нивното значење не се состои во нив, туку во моќта за создавање на поетските визии кои настанале или биле засилени од неговите идеи. На пример, Јејтс бил длабоко религиозен и верувал во натприродното, но истовремено, тој бил антиклерикалец, а неговите подоцнежни песни содржат и елементи на атеизам. За христијанството зборувал како за азиска матица која продрела во античкиот свет и ја разурнала неговата хармонија. Неговите песни содржат христијански норми и суеверие, монотеизам и пантеизам. Од сите негови идеи најдолго ја задржал идејата за бесмртноста на душата, а учењето за реинкарнацијата го привлекло уште во младоста, кога почнал да ја проучува индиската философија и религија.
Според една компјутерска анализа, во целокупното поетско дело на Јејтс најчесто се појавуваат следниве зборови: сè, т.е. сите (all) – 1.019 пати, стар (old) - 575 пати, како (as) 556 пати, надвор (out) - 483 пати (заедно и со глаголите), човек (man) – 456 пати, љубов(love) – 353 пати, еден (one) – 336 пати, доаѓа (come) - 289 пати, како (like) - 281 пат, луѓе (men) – 263 пати, некои, т.е. нешто (some) - 260 пати, очи (eyes) – 244 пати, долг (long) - 242 пати, долу (down) – 240 пати, голем (great) – 221 пат, настрана (away) - 213 пати, направен (made) – 208 пати, горе, високо (up) – 204 пати, ноќ (night) - 197 пати, мисла, поим (thought) – 196 пати, ден (day) – 194 пати, Месечина (Moon) – 176 пати, свет (world) – 174 пати итн. Од именките, најчесто се употребени: човек, љубов, луѓе, срце, очи, ноќ, мисла, ден, свет, месечина итн., односно оние кои се карактеристични за вредносниот систем на Јејтсовата поезија, а воопшто не е случајно тоа што модерните именки од типот на „авион“ (aeroplane) се употребени само еднаш.
Ирска како тема во творештвото на Јејтс
Ирските теми се присутни во творештвото на Јејтс уште во првите негови книжевни дела. За него, ирството претставува час надворешен украс, час посебна нијанса во претставувањето на општите прашања; тоа се одразува во гордоста и отменоста на дикцијата, во романтичарската ширина на погледот и во обилноста на поетските слики. Оттука, тој гордо изјавува:
Ирска е света земја.
И ден-денес, присуството на Јејтс се чувствува насекаде низ Ирска, исто како што таа е присутна во секој негов стих. Проучувајќи го ирското национално минато, Јејтс започнал игра на дешифрирање, толкување и парафразирање на дамнешните симболи. Притоа, тој им се вратил на келтските извори и го отфрлил посредството на црквата. Како учесник во келтската преродба, Јејтс црпел од најдалечните, митски извори и од златното време на ирската историја. Во неговото творештво, стремежот да се оживее древната Ирска одела паралелно со борбата да се изгради личниот поетски израз. Во 1885 година, по долгогодишното прогонство, во Ирска се вратил Џон О'Лири, кој околу себе собрал повеќе млади писатели меѓу кои бил и Јејтс. Во својата студија за Јејтс, професорот Донехју вели дека Јејтс измислил една земја и ја нарекол Ирска, која во неговото творештво е „чиста како свеќата што пред Светиот крст гори“. Во тој поглед, Јејтс тежнеел кон откривање на првобитната, рајска, поетска татковина на човекот во која земското и она другото се наоѓаат во единство и каде што смртта продолжува со животот, а животот со смртта. Потврдата за таа идеја ја наоѓал во древните верувања на келтските племиња:
Повеќепати човекот се раѓа и умира
Помеѓу оние две вечности,
''Вечноста на племето и душата. Сето тоа''
Старата Ирска го знаеше.
Дури и во послабите негови песни Јејтс секогаш успевал да ја одржи рамнотежата меѓу длабокиот национален полет и достоинството и слободата на уметничото мислење. Оттука, тој никогаш не бил следбеник на тесноградиот и патетичен ирски, католички национализам. Тој поаѓал од претпоставката дека големата поезија мора да биде национално обоена, но не ги следел политичарите, а кон свештенството бил уште понедоверлив. негодувањето предизвикано од изведбата на некои негови пиеси уште повеќе го оддалечило од вкусот на широките народни маси, а неговата интелектуална толеранција не се вклопувала во општоприфатеното мислење дека борбата против англиската власт била поважбна од сè. За него, улогата на поезијата била поголема од политичката дејност, а во една прилика напишал: „Книжевноста е најсилниот глас на свеста и на совеста“. Во своите подоцнежни песни, Јејтс повторно ја истакнал вербата дека Ирците уште еднаш ќе се потврдат како градители на онаа цивилизација која е родена од пресметките на Питагора и од грчкиот идеал на убавината. Но, за лошата уметност никогаш немал оправдување и пишувал дека за неа не треба да се има милост ниту кога е национално исправна. Со еден збор, Јејтс бил националист, но истовремено ја зачувал способноста за критичко мислење и духовната ширина. Така, во песната посветана на Парнел, големиот ирски борец против англиската власт, Јејтс вели:
Сè што во Ирска поетот или гласникот
Го ипеаја и објавија - сето тоа е лага заразна
Која ја пренесува масата...
Според историчарите на книжевноста, Јејтс се вклучилво ирското ослободително движење само поради љубовта кон Мод Гон. И навистина, во староста, тој со ужас се сеќавал на нетолерантноста на неговата голема љубов, а во една песна тој вели:
омразата на умот – полоша од секоја друга.
Од партиите бегај како од чума.
Исто така, во песната за политичката затвореничка Ива Маркевич, тој вели дека:
овена, целата кожа и коска,
права слика на онаа политика
Својата политичка философија најконцизно ја изразил во едно писмо, напишано пред Втората светска војна, во кое го изразува познатиот став: „Сите идеологии се одговорни согласно бројот на своите жртви.“
Симболизмот и романтизмот на Јејтс
Симболизмот на Јејтс претставува резултат на неговото верување во реинкарнацијата, а врз него имало големо влијание и творештвото на Пол Верлен, Артур Рембо и Стефан Маларме. Исто така, меѓу 1889 и 1893 година Јејтс се занимавал со проучување на симболизмот на Вилијам Блејк. Во неговите рани песни, симболите се наивни, а системот проѕирен. Подоцна, тој разликувал два вида симболи: едни за чувствата а други за идеите (сами или поврзани со чувствата). Најчесто користени симболи во неговото творештво се четирите елементи на Емпедокле, спротивните факти на постоењето (ден/ноќ, живот/смрт, сонце/месечина), како и симболите: кула, игра, вртени скали (симболот на спиралното течење на историјата), дрво, коска, маска, извор, роза, птица, змија, крст, злато, сребро, лилјан итн. Исто така, присутни се и бројни комбинации: на пример, полната месечина е симбол на самоостварувањето, а замрачувањето на месечината – симбол на повлекувањето во себе. Притоа, некои симболи се подвижни и се менуваат од песна до песна, но секогаш во рамките на утврдениот круг на значењето. Јејтс многу работел на симболите и нив ги испитувал, ги вкрстувал и го оценувал нивното простирање. Ниеден симбол не смеел да бида употребен случајно, но сите требало да бидат потврдени во слободната творечка игра, а тоа извонредно му успевало во неговите доцни песни. Според критичарот Елман, разјаснувањето на овие симболи повеќе ни помага да сфатиме како настанала песната отколку да ја доживееме. Имено, читателот може да ужива во поезијата на Јејтс без да им посветува внимание на симболите, зашто познавањето на нивната точна вредност малку придонесуваат за естетското доживување на неговите песни.
Често, Јејтс се опишува како последниот романтичар. Но, кога се зборува за неговиот романтизам не се мисли на поетските обичаи и постапки карактеристични за романтизмот од почетокот на XIX век, туку на имагинацијата како врховен творечки пристап. Според критичарот Донехју, разработил романтичарската концепција за поезијата како повторување на првиот, највисокиот чин на создавање, Јејтс ја разработил така што Бог го претворил во „голем драматичар“, а поетот во глумец кој ги менува маските и често „игра улога која е спротивна на својата природа“. Како вистински романтичар по духот, по воспитувањето и по народната традиција, Јејтс пее за љубовта, минливоста, пријателството, тагата на стареењето итн. Навистина, тој морал привидно да ги прифати и модерните ограничувања на интензивните емоции, но со тоа неговите определби само се засилиле. Јејтс го постигнал најтешкото: ја зачувал романтичарската душа, а истовремено, во самиот поетски јазик и во начинот на употреба на личните и општите мотиви, ги задоволил барањата на модерната поезија.
Значење и влијание
Денес, Јејтс не само што се смета за најголемиот ирски поет, туку зазема значајно место во светската поезија. Во една статија, Томас Стернс Елиот вели дека „Јејтс, откако најпрвин бил голем занаетчија... станал голем поет...“
Мијалница (Дренак)
Мијалница — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Дренак. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од римското и доцноантичкото време.
Монголска демократска револуција
Монголската демократска револуција се одвивала во 1990 година и започнала со масовни штрајкови за отфрлување на дотогашниот систем и Монголската Народна Република и трансформирање на земјата во демократско општество. Тоа довело до формирање на денешната Монголија и донесен бил нов устав. Револуцијата ја одржале најмногу младите луѓе во земјата со демонстрирање на плоштадот „Сухбатор“ во главниот град Улан Батор. Револуцијата завршила со потпишување на отказ на владата. Меѓу главните организатори на револуцијата биле Санџасуренгин Зориг, Ерденин Бат-Ул, Бат-Ерденин Батбајар и Цахијагин Елбегдорџ.
Шусаку Нишикава
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2014.
Ева Курник
Ева Курник (словенечки: Eva Kurnik; 11 јуни 1997, Марибор, Словенија -) словенечка писателка.
Капина (Костинци)
Капина — археолошко наоѓалиште во прилепското село Костинци. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и најверојатно претставува некропола. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека северозападно од селото, а во близина на наоѓалиштето Манастириште се наоѓа место со гробови. Гробовите од внатрешната страна биле обложени со земјени плочи.
Бер Грилс
Едвард Мајкл Грилс (анг. Edward Michael Grylls, роден 7 јуни 1974), прекар: Бер (Bear). Прекарот му е даден уште на раѓање од страна на неговата сестра, која прво го викала Teddy Bear. Бер Грилс е Британец, авантурист, пишувач и ТВ водител. Најпознат е по своите серии за преживување: Ultimate Survivor, Born Survivor, Man vs. Wild. Грилс е најмладиот човек што се искачил на Монт Еверест, се искачил кога имал 23 години. Исто така, Бер има отидено и на Антарктикот со само еден чамец.
Бер уште од мали години почнал да се качува по дрва, по планини со татко му. Денес, Бер има жена и две деца (машки) и неговото семејство е главната причина што сака да остане жив дури и во најтешките ситуации.
Космос-2402
Космос-2402 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот на 10 декември 2003 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9248 км, а најмалото на 9010.
Којанискаци
Којанискаци (Koyaanisqatsi), познат и како Којанискаци: Живот надвор од рамнотежа — филм од 1982 во режија на Годфри Реџио со музика компонирана од страна на Филип Глас и кинематографија на Рон Фрике.
Филмот се состои главно од забавени и снимки во постепено забрзано развивање на различни пејзажи во САД. Визуелниот тонски поем не содржи никаков дијалог ниту воклано раскажување. Тонот е распределен по подреденоста на сликите и музиката. Реџио го објаснува недостигот на дијалог преку следната изјава: „Овој филм нема јазик не поради недостигот од љубов кон него туку поради тоа што од моја гледна точка, јазикот е во состојба на масовно понижување и омаловажување. Тој повеќе не го опишува светот во којшто живееме“." Значењето на зборот Којанискаци (Koyaanisqatsi) во превод од јазикот Хопи значи „живот надвор од рамнотежа“. Овој филм е прв од трилогијата Каци. Другите два филмови од оваа трилогија се Повакаци (1988) и Накојкаци (2002). Трилогијата ги отсликува различните аспекти во врската помеѓу луѓето, природата и технологијата. Којанискаци е најпознат филм од трилогијата и се смета за култен филм. Сепак, поради проблеми во авторските права, филмот бил повлечен од производство во почетокот на 90-те.
Гумно
Гумно – рамно и широко место каде што се врши жито, обично со коњи. Вообичаено гумното се наоѓа на отворено, поретко во затворен простор. Главно е земјено, а во планинските предели може да биде поплочено со камени плочи и опкружено со камено ѕидче. На гумното житото се врши рачно (со вршило) или со стока (коњи, волови, магариња и друго) која може да биде врзана за столб во средината на гумното кој се нарекува стожер.
Историја
Во 1950-тите и 1960-тите потребата од гумна во Македонија и на Балканот почнува да исчезнува со воведувањето на механизирано комбинирано жнеење, вршење и веење со комбајни.
Избори во Монголија
Изборите во Монголија се средство со кое се остварува демократското право на секој граѓанин во Монголија и тие се средства што покажуваат гласачки резултати.
На национално ниво, Монголија избира претседател на Монголија и членови на парламентот во Монголија. Парламентот, или наречен уште Државен Голем Хурал има 76 членови избрани за мандат од 4 години. Најголеми политички партии во Монголија се: Монголска Народна Револуционерна Партија и Демократска Партија на Монголија (видете Политички партии во Монголија).
Северен Кејп
Северен Кејп е голема, но ретко населена покраина во Јужноафриканската Република. Таа е создадена во 1994 година, кога покраината Кејп беше разделена. Седиште на Северен Кејп е Кимберли.
Оваа покраина го вклучува и меѓуграничниот национален парк Калахари-Гемсбок, кој се простира и во Боцвана. Исто така ги вклучува и водопадите Ауграбис и регионите со рудници за дијаманти во Кимберли и Алекзандер Беј. Регионот Намакваланд (на запад) е познат по намакваландските Бели Ради. Градовите Де Ар и Колсбург (на југ) се дел од Големиот Кару и се главни транспортни јазли меѓу Јоханесбург, Кејптаун и Порт Елизабет. Реката Орање тече низ покраината, формирајќи ја границата со покраината Фристејт (на југоисток) и со Намибија (на северозапад). Оваа река се користи најмногу за наводнување на многу лозови насади блиску до Апингтон. Таа е мошне важна за оваа сува покраина. Куруман е познат по "окото" на Куруман.
Чај во пустината (филм)
„Заштитничко небо“ или „Чај во пустината“ (англиски: The Sheltering Sky) — британско-италијански филм од 1956 година, во режија на Бернардо Бертолучи (Bernardo Bertolucci), кој е автор и на сценариото, заедно со Марк Пеплоу (Mark Peploe). Главните улоги ги толкуваат: Дебра Вингер, Џон Малкович, Кемпбел Скот, Џил Бенет, Тимоти Спал, Амина Анаби и Ерик Ву-Ан. Филмот е заснован врз истоимениот роман на Пол Боулз (Paul Bowles), кој е ангажиран како наратор во филмот. Автор на музиката е јапонскиот композитор Рјуичи Сакамото, а фотографијата е дело на Виторио Стораро. Филмот бил награден со „Златен глобус“ за оригинална музика, а Бертолучи бил номиниран за најдобра режија.
Синопсис
Erotska drama. Port i Kit Moresby bogat su i dokon newyorški bračni par umjetničkih sklonosti, koji doputuje u sjevernu Afriku. Njihov bračni odnos opasno nagriza rutina, stoga su u potrazi za novim senzacijama u egzotičnim ambijentima, a društvo im pravi mladi bonvivan George Tunner. Port se već prve noći upusti u nimalo bezazlenu pustolovinu s lokalnom prostitutkom, dok Kit, kako se čini, bezazleno koketira s Tunnerom. Port inzistira da put prema jugu, dublje u saharsko područje, nastave automobilom s gđom Lyle i njezinim ne osobito bistrim sinom Ericom. Kit odluči putovati vlakom, i to s Tunnerom...
Клоака
Клоака е заден дел од цревата во кој се соединуваат изводните канали од системот за варење и размножување, првенствено кај оние кои несат јајца, како што се жабите, птиците и влекачите. Во клоаката влегуваат и гонадуктите (јајцеводот и семеноводот), но и каналот за уринирање.
Опис
Клоаката претставува продолжение на задното црево (rectum), кој е дел од дебелото црево (intestinum crassum).
Таквиот отвор е карактеристичен за голем дел од животните кои несат јајца. Исклучок се скоро сите цицачи и некои влекачи. Клоаката претставува еволуциска предност затоа што помалиот број телесни отвори ја намалува можноста за инфекциии, чиј извор може да биде токму телесниот отвор.
Специфичности
Редок исклучок меѓу цицачите е дабарот и неколку видови од семејството тенрек. И тие животни во раните фази од својот развој имале два телесни отвори, но подоцна повторно се развила секундарна клоака, што се смета за прилагодување кон условите за живот.
Рибите се уште еден од исклучоците, затоа што немаат клоака. Тие имаат посебен отвор за половите "продукти", јајце-клетката и спермата.
Кај едноотворните (клунарите и клунестите ежови) клоаката е првобитна, изворна одлика. Тоа ги разликува од торбарите и вишите цицачи, а така и им го дало нивното научно име Monotremata (едноотворни).