cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теро Питкемеки
Кариера
Питкемеки бил осмопласиран на Летните олимписки игри 2004 со резултат од 83.01 метри. Во јуни 2005, тој префрлил 91.53 метри и бил еден од главните фаворите на престојното Светско првенство кое се одржувало во неговата држава. Сепак, тој не успеал да се искачи на подиумот, завршувајќи на 4. место со резултат од 81.27 метри. Првиот медал во кариерата, и тоа сребрен, финецот го освоил на Европското првенство 2006 каде забележал резултат од 86.44 метри, и зад себе го оставил светскиот рекордер Јан Железни кој го освоил бронзениот медал.
На 13 јули 2007, на митингот од златната лига во Рим на стадионот Олимпико, Питкемеки своето копје го фрлил премногу лево при што го погодил францускиот натпреварувач во скок во далечина Салим Сдири во грбот. Сдири веднаш бил префрлен во локалната болница во Рим и завршил без животно-загрозувачки повреди.
На Летните олимписки игри 2008, Питкемеки го освоил бронзениот медал откако во последниот обид забележал резултат од 86.16 метри. Финецот потфрлил на следното Светско првенство, во Берлин, завршувајќи на петтото место со резултат од 81.90 метри, со што не успеал да го одбрани златниот медал од пред две години. На Европското првенство 2010, Питкемеки успеал да се искачи на подиумот, освојувајќи го бронзениот медал.
Питкемеки завршил на петтото место на Летните олимписки игри 2012 со резултат од 82.80 метри. Една недела по игрите во Лондон, тој го забележал својот најдобар резултат во сезоната, префрлајќи 86.98 метри на митингот од дијамандската лига во Стокхолм.
На Светското првенство 2013, Питкемеки успеал да го освои сребрениот медал со префрлени 87.07 метри, само 10 сантиметри помалку од првопласираниот Витјезслав Весели. Две години подоцна, на Светското првенство 2015 во Пекинг, тој го освоил бронзениот медал, завршувајќи зад Џулијус Јего и Ихаб Ел-Сајед.
Отомански Алжир
Отомански Алжир претставувал територија на Отоманското Царство. Територијата на денешен Алжир од страна на Османлиите била освоена во 1525 година од страна на Хајредин Барбароса. Во следните векови Алжир станал центар на османлиската власт во Југоисточна Европа и Средоземјето. Земјата била заземена по француската инвазија во 1830 година.
Освојување
Синот на Барбароса, Хасан Паша бил првиот вазал кој бил директно назначен за управител на Алжир во 1544 година кога неговиот татко се повлечел. Во следните години Алжир станал ваза во војната со Шпанија, како и за османлиските напади во Мароко. Во 1580 година Алжир формално станала дел од Отоманското Царство по признавањето на Шпанија. Во следните години во земјата била организирана административната власт каде на чело стоел паша кој имал мандат од три години.
Средоземни пирати
И покрај крајот на непријателствата со Шпанија во 1580 година, во следните години следувале голем број на напади врз христијани кои биле заробувани и продавани како робови. Пиратството собирало голем број на приходи за Алжир и империјата. Поради ова во текот на следните векови следувале неколку експедиции од европските сили кои завршувале неуспешно.
Во 1816 година дошло до војна меѓу Алжир и САД познати како Прва берберска војна и Втора берберска војна.
Француска инвазија
Француската инвазија на Алжир била голема воена операција предводена од страна на Кралство Франција на чело со Шарл X врз Отомански Алжир во 1830 година.
Како формална причина за француискиот напад било блокирањето на акжирското пристаниште во 1827 година. По три години дошол уште еден инцидент каде еден француски брод бил бомбардиран. Така, инвазијата на Алжир започнала на 5 јули 1830 година со поморски бомбардирања. Французите многу бргу ги поразиле силите на Хусеин Деј кој бил владетел на Алжир, но отпорот продолжил. Конфликтите продолжиле во следните 45 години.
Во 1827 година Хусеин Деј побарал од Франција да го плати долгот од 1799 година кога Наполеон го нападнал Египет. Следувала блокада на пристаништето на Алжир каде најголеми загуби претрпиле француските трговци бидејќи тие не биле во можност да тргуваат со Алжир, додека пак берберските пирати биле во можност да ја избегнат блокадата. Францускиот крал одлучил да организира казнена експедиција на бреговите на Алжир и да ги уништи берберските пирати.
Конфликтот завршил со анексија на Алжир од страна на Франција.
Патец
Патец (се сретнува и како Патаец или Патеец) — мало село во областа Рабетинкол, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Етимологија
Името на селото се претпоставува дека дошло од тоа што основачите на селото, доселени од Косово биле многу „напатени“.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Рабетинкол, во крајниот источен дел на Кичевската Котлина и на територијата на Општина Кичево, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Македонски Брод. Селото е планинско, на надморска височина од 1.027 метри. Од градот Кичево е оддалечено 14 километри. Сместено е помеѓу планините Добра Вода и Песјак. Воедно, сите неколку истакнати врва на планината Песјак се наоѓаат во самиот атар на селото, Коњарник (1.876 м.), Седлар (1.772 м.) и највисокиот врв Јошков Камен (1.917 м.).
Селото е мало и изразено планинско, сместено на југозападната падина на Песјак. Низ него тече Патејчка Река, лева притока на Рабетинска Река. Најблиско село е Козичино, од каде доаѓа и единствениот пат. Патот до него е земјен и е во лоша состојба.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Камја, Средореци, Ветрушка, Врата, Филипов Камен, Рамјон Камен, Јелоарник, Седлар, Уши, Бољја Река, Јошков Камен, Талеј Ливади, Долна Кула, Мачкин Камен, Рајкова Ливада, Газнитор, Одарник, Крепана, Скала, Дабовец, Крс, Ракида, Црквиште, Стрмец и Рудница.
Патец е издолжено во насока исток-запад и од збиен тип. Постојат две маала, Горно и Долно, кои се јасно издвоени.
Историја
Се претпоставува дека селото било создадено на почетокот на век од доселеници од Косово.
Југоисточно и далеку од селото, на планината Песјак, се наоѓа месноста Црквиште. Се верува дека таму се наоѓала црквата „Св. Преображение“, бидејќи мештаните оделе на тој ден таму. Местото го посетувале и селани од другите села. На Црквиште се забележуваат само слаби остатоци од старини, а има и камен за кој се верува дека има отпечатоци од копитото на коњот на Крале Марко.
Во век, Патец било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во 1903 година, селото било запалено. Тогаш била водена борба со Турците на врвот Коњарник, источно од селото. Врвот Јошков Камен го добил своето име во 1923 година кога покрај тој камен арбанашкиот качак Сеадин од Зајас го убил селанецот Јошко од Козичино.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 7,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 378 хектари, на пасиштата отпаѓаат 245 хектари, а на обработливото земјиште 124 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во минатото селото ги користело планинските пасишта и ниви на Песјак, каде чувале овци.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 8 домаќинства со 36 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Патец имало 96 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Патец имало 128 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало и е населено со македонско население. Истото е доведено во фаза на наполно раселување. Во 1961 година броело 100 жители, а во 1994 година само 10 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Патец живееле 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Македонци.
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Орланци, во која покрај селото Патец, се наоѓале и селата Дупјани, Козичино, Крушица, Миокази, Орланци, Рабетино, Речани, Светораче и Челопеци. Патец во периодот 1950-1952 се наоѓало во некогашната Општина Светораче, во која тогаш влегувале селата: Дупјани, Козичино, Крушица, Речани, Рабетино, Светораче и Патец.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0808 според Државната изборна комисија, сместено во селскиот дом во селото Козичино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
Иселеништво
Родот Габевци (10 к.) се иселил во селото Зрзе. Од ова село исто така има иселеници и на други места, пред сè во Кичево и Белград.
Петр Чех
Во сезоната 2014-2015, по враќањето на голманот Тибо Куртоа во „Челзи“, Чех го загубил местото во тимот и претежно седел на клупата. Поради тоа, во ноември 2014 година, тој потпишал договор со „Арсенал“, за сума од седум милиони фунти.
Во јуни 2019 година, Чех ја завршил фудбалската кариера, Чех почнал да работи како советник во „Челси“ а подоцна потпишал договор со екипата на „Глифорд Финикс“ која се натпреварува во втората британска хокеарска лига.
Шлезвиг-Холштајн
Сојузната покраина се наоѓа помеѓу Северното и Балтичкото Море и е втора најмала територијална (тука не влегуваат покраините градови-држави) покраина зад Сар.
Денешната сојузна покраина била создадена по Втората светска војна од пруската покраина Шлезвиг-Холштајн. На север се граничи со данскиот регион Јужна Данска, на југ со сојузните покраини Хамбург и Долна Саксонија, додека на југоисток со Мекленбург-Западна Померанија.
Историски, името може исто така да се однесува на поголема област, која се однесува на денешниот Шлезвиг-Холштајн и поранешниот округ Јужен Јиланд (Северен Шлезвиг) во Данска.
Историја
Терминот „Холштајн“ потекнува од старосаксонскиот, Holseta Land, (Holz означува дрво во стандардизираниот германски јазик). Првично се однесувал на средишното од трите саксонски племиња северно од реката Елба. Областа на Холштајн се наоѓала помеѓу реката Штер и Хамбург, а по христијанизацијата нивната главна црква била во Шенефелд. Саксонски Холштајн станал дел од Светото Римско Царство откако Карло Велики победил во војните со Сасите кон крајот на век. Од 811 година северната граница на Холштајн (и со тоа на Царството) била одбележана со реката Ајдер.
Терминот „Шлезвиг“ потекнува од градот Шлезвиг. Името потекнува од морскиот ракав Шлај во источниот дел, а vik означува залив или населба на старосаксонски и старонордиски јазик. Името е слично на имињата на места кои завршуваат на „-wick“ или „-wich“ долж бреговите на Велика Британија.
Војводството Шлезвиг или Јужен Јитланд било првично составен дел на Данска, но во средноковниот период било основано како феуд на Кралството Данска, со иста поврзаност на данската круна како на пример Бранденбург или Баварија кон Светото Римско Царство. Околу 1100 година, војводата на Саксонија го дал Холштајн, негов посед, на грофот Адолф I фон Шауенбург.
Шлезвиг и Холштајн во различно време припаѓале делумно или целосно било на Данска било на Германија, или пак практично биле независни држави. Исклучок е дека Шлезвиг никогаш не бил дел од Германија до Германско-данската војна („Втора Шлезвишка војна“) во 1864 година. Со векови, кралот на Данска бил дански војвода на Шлезвиг и германски војвода на Холштајн. Всушност, Шлезвиг или целосно припаѓал на Данска или бил дански феуд, а Холштајн бил германски феуд и некогаш суверена држава. Обете територии неколку векови биле владеени од данските кралеви. Во 1721 година цел Шлезвиг бил обединет како единствено војводство под водство на кралот на Данска, а големите сили на Европа тоа го потврдиле со меѓународен договор со кој сите идни кралеви на Данска треба автоматски да станат војводи на Шлезвиг, а според тоа Шлезвиг секогаш ќе го следи истиот ред на наследство како оној избран во Кралството Данска.
Германското национално будење кое следело по Наполеоновите војни довело до создавање на силно движење во Холштајн и Јужен Холштајн за обединување со новата Германија, тогаш главно владеена од Прусија. Овој развој течел рамномерно со силното данско национално будење во Данска и Северен Шлезвиг. Ова движење повикувало на потполно вклучување на Шлезвиг во Кралството Данска и барало ставање крај на дискриминацијата на Данците во Шлезвиг. Претстоечкиот конфликт понекогаш бил нарекуван Шлезвишко-холштајнско прашање. Во 1848 година, кралот Фредерик VII на Данска објавил дека Данска ќе добие либерален устав и итна цел на данското национално движење било да обезбеди дека уставот ќе им даде права не само на сите Данци, т.е. не само на оние во Кралството Данска, туку исто така и на Данците (и Германците) кои живеат во Шлезвиг. Понатаму, барале заштита на данскиот јазик во Шлезвиг (главниот јазик во скоро четвртина од Шлезвиг се променил од дански во германски од почетокот на век).
Либералниот устав за Холштајн не бил сериозно разгледуван во Копенхаген, бидејќи било добро познато дека политичката елита на Холштајн биле поконзервативни отколку оние во Копенхаген. Германско настроени претставници од Шлезвиг-Холштајн барале Шлезвиг-Холштајн да добие свој устав и дека Шлезвиг треба да му се приклучи на Холштајн како член на Германскиот Сојуз. Овие барања биле одбиени од данската влада во 1848 година и Германците од Холштајн и Јужен Шлезвиг се побуниле. Ова ја започнало Данско-пруската војна (1848–51; „Прва Шлезвишка војна“), која завршила со данска победа кај Идштет.
Во 1863 година повторно избил конфликт кога кралот Фредерик VII на Данска умрел без законски наследник. Според редоследот на наследување на Данска и Шлезвиг, круните на Данска и Шлезвиг би преминале на војводата Кристијан од Гликсбург, кој станал Кристијан IX; преносот на Војводството Холштајн на глава на (германско настроен) дел од данското кралско семејство, династијата Августенборг било поконтроверзно. Одвојувањето на двете војводства било оспорувано од наследникот на Августенборг, кој тврдел, во 1848 година, дека е вистинскиот владетел на Шлезвиг и Холштајн. Прогласувањето на заедничкиот устав за Данска и Шлезвиг во ноември 1863 година го натерало Ото фон Бизмарк да се вмеша и Прусија и Австрија објавиле војна на Данска. Ова било Втората Шлезвишка војна, која завршила со дански пораз. Велика Британија се обидела да посредува, но Лондонската конференција во 1864 година пропаднала и Данска ги загубила Шлезвиг (Северен и Јужен Шлезвиг), Холштајн и Лауенбург на Прусија и Австрија.
По Австриско-пруската војна во 1866 година, делот пет од Прашкиот мир во 1866 година наведувал дека луѓето од Северен Шлезвиг ќе бидат прашани на референдум дали да останат под Прусија или да се вратат на Данска. Меѓутоа, овој услов никогаш не бил исполнет од Прусија.
По поразот на Германија во Првата светска војна, сојузничките сили организирале плебисцит во северните и средишните делови на Шлезвиг. Плебисцитот бил спроведен под покровителство на меѓународна комисија (Commission Internationale de Surveillance du Plébiscite au Slesvig), која означила три изборни зони, кои ги покривале северните, средишните и јужните делови на Шлезвиг. Претежнувачкиот глас во целата зона ќе го одлучела исходот, дури ако гласачите во еден округ или град гласале различно. Во Северен Шлезвиг (10 февруари 1920 г.) 75% гласале за повторно обединување со Данска, а 25% гласале за Германија. Во Средиштен Шлезвиг (14 март 1920 г.) резултатите биле спротивни; 80% гласале за Германија и само 20% за Данска, главно во Фленсбург. Во третата зона (Јужен Шлезвиг) никогаш не бил одржан плебисцит, откако Данска го откажала гласањето во оваа зона.
На 15 јуни 1920 година, Северен Шлезвиг официјално се вратил во Данска. Данско-германската граница била единствената граница наметната на Германија со Версајскиот договор по Првата светска војна која никогаш не била оспорена од Адолф Хитлер.
Во 1937 година, нацистите го донеле т.н. Закон за голем Хамбург (Groß-Hamburg-Gesetz), со кој Слободниот и Ханзеатски град Хамбург бил проширен, на сметка на градовите кои службено ѝ припаѓале на пруската Покраина Шлезвиг-Холштајн. За да ѝ надомести на Прусија за овие загуби (и делумно бидејќи Хитлер имал личен презир кон Либек ), 711-годишната независност на Ханзеатскиот град Либек била прекината и скоро цела негова територија била припоена кон Шлезвиг-Холштајн.
По Втората светска војна, пруската покраина Шлезвиг-Холштајн била окупирана од Британија. На 23 август 1946 година, воената влада ја укинала покраината и ја обновила како посебна сојузна покраина.
Поради присилното селење на Германците од 1944 до 1950 година од источните територии, населението на Шлезвиг-Холштајн се зголемило за 33 проценти (860.000 луѓе).
Географија
Шлезвиг-Холштајн се наоѓа на основата на полуостровот Јитланд помеѓу Северното и Балтичкото Море. Поточно кажано, „Шлезвиг“ се однесува на германскиот Јужен Шлезвиг (Südschleswig или Landesteil Schleswig, Sydslesvig), додека Северен Шлезвиг е во Данска (Јужен Јитланд). Покраината Шлезвиг-Холштајн понатаму се состои од Холштајн како и Лауенбург и поранешниот слободен град Либек.
Шлезвиг-Холштајн се граничи со Данска (регион Јужна Данска) на север, Северното Море на запад, Балтичкото Море на исток и сојузните покраини Долна Саксонија, Хамбург и Мекленбург-Западна Померанија на југ.
Во западниот дел на покраината се наоѓаат низини со безмалку ниеден рид. Севернофризиските Острови, како и скоро целиот брег на Шлезвиг-Холштајн на Северното Море, го создаваат Националниот парк Ваденско Море - Шлезвиг-Холштајн (Nationalpark Schleswig-Holsteinisches Wattenmeer) кој е најголем национален парк во Средна Европа. Единствениот остров на Германија на отворено море, Хелголанд, е сместен во Северното Море.
Административна поделба
Шлезвиг-Холштајн спровела административна реформа во периодот 1970-1974 година. Бројот на окрузи бил намален од 17 на единаесет; бројот на општини се намалил од 1371 (1959) на 1131 (1994), а 199. општински заедници се намалиле на 119.
Денес, Шлезвиг-Холштајн (состојба: 1 јануари 2013) се состои од вкупно единаесет окрузи, 85 општински заедници и 1115 општини. Од овие општини, 901 имаат помалку од 2.000 жители. 63 општини поседуваат градско право. Градското право една општина може да го добие, доколку има најмалку 10.000 жители, но градовите, кое ова право го поседува од стари времиња, не го губат. Во овие градови живеат 1,5 милиони од околу 2,7 милиони жители во покраината. Округот Пинеберг со околу 300.000 жители е најнаселен во покраината, додека округот Рендсбург-Екернферде со околу 2.200 км2 најголем и со тоа голем скоро колку Сар.
Слободни градови
Од 1 јануари 2005 градот Нордерштет поседува посебен статус и е именуван како „голем окружен град“ (Große kreisangehörige Stadt), што е дозволено со членот 135 од законот за општини на Шлезвиг-Холштајн, како експериментална практика. Ова значи, дека одредени задачи со посебен договор со округот (овде: Зегеберг) можат да бидат префрлени на градот.
Градови и општини
Шлезвиг-Холштајн има голем број на општини со помалку од 500 жители. Во спротивност со останатите други сојузни покраини ништо не променила во спроведените општински реформи. 1033 помали градови и општини се здружени во 85 општински заедници, со цел поефективно административно извршување на задачите (состојба 1 јануари 2013).
Арнис со околу 300 жители е најмалиот град во Германија. Греде (11 жит.) и Виденборстел (12 жит.) се најмалите општини во Германија.
Население
Шлезвиг-Холштајн има 2,81 милиони жители, густината на населеност е 179 жители на км2, што е околу една петтина под сојузниот просек. Старосната и половата структура е во рамките на другите сојузни покраини. Населението, главно, е географски нерамномерно распределено. Покрај слободните градови густо населена е и околината на Хамбург (Hamburger Umland), во окрузите Пинеберг и Штормарн, додека Шлезвиг и округот Дитмаршен се слабо населени.
Религија
Областа е силно протестантска уште од времето на реформацијата. Денес, членови на Евангелистичката црква во Германија сочуваат 53% од населението, додека на Римокатоличката црква отпаѓаат 6%. 41% од населението е нерелигиозно или припаѓа на други религии.
Бегалци и протерани
Шлезвиг-Холштајн прими најмногу бегалци и протерани од сите западногермански покраини за време и по Втората светска војна. Тие најмногу потекнува од Задна Померанија и Источна Прусија. Така во периодот 1944-1949 населението се зголемило за околу 1,1 милион. Интеграцијата на бегалците во руралните делови внела одредени конфликти.
Доселување од странство
Поради географската одвоена положба и претходниот слаб стопански развој што го имала Шлезвиг-Холштајн, таа има најмал удел на странци во споредба со западногерманските покраини (1999: 5,1 %). Од 140.000 странци во покраината, три четвртини од нив доаѓаат од Европа, од нив 22% од вкупниот број на странци потекнуваат од старите членки на Европската Унија. Најголема група од сите странци (2012) доаѓаат од Турција (околу 30.000), втора најголема група се Полјаците (15.400).
Култура
Шлезвиг-Холштајн поседува данско и германско влијание на култура. Замоците и дворците во внатрешноста се најдобри примери за оваа традиција; некои јадења како Редгред (Rødgrød, Rote Grütze) се заеднички, како и одредени презимиња, меѓу кои и Хансен.
Најважни фестивали се „Музичкиот фестивал Шлезвиг-Холштајн“, годишен фестивал на класична музика низ целата покраина и „Нордиските филмски денови во Либек“, годишен филмски фестивал за филмови од Скандинавија, одржуван во Либек.
Годишниот фестивал Wacken Open Air се смета за најголем хеви метал фестивал во светот.
Најважен покраински музеј за културната историја е во замокот Готорф во Шлезвиг.
Симболи
Грбот прикажува симболи на двете војводства обединети во Шлезвиг-Холштајн, т.е. двата лава за Шлезвиг и листот на коприва за Холштајн.
Мотото на Шлезвиг-Холштајн е „Up ewich ungedeelt“ (среднодолногермански: „засекогаш неразделени“, современ германски: „Auf ewig ungeteilt“). Потекнува од Рипенскиот договор (Vertrag von Ripen или Handfeste von Ripen) во 1460 година. Рипен (Рибе) — историски мал град на брегот на Северното Море во Северен Шлезвиг.
Химната од 1844 година е наречена „Wanke nicht, mein Vaterland“ („Не се колебај, моја татковино“), но вообичаено е нарекувана по нејзиниот прв стих „Schleswig-Holstein meerumschlungen“ (т.е., „Шлезвиг-Холштајн обвиткана од мориња“) или „Schleswig-Holstein-Lied“ („Песна за Шлезвиг-Холштајн“).
Стариот дел на градот Либек е прогласен за светско културно наследство од УНЕСКО.
Јазици
Официјална јазик во покраината е германскиот, додека долногермански, дански и севернофризиски се правно заштитени и под заштитени од покраината.
Историски биле говорени долногерманскиот, данскиот (во Шлезвиг) и фризискиот (во Шлезвиг). Долногерманскиот сè уште се користи во многу делови на покраината, а измешан говор („пиџин“) на долногермански и стандардизиран германски („мисингш“) се користи во повеќе области. Данскиот е користен од данското малцинство во Јужен Шлезвиг, а фризискиот се говори од Северните Фризи на брегот на Северното Море и Севернофризиските Острови во Јужен Шлезвиг. Севернофризиски дијалект наречен хелголандски (Halunder) се говори на островот Хелголанд.
Стандардизираниот германски јазик бил воведен во век, главно поради официјални цели, но денес е главен јазик.
Образование
Задолжителното образование започнува за сите деца кои имаат наполнето шест години до 30 јуни. Сите деца посетуваат основно училиште првите четири години, а подоцна се префрлаат во повисоко ниво.
Постојат три универзитети во Кил, Либек и Фленсбург. Исто така, постојат четири јавни високи школи во Фленсбург, Хајде, Кил и Либек. Во Либек се наоѓа и конзерваториум, додека во Кил постои Академија за современи уметности. Во сојузната покраина постојат три приватни високообвразовни институции.
Политика
Шлезвиг-Холштајн поседува свој парламент и влада, кои се наоѓаат во покраинскиот главен град Кил. Министерот-претседател на Шлезвиг-Холштајн е избиран од Ландтагот на Шлезвиг-Холштајн.
Шлезвиг-Холштајн е главно земјоделска и протестантска покраина. Во повоениот период, Сојузот на протераните и бегалците освојувал скоро 25% од гласовите на изборите. Со нивната интеграција во западногерманското друштво полека се изгубиле нивните гласови. Во 1960-тите години (NPD) и во 1990-тите години (DVU) можеле да учествуваат на изборите и покрај нивниот екстремен став, сепак ова не се повторило.
Во Шлезвиг-Холштајн гласовите за FDP и за Зелените главно се незначително отколку во другите западногермански покраини. Регионалната распределба на гласовите во внатрешноста на покраината е многу различна. Растечко е нивото на гласови за SPD во слободните градови и во околината на Хамбург, додека ДХС повеќе гласови добива во окрузите Северна Фризија и Дитмаршен, како и во руралните општини во окрузите Штајнбург, Рендсбург-Екернферде и Зегеберг.
Една особеност на политичката сцена на Шлезвиг-Холштајн е Изборниот сојуз на Јужен Шлезвиг (SSW), кој ги застапува интересите за данското и еден дел за фризиското малцинство и на покраинските избори е изземен од прагот за пет проценти.
Покраинска влада
Владата по покраинските избори во Шлезвиг-Холштајн на 6 мај 2012 година е составена од коалиција на SPD, Зелените и SSW, кои поседува мнозинство со еден глас повеќе.
На кабинетот на министер-претседателот Торстен Албиг (СПД) припаѓаат:
Избори во 2012 година
Најновите избори во Шлезвиг-Холштајн биле одржани на 6 мај 2012 година. Од јуни 2012 година, по преговори за владата, покраината е водена од т.н. „дански семафор“ (Dänen-Ampel) или „црвено-зелено-сина“ коалиција составена од социјалдемократите, зелените и изборниот сојуз на Јужен Шлезвиг. Владата има тесно мнозинство во покраинскиот парламент.
Пред изборите во 2012 година, Петер Хари Карстенсен од CDU бил министер-претседател во коалиција составена од неговата партија и либералната FDP.
Ерзјански јазик
Ерзјански јазик — зборуван од околу 500 000 луѓе во стевот од кои 440 000 само во Русија. Официјален е во Мордовија заедно со рускиот јазик. Јазикот се пишува со ерзјанска азбука, азбука заснована на кирилицата. Ерзјанскиот јазик е дел од групата на мордвински јазици од семејството на уралски јазици.
NGC 2653
NGC 2653 — двојна ѕвезда во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2653 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 54 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 78° 23' 39".
Други поделби
Проучување на NGC 2653 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 7; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4544. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 693.
25
25 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 25 година од новата ера, 25. од првиот милениум, 25. од I век и шеста од 20-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5533 и 5534 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4775 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3785 и 3786 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 778.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 25 година се протега во 2661 и 2662, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2721 и 2722 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 568. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 615 и 614 година пред хиџра.
Надворешни врски
20er
1451
1451 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1451 година од новата ера, 451. од вториот милениум, 51. од XV век и втора од 1450-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6959 и 6960 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6201 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5211 и 5212 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2204.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1451 година се протега во 4087 и 4088, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4147 и 4148 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1994. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 854 и 855 исламска година.
Херман Холерит
Херман Холерит (англиски: Herman Hollerith; Бивол, 29 февруари 1860 — Вашингтон, 17 ноември 1929) бил американски статистичар, кој измислил механички перформанси во табелите кои се засноваат на избушени картички кои можат брзо табеларно да ти обработат статистичките податоци од милиони податоци.
Животопис
Роден е на 29. Февруари 1860 година. Неговиот татко бил Јохан Георга Холерит,  а мајка му била Френсис Броун, двајцата имаат потекло од Германија. 1875 година. тој се запишал во Сити Колеџ во Њујорк, а дипломирал на универзитетот во Колумбија, У нирвезитетот во Одделот за рударство, и во 1879. година ја добил титулата инженер на рударството. 1890 година се стекнал со диплома за доктор на науки на универзитетот во Колумбија. Во истата година, на 15 септември, се оженил со Лусија Беверли Талкот од Веркауз во Мексико, со кого тој имал шест деца. Во прилог на неговите пронајдоци, тој сакал три нешта: неговиот германското потекло, неговиот приватен живот и неговата мачка Бизмарк. Тој сакал добари пури, добро вино и пари. И сето тоа го имал многу. Тој умрел во 1929 година. година од срцев удар и бил погребан во гробиштата во Вашингтон.
Работа
По дипломирањето веднаш добил работа во САД Бирото за попис како специјален агент за собирање и анализа на статистички податоци за употребата на пареа и вода за моќ во металургиската индустрија. Тоа е инспирација за неговата опсесија како пронаоѓачи, и ова е само еден успешен пронајдок, додека сите други поминале незабележано.
Ешенроде
Ешенроде (Eschenrode) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Ебисфелде-Веферлинген.
Географија
Ешенроде се наоѓа околу 5 километри југоисточно од Веферлинген. Најблиските големи градови се Брауншвајг, Волфсбург и Магдебург.
Опкружен е од три страни со шуми. Во близина се наоѓа напуштеното село Нифолдхаген.
Историја
Најстарото спомнување на „Haskenroth“ е во документ на папата Адријан Четврти за опатијата Маринтал во 1158. Бидејќи црквата Ешенроде потекнува од 827, традиционално првиот бискуп на бискупијата Халберштат и вели дека основал 35 парохиски цркви, се претпоставува дека е постара отколку Ешенроде. Црквата станала во средината на 11-от век, ѓаконска црква. Црковната општина Ешенроде се споила со Бартенслебен до Графхорст, вкупно 22 цркви.
Население
Бројот на станбените згради (54) бил изменет само малку од 1842.
Партнерство
Ешенроде има партнерство со Лере во Долна Саксонија.
Црква
Локалната црква е посветена на Свети Стефан, која има ретки Bodeorgel, баптистички ангел и ѕвоно, кое според легендата било најдено во шумата.
Сообраќај
Ешенроде е околу 11 километри од сојузниот автопат B1, кој го поврзува со Брауншвајг со Берлин. Најблискиот автопат е A2, кој може да се достигне преку излезот Алерингерслебен, кој е 14 километри оддалечен.
Мишнајски хебрејски јазик
Мишнаичкиот хебрејски јазик — семитски јазик и  еден од директните потомци на Библискиот хебрејски јазик кој бил зборуван од страна на евреите по Вавилонскиот плен.
Историја
Поимот „мишнајски хебрејски јазик“ или „мишнајски период“ често се употребува за хебрејските дијалекти кои се користат во Талмуд, освен за директните цитати од Еврејската Библија. Овие дијалекти се делат на две групи, односно: мишнајски хебрејски (ранотрабински хебрејски или танаимски) кој е говорниот јазик и амораимски хебрејски (доцнорабински хебрејски) кој е всушност пишаниот јазик. Најраните делови на Талмудот се мишнајски и биле напишани во 200 година, иако голем дел од самите приказни се одвиваат многу порано. Овој дијалект или форма на хебрејски се наоѓа и во свитоците од Мртвото Море. Денес понекогаш се смета дека мишнајскиот е еден од дијалектите на класичниот хебрејски кој функционирал како жив јазик во Израелската Земја. Транзициона форма на јазикот настанала во другите дена на танаимската книжевност, кои датираат еден век пред Мишнах. Овие дела се Мидраш халаха, Мидраш (Сифра, Мехилта на Рабин Ишмаел, итн) и проширената колекција на материјали поврзани со Мишнах познати како Тосефта. Талмудот содржи исечоци од овие дела.
Еден век откако се објавила Мишна, мишнајскиот хебрејски престанал да се користи како говорен јазик. Така, подоцнежмната секција на Талмудот позната како Гемара дава општи коментари за Мишнах и Бараитот на арамејски. Како и да е, хебрејскиот, иако не се користел за секојдневна комуникација, преживеал како литургиски и книжевен јазик во форма на амроаимски хебрејски. Бидејќи уште времето кога се препишувала Тората, јазикот имал висока функција и се сметал за јазик на израелската вера, историја и национална гордост. Дури и кога престанал да се користи како секојдневен јазик, сепак јазикот се користел како „лингва франка“ меѓу еврејските трговци од различни земи.
Асанли
Асанли — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Бартенслебен
Бартенслебен — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Еркслебен.
Метионин
Метионин е органско соединение. Претставува есенцијална аминокиселина.
Кавалански јазик
Каваланскиот јазик (kebalan/kbalan) е формозански јазик кој се зборувал во североисточниот дел на Тајван. Каваланскиот јазик низ историјата ја менувал територијата на која се зборувал. Така, во 1930 јазикот се користел само за по дома, во 1987 година јазикот од североисточниот дел на Тајван се преселил на атајалските територии и во 2000 година биле забележани само 24 говорници на јазикот. Каваланскиот јазик се смета за јазик при умирање.
Дијалекти
Каваланскиот јазик ги содржи следните дијалекти :
Кале (Горно Палчиште)
Кале — археолошко наоѓалиште во тетовското село Горно Палчиште. Претставува утврдена населба од доцноантичкото време. Се наоѓа на северниот раб на селото, на падините на Шар Планина на висок рид што доминира над околниот терен. На врвот има зарамнето плато на кое се гледаат остатоци од бедем, грамади градежен материјал и фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и друго.
Рафаело Санти
Биографија
Рафаело е роден во Урбино во 1482 година. Тој е син на сликарот и поет Џовани Санти. Кога Рафаело станал 12 години, татко му го однел во Перуџа. Тука, Рафаел станува најголем ученик на својот татко. Тој помага на својот учител за делото "Предавање на клучевете на Апостол Петар. Во текот на 1501 и 1502 година тој прави два подвига. Првиот има два проекти - "Трите грации" и "Сонот на рицарот", а вториот е "Свети Георги во борба со дракон". Во овие дела е насликано античкото искуство на уметникот.
Животот во Фиренца
Во 1503 година Рафаело заминува во Фиренца, каде се запознава со делата и творбите на Леонардо да Винчи, Микеланџело и Донатело. Под влијание на нивното искуство, неговиот стил му се променува, а со тоа и неговите познавања се зголемуваат. Во Фиренца, Рафаело се прочувува со своите богородици и се посветува целосно на нив. Во 1504 година Рафаело ја направил и првата своја значителна творба -  "Обучение Богородично", во која се насочува кон нови идеи и композиторни решенија. Истата година тој ја израбортува и „Богородица на големиот војвода”, која се одликува со посебни убавини и квалитети, за разлика од покасните меки и миловидни дела. Како подарок за Леонардо ја создава „?”(1505), во која ја насликува Богородица заедно со малиот Јован кој подава на Исус птица, која е симбол на плодородноста. За изработката е користена пирамидната композиција на Леонардо. Други негови творби од тој период се "Млада жена со еднорог"(1505), портрет на Анџело и Магдалена Дони (1505), "Внесување во гробот" и "Оплачувањето на Христос"(1507)
Животот во Рим
Во 1509 година Рафаело добил порачка од папа Јулиј II, за да проектира и за да ги наслика три од Ватиканските станци - Станца дела Сигнатура, Станца ди Елеодоро и Станца Залија. Најизвесните му творби се фреските во Станца де ла Сигнатура (Салата на печатот) - „Атинската школа“ и „Деспутот за Светото пишание“. „Атинската школа“ (1509–11) е пример за користењето на линејна и воздушна перспектива. Во неа Рафаело ги насликува најголемите филозофи, поети и мислители на антиката, како на пример Аристотел, Платон, Питагора, Хераклит и Птолемеј. Платон со својот облик најмногу наликува на Леонардо да Винчи, Хераклит на Микеланџело. Освен фрески во Рим Рафаело направил и многу живописни слики. Прекрасната жена од Трастевере тој ја прикажува во Дона Велата(1512–13);
Смрт
Рафаело Санти починал на својот 37-ми роденден во Рим. Погребан е во Пантеона. Според Вазари, неговата прерана смрт била причинета од прекумерниот секс што тие го имале во текот на неговиот роденден, по кое тој добил многу голема треска а не споменува многу за погрешните лекови кои му биле дадени од страна на докторот. Други пак историчари и иследуватели даваат следни теории: Бернардињо Рамазини смета дека прераата смрт на Рафаело е поради употреба на живак кој се состоел од многу штетни материи, други сметале дека тоа било сепак треска а трети пак, како Портиглиот, смета дека Рафаел имал заболување на белиот дроб.
Ајхвалде
Ајхвалде (Eichwalde) — општина во округот Даме-Шпревалд, во Бранденбург, Германија. Општината се наоѓа на југозападната граница со Берлин. Со само 2,8 км2 површина, таа е најмала општина во Бранденбург, додека според густината на населеност е втора (веднаш зад Глинике/Нордбан).
Ерве Базен
Ерве Базен (француски: Hervé Bazin, роден на  во  - починал на  во ) — француски писател, романописец и учесник во Отпорот. Во неговите дела ја критикувал буржоаската реалност.
Графит
Графит — алотропска модификација на јаглерод. Тој е изграден од атоми на јаглерод(C) кои се правилно распоредени, но на поинаков начин во споредба со дијамантот. Тие формираат слоеви. Врската меѓу слоевите е слаба и затоа графитот има мала тврдина, може да се цепи и остава трага на хартијата. Графитот е спроводник на електрицитет и затоа од него се изработуваат електроди.
Кристалите на графитот се доста ретки. Кристални форми во кои се јавува се следните: (0001), (1120), (1011), (1121), (2245). Најчесто се наоѓа во лушпести агрегати и густи маси. Структурата е претставена со паралелни шестаголни рамнини од јаглеродни атоми. Растојанието C-C меѓу рамнините е 0,340 nm, што е и растојанието во ароматичниот прстен. Растојанието C-C меѓу рамнините е 0,340 nm и затоа во насока на рамнините има релативно висока електрична цепливост и други супстанции полесно се вклучуваат меѓу слоевите.
При топлинска обработка графитот се обработува на температура од 30000 С и висок притисок, што доведува до премин во друг алотропски облик на јаглерод диоксид — дијамантот. Графитот има атомска кристална решетка. Во неа сепак јаглеродните атоми се наоѓаат во слоеви. Во даден слој секој јаглероден атом е поврзан преку подеднакво здрави ковалентни врски со три соседни јаглеродни атоми. Електроните кои ги формираат врските меѓу слоевите и графитот се подвижни. Хемиските врски помеѓу слоевите се послаби отколку меѓу атомите во ист слој. Меѓу атомите на два соседни слоеви има поголемо растојание, отколку помеѓу атомите во еден слој. Затоа графитот има слоеста структура.
Кокс, саѓи, јаглен и дрво содржат и се состојат од мали кристали на графит. По боја е црн, а исто така и бојата на огребот е црна. Сјајност има металична до матна. Цепливост совршена по (0001). Тврдина има 1, а густина 2,09-3,23 g/cm3.
Не се раствора во киселини. Има масен допир и мала тврдина, а остава и трага-пишува. Сличен е со молибденит MoS2, од кој се разликува по боја и послабиот сјај.
Средноафриканско време
Средноафриканското време (скрат. CAT) е часовен појас во централна и јужна Африка. Појасот е два часа пред UTC (што значи UTC+2), исто што и соседното јужноафриканско стандардно време и источноевропското време.
Графит
Во најголем дел настанува од метаморфни карпи како разултат на намалување на наталожените јаглеродни соединенија при процесот на метаморфизам. Исто така се јавува во вулканските карпи и во метеоритите. Се јавува во магматските карпи и пегматитите. Минерали кои содржат графит се: кварц, калцит и турмалин. Во метеоритите такви соединенија се триолити и силикатни минерали.
Познати вариетети се шунгит и графит.
Средноафриканско време
Средноафриканското време важи во следниве земји:
Графит
Позначајни наоѓалишта се наоѓаат во: Русија, Канада, Мексико, Германија, Кина, Индија, Бразил, Северна Кореја и др. Графитот може да се користи како огноотпорен материјал за моливи, за особено црни бои, за јаглероден челик, средство за подмачкување и други. Графит со многу висока чистота се користи како неутронски модератор во нуклераните реактори. Поради високата електрична спроводливост наоѓа примена во електрохемијата, електрометалургијата (електроди) и др.
Четиридимензионален простор
Концептот за четврта димензија (кратенка: 4Д) често се опишува со оглед на неговите физички импликации; т.е. знаеме дека во три димензии, имаме должина (или длабочина), широчина и висина. Четвртата димензија е ортогонална (под прав агол) на трите други просторни димензии. Главните насоки на трите познати димензии се наречени горна/долна (височина), северна/јужна(должина) и источна/западна (ширина). Кога зборуваме за четвртата димензија, потребен е додатен пар од изрази. Прифатени изрази се ана/ката, вин/вут (користена од Руди Рукер) и ипсилон/делта.
Обично четвртата димензија се поистоветува со време. Во овој случај, концептот на додатна просторна димензија би се нарекол петта димензија.
Векторски простори
Векторски простор е множество вектори, кои можеме да ги замислиме како стрелки, со заедничка појдовна точка во просторот наречена зачеток (геометриски вектори), а таа точка пак лежи на други места во просторот. Да ги погледаме следниве интуитивни концепти за да можеме да изградиме дефиниција за димензија.
Линијата е еднодимензионален објект. Ако земеме некој (ненулски) вектор во просторот, тој ќе има конечна должина. Тој вектор има глава некаде во просторот и опашка при неговиот зачеток. Ако го растегнеме векторот за да го издолжиме двојно, тројно, и така што го издолжуваме наназад така што ќе ги има сите можни должини (дури и нулта должина, за да го добиеме нултиот вектор), добиваме една линија со една димензија - должина. Сите вектори кои опишуваат точки наоваа линија е паралелни еден на друг. Иако секоја нацртана линија има некаква дебелина (како би ја виделе), оваа идеализирана линија нема.