cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црвена верверица
Опис
Како и сите верверици, има остри свиени канџи со кои се качува и симнува од стебла, тенки гранки, па дури и ѕидови од куќи. Силните задни нозе ѝ овозможуваат да прави долги скокови помеѓу дрвата. Исто така, знае и да плива.
Распространетост
Црвените верверички заземаат бореални, иглолисни шуми во северна Европа и Сибир, претпочитајќи бел бор, европска смрека и сибирски бор. Во западна и јужна Европа ги има во широколисни шуми каде мешавината на видови дрвја и грмушки обезбедува подобар извор на храна во текот на целата година. На повеќето британски острови и во Италија, широколисните шуми сега се помалку соодветни поради подобрата стратегија за хранење на доведените сиви верверички.
Размножување и смртност
Парењето настанува или во доцна зима (февруари-март) или во лето (јуни-јули). Женката може годишно да одгледа до две легла. Во секое легло се раѓаат по три до четири млади, иако се забележани и случаи со по шест. Бременоста трае 38-39 дена. Младите ги чува мајката, бидејќи се раѓаат беспомошни - слепи и глуви, и тежат околу 10-15гр. Крзното на младите им израснува до 21. ден, очите им се отвораат по 3-4 недели, а забите им растат до 42. ден. После тоа младите верверици можат да јадат и тврда храна, и го напуштаат гнездото во потрага по храна, но се враќаат да цицаат кај мајката додека не достигнат возраст од 8-10 недели.
За време на парењето мажјаците ги откриваат женките кои се во овулација по мирисот, и иако нема додворување, мажјаците ги бркаат женките и по цел час пред половиот однос. Обично повеќе мажјаци бркаат една женка, сѐ додека доминантниот мажјак, обично најголемиот во групата, ќе има полов однос. Мажјаците и женките се парат повеќепати со различни партнери. Типично, женката е сексуално зрела во втората година од животот.
Животниот век на црвената верверица изнесува во просек 3 години, некои единки може да достигнат и 7 години, дури и 10 во заточеништво. Преживувањето е поврзано со достапноста на храна во зима, во просек 75-85% од младите умираат во текот на својата прва зима, а смртноста е 50% за секоја зима после првата.
NGC 667
NGC 667 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 667 се споменува и како ESO 477-2.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 667 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 667 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 44 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 55' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на NGC 667 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6418. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6429. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1185.
Офицерски дом (Скопје)
Офицерскиот дом — објект во Скопје. Домот се наоѓал на десниот брег на Вардар, веднаш до Камениот мост. Архитект бил Василиј Баумгартен, познат и стилски изграден руски архитект кој во тоа време бил емигрант и престојувал на овие простори. Претставува објект со нагласен академски пристап во третманот на композицијата, организацијата и декорацијата. Проектиран бил во 1925, и истата година започнал да се гради. Отворен бил во 1929. Во земјотресот во 1963 бил оштетен, а срушен е една година подоцна, по одлука на тогашната влада. Бидејќи постоела можноста објектот да биде успешно реставриран, тој денес би бил еден од најголемите пост-земјотресни симболи на градот Скопје, а со тоа би се зачувал физичкиот спомен и архитектонскиот континуитет на градот, заедно со неколку маалски целини.
Опис
Овој објект (1929-63) претставува академски пример на своето време. Почитувањето на основните поставки на академизмот кај овој објект се согледуваат во однос на поставеноста на локацијата, при што условите наметнати од неговата местоположба на кејот на реката Вардар придонело и за основната организација по една оска, отворајќи простор за развивање на страничните фасади кон реката и кејот. Цврстата концепција на блокот што го затвора објектот, како една академска одлика, се надградува во хоризонтални појаси градејќи урамнотежена композиција со прецизен избор на елементи и стилски форми. Симетрично конципираната предна фасада ја усложнува странична фасада со високи столбови ориентирана кон кејот. Фасадната обработка до првиот хоризонтален разделен венец е спроведена со нагласена рустика, што визуелно го поставува објектот на цврста база, во која напуштањето на концептот на нагласена профилација и богата орнаментација е направено во корист на подвлекување на чувството за носив базис на кој почиваат богато расчленетите етажи. Ефектот на богата и пластично обработена фасада го создаваат столбовите прилепени до фасадното платно, кои се протегаат во две висини на објектот како реплика од страничната фасада. во полињата кои ги затвораат лаковите под разделниот венец, се изведени кружни медаљони во касноренесансен манир. Фасадата е збогатена со додавање на бифорни и трифорни прозорци во полукружни ниши, кои потсетуваат на касно византиските традиции (помоден манир). Заради своите архитектонско-стилски одлики, овој објект спаѓа во групата на успешни примери на југословенскиот меѓувоен историзам. Тој е редок грандиозен објект од ваков карактер, на територијата на тогашната Вардарска Македонија.
Реставрација
Реставрацијата на објектот започнала во 2013, како дел од проектот Скопје 2014, а според досега изграденото, истата ќе биде малку поголема од оргиналот.Овој проект бил нарачан од страна на Министерството на војската и морнарицата, заради концентрацијата на општествениот живот на воената елита на Скопје и околината.
Миров
Миров (Mirow) — град во округот Мекленбуршка Езерска Област, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Мала Мекленбуршка Езерска Област.
Потекло на името
Името на градот потекнува од словенскиот збор „мир“. Името било извлечено од „вила мирове“, што означува место на мирот.
Географија
Миров се наоѓа во средишниот дел на Мекленбуршката Езерска Област (Mecklenburgische Seenplatte) на јужниот брег на истоименото езеро, кое е поврзано со Мириц и со Хафел преку систем на езера, реки и канали. Постојат уште неколку езера на територијата на градот. Селата Димиц, Флет, Гранцов, Печ и Штарзов биле припоени кон градот во 2004 и сега се дел од него.
Историја
Барокниот дворец, во изградба од 1749 до 1760, бил проектиран од Кристоф Јулиус Леве. Познат е по неговата балска сала и Црвениот салон со свилени завеси во кинески стил. Во англискиот парк на дворецот е погребан последниот голем војвода на Мекленбург-Штрелиц, кој умрел во 1918. Гробот на големиот војвода се наоѓа во готската црква на Св. Јован, која била повторно изградена по нејзиното целосно уништување во 1945.
Рунса
Рунса е имот сместен во општината Упланд Весби во округот Стокхолм, Шведска. Тоа е место на урнатини од античко утврдување и замокот Рунса, изграден во средината на 17 век.
Историја
Рунса било место на утврдување на праисториски ридови. Рунса била стратешки сместена на карпа со височина од 30 метри во езерото Меларен, со поглед кон Сигтунa. Античката тврдина зафаќа површина од 200 х 100 метри. Локалитетот бил ископан прво во 1902 година со учество на тогашниот престолонаследник, подоцна кралот на Шведска Густаф VI Адолф. Подоцна било истражено и од археолози во 1992.
Под урнатините се наоѓа погребна област од камења кои личат на брод со околу 30 гробови. Гробницата е составена од тркалезни камења кои се проценуваат дека датираат од 400 - 500 година н.е. Оддалечени се 56 метри од лакот и строгата  и се едни од најпознатите камени кругови во Шведска.
Замокот Рунса (Runsa slott) е опкружен со овие урнатини и други споменици. Во 1313 година имотот бил продаден на Архиепископот од Упсала. Бил потиснат од кралот Густав Васа, но бил продаден на лордот висок полицаец Јаков Де ла Гарди (1583-1652). Главната зграда датира од средината на 1600-тите години и најверојатно била изградена од неговата вдовица Еба Брахе (1596-1674). Таа го оставила имотот на нејзината ќерка Кристина Катарина Де ла Гарди (1632-1704), сопруга на Густаф Ото Стенбок (1614-1685).
Надворешни врски
66.2775°N, 22.9136°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css">
Флуктуирачки девизен курс
Флуктуирачки девизен курс (анг. Floating exchange rate) или флексибилен девизен курс — систем на девизен курсеви во кои тие се формираат слободно на девизниот пазар, врз основа на понудата и побарувачката, без мешање на владата и на централната банка. Како спротивност на овој режим е фиксниот девизен курс.
Економистите генерално сметаат дека флуктуирачкиот курс во многу околности е подобар од фиксниот курс затоа што е во состојба да реагира на промената на ситуацијата на девизниот пазар. Сепак, фиксниот курс, во одредени ситуации, може да биде попожелен поради поголемата стабилност што ѝ ја дава на валутата.
Во светот не постои валута чија вредност е одредена само од понудата и побарувачката на девизниот пазар. Во случај на екстремно зголемување на вредноста (апресијација) или обезвреднување (депресијација), Централната банка ќе интервенира со цел да се стабилизира валутата. Според тоа, режимот на размена на флуктуирачките валути може технички да биде познат и како надгледуван девизен курс.
Историјата на флуктуирачките девизни курсеви започнува по пропаста на Бретонвудскиот систем. Имено, во 1976 година, на конференцијата на Меѓународниот монетарен фонд во Јамајка биле договорени нови правила на меѓународниот монетарен систем: флексибилните девизни курсеви биле прогласени за прифатливи за членките на Меѓународниот монетарен фонд, златото било официјално напуштено како резервно средство (било демонетизирано) при што половината од златните резерви на Меѓународниот монетарен фонд им била вратена на земјите-членки, а другата половина била продадена за да се соберат пари за помош на сиромашните земји, а на помалку развиените земји им бил даден поголем пристап во средствата на Меѓународниот монетарен фонд.
Предности и недостатоци на флуктуирачкиот курс
Во основа, приврзаниците на флуктуирачките девизни курсеви ги истакнуваат следниве три предности:
Од друга страна, противниците ги наведуваат следниве недостатоци на флуктуирачките девизни курсеви:
Страв од флуктуирачки курс
Вообичаено слободниот флуктуирачки курс ја зголемува девизната нестабилност. Постојат економисти кои мислат дека ова би можело да предизвика сериозни проблеми, особено во земјите во развој. Нивните економии имаат финансиски сектор со еден или повеќе од следните услови:
Кога задолженоста се искажува во странска валутa, а вредноста на средствата во локална валута, неочекуваните депресијациии на девизниот курс ги влошуваат банкарските биланси и билансите на состојба на претпријатијата, и претставуваат закана за стабилноста на домашниот финансиски систем.
Земјите во развој чувствуваат поголем страв да се соочат со флуктуирачкиот курс, бидејќи тие имаат многу помали промени на номиналниот девизен курс, иако се соочуваат со поголеми шокови во движењето на каматните стапки и девизните резерви.
Бројот на земји кои се соочиле со стравот од флуктуирачкиот курс значително се зголемил во текот на деведесеттите години од XX век.
NGC 5247
NGC 5247 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5247 се споменува и како ESO 577-14, MCG -3-35-11, UGCA 368, IRAS 13353-1737.
Откривање
Телото е откриено на 7 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5247 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5247 има привидни димензии од 5,4' х 4,9'.
Други поделби
Проучување на NGC 5247 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48171. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 331; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6126. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1024.
Паумариски јазик
Паумариски јазик (или паумари) — аравански јазик кој се зборува во Бразил од околу 700 луѓе.
Зајачко уво
Зајачко уво (, син. S. lanata) — вид на цветно растение од семејството усноцветните (Lamiaceae), со потекло од Ерменија, Иран и Турција. Се одгледува во поголемиот дел од умерениот свет како украсно растение и е натурализирано на некои локации како бегалец од градините. Растенијата многу често се наоѓаат под синонимот Stachys lanata или Stachys olympica.
Растението сцета кон крајот на пролетта и почетокот на летото; растенијата произведуваат високи стебла слични на шилци со неколку намалени листови. Цветовите се мали и светло виолетови. Растенијата имаат тенденција да бидат зимзелени, но можат да „умираат“ во текот на студените зими и да регенерираат нов раст од круните.
Опис
Зајачкото уво се тревни повеќегодишни растенија, обично густо покриени со сиви или сребрено-бели, свилено-ланат влакна. Тие се именувани како зајачко поради заоблената форма на листовите и белата, мека обвивка за коса која личи на крзно. Цветните стебла се исправени, често разгранети и имаат тенденција да бидат 4-аголни, високи 40–80 см. Листовите се дебели и малку збрчкани, густо покриени од двете страни со сиво-сребрена боја, свилено-ланат влакна; долните страни имаат повеќе сребрено-бела боја од горните површини. Листовите се распоредени спротивно на стеблата и долги 5 до 10 см. Лисните ливчиња се полуамплексични (основите се обвиткуваат до половина околу стеблото) при што базалните листови имаат триаголно-елипсовидна сечила, долги 10 см и широки 2,5 см (иако има варијации во култивираните форми). Маргините на листовите се сраснати, но покриени со густи влакна, врвовите на листовите се ослабуваат, постепено се стеснуваат до заоблена точка.
Цвеќиња
Цветните шила се 10–22 см долги, создавајќи вертициластери кои секој од нив има многу цвеќиња и се преполни заедно во поголемиот дел од должината на стеблото како шилести. Листовите произведени на цветните стебла се значително намалени во големина и се послаби, долните малку подолги од меѓушколастичните, а горните пократки од вертициластерите. Лисните брактеоли се со линеарна до линеарно-ланцетна форма и 6 мм долга.
Цветовите немаат пестици (седи), а чашката е во форма на тубуларна форма, малку закривена и 1,2 см долга. Чашката е гола, освен внатрешната површина на забите, има 10 вени со помошните вени незабележливи. 2-3 Забите на чашката долги mm имаат овален триаголен облик и се подеднакви или задните заби поголеми, со крути врвови. Королите имаат некои потемни виолетови затемнети вени внатре; тие се 1,2 см долги со свилено-ланат влакна, но основи кои се голи. Корола цевките се околу 6 mm долга со овална форма на горната усна со цели рабови; долните усни се подпатентни со среден лобус во широка овален облик, странични лобуси издолжени. Филаментите на стаменот се густо вили од основата до средината. Стиловите се наметнати многу минато од королата. Има незрели ореви без влакна, кафеава боја и долгнавеста форма.
Одгледување
Зајачкото уво е растение кое најчесто се одгледува за детски градини, бидејќи е лесно да се одгледува, а густите лисја кои личат на филц се забавни за допир. Се користи и како растение за рабови. Во Бразил се користи како билка за јадење, наречена пеиксинхо-да-хорта, подготвена изматена и пржена попрскана со сок од лимон и се вели дека има вкус како риба. Понекогаш се користел како лековито растение.
Зајачкото уво е доста популарно за мноштво инсекти и колибри, но особено за пчелите. Еден посебен вид пчели, познат како Wool Carder Bee, ги собира нејасните листови од зајачко уво за да ги користи за правење гнезда во расипаното дрво. Документирано е и дека бумбарите сакаат да се собираат во утринските часови за да соберат вода во форма на кондензација што се собира на бришењето на листовите од зајачкото уво.
Антибактериска активност
Екстрактот од Stachys byzantina покажа антимикробна активност против Staphylococcus aureus кој е отпорен на ванкомицин.
Скокови во вода на светското првенство во водени спортови 2011
Натпреварите воскокови во вода на Светско првенство во водени спортови 2011 ќе се одржат од 16-24 јули во Оринталниот Спортски Центар Шангај во Шангај, Кина. Овие натпреарувања во скокови во вода ги но надополнуваат 2012 ФИНА Светски Куп во Скокови во вода.
Настани
Следниве натпреварувања ќе се одржат и во машка и во женска конкуренција во Шангај:
Поединечните настани се составени од прелиминации, полуфинале и финале. Редот на скокачите во прелиминарната рунда се одредува преку случајна селекција од компјутер, за време на техничкиот состанок. 18те скокачи со највисоки бодови во прелиминарната рунда продолжуваат во полуфиналето.
Во полуфиналето се натпреваруваат 18те најдобри од прелиминарната рунда, а во финалето најдобрите 12 скокачи од полуфиналето.
Двобоен стршлен
Двобојниот стршлен е најчестиот вид на голема оса во Хонгконг, заедно со членовите на родот Parapolybia. Може да се најде во разни околини, како и во близина на човечки живеалишта.
Жорж Дијамел
Жорж Дијамел (француски: Georges Duhamel, роден на во  - починал на  во ) — француски писател.
Биографија
Жорж Дијамел, роден како Денис Тевенин, е роден на во. Тој бил трето дете на по старост во семејството, кое било сиромашно и се борело да преживее поради својот нестабилен татко. Притисоците и тензиите на овие рани години се опишани во неговиот автобиографски роман „Le Notaire du Havre“ (1933).
Кога Првата светска војна започнала, Жорж се запишал како хирург во армијата и таму бил четири години. По крајот на војната му била доделена наградата „Гонкур“. Откако се вратил во цивилниот живот, Дијамел се посветил на литературата и одбрана на човековата цивилизација.
Во 1935 година, Дијамел бил избран за член на Француската Академија. Помеѓу 1930 и 1940 година, тој присуствувал на многу конференции во Франција и во странство, говорејќи брилијантно за францускиот јазик и култура.
За време на Втората светска војна, работата Дијамел била забранета од страна на Германците. По војната бил беше именуван за претседател на Француската алијанса. Починал на 13 април 1966 година.
Желимир Жилник
Желимир Жилник — српски филмски режисер и сценарист, главно на документарци.
Животопис
Роден е на 8 септември 1942 година во кампот на Црвениот крст во Ниш, каде била приведена неговата мајка. Бидејќи неговите родители Слободан и Милица починале за време на војната (неговата мајка била убиена во логорот, а неговиот татко бил убиен од четниците во 1944 година), тој пораснал со семејството на неговата мајка.
Вниманието на себе го привлекол во 60-тите години на минатиот век со филмовите „Невработени луѓе“ и „Рани дела“, за кои добил меѓународни награди. Добитник е на наградата Златна мечка во 1969 година за филмот „Рани дела“ на меѓународниот филмски фестивал во Берлин и наградата „Теди“ во 1995 година, исто така, на Берлинскиот фестивал, за филмот „Газ од мермер“.
Добитник е на повеќе филмски награди, вклучувајќи ја и наградата за животно дело на фестивалот за документарен и краток филм во Белград во 2013 година. Добитник е на Наградата на средноевропската иницијатива на 30-тиот Филмски фестивал во Трст во 2019 година.
Зуруахаски јазик
Зуруахаски јазик (или зуруаха) — аравански јазик кој се зборува во Бразил од околу 130 луѓе.
Црква „Св. Илија“ - Дрен (Прилепско)
'''Св. Илија''' — црква и манастир во прилепското село Драгош. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Лактозна интолеранција
Лактозна интолеранција (или Лактоза нетолеранција) е состојба во која луѓето имаат симптоми поради намалената способност да се вари лактоза, шеќер која се наоѓа во млечните производи. Оние кои се засегнати варираат во количество на лактоза кои тие може да толерираат пред симптомите да се развиваат. Симптоми може да вклучуваат абдоминална болка, надуеност, дијареа, гас, и гадење. Овие симптоми обично започнуваат 30 минути до два часа по јадење или пиење млеко-врз основа на храна. Сериозноста обично зависи од количината на кој лицето јаде или пие. Лактозна интолеранција не предизвикува оштетување на Алиментарниот тракт.
Лактозна интолеранција се должи на недостатокот на ензимот лактаза во тенкото црево да се дегистира лактоза во гликоза и галактоза. Постојат четири видови: основно, средно, развојни, и вродени. Основна лактозна интолеранција на лактоза се јавува како износот на лактазата се намалува како луѓето стареат. Средна лсктозна интолеранција на лактоза е поради повреда на тенкото црево како што се инфекција, целијачна болест, воспалителна болест на дебелото црево, или други болести. Развојни интолеранција на лактоза може да се случи во предвремена бебиња и обично се подобрува во текот на еден краток период на време. Вродената интолеранција на лактоза е екстремно ретко генетско нарушување во кое малку или воопшто лактаза е направена од раѓање.
Дијагнозата може да се потврди ако симптомите се следниве елиминирања на лактоза од исхраната. Други придружни тестови вклучуваат ВЗТ и САТ . Други услови што може да произведе слични симптоми вклучуваат раздразнен синдром на дебелото црево, целијачна болест, и воспалителна болест на дебелото црево. интолеранција на Лактоза е различна од алергија на млеко. Управување е обично со намалување на количината на лактоза во исхраната, земајќи додатоци за лактаза, или лекување на основната болест. Луѓето обично можат да се пијат најмалку една чаша млеко без развивање на значителни симптоми, со поголеми количини се толерира ако се пие со оброк или во текот на денот.
1154
1154 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1154 година од новата ера, 154. од вториот милениум, 54. од XII век и петта од 1150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6662 и 6663 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5904 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4914 и 4915 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1907.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1154 година се протега во 3790 и 3791, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3850 и 3851 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1697. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 548 и 549 исламска година.
Синекли
Синекли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 7678
NGC 7678 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7678 се споменува и како UGC 12614, MCG 4-55-17, CGCG 476-45, IRAS 23259+2208, VV 359, Arp 28, KAZ 336, KUG 2325+221.
Откривање
Објектот е откриен на 15 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7678 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7678 има привидни димензии од 2,5' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 28 м 27,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 25' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7678 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71534. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1726. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 843.
Троп (реторика)
Тропа се дефинира како збор или израз кој значи нешто друго од она што суштински значи. Односно секој збор или израз употребен со преносно значење претставува тропа. Тоа е збор или израз кој го променил своето првобитно значење и стекнал друго, привремено значење во еден контекст. Дошло до промена на речничкото значење на зборот, со што се создало ново, вештачко значење.
Зборот тропа потекнува од грчкиот збор тропос, што значи превртувам, пресвртувам. Со тоа се цели на новото, превртено значење на зборот или изразот.
ОУ „Григор Прличев“ - Охрид
Григор Прличев — основно училиште во Охрид, Општина Охрид.
Приперт
Приперт (Priepert) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на реката Хафел помеѓу Големото Припертско Езеро и Елбогенско Езеро.
Арутани-сапе јазици
Јазичната фамилија арутани-сапе се загрозени индијански јазици. Оваа група на јазици вклучува само два јазика кои се зборувани во Бразил и Венецуела. Овие јазици се скоро исчезнати.
Во оваа група на јазиви спаѓаат:
I. Арутански јазик
II. Сапески јазик
Мејоза (стилистика)
Мејоза е употреба на послаб, наместо вистинскиот израз за некој поим. Едноставност и наивност во изразот и изборот на зборови кога се претставуваат наразлични случувања, вредности и чувсвта во животот. Мејоза може да се сретне како стилска фигура не само на еден збор, реченица или стих, туку и цела песна или прозно дело може да биде една проширена мејоза. Прва роднина на мејозата е литотата
Лисет Шулман
Астрид Марија Елизабет „Лизет“ Шулман (родена Столпе ; 13 јуни 1951 година, Карлскога – 19 февруари 2015 година) била шведска телевизиска водителка и политичар.
Таа е родена од Свен Столпе, автор и Карин Столпе (родена вон Ојлер-Челпин), ќерка на шведскиот добитник на Нобеловата награда за хемија, роден во Германија, Ханс фон Ојлер-Челпин и ботаничарката, хемичарката и истражувачката Астрид Клив и сестрата на Нобеловата награда. лауреат по физиологија или медицина Улф фон Ојлер. Таа била и правнука на Пер Теодор Клив.
Таа била вдовица на телевизискиот продуцент Алан Шулман. Таа била мајка на медиумските личности Алекс Шулман и Кале Шулман. Таа имала и трето дете Никлас Шулман.
Шулман била телевизиски водител на емисиите од 1970-тите како што се Sveriges Magasin, со Ласе Холмквист и во Pappa vet bäst?, со Стелан Сундал на телевизијата Sveriges. На крајот на 1990-тите, таа била политичар за Кристдемократена во општина Варберг.
Четворица како еден (филм од 1996)
Четворица како еден (англиски: Multiplicity) е американски филм од 1996 година, во режија на Харолд Ремис. Главните улоги ги толкуваат: Мајкл Китон, Енди Мекдауел и Харис Јулин.
Содржина
Даг Кини (го игра Китон) е верен сопруг, татко и деловен човек. Тој има преубава жена (ја игра Мекдауел), но напорната работа не му дозволува да ужива во животот. Случајно, тој се запознава со познатиот генетичар д-р Овен Лидс (го игра Јулин), кој ќе му понуди на Даг да го клонира и така да оствари поголема контрола врз својот живот.
Латинска Црква (Џепчиште)
Латинска Црква — археолошко наоѓалиште во тетовското село Џепчиште. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на 500 м северно од селото, на мало зарамнето плато на падините на Шар Планина, каде се наоѓаат остатоци од црква околу која има големи камени плочи од гробни конструкции. Жителите наоѓале во гробовите железни орудија кои сега се во Музејот на Македонија во Скопје. Според преданието, црквата била посветена на Благовештението.
Полов диморфизам
Полов диморфизам се нарекува систематската разлика во формата помеѓу единки од различен пол кај ист вид животни. Примерите во природата се однесуваат на растот, бојата, изгледот на крзното итн. Се смета дека кај повеќето видови половиот диморфизам е резултат на сексуалната конкуренција - освојување на женката преку додворување со изгледот или со борба меѓу мажјаците.
Зборот диморфизам доаѓа од грчките зборови ди - два и морф - форма.
Примери за полов диморфизам:
Рогентин (Нојштрелиц)
Рогентин (Roggentin) — село и поранешна општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 25 мај 2014 е дел од градот Миров.
Таихо Коки
Таихо Коки (大鵬幸喜, Taihō Kōki,, роден како Коки Наја (Kōki Naya)) — јапонски сумо борач. Тој е обично се смета за најголемиот сумо борач на повоениот период. Тој станал јокозуна во 1961 и бил најмладиот во тоа време, и тој рекорд го освоил на 32 турнири во периодот од 1960 до 1971 година. Неговата доминација е таква што тој освоил шест турнири по ред на две одделни пригоди.
Алотропија
Алотропија (од ἄλλος (алос) „друг“ и τρόπος (тропос) „начин, облик“) — својство на некои хемиски елементи да се јавуваат во повеќе облици на истата состојба. Тие се наречени алотропски модификации или алотропи каде атомите на елементот се врзани на различен начин. На пример, алотропски модификации на јаглеродот се дијамантот (каде јаглеродните атоми се врзани во тетраедарска решетка), графит (врзани во листови на шестаголна решетка), графенот (единечни графитни листови) и фулерени (врзани во топчести, цевчести или елипсоидни строеви).
Поимот алотропија се користи само за елементи, а не за соединенија. Поопштиот поим за секое соединение е полиморфизам, иако употребата е ограничена на цврсти материјали како кристали. Алотропијата се однесува само на различните облици на еден елемент во иста фаза (состојба на материјата — цврста, течна или гасовита). Самата разлика во состојбите на материите не сочинува алотропија. Алотропските модификации на хемиските елементи често се нарекуваат полиморфи или фази на елементот.
Кај некои елементи, алотропските модификации имаат различни молекулски формули или кристални структури, како и разлики во физичката фаза; на пример, алотропските модификации на кислородот (дикислород, O2 и озон, O3) можат да се јават во цврста, течна и гасовита состојба. Други елементи немаат одделни алотропски модификации во различни фази; на пример, фосфорот има бројни цврсти алотропски модификации, и сите тие се сведуваат на истиот облик P4 кога ќе сте стопат во течна состојба.
Историја
Концептот за алотропија прв го вовел шведскиот научник и барон Јакоб Берцелиус во 1840 г.. From p. 14: "Om det ock passar väl för att uttrycka förhållandet emellan myrsyrad ethyloxid och ättiksyrad methyloxid, så är det icke passande för de olika tillstånd hos de enkla kropparne, hvari dessa blifva af skiljaktiga egenskaper, och torde för dem böra ersättas af en bättre vald benämning, t. ex. Allotropi (af αλλότροπος, som betyder:  af olika beskaffenhet) eller allotropiskt tillstånd."
Разлики во својствата на алотропските модификации
Алотропските модификации се различни структурни облици на еден ист елемент и можат да имаат прилично различни физички свосјтва и хемиски поведенија. Промената на алотропскиот облик е предизвикана од истите сили кои ги засегаат другите структури — притисок, светлина и температура. Оттука, стабилноста на дадените алотропски модификации зависи од дадените услови. За пример, железото се менува од телоцентрирана коцкеста структура (ферит) во страноцентрирана коцкеста структура (аустенит) над 906 °C, а калајот претрпува модификација наречена калајна чума од метален облик во полуспроводнички облик под 13,2 °C. Како пример за алотропски модификации со различни хемиски поведенија, озонот (O3) е многу посилен оксидатор отколку дикислородот (O2).
Список на алотропски модификации
Елементите кои можат да имаат координациски број и/или оксидациски состојби обично пројавуваат поголем број алотропни модификации. Друг чинител е способноста на елементот да прави верижни врски (катенација).
Еве примери за елементи со алотропски модификации:
Димитриј Иванович Писарев
Димитри Иванович Писарев (руски: Дмитрий Иванович Писарев, (14 октомври 1840-4 јули 1868) е радикален руски писател и општествен критичар кој, според Георги Плеханов, најдобрите години од неговиот живот ги помина во тврдина. Писарев е еден од мислителите на демократско-револуционерното движење во Русија во текот на 60 години на 19 век. Новата руска генерацијата, под влијание на Писаревите идеии, ги извела револуциите од 1905 и 1917 година. Надежда Крупскаја, сопругата на Ленин, еднаш напишала: Ленин беше дел од генерацијата што растеше под влијание на Писарев.
Писарев е исто така познат по неговата поддршка на руските природни науки, особено биологијата, а неговите дела големо влијаеле во изборот на кариера на младиот Иван Павлов.
Писарев сакал крај на сиромаштијата и бедата. Оваа желба сакал да ја претстави и реализира преку филозофијата, книжевно-критичките, социјални и семејни анализи.
Огњанка Поповска-Станковиќ
Животопис
Родена е во 1926 година во Куманово. Основното образование го завршила во родното место, а додека пак гимназиско образование завршила во Скопје. Се запишала на Филозофскиот факултет (група биологија) и студиите ги завршила во 1952 година.
Станковиќ работела како наставник односно професор по биологија во периодот 1950-1953 година. Во 1960 година го стекнува звањето виш стручен соработник и е вработена во Заводот за рибарство во Скопје. Докторската дисертација ја одбранила во 1965 година, а додека пак во 1971 година е избрана во виш научен соработник, а во 1977 во виш научен советник.
Од 1977 до 1983 година е директорка на Природонаучниот музеј во Скопје, а потоа заминува во пензија.
Економија на Естонија
Економијата на Естонија — напредна економија и земјата е членка на Европската Унија и на еврозоната. Економијата на Естонија е под силно влијание на случувањата во финската и шведската економија.
Преглед
Пред Втората светска војна, економијата на Естонија се засновала на земјоделство, но имала значителен сектор на знаење, со универзитетскиот град Тарту познат по научни придонеси и растечкиот индустриски сектор, сличен на оној на соседна Финска. Производи, како путер, млеко и сирење биле широко познати на западноевропските пазари. Главните пазари биле Германија и Велика Британија, а само 3% од целата трговија беше со соседниот СССР. Естонија и Финска имале релативно сличен животен стандард.
Анексијата на СССР на Естонија во 1940 година и после тоа уништување на нацистите и Советските власти за време на Втората светска војна ја осакатило естонската економија. Последователната советска окупација и повоената советизација на животот продолжила со интеграцијата на економијата и индустријата на Естонија во централно планираната структура на СССР. БДП на Естонија по глава на жител изнесувал само 100 американски долари во 1991 година.
Откако Естонија се оддалечила од комунизмот кон крајот на 80-тите години на минатиот век, ја вратила својата независност во 1991 година и станала пазарна економија, таа се појавила како пионер во глобалната економија. Во 1992 година, земјата ја усвоила естонската круна како своја валута и тоа во голема мера ја стабилизирало економијата. Во 1994 година, таа станала една од првите земји во светот што усвоила рамен данок, со стапка од 26% без оглед на личните примања. Естонија добила повеќе странски инвестиции по глава на жител во втората половина на 90-тите години од која било друга земја во Средна и Источна Европа. Помеѓу 2005 и 2008 година, стапката на персонален данок на доход се намалила од 26% на 21% во неколку чекори.
Земјата брзо се приближува до ЕУ-15 ; нејзиниот БДП по глава на жител пораснал од 34,8% од просекот на ЕУ-15 во 1996 година на 65% во 2007 година, сличен на оној на земјите од Средна Европа. Светската банка веќе ја оценила земјата со високи приходи. БДП (ППП) по глава на жител на земјата, добар показател за богатството, изнесувал 35.974 американски долари во 2018 година според Светската банка, помеѓу оној на Литванија и Кипар, но под оној на повеќето долгогодишни членки на ЕУ, како што се Шпанија или Италија. Поради своите економски перформанси по распадот на Советскиот Сојуз, Естонија е наречена една од Балтичките тигри.
Во 2008 година, Естонија била рангирана на 12-то место од 162 земји во Индексот на економска слобода, најдобра од било која поранешна советска република. Истата година, земјата била на дното на списокот на европски држави според слободата на пазарот на трудот, но владата подготвува подобрувања.
За Естонија, финансиската криза од 2007-2008 година била релативно полесна за издржување, бидејќи буџетот на Естонија постојано се одржувал избалансиран, а тоа значело дека јавниот долг на Естонија во однос на БДП на земјата останал најнизок во Европа. Економијата се опоравила во 2010 година.
На 1 јануари 2011 година, Естонија се приклучила на еврото, и станала првата поранешна советска република што се приклучила на еврозоната.
Рана историја
До почетокот на 13 век, територијата што на територијата на денешна Естонија била независна. Економијата главно била земјоделска, но Естонија како земја со долго крајбрежје, имала и многу поморски активности. Автономниот развој бил ставен на крај со Северните крстоносни војни преземени од кралот на Данска, германските ливонски и тевтониски воени наредби. Естонскиот свет се трансформирал со воено освојување. Војната против натрапниците траела од 1208 до 1227 година. Последната естонска област што паднала е островот Сарема во 1261 година.
Потоа, низ многу векови до Првата светска војна, естонското земјоделство се состоело од домородни селани кои работеле на големи имоти од феудален тип што ги држеле етнички германски сопственици. Во децениите пред независноста, централизираното царско правило создало прилично голем индустриски сектор во кој доминирала компанијата за производство Кринехолм, тогаш најголемата фабрика за памук во светот.
Независност
По прогласувањето на независност во 1918 година, естонската војна за независност и последователното потпишување на Договорот од Тарту во 1920 година, новата естонска држава наследила уништена повоена економија и надуена рубља на валута. И покрај значителните тешкотии, дислокација и невработеност, Естонија ја поминала првата деценија на независност целосно трансформирајќи ја својата економија. Во 1918 година, царската рубља била заменета со естонската марка, која била во оптек до 1927 година. До 1929 година, била воспоставена стабилна валута, круна, која била зздадена од Банката на Естонија како централна банка на земјата. Надоместувајќи ги германските сопственици на земјишта за нивните имоти, владата ги конфискувала имотите и ги поделила на мали фарми, што потоа ја формирало основата на естонскиот просперитет. Трговијата се фокусирала на локалниот пазар и Западот, особено Германија и Велика Британија. Само 3% од целата трговија била со СССР.
Советска окупација
Присилната анексија на Естонија од страна на СССР во 1940 година и после тоа нацистичкото и советското уништување за време на Втората светска војна ја осакатило естонската економија. Повоената советска окупација и советување на животот продолжиле со интеграција на економијата и индустријата на Естонија во централно планираната структура на СССР. Повеќе од 56% од естонските фарми биле колективизирани само во април 1949 година по масовните депортации во Сибир претходниот месец. Москва се проширила на оние естонски индустрии кои имале локално достапни суровини, како што се ископување на нафтени полиња и фосфорити.
Враќање на независноста, модернизација и либерализација
Од воспоставувањето на независноста, Естонија се поставила како порта меѓу истокот и западот и ги спровела економските реформи и интеграцијата со Западот. Реформите на пазарот на Естонија ја ставаат меѓу економските лидери во поранешната област COMECON. Балансиран буџет, скоро непостоечки јавен долг, паушален данок на доход, режим на слободна трговија, целосно конвертибилна валута поддржана од валутен одбор и силно приврзување кон еврото, конкурентен трговски банкарски сектор, гостопримливо опкружување за странски инвестиции, иновативните е-услуги и услуги базирани на мобилни телефони се обележја на економијата заснована на слободен пазар во Естонија.
Во јуни 1992 година, Естонија ја заменила рубљата со своја слободно конвертибилна валута, круна (ЕЕК). Бил создаен валутен одбор и новата валута била врзана за германската марка по стапка од 8 естонски круни за една германска марка. Кога Германија го вовела еврото, курсот бил променет во 15,66466 круни за 1 евро.
Естонија требало да го прифати еврото во 2008 година, но поради стапката на инфлација над потребните 3%, датумот на усвојување бил одложен за 2011 година. На 1 јануари 2011 година, Естонија го усвоила еврото и станала 17-та земја членка на еврозоната.
Приватизацијата на државните фирми е практично завршена, а само пристаништето и главните централи остануваат во рацете на владата.
Уставот бара избалансиран буџет, а заштитата што ја даваат законите за интелектуална сопственост на Естонија е на исто ниво од онаа на европската.
На почетокот на 1992 година, и ликвидните проблеми и структурната слабост, кои произлегле од комунистичката ера, предизвикале банкарска криза. Како резултат, било донесено делотворно законодавство за банкрот и во приватна сопственост; добро управувани банки се појавиле како лидери на пазарот. Денес, постојат скоро идеални услови за банкарскиот сектор. Странците не се ограничени да купуваат банкарски акции или да стекнуваат мнозински удели.
Целосно електронската берза во Талин е отворена на почетокот на 1996 година, а ја купила финската берза Хелсинки во 2001 година.
Естонија се приклучила на Светската трговска организација во 1999 година.
Од раните 2000-ти до последниот дел од таа деценија, естонската економија доживеала значителен раст. Во 2000 година, естонскиот БДП пораснал за 6,4%.
По пристапувањето кон Европската Унија во 2004 година, наскоро бил забележан двоцифрен раст.
Само во 2007 година БДП пораснал за 7,9%. Зголемувањето на трошоците за работна сила, наметнувањето данок на тутун, алкохол, електрична енергија, гориво, гас и други надворешни притисоци (растечки цени на нафтата и храната на глобалниот пазар) се очекувало да ги зголемат нивоата на цените за 10% во првите месеци од 2009 година
Финансиска криза од 2008 година, одговор и закрепнување
По долг период на многу висок раст на БДП, БДП на Естонија се намалил. Во првиот квартал 2008 година, БДП пораснал само 0,1%, а потоа се намалил: негативниот раст изнесувал -1,4% во 2-ри квартал, нешто повеќе од − 3% (на годишно ниво) во третиот квартал и - 9,4% во 4-от квартал од истата година.
Владата направила дополнителен негативен буџет, кој го донел Ријгикогу. Приходите на буџетот биле намалени за 2008 година за 6,1 милијарди, а трошоците за 3,2 милијарди естонски куни. Дефицит на тековната сметка постоел, но започнал да се намалува во последните месеци од 2008 година и се очекувало да продолжи да го прави тоа во блиска иднина.
Во декември 2008 година, Естонија станала една од земјите донатори на водечкиот пакет за спас на ММФ за Летонија. Како одговор на кризата, владата на Ансип се определила за фискална консолидација и намалување на состојбата со одржување на фискална дисциплина и избалансиран буџет во комбинација со пакети за штедење: Владата ги зголемила даноците и ги намалила јавните трошоци со намалување на трошоците и јавните плати.