cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Молдавски магнатски војни
1607–1613
Во 1613 година, кога Сигизмунд потпишал де факто антитурски одбранбен договор со Хабсбурзите, сметајќи на нивната поддршка за неговото враќање на шведскиот престол, Полска понатаму се преселила во непријателскиот логор од османлиска гледна точка. Хетманот Станислав Жолкевски, со демонстрација на сила, ги навел Молдавците и Турците на компромис и потпишал договор во 1612 година со Стефан Томша во Хотин.
1614–1617
Во 1614 година, султанот Ахмед I му напишал на Сигизмунд III дека го испраќа Ахмед-паша да ги казни „оние бандити“, дека тоа не било наменето како гест на непријателство кон Комонвелтот и дека бара од него да не биде домаќин на бегалците; Ахмед Паша му напишал на хетманот Жолкевски барајќи соработка. Жолкевски одговорил дека тој веќе направил многу за да ги спречи нападите на Козаците, и дека повеќето од Козаците кои напаѓале на османлиските земји не биле Запорожските Козаци на Комонвелтот, туку донските Козаци (а со тоа и поданиците на Московјаните). Војниците на Жолкевски направиле уште една демонстрација, но Ахмед-паша не се обидел да ја премине границата и се решил за изградба на нови утврдувања во регионот на Очаков со цел да се спречат идни напади.
Во 1615 година, вдовицата и војводите на Еремија Мовила, Михал Вишниовиецки и Самуел Корецки, организирале трета интервенција, овојпат против желбите на кралот Сигизмунд. Нивните трупи се состоеле од свои приватни трупи, платеници, Козаци и Молдавци лојални на Мовила. Томша бил отстранет и младиот Александру Мовила бил поставен на престолот. Но, оваа ситуација не траела долго: во август 1616 година, Искендер-паша, бејлербеј од Босна, ги поразил магнатските сили на истото место во Сасови Рог, при што војводата Самуел Корецки и семејството Мовила завршиле како затвореници во Константинопол.Корецки успеал да избега од заробеништво, накратко повторно се појавил, но повторно бил заробен по поразот во битката кај Цецора во 1620 година и бил задавен до смрт додека бил во притвор.
,Повторно во 1616 година, Стефан Жолкевски успеал да ги олади тензиите, покажувајќи ја воената подготвеност на Комонвелтот и потпишувајќи нов договор со новиот господар, Раду Михнеа. Нему му било ветено молдавско посредување во решавањето на конфликтот меѓу Османлиите и Комонвелтот. Раду Михнеа му ветил верност на полскиот крал и ветил дека нема да им дозволи на Татарите да минуваат низ неговата територија. Сепак, северните и источните војни со Шведска и Русија го оттргнале вниманието на Комонвелтот и ја напрегале нејзината воена моќ до крај. Во 1617 година, по уште еден бран на козачки напади, султанот испратил моќна сила под Искендер-паша до границите на Комонвелтот. Армијата се состоела од јаничари, Татари и вазални трупи од Трансилванија, Молдавија и Влашка (броејќи до 40.000). Жолкевски ги сретнал во близина на Буса (на реката Јаруга), но ниту една страна не можела да одлучи да нападне, а писмата меѓу водачите биле разменети уште од почетокот на маршот на Искендер. Жолкевски имал главно магнати и немал козачки трупи, бидејќи Комонвелтот водел војна со Русија и со нова шведска агресија врз Ливонија во исто време, додека Османлиите биле во војна со Персија. Жолкевски бил принуден да се откаже од сите полски претензии кон Молдавија преку договорот од Буша, потпишан со Искендер-паша. Во договорот било наведено дека Полска нема да се меша во внатрешните работи на османлиските вазали во Трансилванија, Молдавија и Влашка, Комонвелтот требало да ги спречи Козаците да вршат напади на земји во Отоманското Царство, додека го отстапи Хотин. За возврат, Турците ветиле дека ќе ги запрат татарските напади.
1618
Меѓутоа, неколку од одредбите на договорот некогаш биле исполнети. Татарските напади продолжиле во 1618 година (или можеби дури и во 1617 година), бидејќи командантите на ордите од Добруџа и Буџак го напуштиле логорот на Искендер за време на разговорите. Отпрвин, Жолкиевки не можел да ги подели силите и Татарите ограбувале без противење, но тој се сретнал со силите на Искендер-паша во близина на Камиенец Подолски. На 28 септември 1618 година, тој го истерал назад додека претрпел големи загуби. Во 1617 и 1619 година Жолкевски ги принудил Козаците да потпишат нови договори („umowa olszaniecka“ и „biało-cerkiewna“). Чамците требало да бидат запалени, а нападите биле забранети. Во замена, козачкиот регистар бил проширен, а годишната субвенција за Козаците од Круната била зголемена. Сепак, козачките напади не престанале, особено затоа што биле поттикнати од Московија. Во јули 1618 година, по многу предупредувања до Комонвелтот, младиот и амбициозен султан Осман II испратил писмо до кралот Сигизмунд III со закани за нова војна и палење на Краков. Бидејќи Османлиите биле вклучени во голема војна со Персија, тоа не било ништо повеќе од предупредување во тоа време. Сепак, Осман планирал војна против Комонвелтот, со цел да ги компензира големите загуби претрпени против Персија, каде што во Отоманско-персиските војни од 1603–1611 и 1617–1618/19 година, Отоманците го загубиле Кавказ. Во 1618 година започнала Триесетгодишната војна. Чешките протестанти биле поддржани од германски и унгарски протестанти. Унгарците побарале помош од тогашниот принц од Трансилванија, Габриел Бетлен, и изјавиле дека сакаат да ја обединат Унгарија со Трансилванија. Бетлен бил назначен на функцијата по смената на Габриел Батори од страна на султанот (наредена на трупите на Искендер-паша во 1613 година). Тој бил антиполски и лојален отомански вазал и имал аспирации да ја прошири својата власт во Моравија, Бохемија и Шлеска. Полскиот хетман Стефан Лолкевски го предупредил Бетлен да не се приклучува на протестантската страна и ветил помош против Отоманското Царство; сепак, Бетлен одговорил дека е предоцна да се сменат верностите. Кога на борбата се придружил Габриел Бетлен од протестантската страна, неговата опсада на Виена се заканувала да го прошири Трансилванското владеење (а со тоа и Отоманското) до Бохемија и Шлезија.
1619–1620
Сигизмунд III решил да им помогне на Хабсбурзите и приватно ангажирал озлогласенa  платеничка група наречена Лисовци (името е земено од нивниот основач Александар Јозеф Лисовски), кои биле невработени по завршувањето на војните со Московија и го ограбувале и тероризирале целиот регион на Литванија. Сигизмунд ги испратил Лисовците да им помогнат на Хабсбурзите кон крајот на 1619 година. На крајот, Фердинанд не се согласил на никакви трајни отстапки во Шлезија, и само го поставил принцот Карол Фердинанд (братот на Владислав) за епископ на Вроцлав. Ниту Хабсбурзите не пружиле никаква помош против Отоманското Царство. Лисовците ги скршиле трансилванските сили предводени од Ѓорѓи I Ракочи во Завада и Хумен (13 ноември или 21-24, и почнале да ограбуваат, ограбувајќи, убивајќи дури и деца и кучиња (како што напишал еден современ историчар) и ја запалиле Источна Словачка, принудувајќи го на тој начин Бетлен да ја укине опсадата на Виена и да се обиде да ги спаси своите земји. Подоцна, Лисовците ги погодиле Шлезија и Бохемија и учествувале во битката кај Белата Планина.
Владетелот на Молдавија, уште еден вазал на отоманскиот султан, хосподар со италијанско потекло, Гаспар Грацијани одлучил дека ќе му биде подобро под полска власт и започнал разговори со полскиот крал, ветувајќи дека ќе испрати 25.000 луѓе. Полскиот пратеник во Цариград, кој пристигнал во април 1620 година, бил примен многу студено. Подоцнежните козачки напади и палење на предградијата на Цариград не помогнале.
Во ретроспектива, овој пат благородниците биле во право за недостатокот на опасност бидејќи ниту Татарите ниту Турците не биле подготвени во 1620 година. Додека султанот навистина планирал експедиција во Полска во 1621 година, тоа требало да се направи со мал контингент. Сепак, може да се тврди дека континуираната политика на занемарување на војската скапо би го чинела Комонвелтот во наредните децении.
Битката кај Цецора и нејзините последици (1620–21)
На почетокот на септември 1620 година, Золкевски и неговиот штитеник, идниот хетман Станислав Коњецполски, собрале 8.000 луѓе и марширале на југ. Сепак, придонесот на Грацијани сочинувал само 600 мажи. Во битката кај Цецора (од 18 септември до 6 октомври 1620 година), на реката Прут, Золкевски се сретнал со 22.000-члената војска на Искендер-паша, издржувајќи ги повторените напади во текот на септември 1620 година. На 29 септември тој наредил повлекување и осум тешки денови се одржувала дисциплина и покрај непријателските напади. При приближувањето до полската граница, редот во голем дел од армијата се стопил и силите се распаднале на самото место. Османлиите нападнале и голем дел од војската на Комонвелтот бил уништен. Золкевски бил убиен, главата му била испратена на султанот како трофеј, додека Кониеполски бил заробен.
Следната година, во 1621 година, војска од 100.000–160.000 турски војници предводена од султанот Осман II лично напредувала од Одрин кон полската граница, но катастрофата на Цецора предизвикала Комонвелтот да мобилизира голема војска (од околу 25.000 Полјаци и 20.000 Козаци) како одговор на заканата. Хетманот Чодкевич го преминал Днестар во септември 1621 година и се зацврстил во тврдината Хотин на самиот пат на отоманското напредување. Овде, цел месец (од 2 септември до 9 октомври), за време на битката кај Хотин, хетманот на Комонвелтот го држел султанот на заливот, до првиот есенски снег. Смртта на неговите луѓе го натерало Осман да се повлече. Сепак, победата требала скапо да ја откупи Полска. Неколку дена пред да се подигне опсадата, остарениот голем хетман умрел од исцрпеност во тврдината на 24 септември 1621 година. По неговата смрт, полските сили биле предводени од Станислав Лубомирски.
Чодкевич не бил единствениот што починал. Самиот султан Осман платил највисока цена за неуспехот на неговите планови. По свртувањето на плимата и осеката, поразот и последователното повлекување на османлиските војски, заедно со внатрешните работи, предизвикале бунт на јаничарите во 1622 година, при што бил убиен Осман II.
Бил договорен чесен мир (Хотински договор), врз основа на тој во Буса, а границата помеѓу двете држави останала иста до Полско-отоманската војна (1633–1634).
Претседател на Парагвај
Претседателот на Парагвај е највисоката политичка функција во Републиката и шеф на државата. Тој е шеф на извршната власт и владата на Парагвај. Седиште на парагвајскиот претседател е Паласио де лос Лопес во Асунсион. Резиденцијата на претседателот е Мбурувича Рога.
Наводи
<references group="нб" />
Црешнево
Црешнево може да се однесува на следниве места во Македонија:
Ча Сантос
Франсислеид дос Сантос Барбоса (27 февруари 1990), познат како Ча Сантос или Ча, е бразилски професионален фудбалер, кој игра како напаѓач за женската фудбалска репрезентација на Бразил и Феровиарија во Бразил.
Фудбалска кариера
Франсислеид дос Сантос Барбоса е роденa во Рио де Janeанеиро, Бразил, на 27 февруари 1990 година. Таа е попозната како Ча Сантос или едноставно Ча. Кога имала седум години, Сантос му рекла на својот дедо дека ужива да игра фудбал ; како одговор, тој ја однел во училиште за тренинг. Првично и било кажано дека спортот е наменет само за момчиња, но Сантос продолжила да ја извршува својата кариера. Таа била дел од тимот на Сао Хозе Еспорте Клубе, кој го освои Интернационалното клупско првенство за жени, победувајќи го англискиот тим Арсенал WFC во финалето Ова било прв пат бразилски тим да победи на натпреварот.
Во 2015 година, таа била именувана како дел од почетниот состав на заедничкиот женски тим помеѓу Спортскиот клуб Коринтијанс Паулиста и Гремио Осаско Аудакс Еспорте Клуб, познат како Коринтијанс / Аудакс. Кога тимот дебитирал на Копа до Бразил де Футебол Феминино, Сантос погодил пет пати во победата врз Пинхејренсе Еспорте Клуб со 9-0. Сантос постигнал уште два гола на следните два натпревари на турнирот, Тимот продолжи да го освојува турнирот, со тоа што Сантос запиша дванаесет гола за време на еден турнир, со што стана најдобар стрелец. Рекордот по број на постигнати голови на турнирот го држи Марта со 18.
Потоа потпишала за данскиот клуб Фортуна Хјеринг, чиј менаџер Брајан Соренсен ја опишал како „комплетен играч“. За време на нејзиното време во Данска, таа играла само на два натпревари; двата натпревари од четвртфиналето на женската Лига на шампиони на УЕФА против Манчестер Сити WFC од Англија.
Меѓународно
Сантос првпат била повикана во женската фудбалска репрезентација на Бразил на 21 година во 2012 година како дел од главната селекција на тимот за Летните олимписки игри 2012 во Лондон, Англија.
Мориц Сејдер
Мориц Сејдер (роден на 6 април 2001) е германски дефанизивен хокеј играч кој моментално игра за Адлер Манхајм од првата германска хокеј лига. Иако млад тој веќе има освоено повеќе поединечни награди.
Грб на Чиле
Опис
Грбот е составен од неколку елементи. Во централниот дел има штит со кафеави граници и истиот е поделен на два хоризонтални дела во горна сина и долна црвена боја. Во средината на штитот има сребрена петокрака. Од левата страна на штитот има јужноандски елен, а од десната страна има кондор кои имаат функција на држачи. Кондорот е најчеста птица на Андите, додека еленот е најредок цицач на територијата на Чиле. Двете животни имаат златни морнарички круни, кои го симболизираат херојството на чилеанската морнарица. Над штитот има три пердуви во сина, бела и црвена боја, симболи кои ги носеле поранешните претседатели на Чиле. Под штитот има кафеав пиедестал на кој има закачено бела лента со геслото: "Por la Razón o la Fuerza" или на македонски „Со причина или со сила“.
Замок Грипшолм
Замокот Грипшолм (Gripsholms slott) е замок во Марифред, Седерманланд, Шведска. Се наоѓа покрај езерото Меларен во јужна централна Шведска, во општината Стронгнес, околу 60 км западно од Стокхолм. Од Густав Васа, Грипшолм припаѓал на шведското кралско семејство и се користел како една од нивните резиденции до 18 век. Сега е музеј, но се уште се смета за палата на располагање на кралот и како таква е дел од палатите на Круната во Шведска.
Рана историја
На локацијата во 1370-ти била изградена тврдина од Бо Јовансон Грип. Тврдинт потоа била продадена на кралицата Маргарет I во 1404 година и останала во сопственост на круната сè додека не ја купил Стен Стур постариот, регентот, во 1472 година со размена на земјишни имоти, при што станала приватна, наследна земја со алодијален статус. Да му припаѓа и да е во сопственост на семејството на Регентот Стин. Стин го донирал местото за употреба како картуски манастир, или повелба, во 1498 година, а имотот Грипшолм функционирал како Марифред куќа со повелба речиси 30 години. Во 1526 година, манастирот бил распуштен од кралот Густав I за време на шведската реформација, а имотот бил вратен на неговиот наследен сопственик, наследникот на покојниот Стен Стур Стариот. Добро е забележано дека Грипшолм бил дел од таканареченото Наследство на кралот и сопственост во регистрите од 1500-тите и 1600-тите. Кралот ги урнал манастирските згради и стариот замок и изградил утврден замок со кружни аголни кули и ѕид за одбранбени цели. Од првобитната средновековна тврдина останала само фасадата на ѕид. Како приватно семејно наследството од регентот Стин Стур Стариот, кралското семејство Васа многу го почитувало Грипшолм, како потсетник за потеклото на кралското семејство од претходните владетели и често го користеле местото.
Кралска резиденција
Кралот Густав ја изградил за да служи како една од главните резиденции на кралската куќа. Замокот бил изграден помеѓу 1537 и 1545 година и често служел како резиденција на кралскиот двор: за време на војната во Даке, на пример, кралските деца биле сместени таму.
Помеѓу 1563 и 1567 година, кралот Ерик XIV ги затворил својот брат Јован и неговата сопруга Катерина Јагелон во замокот. Синот на Јован, Сигизмунд, подоцна крал на Полска и Шведска, е роден во замокот на 20 јуни 1566 година. Кога Ерик XIV бил соборен од Јован, замокот Грипшолм почнал да служи како еден од замоците во кои Јован го затворил Ерик. Овде сменетиот крал Ерик бил затворен од 1571 до 1573 година. Кралското семејство продолжило да го користи замокот Грипшолм во текот на 17 век. Тоа било резиденција на вдовицата на Густав Адолф од Шведска, Марија Елеонора од Бранденбург, која живеела тука од 1636 до 1640 година. Помеѓу 1654 и 1715 година, замокот Грипшолм бил дел од доверата доделена на кралицата Хедвиг Елеонора, која често живеела таму со нејзиниот двор дури и пред да остане вдовица во 1660 година, и која го обновила и проширила на неколку начини. По нејзината смрт, сепак, замокот бил напуштен некое време. Во текот на 18 век, тој бил користен како затвор.
Во 1773 година, замокот Грипшолм бил реновиран од кралот Густав III во име на неговата сопруга Софија Магдалена. Замокот често бил користен за кралскиот двор за време на владеењето на Густав III, кој го фаворизирал и поминувал неколку месеци таму секоја година. Можеби најпознатиот додаток на замокот за време на неговото владеење бил театарот, кој бил додаден во една од кулите на замокот. Тоа била сцена и за аматерскиот театар на кралскиот двор, како и за Францускиот театар на Густав III во 1781-1792 година.
По државниот удар во 1809 година, Густав IV Адолф и неговото семејство биле исто така затворени во замокот по неговото симнување од тронот. Таму морал да го потпише документот за абдицирање.
музеј
Помеѓу 1889 и 1894 година, замокот претрпел тешка и контроверзна реставрација од страна на архитектот Фредрик Лилјеквист, при што биле отстранети многу од измените во 17 и 18 век. Најголемата промена било додавањето на трет кат; планираното рушење на крилото не се случило.
Сега замокот е музеј кој е отворен за јавноста, кој содржи слики и уметнички дела. Во дел од замокот се наоѓа Националната галерија на портрети (Statens porträttsamlingar), една од најстарите колекции на портрети во светот. Музејот вклучува и лошо препариран лав и има смешно нереално лице кое станало озлогласено во последниве години.
Свето Митрани
Свето Митрани — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југоисточниот понизок дел на Општина Крушево, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кривогаштани. Селото е рамничарско, на надморска височина од 640 метри. Од градот Крушево селото е оддалечено 12 километри.
Свето Митрани се наоѓа на допирот на планинската падина на запад и котлинската рамнина на исток. Овие површини биле погодни за мештаните да го развиваат сточарството и земјоделството. Во минатото, водата за пиење се добивала од слаби извори соѕидани во чешми и од бунари.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Бачилиште, Марин Дол, Козарница, Здравеа Нива, Солиште, Езериште, Димова Нива, Грчки Кладенец, Секулеи Колиби, Забелски Пат, Рупа, Ристеа Чешма, Голиња, Гол Присој, Бобарски Гробишта, Котлиње, Гајок, Сува Ливада, Рабачица, Чаир, Влкоа Дупка, Слепо Патче, Мајминица, Ќерамидница, Преко Ливада, Патничица, Дојчеица, Орлов Даб, Станчејца, Стеже, Дабје и Ѓупски Пат.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Свети Димитри и имало 57 семејства, 3 неженети и 4 вдовици, сите христијани.
Сепак, според денешното население, селото потекнува од век. Некои старини наведуваат дека селото постоело доста порано. Над селото се наоѓа црквиштето „Св. Никола“. Во 1952 година од црквата се забележувале остатоци од ѕидови, а во поново време црквата е целосно обновена. Не се знае кога црквата била срушена.
Пред крајот на турската власт, најголемиот дел од земјата припаѓала на Али-ефенди од Битола, Сали-ага од Дебар, Асанчевци од Прилеп и Реџо од соседното село Пресил. По заминувањето на Турците, земјата ја продале на македонските чифчии. Во тоа време, во селото постоеле три беговски кули.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 8 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 493 хектари, на шумите отпаѓаат 204 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 300 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Светомитрени живееле 200 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Свети Митрени имало 232 Македонци, од кои 168 под врховенството на Бугарската егзархија и 64 патријаршисти.
Средно Митрани е средно село по големина и е населено со македонско население. Во 1961 година селото броело 575 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 408 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Свето Митрани живееле 434 жители, од кои 433 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 357 жители, од кои 336 Македонци и 21 лице без податоци.
Родови
Свето Митрани е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година родови во селото се: Коларовци (21 к.), доселени се од селото Вишни кај Струга или Дебар (сепак најверојатно струшко, тоа е единствено село со такво име во Македонија). Таму од некоја болест изумреле сите жители, освен една жена со дете. Она со детето се доселила во втората половина на XVIII век, најпрво во селото Врбоец. Родот Коларовци се намножил од споменатото дете; Зуљамовци (11 к.), гранка се од родот Коларовци; Бакардиновци (6 к.), доселени се од денес албанското село Горно Житоше; Тотевци (4 к.), доселени се од некое село во Тетовско; Пусовци (5 к.), доселени се од селото Бела Црква, таму им се род Станковци; Тинтовци (8 к.), ова е стар доселенички род со непознато потекло; Гаќерковци (2 к.), доселени се од некое село во Железник; Музевци (3 к.), доселени се однекаде; Калевци (1 к.), доселени се во 1905 година од селото Горно Дивјаци, а таму се доселени од Галичник. Во Горно Дивјаци имаат истоимени роднини, го знаат следното родословие: Коста (жив на 82 г. во 1950-тите) Трајко-Кале, кој се доселил од Галичник; Галевци (1 к.), доселени се од селото Пресил, а таму се доселени од Врбјани.
Иселеништво
Се знае за следниве иселеници од селото: Коларовци (6 к.) и Гаќерковци (1 к.), заминале во Врбоец, Станковци (3 к.), живеат во Ивањевци, Стојановски (1 к.), живеат во Годивле, Кукевци (1 к.), живеат во селото Подвис. Има и други иселеници во градовите Прилеп, Битола, како и во странство.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Кривогаштани, во која покрај селото Врбоец, се наоѓале и селата Годивје, Кореница, Кривогаштани, Крушеани, Локвени, Милошево, Свето Митреви и Турско. Селото влегувало во рамки на Општина Свето Митрани во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Врбоец, Милошево, Пресил и Свето Митрани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1199 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Бирино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 301 гласач. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 303 гласачи.
Александар Белов (пејач)
Александар Белов (роден на 7 февруари 1987 година во Неготино ) - македонски пејач, познат по учеството во академијата на Операција Триумф. Тој бил главен фаворит во академијата и тоа од 13 гала вечери, тој 13 пати бил изгласан за фаворит на публиката, меѓутоа на крајот завршил на третото место. Александар Белов во февруари учествувал на македонскиот избор за песна на Евровизија.
Животопис
Завршил основно музичко училиште, отсек виолина. Неговото образование го продолжува и во средното музичко училиште. Белов свири на виолина и флејта. Во 2003 година на 16 годишна возраст учествува на тинејџерскиот фестивал „Мегабит“ во Битола со песната „Солзи и Тага“. Во својата тинејџерска кариера тој има повеќе песни како што се: „Рана“, „Седумнаесет“ и др. Иако доста талентиран и музикален, Александар не успевал баш најдобро во музиката па се посветува и на други работи. Во 2008 година решава да го промени сето тоа и се пријавува во Балканскиот Стар Академи или Академија на ѕвезди Операција Триумф. Во шоуто учествуваат претставници од 5 бивши Југословенски земји (сите освен Словенија) и еден од нив е Александар.
Операција Триумф
Александар се пријавува во Операција Триумф и на негова среќа тој е еден од избраните кандидати. Тој успева да влезе во потесниот круг од 16 кандидати на нултата гала вечер, а за тоа доста му помага и неговата брилијантна изведба со Каролина Гочева хитот се „Се лажам себе“. Во следните гали тој исто така има голема чест и пее со доста големи музички имиња од Балканот. Тој успева многу брзо да го грабне срцето на публиката, а доказ за тоа е тоа што од 13 гали, публиката го избра Александар 13 пати за фаворит. Меѓутоа на крајот тој не победува, а завршува на третото место. Можеби една од причините за непобедување е скандалот којшто го направи Хрватската Нова ТВ. Имено на рекламата за гласањето за финалистите на Операција Триумф, наместо бројот на Александар е ставен бројот на црногорката Нина Петковиќ, со што гласовите дадени за Александар оделе за Нина. Меѓутоа иако не ја зема победата му се ветува блескава кариера.
Избор на песна за Евровизија 2009
После крајот на Операција Триумф, се разбира не е крајот туку почетокот на кариерата на Александар. Тој се пријави на македонскиот избор за песна на Евровизија. Тој во февруари настапи со песната „Застани, солзи избриши“ чиј автор е Григор Копров. Александар заврши на осмото место.
Избор на песна за Евровизија 2010
После кратка пауза Александар се појавува повторно на музичката сцена и учествува на Македонскиот избор за песна на Евровизија. Тој настапил со песната „Остани“ чиј автор е Симон Трпчески. Александар завршил на третото место.
Ексклузивец на План Б продукција
На 31 март 2010 Александар Белов официјално стана дел од План Б продукција. Својата работа, План Б продукција и Александар Белов, ја крунисале со промовирање на неговата најнова песна, со наслов "Една". Видео записот на песната, под режисерска палка на Дарио Јанковиќ, бил снимен на повеќе локации во Битола. Спотот бил премиерно и ексклузивно прикажан на Сител Телевизија во естрадниот магазин Бекстејџ. Песната станала огромен хит на сите радио и ТВ станици во Македонија. Поради големиот успех, после еден месец, била објавена екс-ју верзија на песната "Једна" за балканските земји.
Наукшени (општина)
Наукшени (Naukšēnu novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Тврдина Петар Хекторовиќ
Петар Хекторовиќ  — тврдина која се наоѓа во Стари Град на островот Хвар во Хрватска.
Македонска ракометна супер лига
Статијата Македонска ракометна супер лига може да се однесува на:
Биковски реон
Биковски реон (Бы́ковский райо́н) — административен реон, еден од триесет и трите реони во Волгоградската област, Русија.
Реонот е составен од општинскиот реон Биковски. Се наоѓа во источниот дел на областа. Површината на реонот изнесува 3.410 км2. Негово административно седиште е работничката населба Биково. Население:
Хенеберг (Тирингија)
Хенеберг (Henneberg) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Мајнинген.
Со својот истоимен замок, местото било седиште на некогашната Грофовија Хенеберг.
Космос-2328
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 19 февруари 1996 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1414 км, а најмалото на 1411.
Фудбалски Лига куп на Англија
Фудбалскиот Лига Куп
, попознат како Лига Куп или по моменталното спонзорство Карлинг Куп, е англиско фудбалско натпреварување. Како и ФА Купот, се игра по нокаут систем (систем на испаѓање). За разлика од ФА Купот каде што 762 клуба влегоа во 2008-09, овде само 92 клуба може да влезат, 20-те клуба од Премиер лигата и 72 клуба од Фудбалската лига која го организира натпреварувањето. Исто така за разлика од ФА Купот, полуфиналињата се играат во две кола. Победниците се квалификуваат за Лига Европа на УЕФА, доколку тие не се квалификувале во европско натпреварување преку Премиер лигата или со освојување на ФА Купот. Ако ова се случи, тогаш местото во Лига Европа оди кај највисоко пласираниот тим во Премиер лигата кој сè уште не се квалификувал во Европа. Манчестер Јунајтед се моменталните шампиони. Од 1982, Лига Купот е именуван по неговиот спонзор, давајќи ги следниве имиња: •	Милк Куп (1982 до 1986) спонзориран од страна на Милк маркетинг одборот •	Литлвудс Челинџ Куп (1986 до 1990) спонзориран од Литлвудс •	Рамбелоус Куп (1990 до 1992) спонзориран од Рамбелоус •	Кока Кола Куп (1992 до 1998) спонориран од Кока Кола •	Вортингтон Куп (1998 до 2003) спонзориран од Вортингтон Дрот Битер •	Карлинг Куп (2003 до 2012) спонзориран од Карлинг Иако Лига Купот е еден од трите главни домашни трофеи што може да се освојат од англиските лигашки тимови, поголемите клубови го сфаќаат како помалку приоритетен отколку првенството и ФА Купот. Дискутабилно, тој достигна ниска точка во текот на крајот на милениумот, кога често беше нарекуван “Бевреден Куп” [1] или “Мики Маус Куп”. Некои клубови намерно изведуваат послаб состав во натпреварувањето создавајќи поверојатна шанса за елиминирање на гигантите од помалите клубови. Многу од најдобрите англиски состави, особено Арсенал и Манчестер Јунајтед, го користат натпреварувањето да им дадат на младите играчи драгоцено искуство во големите натпревари. [2] Сепак, како реакција на барањето на Арсен Венгер дека една победа во Лига Купот нема да ја изгаси неговата жед за трофеј, Алекс Фергусон го опиша трофејот како “пехар кој е вреден да се освои”. [3] Женската лига има свој Лига Куп, кој е отворен за 36-те женски клубови во три дивизии на ФА Женската Премиер лига, иако женското натпреварување е регулирано од ФА, а не од Фудбалската Лига.
Историјат
Во текот на доцните 1950-ти, мнозинството од високите англиски клубови ги опремија нивните терени со рефлектори. Ова отвори можност да се искористат вечерите во делниците во текот на зимата. Лига Купот беше воведен во сезоната 1960-61 како натпреварување под рефлектори во средината на неделата. Во раните години од натпреварувањето, многу од најдобрите тимови одбија да земат учество. Целото членство на Лигата зема учество кога на победниците им ветија автоматски влез во Уефа купот. Во последните 10 години, по реорганизацијата на европскиот фудбал и воведувањето на реструктуиран формат на Лигата на шампиони на Уефа, Лига Купот беше загрозен да го загуби местото во Уефа Купот за неговите победници. И покрај сѐ, тој се одржа и заедно со Франција се единствените нации на кои им се нуди место во Уефа Купот на нивните победници во вторите по ранг куп натпреварувања. Затоа задржува доволно значење и популарност, особено кај навивачите на клубовите на кои Лига Купот им нуди реална шанса за квалификување во Европа. Астон Вила беа воведните победници во 1960-61. Ливерпул го освоија купот во повеќе наврати со седум победи вклучувајќи четири последователни трофеи во почетокот на 1980-те. Тие комплетираа две трикратни освојувања на трофејот, во 1984 и во 2001 г. Моментални сопственици се Манчестер Јунајтед, кои во финалето во 2010 ги победија Астон Вила со 2-1. Елиминирања на гигантите се паметат помалку во Лига Купот отколку во ФА Купот поради отсуството на нелигашки состави и фактот дека многу големи клубови играат со послаби состави кога се елиминирани. Сепак, имало неколку значајни потреси, како на пример кога составот Честер од четвртата дивизија го елиминираше со 3-0 шампионот на Лигата Лидс Јунајтед на патот до полуфиналето во 1974-75. Во 1995-96, Манчестер Јунајтед беа поразени со 3-0 на домашен терен од Јорк во второто коло во првиот натпревар, иако Јунајтед победија 3-1во вториот меч, сепак испаднаа со вкупни 4-3. Јунајтед исто така биле елиминирани од Саутенд Јунајтед и Ковентри Сити одделно во сезоните 2006-07 и 2007-08: во мечот против Саутенд тие избраа силен состав во кои беа Кристијано Роналдо и Вејн Руни, воведуваќи тренд кој тие го беа започнале. Во 2001-02, носителите на титулата, Ливерпул, беа поразени со 2-1 на домашен терен од Гримзби Таун. Гримзби забележа уште едно исфрлање на гигант во 2005 елиминирајќи го Тотенхем Хотспур.
Прелиминарно коло
Ова се користи само кога бројот на тимови во Европското натпреварување влијае на бројот на места во третото коло и не е лесно да му се даде на клубот место во второто коло. Мечевите вклучуваат квалификувани клубови кои завршиле најниско во англискиот лигашки систем минатата сезона (нормално клубови промовирани од Националната Конференција). Ова било искористено само еднаш - 2002-03. Двобоите се сингл мечеви, со продолженија и пенали ако е неопходно, со што победниците напредуваат во следното коло.
Прво коло
Сите клубови кои играат во Фудбалската лига (Чемпионшип лигата, Лига 1 и Лига 2), освен ако не се натпреваруваат Лига Европа на УЕФА, влегуваат во оваа фаза и се придружуваат на победниците од прелиминарното коло. Понекогаш, во зависност од бројот на клубови во Европа, без разлика дали играат или не во Фудбалската лига и дали прелиминарното коло би бил полесен начин за да се израми бројот), неопходно е да се даде место на еден или повеќе клубови во второто коло. Тие клубови ќе бидат оние кои се квалификувале во првото коло кои завршиле највисоко минатата сезона во англискиот лигашки систем (нормално клубовите кои испаднале од Премиер лигата). За ова коло, клубовите се поделени во северна и јужна дивизија (иако не секогаш еднакво, па би можело да има повеќе клубови во една дивизија од друга, и, чудно, но, некои од клубовите во северната дивизија се всушност сместени повеќе на југ од некои клубови во јужната дивизија. Половина од клубовите од секоја дивизија се носители, а половина не. Прво се влече ждрепката да се утврди дали клубот носител ќе игра дома или на гости, а потоа на клубот му се извлекува клуб кој не е носител од нивната дивизија. Двобоите се сингл мечеви, со продолженија и пенали ако е неопходно, со што победниците напредуваат во следното коло.
Трето коло
Сите клубови кои се натпреваруваат во Лигата на шампиони и Лигата на Европа влегуваат во оваа фаза и им се приклучуваат на победниците од второто коло (формирајќи вкупно 32 клуба). Двобоите се сингл мечеви, со продолженија и пенали ако е неопходно, со што победниците напредуваат во следното коло.
Четврто и петто коло (четврт финале)
Победниците од натпреварите во претходните кола играат еден меч со екстра период и пенали ако е неопходно. Петтото коло е познато и како четвртфинале.
Полуфиналиња
Победниците во четирите четвртфиналиња се натпреваруваат во ова коло. Натпреварите се играат на домашен и на гостински терен, во кој вкупниот резултат го одлучува победникот. Ако вкупниот резултат е израмнет на крајот од 90-те минути,тогаш екстра периодот го одлучува победникот. Ако и по екстра периодот вкупниот резултат е израмнет, правилото “гол на гости” го одлучува победникот. Сепак, ако нема разврска и овде, се приоѓа кон изведување на пенали сè додека нема победник.
Финале
Поврзано: Категорија:Финалиња на Фудбалски Лига Куп Победниците во двете полуфиналиња се натпреваруваат да го освојат купот. Натпреварот е еден меч кој се игра на неутрален стадион (кој беше Милениум стадинот помеѓу сезоните 2000-01 и 2006-07, но се врати на стадионот Вембли од 2008 па наваму) со продолженија и пенали, ако е неопходно. Од 1990, најдобриот играч во финалето на Лига Купот го одбира телевизијата Скај Спортс, е претставен со Алан Хардакер Трофејот, именуван по поранешниот секретар на Фудбалската Лига кој го осмисли Трофејот на Лига Купот. Ниеден играч не го освоил трофејот повеќе од еднаш, а сегашниот сопственик на трофејот е Антонио Валенсија од Манчестер Јунајтед.
Рекорди
•	Најмногу титули во купот (тим): 7 титули, Ливерпул[9] •	Најмногу учества во финале (тим): 10, Ливерпул[9] •	Најмногу титули во купот (поединечно): 5 Јан Раш за Ливерпул[9] •	Најмногу учества во финале (поединечно): 6 Јан Раш за Ливерпул (1981 - 4,1987,1995) и Емил Хески за Лестер Сити (1997,1999,2000), Ливерпул (2001,2003) и Астон Вила (2010). •	Најдобар стрелец (во кариера): Џоф Харст, Јан Раш 49 голови. [9] •	Најдобар стрелец (во сезона): Клив Ален за Тотенхем Хотспур, 12 голови во 1986-87. [9] •	Најмногу постигнати голови на натпревар (поединечно): 6 гола од Френки Бан за Олдам Атлетик против Скарборо, 25 октомври 1989. [10] •	Највисока победа: Вест Хем Јунајтед 10-0 Бери,второ коло втор натпревар,25 октомври 1983 и Ливерпул 10-0 Фулам,второ коло прв натпревар,23 септември 1983. [11] •	Најмлад играч: Ешли Чемберс,15 години и 203 дена,за Лестер Сити против Блекпул 2005. [12] •	Најмлад стрелец во финале: Норман Вајтсајд,17 години и 324 дена,за Манчестер Јунајтед против Ливерпул,1983. [13] •	Најмлад капитен во финале: Бери Венисон, 20 години, 7 месеци и 8 дена, за Сандерленд против Норвич Сити, 1985. [13]
Стенфордово Дрво
Стенфордовото Дрво е маскотата на Стенфордовиот Бенд и неофицијална маскота на Стенфордовиот универзитет. Универзитетот нема официјална маскота. Спортските тимовите на универзитетот се познати како Кардинални, според кардиналната боја -- нијанса на црвена. Дрвото, кое секоја година се појавува во различна рачно изработена маска, важи за една од најбизарните и контроверзни училиштни маскоти во САД. Редовно се појавува на списоците на најлоши маскоти, иако во барем еден случај е сместено и меѓу најдобрите.
Нерета (општина)
Нерета (Neretas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Под вулканот (филм)
Под вулканот (Under the Volcano) е филм од 1984 година, снимен во Мексико, под режисерската палка на Џон Хјустон, со Алберт Фини, Жаклин Бисе, Ентони Ендрјуз и Кејти Џурадо во главните улоги. Филмот беше номиниран за оскар за главна машка улога и најдобра оригинална филмска музика.
Останувајќи верен на оригиналната новела, филмот на Хјустон ја раскажува приказната за Џефри Фирмин, алкохоличар и британски конзул во малиот мексикански град Кванауак, на празникот на Денот на мртвите во 1938 година.
Плодна Полумесечина
Плодна Полумесечина — подрачје во Југозападна Азија и најисточниот дел на Северна Африка, кое ги опфаќа долините на четирите големи реки Нил, Јордан, Тигар и Еуфрат, каде што историски се развиле земјоделството и раните (првите) човечки цивилизации, поради што е познато и како лулка на цивилизациите. Поточно, подрачјето наречено Плодна Полумесечина ги опфаќа Левантот на источниот брег на Средоземното Море на исток, Месопотамија со теченијата на Тигар и Еуфрат до Персискиот Залив на запад и долното течение на Нил со Горниот и Долниот Египет на југ и југоисток, при што на југ е ограничен од Сириската Пустина, а на север од масивите на планинските венци на Таур и Арарат, при што подрачјето има облик на полумесечина и површина помеѓу 400.000 и 500.000 км2.
Називот Плодна Полумесечина за ова подрачје е воведен од американски от археолог Џејмс Хенри Брестед од Универзитетот во Чикаго, поттикнат од фактот дека станува збор за плодна земја чиј облик наликува на полумесечина. Ова е подрачје и на првите човекови цивилизации Сумер, Акад и Древен Египет, каде што се осмислени и пронајдени првите човекови изуми, какви што се развојот на писменоста, пронаоѓањето на тркалото, стаклото, а поради самата плодност, развиени се и земјоделството и наводнувањето.
Денешни држави со значајна територија во рамките на Плодната Полумесечина се Ирак, Сирија, Либан, Кипар, Јордан, Израел, Палестина, Египет, како и југоисточните делови на Турција и западните делови на Иран. Терминот се користи и во меѓународната геополитика и дипломатските односи.
Авалонија
Авалонија бил микроконтинент во Палеозојскиот ера. Фрагменти од кора од овој поранешен микроконтинент се наоѓаат во основата на југозападниот Велика Британија, јужниот дел на Ирска и источниот брег на Северна Америка. Тоа е изворот на многу од постарите карпи на Западна Европа, Атлантска Канада и делови од крајбрежните Соединетите Американски Држави. Авалонија е именувана по Полуостровот Авалон во Њуфаундленд.
Развој
Се верува дека раниот развој на Авалонија бил во вулкански лак во близина на зона на субдукција на маргината на Гондвана. Во почетокот на Камбријан, суперконтинент Панотија се распадна и Авалонија се оддалечи на север од Гондвана. Ова независно движење на Авалонија започна од географска широчина од околу 60° јужно. Источниот крај на Авалонија се судри со Балтика, континентална плоча која ги зафаќа географските широчини од околу 30°С до 55°С, додека Балтика полека ротира спротивно од стрелките на часовникот кон неа. Ова се случило на крајот на Ордовикијан и за време на рана Силурија.
Во доцниот Силуријан и долниот Девонски, комбинираните Балтика и Авалонија прогресивно се судрија, со Лауренција, почнувајќи со долгиот екстремитет на Авалонија кој сега е прикачен на Северна Америка. Резултатот од ова беше формирањето на Еврамерика. При завршувањето на оваа фаза, локацијата на Британија се наоѓала на 30°С, а на Нова Шкотска на околу 45°С. Овој судир е претставен со Каледонско превиткување или во Северна Америка како рана фаза во Акадската орогенеза.
Во Јаглерод, новиот континент и уште еден терен, Armorica кој вклучуваше Iberia, се оддалечија од Гондвана, заробувајќи ја Авалонија помеѓу неа и континентот, така што ја додаде Иберија/ Арморика до Евроамерика. Ова беше проследено со доаѓањето на Гондвана. Ефектите од овие судири се гледаат во Европа како Variscan folding. Во Северна Америка се покажува како подоцнежни фази на акадијанската орогенеза. Ова се случувало околу Екваторот за време на подоцнежниот Јаглерод, формирајќи Пангеа со Авалонија во близина на нејзиниот центар, но делумно поплавена од плиткото море.
In the Jurassic, Pangaea split into Laurasia and Gondwana, with Avalonia as part of Laurasia. In the Cretaceous, Laurasia broke up into North America and Eurasia with Avalonia split between them.
Иберија подоцна повторно беше отфрлена бидејќи африканскиот дел од Гондвана се лизна покрај неа. Ова последно движење предизвика Алпска орогенеза вклучувајќи го и подигнувањето на Пиринеите за време на миоценот и плиоценот. Како резултат на ова, дел од Авалонија сега се наоѓа на секоја страна од Гибралтарскиот теснец.
Последици
Авалонскиот дел од Велика Британија речиси точно се совпаѓа со Англија и Велс. На друго место во Европа, делови од Авалонија се наоѓаат во Ардените на Белгија и сесевероисточна Франција, северна Германија, северозападна Полска, југоисточен Ирска и југозападниот раб на Пиринејскиот Полуостров.
Дел од британско-белгискиот дел формирал остров во Карбониферот, што влијаело на распоредот на јаглените полиња; ова е познато по имиња како што се „Островот Лондон-Брабант“. Неговиот најголем дел имаше ефект врз геолошката структура помеѓу Ардените и Англиските Мидлендс со тоа што влијаеше на последователното превиткување на кората како резултат на судирот на Варискан
Во Канада, Авалонија го опфаќа Полуостровот Авалон од југоисточниот Њуфаундленд, јужниот дел од Њу Бранзвик, дел од Нова Шкотска и Принц Островот Едвард. Во Соединетите Американски Држави, Авалонија се состои од северниот крајбрежен Мејн, целиот Род Ајленд и други делови од крајбрежните Нова Англија.
1989 во книжевноста
1989 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Кревање тегови на Летните олимписки игри 2016 — до 56 кг за мажи
Натпреварувањето во кревање тегови во категорија до 56 кг во машка конкуренција на Летните олимписки игри 2016 се одржа на 7 август во арената Риосентро.
Во оваа дисциплина се натпреварувале вкупно 17 натпреварувачи.
Распоред
Сите саатници се според бразилско време (UTC-03:00).
Рекорди
Пред натпреварувањето светските и олимписките рекорди биле:
Ница (општина)
Ница (Nīcas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
1988 во книжевноста
1988 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Некоја друга жена
„Некоја друга жена“ (српски: Нека друга жена) — југословенски филм од 1981 година во режија на Миомир Стаменковиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Мерима Исаковиќ, Љубиша Самарџиќ и Петар Краљ.
Ренблик
Ренблик (Rhönblick) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општината се наоѓа во местото Хелмерсхаузен.
Општински единици
Општината Ренблик се состои од следниве места (во заграда бројот на жители):
1987 во книжевноста
1987 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Чернишковски реон
Чернишковски реон (Черны́шковский райо́н) — административен реон, еден од триесет и трите реони во Волгоградската област, Русија.
Реонот е составен од општинскиот реон Чернишковски. Се наоѓа во југозападниот дел на областа. Површината на реонот изнесува 3.079,96 км2. Негово административно седиште е работната населба Чернишковски. Население:
Фроловска област
Фроловска област е област во Волгоградската област, Русија.
Космос-2329
Космос-2329 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 19 февруари 1996 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1422 км, а најмалото на 1411.
NGC 1292
NGC 1292 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 5639B
NGC 5639B — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
NGC 1292
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1292 се споменува и како ESO 418-1, MCG -5-8-26, IRAS 03161-2747.
Откривање
Објектот е откриен во - година од страна на Едвард Емерсон Барнард, со помош на -, чијашто леќа имала пречник од - cm.
NGC 5639B
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
NGC 1292
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1292 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1292 има привидни димензии од 3' х 1,4'.