cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пајнајлендов Ледник
Од море
За време на летната сезона на теренот, повеќе од два месеци од јануари до февруари 2009 година, истражувачите на истражувачкиот брод на Американската програма на Антарктикот ''Натаниел Б. Палмер'' стигнале до ледениот гребен. Ова било втор пат Палмер успешно да стигне до ледникот, по првиот пат во 1994 година. Во соработка со Британците, научниците користеле роботска подморница за да ги истражат каналите издлабени во ледникот на континенталниот гребен, како и шуплината под ледениот гребен и ледникот. Подморницата, позната како Autosub 3, била развиена и изградена во Националниот центар за океанографија во Обединетото Кралство. Таа завршила шест успешни мисии, патувајќи вкупно 500 километри под ледениот гребен. Autosub може да ја мапира основата на ледениот гребен, како и дното на океанот и да зема различни мерења и примероци од водата на патот. Успехот на Autosub 3 бил особено забележлив затоа што неговиот претходник Autosub 2 бил изгубен под Фимбулскиот Леден Гребен само на својата втора таква мисија.
Скопски Регион
Скопски Регион — еден од осумте статистички региони во Република Македонија. Овој регион се наоѓа во северниот дел на Македонија и се граничи со Косово на север, како и со следните региони: Вардарскиот, Полошкиот, Североисточниот, Источниот и Југозападниот Регион. Центар на регионот е градот Скопје.
Општини
Овој регион ги опфаќа општините од градот Скопје и неговата непосредна околина. Тие се:
Население
Овој регион има население од 571.040 жители и со тоа е најнаселен регион во Македонија.
Религија
Најголема религија во регионот е православието.
Небло
Небло (словенечки: Neblo) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Тромсе
Тромсе (норвешки: Tromsø) е значаен град во Норвешка. Градот се наоѓа во состав на покраината Северна Норвешка и е седиште и најголем град на истоимениот округ Тромс. Според податоците за бројот на населението во 2012 година во Тромсе живеат 71.590 жители. Тромсе е најсеверниот град во Норвешка и втор по големина град над Северниот Поларник, веднаш после Мурманск. Во склад со тоа, градот е и главно норвешко пристаниште за развојот на северниот дел на државата и истражувањето на Арктикот.
Природни услови
Градот Тромсе се наоѓа во северниот дел на Норвешка. Од главниот град Осло е оддалечен 1.650 километри северно. Според тоа, главната врска со Осло и останатиод дел на Норвешка ја има преку авио-сообраќајот.
Релјеф: Тромсе се наоѓа на северозападниот брег на Скандинавскиот Полуостров. Се развил на истоимениот фјорд Тромсе. Градот го опкружуваат планини, па според тоа, надморската висина изнесува од 0-100 метри.
Клима: Климата во Тромсе е континентална со големо влијание на Атлантикот и Голфската струја и Арктикот. Многу е поостра од останатиот дел на Норвешка јужно, но и значително поблага од некои места на слична географска ширина.
Води: Тромсе се развил како морско пристаниште на заливот на истоимениот фјорд Тромсе, на брегот на Северно Море. Заливот не е отворен кон морето, туку овде се наоѓаат повеќе мали полуострови и острови. Поголемиот дел од градското подрачје се наоѓа на островот Тромсеја, а помалиот на копното.
Историја
Првите траги на населување на местото на денешен Тромсе биле во праисториско време и се поврзани со лапонските староседелци. Зачетоците на денешната норвешка населба се поврзани со средниот век, поточно 1252 година, кога на ова место се подигнува црква, како место за собир. Меѓутоа, местото не било многу значајно во текот на следните векови. Тромсе во 1794 година добил градски права, што претставувало вовед во развојот на градот во 19 век, кога станува центар на развојот на европскиот дел на Арктикот. Во текот на петгодишната окупација на Норвешка (1940-1945) од страна на Третиот рајх, Тромсе и неговото население не страдале многу.
Стопанство
Стопанството се заснова најмногу на користење на ресурсите од норвешкиот дел на Арктикот. Најразвиени гранки се риболовот и морепловството, а денес сè повеќе се развива и истражувањето на Арктикот.
Дела 16
Дела 16 — шеснаесетта глава од книгата „Дела на светите апостоли“ на Новиот завет. Го обработува второто мисионерско патување на Апостол Павле придружуван од Апостол Сила и Тимотеј. Авторот на книгата која ја содржи оваа глава е анонимен, но општоприфатен став во ранохристијанската традиција е дека нејзин автор е апостолот Лука Евангелист, кој исто така го напишал и Евангелието според Лука.
Најголемиот дел од оваа глава раскажува за воспоставувањето на христијанството во Македонија, како прво меѓу народите на Европа.
Текст
Изворниот текст е напишан на коински грчки и е поделен на 40 стихови.
Ракописно сведоштво
Еве некои рани раскописи во кои се содржи текстот на оваа глава:
Места
Во главата се споменуваат следниве места, наведени по редослед на јавување во неа:
Времеслед
Второто мисионерско патување на Павле се случило околу 49 г.
Стих 1
Тимотеј бил син на Евника, Еврејка чие име се спомнува во Второто послание до Тимотеј (2 Тимотеј 1,5).
Стих 9
Во овој стих се зборува за видението на Павле во кое му се јавил Македонец и го молел да дојде во Македонија за да им помогне на луѓето, по што Павле и неговите другари веднаш се одѕвале. Ова се смета за одек на случката во [https://www2.bible.com/bible/1272/JOS.10.6 Ис.Н. 10,6] каде луѓето од Гаваон му пратиле молба на Исус Навин велејќи „ ... Не кревај раце од твоите слуги; дојди поскоро кај нас, избави нѐ и помогни ни“.
Интересно е тоа што овој повик на Македонците е претставен на првиот амблем на колонијата Масачусетски Залив (денес Масачусетс) во САД, каде има Индијанец прикажан со свиток крај устата како вели „Дојди и помогни ни“ („Come over and help us“).
Друг американски пример е градот Македонија во Охајо, чие име е изведено токму од овој библиски стих.
Крштевањето на Лидија Македонката
Во оваа епизода се раскажува за крштевањето на Лидија Македонката во Филипи (кај денешно с. Рахче, Егејска Македонија), со што тааа станала првиот христијанин во Европа.
Топографска карта
Топографска карта е во однос намалена, математички конструирана и воопштена слика на дел од Земјината површина, прикажана на рамна подлога со посебни топографски знаци и на која земјиштето е прикажано со размер 1:200 000 или покрупно. На топографска карта се прикажуваат мрежата од напоредници и меридијани, релјефот, висинските точки (коти), изохипси, размерници, координатометри, еквидистанцата и деклинацијата.
Размер на топографски карти
Размерот е степен на намалување на сите линии и димензии на картата во однос на линиите и димензиите во природата. Тој покажува колку пати се намалени димензиите на картата во однос на димензиите во природата. На топографска карта, размерот може да биде прикажан бројчено, графички или со објаснување. Врз основа на размерот, топографските карти се делат на:
Топографски знаци
Според обликот и својствата, топографските знаци прикажани на топографска карта можат да бидат:
Генерализација на топографска карта
Генерализација на топографска картата означува неможност да се прикажат сите детали од земјиштето на картата, туку само најзначајните, а тоа што некои делови не се прикажуваат, се нарекува воопштување. Генерализацијата се врши по одредени критериуми, а при проектирањето на топографски карти се нарекува топографско генерализирање.
Математички елементи на топографска карта
Земјата има форма на геоид (вртежен елипсоид или топка). Има површина од 510 милиони км2 и над 70% е под вода. Пречникот на Екваторот е 12.740км, и тој е за 43км поголем од оската на вртење. Нивото на мирните води во морињата и океаните се нарекува нивовска површина. Положбата на секоја точка на Земјата се одредува со географските координати - географска ширина и географска должина.
Основни замислени точки и линии на Земјата се: географските полови, меридијаните, напоредници и Екваторот. Замислената линија околу која ротира Земјата се нарекува Земјина оска. Географските полови се крајните точки на оската. Замислените кругови кои минуваат околу двата пола се викаат меридијански кругови, а половината од едниот до другиот пол - меридијан. Земјата е поделена на 360 меридијани и 180 напоредници. На секои 15 степени географска должина, временската разлика е 1 час. Напоредниците се линии паралелни на рамнината на Екваторот. Паралелите се кругови, а меридијаните се елипси.
Мрежата на елипсоидот која ја формираат меридијаните и напоредниците се нарекува географска мрежа. Географската ширина е агол кој го формира нормалата на таа точка со рамнината на Екваторот. Географската должина е агол кој го формира рамнината на меридијанот на некоја точка во однос на рамнината на почетниот меридијан. Географската координатна мрежа е прикажана како рамка на картата, со мрежа од меридијани и напоредници.
Меридијанска конвергенција е аголот под кој правоаголната координатна мрежа е закосена во однос на географската координатна мрежа. Основен правец во топографската картографија е север-југ. Аголот се зголемува во правец на движењето на стрелките на часовникот. Координатите х (север-југ), у (исток-запад) и z се нарекуваат апциса, ордината и апликата. Z е надморската височина.
Универзален попречен меркаторов координатен систем
Универзалниот попречен меркаторов координатен систем (УТМ) е основен систем за изработка и користење на топографски карти кои се користат од армиите на земјите членки на НАТО, како и во Република Македонија. Системот се одликува со: Во првиот степен на обележување на топографската карта, Земјата е поделена на редови и колони со големина од 6 степени за меридијаните и 8 степени за напоредниците. Има 60 колони (1-60) и 20 редови (C-X без O и I). Вака ограничениот простор се вика зона (пример: 33Т, 56Х). Во вториот степен на обележување, секоја зона се дели на квадратни површини од по 100 километри, додека третиот степен се користи за одредување на положба на точка.
Масанори Токита
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1956.
Црква Свети Петар (Љубљана)
Црквата Свети Петар (словенечки : Cerkev Sv. Petra or Šentpetrska cerkev) е црква кој се наоѓа во Љубљана, Словенија. Оваа црква е една од најстарите цркви изградени во Словенија во 1730 година. По земјотресот во Љубљана црквата била реновирана.
Ана Кокиќ
Ана Кокиќ (родена во Белград, 11 март 1983) е српска пејачка и дизајнерка на облека.
Биографија и кариера
Ана Кокиќ завршила средно геолошко и хидрометеоролошко училиште „Милутин Миланковиќ“ во Београд. Таа била мажена за ватерполистот Никола Раџен, со кого била во брак 10 години и со кој имаат две деца, керќите Нина и Теодора. Во јануари 2019 година, тие објавиле дека официјално се развеле.
Својте музички почетоци ги направила во групата „Енергија“, со која снимила три плочи. Учествувала на фестивалите „Сунчане скале“ во Херцег Нови во 2004 и Гранд фестивалот во 2006 година. Досега има издадено три албума за Гранд продукцијaта, првиот бил во 2006 година под името Мојне мала, вториот во 2007 под името Шта ће мени име, а последниот во 2011 година насловен е како Психо. Нејзините најголеми хитови се: Мојне мала, Чујем да, Свеједно, Одједном, Интерфон, Идемо на све, Ако љубав нестане. Снимила и неколку дуетски нумери: Ако љубав нестане (Саша Капор) и Резервно решење (Близанци).
Во 2013 година, победила во првото издание на шоу програмот Твоето лице звучи познато.
Од 2017 година, дизајнира облека за марката Клаудија Донатели.
Хатун
Хатун ( — персиско име (првично од источноирански јазик, Согдијан  ) и се користи како титула за жените за време на османлискиот период.
Почесно име
Во османлискиот период, терминот хетун се користел како почесен за жените, приближно еквивалентно на маједонскиот термин дама и варијанта на правопис на катун. Како и повеќето турски почести, се користи по прво име. Женит кои традиционално се третирале како хетун се:
Валиде хатун
Со почетокот на 16 век, титулата хетун за мајката на султанот, принцезите и главните придружнички на султанот била заменета со „султан“ и тие започнале да ја носат по дадените имиња. Оваа употреба ја потенцира османлиската концепција за суверена моќ како семејна привилегија. Како резултат на тоа, титулата валиде хатун исто така се претворила во валиде султан.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Грчиште
Свети Архангел Михаил — главна селска црква во валандовското село Грчиште. Црквата се наоѓа на самото сретсело.
Историја
Според натписот над споредната врата од западната страна, кој е оштетен и тешко читлив, црквата била изградена во 1849 година. Годината е испишана во ниша над крст изведен во релјеф.
Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна, со рамни дрвени тавани, потпрени на шест столба. Таа содржи женски дел во нејзината западна страна, а на источната страна завршува со полукружна апсида. Кон јужната страна, каде е сместен главниот влез, е доградена припрата.
Внатрешноста на црквата е фрескоживописана, а автори на фреските се браќата Доневи од селото Гари. Во црквата има иконостас кој е широк околу десет метри и е исполнет со вредни стари икони од XIX век. Царските двери се изработени во резба и претставуваат ретко убаво копаничарско дело од XIX век на просторот на јужновардарскиот регион. Не е познато името на авторот, но не се исклучува можноста да бил Андон Китанов, кој подолго време работел во овој крај.
Во дворот на црквата се наоѓаат камбанаријата и помошен објект. Камбанаријата има квадратна основа и истата се издига над оградата од дворот, непосредно од левата страна на влезната порта. Таа е поделена во два дела, при што долниот дел е понизок и со поголема основа, додека горниот дел е повисок и на секоја од четирите страни има по една монофора.
Национален Парк Беру
Националниот парк Бену е национален парк на Камерун и назначен Биосферен резерват од УНЕСКО. Тоа е (180.000 ха) во големина. Паркот има широк фронт кон реката Бенуе, кој се протега над 100 км, формирајќи ја источната граница. Јавниот пат до Толиле се преминува преку северниот дел на паркот. Западната граница е составена од главниот пат што ги поврзува градовите Гаруа на север, со Нгаундере на југ. Може да се пристапи до паркот кој доаѓа северно од Нгаундере.
Историја
Во 1932 година, областа е основана како Феунален резерват. Во 1968 година бил надграден во Национален парк, а во 1981 година станал биосферен резерват.
Географија
Националниот парк се наоѓа во североисточниот дел на Камерун во одделот Бену. Лежи во појасот савана Бенуе, влажна шумска област на саваната помеѓу градовите Гаруа на север и Нгаундере на југ. Главната река е реката Бену, која се протега над 100 км, формирајќи ја источната граница. Висината на паркот се движи од 250 до 760 метри надморска височина. Повисоките височини се одликуваат со големи карпести масиви, додека повлажната рамнина и шума ги карактеризираат долните делови. Осум ловни резерви, вкупно 520.378 ха, го опкружуваат паркот, освен покрај главниот пат.
Флора и фауна
Живеалиштето во Националниот парк Бену се одликува со пошулена трева. Вклучува неколку видови суданска шума, како што е доминантната Изоберлинија и друга шума во јужниот центар, до пократко, поотворено, мешано пошумено треворесто на север, сува шума Аногејса, полузимзелена крајбрежна шума и грмушки по Бену и неговите поголеми богати изобилства.
Африканскиот слон, почестата хиена, Големата мочуришна антилопа и мајмуни, исто така, се наоѓаат во паркот. Доминантни големи копитари во паркот се антилопа, како што се Блатен јарец, џиновска антилопа, како и африкански бивол. Единственото место во Африка каде има реална промена за да се прегледа огромната антилопа, најголемата антилопа во Африка, е во рамките на Националниот парк Бену. Африканското диво куче е присутно во рамките на националниот парк, иако овде е поретко отколку во Националниот парк Фаро. Националниот парк Бену е познат по своите колонии на нилски коњи. Заедно со нилскиот коњ, и крокодилот е чест во реките.
Од 2005 година, заштитеното подрачје се смета за единица за зачувување на лавови. Во 2011 година, популацијата на лавови се проценува на 200 возрасни индивидуи.
Националниот парк Бену е важна област за птици (# CM007) со неодамнешни истражувања идентификувани се 306 видови. Во сувата сезона, песочните барови изложени на флуктуирачки нивоа на песочната река Бену обезбедуваат живеалиште за потоп и други водни птици. Заеднички видови вклучуваат: камен еребица, виолетова турако и други.
Популација
Поголемиот дел од населението во паркот е номадско. Постои лабава социјална структура со која се занимаваат чуварите на паркот и заштитниците на конзервацијата, преземајќи улоги како што се едукатори и арбитри во заедницата. Барем еден инцидент на клептопаразитизам, кражба на месо од убиство на лав, бил документиран во Националниот парк Бену.
Смрт во Венеција
Смрт во Венеција — кус роман (новела) на германскиот писател Томас Ман, напишан во 1911, а објавен во 1912 година. Главниот лик е познат писател кој заминува во Венеција како би ги расчистил психолошките проблеми кои го мачеле. Таму сретнал едно момче, кое за него претставувало симбол на совршенството. Иако никогаш не му проговорил, ниту пак имал интимен контакт, сепак писателот чувствувал неодолива страст кон младото момче. Ниту надојдената колера во градот не го присилила писателот да го напушти неговиот објект на визуелно задоволство. „Смрт во Венеција“ е психолошки роман, чија главна тема е врската помеѓу љубовта и смртта, т.е. врската помеѓу античките богови Ерос и Танатос.
Содржина
Прва глава: Густав фон Ашенбах бил средовечен писател, на возраст од околу 50 години, кој живеел во Минхен како славен писател и носител на благородничка титула. Чекајќи на автобуската станица во близина на гробиштата, забележал дека го набљудува непознат човек, што му создало силен внатрешен немир. Уморен од постојаната, дисциплинирана работа, Ашенбах решил да замине на долг одмор во некој егзотичен европски град, како би можел да си ги среди своите разбранувани емоции.
Втората глава е мала ретроспекција на неговата писателска кариера и на големиот успех кој го постигнал благодарение на неговата творечка дејност.
Трета глава: Во втората половина на мај, Ашенбах отпатувал со воз за Трст, а потоа се сместил на еден остров во близината на Истра. Меѓутоа, таму не можел да го најде бараниот мир, па одлучил да отпатува во Венеција. Патувајќи со брод тој забележал старец облечен во облека што била карактеристична за младите луѓе. Без разлика што старецот се трудел да се однесува како младите, поради својата слабост и немоќ, тој не можел да го следи нивниот животен ритам. Таа глетка предизвикала одвратност кај Ашенбах. По пристигнувањето во пристаништето во Венција, Ашенбах изнајмил гондола, со намера да го посети плоштадот Св. Марко, но гондолиерот го возел кон хотелот во Лидо ди Џесоло. Притоа, тој имал мало недоразбирање со своеглавиот гондолиер, кој немал дозвола за превоз, па затоа, штом пристигнале во Лидо, тој веднаш избегал без да побара пари за возењето. Следното утро, појадувајќи во хотелот, Ашенбах за првпат го запознал младото момче Таџо, кој за него претставувал олицетворение на совршената убавина. Таџо, нагалено од Тадеуш, бил бил омиленото и разгалено синче на едно полско семејство. Ашенбах бил опседнат од божествената убавина на Таџио, па постојано го набљудувал како си игра на плажата, се капе, јаде во хотелскиот ресторан, итн. Еден ден, шетајќи низ Венеција, на Ашенбах заклучил дека не му одговара климата и одлучил набрзина да замине во близината на Трст. Но, кога пристигнал на железничката станица, дознал дека неговиот багаж по грешка заминал за Комо и тоа му било изговор да се врати во хотелот. Таму, повторно го видел Таџо и сфатил дека тој е вистинската причина што не му дозволила да си замине.
Четврта глава: По враќањето во хотелот, Ашенбах го набљудувал Таџо секој ден, сметајќи го за симбол на совршенството и за идеал на убавината, а тие средби кај него раѓале пријатни чувства и спокојство. Исто така, инспириран од Таџо, Ашенбах повторно почнал да пишува. Едно утро, Ашенбах се обидел да се запознае со момчето, но во последен миг се исплашил и се откажал од намерата. Таџо, пак станал свесен за присуството на писателот и често минувал во неговата близина, двајцата си разменувале погледи, а при една случајна средба, Таџо му се насмевнал. Во тој миг, вознемирениот Ашенбах седнал на една клупа во паркот и си шепотел дека го сака момчето.
Петта глава: Во четвртата недела од неговиот престој во хотелот, Ашенбах почнал да забележува знаци на невообичаена состојба во градот во кој се спроведувала дезинфекција. На неговото распрашување, сите му одговарале дека станува збор за редовни, превентивни хигиенски мерки, но дури подоцна дознал дека во градот се појавила епидемија на колера. Во меѓувреме, тој веќе отворено почнал да го следи Таџо насекаде низ градот, а момчето отворено покажувало дека е свесно дека писателот го набљудува. Истовремено, иако станал свесен за опасната здравствена состојба во градот, Ашенбах цврсто одлучил да остане во хотелот само за да може да ужива гледајќи го Таџо. Притоа, за да му се допадне на момчето, писателот почнал убаво да се облекува и да посетува козметички третмани. Една ноќ, Ашенбах имал кошмарен сон, а неколку дена подоцна почувствувал необична слабост во телото. Кога дознал дека полското семејство се подготвува да си замине дома, Ашенбах отишол на плажата и тивко умрел додека го набљудувал Таџо.
Осврт кон делото
„Смрт во Венеција“ го означува крајот на најраниот период од творештвото на Ман. Притоа, ова дело му донело на авторот морална рехабилитација по романот „Кралското височество“ коешто било примено со одредено разочарување. Во него, авторот се занимава со проблемот на убавината и љубовта предизвикана од неа. Дејството е преполно со митолошки симболизам при што на својот пат кон Венеција, главниот јунак е сведок на чудни околности и гротескни сопатници и, како последица на тоа, тој го насочува својот надразнет нервен систем кон човечката убавина. Својата фасцинација со убавото момче, главниот лик ја правда со философски аргументи во кои се повикува на Сократ според кого убавината е единствената форма на духот што можеме да ја прифатиме со нашите сетила. Постепено, љубовта и фасцинацијата добиваат патолошки димензии, ставајќи го делото меѓу најшокантните ремек-дела во светската книжевност.
По симболиката и фабулата, ова дело е слично на новелата „Тонио Крегер“, зашто во двете се обработува антагонизмот меѓу уметноста и животот, т.е. проблематичната природа на уметникот. Овде, трагичната осаменост на уметникот и неговата патолошки сензибилна природа го фрла во силно психичко еротско доживување, што резултира во душевно понижување и смрт. Притоа, поврзувањето на смртта на писателот Ашенбах со епидемијата на колера симболично ги истакнуваат хаотичноста на чувствата и бедата на неговиот трагичен крај. Смелата градба на делото Ман ја збогатил со својата уметност при што реализмот на опишувањето е испреплетен со длабока симболика која е психолошки оправдана. Во делото, стилот не се претворил во „жртва на објектот“, туку негов израз во убавината, а силната уметничка свест создава јазично прегнантна и сублимна форма, додека ритмиката се одликува со музиката на поезијата. Во неговата визија на Стара Атина, Ашенбах го слуша почувањето на Сократ, кој вели дека „...само убавината во исто време е божествена и видлива и така, таа е пат на сетилното... пат на уметникот кон духот...“
Вистинскиот Таџо
Сопругата на Томас Ман, Катја (во книга од 1974), тврди дека идејата за приказната дошла за време на нивниот вистински одмор во Венеција, во текот на летото, 1911 година:
Момчето што го инспирирало ликот на Таџо бил баронот Владислав Моес, чие име е обично скратено како Влаџио или само Аџо. Оваа приказна била откриена од страна на преведувачот на Томас Ман, Анджеј Долеговски, околу 1964 година, а била објавена во 1965 година. Некои извори тврдат дека Моес не дознал за ова додека не ја видел филмската верзија на романот во 1971 година. Владислав Моес, роден на 17 ноември 1900 година во Вербка, бил вториот син и четвртото дете на баронот Александар Јулиј Моес. Тој имал 10 години кога бил во Венеција, значително помлад од Таџо во новелата. Баронот Моес починал на 17 декември 1986 година во Варшава. Тој бил предмет на биографијата Вистинскиот Таџо, напишана од страна на Гилберт Адер.
NGC 5731
NGC 5731 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5731 се споменува и како IC 1045, UGC 9460, MCG 7-30-47, CGCG 220-45, KCPG 430B, IRAS 14382+4259.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5731 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5731 има привидни димензии од 1,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 40 м 9,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 46' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 116°.
Други поделби
Проучување на NGC 5731 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52409. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3049. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 145.
Киншаса
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
Киншаса, Демократска Република Конго
Киншаса е главниот, а воедно и најголемиот град во Демократската Република Конго. Со население од 7,5 милиони жители, овој град заедно со Јоханесбург е најголемиот во подсахарска Африка, по Лагос. Во рамките на Африка, Киншаса е третиот најголем град, по Лагос и Каиро.
Киншаса е град на остри контрасти, со елитни резиденцијални и комерцијални области, два универзитета и пространи сиромашни населби, сите коегзистирајќи заедно.
Градот се наоѓа на јужниот брег на реката Конго, наспроти градот Бразавил, главниот град на Република Конго.
Главните области на градот се Cité de l'OUA, дом на Владата на Демократската Република Конго, Зоната Матоњ, меѓународно позната по нејзиниот ноќен живот и резиденцијалната област Гомбе. Киншаса има главно речно пристаниште сместено на плажата Нгобила на кое постојано се одвива сообраќај до Бразавил и Банги, како и железница до Матади и аеродромот Н'Дџили.
Бележити обележја на градот се зградата СОЗАКОМ и облакодерите на хотелот Мемлинг, централниот маркет, Киншаскиот музеј и Академијата за уметност. Булеварот 30 Јуни ги поврзува областите на градот. Киншаса е дом на националниот стадион на државата - Стадионот на Мартирите.
Овој град бил основан како трговско место од Хенри Мортон Стенли во 1881 година и именуван како Леополдвил во чест на кралот Леополд II Белгиски, кој владеел со огромната територија на Демократска Република Конго. Трговското место се претворило во прво најважно пристаниште по Ливингстоновите Водопади: најпрво сите добра кои пристигнувале во Леополдвил од внатрешноста морале да се пренесат со транспортен брод до пристаништето во Матади. Доизградбата на железницата во 1898 овозможила побрз начин на транспорт и го условила брзиот развој на Леополдвил. Во 1920 година, градот бил издигнат во главен град на белгиски Конго, заменувајќи го приморскиот град Бома.
NGC 1336
NGC 1336 — елиптична галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1336 се споменува и како ESO 358-2, MCG -6-8-16, FCC 47.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1336 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1336 има привидни димензии од 2,1' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 26 м 32 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 35° 42' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 22°.
Други поделби
Проучување на NGC 1336 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12848. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7027.
Мускулен систем
Мускулниот систем е органски систем кој ги сочинува сите мускули во телото. Тој го претставува активниот дел од системот за движење, покрај скелетот, кој е пасивен дел од овој систем.
Мускулно ткиво
Мускулното ткиво е изградено од мускулни клетки со чија сообразена работа се овозможува движењето на одделни делови или на целото тело на човекот. Мускулните клетки што ги градат мускулните ткива, кои според своите особини, може да се поделат на следниот начин:
Следните две групи мускулно ткиво создаваат конракции што не зависат од нашата волја, поради што се нарекуваат несвесни (неволеви) мускули.
Такви се:
Мускулно ткиво, слично како и нервното, може да се самообновува, но тоа не го прави секогаш, туку само тогаш кога е потрено, најчесто при повреди.
Одлики и градба на скелетен мускул
Кога се гледа под микроскоп, посебните скелетни мускулни клетки се долги и кончести, поради што често се нарекуваат и мускулни влакна. Овие клетки во својата цитоплазма имаат повеќе јадра, односно се многујадрени. Поради присуството на бразди (пруги) тие добиваат и таков изглед, па затоа скелетниот мускул исто така се нарекува напречно-пругав мускул. Напречнопругавото мускулно влакно е издолжена клетка со цилиндричен изглед, долга и до неколку милиметри, па и сантиметри, со пречник од 500 микрони. При создавањето на мускулите, мускулните влакна се собираат во снопови, што се поврзуваат меѓу себе со сврзливо ткиво. Во секој мускул има крвни садови и нерви.
Хемиски состав на мускулите
Во составот на мускулите влегуваат истите составни делови, што постојат и во другите ткива, но во различен сооднос. Процентуалниот состав на мускулното ткиво е даден во табелата:
Органски составни делови
Во мускулите се наоѓаат и трите основни видови органски соединенија. Така, од шеќерната компонента во составот на мускулитe има глукоген (2,5-1,5%), а малку глукоза.
Освен овие во мускулните клетки постојат и други белковини што имаат специфични финцкии во текот на мускулната активност. Такви се тропомнозинот, тропонинот и други.
Во мускулите има и непротеински азотни материи, како што се АТФ, АДФ, креатин фосфат и др. АТФ и креатин фосфат се фосфорни соединенија богати со енергија со чие разградување се ослободува неопходна енергија за мускулната контракција.
Дониа
Дониа — компанија која опстојува дванаеесет години во Прилеп.
Историјат на Дониа доо - Прилеп
Дониа доо-Прилеп е компанија која во Прилеп е присутна веќе дванаеесет години и за тој период се етаблира како компанија која е препознатлива по своите квалитетни и вкусни производи, професионалниот однос , тимот кој стои зад успехот и приказната за успешна македонска комапнија. За да може да се достигне сето тоа потребно било време, време за усовршување и големи успеси. Во далечната 2001 година во еден тежок период во нашата држава што ги претрпија сите компании како помалите така и поголемите. Во тој период е оформена Дониа во тоа тешко време. Се разбира секој почеток е тежок, па истото било и со Дониа. Со нејзиното формирање се подобрил животот во Прилеп со тоа што се овозможило ново вработување кое било многу потребно во тој период. На почетокот кога Дониа почнала да функционира како компанија почнала со помал број на вработени што е нормално но сепак тоа било доволно за да се спасаат одреден дел од семејствата. На почетокот имало мал број на вработени но како што поминувале годините така Дониа сè повеќе се усовршувала, се зголемувал бројот на вработени и одговорните. Благодарение на тоа Дониа е комапнија со која Прилеп се гордее.
Развој на Дониа доо - Прилеп
Од нејзиното настанување Дониа од година во година се усовршувала и се развивала. На почеток почнала како помала компанија потоа почнала да се проширува како по површина така и по број на вработени. Почетокот бил тежок но со тек на годините таа тежина се намалувала а успешноста на Дониа сè повеќе растела и се усовршувала за да се достигне денешниот успех на Дониа
Дониа доо - Прилеп денес
Дониа денес е многу позната компанија не само во Прилеп и цела Македонија таа е позната низ целиот свет. Дониа е пофалена од могу држави и тоа : Америка, Холандија , Бугарија , Албанија , Србија , Хрватска , Босна и Херцеговина , Црна Гора , Германија и многу други односно Донија соработува со држави од сите континенти. Донија работи успешно на домашен и странски пазар. Исто така Дониа соработува со многу познати компании како во Македонија така и во светот. Исто така Дониа соработува со многу училишта, невладини организации и факултети во град Прилеп. Дониа својата работа ја врши во најпримамливи простории со модерен изглед и совремни машини. Исто така Дониа работи по HASAP систем, кој и овозможува подобар пласман на производите како на домашниот така и на странскиот пазар. Дониа е една од комапниите кои се мошне битни за економскиот развој на локалната заедница па и пошироко И поради сето тоа Дониа го има заслужено статусот успешна македонска компанија. Дониа денес се наоѓа на локацијата од пред дванаеeсет години нејзината локација не е променета таа се наоѓа на ул Трајко Николоски бр.5.
Вработени во Дониа доо - Прилеп
На почетокот на својата работа во Дониа имало помал број на вработени, но како што поминувало времето така бројот на вработени се зголемувал така што денес во Дониа има околу сто и педесет вработени , но во периоди кога работната сила е потребна за краток временски период да се постигне поголемо извршување на работните задачи бројот на вработени достигнува над двестотини. Тоа се одреден број на варботени кои помагаат во извршување на работните задачи за одреден времeнски период тоа е период кога се потребни поголем број на производи како што е периодот на празници.Вработените кои се како дополнителна сила потпишуваат договор за тој одреден период на работа. Тие вработени претставуваат привремена и помошна работна сила.
Производство и произвдои во Дониа доо - Прилеп
Во Дониа се произведуваат голем број на производи месечно се произведуваат од двестa до тристa тони. Секоја година во Дониа се произведуваат минимум пет нови производи кои за првпат се пласираат на пазарот. Со тој начин на воведување на нови производи секоја година кај потрушувачите се буди голема побарувачка на производи произведени од страна на Дониа. Во однос на производите во оваа команија се произведуваат традиционални производи. Има голем број на разновиди производи како што се алва, желе , цврсти бомбони , слатки од најразлични видови , кекси и многу други слатки производи. После 2006 година големо внимание се обрнува на каксите кои опфаќаат 70 % од целокупното производство. Како секоја комапнија така и Дониа има производ кој е популарен од неговото излегување и не ја губи вредноста и побарувачката од страна на потрошувачите. Во овај период во Дониа се работи на воведување на нови производи кои ќе можат да ги задоволат потребите на потрошувачите.
Награди и Признанија
Компанјата Дониа која е многу успешна, од другите компании се разликува со тоа што и се доделени голем број на награди и признанија како на локално така и на национално ниво.
Награди на локално ниво
Една од најпознатите награди во Прилеп е наградата „Бизнис на годината“, Дониа е наградена во 2010 година како комапнија која остварила најдобар бизнис во истата година. Оваа награда ја организира локланото списание Зенит потпомогната од локалната општина Прилеп.
Наградина национално ниво
Дониа во текот на дванаесете години успешна работа зад себе неколкупати е нагрдувана на национално ниво и тоа :
Признанија
На Дониа и се доделени голем број на признаија во најразлични делови на работењето. Покрај големиот број на награди и признанија, Дониа важи за компанија која негува мошне добри односи со сите институции во општината и надвор од неа. Вклучена преку дел од своите вработени во голем број на проекти и активности како на локално така и на национално ново. Препознатлива е како добар партнер со граѓанскиот сектор и ЕЛС.
Организациона структура
Во почетокот од своето формирање организационата структура била на помало ниво, но денес организационата структура е поделена на повеќе нивоа и тоа:
Вајмар
Културното наследство на Вајмар е огромно. Најчесто е препознаван како место каде бил потпишан првиот демократски устав на Германија по Првата светска војна, давајќи го своето име на Вајмарската Република во периодот од 1918–1933. Меѓутоа, градот бил исто така клучна точка во германското преродбеништво и дом на водечките личности во литературата на Вајмарскиот класицизам, писателите Гете и Шилер. Музичарот Карл Филип Емануел Бах е роден тука. Градот бил исто така родно место на движењето Баухаус, основано во 1919 од Валтер Гропиус, со уметниците Василиј Кандински, Паул Кле, Оскар Шлемер и Лионел Фејнингер, кои предавале во Баухаус школата во Вајмар. Многу места во центарот на градот се означени како дел од светското културно наследство на УНЕСКО.
Географија
Тирингија е една од најмалите покраини во Германија. Градот Вајмар е означен како независен град, со дополнителни 17 окрузи и 5 други независни градови во тирингија. Вајмар е 4. најголем град во Тирингија, со население од околу 65.000 жители.
Соседни градови се Јена и Ерфурт, главниот град на Тирингија. Градот се наоѓа долж реката Илм. Во долината на реката Илм води сојузниот автопат Б87 од Илменау до Лајпциг и двете железници: Ilmbahn помеѓу Кранихфелд и Вајмар и брзата железница од Берлин до Франкфурт на Мајна помеѓу Вајмар и Гросхеринген.
Градот лежи североисточно од Тириншката Шума, 25 минути со воз или автомобил.
Историја и култура
Најстарите документи околу Вајмар потекнуваат од 899 година. Неговото име се менувало низ вековите од Wimares преку Wimari до Wimar и конечно Вајмар (Weimar); најверојатно поекнува од старогорногерманскиот збор wih 'holy' + mari 'застоена вода, мочуриште'. Во 1410 ги добил градските права, иако растот на градот бил сериозно попречен од пожарите во 1424.
Во 1552, Вајмар станал главен град на Војводството Саксо-Вајмар (германски: Sachsen-Weimar) и останал до 1918.
XVIII и XIX век
Во текот на владеењето на Ана Амалија (1758–1775) и нејзиниот син Карл Август (1809–1828), Вајмар станал важен културен центар на Европа, станувајќи дом на личности како што се Гете, Шилер и Хердер; и во музиката виртуозот на пијано Хумел (ученик на Моцарт), Лист и Бах. Рихард Штраус работел во Вајмар пет години како втор диригент во реномираната Staatskapelle Weimar (симфониски оркестар основан во 1491). Некои од неговите биса за дела како што се Јованче и Марика, Дон Жуан и Магбет биле изведени тука. Се сметал како место на поклонение за германската интелигенција откако Гете прв се преселил во Вајмар кон крајот на 18 век. Гете бил исто така активен во граѓанските должности додека живеел во Вајмар. Подолг период служел како советник на Големиот војвода од Саксо-Вајмар-Ајзенах. Гробовите на Гете и Шилер, како и нивните архиви, можат да се најдат во градот.
Вајмарска Република
Периодот во германската историја од 1919 до 1933, најчесто е познат како Вајмарска Република, бидејќи уставот на Републиката бил потпишан тука. Берлин како главен град бил сметан за преопасен за да се користи како место на одржување на Националното собрание, поради неговите улични немири по Ноемвриската револуција во 1918 г.
Движење Баухаус
Денес, многу градби во Вајмар имаат влијание од овој период. Меѓутоа, само една оригинална градба во баухаус била изградена во текот на 1919-1925, Haus am Horn, сега користена за изложби и настани во баухаус-културата. Баухаус музејот на Theaterplatz, нуди изложба на дела од периодот на баухаус во Вајмар и прикажува информативен филм за влијанието на движењето во градот Вајмар.
Нацистичка Германија и Втората светска војна
Во 1937, нацистите го изградиле концентрацискиот камп Бухенвалд, само осум километри од центарот на градот Вајмар. Слоганот Jedem das Seine (буквално, „секому, неговото“, но метафорично „секој го добива она што го заслужил“) било поставена над главната влезна порта на кампот. Помеѓу јули 1938 и април 1945, околу 240.000 биле затворени во кампот под нацистичкиот режим, вклучувајќи 168 граѓани од западните земји. Бројката на убиени во Бухенвалд е проценета на 56.545. Концентрацискиот камп Бухенвалд обезбедил работна сила за локалната индустрија (воената индустрија Wilhelm-Gustloff-Werk).
Сојузниците влегле во Вајмар и кампот во април 1945 и градот бил опколен од американската 80. пешадиска дивизија на 12 април 1945. На жителите на Вајмар им било наредено да поминат низ Бухенвалд, да видат што се случувало близу градот. Градот завршил во советската окупациска зона, со што американските трупи биле заменети со руски сили. Од 1945 до 1950, Советскиот Сојуз го користел Бухенвалд за притворените нацисти и други Германци. Слоганот на кампот останал. На 6 јануари 1950, Советите го предале Бухенвалд на министерството за внатрешни работи на Источна Германија.
Источна Германија
Вајмар бил дел од Германската Демократска Република (ГДР) од 1949 до 1990.
Поново време
Европскиот совет на министри го избрал градот како европска престолнина на културата за 1999.
На 2 септември 2004 избувнал пожар во библиотеката на Војвотката Ана Амалија. Библиотеката содржела збирка од 13.000 дела, вклучувајќи го ремек-делото на Гете Фауст, како и музичка збирка на војвотката. Оригинална лутеранска библија од 1534 била спасена од пожарот. Штетата се броела во милиони долари. Бројот на книги во оваа историска библиотека надминал еден милион, од кои 40.000 до 50.000 биле уништени во текот на обновата. Библиотеката, која потекнува од 1691, припаѓа на светското културно наследство на УНЕСКО и е една од најстарите библиотеки во Европа. Пожарот се вбројува во една од најголемите културни загуби за Германија, Европа и општо за светот. Голем број на книги биле замрзнати во Лајпциг со цел заштита од распаѓање. На 24 октомври 2007, библиотеката била повторно отворена. На посетителите им било препорачано да резервираат билети неколку месеци однапред.
Година на Лист 2011
Вајмар и покраината Тирингија го прославиле 200-годишнината од раѓањето на Лист во 2011.
Пазар на кромид
Пазарот на кромид (Weimarer Zwiebelmarkt) — годишен фестивал, кој се одржува во октомври во Вајмар и е најголем фестивал во тирингија. Фестивалот трае три дена и се поставени околу 500 тезги низ градот и се одржуваат повеќе од 100 културни настани.
Вајмар првпат го прославил овој фестивал во 1653. Тезгите типично нудат кромид, разни уметнички дела и ракотворби, како и друг вид на храна заснована на кромид, вклучувајќи колачи од кромид, супа од кромид и леб од кромид.
Сообраќај
Како не толку голем град, Вајмар е добро поврзан преку градските автобуси, кои ги опслужуваат и сите околни гратчиња и села. Еден автобус поаѓа секој час кон споменикот Бухенвалд. Исто така, на многу места низ градот постои можност да се изнајмат велосипеди. Вајмар е дел од велосипедската патека Гете и велосипедската патека Долина Илм.
Вајмар е поврзан преку автопатот А4 и двата сојузни автопати Б7 и Б85.
Железничката станица во Вајмар е дел од експресната железничка линија (ICE) од Франкфурт, до Дрезден и Берлин, со возови на секој час. Возот ICE до Лајпциг стигнува за 50 минути, додека до Дрезден за два часа. Постојат и регионални возови до соседните градови Ерфурт и Јена, кои траат по околу 15 минути кон секој град.
Најблиски аеродроми се во Ерфурт и Лајпциг/Хале.
Меѓународни односи
Вајмар е збратимен со:
1884 во уметноста
Во 1884 година во уметноста се случиле некои значајни настани.
Дела
''
Црква Свети Флоријан (Љубљана)
Црквата Свети Флоријан (словенечки : ?) е црква кој се наоѓа во Љубљана, Словенија.
Плешиво
Плешиво (словенечки: Plešivo) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Кристес
Кристес (Christes) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Кристес се наоѓа во јужниот дел на Тириншката Шума, југоисточно од Шмалкалден.
Соседни општини
На југозапад се наоѓа Мецелс, на југ зад Долмар се наоѓа општината Киндорф, на југоисток Шварца, на исток Штајнбах-Халенберг и на север Шмалкалден со местото Брајтенбах.
Хироаки Сато
(роден ) — јапонски фудбалер.
Џон Хершел
Сир Џон Фредерик Вилијам Хершел (John Frederick William Herschel; Слау - Колингвуд, ) — англиски математичар, астроном, хемичар и експериментален фотограф/пронаоѓач. Исто така дал значаен придонес во ботаниката. Бил син на астрономот Вилијам Хершел.
Џон Хершел прв го вовел јулијанскиот ден во астрономијата. Дал имиња за 7 Сатурнови сателити и 4 Уранови сателити. Имал многу придонеси на полето на фотографијата.
Венецуела
Венецуела (официјално: Боливарска република Венецуела, República Bolivariana de Venezuela) — земја во северниот дел од Јужна Америка. На север излегува на Карипското Море, граничи со Гвајана на исток, со Бразил на југ и со Колумбија на запад. Нејзин главен град е Каракас.
Денешниот официјалниот назив за Венецуела, Боливарска република Венецуела потекнува од 1999, кога беше донесен нов Устав на Венецуела. Тоа е дел од концептот за Боливарска револуција на венецуелскиот претседател Уго Чавез, а е инспириран од латино-американскиот борец за независност Симон Боливар.
Потекло на поимот
Во 1498 г., за време на третото патување во Америка, Кристофер Колумбо се закотвил на делтата на реката Ориноко и заливот Парија. Колумбо бил запрепастен од убавината на земјата и во писмата до Изабела и Фердинанд пишал дека го пронашол рајот на земјата, особено бил восхитен од обилството на свежа вода. Поради таа восхитеност, Колумбо ја именувал територијата како „Земја на привлечност“, прекар кој и денес се користи за Венецуела.