cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крвавење
Крвавење, познато и како хеморагија претставува губиток на крв од циркулаторниот систем. Крвавењето може да биде внатрешно, кога крвта истекува во организмот, и надворешно низ некои отвори како вагината, устата, носот, увото или анусот, или преку повреда на кожата.
Тур Даун Андер
Традиции
Една традиција на Тур Даун Андер е дека обожавателите избираат непознат возач и го третираат на начин како да е ѕвезда, од следење во хотели и испишувајќи го неговото име на патот. Возачот мора да биде од неанглиско говорно подрачје, немал досега учествувано на голема трка и едноставно сега ја започнал кариерата. За 2010 тој возач бил Артур Вишо од Франсе де Жу. За 2011, бил избран Анхел Мадразо од Тим Мувистар. За 2012, возачот е Ваутер Мол од Вакансолел-ДКМ.
Елса Беата Брае
Елза Беата Персдотер Брахе (1629 - 7 април 1653), Елизабета Беатриса била шведска грофица и војвотка, мажена за Адолф Џон I, грофот Палатин од Клебург, војводата од Штегеборг, брат на шведскиот крал Чарлс X.
Живот
Таа била ќерка на Пер Брахе Помладиот и Кристина Катарина Стенбок, а нејзината баба Елза Гиленстиерна ја одгледала во замокот Ридбохолм. Како мнозинство жени благородници во тоа време, нејзиното образование главно се фокусирало на тоа како да управува со имотот и како да дејствува во претставителниот друштвен живот.
Пред бракот, таа служела како слугинка на шведската кралица Кристина. Кралицата ја запознала со Адолф Џон, а парот се верил во 1646 година. Свадбата се одржала во Тре Кронор (замок) 1649 година во присуство на монархот.
Бракот бил опишан како несреќен, а за нејзиниот сопружник се велело дека ги занемарувал во корист на неговите лични задоволства. Додека вториот брачен другар на Адолф Џон е опишана како негов рамноправен во неговите лоши навики, неговиот прв сопружник за разлика е опишан како негова спротивност во овој поглед и како надреден од двајцата. Економските околности на војводската двојка биле решени кога Адолф Џон бил назначен за генерален гувернер на Вестергетланд во 1651 година.
Елса Беата имала само едно дете: син кој живеел неколку дена по раѓањето во 1652 година. Таа починала за време на посетата на Вадстена по период на лошо здравје.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Балџа (Солунско)
Свети Ѓорѓи (Ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Балџа, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во југоисточниот дел на селото. Годината на изградба не е со сигурност позната. Преданието вели дека црквата е подигната во 1250 г. Мермерна плоча над јужниот ѕид однадвор вели дека е изградена во 1744 г., а истата година ја има и внатре на северниот ѕид на наосот, но се смета дека ова е годината на обнова, а не на изградба на црквата. Претставува голема камена трикорабна базилика. Внатрешноста е живописана и има резбан, позлатен и насликан иконостас со икони од почетокот на XIX век.
Црквата е прогласена за историски споменик во 1983 г.
Максимилијан II (Баварија)
Максимилијан II (германски: Maximilian II Joseph; 28 ноември 1811 - 10 март 1864) владеел како крал на Баварија помеѓу 1848 и 1864 година. За разлика од неговиот татко, кралот Лудвиг I, „Кралот Макс“ бил многу популарен и имал поголем интерес за раководење на државата, отколку за личната екстраваганција. Се искачил на престолот за време на германските револуции од 1848-1849 година, кралот Максимилијан ја вратил стабилноста во своето кралство. Остатокот од неговото владеење се одликува со обиди да се одржи независноста на Баварија за време на војните на германското обединување и да го претвори неговиот главен град Минхен во културен и образовен центар. Тој се спротивставувал на обединувањето на Германија, предводено од Прусија, и се залагал за конфедерација на мали германски држави, која ќе биде насочена против Прусија.
Роберт Кувер
Животопис
Кувер е роден во 1932 година, во Ајова. Постдипломскии студии завршил на Универзитетот во Чикаго.
Творештво
Кувер е еден од најценетите претставници на експерименталната американска литература, постмодернистите кои себеси се нарекуваат „фабулити“ или „метафикционалисти“. Тој се смета за еден од најоригиналните американски прозни творци, кој се движи „на работ меѓу стварноста и кошмарот, користејќи го надреализмот како форма за да ги долови мрачните аспекти на американското доживување на реалноста“. Кувер има напишано голем број раскази во кои ги истражува можностите на различни стилови, од колоквијалниот и ритуалниот до апокалиптичниот. Веќе во 1966 година, со својот прв роман „Потеклото на брунистот“, тој го привлекол вниманието на критиката и ја добил наградата „Вилијам Фокнер“. Во 1969 година се појавил неговиот кус роман „Бебиситерката“, кој објавен на македонски јазик во 2008 година од издавачката куќа „Темплум“. Во 1982 година го објавил романот „Плескање на слугинката“, кој е објавен на македонски јазик во 2007 година од издавачката куќа „Темплум“.
Олимписки парк (Рио де Жанеиро)
Олимпискиот парк во Рио де Жанеиро е група на девет спортски објекти во Бара да Тижука, во западниот дел на Рио де Жанеиро, Бразил, кои ќе бидат искористени за Летните олимписки игри 2016 и за Летните параолимписки игри 2016. Од деветте објекти, седум имаат трајна структура.
Историја
На местото на Олимпискиот парк претходно бил поставен Меѓународниот автодром Нелсон Пике, уште познат како Жакарепагва, на чија патека била претходно одржувана Големата награда на Бразил во Формула 1 многупати низ 1980те години, пред да биде преместена на Интерлагос во 1990 година.
Објекти
Деветте објекти кои ќе бидат користени во Олимпискиот парк се:
По Олимписките игри
По завршувањето на Летните олимписки и параолимписки игри 2016, третата Кариока арена ќе стане спортско училиште, додека пак останатите шест објекти ќе бидат дел од Олимпискиот тренинг центар кои ќе биде отворен по игрите.
Карола од Васа
Карола од Васа (Karoline Frederikke Franziska Stephanie Amalia Cecilia; 5 август 1833 во Шенбрун – 15 декември 1907 во Дрезден ) била титуларна принцеза на Шведска и кралица на Саксонија. Таа била последната кралица на Саксонија.
Позадина
Таа била ќерка на поранешниот престолонаследник Густав од Шведска и принцезата Луиз Амели од Баден, и внука на шведскиот крал Густав IV Адолф, кој беше сменет во 1809 година.
Во раните 1850-ти, таа важела за една од најубавите принцези во Европа. Додворувачите не изостанувале, а имало планови таа да се омажи за Наполеон III, францускиот император. Таа била братучедка на императорот преку нејзината баба по мајка Стефани де Бохарне, исто така посвоена ќерка на Наполеон I и принцеза на Првата Француска империја. Нејзиниот татко бил против бракот поради нестабилната политичка ситуација во Франција и историскиот спор на неговата династија со династијата Бонапарт. 20 години подоцна, кога Наполеон III паднал од власт, нејзиниот татко се цитира како рекол: „ Тоа точно го предвидов! “
Престолонаследничка
Имала добар однос со свекорот и била опишана како нивна поддршка во тешките моменти. Веќе како круна принцеза, Карола ја започнала активноста во рамките на социјалните прашања кои ќе ги продолжи како кралица. Во 1866 година, таа ги посетила теренските болници во Саксонија во Виена, каде што се прогласи за добра самарјанка. Во 1867 година, таа ја основала комисијата Алберт, која придонела за медицинската нега на германската армија за време на војната од 1870–71 година. За нејзината работа, таа била одликувана со прускиот Луизен-Орден и Саксонскиот ред на Сидонија. Во 1871 година, таа го придружувала Алберт во Компиењ по поразот на Франција, каде што ги забавувала офицерите на победничките војски како популарна водителка.
Кралицата
Во 1873 година, нејзиниот сопруг го наследил неговиот татко како крал Алберт I, правејќи ја Карола кралица. Во 1884 година, соборениот шведски огранок на Домот на Олденбург склучи мир со новата шведска династија Бернадот преку неа и нејзиниот прв братучед и нејзината прва братучетка престолонаследничката принцеза Викторија од Шведска, кога посмртните останки на дедото на Карола, кралот Густав IV Адолф од Шведска, нејзиниот татко. и нејзиниот брат Лудвиг биле одведени во Стокхолм и погребани во кралската крипта. Во 1888 година, Карола и нејзиниот сопруг отишле во официјална посета на Шведска.
Кралицата Карола дала важен придонес за здравствената организација во Саксонија. Во 1867 година, како престолонаследничка, таа и Мари Симон го основале Алберт-Верајн. Таа основала училиште за влажни медицински сестри во Лајпцигер Тор (1869), болницата „Карола-Хаус“ (1878 година), агенцијата за вработување жени Јоханес-Вераин (1876), женско училиште во Шварценберг (1884), домот „Густавхајм“ за старите, болните и слабите во Нидерпојриц (1887), училиштето Lehrertöchterheim Carola-Stift Klotzsche (1892) и домот за хендикепирани Amalie hus Löbtau, Friedrichstadt (1896). Карола била популарна кралица. Таа останала вдовица во 1902 година.
Таа била 499-та Дама на кралскиот ред на кралицата Марија Луиза.
Во моментот на нејзината смрт, таа била последното преживеано внуче на Густаф IV Адолф.
НБА Ол-стар викенд 2021
НБА Ол-стар викенд 2021 било 70-тото издание на НБА Ол-стар викендот. Се одржал на 7 март 2021 во Атланта, главниот град на американската сојузна држава Џорџија. Сите настани се одиграле во Стејт Фарм арената, домашната арена на Атланта Хокс. Атланта претходно била домаќин на НБА Ол-стар манифестациите во уште два наврати — 1978 и 2003 годинa.
Состави
<references group="N" />
Горна Водица
Горна Водица (Vodëz e Sipërme) — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Ура Вајгуроре и општина Отлак.
НБА Ол-стар викенд 2021
НБА натпревар во вештини
<references group="N" />
Македонци во Шведска
Според официјалниот попис од 2006 година, постојат 3.669 етнички Македонци во Шведска. Шведскиот Центар за имиграција известува дека постојат 6.000 Македонци во Шведска, но македонските здруженија и македонското Министерство за надворешни работи тврди нивниот број е над 15.000.
Доселување
Македонците почнаа да емигрираат во Шведска по Втората светска војна. Многу од овие беа првично егејските Македонци на кои подоцна им се приклучиле Македонците од Југославија. Македонското население се населиле во голема мера во југозападниот дел на Шведска. Многу имигранти се населиле во градови како Стокхолм, Малме, Гетеборг, Еслев, Хелсингборг, Трелеборг, Еребру и Векше. Шведската влада официјално го признава македонското малцинство во Шведска.
Организации и култура
Македонците во Шведска се многу добро организирани преку голем број здруженија и тие се признати како македонско малцинство законски. Во Шведска има над 20 регистрирани македонските здруженија, меѓу кои најголеми се:
Македонските здруженија се делумно финансирани од шведската влада. Исто така, постојат посебни одредби утврдени од страна на шведската влада за образование во Македонците. Секоја година различни организации го одржуваат т.н. Zimski Festival. Здруженијата, исто така, организираат многу натпревари за убавина, ноќи на поезијата и диско забави. Организациите исто така имаат контакт со Македонците во Данска. Тие, исто така, организираат саботни училишта и хуманитарни активности. Постојат три женски групи во Шведска:
Религија
Македонците во Шведска претежно припаѓаат на православната вера. На 14 јануари 1973 ја основале првата Македонска црковна општина (МПЦО) во Европа посветена на Св. Наум Охридски. Во моментов постојат две македонски православни цркви во Шведска, Makedoniska ortodoxa kyrkan Sveti Naum Ohridski во Малме, која има 4000 верници и Makedoniska Ortodoxa Kyrkliga Församlingen во Гетеборг. Двете од нив се дел од Македонска православна црква, предводена од митрополитот на европската епархија.
Спорт
Македонската заедница има свој фудбалски клуб, наречен ФК Вардар од Гетеборг, кој игра во шведската лига "Division 5А".
Медиуми
Многу форми на медиуми се формирани од страна на Македонците во Шведска. Тие имаат свој весник, наречен Makedonski Vesnik, кој за првпат беше објавен во 1978 година, од страна на Makedoniska Riksförbundet i Sverige (македонската заедница во Шведска). Весникот ги информира Македонците во Шведска за теми поврзани со нив во Шведска и во Македонија. Тие, исто така, основале свое сопствено радио во Гетеборг, тоа се нарекува Makedonisk Röst. (Македонски Глас), кое емитува на македонски јазик.
Кошари (Могорче)
Кошари — археолошко наоѓалиште во дебарското село Могорче. Претставува некропола од римско време. Се наоѓа во приватна нива, оддалечена околу 1 км северно од селото. На површината се гледаат траги од изгорена земја која е растресита и по боја црвеножолта. На неколку места има парчиња од изгорени човечки коски, како и фрагменти од тегули. Најверојатно се работи за оштетена некропола со гробови од - типот „на две води“, со кремирани покојници.
Хилда Крозоли
Хилда Кроцоли била една од првите женски архитектки и градежни инженери во Австрија. Таа била успешна во работата.
Ран живот и образование
Хилда Јохана Кроцоли е родена на 16 август 1900 година во Салцбург, Австрија. Нејзиниот татко бил Амброџо (Амброс) Кроцоли (1870-1925), а мајка и се викала Луција Антонија Сантароса (1871-1957), која се омажила во 1882 година Кроцоли потекнувала од северноиталијанско фрулијанско семејство мајстори градители и архитекти, кои одиграле клучна улога во развојот во Салцбург во Австрија во текот на неколку генерации. Амброз Крозоли положила заклетва за државјанство за себе и за своето семејство на 12 февруари 1907 година и тие го добија правото на Хајматрехт во областа Максглан во Салцбург на 5 јануари 1915 година. ( Хајматрехт било правото да се насели во област, воведено во Австрија во 1849 година, дозволувајќи непречен престој и право на лоша помош). Нејзината мајка зборувала само италијански и никогаш не научила да зборува германски.
Хилда била четврто од седумте деца, но нејзините двајца постари браќа починале во детството, оставајќи пет девојчиња. По завршувањето на основното и средното училиште, таа завршила четиригодишен курс за градежништво во Staatsgewerbeschule (Државно трговско училиште) во Салцбург и успешно го положила последниот испит во 1921 година за да биде првиот архитект во Австрија. Таа била првата дипломирана жена во историјата на градежниот оддел на Staatsgewerbeschule. Дипломската фотографија од класот од 1921 година прикажува дваесетина мажи во црни костуми, кои гледаат директно во камерата. Во средината седи жена свртена на страна. Сликата на Хилда Крозоли била копирана на фотографијата потоа.
Кариера
На 1 август 1917 година, таа се приклучила на архитектурата и градежната компанија на нејзиниот татко како чирак. Помеѓу 1 март 1921 година и 11 август 1925 година, таа работела како градежен техничар и градежен надзорник во компанијата на нејзиниот татко. Покрај работата во компанијата на нејзиниот татко, таа работеше и за градскиот архитект Јозеф Цвертшек во Шнегатерн и во Виена. Како градежен техничар во компанијата на нејзиниот татко, P & A Crozzoli, Хилда Кроцоли беше управител на локацијата за пренамена на големите коњички касарни и штали на Хофсталкасерн во природонаучен музеј, денес Haus der Natur Salzburg. Се наоѓа во центарот на фестивалскиот кварт на градот.
Од 1 јули 1926 година, таа работеше со Universale Baugesellschaft mb Х. (Универзална градежна компанија) во Салцбург.
Во 1928 година, Хилда Кроцоли сама се трудела и станала хонорарен архитект и градежен инженер. Џозеф Синдингер била нејзин партнер до 1929 година, а потоа работела со архитектот Ричард Бандијан, со кој подоцна се омажи на 1 февруари 1934 година. Во 1934 година, Хилда Кроцоли и нејзината градежна компанија се преселиле во 19 Рајхенхалерштрасе 19 (денес Рајхенхалер Штрасе 27).
Познато е дека 65 згради биле изградени под нејзино раководство од компанијата Крозоли-Бандијан помеѓу 1928 и 1966 година. Посебно забележливо во 1927/28 година е основањето на Fürsorge-Siedlung, таканаречената „населба за благосостојба“ во Шалмус, област во Салцбург.
За време на Втората светска војна, 15 воздушни напади уништија 46 отсто од градбите, а компанијата Крозоли-Бандијан беше вклучена во повоените напори за реконструкција. Кроцоли ја поправила штетата на зградата во Шлос Леополдскрон во 1945 година, која била заземена и окупирана од нацистите за време на војната. Нејзината компанија го обновила и реставрирала хотелот zum Goldenen Hirschen (1945/46) и Банкхаус Дагхофер (1968); Таа, исто така, извршила реновирање на Wallistraktes der Residenz за Универзитетот во Салцбург во 1965 година.
Хилда Кроцоли-Бандијан починала на 10 август 1972 година во Салцбург по долго боледување. Таа била погребана на гробиштата Максглан.
Наследство
Денес, многу нејзини градби преживеале и се појавуваат во архитектонските турнеи во Салцбург. Кроцоли се појави на изложбата Frauen machen Sichtbar во 2013 година во Künstlerhaus, славејќи ги женските архитекти во Салцбург.
NGC 1124
NGC 1124 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1124 се споменува и како ESO 480-7, MCG -4-7-47.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1124 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1124 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 51 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 25° 42' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 164°.
Кархарде
Кархарде (Karrharde; севернофризиски: Kårhiird; Kær Herred) — поранешна општинска заедница во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓала на границата со Данска, околу 35 километри северно од Хузум и 25 километри западно од Фленсбург. Нејзиното седиште било во Лек, иако самата општина не била дел од заедницата. Во јануари 2008 година била споена со општинските заедници Бекингхарде, Зидерлигум и Видингхарде и општините Нибил и Лек за да ја создадат општинската заедница Зидтондерн.
Општинската заедница Кархарде се состоела од следниве општини:
Раотинце
Раотинце (познато и како Ротинце) — село во Општина Јегуновце, во областа Долен Полог, во околината на градот Тетово.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Раотинци во век (1568-69 г.). Името доаѓа од исчезнатото лично име Рахота, што е изведено од Рах(о) + ота и се поврзува со имињата Рахослав, Радослав и Радомир.
Географија и местоположба
Раотинце се наоѓа во областа Долен Полог, сместено непосредно на десната страна на реката Вардар на територијата на Општина Јегуновце. Селото е рамничарско, на надморска височина од 390 метри. Од градот Тетово е оддалечено 25 километри.
Раотинце е прво потпланинско село под Жеден, сместено на неговата северна страна. Западно покрај селото тече Вардар. Во минатото, водата за пиење се добивала од бунари.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Прајца, Рудина, Раденица, Опулица, Воденица, Три Реки, Тресибаба, Заловче, Лука, Голема Ливада, Јурија, Арбино, Шија, Бараковце, Дубрава, Ребари, Широки Рид, Колчести Габер, Расој, Свињски Рид, Кастрена Фоја, Рид Бунар, Дол Бунар, Крешанско Ритче, Бачилиште, Коловозиште, Кашкалиште, Креша, Пеа Нива, Илин Гроб, Крешански Дол, Чаушица, Крвомоч, Блатиште, Крешанско Трло, Дубје, Јасење, Прекаче, Бајков Дол, Рамниште, Околу Присој, Рикаец, Свињак, Опаљ, Фојник и Златица.
Селото има многу збиен тип, а куќите се поделени во две маала: Долно и Горно Маало, кое се нарекува и Чифлик-Маало.
Новогвинејски крокодил
Новогвинејскиот крокодил (Crocodylus novaeguineae) е мал вид на крокодил кој живее на островот Нова Гвинеја.
Особености
Мажјаците од видот Crocodylus novaeguineae растат до 3,5 метри, додека женките се долги до 2,7 метри. Телото е со сиво-кафеава боја, со темнокафени или црни белези на опашката. Муцката е прилично долгнавеста, и кај младите крокодили е со шилеста форма, додека кај ворасните муцката е поширока. Според физичкиот изглед, доста е сличен со Филипинскиот крокодил (C. mindorensis) и Сијамскиот крокодил (C. siamensis). Филипинскиот крокодил во минатото се сметал за подвид на новогвинсејскиот крокодил и го имал името C. novaeguineae mindorensis. Возрасните единки ловат ноќе, и претежно се хранат со риби, водни птици и други мали рбетници како водоземци и влекачи.
Раотинце
Поплави
Поради својата местоположба и нерегулираното корито на реката Вардар низ селото, Раотинце се соочува со чести поплави.
Новогвинејски крокодил
Особености
Женките несат помеѓу 22 и 45 јајца.
Раотинце
Историја
Раотинце е старо село. Во историските записи за првпат се споменува во 1461 или 1462 година од страна на Мехмед-бег, кој пријавил во Тетово дека поседува ливада, која се наоѓала во „Рахотинце“, која од едната страна граничела со реката Вардар, а од другата страна со патот кој води до селото Подбреѓе. Ливадата била голема 70 плугови.
Новогвинејски крокодил
Живеалиште
Ова ноќно животно се среќава во слатководните мочуришта и езера, најчесто во внатрешноста на островот Нова Гвинеја. Иако може да живее и во солени води, овој крокодил ретко се среќава во крајбрежјето во водите кои имаат помало количество сол од морската вода. Никогаш не живее во места каде што го има Морскиот крокодил (C. porosus). На островот Нова Гвинеја има 2 популации на C. novaeguineae кои се одвоени до планински венец. Овие две популации се одредени со помош на генетски анализи.
Заштитен статус
Новогвинејскиот крокодил денес е со најмала загриженост од изумирање. Популациите се проценуваат на помеѓу 50 000 и 100 000 единки. Во минатото, до 1970-тите бил убиван поради кожата. Потоа е создадена програма за заштита и за одгледување (фарми на крокодили), која според бројот на единки во природата се смета за успешна.
Раотинце
Историја
Втор пишан акт за Раотинце потекнува од 1470 година, кога извесен Кјебира Мухамед купува нива од Иван од Радотинце споменувајќи пат кој води од Раотинце до Удварце (денешно Дворце).
Некогаш постоел и чифлиг во Раотинце, но нема записи кој бил сопственик и кога се распаднал.
Во текот на Втората светска војна, селото се нашло на границата помеѓу бугарската и италијанската окупациска зона. Италијанските власти сакале да целиот Полог да припадне кон Албанија, но жителите на Раотинце спровеле низа акции и писмени протести до германската воена управа со желба да бидат дел од бугарската окупациска зона. Поради ова, селото станало дел од најсеверниот дел на Полог, кој влегувал во границата на Бугарија, кадешто останал до 1944 година. Ова му го донело на селото именувањето „Мала Софија“.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 15,8 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 1.181 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 231 хектар, а на пасиштата само 10 хектари.
Во основа, селото има полјоделско-шумарска функција. Во селото има услужни објекти.
Во селото постојат неколку фирми меѓу кои најпозната е фирмата за производство на минерална вода „Ротико-Менада“.
Жителите на Раотинце се занимаваа претежно со одгледување на добиток и производство на млеко, додека најодгледувани земјоделски култури се: грав, пченка, пченица, компир, пипер, домати и други.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Раотинце живееле 360 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Раотинце имало 464 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Раотинце е центар на општина од четири села и има 82 куќи со 625 жители.
Од селото се иселил голем дел од населението и тоа преминало од големо во мало село. Така, во 1961 година селото имало 1.008 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 648 жители, од кои 635 биле Македонци и 9 Албанци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Раотинце живееле 565 жители, од кои 559 Македонци, 4 Албанци, 1 Србин и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 482 жители, од кои 443 Македонци, 11 Албанци и 28 лица без податоци.
Родови
Раотинце е македонско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Иселеништво
Покрај споменатите иселувања по родовите се знае и за следниве иселени родови: Серафимовци (1 к.), живеат во Јегуновце и Волчеи (7 к.), живеат во Џепчиште.
Самоуправа и политика
Во век, Раотинце било село во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото претставува дел од Општина Јегуновце, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со додавање на поранешната Општина Вратница. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така дел од Општина Јегуновце.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Тетово. Селото припаѓало на некогашната општина Теарце во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Шемшево, во која покрај селото Раотинце, се наоѓале и селата Жилче, Јанчиште, Јегуновце, Копанце, Озормиште, Подбреѓе, Прељубиште, Сиричино, Туденце и Шемшево. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Јанчиште, во која влегувале селата Јанчиште, Јегуновце, Копанце, Подбреѓе и Раотинце.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2120 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната зедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 510 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 505 гласачи.
Право на домување
Право на домување — економско, социјално и културно право на соодветно домување и засолниште. Тоа е признато во некои национални устави и во Универзалната декларација за човекови права и Меѓународниот пакт за економски, социјални и културни права.
Дефиниција
Правото на домување е признато во голем број меѓународни инструменти за човекови права. Членот 25 од Универзалната декларација за човекови права го признава правото на домување како дел од правото на соодветен животен стандард. Во него се наведува дека:
Членот 11 (1) од Меѓународниот пакт за економски, социјални и културни права (ICESCR) исто така го гарантира правото на домување како дел од правото на соодветен животен стандард.
Во меѓународното право за човекови права, правото на домување се смета како самостојно право. Ова било разјаснето во Општиот коментар бр. 4 од 1991 година за соодветно домување од страна на Комитетот на ООН за економски, социјални и културни права. Општиот коментар обезбедува авторитативно толкување на правото на домување во правна смисла според меѓународното право.
Принципите ОД Јогјакарта за примена на меѓународното право за човекови права во врска со сексуалната ориентација и родовиот идентитет потврдуваат дека: "секој има право на соодветно домување, вклучително и заштита од иселување, без дискриминација и дека државите а) ќе ги преземат сите неопходни законодавни, административни и други мерки за да обезбедат безбедност на мандатот и пристап до достапно, погодно за живеење, достапно, културно соодветно и безбедно домување, не вклучувајќи засолништа и друго итно сместување, без дискриминација врз основа на сексуална ориентација, родов идентитет или материјален или семеен статус; б) ги преземе сите неопходни законодавни, административни и други мерки за да забрани извршување на иселувања кои не се во согласност со нивните меѓународни обврски за човекови права и да обезбедат соодветни и ефективни правни или други соодветни лекови за секое лице што тврди дека има право повредена е заштитата од присилно иселување или е под закана за повреда, вклучувајќи го и правото на раселување, што вклучува право на алтернативно земјиште со подобар или еднаков квалитет и на соодветно домување, без дискриминација."Правото на домување е утврдено и во член 28 од Конвенцијата за правата на лицата со попреченост, член 16 од Европската социјална повелба (член 31 од Ревидираната европска социјална повелба) и во Африканската повелба за човекови и народни права. Според Комитетот за економски, социјални и културни права на ООН, аспектите на правото на домување според ICESCR вклучуваат: правна сигурност на мандатот; достапност на услуги, материјали, објекти и инфраструктура; достапност; живеалиште; пристапност; локација и културна соодветност. Како политичка цел, правото на домување било прогласено во говорот на Рузвелт во 1944 година за Вториот предлог-закон.
Проектот TENLAW обезбедил поефикасна можност за меѓународно и интердисциплинарно истражување во областа на домувањето и имотот.
Хабитат на ООН
Правото на соодветно домување било клучно прашање на состанокот на Хабитат во Истанбул во 1996 година и главна тема во Истанбулскиот договор и Агендата за живеалишта. Став 61 од агендата ги идентификува чекорите што ги бараат владите за „промовирање, заштита и обезбедување на целосно и прогресивно остварување на правото на соодветно домување“. Состанокот на Хабитат во 2001 година, познат како Истанбул +5, го потврдил Истанбулскиот договор од 1996 година и Агендата на Хабитат и ја воспоставила Програмата на ООН за човечки порамнувања за унапредување на правото на домување во соработка со Канцеларијата на високиот комесар за човекови права. Позната како ОН-ХАБИТАТ, програмата е најважниот меѓународен форум за правото на домување. Има за задача да ги промовира правата на домување преку кампањи за подигање на свеста и да развие одредници и системи за следење.
Канада
Во Канада, правото на домување станало закон со донесувањето на Националниот закон за стратегија за домување на 21 јуни 2019 година. Законот стапил на сила на 9 јули 2019 година.
Јужна Африка
Во Јужна Африка, делот 26 од Поглавје два од Уставот утврдува дека „секој има право да има пристап до соодветно домување“. Одделот за човечки населби има задача да го спроведе овој мандат. Врз основа на неодамнешните податоци, околу 3,6 милиони Јужноафриканци сè уште живеат во колиби или неформални населби (податоци од 2013 година) додека се проценува дека околу 200.000 се бездомници или живеат на улица (податоци за 2015 година).
САД
Повеќето јурисдикции во САД немаат право на засолниште. Еден исклучок е Масачусетс, каде семејствата (но не и бездомниците) имаат право на засолниште. Во Калифорнија, побегнаатите деца имаат право да бидат примени во засолништа за итни случаи без согласност на родителите. Њујорк исто така признава право на засолниште за итни случаи.
Горно Лишани
Горно Лишани — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, округот Пешкопеја и општина Лузни.
Николица (Могорче)
Кошари — археолошко наоѓалиште во дебарското село Могорче. Претставува средновековна населба и некропола. Се наоѓа на источниот раб на селото, на блага падина со насоченост север-југ, каде се гледаат ѕидови од објекти од кршен камен и варов малтер. Во непосредната близина има гробови со конструкција од големи камени плочи, поставени во правец исток-запад.
Космос-2020
Космос-2020 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 мај 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2020 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 281 км, а најмалото на 160.
Вестре
Вестре (Westre; Vestre) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Петар Добровиќ
Петар Добровиќ (Печ, 14 јануари 1890 — Белград, 27 јануари 1942) — српски сликар и политичар роден во градот Печ, денешна Унгарија. Тој е еден од водечките претставници на модернизмот на југословенската уметност меѓу двете светски војни. Како претставник на српскиот колоризам, тој бил познат по своите портрети и пејзажи. Во раните години бил импресионист и кубист. Пишувал и уметничка критика.
Тој бил претседател на малата, краткотрајна српско-унгарска Барања-Бајска република, која била прогласена на 14 август 1921 година. Тој е вброен меѓу 100-те најпознати Срби.
Биографија
Српското семејство Добровиќ потекнува од Славонија, од Дарувар, кое се преселило во Наѓанка, каде што стекнало големо реноме и богатство со продажба на стока. Тука е роден и таткото на Петар Добровиќ. Мајката на Добровиќ, Ирена Хајдл, има германско потекло, таа е родена во градот Барања, Шиклош.
Петар Добровиќ имал тројца браќа: Никола, значаен српски архитект, Стеван и Ѓоко. Стеван и Ѓока се запишале во военото кадетско училиште во Пеќ, чиј кадет во тоа време бил Мирослав Крлежа, подоцна познат хрватски писател. Познанството на Добровиќ со Крлежа датира од тоа време.
Петар Добровиќ завршил гимназија во Пеќ, каде професорите биле од католичкиот цистерски ред. Како средношколец доживеал многу непријатности. Често е напаѓан поради неговата српска националност. Така било и во 1903 година средношколскиот професор Абел Бузаши го нареколе Добровиќ „српски убиец на кралевите“ за убиството на кралот Александар Обреновиќ и неговата сопруга Драга.
По завршувањето на гимназијата Добровиќ 1907 — 1908 год. Во 1909 година се школувал на одделот за скулптура на Факултетот за занаети и уметности во Будимпешта, потоа од 1909 до 1911 година и на Академијата за ликовни уметности. Негови професори биле познатите конзервативни уметници Еден Бало и Тивадар Земпленџи. Подоцна, неговото сликарство ќе биде под влијание на Карољ Ференци. За прв пат изложил во 1911 година во Музејот за ликовни уметности во Будимпешта — „Мучарњок“. Од истата година до избувнувањето на Првата светска војна, престојувал во Париз, каде, меѓу другите, го запознал и со вајарот Иван Мештровиќ.
Во меѓувреме, тој ги објавил своите графики во угледни унгарски списанија и весници како „Тет“, „Ма“ „Дан“и  „Запад“.
Во недела, на 20 мај 1918 г. во Пеќ се побунил 6. Новосадски полк. Во вооружениот конфликт се вклучил и темпераментниот Петар Добровиќ, кој подоцна бил затворен поради тоа.
По завршувањето на Првата светска војна, на 14 ноември 1918 г. српската војска ги окупирала Барања и Бачка. Добровиќ со голем ентузијазам го дочекал доаѓањето на српската војска во Пеќ. Извесен период работел како преведувач во новата влада. Добровиќ бил голем поддржувач на идејата за припојување на Печуј, Барања и Бачка во целина кон Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.
Тој бил претседател на малата, краткотрајна српско-унгарска Барања-Бајска република, која била прогласена на 14 август 1921 година и која траела до 21 август 1921 година. Како претседател на Младата Република, Добровиќ ја предводел делегацијата на 16 август, во Белград, каде што бил примен од премиерот Никола Пашиќ, кој веднаш го известил дека Кралството на Србите, Хрватите и Словенците не е заинтересирано за зачувување на Република Бачко-Барања. Добровиќ никогаш не се вратил во родниот Пеќ. Потоа се населил во Белград.
Петар Добровиќ имал многу добри односи со српските писатели Вељко Петровиќ и Милош Црњански.
Своите сликарски студии ги започнал во Будимпешта и продолжил во Париз. Од 1923 до 1925 година бил професор на Уметничката школа во Белград. Во 1934 година основал и водел вечерен курс по фигурален цртеж на Народниот универзитет Коларац. Тој е еден од основачите на белградската државна академија за уметности (подоцна Академија за ликовни уметности ), 1937 година откако станал нејзин професор.
Од 1911 година има изложувано на бројни колективни изложби во земјата и во Европа, меѓу другите во Париз, Будимпешта, Прага, Белград, Дубровник и Венеција. Првата самостојна изложба ја имал во родниот град Печ во 1913 година. Бил член и еден од основачите на уметничката група „Форма“ во 1926 година. Петар Добровиќ починал во 1925 година. Се оженил со Олга Хаџи од Нови Сад, со која го добиле синот Ѓорге.
Во 1920-тите и 1930-тите Добровиќ живеел и работел на релација Белград-Париз. Извесно време поминал во Холандија и Италија. Со пријателот Милан Коњовиќ сликал на Азурниот брег. Во 1934 година, тој бил еден од основачите на списанието „Данас“. Во 1940 година се повлекол во Хвар, каде што сликал пејзажи, а во 1941 г. со семејството се вратил во Србија и се населил во Грочка.
Загинал за време на германската окупација на Белград во Втората светска војна во лифтот на зградата на улицата Краља Петра бр. 36, каде што живеел за време на рацијата што го нашла на улицата на Савиндан во 1942 година. Погребан е на Новите гробишта во Белград.
Сликарско наследство и документација за делото на Петар Добровиќ се чуваат во Галеријата „Петар Добровиќ“ во Белград.
Сликарство
Сликарскиот опус на Петар Добровиќ е во самиот центар на српскиот модернизам, а зенитниот дел е историографски поставен од многу теоретичари во четвртата деценија на минатиот век, поточно во делот што му припаѓал на колористичкиот експресионизам. Хедонистичкото сликарство на кое пред сè бил приврзан, го довело до извонредното богатство на хроматската палета, колку и до сјајната светлина што со полн интензитет се излева врз неговите чинари. Добровиќ уште на самиот почеток на ликовната уметност цврсто ја поставил формата, а со тоа и композицијата во сликите. Оваа првична блискост со реализмот не го спречило да се ослободи од непотребни елементи, туку вовел кратки обоени и валеријански пасуси кои обезбедија доволно неопходни визуелни податоци за лесно да ги согледа главните уметнички и формални одлики на неговиот сликарски јазик. Малку кубни сликовни претстави од тој прв период денес се гледаат како логична најава на подоцнежниот говор на изразни и колористички јазично-пластични одлики. Средоземниот пејзаж, маслинови насади, плодови, море, голи тела, биле само соодветни теми на кои покажал што може да биде сликарството ако се изрази во боја и светлина. Петар Добровиќ оставил и голем опус во портретната уметност, во која направил бројни анализи и карактеролошки студии кои се едни од највредните во српската уметност од првата половина на дваесеттиот век.
Наследство
Галеријата „Петар Добровиќ“ во Белград го наследува и се грижи за наследството и опусот на Добровиќ од 1407 дела, од кои 20 се дела на други уметници. Во 2021 година била отворена реновирана Галерија, на улица Краља Петра бр. 36, на четврти кат.
NGC 3043
NGC 3043 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3043 се споменува и како UGC 5327, MCG 10-14-52, CGCG 289-23, KARA 385, IRAS 09527+5932.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3043 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3043 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 56 м 14,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 59° 18' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 3043 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28672. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 45; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3820. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 681.
Детален урбанистички план
Детален урбанистички план се донесува за плански опфат, за кој е донесен генерален урбанистички план. Деталниот урбанистички план (кој претставува план од пониско ниво), мора да биде усогласен со генералниот урбанистички план.
Содржина
Деталниот урбанистички план содржи текстуален дел и графички приказ на планските решенија на опфатот, како и бројчен дел со билансни показатели за планскиот опфат и за инфраструктурата.
Графички дел
Графичките прикази на ДУП-от содржат:
граница на планскиот опфат,
регулациони линии,
површини за градење на градби определени со градежни линии,
максимална висина на градбата изразена во метри до венец,
намена на земјиштето и градбите,
планско решение на секундарната сообраќајна мрежа со нивелманско решение и
плански решенија на сите секундарни комунални и телекомуникациски инфраструктури.
Текстуален дел
Текстуалниот дел на ДУП-от содржи:
општи услови за изградба,
развој и користење на земјиштето и градбите,
посебни услови за изградба за поединечни градежни парцели,
податоци за сообраќајните, комуналните и телекомуникациските инфраструктури,
други параметри за спроведување на планот,
мерки за заштита на културното наследство, природата и животната средина,
мерки за заштита од разурнувања.
Нумеричките податоци од ДУП-от содржи:
податоци за површините на градежни парцели,
планираните површини за градење,
максималната висина на градбите изразена во метри до венец,
податоци за инфраструктурните водови.
Податоците за постојната состојба, можностите за просторен развој и програмските проекции за просторниот развој претставуваат документациона основа на деталниот урбанистички план, кој а е прилог на планот.
Деталните урбанистички планови во чиишто плански опфат постојат споменици, споменички целини и други заштитени добра со статус на културно наследство, треба да содржат детални параметри за заштита на недвижното културно наследство.
Методологија за донесување на ДУП
Деталниот урбанистички план, се донесува врз основа на издадени услови за планирање на просторот согласно со закон.
Милион
Еден милион (1.000.000), или илјада илјади, е природен број следбеник на 999.999 и претходник на 1.000.001.
Бројот 1.000.000=106=103x103. Физичките величини исто така може да се изразат користејќи ја SI-претставката мега, кога се работи со единици од SI-системот. На пример, 1 мегават има 1.000.000 вати.
Бројот милион е карактеристичен и за кратката и за долгата скала на бројни системи, за разлика од поголемите броеви, кои имаат различни имиња во двата системи. На пример бројот 109 во кратката скала се вика билион, а во долгата - милијарда, додека бројот 106 и во кратката и во долгата скала се вика милион. Билион во долгата скала го означува бројот 1012, а билијарда - бројот 1015. Овие броеви ги нарекуваме големи броеви.
Зборот милион има италијанско потекло, од зборот milione, што значи „голема илјада“. Друга основа е латинскиот збор millio, што значи „илјада илјади“.
Петрос Јоанидис
Петрос Јоанидис (Πέτρος Ιωαννίδης) е грчки андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Јоанидис е роден во Кавала, тогаш во Османлиското Царство. Станал клефт (ајдутин), а по засилувањето на грчката вооружена пропаганда се приклучил на грчката кауза и влегол во андартска чета. Заедно со Атанасиос Минопулос ги обиколувале Халкидик, Солунско и Серско.
Во Првата балканска војна војна учествувал како доброволец под команда на полковникот Василиос Папакостас. Во Втората балканска војна ја заштитувал северната граница на Халкидики од евентуален напад од бугарска страна.
Ecce Homo (книга)
Ecce Homo: Како човекот станува она што е (германски: Ecce homo: Wie man wird, was man ist) — книга на германскиот филозоф Фридрих Ниче, напишана во 1888 година, а првобитно објавена во 1908 година.
Содржина
Книгата се состои од следниве поглавја:
Осврт кон книгата
Делото „Ecce Homo“ е напишано пет-шест недели пред целосната парализа на Ниче и тоа претставува последен грч на неговиот свесен живот. Иако делото требало да претставува предговор на неговото главно животно дело „Преодредување на сите вредности“, тоа е повеќе епилог на сето она што го напишал претходно. Делото е напишано нервозно и гордо, со забележливи дози на нервноболен човек, тоа поседува некакво претчувство, карактеристично за луѓето со интензивна душа и со голема осаменост. Воден од потребата да не биде несфатен и заменет, авторот дава дефиниција за себе и за своето творештво. Така, во едно писмо до неговата сестра, од октомври 1888 година, Ниче пишува: „Во оваа златна есен, најубавата која воопшто сум ја доживеал, пишувам осврт на својот живот, само за себе. Никој нема да го чита, освен еден добар Лама, кога ќе дојде преку морето да го посети својот брат. Тоа не е за германската стока, чија култура во милата татковина напредува толку чудно. Јас ќе го закопам ракописот и ќе го скријам да гние, а кога сите ние ќе изгниеме, тој нека го слави своето воскреснување.“ Меѓутоа, на еден лист од ракописот, Ниче напишал „за моите пријатели“ и многу брзо, во писмата од ноември и декември со радост им раскажувал на сите свои пријатели за своето ново дело, а тој самиот го подготвувал за печатење и ги избрал обликот и квалитетот на хартијата. Во писмото до својот пријател Петер Гаст, Ниче сведочи дека книгата започнал да ја пишува на неговиот роденден, 15. октомври, а го завршил на 4. ноември при што вели дека делото испаднало многу убаво. Исто така, во самата книга Ниче за време на тие 70 денови во текот на есента, додека работел „нешто што не може да направи никој по мене“, на него не можела да се забележи никаков напор, туку само обилна свежина и веселост.