cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Василе Цапески
Василе Цветанов Цапески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Анијара (филм)
Анијара е научно-фантастичен филм од 2018 година, напишан и режиран од Пела Когерман и Хуго Лилја. Филмот е адаптација на истоимената шведска поема на Хари Мартинсон од 1956 година. Филмот е сместен во дистописка иднина каде климатските промени ја пустошат Земјата, поттикнувајќи масовна миграција од Земјата на Марс. Кога ваквото рутинско патување ќе отстапи од курсот, патниците на „Анијара“ се борат да се справат со својот нов живот.
Филмот имал премиера на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто во 2018 година.
Заплет
Некаде во иднината, Земјата е опустошена од природни катастрофи и покачување на нивото на морето, што ја прави во голема мера непогодна за живеење. Една жена (Емели Гарберс) работи на Аниара, луксузен вселенски брод што ги носи патниците од Земјата до Марс за три недели. Нејзината работа вклучува работа како „Мимароб“ во рамките на Мима, вештачка интелигенција дизајнирана да ги евоцира искуствата на гледачите од убавото, зелено минато на Земјата преку целосно извонредно искуство во виртуелната реалност што ги вклучува мемориите и емоциите на учесниците.
Во првата недела од патувањето на Анијара, бродот ненадејно скршнува од курсот за да избегне судир со вселенски отпад. Некои од остатоците го пробиваат трупот и го погодуваат јадрениот реактор на бродот, предизвикувајќи неизбежна експлозија и принудувајќи го екипажот да го исфрли целото гориво на бродот. Како резултат на тоа што бродот нема навигациска контрола, нема погон, а со тоа и нема можност да го продолжи својот првичен тек. Капетанот Шефон им ветува на патниците и на екипажот дека ќе можат да го продолжат патувањето до Марс откако бродот ќе помине покрај небесно тело, што би требало да се случи за не повеќе од две години. Цимерот на Мимароб, астрономот на бродот, подоцна и открива дека тоа е лага и дека нема можност да го продолжат својот пат.
До четвртата година, се развиле култови, а самоубиствата ги наведоле Мимароб и Исагел, поранешна пилотка, кој сега е љубовник на Мимароб, да добијат ослободување за продолжување со нивната работа. Мимароб и Исагел се приклучуваат на култот на плодноста посветен на Мима, по кој Исагел станува бремена од оргија. Таа страда од депресија за време на бременоста и е во искушение да стави крај на животот на детето откако ќе се роди. Мимароб сака да изгради „зрак-екран“, уред за проекција што ќе делува како мимика на Мима за да ја ублажи депресијата на Исагел, додека капетанот Шефон ѝ забранува да го прави тоа и ѝ наредува да се фокусира на образованието на децата со надеж дека некое од нив може да открие начин како да стигнат до Марс.
Во петтата година, астрономот на бродот и Исагел откриваат дека кон Анијара патува доволно големо вселенско возило за да може да содржи гориво, што значи дека е можно ова да е обид за спасување. На возилото потребно е повеќе од една година за да стигне до Анијара, а откако стига до бродот во шестата година, екипажот брзо сфаќа дека не може да го идентификува, неговото потекло или дали содржи гориво. Додека капетанот наредува на екипажот да продолжи да работи на возилото, тие на крајот губат надеж дека може да се користи како средство за спасување. Астрономот се пожалува дека нивниот брод е саркофаг, пркосејќи на наредбите на капетанот Шефон за екипажот да одржува обединет фронт за да ги спречи патниците да губат надеж. Нервозно, капетанот Шефон пука со тејзер во Астрономот, кој ја убива.
Мимароб започнува да работи на нејзиниот уред за проекција, на крајот успевајќи да проектира водопад на темните прозорци на вселенскиот брод. Откако успеала, таа дознава дека Исагел извршила самоубиство и го убила и детето што заедно го одгледувале, откако дознала дека резервоарите со алги кои патниците ги користат за храна и вода се контаминирани. Пет години подоцна, неколкуте преостанати луѓе ја слават 10-та година од нивното патување во вселената. Додека Мимароб безволно прифаќа почесен медал од капетанот Шефон за нејзиното создавање на зрак-екранот. Во 24-та година од патувањето, неколку преостанати преживеани седат со скрстени нозе во слабо осветлена просторија. Неидентификувана жена од групата зборува за божествената моќ на сончевата светлина на Земјата, додека бродот полека се затемнува бескрајната темнина.
Конечно, во од своето патување, Анијара - напуштена, замрзната и без никаков човечки живот - веројатно стигнува до првата ѕвезда во својата траекторија, GM-54, измислена ѕвезда во соѕвездието Лира. Планета која кружи околу ѕвездата, и зелена и добредојдена како Земјата порано, почнува да ја влече Анијара кон себе.
Прием
Анијара добил генерално поволни критики. На агрегаторот на прегледи Rotten Tomatoes има резултат од 71% врз основа на 51 прегледи, со просечна оценка од 7/10. На Metacritic има резултат од 61% врз основа на 16 критичари.
Анијара ја добил наградата „Астероид“ за најдобар меѓународен филм на фестивалот за научна фантастика во Трст 2019 година.
Ијан Станард
Ијан Декстер Станард (Ian Dexter Stannard; р. ) — поранешен британски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2008-2020 за екипите, и , пред да се повлече откако добил дијагноза на ревматоиден артритис. Сега работи како спортски директор за континенталната екипа.
Рана кариера
Роден во Челмсфорд, Станард првично се насочил кон друмскиот и велодромскиот велосипедиза, освојувајќи златен медал на хронометарот на Комонвелтските младински игри и злато на екипната потера на Европските велодромски првенства под 23 години, заедно со идниот колега во Скај Герајнт Томас. Станард го имал своето професионално деби во друмскиот велосипедизам во август 2007 придружувајќи му се на како стажант. Во 2008 возел за и бил трет во генералниот пласман на Трката околу Британија возејќи во екипата на Велика Британија. Во 2009 се приклучил во новата екипа и бил избран да вози на Џиро д’Италија на возраст од 21 година. Станард завршил на 160. место на крајот.
2010
Станард се приклучил во новата британска екипа на почетокот на сезоната 2010 и оттогаш бил повеќе насочлен кон класиците и еднодневните трки. Го освоил третото место во смрзнувачки услови на Курне-Брисел-Курне.
2011
Скоро и да победел на Гент-Вевелгем 2011, откако побегнал на последното искачување со Петер Саган, Маќеј Боднар (обајцата од ) и Силвен Шаванел на 34 километри пред целта. Квартетот се одвоил од главната група, а подоцна Станард нападнал и го поминал искачувањето сам. Сепак, на 500 метри пред целта бил поминат од главната група која го достигнала и Том Бонен спринтал за победа. Првата професионална победа ја остварил на Трката околу Австрија 2011, каде победил на етапата 5, кога бил подобар во групата на пет бегалци во спринтот.
Станард бил дел од екипата на Велика Британија, која му помогнала на Марк Кевендиш да стигне до победа на друмската трка на Светските друмски првенства UCI 2011, особено во последните метри од трката кога го одржал Кевендиш на чело на групата. Станард е добро познат како еден од најсилните помошници во групата, извозувајќи вкупно 14.713 километри и поминал 93 дена во тркање во 2011 година.
2012
Во 2012 година, Станард победил на Лондон Ноктур. Исто така, станал национален друмски првак, победувајќи пред колегата од Скај Алекс Даусет. Станард бил избран да вози во олимпискиот друмски состав за 2012, заедно со Дејвид Милар, Крис Фрум, Бредли Вигинс и Марк Кевендиш. Екипата имала цел да го предводи Кевендиш во спринтерска победа на трката. И покрај најдобрите напори на Станард, екипата на Велика Британија не можела да ја достигне големата група на бегалци во Лондон и златниот медал му припаднал на Александар Винокуров. Станард повторно ја претставувал Британија на Светските друмски првенства UCI 2012 и бил активен во бегството со Ендру Талански во претпоследниот круг, но на крајот завршиле со главната група.
2013
Станард имал импресивен резултат во смрзнувачките услови на Милано-Санремо 2013, првично возејќи на чело на трката како поддршка на Герајнт Томас, но потоа нападнал со Силвен Шаванел, откако Томас паднал на искачувањето Поџо, но биле достигнати на спустот од група на пет возачи. Станард го направил последниот потег во последните два километар, но бил достигнат од Петер Саган и завршил како шести во спринтот. Станард бил избран да вози на Тур де Франс по првпат во 2013 година и одиграл клучна улога како помошник за Крис Фрум, кој ја освоил трката.
2014
Во 2014 година, Станард победил на трката Омлоп хет Ниувсблад — еден од фландриските класици — откако го претекнал другиот член на бегството Грег ван Авермат. Со тоа, Станард станал првиот британски возач кој ја освоил трката. На Гент-Вевелгем, Станард имал тежок пад во канал покрај патот и бил однесен во болница. Му било пронајдено напукнување на ’рбетниот столб, ставајќи го надвор од тркање во остатокот на сезоната на класиците.
Станард се вратил на трките за настап за Англија на друмската трка на Комонвелтските игри 2014. Сè уште неспремниот Станард се повлекол рано од трката, која се одржала во лизгави врнежливи услови — само 12 возачи завршиле од 140 возачи — и која на крајот била освоена од колегата Герајнт Томас. Станард се обидел уште еднаш да се врати, возејќи за Тим Скај на класикот РајдЛондон-Сари 2014. Станард помогнал неговиот колега Бен Свифт да доспее во групата на победоносните бегалци. Станард бил избран да вози на Трката околу Британија, но го скршил својот зглоб при пад на првата етапа, со што со повреда ја завршил сезоната.
2015
Станард се опоравил од повредите за почетокот на сезоната 2015, повторно завршувајќи четврти на Трката околу Катар. На 28 февруари, Станард го освоил Омлоп Хет Ниусблад, одбранувајќи ја титулата од 2014 година. Го поразил Ники Терпстра во спринтот, откако ги поминал завршните 40 километри во група од четворица со колегите на Терпстра Том Бонен и Стејн Ванденберг и одолевајќи на нападите од Бонен и Терпстра во завршните моменти на трката.
2016
Во интервју во јануари 2016 година, Станард потврди дека нема да настапи на Омлоп Хет Ниувсблад или Курне-Брисел-Курне во 2016 година, настапувајќи на овие две трки во белгиската класична сезона секоја година од 2010 година и пропуштајќи ја шансата да победи на Омлоп трета година по ред, со цел да се насочи на фламанските класици. Објавил дека неговите подготовки за пролетните класици ќе ги вклучува првите настапи на Волта ао Алгарве и на Париз-Ница. Станард завршил трет на Е3 Харелбеке, водејќи мала група низ целта зад победоносниот двоец Михал Квјатковски и Петер Саган, кои се одвоиле од групата претходно. Исто така завршил на подиум на Париз-Рубе, каде завршил трет во спринтот од петмина, кои возеле заедно по нападот на Станард на секторот со калдрма Кампфен ан Певел. Во 2016 година, Станард бил дел од победничката екипа на Тур де Франс, како главен помошник за Скај на рамните етапи.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал
Бореци
Бореци (словенечки: Boreci) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Баланци
Баланци — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано дури во век како Баланце. Името доаѓа од личното име Балан (што се поврзува со имињата Балдовин, Братислав, Братољуб, Благомир и Благољуб) или пак од романското лично име Балан плус суфиксот -ци. Како друга варијанта е дека може да е остаток од античкиот македонски јазик бал(а) што означува „брезо животно“, а на романски и албански јазик „бал“ означува бел.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северозападниот дел на територијата на Општина Центар Жупа, сместено во областа Дебарска Жупа. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 735 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 9 километри.
До дел од селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 2249, кој поминува низ горниот понов дел на селото.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 2,9 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 156,8 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 85,9 хектари, а на пасиштата само 30,9 хектари.
Селото, во основа, нема некоја развиена аграрна функција.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 28 домаќинства со 42 жители муслимани (Албанци) и 35 христијани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Баланци живееле 295 жители, сите Албанци.
Во 1961 година селото броело 579 жители, од кои 536 биле Турци, а 43 Албанци, а во 1994 година 359 жители, од кои 351 биле Албанци, а четири жители Турци.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Баланци, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според пописот од 2002 година, во селото Баланци живееле 432 жители, од кои 9 Македонци, 422 Албанци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 165 жители, од кои 149 Албанци, 4 Турци и 12 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Баланци било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Баланци, во која влегувале селата Бајрамовци, Баланци, Броштица, Голем Паирадник, Горенци, Житинени, Мал Папрадник и Пареши. Во периодот 1950-1952 година селото исто така било дел од некогашната општина Баланци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0560 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште на селото Центар Жупа.
Список на претколумбовски култури
Ова е список на претколумбовски култури на староседелските народи кои се развивале на тлото на Америка пред европската колонизација на континентите.
The Closer I Get to You
Верзија од Бијонсе и Лутер Вандрос
За песната биле снимени повеќе преработени верзии, најпрепознатлива е онаа на Лутер Вандрос и Бијонсе Ноулс. Се појавиле на последниот албум на Вандрос Dance with My Father и на првиот соло албум на Бијонсе Dangerously in Love.Оваа верзија на песната требло да биде вклучена во саундтракот на филмот од 2003, The Fighting Temptations во кој глумела и Ноулс. Верзијата на песната од Ноулс и Вандрос е забрзана поп балада. Според листот со музика објавен на Musicnotes.com, поставена е во умерено време и се движи во бавно темпо од 98 удари во минута. Напишана е во тоналитето од Ес-дур. Вокалите на Ноулс се движат од Bb♯3 до Eb6.
Сал Кинкемани од Слант Магазинот напишал: „Dangerously in Love е сосема излишен додека 'The Closer I Get to You', дует со Лутер Вандрос, лични на место на иден албум.“ Спенс Д. од IGN Music коментирал: „[...] Во времето кога Бијонсе имаше тим со љубовни песни, Лутер Вандрос, на 'The Closer I Get To You', нејзиниот албум донекаде навлезе во генерична земја. Се разбира, нејзините војали се на место и музиката е адекватно слојна.“ Антони Декуртис од Роулинг Стоун напишал: „[...] Додека таа истекува харизма и има добар глас, Бијонсе не е во класа со Витни Хјустон или Мараја Кери како пејачка, фактот што 'The Closer I Get to You', нејзиниот дует со изедначентиот Лутер Вандрос, исто така е јасен.“ Нил Драминг од Entertainment Weekly рекол: „Верзијата на 'The Closer I Get to You' со Лутер Вандрос исто така звучи, тажно, малку привремено.“ Песната освоила Греми Награда во 2004 за Најдобар Р&Б Настап од Дуо или Група со Вокали. Верзијата на Ноулс и Ландрос се искачила на шеесет и второто место на Хот Р&Б/Хип-Хоп Песни во средината на 2004.
Други верзии
Во епизода на Мартин, Џина (играна од Тиша Кембел-Мартин) и пејачот Кејт Вашонгтон ја извеле „The Closer I Get to You“ на забава. Во филмот Rush Hour 3, кога Крис Такер и Џеки Чен се во францускиот театер и играта завршила, песната ја пеат Такер и Чен. „The Closer I Get to You“ била преработена од филипинскиот акустичен бенд MYMP на нивниот албум од 2005 Versions. Современиот џез гитарист Петер Вајт ја преработил песната за неговиот албум Reflections. Друга инструментална верзија е направена од саксофонистот Ким Ватерс на неговиот албум од 2007 You Are My Lady. Содржи вокали од R&B пејачката Лиса Фишер.
833 Моника
833 Моника — астероид во орбита околу Сонцето. Мерењата на светлинската крива направени во 2010 година дале вртежен период од 12,09 ± 0,01 часа. Има пречник од 21,2 км.
Алкилирачки антинеопластичен агенс
Алкилирачки антинеопластичен агенс претставува алкилирачки агенс кој се користи во третманот на канцер и кој врши прикачување на алкил група (CnH2n+1) за ДНК.
Бидејќи канцер-клетките, воглавно, пролиферираат брзо и со помалку поправање на грешките од здравите клетки, канцер-клетките се почувствителни на оштетување на нивната ДНК—на пр. да бидат алкилирани. Алкилирачките агенси се користат во третманот на повеќе видови канцери. Сепак, тие исто така се токсични и за нормалните клетки (цитотоксични), особено за клетките кои се делат брзо, како оние во гастроинтестиналниот тракт, коскената срцевина, тестисите и јајниците, што може да доведе до губиток на фертилитетот. Повеќето од алкилирачките агенси исто така се и канцерогени. Хипертермиската терапија е особено делотворна во потенцирање на ефектите на алкилирачките агенси.
Ausculta Fili
Ausculta Fili (латински: Слушај, сине мој ) – папска була од 5 декември 1301 година, од папата Бонифациј VIII до Филип IV Убавиот, кралот на Франција.
Заднина
Филип бил во непријателски односи со папата. Тој агресивно ги проширил она што го сметал за кралски права: им давал погодности и ги назначувал бискупите, без оглед на папската власт. Ги бркал оние бискупи кои се спротивставувале на неговата волја и го поддржувале папата.
Во 1295 година, папата Бонифациј го создал седиштето во Памје од диецезата Тулуза со булата Romanus Pontifex и го направил „суфраган“ (подреден) на Нарбонската надбискупија. За бискуп го назначил Бернар Сесе. Меѓутоа, противењето на Иг Маскарон, бискупот од Тулуза, и конфликтот меѓу Сесе и Роже Бернар III, грофот од Фоа, го спречиле Сесе веднаш да ја преземе неговата диецеза. Како жесток окситански аристократ, Сесе не го криел фактот дека го презирал северниот „франкиски“ француски.
Во 1299 година Бонифациј VIII суспендирал два бискупа на југот на Франција. Кралот Филип потоа се обидел да го искористи Droit de régale и го барал правото да ги земе приходите од слободните бискупии. Папата се спротивставил на тоа аргументирајќи дека суспензијата не е исто што и отстранување од положба и не ја прави диецезата слободна. Тој го испратил бискупот од Памје кај Филип како легат за да протестира.
Инципитот е моделиран според оној на Правилото на свети Бенедикт. Писмото е напишано во цврста, татковска смисла. Тоа укажува на злата што царот ги донел во неговото царство, во црквата и во државата; го повикува да се покори и да го поправи неговото однесување. Истото Филип не го почитувал, па било проследено со папската була Unam Sanctam.
Плацентосинтеза
Плацентосинтеза е Испробуање на Плацентен Зачеток (англиски: CVS - Chorionic Villus Sampling) т.е., вид испитување при коешто се пропушта игла во плацентата која што е во фаза на развиток. Во овој период плацентата е наречена chorion. Во шприцот се повлекуваат неколку мали фрагменти од ткивото. Испитувањето на ткивото може да покаже дали зародокот има некои абнормалии. Исто така овој тест е познат како биопсија на плацентата. Оваа биопсија им се нуди на жени коишто ќе бидат 37 години или постари, на предвиденото време за пораѓај како и на жени коишто веќе имале дете со хромозоматични проблеми најчести од кои се Даунов синдром (монголизам). На возраст помеѓу 37 и 40 години, шансата да се има бебе со хромозоматски абнормалии е 1 на 100. После 40 години, шансата се зголемува. Понекогаш CVS се извршува од други причини какви што се кога се знае дека постои ризик родителите да имаат бебе со едно од бројните метаболични пореметувања. Испитувањето, за разлика од амниосинтезата, не може да се користи за дијагнозирање на `рбетни проблеми и на други органи на зародокот. Иако CVS има малку поголем ризик од вознемирување на бременитоста, отколку амниосинтезата, негова предност е во тоа што резултатите се достапни шест до седум недели порано во бременитоста. Ако има потреба од терминација на бременитоста т.е., абортус, таа процедура е многу полесна и побезбедна во почетокот на бременитоста.
Како се врши CVS?
Постојат два начини на кои се извршува испитувањето. Наjвообичаен начин е низ стомакот. Со локална анестезија се здрвува местото и потоа игла се пропушта низ кожата во материцата до ивицата од плацентата. Патеката на иглата внимателно се прати на екранот од ултразвучниот апарат. Тогаш уште потанка игла се пропушта низ оваа надворешна игла се` до ткивото на плацентата. Шприц, кој се наоѓа на крајот од танката игла, се користи да се повлечат многу мали фрагменти од ткивото на плацентата. Ткивото се разгледува со цел да се осигураат да тоа е правилно ткиво па хирурзите земаат примероци сè додека имаат доволно за да се изврши испитување. При другиот метод, којшто е поредок, се провира танка метална цевка (cannula) низ вагината. Цевката се провира низ вратот на материцата до ткивото на плацентата.
Ултразвук
Процедурата се извршува во ултразвучната просторија во болницата. Ултразвукот е потребен пред да се изведе испробување на плацентниот зачеток, со цел да се утврди староста на бебето и да се утврди местоположбата на плацентата. Исто така е важно да се знае дали постојат еден или повеќе зародоци. Потребното време за да се земе ткиво-примерок може да варира но во повеќето случаи потребно е само неколку минути. Честопати по процедурата на низстомачниот метод пациентот има меки грчеви или неудобност. За да се ублажат овие болки може да се земe Парацетамол.
Извор
"Royal" болница за жени, Памфлет - Chorionic Villus Sampling (CVS), Австралија, јуни 2003.
NGC 6388
NGC 6388 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6388 се споменува и како GCL 70, ESO 279-SC2.
Откривање
Објектот е откриен на 13 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6388 е од видот III. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,8 m. NGC 6388 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 6388 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 408; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7896. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Зунхара, Селенге
Зунхара (Зүүнхараа) — град во Монголија и центар на областа Мандал во покраината Селенге. Градот се наоѓа во северна Монголија и има население од 15.000 жители.
Црква Берестово спасение
Црквата на Берестовото спасание (украински: Церква Спаса на Берестові) е црква која се наоѓа во Киев, Украина северно од Пештерниот манастир. И покрај тоа што се наоѓа надвор од комплексот, сепак е вклучен во спосокот на светско наследство на УНЕСКО во Украина.
Берестово во времето на Владимир Велики претставувал приградски резиденција, во почетокот на 11 век. Оваа резиденцвија била користена и од страна на некои негови наследници. Во 1073 година покрај ова место бил изграден манастир. Изградбата на сегашната структура не е документурана, но според поголемиот број на историчари, истиот бил завршен за време на владеењето на Владимир II (1113-1125).
Според усторичарите по уметност, оваа црква вовела некои структурни иновации во архитектурата на Киевска Рус. По смртта на Владимир II, црквата била користена од неговото семејство. Црквата била оштетена во 1240 од страна на Монголците, и повторно во 1482. До 17 век, црквата стоела во урнатини. Кон средината на 17 век, црквата била повторно подигната, разликувајќи се од претходната. Таа се одликува од прекрасните фрески во нејзиниот внатрешен дел, кои биле насликани од страна на грчки мајстори. Во 1751 година, внатрешноста на црквата била реновирена, и повторно во 1813-1814 година.
Црква Света Катерина од Италија (Валета)
Потекло
Црковната зграда е наведена во Национален инвентар на културно богатство на малтешките острови.
Деветнаесетаголник
Деветнаесетаголник — многуаголник со деветнаесет темиња и деветнаесет страни.
Правилен деветнаесетаголник
Правилниот деветнаесетаголник е деветнаесетаголник кај кого сите страни се со еднакви должини и сите внатрешни агли се еднакви.
Внатрешните агли на правилен деветнаесетаголник имаат по 161° (степени), а збирот на сите внатрешни агли на кој било деветнаесетаголник изнесува 3060°.
Ако основната страна на правилниот седумнаесетаголник е со должина a\,\!, неговата плоштина ќе биде дадена со формулата:
Плоштината може да се пресмета и со:
r - е полупречник на впишаната кружница.
Периметарот на деветнаесетаголник чија страна е со должина a\,\! е еднаков на 19a\,\!.
Конструкција
Правилен деветнаесетаголник не може да се конструира со помош на линијар и шестар.
Торбести габи
Торбестите габи или Ascomycota се монофилетски габи кои сочинуваат околу 75% од сите опишани габи. Во оваа група се вклучени повеќето од габите кои се комбинираат со алгите за да формираат лишаи, како и оние кај кои нема морфолошки докази за полово размножување. Меѓу аскомицетите се вбројуваат некои од најпознатите габи: Saccharomyces cerevisiae, комерцијалниот квасец и основата на пекарската и пивската индустрија, како и основата на развојната молекуларна биологија, потоа Penicillium chrysogenum, произведувачот на пеницилин, Morchella esculentum, јадливата морела и Neurospora crassa, организмот "еден-ген-еден-ензим". Постојат и некои отровни торбести габи, како Aspergillus flavus, произведувачот на афлатоксин, кој е истовремено и токсин и еден од најпознатите карциногени соединенија, Candida albicans, причинител на кандидоза, пеленски сипаници и вагинитис, како и Cryphonectria parasitica, одговорна за уништувањето на 4 милијарди кестенасти дрвја во источен САД. Бесполовите торбести габи, како Penicillium или Candida, биле класифицирани одделно во Deuteromycota бидејќи половите одлики биле важни при класификацијата на торбестите габи. Меѓутоа, споредбата на секвенцата на нуклеинските киселини, како и бесполовите фенотипски одлики, дозволиле интеграција на асексуалните габи во Ascomycota. Deuteromycota не е повеќе признаена за формален таксон во систематиката на габите.
Општи одлики
Најопштата одлика која ги соединува сите торбести габи е аскусот. Во него се одвиваат јадреното соединување и мејозата. Во аскусот, една митотичка делба обично се случува по мејозата за да се формираат осум јадра, и подоцна осум аскоспори. Аскоспорите се формираат во аскусот од страна на мембрански систем, кој го пакува секое јадро со својата соседна цитоплазма, со што го овозможува местото за формирање на ѕидот на аскоспората. Се смета дека овие мембрани потекнуваат од плазмалемата на аскусот кај Pezizomycotina и јадрената мембрана во Saccharomycotina.
Телото на торбестите габи се состои од типична еукариотска клетка опколена со ѕид. Телото може да претставува една клетка (како кај квасците) или долг цевкаст филамент поделен на клеточни сегменти, наречени хифи. И квасците и хифите имаат клеточни ѕидови направени од различни пропорции на хитин и β-глукани.
Исхрана и симбиоза
Како и другите габи, и торбестите габи се хетеротрофни и ги добиваат хранливите материи од мртви или живи организми. Доколку е присутна вода, како кај сапротрофитите тие можат да го конзумираат речиси секој јаглероден супстрат, вклучувајќи го и горивото (Amorphotheca resinae) и бојата за ѕидови (Aureobasidium pullulans), а својата најголема улога ја играат во рециклирање на мртвиот растителен материјал. Како биотрофи, тие можат да формираат симбиоза со алгите (лишаи), корењата на растенијата (микориза) или листовите и стеблата на растенијата (ендофити). Други торбести габи (како Ceratocystis и Ophiostoma) формираат симбиотски асоцијации со многу членконоги, каде тие овозможуваат исхрана на ларвите на тврдокрилците кои се развиваат. За возврат, тврдокрилците ги разнесуваат габите на други супстрати. Како паразити, аскомицетите се вбројуваат за едни од најопасните кај растенијата и животните, вклучувајќи ги Pneumocystis carinii, одговорна за пневмонија кај луѓето и Ophiostoma ulmi која ги уништува брестовите во Северна Америка и Европа.
Размножување
Кај торбестите габи се изразени две фази на развиток: анаморф, во која организмот се размножува по бесполов пат и телеоморф, во која тој образува полови структури. Заедно овие две фази се нарекуваат холоморф. Анаморфот и телеоморфот не се слични, во зависност од условите организмот може да премине во телеоморф, но тоа може и да не се случи, како резултат на што често една иста торбеста габа се опишувала како два различни видови. На пример, името Aspergillus fisheri дадено на анаморфот е различно од тоа (Neosartoria fisheri) дадено на телеоморфот, ситуација аналогна на Amorphotheca resinae и Hormoconis resinae, како и на многу други. Денес молекуларните методи ги спречуваат овие појави.
Бесполово размножување
Бесполовото размножување кај торбестите габи практично секогаш се одвива со конидии. Морфологијата на конидиите е мошне разнообразна. Тие можат да бидат едноклеточни, со различен број на напречни прегради, со надолжни и напречни преградички (мурални прегради). Најчесто конидиите се елипсовидни, а можат да бидат и округли. Многу сложена градба имаат конидиите на неколку водни габи кои живеат (делумно) на распаднати потопени листови од листопадни дрвја и грмушки.
Конидиите можат да бидат безбојни или кафеавкасти поради присуството на меланин. Тие можат да се суви или потопени во слуз. Сувите конидии се распространуваат со ветровите, а слузавите со водата (обично со дождовните капки) или малите животни (на пример, пренесувањето на конидиите на Ophiostoma ulmi - причинителот на холандска болест на брестот - со тврдокрилци). При ниска влажност и исушена слуз, и слузавите конидии се пренесуваат со ветровите. Испуштањето на конидиите е обично пасивно.
Конидиите понекогаш се развиваат директно од мицелиумот, но почесто од посебни конидионосци (конидиофори) кои можат да бидат прости или разгранети (некогаш особено многу). Конидиите се образуваат поединечно или се групираат во ланци или главички. Конидиофорите исто така може да се создаваат поединечно или во групи. Најпростата варијанта на ваквите групации е коремијата: конидиофорите формираат силно зближени букети, често се споени со своите страни, а понекогаш анастомозираат. Коремиите се карактеристични, на пример, за анаморфот на некои Eurotiales (поточно, претставниците на формалниот род Penicillium, а кај некои видови се образуваат само при определени услови).
Кај некои видови конидиофорите формираат слој на површината од конвексниот сплет од хифи или строми во вид на перниче. Ваквиот тип на конидиофори се познати како спородохии. Се среќаваат кај анаморфот на Nectria cinnabarina.
Најсложените конидијални структури се пикнидиите. Тие обично имаат сферична форма, облечени во густа светла или темна обвивка со тесен отвор на врвот. Во пикнидиите се формира густ слој на кратки конидиофори на кои се развиваат конидии, кои излегуваат од пикнидиите низ отворот или пукнатините во обвивката, често во маса од слуз. Понекогаш конидиофорите не се диференцираат, а конидиите се образуваат директно од клетките на обвивката од пикнидиите.
NGC 1967
NGC 1967 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1967 се споменува и како ESO 56-SC126, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во - година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1967 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m. NGC 1967 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 43,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 6' 6".
Други поделби
Проучување на NGC 1967 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Дреничево
Дреничево (на грчки : Κρανοχώριο, Кранохори) е село во Егејска Македонија, Република Грција, општина Нестрам, Костурско.
Маслено сликарство
Маслено сликарство — процес на сликање со помош на пигменти поврзани и измешани со медиум од масло за сушење како врзивно средство.
Најчесто се користат суви масла како што се: ленено масло, афионово масло, масло од орев и масло од шафран. Изборот на масло ѝ дава на маслената боја голем број разновидни својства, како на пример времето за пожолтување и сушење. Некои од разликите, во зависност од маслото, се гледаат и во сјајот на боите. Уметникот може да користи неколку различни масла на истата слика во зависност од пигментите и ефектите што ги користи. Самите бои исто така се преобразуваат и развиваат одредена конзистентност во зависност од околината. Маслото може да се вари со смола, како што е боровата смола или темјан, за да се создаде лак кој што има добра покриеност и сјај.
Иако маслената боја за првпат била користена во будистичките слики од индиски и кинески уметници некаде помеѓу петтиот и десеттиот век, но, вистинска масовност и популарност масленото сликарство добива во 15 век. Неговата употреба се раширила во Европа за време на средниот век. Маслена боја станала главната алатка што се користела во создавањето уметнички сликарски дела, а нејзините придобивки станале насекаде познати. Неговата употреба во Европа започнала со ранохоландското сликарство во Северна Европа, а во средината на ренесансната темперарна боја била заменета скоро целосно со маслената во поголемиот дел од Европа.
Техника
Традиционалните техники на сликање со масло опфаќаат повеќе етапи во изработката на сликата, платното, кое е најчесто исткаено од лен - најпрво се изработува скица која е основната контура на мотивот изведен со цртеж со јаглен или растворена и разредена боја.
Маслената боја се нанесува на површината на сликата со помош на четки, но и со шпакли или парчиња текстил. Маслената боја останува свежа подолго време, што му овозможува на уметникот да го промени колоритот, текстурата и обликот... Уметникот исто така може да отстрани цел слој на бојата и да започне повторно. Ова може да се направи со крпа и терпентин додека бојата е свежа. Маслената боја се суши со оксидација, а не со испарување и обично е сува на допир по две недели (некои бои се сушат за неколку дена). Лакирањето на сликата се врши најчесто шест месеци до една година по нејзиното завршување.
Историја
Темперната боја била пигмент измешан со жолчка од јајце. Таа се користела во цела Европа. Маслената боја според одредени историски податоци била употребена и користена најпрво во Авганистан која најверојатно доаѓа од Исток, Индија и Кина. Во средниот век таа се раширила особено во Западна Европа. Нејзината употреба набрзо станала доминантна поради особините и својствата што ги содржела: трајност, издржливост, поинаков колористички и тонски распон во сликањето, како и можноста за постигнување на одредено прекршување на светлината што им давало повеќеслојност односно длабочина на насликаните мотиви.
Според повеќето извори од ренесансата, а особено од историчарот Васари, употребата и пронаоѓањето на маслените бои на дрвена подлога биле препишувани на северноевропските уметници од 15 век, а особено на Јан ван Ејк. Покрај тоа, Презвитер Теофил, исто така, дал јасни упатства за сликање на масло во неговиот трактат „За различни уметности“, напишан во 1125 година. Во овој период, маслото се користело во вајарството, како и резбарството врз дрвени елементи. Ранохоландското сликарство, преку уметниците како Ван Ејк и Роберт Кампин во 15 век, било првото што го направило масленото сликарство во кое се откриле својствата на неговите богати слоеви и глазури.
Раните маслени слики биле создавани со употреба на дрвена подлога, но на крајот од 15 век платното (платно растегнато на дрвена рамка) станало масовно употребувано затоа што било поевтино, полесно за носење, погодно за поголеми формати и не барало комплексни прелиминарни подлоги како гесо слој - вид малтер. Во овој период, Венеција, која била една од најразвиените средини, меѓу кои и производство на квалитетно платно, ќе придонесе за речиси целосно заменување на дрвената подлога со платнена. Популарноста на маслените бои брзо се проширила и во Италија, токму поради тоа, најпрво во Венеција кон крајот на 15 век. До 1540 година, претходниот метод на сликање со темпера бил целосно заменет со масленото сликарство.
Хенрих Мхитарјан
Хенрих Мхитарјан (Հենրիխ Մխիթարյան) — ерменски фудбалер, играч од средниот ред на Рома, на заем од Арсенал, и на ерменската репрезентација. Мхитарјан моментално е капитен на Ерменија и нејзин најдобар стрелец во историјата на репрезентацијата, со постигнати 29 гола.
Претходно тој настапувал за Пјуник, Металург Донецк, Шахтар Донецк, и Борусија Дортмунд и Манчестер Јунајтед. Во јануари 2018, потпишал за Арсенал, а во летото 2019 бил позајмен на Рома.
Мхитарјан бил избран за ерменски фудбалер на годината седум пати (2009–2016, освен 2010). Во 2012 бил избран за најдобар фудбалер на Шахтјор Донецк од страна на навивачите, и бил прогласен за најдобар играч на годината во украинското првенство. Во 2012 Мхитарјан бил прогласен за еден од 100-те најдобри фудбалери според УЕФА во сезоната 2012–2013. Мхитарјан бил изгласан за фудбалер на годината за Балтикот и комонвелтот во 2012, првпат ерменски фудбалер да ја добие оваа награда за најдобар играч од пост-советските земји. Наградата повторно ја добил во 2013.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 22 септември 2019.
Пјуник
==== Шахтјор Донецк ====
Борусија Дортмунд
==== Манчестер Јунајтед ====
Почести
Орден за заслуги на Ерменија «Првокласен медал за услуги на татковината.» — Ереван, 2017
Авети
Аветите (Tarsius) сочинуваат род на примати кој образува своја самостојнo семејство и инфраред. Родот на авети се дели на минимум 3 вида.
Систематика
Порано аветите припаѓале на застарениот подред полумајмуни, а денес се сметаат како едно од семејствата на сувоносни мајмуни (Haplorhini). Во еоценот и олигоценот постоела блиското семејство Omomydae чии претставници ја населувале Евроазија и Северна Америка. Тие се сметаат за предци на аветите.
Во зависност од гледната точка, постојат од три до осум видови на авети. Додека пет од нив можат да се сметаат за подвидови, бесспорниот статус на вид им припаѓа на:
Општи одлики
Аветите се мали животни, нивниот раст достигнува од 9 до 16 cm. Имаат гола опашка долга 13 до 28 cm. Тежината се движи од 80 до 160 g. Особено се препознаваат по долгите задни екстремитети, крупната глава способна да се завртува за речиси 360°, но и по добриот слух. Нивните прсти се многу долги, ушите се округли и голи. Меките влакна имаат кафеав или сивкав отсјај. Меѓутоа, како најкарактеристична одлика се јавуваат големите очи со пречник од 16 mm. За човекот, очите на аветите се големи колку јаболки.
Распространување
Аветите живеат во Југоисточна Азија, пред сè на островите Суматра, Борнео, Сулавеси, на Филипините и на многу блиски острови.
Однесување
Аветите се активни главно ноќно време. Тие живеат на дрвјата во шумите, криејќи се дење во густата вегетација. Можат многу лесно да ги искачуваат дрвјата, а со задните нозе скокаат и неколку метри. По правило, аветите живеат во парови, а понекогаш во мали групи.
Размножување
Периодот на бременост кај аветите е доволно долг (околу 6 месеци), младенчето се раѓа во добро развиена состојба. Најпрво тоа се прикрепува за стомакот на мајката или таа го пренесува него фаќајќи го со забите за тилниот регион. По неколку недели тоа преминува од млечна на месна исхрана. Половата зрелост младите ја достигнуваат како возрасни. Најстариот авет живеел 13 години (во заробеништво).
Аветите и луѓето
Главната закана за аветите е уништувањето на нивната животна средина. Освен тоа, тие сè уште се ловат поради нивното месо. Обидите за припитомување на аветите се неуспешни и, како некое правило, доведуваат до умирање на животното за кратко време. Аветите не можат да се привикнат во заробеништво, а во обидот да избегаат, тие најчесто ги разбиваат своите глави од решетките на кафезите.
Аветите во културата и уметноста
Во минатото, аветите играле голема улога во митологијата и суеверието на народите од Индонезија. Индонезијците сметале дека главата кај аветите не е прикрепена за трупот (бидејќи тие можат да ја завртат главата за речиси 360°) и се плашеле да се соочат со нив, бидејќи верувале дека на луѓето во таков случај би можело да им се случи истото.
Филипинците ги сметале аветите за миленичиња на шумските духови.
Во анимираниот серијал Аниматрикс, во серијата ,,Посвојување‘‘ (англ. Matriculated), аветот Мали (англ. Baby) се користи како набљудувач на војната меѓу луѓето и машините и е способен да се поистовети со луѓето кои се приклучени на програмата за симулација на реалноста.
Надворешни врски
קופיפים
Големи Антили
Островите на Карипското Море, заеднички наречени Карипски Острови, се групирани во Големи Антили, Мали Антили и Бахамски Острови.
Големите Антили се Куба, Јамајка, Хиспаниола (на која се наоѓаат Хаити и Доминиканската Република) и Порторико. Овие 5 држави од Големите Антили зафаќаат вкупна површина од 207.435 км² и на нив живеат вкупно над 35 милиони жители.
Помалите острови во околината на четирите поголеми острови понекогаш исто се сметаат за дел од групата на Големи Антили. Големите Антили се состојат од континентална карпа, за разлика од Малите Антили кои се вулкански и корални острови.
Големите Антили имале стратешка важност при освојувањето на Америка и за доминација врз нив војувале Шпанија, Холандија, Франција и Обединетото Кралство. Прво биле експлоатирани нивните природни ресурси, а подоцна станале главна база за бродовите кои патувале помеѓу Европа и Новиот Свет. Со развојот на комерцијалната авијација, стратешкото значење на островите е намалено, и денес тие главно живеат од земјоделство и туризам.
Берковци (Крижевци)
Берковци (словенечки: Berkovci) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Audita tremendi
Audita tremendi (во превод од латински: Слушнавме страшна вест) – папска була на римскиот папа Григориј VIII, издадена во градот Ферара, Италија, на 29 октомври 1187 година, која ги повикува западните христијани во Трет крстоносен поход.
Како и сите папски були, Audita tremendi го добила своето име по првите зборови: "Audita tremendi severitate judicii, quod super terram Jerusalem divina manus exercuit ..., во превод:" Слушнавме за страшниот и суров суд, со кој раката Господова ја порази Ерусалимската Земја ... ". Причина за издавање на булата било известувањето што папата го добил за поразот кај Хатин на 4 јули 1187 година. На датумот на издавање на булата, Ерусалим веќе бил освоен од Саладин, но до Европа оваа вест сè уште не била стигната.
Еднаш бевме војници (филм од 2002)
Содржина
На својата прва задача во Виетнам, полковникот Хал Мур (го игра Гибсон), заповедник на Седмиот коњички полк, со своите неискусни војници се соочува со надмоќната непријателска војска. Мур успева да преживее и да победи во борбата, но притоа плаќа многу висока цена...
Зошин (Хрубјешувски Округ)
Зошин (Zosin) — село во општината Хородло на Хрубјешувскиот Округ, Лублинско Војводство, источна Полска. Селото е најисточното населено место во Полска, на самата граница со Украина. Сместено е на југоисточно од Хородло,  источно од Хрубјешув и  источно од војводското седиште Лублин.
Самата најисточна точка во Полска е сместена во свиок на реката Буг кај Зошин (24° 8′ 42,44″ ИГД). Тука се наоѓа граничниот премин кон Украина, а преку границата е украинското село Устилуг.
Во 2011 г. селото имало 209 жители.
Серхио Агуеро
Серхио Леонел Агуеро дел Кастиљо (скратено Кун Агуеро) — аргентински фудбалер роден во Буенос Аирес на 2 јуни 1988 година. Моментално игра за Барселона во шпанската Ла Лига.Го освоил Мундијалот за играчи помлади од 20 години, во 2005 и 2007 година со тимот што во 2007 освоил и Златна топка и Златна копачка. Исто така освоил и златен медал на Олимписките игри во Пекинг во 2008 година.
Таќо Цветаноски
Таќо Митанов Цветаноски (во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од селско сиромашно семејство, кое претежно се занимавало со земјоделие. Некое време работел како служител во основното училиште во селото Попоец. Определен за борба против окупаторот, уште во текот на есента 1942 година почнал активно да го помага народно ослободителното движење, а во летото 1943 година стапил во Кичевско-мавровскиот партизански одред. Со одредот учествувал во повеќе борби, а во септември 1943 година, од слободно Кичево со воз бил испратен со воен материјал на Буковиќ каде што била четата за одбрана на слободната територија на Македонија. Бил заробен од балистите и убиен во селото Бериково во октомври 1943 година.
NGC 6
NGC 6 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6 се споменува и како NGC 20, UGC 84, MCG 5-1-36, CGCG 498-82, CGCG 499-54.
Откривање
Телото е откриено на 20 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.