cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Самурај
Борбени техники
За време на постоењето на самураите, владееле два спротивни типови на организации. Првиот тип биле армиите засновани на регрутите: на почетокот, за време на Нара периодот, армиите на самураите се потпирале на армиите со регрути од кинески тип, и кон крајот на овој период, во пешадиските единици составени од „ашигару“. Вториот тип на организација била онаа на самураите на коњи што се бореле поединечно или во мали групи.
На почетокот на борбите, биле стрелани серии од стрели со глави во форма на луковици, кои зуеле во воздухот. Целта на овие стрели биле да се повикаат ками (боговите) да бидат сведоци на приказните на храброста што требало да се случат. По кратката размена на стрели помеѓу двете страни, се развиле посебни двобои наречени „иккиучи“ (一 騎 討 ち), во кои се соочувале најголеми соперници од двете страни. По овие поединечни борби, се давало пат кон големите битки, обично испраќајќи пешадиски трупи предводени од самураите јавачи на коњи. На почетокот на самурајските битки, било чест да се биде првиот што влегол во битка. Ова се променило во Сенгоку периодот со воведувањето на аркебузот. Со почетокот на употребата на огнено оружје, борбената методологија била следна: на почетокот имало размена на истрели од аркебузот на растојание од приближно 100 метри; кога ќе дошло вистинското време, ашигару пешадијците напредувале и конечно самураите напаѓале, или пеш или јавајќи коњ. Генералот на армијата би седел на столче на расклопување во полуотворен шатор наречен „маку“, кој го изложувал соодветниот „мон“ (знаме) и ги претставувал бакуфу шоогуните, т.е. „Владините шатори“.
Кон средината на битката, некои самураи решавале да се симнат од коњите и да се дадат во потрага да му ја отсечат главата на достоен соперник. Овој чин се сметал за чест. Покрај тоа, преку него тие стекнувале почит од воената класа. По битката, самураите со висок чин обично прославувале со чај, а победничкиот генерал ги разгледувал отсечените глави на најбитните луѓе на непријателот.
Повеќето битки не биле решени на ваков идеалистички начин, но повеќето војни биле добиени преку ненадејни напади, како што се ноќните рации, пожари итн. Реномираниот самурај Минамото но Таметомо рекол:
"Минамото но Тамемото."
Колекција на глави
Отсекувањето на главата на достоен соперник на бојното поле била голема гордост и признание. Имало цел ритуал за разубавување на отсечените глави: прво биле измиени и исчешлани, и штом ќе се направи тоа, забите им биле поцрнети со нанесување на боја наречена „охагуро“. Причината за оцрнување на забите било тоа што белите заби биле знак на посебност, па затоа нанесувањето на црна боја претставувало нивно сквернавење. Главите биле внимателно распоредени на маса и изложени.
За време на инвазиите на Тојотоми Хидејоши во Кореја, бројот на отсечени глави на непријатели што требало да бидат испратени во Јапонија, бил толкав што од логистички причини биле испратени само носовите. Тие биле покриени со сол и испорачани во дрвени буриња. Овие буриња биле закопани во гробницата кај „Големиот Буда“ во Хидејоши, каде и денес остануваат под погрешното име „мимизука“ или „гробница“.
Воени формации
За време на Азучи-Момојама периодот, и благодарение на воведувањето на огненото оружје, борбените тактики драматично се промениле. Усвоените воени формации добиле поетски имиња, меѓу кои се:
Боречки вештини
Секое дете кое пораснало во самурајско семејство се очекувало да биде воин кога ќе порасне, па голем дел од неговото детство го минувало вежбајќи различни боречки вештини. Комплетен самурај, требало да биде вешт барем во употребата на меч (кенџутсу), лакот и стрелата (кјуџутсу), копјето (соџутсу, јариџутсу), халбердот (нагинатаџутсу) и последователно на употребата на огненото оружје (хоуџутсу). Исто така, тие добивале упатства за употреба на овие оружја додека јавале коњ. Од нив се очекувало да знаат да пливаат и нуркаат.
Мит и реалност
Повеќето самураи биле обврзани од кодексот на честа и се очекувало да бидат пример за оние под нив. Забележителен дел од нивниот код било или хара кири, што му овозможувало на еден посрамотен самурај да си ја поврати својата чест ако премине во смртта, каде што самураите сè уште ги почитувале општествените правила. И покрај тоа што има многу романтизирани карактеризации на однесувањето на самураите, како што е кодексот, во 1905 година, истражувањата за кобудоо и традиционалниот будоо укажуваат дека самураите биле практични на бојното поле како и сите други воини.
И покрај неконтролираното романтизирање во XX век, самураите можеле да бидат нелојални и предавници (на пример, Акечи Митсухиде), кукавици, храбри или премногу лојални (на пример, Кусуноки Масашиге). Самураите обично биле лојални на нивните непосредни претпоставени, кои пак се здружувале со повисоките господари. Овие лојалности кон повисоките господари честопати се менувале; на пример, високите господари сојузници на Тојотоми Хидејоши биле опслужувани од лојални самураи, но феудалците под нив можеле да ја пренасочат својата поддршка кон Токугауа, земајќи ги со себе и нивните самураи. Меѓутоа, имало и забележителни случаи кога самураите би биле нелојални кон нивниот господар (даимјоо), кога лојалноста кон императорот била надмоќна.
Во популарната култура
Џидаигеки (литературна историска драма) отсекогаш била препознатливата програма на јапонските филмови и телевизија. Програмите обично имале ликови самураи. Самурајските филмови и вестерните делеле бројни сличности, и си влијаеле едни на други со текот на годините. Еден од најпознатите јапонски режисери, Акира Куросава, извршил големо влијание врз снимањето на западните филмови. Серијалот „ВОЈНА НА ЅВЕЗДИТЕ“ на Џорџ Лукас вградил многу стилски одлики, првпат претставени од Куросава, а „ВОЈНА НА ЅВЕЗДИТЕ: НОВА НАДЕЖ“ се инспирира од основната приказна на спасената принцеза да биде однесена во тајна база од „СКРИЕНАТА ТВРДИНА“ на Куросава. Куросава бил инспириран од делата на режисерот Џон Форд, а за возврат делата на Куросава биле преработени во вестерни како што се „СЕДУМТЕ САМУРАИ“ во „ВЕЛИЧЕСТВЕНИТЕ СЕДУММИНА“ и „ЈОЏИМБО“ во „ЗА ГРСТ ДОЛАРИ“. Постои и аниме адаптација од 26 епизоди (САМУРАИ 7) на СЕДУМТЕ САМУРАИ. Заедно со филмот, и литературата содржи влијанија од самураите. Освен влијанието од американските вестерни, Куросава исто така адаптирал две претстави на Шекспир како извори за филмови со самураи: „ПРЕСТОЛ ОД КРВ“ бил заснован на „Магбет“, а „РАН“ бил заснован на „Кралот Лир“.
Најчести се историските дела каде што главниот јунак е самурај или поранешен самурај (или друг ранг или позиција) кој поседува значителна воена вештина. Еиџи Јошикауа е еден од најпознатите јапонски историски романописци. Неговите прераскажувања на популарните дела, вклучувајќи ги Таико, Мусаши и Приказната за Хајке, се популарни меѓу читателите поради нивните епски наративи и богатиот реализам во прикажувањето на самураите и културата на воините. Самураите често се појавувале и во јапонската манга (стрип) и аниме (анимација). Примери се „САМУРАЈ ЧЕМПЛУ“, „ШИГУРУИ“, „РЕКВИЕМ ОД ТЕМНИНАТА“, „МУРАМАСА: ДЕМОНСКОТО СЕЧИЛО“ и „АФРО САМУРАЈ“. Ликовите слични на самураите не се ограничени само на историските настани, па голем број дела поставени во модерната ера, па дури и во иднината, вклучуваат ликови кои живеат, тренираат и се борат како самураи. Некои од овие дела го нашле својот пат кон западот, каде што се зголемила популарноста во Америка.
Во XXI век, самураите станале попопуларни во Америка. Преку разни медиуми, продуцентите и писателите ја искористеле идејата дека Американците им се восхитуваат на начинот на живот на самураите. Анимираната серија АФРО САМУРАЈ станала популарна во американската популарна култура заради нејзината мешавина од „хек-ен-слеш“ анимација и урбана музика. Создадена од Такаши Оказаки, АФРО САМУРАЈ првично била дооџинпи серијал или манга, која потоа била направена во анимирана серија од Студио Гонзо. Во 2007 година, анимираната серија дебитирала на американската кабелска телевизија на ТВ каналот Spike. Серијата е направена за американските гледачи што „го отелотворува трендот... споредувајќи ги хип-хоп уметниците со самураите, слика што некои рапери ја присвојуваат“. Линијата на приказната е во тон со перцепцијата на еден самурај кој бара одмазда против некој што му сторил зло. Поради својата популарност, АФРО САМУРАЈ била усвоена во целосен игран анимиран филм и исто така станала наслов на конзоли за игри како што се PlayStation 3 и Xbox. Не само што самурајската култура е усвоена во анимацијата и видео игрите, таа може да се види и во стриповите.
Телевизиската серија ПАУЕР РЕНЏЕРИ САМУРАИ е инспирирана од патот на самураите.
Фестивали
го слави наследството на даимјоо господарот Такеда Шинген. Фестивалот трае 3 дена. Се одржува годишно на првиот или вториот викенд од април во Коофу, Јаманаши префектурата. Има повеќе од 100,000 посетители по фестивал. Обично, позната јапонска личност ја игра улогата на Такеда Шинген. Обичните луѓе можат да учествуваат по пријавата. Тоа е едно од најголемите историски реконструкции во Јапонија. Во 2012 година Гинисовите рекорди го потврдиле како „најголем собир на самураи“ во светот со 1,061 учесник.
Познати самураи
Ова е краток список на некои познати самураи со извонредни достигнувања во историјата:
Отомански Либан
Османлиското Царство со територијата каде денеска се наоѓа Либан управувала во периодот од 16 век до крајот на Првата светска војна во 1918 година. Територијата била освоена од султанот Селим I (1516-1520) заедно со денешна Сирија и управувањето на земјата била дадена на либанскиот емир Факр ад-Дин I (1516–44) како полуавтономен статус. Во следниот период земјата била управувана од династијата на Мааните како голема феудална фамилија и членови религиозната секта Друзи и фамилијата Шехаб како сунитски муслимани конвентирани во христијанство. Во времето на османлиското владеење бил користен терминот Голема Сирија, чии територии зафаќале дел од денешните земји Сирија, Либан, Јордан и Палестина.
Османлиската администрација во суштина имала контрола само во урбаните средини на земјата, додека поголемиот дел од земјата била управувана од племенските старешини кои како главна основа пред управителот на земјата имале задача да собираат даноци за султанот.
Фамилија Маани
По враќањето започнал со модернизација на својата армија, како и воспоставување на дипломатски односи со Фиренца и Токсана. Во земјата биле донесени неколку италијански архитекти, инженери за наводнување и земјоделски експерти. По ова започнал и градење на стратешки тврдини стекнувајќи контрола над Палестина. Конечно, султанот Мурат IV му наредил на Ќучук Ахмед Паша за напад на либанскиот владетел каде либанскиот владетел бил поразен и погубен во Истанбул во 1635 година.
По неговата смрт тој бил наследен од неговиот внук Мулхим кој владеел до 1658 година. Неговите синови започнале борба против други османлиски емири кои ги поддржувале на османлиските власти. Во 1660 година била основана нова провинција Сидон како обид да се наметне власта. Во 1662 година бил убиен еден од синовите а другиот син Ахмед успеал да ги порази другите членови од сектата Друзи и да се наметне повторно како владетел. По неговата природна смрт, неговата династија згаснала бидејќи тој немал син. Власта преминала во рацете на фамилијата Шехаб по женска линија.
Фамилија Шехаб
Најистакнат меѓу управителите од оваа династија бил Башир II кој бил преобратен во христијанство од сунитскиот ислам и бил првиот маронитски емир. Неговата способност била тестирана кога градот Акра кој бил под османлиска власт бил ставен под опсада од Наполеон Бонапарт во 1799 година. Кога управителот на градот го повикал за помош, тој сакал да остане неутрален, а по повлекувањето на Наполеон кон Египет Башир започнал план за независност во сојуз со Мухамед Али Паша, управителот на Египет. Со помош на неговиот син Ибрахим Паша го опседнал градот Акра и го зазел во 1832 година. Истата година со египетска помош бил освоен и Дамаск. Во 1840 година бил потпишан Лондонскиот договор според кој на египетскиот владетел му било наредено да се повлече од овие простори а кога тој го отфрлил ова барање, османлиските и британските војници започнале војна против нив. По прифаќањето на условите на египетскиот управител, Башир II се предал на британските сили и заминал во егзил, а на негово место застанал Башир III кој бил соборен од султанот и во 1842 година, додека за нов управител бил назначен Омер Паша. Овој настан го означил крајот на владеењето на фамилијата Шехаб. Подоцна, членовите на оваа фамилија станале претседатели или премиери на Либан.
Секташки конфликт и европска интервенција
Во времето на Башир III во 1841 година започнал конфликт меѓу Друзите и Маронитите како христијански арапски народ. Османлиите се обиделе да го спречат конфликтот поставувајќи го Омер Паша за нов управител. Ова назначување создало повеќе проблеми отколку што се очекувало поради честите мали немири кои произлегувале меѓу двете религиозни групи. Европските сили предложиле на султанот план за поделба на регионот според кој на северниот дел од земјата ќе биде поставен христијански заменик на Омер, а во јужниот ќе биде поставен член од Друзите.
Но немирите продолжиле кога овие две групи биле поддржани од Британците од една страна и Французите од друга. Во 1858 година избувнало востание од страна на Маронитите против феудалната власт во земјата на чело со Танус Шахин кое резултирало со грабежи и палежи на домовите на Друзите. Во 1860 година конфликтот ескалирал. За само три дена биле уништени 60 села во близина на Бејрут, 33 христијани и 48 Друзи биле убиени. Во следнот период започнало опсада на католичките храмови, нивно горење и убивање на монасите. Борбите се прошириле во Дамаск каде околу 25,000 христијани биле убиени заедно со американскиот и холандскиот конзул. Во Дамаск христијанскиот дел од градот бил целосно уништен заедно со црквите и манастирите.
Овие настани ја принудиле Франција да се вмеша во конфликтот како заштитник на католичкото население. Во август 1860 година. османлиските власти се согласиле за испраќање на 12.000 војници за воспоставување на ред во земјата. Како последица од француската експедиција била воспоставена автономија на Либан која останала до крајот на Првата светска војна.
Голем верски кревет
Голем верски кревет (Great Bed of Ware) — многу голем дабов кревет со балдахин, изрезбан со интарзија, кој првобитно бил сместен во гостилницата „Бело срце“ (White Heart Inn) во Вер, Англија. Бил направен од хартфордширскиот мајстор Џонас Фосбрук во 1580 г. Креветот е со димензии 3,38 × 3.36 м и на него наеднаш можат да спијат 15 души. Многу од поние кои го користеле го имаат изрезбано своето име на диреците. г Во 1800-тите креветот гостилницата „Сараценова глава“ (Saracen's Head Inn), друга гостилница во Вер. Во 1870, Вилијам Хенри Тиал, сопственикот на Рајската куќа (Rye House) го купил креветот и го ставил во забавна градина. Кога интересот за таа градина исчезнал во 1920-тите, креветот бил продаден. Во 1931 бил купен од музејот „Викторија и Алберт“ во Лондон.
Креветот во книжевноста
Големиот верски кревет е споменат во книжевноста од следниве автори:
Северен Суригао
Северен Суригао е покраина на Филипините која е сместена во Карага Регионот во Минданао. Главен град е Суригао. Покраината е составена од неколку острови и граничи со Северен Агусан, и Јужен Суригао на југ.
Демографија
Мнозинството од населението е со австронезиско потекло, но има и мигранти како Кинези, Јапонци и Арапи.
95% од населението зборува суригаононски јазик, но со големи влијанија на себуанскиот и бохолскиот. Поголемиот дел од населението зборува и разбира англиски.
Според пописот во 2015 во Султан Кударат живееле точно 485.088 жители.
Доминантна религија е римо-католицизмот.
Административна поделба
Северен Суригао е поделен на 20 општини и 1 град.
Предраг Милетиќ
Предраг Милетиќ (Ниш, 26 септември 1952 година) е српски театарски, филмски и телевизиски актер.
Приватен живот
Предраг Милетиќ е роден во Ниш, во СФР Југославија. Неговата мајка Ружица Милетиќ (роденото Илиќ) била домаќинка, а татко му бил познатиот поручник Владимир Милетиќ (1919-2010), југословенски разузнавачки офицер, добитник на бројни одликувања, меѓу кои и два медали за храброст. Неговото име го носи улицата во Сичево каде живеел Владимир Милетиќ. Предраг има една сестра, Славица. Како дете, Предраг живеел во Ниш со своето семејство, а се преселил во Белград за да студира на Факултетот за драмски уметности. Оженет е со сопругата Гордана и има два сина кои исто така се занимаваат со театар, Вук, продуцент и менаџер во културата и уметноста, и Тадија, драматург и режисер.
Образование
По завршувањето на гимназијата се запишал во драмското студио во Народниот театар во Ниш. По завршувањето на студиите продолжил со стручното усовршување и една година поминал во професионалниот ангажман на Нишкиот народен театар. Дипломирал на Факултетот за драмски уметности во Белград, во класата на професорката Огњенка Милиќевиќ, со асистентот Владимир Јевтовиќ. Стручно се усовршувал на семинарите на Олга Сковран и Ева Рут-Ронен од Кралската академија за драмски уметности во Лондон.
Кариера
Постојано е вработен во Народниот театар во Белград од 1985 година. Првата главна улога во театарот ја игра во претставата „Ла мама“, улогата на Антонио, на Театарот на Теразиите во Белград. Глумел во над шеесетина домашни и странски серии и филмови и е единствениот глумец на Народниот театар кој истовремено бил ангажиран и во оперскиот и во драмскиот сектор. Автор е на книгата Со велосипед до Хиландар, во која го опишува своето патување од Белград до манастирот Хиландар на Света Гора, во друштво на неговиот кум, познатиот српски соло пејач, Оливер Њега. Од 2014 година е претседател на управниот одбор на Куклениот театар „Пинокио“, а од 2015 до 2018 година бил претседател на програмскиот совет, а од 2019 г. е избран за селектор на Меѓународниот фестивал на монодрама и пантомима во Земун.
.mp
Постои уште една официјална страница за регистрирање а тоа е nic.mp. „.mp“ домените чинат 20 американски долари годишно
Предраг Милетиќ
Кариера
Предраг Милетиќ во текот на својата кариера глумел во повеќе од сто театарски претстави, филмови, опери и серии. Некои од најпознатите дела се претставени во лиота.
.mp
Надворешни врски
Toppdomän
Мајки Волш
Мајки Волш ― британски писател, колумнист и ЛГБТ активист, најпознат по низата саможивотописни книги.
Животопис
Волш бил воспитан да биде борец со голи тупаници во ромската заедница, но штп бил хомосексуалец, тој бил принуден да го напушти семејството и културата во 1996 година.
Волш страда од лошо ментално здравје и социјално нарушување на анксиозноста, што го прави повлечен и познат да избегнува јавни настапи поради тоа. Неговото последно јавно интервју било во 2011 година, на „The Choice“ на Би-Би-Си на Радио 4 со Мајкл Бурк, во кое тој зборувал за неговиот живот и за тоа што го натерало да мора да ја напушти својата култура.
Во 2014 и 2015 година, Волш бил додаден на виножитниот список на весникот „The Independent“ на највлијателни британски ЛГБТ лица.
Книги
„Циганче“ (2010),   деби-саможивотописот на Волш и бестселер во Кралството. Објавено од „Hodder &amp; Stoughton UK“ и „St. Martin's Press USA“.
„Циганче: Во бегство“ (2011) Волшовиот втор саможивотопис и продолжение на „ Циганче“, исто така британски бестселер. Објавено било од „Hodder &amp; Stoughton UK“ и „St. Martin's Press USA“.
ЛГБТ
Волш бил снимен за прв пат да ја споделат приказната за признание кај добротворната организација „Акт“.
Волш бил претставен изданието „Примери за геј лица“ на списанието „Attitude“, и има напишано разни гостински колумни за „Gay Times“.
Бруно Шулц
Бруно Шулц (Bruno Schulz) (12 јули 1892 - 19 ноември 1942) - полски писател, сликар, графичар, критичар и филозоф од еврејско потекло.
Животопис
Бруно Шулц е роден во градот Дрохобич во Австроунгарија (денес во Украина), претежно населен со Евреи и поголемиот дел од животот го поминал во родниот град, работејќи како наставник по цртање во гимназијата. Тој бил син на Хенриета и на Јаков Шулц, трговец со текстилни материјали. Во нивниот дом не се негувала еврејската традиција и се зборувало само на полски јазик. Семејството Шулц живеело во куќата со број 10 која се наоѓала на главниот плоштад во Дрохобич при што членовите на семејството живееле на катот, а на приземјето се наоѓала нивната продавница. Токму во таа куќа се одвива дејството во расказите од збирката „Продавници со боја на цимет“, во која еден од главните ликови е неговиот татко Јаков. Бруно Шулц студирал архитектура во Лавов, а за време на Втората светска војна бил одведен во гетото во Дрохобич, каде бил убиен на улица од страна на еден нацистички офицер, на 19 ноември 1942 година.
Творештво
Шулц се оформил под влијание на интелектуалната авангарда собрана во движењето „Млада Полска“, како и под влијание на германската книжевност од почетокот на XX век. Во 1934 ја објавил својата прва книга „Продавници со боја на цимет“, а потоа, поттикнат од младите литерати и од издавачите ја објавил и втората книга „Санаториумот во знакот на Клепсидрата“. Всушност, овие две книги го сочинуваат целото неговот творештво, зашто ракописот на неговото трето дело, романот „Месија“ е изгубен. Исто така, Шулц има напишано и неколку други раскази, кои не дел од двете збирки, како и неколку есеи. Во двете збирки, Шулц го опишува животот на Евреите во еден мал провинциски град при што неговите раскази се одликуваат со автобиографски елементи. И покрај скромниот опус, денес, Шулц се смета за еден од најголемите прозни стилисти на XX век. Неговите раскази се напишани со богат и единствен јазик, со употреба на бројни необични метафори. Притоа, тој користи повеќекратни, сложени реченици, со комбинација на старомодни и заборавени зборови и модерни, научни изрази. Оваа техника го привлекла вниманието и била предмет на бројни дискусии уште од неговите први критичари, кои неговото творештво го оцениле како смеса на убавина и поезија.
Конаклиште
Конаклиште (или Хаџиево) — историско село во Скопско, денес на територијата на Општина Кисела Вода.
Георафија и местоположба
Конаклиште се наоѓало на десниот брег на Маркова Река во областа Торбешија, на 3 км источно одт Батинци. Денес е маало на селото Драчево.
Историја
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува Хаџиево (Hadžievo) како село со нејасен етнички состав.
На етничката карта на Северозападна Македонија од 1929 г. Афанасиј Селишчев го означил Хаџиево како македонско-албанско село, Меѓутоа, доколку податокот е точен, варојатно се работи за Македонци-муслимани (Торбеши).
Прва дама на Словенија
Прва дама на Словенија (словенечки јазик:Prva dama Slovenije) — титулата што ѝ се доделува на сопругата или партнерката на претседателот на Словенија. Сегашна прва дама на земјата е Тања Печар, партнерката на претседателот Борут Пахор. Досега немало Прв господин на Словенија.
Придобивки
Според законот, сопружниците или партнерите на претседателот на Словенија, познати како прва дама или прв господин, имаат еднакви права и обврски во рамките на позицијата, без разлика дали се во брак со претседателот или не. Оваа еднаквост била кодифицирана со амандман на Законот за брак и семејни односи, кој предвидува дека бракот и заедничкиот живот да се сметаат за еднакви од владата.
Првата дама, исто така, може да избере да го напушти своето работно место за време на траењето на претседателскиот мандат. Во овој случај, таа има право на службен месечен надоместок од 20 проценти од платата на претседателот.
Во јануари 2013 година, првата дама Тања Печар, партнерка на претседателот Борут Пахор, објавила дека ќе се откаже од финансиските привилегии како прва дама и ќе се воздржи од примање месечен надоместок. Наместо тоа, Печар избрала да остане активен адвокат за време на нејзиниот мандат, додека сè уште ги извршува протоколите и опшстествените обврски што се бараат од првата дама.
Руен (појаснување)
Руен — највисок врв на Осоговските Планини и воедно највисок врв во Источна Македонија.
Освен тоа, поимот може да се однесува на:
Синтискоромски јазик
Синтискоромскиот е дијалект на ромскиот јазик кој го зборуваат Синтите, Роми кои живеат во Германија, Франција, Австрија и северна Италија. Овој дијалект е карактеристичен по силното влијание на германскиот врз ромскиот и не е разбирлив со останатите ромски дијалекти.
NGC 6471/2
NGC 6471/2 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6471/2 се споменува и како UGC 10973, MCG 11-21-24, CGCG 321-38, CGCG 322-9, KAZ 159.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6471/2 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6471/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 44 м 17,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +67° 35' 27".
Други поделби
Проучување на NGC 6471/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Неделко Килев
Недeлко или Неделчо или Кирjaк Георгиев Килев бил тракијски револуционер со бугарско потекло од Западна Тракија, деец во Одринскиот револуционерен округ. Истиот бил учесник во Македонскиот комитет и подоцна во Македонската револуционерна организација.
Животопис
Килев е роден во 1882 година во Скечанското село Крстополе, тогаш во Османлиското Царство, денес Ставруполи, Грција. Учи во своето родно село. Потоа го продолжува образованието во Одринската егзархиска машка гимназија и под влијание на наставникот Петар Стоев, се вклучува во илегален училиштен кружок.
Во учебната 1897-98 година во гимназијата станува училиштен бунт, како промотори на бунт се членови на училиштен револуционерен кружок. Така Неделко заедно со уште 30 свои соученици е исклучен. Потоа се сели во Чепеларе, Бугарија, каде што во 1899 година завршува трето одделение. Таму исто така членува во револуционерниот кружок, предводен од учителот Андон Дечев.
Се враќа во Крстополе, но во пролетта 1901 година се придава на четническа активност под раковоството на Чепеларскиот револуционерен пункт, извршува терористички задачи. Учествува во сите походи на околиската чета. Кога ракјоводителот на Чепеларскиот пункт Константин Антонов го напушта Чепеларе во 1902 година, Килев заминува со него и го обиколува реонот покрај Марица.
Подоцна заедно со Стефан Чакаров, Дедо Петар и Александар Филипов ги обиколува Ѓумурџинско и Скеча. Во 1903 година станува војвода во Дедеагачко. Во август 1903 година по време на востанието, четата му врши терористички напад на железничката линија Солун-Дедеагач меѓу Чобан и Ќосемџид и ја прекинува.
По Преображенското востание семејството на Килев се преселило во Асеновград, Бугарија, а тој заминал за Одеса. Таму Неделко работил во тутунска фабрика и се оженил за Роза Подкович, Русинка. По пет години двајцата се вратиле назад во Бугарија. Килев се среќнал со претставник на Британската Јужноафриканска компанија, кој барал експерти за одгледување на ориентален тутун, и потпишал со него работен договор. Така во 1908 година Килев заминал за Јужна Родезија. Во 1915 година семејството купуло земја и создало своја фарма за тутун. Во 1923 година тие купуиле нови 600 хектари и Килев станал еден од најголемите производители на тутун во Јужна Родезија. Неделко изградил неколку сиропиталиштата - во Јужна Родезија, Јужна Африка и Канада. Построил еден дом за одмор на родезиските војници кои учествувале во Втората светска војна на страната на Сојузниците. Станал еден од основачите на компанијата за поддршка на СССР за време на војната, донирал пари на болници. Килев умрел од срцев удар во 1944 година во Кејптаун. Денес "K. Kileff Zimbabwe Pvt. Ltd." е најстарата тутунска компанија во Зимбабве.
Христо Караманџуков пишува за Килев:
Црква „Св. Никола“ - Ижиште
Свети Никола — главна селска црква во бродското село Ижиште.
Црквата е сместена надвор од селото во североисточна насока, а околу нејзе се наоѓаат самите селски гробишта.
Архитектура
Црквата претставува средновековна или поствизантиска градба.
Таа е еднокорабна гробишна црква.
Целосно е живописана. Насликаното и стилските одлики (суво и речиси линеарно сликарство и сиромашната палета) се својствени на т.н. поствизантиска уметност застапена главно во периферните селски црквички на Балканот.
Внимание предизвикува допојасјето на „Св. Ѓорѓи Нови (Кратовски)“ во фризот на мачениците.
Историја
Најпрвин била изградена во век, а подоцна била обновена и живописана во  век, или пак целосно изградена во 1692 година.
Стефан Владислав
Стефан Владислав ( – по 1264 година) бил крал на Србија од 1234 до 1243 година. Тој бил среден син на Стефан Првовенчани од династијата Немањиќ, кој владеел со Србија од 1196 до 1228 година. Радослав, најстариот син на Стефан Првовенчани, бил соборен од српското благородништво поради зголеменото влијание на Епирот преку неговиот брачен сојуз со Теодор Комненос Дукас; со што Владислав станал негов наследник. Српската православна црква го слави како Свети Владислав.
По смртта на Иван Асен II, во Србија настанале немири. Монголите, предводени од Кадан, ја нападнале Унгарија и го опустошиле Балканот, во тоа време српското благородништво се кренало против Владислав. Во 1243 година, тој абдицирал во корист на својот помлад брат, но останал гувернер на Зета. Српската православна црква го почитува како светец на 24 септември.
Ран живот
Владислав е роден околу 1198 година. Негови родители биле кралот Стефан Првовенчани и кралицата Евдокија. Имал двајца полноправни браќа Стефан Радослав (р. 1192) и Предислав (р. 1201) и помлад полубрат, Стефан Урош I (р. 1223). Имал и две сестри, а Комнена е единствената чие име е познато.
Кралот Стефан Првовенчани, кој се разболел, зел монашки завети и умрел во 1227 година, а Радослав, најстариот син, станал крал; бил крунисан во Жича од неговиот вујко, архиепископот Сава. Помладите браќа на Радослав, Владислав и Урош I, добиле апанажи. Сава II (Пердислав) бил поставен за епископ на Хум набргу потоа, а подоцна служел како архиепископ на Србија од 1263 до 1270. Црквата и државата на тој начин биле контролирани од исто семејство, и односите меѓу двете продолжиле.
Пристапување
Во 1230 година, Теодор бил поразен и заробен од императорот Иван Асен II од Бугарија, по што се чини дека позицијата на Радослав била ослабена; дел од неговото благородништво се побуниле во есента 1233 година. Теодосије рече дека благородништвото повеќе не го поддржувало Радослав, туку го поддржува Владислав. Радослав и неговата сопруга побегнале во Дубровник во 1233 година. Тој не можел да го врати царството, но на крајот се врати како монах. Постојат индиции дека Радослав организирал бунтови против Владислав и дека мислел дека ќе го врати тронот. Ова е очигледно од документот од 4 февруари 1234 година, кој ветувал трговски привилегии во Рагуза штом Радослав се вратил во Србија и повторно станал крал. Поради ова, Владислав почнал да и се заканува на Рагуза, која потоа се обратила за помош кај Бан Матеј Нинослав од Босна. Бунтот против Владислав бил неуспешен, а Радослав се приклучил на дворот на епирскиот владетел Мануел во Дирахиум.
Архиепископот Сава се обидел да го запре конфликтот. Најверојатно сочувствувал со Радослав, бидејќи тој бил легитимен владетел. Меѓутоа, за да се запре конфликтот, кој би можел да стане посериозен, Владислав бил крунисан за крал по заминувањето на Радослав од Србија. Благодарение на Сава, Владислав се оженил со ќерката на Иван Асен II. Сава потоа абдицирал во корист на неговиот чирак, Арсеније, на крајот на 1233 година. Радослав го контактирал архиепископот Сава, кој го пречекал назад во Србија. Радослав зел монашки завети и го зел името Јован. Според Теодосије, Сава тоа го направил за да го заштити Радослав од Владислав. Во 1235 година, додека бил во посета на бугарскиот двор, Сава умрел додека се враќал дома од аџилак во Светата земја. Со почит бил погребан во храмот Свети четириесет маченици во Трново. Телото на Сава било вратено во Србија по серија барања, и потоа било погребано во манастирот Милешева, изграден од Владислав во 1234 година. Сава бил канонизиран, а неговите мошти се сметале за чудотворни; неговиот култ останал во текот на средниот век и османлиската окупација.
Откако Радослав се вратил во Србија како монах, деталите за неговата врска со Владислав не се целосно познати, но тој најверојатно не го вознемирил Владислав. Некои дури веруваат дека Радослав добил дел од Србија да управува. Во секој случај, Радослав го живеел остатокот од животот во мир.
Надворешна политика
Бугарите ги загубиле Браничево и Белград од Унгарија кон крајот на 1230-тите, а унгарските крстоносци се бореле во Босна помеѓу 1235 и 1241 година. Србија никогаш не била директно нападната од Унгарците. Меѓутоа, унгарските крстоносци директно му се заканија на српскиот Хум; можеби дури и окупирале делови од него. Во 1237 година, Коломан од Галиција-Лодомерија го нападнал Хум, но не е јасно дали тие го нападнале српскиот Хум (Источен) или западниот Хум, помеѓу реките Неретва и Цетина, каде што Србите немале никаква територија во тоа време. Северниот дел, кој го држел роднината на Владислав, Тољен II, брзо паднал, но Владислав испратил војска да го врати регионот. Крстоносците биле турнати до границата, а Владислав ги гонел сè до реката Цетина, но поголеми судири немало. По инцидентот, Србите потврдиле дека го поседуваат регионот Хум, а Владислав на својата титула додал „Хум“.
Во 1235 година, Владислав потпишал договор за трговски привилегии со Џовани Дандоло, претставник на Рагуза. Договорот и дал на Рагуза трговски привилегии под услов Рагуза никогаш да не дозволи никаква подготовка за бунт против Србија на нивна територија, бидејќи Рагуза му помогнала на Радослав при неговиот егзил.
Крстоносната војна на папата Григориј IX против богумилите во Босна, кои биле сметани за еретици, не донела добри резултати. Централна Босна не била освоена, а босанскиот Бан Матеј Нинослав и неговото благородништво се повлекле во Република Рагуза во 1240 година. Во указот издаден од Нинослав на 22 март 1240 година, Нинослав ветил дека ќе го заштити градот Рагуза (Дубровник) доколку Владислав нападне. Во тоа време, српските сили во регионот на Хум движеле околу Дубровник. Рагузаните можеби се плашеле од Владислав поради претходните спорови со него, или Владислав можеби претставувал вистинска опасност за Рагуза.
Монголска инвазија
Иван Асен II бил моќна поддршка на Владислав; кога умрел Асен, имало внатрешни немири, исто така погодени од заканата од Монголите. Помеѓу 1206 и 1227 година, монголскиот водач Џингис Кан освоил територии кои никој пред него не можел да ги освои; неговата империја се прошири низ цела Азија и до Крим. До 1240 година, цела Русија била заробена од Монголите; Подоцна биле заземени Полска, Унгарија и делови од Хрватска, Босна и Србија. Во зимата 1241 година, Монголите го преминале Дунав и влегле во западна Унгарија; Бела IV не успеал да организира никаков отпор. Цела Хрватска била изгорена, а Кадан и Бату Кан (внук на Џингис Кан) го барале Бела IV, кој во тоа време бил во Сплит. Бела наскоро се преселил во Трогир, бидејќи Сплит не бил безбеден. Монголите не го нападнале Сплит, туку неуспешно го нападнале Клис, каде што слушнале дека се крие Бела IV. Бела потоа побегнал на островот Раб. Монголите се обиделе да го освојат островот, но нивните сили биле повредени во поморските битки; тие, исто така, биле принудени да брзаат да се вратат дома за да го изберат новиот Кан по смртта на Огатај. Додека се враќале дома, преминале и ги опустошиле Србија, Босна и Бугарија. Иако српската низина била уништена, монголскиот напад немал големо влијание, бидејќи населението се повлекло во непристапни шуми во кои Монголите немале волја да влезат. Уништени биле српските градови Котор, Дриваст и Свач. Монголската инвазија донела превирања и шокови, но не и некои големи промени; вистинскиот шок дошол кога Асен починал, што го оставило Владислав без значителна поддршка.
Кралско име и титули
Во српските средновековни биографии, Владислав бил пофален како „верен“, „богољубив“, „христољубив“, „голем“, „светољубив“. Во модерната историографија, тој понекогаш се означува како „Стефан Владислав I“ за да се разликува од подоцнежниот Стефан Владислав II, син на Стефан Драгутин, кој владеел со Срем.
Во воведот на повелбата на Владислав се вели: „Стефан Владислав, со помош и милост Божја, се круниса за крал на сите српски и поморски земји“, додека потписот гласи: „Стефан Владислав, по милоста Божја, крал и автократ на сите Српско и поморско земјиште“. Понекогаш на неговиот потпис пишуваше „Стефан Владислав, со помош на Господ, српскиот крал“. Во латинските документи се викал Стефанус Владислав, Србија рекс (1238). Се потпишал и со проширената титула на неговиот татко: „Крал на сите расиски земји, и Диоклетија, и Далмација, и Травунија и Зачумлија“. Стилот „Раскиски земји“ се користел во туторството за време на владеењето на Урош I (р. 1112–1145).
Кога српското кралско семејство било канонизирано, црквата понекогаш ги користела нивните дадени имиња; Примери за ова вклучуваат: Свети Стефан Владислав („Св. Стефан Владислав, краљ српски"), Милутин, Стефан Урош I, Стефан Урош II, Урошица, и други.
Знаме на Србија
Синот на кралот Стефан Владислав, Деса Жупан, испратил делегати од Котор во Рагуза (Дубровник) да ги вратат предметите од кралската ризница; списокот на залихи вклучувал, меѓу другото, „знаме со црвена и сина боја“ („vexillum unum de zendato rubeo et blavo “ - знаме направено од црвена и сина ткаенина, зендато или ченда е вид на светлина, свилена ткаенина). Ова е најстарата постојна информација за боите на српското знаме. Така, најстарото познато српско знаме било црвено и сино. Но, веќе во 1271 година боите на знамето на неговиот син Деса беа црвено-бели. Иако редоследот на боите не е познат, верзијата со хоризонтална црвена и сина понекогаш се користи во настани со средновековна тематика во модерна Србија, претставувајќи го најстарото познато српско знаме.
Семејство
Преку бракот со Белослава, ќерката на Иван Асен II од Бугарија, Стефан Владислав ги имал следните деца:
Нове Франговски
Роден 1939 година во с.Галичник. Дипломирал сликарство на Академијата за ликовна уметност во Белград 1966 година, во класата на Љубица Сокиќ. Специјализирал на Academia di Belli Arti во Рим, 1973 година.
Општина Велика Полана
Општина Велика Полана (словенечки: Občina Velika Polana) — општина во источна Словенија. Седиште на општината е селото Велика Полана. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
Нове Франговски
Селектирани самостојни изложби:
Општина Велика Полана
Населени места
Покрај општинското седиште Велика Полана, општината ги опфаќа и следните населени места:
Нове Франговски
1968 - Бор, Работнички универзитет Скопје, Центар за култура и информации 1969 - Белград, Галерија КНУ 1971 - Скопје, Уметничка галерија 1973 - Рим, Галерија Il Grifo 1975 - Нови Сад, Мал ликовен салон Скопје, Музеј на современата уметност 1978 - Белград, Коларчев народен универзитет 1984 - Скопје, Уметничка галерија Зеница, Музеј на градот Белград, Ликовна галерија - Културен центар 1985 - Сараево, Галерија Роман Петровиќ 1986 - Куманово, Уметничка галерија Велес, Народен музеј - Ликовен салон Струмица, Уметничка галерија 1988 - Скопје, Културно информативен центар 1990 - Охрид, Велестово (заедно со Кузмановски и Росиќ) 1994 - Скопје, Уметничка галерија - Скопје 1998 - Скопје, Музеј на Град Скопје Париз (заедно со З. Јакимовски), Cite internacionale des Arts 2001 - Нирнберг, Галерија Rathaus 2006 - Истанбул, Галерија Taksim
Награди:
1969 - награда за сликарство на изложбата „25 години АСНОМ“ 1982 - награда „Нерешки мајстори“ на годишната изложба на ДЛУМ 1983 - награда „Никола Мартиновски“на изложбата „ДЛУМ - цртеж `83“
Учествувал на над 150 групни изложби во земјата и во странство како: Турција, Франција,САД, Велика Британија, Германија, Грција, Романија и др.]]]]
T Лебед
T Лебед — двоен систем во северното соѕвездие Лебед. Станува збор за слабосјаен систем но е видлив за човековото око со заедничка светлосна величина од 4,93. Со паралаксна промена од, се наоѓа на растојание од 387 светлосни години. Се придвижува поблиску до Земјата со околусончева радијална брзина од −24 км/с.
Примарната составница A, е променлива ѕвезда, најверојатно од типот спора променлива, со сјајност што се движи од 4,91 до 4,96. Станува збор за џиновска ѕвезда со ѕвездена класификација K3 III, што е показател дека го истрошила водородот во јадрото како гориво и се развива надвор од главната низа. Измерениот аголен пречник на оваа ѕвезда, по исправките предизвикани од граничното затемнување, е. На проценетото растојание на оваа ѕвезда, се добива физичка величина на полупречникот која е 27 пати поголема од Сончевиот полупречник. Зрачи со јачина 333 пати поголема од онаа на Сонцето од својата зголемена фотосфера при делотворна температура од 4,190 K.
Секундарната составница B, е со светлосна величина 10,03 и е на аголно растојание од долж положбен агол од 120°, од 2012 година. Во 1877 имала раздвоеност од долж скоро истиот положбен агол (121°).
Зачувај и препрати
Зачувај и препрати е телекомуникациска техника кај која информацијата се праќа до попатна станица каде се чува и подоцна се праќа до конечното одредиште или до некоја друга попатна страница. Попатната страница или јазол кога станува збор за мрежи, ја проверува пораката пред да ја препрати. Во суштина оваа техника се користи кај мрежите со повремено поврзување, особено во средини кои бараат висока подвижност. Исто така оваа техника може да се користи при пренос каде има големо доцнење и променливи со високи стапки на грешка или пак ако директната крај со крај врска не е достапна.
Оваа техника потекнува од мрежите со толерантно задоцнување. За овој тип на мрежи не се достапни услуги во секое време.
Мануелно управуван релеј
Зачувај и препрати мрежите датираат уште пред користењето на компјутерите. Точка-до-точка телепринтерската опрема се користела да се праќаат пораки кои биле зачувани на страната на примачот на хартиена лента во центарот на релејот. Потоа операторот ја отстранувал лентата од страната на примачот, ја читал информацијата и потоа ја испраќал кон своето одредиште преку излезена точка-до-точка врска.Ако оваа врска била зафатена, операторот ја внесувал пораката на лента во физички редослед, најчесто користејќи сет од куки и клипови. Голем релеј центар во средината на 1900-те содржел голема количина на влезни и излезни телепринтери, листи од оператори и илјадници пораки во редици за време од голем период. Операторите во овие центри се однесувале како искината-лента Релеј центар, референца за отстранување на примената порака од влезниот телепринтер со кинење на хартиената лента за да се оддели следната од претходната порака. Американски воен термин за ваков центар бил "Non-Automated Relay Center" (NARC).
Автоматски релеј
Во 1948 година Вестерн Унион го претставил планот Plan 55-A, првиот автоматски електромеханички зачувај и препрати систем за менување на пораки. Сите пораки се зачувувале преку удари на хартиена лента која била поврзна со читачи за хартиени ленти и имало корпа измеѓу нив.
E-Мејл
Добро е познато дека е-меjл системот прима пораки, ги зачувува и потоа ги препраќа на друго одредиште. Иако целосно отворени мејл релејови повеќе не се користат, не само што едноставно засновано серверско препраќање работи на овој начин, туку и многу е-меjл филтрирања и автоматски електронски емеjл листи го користат овој принцип.
UUCP
Пред распространувањето на Интернетот, компјутерите биле поврзани преку голем број на точка-до-точка техники, со многу помали компјутери користејќи dial-up врски. UUCP зачувај и препрати протоклите овозможуваат пораката (најчесто е-мејлот) да се пренесува низ множество на компјутери сè додека да стигне до своето одредиште. Кон крајот од 20 век, зачувај и препрати техниките еволуирале во комутација на пакети кој во повеќе намени ги заменил зачувај и препрати техниките.
FidoNet
FidoNet претставувал зачувај и препрати систем за е-пошта кај огласните системи кои достигнаа до бројка од 45000 системи со милиони корисници од целиот свет. Овој систем бил многу ефикасен користејќи ги најновите техники за компресија и пренос на податотеки и многу ги намалил трошоците за пренос. Системот подоцна бил изменет за да може да поддржи јавни пораки(форуми) наречени ЕchoMail, со дневна големина од компресирани 8 мб.
Спиро Килиманов
Животопис
Бил уапсен и затворен. Заболел од туберкулоза, поради што е амнестира. Умира малку по Младотурската револуција во 1908 година. Веројатно Владо Черноземски го избирал својот псевдоним Петар Келеман по името на Спиро Килиманов.
Оризари (Кочанско)
Оризари — најстарата населба во Општина Кочани, која се наоѓа на двата брега на Оризарска Река. Таа е седиште на некогашната општина Оризари. Со оглед на интензивната изградба на станбени и други објекти, Оризари е приградска населба на градот Кочани.
Географија и местоположба
Оризари е ридско-рамничарска населба што се наоѓа на источната страна од Кочани, сместена на двете страни од Оризарска Река, или како што мештаните ја нарекуваат - Масалница. Должината на населбата изнесува 2,6 км во правецот север-југ, под текот на реката. Просечната надморска височина на која се наоѓа населбата изнесува 361 метар.
Со оглед на интензивната изградба на станбени и други објекти, Оризари веќе е приградска населба на Кочани.
Историја
Во четириесеттите години од XX век Оризари го сочинувале три посебни населби со две одделени маала, и тоа: селото Оризари со Коларско (Лештанско) маало, од левата страна на реката, потоа селото Устран Дол со маалото Дулевци, од десната страна на реката и селото Витоша од левата страна на реката, над селото Оризари, а спротивно од Устран Дол.
Во секое од селата имало посебни гробишта, кои сè уште се во функција. Постоеле и турски гробишта, на локација што се наоѓала на јужната страна на Витоша. Имено, до 1912 година Витоша било населено исклучиво со Турци, кои по Првата балканска војна целосно се иселиле.