cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ошо
Хомосексуалнота како Перверзија / Сеграгација и дислоцирање на хомосексуалците
Особено по преселувањето во САД, Ошо станува видно критички настроен кон хомосексуалноста и исто така верува дека хомосексуалноста ја создала или предизвикала СИДАта, иако не е јасно што мислел за конкретниот биолошки механизам со кој сексуалната ориентација може да создаде заразен вирус. Според Ошо, „бидејќи хомосексуалците се перверзни, ја создале болеста СИДА“ и исто така вели дека „хомосексуалците треба да се лоцираат во посебни населби. Тие можат да живеат во нивен свет, на нивен начин, и да бидат среќни, но не треба да им се дозволи да се движат во поширокото општество, и да ги шират сите видови на опасни вируси.“ Кога е побарано да го објасни неговиот нов став за хомосексуалците од геј-санијасите, Ошо го зајакнува неговиот поглед изјавувајќи дека според него, „како хомосексуалец, не си ни човечко суштество […]. Сте загубиле достоинство.“ Ошо никогаш не ги повлекол овие изјави.
„Десетте заповеди“ на Ошо
На почетокот кога бил Ашара Раџниш, еден дописник еднаш го прашал Ошо за неговите „десет заповеди“. Како одговор Ошо забележал дека тоа е тешко прашање бидејќи против секаков вид на заповеди, но, „замо заради забава“, ги издвојува следните:
Ги нагласува оние под број 3, 7, 9 и 10. Идеите изразени во овие Заповеди станале константни лајтмотиви во неговото движење.
Прием
Ошо е општо прифатен како еден од најконтроверзните духовни водачи што се појавиле во Индија во дваесеттиот век. Неговата порака за сексуална, емоционална, духовна и општествена слобода, како и задоволството кое го имал кога навредувал, се потврда за тоа дека неговиот живот бил опкружен со контроверзии. Тој станува познат како „секс гуру“ во Индија, и како „Ролс-Ројс гуру“ во САД. Тој е против традиционалните концепти на национализмот, отворено изразувајќи презир за политичарите, и ги измејува водечките фигури на многу религии, за кои во однос на тоа неговата ароганција била неподнослива. Неговите идеи за сексот, бракот, семејството и врските биле контрадикторни на традиционалните погледи и наишле на многу бес и одбивање низ светот. Неговото движење било омразено и презирано како култ. За Ошо се сметало дека живее „во перчење и навредливо богатство“, додека неговите следбеници, повеќето од кои имале неколку врски со пријатели од надвор и фамилии и кои ги дониране повеќето или сите нивни пари и имоти на комуната, може да се само на „егзистенцијално ниво“.
Поопширни проценки како мислител и говорник
Има многу различни мислења за квалитетот на Ошо како мислител и говорник. Кушвант Синг, виден автор, историчар и поранешен уредник на „Хиндустан Тајмс“, го опишува како „најоригиналниот мислител што го дала Индија: најначитаниот, со најјасна мисла и најиновативен.“ Според него, Ошо бил „агностик на слободното мислење“ кој имал способнот да ги објасни најапстракните концепти со едноставен јазик, илустрирани со духовити анегдоти, кои ги исмевале боговите, свештениците, светите книги и религиските обичаи и и дал комплетно нова димензија на религијата. Германскиот филозоф Петер Слотердик го нарекува Ошо „Религиозен шегаџија“ (Wittgenstein of religions), рангирајќи го во најголемите личности на 20 век; Според него Ошо направил радикално уништување на игрите со зборови играни од религиите кои постојат. Во раните 1980-ти, бројни коментатори во популарните медиуми биле негативни за Ошо. Австралијанскиот критичар Клив Џејмс со презир го именува како „Багваш“ поистоветувајќи го искуството на слушање на еден од неговите говори со седење во машина за перење и гледање како твојот парталав веш се врти раскиснат со часови додека излачува сива сапуница. Багваш зборува онака како што изгледа.“ Џејмс завршува велејќи дека Ошо, иако „прилично корисен пример од неговиот вид“, бил “иритирачки празноглав кој манипулира со оние кои можат да бидат изманипулирани меѓусебно.” Како одговор на ентузијастичкиот поглед кон „Беседите на Ошо“ од Бернард Левин во „The Times“, Доминик Вујастик, кој исто така пишувал за „The Times“, изразува слично мислење како него, дека говорот што го слушнал кога го посетил во Пуна Ашрамот бил со многу низок стандард исцрпувачки повторлив и често фактички точен, и изјавува дека се почувствувал вознемирен од култот на личноста која го опкружувала Ошо. Пишувајќи во Печатот на интелектуалците од Сиетл (the Seattle Post Intelligencer) во јануари 1990, Американскиот автор Том Робинс изјавува дека засновано на тоа што тој го прочитал во неговите книги, тој е убеден дека Ошо е „најголемиот духовен учител“ на 20 век. Робинс, нагласувајќи дека тој не бил ученик, натаму изјавува дека „доста му е од читање на пакосна пропаганда и искривени извештаи кои го тераат да сомнева дека е еден од најоптужените личности во историјата што некогаш ги сретнал“. Коментарите на Ошо за Светото писмо на Сиките познат како Јапуили беше поздравена како најпогодна од страна на Џани Цаил Сајн (Giani Zail Singh), поранешниот претседател на Индија. Во 2011, авторот Фарух Донди изјави дека филмската ѕвезда Кабир Беди бил обожавател на Ошо, и гледал на неговите дела како на „највозвишените толкувања на индиската филозофија со која се сретнал“. Донди самиот гледал на Ошо како на „најбистриот измамник на интелектуалната самодоверба што потекнува од Индија. Неговиот излез од „толкување“ на Индиските текстови е специјално накривен кон генерацијата разочарани западњаци кои сакаа (а можеби и сè уште сакаат) да "имаат торта, јадат '[и] тврдат дека во исто време таа торта за јадење е највисока доблест, според древната итрина сплотена со научната ".
Филмови за Ошо
1978: Првиот документарен филм за Ошо – филмот „Багван“ бил режиран во 1978 од Американскиот режисер Роберт Хилмен. 1981: Во 1981, ББС емитувала документарец насловен „Богот што замина“, режиран од Британско-Американски новинар Кристофер Хиченс. 1987: Во средината на осумдесеттите Џереми Филмови продуцирале филм „Стравот е господарот“ што содржи ретки снимки направени зад затворените врати на Ражнешпурам. 1989: Друг документарец, насловен „Ражнеш: Духовен терорист“ бил направен од Австралискиот режисер Синтија Коноп во доцните осумдесетти за програмата на ABC TV/Learning каналот. 2010: Шведски документарец, насловен „Гуруто – Багван, неговата секретарка и неговото обезбедување“ бил издаден во 2010 година.
Табела на досега освоени медали на Олимписките игри
Ова е табела на досега освоени медали на сите одржани олимпијади (летни и зимски) од 1896 до 2014 г. со вкупните износи. Во нив не е се вклучени медалите на Олимписките меѓуигри во 1906 г., кои денес Меѓународниот олимписки комитет (МОК) не ги признава како официјални.
Самиот МОК не објавува вакви севкупни табели, туку само неофицијални вкупни табели за секоја поединечна олимпијада. Така, оваа табела е составена со собирање на бројките во секоја од нив.
Земји со медали
На табелава се наведени сите земји што освоиле медали, со соодветните олимпијади, број на медали од секој вид и вкупни износи. Не се вброени одземените медали (поради допингуваност итн). Податоците важат заклучно со Зимските олимписки игри 2014 во Сочи, притоа сметајќи ги сите измени поради одземања извршени до 30 мај 2013 г.
Земји без медали
After the ЗОИ 2014 во Сочи, 73 од вкупно 204 денешни 6 некогашни земји-учеснички немаат освоено ниеден олимписки медал.
Џамија на наметката на пророкот Мухамед
Џамијата на наметката на пророкот Мухамед е џамија која се наоѓа во Кандахар, Авганистан. Оваа џамија се смета како “срцето на Авганистан“.
NGC 5584
Откривање
Објектот е откриен на 27 јули 1881 година од страна на Едвард Емерсон Барнард, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5584 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5584 има привидни димензии од 3,4' х 2,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 22 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 23' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 5584 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51344. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4977. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1440.
Едуард Ворганов
Едуард Ворганов (Эдуард Алексеевич Ворганов; р. во Вороњеж) — руски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Во јуни 2012 година, Ворганов го освоил националното друмско првенство. На 5 февруари 2016 година, било објавено дека бил суспендиран за позитивен тест на мелдониум спроведен на 14 јануари. Меѓутоа во мај истата година бил ослободен од страна на Светската антидопинг агенцијам која им понудила амнестија на спортистите кои имале позитивен тест во првите месеци од годината на основа дека трагите на лекот можеле да останат во системите на спортистите пред да биде воведена забраната на мелдониум. Во декември 2016 година било објавено дека Ворганов ќе се приклучи на екипата за 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Обичен пеликан
Обичниот пеликан (Pelecanus onocrotalus), исто така познат како розов пеликан или бел голем пеликан, е птица од семејството Пеликани, фамијијата Пеликановидни. Овoj вид живее во југоисточна Европа, преку Азија до Африка во мочуриштата и плитките езера. Го има и во Македонија, на Преспанското Езеро.
Опис
Обичниот пеликан е голема птица, а само кадравиот пеликан е поголем од него меѓу пеликаните. Распонот на крилјата може да достигне од 226 до 360 см, а со последните мерења тоа е најголемиот рекорд меѓу птиците ако се изземе големиот албатрос. Овие пеликани достигнуваат должина од 140 до 180 сантиметри, заедно со клунот кој има должина од 28,9 до 47.1 сантиметар. Возрасните машки пеликани тежат од 9 до 15 килограми, иако покрупните видови од Палеарктичката зона обично тежат околу 11 килограми со некои исклучоци кои надминуваат 13 килограми. Женките се значително помали и полесни и достигнуваат тежина од 5,4 до 9 килограми. Покрај овие вообичаени мерки, кај овој пеликан, должината на крилјата е од 60 до 73 см, опашката достигнува должина од 16 до 21 см и тарзусот (коренот на стапалото) од 13 до 14,9 см. Стандардните мерења од различни области укажуваат дека видовите на пеликани од западната палеарктичка зона се нешто поголеми од оние кои живеат во Азија и Африка.
Младенчињата на обичниот пеликан се сиви и имаат темни пердуви за летање. Во лет пеликанот е елегантна птица, главата ја држи близу телото со надолно наведнување на вратот. Кога се развиваат машките птици имаат розова боја на лицето, а женките портокалова. Од кадравиот пеликан се разликува по нежно белата боја на перјата, розови дамки околу очите и розови стапала. Мажјаците се поголеми од женките и имаат долг клун свиткан надолу за разлика од женките кои имаат пократок и прав клун. Пеликанот со шарен клун од Азија е малку помал од обичниот пеликан со кафеаво-сива боја на пердувите и загасито сива боја на клунот. Сличен на него е пеликанот со розов грб, кој е помал со кафеаво-сиви пердуви со светлорозова до сива боја на клунот и розовкаст прелив на грбот.
Обичниот пеликан е добро прилагоден на водениот живот. Кратките и силни нозе, како и големите стапала се оттурнуваат од водата и помагаат во прилично непријатното полетување од водената површина. Пеликаните се моќни летачи но најчесто летаат во спектакуларната V-формација.
Распространетост и живеалиште
Овие пеликани обично живеат околу плитки топли слатки води. Пеликаните кои треба да се парат може да се најдат преку Евроазија, источното Средоземје до Виетнам. Во Евроазија слатките и солените води може да бидат населени, па поради тоа пеликанот може да се најде во езерата, речните делти, лагуните и барите со трска каде може да се гнезди. Дополнително, немиграциска популација се среќава во текот на годината во Африка, јужно од Сахара, но тоа е многу ретко. Во Африка, обичниот пеликан се наоѓа околу слатководните и алкални езера, како и околу крајбрежјето на речните области. Преку трските, Африканскиот пеликан се гнезди на изолирани карпести ридови и на крајбрежните острови во Аргуин бенг националниот парк. Миграциската популација може да се најде од Источна Европа до Казахстан за време на сезоната на размножување. Повеќе од 50% од Евроазискиот обичен пеликан се размножува во делтата на реката Дунав во Романија. Пеликаните го населуваат Дунав кон крајот на март или почетокот на април, а го напуштаат по размножувањето од септември до крајот на ноември. Зимските локации на европскиот пеликан не се добро познати, но зимските птици се движат од североисточна Африка преку Ирак до северна Индија, со прилично голем број размножувачи од Азија кои презимуваат во околината на Пакистан. Овие птици најчесто се наоѓаат во пониските предели, иако во источна Африка и Непал,  можат да живеат и на надморска висина до 1.372 метри.
Исхрана
Исхраната на обичниот пеликан воглавно се состио од риби. Пеликаните го напуштаат своето гнездо во раните утрински часови и може да летаат и преку  100  километри во потрага по храна, како што било регистрирано во Чад и Могоде, Камерун. Секој пеликан има потреба од 0.9 до 1.4 кг риба секој ден. Според ова, пеликаните во најголемата колонија која брои 75 000 птици и се наоѓа на езерото Руква во Танзанија годишно јадат и до 28.000.000 кг риби. Рибите со кои се хранат пеликаните се доста големи и со тежина помеѓу 500 до 600 грама ,и притоа видот со кој се исхранува пеликанот зависи од изобилството на истиот во одреден регион. Па така, главната храна на пеликанот во Европа се состои од крап, додека пак барбуните се претпочитаат во Кина, односно друг вид крап во Индија. Кесенцето кое е составен дел од клунот на пеликанот при лов на риби служи како црпалка, така што пеликанот го потопува својот клун во водата со цел во долниот дел од клунот да се формира ќесенце кое се полни со вода и риби. Потоа како што птицата ја крева својата глава ќесенцето се собира, а со ова водата се празни, а во ќесенцето остануваат само рибите. Пеликаните обично ловат во група, од 6 до 8 птици, во формација на потковица, и истовремено ги потопуваат своите клунови за да направат круг на отворени ќесички подготвени да ја фатат рибата во околината. Хранењето главно се одвива заеднички во групи, особено во плитките води каде што рибите можат лесно да се заобиколат, иако пеликаните понекогаш може да ловат и сами.
Храната на пеликаните не се состои само од риби, туку тие често се во потрага по друг вид храна. Во неки ситуации тие јадат пилиња од други птици, еден ваков случај е забележан на југоисточниот брег на Јужна Африка. Таму, младите на пеликаните од островот Дасен грабнуваат пилиња тешки до 2 килограми од Кејп Ганет колонијата на островот Малгас. Слично, во Валфис Беј, Намибија јајцата и пилињата на кормораните се редовна храна на младите пеликани. Локалната популација на пеликаните толку многу се потпира на кормораните така што кога се намалува популацијата на кормораните се намалува и бројот на пеликаните. Обичниот пеликан јаде ракови, полноглавци, дури и желки. Често прифаќаат храна од луѓето и бројни необични нешта се забележани во нивната исхрана. За време на периодот на гладување пеликанот јаде морски галеби и патки. Пред да ги изедат галебите, ги држат под вода и ги дават. Пеликаните, исто така, им го крадат пленот на другите птици.
Размножување
Сезоната на размножување на обичниот пеликан почнува во април или мај во умерените зони, всушност цела година во Африка и од февруари до април во Индија. Овој вид пеликани живеат во колонии и се рамножуваат заедно. Женката може да снесе од едно до четири јајца, но во просек снесува по две јајца. Локацијата на гнездото е менлива. Помал број гнездата ги прават на дрвја со помош на гранки, но поголемиот дел, вклучително и оние пеликани кои се размножуваат во Африка, гнездата ги прават исклучиво на земја и ги покриваат со трева, гранчиња, пердуви и други материјали. За малдите се грижат и двајцата родители. Периодот на инкубација трае од 29 до 36 дена. Кога ќе се испилат младите се голи, а долниот дел од телото им е покриен со црно - кафеава боја. Колониите се собираат заедно околу 20 до 25 дена откако ќе се испилат младите. На возраст од 65-75 дена младите пеликани почнуваат да се развиваат. Стапката на зрелост ја достигнуваат околу 64% од младите пеликани, а на 3 до 4 години постигаат полова зрелост. Често обичниот пеликан е заштитен од птиците грабливки поради нивната сопствена големина, но орелот, особено морскиот вид (Haliaeetus), најчесто ги лови нивните јајца, непролетаните и неразвиените пеликани. Повремено, живеалиштето на пеликаните е нападнато од сештојади како чакалот и лавот. Вообичаено е кај пеликанот при приближување на некој цицач месојад, па дури и човек, да ја напушти својата колонија и гнездо, како дел од механизам за самозаштита. Крокодилите, особено нилскиот крокодил, со сладост ги убива пеликаните кои пливаат во Африка.
Врски со луѓето
Денеска со преголемиот и неконтролиран улов на риба обичниот пеликан е приморан да бара храна на големи растојанија. Овие пеликани се користат за многу работи. Од нивното ќесенце се прават кутии за пури, нивната кожа се преработува за кожни производи, нивниот измет се користи за ѓубриво, а салото на младите пеликани е искористено како масло за медицина во Кина и Индија. Во Етиопија, обичниот пеликан се убива за неговото месо. Мешањето на луѓето и проширувањето на местото за живеење ги нарушува домот и местото за размножување на пеликаните, а загадувањето најмногу приденесува за намалувањето на нивниот број.
Намалувањето е најзабележливо во Палеарктичката зона. Обичниот пеликан е една од птиците за која важи Договорот (AEWA) за заштита на африканско-евроазиските миграциски водни птици. Овој пеликан е класифициран како најмалку загрижувачки на Црвената список на ИУЦН во 2006 и е запишан на Првиот и Вториот додаток од Конвенцијата за миграциски видови. Запишан е и на Вториот додаток од Бернската Конвенција за заштита на европскиот див свет и Природните живеалишта од Анекс -1 на Директивите на ЕК за птици. И покрај сè, обичниот пеликан е сè уште најраспостранетиот вид. Иако некои области сè уште имаат големи колонии, тој е рангиран подолу од Кафеавиот пеликан, а  можно и подолу од Австралискиот во севкупната застапеност. Европа засега држи стабилна бројка од 7.345 до 10.000 парови со над 4.000 парови кои се гнездат во Русија. Повеќе од 75.000 се забележани во Израел за време на миграциите, во зима над 45.000 може да останат во Пакистан. Вкупно од сите овие колонии заедно 75.000 парови се гнездат во Африка.
Овие видови често се чуваат во заробеништво во зоолошки градини или во полудиви колонии како што се во Паркот Ст.Џејмс во Лондон. Предците на овие колонии биле предадени на Чарлс II од страна на Рускиот амбасадор во 1664 со што е започната традицијата на донации на птици од страна на амбасадите.
Милорад Бата Михаиловиќ
Милорад Бата Михаиловиќ (8 февруари 1923 – 23 април 2011 година) бил српски сликар.
Биографија
Михаиловиќ е роден во Панчево, белградска област. Од 1946 година студирал во класата на професорот Иван Табаковиќ на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот за уметности во Белград. Една година подоцна, Михаловиќ отишол во Задар и бил еден од младите српски сликари кои ја основале уметничката комуна Задарска група. Групата ја сочинуваа и млади и надарени сликари како Миќа Поповиќ, Љубинка Јовановиќ, Петар Омчикус, Коса Бокшан и Вера Божичковиќ. Работел и живеел во Задар од март до август 1947 година. Во 1951 година, тој е еден од основачите на уметничката група Единаесет (Jedanaestorica grupa) во Белград. Михаиловиќ ја напушти Југославија и замина во Париз со сопругата Љубинка Јовановиќ во мај 1952 година. Следните децении живеел и работел наизменично во Париз и Белград. Во 1985 година, Михаиловиќ беше избран за член на Српската академија на науките и уметностите. Починал во Париз.
Работни и самостојни изложби (избор)
Михаиловиќ бил еден од првите претставници на српската постмодерна уметност. Сликал пејзажи, мртви природи, портрети, автопортрети и ентериери. Неговото сликарство било под влијание на експресионизмот и апстрактната уметност. Од 1947 година, кога првпат изложувал во Белград, Михаиловиќ имал околу сто групни изложби на сите континенти. Во 1951 година, неговата прва самостојна изложба била организирана во Белград и ретроспектива на уметничкиот павилјонот Цвијета Зузориќ во 1981 година.
Еспресино
Еспресино (италијански: Espressino) ― италијански кафе пијалок со потекло од јужниот регион Апулија.
Состав
Се подготвува со еднакви делови од еспресо и млеко, со малку какао во прав на дното од шолјата и врз пијалокот. Еспресино фредо е ладен кафе пијалок со различни состојки. Слично е на марокиното и бичеринот.
Како да биде служен
Еспресиното обично се служи во мала стаклена шолја.
Драган Шуплевски
Драган Шуплевски (1933-2001) беше македонски хорски диригент, педагог и композитор, син на познатиот и признат музички педагог и диригент Трајко Шуплевски (1904-1977), својата музичка дејност ја започнал во родниот град Скопје, определувајќи се за музиката како за свој животен пат.
Мошне надарен уште како ученик го привлекува хорското диригирање, заради што станува и првиот диригент на Детскиот радиохор на Радио Скопје (1952-1954), како и корепетитор на Радио-хорот при истата институција, за да го преземе потоа во 1968 година и целокупното водење на Радио-хорот на Радио телевизија Скопје, сè до 1990 година.
Завршувајќи ја музичката академија во Белград (1958), доаѓа во Македонија како диригент со искуство што го стекнал во текот на студиите во Белград, кога бил диригент на хорот „Жикица Јовановиќ - Шпанац“ (1956-1959). Со музичка педагогија започнал да се занимава во 1960 - 1963 г., кога станал професор во Средното музичко училиште во Скопје. Но тогаш, во 1960 год, се основа Академскиот хор „Мирче Ацев“ чиј прв диригент е Шуплевски, а ќе го води од 1960-1974 и од 1984-1990 година. Во годините што следуваат станал музички уредник во Редакцијата за музика при Радио Скопје (1963-1966), за да премине во 1966 година на Факултетот за музичка уметност, како професор по хорско диригирање, познавање на хорската литература и хорско пеење, каде останува сè до својата смрт.
Особено активен во својата диригентска професија, Драган Шуплевски во текот на својот работен век раководел со Детскиот хор „Развигорче“ (1966-1975), Младинскиот детски хор, обата при Домот на младите „25 Мај“, во Скопје (1972-1978), како и со веќе споменатите Хорот при Радио-телевизија Скопје и Академскиот хор „Мирче Ацев“ - Скопје, презентирајќи на многубројните концерти во Македонија, Југославија и во странство, програма од сите музички епохи, на високо професионално ниво.
Како композитор, Драган Шуплевски е свртен кон изворната македонска народна песна, но не изостанува и оригиналната творечка инспирација која најчесто е сепак во македонскиот народен дух. Оттука во неговиот творечки опус се наоѓаат над 80 наслови на хорски дела обработени за различни хорски состави, повеѓе од 20 наслови на оригинални хорски дела и три каприча за виолина и пијано. Вонредниот труд што Драган Шуплевски го вложи во работата со хоровите што ги водеше, му донесоа големи успеси и високи признанија коишто ја потврдија неговата широка хорска и диригентска култура, диригентскиот гест и смисла за создавање на концертен репертоар, каде што никогаш не го заборави творештвото на македонските композитори.
Првите признанија за успехот пристигнаа од Ланголен (Англија), каде што со Академскиот хор „Мирче Ацев“ ја доби првата награда во 1962 година за најдобар ансамбл на годината на тој хорски фестивал. Истата година следуваше и наградата „13 Ноември“ на град Скопје, 1971 година во Цеље на Хорскиот фестивал за деца доби Плакета со хорот „Развигорче“ од Скопје, 1974 година наградата „13 Ноември“ со хорот на Радиотелевизија Скопје и многу други награди.
Музичкото образование го започнува во Скопје, а го продолжува на Музичката академија во Белград, каде што во 1959 година дипломира на Наставно-теоретскиот оддел. Потоа се враќа во Скопје и извесно време работи како наставник во Средното музичко училиште (1960 – 1963 година). Од 1963 до 1966 година е шеф на Музичката продукција на Македонската радио-телевизија давајќи значаен придонес во работата на ансамблите на МРТ и на збогатувањето на вкупната македонска музичка продукција. Во 1966 година станува член на првиот наставнички состав на штотуку формираниот Факултет за музичка уметност, каде што останува до крајот на својот работен век. Се истакнува како уметник – диригент, оформувач и раководител на повеќе хорски ансамбли во Македонија, но и како педагог од чијашто школа, освен големиот број раководители на аматерски хорски ансамбли во Македонија и надвор од неа, излегле и некои од денес најафирмирани диригентски имиња во областа на хорското диригирање (И. Зориќ, З. Запров, С. Татрчевски и др.).
Драган Шуплевски е исклучително заслужен за развојот на хорската музика во Македонија. Основач и раководител на речиси сите релевантни хорски ансамбли во последните четири децении од дваесеттиот век („Мирче Ацев”, „Хорот на Македонската радио-телевизија” –  во кој во еден период и асистент на Стефан Гајдов). Со нив постигнал извонредни успеси остварувајќи голем број студиски снимки со дела од македонски композитори. Од (1960 до 1973) и (1984 до 1992) година го раководел академскиот хор „Мирче Ацев” и настапувал во земјата и странство. Со академскиот хор во 1962 година, на меѓународен хорски фестивал во Ланголен – Англија, во конкуренција на шеесетина хорови од Европа и Америка, го освојува првото место во категорија за мешани хорови. Во 1966 година го формира детскиот хор „Развигорче”, а 1972 година женскиот младински хор „25 мај” во Младинскиот културен центар – Скопје. Со хорот „Развигорче” во 1971 година на Југословенскот фестивал на детски и младински хорови во Цеље – Словенија освоил златна плакета. Најголемите успеси како хорски диригент Драган Шуплевски ги постигнал со хорот на Радио Телевизија – Скопје (денес Македонска радио-телевизија), кој континуирано го раководел 22 години. За успесите на овој хор на многубројните концерти во земјата и странство најдобро зборуваат критиките во домашниот и странскиот печат: Рим – Италија „...Со концертот на хорот на РТВ - Скопје, со кој диригираше Шуплевски, старата слава на славјанските хорови доби уште едно признание...”. Не ретко неговата дејност била пресудна за содавање на голем број хорски композиции од македонските автори.
Како композитор, разбирливо, своите творечки преокупации ги бара во доменот на хорската музика. Напишал неколку десетини хорски творби во кои речиси без исклучок се инспирирал од македонскиот музички фолклор. Особено е познат со обработките на народни песни – „Чае Шукарие”, „Рум, дум, дум”, „Орал дедо”, „Дафино, вино”, „Пошла мома на вода”, „Ајде да се земеме” ... и др. Неговите песни се обликувани со ново руво и со зачувана мелодиска и ритмичка фолклорна изворност. На овој начин, Шуплевски ја подигна македонската народна песна на повисоко уметничко рамниште. Речиси нема хор во нашата земја, што на својот репертоар нема барем една творба од Шуплевски. Неговите комозиции се наградувани на повеќе хорски фестивали. Создал и неколку инструментални (камерни) композиции. Автор е и на извонредно значајната монографско-педагошка книга „Уметноста на хорското пеење” (1999). За неговата севкупна дејност одликуван е со „Орден заслуги за народ со сребрен венец”, „13-то ноемвриската награда на Скопје” и републичката награда „11 Октомври”.
Балви (општина)
Балви (Balvu novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Елина Берглунд
Елина Берглунд Шервицл (родена 1984 година) е шведски физичар и претприемач со честички, која заедно со нејзиниот сопруг Раул Шервицл развиле апликација за да ги означат деновите кога жената е најплодна. Може да се користи и за контрола на раѓање и за планирање на семејство. Апликацијата се продава како Natural Cycles, што е исто така името на компанијата што ја основала двојката за да ја произведе во 2013 година.
Биографија
Родена во 1984 година, Елина Берглунд е израсната во Малме во јужна Шведска. Нејзиниот татко е професор по медицина, но и тој и нејзината мајка се претприемачи, заедно водат неколку компании. Таа почнала да се интересира за физиката на петгодишна возраст кога нејзиниот татко зборувал со неа за универзумот. Таа продолжила да студира инженерска физика на Технолошкиот институт Лунд, добивајќи магистер на науки во 2008 година. Таа потоа поминала три години на Универзитетот во Женева, кулминирајќи со докторат по физика на елементарни честички во 2011 година. Паралелно со студиите, таа соработувала во проектот АТЛАС во ЦЕРН, работејќи со тим кој ќе ја добие Нобеловата награда за откривање на честичката Хигсова бозон во ЦЕРН.
Еден месец по објавувањето на откритието на Хигсовиот бозон во летото 2012 година, Берглунд го напуштила ЦЕРН бидејќи експерименталниот објект се затвоил за надградба во следните две години. Таа се омажила за нејзиниот колега физичар Раул Шервицл и парот почнал да размислува за подигање семејство. Откако решила да престане да ги користи контрацептивните таблети, почнала да ја анализира температурата на телото за да ги открие деновите кога била најплодна. „Сакав да му дадам одмор на телото од апчињата“, објаснува таа, „но не можев да најдам добри форми на природна контрола на раѓањето, па напишав алгоритам за себе“. Со охрабрување на нејзиниот сопруг, ова ја навело да развие апликација за плодност, погодна за употреба од секоја жена.
Двојката се откажала од работата по физика и се преселила во Шведска за да се концентрира на развивање и маркетинг на апликацијата, основајќи ја компанијата Natural Cycles во 2013 година. Тие успешно ја искористија апликацијата за да го испланираат раѓањето на нивната ќерка. Иако почнале да го продаваат производот во 2014 година со одобрение од Шведската агенција за лекови, наишле на проблеми следната година кога агенцијата го укинала одобрението, принудувајќи ги да ја отстранат секоја референца за контрацепција при маркетинг на апликацијата. Дури во февруари 2017 година тие конечно добиле одобрение од германската организација за инспекција и сертификација Tüv Süd, овозможувајќи им да го пласираат производот низ Европа. Тоа бил првпат технички уред од овој тип да биде одобрен за контрацепција каде било во светот.
На прашањето на Мими Рито од Висма дали има намера да го помине животот работејќи на апликацијата, таа одговорила: „Не, но мислам дека секогаш ќе работам со нешто што вклучува податоци, анализирање податоци, извлекување заклучоци, примена на податоци за нешто или друго. Не треба да биде физичка, не треба да биде контрацепција, но тоа е заедничкиот именител сега и мислам дека секогаш ќе продолжи да биде.“
Награди
Во 2015 година, Берглунд ја доби претприемачката награда на Фондацијата Women in Tech.
Лозарско движење
Членовите на Младата македонска книжовна дружина биле познати под името Лозари. Меѓу нив се вбројуваат: Гоце Делчев, Даме Груев, Ѓорче Петров, Христо Матов, Петар Попарсов, Иван Хаџи Николов, Коста Шахов, Ѓорѓи Баласчев, Димитар Мирчев, Христо Попкоцев, Александар Караѓулев, Ѓорѓи Белев, Андреј Љапчев, Тома Карајовов, Наум Туфекчиев, Војдан Чернодрински и други.
Во јануари 1892 година, Младата македонска книжовна дружина го објавува првиот број на своето списание „Лоза“, и по неговото име, целото движење го добива називот Лозари. Најголемите имиња на македонската револуционерна борба од крајот на 19-ти и почетокот на 20 век биле членови или соработници на оваа дружина.
Политичката ситуација во Бугарија
Кога лозарското движење било формирано, постоел терор и прогон во Бугарија против про-македонски активности. Тој терор бил засилен во времето на бугарскиот премиер Стефан Стамболов. За настаните од времето на неговото владеење, во 1902 година сведочи непотпишаниот Коста Шахов во весникот Македонија.
Во продолжение е опишано и растурањето на Македонското благотворно друштво, како и забраната за одржување митинг на Македонците во Софија. Несудениот организатор на овој митинг бил уапсен и интерниран.
Бугарската влада ја уништила Младата македонска книжовна дружина во Софија, под изговор дека нејзините членови биле македонски сепаратисти. За теророт на бугарскиот премиер Стамболов против Македонците, Коста Шахов пишувал и во 1905 и во 1910 година.
Националното чувство на лозарите
Некои членови или симпатизери на лозарите (Коста Шахов, Петар Попарсов, Даме Груев, Крсте Петков Мисирков) изјавиле дека лозарите имале двојна програма - една за пред бугарската јавност, а другата - за пред нивните истомисленици.
Ист е случајот и со Македонците од Егејскиот дел на Македонија. Таму и денес сè уште е забранета јавната употреба на етничкиот термин Македонци. Македонците ги нагласуваат своите национални разлики во однос на Грците, во замена за терминот Македонци, за себе го употребуваат компромисниот и маскирен термин ендопи (што значи: тукашни, овдешни).
И лозарите не смееле директно да го употребуваат терминот Македонци во национална смисла (а слично е дури и денес во Бугарија), па надевајќи се дека нема да имаат проблеми со тогашната бугарска влада (која тогаш ги прогонувала Македонците), го користеле главно компромисниот и маскирен термин македонски Бугари, иако содржините на нивните статии биле со чиста македонска национална ориентација.
Денешниот бугарски став тврди дека националното чувство на лозарите било бугарско, а како доказ за ова тие го приложуваат фактот што во некои од текстовите на самото списание Лоза се спомнуваат и македонски Бугари, дека лозарите зборуваат за јазикот во македонските Словени како за бугарски јазик. Лозарите се залагале во литературниот бугарски јазик да бидат вклучени колку што се може повеќе зборови од Македонија и од западните делови на Бугарија. Некои бугарски автори (Коста Црнушанов и други) додават и целосната деjност како Македонски Бугари на голем дел од лозарите - Андреј Љапчев од Ресен (бугарски премиер и дипломат), Тома Карајовов од Скопје, Георги Баласчев од Охрид, Христо Матов од Струга, Христо Поп Коцев од Штип, Ѓорѓи Белев од Охрид и други за кои се смета дека бугарското им чувство е докажано.
Авторите од Република Македонија ги земаат предвид веќе спомнативе услови во Бугарија, во кои било објавено списанието Лоза. Тоа е време на терор против Македонците од страна на бугарската влада на Стефан Стамболов. Македонците се прогонувани, апсени, интернирани и се забранувани сите нивни национални манифестации и други слични изблици на организирање. Во такви услови, оние Македонци што сакале да објавуваат статии за Македонија, единствено можеле да го прават тоа преку користењето на компромисниот термин - македонски Бугари.
Компаративен преглед со друштво Вардар, Наш Весник и весник Неологос
Во времето на големосрпската окупација на Македонија, во кралска Југославија во 1935 година, Македонците студенти во Загреб формирале свое друштво Вардар. Во рамките на ова Друштво по две години тие објавиле весник под наслов Наш весник. Во него биле објавени текстови и други прилози што исклучиво се однесувале за Македонија и за Македонците.
Автори биле тогашните истакнати македонски национални дејци: Кочо Рацин, Никола Ѓумуров, Христо Попсимов, Лазар Личеноски, Димитар Ѓузелов, Александар Линин и други. Меѓутоа, поради добро познатите причини, во ниту една од статиите не се спомнати термините: Македонија, Македонци, македонски народ и слично. Тоа е сосема разбирливо, ако се знае дека тоа е времето кога во Југославија беснеел најстрашниот терор против Македонците. Тоа е времето од само неколку години по убиството на кралот Александар, кога секакво спомнување на овие термини можело да има сериозни последици врз авторот. Затоа, во замена за термините Македонија, македонски народ и слично, во овие статии се употребени компромисните термини: Повардарие, повардарци, повардарски и слично. Дури и повеќето текстови се напишани на чист српски јазик (освен неколкуте лични и народни творби). Сепак, и покрај ваквото компромисно и маскирно детерминирање на Македонците, и покрај српскиот јазик во статиите, Наш Весник веднаш бил забранет од страна на големосрпскиот режим и тоа веднаш по излегувањето на првиот број.
Грчкиот весник Неологос дозволувал на своите страници да објавуваат статии и Македонци, кои под псевдоними, од аспект на македонската национална идеја, ја напаѓале големобугарската пропаганда. Такви биле учителот Гаврил Баев од Охрид (кој објавувал под псевдонимот Пелагон) и учителот Димитар Сакелариев од Ресен (кој објавивал под псевдонимот Македон). Учителот Баев (под псевдонимот Пелагон) во следниот број на Неологос во статијата под наслов Шовинистот Шопов, реплицирал на уредникот на бугарскиот егзархиски орган Атанас Шопов
Лозарите, повардарците и авторите од Неологос:
На лозарите (како и подоцна на вардарците во Загреб) не им помогнало ниту маскирното обележување како македонски Бугари, бидејќи набргу списанието им било забрането. Некои од лозарите биле уапсени, други биле избркани, а трети интернирани. Дружината им била забранета од страна на бугарската влада. Подоцна некои од нив се вклучуваат во македонското револуционерно движење, а некои и застрануваат по патот на туѓите пропаганди.
Податоци за идеологијата на лозарите
За македонската национална дејност на лозарите сведочи и тогашниот бугарски официјален весник Свобода и на 13 април 1892 година бугарскиот публицист Димитар Левов ги нападнал лозарите Д.Т.Левов, Лоза, СлободаVI/786, Софија13.04.1892, 3.
На бугарскиот напад врз лозарите, на 29 април 1892, реагирал и грчкиот весник Неологос, кој излегувал во Цариград
Еден од уапсените основоположници на лозарството во Бугарија бил и Даме Груев. Во своите Спомени, тој пишал во врска со овој период од неговата дејност.
Дел од спомените на Даме Груев се објавени, но таму веднаш паѓа в очи дека недостасува делот за апсењето на Груев во Софија, иако таму цитираниот дел од Спомените е речиси идентичен со овој што овде го предаваме. За лозарите пишувал и Ѓорче Петров.
За лозарите пишувал и Крсте Петков Мисирков, во својата книга За македонцките работи
Крај на Лозарското движење
Од списанието Лоза успеале да излезат само шест броеви (од кои едниот бил двоброј). Подоцна бугарската влада ја растура Младата македонска книжовна дружина, а списанието Лоза го забранува. Под влијание на лозарите, подоцна (1894) Петар Попарсов објавува брошура што всушност претставува неофицијална програма на веќе формираната Македонска револуционерна организација, во која уште пожестоко ја критикува бугарската пропаганда и Бугарската егзархија
Александар Караѓулев беше осуден на смрт во монтиран судски процес за атентатот врз министерот Христо Белчев и казнуван на 15 јули 1892 во Софија, каде во затворот напишал познатата македонска патриотска песна Послушајте патриоти.
Периодот на лозарите одиграл значајна улога во развитокот на македонската национална мисла на крајот од 19 век и подоцна.
Sunset Strip
„Сансет стрип“ е името на дел од булеварот „Сансет“ долг 2,4 км што минува низ Западен Холивуд, Калифорнија. Започнува од источната граница на Западен Холивуд со Холивуд кај булеварот „Кресент хајтс“ и се протега до неговата западна граница со Беверли Хилс кај '''ул. „Дохени“'''. „Сансет стрип“ е познат по големиот број бутици, ресторани и рокерски и ноќни клубови, кои се во првите редови на забавната индустрија. Прочуен е и по неговите огромни и разнобојни рекламни паноа и по тоа што е место каде што излегуваат и се дружат рокерските и филмските ѕвезди.
Бауска (општина)
Наводи
Bauska
1926 во архитектурата
Во 1926 година во архитектурата се случиле некои значајни настани.
Путујемо (музички албум)
Путујемо („Патуваме“) е името на десеттиот студиски албум на македонската џез/рок група Леб и сол. Албумот бил издаден во 1989 година, преку издавачката куќа Југотон.
NGC 1234
NGC 1234 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1234 се споменува и како MCG -1-9-11.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1234 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. NGC 1234 има привидни димензии од 1,8' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 9 м 39 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 50' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 1234 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11813. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
Космос-2230
Космос-2230 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1007 км, а најмалото на 972.
Камарето
Камарето — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Драга непријателка
Драга непријателка (шпански јазик:  Querida Enemiga) е мексиканска теленовела. творци на серијата се Пабло Сиера и Ерика Јохансон, истите кои ја направија и серијата Двете Лица на Ана. Серијата во Мексико покажа солидни резултати во терминот во кој беше прикажувана. Во главните улоги се појавуваат Ана Лајевска, Габриел Сото, Кармен Бецера и Марија Рубио.
Синопсис
Лорена и Сара израснале заедно во сиропиталиште и се сакаат како сестри, но се многу различни. Лорена сонува да создаде фамилија и она што најмногу го сака е да готви. Сара е материјалистка, секогаш живеела во сиромаштија која се живее во сиропиталиштето и нејзината амбиција е поголема од нејзините бескруполозни идеи. Лорена сонува да биде успешна во кулинарството; еден ден се збогува со калуѓерките за да оди да учи кулинарска школа во Мексико Сити. Тој ист ден, чесната мајка открива дека Сара ги украдила парите од сиропиталиштето и спротивставувајќи и се таа умира од срцев удар. Сара бега со Чало, нејзиниот љубовник и соучесник, крадејќи го своето досие и она на Лорена. Кога ги чита, таа открива дека Лорена била оставена во сиропиталиштето без причина од баба и, милионерката Ортенсија Армендарис. Првата реакција е да ја открие Лорена, за да и помогне да се справи против баба си и да се бори за правата, но после се откажува и решава да го замени местото и во гастрономската империја на семејството Армедарис. Далеку од сето тоа, Лорена наоѓа работа во истата фирма како помошник готвачка. Се запознава со Алонсо, млад лекар, во кој се вљубува и после извесно време му станува девојка. Но, Сара нема да се откаже, додека не ја радели Лорена од Алонсо. Ортенсија, од своја страна, се бори со сите средства за да ги избегне средбите на лошо кои им причинила на блиските луѓе. Кога Лорена ги открива интригите на Сара, си дава сметка, дека всушност никогаш не ја познавала вистинската, која ја сакала како сестра. Сред страдањето таа ќе открие нова надеж во лицето на тој човек, од кого најмалку очекувала, дека може да ја сака.
Список на гувернери на Ајдахо
Територија Ајдахо имала 16 територијални гувернери назначени од страна на претседателот на САД, со организацијата на територии, во 1864 се ди формирањето на државата Ајдахо во 1890. Четири од овие никогаш не ја преземале функцијата, односно поднеле оставка пред да стигнат во територијата.
Триесет поединци престојувале во канцеларијата на гувернерот на Ајдахо одкога државата доби признание од Соединетите Држави во 1890. Првиот гувернер на државата, Џорџ Лирд Шуп, имал најкратко отслужување на својата должност од 3 месеци, а Сесил Д. Ендрус служел најдолго, односно 14 години. Четири гувернери се откажале, но ниеден не умрел за време на оваа функција. До сега имало 20 републикански и 12 демократски гувернери. Сегашниот гувернер е К. Л. „Буч“ Отер кој ја презема оваа функција на 1 јануари 2007, а неговиот моментален мандат ќе истече во јануари 2015.
Гувернери на Територија Ајдахо
Територија Ајдахо е создадена од делови на Територија Дакота, Територија Небраска и Територија Вашингтон на 4 март. 1863. Првично, територијата го вклучувала целосниот денешен дел на Ајдахо, Монтана и поголем дел од Вајоминг. На 26 мај 1864, Територија Монтана била разделена од Територија Ајдахо, а поголемиот дел од делот на Вајоминг бил назначен како дел од Територија Дакота. Делот источно од 111-от меридијан бил одделен како дел новата Територија Вајоминг на 25 јули 1868, давајќи ги на Ајдахо неговите конечни граници.
Гувернери на државата Ајдахо
Ајдахо е призната од Соединетите Држави на 3 јули 1890. Од тогаш на државата и слижеле 30 гувернери, од кои двајца служеле не последователни мандати. Мандатите за гувернер и заменик гувернер се по четири години, почнувајќи од првиот понеделник во јануари по изборите. До 1946, гувернерите биле избирани на секои две години. Не постои лимит на години кои гувернерот може да ги помине на оваа функција.
Сè уште живи поранешни гувернери
Од јули 2010, пет поранешни гувернери се сè уште живи, а најстариот е Џон В. Еванс (на функција од 1977-1987, роден во 1925). Последниот поранешен гувернер што умре е Роберт И. Самјли (1955-1967), тој умре на 17 јули 2004.
NGC 3178
NGC 3178 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3178 се споменува и како MCG -3-26-34.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.