cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ева Перон
Перонистичката партија на жените и правото на глас на жените
Биографите Фрејзер и Наваро напишале дека Ева била заслужна за тоа што жените во Аргентина добиле право на глас. Иако Ева се обратила на радио за поддршка на жените да добијат право на глас и исто така објавувала статии во нејзинот весник „Демократија“ замолувајќи ги мажите за поддршка, најпосле можноста жените да добијат право на глас, била надвор од овластувањата на Ева. Фрејзер и Наваро тврдат дека дејствувањата на Ева биле ограничени за добивање на предлог-закон, кој го воведил еден од нејзините застапници, Едуардо Колом, предлог-закон кој на крајот бил изоставен. Бил воведен нов предлог-закон за поддршка на жените, но било неопходно да се чека повеќе од една година пред да го прифати Претставничкиот дом на 9 септември 1947 година. Законот 13,010 ја утврдил рамноправноста на политичките права на мажите и жените и правото на глас на жените во Аргентина. Конечно, законот 13,010 бил едногласно одобрен. Хуан Перон, го потпишал законот со кој на жените им се доделувало право на глас и потоа предлог-законот и го врачил на Ева, симболично како нејзин, за време на јавна прослава и церемонија. Ева Перон потоа ја создала Перонистичката партија на жените, која била прва голема политичка партија на жените на народот. Фрејзер и Наваро пишуваат дека до 1951 година партијата имала 500.000 членови и 3.600 штабови низ земјата. Фрејзер и Наваро пишуваат дека додека Ева Перон не се сметала себеси за феминистка, нејзиното влијание на политичкиот живот на жените било пресудно. Илјадници жени кои претходно биле аполитички настроени ѝ пристапиле на политиката поради Ева Перон. Тие биле првите жени кои ќе бидат активни во политиката во Аргентина. Со добивањето на правото на глас на жените и перонистичката партија на жените Перон освоил мнозинство (63 %) од гласовите на претседателските избори во 1951 година.
Номинирањето за потпретседател
Во 1951 година, Ева си поставила цел да добие место на гласачкото ливче за потпредседател. Овој потег разлутил многу предводници на војската, оние кои ја презирале Ева и нејзината растечка моќ во владата. Според уставот на Аргентина потпретседателот автоматски го наследува претседателот во случај на смрт на претседателот. Можноста, Ева да стане претседател во случај на смрт на Хуан Перон било нешто, што војската не можела да го прифати.
Сепак, таа добила поддршка од работничката класа, синдикатите и перонистичката партија на жените. Јачината на поддршката, што таа ја имала од овие групи, го изненадила дури и самиот Хуан Перон. Фрејзер и Наваро пишуваат дека Ева, со големата поддршка што ја имала за нејзиното кандидирање, станала значајна за членовите на перонистичката партија колку што бил и самиот Хуан Перон.
На 22 август 1951 година, синдикатите одржале голем митинг од 2 милиони луѓе наречен Мајската револуција “Cabildo Abierti”. ( Името било во чест на првата локална влада во Аргентина во 1810 година.) Перонови се обратиле кон толпата од балконот на големото скеле поставено на Авенида де Хулио 9, оддалечено неколку блокови од Casa Rosada. Над балконот биле поставени два големи портрети на Ева и Хуан Перон. “Cabildo Abierti” било најголемо излагање за поддршка на женската фигура во политиката.
За време на масовниот митинг, толпата побарала Евита јавно да ја објави нејзината официјална кандидатура за претседател. Таа се изјаснила дека ѝ треба повеќе време за да ја донесе нејзината одлука. Комуникацијата помеѓу Ева и толпата од 2 милиони луѓе станала, во еден момент, вистински спонтан дијалог, со скандирањето на публиката: „Евита, потпретседател!“ Кога Евита побарала повеќе време за да може да се подготви, толпата извикала „Сега Евита, сега!“ На крајот, тие постигнале компромис. Евита соопштила дека ќе ја објави нејзината одлука преку радио за неколку дена.
Влошената здравствена состојба и политичката опозиција
Конечно, таа ја одбила поканата за кандидирање за претседател, велејќи дека нејзината единствена амбиција била дека во едно големо поглавје во историјата ќе пишува за нејзиниот сопруг, а во фуснотите ќе биде спомната една жена која ги пренесла „надежите и соништата на луѓето до претседателот“, жена која на крајот ги претворила тие соништа во „прекрасна реалност“.
Во перонистичката реторика, овој настан е познат како „Откажување“, кој ја опишува Ева како несебична жена според португалски мит за marianisimo. Повеќето биографи, сепак, претпоставуваат дека Евита не се откажала од својата амбиција поради притисокот на нејзиниот сопруг и високата класа на Аргентина, кои претпочитувале дека таа не припаѓала на расата.
Во 1951 година, било очигледно дека нејзиното здравје било рапидно влошено. Во почетокот на 1950 година Евита се онесвестила во јавност и неколку денови подоцна таа се оперирала. Иако било изнесено дека таа дожевеала апендектомија (вадење слепо црево), всушност таа имала рак на грлото на матката во развиена фаза. Таа продолжила да се онесвестува во текот на 1951 година (вклучувајќи ја и вечерта по “Cabildo abierto’’), со тешка изнемоштеност и обилно вагинално крварење. Иако Хуан не ѝ ја кажал нејзината дијагноза, таа знаела деке не е добра. Само неколку месеци по „Откажувањето“, Евита била подлежна на тајно отстранување на матката во обид да се спречи развивањето на ракот на грлото на матката. . Во 2011 година, неврохирург д-р Даниел ги проучувал рендгенските снимки на черепот и фотографските докази и изјавил дека на Перон можело да и се даде префронтална лоботомија во последните месеци од нејзиниот живот за да се ослободи болката, агитација и вознемиреноста што таа ја претрпела во последните месеци од нејзината болест.
Повторно избирање и Духовен водач на народот
На 4 јуни 1952 година, Евита се возела со Хуан Перон во парада низ Буенос Аирес за време на прославата за неговото повторно избирање за Претседател на Аргентина. Евита била толку болна што таа била немоќна да стои сама. Под нејзиното крзнено палто имало рамка направена од малтер и жица што ѝ служела за помош. Таа зела тројна доза на лекови против болка пред да започне парадата и зела уште две дози кога се вратила дома.
Неколку денови подоцна, по втората инаугурација на Хуан Перон, за време на официјалната церемонија на Ева ѝ била доделена титула за „Духовен водач на народот“.
Смртта и погребот
И покрај тоа што американскиот хирург Џорџ Т. Пак ѝ ја отстранил матката на Ева Перон, ракот за кратко време повторно се појавил. Таа имала метастази на белите дробови и била првата аргентинка што се лечела со хемотерапија во тоа време. И покрај сите можни третмани, таа била исцрпена и имала само 36 килограми. Евита починала на 33 години, во 20 часот и 25 минути на 25 јули 1952 година. Вестите веднаш се рашириле низ целата држава и Аргентина била во длабока жалост. Сите активности во Аргентина запреле, филмовите не се прикажувале, рестораните биле затворени. Редовната програма на радио била прекината со читање на веста: Ова е моја жална долножст да ве информирам дека денес во 20 часот и 25 минути Ева Перон, духовниот водач на народот, стапи во бесмртноста. На Ева Перон ѝ бил доделен службен државен погреб.
Жалење
Кога Ева Перон починала, владата ги одложила сите службени активности за два денови и сите знамиња биле на пола копје 10 денови. Толпата пред службената резиденција на претседателот била збиена и сите улици преполни за 10 блокови во секој правец. Подоцна, кога телото на Ева било пренесувано, осум души во толпата биле згмечени до смрт. Во следните 24 часа, над 2000 луѓе биле однесени во градските болници поради повреди во брзањето да бидат поблизу до Ева кога нејзиното тело било пренесувано од претседателската резиденција до Министерството за труд. Улиците во Буенос Аирес биле прелеани со цвеќиња наредени во купови и за еден ден од смртта на Ева Перон сите цвеќарници во Буенос Аирес биле испразнети.
И покрај фактот дека Ева никогаш не држела службена политичка канцеларија, на крајот ѝ бил доделен службен погреб што обично бил резервиран за шефот на државата. Била одржана комеморација за тимот од Аргентина за време на Олимписките игри во Хелсинки во 1952 година, во чест на Ева Перон. . Имало повеќе интерпретации за популарното жалење за смртта на Ева Перон. Некои репортери го сметале жалењето за вистинско, додека други чувствувале дека популарната жалост била само резултат на јавно подлегнување на „страсни претстави” од перонистичкиот режим. На пример, според списанието „Тајм“ статијата објавена на 11 август 1952 година со наслов „Во жалост” перонистичката влада го воведила пет минутното жалење веднаш по најавувањето на радио-програмата.
За време на Евита, децата кои биле родени вонбрачно немале исти права со оние кои биле родени од родители кои биле во брак. Биографот Џули М. Тејлор, професор по антропологија во Универзитет Рајс, рекол дека Ева била свесна за болката да се биде роден како вонбрачно дете. Тејлор шпекулира дека свеста за Евита за болката имала влијание на одлуката за да се смени законот, така што „вонбрачните деца” да бидат третирани како „нормални“ деца. Кога таа починала, аргентинската јавност била известена дека Ева имала само 30 години. Несовпаѓањето се поклопува со фалсификувањето на нејзиниот извод од книгата на родените. По станувањето прва дама во 1946 година, Ева ги изменила нејзините документи од раѓањето дека е родена како дете во брачна заедница и ги поместила датумите за три години за да биде помлада.
Планови за споменик
Кратко по нејзината смрт, д-р Педро Ара започнал да го балсамира телото. Фрејзер и Наваро пишуваат дека неизвесно е дали Евита некогаш изјаснила желба за да биде балсамирана и претпоставуваат дека најверојатно тоа е одлука на Хуан Перон. Д-р Ара бил професор по анатомија кој студирал во Виена и одржал академска кариера во Мадрид. Неговата работа повремено била споменувана како уметност на смртта. Неговата високо напредна технологија за балсамирање се состоела од заменување на крвта на мртовецот со глицерин, кој ги штител сите органи вклучувајќи го и мозокот и создавал слика на жив човек, давајќи му на телото изгед на „уметничко спиење“. Др Ара бил познат во Буенос Аирес по неговата работа. Помеѓу луѓето, кој ги имал балсамирано, бил шпанскиот композитор Мануел Де Фала. Др Ара тврди дека балсамирањето на Евита, започнало ноќта кога таа починала сè до следното утро. Телото на Ева Перон било целосно непоткупливо и затоа соодветно за прикажување на јавноста. Во книгата „Перон и загатките на Аргентина“, биографот Роберт Д. Кросвелер тврди дека Англосакцонците од Северна Америка и Европа погрешно го разбрале одговорот на Аргентина за смртта на Ева Перон како и богатиот погреб кој таа го имала.
Кросвелер го припишува ова недоразбирање на единствената структура на културата на Перонови и Аргентина, тврдејќи дека Перонови им припаѓаат на аргентинската традиција и дека нивната опозиција припаѓала на Англосанкцонците. Помеѓу изгубените спомени за Ева, имало еден кој не бил доволно забележан, но неговата важност е значајна: Наследството на неразбирањето. Нејзините кратки и блескави години биле толку успешни бидејќи таа била навлечена во филозофијата: „Јас имам тело и душа и ја имам крвта на луѓето”.
Но тоа било филозофијата на стара шпанска- креолска традиција која потекнувала од Лима. Како Перон, таа била домородец по потекло и по дух и како него, не и верувале и не ја разбирале во Аргентина од либералниот систем и во светот кој ја знаел само таа Аргентина.
Истото важело и во врска со нејзината драматизирачка смрт во последните 10 години, кога таа побарала да умира во јавност како потврда за нејзината посветеност. Таквиот однос кон смртта е варијација на стара шпанска опседнатост со смртта, со достоинство и раскош. Дотогаш тоа избледило во повеќе од Европските католични заедници и тоа било непознато во Англосаксонската нација. Затоа, многумина го гледале нејзиното измачување и одговорот на Перон како елементи кои во суштина биле политичка страсна претстава и обид за да се извлече сочувство и корист од нешто што треба да биде приватна трагедија. Тоа било наследството на неразбирањето, истото наследство што не им дозволувало на Ева и Перон да го разберат емоционалниот интезитет на реакцијата на светот и одземањето на Ла Пренса или другите потиснувања на Перонато. Како резултат на тоа Ева живееше и умре како мотив за светот да се прашува и како споменик за неспосбноста да се разберат другите.
Исчезнување и враќање на трупот
Кратко по нејзината смрт, биле направени планови за да се изгради споменик во чест на Ева. Споменикот, што требало да биде статуа на маж што ги претставува „descamisados“, бил планиран да биде поголем од Статуата на слободата. Телото на Ева требало да се чува во основата на споменикот и според традицијата на трупот на Ленин да биде изложена за јавноста. Чекајќи споменикот да биде изграден, балсамираното тело на Евита било изложено во поранешната канцеларија на зградата на музичката компанија скоро две години. Пред да биде завршен споменикот на Евита, Хуан Перон бил соборен во воен државен удар во текот на Ослободителната револуција, во 1955 година. Перон набргу побегнал од државата и не направил планови за обезбедување на телото на Евита.
Конечно место на мирување
Во 1971 година, телото на Евита било откопано и испратено во Шпанија, каде Хуан Перон го чувал во својот дом. Хуан и неговата трета сопруга, Изабел, одлучиле да го чуваат трупот на масата во трпезаријата. Во 1973 година, Хуан Перон го завршил бегството и се вратил во Аргентина, каде тој станал претседател по третпат. Перон починал во својата канцеларијата во 1974 година. Неговата трета сопруга, Изабел Перон, со која се оженил на 15 ноември 1961 година и која била избрана за потретседател, го наследила него и со тоа станала првата жена претседател на западната полутопка. Изабел била таа која телото на Евита го вратила во Аргентина и (кратко) го изложила покрај Хуан Перон. Подоцна телото било закопано во семејната Гробница Ла Реколета, во Буенос Аирес.
Владата во Аргентина презела големи мерки за обезбедување на гробот на Евита. Има врата на мермерниот под на гробот, која води до одделот во кој има два сандаци. Под првиот оддел има втора врата и втор оддел. Тоа е местото каде што лежи сандакот на Евита. Биографите Фрејзер и Наваро пишуваат дека гробот на Евита е толку безбеден што би можел да издржи јадрен напад. Тие пишуваат : „тоа одржува страв, страв дека телото ќе исчезне од гробот и таа жена или повеќе митот за жената, повторно ќе заживее“. Во гробницата, која се наоѓа на северниот дел на сиромашниот кварт Реколета, исто така се наоѓаат остатоци на многу славни генерали, претседатели, научници, поети и други богаташи на Аргентина. Во Аргентина се вели дека таму чини повеќе да умреш отколку да живееш.
Аргентина и Латинска Америка
Во неговиот есеј со наслов „Латинска Америка“, објавен во илустрираната историја на христијанството на Оксфорд, Џон Мекменрс исто така тврди дека повикот и успехот на Ева Перон може да се поврзе со митологијата на Латинска Америка и идеите за теологијата. Дури Мекменрс тврди дека Ева Перон намерно ги присвојувала аспектите на митологијата за Девицата и Марија Магдалена во нејзината јавна личност. Историчарот Хуберт Херинг ја опиша Ева Перон како„ најмудрата жена што треба да се појави во јавниот живот на Латинска Америка“. Во 1996 година, во интервјуто на Томас Елој Мартинез тој ја спомнува Ева како „Пепелашка на тангото и заспаната убавица на Латинска Америка”. Мартинез претпоставува дека Ева Перон остана важна икона во културата од истите причини како и Че Гевара:
Иако денот на смртта на Ева Перон не е службен неработен ден, тој ден Аргентинците го одбележуваат секоја година. Покрај тоа, ликот на Ева Перон е истакнат на аргентинската монета и еден вид на аргентинската валута е наречен Евита во нејзина чест
.
Ciudad Evita (градот Евита), кој бил основан од фондацијата на Ева Перон во 1947 година, се наоѓа надвор од Буенос Аирес. Кристина Кирхнер, првата избрана жена претседателка во историјата на Аргентина, припаѓа на Перонови и повремено се нарекува „новата Евита“. Кирхер вели таа не сака да се споредува со Евита, тврдејќи дека Евита била единствен феномен во историјата на Аргентина. Сепак Кирхнер вели дека жените на нејзината генерација во 1970-тите за време на воената диктатура во Аргентина на Ева ѝ должат за тоа што им послужи како пример за страст и борбеност. . На 26 јули 2002 година, на 50 годишнината од смртта на Ева Перон во нејзина чест отворен е музеј, кој бил наречен „музејот Евита“. Во музејот, кој го отворила нејзината правнука Кристина Алварез Родригес, се наоѓа облеката на Ева, портретите и уметничките нацрти од нејзиниот живот. Музејот стана популарна туристичка атракација. Музејот бил отворен во зграда која некогаш ја користела фондацијата на Ева Перон. Во книгата за Ева Перон: „Митовите на една жена“, културниот антрополог Џули М. Тејлор тврди дека тоа што Евита остана запаметена во Аргентина се должи на комбинацијата од три еднакви фактори:
Тејлор расправа дека четвртиот фактор што ја продлжува важноста на Евита е поврзан со нејзиното реноме како мртва жена и силата што смртта ја поседува во фантазијата на јавноста. Понатаму, Тејлор тврди дека балсамираното тело на Евита е слично со неподмитливоста на различни католички светци како што е Бернадете Соубирос и како резултат на тоа силен симболизам постои во католичката култура на Латинска Америка:
Црква „Св. Никола“ - Манастирец
'''Св. Никола''' — православна црква во кавадаречкото село Манастирец, Општина Росоман. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата почнала да се гради на 27 јануари 2007 г. со осветување на камен-темелникот од митрополитот Агатангел Повардарски.
Македонска антифашистичка организација
Македонската антифашистичка организација — македонска политичка организација формирана во Воденско по иницијатива на КПГ. На чело на организацијата биле Вангел Ајановски-Оче, Ангел Гацев, Ристо Кордалов, Дини Папајанков и др. Целта на организацијата била, во сојуз со грчкате ЕАМ-ЕЛАС, да се бори против фашистичките сили. Во 1943 г. била распуштена.
Марк Солер
Марк Солер Гименез (Marc Soler Gimènez; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
2018
Во март 2018 година ја освоил етапната трка Париз-Ница. Солер ја започнал последната етапа на трката со 37 секунди зад Јејтс на шестото место, кога нападнал на половина од етапата заедно со сонародникот Давид де ла Круз ; на двоецот им се приклучил Омар Фраиле на чело на трката и тројката успеала да остане пред главната група до Ница. Бидејќи Де ла Круз и Фраиле се натпреварувале за етапата, Солер завршил трет - добивајќи уште четири бонус секунди на целта како и трите секунди претходно добиени на средниот спринт - и со 35 секунди пред Јејтс и другите фаворити, било доволно да ја прослави победата пред Јејтс за четири секунди.
Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс.
Распоред на резултатите на етапните трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Кино „Љубов“
Кино „Љубов“ — македонски филм во режија на Јани Бојаџи од 2021 година. Главните улоги ги играат глумците: Јелена Жугиќ, Дејан Лилиќ и Благоја Чоревски.
Содржина
Филмот ја следи Мира, адвокатка во неволја, која поставува бомба под автомобилот на нејзиниот брат Стево на денот кога Македонија прогласува пандемија на КОВИД-19, за да го спаси семејството од распаѓање. Заплетот постепено открива игра полна со недоразбирања, љубов и страст. Стево го преживува атентатот и една година подоцна го инаугурира киното наречено „Љубов“, идеја и животен сон на сопругот на Мира.
Рајан Рејнолдс
Рајан Родни Рејнолдс (Ryan Rodney Reynolds, роден на ) — канадски глумец. Тој го глуми ликот Мајкл Берген во ситкомот "Две момчиња и една девојка" (Two guys and a Girl) на ABC (1998-2001), Били Симпсон во YTV Канадската тинејџерскa сапунска опера "Ридот" (The Hill), како и Марвел Стрип ликовите "Ханибал Кралот" (Hannibal King) во "Сечилото: Троица" (Blade: Trinity), "Вејд Вилсон / Оружје XI" (Wade Wilson / Weapon XI) во "X-Men Потекло: Wolverine" (X-Men Origins: Wolverine) и ликот Deadpool во истоимениот филм (2016 година) за кој тој беше номиниран и доби Златен Глобус.
Освен тоа, тој го глуми ликот на Green Lantern во истоимениот филм, по верзијата на  Хал Јордан  на DC Comics. Рејнолдс, исто така стана познат во филмовите како што се: "National Lampoon's Van Wilder", "Ужасот во Амитивил" (The Amityville Horror), "Дефинитивно, Можеби" (Definitely, Maybe), "Запросување" (The Proposal), "Закопан" (Buried), "Крудс" (The Croods) и "Жена во Злато" (Woman in Gold).
Ран живот
Рајан Родни Рејнолдс е роден на 23 октомври 1976 година, во Ванкувер, Британска Колумбија. Неговиот татко, Џејмс Честер "Џим" Рејнолдс (1941-2015), работел во магацин за храна и неговата мајка, Тами, како продавачка. Тој има Ирско потекло и бил израснат како римокатолик. Најмлад од четири браќа,  дипломирал во Kitsilano Средно Училиште во Ванкувер во 1994 година. Тој учел во Kwantlen Политехнички Универзитет, исто така  во Ванкувер, но подоцна го напуштил. Двајца од неговите постари браќа работат како полицајци во Британска Колумбија, од кој еден е член на Кралската Канадска Монтирана Полиција.
1991-2004
Кариерата на Ренолдс започнува во 1991 година, кога станува познат како Били Симпсон во Канадската тинејџерска сапуница "Ридот" (The Hill), прикажан од страна на Nickelodeon како Петнаесет. Во 1996, тој глуми заедно со Мелиса Џоан Харт во ТВ филмот "Сабрина, Тинејџерската вештерка" (Sabrina the Teenage Witch). Како возрасен, Рејнолдс глуми во Американските телевизиски серии "Две Момчиња, Девојче и Пица Место" (Two Guys, A Girl and a Pizza Place), глумејќи го медицинскиот студент Михаил "Берг" Берген и во филмот Royal Canadian Mounted PoliceВан Вајлдер" (Van Wilder). Во 1993-94 тој имал периодична улога во "Одисеја" (The Odyssey) како ликот Макро. Тој, исто така, имал камео улога во филмот "Харолд и Кумар одат во Белиот Замок" (Harold & Kumar Go to White Castle) како медицинска сестра, се појавува во "Заклетва" (The In-Laws) со Мајкл Даглас и Алберт Брукс, како и во Канадската продукција FoolProof.
2005-2015
Во 2005 година, тој глуми келнер со име Монти во филмот "Чекање...", и како Крис Брандер во романтичната комедија "Само Пријатели" (Just Friends) заедно со Ејми Смарт и Ана Фарис. Рејнолдс го глуми протагонистот во филмот "Дефинитивно, Можеби" (Definitely, Maybe). Тој, исто така, се појавува во втората сезона на телевизиската серија "Scrubs". Во 2007 година, Рејнолдс гостува како пријателот на Брендан, Хамс во епизодата "Кретен во градот" на TBS ситкомот "Моите Момчиња" (My Boys). Во 2009 година, тој го глуми  Андреј Пакстон, заедно со Сандра Булок, во филмот "Запросување", и како Мајк Конел во "Adventureland".
Рејнолдс во март 2005 година во интервју, зборуваше за неговиот интерес и учество во големата филмска адаптација на "Deadpool" со сценаристот Дејвид С. Гојер, како и можноста за играње на The Flash познат како Wally West во прилагодување на популарниот DC Comics карактер во претстојниот филм. Рејнолдс го глуми Вејд Вилсон / Оружје XI во споредна улога во вториот X-men филм, "X-Men Origins: Wolverine" (2009). Во 2010 година, Рејнолдс глуми во Шпанскиот и Американски трилер "Buried", кој е за првпат прикажан во Sundance филм фестивалот. Во јуни 2010 година, Рејнолдс бил поканет да се приклучи на Академијата за филмски уметности и науки. Рејнолдс го глуми Green Lantern по верзијата на Хал Јордан во филмот "Green Lantern" на Warner Bros., објавен на 17 јуни 2011 во 3D. Во 2011 година, глуми во комедијата, "The Change-UP", исто така е и раскажувачот во  документарниот филм "The Whale". Во 2012 година, тој глуми како агент во "Safe House", заедно со Дензел Вашингтон. Тој тогаш глуми улоги во две Dreamworks Animation долгометражни филмови; "The Croods" и "Turbo", двата филма објавени во 2013 година. Неговата следна улога е Ник Вокер во Universal studios филмската адаптација на Dark Horse Comics' R.I.P.D. (Почивај во Мир Оддел), кој беше издаден во 2013 година. Рејнолдс продолжи да глуми во нискобуџетни филмови како што се, "The Voices" (2014), "The Captive" (2014 година), и "Mississippi Grind" (2015); пред да има споредна улога во биографскиот филм, "Woman in Gold" (2015). Рејнолдс се враќа на жанрот трилер со "Self/Less" (2015 година), каде што тој има играно двојна улога (нешто што има направено пред неговата кариера).
2016 година–тековно
Во 2016 година, Рејнолдс доби критички и комерцијален успех со "Deadpool", филм, кој бил во развој од почетокот на 2000 година. Deadpool направи неколку box-office рекорди, вклучувајќи: светско отворање со $264.9 милиони од 62 пазари, што е најголем во 2016 година, најголем за R-отценети филмови, а втор најголем за Фокс, само зад "Војна на ѕвездите Епизода 3: Одмаздата на Сит" ($303.9 милиони денари). Исто така е најголемото IMAX 2D отворање на снимен филм во светот на сите времиња со $27.4 милиони евра од 606 IMAX театри, надминувајќи го "The Dark Knight Rises" ($23.8 милиони евра). Финансискиот и критичкиот успех што го имаше филмот, го доведе студиото да направи втор дел. Исто така таа година, Рејнолдс имал споредна улога во филмот "Criminal" од режисерот Ариел Вромен.
Рејнолдс го започна снимањето "Deadpool 2" во јуни 2017, премиерата ќе биде на 1 јуни 2018.
Во медиумите
Во октомври 2008 година, Рејнолдс напиша за Хафингтон Пост во однос на неговиот план да се кандидира на Њујорк Маратонотот за неговиот татко, кој, во тоа време, страда од паркинсонова болест. Рејнолдс се појави во People's Sexiest Man Alive листи во 2008 година и во 2009 година и му беше доделен врвот во 2010 година.
Личен живот
Во 2002 година, Рејнолдс почна да се запознава со канадската пејачка Аланис Морисет. Тие ја најавиа својата свршувачка во јуни 2004 година. Во Февруари 2007 година пријателите на Рејнолд и Аланис кажаа дека двајцата заеднички ја прекинале нивната врска. Морсиет отрива дека нејзиниот албум Flavors of Entanglement е напишан од нејзиниот гнев после раскинувањето. А нејзината песна "Torch" била напишана за Рејнолдс.
Рејнолдс за првпат се запознава со Блејк Лајвли на снимањето на филмот Green Lantern во 2010 година. Во Октомври 2011, Hollyscoop најавува дека тие одат заедно. Двојката се оженила на 9 септември 2012 година, во Boone Hall Plantation во Маунт Плезант (Јужна Каролина). Тие имаат две ќерки, Џејмс (родена 2014) и Инес (родена 2016).
Црква „Св. Стефан“ - Шивец
Таа се наоѓа на излезот од самото село, а во нејзина близина се наоѓаат и селските гробишта. Денес, црквата се наоѓа во лоша состојба.
Едуард Бухнер
Едвард Бухнер (Eduard Buchner; 20 мај 1860 - 13 август 1917), бил германски хемичар. Добитник е на Нобеловата награда за хемија во 1907 за истражувања на ферментацијата.
Градиште (Немањици)
Градиште  — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Немањици. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од железно време.
Местоположба и наоди
Наоѓалиштето се наоѓа голема височинка што се издига над левиот брег на реката Мавровица, оддалечена 2,5км југоисточно од Немањици. На врвот има зарамнето плато со површина од околу 300 × 150 м, на кое има грамади од камен и голем број фрагменти од керамички садови со груба фактура. Веројатно на оваа населба припаѓаат гробовите од наоѓалиштето Ветрен, кој лежи во подножјето на оваа височинка.
Обработка на информации
Обработката на информации е промената (обработката) на информации на каков било начин, што може да се детектира од страна на набљудувач. Исто така, тоа претставува процес што опишува сè што се случува (менува) во универзумот, од паѓањето на карпа (промена на позиција) до печатење на текстуална податотека од дигитален компјутерски систем. Во вториот случај, обработувачот за информации (печатачот) ја менува формата на презентирање на таа текстуална податотека (од бајти во глифи). Компјутерите до овој период функционирале врз основа на зачувани програми во меморијата, и немале своја интелигенција.
Два типа
Обработката на информациите може да биде вертикална или хоризонтална, од кои било кој може да биде централизиран или децентрализиран ( дистрибуиран ). Хоризонталниот дистрибуиран пристап на обработка од средината на 80-тите години стана популарен под името конекционизам. Конекциската мрежа е изградена од различни јазли, и работи според „ефект на подготвување“, а тоа се случува кога „главниот јазол активира поврзан јазол“ (Стернберг и Стернберг, 2012). Но, „за разлика од семантичките мрежи, тој не е единствениот јазол што има специфично значење, туку знаењето е претставено во комбинација на различно активирани јазли“ (Голдстајн, како цитирано во Стернберг, 2012).
Тријархиска теорија на интелигенција на Стернберг
Теоријата за интелигенција на Стернберг е составена од три различни компоненти: креативни, аналитички и практични способности (Стернберг и Стернберг, 2012). Креативноста е способност да се имаат нови оригинални идеи, а да се биде аналитичен може да му помогне на човекот да одлучи дали идејата е добра или не. „Практичните способности се користат за имплементирање на идеите и убедување на другите за нивната вредност“ (Стернберг и Стернберг, 2012 стр.21) Во центарот на теоријата на Стернберг е сознанието, а со тоа е и обработката на информациите. Во теоријата на Стернберг, тој вели дека обработката на информациите се состои од три различни делови, метакомпоненти, компоненти на изведбата и компоненти за стекнување на знаење (Стернберг и Стернберг, 2012). Овие процеси преминуваат од извршни функции од повисок ред во функции од понизок ред. Метакомпонентите се користат за планирање и проценка на проблемите, додека компонентите за перформанси ги следат наредбите на метакомпонентите, а компонентата за стекнување знаење учи како да се решат проблемите (Стернберг и Стернберг, 2012). Оваа теорија на дело може да се објасни преку работа на уметнички проект. Прво се одлучува за тоа што да се нацрта, потоа се прави план и скица. За време на овој процес се врши истовремено следење на процесот и дали тоа го дава посакуваното достигнување. Сите овие чекори спаѓаат во метакомпонентата обработка, а компонентата за изведба е уметност. Делот за стекнување на знаење е учење или подобрување на вештините за цртање.
Модел за обработка на информации: работната меморија
Обработката на информации е опишана како „науки што се занимаваат со собирање, манипулирање, складирање, добивање и класифицирање на запишани информации“. Според моделот на меморија Аткинсон-Шифрин или моделот на повеќе продавници, за информациите да бидат цврсто всадени во меморијата, тие мора да поминат низ три фази на ментална обработка: сетилна меморија, краткорочна меморија и долгорочна меморија.
Теорија на когнитивен развој
Друг пристап кон разгледувањето на начините на обработка на информациите кај луѓето бил предложен од Жан Пјаже во она што се нарекува теорија на когнитивниот развој на Пјаже (Преснел, 1999). Пјаже го развил својот модел заснован на развој и раст. Тој идентификувал четири различни фази помеѓу различните возрасни загради кои се одликуваат со видот на информации и со карактеристичен процес на размислување. Четирите фази се: сензомотор (од раѓање до 2 години), предоперативна (2-6 години), конкретни оперативни (6-11 години) и формални оперативни периоди (11 години и постари). За време на сензомоторната фаза, новороденчињата и малите деца се потпираат на своите сетила за обработка на информации на кои реагираат со рефлекси. Во фаза на претходната операција, децата учат преку имитација и остануваат неспособни да го земат гледиштето на другите луѓе. Конкретната оперативна фаза се одликува со развојна способност да се користи логика и да се земат предвид повеќе фактори за решавање на проблем. Последната фаза е формална оперативна, во која преадолесцентите и адолесцентите почнуваат да ги разбираат апстрактните концепти и да развиваат способност да можат да создаваат аргументи и контрааргументи.
Понатаму, адолесценцијата се одликува со низа промени во биолошкото, когнитивното и социјалното подрачје. Во когнитивната област, вреди да се напомене дека префронталниот кортекс на мозокот, како и лимбичкиот систем, претрпуваат важни промени. Префронталниот кортекс е дел од мозокот кој е активен кога се занимава со комплицирани когнитивни активности како што се планирање, генерирање цели и стратегии, интуитивно одлучување и метакогниција (размислување за размислување). Ова е во согласност со последната фаза на официјалното работење на Пјаже (МекЛеод, 2010). Префронталниот кортекс станува комплетен помеѓу адолесценцијата и раната зрелост. Лимбичкиот систем е дел од мозокот кој ја модулира чувствителноста на наградата врз основа на промените во нивото на невротрансмитерите (на пр. Допамин) и емоциите.
На кратко, когнитивните способности варираат во зависност од нашиот развој и фазите во животот. Во фазата на возрасни поспособни сме да бидеме подобри планери, да ги процесираме и разбереме апстрактните концепти и да ги процениме ризиците и придобивките посоодветно отколку што би можел адолесцентот или детето.
Во компјутерите, обработката на информациите широко се однесува на употреба на алгоритми за трансформација на податоците - дефинирачката активност на компјутерите; широка компјутерска професионална организација е позната како Меѓународна федерација за обработка на информации ( IFIP ). Во суштина е синоним за поимите обработка на податоци или пресметка, иако со поопшта конотација.
NGC 3432
NGC 3432 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3432 се споменува и како UGC 5986, MCG 6-24-28, CGCG 184-30, Arp 206, VV 11, KUG 1049+368.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3432 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3432 има привидни димензии од 6,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Други поделби
Проучување на NGC 3432 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32643. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2521. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 731.
Александра Круниќ
Александра Круниќ (родена на 15 март 1993 година во Москва, Русија) е српска тенисерка. На 18.06.2018 година ја заземала 39. позиција на ВТА листата и е најдоброрангирана српска тенисерка. Таа го освоила турнирот во Хертогенбош, Холандија во 2018 година и со тоа ја освоила првата ВТА титула во кариерата во поединечна конкуренција, а има и две ВТА титули во двојки. Круниќ, исто така, освоила една титула на ВТА 125k, десет ИТФ турнири и шест натпревари во двојки.
Јуниорска кариера
Круниќ почнала да игра тенис на седумгодишна возраст. Во 2006 година, таа стигнала до полуфиналето на јуниорскиот куп во Кремљ, каде што загубила од руската тенисерка Дарија Гаврилова, а истата година играла во финалето на јуниорскиот турнир во Франција, каде што загубила од бугарската тенисерка Далија Зафирова. Следната година, таа освоила три јуниорски турнири во Подгорица, Ливорно и Маији. Во 2008 година играла во четвртфиналето на Европското првенство за јуниори и го освоила турнирот во Будимпешта. Во 2009 година, таа загубила во второто коло на австралиското јуниорско првенство во сингл и стигнала до финалето во двојки. Таа година таа стигнала до 17 позиција во јуниорската ранг-листа.
Професионална кариера
Круниќ добила покана за турнирот во Прокупље во 2008 година. Таа одиграла 3 натпревари за Фед купот во 2011 година. Таа во мечот од светската група Б со Канада загубила од Ребека Марино со 3-6 6-3 5-7, а во двојки со Бојана Јовановски ги победила Шерон Фичман и Мари Пелетје со 7-6 6-4. во бараж натпреварот за Светската група А, кој се играл со Словачка, во двојки со Јелена Јанковиќ ги победила Данијела Хантухова и Магдалена Рибарикова со 6-3 3-6 7-5 и со тоа и донела победа на Србија. Во 2011 година, таа стигнала до најдобриот пласман на листата, 208 места, благодарение на пласманот во полуфиналето на турнирот во Прага, кој се играл за награден фонд од 100.000 долари. Таа во полуфиналето загубила од Петра Квитова со 6-4 6-2, 10 на ВТА листата. Во истата година, таа го направила своето деби во главниот ждреб на турнирот ВТА. Таа успешно ги минала квалификациите за турнирот во Будимпешта и се пласирала во осминафиналето каде била поразена од третата носителка Клара Кукалова со резултат 7-5, 7-5. Потоа, во септември, таа влегува во главниот ждреб на турнирот во Ташкент. Таа во второто коло ја совладала Сорана Кирстеа со 6-3, 6-4. Во 2012 година, таа успеала да стигне до првото четвртфинале во кариерата, на турнирот во Баку. Таа во првото коло ја победила четвртата носителка Андреа Хлавачкова со 6-1, 6-7 (11), 6-4, а во второто коло Лаура Тио со 7-6 (5), 6-3. Во третото коло Бојана Јовановски, подоцнежната победничка на турнирот, славела во српското дерби со резултат 5-7, 7-6 (3), 6-3. Во 2013 година, за прв пат во кариерата, таа влегла во главниот ждреб на САД Опен. Во првото коло таа изгубила од Коко Вандвеј со 6-4, 7-6 (5). Квалификациите ги минала на турнирот во Линц, но изгубила во првото коло од главниот дел на турнирот од Марина Заневска со 7-5, 2-6, 6-2.
2014 Влегување во топ 100, прва победа над топ 5 играчи
На крајот на јануари таа влегла во главниот ждреб на турнирот во Патаја. Успешно ги минала двете квалификациски кола и го загубила натпреварот од првото коло од главната ждрепка од Ниче Лертпитаксинчаи со 6-3, 6-3. На ИТФ турнирот во Трнава, кој се играл за награден фонд од 75.000 долари. Таа во првото коло ја победила својата сонародничка и осма носителка Весна Долонц со 6-3, 6-3, потоа без борба се пласирала во четвртфиналето, а во него ја совладала Оливија Роговска со 6-2, 6-1. Во полуфиналето загубила од првата носителка Барбора Захлавова Стрицова со 4-6, 6-2, 6-2. Набргу потоа стигнала до полуфиналето на ИТФ турнирот во Прага, кој се играл за награден фонд од 100.000 долари. Во полуфиналето загубила од Ана Шмидлова со 7-6 (6), 1-6, 6-3. На ВТА турнирот во Букурешт, таа во првото коло ја победила Александра Панова со 4:6, 6:3, 6:1, а во второто коло загубила од третата светска тенисерка Симона Халеп со 6:2, 6:4. На последниот Грен слем турнир во сезоната САД Опен го повторила успехот од 2013 година и ги минала квалификациите, а учеството го завршила во втората недела од турнирот. Таа во првото коло ја победила Катарина Петер со 6-4, 6-1. Во второто коло приредила изненадување и ја совладала 27 носителка Медисон Кис со 7-6 (4), 2-6, 7-5. Таа во третото коло направила вистинска сензација и ја победила четвртата тенисерка во светот и победничка на Вимблдон Петра Квитова со резултат 6-4, 6-4. Таа со оваа победа обезбедила влез меѓу 100-те најдобри светски играчи. Таа го загубила мечот во осминафиналето и покрај тоа што го добила првиот сет од Викторија Азаренка со 4-6, 6-4, 6-4. По поразот, противничката и дала комплименти за играта. За прв пат во кариерата забележала рејтинг, 100. место на листата. На турнирот во [Ташкент], на стартот била запрена од Лесја Чуренко. Но, тука е и првиот професионален трофеј во конкуренција на двојки, со Катарина Синијакова во финалето победиле со 6-2, 6-1. Таа добила специјална покана за Купот на Кремљ во Москва. На стартот ја победува Каролин Гарсија, а во вториот го губи мечот од Цветана Пиронкова. На ИТФ турнирот во Анкара, кој се играл за награден фонд од 50.000 долари, таа била избрана за прва носителка. Стигнала до финалето, во кое ја победила искусната Акгул Аманмурадова со 3-6, 6-2, 7-6 (6). Таа успеала да спаси три меч топки и да го освои турнирот.
Северозападни соломонски јазици
Јужноновоирски-северозападни соломонските јазици, или познати само како северозападни соломонски јазици, се подгрупа на новоирските јазици, од групата на океански јазици. Јазиците се зборуваат на островите Бугенвил и Бука (остров)Бука во Папуа Нова Гвинеја и на островите Шоасел, Нова Џорџија и Санта Изабел во Соломоните. Единството на групата, класификацијата и односите меѓу јазиците биле основани од Малколм Рос. Етнолог ги именува јазиците како јужноновоирски-северозападни соломонските јазици и ги вклучува патпатарско-толајските јазици, а другите класификации даваат други односи меѓу јазиците.
Јазици
Оваа група е составена од следниве јазици:
Според Етнолог, групата е доста голема и има околу 50 јазика :
Андреј Пленковиќ
Андреј Пленковиќ ( роден на 8 април 1970 година) е хрватски политичар кој ја извршува функцијата премиер на Хрватска од 2016 година. Тој претходно бил еден од единаесетте хрватски пратеници на Европскиот парламент, кој бил на должност од пристапувањето на Хрватска во Европската унија во 2013 година до неговата оставка како европратеник кога ја презел функцијата премиер. Пленковиќ е и претседател на Хрватската демократска заедница од 2016 година
По дипломирањето на Правниот факултет на Универзитетот во Загреб во 1993 година, Пленковиќ извршувал различни бирократски позиции во хрватското Министерство за надворешни и европски работи. По завршувањето на постдипломските студии во 2002 година ( магистер по меѓународно право), тој бил заменик-шеф на мисијата на Хрватска во Европската унија. Помеѓу 2005 и 2010 година, тој бил заменик-амбасадор на Хрватска во Франција, пред да ја напушти функцијата за да стане државен секретар за европска интеграција. Последователно, тој бил избран во хрватскиот парламент во 2011 година.
Тој бил избран за претседател на ХДЗ во 2016 година, по оставката на Томислав Карамарко. Пленковиќ бел назначен за премиер на Хрватска од страна на претседателката Колинда Грабар-Китаровиќ на 10 октомври 2016 година. Неговиот кабинет бил потврден со гласање на Парламентот на 19 октомври со мнозинство од 91 од вкупно 151 пратеник. Неговиот прв кабинет имал 20 министри, додека вториот 16 министри.
Тој е еден од само двајцата хрватски премиери (заедно со Иво Санадер ) кои служеле повеќе од еден мандат, победувајќи на парламентарните избори во 2016 и 2020 година. Тој е, исто така, заедно со Ивица Рачан и Санадер, еден од тројцата премиери кои биле на чело на повеќе од еден владин кабинет. На 4 мај 2022 година, Пленковиќ го надминал мандатот на Санадер, со што станал премиер со најдолг стаж во историјата на Хрватска по независноста.
Ран живот и образование
Пленковиќ е роден на 8 април 1970 година во Загреб како син на универзитетски професор Марио Пленковиќ и кардиологот Вјекослава Раос. Посетувал основно и 16-та гимназија во Загреб.
Се запишал на Правниот факултет на Универзитетот во Загреб во 1988 година, а дипломирал во 1993 година со дипломска работа на тема: " Институцијата на Европската заедница и процесот на донесување одлуки на катедрата за меѓународно јавно право" кај професорката Нина Вајиќ, поранешна судијка на Европскиот суд на Човекови права во Стразбур.
Рана кариера
За време на неговите студентски денови, Пленковиќ работел како волонтерски преведувач во набљудувачката мисија на Европската заедница во Хрватска од 1991 до 1992 година. На почетокот на 1990-тите, тој се заинтересирал за Европа и активно учествувал во Европската асоцијација на студенти по право (ЕЛСА). Тој бил првиот претседател на ЕЛСА Хрватска во 1992 година и претседател на меѓународниот комитет на ЕЛСА, со седиште во Брисел. Во тоа време Пленковиќ учествувал на бројни конференции низ Европа и САД. Како студент, тој учествувал во лондонската адвокатска фирма Стивенсон Харвуд во 1992 година, а потоа и стажирал во Европската народна партија во Европскиот парламент (како дел од програмата на Фондацијата Роберт Шуман ). Работел и во хрватската мисија за Европската заедница во 1993 и 1994 година, со која тогаш претседавал амбасадорот Анте Чичин-Шаин.
Дипломатска кариера
Од 1994 до 2002 година, Пленковиќ работел на различни позиции во Министерството за надворешни работи. Меѓу другото, како шеф на Секторот за европски интеграции, советник на министерот за европски прашања и член на преговарачкиот тим за Договорот за стабилизација и пристапување.
Од 2002 до 2005 година, Пленковиќ бил заменик-шеф на хрватската мисија за Европската унија во Брисел.
Од 2005 до 2010 година, Пленковиќ ја извршувал функцијата заменик амбасадор во Франција, каде што бил задолжен за политички и организациски прашања. Во текот на својата дипломатска кариера, Пленковиќ учествувал на бројни симпозиуми, семинари и програми за меѓународно и европско право, меѓународни, надворешни односи и надворешна политика и менаџмент.
Државен секретар во МНР
Назначен од министерот за надворешни работи Гордан Јандроковиќ, Пленковиќ работел како државен секретар за европски интеграции за време на владата на премиерката Јадранка Косор. Тој имал истакната улога во кампањата за референдум за членство во ЕУ.
Пратеник во хрватскиот Сабор
Во 2011 година, по седумнаесет години професионална работа во дипломатијата, Пленковиќ се приклучил на Хрватската демократска заедница (ХДЗ). Од декември 2011 до јули 2013 година, тој бил пратеник во хрватскиот парламент. Избран е во 7. ИЕ.
Пратеник во Европскиот парламент
Со одлука на хрватскиот Сабор од април 2012 година до јули 2013 година, Пленковиќ бил еден од дванаесетте хрватски набљудувачи во Европскиот парламент. Во својство на член набљудувач во Европскиот парламент, тој го поддржал завршувањето на процесот на ратификација на Договорот за пристапување на Хрватска во Европската унија.
Претседател на Хрватската демократска заедница
Пленковиќ бил избран за претседател на ХДЗ на 17 јули 2016 година, кога партијата почнала да се оградува од ултра-конзервативните елементи. На парламентарните избори во 2016 година, тој ја предводел својата партија до неочекувана победа. Опозициската Народна коалиција предводена од СДП го признала поразот откако освоила само 54 места во Парламентот. Пленковиќ формално добил 91 глас во парламентот за поддршка од пратениците на 10 октомври 2016 година, многу повеќе од потребните 76, при што претседателката Колинда Грабар-Китаровиќ, го именувала за мандатар и му дала рок од триесет дена до 9 ноември да формира влада.
Премиер
Пленковиќ бил потврден за 12-ти премиер на Хрватска заедно со неговиот кабинет од 20 министри со 91 глас за, 45 против и 3 воздржани меѓу 151 пратеник на 19 октомври 2016 година. Неговата влада добила поддршка од пратениците кои припаѓаат на коалицијата ХДЗ- ХСЛС - ХДС, Мостот на независни листи, Бандиќ Милан 365, ХСС, ХДССБ, СДСС и 5 претставници на други национални малцинства. Пленковиќ го претставил својот кабинет како „влада која знае како да донесе промени“, а како приоритети на владата ги истакнал социјалниот дијалог, стимулирањето на економскиот раст и даночната реформа.
Внатрешна политика
По договорот со ХНС, владата вовела образовна реформа почнувајќи со пилот програма во учебната 2018/2019 година.