cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар Блок
Животопис
Во анкетата на Сојузот на работниците на уметничката литература, на 13 мај 1918 година одговорил: "„Уметникот мора да биде начисто дека онаа Русија која постоеше - ја нема и никогаш повеќе нема да ја има... Светот настапи во нова ера. Онаа цивилизација, онаа државност, онаа религија - сето тоа изумре.“"
Творештво
Поетското дело на Александар Блок, суптилно и крајно сложено, распнато помеѓу две епохи, пробивајќи се низ децениите исполнети со бурни историски настани и непомалку бурни промени во доменот на литературата, ја издржа проверата на времето, оцртувајќи се како една од најмаркантните книжевни појави од почетокот на XX век. Неговата поезија е спој на класичниот начин во надворешното оформување на песната и новото во содржинското компонирање. Неговите стихови се одликуваат со комбинација на пејзажи и чувства, симболи и реални детаљи, музика и мисли при што често се користел со контрасти.
Блок бил голем талент уште во раната младост и првите стихови ги напишал пред да наврши десет години. Подоцна, како поет се формирал под огромно влијание на руските симболисти, особено поетот и филозоф Владимир Соловјов во кој гледал како идол, пример, речиси жив бог на стихот и мислата. Со него никогаш не се сретнал лично, ама го набљудувал оддалеку, читал за него и пишувал на начин кој би му се допаднал нему.
На самиот почеток од својот настап на книжевната сцена, Блок ја објавил стихозбирката "Стихови за Прекрасната Дама", завршена во летото 1904 година, (која претставува комбинација на царица, љубовница и Богородица) со која застанал на чело на рускиот симболизам, развивајќи ја музикалноста на рускиот стих до невидени размери. Но, по Првата руска револуција Блок ги напуштил своите апстрактни сновиденија започнал да создава нови, сосема поинакви, необични стихови, не помалку музикални, но сега веќе несентиментални. Периодот од 1905 до 1917 е време кое ја означува неговата потполна творечка зрелост, време на првите лирски симболистички драми на Блок што ги режирал Всеволод Мејерхолд, на неговите нови поетски збирки исполнети со живи сведоштва за бурни трагања по новиот поетски јазик и постојано новиот израз. Во тој период, централно место во неговата поезија заземале градскиот пејзаж и урбаната лирика, она што Пастернак го нарекол: "Петроград на Блок - најреалниот помеѓу сите други Петрогради насликани од уметниците на новото време, градот на блоковските стихови, главниот јунак на неговата повест, на неговата биографија".
Само два и пол месеци по избувнувањето на Октомвриската револуција, Блок (во еден здив) ја напишал својата поема "Дванаесетмината" - збунувачки сложено и противречно дело околу кое и ден-денес спори книжевната критика, но истовремено, сугестивно и фасцинантно, едно од врвните во руската и европската поезија од почетокот на XX век.
Најпознати циклуси песни се:
Исто така, тој е автор на познатите поеми:
Пат Спанчево-Бања (Спанчево)
Пат Спанчево-Бања — археолошко наоѓалиште во кочанското село Спанчево. Наоѓалиштето претставува некропола од железно време. На патот помеѓу Спанчево и Бања, непосредно до Спанчевска Река биле откопани гробови и во нив биле најдени мониста од стаклена паста со вметнати жолти окца, кои, според долгнавестиот биконусен облик, можат да се определат како мониста од железното време. Неколку мониста се наоѓале кај жител од Кочани.
Куп на Кралот Фахд 1995
Крал Фахд Куп 1995 е второ и последно издание на овој турнир, под ова име, затоа што ФИФА ја презеде одговорноста за органмизирање и го преименува во ФИФА Куп на Конфедерации. Тој беше одржан во Саудиска Арабија во јануари 1995. Трофејот беше освоен од Данска, која во финалето ја победи Аргентина, која ја бранеше титулата, со 2-0.
Мануил I Цариградски
Мануил I Цариградски — Вселенски патријарх од декември 1216 или јануари 1217 година до 1222 година. Постојат извори кои велат дека бил нарекуван „Филозоф“: Георги Акрополит вели дека тој бил „филозоф, по сè изгледа, и на дело, а и така наречен од луѓето.“ Мануил бил патријарх во прогон бидејќи седишето било окупирано од страна на Латинскиот патријарх, па така тој начесствувал од Никеја. Пред грбежот од 1204 година, Мануил бил ѓакон и хипатос тон фолософон во Цариград. Најверојатно од тука и потекнува неговиот прекар „филозоф“.
За време на Мануил I, Св. Сава станал архиепископ на афтокефалната Српска православна црква, која се создала на територијата на српското кралство на Стефан Првовенчани.
Мануил е познат и по улогата на дипломат и преносител на праките меѓу никејскиот цар Теодор I и Латинскиот цар, Роберт Куртне, во 1222 година. Роберт му се обратил н Теодор за примирје а Теодор ја понудил раката на својата ќерка Евдокија за да се зацврсти договорот. Но Теодор се оженил со Марија Куртне, Робертовата сестра, во 1217 година. Мануил пак е споменат од страна на Георги Акрополит како спречител на овој брак, двапати приговорал, на религиозно-правна основа: Роберт, Теодоровиот шура, не можел да стане негов зет, бидејќи ова би било нелегален брак и би претставувал инцест бидејќи биле роднини до трето колено.
Штат Велен
Штат Велен (исто така: Велен; Stadt Wehlen) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, сојузната покраина во Саксонија, Германија. Се наоѓа на западниот крај на Саксонска Швајцарија, на десниот брег на реката Елба, 6 километри источно од Пирна и 23 километри југоисточно од Дрезден.
Градски единици
Велен ги вклучува следниве населби:
Список на државни водачи во 37 година
Ова е список на државни водачи во 7 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Максим Белков
Максим Игоревич Белков (Максим Игоревич Бельков; р. ) — поранешен руски професионален друмски велосипедист, кој настапувал професионално во периодот 2009-2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Толмински музеј
46.1822°N, 13.73266°W Толмински музеј ― музеј кој ги покрива областите на археологијата, етнологијата, општата историја и историјата на уметноста во регионот на горната долина на Соча во Словенија. Се наоѓа во замокот Коронини во Толмин.
Историја
Толминскиот музеј првпат бил отворен за јавноста во 1951 година. Во 1958 година, тој станал дел од Mузејот на регионот Горица и останал под негово покровителство како Збирка на Толминскиот музеј цели 42 години. Во април 2000 година, Толминскиот музеј повторно станал независна јавна установа.
Колекции
Толминскиот музеј одржува и неколку надворешни збирки и згради покрај збирките и изложбите во главната зграда. Управува со Археолошкиот музеј и со темелите на римската куќа во Мост на Сочи, со спомен-изложбите на Симон Грегорчич во Врсно, на Цирил Космач во Слап об Идријци и на Симон Рутар во селото Крн, етнолошките збирки во планинскиот дом на Националниот парк Триглав во Трента, во селското јадро на Брегињ, и во Робидишче, дрвената житница во Печине и германската костурница на сливот на реките Соча и Толминка.
Обичен сколовранец
Обичен сколовранец — средноголема врапчевидна птица од семејството на сколовранците (Sturnidae). Долга е околу 20 см со сјајно црно перје кое во некои периоди на годината е испрскано со бели точки. Нозете ѝ се розови, а клунот лете е жолт, а зиме црн. Природното живеалиште ѝ е умерена Европа, вклучувајќи ја и Македонија и западна Азија, но е населена ширум светот - во Австралија, Нов Зеланд, Северна Америка, јужна Африка и на други места. Во јужна и западна Европа, како и во западна Азија, таа е постојан жител, а од посеверните краишта се сели понајуг, на Пиринејскиот Полуостров и северна Африка.
Карактеристични се големите јата што ги формираат кои можат да бидат добредојдени во борбата против штетните инсекти, но и самите можат да бидат штетници хранејќи се со овошје и житни култури и на тој начин уништувајќи ги.
Таксономија и систематизација
Обичниот сколовранец под сегашното научно име прв го опишал шведскиот систематичар Карл Лине во неговото епохално дело „Систем на природата“ (Systema Naturae, 1758). Sturnus и vulgaris потекнуваат од латинскиот јазик и значат - сколовранец, обичен.
Подвидови
Има неколку подвида на обичниот сколовранец кои се разликуваат по големината и тонот на бојата кај возрасните мажјаци. Поради широката распространетост и интеграција на некои подвидови има различни мислења кај авторитетите во однос на тоа колку и кои се подвидовите.
Опис
Ова е бучна птица. Неговиот пој е составен од мелодични и механички звуци. Мажјакот е главен песнопоец и песната му трае една минута или повеќе. Секоја од нив обично вклучува четири варијанти, кои следат една по друга, без пауза. Започнува со серија свирки па следи главниот дел на песната, која често вклучува имитации од други птици и разни природни или вештачки звуци. Секоја секвенца се повторува неколкупати. Секоја птица има свој репертоар.
Мажјаците пеат постојано во сезоната на парење, а откако ќе се спарат, поретко. Тие понекогаш пеат од влезот на гнездото и ги примамуваат женките да дојдат. Мажјаците со побогат репертоар имаат поголем репродуктивен успех.
Пеењето се случува и вон сезоната на парење, во текот на годината, освен во периодот на митарење. Опишани се 11 повици, повик на јатото, повик за закана, за напад, за парење, итн. Повикот за тревога е остар врисок. Кога се хранат, кога се капат, пред да спијат заедно на дрвото, тие постојано чрчорат и комуницираат, што може да предизвика нервоза кај луѓето што живеат во близина. Кога јатото сколовранци лета, крилјата им произведуваат шушкав звук кој може да се слушне и на стотици метри далечина.
Поведение
Обичните сколовранци од југозападна Европа (јужно од 40° СГШ) се постојани жители, а останатите, од пределите со поостра клима се птици преселници. Тие се урбани или птици чие живеалиште е во близина на населените места. Понекогаш населуваат отворени шуми и планини, крајбрежја и многу се адаптираат, но не сакаат густи, влажни предели. Обичните сколовранци се собираат во големи групи, особено наесен и зиме. Јатото е со различна големина, а големите, бучни јата се на местата каде спијат. Оваа густа концентрација птици служи за одбрана од грабливите птици. Јатото образува сферични форми, со често менување на обликот - проширување и стеснување, навидум без каков било водач. Секоја птица го менува својот правец и брзина, како резултат на движењето на нејзиниот најблизок сосед. Огромни јата, од повеќе од еден милион сколовранци се набљудувани пред зајдисонце во југозападен Јитланд, Данска. Тие се собираат во март во северна Скандинавија, пред да заминат во средината на април на местата за размножување. Огромните јата прават разни облици на небото, а бројноста предизвикала месното население таа појава да ја нарече „црно сонце“.
Исхрана
Обичните сколовранци во голема мера се инсектојадни, хранејќи се и со штетниците и со другите членконоги животни. Исхраната вклучува пајаци, муви, молци, еднодневки, вилински коњчиња, скакулци, бумбари, пчели, оси, мравки, како и црви, полжави и мали ’рбетници, жаби и гуштери. Ваквата исхрана е неопходна во сезоната на парење, додека во другиот период тие се сештојади, па се хранат и со житарки, семиња, овошје, цветен нектар, како и остатоци од храна од луѓето.
Имаат неколку начини на исхрана, но најчесто ја земаат храната од земја, од површината на искосена трева, или често можат да се видат крај говеда што пасат, понекогаш дури перчејќи се на нивниот грб, каде може да јадат од надворешните паразити на животното.
Размножување
Неспарените мажјаци наоѓаат соодветна дупка и започнуваат да го градат гнездото за да ги привлечат женките, често украсувајќи го со цвеќиња и свежи зелени тревки. Количеството зелени материјали не е многу важно, но важно е да има миризливи билки, кои најверојатно ги привлекуваат женките. Додека го градат гнездото, мажјаците пеат, а особено ако се приближи некоја женка. Откако ќе се спарат, партнерите продолжуваат заедно да го градат гнездото. Тоа обично се наоѓа во дупка во дрво, ѕид, а може да биде и куќичка за птици. Го прават со гранчиња, слама, сува трева, а внатре го постилаат со помеки материјали, како пердувчиња и волна. Обичниот сколовранец е моногамен и полигамен. Едно легло подигнуваат еден мажјак и една женка, но може да имаат и помагач. Парот може да е дел од поголема колонија. Мажјакот може да се спари со друга женка додека првата сè уште е врз гнездото.
Размножувањето се случува напролет и во лето. Обично несат 4-5 светлосини јајца. Инкубацијата трае 13 дена, и обата родитела ги квачат, но женската поминува повеќе време врз гнездото. Младенчињата го напуштаат гнездото по три недели, но уште 2 недели родителите ги хранат. Парот може да има и до три легла годишно, често користејќи го истото гнездо, претходно исчистено од возрасните.
Статус
Глобалната популација на обичните сколовранци е околу 310 милиони единки (2004), со територија од 8.870 км². Според Црвениот список на МСЗП ова е вид со најмала загриженост од исчезнување.
Во културата и односи со луѓето
Обичните сколовранци се чуваат како миленичиња и како лабораториски животни. Лесно се адаптираат во заробеништво, а проблем е нередот што го прават, како и болестите кои може да ги пренесат на луѓето. Одамна е позната способноста на оваа птица да ги подражава звуците на другите птици, но и останатите звуци, што е привлечно за луѓето.
Моцарт имал милениче сколовранец кој можел да испее дел од неговиот Концерт за пијано бр. 17. Тој го купил во продавница откако го слушнал како пее една фраза што ја напишал шест недели претходно, која сè уште не била изведена во јавност. Тој станал многу приврзан со птицата и подготвил специјален погреб по три години кога починала. Се смета дека неговата „Музичка шега“ (К. 522) е заснована на стилот на вокализација на оваа птица.
Во некои средоземни земји птицата се лови за храна, но нејзиното месо е со низок квалитет, па се прави паштета.
Асуан (област)
Област Асуан — една од областите во Египет. Оваа е најјужната област во Горен Египет, а нејзин главен град е Асуан.
Областа Асуан се граничи со Ќена на север, со областа на Црвеното Море на исток, со областа Нова долина на запад и со Северен Судан на југ. Има население од 1.394.687 жители (2014), а зафаќа површина од 62.726 km².
Преглед
Стапката на сиромаштија е повеќе од 60% во оваа област, но неодамна биле обезбедени некои мрежи за социјална заштита во форма на финансиска помош и можности за работа. Финансирањето било координирано од Министерството за финансии на земјата и со помош од меѓународни организации.
Општински поделби
Областа е поделена на следните општински поделби за административни цели со вкупно проценето население заклучно со јули 2017 година од 1.481.446. Во некои случаи има марказ и кисма со истото име.
Население
Според проценките на населението од 2015 година, мнозинството жители во областа живеат во рурални области, со стапка на урбанизација од само 42,3%. Од проценетите 1.431.488 луѓе кои живеат во областа, 826.543 луѓе живеат во руралните области наспроти само 604.945 во урбаните области.
Градови
Следниве градови се во областа Асуан.
Индустриска зона
Според египетскиот управен орган за инвестиции и слободни зони (ГАФИ), во врска со Министерството за инвестиции (МВР), постои индустриска зона наречена Ел Шалат сместена во оваа област.
Наш пат (весник)
Наш пат — илегален весник на битолските затвореници од периодот на Втората светска војна. Обласниот централен затвор бил отворен во јули 1942 година во близината на Црн Мост каде беа затворани политички затвореници од целата битолска околија. Пишуван е на македонски јазик (битолски дијалект). Биле публикувани само три броја.
Мала Баланица
Пештерата Мала Баланица е палеоантрополошко и археолошко наоѓалиште во југоисточна Србија во близина на Ниш. Во неа во 2009 година била откриена делумно зачувана вилица на хоминин, која се смета за доказ за присуството на Хајделбершкиот човекот во Европа во текот на средниот плеистоцен.
Список на ѕвезди во соѕвездието Сликар
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Сликар, надолно подредени според сјајноста.
Мала Баланица
Опис на пештерата
Мала Баланица е долга 25 метри, широка 8 метри и висока 2,80 метри. Се наоѓа на 332 метри надморска височина, односно околу 100 метри над сегашниот тек на реката Нишава, на јужната падина на Сврљишката Планина во близина на излезот од Сиќевачката Клисура. Карпите во кои се наоѓа пештерата се стари од јура и креда, а нејзиното дно е исполнето со неколку различни слоеви кои се состојат од варовник, чакал, глина и песок.
Од влезот во пештерата се пружа поглед на југозападниот дел на клисурата. Во непосредна близина е отворот на пештерата Велика Баланица, која со Мала Баланица гради заеднички пештерски комплекс.
Археолошки ископувања
Од 2005 година пештерата е достапна за научни истражувања. Во текот на истражувачките ископувања во западниот дел на пештерата пронајдено е мустеријанско камено орудие од средниот палеолит. Во следните четири години биле пронајдено камено орудие на длабочина до 30 см.
Во истиот слој во кој биле откриени среднопалеолитски артефакти пронајдени се остатоци од јаглен и животински коски и заби, вклучувајќи остатоци од волци, диви мачки, кафеави мечки, црвени лисици, пештерски хиени, елени, срна, дивокоза, дабари и шумски глувци.
Фосил БХ-1
Фосилната вилица БХ-1 (Баланица хоминин 1) е откриена на 1,5 метар под моменталниот пештерски под. Понатамошни докази на човечки активности не можат да се детектираат во овој слој, што може да биде последица на релативно мало набљудувано подрачје.
Во тоа време, човечките предци во Западна Европа почнале да попримаат неандерталски карактеристики поради тоа што западноевропските популации во глацијалните периоди биле изолирани. Од друга страна, на подрачјето на денешното Егејско Море постоела широка копнена врска помеѓу Балканскиот Полуостров и Мала Азија, преку која поминале миграциите на првите луѓе. Поради проникнување на населението не дошло до појава на специјализирани видови кои биле карактеристични за одреден регион, така што на еволуцијата на човекот во Југоисточна Европа во значителна мера влијаеле популационите движења.
Пиктон
Пиктон (Picton, Waitohi) — гратче во северниот врв на Заливот на Кралицата Шарлота близу северноисточниот агол на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Во 2017 г. населението броело жители. Наречен е по Томас Пиктон, воен соработник на Војводата од Велингтон кој загинал во Битката кај Ватерло.
Меѓуостровските фериботи пристигаат и поаѓаат кон Велингтон преку Марлборските Заливи. Најголемиот дел од заштитениот дел на маршрутата оди преку Торискиот Канал јужно од Арапава. Гратчето Ваикава е две минути возење од Пиктон и двата се пректично еден град. Вакикава има марина која е една од најголемите во Нов Зеланд.
Сообраќај
Далекусежениот патнички воз Транскоустал доаѓа од Крајстчерч и линијата завршува во Пиктон.
Околни населени места се Анакива, Ваикава и Шекспиров Залив.
Поморскиот центар Едвин Фокс го чува бродот „Едвин Фокс“ кој е единствениот останат брод кој превезувал осуденици во Австралија. Момнетално бродот е во фаза на реставрација и конзервација.
Фредериксберг
Фредериксерг — град во Данска, во средишниот дел на државата. Градот се наоѓа во границите на покрајната Голем Копенхаген, каде самостално ја претставува општината Фредериксерг. Фредериксерг е најголемо редградие на главниот град на Данска, Копенхаген, а единствен е во цела Европа, бидејќи е единствено самостојно предградие кое во целост е оппкружено со управните граници на главниот град.
Природни услови
Фредериксерг се наоѓа во источниот дел на Данска. Управното подрачје на Фредериксерг е во целост опкружено со управното подрачје на главниот град, Копенхаген. Градот Фредериксерг се наоѓа во североисточниот дел на данскиот остров Сјеланд. Подрачјето на градот е рамничарско. Надморската височина се движи од околу 5 до 25 метри.
Историја
Подрачјето на Фредериксерг било населено уште во времето на праисторијата. Денешното население првпат се споменува во 1443. година под името Тулесхој. Населбата градските права ги добила во 1651. година. Во почетокот населението споро растело, но на големина и значење добила кон крајот на 19. век. И покрај петгодишната окупација на Данска (1940-1945) од страна на Третиот Рајх Фредериксерг и неговото население не претрпеле многу страдања.
Население
Фредериксерг во 2010 година имало околу 98.000 жители во градските граници. Ова е некаде за 10% повеќе од 1990 година, но помалку од рекордот од 1960. година, кога тука живееле 115.000 жители.
Зебург (Долна Саксонија)
Зебург е покраинско место за одмор на Зебуршкото Езеро, кое е познато и како „Ајхсфелдско око“. Општината се наоѓа во областа Долен Ајхсфелд. Составена е од Зебург и Бернсхаузен.
Агресија: Власт над Европа
Агресија (изворно: Aggression) е видео игра од 2008 година. Развиена од руската компанија „Lesta Studio“, играта првично требала да ја објави „Buka Entertainment“, но правата подоцна ги стекнале „Playlogic Entertainment“ кој на крајот го објавил насловот.
Развој
Како дел од промотивната кампања, „Бука“ и руските ланци на продавници „Елдорадо“ и „ИТ“ најавиле конкурс наречен „Железна агресија“.
Било пуштено во употреба обожавателско место - овластен и во соработка со развивачите - насловено „Блицфронт“.
Заплет и играње
Играта е стратегија во реално време со тактички елементи. Играта им овозможува на играчите да водат кампањи од 1900-тите до 50-тите години на минатиот век.
Ресифе
Ресифе (на португалски Recife) — град во североисточниот дел на Бразил, на брегот на Атлантскиот Океан. Тој е четвртата по големина градска агломерација во Бразил со 3.995.949 жители, со што претставува најголема урбана агломерација на северниот и североисточниот регион и главен и најголем град на државата Пернамбуко во североисточниот агол на Јужна Америка. Населението на градот во 2016 година изнесувало 1,625,583 жители.
Поранешниот главен град на колонијата од 17 век на Нова Холандија од Холандски Бразил, основана од холандската компанија Западна Индија. Ресифе е основан во 1537 година, за време на почетокот на португалска колонизација на Бразил, како главно пристаниште на капетанството Пернамбуко, позната по своето производство на шеќерна трска во голем обем. Градот се наоѓа на сливот на реките Беберибе и Капибарибе пред да се влеат во јужниот дел на Атлантскиот Океан. Ресифе е големо пристаниште на Атлантикот. Неговото име е алузија на камените гребени кои се присутни на бреговите на градот. Многу реки, мали острови и над 50 мостови се наоѓаат во центарот на градот Ресифе со што го карактеризираат неговиот изглед и географијата со што влијаат до тоа градот да биде нарекува „Бразилска Венеција“. Од 2010 година, таа е главен град со највисок HDI во Североисточниот Бразил и втор највисок HDI во целиот Северен и Североисточен Бразил (втор само во Палмас).
Комбинацијата од голема понуда на труд и значајни приватни инвестиции го претворила Ресифе во втор по големина медицински центар во Бразил (втор по Сао Паоло). Модерните болници со најсовремена опрема примаат пациенти од неколку соседни држави.
Ресифе се истакнува како главна туристичка атракција на североисточниот дел на Бразил, како со своите плажи, така и со нејзините историски места, кои датираат од португалската и холандската колонизација на регионот. Плажата на Порто де Галињаш, на 60 километри јужно од градот, постојано ја добива титулата најдобра плажа во Бразил со што привлекува многу туристи. Историскиот центар на Олинда, 7 километри северно од градот, беше прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 1982 година, а бразилскиот карневал на двете градови се меѓу најпознатите светски.
Градот е образовен центар и е дом на Сојузниот универзитет во Пернамбуко, најголемиот универзитет во Пернамбуко. Неколку бразилски историски личности, како што се поетот и аболиционист Кастро Алвес, се преселиле во Ресифе за нивните студии. Ресифе и Натал се единствените бразилски градови со директни летови до островите Фернандо де Нороња, светско наследство.
Градот беше еден од градовите домаќини на Светското првенство во ФИФА 2014 година. Покрај тоа, Ресифе беше домаќин на Купот на Конфедерации ФИФА 2013 и Светското првенство во ФИФА во 1950 година. Градот, иако има повисока стапка на криминал од јужниот регион Бразил, се смета за најбезбеден сојузен главен град во североисточниот регион, со многу помал криминал од другите регионални главни градови, како што се Салвадор или Сао Луис, и покрај тоа што криминалот се зголеми за 440% во годината на 2015 година.
Пантелис Пулјопулос
Пантелис Пулјопулос (10 март 1900 — 6 јуни 1943) — грчки троцкист, некогашен генерален секретар на Комунистичката партија на Грција и основач на троцкистичкото движење во Грција. Ги бранеше правата на етничките малцинства, вклучително и на македонското, во Грција и тоа беше една од причините за судирот со КПГ.
Во летото 1924 година Пулјопулос е дел од партиската делегација што учествува на Петтиот конгрес на Коминтерната. На Третиот вонреден конгрес на партијата во ноември истата година Пулјопулос станува генерален секретар на КПГ и застанува на чело на мнозинството кое ја прифаќа ориентацијата на Коминтерната кон создавање обединета и независна Македонија.
За својата поддршка за автономијата на Македонија и Тракија Пулјопулос, заедно со 23 други, на 24 август 1925 година е изведен пред суд од страна на диктаторската власт на Теодорос Пангалос. За да се избегне изрекувањето на смртни пресуди, Коминтерната преку својот претставник, Романецот Елек Коблош (Бадулеску), ги советува обвинетите комунисти да ја повлечат пред судот паролата за независна и обединета Македонија, но Пулјопулос ги отфрла советите и во својата одбрана од повеќе од 4 часа го брани правото на националните малцинства самите да одлучуваат за својата судбина. Судењето е обновено на 22 февруари 1926 година и иако обвинувањата се отфрлени, обвинетите се протерани на островите Анафис, Аморгос и Фолегандрос. Пулјопулос е протеран на Фолегандрос, но набрзо, по падот на диктатурата на Пангалос во август 1926 година, е ослободен.
Во септември 1926 година поднесува оставка на функцијата генерален секретар на КПГ, но делегацијата на Коминтерната не се согласува со таквиот потег и го враќа на раководната позиција. Сепак на Третиот редовен конгрес на КПГ во март 1927 година Пулјопулос и неговата група е отстранета од Централниот комитет поради троцкизам. На 15 јули Пулјопулос (заедно со Ѓацопулос) го објавува своето „Отворено писмо до КПГ“, поради што по три месеци тој и неговите приврзаници е исклучен од партијата.
Исклучени од сталинизираната КПГ, Пулјопулос и неговите приврзаници се приклонуваат кон Левата опозиција. Сепак, во тоа време тие не наоѓаат заеднички јазик со една друга троцкистичка група, т.н. археомарксисти, кои и официјално се признати како грчка троцкистичка групација од страна на Лав Троцки. Всушност, Троцки ги осудува како фракционери и групата на Пулјопулос и групата што се отцепува од археомарксистите на чело со Мишел Пабло. Подоцна, во 1934 година, доаѓа до обединување на овие две групи. Во февруари 1937 година доаѓа до ново обединување со друга троцкистичка група, за чиј водач е избран Пулјопулос. Оваа група е една од двете троцкистички групи што ќе испратат свои делегации на Основачкиот конгрес на Четвртата интернационала во септември 1938 година.
За време на диктатурата на Метаксас, во јуни 1937 година Пулјопулос преминува во илегала, но на почетокот на 1938 година, силите на диктаторот го пронаоѓаат и го апсат. Во 1943 година, италијанските окупациски сили го стрелаат, заедно со преку 100 други затвореници, во знак на одмазда на активностите на грчките партизани. При стрелањето, Пулјопулос им се обраќа на војниците да не прават злодело против антифашистичките борци. Тие одбиваат да стрелаат, по што карабинерите го извршуваат стрелањето.
Италија против Бразил (1982)
Италија против Бразил бил фудбалски натпревар кој се одиграл помеѓу Бразил и Италија на стадионот Сарија, Барселона на 5 јули 1982 година. Тоа бил последниот натпревар од второто коло во групната фаза за Групата Ц на Светскиот куп на ФИФА 1982 година. Натпреварот го добила Италија со 3–2, а италијанскиот напаѓач Паоло Роси постигнал хет-трик. Резултатот го елиминирал Бразил од турнирот. Натпреварот е опишан како еден од најголемите во историјата на асоцијативниот фудбал.
Пред натпреварот
Бразил ги добил сите три од своите први натпревари од групната фаза, вклучувајќи ги и сеопфатните победи над Шкотска (4-1) и Нов Зеланд (4-0), и бил фаворит пред турнирот. Бразил ги победил јужноамериканските ривали и носителот на Светското првенство Аргентина со 3–1.
Италија, во меѓувреме, имала бавен почеток на турнирот, откако ги ремизирала сите три први натпревари од групната фаза и заврши како второпласирани во својата група; тие се квалификувале само за втората групна фаза со тоа што постигнале еден гол повеќе од третопласираниот Камерун. Сепак, во првиот од нивните натпревари од второто коло, Италија забележала импресивна победа од 2-1 над Аргентина. Италијанскиот напаѓач Роси не успеал да постигне гол до тој момент и имало значителна дебата за тоа дали тој треба да биде во тимот, бидејќи тој неодамна се вратил од двегодишната суспензија по неговата вмешаност во скандалот со местење натпревари во Тотонеро, во 1980 година. Италија била принудена да игра за победа за да се пласира во полуфиналето, поради нивната помала гол-разлика.
Натпревар
Натпреварот го поставил нападот на Бразил против одбраната на Италија, при што поголемиот дел од играта се играла околу италијанската страна.
Резултатот многумина го сметале не само како пораз на Бразил, туку и пораз на нивната напаѓачка филозофија. Овој натпревар оттогаш е означен од бразилскиот печат како „Трагедија на Сарија“. Резултатот од натпреварот имал длабоко и трајно влијание врз бразилскиот фудбал и суштински ја променил неговата филозофија. Според Луизињо, бразилскиот центар во 1982 година, поразот го сменил начинот на размислување на бразилските тренери, што довело до нова, деструктивна филозофија заснована на одбранбен, контранападен фудбал - стил на фудбал што го играле Италијанците против Бразилците.
Како што е опишано од спортскиот новинар Тим Викери: „За многу бразилски тренери, неуспехот на таа страна од 1982 година да го освои Светското првенство (...) послужи како доказ за идеите што се појавија наоколу некое време - почнувајќи со 5-1 масакр во рацете на Белгија во 1963 година, потврден со поразот од Холандија на Светското првенство во 1974 година. Се сметаше дека физичкиот развој на играта значи дека традиционалните методи мора да се ревидираат. Бразилските играчи мораа да се зголемат - Рубенс Минели, најуспешниот домашен тренер од 70-тите, сакаше неговиот тим да биде составен од шест футроли. И со помалку простор на теренот, иднината на фудбалот лежи во контра нападот, наместо во елаборираните обиди да се помине низ средината на теренот“. Тим Викери продолжува со изјавата дека „овие мисли имаа голема тежина во бразилската игра. Тие помагаат да се објасни зошто една низа бразилски тимови го привлекоа вниманието поради експлозивните разбивања на крилните позиции наместо последователните триаголници од средниот ред што го воодушевија Капа и сите други во 1982 година. Кога поранешниот лев бек на Мидлсброу, Бранко бил на чело на младинските тимови на Бразил, тој ми кажа дека уште од самиот почеток на процесот потрагата по големи, силни млади играчи е приоритет. Во меѓувреме, бразилските тренери сакаа да ја изговараат статистиката дека шансите за гол се намалуваат ако потегот содржи повеќе од седум додавања. Тој исто така претходно изјави во 2006 година дека „доколку Бразил го освои трофејот во 1982 година, тимот ќе бил повеќе од убав спомен. Тие може да бидат план за идните страни, бидејќи победниците секогаш се копираат
Понатамошниот успех во 1994 и 2002 година во претежно прагматични, помалку светкави стилови ја зацементира новата филозофија и практично го закопа традиционалниот стил на поминување понатаму во минатото.
Подемот на тики-така, стил на фудбал делумно заснован на подвижни триаголници, размена на позиции и сложено додавање - што многу потсетува на стариот бразилски стил на додавање, отелотворен од тимот од 1982 година - помогна да се врати дел од престижот на тимот од 1982 година во земјата. Ужасниот пораз на бразилскиот контранапад од тики-така тимовите, имено поразот со 4-0 од Сантос од Барселона и бразилскиот пораз со 7-1 од Германија на домашен терен на Светското првенство во 2014 година, откри како бразилскиот фудбал останал зад себе. Како резултат на тоа, фудбалската филозофија на земјата полека се враќа на стариот сложен стил на додавање во последните неколку години, како што покажаа неодамнешните успеси на Гремио и Фламенго.
Љубен Апостолов
Љубен Константинов Апостолов бил бугарски офицер и полковник, командант на Педесет и шести велешки пешадиски полк ​​за време на Втората светска војна (1941-1944). Познат е по вклученоста во Ваташкиот масакр.
Животопис
Апостолов е роден на 27 април 1895 година во Крива Паланка, тогаш во Отоманската империjа. Тој бил примен во Воено училиште во Софија. Учествувал како кадет во Балканската војна. Во Првата светска воjна служел во Први македонски пешадиски полк ​​на Единаесетта пешадиска македонска дивизија. На 9 март 1916 година, завршил на Военото училиште. По воjната служел во Првиот софиски пешадиски полк. Во 1928 година бил назначен за раководител на 22-ри граничен полк. Од 1930 година служел во Триесетти полк пешадиски полк, а потоа од 1933 година бил началник на оддел во Армискиот штаб. Во 1939 година бил назначен за шеф на Домот за инвалиди, каде служел на почетокот на Втората светска војна. Од септември 1942 до 1944 година, Апостолов командувал со Педесет и шестиот велешки пешадиски полк. Во борба против герилските операции, тој го наредил стрелањето на 12 млади комунисти од Ваташа, извршено на 16 јуни 1943 година. Тие билe локални младинци, помагачи и симпатизери на илегалците и биле приведени во нивните домови истиот ден. По Комунистичкиот пуч на 9 септември 1944 година, Апостолов бил отпуштен од Бугарската армија. Во ноември 1944 година, Апостолов бил уапсен во Бугарија и предаден на комунистичките власти во Југославија. Пред судот рекол дека не учествувал лично во акцијата во Ваташа, но ја издал наредбата за стрелањето, затоа што било пријавено дека жртвите биле комунисти, заробени за време на битка. Според наредбите што важеле во тоа време во Бугарската армија, Женевската конвенција за воени заробеници не важела за нив и тие требало да бидат стрелани на место. Тој бил осуден на смрт и убиен во Кавадарци во 1945 година.
Балфорова декларација
Балфорова декларација — јавна изјава издадена од британската влада во 1917 година, за време на Првата светска војна, со која е изразена поддршка за основањето на „национален дом за еврејскиот народ“ во Палестина, која тогаш била во границите на Отоманското Царство и имала малцинско еврејско население. Оваа декларација се содржела во писмо на Артур Балфор, секретар за надворешни работи на Велика Британија, од 2 ноември 1917 година, до Лајонел Волтер Ротшилд, лидер на британската еврејска заедница, и пренесена до Ционистичката федерација на Велика Британија и Ирска. Текстот на декларацијата бил објавен во печатот на 9 ноември.
NGC 6493A
NGC 6493A — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6493A се споменува и како NGC 6491, UGC 11008, MCG 10-25-103, IRAS 17494+6132, CGCG 300-80, *arc sp 1'.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6493A е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6493A има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 50 м 0,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 31' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 6493A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60949. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4200. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1148.
Надворешни врски
NGC 6493A
Ломен (Саксонија)
Ломен (Lohmen) — општина во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Историја
Ломен бил првпат признаен како село во 1292 година. Името на селото доаѓа од словачкиот збор lom или „пукнатина“. Во областа имало каменоломи уште во 1200 година, кои биле меѓу првите и најголемите во регионот. Ломен и кралството Велен-Ломен припаѓале на династијата Шенбург додека не биле предадени на власта на Изборното кнежевство Саксонија во 1543. Во век станале дел од градот Пирна.
Крижанке
Крижанке ― заедничкото име за комплексот на поранешниот манастир на германските тевтонски витези/крстоносци (словенечки: križnikov), по чие име го добил комплексот) во Љубљана. Тие се наоѓаат веднаш до Плоштадот на Француската револуција, помеѓу Емонска улица, Зоисова улица и Госпоска улица. Во 1986 биле прогласени за споменик на културата од месно значење, а за споменик на културата од национално значење во 2016 година.
Од 1952 година, Крижанке е дом на Фестивалот Љубљана, а во средишниот дел на поранешниот крстоносен манастир, се наоѓа Гимназијата за дизајн и фотографија (училиште за уметност). Надворешните простории се користат за различни културни настани. Во големиот двор се наоѓа ресторанот Плечников храм. Во него е зачуван внатршениот дизајн направен според замислите на Плечник.
Лука Миливојевиќ
Рани години
Својата прва професионална сезона ја одиграл во неговиот роден град во клубот на Раднички Крагуевац за време на сезоната 2007-08 во српската лига Запад. На крајот на таа сезона тој се преселил во првата српска лига во тимот наРад кој влегол во сениорскиот тим во сезоната 2008-09 српската супер лига. Тој играл на десната страна од средниот ред.
Крижанке
Историја
Целиот југозападен дел од ѕидините на Љубљана до Новиот плоштад бил сопственост на Тевтонскиот ред на витези или крстоносци. Нивното земјиште опфаќало дел од градот, од Љубљаница и Мал гребен до Градиште. Тие се грижеле за болните и повремено ги подучувале младите во нивното училиште. Нивната куќа и црква се споменуваат во средината на 13 век. Изградбата на манастирот на Тевтонските витези наводно започнала во 1228 година на местото каде што порано живееле витезите Темплари. Земјотресот од 1511 година сериозно ги оштетил и старите манастирски згради. Тие биле обновени по земјотресот и делумно помеѓу 1567 и 1579 година. До манастирот првично стоела готска црква, чии резби се чуваат во лапидарот Крижанке и во Градскиот музеј. Од 1260 година, зачуван е релјеф на Богородица и Младенче. Го добила името Краковска Мадона (Богородица) по капелата каде што стоела по изградбата на новата црква. Се чува во Националната галерија. Првичната црква била заменета со нова во барокен стил помеѓу 1714 и 1715 година. Дизајнирана била од познатиот венецијански архитект Доменика Роси во облик на средиштен простор во облик на грчки крст, а довршена од архитектот Доменико Мартинели. Има странични олтари и најмалку две капели. Била меѓу раните венецијански барокни средишни простори во Словенија. Има речиси целосно зачуван олтар, насликан и резбан во Виена (главен олтар Ханс Канон, страничен олтар Шоонјанс и Алтомонте). Внатрешноста ја покрива куполен завршеток. Надворешноста има монументален ефект. Во изградбата учествувал словенечкиот градежен мајстор Грегор Мачек, кој можеби учествувал и во изградбата на денешниот Градски музеј Љубљана. Во музејот се чува макетата за Крижевнишката црква, дело на архитектот Доменико Мартинели. Витешката сала била реконструирана во 18 век. На аголот кон улицата „Госпоска“, тондото на Марија е подигнато како спомен на првиот Маријански конгрес во 1924 година. Претходно на истиот простор имало и спомен плоча посветена на А. Ауерсперг.
Лука Миливојевиќ
Андерлехт
На 26 јули 2013 година, Миливојевиќ потпишал пет годишен договор со белгискиот гигант Андерлехт. На 1 септември 2014 година, тој најавил дека ќе се приклучи на Олимпијакос како позејмен играч од Андерлехт. После сезоната 2013-14 година, Лука Миливојевиќ ја потврдли неговата желба да остане во клубот. Двата клуба тогаш започнале преговори по завршувањето на сезоната со што се остварила желбата на Миливојевиќ и неговиот премин во Олимпијакос да биде постојан. Преговорите со белгискиот клуб биле завршени и со тоа Олимпијакос биле подготвени да платат 2,7 милиони евра на Андерлехт за 24-годишниот играч од средниот ред на Србија.
Олимпијакос
На 4 јуни 2015 година Андерлехт потврдил дека Олимпијакос го откупил договорот на Лука Миливојевиќ.Српскиот интрернационалец потпишал четригодишен договор вреден 2.3 милиони евра. На 30 јуни 2015 година, Олимпијакос ја одби понудата од пет милиони евра од страна на Фенербахче, кој сакал да го доведе Миливојевиќ во својте редови.
Крижанке
Реконструкција
Крижанке служел како манастир до 1949 година, кога комплексот бил целосно национализиран. Во 1952 година, претставниците на градот Љубљана го поканиле архитектот Јоже Плечник да го реконструира тогаш прилично дотраениот манастир во училиште за уметност и занаетчиство. Архитектката Гизела Шукље отишла во училиштето директно од студиото на Плечник за да стане професор и директор. Подоцна, Крижанке станало место за одржување на годишниот Фестивал Љубљана. Ова бил последниот голем придонес на Плечник за градот, во кој учествувале и неговите ученици Антон Битенц и Виктор Молка, кои го продолжиле проектот. Дворот бил претворен во место за камерни настани, театар на отворено и воедно бил фестивалски простор. Го уредиле и угостителскиот дел. Отворањето на реновираната градба било на 10 јуни 1955 година.
Лука Миливојевиќ
Кристал Палас
На 31 јануари 2016 година, Миливојевиќ потпиша три и пол годишен договор со премиерлигашот Кристал Палас, а трансферот бил вреден 16 милиони евра. ''Јас сум воодушевен што го донесовме Лука во клубот. Тој има искуство во Лигата на шампионите и во меѓународниот фудбал и ќе додаде нова димензија на нашиот среден ред. Тој е талентиран играч кој игра одлично со двете нозе со интелигентни додавања и способност да помигне во одбраната'', изјавил Алардајс за мрежното место на клубот по потпишувањето на договорот. По два месеци во клубот, српскиот робустен играч со своите вештини веќе дал резултат во борбата за опстанок. На 10 април 2017 година, тој го постигнал својот прв гол за Палас во победата со 3-0 над Арсенал, погодувајќи од белата точка за заокружување на целокупниот импресивен приказ. ''
Крижанке
Реконструкција
Комплексот кој го надградил Плечник, бил со нагласок на ренесансните и барокните елементи, што е видливо во главниот двор, кој се одликува со плитки аркадни сводови и нови обоени графити на фасадата, како и аркадни балкони со ложи. Дворот го поплочиле со украсни бетонски плочи. До стариот влез се наоѓа лапидар со надгробни споменици и врежани елементи од античкиот и средновековниот период. Интересна е перголата на ѕидот на манастирот, кој го потпираат столбови од изрушенот витешки дворец. Тој различно дизајнирал два помали двора. Пеколниот двор со многу светилки и примеси на средоземен стил бил наменет за помали камерни изведби. Малиот двор се претпоставува дека бил археолошки парк. Големиот двор подоцна архитектот Битенц го преобразил во амфитеатар. Плечник преуредил уште помала куќа до дворот (сега продавница за влезници) и јавни тоалети од надворешната страна на комплексот. Пред западниот ѕид уредил и детско игралиште.
Лука Миливојевиќ
Репрезентативна кариера
Тој бил член на фудбалската репрезентација на Србија под 21 година. За првпат тој бил повикан во серниорксиот репрезентација на 29 септември 2011 година, против Италија и Словенија во квалификациите за Уефа Евро 2012. Тој го направил своето деби за Србија на 14 ноември 2012 година, во пријателски натпревар против Чиле.
Крижанке
Реконструкција
Надвор од ѕидините, Плечник изградил три доцнобарокни влезови од остатоците од срушените љубљански куќи. На аголот на „Зоисова“ и „Емонска“ е поставен споменик на поетот Антон Ашкерц. Бронзената биста е дело на вајарот Николај Пирнат.
Куќа на Канчески
Куќа на Канчески — стара куќа во градот Гостивар прогласена за културно наследство на Македонија.
Сместена е во западниот дел на градот, на ул. „Слободан Пепоски“ бр. 1. Куќата е повлечена од улицата, со голем двор и оградена со големи станбени згради од понова градба. Има правоаголна основа и се состои од сутерен, прв кат, втор кат и мансарда, завршена од керамиден покрив на четири води. Сутеренот е од камен, двата ката се изградени од тули, а мансардата е бондручна. На влезот има симетрично поставени бетонски столбови со трем. кои продолжуваат и на парапетниот балкон на горниот кат и досегаат до мансардата. Над балконот е издадениот дел на мансардата, а над него на нивото на покривот стои полукуружен украсен завршеток со годината на изградба „1930“ и монограм. Предната фасада има хармоничен ритам на отворите. Околу прозорците на првите два ката има украсни елементи.
Грамадски Рид (Спанчево)
Грамадски Рид — археолошко наоѓалиште во кочанското село Спанчево. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време. На 4 км северно од селото, на висок рид со доминантна местоположба и зарамнет врв со површина од околу 300 × 200 м се гледаат остатоци од бедем, зачуван само во темелите. По површината на градиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
62 Ерато
Ерато (ознака за мала планета: 62 Ерато) е јаглероденкозен Темистски астероид од надворешниот регион на појасот на астероидите, приближно во пречник. Фотометриски мерењата во текот на 2004-2005 година покажаа вртежен период од 9,2213 часови со амплитуда од во големина.
Кружи околу Сонцето со период од , полумајор оска од 3.122 AU и занесеност од 0.178. орбиталната рамнина е наклонета за агол од 2,22° кон рамнината на еклиптиката.
Ерато е првиот астероид на кого му се припишуваат ко-откривачи, Оскар Лесер и Вилхелм Форстер, кои го откриле на 14 септември 1860 година, од Берлинската опсерваторија. Тоа беше нивното прво и единствено откритие на астероид. Името го избрал Јохан Франц Енке, директор на опсерваторијата, и се однесува на Ерато, Музата на лирската поезија во грчката митологија. Исто така е класифициран како Астероид Еоан.