cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леонардо Лоредан
Роден во благородното семејство Лоредан во 1436 година, Леонардо ја посветил својата младост на класичното образование, по што се фокусирал на трговијата во Африка и Левант, во согласност со семејната традиција. Легендата вели дека во Африка една гатачка му ја предвидела иднината на принцот во неговата татковина. Во 1461 година се оженил со Морозина Џустиниани, чие влијателно семејство, според некои историчари, одиграло значајна улога во неговиот избор за дужд подоцна.
Тој го започнал своето политичко искачување како адвокат па правен судија, кој се занимавал главно со финансиски скандали и стечаи, по што следела славна кариера која вклучувала позиции како што се виш судија на колеџот, војводски советник за Канареџо, и конечно обвинител на Свети Марко, една од највисоките и најистакнатите функции во Венецијанската Република, што му овозможило да се искачи на политичкиот врв на државата. Во октомври 1501 година, тој бил избран за 75-ти дужд на Венеција.
Владеењето на Лоредан започнало за време на катастрофалната Втора Отоманско-венецијанска војна, која тој ја решил со мировен договор во 1503 година по цена на значително губење на територијата. Подоцна истата година настанал спор помеѓу Лоредан и папата Јулиј II, откако Венеција ја окупирала територијата во северните папски држави. Ова ескалирало во војната на Лигата на Камбреи од 1509 година, во која Венеција се борела против сојузот на папата и Франција. Венеција била поразена, но во 1513 година Лоредан склучил нов сојуз со францускиот крал Луј XII против папата Јулиј. Ова резултирало со решавачка победа.
Под негово владеење, во 1516 година, бил донесен декрет за формално изолирање на Евреите од Венеција. Така е создадено првото „гето“ во светот, по кое сите останати го добиваат своето име.
И покрај тоа што неговите последни години биле оптоварени со финансиски и политички скандали, некои вештачки монтирани од ривалски семејства, Лоредан починал со голема слава во јуни 1521 година и бил погребан во базиликата Свети Јован и Павле, во едноставен гроб кој повеќе не постои. Во 1572 година, му била подигната монументална гробница во базиликата, украсена со коринтски столбови направени од мермер Карара, во која биле вклучени дела на архитектите и скулпторите Џироламо Грапиља, Џироламо Кампања и Данезе Катанео.
Лоредан бил прикажан во бројни портрети и слики, од кои најпознат е Портретот на дуждот Леонардо Лоредан, насликан од Џовани Белини во 1501 година и сега изложен во Националната галерија во Лондон. Во 1507 година, Белини го насликал Лоредан со неговите четири сина во Портретот на семејството Лоредан, сега изложен во Гемалдегалерија во Берлин. Лоредан, исто така, бил особено портретиран од Виторе Карпачо, а постхумно од Помпео Батони во делото познато како Триумфот на Венеција (1737), каде што е прикажан пред Дуждовата палата опкружен со митолошки фигури кои ја симболизираат неговата победа над Лигата на Камбре. Во 1503 година, во негова чест бил создаден Панегирикус Леонардо Лауредано.
Ран живот и брак
Леонардо Лоредан е роден во Венеција на 16 ноември 1436 година како најстар син на Героламо Лоредан ди С. Витале, познат како дал Барбаро, и на Доната Дона ди Натале, внука на надбискупот на Кандија, Пјетро. Од детството Леонардо покажал „исклучителна зрелост, комбинирана со добрина и со најблагородниот талент на гениј“, како што сведочел историчарот Андреа Навагеро. По доброто класично образование, тој со одреден успех се посвети на трговијата во Северна Африка и Левант, за да ги зголеми финансиите на семејството. Легендата вели дека додека бил во Африка, гатачка му ја предвидувал иднината на принцот во неговата татковина.
Тој имал брат, Пјетро (1466–1510), со лошо здравје и нестабилен карактер, посветен на студирањето алхемија во Падова, каде што се преселил, и бил незаинтересиран за политичкиот живот. Во тестаментот составен во февруари 1474 година во Падова, каде што, таткото го назначил Леонардо како извршител на тестаментот и единствен наследник на имотот, му дал на Пјетро ануитет од 250 дукати. Тој, исто така, имал и сестра, Катерина Лоредан, која подоцна станала Догареса од Венеција со брак со дуждот Антонио Гримани: „Лореданската традиција за патриотизам и благородништво била пренесена во милосрдната личност на Догареса Катерина Лоредан, сестра на дуждот Леонардо Лоредан - Консортот на неговиот наследник дуждот Антонио Гримани“.
Јулски денови
Јулските денови се нереди кои се случиле во периодот од 16 јули до 20 јули 1917 година во Петроград, Русија.
На 15 јули 1917 година Кадетите ја напуштиле седницата на Руската привремена влада, заканувајќи се на меншевиците и Социјалистичките револуционери (СРС), со распад на владината коалиција. Јулските денови се одржале во Петроград во периодот од 16 до 20 јули, каде група од војници и индустриски работници започнале нереди во градот и истите биле насочени против привремената буржоазиска влада. Во демонстрациите и нередите учество зеле над 500.000 луѓе. За целиот настан, по неговото задушување, биле обвинети Болшевиците. Во текот на нередите, по наредба на владата, офицерските одреди започнале да пукаат кон демонстрантите. водачот на Болшевиците Ленин бил во бегство додека пак голем број од останатите водачи биле уапсени  .Во текот на нередите биле убиени повеќе од 700 луѓе.
Леонардо Лоредан
Ран живот и брак
Некои историчари тврдат дека неговиот избор за дужд во октомври 1501 година не се должи целосно на неговиот талент како политичар, туку и затоа што неговата сопруга потекнувала од многу влијателно семејство.
Јулски денови
Како краен резултат од настаните било оставка на кабинетот и создавање на нова влада предводена од страна на Керенски.
Леонардо Лоредан
Политичка кариера
Лоредан го започнал своето политичко искачување на 13 декември 1455 година, на деветнаесетгодишна возраст, кога станал адвокат во магистратура која главно се занимавала со финансиски скандали и банкротства, за кои како гарант го имал Филипо Лоредан. Неколку години подоцна, Леонардо станал одговорен за проценка и оценување на надворешно политичките прашања пред нивното испитување во Сенатот. На 13 ноември 1468 година станал конзул на трговците, а на 15 ноември 1473 година бил избран за Камерленго ди Комун. Во 1480 година, заедно со Марко и Агостино Соранцо, Андреа Ерицо, Паоло Контарини и Николо Дона, тој бил избран да управува со приближно 30.000 дукати, собрани преку донации кои требало да се користат за изградба на црква посветена на С. Марија деи Мираколи, во областа С. Леоне (Канареџо), дизајнирана од Пјетро Ломбардо и неговите синови. Во ноември 1483 година бил меѓу избирачите на дуждот Марко Барбариго. На 29 април 1487 година бил избран за градоначалник на Падова, преземајќи ја функцијата од Антонио Вениер. Оваа функција ја држел до 1489 година, кога бил избран на престижната позиција на војводски советник. Во јули 1492 година, Лоредан го обезбедил изборот на една од најистакнатите функции во Републиката, обвинител, што му овозможилo да се искачи на политичкиот врв на државата. На 3 мај 1493 година тој бил меѓу гувернерите на ентратот и од 1495 до 1501 година постојано бил реизбиран во Мудриот совет. На 31 март 1495 година бил назначен за преговарач за сојузот помеѓу Венеција, папата Александар VI, светиот римски император Максимилијан I од Хабсбург, шпанските владетели. Фердинанд V и Изабела I и војводата од Милано Лудовико Марија Сфорца (се приклучил и Хенри VII од Англија ), со цел да се спротивстават на воените операции на кралот на Франција, Шарл VIII, кој, речиси без да наиде на отпор, влегол во Неапол во февруари. Армијата на Лигата, предводена од маркизот од Мантуа Франческо II Гонзага, во битката кај Форново на 6 јули ја принуди француската армија да се повлече од италијанската територија. Во октомври истата година, Лоредан го потпишал договорот за спроведување на Николо Орсини, грофот на Питиљано, на службите на Република Венеција како генерален капетан на копнените сили за период од три до четири години.
Јулски денови
По јулските денови престанало двостраното владеење. Власта преминала целосно во рацете на контрареволуционерите, а советите поминале во нелегалност и започнале подготовка за востание познато како Октомвриска револуција.
Леонардо Лоредан
Политичка кариера
По смртта на Барбариго (20 септември 1501 година), Лоредан бил еден од назначените кандидати за изборот на новиот дужд, кој започнал на 27 септември, а завршил на 2 октомври со Лоредан кој излегол прв (со 27 гласови во шестата рака на првото гласање). Изборот бил успешен благодарение на влијателните односи на неговата сопруга и ненадејната смрт на најпопуларниот противник, богатиот обвинител Филипо Трон, син на дуждот Николо Трон.
Војна со Османлиите
Во времето на неговото доаѓање на позицијата дужд, Венеција била вклучена во Отоманско-венецијанската војна, која започнала во 1499 година и војната продолжила лошо и на копно, при што Венецијанците изгубиле значителна територија. Ова го вклучувало и стратешкиот град Модон, кој бил место на крвава битка што вклучувала борби меѓу себе, проследено со обезглавување на стотици Венецијанци по турската победа. Војната ѝ нанела голема штета на венецијанската економија и во 1502–1503 година Лоредан договорил мировен договор со Турците. Во преговорите му помогнал Андреа Грити, Венецијанец кој водел трговија во Константинопол, а подоцна и тој самиот ќе стане дужд на Венеција. Венеција платила висока цена за овој договор, вклучувајќи губење на земјиште и барање да се плати годишен данок на Турците.
Војна на Лигата на Камбре
По смртта на папата Александар VI во 1503 година, Венеција окупирала неколку територии во северните папски држави. Кога Јулиј II бил избран за наследник на Александар, Венецијанците очекувале нивното заземање на папската територија да биде премолчено прифатено, бидејќи Јулиј го добил прекарот Ил Венецијано поради неговите провенецијански симпатии. Но, наместо тоа, новиот папа ја екскомуницирал Републиката и побарал да се врати земјата. Во 1508 година, Јулиј формирал сојуз наречен Лигата на Камбре, обединувајќија Папската Држава со Франција, Светото Римско Царство и неколку други христијански држави.
Проблемите на дуждот не завршиле во Европа. Во 1509 година се случила битката кај Диу, во Индија, каде што португалската флота ја победила отоманска и мамелучка флота, кои биле префрлени од Средоземното Море во Црвеното Море со помош на Венеција. По поразот од силите на лигата во битката кај Агнадело, Венеција открила дека нејзините имоти во Италија драстично се намалуваат. Наскоро паднала Падова, а самата Венеција била загрозена. Лоредан го обединил населението, повикувајќи на пожртвуваност и целосна мобилизација. Падова била повторно заземена, иако Венеција сè уште била принудена да прифати неволен мир, по што му се придружила на папата како сојузник во неговата нова војна против Французите. Сојузот бил на работ на победа, но настанал спор околу територијата. Императорот Максимилијан одбил да ѝ предаде на Републиката која било царска територија, и потпишал договор со папата за целосно исклучување на Венеција од конечната поделба. Кога Републиката се спротивставила, Јулиј се закани дека ќе ја реформира Лигата на Камбре. Во сојуз со францускиот крал Луј XII, Венецијанците постигнале решавачка победа над папските држави, и можеле да ги вратат сите територии што ги изгубиле. Покрај тоа, папството било принудено да врати многу неподмирени долгови кон семејството Лоредан во вкупна вредност од приближно 500.000 дукати, огромна сума пари за тоа време.
Крајот на војната и однесувањето на дуждот, кој можеби мислел дека треба да ужива во последните години од својот живот наместо да ги посвети на управата на државата, довеле до извесна несериозност во венецијанското општество. Во овој период дуждот купувал титули и канцеларии за деца и роднини, искористувајќи го максимумот од своето влијание.
Во јуни 1521 година, здравјето на Лоредан почнало да се влошува и набрзо се развила гангрена во неговата нога. Секаква интервенција била бескорисна, па гангрената се проширила, и го убила ноќта помеѓу 21 и 22 јуни. Се смета дека, за да ги предупредат советниците и регентите на државата, веста за неговата смрт била премолчена од синот на дуждот и била соопштена дури во доцните утрински часови.
Интересно е што непримерното однесување од неговите последни години не го избегнале будното око на инквизиторите на мртвите, магистратура создадена по смртта на Франческо Фоскари, задолжена за истражување на последната „сметка“ на дуждот. Можеби судењето било вештачки монтирано за политички цели, но секако имало инкриминирачки мотиви, бидејќи наследниците на дуждот, и покрај тоа што ги бранел адвокатот Карло Контарини, еден од најдобрите во тоа време, биле осудени на висока парична казна од 9.500 дукати.
Смрт
Здравјето на дуждот Лоредан никогаш не било одлично, но неговиот карактер и интелектуалната енергија добро го поддржувале на неговите владини функции. Во 1514 година, поради несреќен пад, тој ја повредил ногата, но никогаш не престанал да претседава со состаноците на суверените совети. Од 14 јуни 1521 година тој повеќе не можел да присуствува на владините состаноци, поради трескавична состојба и неговата состојба брзо се влошила.
Починал во Венеција на 22 јуни 1521 година. Смртта, која се случила меѓу осум и девет, била чувана во тајност по наредба на децата кои, за време на агонијата на нивниот татко, пренесувале мебел и предмети од станот на дуждот до нивната резиденција. Како што е вообичаено, телото било подложено на практики на балсамирање. Утрото на 23 јуни, откако телото било преместено во соба од Дуждовата палата, ковчегот бил затворен. На свечениот погреб пофалбата ја прочитал научникот Андреа Навагеро, а присуствувал и Пјетро Бембо, тогашен игумен и секретар на папата Лав X.
Лоредан починал „со голема слава како принц“. Тој бил погребан во црквата Свети Јован и Павле, во едноставна гробница со небесен мермерен надгробен камен без натпис, поставен над скалите на главниот олтар, кој сега веќе не постои. Во околу 1572 година му бил подигнат погребен споменик, поделен на три дела и украсен со коринтски столбови во мермер, поставени лево од главниот олтар. На десната страна била статуата на Венеција со меч во рака, а лево статуата на Лигата на Камбре, со штит украсен со хералдичките грбови на спротивставените сили (овие и другите во споменикот ги направил Данезе Катанео, ученик на Јакопо Сансовино).
Во сликарството
Повеќе од два века подоцна, кога на Помпео Батони му била дадена детална програма за неговиот голем Триумф на Венеција (1737) од кардиналот Одскалхи кој ја нарачал, Лоредан бил избран да ја претставува функцијата дужд, стоејќи среде група во алегориска персонификација.
Фуленхаген
Фуленхаген (Fuhlenhagen) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Циркулација на библиотечен материјал
Циркулација на библиотечен материјал се опфатени активностите околу користење на библиотечен и други видови материјали, во рамки на библиотеката.
Главната јавниот сервис е циркулација на биро или кредити биро, обично се наоѓаат во близина на главниот влез на библиотеката. Тоа обезбедува заеми услуги и капацитети за враќање на ни е позајмена предмети. Обновување на материјали и плаќање на казни, исто така, се постапува во промет биро. Циркулација на персоналот може да обезбеди основни пребарување и референтни услуги, иако повеќе во-длабочината на прашања обично се зборува референца библиотекарите во библиотека референтна маса. На циркулацијата биро е во повеќето случаи вработат библиотека поддршка на персоналот, наместо на професионални библиотекарите.
Ехиме (префектура)
Ехиме (јапонски:愛媛県; Ehime-ken) е префектура на северозападниот дел на островот Шикоку. Главен град е Мацујама.
Орална медицина
Орална медицина (понекогаш се нарекува стоматолошка медицина, орална и максилофацијална медицина или стоматологија) е специјалност се фокусираше на устата и околните структури. Тоа лежи на интерфејс помеѓу медицината и стоматологијата.
На специјалност е дефиниран во рамките на Европа под Директива 2001/19/EC.
Баркхад Абди
Баркхад Абди (роден на 10 април 1985 во Могадишу) — Сомалиско-американски глумец и режисер. Тој го направил своето деби во 2013 во филмот Капетан Филипс, за што добил различни филмски номинации за награди, вклучувајќи Оскар за најдобра споредна машка улога, Златен глобус за најдобар спореден глумец и БАФТА награда за најдобар глумец во споредна улога, од кој победил само во последната.
Фукуи (префектура)
Фукуи (јапонски:福井県; Fukui-ken) е префектура која се наоѓа во регионот Чибу. Главен град е Фукуи.
Грос Пампау
Грос Пампау (Groß Pampau) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Црква „Вознесение Христово“ - Волково
Темелите за црквата „Вознесение Христово“ во Волково се поставени и осветени на 17 јули 2006 година од Митрополитот Преспанско-пелагониски господин Петар.
Искушението на Адам и Ева (Тинторето)
Искушението на Адам и Ева или Првородниот грев — слика од венецијанскиот сликар Тинторето која била насликана околу 1550 - 1553 година и која се чува во Галеријата на академијата во Венеција.
Опис и стил
Темата на сцената е библискиот пасус, од книгата Битие, од Првородниот грев извршен од Адам и Ева во рајската градина. Тинторето ги воведува ликовите според иконографската традиција. Постаментот е составен од камен ѕид со две нивоа. Адам седи на најдолниот дел, лево, а Ева, на малку повисокиот ѕид, од неговата десна страна. Во средиштето меѓу двете човечки фигури, прикачени на нискиот ѕид, е дрвото на спознанието на доброто и злото чиј плод Бог му рекол на првородениот да не го јаде. Ева, откако била измамена од ѓаволот во вид на змија со забранетиот плод во устата, се навалува кон Адам за да му го понуди плодот, со десната рака и телото потпрено на дрвото. Адам, со грбот кон гледачот и свртен кон Ева, има движење на отстапување, потпирајќи се на левата рака за да не падне. Тој го гледа овошјето со замислен и срамежлив став, но сепак на крајот ќе попушти.
Во заднината од десната страна, може да се види и протерувањето од рајот: ангелот со огнениот меч ги истерува Адам и Ева.
Грове
Грове (Grove) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Црква „Св. Петка“ - Ново Лагово
'''Св. Петка''' — црква која се наоѓа во Ново Лагово. Темелите се поставени и осветени на 2001 година од Митрополитот Преспанско-пелагониски господин Петар.
Бирковата приказна
Бирковата приказна - расказ на рускиот писател Александар Грин.
Фукуока (префектура)
Фукуока (јапонски:福岡県; Fukuoka-ken) е префектура во Јапан која се наоѓа на острвот Кјушу. Главен град е Фукуока.
Бирковата приказна
Содржина
Група пријатели водат општ разговор и еден од нив (со име Бирк) почнува да раскажува за својата неверојатна случка. Иако млад, на возраст од 24 години, тој бил апатичен, животот му бил здодевен, а неговата рамнодушноста била толку голема што дури и глетката на бруталната смрт на една девојка на улицата не му оставила никаков впечаток. Поради тоа, една летна ноќ помислил да изврши самоубиство, но тогаш ја видел својата сенка на ѕидот и тоа го спречило да ја оствари намерата. Потоа, во текот на шест дена, Бирк воопшто не излегувал од собата. Една ноќ, тој се разбудил и излегол надвор на прошетка. Кога стигнал до мостот, тој сретнал двајца непознати луѓе за кои веднаш претпоставил дека се крадци кои планираат да извршат грабеж. Скришум, почнал да ги следи до влезната порта на една зграда и тогаш им пристапил, со молба да му дозволат да им се придружи. Исплашени, крадците излегле, а Бирк видел дека вратата е отворена и, возбуден од желбата за биде крадец, влегол внатре. Потоа, некое време стоел во ходникот, обземен од противречни чувства и најпосле, одлучил да влезе во еден стан. Внатре, тој ја препознал сопствената соба и се видел себеси како лежи во креветот. Тогаш, вчудовидениот Бирк го разбудил домарот и го замолил да ја прегледа собата. Кога домарот му рекол дека внатре нема никого, Бирк му ја покажал скршената брава на влезната порта како доказ за неуспешниот обид за кражба.
Осврт кон расказот
„Бирковата приказна“ спаѓа во групата фантастични раскази на Грин во кои невозможното се остварува во можни околности, т.е. каде дејството е раскажано потполно реалистично, а потоа со еден неочекуван пресврт реалистичното се превртува во фантастично. Така, овој расказ почнува сосема во стилот на Грин - со воведно излагање за апатичноста, меланхолијата и желбата за осаменост, следува сосема реална приказна за несоницата и за ноќната прошетка во која Бирк среќава двајца крадци кои се подготвуваат да ограбат една куќа. Така, поголемиот дел од расказот е сосема можен, без фантастични елементи, а граничната точка го претставува моментот кога, по бегството на крадците, самиот Бирк добива желба да стане крадец и влегува во куќата. Тогаш, неговата состојба станува необична, на границата на можноста, но не е нестварна, туку станува збор само за необична состојба на човековата психа. Оттука, и овој дел од расказот го доживуваме како необично, но сепак реалистично раскажување. Вистинскиот пресврт и преминот во фантастичното настапува кога Бирк влегува во сопствениот стан и се гледа себеси како лежи на креветот. Со оваа поента се менува карактерот на целиот расказ и тој станува фантастичен и она што претходно изгледало како реално станува нестварно, плод на фантастичната замисла на авторот. Така, целото ноќно доживување на Бирк се претвора во фантастика.
Теја (митологија)
Во старогрчката митологија, Теја ( / <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ <span title="/θ/: 'th' in 'thigh'">θ <span title="/iː/: 'ee' in 'fleece'">iː <span title="/ə/: 'a' in 'about'">ə / ; Θεία), исто така наречена Еврифеса "широкосјајна", е Т итанка. Нејзиниот брат/сопруг е Хиперион, Титан и бог на сонцето, а заедно тие се родители на Хелиј (Сонцето), С елена (Месечина), и Еос (Зора).
Потекло на поимот
Самото име Теја едноставно значи "божица" или "божествено"; Теја Еврифеса носи призвук на широчина (, eurys, "широк", корен: ) и сјајност (, phaos, "светлина", корен: φαεσ-).
Постари споменувања
Хесиод во Теогонија во однос на нејзиното потекло вели дека таа е најстарата ќерка на Г еја (Земјата) и на Уран (Небото). Роберт Грејвс, вели дека Теја е Еврифеса која го родила Хелиј во митовите кои датираат од класичната антика.
Подоцнежни митови
Откако во подоцнежните митови му станала жена на титанот Хиперион, "благооката и најблескавата Еврифеса" во Хомеровата Химна за Хелиј, станала мајка на Хелиј (Сонцето), С елена (Месечина), и Еос (Зора).
Поколение
Децата на Теја се:
Теја во науката
Митолошката улога на Теја како мајка на божицата на Месечината С елена се применило на името на хипотетичка планета која, според хипотезата за големиот удар, се судрила со Земјата, што резултирало да се создаде Месечината. Алтернативното име Еврифеса се применува за опишување вид на инсект (Dayus euryphaessa) (Kirkaldy, 1907).
Величествено кинеско народно село
Величествено кинеско народно село (кинески: 锦绣中华民俗村, пинјин: Jǐnxiù Zhōnghuá Mínsú Cūn) е тематски парк кој вклучува две области (Величествена Кина минијатурен парк и Кинеско народно културно село) сместен во Шенџен, провинција Гуангдунг, Народна Република Кина. Темата на паркот ги рефлектира историјата, културата, уметноста, античката архитектура, обичаите и навиките на различните националности. Тој е еден од најголемите паркови со сценографии во светот според количината на репродуцирани сценарија. Паркот е развиен и управуван од најголемата патничка и туристичка корпорација, China Travel Service.
Локација
Splendid China се наоѓа покрај заливот Шенџен во туристичка област на Прекуокеанскиот кинески град (OCT) во специјалната економска зона во Шенџен. Се наоѓа на 35-40 минути возење со воз од станицата Луоху на линија 1 од метрото во Шенџен или 30 минути со автобус (на пример автобус број 101 или минибус 23).
Работно време и билети
Време: 9:00 до 21:00
Последен влез: 18:00
Дневен билет
Цена на билет: 220 јуани
Детски билет: 90 јуани (висина од 1,2 до 1,5 м)
Мали деца; бесплатно (висина до 1,2 м)
Годишен билет
Поединечен годишен билет: 360 јуани (за едно лице)
Родителски годишен билет: 460 јуани (еден родител со едно дете со висина до 1,5 м)
Семеен годишен билет: 660 јуани (два родители со едно дете со висина до 1,5 м)
''Белешка: Цените на годишните билети се од февруари 2011. Поединечните од ноември 2015''
За паркот
Над 100 големи туристички атракции се минијатуризирани и поставени според мапата на Кина. Повеќето атракции се намалени во однос 1:15. Поделен е на област со сценски поставки и област на сеопфатна услуга. Целиот парк зафаќа 30 хектари.
Има колички и возови за превоз на посетители околу паркот, што овозможува да се посетат Кинескиот Ѕид, Забранетиот град, Храмот на небото, Летната палата, браната Три клисури, палатата Потала и Теракотната војска во еден ден.
Во паркот се одржуваат и неколку претстави кои прикажуваат различни настани во кинеската историја (на пр. Претстава со јавање коњикоја прикажува битка предводена од Џингис Хан), Кинеска културна претстава итн. Некои од претставите се изведуваат само за време на викендите.
Други информации
Астероидот 3088 Jinxiuzhonghua го добил името по паркот. China Folk Culture Village е во непосредна близина на паркот во Шенџен.
Паритет на каматните стапки
Паритетот на каматните стапки (англиски: Interest Rate Parity) претставува рамнотежна состојба во која добивката што се остварува од покриената каматна арбитража изнесува нула.
Формулирање на паритетот на каматните стапки
Математички, паритетот на каматните стапки се искажува со следнава формула:
заработка = x (1 + rf) x F - (1 + r) = 0.
каде: S - сегашен девизен курс, F - девизен курс со идна испорака, r - домашна каматна стапка, rf - странска каматна стапка
Оттука, паритетот на каматните стапки може да се искаже и на следниов начин:
=
Со други зборови, според паритетот на каматните стапки, односнот меѓу девизниот курс со идна испорака и сегашниот девизен курс (премијата или дисконтот) е еднаков на едносот меѓу домашната и странската каматна стапка.
Најпосле, паритетот на каматните стапки може да се искаже и со помош на следнава формула:
Значење на паритетот на каматните стапки
Паритетот на каматните стапки се толкува на следниов начин: ако домашната каматна стапка е пониска од странската (r < rf), тогаш девинзиот курс со идна испорака ќе биде понизок од сегашниот девизен курс (F < S), т.е. странската валута ќе депрецира во идниот период. Оттука, повисоката каматна стапка значи дека се очекува таа валута ќе депрецира во иднина. Клучното значење на паритетот на каматните стапки се состои во пресметката на имплицитниот девизен курс со идна испорака (Forward rate) врз основа на податоците за сегашните каматни стапки и за сегашниот девизен курс.
Емпириските истражувања покажуваат дека паритетот на каматните стапки функционира во праксата, особено за девизните курсеви меѓу водечките светски валути. Притоа, важењето на оваа хипотеза се проверува на два основни начина: прво, со помош на симулации во кои, врз основа на расположливите податоци, се проверува дали арбитражата може да донесе заработка и ако не постои можност за арбитража, тоа е знак дека важи паритетот на каматните стапки; второ, односот меѓу курсот со идна испорака и сегашниот курс се регресира односот меѓу домашната и странската каматна стапка. За другите валути, паритетот на каматните стапки не мора секогаш да функционира поради различни причини, како што се:
Тонско Дабе
Тонско Дабе (Тонско дабе) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планинска област, на 24 километри североисточно од Петрич, на надморска висина од 781 метри.
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Понско дабе чифлик (Ponsco dibé Tchifliq) е село со 15 семејства и 52 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 120 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 104 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Канкелау
Канкелау (Kankelau) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Фукушима (префектура)
Фукушима (јапонски:福島県; Fukushima-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Тохоку на островот Хоншу. Главен град е Фукушима.
Храбро срце
„Храбро срце“ (англиски: Braveheart) — американски историски филм (од жанрот драма) од 1995 година, режиран и продуциран од Мел Гибсон (Mel Gibson). Сценариото било напишано за филмот, а потоа било изработено и како роман од страна на Рендал Валас (Randall Wallace). Филмот го прикажува животот на Вилијам Валас, воин од 13 век, кој ги предводел Шкотите во првата војна за независност на Шкотска против кралот Едвард I од Англија. Главните улоги ги толкуваат: Мел Гибсон и Софи Марсо (Sophie Marceau), Кетрин Мекромак (Catherine McCromack), Патрик Мекгунан (Patrick McGoonan), Ангус Мекфејден (Angus Macfayden), Питер Хенли (Peter Hanly), Брендан Глисон (Brendan Gleeson), Дејвид О'Хара (David O'Hara), Томи Фланаган (Tommy Flanagan) И Брајан Кокс (Brian Cox). „Храбро срце“ е вториот филм што го режирал Гибсон, а постигнал голем успех: имал десет номинации на 68. доделување на „Оскар“, а освоил пет награди, меѓу кои и Оскар за најдобар филм и Оскар за најдобар режисер и за фотографија. Исто така, филмот ја освоил и наградата „Златен глобус“ во категоријата за најдобра режија.
Содржина
Во едно шкотско село во 13. век, момчето Вилијам Валас (го игра Гибсон) сведок на смртта на својот татко и на постариот брат, кои им се приклучиле на востаниците во борбата против англискиот крал. Тогаш, грижата за неговото воспитување ја презема еден учен човек, кој ќе го научи Вилијам латински и француски јазик. Години подоцна, англискиот крал Едвард Први на англиските благородници им го доделува правото на првата брачна ноќ, според кое, секој земјопоседник има право да ја помине првата брачна ноќ со невестата која штотуку се омажила. За да го избегне ова понижување, Вилијам тајно се венчава со саканата девојка Марион, која подоцна ја убиваат англиските војници. Потресен од загубата на саканата, Валас започнува борба против англиските насилници, кја постепено се претвора во војна за ослободување на Шкотска. За таа цел, тој се обидува да ги обедини шкотските благородници, но во одлучувачката борба, некои од нив го напуштаат боиштето. Така, тој е заробен и одведен во Лондон, каде што е убиен пред очите на јавноста.
Никола Обровец
Никола Обровец (роден на 18 јуни 1998 година) бил хрватски пливач. Тој се натпреварувал во дисциплината 50 метри градно за мажи на Светското првенство во водени спортови 2017 година.
Црква „Св. Атанасиј“ - Тополница
Свети Атанасиј (позната и како Свети Атанас) — главна селска црква во поречкото село Тополница.
Црквата е сместена во самото село, во чиј двор се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Била подигната во 1872 година, додека на оштетениот ктиторски натпис стои 1899 година.
Пол Билига
Пол Стефан Лионел Билига (роден на 31 мај 1990, во Перуџа) е италијански кошаркар, центар на Рејер Венеција.
Клупска кариера
Почнал да игра кошарка во Фиренца на возраст од околу 16 години. Меѓутоа, првично, тој можел да тренира само со младите, без да може да игра во официјални натпревари, бидејќи тој не ги имал потребните четири години тренинг според прописите од тоа време. Започнал во младинските категории на Касалпустерленго, а во сезоната 2008-2009 тој бил позајмен на Веролануова во Регионалната Серија Ц. Враќајќи се во Касалпустерленго, тој одиграл 11 натпревари во Втората кошаркарска лига на Италија за сезоната 2009-2010, потоа се преселил, пак на заем во Палаканестро Крема повторно во Серија Ц.
Потоа во сезоната 2010-2011 Билига играл за Палаканестро Павија во највисокото аматерско ниво на италијанското кошркарско првенство, пред дефинитивно да се врати во Касалпустерленго во 2011 година, играјќи како регуларен член на екипата во сезоната 2011-2012.
Репрезентативна кариера
Тој дебитирал за националната кошаркарска репрезентација под 20 години во 2010 година, играјќи 8 натпревари и постигнувајќи 47 бода, за време на Европското првенство во кошарка за играчи под 20 години.
Во 2017 година Билига дебитирал за италијанската сениорска репрезентација. Тој исто така учествувал на Евробаскетот 2017 во Израел.
Закон за една цена
Закон за една цена (англиски: Law of One Price) — закономерност во економијата според која, ако постои слободно движење на стоките меѓу земјите, тогаш нивната цена (искажана во иста валута) ќе биде еднаква на различни места. Оваа еднаквост е обезбедена под дејство на локациската арбитража, односно девизниот курс се приспособува така што обезбедува еднаквост на цените.
Објаснување на законот за една цена
Математички, законот за една цена може да се претстави на следниов начин:
PD = PF x S
каде: PD е домашната цена на производот, PF е странската цена, а S е девизниот курс.
На пример, да претпоставиме дека во САД шеќерот се продава по цена од 3 долари, додека во Британија цената на шеќерот изнесува 1,50 фунти. Ако делува законот за една цена, тогаш девизниот курс меѓу доларот и фунтата ќе се формира така што ќе обезбеди двете цени (искажани во иста валута) ќе бидат еднакви. Во овој пример, ако цената на шеќерот во САД изнесува 3 долари, а неговата цена во Британија е 1,5 фунти, девизниот курс мора да биде 1 фунта = 2 долари за да важи законот за една цена. Во тој случај, при таков девизен курс, цената на шеќерот во двете земји ќе изнесува 3 долари (1,5 х 2), односно 1,5 фунта (3/2).
Колов
Колов (Kollow) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Англиски пациент
Англиски пациент (англиски: The English Patient) — американско-британски филм (драма) од 1996 година, заснован на исотимениот роман од канадскиот писател Сри Ланкан. Филмот бил напишан и режиран од Антони Мингела, а во главните улоги настапуваат: Ралф Фајнс, Жилиет Бинош, Кристин Скот Томас, Вилијам Дефо итн. Во 1997 година, филмот освоил девет „Оскари“, а бил номиниран во вкупно 12 категории, меѓу кои и оние за најдобар филм, за најдобра режија и за најдобра женска споредна улога (Жилиет Бинош). За време на снимањето на филмот бил присутен и писателот на романот.
Содржина
Дејтвото на филмот се одвива за време на Втората светска војна и ја прикажува судбината на еден ранет војник, со тешки изгореници по телото, кого сите го нарекуваат „англискиот пациент“. Тој, пак, не сака да открие ништо за себе и за својот живот, но во текот на филмот се прикажани повеќе настани од неговото минато и така се дознава дека тој, всушност, е унгарски географ, грофот Ласло де Алмаси (го игра Фајнс), кој ја цртал картата на Сахара, а врската со една омажена жена (ја игра Скот Томас) го довела до сегашната состојба. Во болницата, за ранетиот војник се грижи медицинската сестра Хана (ја глуми Бинош), чија животна приказна е прикажана во филмот.
Кино (музичка група)
Кино е една од најпознатите советски рок групи од периодот на 1980-тите години. Фронтмен на групата бил Виктор Цои кој загинал во сообраќајна несреќа во 1990 година. Во негова чест во Москва e исцртан ѕид со графити посветени на него и на групата Кино. Групата Кино во 1990 година била сочинета од Јури Димитријевич Каспарјан, Игор Тихомиров, Георги Гурјанов и Виктор Цои.
Почетоци
Групата Кино била формирана во летото 1981 година во Ленинград, денешен Санкт Петербург под името „Харин и хиперболидите“ (рус. Гарин и гиперболоиды). Во составот биле Виктор Цои, Алексеј Рибин и Олег Ваљински. Откако Ваљински ја напуштил групата името било сменето во „Кино“ а во составот се придружил гитаристот Јури Каспарјан. Групата ја поддржувале и музичарите од групите „Аквариум“ и „Зоопарк“. Водачот на „Аквариум“, Борис Гребеншчиков го продуцирал и првиот албум на „Кино“. Во 1983 поради уметнички недоразбирања помеѓу Цои и Рибин групата се распаднала а потоа продолжила да постои во состав Виктор Цои и Јуриј Каспарјан. Во 1984 година на групата им се придружува тапанарот Георги Гурјанов, а како бас гитарист им помагал членот на „Аквариум“, Александар Титов. Во 1986 година во групата влегува басистот Игор Тихомиров, а Александар Титов се враќа во „Аквариум“ со што групата го добива својот конечен состав кој не се менува до крајот на постоењето на „Кино“ во 1990 година.
Популарност
Групата „Кино“ била многу позната во Ленинградското подземје, а била позната и во други тогашни Советски републики. Учествувала на многу рок фестивали како Литваника-87, а денешната слава ја стекнале со објавувањето на филмот „Асса“ на Сергеј Соловјов каде на крајот од филмот се појавува Виктор Цои и ја пее песната „Сакам промена!“ (рус. „Хочу перемен!“). Во тој период менаџер на групата бил Јури Ајзеншпис а Виктор Цои се појавил уште во неколку филмови вклучувајќи го и филмот „Игла“. Во 1988 година почнале турнеите на групата „Кино“ во Русија, Украина и Белорусија, а во 1989 година заминале во Њујорк каде била премиерно бил прикажан филмот „Игла“ и бил одржан мини-концерт. После тоа, на фестивалот „Златен војвода“ (рус. „Золотой Дюк“), Виктор Цои бил прогласен за глумец на годината, а филмот „Игла“ го освоил второто место на списокот на најдобри советски филмови од таа година. Селдувало патување во Париз каде била вршена обработка на албумот „Последниот херој“ (рус. „Последний герой“), а во есента 1990 година групата отпатувала во Токио каде бил склучен договор за промоција во Јапонија. Последниот концерт „Кино“ го оддржале во преполниот стадион „Лужњики“ на 24 јуни 1990 година.
Последен албум
Во јули 1990 година групата „Кино“ започнала да работи на нов албум кој тебало да биде снимен во Франција. Овој албум не го доживеал своето финализирање — Виктор Цои загинал во сообраќајна несреќа на стариот пат Јурмала - Талси, на пат за Тукумус. Недовршениот албум Каспарјан, Тихомиров и Гурјанов го завршиле заедно и го симболично го именувале „Црн“ (рус. „Чёрный“) и имал целосно црн омот. Во декември истата година албумот бил претставен во ленинградски рок-клуб. Околку еден месец подоцна, на првиот канал на телевизијата „ВИД“ прикажана е презентација на албумот од московскиот дом на младите, а после тоа групата „Кино“ официјално престанала да постои.
Влијанија
Музиката на групата „Кино“ е често споредувана со музиката на бендовите „Смитс“, „Депеш Моуд“ и „Џој Дивижн“. Постои можност овие групи да имале директно влијание на „Кино“. Виктор Цои признал дека за албумот „Ноќ“ (рус. „Ночь“) сакал да го постигне звук сличен на групата „Дјуран Дјуран“. Нивната музика исто така влечела влијанија и од некои традиционални руски автори како Владимир Висоцки. == Дискографија ==
Дејвид Ховел Морган (психоаналитичар)
Дејвид Ховел Морган (BAHons Msc. Клин. Псих. FBPAS FPBPA SMBPF. Обука аналитичар супервизор ИПА. AMBPS. MBPC) бил психоаналитичар и консултант психотерапевт кој работел во клиниката Портман во Лондон и Тависток и Портман NHS Trust 25 години.
Публикации/придонеси
Пишувањето на Морган, како и со неговите политички и социјални придонеси, има тенденција да се фокусира на пресекот помеѓу психоанализата и политичкото, социјалното. Пишувал и за Пет Баркер, Хорхе Луис Борхес и повеќепати за делата на Зигмунд Фројд, Мелани Клајн и Доналд Виникот. Неговиот ко-уреден том Предавања за насилство, перверзија и деликвенција. Серијата Portman Papers опширно се занимавал со улогата на насилството кај пациентите во клиниката Портман.
Мултимедија
Морган придонел за јавната дебата и водел дискусии со водечките академици од политичкото, општественото и психоаналитичкото поле, во неговата радио емисија „Психоаналитичар на границата“. Заедно со повторливото радио шоу, Морган имал многу телевизиски настапи и често се појавувал како дискутант на радио Би-Би-Си. Морган се појавил и во документарниот филм наречен „ Оженет за Ајфеловата кула “ во кој ја истражувал психолошката состојба објектум сексуалност. Документарецот го истражувал познатиот случај на Ерика Ајфел.
Конференции
Морган бил домаќин, зборувал и организирал многу конференции, семинари и предавања, и на национално и на меѓународно ниво. Во јануари 2017 година, Морган го одржал престижното меморијално предавање на Боб Гослинг во Бристол. Зборувал и на Акропол, Атина, Грузија, Кина, Полска, Меморијалното предавање на Фројд, Мелбурн, Австралија.
Лиза Боатин
Лиза Боатин (родена на 3 мај 1997 година) е италијанска професионална фудбалерка која игра како лев бек за клубот од Серија А, Јувентус ФК и за женската репрезентација на Италија.
Клупска кариера
Во јули 2014 година, Боатин потпишала за Бреша. Во ноември 2017 година, таа го постигнала својот прв гол за Јувентус, пенал против Рес Рома. Таа забележала два настапи за Јувентус во 2018-2019 женската Лига на шампиони на УЕФА. Таа играла за Јувентус во финалето на италијанскиот женски куп 2018-2019. Во мај 2019 година, Боатин го продолжила договорот со Јувентус до 2021 година. Таа била избрана за играч на сезоната на навивачите. На 15 јули 2021 година, таа го продолжила договорот до 2023 година. На 30 јануари 2022 година, Боатин постигнала гол директно од корнер во третата минута од судиското надополнување за да израмни 1-1 во натпреварот од Купот на Италија против Интер. Во 2022 година, таа била најдобар женски фудбалер во Серија А.
Меѓународна кариера
Боатин била капитен на Италија до 17 години на УЕФА шампионатот за жени до 17 години во 2014 година и на Светскиот куп на ФИФА до 17 години за жени во 2014 година. Италија У-17 била трета на двата настани, а Боатин постигнала гол во пенал рулетот на Светското првенство, додека Италија ја победила Венецуела У-17.
По учеството на УЕФА за женско Евро 2022, каде Италија била елиминирана во групната фаза, Боаттин исто така била вклучена во последните натпревари од квалификациите за Светското првенство на ФИФА за жени 2023 година во Австралија и Нов Зеланд. На 6 септември 2021 година, таа го постигнала својот прв гол за италијанската сениорска репрезентација со удар од 22 јарди, додека ја запечати победата од 2:0 на домашен терен против Романија: благодарение на овој резултат, Аѕурите се здобиле со директни квалификации за вториот Светски куп. по ред за прв пат во нивната историја.
Личен живот
Боатин е родена во Портогруаро, Венето, Италија.
Боатин живее заедно со шведската фудбалерка Линда Сембрант во истополова врска.
Ташко Арсов
Ташко Арсов, наречен Неофит (, - , ) — македонски револуционер,  крушевски и демирхисарски војвода, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешна македонска револуционерна организација.
Животопис
Арсов е роден во 1882 година во Охрид, тогаш во Отоманското Царство. По потекло е Влав. Од 1900 година станал член на ВМОРО, а од следната година, по обид да биде затворен, Ташко Арсов успеал да избега, и влегол во четата на Никола Русински. Пред Илинденското востание, Арсов бил секретар на војводата Деан Димитров, од село Лактиње, Дебрца, а откако војводата Деан бил заменет со Смиле Војданов, Арсов бил и негов секретар, сè до крајот на Илинденското востание. По востанието, Арсов со група заминал кон Бугарија, а во август 1904 година, се вратил во Битолско со Костурската чета на Кузе Блацки. Во април 1905 година, Арсов бил поставен за војвода во Демир Хисар, и за организатор на второ востание за Битолскиот округ. Во февруари 1907 година, Арсов заминал за Софија, а оттаму заминал за Канада во мај 1907 година. По објавувањето на Младотурската револуција, се вратил во родниот крај.
Во 1926 година Ташко Арсов бил избран за член на битолското околиско началство на ВМРО заедно со Симеон Сагриев и Никола Долинчанец.
Арсов починал 1950 година во родниот град.
Натриум нитрат
Натриум нитрат е хемиско соединение со формула NaNO3. Оваа нитратна сол на алкален метал е позната и како чиле шалитра (чии големи наслаги историски биле ископувани во Чиле) за да се разликува од обичната шалитра, калиум нитрат. Минералната форма е позната и како нитратин, нитратит или сода нитер.
Натриум нитрат е бела деликатна цврста супстанца многу растворлива во вода. Тој е лесно достапен извор на нитрат анјон (NO3-), кој е корисен во неколку реакции спроведени на индустриски размери за производство на ѓубрива, пиротехнички средства, димни бомби и други експлозиви, емајли за стакло и керамика, конзерванси за храна (пр. месо), и цврсто ракетно гориво. За овие цели е екстензивно миниран.
Историја
Првата пратка шалитра во Европа пристигнала во Англија од Перу во 1820 или 1825 година, веднаш по независноста на таа земја од Шпанија, но не нашла купувачи и била фрлена на море за да се избегнат царинските такси. Меѓутоа, со текот на времето, ископувањето на јужноамериканската шалитра стана профитабилен бизнис (во 1859 година, само Англија потрошила 47.000 метрички тони). Чиле се борел во Пацифичката војна (1879–1884) против сојузниците Перу и Боливија и ги презел нивните најбогати наоѓалишта на шалитра. Во 1919 година, Ралф Волтер Грејстон Викоф ја одредил нејзината кристална структура користејќи кристалографија на Х-зраци.