cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Куќа на ул. „Томаки Димитровски“ бр. 24 (Битола)
'''Куќа на ул. „Томаки Димитровски“ бр. 24 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 20 во Битола.
Светотодорски манастир
Светотодорски манастир — манастир во југозападна Македонија, на источните падини на планината Древеник, во близина на селото Свето Тодори.
Историја
Манастирот е изграден во 1970 година.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква и трпезарија.
Црква „Свети Теодор Стратилат“
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Црквата во целост е варосана и е покриена со лимен кров.
NGC 4186
NGC 4186 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4186 се споменува и како NGC 4192B, UGC 7240, MCG 3-31-81, CGCG 98-111, VCC 101.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4186 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4186 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 4186 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39057. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Огнилото
„Огнилото (дански: Fyrtøjet)) — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1835 година.
Содржина
Додека се враќал од војната, еден војник сретнал вештерка на патот, која му кажала да влезе во едно шупливо дрво каде се крие големо богатство. Тој влегол во дрвото и видел три соби при што во секоја од нив имало по еден ковчег полн со бакарни, сребрени и златни пари, а пред секок ковчег седело по едно страшно куче. Со помош на шамијата на вештерката, војникот ги скротил кучињата и зел многу пари, како и едно старо огнило кое го барала вештерката. Бидејќи таа не сакала да му каже зошто служи огнилото, тој ја убил, а потоа заминал во еден град. Таму, војникот разбрал за принцезата која била затворена во дворецот, зашто ѝ било претскажано дека ќе се омажи за обичен војник. Војникот живеел раскошен живот и набргу ги потрошил сите пари, па бил принуден да се пресели во мала мансарда. Таму, тој се сетил на огнилото и кога го запалил, пред него се појавило едно од трите кучиња, кое му донело многу пари. Така, војникот сфатил дека огнилото е волшебно, па повторно станал богат. Една ноќ, тој ја посакал принцезата и го испратил кучето да му ја донесе, а тој ја бакнал. Утредента, принцезата им раскажала на родителите дека сонувала чуден сон. Следната ноќ, војникот ја повторил истата работа, но овојпат една дворјанка го следела кучето и открила каде оди принцезата. Таа ставила крст на портата од куќата, но кучето ставило таков знак на сите куќи, па утредента кралот и кралицата не можеле да ја најдат куќата каде преноќила принцезата. Сепак, крлаицата направила кесе и го наполнила со прав, па кога следниот пат кучето ја грабнало принцезата, на патот до куќата се истурала правта и така го откриле војникот. Поради тоа, тој бил затворен и осуден на смртна казна. Додека го чекал извршувањето на пресудата, крај затворот поминал еден чевларски момок, кој на војникот му го донел огнилото. Пред да го обесат, војникот побарал да му ја исполнат последната желба - да испуши една цигара. Кралот се согласил, но тогаш војникот го запалил огнилото и веднаш се појавиле трите кучиња. Тие ги нападнале кралот и војниците така што војникот го поставиле за крал, а тој ја зел принцезата за жена.
Список на државни водачи во 373 година
Ова е список на државни водачи во 73 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Катерина Велика (Фабержеово јајце)
Катерина Велика – јувелирно јајце, едно од педесет и четирите велигденски царски Фабержеови јајца, изработени од фирмата Фаберже на Карл Фаберже за руското царско семејство.
Истото ѝ било подарок во 1914 година на царицата-мајка Марија Фјодоровна од нејзиниот син царот Николај II, кој имал отворена нарачка за две велигденски јајца секоја година, едно за неговата мајка и едно за неговата сопруга.
Јајцето го изработил Хенрик Вигстрем, „последниот главен мајстор на Фаберже“. Јајцето било изработено од злато и дијаманти поставено на шепи со канџи презентира панели од емајл обоени во камео стил со минијатурни алегорични сцени од уметностите и науките заснована на францускиот уметник Франсоа Буше.
Во писмото до својата сестра кралицата Александра од Англија, царицата-мајка го опишала јајцето: "Тој (Николај II) ми напиша најшармантно писмо и ми подари најубаво велигденско јајце. Фаберже лично ми го донесе. Тоа е право „ремек-дело“ во розов емајл, а во него двајца црнци ја носат столицата во која седи царицата Катерина со мала круна на главата. Го навиваш и црнците одат: неверојатно е убаво и прекрасно дело. Фаберже е најголемиот гениј на нашето време и му реков: Vous êtes un génie incomparable (Вие сте неспоредлив гениј)."
Изненадувањето на јајцето, опишано и како „механичка носилка која ја носат двајца црномурести со Катерина Велика која седи во неа, било изгубено.
Тоа е дел од колекцијата Марџори Мериведер Пост во музејот Хилвуд во Вашингтон.
Амбиентална музика
Амбиенталната музика е музички жанр кој ги нагласува тонот и атмосферата наместо традиционалната музичка форма и ритамот. Тоа е вид на бавна инструментална музика, која користи мирни и смирувачки шеми и мотиви на звуци кои се повторуваат и кои не содржат распространети музички тропи, што е погодно и за активно и за пасивно слушање. Често се користат и звуци од природата, а звуците на пијаното, гудачките инструменти и слично можат да бидат емулирани со помош на синтисајзер.
Алекси Клеро
Алексис Клод Клеро (Alexis Claude Clairaut, - ) бил истакнат  француски математичар, астроном, геофизичар и интелектуалец.
Ран живот
Клеро е роден во Париз, Франција,каде, неговиот татко предавал математика. Бил гениј и на дванаесет годинишна возраст напишал мемоар за четирите геометриски криви и под менторство на неговиот татко бргу напредувал во математиката, па така во неговата тринаесетта година во Француска академија прочитал извештај за одликите на четирите криви,кој биле откриени од негова страна. Кога имал само шеснаесет години напишал трактат под називот,„Истражување на двојно искривени криви“ (Recherches sur les courbes a double courbure), кој, по издавањето во 1731 година, добил признание во Француската академија на науките, и покрај тоа што бил под легалната возраст, имал само единаесет години.
Облик на Земјата
Во 1736 година, заедно со Пјер Луј де Моперти, земал учество во експедицијата во Лапонија, во обид за проценување на должината на еден степен од меридијанот. по неговото враќање,го објавил неговиот трактат „Теорија за обликот на земјата“ (Théorie de la figure de la terre) во 1743 година. Во оваа работа, промовирал теорема, позната како Клерова теорема, која ја поврзува гравитацијата со точки на површината на вртењето на елипсоид со натиснувањето и центрифугалната сила од екваторот. Овој хидростатски модел за формата на Земјата бил забележан во трудот на Колин Маклорен, кој покажал дека течната хомогена маса која рамномерно се врти околу линијата која поминува низ центарот на масата, под заедничкото привлекување на своите честички, зазема облик на елипсоид. Под претпоставка дека Земјата била составена од концентрични елипсовидни полутопки со еднаква густина, Клеровата теорема може да се примени и да се искорити елиптичноста на Земјата зада се извршат површински мерења на гравитацијата. Во 1849 година Стокс покажал дека Клеровиот резултат бил точен, без разлика на внатрешната состав или густината на Земјата, со што покажал дека површината може да биде сфероид во рамнотежа со мала елиптичност.
Истражување на астрономското движење
Добил генијално приближно решение за проблемот на три тела и во 1750 година му била доделена награда од Руската академија на науките за неговиот есеј „Теорија на месечината“ (Théorie de la lune) и екипата составена од Клеро, Жером Лаланде и Никол Рејн Лепут успешно го пресметале датумот на враќањето на Халеевата Комета во 1759 година.
„Теоријата на месечината“ (Théorie de la lune) има исклучиво од Њутнов карактер. Содржи објаснувања за движењето на апсидата, која претходно ги збунувала астрономите, и која Клеро најпрво ја сметал толку необјаснива што бил решен да објави нова хипотеза во однос на законот за привлечност, кога се случило тој да го носи приближувањето до третиот ред, веднаш пронашол дека резултатот бил во согласно ст со набљудувањето. Ова било проследено, во 1754 година со некои месечеви табели ,кои тој ги пресметал користејќи форма на Дискретна Фуриева трансформација. Клеро последоватолно напишал повеќе различни трудови за орбитата на Месечината, и движењето на кометите под влијание на пречката на планетите, особено на оние на патот на Халеевата Комета.
Приватен живот и смрт
Неговата растечка популарност во општеството,ја ограничувала неговата научна работа: „Бил фокусиран,“ рекол Босу, „Заедно со неговиот жив вкус за жени, барања да ги направи неговите задоволувања дел од неговиот ден за ден работа, изгубил одмор, здравје, а на крајот и животот, на педесет и две годинишна возраст .“
Бил избран за член на Кралското друштво од Лондон во ноември 1737 година.
Клеро починал во Париз во 1765 година.
Тим ТоталЕнержи
Тим ТоталЕнержи (Team TotalEnergies), порано: Директ Енержи (Direct Énergie; кратенка според UCI: TEN) — француска професионална велосипедска друмска екипа која настапува на континенталните трки и на трките од Светската турнеја, кога е поканета со специјална покана. Во претходните години, екипата била била позната како Бриош ла Буланжер, Бонжур, Бјуик Телеком, Ббокс Бјуик Телеком и Јуропкар. Сезоната 2015 била последна за спонзорството на Јуропкар, а во 2016 година екипата била спонзорирана од Директ Енержи.
Декалог 1
„Декалог 1“ (полски: Dekalog, jeden) — полски телевизиски филм од 1988 година, во режија на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski), кој е и автор на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјесјевич (Krzysztof Piesiewicz). Филмот е првиот дел од низата составена од десет едночасовни филмови на Кишловски, инспирирани од десетте божји заповеди. Главните улоги ги играат: Хенрик Барановски (Henryk Baranowski), Војчех Клата (Wojciech Klata), Маја Коморовска (Maja Komorowska), Артур Барциш (Artur Barciś) и Марија Гладковска (Maria Gładkowska).
Содржина
Кшиштоф го запознава својот мал син Павел во работата на личните сметачи. Зима е и Павел едвај чека да го проба својот нов пар лизгалки, па бара од татко му дозвола да се лизга на блиското езеро, кое е замрзнато. Двајцата проверуваат на сметачот дали мразот може да ја издржи тежината на Павел и таткото му дава дозвола на синот. Меѓутоа, Павел не се враќа дома, зашто во меѓувреме времето неочекувано се затоплило, па сметачот пресметал погрешни и Павел се удавил. Очаен, Кшиштоф истрчува во црквата и паѓа пред олтарот...
NGC 374
NGC 374 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 374 се споменува и како UGC 680, MCG 5-3-48, CGCG 501-80.
Откривање
Објектот е откриен на 7 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 374 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 374 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 7 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 47' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 374 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3952. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
IC 225
IC 225 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 225 се споменува и како ESO 507-19, MCG -4-30-24, AM 1247-253.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 225 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 225 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 2,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 55' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на IC 225 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43418.
Охридско каранфилче
Охридско каранфилче (Dianthus ochridanus ) е локален вид ендемско растение во Национален парк Галичица. Тоа е многугодишно растение познато само за планината Галичица.
Опис
Од основата на растението вертикално се издигнуваат многубројни цветни гранчиња. Стебленцата се високи 15–20 cm, скоро круглести,сивкаво зелени,со тенки како точка многу ситни брадавички и секогаш со по еден цвет на врвот. Цветните гранчиња со 4-5 пара листови.
Листови
Листовите сивозелени, рапави:базалните листови линејни, 1-1,2 mm широки, со 3 жили, плоскати или здиплени заострени, по работ ситно напилени; стеблените листови линеjни,со 3 жили,обично наполу покуси од интернодиумите; лисните ракавци 1,2–2 mm долги, 1,5-2 пати подолги од пречникот на стебленцето, црвеникави или со црвеникави точки.
Цвет
Цветовите поединечни. Чашкините лушпи 6, јаки, кожести, елиптични или обратноовални, голи во основата црвени, одеднаш стеснети во зелен, во основата широк, кус, (2)3–4 mm долг осил. Чашката 17–18 mm долга, 4mm широка, гола, долната половина пурпурна,  а горната зелена; чашкините запци триаглести, 6 mm долги, обично пурпурни, по работ со цилии. Ламината на венечните ливчиња 7–8 mm долга, 8 mm широка, црвена, назабена, во основата влакнеста.
Екологија
По варовнички камењари во субалпскиот појас.
Делијазмино
Делијазмино (од 1934 г. офиц. Зелендол) — село во Горноџумајско, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во историско-географската област Пиринска Македонија, на меѓународниот пат кон Македонија. Оддалечен е само 4 километри од Горна Џумаја, 26 километри од македонско-бугарскиот граничен премин Станке Лисичково и 97 километри од главниот град Софија. Низ селото поминува мала река, а на околу 1,5 километар во правец кон Горна Џумаја тече реката Струма. Сместено е на надморска височина од 480 метри.
Историја
Во 1891 година Георги Стрезов пишува за селото: Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители, сите Македонци.
Во ноември 1944 година во Делијазмино е создаден првиот концентрационен логор на комунистичкиот режим во Бугарија, во кои биле приведени 203 цивилни граѓани на Германија и нејзините сојузници.
Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 220 жители, од кои 218 биле запишани како Бугари.
На табелата е прикажан бројот на населението низ сите пописни години за периодот 1934 - 2011:
Редовни настани
На 8 септември во црквата „Пресвета Богородица“ во селото секоја година се одржува традиционален собир.
Грб на Општина Демир Хисар
Грб на Општина Демир Хисар  — официјален грб на Општина Демир Хисар
Опис
Лево брановидно скосен на црвено и црно. Врз отворена сребрена книга со златен повез вкрстени сребрен бодеж со златна рачка и златна кубура со сребрена цевка. Во основа златна тројна дабова гранка. Златна бедемска круна со три кули ѕидана златно, на средишната кула порта. Две букови гранки природно обоени на дното поврзани со црвена лента. Кубурата – појасно огно-стрелно оружје на македонските комити, камата – македонскиот бајонет и Библијата, кои се симболи на брсјачко-мијачката непокорност. Во основата се наоѓаат три гранчиња од македонски даб (Quercus macedonica). . Општина Демир Хисар користи грб во три хералдички форми: мал (основен), среден и голем грб.
Сите хералдички форми на грбот и знамето се опишани во Одлуката на Советот за утврдување грб на општината.
Грбот и знамето на на Општината не може да се употребуваат како стоковна или услужна ознака ниту како било каков друг знак за означување стоки и услуги.
Грб и знаме со изменети поединечни елементи и коишто со својот изглед асоцираат на грбот и знамето на Општината, не смее да се користат.
Употребата на грбот и знамето во уметничкото творештво и воспитно-наставни цели е слободна, под услов да не е спротивна на добриот вкус, општествените норми и правила, хералдичката пракса, традиција и Правилникот за употреба на грбот и знамето на Општина Демир Хисар.
Претставите на грбот и знамето во рељеф и неспецифични техники и материјали мора да бидат во склад со воспоставените стандарди на изворникот.
Установа, претпријатие или претприемач со седиште на територијата на Општината може да добие одобрение, малиот грб да го употреби како украсна ознака, како дел од незаштитена ознака или пак за комерцијални цели.
Барањето се поднесува и го разгледува Хералдичка комисија на Општината што на предлог на Градоначалникот, ја основа Советот на Општината.
Актот за одобрување на користење го донесува Советот на општината.
Хералдичкиот симбол на грбот на Оштина Демир Хисар е аплициран на стандардизираниот штит во меснохералдичкиот систем за општините на Република Македонија. На варијантата среден грб е додадена мурална круна, додека на големиот грб се додадени мурална круна и дабов венец со по три букови желади од двете страни и црвена панделка којашто ги поврзува буковите грачиња што го сочинуваат венецот.
Штитот е поделен на „bend sinister“ на две полиња во црвено црна комбинација кои што ја изразуваат вековната парола за ослободување на Македонија “Слобода или смрт“. Од друга страна црната боја е симбол за железото, за црната металургија што во комбинација со црвената бојата, го добива значењето „фортификациско утврдување“ или како што и самиот топоним Демир Хисар би се превел како „железна тврдина“. Центарален симбол се златно - жолти, вкрстени револвер (кубура како соодветен симоличен еквивалент) и кама која е аплицирана по линијата на разделба на штитот истите поставени на отворена книга. Симболиката е дека револуционерството од овој крај е длабоко вкоренето со слободарските традиции и историјата на Македонија.
Во долниот дел се поставени златни (жолти) лисја од даб кои што го симболизираат заштитениот ендемски вид на Блатниот даб кој преставува вистинска природна реткост во Македонија кој го симболизира стремежот кон развојот на туризмот.
На горниот дел на штитот (челото) е аплициран симбол на река во црна боја, Црна Река, најголема десна притока на Вардар чијшто изворишен дел се наоѓа на територијата на општина Демир Хисар. Овој симбол, заради својата препознатливост и географска лоцираност, истовремено е визуелна врска со идејното решение за знаме.
На венецот се аплицирани две гранчиња од бука којашто е исто така моќен симбол којшто често се употребувал да се искаже, опише или опее револуционерниот живот. Па така често се употребува: „... До сека бука јунака, на сека гранка берданка, „Слушам кај шумат шумите, буките...“ итн. Според местоположбата општината е опкружена со Илинска, Бигла и Плакенска Планина. Токму тие се симолично преставени со по три букови желади од левата и десна страна на венецот. Буката спаѓа меѓу најзастапените дрвни видови покрај дабот којшто веќе е аплициран на штитот, и освен тоа што ја симболизира борбата за самобитност, директно асоцира на Блатниот даб како ендемска природна реткост за Демирхисарската општина.
Мал грб Малиот грб е ознака и симбол на Општината, а го користи општинската администрација. Среден грб Средниот грб е службен грб на Општината и службено го користи Советот на општината и Претседателот на Советот. Голем грб
Големиот грб е ознака и симбол на Општината, а службено го користи градоначалникот на Општината.
ФК Бајер Леверкузен
ФК Бајер Леверкузен, исто така познат како Баjер 04 Леверкузен, Баjер Леверкузен, Леверкузен или едноставно Бајер, е фудбалски клуб од Германија со седиште во Леверкузен, Северна Рајна-Вестфалија. Клубот настапува во германската Бундеслига, највисоката лига на германскиот фудбалски систем.
Клубот е основан во 1904 година од страна на вработените во германското фармацевтско претпријатие Бајер, чие седиште е во Леверкузен и од каде што клубот го добил името. Тоа било порано најпознат оддел на "ТСВ Бајер 04 Леверкузен", спортски клуб, чии членови исто така учествуваат во атлетика, гимнастика, кошарка и други спортови, вклучувајќи ги и клубовите за (веслање, тенис и хокеј). Во 1999 година фудбалскиот оддел бил одвоен од спортскиот клуб и сега е посебен ентитет кој официјално се нарекува "Бајер 04 Леверкузен ГмбХ".
Бајер Леверкузен го има освено германскиот куп ДФБ-Покал и Уефа купот. Нивните локални соперници се ФК Келн.
Домашните натпревари ги игра на БајАрена.
Бузуки
Бузуки (грчки: μπουζούκι, множина: μπουζούκια) е грчки музички инструмент, кој во Грција го донеле доселениците од Мала Азија, а набргу е станал централен инструмент на ребетико жанрот и неговите гранки. Основа е на модерната грчка музика, предниот дел на телото му е рамен и честопати многу украсен со седефи. Инструментот се свири со перце и има остар метален звук, сличен на мандолина, но е понизок.
Постојат два основни типа бузуки. Трихорд има три пара жици, а тетрахорд има четири пара жици.
Име
Името "бузуки" потекнува од турскиот збор -{bozuk}- што значи "скршено" или "изменето", и потекнува од посебниот начин на подесување ("штимување") под име bozuk düzen, која е најчесто користена турска верзија на саз-бузукот. Тој е во исто семејство инструменти како и мандолина и лејта. Првобитно телото било исклесано од едно парче дрво, сличано како саз, но по доаѓањето во Грција во раната 1910 е изменет со додавање на тежишта, изгледот е позајмен од неаполитанската мандола, а врвот под аголо по пример на неаполитанската мандолина за да се зголеми силата на телото, за да може да издржи подебели, челични, жици. Во музика Рембетика долго се користел трожичениот тип, но во 1950 Манолис Хотис го вовел четирижичениот тип.
Антони Кидис
Антони Кидис (Anthony Kiedis; р. ) е американски музичар кој е пејач и автор на песни во бендот Red Hot Chili Peppers, кој е основач на истиот во 1983 година. Кидис и неговите колеги (членови на бендот) беиле примени во Rock and Roll Hall of Fame во 2012 година.
Во раниот живот
Кидис е роден во Гранд Рапидс, Мичиген, и е син на Маргарет „Пеги“ (Нобл) и глумецот Џон Михаел Кидис, познат професионално како Блеки Дамет. Неговото семејство емигрирало од Литванија во раните 1900-ти; остатокот од неговото потекло вклучува англичани, французи, холанѓани и мохикани. Кидис, во 1966 година, кога имал три години, неговите родители се развеле. Тој бил воспитан од страна на неговата мајка во Гранд Рапидс. Подоцна неговата мајка се преженила и имала уште две деца - полусестри на Антони. Секое лето, тој го посетувал својот татко во Холивуд по две недели, време за кое тие се врзале. Тој го обожувал својот татко и на тоа се сеќава и за тоа ијавил: "Патувањата во Калифорнија беа најсреќните, најзагрижувачки, времиња на остригите што некогаш ги доживеав." Во 1974 година, кога Кидис имал дванаесет години, се преселил во Холивуд за да живее со својот татко цело време. Неговиот татко бил глумец кој продавал дрога, што имало значително влијание врз Кидис, бидејќи двајцата често би користеле марихуана и кокаин.Кидис случајно пробал хероин за првпат на 14-годишна возраст. Преку неговиот татко Блаки, Кидис, работел под сценското име Кол Даммет, ја следел неговата прва глумечка улога која е син на синот на Силвестер Сталоне во филмот од 1978 година. FIST  Истата година тој имал уште две глумечки работи, еден во ABC Afterschool Special, а другата во филмот "Шеги мои луѓе никогаш не ми кажаа".
Кидис се школувал во Fairfax High School во Лос Анџелес, каде што се борел да најде пријатели затоа што неодамна преминал во нова училишна област. Сепак, тој наскоро се запознал со Фли (музичар), и по кратката конфронтација, двајцата станале најдобри пријатели и врзани дури седеле еден до друг во клупата. Кидис се присеќава на тоа: "Бевме привлечени еден со друг од силите на зло, љубов, станавме практично неразделни,двајцата станвме социјални отпадници, се најдовме меѓусебно и се покажа тоа дека е најдолготрајното пријателство во мојот живот ". Кидис станал под значајно влијание врз Фли, изложувајќи го на рок-музиката, особено панк рок. Кидис и Фли почнале да скокаат во базени од згради како хоби. На 15-годишна возраст, Кидис ги скршил грбните пршлени обидувајќи се да скокне во базен од петкатна зграда, а го промашил базенот за неколку инчи. Неговиот грб оттогаш се подобрил, иако сѐ уште има повремени проблеми.
Откако Кидис почнал да работи со Фли и Џек Ајронс, тој бил опишан како "маничен господар на церемониите" пред да почне да пее за групата. Во групата биле вклучени басистот Том Стразман и вокалист и гитарист роден во Чиле, Ален Јоханес. Стразман учел да стане адвокат, тој се повлекол од бендот за да ги задржи неговите оценки и да се фокусира на колеџот. Во овој момент, Фли бил во мешаница. Кратко време по дружењето со бендот, и присуствувајќи на неколку емисии, на Кидис му била понудена позиција во бендот Ред хот чили пеперс од страна на Фли.
Кидис исто така се запознал со неговиот иден колега во бендот Словак откако го видел дека свири со својот бенд Антоним. После шоуто, Словак го поканил Кидис во својата куќа. Кидис подоцна го опишал искуството во својата автобиографија Scar Tissue:"Во рок од неколку минути од дружењето со Хилел, почувствував дека тој е апсолутно различен од повеќето луѓе со коишто сум поминал многу време ... Тој многу разбираше за музиката, беше одличен визуелен уметник и имал чувство на смиреност кога бев со него" Словак, Кидис и Фли станале најдобри пријатели и често користеле, хероин, кокаин и брзина. И покрај неговата честа употреба на дрога, тој одлично бил приатен во училиште, често добивајќи високи отцени. Во јуни 1980 година, Кидис дипломира. Во август тој се запишал на Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес за да го проучи пишувањето.Сепак, тој се откажал на почетокот на втора година поради неговото влошување на здравствена состојба и злоупотреба на дрога зависност од кокаин и хероин.
1980-1984;Формирањето и првиот албум
Кидис, Словак, и Фли почнале да создаваат своја музика, откако пронашле инспирација во францускиот панк бенд наречен Defunkt.Тројцата формират бенд со поранешниот тапанар Jack Irons. Бендот имал само една песна, насловена како "Out in L.A." и била формирана со цел еднаш да се свири. Песната била заснована на гитарски риф што го напишал Словак додека свирел со Железни и тоа не требало да стане вистинска песна додека Кидис не одлучил да рапува над музиката. Мајк Честер, пријател на Кидис, го поканил бендот да отвори свечен настан на Мајк и Соседите во "The Rhythm Lounge", бидејќи сметал дека Кидис имал потенцијал како фронтмен. Словак и Фли биле првично скептични и сметале дека Кидис немал доволно искуство, но двајцата на крајот се согласиле да свират. Кидис подоцна ја опишал претставата: "Целосното очекување од моментот ме погоди, и инстинктивно знаев дека чудото на манипулирање со енергијата и прислушување во бесконечен извор на енергија и искористување на тоа во мал простор со нашита пријатели беше она што јас во моментот го имав на земјата."
Следејќи го првото шоу на групата во The Rhythm Lounge, сопственикот на барот ги замолил да се вратат, но со две песни наместо една. По неколку други шоуа и додавање на неколку песни на нивниот репертоар, името на бендот било сменето во Ред хот чили пеперс. Концертниот репертоар на групата се зголемил на десет песни како резултат на неколку месечно свирење во локалните ноќни клубови и барови. На претставата во стрип клуб во Холивуд наречена Kit Kat Club, членовите на бендот извеле носење само чорапи на своите пениси, идеја формирана од Кидис. Ова го стекнал бендот озлогласеност, а сопствениците на клубовите дури и почнале да ја резервираат групата под услов тие да настапат на овој начин. Ред хот чили пеперс влегле во Bijou Studios за да снимат демо-касета, а потоа да обезбедат договор со ЕМС.
1985-1988:"Чуден стил","План за подигање на партијата Мофо" и смрта на Хилел Словак
Фанк музичарот Џорџ Клинтон бил изнјмен за да го изведе вториот албум на бендот,"Чуден стил",кога словак се вратил на гитара.Силната "хемија"помеѓу Клинтон и Чили пеперс била одма осетена."Чуден стил" бил издаден во август 1985.Добил малце повеќе внимание од албумот "Ред Хот Чили Пеперс" грубо пресметано имало продадени 75.000 копии во годината.Фли ,Словак и Кидис биле внесени во користењто на дрога и нивното пријателство станувало се посилно.Фли мислел дека почало да станува грозно а не интересно. Кидис станал зависен и ги оставил Фли и Словак самостојно да работат на албумот.Словак и Кидис имале сè поголема зависност од хероин и состојбата била лоша така што тие не можеле да ги извршат припремите за албумот.
Дерек Мјулер
Дерек Александер Мјулер (Derek Alexander Muller, р. год. во Траралгон, Викторија, Аврстралија) е австралиско-канадски популаритзатор на наука, водител и изумител, кој е најпознат по својот канал на ЈуТјуб, „Веритасиум“. Од 2017 година, Д-р Мјулер се појавува како известувач во серијата „Бил Нај го спасува светот“ на Нетфликс.
Јулија Думанска
Биографија и кариера
Јулија Думанска е родена во Городенка, Украина, во семејство на спортисти. Таа почнала да игра ракомет во 2007 година на 11 години во нејзиниот роден град. Во 2011 година таа била откриена од брачниот пар Јон и Јоана Марта кој ја довеле во ЧС "Марта" Баја Маре, клуб кој, меѓу другото, има за цел да открие и да тренира нови таленти. Во 2013, Думанска била позајмена во ЧСУ Нептун Констанца, каде што била забележана на 7 јануари 2014 година, во натпревар од Лига Национала против Рамнику Валча. За сезоната 2014-2015, Думанска се вратила во Баја Маре. Откако следните две сезони била стандардна на голот на Баја Маре, во 2016 година по распаѓањето на клубот таа се преселила во СЧМ Крајова. Во сезоната 2017-2018, Думанска со Крајова го освоила Купот на ЕХФ и второто место во романското првенство. Во летото 2018 година, потпишала за СЧМ Рамнику Валча. Во август 2018, го освоила со клубот Суперкупот на Романија победувајќи го ЧСМ Букурешт. На 5 мај 2016 година, на настанот организиран во седиштето на Министерството за млади и спорт, Јулија Думанска добила романско државјанство. Таа оттогаш е член на романската репрезентација, и досега била повикана за Европското првенство 2016 и Светското првенство 2017.
Емин Махмуд џамија
Емин Махмуд џамија (или Чингене џамија) — стара османлиска џамија во градот Охрид. Му припаѓа на Охридското муфтиство на ИВЗ и прогласена е за културно наследство на Македонија.
Џамијата е сместена Воска амамот во населбата Воска, на стариот пат за Струга, денес улица „Гоце Делчев“. Датира од XVIII век.
Градбата има неправилна осумаголна основа, при што секој ѕид има различна должина. Покривот е од ќерамиди на осум води, а од внатрешната страна има слепа купола. На северната фасада подоцна е дограден трем. Минарето е на северозападниот агол и до него се доаѓа од внатрешноста преку влезови од молитвениот простор и од махвилот. Постаменотот на минарето е направен од обработени камени блокови, а телото е изработено од тули. Целото минаре е малтерисано. И самата џамија е изградена од камен, а потоа малтерисана. Шерефето на минарето има проста метална ограда.
Михрабната ниша е обична, минберот е дрвен, а махвилот ја опфаќа целата ширина на северниот ѕид. Осветлена е со прозорци поставени во два реда на секоја страна, со исклучок на страните каде се поставени михработ и влезната врата. Во куполата има цветни украси, а околу прозорците, влезот и махвилаот има обраби.
Архитектура на Шведска
Оваа статија ја опфаќа архитектурата на Шведска од историска перспектива.
Како што е норма во историјата на архитектурата, архитектонската историја на една нација природно се посветува на историјата на нејзините споменици и на развојот на институциите на моќ на таа нација: палати, замоци и цркви. Ова исто така важи и во случајот со историјата на архитектурата во Шведска. Паузата доаѓа со модерната ера, со промената на улогата на архитектите во општеството, кон грижата за прашањата што го засегаат целото население, како што се домувањето и инфраструктурата на социјалдемократијата.
Среден век
Во Шведска, средниот век траел приближно 500 години, од крштевањето на Олоф од Шведска во 1000 година од нашата ера, додека Густав I од Шведска не ја презел власта во 1523 година. Отпрвин, речиси сите згради, урбани и рурални, биле изградени од дрво. Во 12 век, каменот станал доминантен градежен материјал за изградба на романските манастири и цркви. Забележителни примери се катедралата Лунд, манастирот Сигтуна, црквата Хусаби и манастирот Алвастра. Помалите романски цркви во селата често биле зајакнати. Средновековните цркви на Готланд сочинуваат група на невообичаено добро сочувани средновековни цркви, исто така во споредба со остатокот од Европа.
Појавата на тулната готика ја донесе тулата во Шведска како нов градежен материјал. Катедралите во Вестерас, Странгнас и Упсала биле сите изградени од тули, додека катедралите Скара и Линшепинг биле направени од варовник.
Додека околу 1.500 од 4.000 шведски цркви датираат од средниот век, многу малку секуларни градби преживеале од овој период. Меѓутоа, има неколку бургерски куќи во Стокхолм и Висби, некои замоци, тврдини и утврдувања. Градските ѕидини од 13 век околу Визби се едни од најдобро зачуваните средновековни градски ѕидини во Европа. Распоредот на улиците на Стариот град во Стокхолм е сè уште средновековен. Во другите шведски градови секуларните градби од средниот век се многу ретки и често силно обновувани во текот на следните векови. Еден пример за тоа е Скитеанум во Упсала.
Барок
По подемот на Шведска како голема сила во 17 век, аристократијата повторно почнала да се гради. Во исто време, идејата за архитект била воспоставена и професијата развиена, нејзината репутација зајакната со делата на Симон де ла Вале и Никодим Тесин Постариот. Бројни градски палати и селски замоци биле изградени по западноевропски, а пред сè, француски модели. Дополнително, била обновена изградбата на црквите. Црквата Катарина во Стокхолм стана модел за многу згради и цркви во царството. Делото на Никодим Тесин Помладиот го премести архитектонскиот развој во Шведска во висок барок; примери вклучуваат Стокхолмската палата и катедралата Калмар.
Во 17 век биле основани и голем број градови. Тие беа поставени со редовен мрежен план со централни плоштади. Исклучок од ова се данската Сканија и во Гетеборг, кои беа поставени за холандски модели во 1619 година и вклучуваа канали. Дизајните се препознатливи и денес, дури и таму каде што оригиналните дрвени градби сега исчезнаа.
Класицизам и стил на империја
Во втората половина на 18 век, особено по државниот удар на Густав III, бил преземен нов правец со употреба на класични преседани. Во 1773 година била основана Градежната школа на Академијата за уметности, набргу потоа била основана Канцеларијата за надзор на градежната индустрија. И двете го подигнаа квалитетот на архитектурата, но на сметка на локалните градежни традиции. Сведоштво за новите класични идеали во архитектурата може да се најде во театарот Палас во Грипсхолм, зградата Ботаника во Упсала или гимназијата во Херносанд.
Национален романтичен стил и Југендстил
На крајот на 19 век и почетокот на 20 век се појави нова генерација архитекти кои се оддалечија од историзмот и класицизмот. Од една страна тие апсорбираа влијанија од странство, на пр.Југендстил извршувањето на Кралскиот драмски театар во Стокхолм, од друга страна бараа преседани во шведската културна историја и шведските градежни традиции. Од оваа потрага тие го развија Националниот романтичен стил, кој ги зеде културните и градежните преседани и ги спои со идеите од англиското движење за уметности и занаети за да создаде многу посебна шведска архитектура често во тула и дрво. Зградата на Шведското општо медицинско здружение на Карл Вестман во Стокхолм беше една од првите згради изградени во стил, а музејот Рохс во Гетеборг и Судската куќа во Стокхолм даваат два дополнителни примери. Крунското достигнување на националниот романтичен стил е Градското собрание на Стокхолм, дизајнирано од Рагнар Остберг и изградено помеѓу 1903 и 1923 година. Густаф Викман се посветил на задача од различна природа, тој го изградил целиот град Кируна во рок од три децении во ненаселена дивина. Иако градот Кируна предизвика многу проблеми за домородното население лапонци, нарушувајќи ги патеките за пасење ирваси и загадувајќи ја областа. Откако беше пронајден богат извор на железна руда и изградена железничка линија, Викман беше обвинет за дизајнот на градот. За неколку години, тој го заврши дизајнот и изградбата на вилите за директори и инженери, работничките станови, канцелариите, училиштата, болницата, противпожарната станица, поштата и банката и базенот. Меѓу неговите најдобри дела е црквата Кируна дизајнирана во национален романтичен стил. Нејзината дрвена конструкција ги демонстрира и ги поврзува влијанијата на црквите на Норвешка Ставе и американските архитектонски традиции.
Модерно и постмодерно
Модерната архитектура во Шведска беше предговорена од група архитекти кои зазедоа многу ригорозен и остар облик на неокласицизмот. Гунар Асплунд и Ивар Тенгбом беа двајца од најпознатите претставници во текот на 1910-тите и 1920-тите, придонесувајќи за стилот кој стана меѓународно познат како Шведска Милост. Најважните дела на Асплунд ги вклучуваат Окружниот суд Листер во Солвесборг, Јавната библиотека во Стокхолм и, во соработка со Сигурд Леверенц, и (привремената) изложба во Стокхолм (1930) и гробиштата во Стокхолм Јужна (Вудленд) (денес светско наследство на УНЕСКО.
Нафтената криза од 1973 година стави крај на Милионската програма. Дури и пред ова, програмата добиваше бурни критики против архитектурата на шаблонот и негативните општествени последици што ги произведуваа овие згради.
Од оваа критика, термoнот постмодернo се појави во Шведска, коe опфаќа различни различни трендови. Развиена е богата употреба на форма која не била видена уште од националниот романтичен стил. Еден од најважните експоненти на постмодернизмот во Шведска беше Ралф Ерскин, роден во Британија. Денес, архитектурата во Шведска ја дефинираат архитекти како Герт Вингард, кој започна како постмодернист, но е познат по новите трендови (делата покажуваат влијанија од еколошкиот дизајн, како и од минимализмот, високата технологија, експресионизмот и неофункционализмот).
NGC 2172
NGC 2172 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2172 се споменува и како ESO 57-SC65, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2172 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m. NGC 2172 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 0 м 5,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 38' 13".
Други поделби
Проучување на NGC 2172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9164.
Диапсиди
Диапсидите (Diapsida, што значи "два лака") се група на влекачи кои развиле две слепоочни јами на секоја страна од нивниот череп пред околку 300 милиони години, за време на доцен Карбон. Денешните диапсиди се многу разнообразни и во нив припаѓаат крокодилите, гуштерите, змиите и туатарата. Според современите класификациски системи, дури и птиците се сметаат за диапсиди, бидејќи еволуирале од диапсидни предци, па затоа се сместуваат во диапсидниот клад. Иако некои диапсиди ја изгубиле едната јама (гуштери), или двете (змии), па дури и имаат многу различна градба на черепот (денешните птици), тие сепак се класифицираат како диапсиди поради нивните предци. Постојат околу 7 925 видови на диапсидни влекачи (преку 14 600 доколку се вклучат и птиците).
Особини
Диапсидите традиционално се систематизираат врз основа на нивните две слепоочни јами (наследени од нивниот предок), наречени темпорални фенестри, кои се наоѓаат постериорно над и под окото. Ваквиот распоред овозможува прикрепување на поголеми, посилни вилични мускули и ѝ овозможува на вилицата да се отвори пошироко. Понеочигледна особина наследена од нивниот предок е релативно долгата долна коска на раката (полупречникот), за разлика од горната коска на раката (хумерус).
Систематика
Најпрво диапсидите се класифицирани како една од четирите поткласи од класата влекачи, кои се разликувале по бројот и распоредот на отворите во черепот. Другите три поткласи беа Synapsida (еден отвор во долниот дел на черепот, каде припаѓаат "цицачовидните влекачи"), Anapsida (без отвори во черепот, каде се сместени желките и нивните сродници) и Euryapsida (еден отвор во горниот дел на черепот, каде се однесувале многу праисториски морски влекачи). Со напредокот на филогенетската номенклатура, овој систем на класификација бил силно изменет. Денес синапсидите најчесто не се сметаат за вистински влекачи, додека за еуриапсидите се покажа дека се неприроден збир на диапсиди кои изгубиле еден од нивните черепни отвори. Некои истражувања сугерираат дека ова е случај и кај желките, правејќи ги високоизменети диапсиди кои оставиле само некои праисториски форми во Anapsida. Во филогенетските системи, птиците (потомци на традиционалните диапсидни влекачи) исто така се сметаат за членови на оваа група.
Добро познати изумрени диапсидни групи се диносаурусите, птеросаурусите, плезиосаурите, мозасаурите и многу понепознати линии. Систематиката на повеќето од раните групи е динамична и е предмет на промена.
Филогенија
Подолу е прикажан кладограм кој ги покажува односите меѓу поглавните групи на диапсиди.
Човекови права во Босна и Херцеговина
Човековите права во Босна и Херцеговина биле критикувани во текот на повеќе години од меѓувладините организации, вклучувајќи го Советот за човекови права на Обединетите нации, Европскиот суд за човекови права и Организацијата за безбедност и соработка во Европа, како и меѓународните и домашни невладини организации како што се Хјуман рајтс воч и Амнести Интернешнл. Владата на Босна и Херцеговина била критикувана за етничка и религиозна дискриминација при нејзиниот третман кон етничките и религиозните малцинства како што се ромскиот народ и еврејскиот народ. Владата, исто така, била критикувана за нејзиниот третман кон внатрешно раселените лица по Босанската војна и неуспехот да им обезбеди на барателите на азил ресурси како храна, засолниште и медицинска помош. Според Здружението на босанските новинари, БХ Новинари, слободата на медиумите е проблем во Босна и Херцеговина, при што новинарите се соочуваат со напади, закани и притисок од владата. Невладините организации за човекови права, исто така, пријавиле мешање во нивната работа од владата. Босанската влада била критикувана од Европската Унија за бавниот одговор на домашното гонење на воените злосторства од војната во Босна по затворањето на Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија во декември 2017 година.