cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Британска антарктичка експедиција (1901—1904)
Персонал
Научниот тим бил неискусен. Д-р Џорџ Мареј, наследникот на Григори како главен научник, требало да патува само до Австралија (всушност тој го напуштил бродот во Кејп Таун), користејќи го патувањето за да ги обучи научниците, но без никаква улога во детална работа на експедицијата. Единствениот научник со претходно искуство на Антарктикот бил Луј Бернаки, кој бил со Борхгревинк како магнетен набљудувач и метеоролог. Геологот Хартли Ферар бил 22-годишен неодамнешен дипломиран на Кембриџ за кој Маркам сметал дека „можеби да се направи човек“. Морскиот биолог Томас Вере Хоџсон, од музејот во Плимут, претставувал позрела фигура, како и постариот од двајцата лекари, Реџиналд Кетлиц, кој на 39 години бил најстариот член на експедицијата. Тој, како и Армитаж, бил со експедицијата Џексон-Хармсворт. Помладиот лекар и зоолог бил Едвард Адријан Вилсон, кој се зближил со Скот и ги обезбедил особините на смиреност, трпение и одвоеност што наводно му недостасувале на капетанот.
Финансии
Вкупната цена на експедицијата била проценета на 90.000 фунти (2009 еквивалент околу 7,25 милиони фунти),  од кои 45.000 фунти биле понудени од британската влада под услов двете здруженија да соберат соодветна сума. Тие го постигнале ова, главно благодарение на донацијата од 25.000 фунти од богатиот член на Кралското географско друштво, Левелин В. Лонгстаф. Самото Кралско географско друштво придонело со 8.000 фунти, нејзиниот најголем поединечен придонес за која било експедиција до сега, и 5.000 фунти дошле од Алфред Хармсворт, подоцна Лорд Нортклиф, кој претходно ја финансирал експедицијата Џексон-Хармсворт на Арктикот, 1894- 97. Остатокот бил собран од помали донации. Експедицијата, исто така, имала корист од значително комерцијално спонзорство: Колман обезбедил сенф и брашно, Кедбери дал 1.600 кг чоколадо, донираните прашоци за печење и крем од Bird's, Evans, Lescher & Webb го обезбедиле целиот сок од лимета. Јегер дал 40% попуст на специјална облека, Боврил испорачал екстракт од говедско месо.
Брод
Бродот на експедицијата бил изграден од компанијата Данди Шипбилдерс како специјализиран истражувачки брод дизајниран за работа во водите на Антарктикот и бил еден од последните дрвени едрени бродови со три јарболи изградени во Британија. Трошоците за изградба изнесувале 34.050 фунти (2009 = 2,7 милиони фунти), плус 10.322 фунти (830.000 фунти) за моторите,  а конечната цена по сите модификации изнесувала 51.000 фунти (4,1 м. фунти). Името имало историски поморски асоцијации, неодамна како еден од бродовите користени во експедицијата Нарес, а одредени одлики на овој постар брод биле вградени во дизајнот на новиот брод. Бродот бил лансиран од Лејди Маркам на 21 март 1901 година како Дискавери (означувањето на Кралски истражувачки брод било стекнато во 1920-тите).
Кучиња
Скот стапил во контакт со Фритјоф Нансен во Осло, кому му верувал повеќе отколку на сопствениот комитет во Лондон и го следел неговиот совет за опремата. Последователно, Армитаж нарачал 25 сибирски кучиња со санки од експерт од Архангелск, Русија. Сепак, според Хантфорд, овој експерт не бил поканет да се приклучи на експедицијата.
Цели
Експедицијата Дискавери, како и оние на Рос и Борхгревинк пред неа, требало да работи во регионот на Росовото Море на Антарктикот. Други области на континентот биле земени предвид, но принципот бил следен дека „во одење кон непознатото, тие треба да тргнат од познатото“. Двете главни цели на експедицијата биле сумирани во „Упатствата до командантот“ на заедничкиот комитет како: „да се утврди, колку што е можно, природата, состојбата и обемот на тој дел од јужните поларни земји што е вклучен во опсегот на вашата експедиција“, и „да направите магнетно истражување во јужните региони на југ од четириесеттата паралела и да извршите метеоролошки, океанографски, геолошки, биолошки и физички истражувања и истражувања“. Упатствата предвидуваке дека „ниту една од овие цели не треба да ја жртвува на другата“.
Упатствата во врска со географската цел станале поконкретни: „Главните точки од географски интерес се [...] да се истражи ледената бариера на Сер Џејмс Рос до нејзиниот источен крај; да се открие земјата за која Рос веруваше дека ја опкружува бариерата кон исток, или да се увери дека не постои [. ''.. ] Ако одлучите да презимувате во мразот...вашите напори во однос на географските истражувања треба да бидат насочени кон [...] напредување кон западните планини, напредување на југ и истражување на вулканскиот регион''“.
Надворешно патување
Дискавери го напуштил островот Вајт на 6 август 1901 година и пристигнал во Нов Зеланд преку Кејптаун на 29 ноември по заобиколен пат под 40°С за магнетно истражување. Островот ната во пристаништето Лителтон бил користен како карантинска станица за кучињата на експедицијата. По три недели финална подготовка, биле подготвени за патување кон југ. На 21 декември, додека бродот го напуштал Лителтон со извици од голема толпа, младиот способен морепловец, Чарлс Бонер, паднал до смрт од врвот на главниот јарбол, на кој се искачил за да го возврати аплаузот на толпата. Тој бил погребан во Чалмерс, два дена подоцна.
На 4 февруари, Скот слетал на Росовиот Леден Гребен и отпакувал балон за набљудување што го набавил за воздушни истражувања. Скот брзо се искачил на над 600 стапки (180 м) во цврсто врзан балон. Шеклтон следел со втор лет. Сè што можел да види било бескрајната бариера. Вилсон приватно мислел дека летовите се „совршено лудило“.
Winter Quarters Bay
Откривањето потоа продолжило кон запад во потрага по постојани простории. На 8 февруари се закотвиле на место во близина на неговата јужна граница, кое потоа било крстенокако Залив на Зимски квартови. Вилсон напишал: „Сите ја сфативме нашата екстремна добра среќа што бевме доведени до таков зимски кварт како овој, безбеден за бродот, со совршено засолниште од секаков притисок на мразот“. Стокер Лешли, сепак, сметал дека изгледа „местото е поинакво“. Работата започнала на брегот со подигање на колибите на експедицијата на карпестиот полуостров означен како Хат Поинт. Скот одлучил експедицијата да продолжи да живее и да работи на бродот и дозволил Дискавери да биде замрзнат во морскиот мраз, оставајќи ја главната колиба да се користи како магацин и засолниште.
Од целата група, никој не бил вешт скијач, а само Бернаки и Армитаж имале искуство со санки и кучиња. Резултатите од раните напори на мажите да ги совладаат овие техники не биле охрабрувачки и тежнееле да ја зајакнат предноста на Скот за влечење луѓе. Опасностите од непознатите услови биле потврдени кога, на 11 март, една група која се враќала од обид за патување до Крозиеровиот ’Рт се заглавила на ледена падина за време на снежна бура. Во нивните обиди да најдат побезбедно тло, еден од групата, способниот морепловец Џорџ Винс, се лизнал преку работ на карпата и починал. Неговото тело никогаш не било пронајдено; крст со едноставен натпис, подигнат во негово сеќавање, сè уште стои на врвот на гребенот Хат Поинт.
Во текот на зимските месеци мај-август, научниците биле зафатени во нивните лаборатории, додека на други места опремата била подготвена за работата на следната сезона. За релаксација имало аматерски театарски и едукативни активности во форма на предавања. Весникот, South Polar Times, бил уреден од Шеклтон. Надворешните активности не престанале целосно; се играло фудбал на мразот, а распоредот на магнетни и метеоролошки набљудувања бил задржан. Како што завршувала зимата, продолжиле пробните трки со санки, за тестирање на опремата и оброците пред планираното патување на југ што требало да го преземат Скот, Вилсон и Шеклтон. Во меѓувреме, една група под водство на Ројдс отпатувала во Крозиеровиот ’Рт за да остави порака на тамошното место и открила колонија на царски пингвини. Друга група, под Армитаж, извршила извидување во планините на запад, враќајќи се во октомври со првите симптоми на скорбут на експедицијата. Армитаж подоцна го обвинил избувнувањето на „сентименталниот приговор“ на Скот за колење животни за свежо месо. Исхраната на целата експедиција била брзо ревидирана.
Јужно патување
Скот, Вилсон и Шеклтон заминале на 2 ноември 1902 година со кучиња и придружни групи. Нивната цел била „да стигнеме на југ во права линија на мразот на бариерата колку што можеме, да стигнеме до Полот ако е можно или да најдеме нова земја“. Првата значајна пресвртница била донесена на 11 ноември, кога една од поддржувачите го постигнала рекордот на Борхгревинк најдалеку на југ од 78°50′. Сепак, недостатокот на вештина со кучињата набрзо станал очигледен, а напредокот останал бавен. Откако се вратиле страните за поддршка, на 15 ноември, групата на Скот почнала да ги пренесува своите товари (пренесувајќи половина товар напред, потоа враќајќи се за другата половина), со што патувала три милји за секоја милја напредување кон југ. Направени биле грешки со храната на кучињата, и како што кучињата станувале се послаби, Вилсон бил принуден да ги убие најслабите како храна за другите. Мажите, исто така, се мачеле, погодени од снежно слепило, смрзнатини и симптоми на рана скорбут, но продолжиле кон југ во линија со планините на запад. Божиќ се славел со двојни оброци и божиќен пудинг кој Шеклтон го чувал за таа прилика, скриен со чорапите. На 30 декември 1902 година, без да ја напуштат бариерата, стигнале до својот најјужен просторе на 82°17′S. Проблемите се намножиле на патувањето назад, бидејќи преостанатите кучиња умреле, а Шеклтон колабирал од скорбут. Записот во дневникот на Вилсон за 14 јануари 1903 година признава дека „сите имаме благи, иако дефинитивни симптоми на скорбут“. Скот и Вилсон се мачеле понатаму, а Шеклтон, кој не можел да влече, одел заедно и повремено бил носен на санка. Групата на крајот стигнала до бродот на 3 февруари 1903 година откако поминала 1,540 километри со дневно патување нешто повеќе од 16 километри.
Пристигнување на бродот за помош
Овој план бил фрустриран, бидејќи Дискавери останал цврсто врзан за мраз. Маркам приватно го очекувал ова, а капетанот на Морнинг, Вилијам Колбек, носел тајно писмо до Скот со кое одобрил уште една година во мразот. Ова станало неизбежно, бродот за помош обезбедил можност за некои од групата да се вратат дома. Меѓу нив, против неговата волја, биле и закрепнуваниот Шеклтон, за кој Скот одлучил дека „не треба да ризикува со дополнителни тешкотии во неговата сегашна здравствена состојба“. Приказните за раздорот на Скот-Шеклтон датираат од оваа точка, или од наводното паѓање за време на патувањето кон југот што предизвикало лута размена на зборови. Некои од овие детали биле обезбедени од Армитаж, чии односи со Скот се распаднале и кој, откако Скот, Вилсон и Шеклтон биле сите мртви, избрал да открие детали кои имаат тенденција да го прикажуваат Скот во слабо светло. Други докази покажуваат дека Скот и Шеклтон останале во генерално добри односи некое време; Шеклтон ја запознал експедицијата при нејзиното враќање дома во 1904 година, а подоцна му напишал многу срдечно писмо на Скот.
Втора година
Откако поминала зимата во 1903 година, Скот се подготвувал за второто главно патување на експедицијата: искачување на западните планини и истражување на внатрешноста на Викториината Земја. Извидничката група на Армитаж од претходната година била пионер на рута до надморска височина 8900 ft пред да се врати, но Скот сакал да маршира на запад од оваа точка, ако е можно до локацијата на Јужниот магнетен пол. По спориот почеток поради неисправни санки, групата составена од Скот, Лешли и Едгар Еванс тргнала од Дискавери на 26 октомври 1903 година Искачувајќи се на ледникот Ферар, кој го нарекле по геологот на групата, тие достигнале висина од 7000 ft пред да бидат задржани во кампот една недела од снежни виулици. Ова ги спречило да стигнат до врвот на ледникот до 13 ноември. Потоа тие марширале надвор од најоддалечената точка на Армитаж, ја откриле Поларната Висорамнина и станале првата група што патувала по неа. По враќањето на геолошките и придружните страни, Скот, Еванс и Лешли продолжиле на запад низ беспрекорната рамнина уште осум дена, покривајќи растојание од околу 150 милји за да стигнат до својата најзападна точка на 30 ноември. Откако ги загубиле своите навигациски маси во невреме за време на искачувањето на ледникот, тие не знаеле точно каде се наоѓаат и немале некои знаменитости што ќе им помогнат да ја поправат позицијата. Повратното патување до ледникот Ферар било преземено во услови кои ги ограничувале на не повеќе од една милја на час, при што залихите биле при крај и зависни од правилото на Скот за навигација. На спуштањето на ледникот Скот и Еванс преживеале потенцијално фатален пад во процеп, пред откривањето на област без снег или сува долина, редок феномен на Антарктикот. Лашли ја опишал сувата долина како „прекрасно место за одгледување компир“. Групата стигнала до Дискавери на 24 декември, по кружно патување од седумстотини милји поминато за 59 дена. Нивниот дневен просек од над 14 милји на ова патување со влечење луѓе претставувало значително подобар резултат од оној постигнат со кучињата на јужното патување од претходната сезона, факт што дополнително ги зајакнало предрасудите на Скот кон кучињата. Поларниот историчар Дејвид Крејн го нарекува западното патување „едно од најголемите патувања на поларната историја“.
Неколку други патувања биле завршени за време на отсуството на Скот. Ројдс и Бернаки патувале 31 денови на бариерата во правец југоисток, набљудувајќи го нејзиниот рамномерно рамен карактер и правејќи дополнителни магнетни отчитувања. Друга страна го истражувала ледникот Кетлиц на југозапад, а Вилсон отпатувал во Крозиеровиот ’Рт за да ја набљудува колонијата на царските пингвини одблиску.
Втора релјефна експедиција
Скот се надевал дека при неговото враќање ќе ја најде Дискавери ослободена од мразот, но таа останала цврсто држена. Работата била започната со пили за мраз, но по 12 дневна работа само две кратки паралелни резови од 450 ft биле врежани. На 5 јануари 1904 година, хуманитарниот брод Монинг се вратил, овој пат со втор брод, Тера Нова. Колбек носел цврсти упатства од Адмиралитетот дека, доколку Дискавери не може да биде ослободен до одреден датум, тој треба да биде напуштен и неговиот додаток да биде донесен дома на двата брода за помош. Овој ултиматум произлегол од зависноста на Маркам од Министерството за финансии за покривање на трошоците за оваа втора експедиција за помош, бидејќи касата на експедицијата била празна. Адмиралитетот би ја платил сметката само по свои услови. Крајниот рок договорен меѓу тројцата капетани бил 25 февруари, по кое започнала трка со времето за помошните бродови да стигнат до Дискавери, кој сè уште се одржувал во Хат Поинт. Како мерка на претпазливост, Скот започнал да ги пренесува своите научни примероци на другите бродови. За разбивање на мразот се користеле експлозиви, но се продолжило и со сечење на мразот преку пила, но иако бродовите за помош можеле да се приближат поблиску, до крајот на јануари Дискавери останал врзан со мраз, околу две милји (приближно 3 км) од спасувачите. На 10 февруари Скот прифатил дека ќе мора да го напушти, но на 14 февруари најголемиот дел од мразот одеднаш се распаднал и Морнинг и Тера Нова конечно можеле да пловат покрај Дискавери. Последното експлозивно полнење го отстранило преостанатиот мраз на 16 февруари, а следниот ден, по последното стравување кога привремено се приземјила на гребенот, Дискавери го започнала патувањето за враќање во Нов Зеланд.
Враќање и резултати
По враќањето во Британија, приемот на експедицијата првично бил пригушен. Маркам бил присутен за да се сретне со бродот во Портсмут кога Дискавери се закотвил таму на 10 септември 1904 година, но ниту еден достоинствен претставник не ја поздравил групата кога пристигнала во Лондон неколку дена подоцна. Сепак, постоел значителен јавен ентузијазам за експедицијата, а потоа следело официјално признание. Скот брзо бил унапреден во капетан и поканет во замокот Балморал да се сретне со кралот Едвард VII, кој го одликувал како командант на Кралскиот викторијански ред. Тој, исто така, добил кластер медали и награди од странство, вклучувајќи ја и француската Легија на честа. Поларни медали и унапредувањата добиле други офицери и членови на екипажот.
Главните географски резултати на експедицијата биле откривањето на Земјата на Кралот Едвард VII; искачувањето на западните планини и откривањето на Поларното плато; првото патување со санки на платото; пристигнување на најјужната точна на 82°17′S. Островската природа на Росовиот Остров била исто така воспоставена, Трансантарктичките Планини биле нацртани до 83°С, и биле пресметани позициите и височините на повеќе од 200 поединечни планини. Многу други обележја и знаменитости исто така биле идентификувани и именувани, а имало и обемна работа за истражување на крајбрежјето.
Општото одобрување на научните резултати од главниот хидрограф на морнарицата (и поранешен противник на Скот) Сер Вилијам Вартон биле охрабрувачки. Меѓутоа, кога биле објавени метеоролошките податоци, нивната точност била оспорена во научното установа, вклучително и од претседателот на Физичкото друштво во Лондон, д-р Чарлс Кри. Скот ја бранел работата на неговиот тим, притоа приватно признавајќи дека документите на Ројдс на ова поле биле „страшно залутани“.
Последици
Скот на крајот ја продолжил својата поморска кариера, прво како помошник на директорот за поморско разузнавање, а потоа, во август 1906 година, како капетан на знамето на задниот адмирал Џорџ Егертон на HMS Victorious. Тој дотогаш станал национален херој, и покрај неговата одбивност кон центарот на вниманието, и експедицијата била претставена на јавноста како триумф. Оваа еуфорија не била погодна за објективна анализа или за промислено оценување на силните и слабите страни на експедицијата. Особено, глорификацијата од страна на Скот за влечењето луѓе како нешто суштински поблагородно од другите техники за патување во мраз довело до општа недоверба во методите што вклучуваат скијање и кучиња, начин на размислување што бил пренесен во подоцнежните експедиции. Ова го мистифицирало искусниот Фритјоф Нансен, во следните експедиции да не ги предлага овие методи за патување низ Антарктикот.
Експедицијата Дискавери ја започнала кариерата на Антарктикот на неколкумина кои станале чесни или водачи на експедиции во следните петнаесет години. Освен Скот и Шеклтон, Френк Вајлд и Ернест Џојс од долната палуба постојано се враќале на мразот, очигледно не можејќи да се вратат во нормалниот живот. Вилијам Лашли и Едгар Еванс, придружниците на Скот на западното патување во 1903 година, се усогласиле со идните планови на нивниот водач и станале негови редовни партнери за санкање. Том Крин ги следел и Скот и Шеклтон на подоцнежните експедиции. Поручникот „Теди“ Еванс, првиот офицер на хуманитарниот брод Монинг, почнал да планира да води своја експедиција, пред да се здружи со Скот во 1910 година.
Набргу откако ги продолжил своите поморски должности, Скот му ја открил на Кралското географско друштво својата намера да се врати на Антарктикот, но информацијата во таа фаза не била објавена во јавноста. Скот бил спречен од Шеклтон, кој на почетокот на 1907 година ги објавил своите планови да води експедиција со двојни цели да стигне до географските и магнетните јужни полови. Под принуда, Шеклтон се согласи да не работил од заливот Мекмердо, за кој Скот тврдел дека спаѓа во неговата сфера на работа. Во случај, не можејќи да најде безбедно слетување на друго место, Шеклтон бил принуден да го прекрши ова ветување. Неговата Експедиција на „Нимрод“ била многу успешна, нејзиниот јужен марш завршил на 88°23′, помалку од 100 географски милји од Јужниот пол, додека нејзината северна група стигнала до локацијата на Јужниот магнетен пол. Меѓутоа, прекршувањето на неговата заложба од страна на Шеклтон предизвикало значителен прекин во односите меѓу двајцата мажи, при што Скот го отфрлил својот поранешен придружник како лажго и никаквец.
Плановите на Скот постепено се оствариле - голема научна и географска експедиција со освојување на Јужниот пол како нејзина главна цел. Скот сакал да го избегне аматеризмот што бил поврзан со научната работа на Експедицијата Дискавери. Тој го назначил Едвард Адријан Вилсон за свој главен научник, а Вилсон избрал искусен тим. Експедицијата тргнала во јуни 1910 година со Тера Нова, еден од бродовите за помош на Дискавери. Нејзината програма била комплицирана со истовременото пристигнување на Антарктикот на норвешката експедиција на Роалд Амундсен. Групата на Амундсен стигнала до Јужниот пол на 14 декември 1911 година и безбедно се вратила. Скот и четворицата придружници, вклучувајќи го и Вилсон, пристигнале на Полот на 17 јануари 1912 година; сите пет луѓе загинале на враќање.
Извори
Онлајн извори
Дворец (филм од 1997)
„Дворец“ или „Замок“(германски: Das Schloss) — австрискo-германски филм од 1997 година во режија на Михаел Ханеке (Michael Haneke), кој е автор и на сценариото, засновано врз истоимениот роман на Франц Кафка. Главните улоги ги играат: Урлих Михе (Ulrich Mühe), Сузане Лотар (Susanne Lothar) и Николаус Парила (Nikolaus Paryla).
Синопсис
Геодетот К. (го игра Михе) пристигнува во едно мало село во кое се наоѓа дворец. Меѓутоа, локалната власт му го забранува влезот во дворецот. Додека се обидува да ги убеди надлежните службеници дека е повикан на работа во дворецот, тој се соочува со неразбирливи и сложени бирократски пречки...
Факултет за музичка уметност - Штип
За Факултетот
Со формирањето на Факултетот за музичка уметност се даде можност за создавање на музички професионалци, кои со својата натамошна дејност културно ќе ја ревитализираат Источна Македонија, а својата професионална кариера ќе ја посветат на подигнување на општотообразовно и уметничко ниво на Р. Македонија. Факултетот ги овозможува сите услови за квалитетно усовршување и обезбедување на добра подлога и стимул културно да бидеме претставени секаде низ светот. Овде, освен класичната, се изучуваат традиционалната и џез-музиката, што претставува уникатна можност во Р. Македонија, но и ретка опција на високообразовните институции во поширокиот регион. Современите студиски програми, засновани врз Европскиот кредит-трансфер систем и Болоњската декларација, ги прават студентите конкурентни на глобалниот пазар на знаења. Недвосмислено, Факултетот за музичка уметност во Штип е од огромно значење за Источна Македонија, но и за целата држава, особено заради долгогодишните незадоволени културни и образовни потреби на младите и перспективни музичари од овој регион, но и на сите оние кои ја немаа можноста да студираат на привлечни оддели, какви што се оние кои ги нуди Факултетот за музичка уметност. Факултетот има благородна мисија да создава квалитетен високостручен кадар, кој ќе го подигне нивото на домашните образовни и културни институции, но и да им овозможи вработувања на своите најдобри студенти, кои досега беа принудени да се доусовршуваат, а потоа да работат надвор од струката и надвор од својата родна средина.
Организација и структура
Функцијата декан на Факултетот за музичка уметност ја врши проф. д-р Илчо Јованов, а продекан за настава е доц. м-р Владимир Јаневски. Факултетот за вршење на својата дејност е организиран во уметнички наставно-научни организациони единици. Уметнички наставно-научни организациони единици на Факултетот се катедрите и одделите. Катедрите на Факултетот се основни форми за организирање на наставната, научноистражувачката и апликативната работа на Факултетот, односно основни внатрешно-уметнички и наставно-научни организациони единици на Факултетот. Заради неопходното поврзување на научните области, насочување и усогласување на наставно-образовната и со неа поврзаната научноистражувачка дејност на катедрите, како и заради развивање на научните дисциплини и струки од тие области на Факултетот се формираат оддели.
На Факултетот се основани и функционираат следниве оддели :
Музичко-теориски и педагошки оддел
Музичко-теоретскиот педагошки оддел е поврзан со следниве катедри:
Оддел за џез студии
Одделот за џез студии е поврзан со следниве катедри:
Вокално-инструментален оддел
Вокално-инструменталниот оддел е поврзан со следниве катедри:
Во рамките на вториот циклус студии се акредитирани студиските програми на следниве оддели:
Академските студии се структуирани во три циклуси, според моделот 4+1+3, со можност за стекнување на соодветни академски титули.
Прв циклус на студии
Во првиот циклус на студии на Факултетот за музичка уметност се изучуваат следниве студиски програми :
Основните академски студии се во траење од 4 години (8 семестри), во вредност од 240 КТС и со можност за добивање на следниве титули, наведени со нивните меѓународни еквиваленти:
Оценувањето се врши според принципот од Болоњската декларација, каде соодносот на предиспитните и испитните обврски на секој студент треба да е во размер 70:30. Во предиспитните обврски се оценуваат повеќе аспекти од исполнителноста на студентот – неговата редовност и ангажираност во наставата, успешноста во извршувањето на зададените семинарски задачи, апсолвирање на делови од материјалот, преку полагање на колоквиуми, остварени теренски истражувања, партиципирање на натпревари, јавни настапи, концертни претставувања и сл.
Втор и трет циклус на студии
Во вториот циклус на студии на Факултетот за музичка уметност  се изучуваат следниве студиски програми :
На вториот циклус на студии со траење од 1 година (2 семестра), во вредност од 60 КТС, студентите имаат можност да се здобијат со следниве титули:
Научноистражувачка дејност
Прашањата кои се поврзани со уметничко-творечката и научноистражувачката дејност на академскиот кадар се клучни за спроведувањето на магистерските програми (впрочем, како и на сите три академски циклуси) на ниво кое гарантира квалитет и одржливост во еден модерен и глобално поврзан свет. Факултетот за музичка уметност и Универзитетот се мошне активни на полето на јавни сценски изведби на ансамбли составени од студенти и наставници во Штип (Универзитетот поседува современи техничко опремени концертни простории и универзитетски клуб, но и соработува со градот и со Меѓународниот штипски џез фестивал), пошироко во Републиката и на меѓународната сцена. Наставните области, истражувачките и сите други активности на Факултетот за музичка уметност им припаѓаат на една од следниве категории: Факултетот организира семинари, конференции и клиничка настава (предавања на истакнати стручњаци од практиката) од областите кои им припаѓаат на овие две категории. Лабораторија на музичарот е подиумот. Наставниците и студентите постојано настапуваат на сцените во Македонија, но и на интернационалната сцена. Својата креативна работа често ја бележат во форма на ЦД изданија. Исто така, тесно соработуваат со Универзитетското радио „УГД ФМ“ при продукција на применета музика за реклами, џинглови и слично.
Калиграфија
Калиграфија (од грчки: καλλιγραφία) или краснопис е визуелна уметност поврзана со пишувањето. Таа претставува дизајнирање и пишување на букви со широк инструмент, четка или други инструменти за пишување. Современата калиграфска практика може да се дефинира како "уметност за давање форма на знаците на експресивен, хармоничен и вешт начин".
Современата калиграфија се движи од функционални натписи и дизајни до фини уметнички дела каде што буквите можат или не можат да бидат читливи. Класичната калиграфија се разликува од типографијата и некласичното рачно пишување, иако калиграфот може да ги практикува и двете.
Калиграфијата продолжува да цвета во форма на свадбени покани и покани за настани, дизајн на фонт и типографија, оригинален дизајн на лого со букви, религиозна уметност, соопштенија, графички дизајн и нарачана калиграфска уметност, натписи на камени и меморијални документи.
Алатки
Основните алатки на калиграфот се пенкалото и четката. Калиграфските пенкала пишуваат со помош на пера кои можат да бидат рамни, кружни или остри. За некои украсни цели пенкала со повеќе пера—челични четки—можат да се користат. Сепак, дела исто така можат да бидат создадени со фломастери и хемикалки, иако овие дела немаат аглести линии. Постојат некои стилови на калиграфија, како што е готското писмо, кои бараат пенкало со рамно перо.
Мастилото за пишување обично е со водена база и е значително помалку вискозно од боите засновани на масло кои се користат при печатењето. Високиот квалитет на хартијата со добра доследност на апсорпција овозможува почисти линии, иако пергаментот или велумот често се користат бидејќи може да се користи нож за да се избришат несовршеностите и не е потребна лајтбокс за да можат линиите да поминат преку нив. Вообичаено се користат шаблони за да се постигнат прави линии без ознаките од моливи да одвлекуваат од делото. Вообичаено се кориски хартија со линии со место измеѓу линиите од околу еден квартал или половина инч, иако повремено се користат и инчени простори. Ова е случајот со litterea unciales од каде и поттекнува името.
Чести видови на калиграфски пенкала и четки се:
Историја
Западната калиграфија е препознатлива по употребата на латинското писмо. Латиницата се појавила околу 600 години п.н.е. во Рим и од првиот век се развила во capitalis quadrata врежана на камења, capitalis rustica насликана на ѕидови и римското ракописно писмо за секојдневна употреба. Во вториот и третиот век на бил развиен унцијалскиот стил на буквите. Како што пишувањето станало екслузивно за манастирите, унцијалната скрипта беше сметана за попогодна за копирањето на Библијата и другите религиски текстови. Манастирите биле тие кои ги сочувале калиграфските традиции во текот на четвртиот и петтиот век, при падот на Римското Царство и кога Европа влезе во средниот век.
Посветеноста на Карло Велики кон подобрувањето на стипендијата резултираше со регрутирање на "толпа од писари" според Алкуин, игуменот на Јорк. Алкуин го разви стилот познат како Каролина. Првиот ракопис во овој стил беше во Годескалкската Евангелистарија (завршена во 783)—евангелиска книга напишана од страна на писарот Годескалк. Каролинскиот стил останува единствениот матичен стил од кој поттекнува современиот книжевен стил.
Во единаесеттиот век, Каролината еволвирала во готската скрипта која беше покомпактна со што било можно да се собере повеќе текст на една страница. Готските калиграфски стилови станале доминантни низ Европа и во 1454 година кога Јоханес Гутенберг го направил првото печатење во Мајнц, Германија, тој го усвоил готскиот стил со што го создал првиот фонт. Откривањето на старите каролински текстови во 15 век го поттикна создавањето на хуманистичката скрипта или littera antiqua. Од 17 век познати се батардската скрипта од Франција, а од 18 век англиската скрипта која се прошири низ Европа и светот преку книгите.
Во средината на 1600-тите француските службени лица, поплавени со документи напишани во различни стилови и на различни нивоа на вештина, се пожалиле дека многу од ваквите документи биле надвор од нивната способност да ги дешифрираат. Канцеларијата на финансиерот тогаш ги ограничи сите правни документи на три стила, имено Кули, Ронд (познат како кружен стил на англиски јазик) и Бастарда позната како Брзинска рака.
Иако имало доста познати француски мајстори во тоа време, највлијателниот при предлагањето на овие стилови бил Луис Барбедор кој ги објавил Les Ecritures Financière и Italienne Bastarde Dans Leur Naturel околку 1650 година.
Со уништувањето на Апостолската Палата во текот на пљачкувањето на Рим (1527), капиталот на мајсторите на пишувањето се премести во Јужна Франција. Од 1600 година курзивната Cursiva почна да биде заменета од технолошка префинетост, курзивната Chancery Circumflessa, која за возврат ги генерирала Ронд и подоцна англискиот Раундхенд.
Во Англија, Ајрес и Бансон го популаризирале кружниот стил, додека Снел е познат по неговата реакција на истите и предупредувањата за умереност и пропорционалност. Сепак, Едвард Крокер почна со издавањето на неговите книги 40 години пред сите нив.
Стил
Сакралната западна калиграфија има некои посебни одлики, како што било илуминирањето на првата буква од секоја книга или поглавје во средновековните времиња. Декоративната "килимска страница" може да претходи на литературата, исполнета со раскошни, геометриски претстави на животни. Линдисфарнското Евангелие (715-720 година) е прв пример за ова.
Како и кинеската или исламската калиграфија, западната калиграфска скрипта вклучувала и стриктни правила и форми. Квалитетот на пишувањето имаше ритам и регуларност во однос на буквите, со "геометриски" ред на линиите на страницата. Секој знак имал и често сѐ уште има прецизен редослед при пишувањето.
Влијанија
Неколку други западни стилови ги користат истите алатки и практики, но се разликуваат според карактерот и стилските преференци. Во однос на словенското писмо, историјата на словенските и последователно руски системи на пишување се разликува фундаментално од таа на латинскиот јазик. Тоа еволуираше од 10 век до денес.
Источна Азија
Кинеското име за калиграфијата е shūfǎ (書法 на традиционален кинески, буквално "метод или закон за пишување"); јапонското име е shodō (, буквално "начинот или принципот на пишување"); корејското е seoye (서예/, буквално "уметноста на пишување"); и виетнамското е  (, буквално "начинот на буквите или зборовите"). Калиграфијата на источноазиските букви е важен и ценет аспект на источноазиската култура.
Историја
Во античка Кина, најстарите кинески знаци кои постоеле биле знаците Џиагувен (甲骨文), врежани на волски плешки и на пластроните на желките. Управувачите во шангската династија обично ги врежале на животински коски, а потоа ги печиле со цел да се здобијат со среќа во однос на воените прашања, земјоделската жетва или за репродукцијата и временските услови. Во текот на церемонијата на дивинација, откако пукнатините биле направени, буквите биле напишани со четка на школка или коска за подоцна да бидат врежани. Со развојот на Џинвен и Дажуан "курзивните" знаци продолжиле да се користат. Исто така, секое архаично царство на Кина имаше свој сет на знаци.
Во империјална Кина, графиконите на старите стели—некои од кои датираат од 200 година п.н.е. и биле во сјаожуански стил—сѐ уште се достапни.
Околу 220 п.н.е., царот Ќин Ше Хуанг - првиот кој го освоил целиот кинески слив - наметнал неколку реформи, меѓу нив и обединувањето на карактерите на Ли Си, со што се создаде сет од 3300 стандардизирани Xiǎozhuàn（小篆） карактери. И покрај фактот што главната алатка за пишување во тоа време веќе беше четката, само неколку дела преживеале од овој период и главните примери за овој стил се на стели.
Каишускиот стил (традиционална регуларна скрипта) кој сѐ уште е во употреба денес и му се припишува на Ванг Сижи (, 303-361) и неговите следбеници е уште порегуларизиран. Неговото ширење беше поттикнато од страна на царот Мингзонг на подоцнежната Танг династија (926-933), кој го наредил печатењето на класиците користејќи нови дрвени блокови во каишускиот стил. Технологиите за печатење дозволиле стабилизација на формата. Каишуската форма на знаците од пред 1000 години беше главно слична како и таа при крајот на империјална Кина. Но сепак, имало промени кои биле направени, на пример во формата на која не е апсолутно иста во Кангсиевиот речник од 1716 како и во модерните книги. Кангсиевите и сегашните форми имаат мали разлики, додека редоследот на пишување е сѐ уште ист - според стариот стил.
Стилови кои не преживеале се Бафеншу, мешавина од сјаожуанскиот стил (околу 80%) и од лишускиот стил (околу 20%). Некои варијанти на кинеските знаци биле необични или биле ограничени на локално ниво со векови. Тие генерално биле разбирливи, но секогаш се одбивале во официјалните текстови. Некои од овие необични варијанти, во прилог на некои новосоздадени знаци, го сочинуваат упростениот кинески сет.
Техника
Традиционалното пишување во Источна Азија ги користи Четирите богатства на студијата (/): мастилни четки познати како маоби за пишување на кинеските знаци, кинеско мастило, хартија и аван за мастило, познати како Четирите пријатели на студијата (문방사우) во Кореја.
NGC 3102
NGC 3102 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Калиграфија
Техника
Обликот, големината, просторот и типот на мастилната четка, бојата, густината на бојата и густината на водата во мастилото, како и брзината на апсорпција на водата од хартијата и нејзиниот површински материјал се главните физички параметри кои влијаат врз конечниот резултат. Техниката на калиграфот исто така влијаела врз резултатот. Делото на калиграфот е под влијание на количината на мастило и вода кои тој ги употребува, потоа според притисокот, склоноста и насоката која тој и ја дава на четката, создајќи потенки или подебели потези, и мазни или остри граници. На крај, брзината, забрзувањата и забавувањата на движењата на писателот и редоследот го даваат "духот" на карактерите што во голема мера влијае врз нивната крајна форма.
Стилови
Курзивните стилови како што се xíngshū (полукурзивен) и cǎoshū (курзивен) се помалку ограничени и побрзи, каде што повеќе движења направени од страна на алатката за пишување се видливи. Редоследот на пишувањето во вие стилови повеќе се разликува, понекогаш создавајќи радикално различни форми. Тие потекнуваат од свештеничката скрипта, од истото време како и регуларната скрипта (Хан династијата), но xíngshū и cǎoshū се користат само за лични белешки и никогаш не се користат како стандардни. Стилот cǎoshū  беше високо ценет при владеењето на императорот Ву од Хан (140-187 по н.е.).
NGC 3102
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3102 се споменува и како UGC 5418, MCG 10-15-7, CGCG 289-30, KARA 396, CGCG 290-4.
Калиграфија
Стилови
Примери на современи печатни стилови се Сунг од Сунг династија и sans-serif. Овие не се сметаат за традиционални стилови и вообичаено не се пишуваат рачно.
NGC 3102
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Калиграфија
Влијанија
Јапонските, корејските и виетнамските калиграфии биле во голема мера под влијание на кинеската калиграфија. Јапонците и Корејците исто така развиле конкретни сензибилитети и стилови на калиграфија. На пример, јапонската калиграфија исто така вклучува и локални азбуки, како што се хираганата и катаканата со специфични проблематики и тоа - нови облини и движења и специфични материјали (јапонска хартија - washi  и јапонско мастило). Во случајот на корејската калиграфија, Хангулот и постоењето на кругот барале создавање на нова техника која обично ги збунува кинеските калиграфи.
Привремената калиграфија е практика на калиграфија заснована само на вода направена на подот, која се суши за неколку минути. Оваа практика е особено ценета од страна на новата генерација на кинески пензионери во јавните паркови на Кина. Тие често отвораат студио-продавници во туристичките градови и нудат традиционална кинеска калиграфија на туристите. Освен пишувањето на името на клиентите, тие исто така продаваат четки како сувенири.
NGC 3102
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3102 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3102 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Калиграфија
Влијанија
Од крајот на 1980-тите години, неколку кинески уметници се разграниле од традиционалната кинеска калиграфија во нова територија со мешањето на кинеските знаци со англиските букви; значајни нови форми на калиграфија се тие на Ксу Бинг и на ДаНи - наречена кулиграфија.
NGC 3102
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 4 м 31,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 60° 6' 28".
Калиграфија
Влијанија
Монголската калиграфија исто така била под влијание на кинеската калиграфија во однос и на алатките и на стилот.
Калиграфијата влијаела врз гохуанското сликарство кое се постигнува со употреба на слични алатки и техники. Калиграфијата влијаела врз повеќето големи уметнички стилови во Источна Азија, вклучувајќи го гохуанското сликарство - стил на кинеско, корејско, јапонско сликарство и врз виетнамското сликарство засновано сосема на калиграфија.
Индија
Во однос на индиската калиграфија, се пишува: Едиктите на Ашока (околу 265-238 п.н.е.) биле направени на камен. Овие натписи се здрвени и аголни според формата. По ашокскиот индиски стил на пишување, две нови калиграфски видови се појавуваат: Карости и Брами. Карости се користи во северозападните региони на Индија од 3 век п.н.е. до 4 век од христијанската ера и бил користен во Средна Азија до 8 век. Во многу делови од стара Индија, натписите биле направени на палмени листови. Оваа традиција е стара повеќе од две илјади години. Дури и откако индиските јазици биле ставени на хартија во 13 век, палмените листови се сметале за приоритетен медиум на пишување поради нивната долговечност (речиси 400 години) во споредба со хартијата. И двете страни на листовите биле користени за пишување. Долги правоаголни ленти биле собрани едни до други, биле направени дупки на сите лисја, а книгата била држена заедно со врвца. Книгите производени на овој начин биле вообичаени за Југоисточна Азија. Палмените листови биле одлична површината за пишување бидејќи овозможиле запишување на деликатните букви кои се користиле во многу од писмата на Јужна Азија.
NGC 3102
Други поделби
Проучување на NGC 3102 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29220. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 45; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4137. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1331.
Калиграфија
Индија
Изгорената глина и бакарот биле омилен материјал за индиските натписи. Во северниот дел на Индија, кората од брезата се користела како површина за пишување уште од 2 век од н.е..
Непал
Ренџанското писмо е примарна форма на непалската калиграфија. Самото писмо заедно со неговите деривати (како Лантса, Пагспа, Кутила) се користиле во Непал, Тибет, Бутан, Лех, Монголија, крајбрежна Јапонија и Кореја за запишување на "Ом мани падме хум" и други свети будистички текстови, главно оние добиени од Санскрит и Пали.
Тајланд
Санскритот е примарната форма на тајландската калиграфија. Историски тајландската калиграфија била ограничена на свети текстови на палискиот канон со неколку пошироки уметнички апликации на графичката калиграфија која претставувала личности и објекти. Калиграфијата се појавила на личните знамиња на секој член од тајландското кралско семејство со што таа ги претставувала нивните иницијали во калиграфија. Најочигледното место во земјата каде калиграфијата е присутна е во графитите. Неколку книги биле објавени со калиграфски композиции.
Тибет
Калиграфијата е централна во тибетската култура. Писмото е изведено од индиски скрипти. Автрократите на Тибет обично биле способни калиграфи. Тибет е центар на будизмот веќе неколку века и религијата дава голема важност на пишаниот збор. Ова не обезбедува создавање на многу световни дела, иако тие сепак постојат (но обично се поврзани на некој начин со тибетскиот будизам). Речиси сите верски пишувања вклучувале калиграфија, вклучувајќи ги и писмата испратени од страна на далај-лама и други религиозни и световни власти. Калиграфијата е особено видлива на нивните тркала за молитва, иако оваа калиграфија беше фалсификувана, а не професионално напишана - на сличен начин како што и арапската и римската калиграфија често можат да се најдат на зградите. Иако првично беше направено со алатката рид, тибетските калиграфи денес исто така користат и пенкала и маркери.
Исламскиот свет
Исламската калиграфија (калиграфија на арапски е khatt ul-yad خط اليد‎) еволвираше заедно со Исламот и на арапски јазик. Бидејќи е врз основа на арапски букви, некои ја нарекуваат "арапска калиграфија". Сепак терминот "исламска калиграфија" е посоодветен термин бидејќи се опфаќаат сите дела на калиграфија од страна на муслиманските калиграфи од Андалузија во современа Шпанија до Кина.
Исламската калиграфија е поврзана со геометриската исламска уметност (арабеска) на ѕидовите и таваните на џамиите како и на страниците. Современите уметници во исламскиот свет се инспирирани од наследството на калиграфијата при користењето на калиграфски натписи или абстракции.
Наместо да се присетуваат на нешто поврзано со изговарањето на зборот, калиграфијата за муслиманите е видлив израз на највисоката од сите уметности, уметноста на духовниот свет. Калиграфијата веројатно е најпочитуваната форма на исламската уметност бидејќи таа обезбедува врска помеѓу јазиците на муслиманите со религијата на Исламот. Куранот одиграл важна улога во развојот и еволуцијата на арапскиот јазик и со тоа на калиграфијата на арапската азбука. Изреки и текстови од Куранот се сѐ уште извори на исламска калиграфија.
Општо прифатено е дека исламската калиграфија била најсовршена за време на отоманската ера. Истанбул е отворена сала за изложба за сите видови и сорти на калиграфија, од натписите во џамиите до фонтаните, училиштата, куќите и др.
Персија
Историјата на калиграфијата во Персија датира од пред-исламската ера. Во зороастризмот убавите и јасни списи секогаш биле пофалени.
Се верува дека античкото персиско писмо било создадено околу 600-500 п.н.е. за да се обезбедат споменички натписи за ахеменидските кралеви. Ова писмо се состои од хоризонтални, вертикални, дијагонални букви во форма на нокти, која е и причината што тоа се нарекува "писмо на ноктите" (khat-e-mikhi) на персиски јазик. Векови подоцна, други писма како што се "Пахлави" и "Авестан" се користиле во Стара Персија.
Современи писма
Насталикскиот стил е најпопуларен современ стил во однос на класичните персиски калиграфски писма; персиските калиграфи го нарекуваат "невестата на калиграфските писма". Овој калиграфски стил е врз основа на толку силна структура што таа се има променето многу малку од самиот почеток. Мир Али Табризи го нашол оптималниот состав на буквите и графичките правила кој истраел последните седум векови. Има многу строги правила за графичкиот облик на буквите и за комбинацијата на буквите, зборовите и составот на целото калиграфско дело.