cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Неџати Зекерија
Творештво
Всушност, тој стекнал популарност со своите раскази за деца. Неговите детски раскази се преведени на неколку јазици, и се издадени во повеќе странски земји. Неговите збирки со детски раскази се следните:
Дел од овие книги се издадени и во Турција, каде што некои се дадени на употреба во училиштата. Освен детски раскази, напишал и раскази за возрасни, но тие не се издадени. Неџати Зекерија, освен со пишување на раскази, се занимавал и со критичарска и преведувачка активност. Има преведно многу книги од македонски на српскохрватски јазик. Имал голем придонес при преведување на познати книжевни дела од другите земји во светот на турски јазик, а тој е составувач на повеќе антологии објавени во Турција.
Почести
Во чест на писателот е наречено основното училиште „Неџати Зекирија“ во с. Коџаџик. Дебарско (Општина Центар Жупа).
Во Скопје постои кафе-книжарница „Децата од нашата улица“, наречена по истоимената збирка раскази на Зекерија.
Објавени дела
Позначајни дела на Зекерија се:
Ванахајм
Во космологијата на норвешкиот свет, Ванахајм ( стар норвешки за „дом на ванирот “) е локација поврзана со Ванир, група на богови што се поврзани со плодноста, мудроста и можноста да ја видат иднината.
Ванахајмер е потврдена во Поетската Еда ; составена во 13 век од претходни традиционални извори, и Прозна Еда и (во ехемеризирана форма) Хајмскрингла ; и двете напишани во 13 век од Снори стурлсон. Во Поетската Еда и Прозната Еда, Ванахајм е опишана како место каде се издигнал богот Нјорд.
Докази
Ванахајм се споменува еднанш во Поетската Еда ; во строфа од песната Вафрањизмал. Во Вафнарњизмал, Гагнародр (богот Один во маскирање) се вклучува во игра на итриност со јотун Вабефранир. Гагнер го прашува Вабефрарнир од каде дошол Ванскиот бог Нјорд, зашто, иако владее многу копитари и хирги, Нјорд не бил воспитан меѓу Асир. Вафрарнир одговара дека Нејрир бил создаден во Ванахајм од „мудрите сили“ и упатува дека Нјорд била разменета како заложник за време на Војната во Есир-Ванир. Покрај тоа, Вафрарнир коментира дека, кога ќе заврши светот ( Рагнарок ), Нјорд ќе се врати во „мудриот Ванир“.
Во поглавје 23 од книгата „ Проза Еда “ Гилфагининг, востаната личност на Висока вели дека Нјорд бил одгледан во Ванахајм, но подоцна бил испратен како заложник на Сисир.
На Хајмскригла книга сагата Инглинга бележи еухмеризиран сметка за потеклото на Нордиска митологија. Во поглавје 1, „Ван дом или домот на Ванир“ е сместен околу реката Дон (за кој Снори пишува некогаш се викаше „Тана виљушка“ или „Вана виљушка“). Поглавје 4 ја опишува војната „Есир-Ванир“, истакнувајќи дека за време на размената на заложници, Асир го испратил богот Ханир во Ванахајм и таму веднаш бил поставен за поглавар. Во поглавје 15, кралот Свејгир е запишан како се оженил со жена по име Вана во „Валанланд“, сместена во Шведска. Двајцата родија дете, кое го именуваа Ванланди (што значи „Човек од земјата на Ванир“ ). Постоењето на Девет светови добиваат споменување во некои текстови на старите норвешки текстови. Овие светови негде се конкретно наведени во низа, но генерално се претпоставува дека го вклучуваат Ванахајм. Хенри Адамс Bellows смета другите осум да биде Асгард, Алфхајм, Мидгарг, Јотунхајм, Сварталфахемир, Нилфхајм,Муспершеилмер а можеби и Новаљерир.
Хилда Елис Дејвидсон коментира дека точно онаму каде Ванахајмер спаѓа во Деветте светови не е јасно, бидејќи „главните богови Фрајр и Нежорд со голем број други, се претставени заедно со Аси во Асгард, но се чини веројатно дека тоа било во подземјето “ Дејвидсон забележува поврзаност помеѓу Ванир и „ копнените духови кои живееле во могили, ридови и во вода [. . . ]
Рудолф Симек тврди дека Снори „несомнено“ го измислил името Ванахајмр како колега од Ванир на Асгард, но не ја спомнува референцата за Вафранизам.
Италијанска архитектура
Архитектурата на Италија, позната како италијанска архитектура, се однесува на сите форми на оваа уметност во Италија. Италија има многу широк и различен архитектонски стил, кој едноставно не може да се класифицира по периоди и по региони, заради поделбата на Италија на неколку градови-држави до1861 година. Италија е позната по нејзините значајни достигнувања во архитектурата, како што е изградбата на аркади, куполи и слични структури во времето на Стариот Рим и основањето на архитектонската ренесанса при крајот на 14 до 16 век. Италија била татковина на Паладианизам, стил на градба којшто инспирирал движења како движењето на неокласична архитектура и имал влијание при градењето на благородничките куќи на село низ цел свет, особено во Велика Британија, Австралија и САД при крајот на 17 век до почетокот на 20 век. Неколку од најдобрите дела во западната архитектура, како Колосеум, Дуомо во Млано, катедралата во Фиренца и градбите на зградите во Венеција се наоѓаат во Италија. Во Италија има вкупно 100.000 споменици од сите сорти (музеи, палати, згради, скулптури, цркви, уметнички галерии, вили, фонтани, историски куќи и археолошки урнатини). Италијанската архитектура исто така имала значително влијание врз светската архитектура. Британскиот архитект Иниго Џонс, инспириран од градбите на италијанските згради и градови и од Андреја Паладио, ги донел идеите на италијанската ренесансна архитектура во Англија во 17 век. Исто така, италијанската архитектура која е популарна и во странство од 19 век, се користела да ја опише странската архитектура којашто се градела во италијански стил, особено по моделот на ренесансната архитектура.
Стара Грција и Етрурците
Заедно со предисториската архитектура, помеѓу првите народи во Италија кои правилно започнале со тек на изградби биле Грците и Етрурците. Во северна и централна Италија Етрурците биле оние кои во тоа време го воделе правецот во архитектурата. Етрурските згради биле направени од тули и дрво, според тоа малку етрурски архитектонски места се доказ за ова во Италија, со исклучок на неколку во Волтера, Тоскана. Етрурците имале цврсто влијание врз римската архитектура, бидејќи и тие граделе храмови, фора, јавни улици и аквадукти. Тешките столбови и портали кои биле изградени од Етрурците и нивните градски порти исто така значајно влијаеле врз римската архитектура.
Во јужна Италија, од 8 век п.н.е., грчките населеници кои ја изградиле Магна Грација, ги граделе нивните градби во грчки стил. Грците граделе поголеми, подобри и потехнолошко напредни куќи од луѓето во железното и бронзеното доба и исто така имале влијание врз римската архитектура. Сепак до 4 век п.н.е. помал акцент се ставало на градење храмови, додека Грците поминувале повеќе време градејќи театри. Театрите биле полукружни и имале аудиториум и сцена. Порано тие биле градени само на падини, спротивно од Римјаните кои вештачки ги граделе седиштата за публиката. Грчките храмови имале обемни камени или мермерни столбови. Денес има неколку остатоци од грчката архитектура во Италија, особено во Калабрија, Апулија и Сицилија. Пример за ова се урнатините во Агриџенто, Сицилија кои во моментот се дел од Светско наследство на УНЕСКО.
Стар Рим
Архитектурата на Стариот Рим ја присвоила надворешната старогрчка архитектура околу 2 век п.н.е. за свои цели, што резултирало со создавање на нов архитектонски стил. Двата стилови често се сметаат како едно тело на класична архитектура. Овој пристап се смета дека е репродуктивен и некогаш го попречува разбирањето и можноста на стручњакот да процени римски градби по грчки стандарди, особено кога се потпира единствено на надворешниот изглед. Римјаните го апсорбирале грчкото влијание, што е очигледно во многу аспекти кои се блиско поврзани со архитектурата; на пример ова може да се забележи во претставувањето и користењето на Триклиниум во римски вили како место и начин на јадење. Римјаните исто така биле задолжени на нивните соседи и предоци Етрурци кои ги снабдувале со богатството на знаењето кое било од суштинско значење за идните архитектонски решенија, како што е хидраулика и во изградбата на порти.
Социјалните елементи во градовите како богатство и високата густина на населеност ги натерале античките Римјани да откријат нови (архитектонски) решенија за себе. Употребата на сводови и порти заедно со солидно познавање на градежни материјали, им овозможило да постигнат нов успех во изградбата на очевидни структури за јавна употреба. Такви се каналите на Рим, бањите на Диоклетијан и бањите на Каракала, базилики и можеби најважното од се Колосеум. Тие биле одново создадени во помал обем во најважните градови во Империјата. Некои опстанати градби се скоро целосни, како градските ѕидини на Луго во Хиспанија Тараконензис или северна Шпанија.
Ранохристијанска и византиска архитектура
Италија била значително погодена од ранохристијанската доба, посебно Рим како седиште на Папа. Византијците исто така дошле во Италија, кои во нивен стил изградиле неколку градби, палати и цркви.
Христијанскиот концепт за “базилика“ е измислен во Рим. Тие биле долги, правоаголни згради, кои изградени во речиси античко-римски стил, често богати со мозаици и декорации. Ранохристијанската уметност и архитектура исто така била значително инспирирана од онаа на римските пагани; нивните цркви биле украсени со статуи, мозаици и слики. Доцнохристијанските фрески може да се забележат во некоја од многуте катакомби во Рим.
Во Италија исто така присутна била и византиска архитектура. По Западното Римско Царство, Византијците владееле со светот во поглед на култура, уметност, музика, литература, мода, наука, технологија, бизнис и архитектура исто така. Византијците, кои во потесна смисла биле луѓе од Западното Римско Царство, ги задржиле римските принципи за архитектура и уметност, давајќи им поисточен пресврт, и биле познати по своите незначително истакнати куполи, и богатата употреба на позлатени мозаици и икони отколку статуи. Бидејќи Византијците останале некое време во Сицилија, нивното влијание во архитектурата може да се забележи денес, на пример во катедралата Кефалу во Палермо или во Монреал со нејзините богато украсени цркви. Базиликата Свети Марко во Венеција исто така е пример за византиска архитектура во Италија.
Романска архитектура
Романската архитектура во Италија доста варирала, како во стил така и во конструкција. Најуметничка област веројатно била Тоскана, особено фиренциската и пизанската романска архитектура. Сицилија, која била под влијание на нормански доселеници, исто така била значајна.
Во Италија за време на романската архитектура се прекинла градбата на дрвени покриви во црквите. Тежината на градбата имала тенденција да попушта однадвор и затоа се ставало потпирачи за да ја придржуваат. Ѕидовите на црквите во романски стил биле гломазни и тешки, сепак ова значело дека романскиот црковен интериер во Италија бил далеку попрост и поблаг од оној на ранохристијанскиот и византиски период. Тие се состоеле само од мермер и камен и имале мала декорација, за разлика од богатите мозаици во италијанско-византиските архитектонски дела.
Главна иновација од романската архитектура е сводот којшто претходно не постоел во историјата на западната архитектура.
Готска архитектура
Готска архитектура се појавила во Италија во 12 век. Италијанската готика отсекогаш задржувала посебна одлика со којашто се разликувала во еволуцијата од онаа во Франција, а исто така и во други европски земји. Всушност, архитектонските ерудитивни решенија и технички иновации на француските готски катедрали никогаш не се направиле: италијанските архитекти претпочитале да продолжат со традиционална изградба основана во претходните земји.
Готската архитектура била донесена во Италија како што била и во сите други европски земји. Редот на Бенедиктин Цистерциан е главниот носител на овој нов архитектонски стил со нивните нови градби. Се раширил од Бургундија (денес источна Франција), нивна првобитна област, преку останатиот дел на Западна Европа.
Веројатна временска рамка од готската архитектура во Италија може да се состои од:
Ренесанса и маниристичка архитектура
Во 15 век Италија, а посебно градот Фиренца е роден крај на ренесансата. Почетоците на новиот архитектонски стил се во Фиренца, тој не еволуирал бавно како што готското произлегло од романското, туку таа била свесно донесена од посебни архитекти кои се обиделе да го обноват редот на минатата „Златно доба“. Научниот пристап на античката архитектура се совпаднало со општото оживување на учењето. Голем број фактори влијаеле за нејзиното остварување. Италијанските архитекти отсекогаш претпочитале форми кои се јасно дефинирани и конструктивни елементи кои ја истакнувале нивната намена. Овие одлики се прикажани на повеќе тосканско-романски градби, како што се Баптисериумот во Фиренца и катедралата во Пиза.
Италија никогаш целосно не го прифатила готскиот архитектонски стил. Покрај Миланска катедрала, во голема мера работа на германски градежници, на неколку италијански цркви е даден приоритет на вертикалното, накитен орнамент и сложен ребрест свод, што ја карактеризираат готика во другите делови на Европа.
Присуството на антички архитектонски остатоци, посебно во Рим, кои претставуваат одреден класичен стил послужило како инспирација на уметниците во времето кога филозофијата исто така се насочувала кон класицизмот.
Катедралата во Фиренца, изградена од Арнолфо ди Камбио, останала недовршена до крајот на 14 век. Имало огромна дупка на центарот каде што требало да стои куполата. Филипо Брунелески победил во натпреварот за градење на куполата, којшто ја изградил најголемата купола од римско време. Тој повикал тимови работници од осум делови на градот со што остроумно го возбудил цел град.
Кога царевите на Стариот Рим се вратиле од битка, тие изградиле триумфална порта како нивен споменик. Во Рим и во други делови на Италија има неколку такви споменици и главната градба опфаќа голема порта на центарот и помала пониска порта или влез на двете страни. Архитектот Леон Батиста Алберти го користел ова како модел за предниот дел на црквата Свети Андреја во Мантова. Тој го користел истиот стил на високо и засводено, ниско и правоаголно, сè до внатрешноста на црквата. Ова било копирано од многу други архитекти. Исто така базиликата Свети Андреја била прва градба која имала столбови кои опкружуваат два реда, наречени џиновски ред.
Кога станува збор за градење палати, богатите луѓе во времето на ренесансата имале различни потреби од римските цареви, па така архитектите морале да се придржуваат на правилата со цел да направат нов вид на грандиозна градба. Овие ренесансни палати обично биле на три спрата и сосема обични однадвор. Внатре имале двор, опкружен со убави столбови и прозорци.
Оваа вила е изградена од Андреја Паладио (и Винченцо Скамоци по неговата смрт) од 1566 година. Градбата е во форма на квадрат која изгледа исто од сите страни и на центарот има купола. На секоја страна има огромно предворје како на римски храм. Дизајнот на вилата е толку елегантен што други архитекти го користеле истиот стил кој може да се забележи на цркви, куќи и палати, вклучувајќи ја и Белата куќа.
Архитектура во рокококо и доцен барокен век
Најоригиналното дело на цела доцна барокна и рокококо архитектура е Палаџина ди касиа ди Ступиниџи (Ловечка палата на Ступиниџи) која датира од 18 век. Таа е изградена од Филипо Хувара кој исто така ја изградил Базилика ди Суперга близу Торино. Во истиот период во Венето имало навраќање на паладински мотиви, коешто било очигледно во вилата Писани во Стра (1721 година) и црквата Сан Симеоне Пиколо во Венеција (завршена во 1738 година).
Последното поглавје на римската барокната сезона ги носи најважните достигнувања во големите урбани подобрувања како Шпански скали и фонтана ди Треви, додека фасадата на Базилика Свети Јован Латерански од Алесандро Галилеј има поостри класични својства.
Во Кралството Неапол, архитектот Лујџи Ванвители во 1752 година започна со изградбата на дворецот во Казерта.
Архитектурата во неокласицизмот и 19 век
При крајот на 18 век и почетокот а 19 век Италија била под влијание на неокласицистичкото архитектонско движење. Сè од вили, палати, градини, ентериери и уметност започнало да се заснова на римски или грчки мотиви, и градбите биле доста засновани на ремек делото од Андреја Паладио Вила Капра „Ла Ротонда“.
Пред откривањето на изгубените градови Помпеја и Херкуланеум градбите се основале на мотив од Стар Рим и класична Атина, но подоцна биле инспирирани од овие археолошки наоѓалишта. Примери од неокласична архитектура во Италија се театарот Сан Карло (Неапол 1810 година), Сан Франческо ди Паола (Неапол 1817 година), Педрочи кафе (Падова, 1816 година), храм во Канова (Посањо, 1819 година), театарот Карло Феличе (Џенова, 1827 година) и Цистернон (Ливорно, 1829 година).
Во средината на 19 век Италија била исто така позната по неколку релативни авангардни структури. Галерија Виктор Емануел II во Милано, изградена во 1865 година, е првата градба во Италија со железо, стакло и челик и светски најстарата шопинг галерија, која подоцна имала влијание врз галерија Умберто I во Неапол.
Нова уметност (слободна) архитектура
Најоригиналните поборници за новата уметност биле Џузепе Сомаруга и Ернесто Басиле. Првиот е творец на Палацо Кастиглион во Милан додека вториот го проектирал проширувањето на Палацо Монтечиторио во Рим.
Сепак во 1920 година и следните години бил воведен нов архитектонски јазик – рационализам. Овој вид на футуристичка архитектура била воведена од Антонио Сантелиа и оттука од Групо 7, основана во 1926 година. По распаѓањето на групата, движењето било прифатено од одвоени уметници како Џузепе Терањи (Каза дел Фашио, Комо), Адалберто Либера (вила Малапарте во Капри), и Џовани Милелучи (железничка станица во Фиренца Марија Новела).
За време на фашистичкиот период, рационализамот бил надминат од Новеченто италијано, кој не ги прифаќа авангардните мотиви и наместо тоа цели кон оживување на минатата уметност. Најважните претставници во областа на архитектурата биле Џио Понти, Пјетро Асчјери и Џовани Муцио. Ова движење служело како инспирација за Марчело Пјачентини при создавањето на „поедноставен неокласицизам“ кое било поврзано со повторното откривање на империски Рим. Пјачентини е творец на неколку дела во Италија, од кои најважното е контроверзното создавање на Виа дела Концилиационе во Рим.
Фашистичка архитектура
Рационалистично-фашистичка архитектура е италијански архитектонски стил кој се развил во текот на фашистичкиот режим и започнал при крајот на 1920 година. Овој стил бил промовиран и применет најпрво од Групо 7, чијшто архитекти се Гидо Фрете, Себастијано Ларко, Џино Полини, Карло Енрико Рава, Џузепе Терањи и Адалберто Либера. Стилот се одликувал со две гранки, модернистичла гранка со Џузепе Теранџи како најистакнат претставник и конзервативна гранка со Марчело Пјачентини и Ла Бурбера како највлијателни.
Архитектурата по Втората светска војна и модернистичка архитектура
Во 1950-тите, во сезона анимирана од интересни дебати спроведени од критичари како што е Бруно Зеви, преовладуваше рационализмот, кој во заглавието на Ромската станица Термини најде едно од парадигматичните дела, да стане италијански нео -реализам со Галтиеро Галманини и Пјеро Порталупи, оттука се роди вистинскиот италијански дизајн, со архитектите кои се занимаваат и со истражување на мебел и предмети, целосна авангарда што го направи италијанскиот дизајн познат низ целиот свет. Двајца италијански архитекти добиле Прицкерова награда за архитектура: Алдо Роси (1990 година) и Ренцо Пијано (1998 година). Некои од најважните архитекти кои работеле во Италија во периодот помеѓу крајот на 20 век и почетокот на 21 век се Ренцо Пијано, Масимилијано Фуксас и Гај Ауленти. Делата на Пијано се стадионот Сан Никола во Бари, аудиториумот Парко дела Мусика во Рим, обновувањето на старото пристаниште во Џенова и други. Помеѓу најпознатите проекти на Фуксас се (од јануари 2011 година) Гратачјело дела реџионе пјемонте (облакодер во регионот Пиемонт) и Центро конгреси Италија нувола во ЕУР, Рим.
Други забележливи прикази за современа атхитектура во Италија се швајцарецот Марио Бота (обновување на Ла Скала во Миланp), Заха Хадид (Национален музеј на 21 век на уметност и архитектура во Рим, облакодерот Ло Сторто во Милано), Ричард Мејер, Норман Фостер и други.
NGC 2395
NGC 2395 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Близнаци, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2395 се споменува и како OCL 502.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2395 е од видот III1p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8 m. NGC 2395 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Други поделби
Проучување на NGC 2395 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 184; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 776. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1354.
Борова пиларка
Боровата пиларка е вид од фамилијата Diprionidae. Тој е познат пред сè како вид на опасни шумски штетници, бидејќи ларвите јадат борови иглички. Познато е дека тие се хранат претежно со обичниот бор (Pinus sylvestris), но исто така и со другите видови на борови (на пример, црниот бор Pinus nigra).
Начин на живеење
Женките на овој инсект се долги 10-12 мм, мажјаците се нешто помали, но имаат големи пипала во форма на чешел. Со помош на нив ги чувствуваат ферохормоните кои женките ги произведуваат, па така ги наоѓаат. Обоени се со црна или темнокафеава боја, а женките на абдоменот имаат жолти риги. Имаат два пара кожести крилја, при што предниот пар крилја е поголем од задниот. Боровите пиларки се штетници на зимзелените стебла, најчесто на боровите. Женките снесуваат 60-120 белузлави или жолтеникави јајца во боровите иглички. Ларвите живеат во колонии и се хранат со борови иглички и често причинуваат големи штети во зимзелените шуми. Младите ларви ги јадат само рабовите на игличките, додека постарите се хранат со цели иглички. Мажјаците поминуваат низ пет, а женките низ шест стадиуми на ларва, по што се поткожуруваат. Летните кожурки се со светла, а зимските со темнокафеава боја. Од нив по преобразбата излегуваат возрасни бубачки.
Петар Илиевски
'''Петар Хр. Илиевски''' (Горно Бигор Доленци,, - , ) — виден македонски научник, истражувач во областа на лингвистиката и славистиката, учесник во НОБ, член на МАНУ од 1979 година, универзитетски професор и светски познат Микенолог.
Животопис
Петар Христов Илиевски е роден на 2 јули 1920 година во кичевското село Горно Бигор Доленци. По завршувањето на Богословскиот факултет во Софија, во 1946 година, се вработил како наставник во неколку средни училишта во Скопје. Во 1956 година дипломирал на групата Класична филологија на Филозофскиот факултет во Скопје. Специјализирал микенологија во Кембриџ во 1957/58 година и докторирал од истата област во 1960 година на Филозофскиот факултет во Скопје на тема „Аблативот, инструменталот и локативот во најстарите грчки текстови“ и е избран за доцент, во 1966 е избран за вонреден професор, а во 1971 година за редовен професор. Бил одговорен уредник на сојузното списание за класична филологија и антички студии „Жива антика“. Од 1965 година бил член на Постојаната меѓународна комисија за микенолошки студии, а од 1981 година бил член на Центарот за балканолошки истражувања при Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина. Го организирал Друштвото за антички студии на Југославија (1972–1973 година), како и на низа меѓународни научни собири.
Јован Кркобабиќ
Јован Кркобабиќ (Јован Кркобабић; роден на година) е српски политичар, претседател на Партијата на обединети пензионери на Србија која во колиција со СПС и Единствена Србија на парламентарните избори во мај 2008 г. влегла во Собранието на Србија со 20 освоени мандати. ПУПС добил 5 мандати.
Кркобабиќ како најстар пратеник претседавал со конститутивната седница на Народното собрание на Србија на 11 јуни 2008. На 7 јули 2008 е избран за потпретседател на Владата на Република Србија.
Штефан Фрај
Штефан Фрај (роден на 20 април 1986 година во Алтштетен) — швајцарски фудбалер, голман на Сиетл Саундерс.
Целата своја кариера ја има поминато играјќи за екипи од САД, во УСЛ и МЛС.
Животопис
Штефан е братучед на поранешниот фудбалер - капитен и најдобар стрелец на сите времиња на швајцарската репрезентација - Александер Фрај, кој настапувал на позицијата напаѓач и поголемиот дел од својата кариера го поминал играјќи за Базел, клуб во кој денес работи како тренер во младинските категории.
На 13 јуни 2017, Фрај на Твитер објавил дека официјално се здобил со американско државјанство.
Колеџ и рани години
Фрај се преселил од Швајцарија во САД кон крајот на 90-тите, и посетувал настава во средното училиште Де Ла Сејл во Конкорд, Калифорнија, и играл колеџ фудбал на Универзитетот на Калифорнија во Беркли. За време на својте колеџ денови, Фрај исто така играл и за екипите Сан Франциско Силс и Сан Хозе Фрогс во УСЛ развојната лига.
ФК Торонто
Фрај бил избран за МВП на MLS Player Combine 2009 во Форт Лодердејл, и потпишал договор со Генерација Адидас. Тој бил драфтуван во првата рунда (13-ти пик) на МЛС Супер Драфтот 2009 од ФК Торонто.
Тој го направил своето професионално деби на 21 март 2009 година, во првиот натпревар на Торонто во МЛС сезоната 2009 против, и наскоро се утврдил како прв голман на тимот. Кратко време потоа Фрај бил избран за Играч на месецот на Торонто за април 2009. Фрај исто така ја добил наградата за Одбрана на колото во МЛС за 15-тото коло и потоа уште трипати едноподруго за 24-тото, 25-тото и 26-тото коло од сезоната.
Тој одиграл 3 натпревари за Торонто во Канадското првенство 2009, притоа не примил ниту еден гол и направил неколку клучни одбрани во одлучувачкиот натпревар со кој му помогнал на Торонто да го победи со голема разлика (6-1), која им била неопходна да го минат  на табелата со подобра гол-разлика за само еден гол, и да ја освојат нивната прва титула во клупската историја.
На 25 април 2010, Фрај ја сочувал својата прва сува мрежа за сезоната 2010 во победата со 2–0 на домашен терен над. Фрај имал уште една извонредна сезона како прв голман на Торонто. Тој ја завршил сезоната со 1.32 примени гола по натпревар и 70% одбранети удари кон неговиот во просек, со што ги подобрил сите статистички показатели од неговата дебитантска сезона. На 18 ноември 2010 година, било објавено дека Фреј ќе дипломира на програмот на МЛС Генерација Адидас на крајот на сезоната 2010.
Во јануари 2011, откако Арон Винтер бил назначен за нов тренер на клубот, тој изјавил во едно интервју дека Џулијан Де Гузман, Двејн Де Росарио и Штефан ќе бидат клучните играчи за Торонто во сезоната што надоаѓала и бил импресиониран од квалитетите на Фрај. Својата прва сува мрежа во сезоната 2011 ја забележал во вториот сезонски натпревар, победата на домашен терен со 2–0 над Портланд Тимберс на 26 март; Фрај исто така ја забележал и својата трета асистенција откако играл за Торонто овозможувајќи му на Хавиер Мартина да го постигне вториот гол во натпреварот, кој подоцна бил избран за Гол на колото во МЛС. По заминувањето од клубот на капитенот Двејн Де Росарио на почетокот на април 2011, тренерот Винтер го именувал Мајкон Сантос за нов капитен додека Фрај станал заменик капитен. На 13 април против Лос Анџелес Галакси Фрај ја носел капитенската лента за првпат за време на неговиот престој во Торонто поради повредата на Сантос; натпреварот завршил нерешено 0–0. Фрај ги започнал повеќето натпревари во првиот дел од сезоната но се соочил со некој повреди, а по одмарањето во неколку натпревари, резервниот голман Милош Коциќ направил неколку силни настапи создавајќи високо конкурентна средина за позицијата прв голман. На крајот на сезоната било објавено дека Фрај ќе тренира со Ливерпул и ќе се врати во Торонто за пред-сезонските подготовки.
По една година закрепнување, Фрај влегол во предсезонските подготовки за сезоната 2013 како прв одбран голман, но сепак претрпел помала повреда на тренинг, со што му дозволил на резервниот голман Џо Бендик да започне во првиот натпревар од сезоната. Бендик продолжил со силни настапи принудувајќи го тренерот Рајан Нелсен да се држи за него како опција помеѓу стативите, а Фрај го заработил својот прв настап по пауза од повеќе од една година во натпреварот против Монтреал Импакт во Канадското првенство на 24 април 2013 година; натпреварот завршил со победа на Торонто од 2-0.
Сиетл Саундерс
Фрај дошол во Сиетл како прв голман на клубот по заминувањето на австриецот Михаел Гспурнинг, кој имал неколку неубедливи настапи во претходната сезона. Своето деби за Саундерс, Фрај го направил на 8 март 2014, во првото коло од новата сезона во МЛС, одржувајќи сува мрежа во победата на домашен терен над со 1-0. Тој бил на голот на Сиетл во сите натпревари од регуларниот дел на сезоната во МЛС, помагајќи му на клубот да го освои MLS Supporters' Shield трофејот и да избори место во плејофот од МЛС купот каде исто така бранел во сите 4 натпревари на својот тим до елиминацијата на Саундерс од во конференциското финале. Фрај бил стандарден и во Купот на САД, пропуштил само еден натпревар оној во петотто коло дозволувајќи му на ветеранот Маркус Ханеман да застане на голот, бранејќи во четвртфиналето, полуфиналето и финалето и примил само два на патот на Сиетл до титулата; прва за него во новиот дрес.
Фрај бил еден од најдобрите голмани во лигата за време на сезоната 2016, сочувувајќи ја својата мрежа празна 8 пати во 33 настапи (бил на делба на четвртото место меѓу голманите во оваа категорија), додека Сиетл се квалификувале за плејофот откако завршиле како четврти во Западната конференција. Тој примил само три гола во плејофот на МЛС купот, одржувајќи четири суви мрежи во шест натпревари во доигрувањето. Во МЛС купот 2016, Фрај бил избран за МВП на натпреварот откако имал седум одбрани во регуларното време и уште една во пенал-завршницата по која Саундерс го добиле финалето со 5–4 на пенали против неговиот поранешен клуб, Торонто, откако по 90 минути и продолженијата натпреварот завршил без голови 0–0; неговата одлучувачка одбрана по ударот со глава на Џози Алтидор во второто продолжение подоцна била опишана од репортерот на MLSSoccer.com Сем Стејскал како "една од најдобрите одбрани во историјата на МЛС купот".
Во текот на сезоната 2017, Фрај уште еднаш се потврдил како еден од најдобрите голмани во лигата: тој започнал 33 натпревари во текот на регуларниот дел од сезона, направил 84 одбрани во текот на годината со 69,4 проценти одбранети удари, примени 1.09 гола во просек по натпревар, а исто така успеал да одржи 13 суви мрежи, што било повеќе од кој било друг голман во лигата. Во плејофот, Фрај направил само четири одбрани на патот кон финалето на МЛС купот, но одржил четири последователни суви мрежи, додека Сиетл стигнал до финалето на МЛС купот без примен гол. На 9 декември 2017 година, тој го започнал финалето на МЛС Купот 2017 против неговиот поранешен клуб Торонто на БМО Филд, во "реваншот" на финалето од претходната сезона; Торонто победил во овој натпревар со 2-0 и со тоа го комплетирале треблот со освојување на МЛС купот, MLS Supporters' Shield и Канадското првенство, но Фрај бил пофален од страна на медиумите за неговата изведба во натпреварот, правејќи низа импресивни одбрани за да го задржи резултатот оној почетниот на полувремето, и направил вкупно девет одбрани во рамките на првиот час од натпреварот.
Репрезентативна кариера
Фрај бил дел од швајцарската репрезентација под 15 години.
Во јануари 2017, Фрај бил повикан во кампот на американската репрезентација од Брус Арина. Тој добил американско државјанство во јуни 2017.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 25 март 2017.
Штеуни (Вирово)
Штеуни — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Вирово. Претставува доцноантички рударски јами. Се наоѓаат на десниот брег на Вировска Река, во самото село, каде има стари рударски јами вкопани во карпа на 3 м над коритото на реката. Имаат отвор со форма на трапез со димензии од 1,70 м (висина) и 1,20 м (ширина). На 5 м внатре во јамата има остатоци од изгниени греди - потпирачи. Во непосредната близина се наоѓа уште една јама со приближно исти димензии на отворот.
Список на државни водачи во 892 година
Ова е список на државни водачи во 92 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-755
Космос-755 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1012 км, а најмалото на 971.
Кокиче
Класификација
Родот кокиче (Galanthus) ги вклучува следните видови:
Елени Цалигопулу
Елени Цалигопулу (грчки: Ελένη Τσαλιγοπούλου; родена на 11 април 1963 година) — грчка пејачка на популарна музика, која во текот на нејзината 30-годишна кариера, ја има задржано позицијата на еден од најпродаваните музичари во нејзината земја.
Почетоци на кариерата
Родена и израсната во Науса (Негуш), град во рамките на регионалната единица Иматија, во грчкиот административен регион Централна Македонија, таа започнала да настапува уште на рана возраст, заедно со нејзиниот брат, кој исто така е музичар. Во 1981 година, таа родила син, Аргирис. До 1985 година, откако земала лекции за класично пеење, таа го започнала своето професионално деби во Солун и стапила во контакт со текстописецот Јоргос Зигас, чии песни ги изведувала на нејзиниот прв соло албум.
Во 1987 година, таа ги изведувала песните на врвните грчки композитори и текстописци Манос Хаџидакис и Стаматис Спанудакис. Таа настапувала на турнеја низ Грција, други делови од Европа, а, исто така, во Америка, заедно со познатиот пејач Јоргос Даларас. Нивната професионална соработка продолжила и во текот на следните 10 години.
Таа често одржувала концерти во Атина заедно со Даларас. Иако во почетоците на нејзината кариера, нејзиниот глас и стил на пеење биле споредувани со тие на музичката ѕвезда Елефтерија Арванитаки, таа набрзо изградила свој уникатен стил. Во 1989 година, таа соработувала со музичката ѕвезда, пејач и текстописец Никос Ксидакис, а во 1990 година го издала најпродаваниот албум Девојче и жена (Κορίτσι και γυναίκα). Успехот на овој албум го започнал периодот на т.н. современо-уметнички стил на грчката музика, кој станал популарен во 1990-тите години.
Кариера на музичка ѕвезда
Во текот на 1990-тите години, Елени Цалигопулу се искачила на највисокиот ранг на грчки музички изведувачи. Од нејзините девет издадени албуми во текот на оваа деценија, првиот бил Девојче и жена (Κορίτσι και γυναίκα) од 1990 година, а последниот бил Се менува секоја ноќ (Αλλάζει κάθε που βραδιάζει) од 1999 година. Меѓу најпознатите албуми од оваа деценија биле: Аргентинос, од 1996 година, и Ерата на сонот, од 1998 година. Во текот на 1998-99 година, таа формирала пејачко партнерство со грчкиот вокалист Мелина Кана, кое резултирало со албумот 13 месечини (13 Φεγγάρια) од 1999 година. При крајот на деценијата нејзиниот музички стил сè повеќе добивал одлики на западната поп-музика, а во тој период таа настапувала на концерти низ земјата во тандем со музичката ѕвезда Димитрис Басис и музичките бендови Моуд Плагал и Микро.
Во 2000 година соработувала со Џон Коцирас, а во 2001 година со нејзиниот сопруг Јоргос Андреу, како и со Никос Портокалоглу. Во 2002 година, таа настапувала заедно со Манолис Лидакис. Во 2004 година, настапувала во Атинската концертната сала, изведувајќи ги песните на Василис Цицанис.
Во текот на 2005 година, таа била на летна турнеја со глумицата и пејачка Тања Цанаклиду, а нејзиниот албум од таа година, Драг дневнику (Αγαπημένο μου Ημερολόγιο), бил направен во соработка со музичкиот ансамбл Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, познат по традиционалните изведувања на грчките народни песни.
Во наредните години таа продолжила да снима албуми и да изведува, како што се нејзините настапи од 2008 година со пејачите Андријана Бабали и Гиота Нега. На 22 април 2016 година, таа настапила во САД, во Kaye Playhouse, во Хантер колеџот во Њујорк, а следниот ден во Центарот за изведба Беркли, во Бостон.
Нечиста крв
Нечиста крв е роман на српскиот писател Борисав Станковиќ.
Содржина
Романот се состои од 33 глави.
Осврт кон романот
Во „Нечиста крв“, Станковиќ се претворил од илустратор на „старото“ Врање во негов историчар. Во ова дело, авторот подлабоко ја осветлил судбината на луѓето, како резултат на општествените односи, судири и борби. Во прв ред, романот е историја на едно чорбаџиско семејство од Врање, од неговите најусшпешни времиња („од турските времиња“) до загубата на богатството и моќта. Меѓутоа, оваа историја не е сведена, како што тврдел Јован Скерлиќ, на „физиолошката дегенерација на едно старо богато семејство“ во стилот на натурализмот на Зола. Во романот, никој не е сведен само на темперамент, на физиолошка суштина. Секој лик е карактер чиј начин на мислење и став кон луѓето се определени од општествената положба.
Сепак, „Нечиста крв“ ги преминува рамките на хроника на едно семејство и прераснува во историја на едно полуфеудално, патријархално општество. Уште повеќе, романот претставува слика на секое општество во кое владеат парите и обвинение против секое општество во кое човечката личност се лишува од слободата и, со тоа, се нагрдува. Оваа идејна содржина, силно заситена со хуманизам, добива и впечатлив уметнички облик. Сите слабости во дотогашниот книжевен метод на Станковиќ - лабавата композиција, недовршеноста на одделни слики - во ова дело или се елиминирани или сведени на најмала мера, а позитивните страни на неговата уметничка техника добиваат позрел облик. Во прв ред, се истакнува неговата извонредна способност да ги изгради своите ликови, да ги разоткрие нивните душевни преживувања и начинот на кој се формира нивната свест. Така, зреењето на женственоста на Софка, нејзината борба со сексуалниот нагон, кризите кога се соочува со она „двојното“, прикажувањето на еротските чувства итн. - тоа се едни од најсилните страници во српската книжевност.
Романот бил објавен на англиски јазик во 1932 година, во превод на Алек Браун, и тоа со насловот Sophka, според главниот лик.
Изданија на македонски јазик
Во 1988 година, романот „Нечиста крв“ бил објавен како заедничко издание на „Мисла“, „Култура“ и „Македонска книга“, во рамките на едицијата „Странски и југословенски автори“. На првата страница од книгата е наведено дека преводот го извршил Цветко Мартиновски, додека во библиографскиот запис стои дека преводот е дело на Тодор Димитровски. Книгата, со димензии од 20 сантиметри и со обем од 224 страници, била испечатена во БГЗ ООЗТ Печатница „Киро Дандаро“ во Битола. Ликовното уредување го направил Кочо Фидановски, лектурата е дело на Вера Арсовска, а на крајот од книгата се наоѓа поговор, напишан од Јосип Шкавиќ, како и речник на непознати, претежно турски, зборови. Книгата е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“ во Скопје и ја носи межѓународната ознака ISBN 86-15-00020-4.
Историја на Швајцарија
Швајцарија која е позната и како Хелветска конфедерација претставува еден од најдобрите примери за развојот на федралните односи на територијата на Европа. Швајцарија во 1291 година била поделенана три подрачја: Швиц, Ури и Унтервалд. Овие кантони биле формално дел од Германското Царство уште од 1339 година, по Битката кај Лаупен. Договорот кој бил постигнат е познат како Bundesbrief, којво превод значи федерација. Од тогаш, овој сојуз се нарекува и Голем сојуз.
Овој сојуз во текот на 14 век имал огромни успеси, добивајчи независност од Хабсбуршката династија и Германското Царство. По победата над германскиот цар Максимилијан II во 1499 година, сојузот уживал во потполна независност, и главно се засновал на принципот на неутралноста. Веќе во почетокот на 16 век, сојузот се состоел од 13 кантони.
Како таков систем на уредување, Швајцарија постоела сè до започнувањето на ерата на Наполеон Бонапарт. За време на реформацијата, Швајцарија го избегнала внатрешното разделување и немири, настани кои биле зафатени соседните европски држави. По падот на Наполеон во 1798 година, Швајцарија го добила својот прв Устав. Конфедералното уредување било укинато, а државата станала унитарна. Кантоните станале обични административни единици.
Во 1802 година, Уставот бил променет со нов, кој го ублажил унитарниот режим на власта. Во самата држава владееле недоразбирања помеѓу унитаристите и федералците. Наполеон се обидел да донесе т.н. посреднички акт кој го содржи федералното уредување со некои онфедерални елементи кои предвидувале поголеми права и власт на кантоните. Но, системот не се покажал ни во пракса, туку во 1815 година, во Виенскиот конгрес, Швајцарија била разделена на 22 кантони со конфедерално уредување.
Оркански височини
Името на романот произлегува од карпестиот реон Јоркшир, каде што и се одвива дејството. Самата придавка „орканско“ (анг. wuthering) се однесува на бурно време. Во романот се раскажува страсната, но попречена љубовна приказна помеѓу Хитлиф и Кетрин Ерншо, којашто евентуално ќе ги уништи и нив и нивните блиски.
Иако романот „Оркански височини“ денес се смета за еден од највеличествените романи во англиската литература, во тоа време бил мета на доста критики поради суровите описи на психичко и физичко измачување. Иако на почетокот „Џејн Ер“ од Шарлота Бронте се сметал за најдобриот роман од сестрите Бронте, повеќето подоцнежни критичари коментираат дека оригиналноста на „Оркански височини“ го прави романот супериорен.
Значење и влијание
Овој роман е многупати адаптиран на филмското платно, како и телевизиски и радио продукции, балет, опера итн.
Зале-Унштрут
Зале-Унштрут (Saale-Unstrut) — регион за квалитетно вино во Германија, и го добил името од реките Зале и Унштрут. Регионот се наоѓа на различни ридски падини околу овие реки. Поголемиот дел од регионот, околу 685 хектари во 2008 под винова лоза се наоѓа во покраината Саксонија-Анхалт и околу 20 хектари во покраината Тирингија.
Географија и клима
Зале-Унштрут е најсеверниот вински регион во Германија и еден од најсеверните традиционални вински региони во Европа. Вината од опатијата Мемлебен биле спомната во литературата уште во 998 година. Поради постудената клима Шпетлезе или Ауслезе може да се произведуваат само во исклучително топли години и приносите се генерално слаби.
Регионот во округот Бургенланд има вински пат, кој бил отворен во 1993.
Видови грозје
Најпознатите видови на грозје се белите видови Милер-Тургау, на 126 хектари или 18,4% од лозовите насада во 2008 и Вајсбургундер (Пино блан) на 12,1%. Белите видови грозје се присутни на 74% од плантажите во Зале-Унштрут. Видовите како Милер-Тургау и Силванер, кои насекаде се сметаат дека даваат вино со просечен квалитет, понекогаш се сметаат дека даваат подобри вина во ладна клима како во Зале-Унштрут. Вината се прават од една сорта вина, како повеќето германски вина и генерално се винифицираат суви со освежувачка киселост, што резултира од растењето во ладни услови.
Најмногу засадени видови грозје, по површина во 2008, биле:
Гент-Вевелгем 2016
Гент-Вевелгем 2016 (службено: Гент-Вевелгем — Во полињата на Фландрија ) — еднодневна велосипедска класична трка, која се одржала на 27 март 2016 година. Претставувало 78. издание на трката Гент-Вевелгем и седма трка во сезоната на Светската турнеја. Трката поминала растојание од 243 километри, започнувајќи во Дејнзе и завршувајќи во Вевелгем во Белгија и еден мал дел од трката поминувал низ северниот дел на Франција. Трката имала десет искачувања, неколку од нив со калдрма, кои биле главна потешкотија на трката. Последното и најтешко искачување било Кемелберг. Фаворити на трката биле Александер Кристоф, Фабијан Канчелара и Петер Саган.
Трката била освоена од Саган, кој се издвоил со Канчелара и Сеп Ванмарке на Кемелберг по низа одвојувања кои се случиле во првата половина на трката. Ним им се приклучил Вјачеслав Кузнецов, кој бил во рано бегство и групата од четворица стигнала заедно на целта. Саган го освоил спринтот, додека Ванмарке завршил втор, а Кузнецов трет.
Во текот на францускиот дел на трката, белгискиот возач Антоан Демоатје паднал и подоцна бил удрен од мотор. Починал истата вечер.