cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мисија на ОБСЕ во Хрватска
Мисијата на ОБСЕ во Хрватска била теренска мисија на Организацијата за безбедност и соработка во Европа која работеше во Хрватска од јули 1996 година до декември 2007 година. Мисијата станала истакната меѓународна организација во Хрватска по заминувањето на силите на УНТАЕС од Источна Славонија, Барања и Западна Сирмија. Оригиналната мисија требаше да трае до 1999 година и се состоело од 280 меѓународен персонал (вклучувајќи 120 полициски набљудувачи) и 320 национален персонал распореден во дваесет теренски канцеларии и три регионални координативни центри, како и во штабот во Загреб. Првиот мандат усвоен од Постојаниот совет во април 1996 година ја овласти Мисијата да „обезбеди помош и експертиза на хрватските власти на сите нивоа, како и на заинтересирани поединци, групи и организации, во областа на заштитата на човековите права и на правата на припадниците на националните малцинства. ''Во овој контекст и со цел да се промовира помирувањето, владеењето на правото и усогласеноста со највисоките меѓународно признати стандарди, Мисијата исто така ќе помага и советува за целосна имплементација на законодавството и ќе го следи правилното функционирање и развој на демократските институции, процеси и механизми. ".'' На 14 јули 1997 година, Резолуцијата 1120 на Советот за безбедност на Обединетите нации ја повика Владата на Република Хрватска целосно да соработува со мисијата на ОБСЕ за враќање на сите бегалци и раселени лица, заштита на нивните права и заштита на лицата кои припаѓаат на националните малцинства . Годишниот буџет на Мисијата во 2000 година изнесуваше 21.086.900 евра . Во текот на штабот во Загреб, мисијата оперирала од три координативни центри во Вуковар, Сисак и Книн и 14 теренски канцеларии. Во регионот на поранешна Источна Славонија, мисијата Барања и Западна Сирмија управувала со Полициската мониторинг група во периодот 1998-2000 година, но ја затвори во септември 2000 година поради стабилната безбедносна ситуација во Хрватска, а особено во регионот на Дунав . На 21 декември 2007 година, Постојаниот совет на ОБСЕ донесе одлука за затворање на мисијата на ОБСЕ во Хрватска, на 31 декември 2007 година, и задржување само на канцеларијата на ОБСЕ во Загреб. Канцеларијата на ОБСЕ во Загреб започнала со работа на 1 јануари 2008 година и била затворена на 17 јануари 2012 година. Заменувајќи ја мисијата на ОБСЕ во Хрватска, Канцеларијата имаше задача со следните елементи:
- Набљудување на постапките поврзани со случаи упатени во Хрватска во согласност со правилото 11 bis од Правилникот за постапка и докази на Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (МКТЈ) во име на ОБСЕ, како и во име на обвинителот на МКТЈ, во ред со Решението на ПК бр. 673 од 19 мај 2005 г. Канцеларијата, исто така, требала да ги следи, како дел од националната постапка, сите други случаи кои вклучуваат трансфери на МКТЈ, вклучувајќи ги таканаречените случаи од „Категорија II“, како и сите домашни постапки за воени злосторства започнати на локално ниво; и
- Известување за преостанатите аспекти од спроведувањето на програмите за домување во Хрватска.
Хрватска станала полноправна членка на НАТО во 2009 година, а на Европската унија во 2013 година.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://www.osce.org/croatia-closed
1879
1879 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1879 година од новата ера, 879. од вториот милениум, 79. од XIX век и последна од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1879 година се протега во 4515 и 4516, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4575 и 4576 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2422. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1296 и 1297 исламска година.
1878
1878 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1878 година од новата ера, 878. од вториот милениум, 78. од XIX век и деветта од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7386 и 7387 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6628 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5638 и 5639 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2631.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1878 година се протега во 4514 и 4515, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4574 и 4575 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2421. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1294 и 1296 исламска година.
1880
1880 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1880 година од новата ера, 880. од вториот милениум, 80. од XIX век и прва од 1880-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7388 и 7389 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6630 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5640 и 5641 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2633.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1880 година се протега во 4516 и 4517, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4576 и 4577 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2423. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1297 и 1298 исламска година.
Сидонија Рубидо
Грофицата Сидонија Рубидо Ердоди (1819–1884) била првата хрватска оперска примадона и важен член на илирското движење.
Животот
Сидонија Рубидо Ердоди е родена на 2 февруари 1819 година во мал замок на имотот Развор, во близина на местото наречено Свети Петар, над врвот на Света Гора (Света Гора) со капелата на Пресвета Богородица од Ерусалим. Во тоа време во Загреб немало породилиште, но нејзиното име било запишано во матичната книга на родените во парохијата Свети Марко. Семејството Рубидо од Мадрид потекнува од Кастилја, каде што биле облагородени во 12 век. Хрватскиот огранок на тоа семејство дошол во Хрватска во првата половина на 19 век.
Сидонија започнала основно училиште во Горња Риека иницирајќи изградба на ново училиште. Денеска основното училиште во Горња Риека го носи нејзиното име.
Сидонија Рубидо одговори на идеалите на илирското движење со својата младост, со вековите на нејзиното наследство и со своето извонредно музичко образование. Таа многу вежбала за да ја изведе насловната улога во операта Љубов и злоба од Ватрослав Лисински, која имаше премиера на 28 март 1846 година.
Легенда
Во 1858 година, според легендата, таа била првата што ја пеела хрватската химна од нејзиниот замок во Горња Риека, Загорје. Но, нема историски докази за потврда на легендата.
Нина Ананиашвили
Нина Ананиашвили (ნინო ანანიაშვილი; родена како Нино Ананиашвили на 19 март 1963) е грузиска балерина и уметнички директор на Грузискиот државен балет. Таа била опишана од Дејли Телеграф како една од дванаесетте најдобри балерини на сите времиња, а во 2002 година била прогласена за најдобра балерина на годината од страна на US Dance Magazine. Ананиашвили со децении е истакната танчерка на советската, руската и грузиската балетска сцена. Непосредно пред падот на Железната завеса, во 1987 година, еден критичар на списанието Њујорк ја пофалил како „најдоброто нешто во бољшојскиот Жизел, без разлика дали таа се појавува во главната улога или како кралицата на вилите“. Во 2014 година, била објавена снимка од нејзиниот танц во Жизел од 1991 година со Бољшојскиот балет.
Ран живот
Нина Ананиашвили била родена во Тбилиси, Грузиска ССР. Нејзиниот татко, Гедеван, и двајцата постари браќа, Џорџ и Леван, биле геолози; а нејзината мајка Лиа Гоголашвили била филолог. Таа била болно дете и на 4-годишна возраст нејзините родители ја запишале за курс по лизгање на мраз во обид да го подобрат нејзиното здравје. На 10 години таа станала шампионка во нејзината возрасна група во Грузија.
Кога еден наставничка по танц видела како се движи по мразот - особено нејзината рамнотежа и како ги користела рацете - ја убедила да го изведе Лебедот на умирање на лизгалки. Потоа учителката ја однела Нина во театар и ѝ го покажала костимот со пердуви што би можела да го носи ако го изведе на сцената, исто како Маја Плисецка, примабалерината на Бољшојскиот театар.
Во 1969 година, Ананиашвили ги започнала своите студии на Грузискиот државен кореографски институт, каде нејзиниот прв учител била Тамара Виходцева, а познатиот Вактанг Чабукиани ја зел под своја закрила. Нејзиниот напредок бил толку импресивен што го привлекол вниманието на наставниците од Московскиот кореографски институт, кои ги убедиле нејзините родители да ѝ дозволат на Нина да ги продолжи студиите таму. Во 1976 година, таа ги започнала своите студии во Московскиот кореографски институт каде нејзин главен учител била Наталија Золотова. Во 1980 година, таа го направила своето деби на сцената во училишна продукција на Копелија. Дипломирала и станала дел од Бољшојскиот театар во 1981 година.
Балетанска кариера
Во Бољшојскиот театар, Нина ја учеле двајца од најголемите учители во Советскиот Сојуз, Раиса Стручкова и Марина Семенова. Во 1982 година, иако сè уште била член на корпусот, таа ја танцуваше својата прва главна улога со компанијата, како Одета/Одила во Лебедово езеро, за време на турнејата низ Германија. Таа година, таа го направила својот прв настап со странска балетска компанија, Алберта Балет од Канада. Во 1983 година била унапредена во чинот солист и за прв пат настапувала во родниот Тбилиси како професионалец. По кратко време таа станала примабалерина. Таа, заедно со Андрис Лиепа, била првата советска танчерка која се појавила како гостин изведувач со Њујоршкиот балет во 1988 година (таа танцувала во „Рајмонда варијации“, „Аполо“ и „Симфонија во Це-дур“). Во текот на наредните неколку години, Нина Ананиашвили станала меѓународна балетска суперѕвезда. Ананиашвили, исто така, ја имала честа да биде првата советска балерина која настапила со Кралскиот дански балет, а за особен триумф се сметало тоа што танцувало во дела како што се Ла Силфида и Наполи, од данскиот мајстор Август Бурнонвил, кој се смета за национално богатство од многумина. За време на нејзината кариера настапувала во многу балетски театри во различни земји (на повеќето места настапувала како гостин уметник), и тоа: Бугарија, Данска, Аргентина, Финска, Грузија, Германија, Унгарија Италија, Јапонија, Монако, Норвешка, Португалија, Русија, Србија, Шведска, Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави. Во 1986 година, по долг интервал предизвикан од напнатост во меѓународните односи, на бољшојските танчери им било дозволено уште еднаш да го обиколат Западот. Лондонската изведба на Рајмонда на Ананиашвили била пречекана со воодушевување и од јавноста и од критичарите. Таа година била пресвртница во нејзината кариера. Ананиашвили добила дозвола да прифаќа покани за гостувања надвор од Советскиот Сојуз почнувајќи од 1986 година благодарение на новата политика водена од Михаил Горбачов. Таа успешно настапила во неколку натпревари: во 1980 година го освоила златниот медал во јуниорската група на 10-тиот Меѓународен балетски натпревар во Варна, Бугарија; во 1981 година таа и Андрис Лиепа освоиле Гран-При во јуниорската група на 4-тиот Меѓународен балетски натпревар во Москва (Андрис Лиепа таму го добил златниот медал). Во 1985 година го освоила златниот медал во сениорската група на 5-тиот Меѓународен балетски натпревар во Москва; во 1986 година, таа и Андрис Лиепа биле наградени со Гран-При на 3-от Меѓународен балетски натпревар на САД во Џексон, Мисисипи, САД.
Таа станала главна танчерка за Американскиот балетски театар во 1993 година, а во 1999 година се приклучи на Хјустоновиот балет со истиот ранг. Таа го имала своето деби со Бостонскиот балет во руско-американската продукција на Лебедово езеро на истата компанија. Успешниот стил и реткиот драмски талент ја претвориле Нина Ананиашвили во една од најпознатите танчерки на модерното време. Ветувајќи поддршка од владата, новоименуваниот грузиски претседател Михаил Саакашвили побарал од Ананиашвили да ја обнови компанијата во обид да ја зајакне националната гордост. Таа се согласила и ја напуштила Русија (и Бољшојскиот балет), за да се врати во Тбилиси.
Почнувајќи од септември 2004 година, таа е уметнички директор на Националниот балетски ансамбл на Грузија. Привлекувајќи помош од многу поранешни колеги и додавајќи многу на репертоарот на компанијата, Ананиашвили во голема мера го ревитализирала Државниот балет. Од 2006 година, таа дејствува како национален амбасадор на добра волја на Обединетите нации за милениумски развојни цели.
Личен живот
Ананиашвили се омажила во 1988 година за Григол Вашаѕе, грузиски дипломат. Тие имаат една ќерка - Елена.
На 23 ноември 2006 година таа станала кума на Николоз Саакашвили, помладиот син на грузискиот претседател Михаил Саакашвили, заедно со украинскиот претседател Виктор Јушченко кој стана кум на детето.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Аница Бошковиќ
Аница Бошковиќ (родена 1714 година во Република Рагуза – починала на 13 август 1804 година во Рагуза) била рагузанска писателка. Таа напишала пастирска песна и ја превела од италијански јазик. Во нејзината работа се провлекуваат христијански теми. Нејзиното било едно од првите важни женски имиња во рагузанската литература.
Нејзиното дело „Дијалогот“ (1758) било првото и единствено книжевно дело напишано од жена автор во литературата на Рагуза.
Родена е во Дубровник, Република Рагуза—од Никола Бошковиќ, трговец од Рагуза, по потекло од Орахов До кај Равно (во тоа време дел од Отоманската империја, денешна Босна и Херцеговина ) и Паола Бетера (1674–1777). потомок на богато семејство—на 3 ноември или 3 декември 1714 година, најмладото од деветте деца. Еден од нејзините браќа, Роџер Џозеф Боскович, бил познат физичар, астроном, математичар, филозоф, дипломат, поет, теолог, језуитски свештеник и полимат, и уште двајца браќа, латинистот Баро Бошковиќ и поетот Петар Бошков., придонесе за рагузанската култура. Меѓу нејзините современици биле Лукреција Богашиновиќ и Доситеј Обрадовиќ .На духовниот развој на Аница многу влијаеле језуитите. По смртта на нејзиниот татко, која ја снашла на рана возраст, таа го игнорирала советот на најблиските дека треба да стане калуѓерка, избирајќи наместо тоа да го помине остатокот од животот на страната на нејзината мајка.
Миоза
Миоза е констрикција на зеницата. Спротивната состојба, мидријаза, е дилатација на зеницата. Анизокорија е состојба кога едната зеница е повеќе дилатирана од другата.
1873
1873 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1873 година од новата ера, 873. од вториот милениум, 73. од XIX век и четвртта од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7381 и 7382 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6623 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5633 и 5634 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2626.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1873 година се протега во 4509 и 4510, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4569 и 4570 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2416. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1289 и 1290 исламска година.
1877
1877 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1877 година од новата ера, 877. од вториот милениум, 77. од XIX век и осма од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7385 и 7386 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6627 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5637 и 5638 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2630.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1877 година се протега во 4513 и 4514, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4573 и 4574 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2420. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1293 и 1294 исламска година.
1875
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7383 и 7384 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6625 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5635 и 5636 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2628.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1875 година се протега во 4511 и 4512, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4571 и 4572 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2418. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1291 и 1292 исламска година.
1874
1874 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1874 година од новата ера, 874. од вториот милениум, 74. од XIX век и петта од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1874 година се протега во 4510 и 4511, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4570 и 4571 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2417. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1290 и 1291 исламска година.
1876
1876 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1876 година од новата ера, 876. од вториот милениум, 76. од XIX век и седма од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7384 и 7385 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6626 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5636 и 5637 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2629.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1876 година се протега во 4512 и 4513, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4572 и 4573 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2419. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1292 и 1293 исламска година.
Опел Кадет
Опел Кадет (германски: Opel Kadett) — среден автомобил кој се произведувал од страна на германската марка на автомобили Опел од 1962 година до 1991 година, кога моделот бил наследен од Опел Астра.
Кадет I (1936–1940)
Првиот автомобил „Опел“ кој го носел името Кадет бил претставен пред јавноста во декември 1936 година од страна на Комерцијално-технички директор на „Опел“, Хајнрих Нордхоф, кој во подоцнежните децении ќе стане познат по неговата водачка улога во градењето на компанијата Фолксваген.
Новиот „Кадет“ ја следел иновативната Опел Олимпија во усвојување на изградба без универзална шасија, сугерирајќи дека како и Воксхал 10 воведен во 1937 година од страна на англиската сестринска компанија „Опел“, Опел Кадет бил дизајниран за производство со ниски трошоци но во голем обем.
Серија II 234 (1937)
Во 1937 година, Кадетот бил понуден како мал и скромен автомобил со две врати како седан по цена од 2.100 марки, како и кабрио-лимузина. Ликот на моделот наликува на ониј на постојната поголема Опел Олимпија и нејзината силуета ги одразувала „рационализирачките“ тенденции на времето. Моторот со страничен вентил од 1.074 бил додаден од 1935 година и максимално производство на моќност од 23 КС со 3.400 вртежи во минута.
Сопирачките биле контролирани со употреба на хидрауличен механизам. Верзијата на Џенерал Моторс која дополнително била развиена за Северна Америка од Опел, имала за цел да обезбеди меко возење, но постоеле некои критики дека ракувањето и одржувањето на патот се компромитирани, особено кога системот се применувал на мали лесни коли како што е Кадет. До крајот на 1937 година биле произведени 33.402 од првата генерација Кадети.
Кадет „КЈ38“ и „К38 Специјал“ (1938-1940)
Производителот во овој период понудил две верзии на „Кадет“, познати како „Кадет КЈ38 и„ Кадет К38“, а последниот исто така се продавал и како„ Кадет Специјал “. Механички и во однос на објавените перформанси имала мала разлика помеѓу двата модела, но „Специјал“ имал хромирана лента под прозорецот, и дополнителна надворешна облога на школката. Внатрешноста на „Специјал“ била и подобро опремена. Во мерка што заштедува 300 марки за купувачите, автомобилот рефлектирал намалени трошоци за производство, а најголема разлика била во тоа што поосновниот „KJ38“ ја изгубил намената за која бил произведен, и во следниот период продолжил да се вклопува во составот на „Специјал“.
Основниот автомобил бил достапен само како „Лимузина“ со две врати (седан). Клиентите кои барале мек топ „Кабрио-лимузина“ требало да се осврнат кон „Кадет Специјал“. Цената на Кадет Лимузина била 2.350 марки, наспроти 2.150 марки за „Специјал кабрио-лимузина“ и 2.100 марки за „Специјал лимузина“.
Во однос на маркетингот, „Кадет KJ38“ требало да ја пополни празнината што „Опел“ неодамна ја испразнил со заминувањето на „Опел П4“, но KJ38, со цена од 1.800 марки, бил поскап од П4 и неговата намалена спецификација ја оставил со слика на автомобил за сиромашни луѓе во време кога економскиот раст во Германија конечно поттикнувал помалку минималистички пристап кон купување автомобили. „Кадет K38 Специјал“ поминал подобро на пазарот: во 1938 година и повторно во 1939 година бил најпродаваниот мал автомобил во Германија. До мај 1941 година, компанијата имала произведено 17.871 „Кадет КJ38“ и 56.335 „Кадет К38 Специјал“.
Продажби
Конкурентната цена довела до комерцијален успех, а Кадет продолжил да се произведува и во раните месеци на војната: со времето што завршило во мај 1940 година, по засилување на Втората светска војна, 106.608 од овие Опел Кадети излегле од фабриката на Опел во Риселхајм, која била првата голема фабрика за автомобили во Германија што ги применила техниките за производство на склопување, предложени од Хенри Форд.
Советски планови
По Втората светска војна, Советскиот Сојуз побарал инструментација од фабриката за автомобили „Опел Риселхајм“ во американската зона како дел од воените репарации договорени од победничките сили, да ја надомести загубата на производните линии за домашниот КИМ-10- 52 во Опсадата на Москва. Соочени со широк спектар на германски модели на „мали количини“ што треба да се изберат, советските планери сакале автомобил кој внимателно го следи генералниот тип на KIM - седан со 4 врати и со метал каросерија и мотор со 4 цилиндри. Затоа, тие го отфрлиле и KdF-Wagen (идниот VW Beetle) со две врати, предните тркала, дрвениот DKW F8, изграден од фабриката Auto Union Chemnitz во советската окупација зона. Најблизок аналог на КИМ што бил изведен претставувал Кадет К38 со 4 врати.
На 26 август 1945 година, Државниот комитет за одбрана го објавил Налогот број 9905, со кој бил пропишан почетокот на производството на Кадет со четири врати на московската фабрика за мали автомобили „без никакви измени во дизајнот“. Но, спроведувањето на планот било далеку од непречено. Фабриката во Риселхајм била длабоко вклучена во нацистичкиот воен напор, произведувајќи мотори со авиони за „Луфтвафе“ и, следствено, била сериозно оштетена од воздушните напади на Сојузниците и останало многу малку да се спаси - претежно неповрзани цртежи и планови.
Сепак, голем број на Кадетци биле заробени како трофеи од Црвената армија и биле достапни за проучување и обратно инженерство. Овој проект бил спроведен од страна на дизајнерски бироа формирани како советско-германски заеднички вложувања под советската воена администрација во Германија (СМАД). Имало вкупно 11 од нив. Еден во Берлин го вратил моторот и менувачот со обратна насока. Друг во Шварцеберг работел на челична школка. Огромното мнозинство на персоналот на овие дизајнерски бироа биле германски специјалисти и занаетчии ангажирани од Воената администрација. Овие дизајнерски бироа не само што ги подготвувале потребните планови и документација, туку го обезбедиле и моделот за каросеријата. Тие дури ги развиле и новите исечени парчиња што го разликувале Москвичот од неговиот прототип на Опел.
Производството започнало на 4 декември 1946 година. Москвич 400/420 продолжил да се прави во Москва со некои мали измени до 1956 година, кога бил заменет со Москвич 402. Вториот имал целосно нов дизајн, освен моторот, за кој Москвич продолжил да го користи моторот со страничен вентил до 1958 година, кога бил заменет со домашен дизајниран OHV мотор.
Кадет A (1962–1965)
Кадет бил повторно воведен во 1962 година, при што испораките започнале на 2 октомври, нешто повеќе од 22 години откако оригиналниот модел бил прекинат во мај 1940 година. Новиот автомобил (познат како Кадет А) претставува мал семеен автомобил како неговиот претходник, иако тој бил достапен како седан со 2 врати, караван со 3 врати и купе-верзии.
Кадет B (1965–1973)
Кадет Б бил претствен на Саемот за автомобили во Франкфурт кон крајот на летото 1965 година. Кадет Б бил поголем целокупно од Кадет А: 5% подолг и во целост и во однос на меѓуоскиното растојание, 7% поширок и 9% потежок. Производството завршило во јули 1973 година, со наследничкиот модел воведен еден месец подоцна по летното затворање, во август. Опел ГТ со две седишта бил силно заснован на компонентите на Кадет Б, направен од францускиот изведувач Brissonneau & Lotz, во нивната фабрика Крил.
Кадет C (1973–1979)
Кадет Ц се појавил во август 1973 година и ја претставува Т-платформата на Џенерал моторс. Тоа бил последниот мал опел кој се одликува со погон на задните тркала и останал во производство во фабриката „Опел“ во Бохум до јули 1979 година, со кое „Опел“ произвел 1.701.076 автомобили од овој тип. Од нив, 52% биле извезени надвор од Западна Германија, повеќето од нив на пазари во други делови на Западна Европа.
Кадет D (1979–1984)
Кадет Д бил воведен кон средината на август 1979 година, при што испораките на домашниот пазар започнале на почетокот на септември 1979 година. Во ноември 1979 година, автомобилот излегол на продажба во Велика Британија, околу пет месеци пред да биде лансиран „Воксхал Астра Марк 1“, британската верзија, во април 1980 година. Автомобилите биле дизајнирани како хечбеци со три или пет врати и седани или каравани. Имало и седани со две и четири врати: во Велика Британија, верзиите на седаните наскоро биле повлечени, сè до претставувањето во 1986 година на МКII-Белмонт.
Технолошки, Кадет Д претставувал првиот автомобил на Опел и Воксхал, кој е на преден погон. Исто така, имало и прва примена на дизајнот на моторот Family II, глава на цилиндри од легура на алуминиум, лифтови за хидраулични вентили, со капацитет од 1297 кубика (произведува 60 КС и 75 КС). Исто така бил понуден и преносен мотор „Опел ОХВ“ од 1196 кубика од претходните генерации на „Кадет“ и максимална брзина од 87 км/ч, а нов мотор од 1600 кубици бил понуден по саемот за автомобили во Франкфурт 1981 година, проследено со верзијата од 1800 кубика воведена за моделот КАдет GSE/Астра GTE. Кадет Д имал и верзија на дизел мотор од 1600 кубици, опција која за првпат била претставена на Саемот за автомобили во Брисел во 1982 година. Друг скромен модел, најмногу продаден во Италија, бил моделот со 1,0 литри со 50 КС (37 kW).
Овој опсег на мотори се користел и за подоцнежните модели на Корса/Нова и за средна големина на Воксхал Кавалер/Аскона. Од мај 1981 година, моторот од 1.3 бил достапен и со автоматско ракување. Автоматската верзија била достапна на дизелот во септември 1982 година. Една интересна верзија која за првпат се појавила кон средината на 1982 година била Кадет Пирш. Во земји каде не се зборувало германски јазик, тој генерално се продавал како „Kadett Off Road“. Моделот претставувал караван, опремен со диференцијална сопирачка, засилена суспензија и посоодветни гуми, зголемено растојание од земјата и скратени предни браници. Во Шведска бил понуден специјален „Кадет“ („Опел Кадет Пост“), опремен со висок покрив и лизгачка десна врата и автоматски менувач.
Кадет Д бил продаван и како ИДА Кадет во Кикинда, Југославија.
Јужна Африка
Опел Кадет D е исто така бил произведуван во Јужна Африка од страна на General Motors South Africa (Pty) Ltd. Јужноафриканскиот опсег бил составен од седани од четири врати, хечбеци со пет врати и каравани со пет врати наречен Voyage. Користените мотори биле 1,2 литарски (само за модели L), или со OHC 1,3 литар (GL, GLS и Voyage), и сила од60 КС (44 kW) и 75 КС (55 kW), соодветно. Подоцна бил додаден моторот од 1,6 литри и 1.8 литри.
Кадет E (1984–1991)
Кадет Е (Воксхал Астра Марк 2 во Велика Британија) бил воведен во август 1984 година и бил изгласан за Европски автомобил на годината во 1985 година. Моделот од 1984 година, исто така, се развил во поконвенционален дизајн, а обележан како „Воксхал Белмонт“ во Велика Британија, овој модел бил понуден во Франкфурт 1985 година. Моделот бил награден на Автомобил на годината во Ирска во 1985 година. Моделот бил достапен и како караван, со три или пет врати. Во Јужна Африка, моделот бил продаван како Опел Монца, заедно со кабриолетот. Моделот ја заменил Опел Аскона.
Кадет Е се сметал за паралелен увоз во Обединетото Кралство, но тој е доста редок во споредба со Воксхал Астра. Никогаш не бил официјално продадаван во Велика Британија, а до 1989 година „Џенерал моторс“ го рекламирал само брендот „Воксхал“ во Обединетото Кралство, иако Астра која била произведувана во фабриката во Елсмир Порт на Воксхал била извезувана во остатокот од Европа, означена како Опел Кадет.
Останати пазари
Кадет Ц бил претставен во Бразил како „Шевролет Чевет“. Караванската верзија на моделот со три врати била наречена „Шевролет Марахо“, а пикапот го добил името Чеви 500. Бразилското производство започнало во 1973 година, со додавање на Марахо во 1980 година и „Чеви 500“ во 1983 година. Бразилските автомобили имале мотори во различни комбинации на големина - 1.0 (1992-1993), 1,4 (1973-1982), или 1,6 (1982-1995) литри - и горива (бензин или етанол), иако не биле достапни сите комбинации. Последниот Марахо бил произведен во 1989 г., последниот Чевет во 1993 г., а последниот Чеви 500 во 1995 година.
Кадет Е бил претставен како „Шевролет Кадет“, а караванската верзија била наречена „Шевролет Ипанема“. Втората има три врати до моделот од 1993 година, кога петте врати станале задолжителни. Хечбекот бил достапен само со три врати, а седанот никогаш не бил понуден. Бразилското производство на хечбек започнало во април 1989 година, а Ипанема во октомври истта година. Од 1991 година, сите верзии содржале вбризгување на гориво. Бразилските автомобили добиле или 1,8 или 2,0-литарски бензински или етанол мотори. Ипанема била прекината во 1996 година, а Кадет во 1998 година.
Додека Ипанема јасно го наследила моделот Марахо, производството на Чевет (во тој момент во седан форма, хечбекот бил прекинат во 1987 година) и на Кадет значително се поклопувало; поновиот модел бил поставен над стариот во составот на Шевролет.
Во раните 90-ти, јужноафриканскиот „Кадет ГС“ бил дополнително надграден врз основа на нивниот успех во производството на трки и првично биле произведени 500 специјални единици како патни автомобили за хомологациски цели. Ова бил минимален услов за влез во трките. Тие се спротивставиле на BMW 325iS (специјална хомологација од 2,7 литри од BMW).
Кадет Е ја формира основата на Даеву ЛеМанс (подоцна познат како Daewoo Cielo, Racer and Nexia) во Јужна Кореја, Нексија како хечбек верзија), која била продавана во САД и Нов Зеланд како Понтиак ЛеМанс, и во Канада (првично) како Паспорт Оптима. Продажбата на ЛеМанс завршила во 1993 година. Нексија сè уште се произведува во фабриката Даеву во Узбекистан. Cielo последен пат се произведувал во Автомобиле Крајова, полунезависна фабрика (од ГМ) во Крајова, Романија. Нивната лиценца истекла во есента 2006 година.
1871
1871 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1871 година од новата ера, 871. од вториот милениум, 71. од XIX век и втора од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7379 и 7380 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6621 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5631 и 5632 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2624.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1871 година се протега во 4507 и 4508, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4567 и 4568 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2414. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1287 и 1288 исламска година.
1872
1872 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1872 година од новата ера, 872. од вториот милениум, 72. од XIX век и трета од 1870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7380 и 7381 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6622 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5632 и 5633 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2625.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1872 година се протега во 4508 и 4509, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4568 и 4569 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2415. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1288 и 1289 исламска година.
1869
1869 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1869 година од новата ера, 869. од вториот милениум, 69. од XIX век и последна од 1860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7377 и 7378 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6619 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5629 и 5630 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2622.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1869 година се протега во 4505 и 4506, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4565 и 4566 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2412. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1285 и 1286 исламска година.
1866
1866 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1866 година од новата ера, 866. од вториот милениум, 66. од XIX век и седма од 1860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.