cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радомско
Втора светска војна
За да ги елиминира полските сили во близина на Радомско, околу 1.000 нацистички војници биле повикани од страна на германската администрација. Битката се водела на 1 јуни 1944 година во близина на Крзетов. Германската армија имала 250 жртви и била принудена да се повлече. Втората битка се одвила на 12 септември 1944 година во близина на Евина. Битката била една од најголемите битки на полските сили во Втората светска војна. Третата бригада на Армија Лудова (PAL) со 600 партизани, застанала против германските сили кои биле десет пати повеќе за разлика од полските. Загубите на непријателот се проценуват на околу 100 загинати и 200 повредени. Полските загуби изнесувале 12 загинати партизани, 11 повредени, а неколку исчезнати. По битаката, Радомско од страна на Германија го добила нацистичкиот прекар „Banditenstadt“ или „град на бандити“.
Спорт
Во градот постои фудбалскиот клуб Радомско, однован во 1979 година.
Мајк Мекриди
Мајкл Дејвид „Мајк“ Мекриди (роден на во Пенсакола) — американски музичар и гитарист, член на американскиот рок-бенд Pearl Jam.
Заедно со Стоун Госард, Џеф Амент и Еди Ведер се основачи на бендот, а исто така е познат и по неговата работа во 1980-тите години во гранџ-групите од Green River и Mother Love Bone, со седиште во Сиетл. Освен во овие групи, Мајк бил член и во Flight to Mars, Temple of the Dog, Mad Season и The Rockfords.
Мекриди бил примен во Салата на славата на рокенролот на 7 април 2017 година.
Цар на Јапонија
Царот на Јапонија е шеф на државата и глава на царското семејство на Јапонија. Во Уставот на Јапонија, царот е дефиниран како „симболот на државата и на единството на народот“, а неговата титула е изведена од „волјата на народот, кој е суверен“. Наследувањето на престолот е регулирано согласно Законот за царскиот дом на Јапонија. Врховниот суд на Јапонија нема судска моќ над царот. Царот на Јапонија се смета за поглавар на шинто религијата. Царот е нарекуван „Небесен суверен“ или „Божји цар“. Јапонската шинто религија го смета царот за директен потомок на божицата на сонцето Аматерасу.
Царскиот дом на Јапонија е најстариот постојан монархиски дом во светот. Историското потекло на јапонските цареви лежи во доцниот кофун период од 3 до 6 век од н.е., но според хрониките Коџики (завршени во 712 година) и Нихон шоки (завршени во 720 година), Јапонија е основана во 660 година п.н.е. од страна на царот Џинму, за кој се вели дека е директен потомок на Аматерасу.
Нарухито е актуелен цар на Јапонија. Тој застанал на Хризантемовиот престол по абдикацијата на неговиот татко, царот Акихито, на 1 мај 2019 година.
NGC 1748
NGC 1748 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1748 се споменува и како IC 2114, ESO 56-EN24, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 11 ноември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1748 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 54 м 23,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 11' 6".
Други поделби
Проучување на NGC 1748 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Мимаропа
Мимаропа е еден од двата региона на Филипините кој нема копнени граници со ниеден регион. Се води под регистарскиот број Регион IV-B. Името е акроним од прoвинциите: Западен Миндоро, Источен Миндоро, Мариндуке, Ромблон и Палаван. регионалниот центар е сместен во Калапан Сити.
Сајрам (округ)
Сајрам е округ во Казахстан во покраината Јужен Казахстан. Центар е градот Аксу.
Единство (Крива Паланка)
Единство — населба во Крива Паланка. Населбата не е урбанизирана и во неа претежно живее ромско население.
NGC 6178
NGC 6178 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6178 се споменува и како OCL 980, ESO 276-SC6.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6178 е од видот I3p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,2 m. NGC 6178 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 35 м 50,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -45° 38' 48"".
Други поделби
Проучување на NGC 6178 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 407; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8325. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Патувањето на еден слон
„Патувањето на еден слон“ (португалски: A Viagem do Elefante) — роман на португалскиот писател Жозе Сарамаго, објавен во 2008 година. Авторот ѝ го посветил делото на сопругата Пилар со зборовите: „За Пилар, која не дозволи да умрам“.
Содржина
Кралот на Португалија, Жоао Трети, сака да му даде поклон на австрискиот надвојвода Максимилајан, а кралицата предлага да му го поклонат индискиот слон Соломон кој го добиле пред две години. Надвојводата го прифаќа поклонот и слонот, со соодветна придружба, тргнува на пат кон Ваљадолид каде се наоѓа надвојводата. Патувањето напредува бавно, а чуварот на слонот, Субхро, се покажува како најпаметен од сите членови на придружбата, вклучувајќи го и командантот на воениот одред. Откако ја зафаќа силен дожд, поворката мора да се засолни во едно село. Притоа, неколку селани го слушаат чуварот на слонот како раскажува за хиндуистичките божества и го известуваат селскиот свештеник. Утредента, тој ги собира селаните и му се приближува на слонот со намера да ги истера демоните од него, а тогаш слонот го повредува. Поворката продолжува понатаму и набргу пристига во тврдината на шпанско-португалската граница. Слонот се поздравува со селаните ангажирани како негова придружба и тие ја напуштаат тврдината. Утредента пристига австриската војска чиј командант бара да му го предадат слонот за да го одведе во Ваљадолид. Меѓутоа, португалската војска го затвора пристапот во тврдината и доаѓа до остра препирка меѓу командантите на двете војски која, сепак, има среќен крај.
Осврт кон делото
Во предговорот на романот, авторот објаснува дека делото настанало за време на неговиот престој во Салцбург, кога во ресторанот „Слон“ видел фигури на повеќе европски градби и споменици во врска со патувањето на еден слон од Португалија до Виена во 1551 година. Така, кај него се јавила идејата да напише роман посветен на тоа патување, а неговата домаќинка, лекторката по португалски јазик, Да Гилда Лопез Енкарнасао, му помогнала да ја обезбеди неопходниот историски материјал.
По значењето и по книжевната порака, „Патувањето на еден слон“ може да се нарече книжевен тестамент на Сарамаго и претставува триумф на неговиот стил, фантазија и хумор. „Бостон глоуб“ (Boston Globe) го оценил романот како „уште едно врвно дело на книжевниот гениј“; Фернандо Гомес Агилера во Jornal de Letras, Artes e Ideas го опишал како „книжевност и јазик во чист облик... дело достојно на виртуозноста на еден Сервантес по големата метафора на животот...“; додека според освртот на С. Марфи во „Метро“, „Сарамаговата единствена книжевна постапка, со необичната интерпункција и со неконвенционалното менување на раскажувачките гласови, веднаш ве совојува со својот неодолив ритам...“
Манастир „Св. Петка“ - С'лп
Манастирот Света Петка — македонски православен христијански манастир кој се наоѓа во близината на селото С'лп во околината на Велес. Сместен е на самиот десен брег на реката Вардар веднаш над железничката пруга на околу 600 метри од железничката станица „Рајко Жинзифов“. Изграден е во периодот од 2005 до 2008, а осветен е на 11.10.2008. Негов ктитор е Зоран Темелков од Велес. Во рамките на манастирот има чешма, сала и трпези за делење ручек и летниковци.
Штурово
Штурово — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 11 жители, со што селото се вбројува во мали села во областа на Конче и Радовиш.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Штурово во век (1900 г.). Името е придавско изведено од штур со значење на скуден, мршав, празен или пуст или пак од антропонимот Штур(о) со значење „за човек празен, празноглав, глупав“. Како трета претпоставка е дека доаѓа од штурец.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Радовиш, сместено на јужните падини на планината Плачковица. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 750 метри. Селото се наоѓа северно од градот Радовиш, оддалечено 7 километри.
Во близина на самото село поминува регионалниот пат 2431.
Историја
Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 6,2 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 451 хектар, на пасиштата отпаѓаат 81 хектар, а на обработливото земјиште 68 хектари.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, Штурово имало 60 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Штурово живееле 134 Турци.
Штурово е мало село по големина, населено со македонско население. Тоа, во 1961 година имало 80, а во 1994 година само 24 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Штурово живееле 11 жители, сите Македонци.
До 1950-тите години, селото било населено исклучиво од Турци. Подоцна, турското население целосно го напуштило селото, а на нивно место се населиле Македонци. Во поново време, селото е во фаза на раселување.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, од кои 3 Македонци и 3 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Во век, Штурово било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Калаузлија, во која покрај селото Штурово, се наоѓале и селата Алилоба, Држаоци, Калаузлија, Каралоба, Караџалар, Чешме Маале и Шаинташ. Општина Калаузлија постоела и во периодот 1950-1952.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи.
464 п.н.е.
464 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 464. година пред новата ера, 464. од првиот милениум п.н.е., 64. од 5 век п.н.е. и петта од 460-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 464 година се протега во 2172 и 2173, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2232 и 2233 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 79. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1118 и 1117 исламска година пред хиџра.
Знаме на Приднестровие
Знамето на Приднестровие е верзија на поранешната Молдавска ССР. Моменталниот облик е усвоен со Законот за државни симболи од 2000 година.
Знамето е во употреба од распадот на СССР, но без срп, чекан и ѕвезда, иако некогаш овие симболи биле користени и во службени прилики.
За невладини цели се користи и поедноставено знаме без симболи и без пропишани пропорции.
NGC 3831
NGC 3831 — леќеста галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3831 се споменува и како MCG -2-30-23.
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3831 е од видот S0-a/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3831 има привидни димензии од 2,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 23°.
Други поделби
Проучување на NGC 3831 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36417. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5516. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1562.
Алпско скијање на Зимските олимписки игри
Алпското скијање се одржува на секои Зимски олимписки игри од 1936, кога алпската комбинација била одржана на игрите во Гармиш-Партенкирхен, Германија.
Од 1948 до 1980, Зимските олимписки игри исто така служеле како Светско првенство во алпско скијање во олимписките години. За време на овој период, освојувачите на олимписки медал добивале дополнителен медал со иста боја од страна на Меѓународната скијачка федерација (FIS).
Натпреварите по велеслалом биле воведени на Светското првенство во 1950 година и на игрите во 1952 година; двете програми ја отстраниле алпската комбинација, но оваа дисциплина се вратила на Светското првенство во 1954 година како трка на "хартија", користејќи ги резултатите од слаломот, велеслаломот, и спустот. На игрите од 1956 до 1980, медалите за алпска комбинација ги доделувала Меѓународната скијачка федерација. Како посебна дисциплина (една трка спуст, две трки слалом), алпската комбинација се вратила на игрите во 1988 година, на кои исто така била воведена трката во супервелеслалом. На игрите во 2010 во Ванкувер, на официјалната програмата била воведена супер комбинацијата која се состои од една трка спуст и една трка слалом и се одржува во еден ден.
На врвот на табелата на медали на сите времиња во машка конкуренција се наоѓа норвежанецот Кјетил Андре Омот кој има освоено вкупно осум олимписки медали (од кои четири златни), а во женска конкуренција водач на табелата е хрватката Јаница Костелиќ која има освоено вкупно шест олимписки медали (од кои четири златни).
Табела на медали
Националните олимписки комитети напишани со коси букви повеќе не се натпреваруваат на Зимските олимписки игри
^ Германија се натпреварувала на Зимските олимписки игри под различни имиња; сите од нив се истакнати посебно. На Германија и било забрането да настапува на игрите во 1948, а во 1952 настапила како Германија, иако со само натпреварувачи од Западна Германија. Од 1956 до 1964, Западна Германија и Источна Германија се натпреварувале под името Обединета екипа на Германија. Од 1968 до 1988, двете држави настапувале посебно. По обединувањето на Германија во 1990 година, бил возобновен германскиот тим кој обединет се појавил на игрите во 1992 година. До 2014, Германија има освоено вкупно 40 медали во алпско скијање (17 златни, 13 сребрени, 10 бронзени).
Рекорди
Неколку рекорди во поглед на годините биле поставени на Зимските олимписки игри 2014:
Останати претходно поставени рекорди:
Глувци
Глувци — група на цицачи од редот на глодачи. Телесната должина се движи од 5 см (оризарски глушец, Micromys minutus) до 48 см (стаорецот Phloeomys cumingi ). Распространети се секаде на Земјата (убиквитарни), а повеќето видови се наоѓаат во шумите од тропските и суптропските предели. Интродуцирани се во Јужна Америка и на многу острови.
Општи одлики
Тие се големи сештојади. Глувците се активни навечер и ноќе. Повеќето водат полунадземен начин на живот, хранејќи се со семиња, а некои со животинска храна. Некои се синантропни животни (домашен глушец, некои стаорци). Се размножуваат во топлиот период од годината, а во домовите на луѓето во текот на целата година. Стануваат полово зрели на 1,5-3 месеци.
Значење за човекот
Глувците се природни носители на голем број паразити и причинители на многу зарази кај човекот и домашните животни, меѓу кои и опасни инфекции. Нанесуваат штети на земјоделските култури и шумарството, уништувајќи ги производите и храната. Најголема штета нанесуваат глувците од родот Mus (како на пример домашниот глушец Mus musculus) и Microtus (Microtus arvalis). Мерките за контрола вклучуваат спречување на пристапот до храната, заплашување (создавачи на ултразвук: глувците го слушаат ултразвукот до 40 kHz) и регулација на бројноста со помош на стапици (познати некаде како ,,факови‘‘) и отрови.
Глувците дале огромен придонес во развитокот на науката. На овие животни се правени биолошки експерименти, се произвлеле противотрови и вакцини, се вршела проверка на дејството на лекарствата и други супстанци. Од 1990 година се создадени трансгенетски глувци. Со нив подобро се објаснува функционирањето на некој ген кој се испитува, или пак полесно се картира неговата активност.
Воѓислав Шлонски
Воѓислав Шлонски (Wodzisław Śląski, Loslau, Vladislavia, ) — град кој се наоѓа во Полска, во Шлеското Војводство, со население од 48 731 жители според податоци од 2014 година. Воѓислав Шлонски е седиште на Воѓиславскиот регион. Градот се наоѓа во близина на границата со Чешка, на околу 290 километри јужно од Варшава и на околу 100 километри западно од Краков.
Географија
Градот се наоѓа во историската област Горна Шлеска во близина на границата со Чешка. Сместен е крај реката Лешница во Рачиборската котлина, која е дел од географскиот макрорегион Шилеска низина.
Клима
Климата во областа е континентално влажна. Просечната температура е 8 °C (46 °F) (просечно -1.7 °C) во јануари и до просек 17.7 °C (63.9 °F) во јули). Годишните просечни врнежи од дожд се 786 милиметри. Најголем дождлив месец е јули. Во областа се карактеристични слаби и средни ветрови од југозапад.
Административна поделба
Градот е поделен во 9 области кои имаат своја управа:
Население
Според податоци од Полската Централна статистичка служба, на 1 јануари 2014 година населението на градот изнесува 48.731 лица. Густината е 984 луѓе на квадратен метар.
Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 27 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 27''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Дина профунда
Дина профунда (Dina profunda) е вид ендемска пијавица во Охридско Езеро.
Надворешни одлики
Должината на телото и ширината на холотипот се 69 (6,5) мм и од 62 до 74 мм должина и 5,6 до 7,9 мм ширина на паратипови во примероци наркотизирани пред зачувување. Еден примерок собран од длабочина од 250 м и веднаш зачуван во 4% формално-дехид имал должина од 38 мм и ширина од 10 мм.
Телото е дорзовентрално зарамнето, но неговата дорзална страна е засводен, а вентралната е експресивно рамна. Маргиналните делови во последната третина од телото имаат заоблени рабови. Простомијалната усна е кратка, широка и заоблена. Антеклителарниот дел од телото е бледо жолтеникав, во клителарниот дел има боја на кафе, постелителарната дорзална страна е сивкава, а вентралната страна е бледа. Очите се во намалување. Првите два пара се многу бледи и скоро невидливи, додека другите два пара се невидливи. Задниот е многу мал и неговиот пречник е околу 30% од најголемата ширина на телото. Во последната третина од телото има грбни донекаде бледи линии кои се паралелни со должината на телото.
Клителумот е добро изразен во некои примероци. Тој е составена од петнаесет анули, кафеава боја. Порите на машките гениталии се истакнати и се наоѓаат помеѓу 9 и 10 клителарни анули. Така, порите на гениталиите се одделени со три анули. Анусот е многу мал.
Внатрешни одлики
Атриумот на гениталиите е многу подолг отколку што е широк. Неговото тело е скоро топчесто и пократко од половина од должината на преткоморите. Корнуата е подолга од телото на атриумот. Останатите генитални органи се скоро исти со оние на претходните два вида.
Систематска позиција
Како прво, најголемата сличност според нејзините надворешни особености, Дина профунда ја покажува со Дина Лихнида. Од Дина Лихнида се разликува по формата на преткоморот, поголемо намалување на очите, по конкавната грбна страна и особено со релативно помалиот заден морон.
Живеалиште и локалитет
Калливо дно во длабоката зона на Охридското Езеро. Овој вид пијавица има тенденција да живее претежно во длабоката зона на Охридското Езеро.
Манастирец (Суводол)
Манастирец — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува базилика од старохристијанско време. Била откриена во 1931-1933 година во месноста Сланец. Црквата има трикорабна диспозиција, со по седум пиластри на масивните ѕидови на стилобатите, најдени во положба in situ. Централниот кораб на источната страна завршува со длабока апсида. На западниот крај црквата има нартекс и егзонартекс со пастофории и анекси на северната страна. Подовите биле обложени со мозаици. Објектот е подигнат во V — VI век како гробишен, на работ на античката населба. Компартиментите со низа простории откриени северно од базиликата служеле за фунерални обреди и свечени вечери - агапае, што се приредувале на годишнината од страдањето на маченикот. Гробните структури и наодите во нив, откриени околу базиликата, укажуваат на фактот дека по нејзиното страдање таа била обновена во текот на IX — X век.
Знаме на Обединетото Кралство
Знаме на Обединетото Кралство, наречено и сојузно знаме (Union Flag/Union Jack) — државно знаме на Обединетото Кралство кое претставува комбинација на знамиња од три составни замји на кралството, според верзијата од 1801 г. Тогаш службено биле прогласени: знамето на Англија на кое се наоѓа крстот на Св. Ѓорѓи, знамето на Шкотска со крстот на Св. Андреја и Ирското знаме на кое се наоѓа крстот на Св. Патрик (кое и самите Ирци ретко го користеле).
Првата верзија на ова знаме, без крстот на Св. Патрик, настанало по кралската наредба во 1606 по 1603 кога шкотскиот крал Јаков VI станал и крал на Англија (како Јаков I) и така ги обединил двете кралства во персонална унија. Употребата на ова знаме било веено само на бродовите, додека пак на копното се користеле знамиња на поедичните кралства. Во 1707 година во Законот за Унијата со кој било создадено Кралството Велика Британија меѓу другото било и пропишано дозвола за употреба на знамето на копно.
Во 1801 година бил донесен нов Закон за Унијата во кој се обединиле Кралството Велика Британија и Ирска во Обединето Кралство. На веќе постоечкото знаме бил додаден и крстот на Св. Патрик така што биле додадени бели диагонални кракови разделени со бела и црвена линија со бели рабови, кои, според хералдичките правила, ги одвојувале од сината.
Службено, ова е првенствено кралско знаме знаме, а неговата употреба како народно знаме од традиционалнен карактер. Употребата на знамето на море била строго прописна; цивилните бродови не смееле да го користат и морале наместо кралското знаме да се користи црвено знаме со Union Jack во горниот лев агол.
Појавување во други знамиња
Знамето на Обединетото Кралство се појавува во горниот лев агол скоро на сите знамиња на британските прекуморски територии, како и на знамињата на некои поранешни британски колонии: Австралија, Нов Зеланд, Тувалу и Фиџи, како и на американската сојузна држава Хаваи која никогаш не била под британска управа.
Знаме на Азорските Острови
Знамето на Азорските Острови е слично со знамето на Португалија користено во периодот од 1830 до 1910 година, со исклучок на тоа дека Портуалскиот грб бил отстранет од центарот, каде што бил заменет со гошкак (на португалски: açor) - симбол на Азорците, и бил преместен на горниот лев агол and moved to upper left corner.
Тарту
Тарту (јужноестонски: Тарто) е втор најголем град во Естонија, по главниот град Талин.
Тарту често се смета за интелектуален центар во државата,  посебно бидејќи во градот се наоѓа најстариот и најпрочуен универзитет во државата, Универзитетот Тарту. Во градот исто така се наоѓаат Врховниот суд на Естонија, Министерството за образование и истражување и естонскиот народен музеј. Во градот се одржува познатиот естонски музички фестивал.
Сместен 186 километри југоисточно од Талин и 245 километри североисточно од Рига, Тарту лежи на реката Емајиги ("река мајка"), која ги поврзува двете најголеми езера во Естонија. Во градот исто така се наоѓа вториот најголем аеродром во државата, аеродромот Тарту.
Историски имиња
Од 1918 година е во употреба естонското име Тарту, но поради тоа што градот бил под контрола од различни владетели низ својата историја, постојат разни имиња на различни јазици. Најголемиот дел од нив потекнуваат од најраната докажана форма, естонскиот Тарбату. На германски, шведски и полски јазик градот бил познат и понекогаш сè уште именуван како Дорпат. На руски јазик, градот бил познат како Јуријев и како Дерпт. Слично, градот е познат како Тербата во латвијскиот јазик. Говорниците на финскиот јазик го користат топонимот Тартто.
Почетоци
Археолошки докази за првите трајни населби на местото на сегашниот Тарту датираат од раниот 5. век од нашата ера. До 7. век, месните жители изградиле дрвени објекти на источната страна на ридот Тооме (Toomemägi).
Првиот документиран запис од областа бил направен во 1030 година од хроничари од Киевска Русија. Јарослав I Мудриот, кнез на Киев, го освоил регионот таа година, изградил своја тврдина и го именувал Јуријев. Киевските владетели потоа собирале данок од околната древна област Уганди, веројатно до 1061 година, кога, според хрониките, Јуријев бил запален од племето Чуди. Киевскиот Рус повторно го контролирал Тарту од 1133 година непознат временски период, веројатно до 1176/1177 година. Во 12. век Тарту бил најзначајна словенска населба во територијата Чуд.
Естонскиот историчар аматер Ен Хаабсаар шпекулира дека "Јуријев" споменат во овој контекст е всушност Бела Црква, град кој исто така бил основан од Јарослав I Мудриот во истиот период, 1032 година.
Средновековна епископија
Во 1262 година војската на принцот Дмитриј Александрович, син на Александар Невски започнала напад на Дорпат, заробувајќи го и уништувајќи го градот. Неговите воени сили не успеале да ја освојат тврдината на епископот на ридот Тооме. Настанот бил евидентиран во германските и староруски хроники, кои исто така го даваат првиот запис на населба на германски трговци и занаетчии кои произлегле заедно со тврдината на епископот.
Во средновековните времиња, откако Ливонијскиот ред бил вклучен во Тевтонски ред во 1236 година, градот станал важен тровски центар. Во 1280. години Дорпат се приклучил на Ханза. Како во цели Естонија и Латвија, најголемиот дел благородници кои говореле германски јазик, но во Тарту/Дорпат (како и Талин) уште повеќе, балтичко германската буржоазија, литератите, ја доминирале културата, религијата, архитектурата, образованието, и политиката сè до крајот на 19. век. На примeр, објектот на градското собрание во Дорпат бил дизајниран од архитект од Росток во Мекленбург, додека универзитетските објекти биле дизајнирани од Јохан Вилхелм Краузе, исто така германец. Многу, ако не и сите, од студентите, и повеќе од 90 проценти од членовите на факултетите биле од германско потекло, и бројни статуи на познати ученици со германски имиња можат да се најдат во Тарту денес. Повеќето Германци го напуштиле градот на почетокот на 20. век, главно поради Heim ins Reich програмата на нацистите, по Пактот Рибентроп-Молотов во 1939 година.
Полско и Шведско владеење
Во 1558 година силите на Големото московско кнежевство предводени од царот Иван Грозни го окупирале регионот во она што стана познато како Ливонска војна. Дорпат бил заробен без борба и локалниот епископ бил затворен во Москва, со што завршил периодот на локална самоуправа. Како ефект на мирововниот договор Јам-Запољском од 1582 година, градот заедно со јужните региони од Ливониската конфедерација станале дел од Полско-литванската Државна Заедница. Во 1598 година градот станал главен град на Дорпатското војводство во склоп на Ливониското војводство. Во 1583 година, во градот било отворено исусовско училиште за граматика „Gymnasium Dorpatense“. Освен тоа, во градот бил организиран семинар за преведувачи и градот добил црвено-бело знаме од полскиот крал Стефан Батори.
Активностите за граматичкото училиште и семинарот биле прекинати поради Полско-шведската војна. Веќе кон крајот на 1600 година воените сили на Карл IX Шведски го опседнале градот. И покрај повторливите напади, швеѓаните не можеле да влезат во градот. Конечно во 1601 година, капетанот Херман Врангел ја сменил страната, го нападнал кастеланот и ги отворил портите за шведските воени сили. Градот бил повторно заземен од Полска на 13 април 1603 година по кратка опсада предводена од хетман Јан Карол Ходкевич; околу 1000 шведски војници се предале и биле пренесени во Талин.
Во ефект на уште една Полско-шведската војна, во 1625 година Тарту бил повторно освоен од Шведска, овојпат успешно. Во ефект на Алтмаркскиот мировен договор од 1629 година, градот станал дел од териториите на Шведска, со што се основал Универзитетот Тарту во 1632 година од кралот Густаф II Адолф Шведски.
Империска Русија
Со Ништадскиот мировен договор од 1721 година, градот станал дел од Руската Империја и бил познат како Дерпт. Пожари во 18. век уништиле многу од средновековната архитектура, а големиот пожар од 1775 година ги уништил поголемиот дел од градбите во центарот на градот. Градот бил повторно изграден во доцен барок и неокласичен стил вклучувајќи го објектот на градското собрание кој бил изграден помеѓу 1782 и 1789 година.
За време на втората половина на 19. век, Тарту бил културен центар за естонците во ерата на романтичниот национализам. Во градот бил одржан првиот музички фестивал во 1869 година. Театарот Ванемуине, првиот народен театар, бил основан во 1870 година. Тарту било местото каде што било основано Друштвото на естонски писатели во 1872 година.
Во 1893 година, градот бил преименуван во древното руско име Јуријев. Универзитетот подоцна бил русифициран од 1895 година и бил воведен задолжителен руски јазик во учењето. Голем дел од имотот на универзитетот бил преселен во Вороњеж во 1918 година и за време на германската окупација универизитетот работел под името Универзитет Дорпат. За време на естонската војна за независност, универзитетот бил повторно отворен како универзитет на естонски јазик на 1 декември 1919 година.
Прв период на независност
Со естонската независност по Првата светска војна, градот официјално го добил името Тарту. На крајот на естонската војна за независност, мировен договор помеѓу Болшевиците и Естонија бил потпишан на 2 февруари 1920 година во Тарту (Тартскиот договор). Договорот значел дека Советска Русија се откажала од територијални претензии кон Естонија "засекогаш". Сепак, како резултат на Пактот Рибентроп-Молотов од 1939 година, Советскиот Сојуз ја окупирал Естонија и Тарту во 1940 година.
Мировен договор помеѓу Советска Русија и Финска бил исто така потпишан во Тарту во 1920 година,
Советски период
За време на втората светска војна, голем дел од градот како и историскиот камени мост Kivisild (изграден од Катерина II во 1776–1778) преку реката Емајиги биле уништени од германската војска, делумно во 1941 година и речиси целосно во 1944 година. Веќе силно оштетениот Тарту бил бомбардиран од советските сили на 27 јануари 1943, 26 февруари 1944, 7–8 март 1944, и 25–26 март 1944. По крајот на војната, голем дел од историските градби биле претворени во рушевини. Дури и помалку оштетените градби во целиот град биле урнати по наредба на окупаторските власти и големи делови од земјата биле претворени во јавни паркови.
По војната, Тарту бил прогласен за "затворен град" за странци, и воена воздушна база била изградена на аеродромот Раади, на североисточните предградија на градот. Тоа било една од најголемите воени воздушни бази во Источна Европа и тука биле сместени меѓународни воени авиони, кои носеле јадрени бомби. На асфалтната патека сега е сметен голем пазар на користени автомобили, и понекогаш се користи за автомобилски трки.
За време на советскиот период, бројот на население во Тарту речиси се зголемил двојно од 57,000 на 100,000 жители, делумно поради масовната имиграција од други области од Советскиот Сојуз.
Модерен период
Откако Естонија ја повратила својата независност во 1991 година, центарот во стариот град бил реновиран. Посебно, Црквата „Свети Јован“, која била во рушевини од втората светска војна била обновена
Голем број на комерцијални и бизнис објекти биле издигнати (трговскиот центар Тарту, Таску, комерцијалниот центар Емајие, Лунакескус, Квартал итн.). Највисоката станбена зграда и локална знаменитост Тигуторн била отворена во 2008 година
Научниот центар АХХАА бил преместен во нов објект во 2011 година и нов главен објект на естонскиот народен музеј бил отворен во 2016 година.
Клима
Тарту лежи во рамките на умерено-континентална климатска зона. Климата е прилично блага земајќи ја во превид високата географска широчина, главно поради близината на Балтичкото Море и топлите струи од Атлантикот. Сепак, континенталното влијание може да се почувствува во топлите летни денови и студените зимски периоди, кога температурите можат повремено (но ретко) да се спуштат под −30 °C (−22 °F). Општо гледано, летата се студени и топли и зимите се студени.
Политика
Извршната власт во градот се состои од градоначалник и негови пет заменици. Актуелен градоначалник е Урмас Клаас. Андрус Ансип, Премиер на Естонија од 2005 до 2014 година, бил градоначалник на Тарту од 1998 до 2004 година. На оваа позиција потоа се нашле и други политичари кои биле министри во естонската влада, Лаине Јенес и Урмас Крусе. Сите тие се членови на естонската реформска партија, која доминира во Тарту од 1998 година.
Населби
Тарту е официјално поделен на 17 населби, кои не носат административни цели. Нивните имиња и граници се дефинирани.
Стопанство
Најмногу познат како универзитетски град, Тарту исто така е место на тешка индустрија. Прехранбената индустрија традиционално е важна за економијата на градот и некои големи компании како А. Ле Кок, Тарту Мил и Салвест се наоѓаат тука. Кроонпрес е водечка печатарска компанија во балтичките држави.
На почетокот на 21. век, многу ИТ претпријатија и други компании за висока-технологија биле основани во Тарту. Позначајни се Плејтех Естонија, Нортал (поранешна Вебмедија Груп), ЗироТрнараунд, Таркон, Регио и Рејнтри Естонија. Скајп има канцеларија во Тарту. Универзитетот е еден од најголемите работодавачи, што го објаснува големиот број на високо квалификувани професионалци – истражувачи, професори и доктори.
Образование и култура
Градот е познат како дом на Универзитетот Тарту, основан од кралот Густаф II Адолф Шведски во 1632 година. Главно поради оваа причина, Тарту исто така – иронично – е познат како „Атина на Емајиги“ или како „Хајделберг на северот“.
Државен универзитет во Тетово
Државниот универзитет во Тетово (албански: Universiteti Shtetëror i Tetovës) ― еден од трите државни универзитети во Република Македонија и се наоѓа во градот Тетово. Наставата главно се одвива на албански јазик, но исто така и на македонски и други јазици.
Тарту
Образование и култура
Тарту исто така е седиште на естонскиот универзитет за животни науки, балтичкиот колеџ за одбрана, естонската воздухопловна акдемија (порано позната како воздухопловен колеџ Тарту), и Министерството за образование и истражување. Други значајни институции со седиште во градот се Врховниот суд на Естонија (отворен во Тарту во 1993 г.), естонскиот историски архив, естонскиот народен музеј, естонскиот спортски музеј како и најстариот театар во државата, театарот Ванемуине.
Државен универзитет во Тетово
Историја
Основан бил на 4 јуни 1994, на основачкото собрание свикано од Културната заедница на Албанците во Македонија, во својство на основач, додека иницијатор, идеатор и потписник на документите за основање на Универзитетот и за именување на привремените органи на универзитетот бил проф. Абдула Мехмети, претседател на Културната Заедница на Албанците во Македонија. Како државен универзитет останува непризнаен од властите сè до јануари 2004 кога бил донесен Законот за основање на Државниот универзитет во Тетово од страна на Собранието на Република Македонија. Прв ректор на Тетовскиот Универзитет бил проф. д-р Фадиљ Сулејмани (1995-2003), а потоа и проф. р-р Рамиз Абдули (јануари-март 2003), проф. д-р Неџбедин Беадини (2003-2006), проф. д-р Сади Беџети (2006-2009), проф. д-р Агрон Река (2009-2012). Моментален ректор на универзитетот е проф. д-р Вулнет Амети.
Тарту
Наука
Тарту е интелектуален центар на Естонија како и на Балтичките земји повеќе векови. Ученици кои учеле во Тарту се пионерот на ембриологијата Карл Ернст Ритер, пионерот на студиите за однесување на животните Јакоб вон Икскул, и културниот теоретичар и семиотичар Јури Лотман. Тарту-московското училиште е едно од водечките научни училишта во областа на семиотиката.
Знаменитости
Најзначајни се старата лутеранска црква „Св. Јован“ (Jaani Kirik), зградата на градското собрание која датира од 18. век, зградата на универзитетот, рушевините на катедралата од 13. век, ботаничките градини, главната трговска улица, многу градби околу плоштадот пред градското собрание и плоштадот Барклај.
Историската гето област наречена Супилин се наоѓа на брегот на реката Емајиги, близу до центарот на градот и се смета за една од малкутте преживеани "сиромашни" населби од 19. век. Моментално Супилин убрзано се реновира, доживувајќи бавна трансформација од историското гето во престижна населба од висока класа.
Втората светска војна уништила големи делови од центарот на градот и за време на советската окупација многу нови градби биле издигнати – посебно новиот театар Ванемуине. Типичните населби во советски стил од блокови на висококатни згради биле изградени помеѓу втората светска војна и обновувањето на естонската независност во 1991 година, а таква најголема е населбата Анелин.
Моментално, Тарту исто така е познат по неколкуте модерни градби од „челик, бетон и стакло“, но исто така градот успеал да го задржи миксот од стари и нови градби во централниот дел. Позначајни примери се кулата Тигуторн и центарот Емајие, изградени по независноста на Естонија; овие две градби се двете највисоки во градот. Големата маса на студенти подразбира дека во градот се развива ноќен живот, со голем број на ноќни клубови, барови, и ресторани, вклучувајќи го пабот со највисок таван во светот.
Секоја година, во лето, Тарту го организира фестивалот на ханзеатските денови (Hansapäevad) за да го прослави ханзеатското богатство. Фестивалот вклучува настани како пазар на ракотворби, историски работилници и спортски турнири.
Спорт
Тарту е дом на кошаркарскиот клуб КК Тарту, кој настапува во естонската лига, балтичката лига и во ФИБА Еврочеленџ.
Фудбалскиот клуб Таммека Тарту, кој се натпреварува во првата естонска фудбалска лига, е сместен во градот.
Светското првенство во спортско ориентирање во 2017 година ќе биде одржано во Тарту.
Збратимени градови
Тарту е збртимен со следниве градови:
Втора фудбалска лига на Македонија 2000/2001
Втората фудбалска лига на Македонија 2000/2001 - 9. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала на 19 август 2000 и завршила во мај 2001. Во оваа сезона првак бил Куманово.
Табела
Извор: MacedonianFootball.com
Илија Илиоски
Илија Илиоски (р. во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Вработен е во Театар Комедија во Скопје.
Филмографија
Илиоски ги остварил филмските улоги:
Административна поделба на Сао Томе и Принсипе
Административната поделба на Сао Томе и Принсипе ја опфаќа првостепената и второстепената административна поделба на државата. Како првостепена административна поделба се јавуваат покраините, додека како второстепени се окрузите.
Покраини
Сао Томе и Принсипе се поделени на две покраини:
Непал на Олимписките игри
Непал се натпреварувал на единаесет Летни олимписки игри, и на три Зимски олимписки игри.
Теџбир Бура, непалец, освоил олимписки златен медал во мешан алпинизам на зимските игри во 1924 година за неговата улога лкао член ана експедицијата за освојување на Монт Еверест во 1922 година. Сепак, бидејќи учествувале и алпинисти од други земји, наградата била доделена на мешовита екипа. Понатамошно, на мрежната страница на МОК овој медал не се смета како официјално доделен.
Непалскиот теквондо натпреварувач Бидан Лама освоил бронзен медал на игрите во 1988 година во Сеул, кога теквондото бил изложбен спорт.
Непалскиот олимписки комитет бил основан во 1962 госина а признаен од страна на МОК во 1963 година.
Сува Река
Сува Река — топоним кој се среќава во повеќе словенски земји и може да се однесува на:
NGC 1749
NGC 1749 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1749 се споменува и како ESO 56-SC26, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1749 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m. NGC 1749 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 54 м 56,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 11' 20".
Други поделби
Проучување на NGC 1749 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
463 п.н.е.
463 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 463. година пред новата ера, 463. од првиот милениум п.н.е., 63. од 5 век п.н.е. и четвртта од 460-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5045 и 5046 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4287 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3297 и 3298 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 290.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 463 година се протега во 2173 и 2174, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2233 и 2234 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 80. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1117 и 1116 исламска година пред хиџра.
Славчо Абазов
Славчо Абазов (Злетово,, - , Бугарија, ) — македонски револуционер, кратовски војвода и член на Македонската револуционерна организација (МРО). Оставил забележителни траги во македонското револуционерно движење. Учествувал во подготовките за Илинденското востание, војувал за време на Балканските војни, а по Првата светска војна станал член на потесното раководство на емигрантската Илинденска организација.