cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Yardbirds
Последните денови на The Yardbirds. Ерата на Пејџ
Комерцијалната среќа на бендот беше во опаѓање. „Happenings Ten Years Time Ago“ го достигна само местото 30 на Американската „Hot 100“ и се покажа уште полошо во Британија. Продуцентот на „Colubmia Records“ не успеа да го обнови нивниот комерцијален успех. Синглот „Little Games“, издаден пролетта, се покажал толку лошо во ОК што „EMI“ не издаде друга снимка на „The Yardbirds“ до крајот на нивното распаѓање (издавањето на синглот „Goodnight Sweet Josephine“ бил планиран за следната година, но бил откажан). Верзијата на „Ha Ha Said the Clown“ на која свиреше само еден член од бендот, Рилф, беше последниот сингл кој влегол во Топ 50 во САД, заземајќи ја 44 позиција во летото, 1967. Нивниот финален албум „Little Games“ беше издаден во Америка во јули, комерцијален албум кој не доби критики.
„The Yardbirds“ го потрошија остатокот од годината на турнеи низ државите со нивниот нов менаџер Питер Грант, нивните настапи во живо станувале се потешки и експериментални. Бендот ретко ги свирел неговите хитови во 1967, претпочитајќи да направат микс на хитовите од ерата на Џеф Бек со блуз стандарди и нивни преработки како „The Velvet Underground“ и Американскиот фолк пејач Џејк Холмс, чија „Dazed and Confused“, со текст напишан од Рилф, беше во живо сечена од „The Yardbirds“ на Американските турнеи каде песната поминала добро прифатена, па Пејџ ја селектирал оваа песна како прва снимка на „Led Zeppelin“ каде што тој е кредитиран како текстописец.
Од 1968 Кеит Рилф и Џим Мек Картни сакаа да продолжат стил под влијание на фолкот и класичната музика додека, пак, Џими Пејџ, во тоа време кога психоделичниот блуз-рок на „Cream“ и „The Jimi Hendrix Experience“ бил енормно популарен, сакал да продолжи со видот на „тешка“ музика поради која подоцна „Led Zeppelin“ ќе станат познати. Крис Дрежа почнал да развива интерес за фотографија. До март Рилф и Мек Картни одлучиле да заминат, иако менаџерите успеале другите двајца да ги убедат да останат барем до крајот на Американската турнеја.
Дискографија
По распадот на групата во 1968, голем број на албуми се појавија. И покрај бројните компилации, албуми кои вклучуваат додатни снимки во живо и различни демоа од исфрлени делови од 1963-1968 беа издадени. Од 1999 неколку снимки од реконструираните „Yardbirds“ беа издадени. Since their breakup in 1968, a number of new albums have appeared. Besides numerous compilations, albums featuring additional live recordings and various demos and outtakes from 1963–1968 have been released. Since 1999, several recordings by the reconstituted Yardbirds have been released.
Мал Дунав
Мал Дунав (словачки: Malý Dunaj, унгарски: Kis-Duna, германски: Kleine Donau) ― огранок на реката Дунав во Словачка.
Се дели од главната река во близина на Братислава и тече повеќе или помалку напоредно со Дунав додека не се влее во реката Вах во Коларово. Таа е 137 км долга и неговата големина на сливот е 2,977 км2.
Делот од Вахот помеѓу Коларово и нејзиниот спој со Дунав во Комарно се нарекува и Вашки Дунав (словачки: Важски Дунај, унгарски: Ваг-Дуна). Островот помеѓу реките Дунав, Мал Дунав и Вашки Дунав е Житни Остров.
Долно Ливаѓе (Враништа)
Долно Ливаѓе — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Враништа. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на околу 150-200 м источно од селото, на простор од околу 200 × 200 м. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, камени и коскени орудија, како и рачни мелници. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Струга.
Пеколни работи
Пеколни работи (англиски: Infernal Affairs) или Патеката што не завршува (кинески: 無間道) - хонгконшки филм од 2002 година, во режија на Ендрју Лау и Алан Мак, по сценариото на Алан Мак и Феликс Чонг. Главните улоги ги толкуваат: Тони Љунг, Енди Лау, Ентони Вонг, Ерик Цанг, Кели Чен, Сами Ченг, Гордон Лам итн. Филмот постигнал голем успех, освојувајќи 24 награди, а имал и 26 други номинации. По успехот на овој филм биле снимени уште две продолженија.
Синопсис
Чан Винг-јан (го игра Тони Лјунг) е таен полициски агент кој е уфрлен во мафијата, како еден од најблиските соработници на моќниот криминалец Хон Сам (го игра Цанг). Неговиот вистински идентитет во полицискиот компјутерски систем е заштитен и него го знае само шефот на полицијата Вонг (го игра Вонг). Меѓутоа, Сам има уфрлено свој човек во полицијата - Лау Кин-минг (го игра Лау), кој постојано го известува за секоја полициска потера против него. Кин-минг дознава за уфрлениот таен агент кај Сам и го предупредува, а Сам му наредува да го открие. Наскоро, Кин-минг е назначен за шеф на одделението за внатрешна контрола и тој почнува да го следи Вонг со цел да го открие Чан. При една средба на Вонг и Чан, Кин-минг го известува Сам, кој ги испраќа своите луѓе на местото на средбата и тие го убиваат Вонг. Тогаш, Ки-минг решава да му се одмазди на Сам и во соработка со Чан му поставува стапица на Сам и го убива. По успешната акција, Чан го посетува Кин-минг со барање да му се врати вистинскиот идентитет и повторно да живее обичен живот. Но, токму тогаш, Чан открива дека токму Кин-минг бил уфрлениот човек во редовите на полицијата и дека тој е виновникот за смртта на Вонг. Затоа, Чан му закажува средба на Кин-минг со намера да го убие, но таму се појавува друг полицаец кој, исто така, е уфрлен човек на Сам. Полицаецот го убива Чан, но Кин-минг го убива него, а потоа на Чан му е вратен идентитетот и тој е закопан веднаш до гробот на Вонг, со најголеми почести.
Космос-1684
Космос-1684 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 септември 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1684 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Лангевизен
Лангевизен (Langewiesen) — поранешен град и општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Илм, на североисточниот раб од Тириншката Шума, околу 2 километри југоисточно од Илменау.
Лангевизен е едно од најстарите места во околината и во 1855 година, заедно со Герен и Гросбрајтенбах, добил градски права. Местото низ годините останало релативно мало, но од 1880 година со индустријализацијата се развило со бројни мануфактури и мали фабрики. Од политичките протести во 1990 година, Лангевизен доживеал процес на субурбанизација, поради близината на поголемиот град Илменау и Техничкиот универзитет, чиј кампус се наоѓа на границата. Од 1994 година селото Ереншток припаѓа на Лангевизен.
Од 6 јули 2018 година претставува дел од градот Илменау, каде бил припоен со административната реформа.
Географија
Лангевизен се наоѓа во долина на Илм на североисточниот раб од Тириншката Шума. Градот се протега во насока запад-исток во долина на височина од околу 450 метри.
Највисока точка во градското подрачје е 808 метри близу Драјхеренштајн. Покрај Илм, во градското подрачје се наоѓаат и реките Шорте, Шобзе и Ломе.
Голем дел од градското подрачје е шума.
Земјотрес во Монтреал (1732)
Земјотресот во Монтреал во 1732 година - земјотрес со јачина од 5.8 степени (според Меркалиевата скала) што ја погодил Нова Франција во 11:00 часот сум на 16 септември 1732 година. Тресењето поврзано со овој земјотрес го потресло градот Монтреал со значителна штета, вклучувајќи уништени оџаци, испукани ѕидови и 300 оштетени куќи, како и 185 згради уништени од пожар по земјотресот, претставува приближно 30% од куќите во градот во тоа време. Едно девојче било пријавено убиено од сеизмичката активност, иако Габриел Лебланк открил дека сегашните информации не можат да го поткрепат тврдењето, особено затоа што, ако смртта била вистинска, таа требало да биде спомената во описот на природната катастрофа од сестра Кулиер, член на персоналот на болницата Хотел-Дију, но не било. Земјотресот во Монтреал во 1732 година е еден од најголемите земјотреси што се случиле во сеизмичката зона Западен Квебек.
Срце на темнината
Срце на темнината (1899) е роман од Џозеф Конрад. Романот го обработува ликот Чарлс Марлоу и неговата работа како транспортер на слонова коска во регионот на реката Конго во Африка. Книгата ја обработува врската меѓу цивилизациското наспроти варварското, како и можноста на опстојувањето на империјализмот врз основа на колонијализмот и расизмот. Првично, книгата била објавена во три серии во списанието Блеквудс. Книгата е преведена на голем број светски јазици. „Срце на темнината“ е една од најуспешните книги на Конрад.
Позадина
Околу осум и пол години пред да ја напише книгата, Конрад бил назначен да служи во белгиската траговска компанија, односно да биде капетан на еден пароброд во реката Конго По неговото пристигнување на реката Конго, тој увидел дека бродот бил оштетен и требало да се поправа. Сепак, веќе следниот ден тој се упатил по реката со друг пароброд со друг капетан. Кога за време на патувањето капетанот се разболел, Конрад ја презел улогата на капетан. За време на ова служење, Конрад се разболел и се вратил во Европа.
Сиже
Марлоу патувајќи со брод на реката Темза, започнува да ја раскажува приказната за тоа како влегол во темниот континент, Африка. Никој не сака да го слуша но сепак тој продолжува со раскажувањето. Желбата да оди во Африка му се исполнува кога е повикан да биде замена за починатиот капетан на бродот, и тој го зазема неговото место. Патувајќи долж реката тој го открива однесувањето на белите луѓе кон жителите таму, кои биле експлоатирани така да речам од страна на дојденците. Во еден момент тој е нападнат од домородното население, но мистериозно како што се појавиле така и исчезнуваат. Наскоро Марлоу открива дека Курт, кој треба да го вратата назад во Англија, го наредил нападот од страна на домородците за да не го вратат...
Илија Бакиќ
Илија Бакиќ (роден 1960 г. во Вршац) е српски поет, раскажувач, романописец, книжевен и стрипов критичар, уредник. Голем дел од неговото книжевно дело е поврзано со фикцијата и авангардната литература, особено со сигнализмот.
Биографија
Дипломирал на Правниот факултет на Универзитетот во Белград. Член е на Друштвото на љубители на белетристиката „Лазар Комарчиќ“, на Српското книжевно друштво, на Друштвото на писателите на Србија, на Друштвото на писателите на Војводина. Соработник на многу еминентни издавачки куќи и периодични списанија во Србија. Познат е како наратор, поет, романописец и литературен критичар. Неговите книжевни активности и творештво се поврзани со фантастичната и авангардна литература. Неговите дела се објавени или самостојно или застапени во неколку значајни антологиски избори на белетристика. Пишува голем број критички текстови и есеи на тема белетристика. На тој начин значително придонесе за популаризација на тој жанр и во јуни 2017 година. За тоа добил и награда во рамките на Фестивалот за фантастична литература Арт-Анима.
Опус прием
За творештвото на Бакиќ се занимава и современата српска наука за литература преку написите на д-р Бојан Јовиќ, а неговите дела се високо ценети од критичарите и колегите.
Награди
Добитник е на повеќе награди.
Кесова Гора
Кесова Гора ( Кесова Гора) е населено место со административен статус на мало гратче ( посёлок городского типа) во европскиот дел на Руската Федерација и административниот центар на Кесовогорскиот реон сместен на крајниот исток на Тверската област. Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2013 година живееле 3 797 жители.
Најважната знаменитост во градот е Православната црква Свети Никола од 1800 година.
Географија
Гратчето се наоѓа на крајниот исток од Тверската област, на бреговите на реката Кашинка (лева притока на реката Волга ), околу 32 километри северно од градот Кашин, 50 километри југоисточно од градот Бежецк и околу 180 километри источно од административниот центар на областа, градот Твер.
Гратчето лежи на местото каде огромната Горноволшка низина поминува во малку побрановито моренско поридје на Бежецки врв.
Низ гратчето поминува патот Кашин - Кесова Гора - Бежецк.
Историја
Во текот на XVIII и XIX век, Кесова Гора била важен трговски центар каде што се одржувале трговски саеми 4 пати годишно. Според податоците од 1783 година селото имало 770 жители и 330 згради. Во 1859 година во составот на селото се вклучуваат и блиските имоти Красни, Зајачи и Грачи со 1 272 жители во 214 домаќинства.
Во 1929 година станува административен центар на новооснованиот регион Кесовогорски реон во Московската област (од 1935 година Калининска област ). Сегашниот административен статус го има од 1975 година.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 3 877 жители, додека според проценките за 2013 година таму живееле 3 797 жители.
Гостиражни
Гостиражни или Гостиражње — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Потекло на името
Името на селото Гостиражни е со потекло и значење на македонски јазик. Не се точно познати неговиот настанок и потекло, но може јасно да се протолкува дека тоа доаѓа од зборовите гости и ражни. Ако се има предвид местоположбата на селото како прво во котлината на Пелагонија веднаш после Богомилскиот Преслап преку кој во минатото оделе познатите скопско-прилепски и прилепско-велешки патишта, можно е тука патниците и гостите да застанувале за одмор и преноќување при што се гоштавале со јагниња, јариња или друго месо кое се печело на ражни.
Недалеку од селото се наоѓа железничкото стојалиште ЖС „Гостиражни“.
Географија и местоположба
Селото е ридско на надморска височина од 740 метри. Вода за пиење се добива од две чешми и десет бунари со длабочина од 12 до 18 метри. Над селото избиваат извори наречени Горни, Средни и Долни. Гостиражни е село од збиен тип. Се дели на Секулоско, Милошевско, Коческо и Момировско маало.
Селскиот атар зафаќа простор од 13,4 км2. Потезите на атарот ги носат следните називи: Јаричиште, Старо Гостиражни, Криви Рид, Плитка Осојница, Кукулајца, Ѓанои Ливади, Сув Даб, Шабаница (воденица купена од соседното албанско село Црнилиште), Трска, Мицеа Ливада, Лозја, Бели Орници, Кале, Чука, Преслап, Браненица (шума која не се сече), Буниште, Рудина, Бачилиште, Катуниште, Белутина, Утов Дол, Пештера, Поклопка, Црн и Ж’лт Камен.
Историја
Селото е спомнато во Трескавечкиот поменик од XVI-XVII век како Гостиражда и Гостиражни.
На границата на атарот со велешкото село Богомила е месноста Кале. Таму имало некоја тврдина од која останале урнатини од ѕидините – бедеми. Околу урнатините израснала шума. Покрај ова возвишение води патот од околината на Прилеп за долината и сливот на Бабуна. Овој пат бил многу познат уште од античките македонски и римски времиња, средновековниот и подоцнежниот период сѐ до крајот на XIX и изградбата на пругата во 30-тите години на XX век бидејќи преку Велешко тој директно водел за Скопје.
Народното предание наведува дека Гостиражни се наоѓало на потезите кои сега се викаат Старо Гостиражни и Јаричиште. Тие се наоѓаат на околу 1.000 метри југоисточно од денешното село. Таму има ниви во кои се изорувале делови од куќни ѕидови, гробови и еден бунар. Каменот од некогашните ѕидови бил употребуван за време на градењето на денешниот задружен дом. Не се знае кога и зошто пропаднало селото во Старо Гостиражни.
Денешното село Гостиражни настанало од седум куќи. Од нив потекнува голем број на стари родови. Кога Гостиражни имало седум куќи тогаш него го заорале двајца браќа близнаци со два вола исто така близнаци. На горната страна на селото е црквата посветена на Свети Атанасиј која е изградена во втората половина на XIX век. Селските гробишта се околу црквата. „Панаѓурот“ во Гостиражни е на денот на Свети Атанасиј „летен“.
Бачилиште е предел на планината над селото. Селаните кажуваат дека таму летно време напасувале овци „Качауни“ или „Власи Каракачани“. Тие на Бачилиште доаѓале и некое време во XIX век. За Качауните се наведува дека зборувале „како грчки“. На планината е и потегот Катуниште, кој според името укажува дека таму летно време престојувале сточари со стада. За време на турското ропство, во Гостиражни не биле формирани чифлизи, а жителите биле рајати.
Гостиражни многу настрадало за време на Првата светска војна. Во 1915 година бугарската војска стрелала 80 жители на селото меѓу кои имало и жени, па дури и деца стари еден месец. Таква несреќа тогаш доживеале и други соседни села – Стровија, Долгаец и Маргари. Селаните на Гостиражни и Стровија за време на турското владеење биле „рајати“ односно живееле на своја сопствена земја.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Гостиражни било село со 36 домаќинства и 146 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Гостиражни имало 272 жители Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 360 жители Македонци.
За време на Првата светска војна Гостиражни било вклучено во општина Костинци и имало 437 жители.
На пописот од 2002 година, во селото живееле 108 жители, од кои 45 Македонци и 63 Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 135 жители, од кои 31 Македонец, 97 Албанци, 1 Србин и 6 лица без податоци.
Родови
Гостиражни е македонско село.
Општествени установи
Во селото работи подрачното основно училиште, каде што се одржува настава до петто одделение. Освен тоа, во селото има продавници и споменик на НОБ.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на истоимената општина.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1477 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 89 гласачи.
Иселеништво
Три семејства од родот Секуловци и две семејства од родот Милошевци се иселиле во соседното Црнилиште. Гостирашци живеат во Ропотово. Аризановци живеат во Браилово. Нешковци живеат во Мажучиште. Од Гостиражни се иселени околу 15 семејства во Прилеп и Скопје. Значајно иселување е извршено помеѓу 1961 и 1971 година.
Шенон (единица)
шенон (симбол: Sh), попознат како бит – единица за информација и за ентропија дефинирана со IEC 80000-13. Еден шенон е информација содржана во настан чија веројатност за појава е 1⁄2. Исто така тој е ентропијата на систем со две еднакво веројатни состојби. Доколку пораката е составена од секвенца од даден број битови, така што сите битски стрингови се еднакво веројатни, информацијата содржана во пораката изразена во шенони е еднаква на бројот на битови во секвенцата. Заради ова и историски причини, шенонот е попознат како бит. Воведувањето на (јули 2017) на поимот „шенон“ дава експлицитна дистинкција меѓу количината информација која е изразена и количината податоци што можат да се употребат за да изрази информацијата. IEEE Std 260.1-2004 сè уште ја дефинира единицата со ова значење како бит, без спомнување на шенонот.
Шенонот може да се претвори во други информациски единици согласно со
1 Sh = 1 bit ≈ 0,693 нат ≈ 0,301 Харт.
Шенонот го добил името според Клод Шенон, основачот на теоријата на информациите.
Средна Гора
Средна Гора (Средна гора) е планински масив во Централна Бугарија, кој се наоѓа јужно од планинскиот ланец Стара Планина. Средна Гора се протега од реката Искар на запад и до свиокот на Тунџа северно од Јамбол на исток. Средна Гора е долга 285 км, достигнувајќи најголема ширина од 50 километри. Нејзиниот највисок врв е Голeм Богдан со 1604 метри.
Особености
Неколку различни ридови ја поврзуваат Средна Гора со Старопланински ланец - Г’лбец, Козница, Стражата и Межденик, а ридовите Шумнатица и Шипочан ја поврзуваат планината со Рила. Средна Гора се состои од три дела. Границите на одделните делови минуваат по клисурите на реките Тополница и Стрјама. Деловите на кои е поделена планината се „Ихтиманска Средна Гора“, „С'штинска Средна Гора“ и „Срнена Гора“.
Од Средна Гора извираат реките „Тополница“, „Луда Јана“, „Пјас'чник“, „Рахманлиска“, „Омуровска“ и „Сазлика“. За Средна Гора се карактеристични широки ливади и пасишта. Планина е позната по воите прекрасни листопадни шуми од бука и даб, а исто така габар, јасен, јавор и бреза. Средна Гора има значителни резерви на бакарна руда (Мини Асарел Медет, Мина Елешница, Мина Радка и др.) и е богата со минерални извори - Хисарја, Стрелча, Панаѓуриште и Бања.
Освојувачи на медали на Летните олимписки игри 1896
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Летните олимписки игри 1896 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоија медали. Најуспешна нација на игрите беше репрезентацијата на САД, која освоила 11 златни медали, додека најмногу медали на игрите освоиле спортистите од Грција, 46, од кои 10 златни.
Во многу дисциплини немало натпреврувачи кои завршиле на третото место, па многу бронзени медлаи не билде доделени.
Најуспешен спортист бил Германецот Карл Шуман, кој освоил 4 златни медали.
Надворешни врски
אולימפיאדת אתונה (1896)
Луња (Чајковски)
Луња, постхумно дело бр. 76, ― увертира (во контекст на симфониска поема) во Е-мол, компонирана од Пјотр Илич Чајковски околу јуни и август 1864 година. Делото било вдахнато од драмата „Луња“ на рускиот драматург Александр Островски. Истата претстава ја вдахнала и операта „Ката Кабанова“ на Леош Јаначек.
Историја
Во летото 1865-1866 година, Чајковски го преработил отворањето на делото како Концертна увертира во Ц-мол. Ова исто така не било изведено или објавено за време на животот на Чајковски.
Луња за прв пат била изведена, постхумно, во Санкт Петербург на 7 март 1896 година, под диригентство на Александар Глазунов. Објавена била од Митрофан Бељаев, како Оп. 76.
Делот „Поко Мено Мосо“ од делото се користи и како главна тема за вториот став од неговата Симфонија бр. 1 во Г-мол „Зимски соништа“.
Мистерија (жанр)
Мисерија — книжевен жанр кој вообичаено вклучува мистериозна смрт/ околност или криминал кои треба да се разрешат. Често со затворен круг на осомничени, каде секој осомничен има разумен мотив или разумна можност за да стори криминален акт. Главниот лик најчесто би бил детектив или инспектор, кој на крај би ја разрешил мистеријата со логичка дидактика на приложените факти кои се прикажани на читателот.
Мисеријата може да вклучи и натприродна мисериозна околност/ настан каде решението не мора да има логика па дури и криминално дејство. Оваа употреба била карактеристична за „фикцијата палп“ (палп-фикшн, pulp fiction) во 1930-те и 1940-те. Во тоа време таквите раскази наведувале дека мистериите биле посложени за разрешување.
Почетоци
Мистеријата како жанр е релативно млада во книжевноста. Таа почала да се развива во раниот 19 век. Со подемот на писменоста помеѓу општата маса луѓето станале поиндивидуални во нивното размислување. Како што луѓето станувале поиндивидуални, тие развиле почит за човековиот разум и можноста да се разрешуваат проблеми.
Причината поради која мисеријата не била позната пред 1800-те можеби лежи во фактот што во тоа време немало вистински полициски сили. Пред Индустриската револуција, многу градови имале полицајци (констабли) или ноќни чувари. Секако, констаблите биле свесни за секој граѓанин во населеното место и криминалот бил брзо разрешен или би бил оставен неразрешен. Како што градовите се зголемувале со население, полициските сили станувале институционализирани и потребата за основање детективи била реализирана. Тоа можеби е и мотивацијата за развојот на мисериите како посебни романи.
Рано дело на мистерија е на пример „Госпоѓицата Скидери“ од Ернест Теодор Хофман, дело кое имало влијание врз „Убиство во улицата Морг“ од Едгар Алан По (1841). Артур Конан Дојл во 1887 година го претставил својот лик Шерлок Холмс. Жанрот се развил масивно на почетокот на 20 век. Нешто подоцна, во 1920-те Агата Кристи и нејзините дела придонеле за понатамошен развој на жанрот.
Класификација
Во зависност од природата на приказната, мистериите може да се поделат на аматериски детективски романи, детективски романи, пријатна мистерија, разузнавачки роман, груби детективски романи, историска мистерија, трилери и слично.
Виго
Виго — општина и град на Шпанија, во покраината Понтеведра, автономна заедница на Галиција. Се наоѓа во северозападниот дел од Пиринејскиот Полуостров, поточно во Риас Бајас. Со население од 481.268 регистрирани жители ( INE 2018) е најнаселена општината Галиција и четиринаесетта во Шпанија, што е град кој не е главен град на покраината, но со најголемо население во Шпанија.
NGC 5489
NGC 5489 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5489 се споменува и како ESO 271-21.
Откривање
Телото е откриено на 1 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5489 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 5489 има привидни димензии од 1,5' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 12 м 0,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -46° 5' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 129°.
Други поделби
Проучување на NGC 5489 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50701. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 404; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8264. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Интерферометрија
Интерферометрите се користат во науката и индустријата за мерење на мали поместувања, промена на показателот на прекршување и површински неправилности. Во повеќето интерферометри, светлината од еден извор е поделена на два снопа кои патуваат по различни оптички патеки, кои потоа повторно се комбинираат за да се добие интерференција; меѓутоа, под извесни околности, може да се добие и два неповрзани извори за да интерферираат. Резултатната бранова анвелопа дава информации за разликата во должините на оптичките патеки. Во аналитичката наука, интерферометрите се користат за мерење на должините и обликот на оптичките компоненти со нанометарска прецизност; тие се постојни инструменти за мерење со најголема прецизност. Во спектроскопијата со Фуриеова преобразба, тие се користат за анализирање на одликите на апсорпција (впивање) или емисија (оддавање) на карактеристична супстанција или раствор. Астрономскиот интерферометар се состои од два или повеќе одделни телескопи кои ги комбинираат нивните сигнали, и на тој начин се добива разделна моќ (резолуција) еднаква на онаа на телескоп со пречник еднаков на најголемата поделба помеѓу неговите поединечни елементи.
Основни принципи
Интерферометријата го користи принципот на суперпозиција за да ги комбинира брановите на тој начин што ќе предизвика резултатот од нивната комбинација да има некое значајно својство што ја дијагностицира првобитната состојба на брановите. Ова функционира така затоа што кога двата бранови со иста честота се комбинираат, и добиената шема на интензитетот се одредува со фазната разлика помеѓу двата бранови - брановите што се во фаза ќе претрпат конструктивно мешање додека брановите коишто не се во фаза ќе претрпат деструктивно мешање. Брановите кои не се целосно во фаза, ниту целосно вон фаза, имаат шема со среден интензитет, којшто може да се искористи за да се утврди нивната релативна фаза на различностите. Повеќето интерферометри ја користат светлината или друга форма на електромагнетен бран.
Обично (види Сл.1, добро познатата конфигурација на Мајкелсон) еден влезен сноп на кохерентна светлина ќе биде поделен на два идентични снопа со распрскувач на зрак (делумно рефлектирачко огледало). Секој од овие снопови патува на поинаков начин, таканаречена патека, и тие се рекомбинираат пред да пристигнат во детекторот. Разликата во патеката, разликата во растојанието поминато од секој сноп, создава фаза помеѓу нив. Токму оваа воведена различна фаза создава шема на пречки помеѓу првично идентичните бранови. Ако еден сноп бил поделен по две патеки, тогаш фазната разлика е дијагностичка за сè што ја менува фазата по патеките. Ова може да биде физичка промена во самата должина на патеката или промена во показателот на прекршување по патеката.
Азбукум
Азбукум е центар за српски јазик и култура основан во 1995 година. Нуди различни курсеви и програми насочени кон промовирање на јазикот и културата на Србите, како што се курсеви по српски јазик, етно кампови и каравани низ Србија. Работи во Белград и Нови Сад, Србија.
Исто така, нуди онлајн програма за српски јазик, курс базиран на Интернет за оние кои сакаат да учат српски.
Основач и директор на Азбукум е Наташа Милиќевиќ-Добромиров.
I Shot the Sheriff
I Shot the Sheriff е песна напишана од Боб Марли, приказна искажана преку погледот на човек кој признава дека го убил локалниот шериф, но тврди дека е погрешно обвинет за убиството на заменикот на шерифот. Песната за првпат беше издадена во „The Wailers' album Burnin'“
Осама бин Ладен
Осама бин Мухамед бин Авад бин Ладен (10 март 1957 - 2 мај 2011), (арап. أسامة بن محمد بن عود بن لادن) попознат како Осама бин Ладен (أسامة بن لادن), бил најпознат како водач на Ал Каеда, милитантно исламистичко движење вклучено во напади на цивили и воени објекти насекаде низ светот. Се верува дека тој ги смислил, поттикнал и активно учествувал во нападите на 11 септември 2001 во Њујорк и Вашингтон во кои загинале најмалку 2.752 лица. Една од главните жалби на бин Ладен било присуството на американски воени бази во Саудиска Арабија, каде се наоѓаат двете најсвети места на Исламот. САД се повлече од овие бази во 2003, иако не е јасно дали овие одлуки биле планирани пред нападите на 11 септември.
Бин Ладен бил „најбараниот“ човек во светот - постои награда од 50 милиони долари за каква било информација која би овозможила тој да биде фатен. Неговото наоѓалиште долго било непознато, со најпопуларна претпоставка е дека се криел во пакистанскиот племенски регион Вазиристан, на границата со Авганистан, или, попрецизно во близината на пакистанскиот пазарен град Читрал. Шпекулациите каде тој се наоѓал не се ограничуваат на регионот Пакистан/Авганистан, а подоцна американските контраразузнавачки служби сметале дека постои можност тој да се крие во Иран. Во Пакистан, тој најверојатно добивал значајна поддршка од независното племе Вазири. Заедно со негостољубивиот планински терен и несигурноста во соработката со пакистанското контраразузнавања, САД се соочувале со повеќе тешкотии да го фатат и покрај огромниот избор на софистицирани прислушкувачки сензори поставени во регионот.
Вил член на богатата фамилија Бин Ладен. Неговото семејство јавно се одрекло од него во 1994 години, непосредно пред Саудиска Арабија да го поништи неговото државјанство и неколку години пред нападите на 11 септември 2001 година.
Оскар Кокошка
Оскар Кокошка е роден во Пухларн на Дунав, Долна Австрија, на 1 март 1886. Неговата мајка потекнува од шумарско семејство од Долна Австрија. Неговиот татко имал потекло од славната лоза на прашките златари, но кога Оскар се родил, татко му работел како трговечки патник за една фирма за накит. Оскар бил второ од четирите деца во семејството.
Неколку месеци по неговото раѓање, семејството се сели во Виена. Во 1904 ОК е награден со стипендија од Kunstgewerbeschule (Училиште за уметности и занаети). Имал намера да биде учител по уметност. Во 1908 ја поставил својата прва изложба. Поточно, му се укажала можност да претстави некои од своите дела, кога групата Климт ја посетила Виена.
Во 1909 ја има првата самостојна изложба во "Internationale Kunstschau", а истата година го напушта училиштето. Во 1910 заминува во Берлин, за по првпат да работи со Волден. Во 1912 неговото име станува познато во уметничките кругови ширум Европа: учествува на сите важни изложби на континентот.
Во 1913 се жени со Алма Малер, којашто за него изградила куќа во којашто ќе може да работи и каде што поминале една година. По абортусот на Алма во 1914, тие се разделиле.
На 1 август 1914, започнала Првата светска војна. Оскар се пријавува во една од најелитните регименти во Австроунгарската армија, 15-та Кралска Коњаничка. Бил испратен на Источниот фронт, каде што е ранет и потоа отпуштен од армијата како неспособен за служба.
Во 1918 умира Густав Климт. Оскар и’ пишува на мајка си: „Плачев по кутриот Климт, единствениот виенски уметник којшто имаше талент и карактер. Сега, јас сум негов наследник, како што еднаш од него побарав во "Kunstschau", а не се чувствувам подготвен да го преземам водството врз тоа стадо изгубени овци“. Три години подоцна, тој се сели во Дрезден, каде што работи како професор на академијата.
Во ова време во Германија се случуваат битки помеѓу различни политички партии. Во март 1920, една слика на Рубенс е уништена. Оскар со отворено писмо му се обратил на населението на Дрезден: „Барам од сите оние коишто имаат намера да користат огнено оружје за да ги промовираат своите политички убедувања, ..., да бидат доволно милозливи и да ги одржуваат своите воени вежби на друго место, а не пред уметничката галерија во Цвингер; на пример, на некои ридови каде што човечката цивилизација не е во опасност... Сигурно е дека во иднина Германците ќе откријат многу поголемо уживање и значење во гледањето слики коишто ќе бидат зачувани, отколку во сите современи политички идеи“.
Во 1922 Оскар му пишува на татка си: „Верувам, со сета сериозност, дека сега сум најдобриот сликар на светот“. Во 1923 започнува да живее немирен, патнички живот. Никогаш не сум чул за уметник којшто патувал колку Оскар Кокошка. Тој сликал како што ние денес користиме фото-апарат, рекол еднаш еден критичар. Во годините потоа, Оскар патувал и сликал и патувал, и сликал.
Подоцна се сели во Париз, а откако се скарал со неговиот агент, се преселил во Прага. За време на Втората светска војна, германскиот систем ги забранил неговите дела, но и за време на војната а и по неа, ОК бил застапен на секоја поголема изложба. Во тоа време ја има и првата изложба во САД.
Во тие години, неговите изложби често оделе заедно со оние на Климт и на Шиел. Тој е основач на Германската Слободна лига за култура, формирана во Лондон во 1939, пред самиот почеток на Втората светска војна. Оскар Кокошка починал во болницата во Монтре, на 22 февруари 1980, на возраст од 94 години.
Мртва природа со сламена шапка
Мртва природа со сламена шапка (холандски: Stillleben mit gelbem Strohhut) позната и како Мртва природа со жолта сламена шапка и Mртва природа со капа и луле ― слика од Винсент ван Гог кон крајот на ноември - средината на декември 1881 година или можеби во 1885 година во гратчето Нунен.
Ван Гог во Нунен
Во ноември 1884 година, ван Гог научил некои пријатели од Ајндховен, голема паланка во близина на Нунен, да сликаат неживи предмети во масло. Ван Гог, во својот ентузијазам, создал серијал слики на мртва природа од шишиња, чинии и саксии и други предмети. Мртва природа со сламена шапка била насликана во Нунен во овој период. Тој напишал дека сликите тешко ќе се продадат, но сметајќи дека трудот е вреден тој сликал композиции на мртва природа во текот на зимата.
Сликата
Мртва природа со сламена шапка и уште една слика од овој период, Мртва природа со земјен сад и кломпи, критичарите и писателите ги ценат поради нивното техничко мајсторство. И двете се одликуваат со мазна, прецизна работа со четки и фино засенчување на боите. За време на неговиот двегодишен престој во Нунен, тој завршил бројни цртежи и акварели и речиси 200 слики во масло. Сепак, неговата палета се состоела главно од мрачни земјени тонови, особено темно кафеава, и тој не покажал знаци на развивање на живописната боја што го разликува неговото подоцнежно, најдобро познато дело. Кога се пожалил дека Тео не вложува доволно напори да ги продаде своите слики во Париз, Тео одговорил дека тие се премногу темни и не се во согласност со сегашниот стил на светлите импресионистички слики.
Сликата е дел од збирката на Крелер-Милеровиот музеј во Отерло, Холандија.
Потекло
Хелене, сопруга на Антон Крелер, го поминала својот живот и богатство собирајќи слики од ван Гог. Крелеровата уметничка збирка од 19 и 20 век отишла во државни раце и во Крелер-Милеровиот музеј. Можеби аранжманот бил повеќе средство за реституција за милионите гулдени платени од холандската држава во 1930-тите за одржување на солвентноста на банката, еден од најголемите клиенти на корпорацијата „Антон Крелер“, а во постапката го штител Крелер.
Филозофија во 20 век
За време на филозофијата од 20 век се развиваат голем број на нови филозофски школи вклучувајќи ги: логичкиот позитивизам, аналитичката филозофија, феноменологијата, егзистенцијализмот и постструктурализмот. Во однос на епохите на филозофијата, таа е обично означена како современа филозофија (наследувајќи ја модерната филозофија која ќе трае приближно од времето на Декарт сè до 20 век).
Како и другите научни области, така и филозофијата со вообличува во академска дисциплина во раниот 20 век, а се појавува и поделба меѓу филозофите кои себеси се сметаат за дел или на аналитичката или на континенталната традиција. Сепак, постојат спорови во врска со двете терминологии и причините за поделбата, како и филозофи кои се гледаат себеси како некој кој го надминува јазот. Покрај тоа, филозофијата во 20 век станува потехничка и потешка за читање од страна на лаиците.
Епистемологија
Епистемологијата во англо-американската традиција била радикално потресена во 1963 од објавувањето на "Is Justified True Belief Knowledge?" од Едмунд Гетиер, кое даде контра-примери на традиционалните формулации на знаењето уште од времето на Платон. Огромен број на одговори на Гетирскиот проблем биле формулирани, генерално спаѓајќи во интернастистичките и екстерналистичките кампови, последните вклучувајќи работа од филозофи како Алвин Голдман, Фред Дретске, Дејвид Шар Армстронг и Алвин Плантинга.
Логички позитивизам
Логичкиот позитивизам (исто така познат како логички емпиризам, научна филозофија, и нео-позитивизам) е филозофија која ги комбинира емпиријата-идејата дека набљудуваните докази се неопходни за знаење-со верзија на рационализмот, инкорпорирајќи математички и логично-лингвистички конструкции и отфрлање на епистемологијата.
Неопрагматизам
Неопрагматизмот, понекогаш нарекуван јазичен прагматизам е еден неодамнешен филозофски термин за филозофијата која прифаќа многу концепти од прагматизмот. Блеквел речникот на западната филозофија (2004) го дефинира нео-прагматизмот на следниов начин: „Постмодерна верзија на прагматизмот развиена од страна на американскиот филозоф Ричард Рорти, која црпи инспирација од автори како Џон Дјуи, Мартин Хајдегер, Вилфрид Селарс, Вилар ван Орман Квајн, и Жак Дерида. Тоа се оградува од поимот за универзалната вистина, епистемолошкиот фундаментализам, репрезентационализмот, и поимот за епистемичка објективност. Тоа е номиналистички пристап кој негира дека природните видови и лингвистичките ентитети имаат суштински онтолошки импликации.
Континентална филозофија
Континенталната филозофија, во современата употреба, се однесува на збир на филозофските традиции од 19. и 20 век од континентална Европа. Оваа смисла на зборот потекнува од филозофите од англиското говорно подрачје во втората половина на 20 век, кои го користиле за широк спектар на мислители и традиции надвор од аналитичкото движење. Континенталната филозофија ги вклучува следните движења: германски идеализам, феноменологија, егзистенцијализам (и неговите претходници, како што се на мислењата на Кјеркегор и Ниче), херменевтика, структурализам, пост-структурализам, француски феминизам, критичката теорија на Франкфуртската школа и сродните гранки на западниот марксизам, како и психоаналитичката теорија.
Егзистенцијализам
Егзистенцијализмот генерално се смета за филозофско и културно движење кое смета дека почетната точка на филозофското размислување мора да биде поединецот и искуствата на поединецот. За егзистенцијалистите, верските и етичките императиви не можат да ја задоволат желбата за поединечен идентитет, и теистичкиот и атеистичкиот егзистенцијализам имаат тенденција да се противставуваат на популарните верски движења. Заедничките теми се приматот на искуство, гневот, апсурдот, и автентичноста.
Марксизам
Западниот марксизам, во однос на филозофијата на 20 век, генерално ги опишува делата на марксистичките теоретичари, главно со седиште во Западна и Средна Европа; Ова стои во контраст со марксистичката филозофија во Советскиот Сојуз. Додека Историјата и Класната Свест од Ѓерѓ Лукач и Марксизмот и Филозофијата од Карл Корш, првпат издадени во 1923 година, често се гледани како дела кои ја започнале оваа школа, самата фраза (Западен марксизам) стана кованица многу подоцна од Морис Мерло-Понти.
Феноменологија
Феноменологија е проучување на феноменот на искуството. Таа е широко филозофско движење основано во раните години на 20 век од страна на Едмунд Хусерл. Феноменологијата, според концепцијата на Хусерл, првенствено се занимава со систематско размислување за и проучување на структурите на свеста и феномените кои се појавуваат во актите на свеста. Оваа феноменолошка онтологија јасно се разликува од Декартовиот метод на анализа кој го гледа светот како објекти, сетови на објекти и предмети кои дејствуваат и реагираат едни на други.
Пост-структурализам
Пост-структурализмот е етикета формулирана од страна на американски научници за означување на хетерогени дела од серија на француски интелектуалци кои добиле светска слава во 1960-тите и 70-тите години. Етикетата првенствено опфаќа интелектуални случувања на истакнати француски и континентални филозофи и теоретичари од средината на 20 век.
Структурализам
Структурализмот е теоретска парадигма која нагласува дека елементи на културата мора да се сфатат во смисла на нивниот однос кон поголем, сеопфатен систем или „структура“. Наизменично, како што е сумирано од страна на филозофот Симон Блекбурн, структурализам е „верување дека феномените на човечкиот живот не се разбирливи, освен преку нивната меѓусебна поврзаност. Овие односи претставуваат структура, а зад локалните варијации на површинските феномени има постојани закони на апстрактна култура“.
Камешница (река)
Камешница ― река во северна Хрватска, лева притока на Чрнец. Таа е 38 км долга.
Камешница се издига на јужните падини на Калник кај истоименото село Камешница. Тече кон југозапад, минува западно од Крижевци и се влева во Чрнец кај селото Ердовец, дел од Крижевци.
Левијатан (книга)
„Левијатан“ е политичко-филозофско дело на англискиот материјалист Томас Хобс, објавен во 1651 година. Станува збор за митското суштество левијатан кој има хебрејско потекло и значи „морска неман“, „голем брод“ или „силен човек“.
Кај Хобс, левијатан е суверена државна власт (за него најдобра форма е апсолутна монархијата), која е потребна за да се присилат луѓето на своите обврски. Затоа луѓето склучуваат договори за „својата моќ и сила од еден човек да се пренесе на еден човек или на неколку луѓе“, и така што создадат државна заедница. Инаку, луѓето би се вратиле во природна состојба во која човекот на човек е волк, ако немало општествен договор на основа на разумните правила да не прават на другиот ништо што не би сакале ним да им го прават.
Јованка Калиќ
Јованка Калиќ-Мијушковиќ (Белград, 15 септември 1933 година) е српски историчар, универзитетски професор и академик. Образованието го завршила во Белград. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Белград, на одсекот историја во 1956 година. Уште како студент почнала со научно-истражувачката работа. Работела како асистент на Институтот за историја во Белград, помеѓу 1958 и 1961 година. Во 1961 година, се вработила на Филозофскиот факултет во Белград како асистент на катедрата за општа историја на средниот век. Докторирала во 1964 година со дисертацијата "Белград во средниот век". Во 1970 г. е избрана за вонреден, а во 1976 г. за редовен професор на истиот факултет. По смрта на Иван Божиќ, станала шеф на катедрата за општа историја. Од Меѓународниот комитет за историски науки на Европската заедница во Стразбур даден ѝ е византолошкиот проект – дел што се однесува на Југославија. Учествувала на бројни научни собири и држела предавања на многу инострани универзитети, како во Европа (Виена, Грац, Лече, Варшава, Минстер) така и во САД (Санта Барбара, Лос Анџелес, Стенфорд). За дописен член на Српската академија на науките и уметностите е избрана во 1994 година. Во 1967 и во 1974 година ја добила Октомвриската награда, а наградата на Фондот на Радован Самарџиќ, во 1995 година, ја добила за книгата Србите во доцниот среден век.
Научна дејност
Јованка Калиќ се занимавала со проучување на средниот век. Нејзината дисертација "Белград во средниот век" е испечатена како посебна книга и од тој период датира нејзината заинтересираност за белградската средновековна историја. Таа напишила повеќе трудови на оваа тема, со кои ја презентира средновековната белградска топографија, војните околу Белград, белградската бановина, историјата на Земун, улогата на трговијата во средниот век, итн. Друго поле на нејзиното проучување била и раната српска средновековна историја и периодот на владеење на Стефан Немања. Во своите трудови таа ги обработува и списите на Никита Хонијат и Јован Кинам и истражувањата на Рас, и во нив таа ги спојува методите на историчар, археолог и географ. Посебен дел од нејзините истражувања кои прават посебна целина се нејзините трудови за српското деспотство. Тука спаѓаат трудовите за стопанството од тој период, поглавието за деспотот Стефан Лазаревиќ во книгата Историја на српскиот народ од 1982 година и книгата Србите во доцниот среден век од 1994 година. Пишувала и за врските на средновековната српска држава со Европа, за односите на Стефан Немања со германскиот цар Фридрих Барбароса, за контактите на Србија со средновековна Франција, како и за црковните собори во Ферара и во Фиренца. Библиографија на нејзините трудови е објавена во Годишникот на САНУ 101, од 1994 година.
The Elusive Light and Sound, volume 1
The Elusive Light And Sound, volume 1 — албум од 2002 кој ги групира сите песни кои Стив Ваи ги направил за филмови, телевизиски шоуа и слично.