cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кинематографија на Турција
Пред 1950-тите
Годините помеѓу 1939 и 1950 година биле период на транзиција за турската кинематографија, во текот на кој бил под големо влијание на театарот, како и на Втората светска војна. Додека имало само две филмски компании во 1939 година, бројот се зголемил на четири помеѓу 1946 и 1950 година. По 1949 година, турската кинематографија можела да се развие како посебна форма на уметност, со попрофесионален калибар на таленти.
Ерата на Јешилчам
Јешилчам („Зелениот бор“) е метоним за турската филмска индустрија, сличен на Холивуд во САД. Јешилчам е именуван по улицата Јешилчам во квартот Бејоглу во Истанбул каде што имало многу глумци, режисери, членови на екипата и студија.
Јешилчам го доживеал својот врв од 1950-тите до 1970-тите, кога продуцирал од 250 до 350 филмови годишно. Помеѓу 1950 и 1966 година, повеќе од педесет филмски режисери се занимавале со филмска уметност во Турција. Омер Лутфи Акад силно влијаел на периодот, но Осман Фахир Седен, Атиф Јилмаз и Мемдух Ун направиле најмногу филмови. Филмот Суво лето, направен од Метин Ерксан, ја освоил наградата Златна мечка на Берлинскиот филмски фестивал во 1964 година. Бројот на кинематографи и бројот на снимени филмови постојано се зголемувал, особено по 1958 година. Во 1960-тите, програмите на театарските катедри на факултетите за јазик, историја и географија на Универзитетот во Анкара и Универзитетот во Истанбул вклучувале курсеви за кино, како и Високата школа за печатење и публикации на Универзитетот во Анкара. Во Катедрата за историја на уметност на Државната академија за ликовни уметности била формирана и кино гранка.
Сојузот на турски филмски продуценти и Државниот филмски архив датираат од 1960-тите. Државниот филмски архив станал Турски филмски архив во 1969 година. Во истиот период е основан и Кино-ТВ Институт и припоен кон Државната академија за ликовни уметности. Дел од оваа организација станала и Турскиот државен архив. Во 1962 година, Институтот за кино и телевизија станала катедра на Универзитетот Мимар Синан. Познати режисери од периодот 1960-1970 се Метин Ерксан, Атиф Јилмаз, Мемдух Ун, Халит Рефиг, Дујгу Сагироглу, Ремзи Ајдин Јонтурк и Невзат Песен. Во 1970 година, спектакуларно пораснал бројот на кина и гледачи. Во 2.424 кина низ земјата, филмовите ги гледале рекорден број од 247 милиони гледачи.
Во 1970 година биле снимени приближно 220 филмови, а оваа бројка достигнала 300 во 1972 година. Турската кинематографија во овој период ги родила своите легендарни ѕвезди, а забележливи примери се Кемал Сунал, Кадир Инанир, Туркан Шорај и Шенер Шен. Меѓутоа, по овој период, киното почнало да ја губи публиката, поради телевизиските преносите низ целата земја. По 1970 година, се појавила нова и помлада генерација режисери, но тие морале да се справат со зголемената побарувачка за видео филмови по 1980 година. Филмовите на Јешилчам се познати по иконските незаборавни песни. Песните од саундтракот сè уште се широко успешни. Некои познати партнери на Јешилчам се: Емел Сајин-Тарик Акан, Фатма Гирик-Чунејт Аркин, Туркан Шорај-Кадир Инанир, Ѓулшен Бубикоглу-Тарик Акан, Кемал Сунал-Шенер Шен-Халит Акчатепе, Адиле Нашит-Мјунејп-Минир., Филиз Акин-Едиз Хун, Ајхан Ишик-Белгин Дорук. Глумиците на Јешилчам биле Емел Сајин, Адиле Нашит, Итир Есен, Филиз Акин, Фатма Гирик, Хулја Кочјигит, Ѓулшен Бубикоглу, Туркан Шорај, Белгин Дорук, Хулја Авшар Авшар, Оја Перихан, Ѓирик, Невра Серезли, Мујде Ар, Перран Кутман и Јешилчам глумци се Тарик Акан, Шенер Шен, Џунејт Аркин, Ѓоксел Арсој, Кемал Сунал, Кадир Инанир, Мушфик Кентер,, Алатејп Алатенип, Халитнчиз Хун, Картал Тибет, Ајхан Ишик, Садри Алишик, Зеки Мурен, Екрем Бора, Метин Серезли, Хусеин Пејда, Ахмет Мекин, Тамер Јигит, Кенан Парс, Рушту Асијали, Камран Услуер, Ерол Ташнеј М. Сертан Ачар, Јилмаз Ѓунеј, Орхан Генцебај.
Јешилчам страдал поради ширењето на телевизијата и широкото политичко насилство на крајот на 1970-тите. Јешилчам целосно завршил по турскиот државен удар во 1980 година. Сепак, Јешилчам забележил заживување од 2002 година, продуцирајќи филмови со славни критики како што се Uzak (Гран при (Филмски фестивал во Кан), 2003 година), Бабам ве Оглум (Мојот татко и мојот син) и Пропаганда.
Падот на Јешилчам и ерата по Јешилчам
Зголемените трошоци за производство и тешкотиите во увозот на суровини довеле до намалување на бројот на филмови направени во 1970-тите, но квалитетот на филмовите се подобрил. Во раните деведесетти, биле објавувани едвај два или три филма годишно. Во овој период, повеќето ѕвезди од седумдесеттите или се преселиле на телевизијата или се обидувале да ја обноват поранешната слава на Јешилчам. Некои од значајните примери на оваа ера се Ешкија (Бандитот) и Зургурт-ага и двата со Шенер Шен во главната улога. И двата филма биле критички и комерцијално признати.
Сепак, оживувањето на Јесилчам навистина не се случило до објавувањето на Визонтеле во 2001 година. Филмот го режирал и глумел Јилмаз Ердоган, кој веќе бил добро познат од неговиот долгогодишен ситком Бир Демет Тијатро и неговата посветеност на театарот. Во филмот глумела глумечката екипа од неговите вообичаени претстави, особено Демет Акбаг, Алтан Еркекли и Џем Јилмаз. Огромниот комерцијален успех на овој филм (гледан од 2,5 милиони гледачи во еден ден) го привлекло вниманието на индустријата. Неколку години подоцна, Џем Јилмаз го издал својот сопствен филм, ГОРА, кој и тој го напишал и во кој глумел. Ова, и продолжението на Визонтеле, Визонтеле Туба, ги собориле рекордите на Визонтеле постигнувајќи 3,5 милиони и 3 милиони гледачи, соодветно.
Оттогаш, продуцирани се филмови со поголем буџет, вклучително и значајни примери како Куртлар Вадиси: Ирак (Долина на волците: Ирак), која ја гледале рекордни 4 милиони луѓе, Бабам ве Оглум (Мојот татко и мојот син ). и вториот филм на Џем Јилмаз Хокабаз (Магионичарот).
Бил постигнат и пораст на експерименталните филмови во 2000-тите. Тука спаѓаат играниот „Турев“ од 2005 година, кој бил снимен без однапред напишано сценарио, па дури имал и искрени кадри од глумците, и „Анлат Истанбул “ (Истанбулски приказни ), ансамбл поделен на пет „мини филмови“ што наишол на силен прием. „Körler / Jaluziler İçin“ е првиот меѓународно награден турски игран филм за научна фантастика кој не е комедија, култен филм, или анимација што го означува своето единствено место како пресвртница во историјата на турската кинематографија. Филмот е напишан, режиран, продуциран и монтиран од Озан Дуру Адам. Филмот измислува иновативен, неконвенционален визуелен јазик.
Во 2015 година, бројот на киномани по глава на жител изнесувал 0,8. Исто така, Синемија објави истражување дека Коња станал град со најчести посетители на кино.
Правни прашања
Иако за потребата од закон за кино често се расправало низ историјата на Турската Република, до 1986 година не бил развиен конкретен закон или регулатива. Додека филмовите генерално се третирани како стоки кои подлежат на закони во врска со оданочувањето, содржински тие биле контролирани од комисии кои често се критикувани дека се механизми на цензура.
Конечно, во 1986 година, законот за кино, иако силно критикуван од членовите на индустријата и од тогашната кинематска интелигенција, бил усвоен од парламентот и оттогаш е основниот законодавен документ во врска со кино прашањата во Турција. Новиот закон имал за цел да обезбеди поддршка за оние кои работат во кино и се занимаваат со музика. Реорганизацијата на филмската индустрија започнала во 1987 година за да се решат проблемите и да се обезбеди нејзиниот развој. Министерството за култура истата година го формирала „Стручниот сојуз на сопствениците на турските кинематографски дела“.
Во 1989 година е основана „Авторски права и Генералниот директорат на кино“ како и „Фонд за поддршка на филмската и музичката уметност“. Овој фонд се користи за финансиска поддршка на филмскиот сектор.
Рејтинг системи и цензура
Една од најинтересните студии за прашањето на филмската цензура во Турција е Кинематската слобода на Алим Шериф Онаран, објавена во 1968 година од Министерството за внатрешни работи, но напишана во 1963 година и е првата студија во Турција која ја доби за тема поврзана со филмот. Оваа студија е сè уште најважната студија за методите на евалуација на филмовите применети во Турција пред 1950-тите. Самиот Онаран, активен како член на Комисијата за рејтинг на филмови во неговите млади години, бил вистински експерт за оваа тема, а неговото истражување вклучува и примери од доцниот отомански период. Иронично, Онаран станал еден од најважните филмски интелектуалци во Турција, благодарение на своето богатство од знаење за раната светска филмска историја на годините што ги поминал гледајќи ги филмовите за кои бил запишан да ги оценува како член на комисијата.
Многу интересен пример за нивото на апсурдност до кое може да достигне цензурата е спомнат во книгата на Четин Јеткин Siyasal Iktidar Sanata Karşı (Политички режим против уметността), објавена во 1970 година. Ја раскажува приказната за филм кој бил класифициран како „несоодветен за извоз“, бидејќи Комисијата за евалуација одлучила дека филмот содржи „комунистичка пропаганда“. Сопственикот на филмот, кој аплицирал до комисијата за извозен сертификат, бил изненаден кога ја видел одлуката бидејќи на формуларот за апликација навел дека неговата намера била да продаде копија од филмот на дистрибутер во Советскиот Сојуз, водечката комунистичка земја во тоа време.
Андре Кардозо
Кариера
По двегодишниот престој во, Кардозо потпишал со за сезоните 2014 и 2014.
Трек-Сегафредо (2017)
На 27 јуни 2017 година, UCI објавил дека Кардозо имал позитивен тест за еритропоетин во тест надвор од трките, девет дена претходно и дека е привремено суспендиран.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Летни олимписки игри 1956
Летните олимписки игри - 1956 или 16-те Летни олимписки игри се одржале во Мелбурн. Натпреварите во коњички спортови се одржале 5 месеци порано во Стокхолм. Тоа било по вторпат во историјата на Олимписките игри натпреварите се одржувале во две различни земји. За првпат тоа се случило на Летните олимписки игри - 1920 одржани во Антверпен кога еден настан во едрење бил одржан во Холандија, поради тоа што натпреварувачите биле од оваа земја. Мелбурн бил избран за домаќин на игрите по победата на изборот за град-домаќин над конкурентите Буенос Аирес, Град Мексико, Лос Анџелес, Детроит, Чикаго, Минеаполис, Филаделфија и Сан Франциско на 43-тата сесија на МОК одражана во Рим на 28 април 1949.
Земји-учеснички
На Летните олимписки игри - 1956 одржани во Мелбурн де битирале: Етиопија, Кенија, Фиџи, Малаја, Северно Борнео и Уганда. Спортистите од Источна и Западна Германија настапиле во кмбиниран тим. Таа практика останала сè до Летните олимписки игри - 1968 одржани во Град Мексико.
Пет нации учествувале во натпреварите во коњички спортови одржани во Стокхолм, но не и на игрите во Мелбурн:
Список на светско наследство во Европа
Ова е список на објекти во Европа заведени како светско наследство на УНЕСКО.
Димитровград
Терминот Димитровград може да се односува за следните градови:
И трите градови го носаат името на бугарскиот комунист Георги Димитров
Тошио Хирабајаши
Тошио Хирабајаши — поранешен јапонски фудбалер.
Балуанско-памски јазик
Балуанско-памскиот е адмиралитетски јазик кој се зборува во покраината Манус во Папуа Нова Гвинеја. Јазикот е дел од океанските јазици, кои пак се дел од австронезиските јазици. Според податоците од 1982 година, јазикот го зборуваат околу 1000 жители.
Македонија на Евровизија 2018
Македонија на Евровизија 2018 — 18-то учество на натпреварот за песна на Евровизија 2018 со песната Lost and Found напишана од Бојан Трајковски и Дарко Димитров. Песната била изведена од страна на Eye Cue, музичка група која била избрана од Македонската радио-телевизија (МРТ) за да ја претставува нацијата на натпреварот во 2018 година кој се одржил во Лисабон, Португалија.
Македонија учествувала во полуфиналната вечер и не се пласирала за финалето.
1 E11 m²
За полесна споредба на величински редови на различни географски области, тука е наведени површини помеѓу 100.000 км2 и 1.000.000 км2. Грубо земено, ова се површини 4 до 40 пати поголеми од територијата на Република Македонија.
Драган Момчиловиќ
Драган Момчиловиќ (Црна Трава, 22 ноември 1952) е српски уметник кој живеел и работел во Ниш во последните четириесет години (1973-2013). Уметничкиот развој на Драган Момчиловиќ се движел од фигуративната фаза и лирската апстракција преку предметната форма во која материјализирал некои сегменти од неговите слики. Момчиловиќ го надополнил сопствениот уметнички стил со имагинативна уметничка визија и го приспособил на јазикот на симболите, кои пријатно изненадуваат со точноста на нацртаните детали. Композицијата на сликите на Момчиловиќ е многу едноставна, често симетрична, а монументалноста на сликите не е очигледна само во големиот формат туку и во текстурата што се појавува на нив.
Член е на ЗЛУПУДС од 1977 година и ЗЛУС од 1997 година. Досега имал изложувано на повеќе колективни и самостојни изложби во земјата и странство.
Покрај ликовната уметност, Драган Момчиловиќ се занимава и со опрема за книги, графичко-индустриски дизајн, организирање на работата на Ликовната колонија „Класик“ под покровителство на Тутунската индустрија Ниш, чиј основач е тој.
Живот и кариера
Драган Момчиловиќ е роден на 22 ноември 1952 година во Црна Трава, како второ дете на мајката Славка, домаќинка и татко Ѓоко, ѕидар, учесник во НОБ. Првите години од детството ги поминал во Црна Трава, додека семејството Момчиловиќ не се преселило во малото моравско гратче Чиќевац. По завршувањето на осумгодишното школување во Чиќевац, го продолжил образованието (1967) во Ниш, во тогаш веќе формираното, петгодишно Уметничко училиште „Ѓорѓе Крстиќ“.
По завршувањето на Средното уметничко училиште во Ниш (1972), по предлог и препорака на професорот по цртање и применета графика Драган Крстиќ, започнал да работи во новоформираната издавачка куќа „Градина“ Ниш, како технички уредник. Момчиловиќ работел во книгоиздателството „Градина“ од 1972 година до 1993 година а во неа создал симболична  препознатливост во над 1.000 наслови кои уметнички ги опремил.
Од 1976 година до 1977 година Момчиловиќ бил на неколку студиски патувања во Фиренца, Рим, Ница и од 1979 до 2004 година. во Романија, СССР, Полска, Чехословачка, Унгарија, Франција, Англија и САД.
По полагањето на приемниот испит се запишал на Педагошката академија „Климент Охридски“ во Скопје во 1978 година.
Во 1993 година од издавачката куќа „Градина“ Ниш, Драган Момчиловиќ преминал во служба маркетинг на Тутунскиот комбинат Ниш. На негова иницијатива, оваа фабрика формирала своја ликовна колонија „Класик“, која за прв пат започнала со работа во октомври 1994 година на Златар.
По преземањето на Тутунскиот комбинат Ниш (2003) од страна на фирмата „Филип Морис“, Момчиловиќ е назначен за менаџер за дизајн. Тој ја напуштил оваа компанија во 2005 година од кога целосно е посветен на сликарството.
Станува член на ЗЛУПУДС во 1977 година и член на ЗЛУС во 1997 г. години. Живее и работи во Ниш со статус Слободен уметник.
Ликовна уметност
Уметничкиот јазик на Драган Момчиловиќ е убедлив и хармоничен. Композицијата на сликата ја гради на силни, звучни бои, чија скала на бои се заснова на сина, сива, црвена, зелена, исто како боите што ѓи гледаме на почетокот на раѓањето на новиот ден. Само со својата имагинативна визија, која ја манифестира преку точно исцртани детали, Момчиловиќ го сведува и го прилагодува цртежот на јазикот на симболите, кои често се слични на симболите во искрените детски слики.
Драган Момчиловиќ во својот сликарски израз не се приврзал кон ниту еден правец. Создава чесно и пред се искрено. Потпирајќи се не толку често на постмодернистичките уметнички стремежи, тој истовремено се движи во различни правци, притоа не дозволувајќи ниту еден од нив да добие предност во неговата работа. Држејќи се до овие принципи, Драган Момчиловиќ ги обединил сите формални, уметнички, естетски и когнитивни доктрини во своите слики, давајќи му значење на фактот дека бојата и светлината на платното зрачат со полн сјај. Правејќи го тоа често свесно или несвесно, Драган Момчиловиќ во своите слики создава свет различен од нашиот, тивок, далечен и осамен, кој наликува на сите автентични уметнички светови.
Покрај визуелните уметности Драган Момчиловиќ поголемиот дел од неговиот живот се занимавал и со дизајнот на книгите (1972 - 1993) издавачката институција „форт“ Ниш и графичкио - индустриски дизајн (1994 - 2005) во фабрика за тутун во Ниш (подоцна „Филип Морис“). Во опремувањето книги, Момчиловиќ постигнал високо ниво на знаковно и симболично препознавање во преку 1.000 наслови што ги опремил уметнички.
Награди и признанија
Графичко индустриски дизајн
Опрема за книги
Ликовна уметност
Македонија на Евровизија 2017
Македонија на Евровизија 2017 — учество на Македонија на натпреварот за песна на Евровизија 2017 со песната Dance Alone напишана од Јоаким Персон, Алекс Омар, Флоренс А. и Боби-Леон Миланов. Песната била изведена од страна на Јана Бурческа, која била избрана од Македонската радио-телевизија (МРТ) за да ја претставува нацијата на натпреварот во 2017 година кој се одржил во Киев, Украина.
Македонија учествувала во полуфиналната вечер и не се пласирала за финалето.
Брезовица на Бизељска
Брезовица на Бизељска (словенечки: Brezovica na Bizeljskem) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Валовишка епархија
Валовишка епархија (Ιερά Μητρόπολη Σιδηροκάστρου) — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Валовишта, Егејска Македонија. Создадена е во 1913 г. Од 2001 г. епархијата ја возглавува митрополитот Макариј.
Парохии
Епархијата има три архијерејски намесништва со следниве парохиски цркви:
Ерусалимски крст
Ерусалимски крст (познат како „Крстоносен крст“) — хералдички крст и христијанска варијанта на крст кој се состои од голем златен крст опкружен со четири помали златни грчки крстови , по еден во секој квадрант со сребрена позадина. Големиот крст го претставува Исус Христос, додека останатите четири ги претставуваат четирите евангелија. Петте крстови се соединуваат во еден симбол кој ги симболизира петте христови рани. Се користел како знаме и грб на Ерусалимското Кралство од 1280-тите.
Овој крст не треба да се меша со Лоренскиот крст, кој исто така е наречен „Ерусалимски крст“.
Сецу Савагата
Сецу Савагата — поранешен јапонски фудбалер.
Димитровград (Русија)
Димитровград — град во Русија, административен центар на Мелекескиот реон во Уљјановската област. Градот имал население од 129.100 (2005).
На 15 јуни 1972 година со указ на Президиумот на Врховниот совет на Руската СФСР градот е преименуван во чест на Георги Димитров по повод 90-годишнината од неговото раѓање. Старото име на градот е Мелекес. Градот е збратимен со бугарскиот Димитровград.
Пумпа (соѕвездие)
Пумпа (Antlia, од старогрчки ἀντλία) е соѕвездие на јужното небо. Ѕвездите кои се во состав на ова соѕвездие се многу бледи, па затоа ова соѕвездите е за првпат опишано во XVIII век. Започнува на север, и се граничи со соѕвездијата Водна Змија, Компас, Едро и Кентаур.
Најсјајна ѕвезда во соѕвездието Пумпа е Алфа Пумпа (α Ant).
Народна монархија
Народна монархија - систем на монархиско уредување каде титулата на монархот е во потесна врска со народот, а не со унитарната држава. Во некои земји тоа бил вообичаениот вид на уредување (како на пр. во Шкотска) уште од средниот век, а во некои Европски земји се јавила дури во во XIX и XX век, честопати како резултат на народни револуции. Моментално Белгија е единствената земја која е официјална народна монархија. За царот на Јапонија индиректно се подразбира дека е народен владетел, бидејќи денешниот Устав на Јапонија вели дека суверенитетот лежи во народот.
Битка кај Саграхас
Битката кај Саграхаз, позната и како Битката кај Залага (арапскиمعركة الزلاقة ) се одвила на 23 октомври 1086 година помеѓу Алморавидите предводени од Јусуф ибн Ташфин на една страна и Кралство Кастиља предводено од Алфонсо VI. Оваа битка односно бојно поле е познато и како аз-Залагах (во превод значи лизгав терен) поради огромната количина крв која била пролеана тој ден.
Битката започнала во петокот во самите мугри со нападот предводен од Кастиља. Јусуф ибн Ташфин неговата војска ја поделил во три целини. Првата дивизија била предводена од Абад III ел-Мутамид, втората од Јусуф ибн Ташфин, а третата се состоела од африкански војници. Абад III ел-Мутамид и неговата дивизија војувале со Алфонсо цело попладне, а потоа Јусуф ибн Ташфин со неговата група се приклучиле на битката и го опкружиле Алфонсо VI и неговите војници. Алфонсо и нговата војска во паника започнале да го губат теренот, а потоа по наредбата на Јусуф била испратена и третата група на војници.
Христијаните доживеале тежок пораз. Се смета дека само околу 500 витези успеале да се вратат во Кастиља. Кралот Алфонсо се здобил со тешка повреда на ногата. Со оваа битка било спречено ширењето на христијанските територии кон јужните делови на Пиринејскиот Полуостров.
Дифенилцинк
Chemical compound
Дифенилцинкот е органоцинковно соединение. Најчесто се користи како синтетички еквивалент на Ph − синтон. Дифенилцинк без растворувачи постои како димерни молекули во цврста состојба.
Дифенилцинк е комерцијално достапен. Тој може да се подготви со реакција на фенилитиум со цинк бромид :
Може да се подготви и со реакција на фенилмагнезиум бромид со цинк хлорид или дифенил жива со цинк метал.
Поврзано
<references group="" responsive="1">
Безансон
Безансон (Besançon) — град во Франција кој се наоѓа во регионот Бургундија-Франш Конте, во департманот Ду, каде што воедно е и главен град.
Спрема податоците од 2018 година бројот на жители во градот изнесува 116.775, додека во поширокото градско подрачје изнесува околу 279.191 жители. Според тоа Безансон е 32-ти град во Франција според бројот на жители. Густината на населеност изнесува 1795 жит/км2.
Аспарух Гаврилоски
Животопис
Аспарух Георгиев Гаврилоски е роден во селото Врбјани. Се занимавал со земјоделство. Во НОБ се приклучил во пролетта 1943 година. Доброволно стапува во Шестата македонска бригада. Загинува во борбите против балистите кај селото Србица на 22 септември 1944 година.
Приморско-горска жупанија
Приморско-горската жупанија се наоѓа во западна Хрватска. Го опфаќа подрачјето на градот Риека, североисточниот дел на истарскиот полуостров, Кварнерските острови, Хрватското приморје и Горски котар. Седиште на оваа жупанија е градот Риека, третиот најголем хрватски град.
Приморско-горанска жупанија
Според пописот на населението од 2001 година, жупанијата броела 305,505 жители (6,9% од вкупното население во Хрватска) со просечна густина на населеност од 85 жители на км2.
Етничкиот состав бил следниот: Хрвати 84,6 %, Срби 4,9%, Италијанци 1,2%, Бошњаци 1% и други.
Девич
Девич — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во средишниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, непосредно до реката Треска. Селото е рамничарско, на надморска височина од 525 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 8 километри.
Атарот зафаќа површина од 14,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 107,1 хектар, а на обработливото земјиште 97,7 хектари.
Историја
Во непосредната близина на селото Девич, на 2 километри јужно од селото, веднаш над левиот брег на реката Треска, се наоѓаат зачувани рушевини од ѕидините на Девини Кули, археолошко наоѓалиште на тврдина од доцната антика и средниот век. Непосредно до ѕидините во селото постојат урнатини од Девичка Црква, чие име не е познато, а според стилот на градбата веројатно потекнува од век. Се претпоставува дека сестрата на крал Марко, Дева, овде изградила средновековен град, па аналогно на тоа се смета дека црквата била изградена во втората половина на век. Ова се поткрепува и со народното предание, според кое, во кулите живееле две од четирите сестри на Крале Марко, Дева и Пешна. Првата живеела во кулата која била најсилно бранета тврдина во целиот регион, додека втората живеела во тврдината на влезот од пештерата Пешна.
Средновековниот град, наречен Девич, го наследил античкиот како најдобро утврдено градиште на реката. Изграден е по српското освојување кон крајот на XIII или XIV век. Рударството тогаш силно се развило и градот бил економски центар на регионот. По османлиското освојување, рударството згаснало и административниот центар на областа Порече бил преместен јужно кон Македонски Брод. Самиот град Девич не е споменат во османлиските документи, што укажува дека тој исчезнал.
Во век, Девич било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Урнатини и остатоци од Девини Кули
Стопанство
Селото има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Девич имало 210 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Девич имало 160 жители.
Девич е мало село, коешто во 1961 година броело 264 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 125 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Девич имало 86 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 50 жители, од кои 43 Македонци и 7 лица без податоци.
Родови
Девич е македонско село.
Селото го основал некој дечко од Охридско, потоа повикал и други од својот крај да се населат.
Според истражувањата од 1926 година, родови во Девич се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Брод, во која влегувале селата Брод, Девич, Дреново, Латово, Сланско, Суви Дол и Требино.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Брод, во која покрај селото Грешница се наоѓале селата Брод, Девич, Дреново, Латово, Сланско, Суви Дол и Требино.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Брод.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0232 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 55 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 51 гласач.
Виктор Троицки
Виктор Троицки — професионален српски тенисер. Троицки својата тениска кариера ја започнал во 2006 година.
Кикузо Кисака
Кикузо Кисака — поранешен јапонски фудбалер.
Камбоџа на Олимписките игри
Камбоџа — се натпреварувала на седум Летни олимписки игри. Никогаш не учествувале на Зимските олимписки игри. Тие никогаш не освоиле медал.
Националниот комитет на Камбоџа бил основан во 1983 година и признаен од страна на МОК во 1994 година.
NGC 3380
NGC 3380 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3380 се споменува и како UGC 5906, MCG 5-26-12, CGCG 155-15, IRAS 10454+2851.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3380 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3380 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 3380 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32287. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1979. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Берт ван Лерберге
Берт ван Лерберге (Bert Van Lerberghe; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Го освоил борбениот пласман на Енеко Тур 2016.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Компас (соѕвездие)
Компас (Pyxis) е мало и незабележливо соѕвездие на јужното небо. Неговото латинско име означува морнарски компас. Ова соѕвездие е видливо на 53 степени север од јануари до март.
Соѕвездието Компас е опишано во XVIII век под називот „Морепловен Компас“ (Pyxis Nautica), но подоцна ова име е скратено. Соѕвездието Компас се наоѓа блиску до старото соѕвездие Бродит Арго (Argo Navis), а во XIX век астрономот Џон Хершел предложил да се прекрсти во „Malus“, но не е прифатено.
Ванчо Митрески
Ванчо Бимбилов Митрески (4 март 1928 во Врбјани, Охридско — 15 август 1944 во Гарани, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Ванчо Бимбилов Митрески е роден во селото Врбјани. Уште како многу млад се заинтересирал за ослободителното движење. Во 1943 година станал член на СКОЈ, а во НОБ се приклучил доброволно на 6 август 1944 година. Како борец на Шестата македонска бригада загинал во борбите против балистите кај селото Гарани на 15 август 1944 година.
Земјотрес во Јушу (2010)
Земјотресот во Јушу се случил на 14 април 2010 година. Според Рихтеровата скала, јачината на земјотресот била 6,9 или 7.1 .Земјотресот се случил во Јушу, во кинеската провинција Чингаи, северозападно од Пекинг, Кина. Замјата започнала да се тресе во 7,49 часот по месно време. Американскиот геолошки институт потврдил дека половина час по првиот земјотрес следеле уште два послаби со магнитуда од 5.2 и 5.3 степени по Рихтер. Кинескиот центар за земјотреси потврдил дека во Јушу на Тибет, каде живеат околу сто илјади луѓе, имало многу уништени објекти.
Според кинеската новинска агенција Ксинхуа, околу 2,183 луѓе загинале, а 12,135 биле повредени, 84 исчезнати. Епицентарот бил сместен во селото Рима ((日瑪村),) во близина на границата со Тибет. Епицентарот се наоѓа на околу 30 километри од Гиегу, седиштето на покраината, и на околу 240 километри од Камдо.
NGC 5854
NGC 5854 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5854 се споменува и како UGC 9726, MCG 1-39-1, CGCG 49-9.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5854 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5854 има привидни димензии од 2,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 7 м 47,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 34' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 5854 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54013. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 339. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1429.
Крст на Свети Ѓорѓи
Крстот на Свети Ѓорѓи — црвен крст на бела позадина, кој од доцниот среден век се поврзува со Свети Ѓорѓи, воен светец, кој честопати бил прикажан како крстоносец.
Поврзуван со Крстоносните војни, црвено-белиот крст има потеклото во 10 век. Се користел од страна на Република Џенова можеби уште во текот на 10 век. Симболот бил усвоен од Швапскиот сојуз во пред-реформското Свето Римско Царство. Црвено-белиот крст бил широко користен користен низ Северна Италија како симбол на Болоња, Падова, Реџо Емилија, Мантова, Верчели, Алесандрија, и наместо името Свети Ѓорѓи, се користело името „Крст на Свети Амброзије“, усвоен од Комуната на Милано во 1045 година.
Свети Ѓорѓи е „заштитник на Англија“ по Англиската реформација. Од раниот модерен период, неговото знаме се идентификува како национално знаме на Англија. Свети Ѓорѓи е покровител на Каталонија, Шпанија, како и на Грузија. Националното знаме на Грузија (2004) претставува комбинација од крстот Свети Ѓорѓи и Ерусалимскиот крст.
КК Работнички во меѓународните натпреварувања
Европски натпреварувања
Забелешка: Римските броеви го означуваат рангот на европското натпреварување
ФИБА Европски Куп на Победниците на Куповите 1975/76 (II)
Групна фаза
Група А
Резултати
ФИБА Европска Лига 1993/94 (I)
Шестнаестинафинале
ФИБА Европски Куп 1993/94 (II)
Трета рунда
Групна фаза
Група А
Резултати
ФИБА Европска Лига 1994/95 (I)
Прва рунда
ФИБА Европска Лига 1995/96 (I)
Прва рунда
ФИБА ЕвроКуп 1996/97 (II)
Група А
Резултати
ФИБА ЕвроКуп 1997/98 (II)
Група А
Резултати
ФИБА Сапорта Куп 1999/00 (II)
Група Д
Резултати
ФИБА Корач Куп 2000/01 (III)
Прва рунда
ФИБА Европа Куп на Шампиони 2002/03 - Јужна Конференција (III)
Група А
Резултати
ФИБА Европа Куп 2003/04 - Јужна Конференција (IV)
Група Б
Резултати
Четвртфинале
Завршен турнир
Полуфинале
Финале
ФИБА Европа Лига 2004/05 (III)
Група A
Резултати
ФИБА Европа Куп 2017/18 (IV)
Прва квалификациска рунда
Балканска лига 2008/09
Група Б
Резултати
Четвртфинале
Завршен турнир
Полуфинале
Финале
Балканска лига 2009/10
Група А
Резултати
Втора АБА лига 2020/21
Регуларен дел Извор: druga.aba-liga.com
Јошио Фуџивара
Јошио Фуџивара — поранешен јапонски фудбалер.
Феникиска азбука
Феникиската азбука потекнува од египетските хиероглифи. Бидејќи феникиската цивилизација забрзано се развивала и се распространила низ целото крајбрежје на Средноземното Море, писмото станало едно од најупотребуваните. Писмото било примано и асимилирано од голем број народи. На локално ниво, во регионот на Блискиот Исток, од феникиската азбука се развило палеохебрејското писмо. Дополнително на тоа, од феникиското писмо се развило арамејското писмо, а како резултат на тоа и арапското и хебрејското. Подоцна, врз основа на феникиското писмо се создало старигрчкото и етрурското, а од нив произлегле кирилското и латинското.
Првичниот дизајн на буквите е аголен и прав, но подоцна како што се развивал јазикот, така и писмото добивало позаоблена или ракописна форма. Писмото се пишувало од десно кон лево.
Современо пронаоѓање
Феникиската азбука била за првпат откриена во 17 век, но до 19 век нејзиното потекло не било познато. Првично се верувало дека писмото е директна варијација на египетските хиероглифи. Оваа идеја била особено популарна поради скорешното дешифрирање на хиероглифите. Сепак, научните не можеле да пронајдат директни врски помеѓу двата система, ниту пак со клинестото писмо. Теориите се движеле од тоа дека било направено од еден човек, па сè до теориите дека тоа всушност е упростена и погрешна верзија на хиероглифите.
Уникод
Феникиската азбука била додадена во уникод во јули 2006 година со издавањето на верзијата 5.0. Во уникод табелите, феникиските букви се од U+10900 до U+1091F.
NGC 1486
NGC 1486 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1486 се споменува и како ESO 549-37, MCG -4-10-8.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 56 м 18,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 49' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Сухој Су-25
Су-25 Врана (руски: Сухой Су-25 Грач, НАТО назив: Frogfoot) — млазен авион со едно седиште и два мотори, развиен во Советскиот Сојуз од Сухој. Бил проектиран за да обезбеди блиска воздушна поддршка за Советските копнени сили. Првиот прототип го направил својот прв лет на 22 февруари 1975. По тестирањата, леталото влегло во сериско производство во 1978 во Тбилиси во Советската Република Грузија. Името грач на руски значи црна врана.
Црно џуџе
Црно џуџе е хипотетична ѕвезда, која настанува откако белото џуџе ќе се излади доволно за да не може да емитува светлина и топлина. Но бидејќи времето кое е потребно едно бело џуџе да се изладе доволно за да од него настане црно џуџе е подолго од моменталната старост на вселената, 13,7 милијарди години, во вселената сѐ уште не постојат црни џуџиња. Масата која ќе остани после ладењето на белото џуџе евентуално ќе премине во црно џуџе. Доколку би постоеле црни џуџиња, би било доста тешко да се откријат, бидејќи според дефиницијата тие би емитувале многу мало количество радијациа. Според една теорија црните џуџиња би можело да се откријат преку нивното гравитационо влијание. Бидејќи подалечната еволуција на белите џуџиња зависи од многу физички прашања, како што е природата на темната материја и можноста и степенот на распаѓање на протоните, за што се знае многу малку, не е познато точно колку долго ќе му треба на едно бело џуџе да се излади доволно за да премине во црно џуџе.
Терминот црно џуџе исто така им се препишува на ѕвездени објекти кои немаат доволно маса, околу 0,08 сончеви маси, за да бидат сметани за ѕвезди. Овие објекти денес се нарекуваат кафеави џуџиња, термин создаден во 70-тите гидини на минатиот век. Црните џуџиња не се исто што и црните дупки и неутронските ѕвезди.
Латерна магика
Латерна магика (Laterna Magika) — еден е од првите мултимедијални театри во светот. Формиран е во Прага, Чехословачка во 1958 година.
Основните принципи и концепти на Латерна магика
Во својот концепт, театарот ги обединува : театарска игра – глума, режија, танц, кореографија, балет, пантомима па сè до таканаречениот „Црн театар“ што претставува посебно театарско визуелно осветлување кое реагира на флуоресцентно светло – создавајќи впечаток дека светлината извира од костимите, сценографијата, севкупниот штимунг во сцената. Всушност по тоа е и најпознат.
Оваа светлосна иновација ќе изврши особено влијание подоцна во низа театарски и циркуски поставки, создавајќи своевиден таканаречен - магичен театарски израз.
Кај нас оваа особена специфична поетска визуелизација ќе ја применува во своите претстави македонскиот режисер Владо Цветановски, во низа антологиски претстави „Подземна република“, „Животот е сон“ и други работејќи со сценографот Владо Ѓорески.
Театарот латерна Магика во своето опстојување ќе забележи низа настапи и гостувања во светот, извршувајќи значајна улога особено во современата визуелизација на театарскиот современ израз: Советскиот Сојуз, Сирија, Египет, САД, Англија, Франција, Холандија, Белгија, Австрија, Шпанија, Израел. Добитник е на повеќе од шеесет меѓународни награди. .
Нов театарски израз и стил
Севкупниот нивни репертоар опфаќа оригинални театарски дела кои немаат свои изведби низ други театри во светот. Во најново време применуваат и останата технологија која опфаќа: видео проекција синхронизирана со живото дејствување на глумците, компјутерски интервенции, визуелни анимации и друго. Нешто за кое прв пионер во македонскиот театар исто така беше споменатиот македонски режисер.
Програмата, која се состоеше од најразлични проекти, беше пред сè заедничка работа на Алфред Радок и Јозеф Свобода, кои уште од самиот почеток ги дефинираа принципите на односите помеѓу акцијата на сцената и филмот, кои ги развива Латерна Магика како основен театарски израз и стилдо денес: проекцијата не е само подвижна позадина, генератор на своевидна сценска реалност, клучен фактор е меѓусебната поврзаност помеѓу содржината на она што се случува на сцената.
Петар Нечовски
Петар Нечовски е познат македонски изведувач на македонски изворни и новосоздадени песни.
Животопис
Нечовски е роден во Ресен на 10 јули 1957 година. Основно и средно образование и музичко училиште завршил во Охрид, прв степен на Правниот факултет во Скопје и Угостителско-туристички факултет (Група гастрономија) во Охрид. Десетина години работел како организатор во угостителскотуристичките организации во Охрид, а потоа е професионален естраден уметник. Реализирал дваесетина турнеи во Австралија, САД и Канада. Настапувал на многу фестивали во Македонија, каде ја понел главната награда како и на повеќе меѓународни фестивали во Камбера, Торонто, Амстердам и др. Поголем број аудиопроекти (магнетофонски ленти и ЦД) реализирал за Музичката продукција на МРТ, „Југодиск“ од Белград, за „Сенатор-рекорд“, „Везилка“, „Мистер компани“ и др.
Боб Бертемес
Боб Бертемес (роден на 24.05.1993) е луксембуршки атлетичар специјализиран за фрлање ѓуле. Тој заврши на петтото место на Европското првенство во сала 2015 година.
Данаил Крапчев
Данаил Василев Крапчев — македонски новинар, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација. Во својот живот се занимавал со новинарство и е еден од поистакнатите бугарски политички аналитичари.
Животопис
Роден е во Прилеп на 15 декември 1880 година. Во 1898 година завршува Солунскаta машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, а во 1906 година историја на Софискиот универзитет. Истата година започнал со новинарската активност во неделното списание „Македонско-одрински преглед“, по што станува нелегален четник на Организација. Во 1907 година заедно со Пејо Јаворов и Васил Пасков го редактирал весникот „Илинден“ во Софија.
Следната 1908 година го уредува истовремено весникот „Татковина“ и весникот „Роднина“ во Солун. Во периодот меѓу 1909-1912 го издавал весникот „Вардар“ во Софија и последователно го преименувал на други реки "Места", "Струма", "Марица", "Брегалница" за да ја надмине забраната во Турција. Во 1912 година Данаил Крапчев е повторно четник заедно со Јаворов. Истата година го уредувал весникот "Бугарин" во Солун.
По Втората балканска војна е уредник е на органот на бугарската демократската партија "Прјапорец" во Софија. Во периодот меѓу 1915-1918, Данаил Крапчев е воен дописник на весниците "Воени известувања", "Добруџа" и "Прјапорец". Во 1919 година создаал независен информативен весник "Зора", на кој е директор до крајот на својот живот. Во исто време е директор-сопственик на акционерско друштво "Бугарски печат" и "Печат". Член е и еден од основачите на Македонскиот научен институт. Во 1928 година е во раководството на Сојузот на македонските младински организации. По превратот од 19 мај 1934 година поради своите демократските позиции е протеран во Карлово.