cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бек (кошарка)
Основната улога на овој играч е да постигне бодови од дистанца, така што често за оваа позиција се кажува дека е и шутерска. Сепак покрај тоа, поради неговата брзина, бекот доста често трча контра. Неговата стандардна позиција во нападот е на линијата за три бода. Сепак доста често поради своите одлики, играчот се движи во длабочината на рекетот барајќи полесна позиција за.
Најпознат играч којшто ја играл оваа позиција е Мајкл Џордан.
Национална куќа на камерната музика на Украина
Националната куќа на камерната музика на Украина (украински: Національний будинок органної і камерної музики України) е културна институција која се наоѓа во Киев, Украина. Се наоѓа во реновираниот простор на концертната сала од црквата Свети Никола. На ова место се наоѓа од февруари 1980 година.
Христијанскиот храм бил изграден во периодот од 1899 до 1909 година и е изградена во готски стил, од страна на киевските архитекти Б. Городетски и Е. Салја. Во 1909 година, катедралата била осветена. Со доаѓањето на комунистичките власти, во 1938 година храмот бил затворен и истата користела за технички цели а во еден момент била и објект под контрола на КГБ. Во периодот 1979-1980, објектот бил реновиран и истиот бил претворен во Национален дом на камерната музика.
Слуга во Местото на вистината
Слуга во Местото на вистината (сдм-ш м ст мт) - староегипетска титула која се користела за да се однесуваат на некој кој работел во Тебанската некропола, на западниот брег на реката Нил во Теба. Сет-маат (st mꜣꜥt „Место на вистината“) било името на работничката населба денес позната како Деир ел-Медина. Неколку занаетчии тука имале убаво украсени гробници.
Абиотички фактори
Во биологијата и екологијата, абиотските компоненти или фактори се неживи хемиски и физички делови на животната средина кои влијаат на живите организми и функционирањето на екосистемите. Абиотските фактори и феномените поврзани со нив ја поткрепуваат целата биологија.
Абиотските компоненти вклучуваат физички услови и неживи ресурси кои влијаат на живите организми во смисла на раст, одржување и репродукција. Ресурсите се истакнуваат како супстанции или предмети во животната средина што се потребни на еден организам и се консумираат или се прават недостапни за употреба од страна на други организми. Деградацијата на компонентата на супстанцијата се јавува со хемиски или физички процеси, на пр. Хидролиза. Сите неживи компоненти на екосистемот, како што се атмосферските услови и водните ресурси, се нарекуваат абиотички компоненти.
Примери
Во биологијата, абиотските фактори можат да бидат вода, светлина, зрачење, температура, влажност, атмосфера и почва. Макроскопската клима често влијае на секоја од горенаведените. Притисокот и звучните бранови исто така може да се разгледуваат во контекст на морските или подземните средини. Абиотските фактори во океанските средини, исто така, вклучуваат изложеност на воздух, супстрат, јасност на водата, сончева енергија и плимата и осеката.
Многу археи бараат многу високи температури, притисоци или невообичаени концентрации на хемиски супстанции како сулфур ; ова се должи на нивната специјализација во екстремни услови. Покрај тоа, габи те, исто така, еволуирале за да преживеат на температура, влажност и стабилност на нивната околина.
На пример, постои значителна разлика во пристапот и на водата и на влажноста помеѓу умерените дождовни шуми и пустини. Оваа разлика во достапноста на вода предизвикува разновидност во организмите кои преживуваат во овие области. Овие разлики во абиотските компоненти ги менуваат видовите кои се присутни и создавање граници на тоа кои видови можат да преживеат во животната средина, како и да влијаат врз конкуренцијата помеѓу двата вида. Абиотските фактори како што е соленоста може да им даде на еден вид конкурентна предност над друг, создавајќи притисоци кои доведуваат до специјализација и промена на вид до и од генералисти и специјалистички конкуренти.
Наводи
<references group="" responsive="">
Национален академски драмски театар Иван Франк (Киев)
Театрот бил основан во 1920 година. Официјалното отворање се случило на 28 јануари 1928 година со изведба на претставата Грев од Владимир Кирилович Виниченко. Во овие години се одржиле и претстави како Шумска песна од Лесја Украинка, Ревизор од Николај Васиљевич Гогољ, Пламенска пролет од Анатолиј Лунакаршкого и други.
Во 1940 театрот се здобил со титулата академски, а од 1994 година со национален.
Бела капела
Белата капела на фараонот Сенусрет I, позната и како Јубилејна капела на Сенусрет I, била изградена за време на Средноегипетско Кралство. За време на Новото Кралство била срушена и користена како материјал за Третиот столб во храмот на Амун-Ре во Карнак.
Во 1927 година, демонтираните парчиња биле пронајдени во Третиот столб на главниот храм, конструиран во времето на Аменхотеп III, кај Карнак, а помеѓу 1927 и 1930 година сите парчиња биле внимателно отстранети. Овие парчиња потоа биле собрани во зградата што се гледа денес во Музејот на отворено во Карнак.
По целата должина на основата на надворешните ѕидови има низа релјефи што ги прикажуваат амблемите и боговите на номите или покраините на Египет. На западната страна се наоѓаат домовите на Горниот Египет, а од источната се наоѓаат домовите на Долен Египет.
Црква „Св. Петка“ - Вишни
Света Петка — помала селска црква во дримколското село Вишни.
Црквата се наоѓа на рид над селото.
Никола Давидовски
Никола Давидовски - Коле (роден во, ) — македонски пејач. Најпознат е по антологиската песна „Земјо моја", која ја испеал во 1977 година на Скопскиот фестивал.
Јаков Стобиски
Јаков Стобиски (световно име Мирослав (познат како Мики) презиме Милчевски, роден во на ) - викарен епископ на Митрополитот струмички Наум, со титула Полјански, и подоцна, со титула Стобиски.
Животопис
Јаков е роден на 23 ноември 1983 година во Куманово. Во 2004 година дошол во Струмица како искушеник. Замонашен во 2005 година од страна на Митрополитот Струмички Наум во манастирот во Водоча.
Од 2010 година е старешина на манастирското братство во манастирот „Свети Антониј и свети великомаченик Георгиј", во струмичко Ново Село.
Во 2017 година е произведен за архимандрит во храмот „Свети Григориј Палама и свети Димитриј Солунски“, Струмица.
Дипломирал на теолошкиот факултет во Скопје во 2018 година.
Светиот Архиерејски Синод на МПЦ-ОА одлуката за хиротонија ја донел на 29 септември 2018 година. За епископ Полјански е хиротонисан на 25 ноември 2018 година, на денот на соборот на епископите, во Водочкиот манастир. Со тој чин Јаков станал 13 владика на МПЦ-ОА.
Подоцна, во 2019 година, титулата му е сменета во Стобиски.
Наум Веслиевски
Наум Ташков Веслиевски - Овчарот ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ, потполковник од НОВЈ и деец на НОВМ.
Животопис
Роден е во 1921 година в ресенското село Златари. Во текот на 1941 година станал член на СКОЈ, а од наредната година и на КПЈ. Од 1942 година е заменик-командир на Битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев“, а на 18 јуни 1943 година е назначен за командир на Партизански баталјон „Мирче Ацев“. Од март до 6 јуни 1944 година е политички комесар на Третата македонска ударна бригада, а пред тоа е нејзин заменик-командир. Делегат е на Првото заседание на АСНОМ. На 25 септември 1944 станала командир на Четириесет и првата македонска дивизија на НОВЈ, а наредната година и на 48. македонска дивизија на НОВЈ.
По Втората светска војна во периодот 1945-1947 година учел во воената академија Фрунзе во Москва. По враќањето е назначен за командир на трета ударна бригада. Осомничен во врска со резолуцијата на Информбирото, запаѓа во криза и е примен во психијатриската клиника во Бардовци.
Наследство
Во негова чест, подигната му е биста во родното Златари.
Елегичен дистих
Елегичен дистих — поетска форма користена во грчката лирска поезија на разни теми, обично со помала должина од делата од епската. Старите Римјани често употребувале елегични дистихови во љубовната поезија, како во Овидиевите Љубови. Како кај херојските дистихови, овие стихови се обично самостојни и целосни по смисла.
Елегичниот дистих се состои од наизменични стихови со дактилски хексаметар и пентаметар: два дактила проследени од долг слог -цезура, па уште два дактила проследени од долг слог.
Еве графички приказ на скандирање. Имајте предвид дека - е долг слог, u е краток, а U е или еден долг или два кратки:
- U | - U | - U | - U | - u u | - - - U | - U | - || - u u | - u u | -
Отманли Маала
Отманли Маала (Μαυρορράχη, Маврорахи, до 1927 Οτμανλή Μαχαλάδες Отманли Махаладес — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 652 метри.
Историја
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Маврорахи. .
Пештера Снежанка
Пештера Снежанка се наоѓа на Родопските Планини во Бугарија. Оддалечена пет километри од градот Пештера.
Назив
Името го добила поради снежно белите пештерски форми во двораните. Целата дворана потсетува на бајка за Снежана и седумте џуџиња до најситните детали па уште се нарекува и „Волшебна дворана”.
Особености
Таа е најмала пештера на територија на Бугарија. Долга е само 145 метри. Постојана годишна температура во пештерата е 9 степени.
Низ пештерата течат пет подземни езера.
Внатрешност
Богата е со пештерски украси. Обилува со сталагмити, сталактитии драперии. Должина на најголемиот сталактит изнесува 1,27 метри.
Се состои од повеќе дворани: Дворана брада, Голема дворана, Концертен хол и Волшебна дворана. Во средиштето на пештерата се наоѓаат тркалезни огништа кои потекнуваат од рано железно време. Околу огништата се пронајдени предмети за домаќинство и животински коски.
Историја
Создадена е пред повеќе од три милиони години. Ја формирала Новомахленска река.
Пештерата ја откриле три спелеолога на 3 јануари 1961 година.
Постојат галерии кои сеште не се доволно истражени.
Туристичко значење
Пристапот до пештерата е уреден, а самата пештера е добро осветлена.
Клаасифицирана е на список на 100 Национални туристички објекти.
Тврдина (роман)
„Тврдина“ (српски: Tvrđava) — роман на југословенскиот писател Меша Селимовиќ од 1970 година. Романот им е посветен на Маша и Јасенка.
Содржина
Романот се состои од 19 глави:
Изданија на романот
Романот „Тврдина“ доживеал повеќе изданија:
Црква „Св. Никола“ - Лера
Свети Никола — главна селска црква во битолското село Лера, која се наоѓа во самото село.
Во дворот на црквата се наоѓаат и самите селски гробишта.
Коеј
Во старогрчката митологија, Коеј (Κοῖος, Којос, "прашање") бил еден од Титаните, џиновските синови и ќерки на Уран (Небото) и Геја (Земјата). Негов еквивалент во латинската поезија—иако слабо се појавува во римската митологија —бил Полиј, олицетворение на небесната оска околу која се врти рајот.
Митологија
Како повеќето Титани, Коеј немал активна улога во старогрчката религија - се појавува само во списокот на Титани —ама првенствено бил значаен за неговото поколение Со неговата сестра, "блескавата" Феба, Коеј ги добил децата Лето и Астерија. Иако не е експлицитно објаснето, Лелант се кажува како син на Коеј. Лето со Зевс (синот на титаните Крон и Реја) ги зачнала и ги родила Артемида и Аполон.
Ако се знае дека Феба ја симболизира пророчката мудрост а Коеј ја претставува разумната интелигенција, двајцата заедно можеби го сочинувале целото знаење во космосот. Заедно со другите Титани, Коеј бил победен за време на Титаномахијата од страна на Зевс и потоа фрлен во Тартар. Затворен во Тартар, Коеј полудел и ги скинал синџирите сакајќи да побегне од подземјето, но бил запрен во намерата од страна на Кербер.
Ѓорѓе Вајферт
Ѓорѓе Вајферт (роден како Георг Вајферт; Ђорђе Вајферт; Georg Weifert; во  —  во ) — српски стопанственик со германско потекло, гувернер на Народната банка на Србија и подоцна на Југославија. Дополнително, се смета дека е основач на современиот рударски сектор во Србија и голем филантроп.
Животопис
Георг Вајферт е роден во Панчево, германски Банат во семејство на Дунавски Шваби. Се родил во имотното семејство на Игнац и Ана. Панчево тогаш било погранично место на устието на реката Тамиш во Дунав, населено претежно со Срби, Германци и Унгарци. Од другата страна на границата преку Дунав се наоѓа Белград, стопанското средиште и главниот град на повторно воспоставеното Кралство Србија.
Дедото на Вајферт се доселил во Панчево на почетокот на век, барајќи ја својата среќа како трговец, а подоцна како производител на пиво. За да го зацврсти своето претпријатие го пратил својот син Игнац во Минхен за да работи во тамошните пиварници и да го научи занаетот, така што Игнац се упатил во пиварницата Шпатенбрау. По враќањето на Игнац во градот изградиле уште поголема пиварница, која станала најголема на Балканот и која постоела сè до 2008 година.
Во текот на 1865 година, Вајфертови изнајмиле постоечка пиварница во Белград, за да почнат и таму со производство, да ги избегнат трошоците на транспорт и царините со донесувањето на панчевачкото пиво во Белград.
Ѓорѓе Вајферт во Панчево посетувал германско основно училиште и унгарско средно училиште, после што татко му го пратил во Трговската академија во Будимпешта на понатамошно школување. Потоа, Ѓорѓе заминал на усовршување во Вајенштефан, крај Минхен, каде завршил „Пиварска мајсторска школа“ (Braumeisterschule). По дипломирањето во 1872 година, Ѓорѓе заминал во Белград каде му помогнал на татко му во работата и заедно ја изградиле новата пиварница на Топчидер.
Ѓорѓе Вајфер во 1873 година се оженил со Марија Гиснер.
Како големи филантропи, ги отвориле големите панчевачки католички гробишта, каде и денес се наоѓаат останките на членовите на семејството Вајферт. Исто така, од свои средства ја изградиле и католичката црква „Св. Ана“, како и многу други јавни и добротворни установи.
Премин во Србија
Ѓорѓе Вајфер заминал од Панчево (тогашна Австроунгарија) во Белград во 1872 година и веднаш активно се вклучил во јавниот живот по повторното воспоставување на Кнежевството Србија. Година дена пред избувнувањето на Српско-турската војна во 1876-78 година, Ѓорѓе Вајфер подарил средства за купување на топови за српската војска. Во војната, Вајферт се приклучил на српската војска како доброволец и бил во коњицата. За покажаното јунаштво во српската војска добил „орден за храброст“. По негова желба, од сите медали и признанија кои ги добил во животот, само овој медал бил ставен со него кога починал.
Вајферт не бил член на ниедна политичка партија, секогаш се трудел да служи како рамнотежа во немирниот политички живот во тогашна Србија. Еден од примерите е и Тимочка буна, буна против кралот Милан Обреновиќ во 1883 година. Голем број српски политичари тогаш биле уапсени и биле соочени со смртна казна. Тогаш, Вајферт побарал аудиенција кај кралот и побарал смртните казни да се заменат со временски, што го оправдал со престанување на понатамошните крвопроливања во Србија.
Добротвор
Во текот на 1893 година, Ѓорѓе Вајфер го основал фондот „Крал Стеван Дечански“, добротворна организација која се грижела за глувонемите деца и им овозможувала образование и вклучување во редовниот нормален живот. Ѓорѓе Вајфер не само што го основал овој фонд, туку бил и негов главен финансиер и како таков ја носел титулата почесен претседател.
Во текот на Првата балканска војна во 1912 година, Вајфер платил за 60.000 векни леб, кои им биле делени на најсиромашните семејства во Белград.
За време на Првата светска војна, Србија била окупирана од страна на Австроунгарија, а Ѓорѓе Вајферт тие воени години ги поминал на југот на Франција, од каде праќал помош за Србија. По војната, Вајферт се вратил во Белград да помогне во повторната изградба на разрушениот град.
Во 1921 година, заедно со Единбуршкиот одбор на шкотските жени и Лондонскиот одбор на шкотските жени ја основа Болницата за жени и деца во Белград. Вајферт, исто така, подарил земјиште за изградба на клубот на Белградското женско друштво. Покрај останатите добротворни активности треба да се наведе и донацијата која Вајфер ја дал за изградба на зградата на Српската академија на науките и уметностите.
На 9 септември 1923 година ја подарил својата вредна нумизматичка збирка, собирана од страна на неговиот татко и брат, на Белградскиот универзитет. Многу помагал на противпожарната бригада и од 1921 година бил претседател на Банатското противпожарно здружение. Носител е на многу одликувања. Помеѓу останатото, бил почесен претседател на панчевачката Пучка банка и Вршачкото противпожарно здружение. Денес на него потсетуваат две градби во Панчево, изградени со негови средства: Анина црква од 1922/1923 година (изградена во чест на неговата мајка) и порталната зграда на панчевачките католички гробишта, изградена во 1924 година.
Починал на 12 јануари 1937 година во неговата вила во Белград. Опелото било одржано во црквата „Св. Ана“ во во Панчево на 14 јануари, а на 15 јануари бил закопан на католичките гробишта во Панчево. Наследник на неговата империја бил неговиот внук Фердинанд Грамберг.
Од 2001 година, неговиот лик се наоѓа на апоенот од 1.000 српски динари.
Стопанственик и економист
Ја преземал пиварницата од неговиот татко, а подоцна и ја проширил во голема мерка. Со добивките купил рудник за јаглен во Костолац, потоа рудник за бакар во Бор, работилницата Штајнберг во Заечар и на крајот рудник за злато, со што станал создавач на современото рударство во Србија.
Во 1890 година бил назначен за гувернер на Народната банка на Србија. Се задржал на функцијата до 1902 година, но повторно се вратил во периодот 1912-1914/1918 година. Во текот на овој период стекнал добар углед одржувајќи ја вредноста на српскиот динар и олеснување на кредитните работи во Србија. По 1918 година, поради добрата работа, Вајферт бил назначен за гувернер на Народната банка на Југославија, вкупно задржувајќи се на позицијата 26 години. Негова најголема заслуга како гувернер била претворањето на австроунгарската круна во новиот југословенски динар. Ова довело и до големи критики, бидејќи поранешниот српски динар бил разменуван 1:1 за новиот динар, а австриските пари во сооднос 4:1 — што довело до значителни загуби на оние Југословени кои порано живееле во Австроунгарија.
Бил претседател на Управниот одбор на Самостојната монополска управа на Кралството Србија во периодот 1895-1900 година.
Ѓорѓе бил мецена на многу културни и хуманитарни установи и пријател на науката, собирајќи средства за нив.
Со приносите од рудниците бил најбогат човек во Србија и бил сметан за најголем стопанственик во идната Југославија.
Церје
Церје — село во Мала Преспа, Република Албанија, Општина Пустец во округот Горица.
Географија и местоположба
Церје е село во областа Мала Преспа, која денес е под Албанија. Атарот на селото граничи со атарите на следните села: од север со Зрновско, и со територијата на Република Грција, во тој склоп со селата Граждено, и некогашното село Орово, од југ со Ракицко и Мачуришта, на запад со селото Ѕвезда.
Топонимија
Ова е список на позначајните топоними во Церје и неговата околина:
Бого Поле, Ваковското, Влашка Вода, Гини Вода, Гробиштата, Гумејнца, Дабјето, Зеленото, Иван, Илија, Јанкулоите, Кленче, Кончината, Крај, Лазоите, Крушите, Орлои Ливади, Пијојте, Преслапката, Репреи Круши, Ридишта, Тодорица, Трлиштата, Тумејнца, Церје.
Историја
Церје е старо повеќевековно село, за селото се вели дека ја има преместено својата местоположба, за претходна локација на селото се спомнува месноста Ридиштата, која се наоѓа 0,3 км источно од денешната. Се вели дека тогаш селото целосно се раселило, а потоа пак било населено со население кое дошло од околните села (Орово, Граждено, Нивици, Зрновско и други)
Во ова село е роден Божин Спасов кој учествувал во Кресненското востание.
Во почетокот на Втората светска војна селото со анексија на Албанија, потпадна под фашистичка Италија, со што се најде во зафатот од Грчко-италијанската војна. Церјани биле мобилизирани во албанската војска, а имало и загинати. По капитулацијата на Италија Церје беше слободна територија на НОАД Албанија. Во почетокот на 1943 година борците на одредот „Даме Груев“ формираа НОК, а во април 1944 година на пат за Дебрца, низ селото поминаа и борците на Првата македонско-косовска ударна бригада. Во текот на оваа војна како борци на албанската НОАБ се вклучите 4 борци.
Демографија
1900 година според Васил К’нчов селото броело 120 православни Македонци.
Родови
Церје е чисто македонско православно село, во него живеат следните македонски родови:
Гочевци, Гујовци, Доневци, Журковци (доселени од Пустец), Лазаровци (доселени од Орово), Наумовци, Спировци,            Спирковци, Штерјовци (доселени од Нивици), Ридовци, Танасковци (Сотировци), Трповци (доселени од Граждено), Трајковци и Цветковци.
Пештера Бањ Стијена
Пештера Бањ Стијена е пештера која се наоѓа во кањонот на реката Прача, заселок на Бањ Стијена, село Сочице, Општина Рогатица, Република Српска, БиХ. Темната пештера е природно добро од големо значење -II категорија. Се налаоѓа во близина на пештерата Говјештица која има околу 10 000 метри канали и е најдолга истражена пештера во Б и Х. Координати во Гаус- Кригеровата координатна мрежа x-4848,0 N, y-6571,46 E. Должина на пештерата е 1.200 метри. Во пештерата Бањ Стијена се пронајдени остатоци од пештерска мечка (Ursus spelaeus) и пештерските инсекти: Anophthalmus (Duvalis) kauitianus, Pholeuonopsis setipennsis, Bathuscia kaunti. Оваа пештера е под заштита на Заводот за заштита на културно историското и природното наследство на Република Српска, и спаѓа во природно добро од II категорије.
Основна вредност
Подземна хоризонталена форма на карстен релјеф. Разгранет подземен систем, богат со привлечен пештерски накит кои сочинуваат бигрени кади, саливи, сталактити, пештерски столбови. По богатство и разновидност на пештерски накит е една од најубавите пештери во Република Српска. Во внатрешноста на пештерата пронајдени се остатоци од коски на пештерска мечка.
Положба
Источниот дел на Република Српска, кањонот на реката Прача. Територија на општина Рогатица, село Бања Стијена. Оддалеченост: од Пале 17 км, од Горажде 13,50 км и од Рогатица 8 км. Надморска височина 590 метри.
Површина и граници
Режим на заштита од II степен опфаќа дел од катастарска честица 2475 зацртани на копија од катастарскиот план со вкупна површина од 51,23 хектари која припаѓа на Катастарската општина Сочице.
Релјеф
Река Прача се создава под Голе Јахорина (1910 м н.в.) во изворишна челенка од која се создаваат извори. Станско врело, Кадино врело и Врела Праче. Хоризонтот на изворот е под варовник кој лежи на верфенски шкрилци. Горниот слив на Прача е област богата со потоци благодарејќи на непропусните слоеви од шкрилци и песочиште. Низводно кај Подграб реката Прача ги прима потоците Грабовица, Грачаница и Лозница кои дотекуваат под планината Романија. Кај местото Реновица Прача влегува во длабоките слоеви на тријаските варовници со кои го сече кањонот длабок од 300 до 500 метри. Кањонот само малку се прекинува во Месиќи, каде се проширува во долина опкружена со силно собрани слоеви и со јурски шкрилци.
Од левата страна на кањонот на Прача, веднаш покрај влезот во пештерата Бањ Стијена се наоѓа чело на навлаката предиспонирано во правец кон запад. Пештерата Говјештица, предиспонирана со расед кон северозападен правец се наоѓа во близина на Бањ Стијене и припаѓа на ист спелеолошки систем.
Морфолошки одлики
Врз основа на морфолошка анализа и досегашни истражувања изделени се следниве основни целини на пештерата Бањ Стијена:
Гојас
Гојас (Goiás) — бразилска држава, сместена во центарот на земјата. Најнаселена во регионот Гојас се одликува со пејзаж chapadões (рамнини). Преку сувата сезона, ретките дождови ја намалуваат водата во реката Арагуја откривајки скоро двокилометрови плажи, правејќи ги главна атракција во државата. Се граничи со (по стрелка на часовикот од север) Токантинс, Баија, Минаш Жераис, Федералниот округ, Јужно Мато Гросо и Мато Гросо.
Географија
Гојас лежи целосно во бразилските висорамнини, сместени во центарот на земјата. Површината лежи помеѓу 750 и 900 м нмв. Највисока точка на државата е врвот Поусо Алто, со 1676 метри.
Земјата е покриена со савана позната во Бразил како серадо, и има тропски шуми околу реките. Климата е тропска. Просечните месечни температури се движат помеѓу 26 °C (78.8 °F) во најтоплиот и 22 °C (71.6 °F) во најстудениот ден. Годината е поделена на врнежлива сезона (октомври-март) и сува сезона (април-септември).
Историја
Првите европејци во овој дел од Бразил биле експедициите од Сао Паоло во 17 век. Било пронајдено злато покрај реката Арагуаја од експлораторот Бартоломеу Буено де Силва во 168-ра. близу местото основал населба и ја нарекол Санта Ана, која прераснала во колонијалниот град Гојас Вељо, поранешната престолнина. Во 1774-та од пространата внатрешна територија сѐ уште неистражена од европејците била направена капетанијата Општа капетанијаl, и во 1822-ра станала провинција на Бразилската империја. станала држава во 1889-та. Бразилскиот устав од 1891-ва ја преместил националната престолнина во Бразилските висорамнини, и во 1956-та Гојас била избрана како земја од која ќе се создаде федералниот округ, Бразилија. Официјално националната престолнина била преместена во Бразилија 1960-та.
Гојанија, најголемиот град бил предвиден за изградба во 1933 и за преместување на седиштето на државата таму, 110 км северозападно од старата престолнина Гојас, која била тешко достапна. Во 1937-ма престолнината била преместена. Гојанија бил еден од најбрзо растечките градови во Бразил.
Поради големата површина на земјата, преку 600,000 км2., комуникацијата била отежнета. Северниот делсе шуствувал изолиран за разлика од јужниот и започнал движење за отцепување.Во 1989 северната половина од Гојас станала отделна држава наречена Токантинс.
Демографија
Според БИГС, 2007, државата има 5,750,000 жители. со густина 16,9 ж/км2.
Урбанизација: 88.6% (2006); Прираст: 2.5% (1991-2000); Домаќинства: 1,749,000 (2006).
Национална структура: 2,903,750 Пардо (50.5%), 2,530,000 Бели Бразилци (44.0%), 304,000 Афро-бразилци (5.3%), 11,000 Азијати или Домородци (0.2%).
Стопанство
Сервисот за услуги е најголем од БДП со 43.9%, следен од индустрискиот сектор со 35.4%. Земјоделието 20.7%, (2004). Гојас извезува: соја 49.2%, говедско месо 10.5%, злато 9.1%, други меснтати производи 7.5%, железо 7.4%, кожа 4% (2002). Удел во Бразилската економија: 2.4% (2005).
Гојас е водач во Бразил по одгледување културни растенија. Бројот говеда во 2000-та надминал 18 милиони, по четири на жител. Гојанија и Апаресида де Гојанија се центри на прехранбената индустрија, Анаполис е центар фармацефтиката.
Тривијалност
Возила: 1,610,972 (март/2007); Мобилни телефони 3,6 милиони (април/2007); Телефони: 1,3 милиони (април/2007); Градови: 246 (2007).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Национален аеродром
Модернизација на Аеродром Гојанија ќе биде извршена наскоро. Со новиот терминал капацитетот од 940.000 патници годишно ќе биде 2 милиони годишно.
Автопати
BR-020, BR-040, BR-050, BR-060, BR-070, BR-080, BR-153, BR-158, BR-251, BR-364, BR-414, BR-452.
Позначајни места
Е еколошки национален парк познат по диверзитетниот пејзаж и богатата флора и фауна. It is an ecological national park famous for the diversity of its landscape and the richness of its fauna and flora.
Градот е важен по своето историско значење.
Е доста сликовит град во внатрешноста на Гојас, познат по природните убавини, со зачувана архитектура од колонијално време.
Градови
Види: Список на општини во Гојас.
15 најголеми градови според населението (проценка: 01/07/2005, БИГС):
Шестемина од Кале
Шестемина од Кале — едночинка од Џорџ Бернард Шо. Истата била вдахновена од Роденовата скулптура Граѓаните од Кале. Делото претставува историска комедија за судирот меѓу Едвард III и неговата жена Филипа од Ено за неговите планови да ги казни првенците на Кале за отпорот при опсадата на Кале во 1346 година.
Зачеток
Шо бил долго време пријател со вајарот Огист Роден, кој направил биста на драматургот и долго време се воодушевувал на неговата скулптура „Граѓаните на Кале“. Самиот Роден еднаш за Шо рекол дека неговата обземеност со „студениот“ разум е „видоизменета во пареа од неговата темпераментна срамежливост и неговата ирска смисла за хумор“. Борбата помеѓу гневот, разумот и хуморот е една од темите на драмата.
Заплет
Англискиот крал Едвард III има намера да обеси шест првенци на Кале затоа што се спротивставиле при неговата опсада на градот, но тој мора да ги скрие своите планови од неговата сопруга Филипа, чија природа на опростување е таква што таа ќе се залага за нивните животи. Питер Хардмаут, првиот од првенците не се кае, и му се спротивставува на Едвард за неговото водење војна. Филипа дознава за планот на Едвард и ги користи сите свои лукавства за да го убеди да се премисли, обосновајќи го својот став со тоа дека суровоста може негативно да влијае на нивното неродено дете. Тој на крајот попушта, но одлучува дека ќе го искористи Хардмаут за да ѝ возврати. Го доведува во Хардмаут, кој продолжува безмилосно да ја омаловажува кралицата. Бесна, таа настојува Хардмаут да биде казнет, но сега кралот вели дека таа мора да биде простува како него. Кралот се загрева за Хардмаут кога ќе дознае дека потекнува од Шампањ, како неговата баба. Двајцата се врзуваат и почнуваат да играат игра која вклучува преправање дека се кучиња. На кралицата не ѝ е забавно. Дополнително се нервира кога Едвард вели дека се надева дека дел од духот на Хардмаут ќе влезе во нивното неродено дете. Ја бакнува и сите се смеат.
Изведба и прием
Драмата била прикажана во театарот Опен Ер во 1934 година.
Џон Ентони Бертолини ја опишува драмата како самореферентно дело во кое ликовите ги играат сите улоги. Тој го смета за „најцелосно реализиран“ пример за концепцијата на Шо за комична форма.
Горно Спанчево
Горно Спанчево — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Горно Спанчево се наоѓа на 37 километри југоисточно од Свети Врач и на 21 километри североисточно од бугарско-грчката граница кај Кулата, додека од најмалиот град во Бугарија, Мелник, е оддалечен 27 километри.
Селото Горно спанчево подножјето на планината Пирин, во долината на реката Пиринска Бистрица, на надморска висина од 477 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 14 863 км2. Климата е променливо-средоземна, која се одликува со рана пролет, топло лето, кратка есен и блага зима. Природните и климатските услови се поволни за сточарството и одгледување постојани култури, главно лозје. Главниот пат поминува од селото Катунци до градот Неврокоп преку преминот Попови Ливади.
Османлиско Царство
Во XIX век, Горно Спанчево било дел од Демирхисарската каза. Во 1876 година, црквата Света Петка била изградена на местото на постар храм и денеска црквата претставува споменик на културата Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Горно Спанчово (Gorne-spantchovo) е село со 42 семејства и 130 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 30 Власи и 250 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 320 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 17 ученици.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Денес селото е добро одржувано - има електрична енергија, водоснабдување, телефонска мрежа и продажни места. Хидроцентралата „Спанчево“ била изградена покрај реката Пиринска Бистрица. Медицинските услуги и училиштата се наоѓаат во соседното село Катунци, кое е оддалечено 9 километри.
==Население ==
Туризам
Селото има прекрасни услови за еко и рурален туризам, со можност за пешачење до врвот на областа Вихрен и областа Попови Ливади.
Редовни настани
Редовен настан е соборот на Горно Спанчево кој се одржува секоја година на 25 и 26 јули.
Матијас Сванберг
Биографија
Роден е во Малме во 1999 година. Тој е син на Бо Сванберг, поранешен шведски хокеар.
Матијас е верен со Алис Магнусон, фудбалерка на женскиот тим на Болоња.
Технички одлики
Внатрешен играч за врска, кој може да игра и како крило. Тој е физички силен играч, опремен со добра техника и добар во уфрлувањата напред од втор план. Исто така, често знае да биде и асистент при погодоците на неговите екипи.
Почетоци и Малме
Матијас го започнал својот фудбалски пат во екипата на Бункефло ИФ, клуб од Малме, кој од 1 јануари 2008 година станал ИФ Лимхамн Бункефло по спојувањето со екипата на Лимхамн.
Пред почетокот на сезоната 2013 година, тој му се приклучил на младинскиот сектор на Малме. На 7 јуни 2015 година, на 16-годишна возраст, тој за првпат се нашол на клупата за резерви за првиот тим на Малме во нивниот натпревар на домашен терен против Јургорден. Во текот на истата сезона, поточно на 8 ноември, тој го направил својот прв официјален настап за првиот тим на Малме играјќи во Купот на Шведска против аматерите ИФ Гетене.
На 4 март 2016 година, 17-годишниот Сванберг потпишал четиригодишен договор со Малме. На 28 мај истата година, тој го имал своето деби во Алсвенскан лигата, влегувајќи како замена на местото на Видар Ерн Кјартансон во 82-рата минута од натпреварот Естерсунд - Малме (1-4), во 12-тото коло од првенството. Својот прв погодок го постигнал на 25 септември 2016 година, во дербито на Сканија, кое небесно-сините го добиле со 2-0 на домашен терен против Хелсингборг. Во натпреварот со кој математички играчите на Малме си ја осигурале националната титула, на гостувањето кај веќе испаднатиот Фалкенберг одигран на 26 октомври 2016 година, Сванберг постигнал гол и забележал асистенција во победата со 0-3.
Во сезоната 2017, Сванберг добил позначајна улога во екипата и со 18 настапи и еден гол придонел за освојувањето на втората првенствена титула со Малме. Во сезоната 2018, Сванберг станал постојан стартер и бил еден од само двајцата играчи кои настапиле на секој натпревар за време на пролетниот дел од првенството пред тој да го напушти клубот во летото 2018.
Болоња
На 5 јули 2018 година, тој се преселил во Италија каде потпишал за екипата на Болоња, во трансфер вреден 5 милиони евра. Дебитирал во Серија А на 16 септември 2018, влегувајќи како замена од клупата за резерви во поразот со 1-0 на гостувањето кај. Својата прва сезона во италијанскиот клуб ја завршил со 23 настапи во првенството и еден во купот, но без постигнат погодок.
Својот прв гол во дресот на Болоња го постигнал во последното коло од сезоната 2019-2020 во Серија А, во ремито 1-1 на домашен терен против. Тој станал многу важна алка во екипата на тренерот Синиша Михајловиќ во сезоната 2020-2021, кога одиграл 34 натпревари во првенството и постигнал 5 голови, вклучувајќи ги и двата во победата со 4-1 на Дал'Ара против.
Репрезентативна кариера
Откако настапувал за репрезентациите на Шведска под 17 и под 19 години, тој го одиграл својот прв натпревар за репрезентацијата под 21 година започнувајќи како стартер во двобојот против Кипар кој завршил со победа на швеѓаните со 4-1.
На 12 ноември 2018, тој го добил првиот повик во сениорската репрезентација за натпреварите против Турција и Русија, но не играл во ниту едниот од тие два натпревари.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 2 јули 2021.
Внатрешни Хебриди
Внатрешни Хебриди (Na h-Eileanan-staigh; Inner Hebrides) — островска група западно од брегот на континентална Шкотска, југоисточно од Надворешни Хебриди. Заедно, овие две островски групи формираат една целост, архипелагот Хебриди. Постојат 36 населени острови, и 43 подалечни ненаселени во внатрешноста на групата, со површина од.
Стопанство
Главните стопански дејности се: туризам, фармерско земјоделство, риболов и произведување на виски. Во модерно време, Внатрешните Хебриди ги сочинувале две локални јурисдикции, една на север, и една на југ. Заедно, островите имаат површина од 412,8 ха и население од 18.948 жители. Густината на населеност изнесува нешто повеќе од.
Историја
Во најголем дел историјата на Хебридите се поклопува со историјата на Шкотска. Во времето на кралството Далријада островите ѝ припаѓале на Ирска. Во периодот 572-1266 биле под власт на Норвежаните. Во X и XI век овде се јавила мешана галско-нордиска култура. Од XIII век Хербидите биле централен дел на власта на кланот Доналд. Тоа било шкотско поткралство кое на врвот на својата моќ ја зафаќало Северна Ирска и западниот брег на Шкотска. Малиот остров Јона бил центар на овие територии и традиционално духовно средиште на Шкотска. Христијанството од Ирска се проширило на Шкотска преку овој остров, почнувајќи од 563 година.
Орман Чифлик (Пиринско)
Орман Чифлик  — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Орман Чифлик се наоѓа на 8 километри јужно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 116 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 5329 км2. Селото има исклучителна добра географска местололожба. Се наоѓа во долината на река Струма. Оваа близина со реката на селото му гарантира клима со средоземно влијание. Селото е опколено со планината Огражден на запад, Пирин од исток и Беласица од југ.
Османлиско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Орман (Orman) е село со 24 семејства и 50 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 135 жители, сите Македонци.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1934 година името на селото е Орман Чифлик. Новото име е дадено во чест на Даме Груев.
Стопанство
Во селото Дамјаница околу 1/3 од населението се занимава со земјоделство, и сите тие имаат мали фарми (приоритет е производството на зеленчук на стаклена градина). Исто така, постојат неколку големи економски структури во селото, како што се Винаријата „Дамјанница“, „Бетон“ ЕООД и цементниот терминал „Девна цимент“ АД. Исто така, постои мала работилница за столарија и неколку мали фирми за кроење.
Култура
Во основното училиште „Св. Кирил и Методи“ во 2003 година бил ставен почеток на историската збирка од предмети сврзани со минатото на селото.
Главната религија во селото е Источното православие. По втората половина на 90-тите, евангелизмот бил многу активен, особено помеѓу ромското население. Денес, во селото има два христијански храма, еден православен и еден евангелски.
За време на изградбата на автопатот Струма, околу селото била откриена праисториска населба со уникатни наоди. Најистакната природна форма е т.н. Левунска чука (Стената). Тоа претставува вулканско возвишение, формирано од ерупција на вулканот Кожух пред илјадници години. Неговата висина е 248 метри, а обемот е околу 3 километри. Во близина на врвот на ридот има 2 природни пештери со длабочина од само неколку метри. Според народните приказни, легендарниот херој Крали Марко се криел во една од пештерите. Ова е исто така причината поради која оваа пештера од мештаните е позната како Маркова дупка.
Образование
Во селото има градинка каде децата се поделени во три групи: јасли; градинка и предучилишна градинка. Библиотеката поседува 5192 тома литература. Бугарска пошта (со канцеларија на MoneyGram) исто така има свое претставништво во селото. Исто така има и лекар, стоматолог, фитнес сала, каса за Easypay, неколку десетици мали семејни продавници.
ОУ „Свети Кирил и Методиј“, со својата историја и традиција, станало привлечен центар за зачувување на бугарштината не само во селото, туку и во регионот. Првото училиште во селото Орман Чифлик (преименувано во Дамјанница во 1934 година) било отворено во 1919 година. Тоа е едно од најстарите училишта во регионот Пирин. Илјадници училници поминале низ училиштетп и со себе го пренеле споменот на училиштето и гордоста да бидат следбеници на училиште со богата историја.
Денес, 219 ученици учат во една убава и пространа зграда под раководство на 18 наставници и воспитувачи. Со своите квалификации и професионалните квалитети, со чувството за одговорност, тие ги решаваат задачите доделени во образованието на децата. Училиштето е централно - автобускиот превоз е предвиден да ги одведе и донесе учениците од соседните села. Училиштето располага со добро опремени простории за хемија, биологија, физика и прекрасни затворени спортски објекти и спортски терени на отворено за одбојка, кошарка, ракомет, игралиште за мини фудбал и многу добро одржувана библиотека со богат фонд на книги, голема збирка од историјата за селото и околината. Гордост на училиштето е теренскиот хокеарски тим кој е меѓу најдобрите. Ученичкиот ракомет исто така имал успех на училиштето. Училиштето учествува во проект во рамките на Секторската програма „Коменски“-„ Учење во текот на целиот живот“ според оваа програма учениците и нивните наставници патувваат за Москва, Шпанија и Полска, Турција и Белгија. Училиштето има богата библиотека од над 3000 книги. Тие го слават празникот на писмото, денот на водата и учествуваат во добротворна кампања за доброто на болното дете (со правење и продажба на карти и собирање скоро 6000 лева помош од ученици и наставници за само еден месец).
Спорт
Селото има фудбалски клуб, кој се вика ФК Локомотив Дамјаница. Екипата насрапува во Аматерската фудбалска лига.
Редовни настани
Празник на селото е 15 август, односно празникот Успение на Пресвета Богородица.
Свет крст (Лера)
Свет крст — крст сместен на рид над селото Лера, во областа Ѓават-Кол. Околу крстот се наоѓа уреден простор и трпезарија, а на самата плоча стои дека е наречен „Свети Никола“, како што се нарекува главната селска црква во Лера.
Крстот бил подигнат во 2008 година од страна на дарители, мештани и иселеници.
Федерико Џунти
Федерико Џунти (роден на година) — поранешен италијански фудбалер и менаџер, кој играл како играч од средниот ред во улога на длабок лажен плејмејкер. Тој до неодамна бил актуелен менаџер на Милан Примавера.
Клупска кариера
Како плејмејкерски централен играч од средниот ред, кој бил познат по слободните удари, Џунти ја започнал својата кариера во средината на 1980-тите со младинскиот систем Цита де Кастело, и го имал своето професионално деби во 1987 година и ја освоил Регионалната дивизија Промозионе во 1991 година. Подоцна се преселил во Перуџа и бил дел од тимот кој за три години бил промовиран во Серија А од Серија Ц1. За време на неговата прва сезона во Серија Ц1 со клубот, тој одиграл 20 настапи, а во текот на сезоната 1992-1993, тој забележал 28 настапи и постигнал 4 гола. Перуџа ја освоила титулата во Серија Ц1/Б во 1993-94 година, промовирајќи се во Серија Б, с Џунти постигнал 4 гола на 24 настапи. За време на неговата прва сезона во Серија Б, тој постигнал 7 гола на 29 натпревари, а следната сезона, тој и помогнал на Перуџа да се пласира во Серија А, постигнувајќи 5 гола на 25 натпревари. За време на сезоната 1996-97 во Серија А, тој го направил своето деби во Серија А на 8 септември 1996 година, во победата на домашен терен со 1-0 против Сампдорија.
Парма го купила Џунти за сезоната 1997-1998, иако имал тешка сезона со клубот, забележувајќи само 13 настапи, бидејќи главно бил чуван на клупата. На половина од неговата втора сезона со Парма, откако забележал само два настапи, тој му се приклучил на Милан во јануари 1999 година (во договор за размена со Џузепе Кардоне), забележувајќи шест настапи, а Милан ја освоил титулата во Серија А 1998-99 таа сезона. Тој играл во Милан уште две сезони, во мрачен период во историјата на клубот, забележувајќи 24 настапи во двете сезони. Тој постигнал три гола во кариерата во Милано; првиот во Лигата на шампионите против Галатасарај во 1999 година, вториот против Фјорентина во Купот на Италија 2000-01 и третиот во познатата победа од 6-0 над градскиот ривал Интер, во 2001
Во јули 2001 година, тој се приклучил на Бреша под менаџерот Карло Мацоне, каде играл заедно со играчи како Роберто Баџо, Пеп Гвардиола, Стивен Апија и Лука Тони, правејќи 27 настапи со клубот и постигнувајќи два гола. Во јануари 2003 година, Џунти исто така играл на позајмица со Бешикташ 18 месеци, со што станал првиот италијански играч во националната турска лига, забележувајќи 16 натпревари и еден гол, додека Бешикташ ја освоил Супер лигата 2002–03 и 24 настапи за време на неговата втора сезона со клубот.
Во јули 2004 година, Џунти потпишал едногодишен договор со Болоња. Тој, исто така, се преселил заедно со поранешниот соиграч од Бреша, Фабио Петруци, забележувајќи 23 настапи и постигнувајќи два гола.
Откако Болоња го загубила плејофот за испаѓање, Џунти се преселил во Кјево во 2005 година. Тој забележал 28 настапи во својата прва сезона, помагајќи му на Кјево да се квалификува за Европа, но само уште девет во втората сезона, пред да му се приклучи на Тревизо на позајмица во јануари 2008 година. Се пензионирал во јуни 2008 година.
Меѓународна кариера
Единствениот натпревар на Џунти за репрезентацијата на Италија бил во пријателскиот натпревар против Босна и Херцеговина, на 6 ноември 1996 година, под водство на менаџерот Ариго Саки.