cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Рома
Клубот бил основан со спојување во 1927 година, и оттогаш до денес има учествувано во сите сезони во највисоката фудбалска лига на италијанскиот фудбал, со исклучок само на една сезона во раните 50-ти години (1951-1952). Рома ја има освоено титулата во Серија А трипати, првпат во сезоната 1941-1942, потоа во 1982-1983 и последен пат во сезоната 2000-2001, а исто така има девет наслови во Купот на Италија, и три во Суперкупот на Италија. На Европската сцена, Рома го освоила Купот на саемски градови во сезоната 1961-1962 година, и била блиску до освојувањето на Европскиот куп на шампиони во сезоната 1983-1984 кога во финалето играно во Рим (на нивниот домашен терен) загубиле од Ливерпул по изведување на пенали со 4-2 откако по 120 минути резултатот бил нерешен 1-1. Исто така, Рома била финалист и во второто по важност европско натпрварување, Купот на УЕФА, кога во сезоната 1990-1991 биле поразени во двомечот од Интер.
Својте домашни натпревари екипата на Рома ги игра на Стадионот Олимпико. Истиот стадион е исто така дом и на нивниот градски и најголем соперник Лацио, со кого играат натпревари познати под името Дерби дела Капитале (превод на мак. Дербито на главниот град). Стадионот е со капацитет од над 72.000 места, и е втор по големина стадион во Италија, по Сан Сиро, којшто собира нешто повеќе. Во септември 2009 година клубот ги обелодени своите планови за изградба на нов стадион со капацитет од 55.000 места во западните предградија на Рим. Неговиот дизајн бил според моделот на англиските стадиони, сè со цел на навивачите да им се даде близок поглед на теренот, но сепак изградбата на новиот стадион сè уште не е започната.
Боите на клубот се бордо и златна, поради што клубот го добил прекарот Џалороси (превод на мак. жолто-црвени). Амблемот на клубот ги вклучува боите на клубот и волчицата, која асоцира на митот за Рим.
Историја
ФК Рома била основана во летото 1927 година од Итало Фоски, кој бил главниот иницијатор за спојување на трите постари клуба од италијанската фудбалска лига: ФК Роман, СС Алба-Аудаче и Фортитудо-Про Рома СГС. Предлогот за спојување бил со цел да се создаде силен клуб во главниот град кој ќе може да им парира на веќе постоечките доминантни клубови од Северна Италија во тоа време. Лацио бил единствениот поголем клуб од Рим кој не бил приклучен во спојувањето поради интервенирањето на генералот на фашистичката полиција, Вакарио, член на клубот и главен на Фудбалската федерација на Италија во тоа време. Клубот своите први сезони ги играл на стадионот Мотовелодромо Апио, пред да ги заседне улиците на работничките класи во Тестачо, каде бил изграден стадионот Кампо Тестачо, и истиот бил отворен во ноември 1929 година. Првата сезона од основањето во која Рома направила голем знак било првенството во сезоната 1930-1931, кога тие завршиле на втората позиција во лигата, зад Јувентус. Капитенот Атилио Ферарис заедно со Гидо Масети, Фулвио Бернарди и Родолфо Волк биле меѓу најважните играчи во текот на овој период.
Прва титула и падот
По падот кој го доживеала во лигата и заминувањето на клучните играчи, Рома го обновила тимот со купување на напаѓачи, како аргентинецот Енрике Гуаита. Под тренерската палка на Лујџи Барнесино, римскиот клуб дошол многу блиску до првата титула во сезоната 1935-1936, но сепак морале да се задоволат само со второто место во лигата, завршувајќи со еден бод помалку зад шампионот Болоња.
Рома се вратила во форма по неконсзистентните сезони во доцните 1930–ти. Во сезоната 1941-1942 со неочекуван триумф, Рома го освоила своето прво скудето во историјата на клубот. Со 18 постигнати гола Амедео Амедеи бил клучниот играч во оваа сезона за освојувањето на титулата која била од суштинско значење за тренерот на Рома, Алфред Шафер. Во тој период Италија учествувала во Втората светска војна и Рома играла на Стадионот на Националната Фашистичката Партија.
Во периодот после војната, Рома не успеала да ја поврати формата од раните 1940-ти, па во следните пет сезони заземала место во втората половина на табелата, за на крај да подлегне и кон крајот на сезоната 1950-1951 да испадне во Серија Б, речиси по само една деценија по освојувањето на титулата. Под водство на идниот селектор на италијанската репрезентација, Џузепе Вијани, Рома изборила промоција и враќање во Серија А по само една сезона отсуство откако го освоиле првото место во Серија Б во сезоната 1951-1952.
По враќањето во Серија А, Рома успеала да се стабилизира и повторно да се врати во средината на табелата со играчи како што биле Егисто Пандолфини, Дино Да Коста и данецот Хелге Броне. Најголемиот успех од одвој период клубот го забележал под водство на англичанецот Џеси Карвер, кога во сезоната 1954-1955 завршиле првично на третото место, зад шампионот Милан и Удинезе, кој подоцна бил осуден за корупција и исфрлен во понизок ранг на натпреварување со што Рома го заземала второто место. Меѓутоа Рома не била способна да се пробие повторно во првите четири додека траела оваа деценија, по што тие требало да преземат некои мерки за да постигнат успех во куповите. Во сезоната 1960-1961 Рома за првпат ја имала честа да игра надвор од Италија, учествувајќи во Купот на саемските градови којшто и го освоиле, победувајки го англискиот Бирмингем Сити во финалето со 4-2. Неколку години подоцна Рома го освоила и својот прв наслов во Купот на Италија во сезоната 1963-1964, победувајќи го Торино во финалето со 1-0.
Во сезоната 1968-1969 Рома го освоила својот втор Куп на Италија кога се натпреварувале во мала лига како систем. За време на 1969 година, Џакомо Лоси поставил нов рекорд за Рома со 450 настапи во сите натпреварувања. Овој рекорд што тој го поставил траел 38 години (кога бил надминат од Франческо Тоти).
Период на различна среќа
Во 1972 година Рома додала уште еден куп во својата колекција, со победата со 3-1 над Блекпул во Англо-италијанскиот куп. Поголемиот период од 1970-те, појавувањето на Рома во горната половина од табелата во Серија А било спорадично. Најдобрата позиција на табелата која ја достигнал клубот за време на оваа деценијата била третата, во сезоната 1974-1975. Во овој период од клубот излегле значајни играчи меѓу кои посебно се истакнуваат играчите од средниот ред Џанкарло Де Систи и Франческо Рока.
Со освојувањето на уште еден Куп на Италија во сезоната 1979-1980, со победата над Торино во пенали, се осветлила една нова успешна ера во историјата на фудбалот на Рома. Рома ќе го достигне врвот во лигата, којшто го немале допрено од 1940-тите години, но сепак на крајот тесно и контроверзно завршиле на второто место зад Јувентус во сезоната сезоната 1980-1981. Во тоа време, поранешниот фудбалер на Милан, Нилс Лидхолм, бил тренер, а меѓу истакнатите играчи биле Бруно Конти, Агустино Ди Бартоломеј, Роберто Пруцо и Фалкао.
Сепак, по оваа одлична сезона Рома не морала многу да чека на своето второ скудето. Во сезоната 1982-1983 римскиот клуб ја освоил титулата после 41 година чекање, по што уследила голема веселба во центарот на главниот град. Во сезоните коишто следувале Рома го заземала второто место во Италија и ја освоила титулата во Купот на Италија (во 1984 и 1986), а исто така била финалист во Европскиот куп на шампиони во 1984 година. Во финалето на Европскиот куп со тие играле против англискиот Ливерпул во натпревар што завршил без победник 1-1 по 90 минути игра, Пруцо го постигнал изедначувачкиот гол за Рома со што го анулирал раното водтсво на англичаните кој повеле со голот на Нил, но сепак Рома загубила по изведувањето на пенали со 4-2. Успешната серија на Рома во 1980-тите завршила со освојувањето на второто место во Серија А во сезоната 1984-1985 и освојување на Купот на Италија, со победа над Сампдорија со 3-2.
После тоа, започнал компаративен пад во лигата, еден од неколкуте издигнувања во лигата било и освојувањето на третото место во сезоната 1987-1988. Во почетокот на 1990-тите, Рома била дел од се-италијанското финале на Купот на УЕФА, каде што загубила од Интер со 2-1 во 1991 година. Истата сезона клубот го освои седмиот Куп на Италија и го загубиле Суперкупот на Италија од Сампдорија. И покрај тоа што играле во уште едно финале на Купот на Италија во кое биле поразени од Торино во 1993, остатокот од деценијата не бил баш најуспешен за Рома, особено во лигата каде успеале да достигнат само до четвртото место во Серија А 1997-1998. Во раните 1990-ти клубот го вклучува во првиот тим напаѓачот од младинската школа Франческо Тоти кој подоцна ќе биде еден од битните членови во клубот, капитен и клупска икона.
2000-2010
Рома се вратила во одлична форма на почетокот на 2000-те, започнувајќи ја деценијата во одличен стил со освојување на третата титула шампион на Италија во сезоната 2000-2001. Скудетотo го освоиле во последното коло од сезоната со победата над Парма од 3-1, останувајќи на крајот од првенството на врвот со два бода повеќе од Јувентус. Капитенот на екипата, Франческо Тоти бил една од одлучувачките фигури за освојувањето на титулата а подоцна ќе стане и една од најбитните личности во историјата на клубот, соборувајќи неколку клупски рекорди. . Меѓутоа покрај својот каитен, Рома исто така во тој период имала одлична екипа која содржела искусни и проверени играчи како Алдаир, Кафу, Венсан Кандела, Габриел Батистута и Винченцо Монтела. Во следната сезона клубот се обидел да ја одбрани титулата, но останале само на второто место со еден бод помалку од шампионот, Јувентус. Тоа бил почетокот на еден период во кој Рома неколкупати завршувала на второто место во Серија А, но исто така загубиле и две финалиња во Купот на Италија: во сезоната 2002-2003 од Милан со вкупни 3-6 по двата финални натпревари, и во сезоната 2004-2005 од Интер со вкупни 3-0.
На 9 јули 2006, играчите на Рома Франческо Тоти, Даниеле Де Роси и Симоне Перота биле дел од италијанската репрезентација која ја победила Франција во финалето на Светското првенство 2006. Скандалот за местење на натпревари во Серија А, кој бил откриен за време на летото 2006 година, според истражувањата не ја опфатил Рома бидејќи тие биле една од екипите коишто не биле вмешани. По казнувањата редоследот на табелата за сезоната 2005-2006 бил изменет со првобитниот, а Рома напредувала сè до второто место зад административниот шампион Интер, како единствените две екипи од врвот кој не се соочиле со санкции. Во истата сезона, Рома повторно била во финалето на Купот на Италија каде загубила одново од Интер со вкупни 4-2. Во следните две сезони, Рома завршила како втора во Серија А, што значело дека во текот на 2000-тите Рома се наоѓала на првите две позиции многу повеќе од која и да било друга деценија во нејзината историја. Во меѓувреме во Лигата на шампионите во текот на двете сезони, Рома стигнала до четвртфиналето, пред да биде елиминирана од Манчестер Јунајтед. И покрај слабиот почеток во Лигата на шампионите во сезоната 2008-2009, Рома стигнала до нокаут фазата завршувајќи пред Челси во групата, со што за првпат во нејзината историја го освоила првото место во својата група во групната фаза од Лигата на шампионите. Сепак, Џалоросите загубиле во нокаут фазата од Арсенал на пенали, со што го заврши своето понатамошно натпреварување.
По разочарувачкиот почеток во сезоната 2009-2010, Клаудио Раниери го заземал местото на Лучано Спалети на тренерската клупа. За време на промената, Рома се нашла на дното од табелата, откако загубила од Јувентус и Џенова. И покрај овој неуспех, Рома ќе забележи 24 последователни победи во лигата, каде што во последниот од 24-те натпревари со 2-1 ќе го совлада градскиот соперник Лацио, натпревар во кој Рома направила целосен пресврт по негативата со 1-0 на полувремето. "Џалоросите" биле на еден бод од врвот на табелата, пред да го загубат натпреварот од Сампдорија. Рома повторно и во оваа сезона ќе заврши на второто место, како во Серија А, така и во Купот на Италија. Со ова била заокружена успешната деценија во историјата на Рома, која дошла по неколкуте просечни резултати во 1990-те. За време на 2000-те Рома успеала да го освои скудетото, два трофеја во Купот на Италија и нејзините две први титули во Суперкупот на Италија. Меѓу другите успеси коишто се вбројуваат во историјата на Рома во ова деценија се и враќањето во четвртинафиналиња во Лигата на шампионите на УЕФА (во сезоните 2007-2008 и 2008-2009) за првпат уште од финалето во 1984, шестте второпласирани пласмани во лигата, учество во четири финални натпревари во Купот на Италија и три финални натпревари во Суперкупот на Италија, што ја прави деценијата најуспешна во историјата на клубот.
Претседатели
Низ историјата Рома имала многубројни претседатели кои биле на чело на овој клуб, некој од нив биле и сопственици, а некој почесни претседатели. Франко Сенси бил претседател сè до неговата смрт во 2008 година, кога неговата ќерка Росела Сенси го заземала неговото место. Еве ја комплетната список на претседатели на Рома од 1927 година па сè до ден денес.
Играчи рекордери
Извор: Yearbook 2014
Стручни кадри
{|
Статистики на клубот и рекорди
Франческо Тоти го држи официјалниот рекорд на Рома со 496 изиграни натпревари ( до Март 2008) во сите натпреварувања, во текот на 15 сезони од 1992 година па сè до ден денес. Тој, исто така, го држи и рекордот во Серија А со 388 одиграни натпревари, со тоа што на 1 март 1998 година го надмина рекордот на Џакомо Лоси за време на натпреварот со Парма, одигран на домашен терен. Вклучувајќи ги сите натпреварувања, Франческо Тоти е најдобриот голгетер на Рома со деадени 195 голови, од кои 159 ги има постигнато во Серија А ( што е уште еден рекорд за Рома ). Роберто Прузо го држеше рекордот сè до 1988 година со 136 постигнати голови во сите натпреварувања. Во сезоната 1930-31 Родолфо Волк постигна 29 гола во текот на оваа сезона, и не само што постави свој сопствен рекорд, тој го постави и рекордот на Рома со најмногу дадени голови во една сезона , рекорд којшто не е срушен до ден денес. Најбитните создавачи на Рома, Фортитудо и Алба беа пренесени во крајот на кампањата 1926-27, и нововформираната Рома требаше да земе учество во првенството на јужната прва девизија ( Серија Б ), за нејзината инаугуративна сезона. Сепак ФИГЦ одлучи специјално да ја прошири првата лига признавајки ја повторно  ФК Рома како ССЦ Наполи. Првото официјално учетво на Рома беше во Националната девизија, претходникот на Серија А, во сезоната 1927-28, против Ливорно и издвои победа со резултат 2-0. Најголемата победа на Рома е против Кремонезе со 9-0 во сезоната 1929-30 на Серија А, а најголемиот пораз што го има претрпено е 7-0, и тоа трипати: еданш од Јувентус во сезоната 1931-32, потоа од Торино во 1947-48 и против Манчестер Јунајтед во 2006-07.
Навивачи
Традиционалната група на ултраси на клубот била Commando Ultra Curva Sud, или скратено CUCS. Оваа група била формирана со спојување на повеќе мали групи и се сметала за една од најстарите во историјата на Европскиот фудбал. Како и да е, во средината на 1990-тите CUCS била узурпирана од влијанието на соперниците и на крајот се распаднала. Во тој период Curva Sud на Стадионот Олимпико била контролирана од страна на повеќе десничарски групи, како што биле A.S Roma Ultras, Boys, Giovinezza и други. Најстарата група Fedayn не е политичка и сепак политиката не е основен идентитет Рома, само дел од нејзиниот целосен идентитет. Покрај ултрасите, се верува дека навивачите на Рома ја поддржуваат левицата, наспроти поддржувачите на Лацио, кои се значително горди на нивната десничарска припадност. Во септември 2009 клубот ги обелодени плановите за изградба на нов стадион со капацитет од 55.000 седишта кој ќе се наоѓа во западните предградија на Рим.
Најпознатата химна и мото на клубот е "Рома", позната и како "Рома ,Рома", испеана од Антонио Вендити. Насловот грубо вели дека Рома не треба да се доведува до прашање, таа треба да биде сакана и се пее пред секој натпревар, а песната "Grazie Roma", од истиот пејач, се слуша на крајот од секој победен натпревар на домашен терен. Неодамна, главниот рефрен од песната на The White Stripes, "Seven Nation Army" исто така има широка популарност на натпреварите.
Конфликти со англиските навивачи
Во последниве неколку години имаше многубројни конфликти помеѓу навивачите на Рома и навивачите англиските клубови, што укажува на очигледна одбивност за англиските навивачи во некои поддржувачи на Giallorossi. Една од причините која го следи ова е поразот од Ливерпул во 1984 година во Европскиот Куп на Стадионот Олимпико и последователното насилство надвор од стадионот, коешто доведе до тоа неколку навивачи на Ливерпул да бидат прободени со нож. Уште тогаш во Рим имало повеќе случаи кога некои навивачи на англиски клубови биле нападнати и избодени, вклучувајќи ги инцидентите во 2001 кога Ливерпул ја посети Рома двапати и последователните судири со навивачите на Миделсбро во 2006 и со навивачите на Манчестер Јунајтед во 2007. Во март 2009 автобусот со навивачи на Арсенал бил нападнат од ‘ Ultras ‘, навивачка група на Рома, уште однадвор на стадионот Олимпико. Прозорците на автобусот биле скршени и дури едно лице успеало да влезе во возилото отпуштајки одблесок и пребодил навивач со нож во коленото. Арсенал имаше испратено совети до нивните навивачи на кој начин да ги избегнат правците преземени од Ultras навивачката група на Рома.
Соперништва
Во италијанскиот фудбал, Рома е клуб којшто има многу соперништва. Па да ги претставиме по ред:
Прв и основен соперник на Рома е нивниот градски соперник Лацио, клуб со којшто го делат Стадионот Олимпико. Дербито помеѓу овие два клуба се нарекува Дерби дела Капитале (во превод значи Дерби на главниот град), и тоа е едно од највозбудливите и емоционалните соперништва во светот. За време на фудбалските натпревари во минатото биле забележани повремени случаи на насилство вклучувајќи ја и смртта на навивач на Лацио, Винченцо Папарели во сезоната 1979-1980, која што настапила како резултат на одблесок пуштен за итни случаи. Во март 2004, следејќи ги неоснованите гласини на фаталност, довеле до прекинување на натпреварот и насилство надвор од стадионот. Досега двата тима одиграле преку 200 официјални натпревари, а Рома е засега поуспешна со 20 победи повеќе. Интересно досега двата клуба не се сретнале во ниту едно европско меѓународно натпреварување. Статистиката моментално изгледа вака:
Со Наполи, Рома исто така има свое дерби кое е наречено Дерби дел Соле (што во превод би значело Дерби на Сонцето). Соперништвото меѓу овие два клуба е посебно изразено во последните години, откако двата клуба се издвоиле како најголеми конкуренти на шампионот Јувентус во периодот 2013-2018, водејќи голема битка меѓусебе за второто место на табелата кое во споменатиот период постојано го освојувала една од овие две екипи, додека другата завршувала како трета.
Денеска, навивачите на Рома, за свои соперници ги сметаат и гигантите од Серија А, како што се Јувентус (соперништво кое се развило во текот на 1980-тите), и миланските клубови Милан и Интер (кое се зголемило во почетокот на новиот милениум), бидејќи овие четири клуба се натпреварувале за првите четири места во табелата за да обезбедат место во Лигата на шампионите. Соперништвото со Интер добило силни размери во втората половина на 2000-тите, кога Нероаѕурите и Џалоросите се натпреварувале за титулите во речиси сите национални натпреварувања. Иако некогаш навивачите на Рома и оние на Милан биле збратимени, денес и нивните односи не се пријателски: меѓу причините е трагичната смрт на навивачот на Рома Антонио Де Фалчи, која се случила во 1989 година, по тепачката на групата ултраси со росонерите.
ФК Рома како компанија
Од 1999 година, кога Франко Сенси беше на функција, спортската асоцијација Рома беше акционерско друштво.Моментално акциите на Рома се поделени мегу: 67,1% на Compaigna Italpetroli SpA ( холдингот на фамилијата Сенси ); 2,7% на Banca Monte dei Paschi di Siena SpA; 2,5% на Данило Копола и 27,7% на други акционери. Зедно со Лацио и Јувентус, Волците се еден од трите италијански клубови кои котираат на Borsa Italiana ( Италијанска берза ). Според Фудбалската лига на парите, објавена од консултантите на Deloitte, во сезоната 2005-06, Рома го заземаше високото дванаесетто место со остварен приход од 127 милиони евра. По неколку месеци шпекулирање, во април 2008година, Џорџ Сорос беше задолжен од Росела Сенси,на фудбалскиот клуб Рома од италијанската фудбалска асоцијација, Серија А, да биде наддавач за откуп. Понудата за откуп последователно беше одбиена од фамилијата Сенси, кои наместо да го продадат сакаа да ја задржат сопственоста. По долго боледување, на 17 август 2008 претседателот и сопственикот на клубот, Франко Сенси, почина. Неговото место во претседавањето последователно и беше преземено од неговата ќерка, Росела Сенси.
Суперлига формула
ФК Рома има тим во новата Суперлига формула, серија тркачки автомобили, каде што тимовите се спонзорирани од фудбалските клубови. Моменталниот возач на СА Рома е поранешниот возач на IndyCar Series, Франк Перера. Тимот има објавено три подиуми и моментално е управуван од Alan Dockin Racing.
Ахиб
Во мајанската митологија, Ахиб е еден од тринаесетте богови-создавачи кој помогнал во создавањето на човекот ..
Валонски јазик
Валонскиот (Walon) е романски јазик, од подгрупата на оилски јазици. Јазикот бил доминантен јазик во Валонија, Белгија, но се зборувал и во некои места во северна Франција и во делови од Висконсин, САД. Најпознат сроден јазик на валонскиот е францускиот.
Валонскиот јазик има богата книжевност и бил распространет во Валонија и регионот, но од 1756 година употребата на јазикот значително се намалила. Ова е како директна последица на француското анектирање на Валонија. Со потпаѓањето на Валонија под француска управа, доминантен јазик станал францускиот. По Втората светска војна, училиштата држеле настава на француски јазик, и се деградирала употребата на валонскиот јазик. Во 1952 година започнало да се воведуваат казни за употребата на јазикот во училиштата. Така, јазикот сè помалку се користел од луѓето во Валонија и тоа довело валонскиот јазик да стане скоро мртов јазик. Денес ретко се зборува на валонски, особено од страна на младите. Во 1996 година се проценило дека јазикот може да го зборуваат од 1 до 1,3 милиони луѓе.
Поголем број невладини организации, особено театрите, работаат на зачувување на јазикот. На владино ниво, валонскиот е официјално признат како „регионален староседелски јазик“. Во 1990-те се основал единствен правопис.
Класификација
Валонскиот е романски јазик, дел од групата на западноромански јазици, од подгрупата на оилски јазици. Францускиот јазик е исто така дел од оилските јазици. Поради тоа, некои јазичари го сметале валонскиот јазик како дијалект на францускиот (францускиот е далеку поголем јазик). Како и францускиот, така и валонскиот потекнува од латинскиот. Денес валонскиот се смета за скоро мртов јазик, бидејќи бил заменет (насилно и ненасилно) од францускиот. Јазикот е признат како „регионален староседелски јазик“ во Валонија, Белгија.
Азбука
Валонскиот јазик ја користи стандардната латиница, но има и букви со надредни знаци. Буквите со надредни знаци не се сметаат за дел од азбуката.
Дијалекти
Валонскиот јазик е поделен на четири главни дијалектни групи:
Слободан Берберски
Роден е во Зрењанин, град во Војводина, таму завршил основно училиште и гимназија. Заполнал студии на правниот факултет во Белград, но како член на Сојуз на комунистичка младина на Југославија бил уапсен во 1941 година. Истата, 1941 година се приклучил во Народноослободителна војна на народите во Југославија.
Берберски е познат и кајо еден од иницијатори на акција на југословенскиите Роми под името „Ром бара место под сунцето” што започнала во 1967 година. Бил избран за прв претседател на Светската организација на Ромите на собирот што бил одржан 1971 година во Лондон. Неговите книжевни дела се преведени на франсцуски, руски, бугарски, ромски, албански и словенечки јазик.
Починал 1989 година во Белград.
Општествена група
Членство - секоја група вклучува одреден број лица. Членувањето е засновано на правила. Тие можат да бидат јасно дефинирани и тогаш границите не групата се јасно распознатливи, но можат да бидат непрецизни, што нејзините граници ги прави нејасни. На пр. членувањето во семејството е засновано врз правила на сродството кои се добро дефинирани и кои јасно го разграничуваат семејството од другите семејства. Но, пријателството, обично, не е прецизно дефинирано и затоа членството на пријателска група не е јасно одредено. Или, бројот на членови на работните организации е точно определен, што не може да се каже за припадниците на определена опшествена класа. Положба - Членовите на групата имаат своја положба во неа. Таа најчесто е определена преку нивната работа. На пр. тие имаат положба на мајка, учител, продавач, раководител итн. Некои положби во групата се единствени, додека други ги извршуваат поголем број членови. Од друга страна, некои положби се комплементарни ( татко-син, ученик-учител, продавач-купувач и слично.). Улоги - Секоја положба е проследена со правила на однесување, односно очекувања што треба да ги исполнат носителите на положбата. Исполнувањето на очекувањата е нивната улога во групата. Норми - Секоја група има правила кои се однесувааат исклучиво на нејзиното членство. Од друга страна, некои од правилата се општи и се однесуваат на целото членство, додека други се специфични и се поврзани со одделните улоги во групата. Санкции - Секоја група има систем на санкции со кои ги наградува своите членови за доброто исполнување на улогите, или ги казнува за неисполнетоста и кршењето на групните норми. Цели - Групата е заснована на некакви намери. Тоа може да бидат обезбедувањето на опстанокот, остварување на некои интереси, одржувањето на вредностите, постигнувањето на задоволството и така натаму.
Голем Ледник
Голем Ледник е ледник во долината Тарфала во скандинавските Алпи во општина Кируна, Шведска. Ледникот е класифициран како политермичен со ладни и топли температури на дното. Токму на Големиот Ледник започнала првата програма за истражување на рамнотежата на масата на ледниците (веднаш по Втората светска војна), која продолжува до денес; ова е најдолгата континуирана студија од ваков тип во светот. Големиот ледник има кумулативно негативно салдо на маса од -17 м помеѓу 1946 и 2006 година. Програмата започна со следење на Работс Ледник во 1982 година, Риукоџиетна во 1985 година и Мармаглацијарен во 1988 година. Сите три од овие ледници имаат силен негативен биланс на маса од почетокот на мониторингот.
За целите на студирањето Големиот Ледник и околните ледниците, Универзитетот во Стокхолм работи на истражување станица Тарфала во Кебнекаисе регионот на Северна Шведска.
Список на државни водачи во 280 година
Ова е список на државни водачи во 80 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Последната песна
Последната песна (филм) Од Википедија, слободната википедија
Последната песна
Аматерско издание на постерот
Режиран од               Џулие Ан Робинсон Адам Шанкман Продуциран од        Џенифер Гибгот Дара Ваинтрауб (копродуцент) Тиш Сајрус (извршен продуцент) Напишан од               Николас Спаркс Џеф Ван Ви Учествуваат             Мајли Сајрус Лијам Хемсворт Кели Престон Грег Кинеар Музика                        Арон Цигман Кинематографија     Џон Линдлеј Монтажа                     Ненси Ричардсон Студио                         Offspring Entertainment Дистрибуиран од     Touchstone Pictures Датум на прикажување 31 март 2010 година Времетраење на филмот  107 минути Држава                         Соединетите држави Јазик                              Англиски Буџет                             20 милиони долари Бруто добивка            89.041.656 илјади долари
„Последната песна“ е американска драма за полнолетни, која е создадена заедно во исто време со новелата од Николас Спаркс. Филмот беше режиран од Џулие Ан Робинсон во нејзиниот прв игран филм и кописатели Николас Спаркс и Џеф Ван Ви. Глумецкската екипа во „Последната песна“ се состои од Мајли Сајрус, Лиам Хемсворт и Грег Кинеар. Мајли Сајрус е проблематичен тинејџер којшто повторно се поврзува со нејзиниот оддалечен татко, таа се заљубува за време на летото во тивкиот град на плажа во Јужните Соединети Држави. Филмот е дистрибуиран од страна на „Touchstone Pictures“. Спаркс започнал со пишување на филмското сценарио и романот истовремено.Тој го завршил сценариото во јануари 2009 година, пред да се заврши романот. Средината во која се снимал филмот е Северна Каролина (North Carolina) исто како и во романот, а потоа променета е во Џорџија, откако државите со месеци си планирале домашна продукција. На почеток на филмот снимањето беше на островот Таиби, Џорџија, близу Савана, „Последната песна“ беше првиот филм сниман и изведен на островот Таиби. Снимањето траеше од 15 јуни до 18 август 2009 година, со сцени од плажата на островот и пристаништето. Неговото прикажување најпрвин се планираше за 8 јануари 2010 година, но беше одложено за 31 март 2010 година.
Уреди    Глумечка екипа (под слика) Од лево кон десно, членови на глумечката екипа Адам Барнет, Ник Лашвеј и Карли Чајкин одат кон снимањето на сцената со логорскиот оган од страна на шатор на островот Таиби на 30 јули во 2009 година. •	Мајли Сајрус (Miley Cyrus) – Вероника „Рони Л. Милер“, нервозна, бунтовна девојка на 18 годишна возраст, присилена да го помине летниот период со нејзиниот оддалечен татко. •	Грег Кинеар (Greg Kinear)- Стив Милер, татко на Рони и Џонах, како и поранешен професор на училиштето Џулиард, пијанист на концерти, кој се преселил во Џорџија по разводот со жена си. За време на летниот период, Стив повторно се поврзува со Рони преку нивната заедничка љубов кон музиката. Стив со помош на неговиот син Џонах, работи и на реконструкција на средишниот дел во локалната црква, на едно обоено стакло од прозорец, откако првичното било уништено во пожар. •	Кели Престон (Kelly Preston) –Ким, мајката на Рони и Џонах, која што своите деца успеала сама да ги одгледа во Њујорк по разводот. •	Лиам Хемсворт (Liam Hemsworth) –Вил Блејкли, славниот, искусен одбојкар на плажа, Вил има желба за студии на најдобар универзитет и волонтира во Џорџискиот аквариум. Негова љубов е Рони. •	Боби Колман (Bobby Coleman) –Џонах Милер, помал брат на Рони, кој заедно со својата постара сестра се испратени на островот Таиби. •	Ник Лашвеј (Nick Lashaway)- Маркус, момчето на Блејз, малтретирачки настроено кон нејзе, којшто раскинува со неа, бидејќи ја сака Рони. Тој има тепачка со Вил на свадбата на Меган и е предводник на една гангстерска група, која што изнудува пари преку спектакуларни жонглирања и игри со оган на карневали организирани на плажа. •	Карли Чајкин (Carly Chaikin)- Блејз, бунтовник, која и станува пријателка на Рони во Џорџија. Блејз ја предава Рони дека краде по продавници, подметнувајќи и рачен часовник. •	Адам Барнет (Adam Barnett)- Теди, млад насилник, експерт за жонглирање, вештина што ја користи во дружината на Маркус при изнудување на пари. •	Ник Сарси (Nick Searcy)- Том Блејк, татко му на Вил. •	Мелиса Ордвеј (Melissa Ordway)- Ашли, поранешната девојка на Вил. •	Кери Малабре (Carrie Malabre)- Кејси, најдобрата пријателка на Ашли, што заедно со неа ја нервираа Рони. •	Рода Грифис (Rhoda Griffis)- доктор •	ЛансЕ. Николс (Lance E.Nichols) – Свештеник Чарли Харис, учтивиот, посветен свештеник во локалната црква. Тој беше учител на Стив по пијано, родител и најдобар пријател додека Стив растел. •	Халок Билс (Hallock Beals)- Скот, љубоморен пријател на Вил, којшто се обидувал да направи проблеми помеѓу Вил и Рони. •	Стефани Леиг Шлунд (Stephanie Leigh Schlund)- Меган Блејкли, постара сестра на Вил, којашто треба да се мажи.
Уреди     Продукција Уреди    Развој
(под слика) Глумицата Мајли Сајрус на шминкање за снимањето
„Последната песна“ започна кога извршниот продуцент Џејсон Рид се сретна со Мајли Сајрус да разговараат за нејзините планови во иднина. Во тоа време, Мајли Сајрус беше позната како поп ѕвезда која што глумеше на „Дизни каналот“ („Disney Channel“) во „Hannah Montana“ („Хана Монтана“), телевизиски серии за деца што се проширија на глобално ниво и воедно доби привилегија на многу медиуми. Како што привршуваа сериите, Дизни се надеваше дека ќе ја направи Мајли Сајрус повеќе од една поп ѕвезда и ќе ја претстави на постарата публика. На средбата со Рид, Мајли му соопштила дека сака да глуми во филм сличен на „Прошетка за паметење“, направен врз основа на еден роман на Николас Спаркс во 2009 година. Филмот „Прошетка за паметење“ и помогна на Менди Мур, која што беше тинејџерка поп ѕвезда како нејзе да создаде своја филмска кариера. Дизни го повикал Адам Шанкман, режисерот на „Прошетка за паметење“, којшто потпишал да снима филм со Сајрус заедно со неговата сестра и партнер од Offspring Entertainment Production, Џенифер Гибгот (Jennifer Gibgot). Тиш Сајрус (Tish Cyrus), мајката на Мајли и коменаџерот, станаа извршни продуценти на филмот. По претставувањето на Сајрус со глума, United Talent Agency (Агенција за таленти), контактираше со Спаркс, кој е исто така член на оваа агенција и го прашаа какви планови има тој, поточно дали планира да се направи филм за соодветниот роман во кој би глумела Сајрус.
Во тоа време, Спаркс ја правел корицата за „Среќниот“ и размислувал за оригинална содржина за неговата следна книга. Авторот си рече самиот на себе„ подобро да се биде помлад од 20, отколку постар од 50 години“, пишувајќи за секоја возраст. Како поучен од неговиот голем хит „Тетратка“, Спаркс повторно имаше започнато со пишување на тинејџерска приказна кога доби повик од Гибгот за филм во 2009 година. Спаркс се сеќава: „Џенифер праша дали сум излажал нешто? Јас реков не, но тоа смешно го кажа...“ Спаркс предложи договор на крајот на јули во 2008 година. Предлогот беше прифатен од Сајрус, нејзиното семејство, и „Офспринг Ентертаинмент“ (Offspring Entertainment), Спаркс, со помош на писателот на косценариото Џеф Ван Ви (Jeff Van Wie), завршувајќи го сценариото пред почетокот на филмот. Спаркс објасни дека бил потребен некаков договор со цел да се подготви снимањето на филмот за време на летниот период во 2009 година, по распоред на Дизни, но дека „ова е слично со начинот на кој се снимаат филмови врз основа на моите романи, поточно нема редослед.“ Спаркс и Ван Ви ја завршија последнатаподготовка на сценариото во декември во 2008 година, првата измена беше извршена истиот месец, а втората и последната измена беа во јануари 2009 година. Двете измени одзедоа еден-два дена, а Спаркс успеал да ги направи прилично едноставно. Завршеното сценарио беше долго околу 100 страници. Филмот „Последната песна“ не е првото сценарио напишано од Николас Спаркс, тоа било првото со план за снимање на филм. Романот бил завршен во јуни во 2009 година, тогаш започнало и снимањето на филмот, а излезе на 8 септември 2009 година од страна на Grand Central Publishing. Дејствието во филмот и романот остануваа во тајност преку нивниот развој.
(под слика)
Режисерот Џули Ан Робинсон разговара со вештиот координатор Кал Џонсон додека Лиам Хемсворт тренира со помош на тренерот за одбојка
Џули Ан Робинсон потпиша дека ќе го снима филмот во мај во 2009 година, примамен од емоциите присутни во приказната. Ова е прв игран филм на Робинсон, а сепак таа е стара и искусна на телевизија и во театрите.Претходно, Робинсон водела американски епизоди како што се „Црнила“ и „Вовед во анатомија“, а освоила и номинација на „Златен Глобус“ (Golden globe) и БАФТА наградите (BAFTA awards) за нејзината работа на Би би си за сериите „Вива Блакпул“ („Viva Blackpool“).
Еден блог во јуни 2009 година гласеше овака, Curys изјави дека "отсекогаш била обожавател на Николас Спаркс" и дека таа чекала да се производе нешто поразлично од франшизата „Хана Монтана“ „веќе долго време“, но не нашла време да го стори тоа поради нејзината ТВ емисија, музика, патувања и филмот „Хана Монтана“. Сè со цел да се направи филмот „Последната песна“, договорот со Сајрус "за четири сезони на Хана Монтана“ вклучува екстра долга пауза.
Уреди   Пишување и наслов
Познавајќи ја популарноста на „Прошетка за паметење“ и како роман и како филм, Спаркс „стави ги сите (негови) мислења во него, обидувајќи се да направи приказна различна од „Прошетка за паметење“, колку (што може), но се обиде да ги вметне истите чувства. Неговото искуство како татко и како тренер за атлетика и трчање во средното училиште, исто така помогнаа во создавањето на дејството во филмот, а ликовите Јона Милер и Вил Блејкли се соодветни на двата сина на Спаркс, Ландон и Мајлс. Спаркс сметал дека Рони била најтешкиот лик за кого требало да се пишува сценариото, бидејќи таа „никогаш не била 17 годишна, лута тинејџерка.“ Рони стана најсложениот лик инспирирана од неколку млади жени што Спаркс ги познавал, на пример неговите внуки. Сајрус била инспирирана од Рони во мал дел од приказната, а нејзината музичка кариера ги инспирирала музичките елементи во приказната. Рони свири само на пијано,а Сајрус само пее во мал дел од филмот, така што таа придонела за нејзиниот саундтрак.
Дизни не го ограничува Спаркс во темите што се во „Последната песна“, која вклучува пиење на малолетници, неверство и неизлечлива болест, но Спаркс вели дека Дизни сакал да работи делумно со него поради тоа што „тие ги читаат моите романи. Моите тинејџери... тие не прават лоши работи. Јас не го пишувам тоа. Јас не пишувам за неверства, јас не пишувам вулгарности ... обично има љубовни сцени во моите романи, но тие се секогаш одобрени од возрасните. “ Спаркс признава дека елементи од сценариото можеби малку се ублажени од страна на директорот или во студио по завршувањето на снимањето на филмот. По заповед на Здружението на писателите на Америка (Writers Guild of America), Спаркс доби цел кредит за неговата работа и покрај тоа што износот на неговото оригинално сценарио што се задржа во филмот е неизвесно. На пример, Спаркс вели дека ликот на Маркус, водач на бандата на насилници, најверојатно се промени за снимањето на филмот.
Проектот остана без име неколку месеци по првиот состанок на Спаркс "со Дизни во јули во 2008 година. Во септември во 2008,Спаркс на еден онлајн разговор пишува дека „Јас имам идеја, но без наслов. Тоа е вообичаено за мене. Насловите се последни.“ Филмот требаше да биде назначен со наслов  „Безимен проект на Мајли Сајрус“.  Во март во 2009 година, магазинот Вариети (Variety), филмот го нарече „Последната песна“ привремено.
Уреди        Кастинг
Снимањето [Уреди] Преместување во Грузија
Никој не знае што ќе се случи [...] Грузија ги сака лошо и ние ги сакаме лошо, и до понеделник, ќе има четири или пет други држави кои ги сакаат лошо. -Бев Пердју, гувернерот на Северна Каролина
На 9 април во 2009 година, по три месеци размислување, одлуката да се пресели во Џорџија беше конечна. За да се утврди одреден град, извидниците ја претресоа државата за стар, изолиран имот што излегува на океан за да се користи како дом на семејството Милер во филмот. По три месеци и откривањето на „Куќичката на Адамс“ на јужниот дел на островот Таиби, Таиби и соседните локации стана дел од снимањето на крајот од март, со цел да се маскира областа Вилмингтон и плажата Рајтсвил, Северна Каролина. Местото било многу необично. Ние имавме тежок период обидувајќи се да го скриеме фактот дека ова беше Таиби и Савана“, изјави Бас Хемптон (Bass Hampton),уредник на локацијата во филмот. Режисерите на филмот ги убедија писателите на сценариото да ја променат околината во која се снима филмот и островот Таиби, така што овозможувајќи им со тоа да ги вметнат симболите на тие места, како што се светлата станица на островот Таиби и историски предел Савана. Околината во која се снимале сцените од романот на Спаркс остана во Северна Каролина. Иако и други филмови се снимени на островот Таиби, „Последната песната“ е всушност прв филм што бил поставен во Таиби. Службеници на Џорџија предвидуваат траен ефект врз економијата, со прекривање на името на градот, со се од полициски до автомобили на стопанственици. Исто така, „Последната песна“ се проценува дека донесе 500 работни места тоа лето во Џорџија, 8 милиони долари за локалните бизниси и 17.5 милиони долари за државни бизниси.
[Уреди] Каде се одвива дејството во филмот
Двајца мажи, облечени во бели кошули и големи панталони се гледаат под дрвен павилјон. Едниот човек носи цевка што ја става во јама во песокот. Вториот човек оди кон него. Членови на екипажот во филмот инсталираат цевки од пропан и гасоводи за да се создаде контролирано горење за сцената со логорски оган.
Нелсон Коутс (Nelson Coates) е продукциски дизајнер, одговорен за сите визуелности во филмот. Коутс, кој беше номиниран за наградата Еми за неговата работа на Стефан Кинг (Stephen King) телевизиските минисерии „Штанд“, пристигнаа 11 недели пред почетокот на снимањето. Додека поголемиот дел од снимањето беше на прекрасниот остров Таиби или на одново конструираниот приватен имот, Коутс го контролираше бојадисувањето на пристаништето, создавање на карневалот и црквата.
Извидниците го пребараа целата околина барајќи некој стар, изолиран имот со океан пред себе, што ќе може да се користи како дом на Милерс за речиси три месеци пред извидникот Енди Јанг (Andy Young) да наиде на „Куќичката на Адамс“ на јужниот крај на островот Таиби. „Тоа беше добивање на нулта час“, изјави Јанг. "Често, тоа е за куќата. Тоа може да биде некој лик во филмот.“ Куќата на сопственикот, Сем Адамс (Sam Adams), го поздрави снимањето како „ една можност да се овековечи куќата“, во случај да се уништи од бури . Двокатна куќа со шест спални била изградена од прадедо на Адамс во 1918 година. Куќата беше целосно направена од борова шума со неколку обоени површини. Според новинарот на Савана утринските вести (Savannah Morning News), Лесли Кон (Lesley Conn), куќата била изградена во класичен стил за на плажа [... дизајниран] за да му се  овозможи на ветре на океанот да дува низ широкиот, панорамски трем во ладните, соби од бор во средина на куќата.“
Црквата е изградена за време од шест месеци период во стар предел од аголот на 13тата Улица и Шестата Авенија, во близина на станбени згради. Еден простор е 2.000квадратни стапки (190 м2) со седишта за околу 80 луѓе и се очекува да чини 250.000 долари до 350.000 долари. Вил Пурцел, координатор за специјални ефекти резервирано се загрижил за горењето на црквата со тоа што констатирал дека зградата всушност не била запалена. Наменетиот заканувачки ефект се „сите агли на камерата. Тоа е безбедна средина за глумците да ја вршат својата работа.“ Неколку техники беа искористени за симулиција на оганот, вклучувајќи ја и употребата на цевки со пропан за исфрлање на пламен преку прозорците на црквата. На крајот на снимањето, Сајрус се надеваше да ја врати црквата назад на имотот на нејзиното семејство во Тенеси. Дизни се согласи да донира зградата на островот по службеници на Таиби лобираа да се задржи, со услов да не се рекламира поврзаност со „Последната песна“. Снимањето ќе се врши на нова локација, Во собата ќе бидат преместени на нова локација, а црквата била назначена за употреба во вид на капела за организирање свадбени свечености на острот, реновирањата треба да чинат околу 600.000 долари.
[Уреди] Распоред за снимање
Знамиња со сина, жолта и црвена боја подигнати на столбови, наредени во песокот на плажата. Знамињата се поврзани со жици за светлина. Океанот и луѓето се гледаат под во позадина. Остатоците од карневалот, како што се овие знамиња и светлина жици, повторно беа поставени за да се создаде илузија дека сцени на плажа биле снимени во крајот на јули за време на фестивалот.
Презафатениот распоред на Сајрус велеше дека снимањето мра да се случи во текот на летото. Спаркс истакна, "Таа има музичка турнеја, па мора да се врати на снимањето на Хана Монтана во пролет. Значи единствено слободно време што таа го има во нејзиниот распоред е преку текот на летото.“ Првичната фотографија започна на 15 јуни, 2009 година, а заврши на 18 август 2009 година. Снимање немаше за време на викендите.
На првиот ден на продукцијата, Сајрус и Хемсворт се бакнаа во океанот. Во другите сцени што се одржаа во јуни се карневалот и натпреварот по одбојка, и двајцата беа снимани на плажа во близина на притстанишетот на островот Таиби. Снимањето на пристаништето заврши на 23 јуни во 2009 година, откако се снимаше сцената во која Ким ги остава Рони и Јона да живеат заедно со Стив. Сцени од оганот во црквата беа снимени на 10 јули 2009 година. Снимањето во кампусот во Џорџија почна на 16 јули. Кинеар го заврши сето тоа на 17 јули 2009 година. Сцени од свадбата и сцената со возењето беа снимени во Вормсло (Wormsloe) историско место помеѓу 20 и 23 јули, за дванаесет часа секој ден. Сцените со возење на Островот на надежта (Isle of Hope) во Џорџија и продолжи на 28. Од 30 Јули, филмот пак се врати на островот Таиби за повеќе сцени на плажа. Чајкин ја намести Сајрус за кражба на часовник на 6 август. Хемсворт На 10 август извршил промена на маслото,а Сајрус пребарувала во еден бутик во центарот Савана за снимањето на филмот. Погребот беше сниман од 11 август во 2009 година сè до 13 август 2009 година во црквата на остров Таиби. Понатаму, сцени од запалувањето на црквата беа на 15 август. Забавата беше одржана на 16, а каретската екипа и сите други луѓе (екипажот) пристигна во Атланта, Џорџија следниот ден за да ги поминат последните денови од снимањето во Аквариумот во Џорџија. По извршеното истражување на областа на 17ти, филмот почна да се снима и на јавни места во зори на 18ти за да се избегне гужвата. Аквариумот за јавноста е отворен уште во 10:00часот, а снимањето на филмот се смени на местата позади сцената.
[Уреди] Големи морски желки
Една мала сива-кафена желка лежи на својот стомак на песок. Се наоѓа дијагонално на сликата со главата во долниот лев агол. Големи морски желки земаат улога во филмот, коишто се собирани од гнезда на островот Таиби и Сапело островот.
Поради конфликтни особини што ги имаат главните ликови, Спаркс се сочил со тешкотија при пронаоѓање на каков било начин за Рони и Вил да поминат извесно време заедно. „Тоа мораше да биде во летниот период, таа [Рони] мораше да биде нова во градот, а се што се случуваше мораше да започне во јуни, а да заврши во август. Затоа што луѓето секогаш сакаат заклучок “, изјави Спаркс на неговите барања. Тој исто така спомена летен камп или летна работа како типичните средства кои ги користи во неговите книги, но ги пропушти како неоригинални и здодевни. „Па тоа е мора да биде оригинално, мора да биде интересно, истовремено треба да биде и универзално, да се почувствува дека тоа може да се случи секому.“ Спаркс најнеочекувано одлучи врската помеѓу Вил и Рони дабиде покрај гнездото со големите морски желки, знаејќи дека овие желски најчесто се изведуваат во месец август. Сцената со изведување од јајцата се снимаше во првата недела на месец август, а 26 живи морски желки беа изведени. Морските желки имаат вродено чувство за одење кон океанот веднаш штом ќе се изведат од јајцето, па сцените со тоа мораа брзо да се снимаат, изјави биологот Мајк Дод од Одделот за природни ресурси во Џорџија (Georgia Department of Natural Resources), кој го надгледуваше снимањето на сцената, изведувањето дали се одвива како што треба: Тие одеа до водата и отпливаа засекогаш“. Спаркс во едно интервју рече дека режисерите дигитално би додале уште повеќе желки во сцената. Пред снимањето на таа сцена, големите морски желки се сметале како загрозен морски вид. Пријатната еколошка средина беше дополнителен бонус за островот Таиби, кој пак во тоа време промовираше екотуризам.
[Уреди] Постпродукција