cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саламаново
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 747 жители-бегалци. , додека во 1940 година селото броело 127 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 963 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 759 жители, во 1971 година имало 882 жители, во 1981 година имало 789 жители, додека во 1991 година имало 881 жител. Денеска, населението на селото е 1135 жители.
Стопанство
Бидејќи самото село се наоѓа на Солунско Поле, селото е богато со жито. Населението се занимава и со сточарство.
NGC 5459
NGC 5459 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5459 се споменува и како UGC 9005, MCG 2-36-37, CGCG 74-90, NPM1G +13.0362.
Откривање
Телото е откриено на 23 март 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 5 м 0,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 7' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Книга на Џиан
Книга на Џиан (која ја вклучува и Строфата на Џиан) — наводен е древен текст со тибетско потекло. „Строфата“ е основата за Тајното учење, една од основните книги на теозофското движење на Мадам Блаватска од 1875 година.
Тврдењата на Мадам Блаватска
Мадам Блаватска тврдела дека го видела ракописот на „Книгата на Џиан“ додека учела езотерија во Тибет. Таа тврдела дека овој и некои други древни текстови ги чуваат иницијантите од „Големото Бело Братство“, подалеку од очите на светот. Според Блаватска, трудот во почетокот бил напишан на светиот јазик сензар. Таа пишува: Затоа не е чудно што Макс Милер и други се скептични.
Книгата на Џиан и Калачакра Тантра
Блаватска изјавила дека „Книгата на Џиан“ ѝ припаѓа на група тибетски езотерични списи познати како „Книга на Киу-Те“. Блаватска пишува дека пред стандардната транскрипција од тибетски на латински, буквите биле усогласувани, а за тоа било потребно извесно време, за што имала помош од она што будистите го нарекуваат Калачакра Тантра. Други истражувачи како извор ги наведуваат кинескиот таоизам или еврејската кабала.
Строфите на Џиан во делата на Алис А. Бејли
Стихови од „Строфите на Џиан“ се печатени од Алис Бејли во „Расправа за космичкиот оган“ во 1925 година. Бејли тврдела дека овие стихови ѝ се диктирани телепатски од тибетскиот учител Џвал Кул.
Критика во врска со изворите за Строфите на Џиан
Во биографијата на Блаватска „Необичниот живот и влијанијата на Елена Петровна Блаватска“, Силвија Кранстон го споменува плагијаторството на Блаватска споменато од Колеман. . Нејзиното видување, слично како Колеман, е дека плагијаторството на Блаватска се појавува најмногу кога таа го наведува главиот извор без да го нагласи секундарниот извор од каде што доаѓа знаењето.
Кога се појавила книгата „Тајното учење“ на Блаватска, Вилијам Едвард Колеман од Сан Франциско навреден од претензиите на Мадам Блаватска кон ориенталните учења, презел комплетна ексегеза на нејзините дела. Тој покажал дека нејзини главни извори се преводите на Вишну Пурана; „Животот во светот или современа геологија“ на Александер Винчел (Alexander Winchell); „Атлантида“ на Игнатиус Донели (Ignatius Donnely); и други современи научни и окултни дела на кои направила плагијат. Дел од нејзините „Строфи на Џиан“ се препишани од „Химната на создавањето“ од Риг Ведите, а споредбата на две композиции тоа лесно го покажува. Колеман ветил да напише книга во која ќе ги образложи сите извори на Мадам Блаватска, вклучувајќи го и зборот „Џиан“.
Кранстон изјавила дека се потрудила да ги изнајде тие 70 пасуси за кои Колеман тврди дека Блаватска ги препишала од „Животот на светот“, но вели дека пронашла само 6.
Колеман не бил авторитет за окултни теми, а не бил ни непристрасен судија, затоа што се потсмевал на теоријата на окултизмот, и постојано се спротивставувал на теозофијата. Книгата која ја ветил Колеман, во која би ги објаснил сите плагијати на Блаватска никогаш не се појавила, затоа што „Колеман ги изгубил сите белешки како и целата своја библиотека во земјотресот во Сан Франциско од 1906 година, а умрел три години подоцна.
Проучувачот на НЛО-а Дезмонд Лесли (Desmond Leslie) сметал дека „Книгата на Џиан“ потекнува од изгубениот континент Атлантида. Швајцарскиот автор Ерик вон Деникен тврдел дека истражувал дел од содржината на книгата, соопштувајќи дека првата верзија на таа книга е постара од планетата Земја, а дека само избраните можат да ја допрат и со тоа да добијат визија за она што е опишано во неа.
Валцер
Валцерот (германски: Walzer) е австриски танц кој се изведува во 3/4 такт. Својата популарност ја достигнува во XIX век, во музичкиот стил романтизам. Најчесто се среќава во делата на композиторите таткото Јохан Штраус и синот Јохан Штраус помладиот. Овој танц се игра во парови.
Сулија
Сулија (Zulia) — сојузна држава во Венецуела. Главен град е Маракаибо. Зафаќа површина од и население од 3.620.200 жители (2007), прва по населеност во Венецуела.
Етимологија на името на Венецуела
Името „Венецуела“ доаѓа од околината на Маракаибо. Имено шпанските конквистадори кога дошле во оваа област наишле на индијански народ кои живее на накони живеалишта во вода. И по тоа тие тоа место го нарекле „Мала Венеција“ (Pequeña Venecia) или Venezuela.
Административна поделба
Сулија е поделена на 21 општина.
831
831 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 831 година од новата ера, 831. од првиот милениум, 31. од IX век и втора од 830-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6339 и 6340 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5581 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4591 и 4592 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1584.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 831 година се протега во 3467 и 3468, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3527 и 3528 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1374. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 215 и 216 исламска година.
Јохан Христијан Фабрициј
Јохан Кристијан Фабрициј ( - ) бил дански зоолог, специјализиран за инсекти, за кои во тоа време ги сметале сите членконоги: инсекти, клештари, ракови и други. Бил студент на Карл Линеј и се смета за еден од најважните ентомолози од 18 век, кој именувал скоро 10,000 видови на животни и ја поставува основата за современото класифицирање на инсекти.
Животопис
Јохан Кристијан Фабрициј e роден на 7 јануари 1745 во Тондер (Tønder) во Шлезвиг каде што татко му бил лекар. Гимназија учел во Алтона од каде што се запишал на Универзитетот во Копенхаген во 1762 година. Подоцна со татко му и својот роднина Јохан Зоега, кој бил ентомолог и ботаничар заминува да студира на Универзитетот во Упсала под менторство на Карл Линеј. После две години се враќа во Данска и ја започнува својата работа на (лат.)Systema entomologiæ која што е објавена во 1775 година. За сето ова време се издржувал со стипендија од татко му кој работел како консултант во првата данска болница основана од кралот Фредерик V. Фабрициј бил назначен за професор во Копенхаген во 1770 година, а во 1775 или 1776 Универзитетот од Кил го назначува за професор по природни науки и економија, ветувајќи дека ќе изградат Природнонаучен музеј и ботаничка градина. Трипати се обидел да го напушти професорското место во Кил при што во еден од обидите по апел на неговите студенти бил спречен од кралот и Војводата од Шлезвиг - Кристијан VII. Во Кил останал до крајот на својот живот.
За време на престојот во Кил, преку лето постојано патувал во Лондон за да ги проучува колекциите на британски колекционери, како Џозеф Бенкс и Дру Дјури. Кон крајот на кариерата, Фабрициј поминувал поголем дел од времето и во Париз каде што често се среќавал со Жорж Кивје и Пјер Андре Латреј. Бил доста заинтересиран и за настаните поврзани со Француската револуција. Кога слушнал за британскиот напад врз Копенхаген во 1807 година, Фабрициј се вратил во Кил, нарушувајќи го своето и онака веќе кревко здравје. Починал на 3 март 1808 година, на возраст од 63 години. Неговата ќерка починала во несреќа во Париз, но останале двата негови сина, кои подоцна студирале медицина.
Еволуција
Еволутивните идеи на Фабрициј не се добро познати. Верувал дека човекот потекнува од големите мајмуни и дека може да се формираат нови видови со хибридизација на постојните. Бил наречен и „Татко на Ламаркизмот“ заради неговата верба дека може да се формираат нови видови со морфолошка адаптација. Пишувал за влијанието на животната средина врз развојот на видовите и феноменот на селекција (женките претпочитаат најсилни мажјаци).
Работа
Фабрициј се смета за еден од најголемите ентомолози на XVIII век. Бил многу поголем набљудувач на инсектите од својот ментор-ботаничар Карл Линеј. Именувал 9776 видови на инсекти, наспроти списокот на Линеј која содржи околу 3000. Идентификувал многу видови од фамилијата Tenebrionidaeсоберени од Синај во Египет врз основа на колекциите на други ентомолози. Во системот за класификација додава две различни области. Почнува да ги разгледува и вештачките и природните одлики на инсектите. Вештачките одлики овозможуваат определување на видот, а природните овозможуваат определување на врска со други родови и видови. За разлика од класификацијата на инсектите на Линеј, која била заснована на бројот на крилата и нивната форма, Фабрициј ја користел формата на усните делови за да ги раздели видовите кои тој ги нарекол класи.
Се држел до тоа дека „оние чијашто исхрана и биологија се исти мора да припаѓаат на истиот род“. Системот за класификација кој го предложил останал истиот сè до денес, иако имињата не се исти. На пример неговото име за редот тврдокрилци е „Eleutherata“, наместо модерниот назив Coleoptera, за редот Hymenoptera го користел називот „Piezata“; сè уште се употребува терминот Glossata, но за помала група на пеперуги, а не за цел ред. Предвидел и дека машките гениталии може да обезбедат корисни одлики за систематика, но не можел самиот да го примени тоа.
Во 1775 година го поделил родот краткокрилци (Staphylinidae) воспоставувјќи го и родот „Paedarus“. Линеј го сметал овој род за единствен кој го нарекувал „Staphylinus“. Фабрициј опишал 77 видови на краткокрилци.
Негови позначајни дела во систематската ентомологија се:
Многу од овие дела може да се најдат во следните дигитални библиотеки:
Колекциите на Фабрициј се распоредени во Природонаучниот музеј Лондон, Muséum national d'histoire naturelle, Париз, Hope Department of Entomology, Оксфорд, the Hunterian Museum and Art Gallery, Глазгов, Zoological Museum во Кил и Statens Naturhistoriske Museum, Копенхаген.
Има напишано и неколку дела за економија, иако се помалку важни од неговата работа како ентомолог. Ги напишал: Begyndelsesgrundene i de økonomiske Videnskaber (1773), Polizeischriften (1786–1790) и Von der Volksvermehrung, insonderheit in Dänemark (1781).
Бретен
Бретен може да се однесува на некое од следниве места:
Водно
Водно — средновисока планина сместена во јужниот дел на Скопската Котлина. Има поволна географска положба, бидејќи во негова близина се наоѓаат важни патишта, железници и најпрометното место во земјата, градот Скопје.
Највисоката точка на Водно е врвот Крстовар, висок 1066 м. каде се наоѓа колосалниот Милениумски крст. До крстот сообраќа кабинска жичница која го носи неговото име.
Клима
Климата на Водно е пријатна, типично планинска. Во различни периоди од годината климата е многу различна така што средната температура е 23 С°. Најниската измерена температура во месец јануари 2005 г. изнесувала -15 С°, а највисоката измерена температура во месец јули истата година изнесувала 43 С°.
Хидрографија
Водно има разновидна хидрографска мрежа: потоци, подземни води, водопади и извори. На Водно има многу потоци кои овчарите ги користат за напојување на стоката и делумно за наводнување на дивите костени.
На Водно има два типа на подземни води: артерски и бунари.
Објектите што се на повисока надморска височина ги користат артерските подземни води, а објектите кои се на пониска надморска височина ги користат бунарите.
Водата е бактериолошки и хемиски исправна за која заводот за здравствена заштита има издадено потврда.
Водно може да се пофали со еден мини-водопад од страна на селото Долно Соње кој е висок окулу 15 метри и е поактивен на пролет, кога се топи снежната покривка.
Растителен свет
Од растителниот свет на планината Водно може да се сретнат зимзелени и листопадни растенија.
Од листопадните растенија на Водно најзастапен е дивиот костен, но има и бреза, липа, даб, габер и др.
Од зимзилените растенија кои се во поголем број од листопадните, најзастапен е борот кој го има и на двете страни од планината Водно. Со помала застапеност е и смреката, а има застапено и зеленика и ели кои се со незначителен број.
Животински свет
Претставници од животинскиот свет се следниве:
Водно денес
Водно денес и покрај тоа што е значаен туристички центар има мала посетеност на туристи и туристичко-угостителски објекти.
Државата треба повеќе да вложува во природните убавини што ги има планината Водно, но и посетителите не треба да ги оставаат огновите недогасени, ѓубрето честопати насекаде е расфрлано а има и доста диви депонии на кои се фрла смет во големи количини. Тоа е една од пречките зошто Водно нема доволно туристи. Но најголема пречка е тоа што Водно нема стратегија за развој на туризмот.
Посетеноста на Водно е релативно слаба бидејќи нема доволно информативен и пропаганден материјал со кој би ги привлекол туристите.
Рекреативен туризам
Водно ги има сите предуслови за развој на рекреативниот туризам, бидеќи ги има сите потенцијали. Тоа се следниве:
Водопад Прскало
Постојка и одморалиште на велосипедската патека и другите патеки во склоп на пределот село Д. Соње - „Борчиња“. Водопадот е реткост за околината на Скопје и тоа е причина повеќе туристите да го посетат.
Пределот „село Д. Соње - Борчиња“ е еден од најатрактивните предели на планината, создадени и оптстојани без човечка помош, речиси недопрени со исклучок на ловџиите. Може да се направи мотел кој ќе опслужува како воздушна бања и центар за рехабилитација.
Приватно ловиште за да се зачува природата и животинскиот свет. Ловиштето треба само да ги размножува постоечките видови и да не лови од другите зони.
Зоолошка градина од поинаков карактер, во којашто животните наместо во кафези, би биле оградени со жица и во која животните би ги набљудувале во нивната природна средина на живеење.
Спортското село би било камп во кој спортистите би доаѓале на подготовки, и тоа спортското село би било „расадник“ за млади спортисти.
Кампот за летување и зимување би бил составн од една ливада со сите услови за кампување и тој камп би работел за време на летната и зимската сезона.
Патека за пешачење-џогирање и велосипетска патека се голема потреба на планината и би биле од голема корист.
Велосипедизам
Планината Водно нуди извонредни услови за развој на планински и друмски велосипедизам. Многу често шумските патеки се користат од планинските велосипедисти коишто ги споделуваат заедно со планинарите под мотото „Споделуваме и се почитуваме“.
До врвот на планината Водно, наречен Крстовар, се стигнува од две страни. Од северната страна се стигнува по асфалтен пат што започнува кај основното училиште Кочо Рацин и е во должина од 11,6 километри. Овој пат во почетокот е широк булевар со три сообраќајни ленти и велосипедска патека. Потоа се стеснува, но сè уште нуди простор за автомобили и друмски велосипедисти. Овој пат прави вкупна висинска разлика од 770 метри, со просечна косина од 6,6%. Овој пат нуди прекрасен поглед на градот и места специјализирани за одмор, т.н видиковци. Сообраќајот е дозволен до Средно Водно, каде што е поставена рампа за забрана за автомобилите, и започнува пат отстапен само за пешаците и велосипедистите. Најстрмниот дел започнува после местото викано „Детско одморалиште“. Овој пат има и опција за пристап преку селата Долно и Горно Нерези. На овој пат се одржува трката во друмски велосипедизам како дел од манисфестацијата Прв до врв. Актуелен шампион и велосипедист со најбрзо време е Горан Кузмановски.
Јужниот пристап кон врвот започнува во селото Долно Соње и се движи по широк тампониран неасфалтиран пат. Овој пат е во должина од 7,9 километри и се добива вкупна висинска разлика од 390 метри со просечна косина од 4,9%. Овој пат нуди прекрасен поглед  на јужните падини на планината Водно и Мокра Планина со врвот Солунска глава. Овој пат најчесто го возат планинските велосипедисти заради типот на подлогата.
Сите негови жени (филм)
Сите негови жени (шведски: För att inte tala om alla dessa kvinnor) — филмска комедија од 1964 година,во режија на Ингмар Бергман. Филмот е дел од низата комедии на Бергман во кои се обработуваат односите меѓу мажите и жените. Истовремено, ова е прв филм на Бергман, снимен во боја. Главните улоги ги толкуваат: Ева Далбек, Биби Андерсон, Хариет Андерсон и Јарл Куле.
Содржина
Познатиот музички критичар Корнелиус пишува биографија за славниот челист Феликс. За да ги заокружи своите белешки, заминува во летната резиденција на Феликс за да ги направи последните консултации со големиот музичар. Но жените кои го опкружуваат Феликс не му дозволуваат контакт. Филмот завршува така што, на еден концерт, маестрото наеднаш умира, но тоа не е крај на приказната. Неговото место го зазема еден млад, непознат челист, кому жените на маестрото му ветуваат блескава кариера. Интересно, иако во филмот цело време се зборува за маестрото, неговото лице воопшто не се појавува на екранот.
Птици
Птици — двоножни топлокрвни животни чија главна карактериситка се пердуви на телото, предни екстремитети изменети во крила и шупливи коски. Тие претставуваат пердувести тероподни диносауруси и денес ги сочинуваат единствените живи диносауруси.
Птиците се среќаваат во различни големини: од ситните колибри до огромните емуа и ноеви. Од таксономска гледна точка, постојат околу 8.800 до 10.200 видови на живи птици (како и околу 120 до 130 кои се веќе исчезнати) во светот, што ги прави најраспространетата класа на копнени ‘рбетници.
Птиците се хранат со нектар, растенија, семиња, инсекти, риби, или со други птици. Повеќето птици се активни во текот на денот. Некои птици, како бувот на пример, се активни во текот на ноќните (поточно самрачни) часови. Многу птици се селат на долги растојанија за да живеат во еднакви услови. Некои, пак, го поминуваат скоро целиот свој живот до морето.
Карактеристични белези за птиците се коскен клун без заби, несењето и инкубацијата на цврсти, варовнички јајце-клетки, висок степен на метаболизам, и лесен, но цврст скелет. Повеќето птици летаат, иако некои од нив, како тркачките птици и неколку други видови кои живеат претежно на островите ја загубиле оваа способност. Во нелетачки птици спаѓаат и пингвините, ноевите, кивите и исчезнатите додоа. Нелетачките птици се изложени на опасност од истребување ако луѓето или некои други цицачи се населат во нивното живеалиште, односно биотоп. На пример, моата од Нов Зеланд е истребена како резултат на човековото влијание.
Птиците се меѓу најпроучуваните животински групи. Стотици академски журнали и илјадници научници се посветени на истражувањето на птиците, додека бројката на аматерските ентузијасти (птичари) се искачува и до милиони.
Скелетно-мускулен систем
Предниот пар на екстремитети (крила) е наменет за летање; задниот е изменет на различни начини во зависност од птицата. Некои се приспособени за пливање, некои за трчање, а некои за активно движење по копното. Градната коска е огромна и поседува гребен за кој се прикачени мускулите за летање.
Дигестивен систем
Системот за варење кај птиците започнува со клун (уста без заби) и затоа ја голтаат храната, која потоа оди во грлото. Од грлото храната продолжува во хранопроводот, кој во средината има едно проширување наречено бапка, каде храната се собира и омекнува. Потоа храната се спушта во жлездестиот желудник, при што се натопува со сокови богати со ензими (ферменти). Вака натопената и омекната храна оди во мускулестиот желудник, каде се ситни со помош на неговите јаки мускули и каменчињата што птиците ги голтаат заедно со зрнестата храна. Желудникот однатре е обложен со рожна лушпа, која го заштитува од механички повреди при мелењето на храната. Вака омекнатата и иситнета храна преминува во цревото каде се доварува потпомогната од цревните сокови, соковите од панкреасот и жолчниот сок од црниот дроб. Сварените органски материи се впиваат низ цревниот ѕид, а несварените се исфрлаат преку аналниот отвор. Задниот дел на цревото е проширен и е наречен клоака.
Циркулаторен систем
Птиците имаат четирикоморно срце кое целосно ја одделува оксидираната од редуцираната крв. Птиците се топлокрвни; како и цицачите, тие се способни да одржуваат постојана внатрешна температура од 40°С. Плаценталните цицачи одржуваат температура од 37°С, додека кај повеќето торбари таа изнесува 35°С.
Респираторен систем
Респирацијата е ефикасна бидејќи лобуларните бели дробови се поврзани со воздушни торби. Тие се полнат со воздух за време на вдишувањето. Потоа воздухот се ослободува од воздушните торби кога птицата издишува - ова значи дека птицата добива кислород за време на вдишувањето и издишувањето. Друга придобивка од воздушните торби е дека шупливите коски полни со воздух го олеснуваат телото и го потпомагаат летањето.
Екскреторен систем
Птиците, како и некои други животни, екскретираат мочна киселина. Влекачите и птиците ја елиминираат мочната киселина со нивниот фецес. Белиот материјал кој се гледа во птичјите екскременти е мочната киселина. Таа не е многу токсична и не е многу растворлива во вода. Затоа, екскрецијата на метаболити во форма на мочна киселина заштедува вода, бидејќи може да се произведе во концентрирана форма поради својата мала токсичност. Како резултат на тоа што мочната киселина е релативно нерастворлива и нетоксична, таа може да се акумулира во јајцата без притоа да ги оштети ембрионите. За синтезата на мочната киселина е потребно повеќе енергија отколку за синтеза на уреа. Не постои мочен меур кај птиците.
Имунолошки систем
Овој систем кај птиците најчесто се состои од лимфни садови и лимфоидно ткиво. Првични имунолошки ткива се тимусот сместен во вратниот регион долж југуларната вена, како и Фабрициусната торба сместена до клоаката. Вторични лимфатични органи и ткива се слезената, коскената срцевина, муралните лимфни јазолчиња и јазли. Постои и лимфен систем од садови и капилари кои ја пренесуваат лимфата низ телото на птицата и се поврзани со крвоносниот систем. Постојат три главни типови на имун одговор кај птиците; специфичен, кој се состои од хуморални и клеточно-посредувани одговори и неспецифичен. За хуморалните и клеточно-посредувани одговори потребен е процесуиран антиген за да се стимулира одговорот, кој се состои од создавање на специфично антитело за секој одделен антиген. Неспецифичниот имунитет одговара на сите антигени. В лимфоцитите (кои се произведуваат во Фабрициусната торба) се поврзани со хуморалниот одговор, додека Т лимфоцитите (кои се создаваат во тимусот) се поврзани со клеточно-посредуваниот одговор. Макрофагите, хетерофилите и тромбоцитите се основните клетки кои се вклучени во неспецифичниот имун одговор.
Нервен систем и сетила
Птиците поседуваат добро развиен черепен мозок, но неговиот зголемен дел изгледа дека е областа одговорна за инстинктивното поведение. Според ова, птиците имаат точно одредени начини на преселба и гнездење.
Волде (Мекленбург-Западна Померанија)
Волде (Wolde) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Птици
Систематика
Птиците образуваат класа чиешто научно име е Aves. Првичните видови на класата Aves веројатно живееле во периодот Јура.
Сите денешни постоечки птици се дел од поткласата Neornithes. Една од можните систематизации на класата Aves е онаа на Џејмс Клементс која е ревидирана од страна на Сибли-Монро. Во списокот на птици е дадена поподробна обработка на редовите на птици, вклучувајќи ги и фамилиите.
Поткласа Neornithes
Оваа поткласа се состои од два надреда -
Надред старовилични (Paleognathae):
Името на овој надред е изведено од paleognath, старогрчки збор за "стари вилици", што се однесува на палатната коска за која се смета дека е попримитивна и блиска до онаа на влекачите. Тука припаѓаат главно нелетачки птици. Paleognathae се состои од два реда кои се состојат од 49 постоечки видови.
Надред нововилични (Neognathae):
Надредот Neognathae (нововилични) се состои од 27 реда кои имаат близу десет илјади видови. Тие се нашироко распространети. Неогнатите подлегле на адаптивно распространување со што дале извонредна разновидност од облици, функции и поведение кое го гледаме и денес.
Птиците како тема во уметнота и популарната култура
Птиците се јавуваат како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура.
Оптимизам
Оптимизам — ментален став или поглед на светот кој ги толкува ситуациите и настаните како најдобри (оптимизирани), што значи дека на некој начин за фактори коишто не можат да бидат потполно разберени, сегашниот момент е во оптимална состојба. Концептот обично е проширен за да го вклучи и ставот на надеж за подобри идни услови коишто исто така се оптимални. Поширокиот концепт на оптимизмот е сфаќањето дека сè од природата, минатото, сегашноста и иднината, функционира со законите за оптимизација по примерот на принцпот на Хамилтон на оптимизација во областа на физиката. Ова сфаќање, иако е критикувано од контра ставовите како што се песимизам, иделизам и реализам, доведува до состојба на умот којшто верува дека сè е онака како што треба да биде и дека иднината исто така ќе биде добра. Вообичаен идиом којшто се користи за илустрирање на оптимизам наспроти песимизам е чаша полунаполнета со вода, кадешто оптимистот вели дека ја гледа чашата како полуполна, но песимистот ја гледа чашата како полупразна.
Зборот првично е изведен од латинскиот оптимум, што значи „најдобро“. Да бидеш оптимист во буквална смисла на зборот во крајна линија значи дека го очекуваш најдобриот можен исход од било која дадена ситуација. Ова обично во психологија е наведено како диспозициски оптимизам.
Меѓутоа истражувачите понекогаш поимот го операционализираат во зависност од нивното истражување. На пример, Мартин Селиџмен и неговите колеги истражувачи го дефинираат во рамки на експланаторниот стил којшто е основан на начинот на кој ги објаснуваме настаните во животот. Како и за било која лична одлика, постојат неколку начини за да се оцени оптимизмот како што се разни форми на тестот за ориентација во животот, за оригиналната дефиниција на оптимизам, или прашалникот со атрибутивен стил наменет да го тестира оптимизмот од аспект на експланаторен стил.
Додека наследноста на оптимизмот во голема мера е дискутабилна, повеќето истражувачи се согласуваат дека изгледа до некој мал степен тоа е биолошка особина но, исто така, сметаат дека оптимизмот има поголема врска со факторите на животната средина што во голема мера го прави научена особина. Исто така се сугерира дека оптимизмот може да изгледа наследна особина бидејќи тој всушност е манифестација на комбинирани особини кои претежно се наследни, како интелигенцијата, темпераментот и алкохолизмот. Оптимизмот исто така може да биде поврзан со здравјето.
Експланаторен стил
Експланаторниот стил е различен, иако е поврзан со потрадиционалната, потесна дефиниција на оптимизам. Овој поширок концепт е основан на теоријата дека оптимизмот и песимизмот се извлекуваат од одредениот начин на кој луѓето ги објаснуваат настаните. Постојат три димензии во рамките на типични објаснувања кои вклучуваат внатрешно наспроти надворешно, стабилно наспроти нестабилно и глобално наспроти специфично. Оптимистичните оправдувања спрема негативните искуства се припишуваат на факторите надвор од себеси (надворешни), не е веројатно да се случат доследно (нестабилни) и се ограничени специфични животни домени (специфични). Позитивните искуства би биле оптимистички означени како спротивното: внатрешни, стабилни и глобални. Има многу дебати за односот меѓу експланаторниот стил и оптимизмот. Некои истражувачи тврдат дека воопшто не постои голема разлика; оптимизмот е само лаички термин за она што научниците го нарекуваат експланаторен стил. Други тврдат дека ескпланаторниот стил е важен за својот концепт и не треба да биде компатибилен со оптимизам. Генерално се смета дека иако тие не треба да се користат заемно, диспозициониот оптимизам и ескпланаторниот стил барем се поврзани маргинално. На крајот на краиштата, проблемот е едноставен дека мора да се направи или да се дефинира „мост“ или дополнително разликување помеѓу овие концепти.
Филозофски оптимизам
Филозофите често го поврзуваат концептот на оптимизмот со името на Готфрид Вилхелм Лајбниц, којшто рече дека живееме во најдобриот од сите можни светови, или дека Господ го создал физичкиот универзум кој се однесува според законите на физиката, коешто Волтер славно го исмеа во неговиот сатиричен роман „Кандид“. Филозофскиот песимизам на Вилијам Годвин покажа можеби дури и повеќе оптимизам отколку Лајбниц. Тој се надеваше дека општеството на крајот ќе ја достигне состојбата кадешто причината за мир би ги заменила сите насилства и сила, дека умот на крајот би можел да направи разлика за неговото потчинување, и дека разузнувачите би можеле да ја откријат тајната на бесмртноста.
Панглосианизам
Терминот „панглосианизам“ го опишува неоснованиот оптимизам од типот на примерот на верувањата на Панглос од „Кандид“ на Волтер коишто се спротивни со песимизмот и акцентот на добрата волја на неговиот сопатник Мартин. Фразата „панглосианиски песимизам“ се користи за да се опише песимистичкиот став, бидејќи ова е најдобриот од сите можни светови, дека е невозможно било што да се подобри. Парадигмата на панглосианизмот е термин скован од страна на Стивен Џеј Гулд и Ричард Левонтин да се однесува на идејата дека сè е специјално прилагодено да одговара на специфичните намени. Наместо тоа, тие тврдат дека несреќи и преадаптација (употреба на старите функции за нови цели) играат важна улога во процесот на еволуција. Некои други научници сепак ја тврдат импликацијата дека е бламирање тоа што многу (или повеќето) адаптионисти се панглосианисти. Зошто луѓето веруваат во чудни нешта: псевдонаука, суеверие и други забуни од нашето време, Мајкл Шермер го поврзува Франк Џ. Типлер со Панглос, ликот на Волтер, за да покаже како паметните луѓе се лажат себеси. Шермер ја истражува психологијата на научниците и деловните мажи кои се откажале од нивните кариери во нивната потрага да ги емитуваат нивните паранормални верувања. Во неговото последно поглавје, додадено во ревидираната верзија, Шермер објаснува дека „паметните луѓе“ можат да бидат поподложни на верувањето во чудни нешта.
Оптимализам
Оптимализмот, како што е дефиниран од страна на Никола Решер, смета дека овој универзум постои бидејќи е подобар од алтернативите. Оваа филозофија е компатибилна со атеизам додека не ја исклучи можноста за божество, ниту пак бара такво нешто. Психологот за позитивна психологија Тал Бен-Шахар користи оптимализам да означи подготвеност за прифаќање неуспех додека останува убеден дека ќе има успех, позитивен став којшто е во спротивност со негативниот перфекционизам. Перфекционизмот може да се дефинира како постојан компулзивен нагон кон недостижни цели и вреднување само врз основа во рамките на остварувањето. Перфекционистите ги одбиваат реалностите и ограничувањата на човечките способности. Тие не можат да прифатат неуспеси, одложувајќи го секое амбициозно и продуктивно однесување во страв од повторен неуспех. Оваа невротичност може дури да доведе до клиничка депресија и ниска продуктивност. Како алтернатива на негативниот перфекционизам Бен Шахар предложува усвојување на оптимализам. Оптимализмот овозможува неуспех во извршување на некоја цел и го очекува тоа додека трендот на активноста ќе се стреми кон позитивното дека не е неопходно секогаш да се победува при стремежот за постигнување цели. Оваа основа во реалноста го спречува оптималистот да биде совладан во лицето на неуспехот. Оптималистите ги прифаќаат неуспесите и исто така учат од нив коешто ги охрабрува во натамошна потрага за достигнувања. Д-р Тал Бен-Шахар верува дека оптималистите и перфекционистите покажуваат посебни различни мотиви. Оптималистите имаат тенденција да се со посвојствени, внатрешни желби, со мотивација да научат. Додека пак перфекционистите се повисоко мотивирани од потребата постојано да се докажуваат себеси.
Веркор
Веркор (фр. Vercors) е венец од висорамнини и планини во департманите Изер и Дром во предалпското подрачје на Франција. Венцот се протега западно од Дофинеските Алпи, и се одвојува од нив со реките Драк и Изер. Гребенот на источниот крај гледа кон градот Гренобл. Највисок врв е Гран Вемон со 2.341 m надморска височина.
Во карстни предели на висорамнината се наоѓаат познатите Веркорски пештери, меѓу кои и пештерата Гуфр Берже.
Промена во расположение
Промена во расположение — екстремна или брза промена во расположението. Таквите промени во расположение можат да играат позитивна улога во промовирање на решение за проблемот и во создавање на однапред флексибилно планирање. Меѓутоа, кога промените во расположението се толку силни така што се разорни, тие можат да бидат главниот дел на биполарното растројство.
Брзина и степен
Промените во расположение се универзални, разликувајќи се од микроскопски до дивите осцилации на манична депресија, така што може да се проследи континуитет од нормални борби околу самодоверба, преку циклотимија до депресивна болест. Сепак, повеќето промени во расположение на луѓето остануваат во благ до умерен опсег на емоционални подеми и падови. Времетраењето на промените во расположението, исто така, варира. Тие можат да траат неколку часа - ултрадиан - или се протегаат со денови - утрарапид: лекарите тврдат дека е оправдана дијагнозата на биполарно растројство само кога ќе се случат четири последователни денови на хипоманија или седум дена на манија. Во такви случаи, промените во расположението можат да се прошират во текот на неколку денови, дури и недели: овие епизоди можат да се состојат од брза алтернација меѓу чувствата на депресија и еуфорија.
Причинители
Промените во нивото на енергија, сексуалниот нагон, спиење, самодоверба, концентрација, дрога или алкохол можат да бидат знаци на претстојно растројство во расположението.
Многу различни нешта можат да предизвикаат промени во расположението, од нездрава исхрана или животен стил до злоупотреба на дрога или хормонален дисбаланс.
Мозочна хемија
Ако некој има абнормално ниво на одредени невротрансмитери (НТС) во нивниот мозок тоа може да резултира со промени во расположението или нарушување на расположението. Серотонинот е невротрансмитер во мозокот којшто е вклучен во спиењето, расположенијата и емотивните состојби. Мал дисбаланс на овој НТ може да резултира во депресија. Норадреналинот е невротрансмитер којшто е вклучен во учењето, помнењето и физичката возбуда. Како и серотониниот, дисбаланс на норадреналинот може исто така да резултира во депресија.
Третман
Когнитивната бихевиористичка терапија препорачува користење на емоционални заглушувачи за да се пробијат самозајакнувачките тенденции било на манични или на депресивни промени во расположението.
Вежбање, слатки, барање мали ( и лесно остварливи) триумфи и користење на делегирано одвлекување на вниманието како читање или ТВ, се меѓу техниките кои редовно се користат од страна на луѓето во разбивање на депресивните промени.
Учејќи да се спуштиме од грандиозните состојби на умот или да се кренеме од претерани состојби на срам, е дел од преземање проактивен пристап кон управувањето со сопствените расположенија и променливото чувство на самодоверба.
Владимир Арсениев
Владимир Клавдиевич Арсениев, (Влади́мир Кла́вдиевич Арсе́ньев; 10 септември 1872 — 4 септември 1930) — руски истражувач на Далечниот Исток, кој раскажувал за своите патувања во серија книги - „По Уссурийскому Краю“ („По должината на земјата Усури“) (1921) и „Дерсу Узала“ („Дерсу Узала “) (1923) - раскажување за неговите воени патувања до сливот Усури со Дерсу Узала, роден ловџија, од 1902 до 1907 година. Тој бил првиот што опишал бројни видови на сибирска флора и начинот на живот на автохтоните етнички народи.
Ран живот
Арсениев е роден во Санкт Петербург, Руска Империја. Неговиот татко станал началник на Московската железничка област. По военото образование, Арсениев ги започнал своите експедиции во шумите на Далечниот Исток. Живеел во Владивосток низ годините на Руската граѓанска војна и бил комесар за етнички малцинства на независната Република Далечен Исток. Откако Далечноисточната Република била апсорбирана од Советска Русија во 1922 година, Арсениев одбил да емигрира и останал во Владивосток.
Работа
Арсениев е најпознат по тоа што напишал многу книги за неговите истражувања, вклучувајќи 60-тина дела за географијата, дивиот свет и етнографијата на регионите што ги патувал. Најпознатата книга на Арсениев, Дерсу Узала, е мемоар на три експедиции во усурската тајга (шума) на Северна Азија долж Јапонското Море и Север до Владивосток. Книгата е именувана по водичот на Арсениев, на Урсурец од племето Нанај/Голди. На крајот, книгата е направена во два филма, едниот од советскиот режисер Агаси Бабајан во 1961 година, другиот од јапонскиот режисер Акира Куросава во 1975 година. <i id="mwNQ">Дерсу Узала</i> на Куросава го освоила Оскарот за најдобар филм на странски јазик истата година. Третата книга од трилогијата на Арсениев, Во планините Сихоте-Алин, била објавена посмртно во 1937 година.
Книгите на Арсениев се преведени на повеќе јазици, вклучувајќи англиски, германски, француски, шпански, јапонски и повеќе. „Трилогијата Дерсу Узала“ за првпат била преведена во 1924 година на германски како сет со два тома (In der Wildnis Ostsibiriens). Во поново време, во 2016 година била преведено на англиски нецензурирано.
Личен живот
Арсениев починал во 1930 година во Владивосток на 57-годишна возраст. Неговата вдовица, Маргарита Николаевна Арсениева била уапсена во 1934 година и повторно во 1937 година откако била обвинета за член на подземна организација на шпиони и диверзанти наводно предводена од нејзиниот покоен сопруг. Рочиштата на воениот суд за случајот (21 август 1938) траеле само 10 минути и ја осудиле на смрт. Веднаш била погубена. Ќерката на Арсениев, Наталија исто така била уапсена во април 1941 година и осудена на Гулаг.
Наследство
Семејната куќа на Арсениев во Владивосток е направена во музеј. Арсениев, град сместен во Приморски крај, бил именуван по него. Во 2018 година, меѓународниот аеродром Владивосток бил преименуван по него.
Рак (хороскопски знак)
Оваа статија се однесува на хороскопскиот знак рак. За други значења видете рак (појаснување).
Хороскопскиот знак Рак (латински: Cancer, грчки: Καρκίνος) го носат оние коишто се родени помеѓу 21 јуни и 22 јули. Со овој знак владее Месечината. Симболот ја претставува формата на ракот.
На пат низ зодијакот
Четвртиот степен на развој доведува до нова димензија: свесност за потеклото и потребата да го остави своето наследство на идните генерации. Да им помогне на младите, да ги нахрани и да ги заштити. Комбинацијата на негативна вода со кардиналност, уште повеќе нагласено од неговиот владетел Месечината, кај Ракот предизвикува чувствителна одговороност и осека од емоции.
Мотивација
Ракот си го носи својот дом на грбот за да може да го скрие своето ранливо тело, а канџите ги користи за да се закачи на она што му треба. Луѓето родени во овој знак загрижено бараат или создаваат основа на која ќе се држат низ животот, а најчесто тоа е семејството. Секогаш е подготвен да се навреди ако е нападната неговата фантазија. Има добра меморија, но се држи повеќе до минатото, бидејќи има неодреден страв од иднината. Неговото мото е: „Милосрдноста започнува дома.“
Работа и интереси
Раковите сакаат да работат од дома, или да влезат во семеен бизнис. Нивните заштитнички одлики ги прават добри работници во болници или институции кои пружаат социјална помош. Љубовта кон минатото од нив создава добри историчари или колекционери на стари предмети. Од друга страна, Раковите често се среќаваат во модните професии (творци на облека или простор). Извонредни готвачи се. Овие луѓе се итри со парите, и секогаш чуваат за „црни денои“.
Во односи
Ракот има потреба да создава блиски и взаемно зависни врски. Овие луѓе се срамежливи при искажување на чувствата, затоа често се штитат себеси со резервирано однесување, иако се лесни на солзи. Се дружат со луѓе за кои знаат дека ги сакаат. Во љубовта, поважна им е романтиката отколку сексот. Идеални партнери се за оние кои сакаат партнер со мајчински инстинкти.
Домашен живот
Домот на Ракот е конвенционален и традиционален. Ако сте поканети да останете, ќе ви биде послужен појадок во кревет, и секако ќе ви биде покажан семејниот албум. Домот на Ракот може да е пренатрупан со предмети кои се собирани со години, или пак се оставнина. Раковите ништо не фрлаат, затоа што сентиментално се врзуваат не само со луѓето, туку и со предметите. Жената Рак со задоволство ги извршува домашните обврски. Машкото Рак се гордее со сигурноста што ја обезбедил, но постојано се потсетува на времето кога живеел со неговите родители. Децата за нив се голема радост, но може да се разгалени.
Зборови кои го опишуваат Ракот
Важи и за двата пола: грижлив, емотивен, вешт, конзервативен, заштитнички, итар, срамежлив, сочувствителен, штедлив. Понекогаш: приврзан кон кланот, плашлив, се сожалува себеси, нестабилен.
NGC 864
NGC 864 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 864 се споменува и како UGC 1736, MCG 1-6-61, CGCG 413-66, KARA 96, IRAS 02128+0546.
Откривање
Телото е откриено на 25 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 864 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 864 има привидни димензии од 4,7' х 3,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 15 м 27,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 6° 0' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 864 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8631. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 44. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1282.
Френк Херберт
Животопис
Има повремена пауза во неговата писателска кариера бидејќи служи во морнарицата на САД како фотограф додека траела Втората светска војна. Тој се оженил со Флора Паркинсон во 1941 година, но се развел во 1945 притоа оставајќи ќерка.
По војната се пријавил на Вашингтонскиот Универзитет, каде што ја сретнал Беверли Ен Стјуарт (Beverly Ann Stuart) на час по творечко пишување во 1946 година. Тие биле единствените ученици во тој клас кои продале нешто од своите книжевни дела. Тие се венчале во Сиетл на 20 јуни 1946 година. Нивниот прв син, Брајан Херберт е роден во 1947 година.
Френк Херберт никогаш не го завршил колеџот, според неговиот син Брајан, бидејќи тој сакал да учи само тоа што го интересирало. По колеџот Френк Херберт се вратил да работи во весниците Сиетл Стар (Seattle Star) и Орегон Стејтсмен (Oregon Statesman).
Херберт почнал да чита научна Фантастика во четириесеттите, а во педесеттите почнал и да пишува - најпрво само кратки стории кои се појавувале во најразлични весници. Во следната декада тој имал објавено приближно дваесет кратки стории.
Неговата кариера како романописец почнува со издавањето во печат на неговата НФ книга „Змејот во Морето“ во 1955 г, каде што го употребува опкружувањето на подморница од 21 век како начин за истражување на умоздравоста и умоболноста. Оваа книга ги предвидува светските конфликти за нафтата. Книгата доживува критички, но не и комерцијален успех.
Херберт почнал со истражување за романот „Дина“ во 1959 година и бил во можност повеќе да се посвети на оваа работа бидејќи неговата жена се вратила на целовремена работа како писател на реклами, станувајќи главен носач на лебот дома. Подоцна, во интервју со Вилис Е. Мекнејли, Херберт спомнува дека книгата потекнува од еден текст за песочни дини, кој тој требал да го напише за некој весник. Кога ги собирал материјалите за да го напише текстот, тој собрал многу повеќе од доволно текст за истиот. Тој текст никогаш не бил напишан, но ја поставил основата за „Дина“.