cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пчиња (село)
Спорт
Во селото Пчиња во периодот од 1950 до 1960 бил формиран фудбалскиот клуб Пчиња (ФК Пчиња). Овој клуб отсекогаш се натпреварувал во Општинската кумановска лига. Во 1999 година овој клуб завршил со дејност, а по две години во 2001 бил формиран нов клуб ФК Пчиња којшто се натпреварувал во истата лига. Во 2009 година ФК Пчиња го сменила своето име во ФК Пчиња Јунајтед.
Мигел Најдорф
Мигел Најдорф (Miguel Najdorf) или Мјечислав Најдорф (Mieczysław Najdorf); родено име: Мојше Мендел Најдорф (Mojsze Mendel Najdorf; - ) — истакнат полски и подоцна аргентински шаховски велемајстор со еврејско потекло, познат по Најдорфовата варијанта.
Рани години
Мјечислав Најдорф е роден во еврејско семејство во Гроѓиск Мазовјецки, недалеку од Варшава. Вил ученик на Давид Пшепорка, а потоа и на Савели Тартаковер, кого често го нарекувал „мојот учител“.
На почетокот на неговата кариера, во 1929, Најдорф го победил Глукберг во познатата партија позната како „Полска бесмртност“. Во 1930, тој бил на делба од 6-7 место на првенството на Варшава. На првснетвото победил Паулино Фридман. Во 1931, на истиот турнир,, тој завршил втор, веднаш задд Фридман. Во 1932 завршил на делба од 9-10 место, а во 1933 година го освоил првенството на Варшава. Во 1934, Најдорф завршил втор, зад Рудолф Шпилман на турнирот „Четириаголник“ одржан во Варшава. Летото 1934, тој го загубил мечот против Оред Карлин (+1 –2 =1), но истата година, по вторпат победил на првенството на Варшава. Во 1935, Најдорф бил на делба од 2-4 место, заедно со Паулин Фридман и Хенрик Фридман, зад Савели Тартаковер на третотот првенство на Полска. Кратко по овој настан, Најдорф сензационално го победил Тартаковер во Торуњ (+2 –1 =2). Во 1936, бил на делба на првиото место, задено со Лајош Штајнер на првенството на Унгарија. Во 1937 завршил трет на првенството на Полска. Истата година, Најдорф победил на турнирот во Рогашка Слатина. Следната 1938, бил на делба од 10-12 место на турнир во Лоѓ, а во 1939 бил шести на турнир во Маргејт.
Најдорф настапувал како дел од репрезентацијата на Полска на 3 шаховски олимпијади. Во август 1935, тој играл на трета табла на 6. шаховска олимпијада, која се одржала во Варшава, со учинок +9 –2 =6. Во 1936, Најдорф играл на втора табла на неофицијалната шаховска олимпијада, одржана во Минхен и остварил учинок +14 –2 =4. Во јуни и јули 1937, тој повтрно играл на втора табла на 7. официјална шаховска олимпијада, одржана во Стокхолм, на која остварил учинок +5 –3 =7.
Олимписки достигнувања
Најдорф настапил на 11 шаховски олимпијада за репрезентацијата на Аргентина, во периодот од 1950 до 1976. Тој играл на прва табла на шаховската олимпијада одржана во Дубровник во 1950 (+8 –0 =6) и на првата табла на следната олимпијада одржана во Хелсинки во 1952 (+11 –2 =3). Сè на сè, Најдорф освоил 11 медали на шаховските олимпијади (7 со репрезентациите на Полска и Аргентина (4 сребра и 3 бронзи) и 4 медали во поединечна конкуренција (3 злата во 1939, 1950 и 1952 и едно сребро во 1962). Најдобриот пласман на шаховската репрезентација на Аргентина е второто место на шаховската олимпијада во 1950.
Бегството во Аргенитна
Во август и септември 1939, за време на одржувањето на 8. шаховска олимпијада во Буенос Аирес, Најдорф како и многу други шахисти решил да остане во Аргенитина. Тој бил полски Евреин како и упте двајца шахисти во полската репрезентација (Тартаковер и Фридман. Регежински, кој бил со германско потекло и Францизек Силик не биле Евреи. Најдорф претрпел голема семејна загуба за време на Холокаустот. На шаховската олимпијада во 1939, тој имал одличен учинок (+12 −2 =4).
Во септември 1939, веднаш по завршувањето на 8. шаховск олимпијада, Најдорф завршил на делба на првото место, заедно со Паул Керес на турнирот „Сиркуло“, одигран во Буенос Аирес; и двајцата оставриле резултат 8.5/11. Во 1941, тој бил втор, веднаш зад Гидеон Столберг на турнирот во Мар дел Плата, со резултат 12.5/17. Истата година, тој завршил на делба на првото место, заедно со Столберг на турнирот во Буенос Аирес; и двајцата оставриле резултат 11/14. Во 1942, Најдорф победил на турнирот во Мар дел Плата, со резултат 13.5/17, пред Столберг, а следната 1943 вил втор, зад Столберг, со резултат 10/13. Во 1943 победил и натурнир во Росарио, а во 1944 и во Ла Плата, остварувајќи резултат 13/16 и пласирајќи се пред Столберг. Истата 1944, завршил на делба на првото место, заедно со Херман Пилник на турнирот во Мар дел Плата; и двајцата оставариле резултат 12/15. Во 1945, Најдорф победил на „Грау“ меморијалот во Буенос Аирес со резултат 10/12, пласирајќи се пред Столберг и Карлос Гимар. Истата 1945, завршил на второто место на турнирот во Виња дел Мар, остварувајќи резултат 10.5/13, веднаш зад Гимар. Потоа, следувале две негови победи (1945 и 1946) на турнирот во Мар дел Плата. Во 1945 со резултат 11/15, пред Столберг и во 1946 со одлични 16/18, пред Гимар и Столберг. Во 1946, победил и на турнир во Рио де Жанеиро.
Џуничи Инамото
(роден ) — јапонски фудбалер.
Мигел Најдорф
Бегството во Аргенитна
Откакао завршила Втората светска војна, шахот повторно станал популарен во меѓународни рамки и централното место на шаховските случувања повторно била Европа. Во 1946, Најдорф се пласирал од 4-5 место, задено со Ласло Сабо на шаховсиокт турнир во ГронингенGroningen, со резултат 11.5/19; на турнирот победил Михаил Ботвиник. подоцна во 1946, ттој победил на турнир во Прага, со резултат 10.5/13, пред Петар Трифуновиќ, Госта Штолц, Светозар Глигориќ и Јан Фолтис. Истата година, тој исто така победил и на турнир во Барселона, остварувајќи резултат 11.5/13, пред Даниел Јанофски. Во 1947 го освоил второто место на турнирот „Шестаголник“, кој се одржал во Буенос Аирес и Ла Плата, остварувајќи резултат 6.5/10, веднаш зад Столберг, но пред Мак Еве. Истата година победил на турнирот во Мар дел Плата и го освоил второрто место, веднаш зад Ерих Елисказес на турнир одржан во Сао Паоло.
Кандидат за светски првак
Најдорфовата низа на дорби резултати во периодот од 1939 до 1947 го издигнала на ниво на еден од најдобрите шахисти во светот. Според шахометријата, тој бил второрангиран шахист во светот во периодот од средината на 1947 до 1949. И покрај неговите одлични резултати, Најдорф не бил поканет на турнирот за светски првак во 1948.
Иако цело време не бил професионален шахист (for many years he worked in the insurance business), тој бил еден од водечките шсхисти во светот во 1950-тите и 1960-тите и бил одличен играч во шах на слепо. Во 1950, од ФИДЕ ја добил титулата велемајстор. Тој играл на турнирот во Будимпешта, каде се одржал турнирот на кандидатите, во кој бил избрн предизвикувач на светскиот првак во шах. На овој турнир, Најдорф завршил на петтото место. Три години подоцна, на турнирот на кандидатите, одржан во Цирих, завршил на шестото место. По ова, Најдорф никогаш повеќе не обезбедил учество на турнирот на кандидатите. Најблиску бил во 1955, кога не успеал да обезбеди учество од Интерцоналот.
Подоцнежна кариера
Најдорф победил на силни турнири, како оние во Мар дел Плата (1961) и Хавана (1962 и 1964). Тој играл и на двата турнири од Пјатигорскиот куп. Кратко пред неговиот шеесетти роденден, тој учествувал на мечот СССР против остатокот од светот, постигнувајќи резултат како оној на поранешниот светски првак Михаил Таљ.
Личноста на Најдорф го направила голем, без сомнеж во неговата надареност за духовити говори, што го наследил од неговиот ментор Тартаковер. На пример: коментирајќи за својот противник на мечот меѓу СССР и остатокот од светот во 1970, тој забележал: „Кога Спаски (тогаш светски првак) во нуди фигура, вие може да се предадете огаш и таму. Но, кога Таљ ви нуди фигура, вие може да продолжие да играте со добра игра, бидејќи тој потоа ќе Ви понуди уште една, и уште една, и ... кој знае?“
Најдорф продолжил да биде активен шахист, сè до крајот на својот живот. На 69 години, тој завршил на делба на второто место на многу силниот турнир во Буенос Аирес, одигран во 1979, со резултат 8/13, зад победникот Бент Ларсен (11/13), но пред поранешните светски прваци Тигран Петросјан и Борис Спаски. Во Буенос Аирес во 1988, тој остварил одлични 8.5/15, што било доволно за четвртото место на 78 години. Следната година, на шаховското првенство на Аргентина, во конкуренција на неколку други велемајстори, Најдорф завршил на делба од 4-6 место, со резултатh 10/17. Неговото последно државно првенство било во 1991, на 81 година, на кое завршил со негативен резултат. Најдорф бил и одличен шахист во брзопотезен шах, задржувајќи ја својта игра и во текот на 1980-тите.
Придонеси
Најдорфовата варијанта во Сицилијанска одбрана, едно од најпопуларните отворања во модерниот шах го добила името по него. Најдорф, исто така, придонел многу во развојот на теоријата и практиката на многу други отворања, како што е Кралско-индиската одбрана. Најдорф бил и почитуван и авторитетен шаховски новинар, кој имал популарна колумна во весникот Буенос Аирес Кларин.
Васерталебен
Васерталебен (Wasserthaleben) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Васерталебен се наоѓа на Тириншката Котлина. Низ селото тече реката Хелбе. Железничката линија Ерфурт-Нордхаузен поминува низ долината.
Чимерно
Чимерно (словенечки: Čimerno) — населба во Општина Радече во југоисточна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Норадреналин
Норадреналинот (или норепинефрин) е хормон кој спаѓа во групата на катехоламини. Има слични функции како и адреналинот, со таа разлика што вазоконстрикцијата е појака и се однесува на сите помали крвни садови.
Структура
Норадреналинот е катехоламин и фенетиламин. Неговата структура се разликува од онаа на адреналинот во тоа што кај адреналинот дополнително има метил група поврзана за азотниот атом.
Биосинтеза
Норадреналинот се синтетизира од аминокиселината тирозин во серија на ензимски реакции во адреналната медула и постганглионските неврони на симпатичкиот нервен систем. Иако претворањето на тирозинот до допамин се одвива доминантно во цитоплазмата, претворањето на допаминот до норадреналин се одвива воглавно во невротрансмитерските везикули со помош на ензимот допамин β-монооксигеназа. Метаболичкиот пат е следниов:
Така, директен претходник на норадреналинот е допаминот, кој се синтетизира индиректно од есенцијалната аминокиселина фенилаланин или неесенцијалната аминокиселина тирозин. Овие аминокиселини се присутни во скоро секоја белковина и, како такви, се внесуваат во организмот преку храната која содржи белковини.
Фенилаланинот се претвора во тирозин под дејство на ензимот фенилаланин хидроксилаза, користејќи молекуларен кислород (O2) и тетрахидробиоптерин како кофактори. Тирозинот се претвора во L-DOPA под дејство на ензимот тирозин хидроксилаза, користејќи тетрахидробиоптерин, O2, и најверојатно и феро јон (Fe2+) како кофактори. Претворањето на тирозин во L-DOPA може да се инхибира со метирозин, кој претставува аналог на тирозинот. L-DOPA се претвора во допамин од страна на ензимот ароматична L -аминокиселинска декарбоксилаза (кој е познат и како DOPA декарбоксилаза), и кој користи пиридоксал фосфат како кофактор. Допаминот потоа се претвора во норадреналин под дејство на ензимот допамин β-монооксигеназа, во присуство на O2 и аскорбинска киселина како кофактори.
Норадреналинот понатаму може да се претвори во адреналин под дејство на ензимот фенилетаноламин N-метилтрансфераза во присуство на S-аденозил- L -метионин како кофактор.
Беренис Абот
Беренис Абот (Berenice Abbott; 17 јули 1898 - 9 декември 1991), родена како Бернис Абот (Bernice Abbott,) — американски фотограф најдобро позната по нејзината црно-бела фотографија на архитектурата и урбанистичките дизајни од 1930-тите во Њујорк.
Благодарение на стилот на Абот таа направи значаен придонес во фотографската наука. Во 1958 година, таа произведе серија на фотографии за средношколски учебници по физика. Не само што била фотограф, таа исто така започна Куќа на фотографија во 1947 година за да промовира и продаде некои од своите пронајдоци. Овие вклучуваат дисторзивен триножник, кој создавал необични ефекти на слики развиени во темна соба, и телескопски пол за осветлување, познат денес од страна на многу фотографи како "автопол".
Фотографијата на Абот главно била приказ на развојот на технологијата и општеството. Нејзините дела го документирале Њујоршкиот пејзаж. Тоа било благодарение на нејзиното верување дека современ изум како камерата заслужува да го документира 20 век.
Брестје
Брестје (словенечки: Brestje) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Знаме на Естонската Советска Социјалистичка Република
Знамето на Естонската Советска Социјалистичка Република било усвоено на 6 февруари 1953 година од страна на владата на тогашната Естонска ССР. Било во употреба до 7 август 1990 година кога било заменето со денешното знаме на Естонија.
Дизајн и историја
Знамето било со црвена боја и со сино-бели брановидни линии кои го симболизираат Балтичкото Море. Во горниот лев агол се наоѓа златен срп и чекан над кои се наоѓа петокрака.
Пред усвојувањето на ова знаме, од 27 јули 1940 година во употреба било знаме со црвена боја со златен срп и чекан во горниот лев агол над кои стоел натпис на латиница ENSV (естонски: Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik).
Надворешни врски
Flagge Estlands
Патриотски песни
Патриотските или лирскопатриотските песни се песни во кои поетот ја искажува својата љубов кон својата татковина.
Џамија Ибрахим Паша
Џамијата Ибрахим Паша (турски: İbrahim Paşa Camii) е џамија која се наоѓа во Разград, Бугарија. Овој објект бил изграден во 1616 годинаво времето на Паргали Ибрахим-паша, на кого е и посветена џамијата. Оваа објект е вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО. Имало и амам, кој работел до 70-тите години на 20 век.
Грб на Пакистан
Грбот на Пакистан е официјалниот грб во државата кој бил усвоен во 1954 година. Зелената боја на грбот и полумесечината и ѕвездата го симболизира исламот. Во средината има штит кој е поделен на четири дела и во секој дел е прикажано по едно значајно растение за државата: памук, чај, жито и јута. Штитот е опколен со венец од јасмин (национален симбол на државата, симболизира могулската култура). На дното се наоѓа натпис на урду јазик каде гласи: верба, единство и дисциплина.
Тврдина Грижане
Тврдината Грижане се наоѓа помеѓу Цриквеница и Нови Винодолски, во Хрватска. Тврдината била во сопственост на Франкопаните, но во 1323 година била разрушена од земјотрес. денеска, има остатоци од тврдината.
Режановце
Режановце — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Жеглигово, оддалечено на 5 километри северозападно од градот Куманово. Во крајниот источен дел на атарот е сместен спортско-воениот аеродром „Аџи Тепе“.
Историја
Режановце е населено уште од железното време за што сведочат две археолошки наоѓалишта.
Селото се споменува во опширен пописен дефтер од 1570 година, како мулк на принцезата Елалди-Хатун, ќерката на султанот Мехмед I. Селото било дел од Ќустендилскиот санџак, Кратовската каза и нахија Нагоричане, каде биле забележани 12 муслимански семејства, 40 христијански семејства, 24 неженети и 4 вдовици христијани. Вкупниот данок на селото изнесувал 9688 акчиња.
На сред село, источно од местото Крст, се наоѓа старата зграда, која ја викаат чифлик. Таа е голема зграда. Првобитно била долга 35, а широка 15 метри. Долниот, подрумскиот дел е ѕидан со камен, ќерпич и кал. На истиот се ставени дебели греди и душеме. Горниот дел е ѕидан до половина со ќерпич и кал, а втората половина е соѕидана со печени цигли-тули и кал. Потоа, има таван, а на него поткровје. Од источната и западната страна, од спратот до билото, ѕидот е ѕидан со печени цигли и кал. Чифликот е на две води. Ќерамичките се донесени од Солун. И на истите пишува ТСОЛИНКИ. Чифликот има 8 соби. Тој бил сопственост на Сала-ага. Изграден е околу 1880 година. Подрумскиот дел служел за сместуваље на добитокот, а горниот дел-спратот за живеење. Во 1939 година Сали-ага му го продал чифликот на Борис Јовановски за 15.000 динари. Едната половина од чифликот опстојувала до денешно време, но била срушена со граната во Воениот конфлит од 2001 година. А како последен господар на чифликот се сметал Ќемал-паша што извесно време бил валија во Босна.
Воденичарска Маала
Режановце во 1920 година имало околу 20 куќи. Куќите биле групирани во Горна и Долна маала. Турските богови ја имале најубавата земја во селото. Уште имало чифчии, кои ја обработувале земјата и плодовите ги давале на боговите. Турците продавале на православните земја, но за големи пари. Ама тие тешки пари малку ги имало. А чифчиите одвај преживувале со своите семејства. А покрај селото имало многу убави ниви-површини. Владимир,Милан и Бошко Спасиќ, познати како Поптасини, живееле во Горни Стаевац. Тешкиот живот ги натерал Милан и Бошко да заминат на печалба во Америка. Во Америка биле во 1909 до 1921 година. Милан и Бошко работеле во Америка 12 години и кога се вратиле сакале да се иселат од Горни Стаевац, па така трагајќи по Куманово го нашле Режановце и нашле место и им се бендисало и го купиле местото од Асана-бег за 10 оки злато. Тие на оваа површина имале и воденица. А во 1945 година семејството Воденичарци имало околу 24 члена.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото живеат 705 жители, од кои: 661 Македонец, 1 Албанец, 1 Турчин и 42 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 577 жители, од кои 442 Македонци, 16 Албанци, 18 Срби, 4 останати и 97 лица без податоци.
Родови
Режановце е македонско село, а порано во него имало и Роми и Албанци.
Според истражувањата од 1965 година, родови во селото се:
Македонски родови
Православни Роми
Албански родови
Хрелинска тврдина
Хрелинската тврдина се наоѓа во Хрелин, во Хрватска.
Отгон, Завхан
Отгон (Отгон) е област во Монголија во покраината Завхан.
Камил Зјелињски
Камил Зјелињски (Kamil Zieliński; р. ) — полски професионален друмски велосипедист. Ја носел жолтата маичка еден ден на Трката околу Полска 2015.
Глабок Дол (Болно)
Глабок Дол — археолошко наоѓалиште во преспанското село Болно. Претставува осамен наод од доцноантичко време. Се наоѓа на 500 м северно од селото, од десната страна на патот што води кон наоѓалиштето Селиште, каде во 1975 година биле откопани два питоса.
Цемпин
Цемпин (Zempin) — општина и најмалото приморско одморалиште на островот Узедом во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа помеѓу Циновиц и Козеров на најтесниот дел на островот.
Цемпин се наоѓа на теснец на островот Узедом. Се наоѓа на рамките на Природниот парк Узедом е една од четирите т.н. Килибарни бањи на островот, поврзани со 12-километри долгата песочна плажа наречена Килибарна плажа. Другите три бањи се Лодин, Козеров и Икериц.
Местото е достапно преку сојузниот автопат Б111 и железничката станица.
Историја
Местото било спомнато првпат во 1571. Било опишано како земјоделство и рибарско село и оттогаш сменило повеќе власти. Хотелот на плажата бил изграден во 1895, означувајќи го почетокот на Цемпин како приморско одморалиште. Во 1911 била изградена железничката линија, приклучувајќи се на германскиот бањски сојуз во 1928 и во 1933 била изградена крајбрежната патека.
Помеѓу 1943 и 1945 во шумата помеѓу Циновиц и Цемпин биле изградена три рампи за ракетите Фау 1 за пробни тестови. Денес се останати некои остатоци од нив. Во 1956 бил создаден камп и од 1990, Цемпин бил национално признаен како приморско одморалиште.
Сорија (покраина)
Сорија (Provincia de Soria) — покраина во средна Шпанија, во источниот дел на автономната заедница Кастиља и Леон. Релјефот е претежно планински (во состав на Ибериските Планини).
Се граничи со покраините Риоха, Сагароса, Гвадалахара, Сеговија и Бургос.
Сорија е наслабо населена покраина во земјата, со густина од само 9 жит/км2 — меѓу најниските во ЕУ. Има вкупно 91.487 жители (2002), од кои речиси 40% живеат во главниот град, Сорија. Во состав на покраината постојат 183 општини, од кои половината се селца со помалку од 100 луѓе, а само 12 имаат повеќе 1000 жители. Катедрален град на покраината е Бурго де Осма.
Пандора (месечина)
Пандора е внатрешен месечина на Сатурн. Откриена е во 1980 год. на снимки од Војаџер 1. Дадено му е привременото име 1980 S 26. Името Пандора е востановено во 1985 година, но како алтернатива се употребува и Сатурн 17. Месечината го носи името на митолошката хероина Пандора.
Пандора е внатрешна пастирска месечина во F-прстенот. Има повеќе кратери отколку соседниот Прометеј. На површината има два кратера со пречник од 30 км. За разлика од Прометеј на површината на Пандора не се забележуваат гребени и долини.
Сантмаргац, Завхан
Сантмаргас (Сантмаргац) е област во Монголија во покраината Завхан.
Хотемеж
Хотемеж (словенечки: Hotemež) — населба во Општина Радече во југоисточна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Еритропоетин
Еритропоетинот е ткивен хормон кој го секретираат бубрезите. Тој стимулира еритропоеза во коскената срцевина. Се лачи во услови на намалено количество на кислород во крвта, појава позната како хипооксија. Еритропоетинот е гликобелковина. Нервните дразби како што се крвавење или движење на висока надморска височина го поттикнуваат лачењето на еритропоетинот.
Луѓето со нефункционирачки бубрези можат да се одржат во живот со дијализа. Но дијализата само ја прочистува крвта од екскретите. Без извор на еритропоетин, овие пациенти страдаат од анемија. Денес, благодарејќи на рекомбинантната ДНК технологија, со рекомбинантниот човечки еритропоетин е можно да се третираат овие пациенти.
Други употреби на рекомбинантниот еритропоетин
Во поново време е откриено дека еритропоетинот исто така се синтетизира и во мозокот кога има недостиг од кислород (на пример, по мозочен удар) и помага во заштитувањето на невроните.
Св. Петка (Љубаништа)
За современата црква, видете Црква „Св. Петка“ '''Св. Петка''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Љубаништа. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. Помеѓу изворот Св. Петка, што се наоѓа на западниот трап од езерцето формирано од изворските води на реката Дрим и источниот ограден ѕид од манастирот Св. Наум, покрај патот што води за караулата се наоѓала црквата Св. Петка и околу неа некропола. При изработувањето на земјоделските работи биле откриени гробови и во нив најдени керамички садови.
Одење на југ (книга)
Одење на југ (книга)  е мемоарска и фото-книга од 2021 година од новозеландскиот пејач и текстописец Лорд. Тоа го документира нејзиното искуство во посета на континентот Антарктик во јануари 2019 година со фотографии направени од новозеландската фотографка Хариет Вере. Сите приходи од книгата ќе бидат искористени за финансирање на стипендија за постдипломски студии создадена од Антарктик Нов Зеланд, владина агенција.
Позадина
Лорд изрази интерес да го истражува регионот на Антарктик.
Во јануари 2019 година, таа ги посети Скот база и Станица Мекмердо, на Антарктикот, патувајќи како амбасадор на Антарктикот.
За време на нејзината посета, таа набљудувала микроскопски видови во еколошки лаборатории и разговарала со научници.
Лорд ја опиша книгата како „некако совршен претходник“ на нејзиниот трет студиски албум, Сончева енергија.
Има преку 100 страници со слики направени од новозеландската фотографка Хариет Вере и списи од Лорде. Сите приходи ќе бидат искористени за финансирање на стипендија за постдипломски студии создадена од Антарктик Нов Зеланд, владина агенција.
NGC 3281
NGC 3281 — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3281 се споменува и како ESO 375-55, MCG -6-23-50, AM 1029-343, IRAS 10295-3435.
Откривање
Објектот е откриен на 2 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 31 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 34° 51' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 3281 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31090. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 366; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7193.
Атријален натриуретичен пептид
Атријален натриуретичен пептид (ANP) е ткивен хормон кој се лачи од срцето. Тој стимулира излачување на натриум во урината и го намалува крвниот притисок.
Мајкл Рикетс
Мајкл Рикетс (роден на 4 декември 1978, во Бирмингем) — поранешен англиски фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Гемуњо
Гемуњо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Мицуо Огасавара
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2002 и 2006.
Знаме на Казашката Советска Социјалистичка Република
Знамето на Казашката Советска Социјалистичка Република, владата на тогашната влада на Казашката Советска Социјалистичка Република го усвоила на 24 јануари 1953 година.
Дизајн и историја
Пред тоа, знамето било било црвено со златен срп и чекан во горниот лев агол, со златни кирилични букви било испишано (Казак ССР) и Казахская ССР (Казакхскаиа ССР) од десната страна на српот и чеканот.
Помеѓу 1937 и 1940 година, знамето било црвено со златен срп и чекан во горниот лев агол, со латински натпис КАЗАК ССР и кириличен натпис КАЗАХСКАЯ ССР во златен фонт под српот и чеканот.
Поврзано
Flagge Kasachstans
Нил Деграс Тајсон
Нил Деграс Тајсон (роден 5 октомври 1958) — американски астрофизичар, космолог, автор, и популаризатор на науката. Моментално е директор на планетариумот Хајден при институтот за Земјата и Вселената Роуз и научен соработник во одделот за астрофизика при Американскиот музеј за природна историја. Од 2006 до 2011, бил водител на научната емисија NOVA ScienceNow на PBS и бил чест гостин на The Daily Show, The Colbert Report, и Real Time with Bill Maher. Од 2009, тој го води неделното радио шоу StarTalk. Во 2014, Тајсон бил домаќин на емисијата Cosmos: A Spacetime Odyssey, продолжение на емисијата на Карл Сејган, Cosmos: A Personal Voyage од 1980 година.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 2018
[[Податотека:2018 Winter Olympics medal map.svg|мини|300п|Карта на светот на којашто е претставен успехот на секоја земја на Зимските олимписки игри 2018. Легенда:
Со златна боја се обележани земјите-учеснички коишто освоиле барем еден златен медал.
Со бронзена боја се обележани земјите-учеснички коишто освоиле барем еден бронзен медал.
Со сина боја се обележани земјите-учеснички коишто не освоиле медал.
Со црвена боја се обележани земјите коишто не учествувале на игрите. ]]
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 2016 се наведени сите земји учеснички на игрите кои освоиле медал. Игрите се одржале во Пјонгчанг од 9 до 25 февруари 2018, а медали биле доделени во 102 натпреварувања во 15 спортови.
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
земја домаќин (Јужна Кореја)
Трајко Китанчев
Потекло, образование и светоглед
Трајко Китанчев е роден на 1 септември 1858 година во селото Подмочани, Ресенско. Основното образование го започнал на 8 годишна возраст во Ресен, од каде по две години заминал во Истанбул, за да му помага на својот татко, кој се занимавал со градинарство. Во учебната 1869/70 година, Трајко Китанчев пристапил во бугарското училиште во Фенер, кое го посетувал една година и 3-4 месеци, но поради немање на средства го прекинал образованието.
Бугарското благотворително братство во Цариград, „Просвештение“, за да ги дистанцира Македонците од Цариградската патријаршија и од влијанието на грчката пропаганда, одлучило да издржува „14 момчиња македончиња“, кои по завршувањето на образованието требало да заминат како учители во Македонија. Трајко Китанчев во 1871/72 година бил еден од 14 – те избраници на „Просвештение“. Димитар Благоев – еден од соучениците на Т. Китанчев во бугарското училиште во Истанбул, пишува дека откако се обратил кон бугарскиот преродбенски деец, Петко Славејков, бил примен „лесно, многу лесно, зашто во тоа време бугарските револуционери – националисти се стремеа да го развијат и закрепнат кај Македонците чувството за национална заемност со Бугарите и со радост го пресретнуваа секое Македонче, способно да стане агитатор на бугарската национална идеја во Македонија“. Воспитаниците на „Просвештение“ од македонско потекло биле организирани во друштвото „Самообразование и развој“. Тие, требало да дејствуваат меѓу македонските печалбари во Истанбул за пробудување на „бугарско национално сознание“. Во учебната 1872/73 година, Трајко Китанчев станал штитеник на егзархискиот охридски митрополит Натанаил Кучевишки (Охридски), со чија материјална помош го завршил третиот клас на бугарското училиште во Фенер.
Во 1874/75 година, со помош на владиката Натанаил, Трајко Китанчев пристапил во Киевската духовна богословија, која успешно ја завршил во 1879 година. Иако бил ученик во духовно училиште, Китанчев малку се интересирал за богословските прашања. Тој бил под силно влијание на идеите на руските револуционери – демократи. Со благослов на владиката Натанаил, во 1879/80 година се запишал на Правниот факултет при Московскиот универзитет. По завршувањето на првиот курс, во 1880 година, Китанчев се разболел, поради што ја напушти Русија и се вратил кај владиката Натанаил, кој во тоа време се наоѓал во Ловеч – Бугарија.
Врз идејниот светогледот на Трајко Китанчев влијаеле повеќе фактори. Како дете од сиромашна рурална средина од османлиска Македонија, Китанчев не можел да се идентификува и да се солидаризира со аристократијата, ниту пак со конзервативната идеологија, туку секогаш бил критички настроен кон нив. Со оглед на фактот дека во Истанбул се школувал во институција и при луѓе кои антифанариотската борба ја издигнале во бугарската национална идеологија, Т. Китанчев паднал под нивно влијание, иако никогаш не го заборавил своето македонско потекло. Под влијание на учителот Славејков, Китанчев пројавил интерес кон поезијата и литературата. Иако Китанчев никогаш не станал духовно лице, владиката Натанаил и духовната богословија оставиле влијание врз неговите погледи кон светот.
За време на престојот во Русија, Т. Китанчев се запознал со делата на руските нихилисти – народници, кои со своето учење за социјална правда и за отфрлање на световните и духовните авторитети го привлекле вниманието на слободољубивиот Китанчев. Трајко Китанчев пројавил широк интерес кон книжевноста, лингвистиката, историјата, антропологијата, политичките системи, кон револуционерните движења и идеологии. Врз основа на сето тоа, тој се профилирал како интелектуалец и демократ со либерални погледи, како борец за социјална правда, како културно-просветен и политички деец, како човек кој го прифатил револуционерниот метод во однос на решавањето на македонското прашање.
Просветна дејност
Во почетокот на 1881 година, Трајко Китанчев се вработил како учител во Петропавловската богословија, каде што предавал Историја на бугарската литература, Логика, Општа литература и Општа историја. Во 1882/83 учебна година, Китанчев се вратил во Македонија и станал учител и претседател на учителскиот совет во егзархиската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ во Солун. Китанчев во Солун се пројавил како критичар на централистичка образовна политика на Бугарската егзархија и се залагал за модернизација и унапредување на наставата. Китанчев бил еден од омилените учители на гимназијалците. Така, Георги Стрезов пишува: „Кога Трајко Китанчев ’Трајчо’ – како што си го нарекувавме ние, ... ќе почнеше да расправа, ние зјапајќи ја слушавме неговата пријатна музикална реч и до толку се внесувавме што не го слушавме ѕвончето, кога требаше да заврши часот. Долго време потоа имавме можност да слушаме прочуени професори во универзитетот и големи оратори, но Китанчев остана најзапечатен во мојата совет“.
Китанчев во Солун пројавил сестрана општествена дејност. Во новоизградената црква Св. Кирил и Методиј „незаборавниот Трајко Китанчев на чист македонски дијалект секоја недела и празник држеше поучни проповеди, го толкуваше евангелието и секогаш завршуваше со паролата: ’Браќа, има крај на маките, на неволјите. Амин’“.
Поради автономните постапки кои се коселе со конзервативната евлоуционистичка политика на Егзархијата, и неговата поврзаност со либералите кои во тоа време биле под политички прогон во Кнежевството Бугарија, Т. Китанчев по завршувањето на учебната година бил отпуштен од Солунската гимназија од страна на Егзархијата.
Летото 1883 година Трајко Китанчев заминал во Пловдив – тогаш престолнина на автономната провинција Источна Румелија. Таму со посредство на водачот на бугарските крајни либерали, Петко Каравелов, се вработил како учител во пловдивската гимназија.
Политичка кариера
По запознавањето со Петко Каравелов, Китанчев станал негов поддржувач и се вклучил во политичкиот живот во Бугарија. По затворањето на Пловдивската гимназија во 1884 година, Китанчев се префрлил во Кнежевството Бугарија каде се вклучил во политичката борба на страната на крајните либерали, кои добиле убедливо мнозинство на изборите за IV Обикновено народно собрание. Во јуни 1885 година, Трајко Китанчев бил назначен за просветен инспектор во Трновскиот округ. На дополнителните избори за IV Обикновено народно собрание кои се одржале на 21 јули 1885 година, Китанчев бил избран за пратеник на IV Обикновено народно собрание од Трновскиот округ. Од тогаш по до крајот на животот, Китанчев ќе стане дел од политичкиот и парламентарниот живот во Бугарија, а Трновскиот округ негова изборна база за сите наредни избори.
При превратот од 9 август 1886 година, при обидот за детронирање на кнезот Александар Батенберг, Китанчев застанал во одбрана на институцијата кнез како симбол на суверенитетот на државата. Китанчев тогаш застанал на страна претседателот на бугарското собрание – Стефан Стамболов, со кого од Трново заедно ја напишале прокламацијата со која превратот бил прогласен за незаконски.
Трајко Китанчев како член на Великото народно собрание во 1887 година учествувал при изборот на Фердинанд за кнез на Бугарија.
На дополнителните избори за V Обикновено собрание од 3 јануари 1888 година, Китанчев по вторпат бил избран за пратеник. Поради несогласување со надворешната политика на бугарската влада, а особено поради политиката на насилство што ја практикувал премиерот Стамболов, Китанчев не само што се дистанцирал од премиерот, туку дошол во отворен конфликт со него. Критизерскиот и опозициониот однос на Китанчев кон политиката на Стамболов посебно дошла до израз за време на третата сесија на V Обикновено собрание. Тогаш односите помеѓу Стамболов и Китанчев се изостриле до степен на отворено непријателство и сериозни закани од страна на првиот кон вториот. Китанчев се нашол под силен притисок од провладините весници, од кои бил прогласен за „злобен и пакостен Македонец“ поради што треба „да си ги прибере парталите и да си оди за Македонија“, а набрзо потоа бил отпуштен и од инспекторската должност.
Заканите кон Китанчев, диктаторот Стамболов ги реализирала во 1892 година. На монтираниот процес против организаторите и учесниците врз неуспешниот атентат врз Стамболов, во кој бил убиен бугарскиот министер за финансии Христо Белчев, Трајко Китанчев бил обвинет како заговорник на атентатот и прогласен за виновен поради учество во комплот за промена на државниот систем, при што бил осуден на 3 години затвор. Казната ја одлежал во окружниот затвор во Хасково.
По падот на Стефан Стамболов, на 19 мај 1894 година, новата влада на Константин Стоилов наредила ослободување на политичките затвореници. Врз основа на тоа, по два дена, болникавиот Трајко Китанчев кому му останале уште само 7 дена од издржувањето на казната, бил ослободен.
На изборите од 11 септември 1894 година, Китанчев по третпат бил избран за пратеник во Обикновеното народно собрание, овој пат како Каравелист. Китанчев ја искористил позицијата пратеник и за афирмација на македонското прашање.
Македонскиот комитет
Во втората половина на 1894 година, под влијание на ерменската криза, во Бугарија дошло до раздвижување на македонската емиграција, која настојувала да го искористи политичкиот момент за покренување на македонското прашање. Китанчев ги поддржал јавните манифестации на македонската емиграција.
На 27 декември 1894 година, Трајко Китанчев бил избран за претседател на македонското емигрантска организација „Братски сојуз“. По два дена, на едно собрание од околу 400 Македонци, Трајко Китанчев бил избран за претседател на „Македонскиот комитет“. Помеѓу двете организации постоело соперништво околу приматот во македонското движење, но преовладала идејата за обединување.
На Првиот македонски конгрес во Софија, кој започнал со работа на 19 март (ст. стил) 1895 година, Трајко Китанчев бил избран за претседател на бирото на конгресот. Тој на конгресот одржал една „пламена родољубива и поучна реч“ по што прашањето за обединувањето на македонските друштва, кое било една од главните цели на конгресот, било прифатено од сите, без дискусија. За улогата на Китанчев при обединувањето на македонските друштва в. „Знаме“ пишува: „Тој беше единствениот човек, кој имаше огромна доверба речиси кај сите Македонци, никаква завист или клевета не можеше да му наштети. Само тој можеше да ги обедини во едно и старо, и младо, и бујни, и умерени“. На Конгресот, македонските друштва се обединиле во единствена организација на чело со постојан Македонски комитет од дваесет члена, а за претседател на Бирото на Комитетот, бил избран Трајко Китанчев.
Првиот македонски конгрес си поставил за цел „придобивање автономија за Македонија“, приложена и гарантирана од големите сили. За остварување на целта, покрај легалните методи, делегатите прифатиле да организираат една четничка акција во Македонија.
Додека се одвивал процесот на обединувањето на македонските друштва, „Братски сојуз“ почнал да подготвува и да испраќа чети во Македонија. Подготовките за четничката интервенција во Македонија се засилиле по одржувањето на Првиот македонски конгрес. Активностите на МК неофицијално биле поддржани од бугарската влада, која македонското движење настојувала да го искористи како инструмент за притисок врз Османлиското Царство и врз европската дипломатија за добивање на нови берати за егзархиски владики во Македонија и за меѓународно признавање на кнезот Фердинанд.
Четничката акција на МК која била изведена летото 1895 година со околу 800 четници, претрпела катастрофа. Веднаш по започнувањето на четничката акција, Бугарија во интерес на добрите односи со Османлиското Царство почнала да ги преследува македонските чети. Поразот на „востаниците“ во Македонија, а уште повеќе односот на бугарските власти по нивното враќање во Бугарија, како и сознанието дека тие биле злоупотребени, предизвикало огромно разочарување кај болниот Китанчев.
Смрт
Вечерата на 31 јули (ст. стил) 1895 година, Т. Китанчев за последен пат раководел со заседанието на Македонскиот Комитет. Утредента на 1/13 август 1895 година пред пладне, Китанчев бил пронајден мртов во кревет. Според резултатите од аутопсијата, смртта кај Китанчев настапила моментално поради прскање на аортата при спојот со срцето. Покрај тоа, лекарите констатирале заболувања на бубрезите и туберкулоза на левото белодробно крило.
Трајко Китанчев бил погребан на 2/14 август во Софија. Смртта на Китанчев наишла на силен одраз во печатот во Бугарија. Во списанието „Мисла“ за наука, литература и култура, по повод неговата смрт пишува: „Китанчев не беше женет, но тој остави во наследство една прекрасна ќерка, која ја одгледа до средината на нејзината возраст. Неговите наследници треба да ја доодгледаат и прехранат до полна возраст. Едвај ќе се најде човек, кој не ќе биде пленет од нејзината убавина. Името ѝ е Македонска Слобода“.
Творештво
Трајко Китанчев се пројавил како поет, преведувач, публицист, критичар, полемичар, автор на научни трудови и рецензии. Од творештвото на Т. Китанчев може да се проследи неговиот интерес  кон општествено-политичката и научната мисла, неговите интимни чувства, но и личниот став спрема одредени општествени движења.
Стихотворбите на Китанчев може да се поделат на четири групи: интимни,  за Македонија, општествено-патриотски и социјалистички. Особено се издвојуваат стихотворбите „Дедо Неделко“, „Кралот Марко“ и „Кон Македонецот“, кои се исклучиво патриотски песни, посветени на ослободувањето на Македонија.
Трајко Китанчев, пишувал и трудови од научен карактер. Вистински научен потфат претставува неговата статијата „За акцентирањето на зборовите во ресенскиот говор од западномакедонското наречје“. Со ова студија, Китанчев е прв којшто ги открил и врз научна основа ги дефинирал закономерностите при акцентирањето на зборовите во западномакедонските говори.
Значајно место во творечката активност на Т. Китанчев, зазема и неговата преведувачка дејност. Тој ги превел на бугарски јазик, „Дон Кихот“ од Сервантес, расказите „Шинел“ и „Невски проспект“ од Гогољ, како и вториот том од „Историја на цивилизацијата на Англија“ од Бакл.
Речица (Кумановско)
Речица — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 557 жители, од кои 445 Срби, 110Македонци, 1 Албанец и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 479 жители, од кои 83 Македонци, 300 Срби, 4 останати и 92 лица без податоци.
Родови
Речица е македонско-српско село.
Според истражувањата од 1965 година, родови во селото се:
Српски родови
Македонски родови
Иван Јанески
Иван Јанев Јанески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште, започнал да го изучува механичарскиот занает. Како металски работник имал можност да го согледа тешкиот живот, а подоцна ѝ намерите на окупаторот, поради што се определил за борба против него. Во текот на 1943 година станал член на СКОЈ и им се приклучил на борците од Групата баталјони. Станал командир на вод, а бил ѝ инструктор. Во 1944 година над селото Локов - Буринец, несреќно загинал заедно со комесарот Коле Канински ѝ уште тројца други соборци, испробувајќи минофрлач.
NGC 5682
NGC 5682 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5682 се споменува и како UGC 9388, MCG 8-27-2, CGCG 248-8, KUG 1432+488, IRAS 14329+4853.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5682 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 5682 има привидни димензии од 1,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 34 м 45,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +48° 40' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 127°.
Други поделби
Проучување на NGC 5682 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52107. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3476. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1368.
Sears
'Sears,Roebuck and Co. (македонски:Сирс') е основана од страна на Ричард Ворен Серас и Алвах Роубак во XIX век. Во почетокот Sears,Roebuck and Co. е била компонента на Dow Jones Industrial Average, додека во 2005 година се спојува со Kmart создавајќи ја Sears Holdings Corporation.
Во почетоците започнува со продажба преку каталози со што во XX век во САД ја постинува позицијата најголема компанија за малопродажба. Конкурнецијата и промените во демографијата на основа на потрошувачите предизвика компнијата по Втората светска војна да ги зголеми продажбите.
Шилустеј, Завхан
Шилустеј (Шилүүстэй) е област во Монголија во покраината Завхан.
Sears
Каталог
Во 1895 година Јулиј Розенвалт кој е производител на облека станува дел од фирмата Сирс. Алвах Роебук поради влошена здравствена состојба морал да ја напушти компанијата но и понатаму името на компанијата останало непроменето. Од следната година во каталогот биле вклучени фрижидери, печки и кукли.