cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вилијам IV
Врски и брак
Двојката имала десет вонбрачни деца, пет синови и пет ќерки, девет од нив беа именувани за браќа и сестри на Вилијам, и на кои им беше дадено презимето "ФицКларенс". Аферата траеше дваесет години пред завршувањето во 1811 година. Г-ѓата Јордан барем не се сомневаше за причината за распадот: "Пари, пари, мојот добар пријател, нема, во овој момент, јас сум убедена дека го направив најмногу беден од мажите", додавајќи: "Со сите негови одлични квалитети, неговиот домашен добродетел, неговата љубов за неговите прекрасна деца, што тој не смее во овој момент да страда? " На г-ѓа Јордан и беше дадена финансиска спогодба од   4400 фунти (денес еднаква на 243.400 фунти) на годишно ниво и старателство врз ќерките, под услов таа да не ја продолжи фазата. Кога еднаш таа ја презеде својата глумечка кариера, за да ги отплати долговите направени од страна на нејзиниот зет (сопруг на една од ќерките на г-ѓа Јордан од претходната врска), војводата зеде притвор од ќерките и престанал да плаќа 1500 фунти (денес еднакво на 82.600 фунти) определени за нивно одржување. Со нејзината кариера којашто пропаѓа, таа побегна во Франција за да избега од нејзините доверители, и умрела, осиромашена, во близина на Париз во 1816 година.
Вилијам имал уште еден вонбрачен син, Вилијам, пред да се сретнал со г-ѓа Јордан и чија мајка е непозната, која се удавила надвор од Мадагаскар во ХМС Бленхеим во 1807 година. Каролина фон Линсинген, чиј татко бил генерал во Хановерските пешадија, тврдеше дека има син, Хајнрих, од Вилијам во 1790 година, но Вилијам не беше во Хановер во времето кога таа тврдеше, и приказната се сметаше за неправдоподобена.
Длабоко во долгови, војводата направи повеќе обиди за брак со богатата наследничка, но неговите костуми беа неуспешни. Меѓутоа, кога внуката на војводата, принцезата Шарлот, втората во редот за престолот, почина при породување во 1817 година, Кралот беше оставен со дванаесет деца, но не легитимни внуци. Трката беше помеѓу Кралските војводи да се оженат и да направат успешен наследник. Вилијам имаше големи предности во оваа трка - неговите двајца постари браќа беа бездетни и отуѓени од своите жени (кои веројатно биле надвор од раѓање на деца) и Вилијам е најздравото од трите. Ако тој би живеел доволно долго, тој речиси сигурно би станал крал, и  би  имал можност да го унапреди следниот монарх. Сепак, првите избори на Вилијам да се венча или да се сретне со неодобрувањето на Принцот Реџент или да го пресвитка него. Неговиот помлад брат, војводата од Кембриџ, беше испратен во Германија да се разузнава на располагање со протестантските принцези;. Тој излезе со принцезата Августа на Хесен-Касел, но нејзиниот татко го одби тоа. Два месеци подоцна, Војводата од Кембриџ се венча со неа. Конечно, принцезата беше пронајдена која беше пријателска, семејно сакана, и беше подготвена да ги прифати, дури и ентузијастички добредојдени, деветте преживеани деца на Вилијам, а некои од нив се 'уште не ја достигнаа зрелоста. Во Кју на 11 јули 1818 година, Вилијам се ожени со принцезата Аделаида од Саксе-Mајнинген, ќерка на Војводата од Саксе-Mајнинген. На 25 години, Аделаида беше на половина возраст од Вилијам.
Бракот, која траеше речиси дваесет години сè до смртта на Вилијам, беше среќен. Новата војвотка ги зеде двајцата Вилијами и нивните финансии, во рака. За првата година од бракот, двојката живееше во економичен стил во Германија, и долговите на Вилијам беа наскоро на пат да се плаќаат, особено откако парламентот со зголемена согласност го изгласа него, кој тој колебливо ги прифати по неговите барања да се зголемат, ама и понатаму тие беа одбиени. Не е познато дали Вилијам имал љубовници по неговиот брак.
Двојката имала две краткотрајни ќерки и Аделаида претрпе три спонтани абортуси. И покрај тоа, лажните гласини дека Аделаида е бремена, опстојуваат во владеењето на Вилијам - тој ги отфрли нив како "проклети нешта".
Господар со висок адмирал
Постариот брат на Вилијам, Принцот Реџент, бил принц на Велс, од 1811 година, заради ментална болест на нивниот татко, Џорџ III. Во 1820, кралот починал, оставајќи ја круната на принцот Реџент, каде што Џорџ IV станал крал. Вилијам сега беше втор во редот за престолот, проследен само од страна на неговиот брат, Фредерик, војводата од Јорк. Сосема сменет од неговиот брак, Вилијам одеше со часови, јадеше релативно ќебиња, и единствениот пијалак којшто го конзумираше во количина беше вода со јачмен зачинета со лимон. И двајцата од неговите постари браќа беа нездрави, и тоа се сметаше само како прашање на време пред тој да стане крал.
Кога војводата од Јорк почина во 1827 година, Вилијам тогаш имаше повеќе од 60 години, стана наследник. Подоцна истата година, новодојдениот премиер, Џорџ Канинг, го назначи Вилијам на канцеларијата на Господарот со Врховен адмирал, кој бил во комисија (тоа се остварува од страна на одборот, а не од еден поединец) од 1709 година. Додека во канцеларијата, војводата ги повтори конфликтите со неговото собрание, кое е составено од службеници од Адмиралитетот. Работите конечно си дојдоа наместо во 1828 година кога Господарот со Висок адмирал до морето стави ескадрила на бродови, не оставајќи ниту еден збор за тоа каде идеја, а останатите идеја  далеку за десетина дена. Кралот, преку премиерот, од сега Артур Велеслеј, прв војвода од Велингтон, побарал негова оставка; војводата од Кларенс ја почитуваше.
И покрај тешкотиите на искусниот војвода, тој значително направи добра работа како Господарот со Висок адмирал. Тој укина девет опашки од мачки за повеќето кривични дела освен бунт, се обиде да го подобри стандардот на поморското артилериско пукање и на потребните редовни извештаи за состојбата и подготвеноста на секој брод. Тој го пушти првиот военброд на пареа и се залагаше за повеќе. Придржувајќи ја канцеларијата на Вилијам му било дозволено да прави грешки и да учи од нив - процес кој би бил далеку поскапоцен доколку не би го научил пред да стане Крал дека тој треба да дејствува само со совет од неговите советници.
За време на владеењето на неговиот брат, Вилијам го помина преостанатото време во Горниот Дом. Тој го поддржа законот на католичката еманципација наспроти опозицијата на неговиот помлад брат, војводата од Камберленд, опишувајќи ја подоцнежната позиција на Бил (деминутив на Вилијам) како "озлогласна", на огорчувањето од помладиот војвода. Здравјето на Џорџ IV беше се полошо, беше  очигледно дека уште од почетокот на 1830 година, дека беше блиску до смртта. Кралот му остави наследство на неговиот помлад брат на крајот на мај, се наведува: "Бог ќе биде сторен. Јас не повредив ниту еден човек. Сето тоа ќе те одмори тогаш." Вистинската љубов на Вилијам кон неговиот постар брат не можеше да го скрие своето предвидување дека наскоро ќе биде крал.
Почетокот на владеењето
Кралот веднаш се покажа како совесен работник. Првиот крал премиер, Војводата од Велингтон, изјавил дека тој направил повеќе бизниси со кралот Вилијам за десет минути отколку што ги имал со Џорџ IV, за повеќе денови. Господарот Бругам го опиша него како одличен човек за бизнисот, доволно го прашуваше за да му помогне за да го разбере ова прашање – каде што Џорџ IV се плашел да му поставуваат прашања за да не го прикаже неговото незнаење и Џорџ III ќе го прашува премногу, а потоа нема да го чека да му одговори.
Кралот го покажа најдоброто од себе за да им стане мил на луѓето. Дамата Шарлот Вилијамс Вин напиша накратко по неговото доаѓање, "Досега Кралот беше неуморен во своите напори за да стане популарен, и да прави добро природни и срдечни работи во секој можен пример." истакна писателот на дневник Емили Еден, "Тој извонредно се  подобрува, откако последното непростливо животно, кое што намуртено почина во неговата пештера Виндзор. Овој човек барем сака да ги усреќи сите, и сè што има направено е добротворно ".
Вилијам ги отфрли француските готвачи и германскиот бенд на неговиот брат, заменувајќи ги нив со англиските јавни одобрувања. Тој придонесе многу за колекцијата на сликарството на Џорџ IV за нацијата, и го намали кралскиот клинец. Џорџ IV почнал со широко (и скапо) реновирање на Бакингемската палата, неговиот брат одби да живее таму, а двапати се обидел палатата да ја даде далеку, еднаш на Армијата како касарна, и еднаш во Парламентот, по куќата на Парламентот којашто изгорела во 1834 година. Неговата неформалност може да биде изненадувачка: Кога во живеалиштето на Кралската Комора во Брајтон, кралот Вилијам искористи за да им испрати на хотелите, список на нивни гости, и да покани некој кого го знаел на вечерата, барајќи од гостите да не се " мачат за облека. Кралицата не направи ништо, но ги украси цвеќињата по вечерата. "
По преземањето на престолот, Вилијам не ги заборави деветте преживеани вонбрачни деца, создавајќи го неговиот најстар син Ерл од Манстер и им дава на другите деца предност во однос на помладиот син (или ќерка) на маркизот. И покрај тоа неговите деца го молат за поголеми можности, одвратните елементи на печатот кој објавил дека "дрскоста и грабливоста на ФицЈорданс е беспримерна". Односот помеѓу Вилијам и неговите синови ", беше испрекинат од серија на дивјакот и за кралот, барем, тешки  караници  "во текот на парите и на признанијата.
Од друга страна, неговите ќерки се покажаа како украс во неговиот двор, како," Тие се сите, знаеш, убави и живи, и го прават општество на начин на кој вистинските принцези не можеа. "
Криза на реформи
Во тоа време, по смртта на монархот беа потребни нови избори, а на општите избори во 1830 година, Ториевците во Велингтон ја загубија областа на Виговците под водство на Чарлс Греј, вториот Ерл Греј, иако Ториевците сè уште имаа најголем број на пратенички места. Со Ториевците жестоко поделен Велингтон беше поразен во Долниот дом во ноември, и Господарот Греј формира влада. Господарот Греј вети дека ќе го преуреди изборниот систем, кој од петнаесеттиот век доживеал неколку промени. Нееднаквостите во системот беа големи, на пример, големите градови како што се избраните Манчестер и Бирмингем, немаат членови (иако тие беа дел од округот на изборни единици), додека малите општини - познати како изгниени или општини каде изборите ги контролира едно лице/фамилија - како што е стариот сарум со само седум гласачи, избрани се двајца членови од секој парламент. Често, општините во Велика Британија пред 1832 г. во кои изборот на претставниците во парламентот го правел еден човек/една фамилија беа контролирани од големи аристократи, чии номинации беа секогаш избрани од избирачите - кои беа, најчесто, нивните станари, особено со оглед на тајно гласање кое уште не беше користено во парламентарните избори. Земјопоседниците кои контролираа места дури и можеа да ги продадат на потенцијалните кандидати.
Кога Долниот дом го порази Првиот закон за реформата на парламентарниот систем во 1831 година, министерството на Господарот Греј го повика Вилијам да го распушти парламентот, со што ќе се доведе до нови општи избори. Најпрво, Вилијам се двоумеше да го употреби неговото право за да го распушти Парламентот затоа што изборите штотуку биле одржани претходната година, а државата беше во состојба на висока возбуда која можеше повторно да се сведе во насилство. Тој беше, сепак, изиритиран од однесувањето на опозицијата, која ја објави својата намера да се движи на премин на обраќање, или резолуција, во Долниот дом, против распадот. Во врска со предлогот на опозицијата како напад врз неговата привилегија, а во итно барање на Господарот Греј и неговите министри, Вилијам IV подготвен да биде отворен со Долниот дом и да го прекине парламентот. Со доаѓањето на монархот би престанале сите дебати и би се спречило усвојувањето на адресата. Кога првично изјави дека неговите коњи не можат да бидат подготвени за кратко време, Вилијам би требал да рече: "Тогаш јас ќе одам во кабината!" Тренерот и коњите брзо беа собрани и Вилијам веднаш продолжи во Парламентот. Рече времето на сцената пред пристигнувањето на Вилијам, "Потполно е невозможно да се опише сцената ... Насилните тонови и гестови на благородните Господари ... ги воодушевија гледачите, и влијаеја на дамите кои беа присутни со видливи аларми." Господарот Лондондери удираше со камшик, заканувајќи се дека ќе ги истепа поддржувачите на Владата, и беше фатен од страна на четири негови колеги. Вилијам набрзина ја стави круната, влезе во комората, и го распушти парламентот. Ова ги принуди новите избори за Долниот дом, кои дадоа голема победа за реформаторите. Но, иако Долниот дом беше одреден за во корист на парламентарните реформи, Долниот дом остана непомирлив да се противи на тоа.
Кризата траеше кратко време за време на прославата на крунисувањето на кралот на 8 септември 1831. Во прво време, додека го прекинуваше парламентот, кралот сакаше да раздава со целосното крунисување, чувствувајќи дека неговото носење на круната на главата не одговори на никаква потреба. Тој беше поинаку убеден од традиционалистите. Тој одби, сепак, да го прослави крунисувањето на скап начин како и неговиот брат - во 1821 година, крунисувањето имаше цена од 240.000 фунти, од кои 16.000 фунти беа само за да се изнајми накитот. Според инструкциите на Вилијам, буџетот на Личниот совет на кралицата/кралот беше помалку од 30,000 фунти за крунисувањето. Кога традиционалистичките Ториевци се заканија дека ќе го бојкотираат она што тие го нарекуваат "Половина нација на круната",  Кралот возврати дека тие треба да одат само напред, и дека тој очекува "поголем погоден простор   и помалку топлина".
По отфрлањето на Вториот закон за реформата на парламентарниот систем од страна на Горниот дом во октомври 1831 година, агитацијата за реформата растеше низ целата земја; демонстрациите пораснаа во насилни во т.н. "реформи на немири". Популарното и возбуденото министерство на Греј одби да го прифати поразот на Долниот Дом, и повторно го воведе законот, со кој уште се соочува со тешкотии во Долниот Дом. Исфрустриран од непослушноста на господарите, Греј смета дека кралот создава доволен број на нови колеги за да се обезбеди усвојувањето на законот за реформата на парламентарниот систем. Кралот се противи - иако тој има моќ да создава неограничен број на колеги, тој веќе создаде 22 нови врсници во своите крунисувачки достигнувања.
Вилијам колебливо се согласи на создавањето на бројот на врсници доволно за "да се обезбеди успех за законот ". Сепак, Кралот, повикувајќи се на тешкотиите со постојаното проширување на благородници, изјави Греј дека творбите мора да се ограничени, колку што е можно, од најстарите синови и обезбедување на наследници на постоечките врсници, така што создадените перски титули на крајот би се вдлабочиле  како наслови на подружница. Овој пат, господарите не го одбија целосно законот, но почнаа да се подготвуваат за да го променат својот основен углед преку амандмани. Греј и неговите колеги министри одлучија да поднесат оставка ако кралот не се согласи со итно и големо создавање за да засили законот во негова целост. Кралот ги одби, а потоа ги прифати нивните оставки. Кралот се обидел да го врати Војводата од Велингтон во канцеларијата, но Велингтон немаше доволно поддршка за да формира министерство и популарноста на кралот се намали, за сите времиња. Калта и нечистотијата беа прицврстени на неговата кола и тој беше јавно свикан. Кралот се согласи да го преназначи Министерството на Греј, и да создаде нови врсници ако Долниот Дом и натаму продолжи да претставува потешкотии. Загрижен од заканата на творбите, повеќето противници на законот беа воздржани и Актот на реформата 1832 беше усвоен. Моб бандата ги обвини акциите на Вилијам за влијанието на неговата сопруга и брат, и неговата популарност се врати.
Надворешна политика
Вилијам не им верувал на странци, особено на некои французи, кои тој ги призна како "предрасуда". Тој исто така силно чувствувал дека Британија не треба да се меша во внатрешните работи на други нации, кои го доведоа до конфликт со интервенционистичкиот Секретар за Надворешни работи, Господарот Палмерстон. Вилијам ја поддржа белгиската независност и, откако неприфатливо Холандските и Француските кандидати беа ставени напред, фаворизираниот Принц Леополд на Саксобурготски и Гота, и својата внука вдовица, Шарлот, беа како кандидати за новосоздадениот Белгиски престол.
Иако тој имал репутација за блуткавоста и кловноста, Вилијам би можел да биде луциден и дипломатски. Тој предвиде дека потенцијалната изградба на Суецкиот Канал ќе ги подобри односите со Египет, од витално значење, па сè до Британија. Подоцна во неговото владеење тој му ласкаше на американскиот амбасадор на вечерата, најавувајќи дека не жали што е "роден  слободен, независен Американец, толку многу ја почитувал таа нација, на која се родил Џорџ Вашингтон, најславниот човек што некогаш живеел ". Употребувајќи го неговиот личен шарм, Вилијам помагал во поправката на Англо-Американските односи, кои биле толку длабоко оштетени за време на владеењето на неговиот татко.
Крал на Хановер
Вилијам никогаш не го посетил Хановер како негов крал. Неговиот брат, принцот Адолфус, војводата од Кембриџ, дејствуваше како поткрал таму во текот на владеењето на Вилијам како што беше во текот на владеењето на Џорџ IV. Јавната перцепција во Германија беше дека Британија диктирала Хановерска политика. Ова не беше случај. Во 1832 година, Метерних воведе закони со кои се скротија  развиените либерални движења во Германија. Секретарот за надворешни работи на Велика Британија, Господарот Палмерстон се спротивстави на ова, и се обиде со влијанието на Вилијам да ја предизвика Хановерската влада да ја заземе истата позиција. Хановерската влада наместо што се согласи со Mетерних, повеќе се    разочара со Палмерстон, и Вилијам одби да интервенира. Конфликтот помеѓу Вилијам и Палмерстон за време во Хановер беше обновен следната година кога Mетерних повика конференција на Германските држави, и тие беа одржани во Виена, а Палмерстон сакаше Хановер да ја одбие поканата. Наместо тоа, поткралот прифати, и  беше целосно поддржан од Вилијам.
Во 1833, Вилијам потпиша нов устав за Хановер кој ја овласти средната класа, им даде ограничена моќ на пониските класи, и ја прошири улогата во парламентот на Хановер. Уставот беше отповикан по смртта на Вилијам од страна на новиот крал, братот на Вилијам, принцот Ернест Август, војводата од Камберленд.
Подоцнежен живот
До крајот на неговото владеење, Вилијам активно се вмеша во политиката само еднаш, во 1834 година, кога тој стана последниот британски владетел за да избере премиер   спротивно на волјата на парламентот. Во 1834 година, министерството се соочува со зголемување на непопуларност, и Господарот Греј се пензионира;  Министерот за внатрешни работи, Вилијам Ламб,  и вториот Виконт Мелбурн,  го заменија. Господарот Мелбурн ги задржа повеќето членови на кабинетот, а неговото министерство задржа големо мнозинство во Долниот дом. Некои членови на Владата, сепак, беа анатема за Кралот, и повеќе левичарски политики го загрижија. Претходната година Греј веќе го протурка законот со реформирањето на Протестантската црква на Ирска. Црквата собира десеток во Ирска, поддржана од повеќе епископии и беше богата. Сепак, одвај една осмина од Ирското население и припаѓаше на црквата на Ирска. Во некои парохии, немаше членови во црквата на Ирска, но сè уште имаше еден свештеник платен од страна на десетокот, собран од локалните католици и од Презвитеријанците, што доведе до обвиненија дека неактивните свештеници живеат во луксуз на сметка на живеењето на Ирците во нивото на егзистенција. Законот на Греј го намали бројот на епархиите на половина, беа укинати некои од канцелариите и беше истражен системот на десетокот. Дополнителни мерки за означување на вишокот приходи на црквата на Ирска беа најверојатно од страна на повеќе радикални членови на Владата, вклучувајќи го и Господарот Џон Расел. Особено, на кралот не му се допаѓаше Расел, нарекувајќи го „опасен малку радикален“.
Кралот имаше мешани односи со Господарот Мелбурн. Владата на Мелбурн објави повеќе идеи за да се воведе поголема демократија, како пренесувањето на овластувањата на Законодавниот совет на Долна Канада, кои во голема мера го вознемирија Кралот, кој стравува дека на крајот би се довело до губење на колонијата. Во прво време, Кралот силно се противеше на овие предлози. Вилијам му се извикува на генералниот гувернер од Канада - именуваниот Господар Госфорд,  "Присетете се тие што сте за во Канада ... решете ме мене, мојот Господар, Кабинетот не е мој Кабинет, тие би требале подобро да се погрижат или за Бога, јас ќе ги отповикам.  Кога синот на Вилијам, Октавијан Август Фицкларенс го праша својот татко дали кралот би се забавувал за време на Аскотската недела, Вилијам безнадежно одговорил: " Не можам да дадам какви било вечери без да поканувам   министри, и јас повеќе би сакал да го видам ѓаволот отколку ниту еден од нив во мојата куќа. " Сепак, Вилијам ги одобри препораките на кабинетот за реформи. И покрај неговите несогласувања со Господарот Мелбурн, кралот напиша со воодушевување за да му честита на премиерот кога тој триумфираше во случај на прељуба донесена против него во врска со Дамата Каролина Нортон - тој одбил за да му се дозволи на Мелбурн да поднесе оставка кога случајот беше првично донесен.   Кралот и премиерот конечно најдоа модус вивенди;. Со применувањето на тактот и на цврстината на Мелбурн кога повикаше, додека Вилијам сфати дека неговиот прв министер беше многу помалку радикален во својата политика отколку што кралот се плашел.
И кралот и кралицата и беа наклонети на нивната внука, принцезата Викторија од Кент. Нивните обиди да изградат близок однос со девојчето беа исфрустрирани од конфликтот помеѓу кралот и Војвотката од Кент, мајката вдовица на младата принцезата. Кралот, бесен поради она што тој го зеде, да биде непочитувано од  Војвотката на неговата сопруга, ја искористи можноста во она што го покажа на својот банкет на последниот роденден во август 1836 година да го реши резултатот. Говорејќи им на оние кои беа собрани на банкетот, на кој беа вклучени Војвотката и принцезата Викторија, Вилијам изрази надеж дека тој ќе преживее сè додека Викторија беше 18 така што Војвотката од Кент никогаш нема да биде Регент. Тој рече: "Јас верувам во Бога дека мојот живот може да биде поштеден за веше девет месеци ... Јас тогаш треба да имам задоволство за напуштање на практикувањето на Кралската власт на личниот авторитет на таа млада дама, наследничка најверојатно на круната, а не во рацете на еден човек сега до мене, кој е опкружен со советници на злото и е неспособен да дејствува со коректност во ситуација во која таа би била поставена. " Говорот беше толку ужасен што Викторија се расплаче, додека нејзината мајка молчеше и беше тешко убедена да не ја напушти веднаш вечерата (двете ја напушти следниот ден). Несомнениот испад на Вилијам придонесе за лошото мислење на Викторија за него како "добар стар човек, иако ексцентричен и чуден". Вилијам преживеа, иако смртно болен, во месецот кога Викторија станува полнолетна. "! Кутар, неквалитетен стар човек!", Викторија напиша како тој да умираше, "Жал ми е за него. Тој секогаш беше добар за мене".
Вилијам и неговиот најстар син, Џорџ, Ерл од Манстер, беа отуѓени во тоа време, но Вилијам се надеваше дека писмото со сочувство од Минстерот сигнализираше  помирување. Неговите надежи не беа исполнети, и Манстер, сè уште размислува дека на нему не му се имало дадено доволно пари или патронажа, остана горчлив до крај.
Кралицата Аделаида посветено присуствуваше на умирањето на Вилијам, повеќе од десет дена, без да си легне во кревет. Вилијам IV почина од срцев удар во раните утрински часови на 20 јуни 1837 година во замокот Виндзор, каде беше погребан. Како тој да немал легитимни прашања за начинот на живеењето, круната на Обединетото Кралство предадена на принцезата Викторија од Кент, единственото дете на Едвард Август, војводата од Кент, четвртиот син на Џорџ III. Под законот според кој женските наследници немаат право на круната, жената не може да го отфрли Хановер, така и Хановерската круна отиде кај петтиот син на Џорџ III, Ернест Август,  војводата од Камберленд. Со смртта на Вилијам, така заврши персоналната унија на Велика Британија и Хановер, која опстојуваше од 1714.
Главните корисници на неговата волја беа неговите осум преживеани деца од страна на г-ѓа Јордан. Иако Вилијам IV не е директен предок на подоцнежните монарси на Обединетото Кралство, тој има многу значајни потомци преку неговата вонбрачно семејство со г-ѓата Јордан, вклучувајќи го и премиерот Дејвид Камерон,  Телевизискиот водител Адам Харт-Дејвис, автор и државник Даф Купер, и војводата од Фајф, кој се оженил со внуката Луиз на кралицата Викторија.
Мемоари
Владеењето на Вилијам беше кратко, но полно со настани. Надмоќта на Долниот дом и соодветниот пад на Горниот дом беа означени од страна на кризата на реформите, при што за првпат од страна на министерството беше употребувана заканата од поплавите во Горниот дом со врсниците. Слабеењето на Горниот дом продолжи и во текот на XIX век, а кулминираше во текот на дваесеттиот век, со текот на Актот на Парламентот 1911 година. Истата закана која била употребена во текот на кризата на реформите - заканата за поплавите во Горниот дом, преку создавање на неколку нови врсници - беше употребена за да го набави неговото усвојување.
Намалувањето на влијанието на круната беше јасно означено со настаните од времето на Вилијам, особено со разрешувањето на министерството на Мелбурн. Кризата во врска со разрешувањето на Мелбурн исто така, го посочи намалувањето на влијанието на кралот со луѓето. За време на владеењето на Џорџ III, кралот би можел да отфрли  едно министерство, назначено од друг, да го распушти парламентот, и се очекуваше  луѓето да гласаат во корист на новата администрација. Како што беше последицата на распадот во 1784, по отпуштањето на Фокс - Северна Коалиција, и 1807, по отпуштањето на Вилијам Виндам Гренвил, првиот Барон Гренвил. Но, кога Вилијам IV го отфрли министерството на Мелбурн, Ториевците под Сер Роберт Пил не беа во можност да победат на претстојните избори. Способноста на кралот да влијае врз  мислењето на луѓето, а со тоа и националната политика, беше намалена. Ниту еден од наследниците на Вилијам не се обиде да отстрани некоја влада или пак да назначи друга  наспроти желбите на Парламентот. Вилијам сфати дека како уставен монарх бил немоќен да оди против мислењето на Парламентот. Тој рече: "Имајќи ги предвид нештата, јас им ги кажувам на моите министри. Ако тие не ги прифаќаат, јас не можам да помогнам во тоа. Јас ја исполнив мојата обврска".
Титули и звања
Официјалното цело назначување и титулар на Вилијам како Крал на Обединетото Кралство беше „Вилијам Четврти, од Божјата благодат, на Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска, крал, бранител на верата“. Тој беше првиот крал на Обединетото Кралство под името  Вилијам, иако имаше тројца претходни кралеви, на Англија наречен Вилијам и двајца од Шкотска.
Неговото назначување и титулар во Хановер беше "Вилијам четврти, од божјата благодат, Крал на Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска, итн., а исто така и Крал на Хановер, војвода од Брауншвајг и Линебург, итн."
Грб
Како син на владетел, на Вилијам му беше доделено користењето на кралскиот грб (без изборна хералдика во Хановерскиот квартет) во 1781 година, карактеризирано со  етикетата на трите сребрени точки, централната точка носи црвен крст, секоја од надворешните  точки носи модро сидро. Во 1801 неговиот грб се смени со кралскиот грб, но белезите на карактеристичниот знак останаа исти.
Како крал неговите грбови беа оние на неговите две кралства, Обединетото Кралство и Хановер, тие се надредени: Квартални, првата и четвртата четвртина се црвени, и има три бледозлатни лава минувачи стражари (за Англија); Втората четвртина има црвен лав со златна позадина (за Шкотска); третата четвртина има азурна боја и златна харфа ( за Ирска), целосниот штит (со грб) по Шеврон (за Хановер), првата четвртина е црвена, и има два бледозлатни лава минувачи стражари (за Брауншвајг), втората четвртина има златно семантички срца и со неконтролиран лав со азурна боја (за Линебург), третата четвртина е црвена и има морски  коњ (за Вестфалија), целосен штит (со грб), обвинет за златната круна на Карло Велики, целиот штит со грб надвиснат од круната.
Сар на Летните олимписки игри 1952
Национален олимписки комитет на Сар основан во 1950 година во протекторатот Сар кој постоел од 1947 до 1956 година, област од Западна Германија кој повторно бил окупиран во 1945 година од страна на Франција. Како посебна екипа, Тие земале учество само на Летните олимписки игри во 1952 година, пред повторно да се приклучи на германската екипа на летните игри во 1956 година. 36 натпреварувачи, 31 маж и 5 жени, земале учество во 32 настани во 9 спортови.
Историја
Веднаш по Првата светска војна на Сарската област првично не и било дозволено да се обедини со Вајмарската Република и останала под воена окупација неколку години по војната, по Втората светска војна на Сарската област повторно не и било овозможено да се придружи на ФР Германија која била основана во мај 1949 година. Од друга страна, анексијата на Франција бил забранета од страна на сојуниците и атлантската повелба.
Бидејќи месното население не сакало да и се придружи на Германија,биле основани паралелни внатрешни установи, како и посебни спортски екипи како на пример Сарската фудбалска репрезентација, а во 1950 година и НОК, кој ан германски се нарекува Nationales Olympisches Komitee des Saarlandes.
Лески (Горно Дивјаци)
Лески — археолошко наоѓалиште во крушевското село Горно Дивјаци. Претставува доцносредновековна населба. Се наоѓа на 1 км јужно од селото, каде се гледаат остатоци од стари градби - сувоѕидици. Месноста е обрасната со дабова шума и зафаќа простор од 100 × 100 м.
Сар на Летните олимписки игри 1952
Историја
Во област во која Долберг со 695 метри е највисоката точка, не испратиле спортисти во Осло за учесто на зимските игри во 1952 година поради недостатокот на спортитисти во зимските спортови. Бидејќи Сар има преку 500 години рударска историја, тии донирале рударска ламба со која се пренесувалл безбедно пламенот во авионите, првпат употребен на летните игри во Хелсинки, 1952 година.
На церемонијата на отворањето 36 или како што е забележано од водителите на игрите 41 спортисти од Сар марширале на стадионот пред германската екипа, која на фински јазик се нарекува „Сакса“. Екипата, која е наведена во официјачните документи се состоела од 44 мажи и 6 жени или со 71 натпреварувачи, 16 официјални лица, 11 набљудувачи што давало вкупен број од 98 кои не освоиле медал и сре рангирале како 44-ти од вкупно 69 екипи.
По референдумот во октомври 1955 година со големо мнозинство го отфрлиле статутот на Сар како независна европска територија, со што жителите индиректно гласале за приосоединување кон ФР Германија. Па така последователниот Сарски договор од октомври 1956 година и дозволил на областа Сар да се присоедини со Германија од почетокот на 1 јануари 1957 година.
Иако можеле сепак, Сар не испратиле посебна екипа на Летните олимписки игри во 1956 година, настапиле како Обединета германнска екипа која се состоела од спортисти од сите три германски држави за прв и единствен пат. Со тоа 1952 година била единиствената година на која Сарската екипа се натправарувала како независна. Олимпискиот комитет на Сар се распуѓтил во февруари 1957 година бидејќи неговите членови, као и сите други установи на Сар станале дел од Германија.
Значајни натпреварувачи
Тереза Ценц (родена на 15 окромври 1932 година во Мерциг), месен шампион,завршила 9-та на трките со кану на игрите во 1952 година, одржан на отворено на Балтичкото Море, што било ново искуство за 19 годишната натпреварувачка од копннениод дел на Германија. Таа станала светски шампион во K-1 500 м, со што станала дел од историјата на Сар и нејзиниот град Метлах. Откако и било дозволено да се натпреварува за Германија во 1956 година, таа о освоила сребрениот медал а во 1960 година освоила два сребрени медали, откако била поразена од страна на советските натпреварувачи во фотофиниш. Во 1964 година, таа била тренер ан освојувачите на злато Розвита Езер и Анамарија Цимерман, екипа која го одбранила златото на игрите во 1968 година.
Мечување
Пет мечувалци, сите мажи, го претставувале Сар на игрите во 1952 година.
Стрелаштво
Двајца стрелци го претставувале Сар на игрите во 1952 година.
ФЕСТ
ФЕСТ е меѓународен филмски фестивал што се одржува во Белград, Србија.
ФЕСТ 2015
43. издание на ФЕСТ било свечено отворено на 27 февруари 2015 година, а фестивалот траел до 8 март. Официјален слоган на фестивалот бил „Тука сме! Во соѕвездието на победниците„, а биле прикажани 120 филмови, од кои 90 премиери. Притоа, нововоспоставената почесна награда „Белградски победник“ му била доделена на американскиот актер Ричард Драјфус, познат по улогите во филмовите: „Американски графити“ на Џорџ Лукас, „Зошто ме осудивте на живот“ на Џон Бадам, „Ајкула“ на Стивен Спилберг, „Ноќта паѓа над Менхетен“ на Сидни Ламет итн. Притоа, на конференцијата за новинарите, Драјфус изјавил дека „Источна Европа секогаш ја чувствува како враќање дома, бидејќи потекнува од овој дел на светот“. Исто така, со „Белградски победник“ биле наградени и српската глумица Милена Дравиќ и рускиот режисер Александар Сокуров, кому во рамките на фестивалот му бил направен и омаж, составен од неколку негови филмови. Американскиот глумец Џон Севиџ (познат по улогите во филмовите „Коса“, „Ловци на елени“ и „Љубовниците на Марија“) ја добил наградата „Златен печат“, која ја доделува Југословенската кинотека за „сè што направил за светската кинематографија“.
Неопределен број
Неопредлен број (или „фази“ број, од англ. fuzzy number) е продолжение на еден обичен број во смисла што не се однесува на една единствена вредност, туку на поврзано множество на можни вредности, каде секоја можна вредност има своја „тежина“ помеѓу 0 и 1. Оваа тежина се нарекува функција на припадност. Затоа еден неопределен број е посебен случај на конвексно неопределено множество. Како што неопределена логика е продолжение на Буловата логика (која користи само 'да' и 'не', без ништо помеѓу нив), така неопределените броеви се продолжение на реалните броеви. Пресметките со неопределени броеви овозможуваат работење со неизвесност кај параметрите, својствата, геометријата, првичните услови итн.
1000 п.н.е.
1000 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1000. година пред новата ера, последна од првиот милениум п.н.е., последна од 10 век п.н.е. и прва од 1000-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4508 и 4509 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3750 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2760 и 2761 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 247 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1000 година се протега во 1636 и 1637, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1696 и 1697 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 457 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1671 и 1670 исламска година пред хиџра.
Адмиралитетски јазици
Адмиралитетските јазици или адмиралски јазици се подгрупа на океанските јазици од семејството на малајско-полинезиски јазици. Овие јазици се делат на источна и западна подгрупа, а понекогаши јапскиот јазик се смета за дел од оваа јазична група, иако нема цврсти докази за тоа.
Класификација
Според Базата на основни австронезиски зборови, оваа група е сосема поддржана иако јапскиот јазик не бил земен превид во анализата.
Куп на шампиони 1987/88
Куп на шампиони 1987/88 — 33-то издание од Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување.
Финалето било одиграно на 25 мај 1988 на стадионот Некар во Штутгарт, каде што ПСВ Ајндховен ја победил екипата на Бенфика по подоброто изведување на пенали, со тоа освојуваќи го својот прв трофеј во Купот на шампионите.
Ова било трета последователна сезона без учество на англиските клубови, поради забраната која ја добиле по Хејселската трагедија во 1985 година, така што Евертон, првакот на Англија од претходната сезона не можел да учествува.
Португалија била единствена земја со два претставници, каде што покрај Порто, освојувач на Купот од претходната сезона, се натпреварувала и Бенфика, првак на Португалија од претходната сезона.
Прво коло
1 Партизани Тирана бил дисквалификуван од натпреварувањето од страна на УЕФА поради тоа што имале четири исклучени играчи во првиот натпревар.
Полуфинале
1 ПСВ се пласирал во полуфиналето поради правилото за постигнати повеќе голови на гости.
IC 696
IC 696 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 696 се споменува и како NGC 3296, NPM1G -12.0322.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 696 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 696 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 32 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 43' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 696 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31155.
Месје 73
NGC 6994 — четириѕвезден астеризам во соѕвездието Водолија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6994 се споменува и како M 73, OCL 89.
Откривање
Телото е откриено на 4 октомври 1780 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6994 е од видот *4. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,9 m. NGC 6994 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 58 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 38' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6994 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 299; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5778. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 791.
Список на државни водачи во 667 година
Ова е список на државни водачи во 67 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
168. западен меридијан
168. западен меридијан (168° ЗГД) — меридијан што се протега од Северниот Пол, преку Северноледениот Океан, Северна Америка, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до jужниот Пол.
Овој меридијан образува голема кружница со 12. источен меридијан.
Почнувајќи од Северниот Пол, па на југ до Јужниот, 168° ЗГД минува низ:
! width="135" | Координати ! Земја, територија, море ! Белешки
Иштлилтон
Иштлилтон е ацтечки бог на лекувањето, танцувањето, фестивалите и игрите. Тој е брат на Шочипили.
V367 Лебед
V367 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 6,99.
Дарко Дамески
Дарко Дамески (Прилеп, 12 мај 1932 - Скопје, 12 декември 1983) — еден од најистакнатите македонски театарски, филмски и телевизиски актери.
Во 1952 година ја заврши Државната средна театарска школа во Скопје. Беше член на Драмскиот ансамбл на Македонскиот народен театар во Скопје.
Во 1964 година, Дамески стана член на Драмскиот театар на чија сцена оствари четириесетина ликови во кои дојде од израз приврзаноста кон театарската уметност.
Во историјата на македонскиот филм неговото име е забележано уште во самите почетоци во „Волчја ноќ “, а потоа следуваат уште триесетина главни улоги, речиси во сите македонски филмови. Ликот на Дарко Дамески беше присутен и на малиот екран, почнувајќи од првите ТВ драми на ТВ Скопје, до речиси сите телевизиски серии и други позначајни емисии и проекти.
Последните години од животот ги посвети на монодрамата преку која остваруваше најширок контакт со публиката.
Животопис
Еден од најдобрите Македонски филмски и театарски глумци со право е нашиот актер Дамески Дарко. Тој е роден далечната 12.5.1932 година во Прилеп. На 17 годишна возраст се запишува на школување на тогашната Државна театарска школа во Скопје. Тој уште во текот на школувањето пројавува многу голем интерес за глума. Поради таа причина тој уште во текот на неговото школување настапува во македонски народен театар и уште во самиот почеток доаѓа до израз неговата приврзаност кон театарот и глумата. Во Македонскиот народен театар има остварено многу настапи и има остварено многу значајни улоги. Но тој не застанува тука, туку тој се фрла во водите на филмската глума. Дамески својот прв филмски ангажман го забележува со епизодната улога во првиот македонски филм наречен “ФРОСИНА”. После неговиот доста успешен настап во овој прв македонски филм тој настапува скоро во сите македонски филмови. Во повеќето од тие филмови има настапувано во главната улога,во споредна улога или пак како глумец. Неговиот физички изглед односно неговата физиономија ги одредила и ликовите коишто ги има толкувано. Тие ликови се воглавно негативци, со одредени исклучоци. Дамески има многу голем углед и на основањето на драмски театар. Тој во неговиот живот има остварено многу значајни и успешни улоги за коишто добива многу значајни награди и признанија. Едно од неговите најголеми достигнувања беше глумата во филмот “ЦРНО СЕМЕ”, со којашто ја збогатил својата глума со нови изразни средства и бил добитник на наградата “Златна Арена” на фестивал во Пула. Дамески е активен во полето на глумецстовото сè до неговата смрт. Тој починал 1983 година во Скопје.
Волчја ноќ
Овој филм е снимен 1955 година и е во времетраење од 83 минути.Тој е снимен во црно бела техника во производство на Вардар филм-Скопје.Волчја ноќ е филм од воен жанр од родот на играни филмови.Имено се опишува една ноќ на македонските партизани кои биле во некој планински предел на Македонија под бугарска окупација.Многумина од нив загинуваат во престрелките кои се водат таму, но некои сепак успеваат да преживеат и да им помогнат на другите партизани.Овој филм има освоено две награди.И двете награди ги има освоено во Пула во 1955 година, и тоа Сребрена арена за филм и Златна арена за сценарио на Славко Јаневски.
Македонска крвава свадба
Овој филм е снимен 1967 година во вајдскрин техника со времетраење од 102 минути, во производство на Вардар филм-Скопје.Тој е филм од историски жанр и му припања на родот играни филмови.Во овој филм се разкажува како еден турски бег ја грабнува Цвета и ја води во неговиот харем.За да ја ослободат на Цвета нејзините соселани и некулку дипломатски претставници вложиле напор за нејзино ослободување.Тој нивни труд бил успешен.Тие успеале да ја ослободат на Цвета.Но на денот на нејзината свадба со нејзиниот сакан, Спасе бегот доаѓа со неговите војници и почнуваат пукотници на сите страни.Цвета гине, а Спасе г6о убива бегот и заминува во комити.Овој филм има освоено златна ар4ена за сценографија во Пула и златна плакета со ликот на Ленин по повод прикажувачкиот успех во СССР.
Исправи се, Делфина
Филм од 1977 година, во времетраење од 101 минута, снимен во вајдскрин техника, во производство на Вардар филм-Скопје.Тој припања на жанрот психолошки филмови, од родот на играни филмови.Делфина е многу добра пливачка.Таа е решена да ги совлада сите тешкотии и препреки кои ќе и застанат на нејзиниот пат до целта.Нејзината цел е да истрае во совладувањето на водите на канал Ламанш.Односно таа сака да го преплива истиот канал.Таа поради нејзините крајно исцрпувачки напори со последни сили успева да го преплива Ламанш и да се исправи на нозе.Така таа ја оставирила својата најголема цел и го постигнала невозможното.Овој филм има освоено многу награди.Како позначајни можат да се издвојат бронзената арена во Пула, наградата за главна женска улога исто така доделена во Пула и др.