cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Просеко
Просеко е италијанско бело вино произведено на голема површина што опфаќа девет провинции во регионите Венето и Фриули Венеција Џулија, и именувано по селото Просеко кое е во провинцијата Трст, Италија. Направено е од грозјето Просеко, но правилата за деноминација дозволуваат до 15% од виното да бидат други дозволени сорти. Просеко речиси секогаш се прави во пенлив или полупенлив стил, но исто така е дозволено и мирно вино. Во рамките на поголемата ознака се две мали области, Конеглиано Валдобиадене Просеко во ридовите помеѓу градовите Конеглиано и Валдобиадене, и Асоло Просеко околу блискиот град Асоло.
Во 2019 година, Ле Колин дел Просеко ди Конеглиано и Валдобиадене станал светско наследство на УНЕСКО, во голема мера поради улогата на регионот во производството на Просеко. Од 2020 година, правилата дозволуваат розе сорта на просеко означено како спуманте розе, кое мора да содржи Глера измешана со 10-15% Пино ноир.
Историја
Во Трст на почетокот на шеснаесеттиот век, локалното вино „Рибола“ било промовирано како рекреација на Пукинијан прославен од Плиниј Постариот во неговата природна историја и пофален за неговите лековити квалитети од Ливија, сопругата на императорот Август. Потребата да се разликува „Рибола“ од Трст од другите вина со исто име, произведени во Горица и по пониска цена во Истра, на крајот на векот довело до промена на името. Следејќи го наводното место на производство во антиката, виното се нарекувало „castellum nobile vinum Pucinum“, според замокот кај селото Просеко.
Првото познато спомнување на името Просеко му се припишува на Англичанецот Фајнес Морисон, кој го користел правописот Prosecho. Морисон, во посета на северниот дел на Италија во 1593 година, забележал: „Хистрија е поделена на Форум Јулии, а Хистриа правилно се нарекува... Овде расте виното Пуцинум, сега наречено Просехо, многу прославено од Плиниј“. Тој го става Просеко меѓу познатите вина во Италија: „Ова се најпознатите вина во Италија. La lagrima di Christo Нeere Cinqueterre во Лигурија: La vernazza и белото Muskadine, особено она на Montefiaschoni во Тоскана: Cecubum и Falernum во Кралството Неапол и Просехо во Хистра“. Методот на винификација, вистинската одлика на оригиналниот Prosecco, се рашири најпрво во Горица, потоа — преку Венеција — во Далмација, Виченца и Тревизо.
Во 1754 година, зборот Просеко се појавил за прв пат во книгата Il Roccolo Ditirambo, напишана од Аурелиано Аканти во Новоледо, во општината Вилаверла која се наоѓа во провинцијата Виченца. Виното тогаш било познато кај локалното население од словенечки јазик како Просегкер или Просекар и се одгледувало на јадранскиот брег во близина на селата Контовело, Просеко, Санта Кроче и поранешниот римски вилиски град Баркола.
Стиховите се: Ed or ora immollarmi voglio il becco Con quel melaromatico prosecco. Ed or ora immollarmi voglio il becco Con quel melaromatico prosecco. На Италијански: „И сега би сакал да ја натопам устата со Просеко со неговиот букет од јаболка. Кавалерите од нивниот имот на планината Берико го собираат просекото, кое ги има најретките квалитети, што може да ги има едно вино од кое било друго место“. Монте Берико е ридот на градот Виченца.
Виното било дефинирано според грозјето што се користело за негово правење, глара, а марката не била заштитена. Селото Просеко било на околу 150 км од областите за одгледување и никогаш не одгледувало грозје глара. Британските увозници почнале да се интересираат за увоз на виното во количина; како одговор, италијанскиот министер за земјоделство ја проширил „denominazione di origine controllata“ за да го покрие далечното Просеко. Потоа следело барањето за статус на светско наследство на УНЕСКО за „Просеко Ридовите на Конељано и Валдобијаден“ неколку години подоцна. Просеко бил воведен на мејнстрим американскиот пазар во 2000 година од страна на Мионето, сега најголемиот американски увозник на Просеко, кој пријавил „неверојатен тренд на раст“ во 2008 година. , при што глобалната продажба расте со двоцифрен процент од 1998 година, потпомогната и од нејзината релативно ниска цена. Велика Британија во средината на 2010-тите стана најголемиот извозен пазар за Просеко, трошејќи една четвртина од целото италијанско производство. Производството масовно се проширило, до 500 милиони евра продажба во 2019 година.
Сè до винтиџот Просеко во 2008 година бил заштитен како DOC во Италија, како Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene, Prosecco di Conegliano, Prosecco di Valdobbiadene и Prosecco di Colli Asolani. Од 2009 година, овие две области биле промовирани во статус DOCG. За понатамошна заштита на името, здружението на традиционални одгледувачи на Просеко се залагал за статус на заштитена ознака на потекло за северноиталијанската Просеко според европскиот закон. Оттука, од 1 јануари 2010 година, Просеко, според наредбата на италијанскиот министер за земјоделство од 17 јули 2009 година, повеќе не е име на сорта на грозје, туку исклучиво географска ознака. Ова било потврдено со ЕГ-Регулатива бр. 1166/2009 од 30 ноември 2009 година. Colli Asolani Prosecco Superiore DOCG подоцна го променило своето име во Asolo Prosecco Superiore DOCG во 2014 година.
Производство
Просеко обично се произведува со помош на алтернативниот метод Charmat-Martinotti, во кој секундарната ферментација се одвива во големи резервоари од нерѓосувачки челик наместо во секое поединечно шише, што го прави виното помалку скапо за производство и минималното време на производство. е 30 дена. Повисок квалитет на Просеко со користење на овој метод ќе го ферментира виното во подолг период, до околу 9 месеци. Сепак, правилата за производство и за двата DOCG дозволуваат употреба на традиционалниот метод на секундарна ферментација во шишето, познат во Италија како Metodo Classico. Правилата на DOC и DOCG дозволуваат до 15% од виното Просеко да биде мешавина од Verdiso, Bianchetta Trevigiana, Perera, Chardonnay, Pinot Bianco, Pinot Grigio или Pinot Noir.
Во 2008 година биле произведени приближно 150 милиони шишиња Просеко. Огромниот последователен раст значело дека оваа бројка се приближила до 600 милиони шишиња во 2018 година.
Во регионот на Conegliano и Valdobbiadene DOCG, има повеќе од 150 производители и заедно го формираат Конзорциумот за заштита на Просеко од Conegliano и Valdobbiadene. DOCG има и сопствен конзорцио, со 94 производители.
Просеко DOC
Повеќето Просеко, без разлика дали DOC или DOCG, се прават како Spumante пенливо вино или Frizzante. Просеко DOC Spumante е најпознатата и популарна сорта, со подолготрајни меурчиња. Просеко DOC Frizzante има помалку бавни меурчиња. Мал дел се прави како Транкило, без меурчиња. Транкило изнесува само околу пет отсто од производството, а ова вино ретко се извезува.
Во зависност од нивната сладост, во согласност со Регулативите за сладост на виното на ЕУ за термините што се користат за да се означи сладоста на пенливо вино, Просеко се означени како „Brut“, „Extra Dry“ или „Сува“. Доминантниот стил на изработка е Extra-Dry, но количината на Brut сега се зголемува.
Грозјето Глера направено во стилот на Просеко надвор од DOC/DOCG има незаштитена ознака, како што е „IGT Veneto“, генерално е поевтино и со поразличен квалитет и не може да се нарече Просеко. Додека целото Просеко моментално е винифицирано во бело, предложена е розе верзија, но само за DOC, бидејќи била одбиена од DOCG. Веројатно е дека таквата роза, која би вклучувала мал дел од винифицирана црвена боја на Пино Ноар, ќе биде усвоена само на ниво на DOC од жетвата во 2019 година и затоа ќе биде достапна за купување веќе од јануари 2020 година.
Просеко Superiore DOCG
Постојат два Просеко Superiore DOCG, поделени со реката Пиаве, во провинцијата Тревизо, Венето. Просеко Conegliano Valdobbiadene Superiore DOCG е направен на ридовите помеѓу градовите Conegliano, Valdobbiadene и Vittorio Veneto. Додека најголемиот дел од Просеко DOC се одгледува на ниски рамнини на проширена површина која покрива 23.300 хектари, DOCG Просеко Superiore се одгледува исклучиво на лозја на рид во две далеку помали области за одгледување. Стрмнината на ридовите значи дека сè, од кроење до берење, главно се прави рачно. Рачниот аспект, особено за жетвата, дополнително го зголемува квалитетот.
Подзона Картизе
Ридот Картизе е лозје со височина од 305 метри од 107 хектари винова лоза, во сопственост на 140 лозари. Просеко од неговото грозје, од кое релативно малку се произведува, нашироко се смета дека е со највисок квалитет, па дури и „Grand Cru“ на Просеко.
Теоретски, хектар грозје од Картизе се проценува дека вреди повеќе од 1 милион американски долари во 2008 година, а неговата вредност се проценува дека се зголемила на 1,5-2 милиони евра во 2015 година, најмногу за лозје во Италија. Пенливото вино произведено од Картице неодамна беше именувано од страна на производителите како Супериоре ди Картице, без да се спомене Просеко на предната етикета за дополнително да се нагласи неговата територија.
Според локалната легенда, грозјето Картице традиционално се берело последно, бидејќи лозите биле сместени на стрмни падини и тешко достапни, што довело до лозарите да откријат дека овој продолжен период на зреење го подобрува вкусот. Сепак, на слепото дегустирање на саемот Винитали во 2006 година, Картице Спуманти беа постојано рангирани зад „нормалниот“ Просеко.
Речни подзони
Додека Картице е подзона на врвот на пирамидата за квалитет Просеко Conegliano Valdobbiadene Superiore DOCG, нивниот Консорзио воведе и официјални разграничувања на Риве, всушност 15 комуни кои можат да направат 43 различни вина од подзоната Риве. Овие се именувани по индивидуалните ридови од каде што потекнува грозјето, иако ова додава сложеност и усвојувањето досега е непроменливо. Намерата е да се истакне различните микроклими и посебните тероари пронајдени во DOCG. Асоло Супериоре DOCG не воведе подзони.
Потрошувачка
Во Италија, Просеко е сеприсутно користено вино. Надвор од Италија најчесто се пие како аперитив. Како и со другите пенливи вина, Просеко се служи разладено.
Освен за Col Fondo и секое Método Classico Prosecco, повеќето Просекo не ферментираат во шишето. Обично, треба да се пие млад, по можност во рок од три до пет години од неговиот гроздобер. Сепак, висококвалитетното Просеко може да старее до седум години.
Ставот дека Просеко не може да се старее беше оспорен од други експерти. Дегустација во 2013 година на вина произведени помеѓу 1983 и 2013 година ја покажа долговечноста на вината од еден од нивните врвни производители.
Просеко има минимум 10,5–11,5% алкохол по волумен, во зависност од правилата DOC/DOCG. Вкусот на Просеко е опишан како ароматичен и остар, што потсетува на жолто јаболко, круша, бела праска и кајсија. Повеќето варијанти на Просеко имаат интензивни примарни ароми и треба да имаат свеж, лесен и релативно едноставен вкус.
Финале на Светското првенство во фудбал 1998
Финалето на Светското првенство во фудбал 1998 година бил фудбалски натпревар со кој се одредил победникот на Светското првенство во фудбал 1998 година. Ова било 16-тото финале на Светското првенство, турнир на кој учествуваат фудбалските репрезентации кој се членки на ФИФА. Финалето било одиграно на Стад де Франс во Сен Дени на 12 јули 1998 година.
Во финалето играле репрезентациите на, бранителот на титулата од претходното издание, и домаќинот. Така ова Светско првенство останало забележано, по тоа што за првпат во историјата на натпреварувањето во финалето се сретнале домаќинот на турнирот и бранителот на титулата. Натпреварот завршил со победа на Франција со убедливи 3-0, со што тие го освоиле своето прво Светско првенство, а самото време на одигрување натпреварот на два дена пред државниот празник „Денот на Бастилја“ дало дополнителен шмек на победата и поводи за уште поголема радост и прослава кај французите. Херој во финалето за триколорите бил Зинедин Зидан (подоцна избран и за играч на натпреварот) со двата гола постигнати во првото полувреме, додека Емануел Пети го постигнал третиот гол длабоко во судиското продолжение од второто полувреме за да ја запечати победата и титулата на Франција.
Франција станала седмата земја која триумфирала на Светското првенство и шеста која тоа го сторила на домашен терен по (1930),  (1934),  (1966),  (1974) и  (1978). Ова исто така, било и првото финале за Франција, по поразите во полуфиналето во 1958, 1982 и 1986 година.
Бразил
Бразил бил извлечен во групата А од групната фаза заедно со, и. Тие забележале победи во првите два натпревари над Шкотска (2–1) и Мароко (3–0), со кои ја обезбедиле првата позиција во групата, пред да бидат поразени од Норвешка со 1–2 во нивниот последен натпревар од групната фаза.
Во осминафиналето бразилците се сретнале со второпласираната репрезентација од групата Б,, која ја совладале со убедливи 4–1, со головите на Роналдо и Сесар Сампајо (двајцата постигнале по два гола). Во четвртфиналето, тие играле против, која ја совладале со тесен резултат 3–2. Иако данците повеле со 1–0 со раниот гол на Мартин Јоргенсен уште во втората минута, Бразил го свртел натпреварот во своја полза со головите на Бебето и Ривалдо. Бријан Лаудруп изедначил за Данска по 50 минути игра на 2-2, но победата на Бразил им ја донел Ривалдо со својот втор гол десеттина минути подоцна.
Во полуфиналето, Бразил се соочил со во Марсеј. Натпреварот завршил 1–1 по 90 минути игра, а стрелци на головите биле Роналдо на почетокот на второто полувреме и Патрик Клајверт кој изедначил за Холандија во 87-мата минута. Нерешниот резултат значел дека натпреварот ќе оди во продолженија, каде не бил постигнат златен гол, по што морал да се реши по изведување пенали. Бразил победил со 4–2 по изведување на пеналите и се пласирал во одново во финалето како и на турнирот пред четири години одржан во САД.
Франција
Франција била извлечена во групата Ц заедно со, и. Тие ја отвориле првенството со лесна победа од 3–0 над Јужна Африка, по што следела резултатски уште поубедлива победа со 4–0 над Саудијска Арабија. Првото место во групата французите го обезбедиле после третата победа во групата, совладувајќи ја Данска со 2–1 со головите на Јури Џоркаеф и Емануел Пети.
Во следната фаза, тие се сретнале со второпласираната селекција од групата Д,. Во натпреварот кој ќе се покаже како еден од најтешките за Франција на турнирот, тие победиле со 1-0 по продолженија благодарение на златниот гол постигнат од страна на Лоран Блан. Во четвртфиналето Франција ја очекувало европското дерби против дотогашниот трикратен Светски првак. Натпреварот бил доста неизвесен и напнат, завршувајќи без голови 0–0, по што следеле нови продолженија за Франција но овојпат и пенали. Франција победила со 4–3 по изведувањето на пеналите, а клучно се покажало промашувањето на италијанскиот фудбалер Лујџи Ди Бјаџо кој ја погодил пречката.
Во полуфиналето, домаќинот се сретнал со изненадувањето на турнирот, репрезентацијата на. После првото полувреме во кое немало голови, Хрватска прва дошла во водство уште во првата минута од второто полувреме со петтиот гол на турнирот на Давор Шукер. Меѓутоа радоста на хрватите кратко траела, бидејќи Франција веднаш одговорила преку Лилијан Тирам, кој го постигнал својот прв гол за репрезентацијата во својата кариера. Дваесеттина минути подоцна, Тирам погодил уште еднаш за целосен пресврт и за пласман на Франција во првото историско финале за нив. Натпреварот завршил со контроверзии, кога Блан бил исклучен по пресметката со хрватот Славен Билиќ. Билиќ паднал на земја, наводно од болка, но повторените снимки сепак покажале дека имало минимален контакт помеѓу играчите. Исклучувањето на Блан значело дека тој ќе го пропушти финалето.
Преглед на натпреварот
Денот на натпреварот го одбележиле шпекулации за состојбата на бразилскиот напаѓач Роналдо, кој имал епилептичен напад во попладневните часови. Откако првично бил изоставен од списокот со повикани играчи за натпреварот, и покрај неговата физичка состојба, само 72 минути пред почетокот на натпреварот било објавено дека тој ќе игра. Што навистина се случило со него тој ден, до денес останува неразјаснета мистерија иако постојат многу теории.
На првиот гол во финалето се чекало до 27-мата минута, кога Зинедин Зидан го „разбил“ Леонардо во воздухот и со силен и прецизен удар со глава и донел водство на Франција по корнерот од десната страна изведен од Емануел Пети. Само неколку минути подоцна, Роналдо бил изведен во добра ситуација напред со долга топка од Дунга, но тој не успеал да ја стигне пред голманот Фабиен Бартез, кој се судрил со бразилскиот напаѓач. И на двајцата им била потребна помош од медицинските екипи, но брзо се опоравиле. Плејмејкерите на бразилската репрезентација Леонардо и Ривалдо биле одлично затворени од Дидје Дешан и Кристијан Карембе, а на бразилците исто така им било тешко да ги надиграат французите и по страничните позиции каде бековите на триколорите Биксант Лизаразу и Лилијан Тирам помогнале во целосно неутрализирање на нивните колеги од спротивната страна во офанзива, па така Кафу и Роберто Карлос не биле во можност да придонесат многу во нападот на Бразил, како што тоа го правеле на претходните натпревари на турнирот. Во судиското продолжение од првото полувреме, Франција имала одлична шанса да го удвои своето водство кога по грешката на двајцата централни дефанзивци на Бразил, Жуниор Бајано и Алдаир, топката стигнала до Стефан Гиварш оставајќи го во ситуација еден на еден со Клаудио Тафарел, но удар на францускиот напаѓач бил слаб и Тафарел го одбранил избивајќи ја топката во корнер. И само една минута подоцна дежа ву: корнер за Франција, но овојпат Јури Џоркаеф нафрли од левата страна, а Зидан е одново на вистинското место повторно стрелајќи со глава го совладува Тафарел за 2-0 за Франција во првата минута од судиското продолжение на првото полувреме. Тоа бил и резултатот со кој се заминало на одмор.
Во второто полувреме, Роналдо имал шанса да ја преполови негативата. Топката паднала пред него во шеснаесетникот, но неговиот удар завршил само во прегратките на Бартез. Бразил имале и друга шанса во завршницата кога Денилсон ја погодил пречката од добра позиција во казнениот простор. Од друга страна Франција била близу до трет гол кога замената Кристоф Дугари излегол во одлична позиција, но шутирал многу неспретно и топката завршила покрај голот на Бразил. Во последните нешто повеќе од 20 минути, Бразил имале и играч повеќе по исклучувањето на Марсел Десаи, кој заработил втор жолт картон за прекршок направен над Кафу. Но ниту тоа многу не им помогнало да се сменат работите на теренот. И конечно во третата минута од судиското надополнување, играчот за врска Емануел Пети ја запечатил победата на домаќините на турнирот со трет гол во мрежата на јужноамериканците, откако добиената топка од неговиот соиграч од Арсенал Патрик Виера, успеал да ја смести во десниот долен агол од мрежата на Тафарел.
Детали
Правила на натпреварот:
По натпреварот
Франција станала шестата од - заклучно со 2018 година - седум земји што го освоиле Светското првенство во својот прв настап во финалето, 32 години по последната екипа која го сторила тоа, (во 1966). Исто така, станала и шестата и - заклучно со 2018 година - до денес последната земја која триумфирала на домашно тло. Десаи станал првиот играч кој добил црвен картон и го освоил Светското првенство.
За Бразил, ова бил само вториот пат кога тие се нашле на губиничката страна во некое финале на Светско првенство, по нивниот пораз со 2–1 од  во таканареченото де факто финале на Светското првенство 1950 на домашно тло, познато и како Мараканазо во Бразил. Резултатот од 3-0 значел најтежок пораз за Бразил на Светските првенства, сè до срамотниот пораз со 7–1 од Германија во полуфиналето на првенството во 2014, кое исто така се играло во Бразил.
По овој историски и најголем успех во историјата на француската репрезентација, тие успешно се квалификувале за Европското првенство 2000 што се одржало во Холандија и Белгија, каде ја потврдиле својата доминација во репрезентативниот фудбал во овие две години освојувајќи ја титулата и таму совладувајќи ја со 2-1 во финалето по продолженија. Бразил ја освоил титулата на Копа Америка во 1999 и го освоил следното Светско првенство во Јапонија и Јужна Кореја. Франција пак таму станала првиот бранител на титулата кој ќе биде елиминиран во првата фаза на турнирот, пред да се врати во финалето во 2006 година. Тие го совладале Бразил со 1-0 во четвртфиналето на патот до тоа финале каде загубиле од Италија по изведување на пенали.
70П/Коџима
70П/Коџима е периодични комети во Сончевиот Систем со тековен орбитален период од 7,05 години.
Витенборн
Витенборн (Wittenborn) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
70П/Коџима
Откриена била во Ишики, Аичи, Јапонија од Нобухиса Коџима, кој ја проценил нејзината осветленост на светлинска величина 14. Нејзината параболична орбита била пресметана од Кичиро Фурукава со дата на перихел од 1 ноември 1970 година. Ова било ревидирање врз основа на понатамошни набљудувања на елипсовидна орбита со перихел од 7 октомври и орбитален период од 6.16.
Хироки Косаи и Фурукава ја преместиле кометата на 9 декември 1977 година при нејзиното следно предвидено појавување со телескопот Шмит од 105 & nbsp; cm во Станицата Кисо на Астрономската опсерваторија во Токио, проценувајќи ја нејзината светлина на 16 магнитуда. Потоа беше забележана во 1985/1986 и 1992/1994 година од Вселенски часовник со светлини од 20 и 22,1. Тогаш кометата поминала блиску до Јупитер, што го намалило растојанието на перихелот од 2,4 АЕ (Астрономска единица на) 1,97 AЕ, ја зголеми ексцентричноста од 0,39 на 0,46 и го намали орбиталниот период од 7,85 на 6,99 години.
466
466 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 466 година од новата ера, 466. од првиот милениум, 66. од V век и седма од 460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5974 и 5975 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5216 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4226 и 4227 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1219.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 466 година се протега во 3102 и 3103, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3162 и 3163 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1009. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 161 и 160 година пред хиџра.
Испробување на програмска опрема
Испробување на програмска опрема — доста значајна фаза во разработката на еден систем. Околу 40 – 50 проценти од буџетот планиран за развој на еден систем е планиран за испробувањето. Испробувањето всушност претставува еден вид на истражување со цел да се обезбедат информации за квалитетот на производот и да се пронајдат грешките. Исто така со испробувањето на програмската опрема се обезбедува и објективни и независен пристап и на тој начин се овозможува клиентите да го ценат и разберат ризикот на имплементацијата на софтверот. Техниките за испробување вклучуваат процеси за испробување на програмата или апликацијата, во време на извршување, со цел да најдат програмски грешки или други дефекти.
Исто така може да се каже дека испробувањето на софтвер претставува процес за валидација и верификација на програмата, апликација или производ за тоа дека: Испробувањето на програмската опрема, во зависност од методот со кој е избран за испробување, може да биде имплементиран во било која фаза од развојниот процес.
Различните модели за развој на програмската опремаразлично се фокусираат на тоа кога ќе биде направано испробувањето во развојниот период. Кај новите развојни модели, како што е приспособливиот модел, често се прават испробувања па дури и во процесот на кодирање, пред формално да дојде фазата на испробување. Сепак испробувањето обично се прави откако се дефинирани барањата и кодирањето е завршено.
Функционално наспроти нефункционално испробување
Функционалното испробување се однесува на оние активности кои ги потврдуваат одредени акции или функционалноста на кодот согласно барањата. Тестовите за функционалноста се обидуваат да одговорат на следните прашања ,,дали може корисникот да го направи ова?‘‘ и ,,дали ова функција навистина работи?‘‘
За разлика од функциналното испробување, нефункционалното испробување се однесува на тоа дали системот ги исполнува нефункционалните барања. Тоа ги покрива следните испробувања:
Недостатоци и испади
Некои од недостатоците не мора да се предизвикани како резултат на грешките во кодирањето. Најголем број на грешки доаѓаат од ,,празнините‘‘ во барањата, на пример неразбирливите барања, коишто доведуваат до погрешно дизајнирање на програмата од стана на дизајнерот. Најголем број такви празнини во барањата се во нефункционалните барања како што се барањата за проверливост, размерливост, одржливост, употребливост, барањата за перформансите и сигурноста.
Програмските недостатоци се појавуваат како резултат на грешките од програмерот што ги прави програмерот при пишување на изворниот код. Доколку тој изворен код се изврши, во одредени ситуации ќе продуцира грешен резултат и предизвикува испад. Не мора да значи дека сите недостатоци би резултирале со испади. На пример, некој недостаток на мртов код (код што никогаш нема да се изврши) никогаш не би довел до испад. Недостатокот може да се претвори во испад кога ќе настане промена на околината. Примери за промена на околината се промена на хардверската платформа, промена на податоци или интеракција со друг софтвер. Еден недостаток може резултира со широк спектар испади.
Брзо откривање на недостатоците
Факт е дека колку побрзо се откријат недостатоците, толку помали ќе бидат трошоците тие да се поправат. Следната табела ги прикажува трошоците на поправање во зависност од фазата во која тие недостатоци ќе бидат откриени. На пример, ако се најде проблем во барањата откако производот е завршен, тоа неговото поправање би чинело 10 – 100 пати повеќе отколку тој проблем да се откриел кај прегледот на барањата. Модерните методи би можеле да коштаат помалку за прераспределба и одржување него во минатото.
Испробување на компатибилноста
Честа причина за програмски недостаток претставува немањето на компатибилност со другите програмски апликации, оперативни системи (или различни верзии на оперативниот систем, стари или нови) или пак околината. На пример, немањето на компатибилност може да настане поради тоа што програмерите го развивале програмската опрема на најновите околини, а истовремено и таму го испробувале. Па поради ова може да се случи кај некои корисници програмската опрема да не функционира како што треба. Од ова се може да заклучиме дека најновите производи, може да не функционираат на претходни верзии на околината или на стар хардвер, на кој работеле претходните верзии. Понекогаш таквите проблеми може да се решат со превентивна апстракција на функционалноста на оперативниот систем во одвоени програми модули или библиотеки.
Статичко наспроти динамичко испробување
Постојат повеќе приоди кон испробувањето на програмската опрема. Прегледот, текот на развивање на програмата (англиски: walkthrough) или испитувањата се сметаат како дел од статичкото испробување, додека пак извршувањето на програмата со дадено множество на тест случаи е динамичко испробување. Статичкото испробување може да биде (а за жал во пракса уште почесто) прескокнато. Додека пак динамичкото испробување се прави веднаш откако програмата ќе биде користена за првпат (генерално се смета за почетна фаза на испробувањето). Исто така динамичкото испробување може да почне и пред програмата комплетно да биде завршена, со цел да се испробаат одредени делови од кодот(модули или функции). За оваа цел се користат таканаречени стабови (англиски: stub), драјвери или околина за дебагирање. На пример, програмите за табеларни пресметки се испробуваат на поголема проширена интерактивност, и како резултат на тоа веднаш се прикажуваат резултатите при некоја промена на бројки или текст.
Верификација и валидација на програмската опрема
Термините за верификација и валидација обично се мешаат во индустријата, исто така тие и неправилно се дефинираат. Нивните дефиниции според IEEE речникот за терминологии од програмското инженерство се:
Верификација – процес на проценка на системот или компонентите за да се одреди дали производот во одредена фаза на развивање ги исполнува условите дадени на почетокот на секоја фаза.
Валидација – процес на проценка на системот или компонентите, во текот или на крајот од фазата за развивање, со цел да се одреди дали ги задоволува наведените барања.
Според ISO 9000 стандардот:
Верификација – потврдување со проверка и давање на објективни докази дека наведените барања се задоволени. Валидација – потврдување со проверка и давење на објективни докази дека барањата за специфична намена или апликација се исполнети.
Тим за испробување на софтвер
Испробувањето на програмската опрема се прави од страна на програмските тестери. Сè до 1980-тите години терминот ,, програмски тест инженер‘‘ се користеше генерално. Подоцна поради различните цели во програмското инженерство се воведоа нови улоги во тимот за испробување како што се: менаџер, раководител на испробување, тест дизајнер, автоматизиран развивач и тест администратор.
Box пристап
Методите за испробување на програмската опрема се поделени на таканаречени бели (white box) и црни (black box) испробувања. Овие два пристапи се користат за да го опишат гледиштето на инженерите за испробување кога ги дизајнираат тест случаите.
White box испробување (бела кутија, отворена кутија)
White box е она испробување во кое тестерот има пристап до структурата на внатрешните податоци и алгоритми вклучувајќи го и кодот.
Типови на испробување со отворена кутија
Постојат следниве типови на white box испробување:
Black box испробување (црна кутија, затворена кутија)
Black box испробувањето го третира софтверот како „затворена кутија“ без никакво знаење на неговата внатрешна имплементација. Методите за black box испробувањето вклучуваат: еднакво партиционирање, анализа на граничните вредности, испробување на сите парови, испробувањето засновано на моделот, истражувачкото испробување и испробувањето засновано на спецификација.
Предности и негативности – black box испробувањето нема никаква поврзаност со кодот, а перцепцијата на тест - инженерот е многу јасна: кодот мора да има грешка. Тест - инженерите наоѓаат грешка, онаму каде што програмерите не можат да најдат. Од друга страна тест – инженерите кога испробуваат со црна кутија, кога ја извршуваат својата работа, велат дека чувствувале како да се движат низ лавиринт во кој нема осветлување, поради тоа што тие не знаат како програмската опрема што го испробуваат е и конструиран.
Одржување на програмска опрема
Одржувањето на програмска опрема — поим во програмското инженерство кој ја претставува секоја активност која се прави на програмскиот производ откако ќе биде испорачан на клиентот. Таа активност може да биде изменување на производот поради некои недостатоци, промена поради подобрување на перформансите, променување по барање на корисниците и друго. Одржувањето на програмската опрема и еволуцијата на системите беше истражувано од страна на Мер Леман (англиски: Meir M. Lehman) којшто ги напишал Леменовите закони за еволуција на програмската опрема.[ ] Во неговото истражување тој заклучил дека одржувањето е вистински еволуциски развој. Исто така тој покажал дека системите постојано еволуираат и како што еволуираат стануваат се покомплексни сè додека не им се направи рефакторирање.
Значење на одржувањето на програмската опрема
Во една студија на Лентц и Свансон (англиски: Lientz and Swanson) е покажано дека најмногу пари се има потрошено во фазата на одржувањето на програмската опрема. Активностите за одржување на програмите се поделени на четири класификации и тоа:
Според нивната студија околу 75 проценти од сите активности се од првите два типа, активности за прилагодување и совршено одржување, додека 21 проценти се од активностите за исправка. И другите студии кои излегле подоцна сите биле слични. Сите студии покажуваат дека крајните корисници имаат значаен придонес во собирањето на анализи и нови барања. Токму тоа е главна причина за проблемите кои настануваат при одржувањето и еволуцијата на програмската опрема. Одржувањето е доста значајна поддисциплина на програмското инженерство, не само поради тоа што се троши голем дел од буџетот, туку и поради фактот што клиентите би загубиле значајни приходи доколку програмската опрема не биде одржувана брзо и правилно.
Планирање на одржување на програмската опрема
Значаен дел од одржувањето на програмската опрема е нејзиното планирање, кое треба да биде подготвено уште во развојот на програмот. Во него треба да се нагласи како корисниците ќе ги пријавуваат грешките на програмската опрема и како ќе бараат да се направат промени. Треба да се испланира и колкав дел од буџетот ќе бидат одвоени за таквите активности.
Таквите барања за промени и грешки, од страна на корисниците, повторно ќе бидат доставени до тимот задолжен за развој. Одржувањето на програмската опрема е долг процес и може да трае со години, па дури и со децении, и токму поради тоа потребно е да се направи делотворен план во кои ќе бидат дефинирани целите на одржувањето, ќе биде дефинирано како ќе се одвива испораката, трошоците, кој ќе биде задолжен за одржување и друго.
Процеси кај одржувањето на програмската опрема
Постојат шест процеси кај одржувањето на програмската опрема и тоа:
1121 п.н.е.
1121 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1121. година пред новата ера, 121. од вториот милениум п.н.е., 21. од 12 век п.н.е. и втора од 1120-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4387 и 4388 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3629 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2639 и 2640 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 368 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1121 година се протега во 1515 и 1516, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1575 и 1576 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 578 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1796 и 1795 исламска година пред хиџра.
Барк (Бад Зегеберг)
Барк (Bark) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Асмара
Асмара (тигриња: ኣስመራ Asmera) е главниот град на источноафриканската држава Еритреја и воедно најголем град во државата. Асмара има население од околу 579.000 жители и се наоѓа на надморска височина од 2.400 метри.
Бони Тајлер
Гејнор Саливан (моминско Хопкинс; англиски: Gaynor Hopkins; родена на 8 јуни 1951), професионално позната како Бони Тајлер (анг:Bonnie Tyler), е велшка пејачка препознатлива по нејзиниот рапав глас. Стекнала популарност по објавувањето на нејзиниот албум од 1977 година „The World Starts Tonight“ и неговите песни „Lost in France“ и „More Than a Lover“. Нејзината песна „It's a Heartache“ од 1978 година се искачила на четврто место на Топ-листата во Обединетото Кралство и на трето место на американскиот Билборд Хот 100.
Во 1980-тите, Бони Тајлер се преориентирала на рок музиката и почнала да соработува со текстописецот и продуцент Џим Стајнман. Тој го напишал најголемиот хит на Бони Тајлер „Total Eclipse of the Heart“, водечка песна од нејзиниот албум од 1983 година (кој исто така се нашол на прво место на листата за албуми во Обединетото Кралство) „Faster Than the Speed of Night“. Стајнман го напишал и другиот голем хит од Бони Тајлер од 1980-тите „ Holding Out for a Hero“. Во текот на 1990-тите соработувала со Дитер Болен кој го напишал и го продуцираше нејзиниот хит во континентална Европа „Bitterblue“. Во 2003 година, Тајлер заедно со пејачката Карин Антон повторно ја снимила „Total Eclipse of the Heart“. Нивниот дует на два јазика со наслов „Si demain... (Turn Around)“, се нашол на врвот на француските топ листи.
Во 2013 година го објавила албумот Rocks and Honey и на него се наоѓа песната „Believe in Me“, со која Бони Тајлер го претставувала Обединетото Кралство на Евровизија во 2013 година во Малме. Откако повторно почнала да соработува со продуцентот Дејвид Мекеј, ги објавила „Between the Earth and the Stars“ (2019) и „The Best Is Yet to Come“ (2021).
За своите песни меѓу другите признанија три пати била номинирана за Греми и уште три пати за Брит наградата.
Ирен К:сон Улберг
Хариет Ирен Елизабет К:сон Улберг (Irène K:son Ullberg), родена Хариет Ирен Елизабет Карлсон (Harriet Irène Elisabeth Karlsson; – ) — шведска сликарка.
Биографија
К:сон Улберг израснала во Странгнас, Шведска. Студирала на Академијата Валанд во Гетеборг. Во 1962 година ја имала својата прва изложба во Гетеборг. По ова, поголемиот дел од нејзината кариера се одржала во Шведска и во Франција, но исто така и во Рим, Капри, и Грција.
Изложби
К:сон Улберг одржала изложби на повеќе локации во Шведска и во Франција, од кои некои го вклучуваат следново:
Награди
Некои од наградите на К:сон Улберг го вклучуваат следново:
1779
1779 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1779 година од новата ера, 779. од вториот милениум, 79. од XVIII век и последна од 1770-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7287 и 7288 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6529 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5539 и 5540 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2532.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1779 година се протега во 4415 и 4416, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4475 и 4476 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2322. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1192 и 1193 исламска година.
Дилтиазем
Дилтиаземот се метаболизира од и делува како инхибитор на ензимот CYP3A4, што доведува до тоа да стапува во интеракција со голем број на лекови.
Градење на заедницата
Градењето на заедницата ― поле на практики насочени кон создавање или унапредување на заедницата меѓу поединците во регионално подрачје (како соседството ) или со заедничка потреба или интерес. Тоа често е опфатено во областите на организирање на заедницата, организација на заедницата, работа во заедницата и развој на заедницата.
Може да се искористи широк спектар на практики за градење заедница, почнувајќи од едноставни настани како што се собиранки во кои учесниците си носат своја храна и мали книжевни дружоци, до напори од поголеми размери, како што се масовни фестивали и градежни проекти кои вклучуваат месни учесници наместо надворешни изведувачи.
Активистите и работниците во заедницата се ангажирани во напорите за градење заедница во индустријализираните нации ја гледаат очигледната загуба на заедницата.Во овие општества како клучна причина за општествената дезинтеграција и појавата на многу штетни однесувања. Тие може да го гледаат градењето заедница како средство за справување со перцепираната социјална нееднаквост и неправда, поединечната и збирната благосостојба и негативните влијанија на инаку исклучените и/или маргинализираните поединци.
Повторно градење
Водството, географијата, историјата, социо-економскиот статус традиционално се користени за да се објасни успехот на заедницата и нејзината благосостојба. Роберт Патнам во својата книга „Куглајќи сам“ (Bowling Alone) открива дека благосостојбата на заедницата зависи од квалитетот на односите меѓу граѓаните во истата заедница. Тој ова го нарекува општествен капитал. Општествениот капитал создава чувство на припадност и на тој начин го подобрува целокупното здравје на заедницата. Патнам продолжува да го идентификува и испитува падот на општествениот капитал во Соединетите Држави. Притисокот на време и пари, субурбанизацијата, ефектот на електронската забава и можеби најважно е промената на генерациите се чини дека сите придонесуваат за падот на општествениот капитал.
Питер Блок во книгата „Заедница: Структурата на припадноста“ (стр. 29) вели „Контекстот што ја обновува заедницата е контекст на можности, великодушност и подароци, а не на решавање проблеми, страв и одмазда“. Овој контекст овозможува да се одржи нов разговор. Таа бара од нејзините граѓани да се однесуваат автентично избирајќи да ја поседуваат и да ја користат нивната моќ наместо да делегираат на другите она што е во најдобар интерес на таа заедница. Фокусот мора да биде инклузивен за сите, не само за лидерите туку за секој граѓанин на таа заедница.
Додека заедницата расне, верувањата се во основата на таа заедница. Некои основни верувања се функционални, етички, вредносни, општествени, културни, духовни, економски, политички, ориентирани кон правата и вреднување на различноста.
Чувство за заедница
„Заедницата е нешто што го правиме заедно. Тоа не е само контејнер“, вели социологот Дејвид Брејн. Инфраструктурата, патиштата, водата, канализацијата, струјата и домувањето ја обезбедуваат обвивката во која живеат луѓето. Во рамките на оваа обвивка луѓето ги прават работите заедно што им овозможуваат да одржуваат егзистенција. Тие вклучуваат образование, здравствена заштита, бизнис, рекреација и духовна прослава, но не се ограничени на образование. Луѓето кои работат заедно со заедничко разбирање и очекувања се она што обезбедува место на силна заедница.
Свест на заедницата
Постојат неколку начини на кои луѓето можат да образуваат заедница, кои последователно влијаат на начинот на кој заедницата може да се зајакне:
Градинарство на заедницата
Градинарството на заедницата помага да се подобри соседството, да се изгради чувство за заедница и да се поврзе со животната средина со садење и берба на свежи производи и растенија.
Технолошки центри на заедницата
Технолошките центри на заедницата (ТЦЗ), како оние што се моделирани според моделот на активисти на франшизата Free Geek, се покажало како места на поддршка и организација за заедниците. Слично како градините на заедницата и другите функционални заедници, откриено е дека ТЦЗ промовираат поединечна и збирна ефикасност, зајакнување на заедницата и организација на заедницата; здравје и благосостојба на заедницата, чувство на припадност и заедница; развој на расна, етничка и класна свест; и ублажување на дигиталниот јаз, обезмоќување на заедницата и сиромаштија.