cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Снуп Дог
Животопис
Прекарот го добил од својата мајка која го нарекувала Снупи по јунакот од цртаната серија Чарли Браун и Снупи шоу. На почетокот на неговата кариера уметичкото име му било Снуп Доги Дог (англ. Snoop Doggy Dogg) за да во 1998 година, по напуштената матична издавачка куќа „Дет Роу Рекордс“ го скрати своето име во Снуп Дог. Исто така е познат и по тоа што го популаризирал сленг терминот „-изл“, кој се користи како наставка или инфикс. Со музика започнал да се занимава заедно со својот пријател Ворен Џи, инаку полубрат на познатиот рапер Д-р Дре кој веднаш го воочил неговиот квалитет. Познат е и како голем пријател на починатиот Тупак Шакур. Покрај соло кариерата бил и член на групата 213 и Дог Паунд Гангста (Ди-Пи-Џи).
Државен завод за статистика
Државниот завод за статистика е самостојно владино тело, кое има основна задача да продуктира висококвалитетни и веродостојни статистички информации за Македонија. Основни производи на заводот се статистичките публикации во печатен облик, електронската дисеминација (електронските производи) и статистичките услуги. Основан е на 1 јуни 1945 и има седиште во Скопје.
Историја
Државниот завод за статистка е формиран на 1 јуни 1945 година како Македонски федерален статистички уред. За прв директор тогаш е именуван правникот Атанас Трпковски. Тогаш заводот функционирал само со две одделенија и тоа одделение за статистика на општествените дејности и одделение за статистика на стопанските дејности. Современиот завод функционира со 7 сектори и многу одделенија и пододделенија.
Задачи на заводот
Државниот завод за статистика е самостојна стручна организација чија надлежност и делокруг на работа се уредени со Законот за организација и работа на органите на државната управа и Законот за државната статистика.
Во согласност со Законот за државната статистика, Државниот завод за статистика, врз научни основи, на државните органи, локалната самоуправа, деловните субјекти, јавните претпријатија, јавните служби и на други корисници им обезбедува информации за состојбите и движењата на националната економија, човечките ресурси, демографијата, заштитата на животната средина и во други области.
Државниот завод за статистика е одговорен за продуцирање на официјалната статистика во Македонија, а воедно е и координатор на статистичкиот систем во Македонија. Оваа улога Државниот завод за статистика ја реализира во соработка со други субјекти - овластени носители кои, исто така, се одговорни за продуцирање на официјална статистика во рамките на своите утврдени надлежности.
Државниот завод за статистика е носител на меѓународната статистичка соработка. Во таа насока, значајни се напорите на Заводот за хармонизација на статистичкиот систем на земјата со статистичките системи на земјите од Европската унија, а во функција на задоволување на домашните и странските корисници со споредливи статистички податоци.
Во име на љубовта
Во име на љубовта (англиски: преведено - In the Name of Love, назив на песната: Let me love You) е песна во изведба на Тамара Тодевска, Адријан Гаџа и Врчак со која настапиле на Скопскиот фестивал 2008. Песната победила, освојувајќи ги најголемиот број гласови од “телевоутингот“ и на 7-членото стручно жири. На 22 мај 2008 година, англиската верзија ("Let me love You") ја претставувала Македонија на евровизискиот натпревар во Белград, Србија. Таа била изведена под реден број 18, но не освоила доволно бодови за да продолжи во завршна фаза на натпреварот. Со гласовите од телевоутингот се пласирала на 10 место, но жирито избрало Шведска да учествува во финалето.
Песната била снимена и на руски јазик (под наслов "Во Имя Любви"), на српски (наслов "Тебе Волим"), турски (наслов "Yoksun") и на албански јазик (под наслов "Dashuri Mistike"). За сите верзии на песната биле изготвени видео спотови.
На натпреварот, триото настапило со кореографска придружба. Кореографијата ја подготвил Адријан Гаџа, со помош од познат германски кореограф.
Таор
Таор — село во Општина Зелениково, во околината на градот Скопје, сместено во традиционалниот регион Скопска Блатија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Таорската Клисура од левата страна на реката Вардар на 26 километри оддалеченост од градот Скопје во источен правец. Реката Вардар го дели од селото Орешани кое е веднаш на спротивниот десен брег. Куќите се распоредени на тесна зарамнета тераса над реката Вардар на надморска височина меѓу 230 и 300 метри. Таор има рамничарски карактер. Селото е од збиен тип и се дели на Горно Маало на север и Долно Маало на југ. Атарот на селото зафаќа површина од 5,5 км2, од кои 264 ха се обработливо земјиште, шумите зафаќаат 206 ха, а пасиштата 38 ха. На север од Таор се протега пространата рамнина на Скопската Котлина, додека на југ е ридестиот предел на Таорската Клисура. Местоположбата на Таор, на рид на источниот раб на Скопското Поле и на влезот на Вардар во клисурата, како и непосредната близина на долината на Пчиња уште од дамнешни времиња, па и денес има големо стратешко значење. За ваквото стратешко значење на местоположбата на овој предел, македонскиот револуционер Ѓорче Петров во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 запишал дека клисурите на Вардар и на Катланово (долината на Пчиња) лесно може даа се владеат од височината над Блатото кај селата Блаце и Таор, но влезот во полето откај Коњарската Клисура по кочанскиот пат е тежок за одбрана. Селото Таор се наоѓа на рид во средишната најиздадена точка помеѓу овие долини и важни (природни) сообраќајни правци во кои во денешно време се наоѓаат меѓународниот Автопат „Александар Македонски“ (Е-75, коридор 8) и меѓународната железничка пруга од Скопје кон Солун.
Историја
Селото Таор е доста стара населба, позната и споменувана и во античкиот и во средновековниот период. Во антиката местото се викало Тауресиум, кога било дел од римската провинција Илирик. Во овој град е роден византискиот цар Јустинијан I, а остатоците од овој град се наоѓаат во месноста Градиште недалеку од селската црква и гробишта. Поради значајната и стратешки важната местоположба во населбата Tauresium - Таор, отсекогаш имало организиран живот и значајни воени утврдувања, заради што самото тоа е повеќепати споменувано и запишано во античките и средновековните записи. Најраниот запис за Таор - Тауресиум го дава познатиот византиски историчат Прокопиј Кесариски во VI век. Во XIII век царот Константин Асен (1258-1277) го подарил ова село на манастирот Свети Ѓорѓи во Скопје, на чие место се наоѓа денешната Мустафа-пашина џамија. Таор се споменува и во 1300 година во повелбата на кралот Милутин. Под името Тавор селото се среќава и во пишаните историски документи од 1562 година, а во турските документи од 1452/53 и 1568 /69 за првпат е запишано со сегашниот облик на името Таор. Во пишаните турски документи од средновековиот период од XV век, односно од опширниот пописен дефтер бр. 12 од 1452/1453 година за тогашниот Скопски вилает, во него живееле вкупно 13 македонски христијански семејства кои произведувале пченица, јачмен, овес, 'рж, просо, лозја, бостан, лен, чувале свињи и пчели во улишта и имале далјани-риболовиште од што се вкупно се остварувало приход од 1 650 акчиња. Во подоцнежните записи од XVI век, во 1544 селото имало 8 македонски христијански семејства, а во 1568 /69, селото Таор било тимар во посед на некојси Мустафа и спаѓало во хасовите на Скопскиот санџак при што во него живееле 6 македонски христијански семејства кои се занимавале со производство на пченица, жито, грозје, бостан, сено, чувале свињи и ловеле риба во Вардар за што се остварувало севкупен приход од 2000 акчиња. Во XIX век во Таор имало 3 чифлици на тројца браќа Турци од Скопје. Двајцата од нив уште во 1900 година ја продале земјата на Македонците кои живееле во Таор, а последниот Ферат-бег го имал чифлигот сѐ до 1919 година. За време на Отоманското ропство селото Таор не било избегнато и од судирите на српската и бугарската црковно-просветна и политичка пропаганда во Македонија, така што и неговите жители биле црковно и образовно поделени. Сѐ до завршувањето на мелиоративните зафати за сушење на блиското Катлановско Блато, поради честите поплави и калливото земјиште во селото Таор постоеле карактеристичните наколни живеалишта (престојувалишта) со сламени покриви наречени троњеви.
Потекло и значење на името
Најстарите пишани податоци за селото Таор потекнуваат од од 1227 година каде се споменува под името Тавор, под кое сесреќава и во XIV и XVI век. Потеклото на името доаѓа од името на античката дарданска населба Ταωρησιον кое се зачувало до денес како Таор. Името Taur, Tauresion, Taurision е предримско именување кое доаѓа од античкиот збор taura што значи рид, брдо, што соодветствува на местоположбата на селото сместено на рид над Вардар на влезот во клисурата. Село со исто име - Таор, постои и во Србија.
Стопанство
Населението на селото Таор се занимава со земјоделство и сточарство. Од земјоделието застапено е градинарството односно одгледување на домат, пипер, кромид, лук, зелка, марула, спанаќ и полјоделството односно одгледување на житни култури, особено многу пченица, како и јачмен и пченка. Исто така во доста голема мерка се застапени и развиени лозарството и овоштарството на ридовите околу селото. Од сточарството највеќе се одгледуваат кози, од кои се прави познатото козјо сирење, а во помал дел и крави и овци. Живинарството опфаќа одгледување на кокошки и мисирки. Еден дел од населението работи во градот Скопје. Македонскиот револуционер Ѓорче Петров во 1896 година, запишал дека Таор е едно од неколкуте села во Скопско каде што се одгледувал афион. Кон средината на XX век во Таор владееле следните стопански прилики: мали ниви со жито лежеле на високото земјиште источно и северно од селото, при што тие биле плитки и каменити ораници поради што давале слаб принос заради што скоро сите семејства не можеле да издржат со своето жито преку целата година. По изградбата на каналот и исушувањето на блатото со мелиоративни зафати, денес нивите со пченица и пченка се наоѓаат во рамничарскиот дел источно од селото во правец кон ’Ржаничино и Катланово при што на плодната алувијална почва даваат извонредно големи приноси. Селскиот атар се шири и западно од Таор по влажното земјиште на Скопска Блатија, каде што се наоѓаат пространи ливади (околу 90 хектари) и ниви со пченка. Приносот од сеното во педесеттите години на XX векбил прилично обилен поради што селаните одгледувале приличен број на говеда. Во денешно време говедарството е речиси исчезнато, а ливадите се заменети со ниви со житни и градниарски култури. До околу 1937 година додека не биле извршени мелиоративните работи во Скопска Блатија, жителите на Таор имале голема корист од риболовот. Тие ловеле риба на каналот Мртвица кој го спојува некогашното Катлановско езеро со Вардар, про што се случувало („од Св. Тодор до Св. Илија“) дневно да се уловат по 1000 кг риба која што се продавала во Скопје. Во 1950/51 на атарот на Таор зимувале и околу 300 овци од Шар Планина. Порано за огрев селаните ја ложеле трската која ја сечеле во Катлановското Блато.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Таор живееле 110 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Таор имало 96 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Таор отсекогаш бил мала населба без големи и драстични промени во бројот на населението. Во 1961 година селото броело 201 жител, а во 1994 година 158 жители, сите Македонци.
Според пописот од 2002 години селото Таор има 152 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 135 жители, од кои 131 Македонец и 4 лица без податоци.
Родови
Таор е македонско село.
Според истражувањата од 1951 година, родови во селото биле:.
Кемниц
Кемниц (Chemnitz; Kamjenica, ; познат како Карл Маркс Штат од 1953 до 1990) — трет најголем град во сојузната покраина Саксонија, Германија. Кемниц е слободен град, односно не припаѓа на ниеден округ и е седиште на административниот округ Саксонија. Градот се наоѓа на северното подножје на Рудните Планини и е дел од метрополитенската област Саксонски Триаголник, сочинета од 3,5 милиони луѓе. Економијата на градот е заснована на услужниот сектор и индустријата. Технолошкиот универзитет Кемниц има околу 10.000 студенти и е центар на академскиот живот.
Потекло на името
Кемниц е наречен по реката Кемниц, мала притока на Цвикауер Мулде. Името е изведенка од словенскиот топоним Каменица (Kamjenica).
Историја
Раната населба на словенските племиња се наоѓала на Kamienica, додека првите документи за Кемниц се поврзани со местото на бенедиктанскиот манастир, околу кого се развила населба. Околу 1170, светиот римски цар Фридрих Први му ги доделил правата на царски град. Во 1307 градот станал дел од грофовијата Мајсен (претходник на саксонската држава). Во средниот век, Кемниц станал центар на текстилното производство и трговијата. Повеќе од една третина од населението работело во текстилните фабрики. Од раниот 19. век Кемниц станал индустриски центар (некогаш нарекуван „саксонски Манчестер“). Во 1913, Кемниц имал население од 320.000 и е еден од малкуте градови, кој бил поголем тогаш, отколку што е сега.
Во текот на Втората светска војна, Кемниц имал фабрики, кои произведувале воени делови и во него се наоѓал подкамп на концентрацискиот камп Флосенбирг (500 жени затворенички) за Астра-Верке АГ. Рафинеријата за нафта била цел на бомбардерите во текот на Нафтената кампања во Втората светска војна, а во Операцијата Гром биле вклучени следниве серија напади:
Таор
Редовни настани
Селска слава на селото Таор е Илинден (02.08), што е патронен празник и на селската црква.
Кемниц
Историја
Седиштата на производителот на автомобили Auto Union, кои се наоѓале во Кемниц од 1932 и неговите згради исто така биле сериозни оштетени. На крајот на војната, менаџерите на компанијата ја преместиле компанијата во Инголштат, Баварија — каде се развиле во денешната компанија Audi.
Таор
Иселеништво
Забележани се следните иселеници од Таор: дедо-Цветковци уште во турско време се иселиле во ’Ржаничино, каде во 1922 се иселил и родот Тодоровски, додека во 1923 родот Николовски се ислеил во блиското блатиско село Огњанци.
Кемниц
Историја
Од 10 мај 1953 до 21 јуни 1990, Кемниц бил именуван како Карл Маркс Штат (Karl-Marx-Stadt).
Знаменитости
Соседството Касберг со згради од 18. и 19. век и споменикот на Карл Маркс од Лев Кербел, именуван „Нишел“ (глава на саксонскиот дијалект) од месното население. Големи знаменитости се и Старото градско собрание со неговиот ренесансен портал (15. век), замокот на местото на поранешниот манастир и областа околу оперската куќа и стариот универзитет. Најголем знаменитост е црвената кула изградена во доцниот 12. или раниот 13. век, како дел градските ѕидини.
Скаменета шума може да се пронајде во дворот на културниот центар Kulturkaufhaus Tietz. Таа е една од неколкуте што постојат и е стара неколку милиони години. Исто така, во рамките на градот, во округот Рабенштајн, се наоѓа најмалиот замок во Саксонија, Замок Рабенштајн.
Градот значително се изменил од повторното обединување на Германија. Поголемиот дел од неговата индустрија е исчезната и јадрото на градот е повторно изградена со многу мали продавници, како и со огромни трговски центри. Многу од овие трговски центри имаат добро познати имиња, вклучувајќи ги Зара, H&M, Есприт, Галерија Кауфхоф, Лајзер Шус и Пик&Клопенбург. Најголемиот „Galerie Roter Turm“ (Црвена кула) — многу популарен меѓу младите луѓе.
Индустрискиот музеј Кемниц е почетна точка на ERIH, Европската патека на индустриско наследство.
Музејот Гунценхаузер, порано банка, отворен на 1 декември 2007. Доктор Алфред Гунцехаузер, кој живеел во Минхен, имал збирка од околу 2.500 парчиња современа уметност, вклучувајќи слики и графики од Ото Дикс, Карл Шмит-Ротлуф и други. Ботаничката градина Кемниц е општинска ботаничка градина, а Arktisch-Alpiner Garten der Walter-Meusel-Stiftung е непрофитна градина, специјализирана за арктички и алпски растенија.
Урбана обнова
Тешкото уништување во Втората светска војна, како и повоените уништување со изградба на вистински социјалистички град, го оставиле центарот на градот со огромен празен простор околу градското собрание, каде некогаш се наоѓало срцето на градот. Поради масовните инвестирања во трговските центри надвор од градот веднаш по повторното обединување не било започната некоја позначајна градежна активност во самиот центар. Споредедено со Потсдамскиот плоштад во Берлин, цел нов кварт на градот бил изграден во последниве години. Нови згради, вклучувајќи ја стоковната куќа Kaufhof од Хелмут Јан, Галерија Roter Turm со фасада од Ханс Колхоф и трговскиот цетар Peek&Cloppenburg од Ингенхофен и партнерите.
Стопанство
Кемниц е најголем град во урбаната зона Кемниц-Цвикау и е еден од најважните економски центри во новите покраини на Германија. Кемниц имал остварено БДП од околу 6,3 милијарди евра во 2004. Од 2000 година, економијата на градот бележи високи годишни стапки на пораст на БДП; Кемниц е меѓу првите десет германски градови во поглед на стапката на економски раст. Локалната и регионална економска структура е карактеризирано од средни претпријатија, во различни сектори.
Во последните години, стапаката на невработеност значително се намалила на 13,9%. Околу 100.000 луѓе се вработени, од кои околу 46.000 секојдневно патуваат од други општини. 16,3% од вработените во Кемниц имаат универзитетска диплома, двојно повеќе од просекот на ниво на цела Германија.
Патишта
Кемниц е поврзан со два автопати (Autobahn) А4 Ерфурт – Дрезден и А72 Хоф – Лајпциг. Автопатската раскрсница Kreuz Chemnitz се наоѓа на северозапад на градот. Автопатот А72 помеѓу Нидерфрона и Лајпциг е сè уште во изградба. Во рамките на административната зона на Кемниц, постојат осум автопатски излези (Ausfahrt).
Јавен превоз
Должината на трамвајската, Stadtbahn и автобуската мрежа е 28,73 км, 16,3 и 326,08 км, соодветно.
Аеродроми
Близу Кемниц се наоѓаат три аеродроми, вклучувајќи ги двата меѓународни аеродроми на Саксонија, во Дрезден и Лајпциг. Обата аеродроми Лајпциг/Хале и Дрезден се наоѓаат околу 70 километри од Кемниц и нудат бројни континентални и интерконтинентални летови.
Исто така, Кемниц има мал комерцијален аеродром (Кемниц-Јансдорф) на околу 13,5 километри јужно од градот. По завршувањето на обновата, асфалтната писта ќе биде 1.400 метри долга и 20 метри широка.
Збратимени градови
Кемниц е збратимен со:
Алтаир
Алтаир (Alpha Aquilae / Alpha Aql / α Aquilae / α Aql / Atair) — најсјајната ѕвезда во соѕвездието Орел и дванаесетта најсјајна ѕвезда на ноќното небо. Класифицирана е како A-тип со привидна величина од 0,77. Една е од вертексот на летниот триаголник; другите две се Денеб и Вега.
Алтаир е бледо-жолта ѕвезда сместена во вратот на Орелот. Името ѝ значи „Ранетиот“, но ја викаат и „Јупитерова птица“.
NGC 2967
NGC 2967 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2967 се споменува и како UGC 5180, MCG 0-25-7, CGCG 7-20, IRAS 09394+0033.
Откривање
Објектот е откриен на 20 декември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2967 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 2967 има привидни димензии од 3' х 2,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 42 м 3,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 20' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 2967 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27723. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 236. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1318.
NGC 1048
NGC 1048 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1048 се споменува и како NGC 1048B, MCG -2-7-62.
Откривање
Објектот е откриен на 10 ноември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1048 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1048 има привидни димензии од 1' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 1048 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10140. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5285. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Македонска транскрипција на белорускиот јазик
Ова се правила за транскрипција (предавање) на белорускиот јазик во македонски со дадени примери за нивна примена.
і и ы
Буквите і и ы се предаваат со и: Крапіва — Крапива, Русецкі — Русецки, Бачыла — Бачила, Гартны — Гартни.
э и е
Буквите э и е се предаваат со е: Астрэйка — Астрејка, Кірэенка — Киреенка, Агняцвет — Агњацвет, Бялевіч — Бјалевич.
ё
Буквата ё има функција како и во руски: Васілёнак — Васиљонак, Макаёнак — Макајонак.
дз
Буквата дз се предава со ѕ: Фадзееў — Фаѕеев.
Апсостроф
Апострофот во белорускиот и украинскиот јазик се користи меѓу согласки и после јотирана самогласка (е, ё, ю, я; Uk. є, ї, ю, я) за да се означи дека нема палатизација на претходната согласка и самогласката се изговара исто како што би се изговорила на почетокот на зборот.
Радич Санковиќ
Радич Санковиќ (починал 1404 година) ― моќен босански благородник и магнат во Кралството Босна за време на владеењето на Стјепан Дабиша (1391-1395) и кралицата Елена (1395-1398). Тој се здружил со узурпаторот Стјепан Остоја (1398-1404) за време на граѓанските војни, до неговата смрт во 1404 година. Со титулата војвода, тој држел територии во денешна Херцеговина, вклучувајќи ја и Жупанската Долина со Главатичево како средиште, Невесиње, делови од Попово Поле и поголемиот дел од Конавле.
Живот
Во 1392 година, Радич и Беjак се обиделе да го продадат Конавли на Дубровничката Република. Истата година, на 15 мај, тој издал повелба за трговци од Дубровник, овозможувајќи им да тргуваат на неговите земји. Меѓутоа, состанокот на советот бил свикан од кралот и благородниците кои се противеле на продажбата. Великиот војвода Влатко Вуковиќ (од Косачи) и кнез Павле Радиновиќ (од Павловиќи) биле испратени против Радич во декември 1391 година, откако ги добиле благословите на советот. Двајцата го фатиле Радич и го заземале Конавли, делејќи го меѓу себе, и покрај протестите од Дубровник. Вуковиќ починал набргу по ова, и бил наследен од неговиот внук Сандаљ Храниќ, кој продолжил да се бори против Радич. Радич ја вратил слободата во 1398 година, веднаш барајќи да ги врати изгубените земјишта, станувајќи важен сојузник на Стјепан Остоја. Во 1399 година, тој го продал полето Лисак на Дубровник за 500 перпери. Тој, исто така, стана член на Дубровничкиот велики совет. Радич учествувал во босанско-дубровничката војна во 1403-1404 година, водејќи ги нападите врз Дубровник во името на банот Стјепан Остоја. Храниќ го фатил и го заслепил Радич и го држел во затвор до неговата смрт во 1404 година. Областа на Невесиње до брегот ја презел Храниќ.
Сливова пеперуга
Сливовата пеперуга (Satyrium pruni) е пеперуга од семејството на пеперуги синци, од видот опашкари. Пеперугата ја има и во Македонија .
Распространетост
Оваа пеперуга живее во скоро цела Европа, па сè до Јапонија. Оваа пеперуга се смета за стабилна и не е под никаква опасност.
Изглед
Пеперугата е мала.Горната страна на пеперугата е кафена. Во долниот дел има портокалови белези и црна опашка со бели дамки. Долниот дел е посветол и има бела линија. За разлика од брестовата пеперуга, со која е многу слична, оваа има дамки кај портокаловите белези. Повеќето од својот живот го поминуваат во крошните на дрвјата и многу ретко слегуваат долу.
Животен циклус
Јајцата се полагаат единчено на млада трнинка. Во оваа фаза таа хибернира. Трнинката е извор на храна на ларвата, но сепак таа се храни и со слива. Гасениците излагаат следната пролет, кон крајот на април. Таа се храни со цветовите. Постарите ларви се зелени. На листовите се одвива фазата на кукла во јуни. Куклите се црни со бели дамки, емитација на птичји измет. Возрасните единки имаат по една генерација и летаат во јуни и јули.
Кочабамба
Кочабамба (шпански: Cochabamba) е град во Боливија. Кочабамба се наоѓа во Андите во долината Кочабамба. Кочабамба е главен град на департманот Кочабамба и трет најголем град во државата со урбано население од 608.276 според податоците од 2008. Метрополитенската област на Кочабамба има повеќе од 1.000.000 жители.
Името на градот е составено од кечуанските зборови qucha, што значи „езеро“, и pampa, што значи „отворена рамнина“. Градот често се нарекува како „град на вечната пролет“ или „град-градина“ поради температурата во градот.
Лепенски Вир
Пронајдени се 29 скулптури изработени од камен кој се наоѓал на оддалеченост од 10 километри. Тие биле крупни округли или елипсовидни речни камења земени од коритото на Бољетинска река, која за разлика од Дунав е брза планинска река. Големината на скулптурите се дрижи од 16 до 66 сантиметри, нив ги имало во секоја куќа и биле пропорционално поврзани со нејзината големина. Во Лепенски Вир I има само претстави на глави додека во Лепенски Вир II се гледаат екстремитети, полови органи, коса, а тоа се постигнувало со поголеми и подлабоки врежувања на каменот. Скулптурите ги изработувале со крајна стилизираност. Ги има зооморфни антропоморфни и некои кои се со апстрактна форма. Очите и устата се риболики, додека носот и ушите човечки. Повеќето од скулптурите биле пронајдени во in situ положба.
Кочабамба
Демографија
Најзборуван јазик во градот е шпанскиот јазик. Шпанскиот дијалект во градот се смета за поконзервативен во поглед на фонетиката и зборовниот фонд, но сепак дијалектот примил поголем број кечуански или ајмарски зборови.
Управа
Кочабамба е главен град на департманот Кочабамба. Градската власт е поделена на извршна и законодавна. Градоначаникот е на чело на градската управа и се избира преку избори за мандат од пет години. Градоначаникот е шеф на извршната градска власт која е составена од 950 функционери и 6 пот-градоначалници. Законодавната градска власт е во рацете на градскиот совет. Сегашен градоначалник (2012) на Кочабамба е Едвин Кастелјанос.
Џејн Елен Харисон
Џејн Елен Харисон (9 септември 1850 - 15 април 1928) била британски класичен научник, јазичар и феминистка. Харисон е една од основачите на современите студии на старогрчката митологија. Таа ги аплицирала археолошките откритија од 19 век на толкувањето на старогрчката религија на начини кои станале стандард. Современиот класичен научник Мери Берд, биографот на Харисон, неа ја опиша како "прв женски професионален кариерен академичар.
Културна еволуција (или социјален Дарвинизам)
Харисон алудираше и коментираше на културните апликации на работа на Чарлс Дарвин. По социјално дарвинистичка анализа на потеклото на религијата, Харисон тврди дека религиозноста е анти-интелектуална и догматска, но сепак застана во одбрана на културната потреба на религијата и мистицизмот.
Емануела Карлбек
Емануела Отилијана Карлбек (24 август 1829 - 10 септември 1901) - шведски педагог. Таа се смета за пионер во образованието на ученици со интелектуална попреченост. Таа ја основала првата институција за лица со интелектуална попреченост во Гетеборг во 1866 година. Институцијата вклучувала училиште, работен дом и азил за пациентите.
Живот
Емануела Карлбек беше ќерка на викар и работела како гувернерка како возрасна личност. Никогаш не се омажила. Нејзината активност за деца со интелектуална попреченост била иницирана со раѓањето на нејзиниот внук, кој ја имал оваа попреченост. Во средината на 19 век во Шведска, немало институции за овие деца, ниту некое место во очите на јавноста што било досега: тие биле едноставно скриени од нивните семејства и никогаш не видени. Како и нејзината современичка Софија Вилкенс, Емануела Карлбек припаѓала на класата на жени од повисока и средна класа кои се занимавале со социјална реформи.
Во 1866 година, таа ја основала првата институција за деца со интелектуална попреченост во Гетеборг, вклучувајќи училиште и работен дом, како и азил. Таа се сметала за прва институција од ваков вид во Шведска: иако институцијата на Софија Вилкенс била основана седум години пред тоа, институцијата на Карлбек била таа која станала пример за сите следни институции во нацијата. На почетокот, со неколку пациенти, таа рапидно растела, бидејќи институциите за деца со посебни потреби биле новина. Од 1871 година, добила поддршка од владата. Првично приватна добротворна институција, државата ја презела во 1885 година, иако Карлбек продолжила како нејзин директор. Емануела Карлбек се споменува како основач на шведската институционализирана грижа.
Можности (штедилница)
Штедилницата Можности — македонска депозитна финансиска институција. Таа е една од најголемите штедилници во Македонија и партнер на глобалната микрофинансиска мрежа Opportunity International со седиште во САД. Седиштето на штедилницата е на следнава адреса: Бул. Јане Сандански бр. 111, 1000, Скопје.
Деловна политика
Штедилницата Можности е партнер на глобалната микрофинансиска мрежа Opportunity International со седиште во САД, во чии рамки е рангирана на трето место од вкупно 42 институции во светот. Рангирањето е направено според рејтинг системот CAMEL. Денес, штедилницата има деловна мрежа во следниве градови: Скопје, Куманово, Кавадарци, Кочани, Велес, Струмица, Тетово, Кичево, Битола, Струга и Гостивар. Целта е приближување на производите до сите потенцијални клиенти за да се оправда довербата на сегашните и идните клиенти кои во штедилницата Можности препознаваат сигурна и стабилна финансиска институција.
Водејќи се од својата мисија и визија, штедилницата Можности е препознатлива по улогата на поддржувач на луѓето во потреба да добијат финансиска и морална поддршка за своите добри деловни идеи, вербата во слободната иницијатива, поединечната креативност и личната одговорност. Штедилницата ги услужува микро, малите и средните претпријатија кои спаѓаат во секторите трговија и услуги, како и физички лица на кои нуди финансиски производи и услуги како кредитирање и можност за штедење. Штедилницата ужива голем рејтинг меѓу финансиските инситуции во Македонија благодарение на високата ефикасност. Работењето со клиенти штедилницата го организира на тој начин што секој клиент на штедилницата има точно определено лице за контакт, кое во секој момент може да одговори на сите прашања и потреби на клиентот. Темелите на деловната политика се засноваат на постојана иновација и воведување на нови производи и услуги преку следење на трендовите и препознавање на потребите на пазарот.
Линвуд Викинзи
Линвуд Викинзи — нео-нацистичка дружина во шерифовиот оддел на Лос Анџелес заснована во шерифовата канцеларија во Линвуд, Калифорнија. Еден од членовите на дружината бил Паул Танака, заменик на шерифот Ли Бака. По постојани судења во врска со активностите на групата, викинзите биле опишани како „нео-нацистичка“ банда ангажирана во рацистички мотивирани непријателства од страна на федералниот судија Тери Хатер. Според социологистот Роб Суливан, членовите на дружината биле посветени на валоризација на арјанската раса.
Можности (штедилница)
Видови финансиски услуги
Штедилницата нуди два типа услуги, а тие се кредити и штедење. Исто така, штедилницата Можности има и оn-line аплицирање за кредити и штедни влогови.
Линвуд Викинзи
Според шерифовиот оддел на Лос Анџелес, групата повеќе не егзистира во нивниот персонал.
Можности (штедилница)
Штедење
Штедилницата нуди различни видови на можности за штедење:
Организациона структура
Штедилницата Можности е организирана во следниве сектори: секторот за деловни контакти, секторот за бизнис развој и инвестиции, сектор за трансакции и логистика за продажба, сектор за деловна мрежа, сектор за општи и правни работи, сектор за човечки ресурси, IT секторот и секторот за финансии, сметководство и трезорско работење. На највисокото ниво од хиерархијата на штедилницата се наоѓа менаџерскиот тим кој го сочинуваат:
Активности на штедилницата
Финансиски активности кои може да ги врши штедилницата согласно дозволата за основање и работење, издадена од гувернерот на НБРМ се:
Финансиски податоци
Со состојба 30 јуни 2011 година, поважните финансиски показатели за штедилницата се:
Оливер Похер
Оливер Похер (роден на 18 февруари 1978 година во Хановер) е германски комичар, модератор, актер, пејач и продуцент на мрежни видеа.
Биограафија
Тој е син на финансиски сметководител и продавачка на осигурување и израснал во Изернхаген во близина на Хановер. За време на школувањето работел со скратено работно време на неколку радио станици, но бил и диџеј во дискотеки и на семејни прослави. Тој исто така се појавил во комичната група Хола-Бола и на телевизиската програма на презентерот Бирте Каралус..
Кариера на ТВ
Неговото прво појавување на ТВ било на 28 октомври 1998 година во попладневниот талк-шоу на Барбел Шафер. Со песна од пет минути, Похер се обидел да ја натера публиката да се смее и да ги убеди дека има талент за забава и комедија. Иако публиката свирела, тој продолжил со неговата изведба. Потоа му рекол на презентерот дека е дефинитивно смешен и сака успешна телевизиска кариера.
На 29 септември 1999 година Похер бил избран за време на телевизиската програма на Ханс Мејзер од музичкиот канал ВИВА за еднонеделна гостинска презентација на ТВ програмата Интерактив. Тој ги модерирал програмите: Табела Сурфер, Топ 100 Ѓубре, Што има, Планета ВИВА и неодамна во 2002 година свое шоу Све Похер ... или што? Од 25 мај 2002 година, тој исто така го играл Фред во телевизиската серија Ловец на ѕвезди. Од јануари 2003 до 13 април 2006 година, тој ја модерирал Изнајми Похер на Про седум каналот. Во септември 2003 година, Похер основал заедно со Бреинпул Похер ТВ, која оттогаш е одговорна за нејзиниот маркетинг. Компанијата била распуштена во 2008 година. На 6 октомври 2005 година, Похер ја добил наградата за комедија во категоријата "Жива комедија". Во истата година тој бил назначен за тренер на фудбалската репрезентација во Занзибар во контекст на изнајмување на покер. Тој го надгледувал тимот. Похер бил официјален амбасадор на Светскиот куп за градот Хановер и бил познат на пошироката јавност истата година преку неговите реклами за МедиаМаркт. Тој исто така се појави во Клуб на глупава комедија.
Од 3 април 2006 година до почетокот на Светското првенство по фудбал, Похер беше домаќин на одбројувањето на Светското првенство на Про седум. На 28 април, неговиот прв сингл насловен "Црно и бело" - официјалната химна на ДФБ - беше пуштен на слобода. На 26 јули, Похер доби улога во филмската адаптација на радиото Хуи Бу. Во филмот "Идиот" (врз основа на романот со истото име од Томи Јауд) тој играше во 2007 со ликот на Симон Питерс, неговата прва главна улога. Во истата година се пресели од својата оригинална домашна станица Про седум до АРД. Таму тој го презентираше од 25 октомври 2007 година со Харалд Шмит, заедничката Шмит и Похер. Во есента 2009 година Похер го напушти АРД.
На 21 февруари 2009 година, Похер, заедно со Барбара Шенебергер, ја претставил наградата Ехо во Берлин. На РТЛ Телевизија Похер се појавил помеѓу 2009 и 2012 година во неколку епизоди од акционата серија Аларм за Кобра 11 - Полицијата на автопат.
На 18 април 2009 година Похер гостувал во шестата сезона на Германија во потрага по суперѕвездата и пеел во бендот Tokio Hotel. Еден месец подоцна, на 29 мај, тој бил домаќин на наградата VIVA Comet 2009. Неговото прво сопствено шоу на Сат.1 се одржало во јули 2009 година и било насловено Спортски другари Похер - Сите против Баерн. Во шоуто, Похер требало да ги собере разните аматерски фудбалери и славни личности во тимот што го освоил на 25 јули 2009 година во Велтинс Арена против Баерн Минхен.
Од октомври 2009 до март 2011 година, неделниот концерт на Оливер Похер бил прикажан на Сат.1 секој петок. На "Оливер Похер шоу" се појавиле веќе добро познати драматуршки елементи од "Доцно шоу" и "Изнајмви Похер". Од 2009 до 2017 година Похер го модерирал 5 против Јаух на РТЛ Телевизија. Од јануари 2013 до мај 2014 година, тој исто така се појави на РТЛ во своето шоу Сите на малите со модераторката Соња Зитлоу.
На Сат.1 тој во 2013 година модерирал ТВ шоу Мојот сопруг и двобојот - сите против БВБ. Во септември 2013 година тој го водел заедно со Синди од Марзан Celebrity Big Brother. Во ноември 2016 година учествувал во танцовата претстава Германија танцува (Про седум) и го достигнал второто место. Во 2017 година, Похер го освои првото место како кандидат во Глобалните гладијатори.
Во септември 2017 година, Похер водел заедно со Оливер Швесингер фудбалскиот фестивал Фен Талк на Спорт1, кој беше прекинат. 2019 Похер учествува во 12-тата сезона на танцовната претстава на РТЛ Телевизија Let's Dance.
Приватен живот
Од 2002 до 2004 година Похер бил поврзан со Анемари Ворнкрос и од 2005 до 2009 со Моника Иванкан. По разделбата во средината на 2009 година, тој бил во врска со Сенди Мејер-Велден за кратко време. Тие живееле заедно во Келн, добил ќерка на 2 февруари 2010 година. На 25 септември 2010 година стапил во брак. На 25 септември 2011 година се родени близначките синови на двојката. На 11 април 2013 година, двојката ја објавила својата претходна разделба. Во ноември 2013 година, медиумите објавиле дека тој е во романтична врска во тенисерката Сабине Лисички. Еден месец подоцна, тие двајца се појавиле официјално како двојка. На 15 март 2016 година станало познато поделбата на Похер и Лисички.
Тимјаничка парохија
Тимјаничка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кавадаречкото архијерејско намесништво на Повардарската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Богородица“ во селото Тимјаник. Во составот на оваа парохија се селата Тимјаник, Липа, Пепелиште, Криволак, Долни Дисан, Војшанци, Тремник, Калањево и Горни Дисан.
Покрај овие села, парохијата вклучува и две села кои се неактивни и без цркви. Тоа се селата: Црвени Брегови и Дуброво.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Месен Лист
Месен Лист — блиско вонгалактичко подрачје каде Млечниот Пат, припадниците на Месната Група и други галаксии делат слична особена брзина. Ова подрачје се наоѓа во полупречник од околу 7 Мпс (23 Мсг), и има дебелина од 0,46 Мпс (1,5 Мсг). Галаксиите подалеку од тоа подрачје имаат изразено различни брзини. Месната Група има само релативно мала особена брзина од 66 км⋅с−1 во однос на Месниот Лист. Типичната брзинска распределба на галаксиите изнесува само 40 км⋅с−1 во полупречничка насока. Речиси сите недалечни сјајни галаксии му припаѓаат на Месниот Лист. Тој е дел од Месната Зафатнина и е сместен во суперјатото Девица (Месно Суперјато). Месниот Лист образува ѕид од галаксии кој исцртува една граница на Месната Шуплина.
Значителна составница на средната брзина на галаксиите во Месниот Лист е производ на гравитациското привлекување на галактичкото јато Девица, што прави особено движење од ~185 км⋅с−1 кон јатото. Втора составница е насочена вон средиштето на Месната Шуплина — просторно подрачје сиромашно со галаксии кое се шири и има тековна големина од 45 Мпс (150 Мсг). Оваа составница има брзина од 259 км⋅с−1. Месниот Лист е наклонет 8° од Месно Суперјато (Девица).
Таканаречениот Совет на Џинови е прстен од дванаесет големи галаксии кои ја обиколуваат Месната Група во Месниот Лист и има полупречник од 3,75 Мпс (12,2 Мсг). Десет од нив се спирални, а останатите две се елиптични. Елиптичните (Мафеи 1 и Кентаур A) се наоѓаат на спротивните страни од Месната Група.
* Масата е наведена како логаритам на масата во сончеви маси.
Катрин Сундберг
Катрин Сундберг (вистинско име: Ева Катрин Сандберг, родена на 8 октомври 1962 година во Еребру) е шведска глумица, танчерка и кореограф.
Како глумица, Сандберг е добро позната како нејзина насловна улога во телевизиската серија „Суровите вештерки“. Таа исто така играла во „Божиќниот календар „Суперхерој Божиќ“ во 2009 година. Таа се појавиla во забавната програма „Гости со гестови“.
Црква „Пресвета Богородица Достојно ест“ - Бојмица
Пресвета Богородица Достојно ест (Ιερός Ναός Παναγίας Άξιον Εστίν) — црква во гратчето Бојмица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1995 г. митрополитот Димитриј Гуменџиски издејствувал плац за црква на плоштадот „Павлос Мелас“ по пат на размена со армијата. Камен-темелникот е удрен на 5 октомври 1997 г. Градбата е дело на архитект Алкис Раптис. Внатрешноста е една целина, без столбови, при што отповарувањето е префрлено на страничните ѕидови. Црквата е завршена во 2000 г. и е целосно живописана.
Кантербери
Кантербери (Canterbury) — историски катедрален град во Англија,кој се наоѓа во срцето на градот Кантербери, област од грофовијата Кент во југоисточна Англија. Се протега на реката Стур.
Првобитно бил населен од бритско население,кое во I век римските освојувачи го преимениле во Durovernum Cantiacorum. Откако станал главно јутско население, го добил своето англиско име Кантербери,изведено од староанглискиот збор Cantwareburh( што значи „упориште на луѓето од Кент“-„Kent people’s stronghold“). Откако Кралството на Кент ја прифатилo xристијанската вера во 597г., свети Августин основал бискупска столица во градот и станал првиот Надбискуп на Кантербери, место кое сега ја управува црквата на Англија и светската Англиканска заедница( иако во денешно време провинцијата на Кантербери го покрива целиот јужен дел на Англија). Во 1170г., убиството на Томас Бекет во катедралата на Кантербери придонесува катедралата да стане место на поклонение на христијаните во светот. Ова поклонение му послужило на Џефри Чосер како инспирација за неговиот книжевен класичен текст наречен „Кантербериски приказни“ (The Canterbury tales). Книжевното наследство во овој град продолжило со раѓањето на драмскиот писател Кристофер Марлоу (Christopher Marlowe) во XVI век.
Во градот се зачувани многу историски градби, вклучувајќи го и бедемот кој датира од римскиот период и е повторно изграден во XIV век,потоа урнатините од опатијата св.Августин и норманскиот замок,и можеби најстарото школо во Англија, Кралевото училиште. Од модерните згради најважни се Универзитетот Кент (the University of Kent), Универзитетот „Крајст Чрч“ во Кантербери (Canterbury Christ Church University),театарот Марлоу (the Marlowe Theatre),и игралиштето св.Лоренс (St Lawrence Ground), кој претставува домашен терен на крикетскиот клуб на грофовијата Кент (Kent County Cricket Club). Главното седиште се наоѓа во срцето на градот Кантербери (City of Canterbury),кој претставува локален управен регион. Студентската популација е доста голема тука,поради постоењето на двата универзитета. Меѓутоа, Кантербери е доста мал град во споредба со другите британски градови.
Рана историја
Областа Кантербери била населувана од праисторискиот период. Во оваа област биле пронајдени секири кои датираат од долниот палеолит,и садови од неолитот и бронзената доба. Најпрво Кантербери бил регистриран како главното населено место на келтските племиња, Cantiaci, кои го имат населено поголемиот дел од денешен Кант. Во I век од н.е. римјаните го заробиле населеното место, и го нарекле Durovernum Cantiacorum, што значи  „ упориште на Кантиаките од  шумичката со алдер дрво“(stronghold of the Cantiaci by the alder grove). Римјаните го доградиле градот со нови улици,кои биле поставени според шаблонот на улуци под прав агол,потоа со театар, храм, форум и јавни бањи. Кон крајот на III век, за да се одбранат од нападите на варварите, римјаните изградиле земјен насип околу градот и ѕид со седум порти, кој зафаќал површина од 53 хектари).
Откако Римјаните заминале од Британија во 410 год, Durovernum Cantiacorum бил напуштен, освен неколку фармери кои останале,и постепено почнал да изумира. Во наредните 100 години, Англосаксонска заедница е формирана во ѕидините на градот, откако јутските бегалци пристигнале,и најверојатно склучиле брак со месното население. Јутите го именувале градот Cantwaraburh, што значи „упориште на луѓето од Кент“. Во 597 г., папата Грегори Велики го испратил Августин да го преобрати кралот Етелберт од Кент (Æthelberht of Kent) во христијанин. По покрстувањето, Кантербери, како римски град, бил избран од страна на Августин за центар на Бискупската Столица во Кент, и биле изградени опатија и катедрала. Така Августин станал првиот Надбискуп на Кантербери. Новата важност на градот водела до негово заживување,и се развила трговијата на грнчарство, текстил и кожа. До 630 г.,се направени златни монети во ковачницата за пари во Кантербери. Во 672, Синодот од Хартфорд, власта над целата Англиска црква и ја доделил на Бискупската Столица од Кантербери.
По убиството на надбискупот Томас Бекет (Thomas Becket) во катедралата во 1170, Кантербери станал еден од најзначајните градови во Европа, откако аџиите од сите делови на христијанскиот свет доаѓале да го посетат неговиот ковчег. Ова поклонение било инспирација за структурата на збирката на приказни на Џефри Чосер од XIV век, „Кантербериски приказни“.
Кантербери се поврзува со неколку светци од овој период кои живееле во градот: