cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Златко Ангелески
Творештво
„Зошто страдаме?“ (избор на текстови) (2005); „Слово за Црквата“ (историска читанка) (2007); „170 години од осветувањето на црквата Свето Благовештение во Прилеп“ (стручна монографија) (2008); „Преподобен Бенедикт Нурсиски - светилник на западното монаштво“ (2008), „Животот и дејноста на Свети Поликарп Смирнски“ (2010), „Во имја Отца, и Сина, и Свјатаго Духа“ (зборник на неделни проповеди) (2010); „Историја на Плетварско-беловодичката парохија“ (2017).
Преводи од бугарски јазик: „Заборавеното лекарство“ од архимандрит Серафим Алексиев (1995); „Гордост и смирение“ од архимандрит Серафим Алексиев (1995); „Омразата и помирувањето“ од архимандрит Серафим Алексиев (1995); „Болна и здрава мистика “ од архимандрит Серафим Алексиев (1995);
Преводи од руски јазик: „Солта ја губи силата“ од архиепископ Аверкиј (1995); „Полски кринови“ од схиархимандрит Пајсиј Величковски (1996); „Што треба да знае секој, кој доаѓа во православниот храм“ (2001); „За што сведочат Јеховините сведоци“ од прота Александар Новопашин и Валериј Мелников (2003); „За единството на Црквата“ од Свети Кипријан Картагински (2005); „Новите чуда на Свети Јован Руски“ (2007); „Азбука на православниот живот“ од свештеник Димитриј Каплун (2014).
Клима во Македонија
Климата во Македонија се одликува со испреплетување на морските и континенталните влијанија и се судираат благата средоземна со острата континентална клима на многу специфичен начин. Морските влијанија предизвикуват сушно и топло лето, а континенталните влијанија студена и влажна зима.
Климатски региони и типови
Во Македонија се издвоени неколку карактеристични климатски региони: субмедитерански, регион со изразена транслатација на средоземната и континенталната клима, регион со континентална клима и регион со планинска клима.
Субмедитеранскиот регион ги зафаќа: Гевгелиско-валандовската и Дојранската Котлина, каде што најсилно се чувствуваат средоземните климатски влијанија. Во него во одделни години средоземните влијанија се потиснати, но и обратно, постојат години кога средоземните влијанија се чувствуваат по долината на реката Вардар до Скопје, по долината на реката Брегалница до Кочани и по долината на реката Струмица во Струмичко–радовишката Котлина. Регионот на изразена транслатација на континенталната и средоземната клима ги зафаќа Тиквешката, Велешката и Скопската Котлина, Овче Поле, Штипско и Кочанската Котлина, долината на реката Вардар, Струмичко–радовишката Котлина и по долината на реката Црн Дрим во Дебарската Котлина. На север по долината на реката Вардар климатското влијание брзо ослабува.
Регионот на континенталната клима најмногу се чувствува во Преспанската и Охридско-струшката Котлина (каде што се чувствува и влијанието од езерскиот басен), Кичевската, Бродската, Беровско-делчевската, Славишката, Полошката и Пелагониската Котлина.
Регионот на планинска клима ги зафаќа високите планини на Шарскиот и корапскиот планински систем, Јабланица, Баба, Јакупица и сите други високи планини во Македонија. Во нив над 2.200 метри постои вистинска планинска клима или таканаречената алпска клима. За разлика од неа, во сите планини под 1.000 м н.в., кои се определени како ниски планини, владее преодна, од котлинска во планинска клима.
Во жешкиот топлински појас се јавуваат: екваторска, троска, пустинска и монсунска клима.
Климатски факти:
Климатски податоци за Скопје:
Превеза
Превеза (грчки: Πρέβεζα) — град во регионот Епир, Северозападна Грција, сместен во устието на Амбракискиот Залив. Главен град е на општинската единица Превеза. Населението на градот во 2011 изнесувало 20.795 жители.
Радио
Радио е безжичен пренос на сигнали по пат на модулација на електромагнетни бранови, со честота под видливата светлина.
Електромагнетно зрачење патува по пат на осцилација на електромагнетните полиња, преку воздухот, во вакуум и во вселената. Информацијата која се носи на амплитудата на честотата. Кога радиобрановите ќе поминат низ проводник, осцилациските полиња индуцираат наизменична струја во проводникот. Ова може да биде детектирано и пренесено во звук.
Црна Гора (Егејска Македонија)
Црна Гора (Μαύρο Βουνό, Мавро Вуно, Karadag) — мала планина во североисточниот дел на Егејска Македонија (денес во Грција) и недалеку од границата со Пиринска Македонија (денес во Бугарија). Претставува своевиден центар на историско-географската област Мрвачко. Највисокиот врв го носи истото име Црна Гора (Мавро Вуно) и висок е 1.653 метри. Вториот е висок 1.475 метри и се нарекува Железна Гора (Сидировуни). Планината е сместена на границата помеѓу Серско од запад и Драмско од исток. На север се поврзана со планината Славјанка (Алиботуш или Орвилос) преку седлото Бели Пресеки, а на југозапад со планината Шарлија (Врондус) преку Црвиловското Седло. На југ се наоѓа планината Сминица (или Серски Боздаг; гр. Меникио), сврзана во посредство на седлото Узунџа. Во западното подножје на Црна Гора се наоѓа Крушевската, во источното Елешката, а во јужното Горнобродската Котлина.
Радио
Етмологијата на зборот
Оригинално, радио или радиотелеграфијата била наречена „безжична телефрафија“, која подоцна била скратена само во безжична. Претставката радио- во светот на безжичниот пренос за првпат бил забележан во зборот радиопроводник кој го искажал францускиот физичар Едвард Бранли во 1987. Радио како именка е искажана од експертот по маркетинг, Валдо Варен во 1944. Исто така тој термин се појавува во еден текст на Ли Де Форест, кој подоцна беше прифатен од страна на американската морнарица во 1912 и стана вообичаен термин по време за првото комерциално пренесување на сигнали во 1920. Терминот подоцна беше прифатен и другите јазици во Европа и Азија, иако Велика Британија терминот безжичен го прифатила дури во XX век. Во Јапонија терминот „безжичен“ е основа за терминот „радиобран“, иако терминот на уредот за слушање на радиобрановите е литературно „уред за прием на звуци“.
Црна Гора (Егејска Македонија)
Стопанска важност
За време на османлиското владеење, планината претставувала главен извор на железна руда (магнетитен песок) за железарската индустрија во Мрвачко. На падините на Црна Гора се сместени некогаш важните рударски и железарски села — Трлис, Старчишта, Долно Броди и Горно Броди.
Сопотница
Сопотница — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Радио
Етмологијата на зборот
Во последните години терминот „безжичен“ доби голема популарност преку огромниот растеж на т.н. краткиот достап на мрежа пр. WLAN ('Wireless Local Area Network'), WiFi и Bluetooth исто така и мобилната телефонија, пр. GSM и UMTS. Денес многу често терминот „радио“ се користи при уредите за прием, каде се претпочита на системот и методот искористен за пренос на радиосигналите.
Историја
Во текот на многу години откако пронајдокот се нашол во лабораторен макет па сè до комерцијалниот уред, бил развиван од повеќе и различни луѓе кои имат многу големи заслуги:
Сопотница
До 2004 година, селото претставувало административно седиште на поранешната истоимена општина.
Географија и местоположба
Сопотница се наоѓа во подножјето на два рида - Голема Глава и Кула, на источните падини на Плакенска Планина. Ридовите над Сопотница делумно се голи, а делумно пошумени. Селската река извира во месноста Извор, па затоа од мештаните е наречена Изворија.
NGC 7839
NGC 7839 — двојна ѕвезда во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Сопотница
Географија и местоположба
Сместена во непосредна близина на селото Жван, може да се каже дека Сопотница се наоѓа во речиси средишниот дел на етногеографската целина, областа Железник, односно во Долни Железник.
NGC 7839
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Сопотница
Географија и местоположба
Селото е рамничарско и е сместено на надморска височина од 670 метри.
Атарот зафаќа површина од 17,6 км2. На него шумите заземаат површина од 850 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 492 хектари, а на пасиштата 289 хектари.
Селото се наоѓа на левиот брег на Црна Река, на 10 километри од градот Демир Хисар и на 2 километри од патот Демир Хисар-Кичево. Населбата била поврзана со железничка линија со Прилеп, која денес не е повеќе во функција.
Историја
Селото е основано мошне одамна, иако не се знае точно годината на неговото создавање, за што не постојат пишани документи. Може да се претпостави дека го основале Словените. Неговото име е словенско и означува подрачје богато со извори. Првите жители на Сопотница биле припадниците на племето Брсјаци (Березити), како и во целата област.
Во XIX век, Сопотница било христијанско село во рамките на Битолската каза (нахија Демир Хисар), на Отоманското Царство.
NGC 7839
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7839 е од видот *2.
Сопотница
Сопотница во XX век
Во 1903 година, во Сопотница постоела селска милиција, што по објавувањето на Илинденското востание, прераснала во редовна востаничка чета. Четата била задолжена за попречување на пристапот до селото Норово. На 24 август 1903 година биле опожарени 70 од 80. куќи во селото, при што биле убиени и двајца 70-годишни старци, Даме Стојанов и Ѓорѓи Симонов. На 26 август биле дозапалени и останатите куќи. На 30 август бил убиен 45-годишниот Петре Јанкулов.
Кон крајот на 1903 година, во опожареното село што започнало да се обновува престојувал Даме Груев, заедно со неговите најблиски соборци, Христо Узунов, Ѓорѓи Сугарев и црковниот војвода ѓаконот Евстахиј, при што го обновиле селскиот комитет на Револуционерната организација.
Непосредно по капитулацијата на Југославија во Втората светска војна, биле одведени 11 војници во заробеништво.
Поголем отпор во селото се развил во 1944 година.
Во 1949 година преку доброволна работа бил изграден задружниот дом, во 1956 година селото добило електрична енергија, во 1969 година бил изграден водовод, во 1975 година била асфалтирана главната улица, а во 1980-тите години селото ги добило и станбените згради.
Стопанство
Селото има поледелско-шумарска функција. Поледелството производство било и е основна земјоделска гранка. Пред Втората светска војна најмногу биле застапени житните култури (пченица, јачмен, ’рж, овес), окопните култури (пченка, грав), фуражни култури (граор, уров), текстилни растенија (коноп) и градинарски култури (домати, пиперки). Некои од овие култури, денес целосно се напуштени. Најмногу се засадува грав („жвански грав“), а како втора значајна култура може да се издвои тутунот.
Сточарството било значајна стопанска гранка. Денес, најмногу се одгледуваат овци, говеда и свињи.
Во селото работи фабричкиот погон „Железник“, за производство на сачми. Во близина на селото се наоѓа и рудникот „Демир Хисар“.
Население
Во 1961 година селото имало 956 жители, а во 1994 година 989 жители, македонско население, со што населбата се вбројува во големи села.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 715 жители, од кои 686 Македонци, 1 Албанец, 1 Влав и 27 лица без податоци.
Родови
Селото Сопотница, отсекогаш па до денес е населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Најстари родови во Сопотница се: Цветковци и Настовци, а останати староседелски родови се и: Трчалажовци кои прекарот го добиле по тоа што некоја жена си одела со „пајнче“ (чинија) со јајца за ручек на глава, а некој трчајќи ѝ рекол дека едно пиле и ги исколвало јајцата озгора, поради што таа се наведнала и чинијата паднала и се искршила, по што рекла „и натемате трчајлаж“, Лозановци, Караџавци, Којчевци, Калешковци, Мијајлевци и Димовци. Постари доселени родови се: Мреножани од с. Мренога, Пејковци од с. Кошино (Прилепско), Радовци од соседното с. Радово, Ориѓани од Охридско, Џивџановци од с. Загориче, Кутретинци од с. Кутретино, Црвенковци кои дошле од с. Воѓани (Прилепско), но тука го добиле прекарот по некојси Црвенко кој свирел гајда и бил најдобар гајдаџија.
Радио
Историја
Во 1888, Хајнрих Херц ги произвел и измерил UHF сигналите.
Во 1891, Никола Тесла започнал истражување за безжичните сигнали. Развил мислење за создавање на радио честоти, кој ќе ги демонстрирал принципите на радиото и преносот на долгите сигнали.
Во 1893, во Сент Луис, Мисури, Никола Тесла направил направа за експериментирање со струјата. Тој се обратил кон Franklin Institute во Philadelphia и The National Electric Light Association за да го претстави својот пронајдок и да ги демонстрира принципите на неговата рабора на темата на безжична комуникација. Објаснувањето ги содржеше сите елементи кои подоцна беа вовдени во сите радио системи пред појавувањето на вакумните ламби. Тој експеримнтирал со магнетни приемници, различни од живините приемници (направи за детектирање кои содржеа цевки изполнети со железни полнежи кои беа пројандок на Temistocle Calzecchi-Onesti во Италија во 1884.) употребувани од страна на Гуљелмо Маркони и за други експерименти.
Помеѓу 1893 и 1894, Роберто Ладел де Мура, бразилски поп и физичар, направил експерименти, кој во прво време не ги објавил, сè до 1900 кога добија бразилски патент. Kolkata (Calcutta), Сер Јагдиш Чандра Бозе (J. C. Bose) го открија живиниот детектор на сигнали, заедно со телефонскиот приемник.
Александар Степановиќ Попов, во 1894, го направил првиот радио приемник, кој го содржел живиниот детектор на сигнали, за кој вистински пронаоѓач бил Едвард Бранли. Попов демонстрирал детектор на сигнали, во иднина попознат како детектор на светлина на 7 мај 1895.
Првата јавна демонстрација за безжичната технологија се одржа во лекционата сала во музејот за национална историја на Оксфордскиот универзитет на 14 август 1894, одржана до страна на професорите Оливер Лоџ и Александар Муирхед. За време на демонстрацијата радио сигнал беше пуштен од соседната лабораторија и беше реистриран од апаратите кои се наоѓале во лекционата сала
Во 1894, Гуљелмо Маркони, прочитал за работата на Херц и Тесла во областа ма безжичната телеграфија и започнал негови експерименти.
Во декември 1901, Гуљелмо Маркони ги искористил пронајдиците на J.C. Bose за да прими радиосигнал на поголемо растојание, преку 3.200 км од Полдху, Велика Британија до Сент Џонс, Њуфаундленд. За ова откитие Маркони добил големи заслуги, кои резултираа со добивање на Нобеловата награда. Исто така му бил доделен и патент.
Следното откритие вакумниот детектор, откриен од страна на инженерите на Westinghouse. За време на новогодишната вечер, 1906, Реџиналд Фесенден искористил синхронизиран предавател за пренос на првата радио програма од Ocean Bluff-Brant Rock, Масачусетс. Бродовите во морето го примиле сигналот кој Фесенден го емитувал, песната O Holy Night и читајќи еден пасус од Библијата. Првата радиопрограма за вести била емитувана на 31 август 1920. од страна на 8MK од Детроит, Мичиген. Првото радио на еден колеџ е емитувано на 14 октомври 1920 од Union College, Schenectady, Њујорк од страна на Вендел Кинг, африканско-американски студент. Тој месец 2ADD, подоцна преименовано во WRUC во 1940, изврши прво јавно емитување во САД, на концерт на полупречник од 160 км, а подоцна и на 1,600 км. Во ноември 1920, се емитуваше и првиот спортски настан. На 27 август 1920, во 21:00 Sociedad Radio Argentina емитуваше во живо изведбата на оперa од Рихард Вагнер, која можеа да ја слушаат 20 домови.
Во 1935, Едвин Х. Армстронг, ја открил честотната модулација, така што аудио сигналот се спречува од статиката која се создава од електилните елементи и атмосферата.
Во 1943, врховниот суд на САД, донесува одлука дека работата на Маркони не е оригинална, и патентот беше вратен на Никола Тесла. Како и да е, Тесла починал пред одлуката да биде објавена.
Едно од првите развитија во 20-от век (1900-1959) е тоа што авионите користеа комерциални AM радио станици за нивна навигација. Ова продолжува до раните 1960-ти години кога VOR системите конечно се разделија. Во раните 1930-ти години, директниот пренос и фрекфрентната модулација беа измислени од некои аматерски радио оператори. Радио беше употребувано за пренос на слики, односно телевизијата во раните 1920-ти години. Во 1954, Regency објавуваат џебно радио, моделот TR-1, кое имал „стандардна 22,5V батерија“.
Во 1960, Sony го претстави првото транзисторно радио, во многу мали размери, и со многу помали батерии. Следните дваесетина години, транзисторите ги заменија вакуумските цевки. Од 1963 телевизијата во боја се пренесуваше преку радио сигнали, и првиот радиот комуникационен сателит, TELSTAR, беше лансиран. Во доцните 1960-ти, долго дистанционата телефонска мрежа започна да се претвора во дигитална мрежа, бклчувајќи дигитални радија. Во 1970-та, LORAN стана прв радио навигателен систем. Наскоро американската армија експирементираше со сателитска навигација, и активиране на GPS системот во 1987. Во раните 1990-ти аматерските радио експерименталци започнаа да користат пресроналните компјутери со аудио карти за да ги обработуваат радио сигналите. Во 1994, американската армија и DARPA лансираат успешен прект за да изградат радио ретулирано од страна на некој софтвер, кој ќе може да се пограмира виртуелно да биди кое и да е радио со едноставна промена на софтверот.
Сопотница
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Жван, во која покрај селото Сопотница, се наоѓале и селата Вирово, Жван, Мренога, Радово, Слоештица, Суво Грло и Церово. Општината Жван постоела и во периодот 1950-1952, кога влегувале селата Жван, Мренога, Слојштица, Сопотница и Суво Грло.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 655 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 665 гласачи.
Иселеништво
Иселувањето продолжило и потоа.
Култура и спорт
Во селото работело културно-уметничкото друштво „Стојан Поповски“.
Радио
Историја
На почетокот се користеле долгите, средните и кратките бранови кои ги користеле честотните подрачја од 150-270KHZ за долги бранови, 530-1602KHz за средни бранови и 3-26 MHz за кратки бранови кои користеле амплитудна модулација.Во денешно време се користи ФМ 88-108 MHz (честотна модулација) за пренос на радио.
Иднината на радиото е во DAB, дигитално радио.
888
888 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 888 година од новата ера, 888. од првиот милениум, 88. од IX век и деветта од 880-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6396 и 6397 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5638 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4648 и 4649 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1641.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 888 година се протега во 3524 и 3525, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3584 и 3585 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1431. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 274 и 275 исламска година.
Жарко Лазетиќ
Играчка кариера
Во декември 2006 година, било објавено дека Лазетиќ се согласил да му се приклучи на Партизан од Бежанија во јануарскиот преоден рок, заедно со неговиот соиграч Антонио Рукавина. Дуото подоцна потпишало четиригодишен договор со Лазетиќ кој му бил доделен дресот со број 10. Тој поминал една и пол сезона со Црнобели, собирајќи ја двојката во кампањата 2007–08.
Во јули 2008 година, Лазетиќ потпишал двегодишен договор со Војводина. Тој останал на стадионот Караѓорѓе една година, пред да замине во странство и да се приклучи на грчкиот клуб Родос. Тој постигнал девет гола во Бета Етники 2009–10, но не успеал да му помогне на тимот да избегне испаѓање.
На почетокот на 2011 година, Лазетиќ се преселил во Индонезија за да игра за Персис Соло под водство на неговиот сонародник Бранко Бабиќ. Тој потоа се врати во Србија, имајќи кратки врски со Јавор Ивањица и Бежанија, пред да се повлече од играта во летото 2013 година.
Менаџерска кариера
Лазетиќ ја започнал својата менаџерска кариера во Срем Јаково од српската лига Белград во летото 2014 година. Тој останал асистент на новоименуваниот менаџер на Телеоптик Иван Томиќ во октомври 2015 година, заедно со Дражен Болиќ. Тројката ги извршувале истите улоги во Партизан помеѓу декември 2015 и јули 2016 година кога Томиќ поднел оставка од својата позиција поради лоши резултати. Во октомври 2016 година, Лазетиќ го презел раководството на младинскиот тим на Партизан, а Болиќ бил негов помошник. Тие ја освоиле титулата во лигата во мај 2017 година. Во јуни 2018 година, Лазетиќ му се приклучил на тимот на Мирослав Ѓукиќ како помошник во Партизан, на местото на заминатиот Андрија Делибашиќ. Тој исто така служел како привремен менаџер за клубот во март 2019 година. Следниот месец Лазетиќ се вратил во Телеоптик како менаџер.
Во јуни 2020 година, Лазетиќ бил назначен за менаџер на српскиот Суперлигашки клуб Металац Горњи Милановац. Тој ги напушти во ноември 2021 година за да го преземе ТСЦ Бачка Топола.
Џиванка (Богословец)
Џиванка — некропола од доцноантичкото време. На 1 км северозападно од селото, на источната падина од ридот Црвена Ричка, при земјоделските работи мештаните наидувале на гробови со конструкции од камени плочи.
Syndicat National de l'Édition Phonographique
Syndicat national de l'édition phonographique (SNEP) е интер-професионална организација која ги штити интересите на француската музичката индустрија. SNEP е основана во 1922 година, и има 48 член компании.
Одговорностите на SNEP вклучуваат собирање и дистрибуирање на надомест за авторски права за емитување и перформанси, спречување на кршење на авторските права на делата на своите членови (вклучувајќи и музичка пиратерија), и продажбена сертификација на сребро, злато, платина и дијамантски плочи и видеа.
SNEP, исто така, подготвува листи на топ-продажба на музика во Франција.
Оливија Ловиса Нордгрен
Оливија Ловиса Нордгрен моминско Ларсдотер (27 февруари 1880 - 7 јуни 1969 година) била шведска политичарка од социјалдемократите. Таа е позната како една од клучните фигури на социјалдемократската борба против сиромаштијата во Шведска во 1930-тите.
Политичка кариера
Нордгрен станала член на Шведската социјалдемократска партија во 1909 година. Била член на одборот на Синдикатот на типографите во Трелеборг 1908–1922 година, претседателка на социјалдемократскиот женски клуб Трелеборг, член на партискиот одбор на Шведската социјалдемократска партија во 1924–1952 година, член на градскиот совет на Трелеборг во Трелеборг. 1915–1934, и пратеник на Долната комора на Риксдагот во 1925–1952 година.
Нордгрен била избрана во Градскиот совет на Трелеборг во 1915 година, што било возможно бидејќи жените, иако биле лишени од националното право на глас, имале локално право на глас и биле подобни во општинските совети во 1910 година. Таа неуспешно се кандидирала за пратеник на општите избори во Шведска во 1921 година, првите избори по националното право на глас на жените, но тоа го направила неволно, бидејќи нејзината најмлада ќерка била сè уште многу млада. Вториот пат кога учествувала на избори, во 1925 година, победила.
Како пратеник, Нордгрен цврсто го бранела правото на работа на мажената жена. Ова било прашање за кое често се дебатирало во парламентот за време на депресијата, кога од мажените жени се очекувало да бидат поддржани од нивните сопрузи и да им ја препуштат работата на мажите со семејство да ги издржуваат и на немажените жени кои немаа маж да ги издржува. Нордгрен цврсто и успешно го одбила секој предлог за ограничување на правото на жената на работа во зависност од тоа дали е мажена или не.
Настрана од ова прашање, Оливија Нордгрен не се сметала за застапник на жените и не се фокусирала на правата на жените, туку на социјалната заштита, прашање по кое станалаа позната. Назначена е во бројни парламентарни и владини комисии за социјални прашања. Меѓу нив биле Комитетот за пензиско осигурување од 1928 година, Комитетот за домашни слугинки од 1932 и 1935 година. Таа се занимавала со повеќе прашања во однос на здравствената заштита, условите за живот на старите лица, состојбата на домашните слугинки. Таа била член на одборот на Комисијата за храна за време на Втората светска војна. Таа била особено заинтересирана за прашањето за пензиските фондови и пензиите и учествувала во повеќе комисии за обезбедување поповолна и побезбедна состојба за старите лица, за обезбедување поеднаков третман на жените во пензионерското прашање и на децата. Таа била една од главните фигури зад јавната пензија на вдовица.
Додека работела со овие прашања, таа придонела и за подигање на свеста за условите за живеење во Шведска со учество во јавна дебата и објавување на истрагите што ги направила.
Оливија Нордгрен имала добри работни односи со Пер Албин Хансон, кој еднаш изјавил дека ако некогаш назначи жена на позицијата министер во кабинетот, „тогаш тоа ќе биде Оливија“. На крајот, сепак, таа никогаш не била назначена во кабинетот.
Признанија
Во 1945 година, ѝ бил доделен Illis Quorum како признание за нејзината работа за намалување на сиромаштијата.
IC 1975
IC 1975 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1975 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1975 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 21,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 58' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на IC 1975 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 87472.
Генадиј Ајги
Генадиј Николаевич Ајги (Геннадий Николаевич Айхи), (,, Батиревски Округ - , ) — чувашки поет и преведувач. Неговата поезија е напишана и на чувашки и на руски јазик.
Животопис
Роден е во селото Шајмурзино (Ченјал), Чувашија (СССР), се преселил во Москва во 1953 година и останал таму до крајот на својот живот. Ајги започнал да пишува поезија на чувашки јазик во 1958 година.
Во 2003 година Ајги учествувал на „меѓународниот литературен фестивал Берлин“.
Софија Губаидулина компонирала музика за неколку негови песни во нејзиниот циклус Jetzt immer Schnee („Сега секогаш снег“).
Неговиот син Алексеј Ајги е композитор.
Творештво
На чувашки јазик објавил седум книги:
Награди
Меѓу освоените признанија се:
Портички мост
Портички мост (Γεφύρι Πορτίτσας) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Венетик, на 45 км југозападно од градот Гребен. Ги поврзува селата Спилио и Монахит, на источните возвишенија на Пинд. Сместен е на крајот на долината Канави, точно пред почетокот на впечатливата клисура Портица. Изграден е во 1743 г. со средства собрани од манастирот „Успение на Пресв. Богородица“. Има два лака, од кои поголемиот има распон од 13,8 м, а помалиот од 5 м. Вкупната должина на мостот изнесува 34 м, широк е 2,7 м, а висок 7,8 м.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Црква „Пресвета Богородица“ - Двориште
Пресвета Богородица — главна селска црква во малешевското село Двориште. Црквата се наоѓа на височинка која ѝ дава доминантна позиција над остатокот од селото.
Историја
Црквата била изградена во почетокот на век од страна на доселеници од Рибница, Пиринска Македонија.
Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна, со петострана апсида однадвор. Таа во целост е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди. До внатрешноста на црквата води главниот влез од западната страна и спореден влез на јужната страна. На сите страни од црквата има повеќе прозорци. Иконите во црквата се изработени од локални зографи со средства од месното население.
Камбанаријата има квадратна основа и се издига веднаш пред главниот влез од црквата. Таа се состои од четири дела, при што секој следен дел кон врвот има помала основа. На секоја од страните од вториот до четвртиот дел има по еден прозорец. Камбанаријата е изградена од тули и е покриена со лимен заоблен пирамидален кров. Во дворот на црквата има и трпезарија, која е сместена од левата страна на главниот влез од црквата. Во дворот на црквата има повеќе гробови и гробни споменици.
Еден од гробовите припаѓа на народниот херој Ацо Русковски, по кого е наречено и единственото средно училиште во градот Берово.
Космос-1624
Космос-1624 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 јануари 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 700 килограми. Космос-1624 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 807 км, а најмалото на 784.
Владимир Пешевски
Владимир Пешевски ( во ) — македонски политичар и вицепремиер за економски прашања на владата на Република Македонија во периодот 2009–2017.
Животопис
Во 1993 година дипломирал на електротехнички факултет во Скопје, на насока енергетика. По завршувањето се запишал и на магистарски степен на обука. Во 2001 година завршил магистратура по деловна администрација на универзитетот од Шефилд, Англија – програма на „City College“ во Солун.
Веднаш по неговото дипломирање, во 1993 година, започнал научно истражувачка кариера. Како асистент во Истражувачкиот центар за нови технологии во Македонска академија на науки и уметности работи на проекти од областа на енергетиката, со акцент на енергетски стратегии, дистрибутивни системи за електрична енергија, обновливи извори на енергија и заштита на човековата средина. Од 1996 година работи при проект на УСАИД како консултант за стратешки менаџмент и финансии давајќи консултантски услуги на преку 50 македонски компании. Во 1998 година станува генерален директор на СЕАФ Македонија и успешно раководил со овој меѓународен инвестициски фонд за директни инвестиции со фокус на приватни компании од Македонија. Во 2006 година ја презел функцијата генерален директор и партнер на СЕАФ Фондот за Јужен Балкан.
Неговото богато професионално искуство го надополнуваат и членувањето во првиот избран состав на Одборот на директори на Американската стопанска комора во Македонија, членувањето во Националниот совет за конкурентност и претприемништво, како и својството предавач по предметот Стратешки менаџмент во периодот 2004-2006 г.на магистерските студии на Универзитетот од Шефилд (програма на City College во Солун).
Од јули 2009 до јуни 2017 година бил на функција вицепремиер задолжен за економски прашања во Владата на Република Македонија. Говори англиски, руски и словенски јазици од балканскиот регион. Оженет, татко на три деца.
Љупчо Димовски
Љупчо Димовски ( во ) — македонски политичар, генерален секретар на СПМ и министер за земјоделство во периодот 2009–2014. Димовски дипломирал на економскиот факултет во Скопје.
На 1 февруари 2019 година бил приведен во истрага поврзана со злоупотреби на земјоделска помош и издавање државно земјоделско земјиште, заедно со Ацо Спасеновски, Михаил Цветков, Кристијан Делев.
Франкенштајн (филм)
Франкенштајн (англиски: Mary Shelley's Frankenstein) — американски филм од 1994 година, во режија на Кенет Брана. Главните улоги ги играат: Роберт де Ниро, Кенет Брана, Хелена Бонам Картер итн. Филмот е снимен според романот на Мери Шели.
Содржина
Виктор Франкенштајн (го игра Брана) е опседнат со идејата да создаде живот, но не е свесен за последиците од неговата идеја. Конечно, тој успева да создаде човек (го игра де Ниро), кој изгледа грозно и создава непријатно чувство кај другите луѓе. Откако ќе увиди дека неговиот експеримент предизвикал несакани последици, Виктор го напушта суштеството кое го создал и му се враќа на својот живот.
Суво Грло (Демирхисарско)
Суво Грло — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа областа Железник, во источните падини на Плакенска Планина, на левиот брег на Црна Река. Оддалечено е 11 километри северно од Демир Хисар.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Суво Грло живееле 55 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Суво Грло имало 48 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Суво Грло живеат 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, сите Македонци.
Родови
Суво Грло е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 656 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 3 гласачи.
Иселеништво
Ова село било едно од ретките села од каде населението не се селело до 1952 година, иселеници имало само во Битола (1 семејство).
Поголем бран на иселување имало после 1960 година, па така денес селото е пред целосно изумирање
Долна Рајна
Долна Рајна (француски: Bas-Rhin, алзашки: Unterelsàss) е департман во Франција — најнаселениот во областа Алзас на денешниот регион Голем Исток. Населението брои 1.079.013 жители (2006).
Историја
Долна Рајна е еден од 83 департмани создадени на 4 март 1790 г. во текот на Француската револуција.
Кон средината на 1790-тите, по француската окупација на сета лева страна на Рајна, северната граница на департманот е поместена уште посеверно, преку Лаутер, па сè до реката Квајх, опфаќајќи ги подрачјата на Анвајлер на Трифелс, Ландау, Бад Бергцаберн и Верт на Рајна. Но по вториот пораз на Наполеон во Битката кај Ватерло (1815), Виенскиот конгрес ѝ ги доделува териториите северно од Лаутер на Баварија, како и териториите аво соседната покраина Рајнска област-Пфалц.
Во 1871 г. департманот е присоединет кон Германија (по поразот на Франција во Француско-пруската војна) и така останува сè до крајот на I светска војна (1918). За време на II светска војна департманот повторно станува дел од Германија (1940-1945) за потоа конечно да ѝ биде вратен на Франција.
Географија
Реката Рајна отсекогаш играла важна историска и стопанска улога во овој крај. Таа воедно ја образува источната граница на департманот. Во околината се простираат и падините на Вогезите.
Северно од Долна Рајна се протега Фалечката шума во германската сојузна покраина Рајнска област-Пфалц, а на исток се наоѓа покраината Баден-Виртемберг. На југ е департманот Горна Рајна, градот Колмар и јужен Алзас, а на запад е депарманот Мозел.
NGC 5418
NGC 5418 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5418 се споменува и како UGC 8946, MCG 1-36-16, CGCG 46-40, IRAS 13597+0755.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5418 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5418 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 2 м 17,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 41' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 44°.
Други поделби
Проучување на NGC 5418 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49997. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 901. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Колиби (Кукушко)
Колиби (Ειρηνικό, Иринико; до 1954 г. Καλύβια Γιαννελλαίων, Каливија Јанелон ) — гевгелиско село во Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 63 жители (2011).
Географија
Селото е сместено во областа Бојмија, северно од градот Ругуновец, близу границата со Р. Македонија.
Во Отоманското Царство
Во XIX век оваа колибарска населба ѝ припаѓала на Гевгелиската каза и е именувана различно од разни попишувачи — Колиби, Колибалар, Алчакчи, Долни Колиби итн. . Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) от 1900 г. Колибите е населявано от 100 жители Македонци. На почетокот на XX век целото население на Колибите потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Колибите Алчакчи (Kolibité Altchaktzi) живееле 90 Роми. Боривое Милоевиќ во овој период исто така го бележи како ромска населба со 15 куќи.
Во Грција
Населбата се распаднала во Балканските војни, па при нејзиното припојување кон Грција 1913 г. според Букурешкиот договор во неа се доселени 75 Грци од Суфли во Тракија. Во текот на следнот период доселениците го напуштиле селото поради непогодните услови за живот.
По 1933 г. на извесно растојание од старата населба е подигната нова колибарска населба од каракачански семејства од родот Ѓанели (или Јанели), и станала позната како Колиби на Ѓанелите (Каливија Јанелон). Овие подоцна ја изградиле како вистинско село од тврд материјал. Во 1940 г. во селото се заведени 122 жители. По 1941 г. овде се доселиле и извесни семејства од селото Даутли кое потоа е напуштено поради положбата на државната граница. Така, во 1951 г. 153 жители, кои во 1961 г. пораснале на 189. Во 1971 г. селото достигнало 201 жител, но потоа бројноста на населението почнала да опаѓа. Во 1981 г. населбата имала 177 жители, кои во 1991 г. станале 155. Падот продолжил и во текот наследните десетлетија, за во 2001 г. да бидат попишани 177, а во 2011 г. само 63 жители.
Во 1954 г. селото е преименувано во Иринико, што значи „мирно“.
887
887 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 887 година од новата ера, 887. од првиот милениум, 87. од IX век и осма од 880-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6395 и 6396 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5637 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4647 и 4648 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1640.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 887 година се протега во 3523 и 3524, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3583 и 3584 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1430. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 273 и 274 исламска година.
Дашкесен (округ)
Население
Население 30.418
Баничин Дол (Горобинци)
Баничин Дол или Дејчина Круша — средновековна црква и некропола. На 500 м североисточно од селото, при изградбата на штала биле откриени темели од црква, а во непосредната близина со орањето биле вадени големи плочи од гробни конструкции.
NGC 825
NGC 825 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 825 се споменува и како ESO 354-37, MCG -6-5-28.
Откривање
Телото е откриено на 29 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 825 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 825 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 6 м 53,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 36° 27' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 26°.
Други поделби
Проучување на NGC 825 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8068. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 353; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 43. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1282.
Деветтата порта (филм)
Деветтата порта е американски филм, во режија на Роман Полански. Главните улоги ги играат: Џони Деп, Френк Лангела, Лена Олин, Џејмс Русо итн.
Содржина
Дин Корсо е човек кој успешно собира ретки примероци на книги за потребите на богатите колекционери. За таквата работа, тој се одликува со големо трпение и со широка култура. Него го ангажира Борис Балкан, кој ги сака книгите, особено оние поврзани со демонологијата.
Елизабета Димитрова
Елизабета Димитрова  — македонски историчар на уметноста,  византолог,  професор.
Животопис
Дипломирала во 1986 година на Филозофскиот факултет во Скопје, добивајќи ја наградата Франц Манинг како најдобар студент на Филозофскиот факултет во декадата 1976 - 1986 и најдобар студент на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во 1986 година. Во академската 1989 - 1990 била стипендист на Универзитетот во Виена преку фондацијата „Готфрид фон Хердер“ ("Gottfried von Herder"). Магистрирала на Филозофскиот факултет во Белград во 1993 (ментор – проф. д-р Јованка Максимовиќ), каде што и докторирала во 1998 година (под менторство на проф. д-р Иван М. Ѓорѓевиќ). Во 1998 година била корисник на стипендијата „Мери Чонкоф “ (Marie Chonhoff) и остварила престој на визитинг предавач на Универзитетот Темпи во Аризона. Од 1987 работи на Филозофскиот факултет во Скопје, каде во 2008 година е избрана за редовен професор. Во 2001 и 2002 година се стекнала со сертификат за организирање и менаџирање на Летни школи, семинари и обуки од Средноевропскиот универзитет во Будимпешта. Во периодот 2004 – 2011 била директор на авангардниот Охридски летен универзитет (Универзитет Евро-Балкан) во рамките на којшто е организирана и првата Летна школа за византиска уметност (2002). Постојан член е на Редакцијата на археожурналот Folia Archaeologica Balkanica кој, во издание на Филозофскиот факултет, се посветува на заслужните современи археолошки авторитети