cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Огастес де Морган
Математичка Работа
Парадоксер на кој Де Морган му обрна исто толку внимание како и Ахил на Хектор—да го влече околу ѕидовите околу и околу—беше Џејмс Смит, успешен трговец од Ливерпул. Тој откри дека. Неговиот метод на размислување беше интерсна каракатура на Евклидовиот reductio ad absurdum. Тој рече нека, и потоа на таа претпоставка покажа дека секоја друга вредност е абсурдна, според тоа   мора да биде точната вредност. Следново е пример за влечењето на влечењето на Де Морган околу ѕидовите на Троја. „Г-н Смитх продолжува да ми пишува долги писма, на кои тредлага да му одговорам. Во неговото последно писмо од 31 страна, тој ме информира, со нагласувње на мојата абстиненција, дека иако сметам дека другите ме сметаат за математички Голиат, јас всушност сум почнал да се однесувам како математички полжав, и не излегувам од лушпата. Математички полжав! Ова не може да биде она што го регулира чукањето на часовникот; бидејќи тоа би значело дека г-н Смитх би требало да го кажува точното време; што воопшто не би сакал да се случи за часовник кој е 19 секунди напред секој час, со погрешната квадрација на π. Но тој оди дотаму што ми вели камчињата на вистината и здравиот разум ќе ја скршат мојата лушпа, и ќе ме стават во hors de combat. Сбрката на слики е интерсна. Голиат се претворил во полжав да го избегне  и Џејмс Смит и да ме постави во hors de combat  со обични камчиња. Доколку Голиат се повлекол во лушпата, Давид би ги победил Филистејците со еден удар. Има малку скромност во кажувањето дека камчињата сѐ уште не ја скршиле школката, можеби тоа е затоа што фрлачот за тоа време веќе почнал да пее.“
Во областа на чистата математика Де Морган можел лесно да го разликува лажниот од точниот парадокс; но во физиката не бил толку прецизен. Неговиот дедо бил парадоксер, како и неговата сопруга, и, Де Морган ретко го избегнувал мислењето на физичките филозофи. Неговата сопруга напишала книга за феноменот на спиритуализмот., а Де Морган напишал предговор во кој вели дека му се познати некои од кажаните факти, други ги верува од кажување, но не се преправа дека знае дали се дело на духови, или некое друго непознато потекло. Како алтернатива тој ги остави нормалните материјални причини. Фарадеј имал едно предавање на тема Спиритуализам, во кое кажа дека треба да се испита дали овие феномени се физички можни, или невозможни; на Де Морган ова не му било јасно.
Corpse Husband
Corpse е роден на 8 август 1997 година во Сан Диего, Калифорнија.
Кариера
Во 2015 година,Corpse ја започнал својата кариера на Јутјуб со раскажување на хорор приказни на неговиот канал, што го правел 5 години последователно до 2020 година. Тој тогаш го имал своето музичко деби во 2016 година, учестувајќи се на синглот „Grim Grinning Ghost“ од The Living Tombstone & Crusher P.
Во јуни 2020 година, Corpse го издал својот деби сингл „Miss You!“, кој се искачил на 31-то место на топ списокот на Hot Rock & Alternative Songs. Неговиот следен сингл „White Tee“, кој бил објавен во истиот месец, достигнал до 32 место. Во септември 2020 година, Corpse започнал да пренесува и создава содржини на видео играта Among Us, што му донело големо признание, и оттогаш тој добил над 7 милиони претплатници на YouTube. Истиот месец, тој го издал синглот „E-Girls Are Ruining My Life!“, во кој учествувал раперот Savage Ga$p, кој остварил најголем комерцијален успех за Corpse во 2020 година, на 28 место во Бугарија, 90 на Велика Британија Синглс табелата, и 24 во Билборд. Исто така достигнал повеќе од 100 милиони стримови на Spotify, и бил рангиран на 2 место на списокот за вирални песни од 50 на Spotify
Во октомври 2020 година, тој работел со претставниците на САД, Александрија Окасио-Кортез и Илхан Омар, заедно со неколку други значајни стримери, на сесијата на Among us како дел од иницијативата за излез од гласање за 2020 година за Претседателски избори во САД. Исто така, во октомври, тој го издал синглот „Agoraphobic“, кој дебитираше на 21 место на табелата „Хот рок & алтернативни песни“, 4 месеци подоцна.
Во март 2021 година,Corpse се најде во песната на Машин Ган Кели, „DayWalker“.
Corpse е хронично болен, и има состојби како што се фибромијалгија.
Дејанира
Во уметноста
Дејанира е хероина во Софоклеовата трагедија „Трахињанки“. Во ликовната уметност, на црнофигуралните вазни чест мотив бил судир на Херакле и Ахелој или Нес поради Дејанира.
Гепард
Гепардот е претставник на големите мачки која го населува поголемиот дел од Африка и делови од Блискиот Исток. Тој е единствениот преживеан член на родот Acinonyx. Гепардот може да трча побрзо од било кое друго копнено животно – достигнува брзина од 112 до 120 км/ч во мали замави до 500 метри, и има способност да достигне брзина од 0 до преку 100 км/ч во пет секунди.
Опис
Градите на гепардот се длабоки и неговата половина е тесна. Грубото, кратко крзно на гепардот е жолтеникаво-кафеаво со темни точки кои имаат пречник од 2 до 3 см, кои му нудат камуфлажа додека лови. Нема точки на неговиот бел стомак, но опашката има точки кои се спојуваат и на крајот од опашката има 4 до 6 темни кругови. Опашката обично завршува со бушаво бело топче. Очите на гепардот се поставени високо на неговата мала глава. Црните линии од аглите на неговите очи до неговата уста ги спречуваат сончевите зраци да навлезат во неговите очи и му помагаат во ловот и видот на големи далечини. Неговото тенко и кревко тело го прави совршен за кратки замави со голема брзина, но не и за трчање на голема далечина.
Возрасниот гепард тежи од 21 до 72 кг. Неговата целокупна должина (глава и тело) варира од 110 до 150 см, додека опашката може да биде од 60 до 84 см во должина. Гепардите се од 66 до 94 см високи кај рамената. Машките имаат тенденција да бидат малку поголеми од женските и нивните глави се поголеми, но не постои голема варијација во големината на гепардите и тешко е да се определи полот само од изгледот. Во споредба со слично градениот леопард, гепардот има помала должина на телото, но опашката му е подолга и е повисок и изгледа дека има поаеродинамична форма.
Некои гепарди имаат ретка мутација на крзното од поголеми, споени точки. Познати како “кралски гепарди”, некогаш се мислело дека се посебен подвид, но всушност се Африкански гепарди; нивното необично крзно е резултат на единствен рецесивен ген. Шепите на гепардот имаат полувовлечливи канџи, кои му нудат поголема контрола во неговите замави со голема брзина. Структурата на лигаментите во неговите канџи е иста како и на другите мачки; единствено му недостига обвивката од кожа и крзно која е присутна во други видови и затоа канџите му се секогаш видливи.
За разлика од вистинските големи мачки од потсемејството Pantherinae, гепардот ја има способноста да преди додека вдишува, но не може да рика. Спротивно на тоа, големите мачки можат да рикаат, но не можат да предат, освен кога издишуваат. Некои сè уште го сметаат гепардот за најмала од големите мачки. Додека често е помешуван со леопардот, гепардот има карактеристични белези, како гореспоменатите црни линии од аглите на очите до устата, и точки кои не се „розети”. Гепардот исто така има послабо тело од леопардот. Гепардот е чувствителна раса. Од сите големи мачки, тој има најмала способност на приспособување на нови средини. Отсекогаш било тешко да се одгледува во затворени простори, иако неодамна неколку зоолошки градини успеаја во ова. Една техника била да му се претстави куче како придружник и куче-чувар за да му се овозможи на гепардот да се чувствува помалку загрозено.
Порано ловен за неговото крзно, гепардот сега повеќе страда поради загубата на живеалиштето и пленот.
Порано, научниците сметале дека гепардот е особено примитивен помеѓу мачките и дека се развил пред приближно 18 милиони години. Меѓутоа, новите истражувања покажуваат дека последниот заеднички предок на сите 40 постоечки видови големи мачки живеел пред помалку од 11 милиони години. Истите истражувања укажуваат на тоа дека гепардот, додека е морфолошки високо изведен, не е од особено стара лоза, при што се раздвоил од своите најблиски живи роднини пред околу 5 милиони години.
1655 во музиката
1655 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кралски ботанички градини во Кју
Кралските ботанички градини во Кју (англ. Royal Botanic Gardens, Kew) претставуваат комплекс од едни од најстарите ботанички градини во светот. Изградени се во XVII век и ја поседуваат најголемата збирка од растителни видови и најголемата банка на семиња, што од друга страна ги прави најголем светски центар за ботанички истражувања.
Ќафа Мура
Ќафа Мура — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Селиште
1654 во музиката
1654 година во музиката содржи некои значајни настани.
Обафеми Мартинс
Обафеми Акинвунми Мартинс (роден на 28 октомври 1984 година) — нигериски фудбалер, напаѓач на Сиетл Саундерс.
Познат е по неговиот прекар Оба Оба Мартинс.
Рани години
Мартинс му се приклучил на локалниот фудбалски клуб Ебедеи, откако бил забележан од страна на менаџерот Черчил Олисех додека играл фудбал на улица во неговиот роден град. По една година со клубот, италијански клуб Реџана член на Серија Ц лигата го доведува играчот. По дво-месечните проби во клубот, Мартинс заедно со својот колега од Ебедеи Стивен Макинва потпишале младински договори со Реџана во 2000 година. Неговата прва сезона во Италија била одлична бидејќи тој успеал да се пробие во првиот тим, а кон крајот на сезоната клубовите од Серија А, Перуџа и Интер испратиле понуди за младиот нигериски напаѓач.
Интер
Во 2001 година Мартинс потпишал договор со Интер за сума од 750,000 €, и во својата прва сезона тој постигна 23 гола за Примавера тимот, помагајќи им да ја освојат титулата во таа категорија. Неговата форма во младинскиот го довела до тоа многу брзо да добие шанса во првиот тим. прваејќи го своето деби во лигата следната сезона, во натпреварот против Парма во декември 2002 година. Тој не бил редовен стартер во првиот тим на Интер до крајот на сезоната 2002-2003. Сепак, тој го одиграл својот прв натпревар во Лигата на шампионите таа сезона, влагувајќи како замена против неговите идни работодавачи, Њукасл Јунајтед, на Сент Џејмс Парк. На 19 март тој го постигнал својот прв гол во Лигата на шампионите во натпреварот против Баер Леверкузен со кој му помогнал на Интер да обезбеди место во четврт финалето; снимките од неговата прослава на голот која била изразена со правење на неколку салта потоа биле искористени од страна на УЕФА за рекламирање на натпреварувањето за следната сезона. Тој повторно постигнал гол во Лигата на шампионите во полуфиналниот натпревар против лутите соперници на Интер, Милан, но не можеше да ја спречи елиминацијата на својот клуб поради правилото гол во гости со што подоцнежните шампиони се пласирале во финалето. Тој ја завршил сезоната со еден првенствен гол (против Аталанта на 3 мај 2003) во четири натпревари.
Мартинс потпишал долгорочен договор со Интер во 2005 година, во трајност до 2010 година во вредност од околу 2,5 € годишно. Неговата добра форма за Интер продолжила и во следните две сезони во кои постигнал вкупно 33 гола во сите натпреварувања, па бил повикан да игра и за Нигерија на Африканскиот куп на нациите во 2006.
Иако имал успех со Интер, постигнувајќи 28 голови за клубот во 88 натпревари, како и 11 гола во Европските натпреварувања, тој бил продаден во август 2006 година. Ова се должи на фактот што Интер донел уште двајца нови напаѓачи; прво аргентинецот Ернан Креспо кој дошол на заем од Челзи, а потоа и швеѓанецот Златан Ибрахимовиќ кој бил купен од Јувентус.
Њукасл Јунајтед
Откако Мартинс побарал да биде ставен на трансфер-листата во август 2006 година, англискиот клуб од Премиер лигата Њукасл Јунајтед постигнал договор со Интер за напаѓач и го комплетирале трансферот на 24 август 2006 година за 15.000.000 €, кога Мартинс потпишал петгодишен договор. Тој бил претставен пред навивачите на страчките непосредно пред почетокот на нивниот натпревар од Купот на УЕФА против летонскиот Вентспилс, и му бил доделен дресот со број 9. на клубот, кој бил испразнет по пензионирањето на клупскиот рекордер по бројот на постигнати голови Алан Ширер во април истата година.
Мартинс го направил своето деби на 27 август, во поразот со 2-0 од Астон Вила, во која тој бил изваден надвор од игра со повреда на коленото. Потоа се испоставило дека Мартинс доживеал сериозно умртвување на ногата проследено со внатрешно крварење. Неговиот незабележителни први неколку настапи за Њукасл го предизвикале менаџерот Глен Редер да проговори во негова одбрана.
Сепак, на 17 септември, Мартинс го постигнал својот прв гол за Њукасл. Тоа бил вториот гол во победата со 2-0 над Вест Хем Јунајтед на Аптон Парк, и од таму неговата форма на постигнување голови започнала да се подобрува постојано.
Извештаите во јануари 2007 година сугерирале дека Челси ја разгледува можноста за понуда за услугите на Мартинс по неговата импресивна форма. Овие извештаи подоцна биле отфрлени од самиот Мартинс и Редер изјавил дека иако тој е заинтересиран за потпишување со Челси, дека нема да дозволи Мартинс да го напушти Њукасл.
На 14 јануари, во гостинската победа со 2-3 против Тотенхем, Мартинс постигнал одличен гол со шут од преку 20 јарди. Овој удар бил измерен од Sky Sports со брзина од 135 километри на час, Што го прави неофицијално деветтиот најсилен удар што воопшто е снимен во фудбалот според мрежната страница на Гардијан. Ова бил десеттиот гол на Мартинс за Њукасл. Мартинс ја завршил својата прва сезона во Тајнисајд со 17 гола во 46 натпревари.
Неговата втора сезона била малку измешана. Со новиот менаџер Сем Алардајс кој претпочитал да игра со Мајкл Овен и Марк Видука во нападот, Мартинс се нашол во ситуација да биде користен како замена за првата половина од сезоната. И покрај ова, тој успеал да го постигнува голови постојано, и кога Алардајс бил отпуштен и заменет со Кевин Киген, Мартинс бил вклучен во напаѓачкото трио заедно со Овен и Видука. Мартинс постигнал помалку голови во својата втора сезона со Њукасл, што главно се должи на тоа што не бил фокусната точка на сите нивни напади на клубот, како што било случај во неговата прва сезона со нив, како и на фактот што неговата сезона во клубот била прекината во декември поради Африканскиот куп на нации со каде тој учествувал со Нигерија.
Мартинс постигнал шест гола во 12 натпревари во текот на првата половина на сезоната 2008-09 пред да ја скине тетивата што го отфрлило од игра за неколку натпревари. На 7 јануари 2009 година било потврдено, дека Мартинс ќе биде подлежан на операција од хернија во Германија следниот понеделник. Тој бил опериран од страна на познатиот специјалист д-р Улрике Мушавек. Тој се вратил во акција за последните два натпревари од сезоната, постигнувајќи гол против конкурентите за опстанок шест во лигата Мидлсборо. Сепак, тој не можел да го спаци Њукасл од испаѓање во Чемпионшип. Тој првично ја повторил неговата желба да остане и да помогне за враќањето на клубот во Премиер лигата за сезоната 2009-2010, но тој на крајот заминал во Волфсбург. Неговиот последен натпревар бил пред-сезонскиот пријателски натпревар против Лејтон Ориент, во кој Њукасл загубил со неверојатни 6-1.
Волфсбург
На 29 јули 2009 година, Њукасл ја прифатиле понудата на шампионот на Бундеслигата Волфсбург од 9 милиони фунти, трансферот бил потврден на 31 јули кога Мартинс потпишал договор за четири години. Своето деби, Мартинс го направил како замена во второто полувреме против Келн на Стадионот Рајн Енерџи, кога неговиот тим одиграл нерешени 1-1. Во својата единствена сезона во клубот постигнал 6 гола во 16 натпревари во лигата.
SMALL
SMALL, Small Machine Algol како јазик, е програмски јазик развиен од д-р Невил Браунли од Универзитетот Окленд.
Историја
Целта на јазикот била да им се овозможи на луѓето да пишуваат код сличен на ALGOL - кој се одвивал на мала машина. Исто така, се вклучува и стринг, типот за полесна манипулација со текстот.
SMALL се користел опширно од 1980 до 1985 година на Универзитетот во Окланд, како програмска настава, како и за некои внатрешни проекти. Првично била напишана да работи на главната рамка на Burroughs Corporation B6700 во Фортран IV, потоа повторно напишана во SMALL и пренесена на DEC PDP-10 архитектура (на оперативниот систем TOPS-10 ) и IBM S360 архитектура (на оперативниот систем VM / CMS ).
Околу 1985 година, SMALL имал некои објектно-ориентирани одлики додадени за да се справи со структури (кои биле исчезнати од почетокот на јазикот), и да се формализираат операции за манипулација со податотеки.
Ханкенсбител
Ханкенсбител (Hankensbüttel) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 25 километри јужно од Илцен и 30 километри северно од Гифхорн.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Ханкенсбител се наоѓа во сојузната покраина Долна Саксонија, во округот Гифхорн.
Општински единици
Општината е составена од селата Алт Изенхаген, Емен и Ханкенсбител.
Соседни градови
Соседни градови на општината се Витинген, Илцен, Целе, Гифхорн и Волфсбург.
Историја
Прво споменување во документ на Ханкенсбител било во 1051 година под името Хоненгесбустеле (Honengesbuthele). Документот бил од Хајнрих III. Во тоа време саксонската династија Билунг ја поседувала областа.
Фулендорф (Западна Померанија)
Фулендорф (Fuhlendorf) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Антонио Донарума
Антонио Донарума (роден на  во , Италија) — италијански професионален фудбалер кој настапува за ФК Падова, во италијанската Серија Ц, на позиција голман. Антонио е постар брат на голманот Џанлуиџи Донарума. .
Црква „Св. Варвара“ - Долно Добреноец
Света Варвара — главна селска црква во селото Долно Добреноец.
Црквата се наоѓа на крајот на селото Долно Добреноец и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Камен-темелникот на црквата бил поставен и осветен во 2000 година од страна на митрополитот г. Тимотеј. Изградбата на црквата е во тек.
Титов Врв
Титов Врв, познат и како Голем Турчин или Шар — највисокиот врв на Шар Планина и втор највисок врв во Македонија (по врвот Голем Кораб). Височината му е 2.747 м. Врвот е сместен на масивот Рудока. Под врвот на јужната страна извира Боговињска Река, а од северната - реката Пена.
Општо за врвот
Овој врв е највисокиот врв на Шара и втор по височина во Македонија. Како што е наведено погоре, висок е 2.747 м. Се наоѓа во средишниот дел на планината, во највисокиот нејзин дел, во кој се наоѓаат сите три врва на планината коишто се повисоки од 2.700 м. Самиот Титов Врв е теменест, широк околу 9 м, а на платото на врвот, како што е познато, има изградено планинарска кула. Според неофицијални податоци, Вакуфската патека, која тргнува од Попова Шапка и завршува на Титов Врв е долга 12 км, а самото искачување по оваа патека трае 4-5 часа. Неверојатно е чувството, кога по околу 4 часа макотрпно пешачење ќе го здогледате врвот, најмногу препознатлив по кулата. И токму од тој миг, кога ви се чини дека врвот ви е на дофат, имате уште цели 60-тина минути пешачење. Според многумина, ова се најтешките минути, што од физички аспект (тука теренот е најстрмен и најтежок), така и од психички, поради илузијата дека кулата е блиску, а сепак релативно далеку, а секако тука е и неизбежното исцрпувачко чувство на нестрпливост. За тие 4-5 часа искачување, интересен е фактот дека нема да здогледате траги на цивилизација. Ќе бидете опкружени со недогледни пасишта со сочна трева, а на некои места, ќе здогледате по некој „снежен јазик“ – како што планинарите популарно ги именуваат местата на кои снегот сè уште упорно се бори со нежното планинско сонце.
Потекло и историја на името
Местото каде што се наоѓа врвот е во внатрешноста на шарскиот масив. Околу него се наоѓаат уште 2 врва со пониска висина и тоа Мал Турчин 2.702 м и Бакардан 2.700 м. Оригиналното и вистинско, а воедно и најстарото име за овој врв е Шар според кој и целиот планински масив го добил своето име Шар Планина. Врвот првобитно и оригинално е именуван како Шар во повеќе стари дела и карти, меѓу кои и книгата „Материјали по изучувањето на Македонија“ од македонскиот револуционер Ѓорче Петров, кој запишал дека врвот така се именува од месното население, а по него е именувана и целата планина. За време на владеењето на Турците врвот во средината го добива името Турчин или Турчин Планина, а останатите два ги добиваат сегашните имиња, т.е. Мал Турчин и Бакардан. Во време на отоманското владеење честа била практиката највисоките врвови да се именуваат во чест на султанот (како што е случај на Осогово и повеќе други планини), а тоа продолжило да се применува и од следните власти кои доаѓале и кои го именувале врвот по своите челници - цареви и претседатели. Така името на врвот останува Турчин сè до 1934 година кога во октомври е преименуван во Александров Врв, во слава на српскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ. За време на Втората светска војна врвот го добива своето старо име Турчин или Голем Турчин. Така е сè до 21 април 1953 година кога со одлука на Собранието на НР Македонија врвот го добива денешното име Титов Врв.
Надворешни врски
41.99194°N, 20.79806°W
Тира (митологија)
Тира - личност од старогрчката митологија. Таа била ќерка на Салмонеј.
Субината на Тира
Тира ја обљубил богот Посејдон, земајќи го обликот на речниот бог Енипеј, кого Тира го сакала и често го посетувала. Од тој однос, Тира тајно родила близнаци кои ги ставила во чамец, со намера да ги испрати кај нивниот божествен татко. Но, децата ги нашол некој коњар и ги зел кај себе, давајќи им ги имињата Пелија и Нелеј. Кога Салмонеј дознал за тоа, је затворил ќерка си, а маќеата Сидера немилосрдно ја колнела. На Тира ѝ ја пресечиле косата, ја тепале и таа морала да ги работи најтешките работи. Нејзините маки траеле сè додека нејзините синови не пораснале и еднаш таа ги препознала и се сретнала со нив. Потоа, тие ја ослободиле мајка си, а Сидера ја казниле за нејзините лоши постапки.
Тира како инспирација
Тира се јавува како лик во две драми на Софокле, за неа се зборува во Хомеровата „Одисеја“ (XI, 235-259), а митот за неа го обработиле и Каркин и Астидамант Помладиот.
NGC 3603
NGC 3603 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кобилица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3603 е од видот I1pn. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,1 m. NGC 3603 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4'.
Мирко Буњевчевиќ
Кариера
Тој е роден во Карловац (СР Хрватска, СФР Југославија). Започнал да игра фудбал уште од млада возраст, заедно со неговиот постар брат Горан Буњевчевиќ, кој подоцна станал српски репрезентативец. Нивниот талент набрзо бил забележан од најистакнатите хрватски клубови ХНК Хајдук од Сплит и НК Динамо од Загреб кои успеале да ги доведат во нивните младински тимови. Подоцна се преселиле во српската престолнина Белград, а по извесен период играјќи со ФК Графичар Белград, 5 години постариот Горан ќе ја започне својата врвна кариера со пристапувањето во клубот на ФК Рад. Во тој период екипата на Рад се натпреварувала во Првата лига на СР Југославија. Мирко пак продолжил да игра во младинското ниво со тимот на ФК Раднички од Белград.
Откако стекнал одредено сениорско искуство играјќи една сезона во носколигашкиот ИМ Раковица, неговата кариера доживеала вистински бум во1998 година кога му се приклучил на тимот на ФК Рад, клуб во кој неговиот брат успешно настапувал повеќе од четири сезони. Поради добрите игри на брат му во екипата на Рад гигантот Црвена ѕвезда од Белград, потпишал договор една година пред да дојде Мирко во екипата на ФК Рад. Тој период бил доста турбулентен генерално за фудбалот во Србија, бидејќи земјата доживеала војна на Косово и бомбардирање од стана на НАТО.
Така Мирко, по трите сезони поминати во Рад, во летото 2001 година за прв пат се преселил во странство, приклучувајќи му се на словенечкиот клуб ФК Копер. Играл две години и половина во словенечката прва лига, првите две во екипата на Копер и половината од сезоната со тимот на НК Мура. Со тимот на Копер во 2002 година Мирко Буњевчевиќ играл во Купот на УЕФА на Интертото во 2002 каде што биле поразени од шведскиот тим на Хелсингборг ИФ (0–1; 0–0) во првото коло.
Во почетокот на 2004 година тој потпишал договор со ФК Арсенал од Киев започнувајќи период од речиси пет години поминати во украинската Премиер лига. Бил стандарден играч во тимот, одиграл 55 лигашки натпревари за две години и половина поминати во Киев. Клубот имал просечни резултати на табелата, завршувајќи од 9-то место во првата сезона, па повторно 9-то во втората и 12-тото место во третата сезона. Мирко го напуштил Арсенал од Киев во летото 2006 година и се вратил во Србија каде бил едно од неколкуте засилувања на екипата на ФК Хајдук од Кула. за нивните засилувања за во Купот на УЕФА 2006–07. Клубот на Хајдук од Кула во првото коло на европска сцена одиграл со бугарската екипа на ПФЦ ЦСКА Софија со резултат од 1:1 и 0:0 со што испаднале од натамошното натпреварување. Буњевчевиќ го одиграл остатокот од првата полусезона со Хајдук во Српската Суперлига, но за време на зимската пауза се вратил во Украина засилувајќи го новопромовираниот прволигаш ФК Зорја од Луганск. Клубот изненадувачки бил редовно пласиран во средината од табелата, најмногу по заслуга од комбинирањето на домашни играчи и неколкуте засилувања меѓу кои бил и Мирко Буњевчевиќ.
Во летото 2009 година тој повторно се вратил во српската Суперлига, овој пат приклучувајќи се на белградскиот клуб ФК Чукарички. Во Чукарички останал само половина сезона, бидејќи многу брзо му се приклучил за време на зимската пауза на азербејџанскиот Олимпик од Баку. Клубот на Олимпик влегувал во нова ера од својата историја, квалификувајќи се во натпреварите од европски ранг. Првиот натпревар на клубот бил со екипата на ФК Војводина. Набргу откако Буњевчевиќ им се придружил, клубот од спонзорски причини бил преименуван во АЗАЛ ПФЦ. Во текот на сезоната 2009–10, АЗАЛ завршил на 7-то место во лигата. На почетокот од таа сезона за тренер билназначен Назим Сулејманов. Тој направил големи промени во клубот. За големите промени во многу бил заслужен и Буњевчевиќ. Клубот на крајот на сезоната го заземал 4-то место од Премиер лига на Азербејџан 2010–11. Мирко бил стартер на 31 од вкупно 32 натпревари. Тој резултат ги довел до квалификациите за Лигата на Европа 2011-12 на УЕФА, но нивната европска турнеја завршила со разочарување бидејќи загубиле во првото квалификациско коло од белорускиот тим ФК Минск (1-1; 1-2). ТренеротСулејманов пред да се одиграат натпреварите со ФК Минск ветил дека ќе поднесе оставка доколку тимот биде поразен, а бидејќи среќата не била на негова страна, тој на крајот го одржал ветувањето и заминал од клубот. Во наредната зимска пауза од клубот си заминал и Мирко Буњевчевиќ. За време на периодот што го поминал со АЗАЛ, клубот двапати стигнал до полуфиналето на Купот на Азербејџан.
Буњевчевиќ се вратил во Србија за време на зимската пауза во сезоната 2011–12 и се приклучил на клубот на ФК Земун. Клубот на Земун минувал низ голема криза бидејќи претходното лето бил последен во српската лига Белград, една од четирите српски лиги од трето ниво.
Прва битка за Грозни
Првата битка за Грозни претставува дел од Првата чеченска војна. Битката започнала откако руските воени сили го нападнале чеченскиот главен град во декември 1994 година, а истата завршила кон крајот на февруари 1995 година, кога бил заземан градот. Битката се одликува со големи загуби на двете страни, посебно кај цивилното население.
Оваа победа на руските сили била само привремена, бидејќи во 1996 година започнало повторното зазимање на градот од страна на чеченските гирилци.
Тек на битката
Главниот руски напад на градот Грозни започнал на 31 декември 1994 година. Околу 6,000 руски војници започнале да напредуваат по улиците на градот зазимајќи го од три страни. И покрај тоа што чеченските војски биле помалку на број, тие со дополнителна мотивација дале огромен отпор за нивна одбрана на градот. Голема улога кај чеченските сепаратисти одиграле Шамил Басаев, кој раководел со искусните чеченски доброволци кои претходно се бориле против грузиската војска во Абхазија.
Битката за Грозни во следните денови се претворила во огорчена борба за секоја куќа. Чеченските сили ги пропуштале најпрвин руските да навлезат во градот, по кое истиот круг го затворале и ги уништувале сите руски сили кои се наоѓале во средината. Посебно тешко поминала руската 131 бригада, која во борбите околу железничката станица изгубила 20 од 26 тенкови и 100 о 120 оклопни возила заедно со околу 1,000 убиени војници вклучувајќи го и командантот.
Руските сили по ова продолжиле со бомбаридирање на градот. За околу еден час, во градот паѓале околу 4,000 гранати. Сепак, во првиот обид, руските сили не успеале да воспоставт контрола над градот па се повлекле. Русите дури не можеле да ги повлечат мртвите тела на своите војници, а се претпоставува дека таа бројка била околу 2,000 Руси. Конфликтот во Грозни предизвикал голем интерес од медиумите, па Русија под меѓународен притисок биле принудена да се повлече.
Денот кога била зазедена претседателската палата, Борис Елцин објавил дека војната во Чеченија е пред својот крај. По неколку дена, руските сили започнале да го затворат обрачот околу јужниот дел на градот, место од каде доаѓале сите ресурси на Чеченците. По ова, следувало воздушни напади на тој дел од градот.
До крајот на февруари 1995 година, руските сили го контролирале целиот град, а на 7 март прогласиле победа. Голем дел од чеченските сили побегнале преку реката и заминале во планина, продолжувајќи ги герилските напади.
Умбриел (месечина)
Умбриел — месечина на Уран која била откриена на 24 октомври 1851 година, од страна на Вилијам Ласел. Откриена е во исто време со Ариел и именувана по лик во поемата на Александар Поуп „Грабнување на праменот. Умбриел се состои главно од мраз со значителен дел од карпите и може да се разликува во карпесто јадро и ледена обвивка. Површината е најтемна меѓу Урановите месечини и се чини дека е обликувана првенствено од удари. Сепак, присуството на кањони сугерира рани ендогени процеси, а месечината можеби претрпела ран ендогенски поттикнат настан на повторна површина што ја избришала нејзината постара површина.
Покриен со бројни ударни кратери кои достигнуваат 210 километри по пречник, Умбриел е втор најтежок кратерски сателит на Уран по Оберон. Најистакната површинска одлика е прстенот од светол материјал на подот на кратерот Вунда. Оваа месечина, како и сите месечини на Уран, веројатно настанала од насобирачки диск што ја опкружувал планетата веднаш по нејзиното формирање. Уранскиот систем е проучен одблизу само еднаш, со вселенското летало Војаџер 2 во јануари 1986 година. Биле потребни неколку слики од Умбриел, што овозможило мапирање на околу 40% од површината на месечината.
Откритие и име
Умбриел, заедно со друг сателит на Уран, Ариел, бил откриен од Вилијам Ласел на 24 октомври 1851 година. Иако Вилијам Хершел, откривачот на Титанија и Оберон, тврдел на крајот на 18 век дека забележал четири дополнителни месечини на Уран, неговите набљудувања не биле потврдени и тие четири објекти денес се сметаат за лажни.
Сите месечини на Уран се именувани по ликовите создадени од Вилијам Шекспир или Александар Поуп. Имињата на сите четири сателити на Уран тогаш познати биле предложени од Џон Хершел во 1852 година на барање на Ласел. Умбриел е „мрачниот меланхоличен дух“ во Грабнување на праменот на Александар Поуп, и името сугерира на латинскиот umbra, што значи сенка. Месечината е означена и како Уран II.
Орбита
Умбриел кружи околу Уран на растојание од околу 266,000 километри, што е трета најдалеку од планетата меѓу нејзините пет главни месечини. Орбитата на Умбриел има мала ексцентричност и е многу малку наклонета во однос на екваторот на Уран. Неговиот орбитален период е околу 4,1 земјишни денови, коинциденција со нејзиниот вртежен период. Со други зборови, Умбриел е синхрон или плимно заклучен сателит, со едно лице секогаш насочено кон неговата матична планета. Орбитата на Умбриел лежи целосно во уранската магнетосфера. Ова е важно, бидејќи задните полутопки на безвоздушните сателити кои орбитираат внатре во магнетосферата (како Умбриел) се погодени од магнетосферска плазма, која ко-ротира со планетата. Ова бомбардирање може да доведе до затемнување на заостанатите полутопки, што всушност е забележано за сите месечини освен кај Оберон Умбриел, исто така, служи како мијалник на магнетосферските наелектризирани честички, што создава изразено намалување на бројот на енергетски честички во близина на орбитата на Месечината, како што е забележано од Војаџер 2 во 1986 година.
Бидејќи Уран кружи околу Сонцето речиси на негова страна, а неговите месечини орбитираат во екваторската рамнина на планетата, тие (вклучувајќи го и Умбриел) се предмет на екстремен сезонски циклус. И северниот и јужниот пол поминуваат 42 години во целосна темнина, а уште 42 години во постојана сончева светлина, при што Сонцето изгрева блиску до зенитот над еден од половите на секоја краткодневица. Прелетот на Војаџер 2 се совпаднал со летната краткодневица на јужната полутопка во 1986 година, кога речиси целата северна полутопка била неосветлена. Еднаш на секои 42 години, кога Уран има рамнодневица и неговата екваторска рамнина ја пресекува Земјата, станува возможно меѓусебно прикривање на месечините на Уран. Во 2007-2008 година биле забележани голем број вакви настани, вклучувајќи две прикривања на Титанија од Умбриел на 15 август и 8 декември 2007 година, како и на Ариел од Умбриел на 19 август 2007 година.
Во моментов, Умбриел не е вклучен во никаква орбитална резонанца со други сателити на Уран. Сепак, на почетокот на својата историја, можеби бил во резонанца од 1:3 со Миранда. Ова би ја зголемило орбиталната ексцентричност на Миранда, придонесувајќи за внатрешното загревање и геолошката активност на таа месечина, додека орбитата на Умбриел би била помалку погодена. Поради помалата заобленост и помалата големина на Уран во однос на неговите сателити, неговите месечини можат полесно да избегаат од средната резонанца на движење отколку оние на Јупитер или Сатурн. Откако Миранда избегала од оваа резонанца (преку механизам што веројатно резултирал со неговата невообичаено висока орбитална наклонетост), нејзината ексцентричност би била намалена, исклучувајќи го изворот на топлина.
Состав и внатрешна структура
Умбриел е трета по големина и четврта најмасивна уранска месечина. Густината на Месечината е 1,39 g/cm 3, што покажува дека главно се состои од воден мраз, со густа неледена компонента која сочинува околу 40% од неговата ма, која би мо моложе да биде направаен од карпи и јаглер енод материјал вклучувајќи тешки органски соединенија познати ка колин. отПрисуството на воден мраз е поддржано со инфрацрвени спектроскопски набљудувања, кои откле ја кристален воден мраз на површината на Месечината Појасите за апсорпција на воден мраз се посилни на водечката хемисфа.. Причината за оваа асиметрија не е позната, но можеби е поврзана со бомбардирањето од наелектризираните честички од магнетосферата на Уран, која е посилна на задната полутопка (поради коротацијата на плазмата) Енергичните честички имаат тенденција да го распрснуваат водениот мраз, го разложуваат метанот заробен во мразот како гасовит хидрат ги затемнуваат другите органски материи, оставајќи зад себе темен остаток богат со јаглерод.
Освен водата, единственото друго соединение идентификувано на површината на Умбриел со инфрацрвена спектроскопија е јаглерод диоксидот, кој е концентриран главно на задната полутопка. Потеклото на јаглерод диоксидот не е целосно јасно. Може да се произведува локално од карбонати или органски материјали под влијание на енергетските наелектризирани честички кои доаѓаат од магнетосферата на Уран или сончевото ултравиолетово зрачење. Оваа хипотеза би ја објаснила асиметријата во нејзината распространетост, бидејќи задната полутопка е подложна на поинтензивно магнетосферско влијание од водечката полутопка. Друг можен извор е испуштањето на исконскиот CO2 заробен од воден мраз во внатрешноста на Умбриел. Бегството на CO2 од внатрешноста може да биде резултат на минатите геолошки активности на оваа месечина.
Умбриел може да се диференцира во карпесто јадро опкружено со ледена покривка. Ако е ова точно, полупречникот на јадрото (317 km) е околу 54% од полупречникот на месечината, а неговата маса е околу 40% од масата на месечината - параметрите се диктирани од составот на месечината. Притисокот во центарот на Умбриел е околу 0,24 GPa (2.4 kbar ). Сегашната состојба на ледената обвивка е нејасна, иако постоењето на подземен океан се смета за неверојатно.
Одлики на површината
Површината на Умбриел е најтемната од уранските месечини и рефлектира помалку од половина светлина од Ариел, сестрински сателит со слична големина. Умбриел има многу ниско бонд-албедо од само околу 10% во споредба со 23% за Ариел. Рефлексивноста на површината на месечината се намалува од 26% при фазен агол од 0° (геометриско албедо) до 19% под агол од околу 1°. Овој феномен се нарекува Селигеров бран. Површината на Умбриел е малку сина во боја, додека свежите светли наслаги на удар (во кратерот Вунда, на пример)  се уште посини. Може да има асиметрија помеѓу водечката и задната полутопка; се чини дека првото е поцрвено од второто. Црвенилото на површините веројатно е резултат на вселенското атмосферско влијание од бомбардирањето од наелектризирани честички и микрометеорити во текот на староста на Сончевиот Систем. Сепак, асиметријата на бојата на Умбриел најверојатно е предизвикана од натрупување на црвеникав материјал кој доаѓа од надворешните делови на Уранскиот систем, веројатно, од неправилни сателити, што би се случило претежно на водечката полутопка. Површината на Умбриел е релативно хомогена - не покажува силни варијации ниту во албедо, ниту во боја. Научниците досега препознале само една класа на геолошки одлики на Умбриел - кратерите. Површината на Умбриел има многу повеќе и поголеми кратери од Ариел и Титанија. Покажува најмала геолошка активност. Всушност, помеѓу уранските месечини единствено Оберон има повеќе ударни кратери од Умбриел. Набљудуваните пречници на кратерите се движат од неколку километри на долниот крај до 210 километри за најголемиот познат кратер, Воколо. Сите препознаени кратери на Умбриел имаат централни врвови, но ниту еден кратер нема зраци.
Во близина на екваторот на Умбриел се наоѓа најистакната површинска одлика: кратерот Вунда, кој има пречник од околу 131 км. Вунда има голем прстен од светол материјал на својот под, кој може да биде ударен нанос или талог од чист мраз на јаглерод диоксид, кој се формирал кога радиолитички формираниот јаглерод диоксид мигрирал од целата површина на Умбриел, а потоа се заробил во релативно ладната Вунда. Во близина, гледани покрај терминаторот, се кратерите Вувер и Скајнд, кои поседуваат светли централни врвови. Студијата на профилите на екстремитетите на Умбриел открила можна многу голема одлика на удар со пречник од околу 400 км и длабочина од приближно 5 км.
Слично како и другите месечини на Уран, површината на Умбриел е пресечена од систем на кањони кои се движат североисток-југозапад. Сепак, тие не се официјално признати поради лошата резолуција на слики и генерално благиот изглед на оваа месечина, што го попречува геолошкото мапирање.
Силно кратерираната површина на Умбриел веројатно била стабилна уште од доцното тешко бомбардирање. Единствените знаци на древната внатрешна активност се кањони и темни многуаголници - темни дамки со сложени форми со димензии од десетици до стотици километри. Многуаголниците биле идентификувани од прецизната фотометрија на сликите на Војаџер 2 и се распоредени повеќе или помалку рамномерно на површината на Умбриел, со тенденција североисток-југозапад. Некои многуаголници одговараат на вдлабнатини од неколку километри длабоки и можеби се создадени за време на рана епизода на тектонска активност. Во моментов нема објаснување зошто Умбриел е толку темен и униформен по изглед. Неговата површина може да биде покриена со релативно тенок слој темен материјал (т.н. умбрален материјал ) ископан со удар или исфрлен при експлозивна вулканска ерупција. Алтернативно, коратаУна Амбриел може да биде целосно составена од темен материјал, што го сплоречи формирањето на светли одлики како кратерските зраци. Сепак,смета ини дека присуството на светлата одлика во Вунда е во спротивност со оваа хипотеза.
Потекло и еволуција
Се смета дека Умбриел се формирал од насобирачки диск или маглина; диск од гас и прашина што или постоел околу Уран некое време по неговото формирање или бил создаден од џиновскиот удар што најверојатно му го дал на Уран неговиот голем кос наклон. Не е познат прецизниот состав на маглината; сепак, поголемата густина на Уранските месечини во споредба со месечините на Сатурн покажува дека можеби била релативно сиромашна со вода. Значителни количини на азот и јаглерод можеби биле присутни во форма на јаглерод моноксид (CO) и молекуларен азот (N2) наместо амонијак и метан. Месечините кои се формирале во таква подмаглина ќе содржат помалку воден мраз (со CO и N2) и повеќе карпи, објаснувајќи ја поголемата густина.
Насобирањето на Умбриел веројатно траело неколку илјади години. Ударите што го придружувале предизвикале загревање на надворешниот слој на Месечината. Максималната температура од околу 180 К била постигната на длабочина од околу 3 км. По завршувањето на формирањето, подповршинскиот слој се оладил, додека внатрешноста на Умбриел се загревал поради распаѓање на радиоактивни елементи присутни во неговите карпи. Изладениот блиску површински слој се собирал, додека внатрешноста се проширила. Ова предизвикало силни екстензивни напрегања во кората на Месечината, што можеби довело до пукање. Овој процес веројатно траел околу 200 милиони години, што значи дека секоја ендогена активност престанала пред милијарди години.
Почетното насобирачко загревање заедно со континуираното распаѓање на радиоактивните елементи можело да доведе до топење на мразот доколку имало антифриз како амонијак (во форма на амонијак хидрат) или некоја сол. Топењето можеби довело до одвојување на мразот од карпите и формирање на карпесто јадро опкружено со ледена обвивка. Слој од течна вода (океан) богат со растворен амонијак можеби се формирал на границата помеѓу јадрото и обвивката. Евтектичката температура на оваа смеса е 176 К. Океанот, сепак, веројатно е замрзнат одамна. Меѓу уранските месечини, Умбриел бил најмалку подложен на ендогени процеси на обновување на површината, иако можеби како и другите месечини доживеала многу рано обновување на површината.
Истражување
Досега единствените слики одблиску на Умбриел биле од сондата Војаџер 2, која ја фотографирала месечината за време на нејзиното прелетување на Уран во јануари 1986 година. Бидејќи најблиското растојание помеѓу Војаџер 2 и Умбриел било 325,000 километри, најдобрите слики од оваа месечина имаат просторна резолуција од околу 5,2 км. Сликите покриваат околу 40% од површината, но само 20% се фотографирани со квалитетот потребен за геолошко мапирање. Во времето на прелетувањето, јужната полутопка на Умбриел (како оние на другите месечини) била насочена кон Сонцето, така што северната (темната) полутопка не можела да се проучува. Ниту едно друго вселенско летало никогаш не го посетило Уран или неговите месечини.
Трите Грации (Рубенс)
Трите Грации  е слика, масло на платно од Петер Паул Рубенс, работена во периодот од 1630 - 35 година.
Сликата била дел од личната колекција на уметникот до неговата смрт, а потоа била купена од кралот Филип IV а денес е во музејот Прадо.
Постојат неколку верзии на оваа слика. „Трите Грации“ во музејот Прадо е најпозната и ликовно една од позначајните на Рубенс
Димензија на сликата е 221 cm × 181 см.
Преку Трите грации и други слични варијации, Рубенс успеал успешно да го трансформира барокниот стил на сликарство во меѓународна или глобална уметничка форма! Тој бил познат по комбинирањето на италијанската барокна естетика со стариот стил на италијанска ренесанса.
Во старогрчката митологија постојат три главни божици, имено Божица на пријатен шарм, Божица на добротворни дела и Божица на благодарност. Овие божици им дадоа на луѓето исправена карактер, љубезност и пријатност; без овие три грации немало да има ништо пријатно или благодатно во светот.
Оваа слика на три голи женски фигури, создадена една година пред смртта на уметникот, е прекрасна илустрација за извонредното и високо импресивно ракување на Рубен со тоновите на човечкото месо сензуално и чисто претставено. На сликата, Рубенс ја гради шемата на бои со употреба на само три основни бои, т.е. сина, црвена и жолта. Според некои познавачи на уметноста, во сликата има невообичаено голем процент на сино. Всушност, истите основни бои што се користат за позадината се користат за човечките фигури.
Питер Пол Рубенс е еден од најголемите фламански уметници од 17 век. Заради неговите слики како Адам и Ева (1597), Обрежувањето Христово (1605), Крштевањето Христово (1605), Симнувањето од крстот (1618), Падот на човекот (1628/9) и други христијански теми, религиозни слики, тој стана важна фигура во кралските дворови и католичката црква .Религиозните слики / уметнички дела на Рубенс главно биле нарачани од црквата, како и од неговите богати покровители кои сакаат отворено да ја покажат својата преданост.
Рубенс беше школуван во Антверпен, но тој ги доби стекна влијанијата лпга патувал во Италија во текот на 1600 година и ги апсорбирал делата на иконските италијански уметници како Микеланџело, Леонардо да Винчи, Рафаел, Караваџо, Кореџо итн. .
Што се однесува до неговиот стил на сликање, тој беше љубител на сликање сцени во кои имаше бројни фигури. Така, неговите дела секогаш го имаат тој „преполн“ ефект.
Тој користел широк спектар на колорит со цел да создаде јасни и мазни површини во неговите слики, кои изгледаа сосема реалистички! Тој исто така беше перфекционист и сакаше да обрнува внимание на компликувани детали.
Актовите на разни библиски и митолошки жени од Рубес се особено познати. Неговите актови ги истакнаа концептите на физичка убавина, искушение, желба, плодност и доблест. Исто така, тој не се држел до еден женски архетип во неговите слики, туку повеќе експериментирал со различни класични женски архетипови, како што се вдовицата, дипломатскиот регентка, девицата, сопругата. Рубенс генерално ги опишува своите жени како јадри и раскошни.
Всушност, овој стил на сликањена жени му го донел препознатливиот поим „Рубенески“, што е придавка што се користи за да се опишат жените на Рубен на сликите! Исто така, токму поради неговите вешто изработени слики на актови, неговите слики најмногу им се допаднаа на покровителите.
Освен што беше исклучително имагинативен и експресивен уметник, Рубенс беше и еден од најефикасните и хајангажираните сликари. Тој имал големо ателје составено од ученици и чираци.