cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар Ханчет Смит
Кариера
Смит предавал формални курсеви на Универзитетот во Ен Арбор, покрај летните теренски курсеви на биолошката станица на Универзитетот во Мичиген во Даглас Лејк, Мичиген. Дополнително, тој надгледувал девет д-р. дипломирани студенти, од кои некои, како што се Хари Д. Тиерс и Орсон К. Милер, станале признати миколози сами по себе.
Во текот на 57 години теренска работа, Смит акумулирал над 100.000 збирки примероци од габи и голема библиотека на фотографии. Денес тие се наоѓале во Хербариум на Универзитетот во Мичиген.
Високи стандарди
Смит одржувал високи научни стандарди во своите публикации; напишал еднаш"Јас лично чувствувам дека како миколози никогаш не можеме да дојдеме до вистински точни генерички концепти и точни имиња за нив, освен ако релевантните факти не се точно наведени. Речиси е невозможно да се избегне пристрасност во таксономската работа, но информациите треба да се „косо“ што е можно помалку."Другите современи автори кои не ги исполнувале овие стандарди честопати трпеле оценка од Смит во рецензии на книги или написи. На пример, во рецензијата на книгата за тогашната неодамнешна публикација за габите од распаѓање на дрвото, тој напишал:"Во едно дело од овој тип, авторот требало да ја препознае својата должност да им го даде на своите читатели и корисници најдоброто од современите класификации и номенклатура. Во овој поглед тој целосно потфрли. . . . Агаричниот дел од делото е полн со противречности засновани на неуспехот на авторот да ја разгледа работата од последните 30 години.“"Подоцна напишал"Можеби најдоброто што може да се каже за делото уреднички е дека за среќа има многу малку воведен материјал за да го збуни читателот.“"Во друга статија, коментирајќи за „тековниот низок степен на точност што се развивал во литературата за халуциногени печурки генерално“, Смит истакнал бројни грешки во две тековни публикации, како што се двосмислено напишан текст, грешки во наводите, недостаток научна строгост во изнесувањето аргументи, неверодостојност на податоците поради несоодветни процедури за земање примероци и несоодветно пребарување на достапна литература. Смит наскоро соработувал со еден од овие автори во публикација следната година.
Публикации
Смит објавил речиси 200 статии и книги за габите, вклучувајќи и многу книги како монографии или различни родови на повисоки габи. Тој, исто така, пишувал за секојдневен ентузијаст за печурки; особено, неговиот теренски водич The Mushroom Hunter's Field Guide собрал неколку одлични критики и продал над 100.000 примероци.
Монографии
Избрани статии во списанија
Тиквешка Котлина
Тиквешка Котлина — котлина во централно-јужна Македонија која се протега во Средното Повардарие, а го зафаќа рамниот и брановиден простор помеѓу Велешката Клисура на север и Демир Капија на југ. Ова е една од најголемите котлини во Македонија, со вкупна површина од. Ограничена е со водоразделните линии по планините: Кожуф, Козјак, Дрен и Клепа од западната страна на р. Вардар и Иланџа, Конечка, Градешка и Плауш од источната страна на Вардар. Рамничарскиот дел, кој е обично на надморска височина од 75 до 200 м зафаќа околу.
Во котлината е сместена познатата културно-историска област Тиквешија.
Морфолошки целини
Во Тиквешката Котлина се издвојуваат низа посебни морфолошки целини:
Клима
Климата во котлината е изменетосредоземноморска, со малку врнежи во годината (476,7 мм). Има погодни услови за одгледување на разни земјоделски култури. Тиквеш е познат винарски крај во котлината, каде е мошне застапена виновата лоза, но во неа можат да се одгледуваат и топлољубивите култури како афионот, сусамот, памукот. Во многу места низ котлината се одгледуваат и житарки, тутун, зеленчук, бостан.
Билјарски песни
Билјарски песни – пролетни обредно-календарски песни, поврзани со берењето на билките, со крмењето на добитокот и со започнувањето на објектите.
Овие песни се поврзани со одредени празници од народниот и црковниот календар, најмногу со Ѓурѓовден, но и со Летник, Свети 40 маченици, Благовец, Цветници, Иванден и др. Билките се берат навечер спроти празникот или наутро, пред изгрејсонце, на самиот празник. Притоа се пее: Ајде на билје, бела Билјано,/ билје да бериш, стадо да крмиш,/ стадо да крмиш, стадо братово… итн.
За повеќето песни карактеристичен е рефренот Билјаро! Сл’нце грејет, цвеќе пулит, Билјаро!/ Ветер вејет, шума листит, Билјаро!/ Роса росит, трева растет, Билјаро! Песните имаат свечено-величална смисла. Тие ги опеваат најискрените надежи на луѓето за лична среќа, здравје, љубов и напредок на целото семејство и за здравје и приплод на добитокот. Песните се исполнети со силна симболика, присуство на хиперболи и сл.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Калуѓерица
Успение на Пресвета Богородица — манастирска црква на Калуѓеричкиот манастир.
Архитектура
Градбата на црквата има мали димензии и е со правоаголна основа, а влезот се наоѓа на западната страна до којашто е доградена отворена припрата. Над влезната врата има врамена слика на којашто е претставена Богородица со Исус. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди.
Камбанаријата на црквата е со квадратна основа и е покриена со пирамидален кров од ќерамиди. На секоја страна од камбанаријата има по еден полуккружен отвор и по една отворена монофора. Градена е од цикли, што се забележува во нејзината внатрешност, а од надворешната страна е целосно обоена во бела боја.
Жил Димон Дирвил
Адмирал Жил Сезар Димон Дирвил, (23 мај 1790 - Медон, 8 мај 1842 година), бил француски истражувач и поморски офицер кој учествувал во четири француски експедиции и ги истражувал Јужниот и Западниот Пацифик, Австралија, Нов Зеланд и Антарктикот.
Детството
Таткото на Димон Габриел Чарлс Франсоа Димон Дирвил и судскиот извршител на Конде Сер Ноаро (1728-1796) бил, како и неговите предци, одговорен за дворецот Конде. Неговата мајка, Жан-Франсоа, Виктор Жили (1754-1832), потекнувала од Хрватска, Калвадос и била строга и традиционална жена која потекнувала од старо благородничко семејство од Горна Нормандија. Како дете, Жил бил слаб и често болен. По смртта на татко му кога имал само 6 години, улогата на татко ја презел неговиот вујко, игуменот на Хрватска, кој од 1798 година, кој бил задолжен за неговото образование. Од него Жил научил латински, старогрчки, реторика и филозофија. Од 1804 година Димон започнал да учи на Империјалниот ликеј во Кан. Во библиотеката во Кан, тој почнал да чита енциклопедисти и извештаи за патувањата на Бугенвил, Кук и Ансон и длабоко се заинтересирал за овие теми. На свои 17 години, не успеал да се запише во Политехничкото училиште и затоа решил да се приклучи на морнарицата. Незапишувањето во Политехничкото училиште било олеснување за неговата мајка, која не го поддржала својот син да оди во училиште кое го карактеризирале учители атеисти, колеги од различни сфери на животот, заразни филозофски и револуционерни идеи.
Први години во морнарицата
Во 1807 година, Димон бил примен во Поморската школа во Брест, каде што се покажал како срамежлив млад човек, многу сериозен и вреден, малку заинтересиран за забава и повеќе заинтересиран за студии, отколку за воени прашања. Во 1808 година добил чин кандидат од прва класа.
Во овој период, Димон го проширил своето веќе солидно образование. Освен латински и старогрчки, зборувал англиски, германски, италијански, руски, кинески и хебрејски. За време на неговите подоцнежни патувања во Тихиот Океан, тој малку научил за бројните дијалекти на Полинезија и Меланезија. Студирал ботаника и ентомологија на долги патувања во Прованса, а студирал и во блиската поморска опсерваторија.
Димон конечно го направи своето прво патување преку Медитеранот во 1814 година, кога Наполеон бил во егзил на Елба. Во 1816 година се оженил со Адела  Пепин, ќерка на часовничар од Тулон, која мајката на Димон отворено ја мразела,  затоа што мислела дека не е достојна за неговиот син и одбила да ја запознае, како и своите внуци.
Во Егејското Море
Во 1819 година, Димон пловел на бродот Шеврет, под команда на капетанот Гаури-Дупарк, за да изврши хидрографско истражување на островите во Егејското Море. За време на одмор во близина на островот Милош, локален претставник на Франција го привлече вниманието на Димон на откривањето на мермерна статуа неколку дена претходно (8 април 1820 година) од страна на локален селанец. Статуата, денес позната како Венера од Мило, е ремек-дело издлабено околу 130 година п.н.е. Димон веднаш ја препознал  неговата вредност и сакал веднаш да го купи, но капетанот на бродот истакнал дека на бродот нема да има доволно простор за објект со таа големина и дека експедицијата веројатно ќе помине низ бурните мориња што може да го оштетат. За ова откритие Димон потоа му пишал на францускиот амбасадор во Истанбул. Експедицијата пристигнала во Истанбул на 22ри април и Димон успеале да го убеди  амбасадорот да ја купи статуата, кој веќе добил вест за статуата од друг француски морнар.
Експедиција во Коквил
По неговото враќање од патувањето, Димон бил испратен во Поморскиот архив, каде што го запознал поручникот Луис Исидор Дупре, познаник од неговата младост. Двајцата почнале да планираат експедиција во Тихиот Океан, од кој Франција била истерана за време на Наполеоновите војни. Франција сметала дека ќе може да надомести дел од своите загуби со преземање на дел од Нов Јужен Велс. Во август 1822 година, бродот Коквил отпловил од Тулон со цел да собере што е можно повеќе научни и стратешки информации за областа во која биле испратени. Дупре бил назначен за командант на експедицијата, бидејќи бил четири години постар од Димон.
Рене Примвер Лесон, исто така, патувал во Коквил како лекар и хербалист (билкар). На нивното враќање во Франција во 1825 година, Лесон и Димон донесоа во Франција импресивна колекција на животни и растенија собрани на Фолкландските Острови, бреговите на Чиле и Перу, Пацифичките архипелази и Нов Зеланд, Нова Гвинеја и Австралија. Сега Димон имаше 35 години и лошо здравје. Во Коквил се покажа како способен офицер, но малку импулсивен, малку незаинтересиран за општеството и понекогаш незаинтересиран за медицински и хигиенски совети. По враќањето во Франција, Дупре бил унапреден во чин командант, а Димон во понизок чин, иако на ова патување дал се од себе. Ова многу влијаеше на Димон во подоцнежните години.
Во Коквил, Димон се обидел да ги усогласи своите обврски кон друг во синџирот на команда со потребата да се изврши научна работа. Бил главен во областа на ботаниката и ентомологијата. Коквил донел во Франција примероци од повеќе од 3.000 видови растенија, од кои 400 биле претходно непознати, збогатувајќи го Националниот музеј за природна историја во Париз со повеќе од 1.200 примероци на инсекти, од околу 1.100 видови (вклучувајќи 300 претходно непознати видови). Научниците Жорж Киви и Франсоа Араго ги анализирале резултатите од неговото истражување и го пофалиле Димон.
Прва експедиција во „Астролаб“
Два месеци по враќањето на патувањето на Коквил, Димон му предложил на министерот за морнарица план за нова експедиција, надевајќи се дека тој ќе биде командант на оваа експедиција, бидејќи неговите односи со Депре станале лоши. Предлогот беше усвоен и Коквил, сега преименуван во „Астролаб“ во чест на Ла Перуза, отпловил кон Тихиот Океан од Тулон на почетокот на 1826 година на патување околу светот кое ќе траело  речиси три години.
Новиот „Астролаб“ пловел по бреговите на Јужна Австралија, направил нови мапи на јужниот остров на Нов Зеланд, стигнал до архипелагот Тонга и Фиџи, ги направил првите мапи на островот Лојалти (дел од Француска Нова Каледонија ) и го истражувал брегот на Нова Гвинеја. Тој го идентификувал местото на слетување на Ла Перузо на Ваникоре (еден од островите Санта Круз, дел од архипелагот Соломонови Острови ) и собрал бројни остатоци од неговиот брод. Патувањето продолжи со мапирање на делови од Каролинските Острови и Молука. „Астролаб“от се вратил во Марсеј на почетокот на 1829 година со импресивна колекција на хидрографски трудови и збирка зоолошки, ботанички и минералошки извештаи, кои значително влијаеле на научната анализа на овие региони. По оваа експедиција, Димон ги измислил имињата Микронезија и Меланезија, одвојувајќи ги овие пацифички култури и групи острови од Полинезија.
Димон поминал некое време со своето семејство, пред да се врати во Париз, каде што бил унапреден во капетан и му наредиле да пишува извештаи за неговите патувања. Пет тома беа објавени на сметка на француската влада помеѓу 1832 и 1834 година. Во текот на тие години, Димон, кој веќе бил лош дипломат, станал поплашлив и лут поради неговата болест и ги загубил симпатиите на раководството на морнарицата. Во својот извештај, тој остро ги критикувал воените структури, неговите колеги, Француската академија на науките, па дури и кралот Луј Филип, бидејќи, според него, никој на експедицијата на „Астролаб“ не и го доделил признанието што го заслужува.
Во 1835 година, на Димон му било наредено да се врати во Тулон. Двете години поминати во Тулон ја одбележале загубата на нивната ќерка поради колера и раѓањето на нивниот син Емил, но и постојаните размислувања за трета експедиција на Тихиот Океан. Тој погледнал во дневникот на „Астролаб“ и нашол празно место во неговото истражување на Океанија во јануари 1837 година, му напишал на министерот за морнарицата,  предлагајќи нова експедиција на Тихиот Океан.
Втора експедиција во „Астролаб“
Кралот Луј Филип го одобрил планот, но наредил експедицијата да оди на Јужниот магнетен пол и да го присвои во име на Франција, а ако тоа не било можно, од француската експедиција, било побарано да стигне до 74 ° 34'  ЈГШ и до која, Џејмс Веде и стигнал во 1823 година. На овој начин Франција станала дел од меѓународниот натпревар во поларните истражувања, заедно со САД и Велика Британија.
Димон првично бил незадоволен од промените на неговиот предлог, бидејќи не бил заинтересиран за поларните истражувања и ги претпочитал тропските предели. Но, набрзо неговата суета надвладеала бидејќи видел можност да постигне престижна задача. Два брода, „Астролаб“ и Зеле, биле подготвени за овие патувања во Тулон. За време на подготовките, Димон отишол во Лондон за да добие документација и да се сретне со океанографот на британскиот адмиралитет Френсис Бофор и претседателот на Кралското географско друштво Џон Вашингтон, двајцата цврсти поддржувачи на британските експедиции на Јужниот пол.
Првиот контакт со Антарктикот
„Астролаб“ и Зеле испловија од Тулон на 7 септември 1837 година, три недели подоцна од предвиденото со планот на Димон. Неговите цели биле да дојде што е можно појужно во тоа време во Веделовото Море, да помине низ Магелановиот  теснец, да плови по брегот на Чиле и така да дојде во Океанија и да ги истражи британските колонии во Западна Австралија; да плови до Хобарт и да отплови до Нов Зеланд за да најде соодветно место за француските китоловци и да истражи место каде што може да се основа казнена колонија. По минување низ Индија, мисијата ќе плови по Кејп на Добрата надеж и ќе се врати во Франција.
На почетокот на патувањето, дел од екипажот учествувал во тепачка откако се опијанил и бил уапсен во Тенерифе. Во Рио де Жанеиро беше направена кратка пауза за да го симнат болниот офицер. Во првиот дел од патувањето имаше и проблеми со залихите, особено со расипано месо, што влијаеше на здравјето на екипажот. Кон крајот на ноември, бродовите стигнаа до преминот Магелан. Димон мислел дека има доволно време да го истражи преминот, со оглед на прецизните мапи нацртани од Филип Паркер, кралот од Бигл, помеѓу 1826 година и 1830 година, пред повторно да тргне на југ.
Две недели откако ја видоа првата санта мраз, „Астролаб“ и Зеле се најдоа опкружени со ледена обвивка на 1 јануари 1838 година. Истата ноќ, ледената покривка ги спречи бродовите да пловат на југ. Во следните два месеци, Димон очајно се обидувал да најде начин низ мразот да стигне до посакуваната географска широчина. Бродовите извесно време пловеа во каналот без мраз, но набрзо беа повторно заробени откако ветрот го промени правецот. Беа потребни пет дена за да се отвори преминот во ледената обвивка.
Откако стигнал до Јужните Оркнејски Острови, експедицијата се упатила кон Јужните Шетландски Острови и морето Брансфилд. И покрај маглата, тие пронајдоа парче земја само скицирана на мапа, која Димон ја нарече Земја на Луј-Филип (денес наречена Земја на Греам ), Архипелагот Џоанвил и островот Розамел (денес остров Андерсон ). Условите на бродот нагло се влошија: поголемиот дел од екипажот покажа очигледни симптоми на скорбут, а главната палуба беше покриена со чад од пожари на бродови и лоши мириси и стана неподнослива. На крајот на февруари 1838 г. Димон прифатил дека нема да може да оди понатаму на југ. Затоа им наредил на бродовите да отпловат до Талкахуан во Чиле, каде што основал привремена болница за морнарите кои боледуваат од скорбут.
Тихиот Oкеан
Во текот на месеците поминати во истражување на Тихиот Океан, експедициите често застануваа на различни полинезиски острови. За време на патувањето од Индија до Тасманија, Димон изгубил неколку членови на екипажот поради тропски болести и дизентерија (14 морнари и 3 офицери), но за самиот Димон најтешкиот момент бил додека експедицијата била во Валпараисо, каде што добил писмо од неговата сопруга која го информираше дека неговиот друг син починал од колера. Барањето на Адел Димон, тој да се врати дома се совпаднало со влошувањето на неговото здравје: Дајмон се повеќе страдаше од гихт и стомачни болки.
На 12 декември 1839 г. две корвети слетаа во Хобарт, каде што се грижеа за болни луѓе. Димон бил примен од Џон Френклин, гувернер на Тасманија и истражувач на Арктикот, бидејќи слушнал дека бродовите на американската експедиција предводена од Чарлс Вилкс се закотвени во Сиднеј и чекаат да се упатат кон југ.
Поради постојаното намалување на бројот на членовите на екипажот, кој беше десеткуван од болести, Димон изрази намера да оди на Антарктикот само со „Астролаб“ за да стигне до Јужниот магнетен пол на 140 степени југозападно. Но, капетанот Жаклин побара да се вработат вработени (најчесто дезертери од француски китоловец закотвен во Хобарт) и го убеди да ги преиспита своите намери. „Астролаб“ и Зеле испловија од Хобарт на 1 јануари 1840 година. Планот на Димон бил едноставен: да оди на југ, сè додека времето дозволувало.
Свртување кон југ
Првите денови од ова патување беа обележани со пресекот од околу дваесет степени ЈГШ во југозападен правец. На бродовите имало повеќе тешкотии, вклучувајќи и губење на едно лице. Откако се пресели упоредник на 50 ° ЈГШ, времето одеднаш се влошило. Откако ќе ја преминете линијата на Антарктичката Конвергенција на 16ти Јануари 1840 год. на 60 ° ЈГШ тие го виделе првиот леденик, а два дена подоцна бродот бил опкружен со ледена маса. Ден 19 ти Јануари експедицијата го преминала  Јужниот Поларник со прослава слична на онаа на екваторот, а на истиот ден го виделе и копното.
Двата брода полека пловеле На Запад, кружејќи околу ледената кора и 21.ЈануариВо попладневните часови во јануари, неколку членови на екипажот слетаа на карпест остров и го истакнаа нејзиниот Француски триколор. Димон ја нарече оваа точка Поант јеолоџи, а копното зад него Аделината Земја.
Во Свановиот крај
„Во Свановиот крај“ — дело на францускиот писател Марсел Пруст од 1913 година. Во Свановиот крај, претставува прва книга од неговото монументално дело „Во потрага по изгубеното време“.
Содржина
„Во Свановиот крај“ се состои од три дела:
Парамарибо (округ)
Парамарибо (холандски: Paramaribo) е округ во Суринам. Административен центар на округот е главниот град на државата, Парамарибо.
Во Свановиот крај
Осврт кон делото
„Во Свановиот крај“ бил објавен на 14 ноември 1913 година, а неговото печатење било целосно финансирано од самиот автор. Денес, појавата на оваа книга се смета за пресвртна точка во развојот на романот, кој со ова дело навлегол во епохата на модернизмот.
Надворешни врски
„Во Свановиот крај I“ (на српски јазик)
Парамарибо (округ)
Ресорти
Парамарибо е поделен на 12 ресорти:
Преминување на Андите
Почетоци
Идејата за преминување на Андите била развиена од тајните ложи кои барале независност на Јужна Америка и истата била дел од Мејтландовиот план. Сан Мартин разбрал за овој план за време на неговата кратка посета на Британија, пред да заплови за Јужна Америка. Откако увидел дека е тешко да се нападнат монархистичките упоришта во Лима со премин преку Горно Перу, тој одлучил да го изведе преминувањето на Андите.
Генералната капетанија Чиле го отстранил својот гувернер во 1810 година и го заменил со Првата владина хунта. Овој период на првата хунта е познат како „патрија вјеха“ („стара татковина“, patria vieja). Како и да е, тие ќе бидат поразени во 1814 година за време на битката на Ранкагва и на чело со реконгистите Чиле повторно ќе стане монархистичко упориште. Бернардо О'Хигинс и другите чилеански водачи избегале во Мендоза за време на новата монархистичка влада и така се нашле на територијата на Аргентина и заедно  со аргентински војници ја оформиле Армијата на Андите.
Трупи и опрема
Градот Мендоза, за време на тој период, бил главно место или упориште каде се создавала војската. Граѓаните на Мендоза им помагале на трупите со тоа што се произведувал барут и муниција. Тие исто така научиле да произведуваат и топови и друга опрема. Главната исхрана била составена од валдивијано, еден вид чорба составена чарки (сушено солено месо), кромид, вода и зачини. Армијата имала определено војници кои носеле храна. Војниците пренесувале 40 тони храна, како на пример чарки, пити од пченка, бренди (за издржување на ладното време), месо, лук и кромид (за борба против висинска болест), повеќе од 4000 грла стока, сирење и рум.
Преминувањето
Утрото на 19 јануари 1817 година Сан Мартин и неговата армија тргнале од нивниот камп „Ел Плумерилјо“ и го започнале патувањето преку Андите. Сан Мартин преминал со 4000 луѓе, а на крајната цел стигнал со две третини од вкупната бројка. Тоа било силен удар за армијата. Бројот на помошен персонал стигнал до 1200. За време на преминувањето Сан Мартин ја поделил армијата на два дела: главниот дел патувал преку преминот Лос Патос и бил предводен од Сан Мартин, Мигел Естанислао Солер и Бернардо О'Хигинс. Вториот дел патувал јужно од нив преку преминот Успалјата и бил предводен од Хуан Грегорио де лас Херас.
Крајно одредиште
На 13 февруари 1817 година Сан Мартин, О'Хигинс и нивните армии влегле во Сантјаго, откако поминале 500 километри преку планините. Во тоа време монархистите стигнале во северно Чиле за да ја избегнат Армијата на Андите, но сепак водичот на монархистите останал со 1500 луѓе во долината Чакабуко во близина на Сантјаго. Така започнала битката на Чакабуко.
Христо Кабакчиев
Христо Кабакчиев (роден на година во Галац, Романија - починал на  година во ) — бугарски и интернационален комунистички деец, доктор по историски науки, застапник за македонската нација и државност.
Животопис
Христо Кабакчиев е роден на 2 јануари 1878 година во Галац, Романија. Завршил средно училиште во Варна, а за време на студиите бил прифатен како член на БРСДП. Заминал да студира медицина во Франција, но се префрлил во Женева да студира право. Поради болест се вратил во Бугарија и го завршил образованието на Правниот факултет на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“.
Од 1914 до 1923 година бил избран за пратеник. Во 1915 година го објави својот „Империјализам на Балканот“, во кој ја бранел тезата за потребата од создавање на балканска федерална република, со што ќе се реши македонското прашање, ќе овозможи независност на малите балкански земји од големите капиталистички земји.
Учествувал во работата на Првиот Конгрес на Бугарската комунистичка партија (БКП), на која била усвоена програмската декларација на партијата што ја развил тој. Бил претставник на Бугарската комунистичка партија (т.н.) на Вториот Конгрес на Коминтерната (1920), каде бил избран за член на комисиите за национално-колонијалното прашање, за статутот и за аграрното прашање. Во истата година тој присуствувал на конгресот на Независната социјалистичка партија во Германија, а потоа - на конгресот на италијанската социјалистичка партија. На Четвртиот Конгрес на Коминтерната (1922) тој презентирал извештај за програмата на Бугарската комунистичка партија, а на Петтиот Конгрес (1924) бил избран за член на Контролната комисија на Интернационалата.
Како политички секретар на Бугарската комунистичка партија, тој учествувал активно во подготовката на Септемвриското востание во 1923 година. Тој бил уапсен пред да побегне од земјата и останал во затвор две и пол години. Во 1925 година тој повторно беше изведен пред судот на судењето против Централниот комитет на Бугарската комунистичка партија. Тој бил осуден на 12 и пол години затвор, но подоцна бил ослободен.
Во 1938 година, за време на Големата чистка билбеше уапсен од советската полиција. Тој бил ослободен неколку месеци подоцна, благодарение на интервенирањето на генералниот секретар на Коминтерната, Георги Димитров, но се здобил со тешки телесни и психички повреди.
Христо Кабакчиев починал на 6 октомври 1940 година, непосредно по ослободувањето од затвор.
Негови син е Август Кабакчиев.
Оловно време
„Оловно време“ (германски: Die bleierne Zeit) — германски филм од 1981 година во режија на Маргаретe фон Трота (Margarethe von Trotta), која е авторка и на сценариото. Главните улоги ги играат: Јута Лампе (Jutta Lampe), Барбара Сукова (Barbara Sukowa) и Ридигер Фоглер (Rüdiger Vogler). Филмот освоил бројни награди, меѓу кои и „Златниот лав“ на Венецијанскиот филмски фестивал, а Лампе и Сукова биле наградени со „Златен феникс“ за своите улоги.
Синопсис
Две сестри на свој начин се борат за женските права. Јулијане е новинарка, а Маријане е терористка. Кога Маријане ќе заврши в затвор, Јулијане се чувствува должна да ѝ помогне и покрај нивните различни погледи на светот...
Modern Painters (списание)
Modern Painters ― месечно уметничко списание. Тоа било лансирано како квартално во Обединетото Кралство во 1987 година, а сега се објавува во Њујорк од страна на Louise Blouin Media.
Историја
Списанието било лансирано во Англија во 1987 година од страна на ликовниот критичар Питер Фулер, кој бил уредник сè до неговата смрт во сообраќајна несреќа во 1990 година. На почетокот било квартално; првиот број се појавил во пролетта 1988 година. Соработничката и уредничка на Фулер, Карен Рајт, ја стекнала титулата од нејзините првични поддржувачи, меѓу кои биле и Бернард Џејкобсон од „Bernard Jacobson Gallery“ и Дејвид Ландау, основач и потоа уредник на научното списание „Print Quarterly„. Рајт била задржана за краток период во својство на советнички услуги кога списанието било купено од страна на „LTB Media“ во 2004 година и неговото издавачко работење било донесено во Њујорк во јуни 2004 година. Првиот главен уредник под нова сопственост бил Роџер Татли.
„Modern Painters“ биле во сопственост на „Louise Blouin Media“. Во март 2016 година, Скот Индрисек бил назначен за главен уредник на списанието, на местото на Дениел Куниц. Подоцна во 2017 година, поголемиот дел од персоналот бил обновен и нови писатели се придружиле на списанието. Лансирањето на нови мрежни-услуги како што била „Blouin shop“, што придонело за подобра прегледност ширум светот.
The Magazine of Art
The Magazine of Art ― поранешно илустрирано месечно британско списание посветено на визуелните уметности, објавено од мај 1878 година до јули 1904 година во Лондон и Њујорк од страна на Cassell, Petter, Galpin & Co. Тоа вклучувало осврти на изложби, написи за уметници и сите гранки на визуелните уметности, како и поезија, и било раскошно илустрирано од водечки резбари на дрво од тој период, како што е William Biscombe Gardner.
Историја
Неговото потекло може да се пронајде уште во мај 1851 година, кога семејството Касел започнало со објавување на списанието посветено на Големата изложба од таа година. Тоа еволуирало во 1852 година, во „Illustrated Exhibitor и Magazine of Art“, неделник посветен на уметноста, образовен по намена и нудел „култура за малку културните“. Го сменил името во февруари 1853 година во „''Illustrated Magazine of Art“, но никогаш не постигнал голема популарност и престанал да излегува во 1854 година. Списанието било оживеано некое време за време на Меѓународна изложба 1862, но потоа останало во мирување сè до 1878 година.
Самото „The Magazine of Art“ започнало да се издава на 25 април 1878 година, истата година како и Меѓународната експозиција во Париз, а првично го уредувал Артур Џ. Е. Трендел сè до 1880 година. Потоа уредништвото им се предало на Ерик Робертсон (1880-81), Вилијам Ернест Хенли (1881-86), Сидни Галпин (1886) и Марин Хари Спилман (1886-1904), кои исто така го уредувале „The Pall Mall Gazette“. За три години од почетокот на објавувањето, списанието станало цврсто основано и сега вклучувало рецензии за уметност. Уметникот Хјуберт Херкомер бил убеден да дизајнира постер за списанието кој ја прикажувал божицата на уметноста на скалите на храмот со големите мајстори на уметноста гледајќи на одобрување (види слика погоре).
Ниту еден трошок не бил поштеден за производство на списанието кое се сметало за „знаме на куќата“. Тоа се обидувало да го привлече интересот на љубителот на уметноста и собирач на уметноста, задржувајќи независен критички глас. Еден од најпознатите соработници бил уметникот Вилијам В. Фен, кој до тогаш го изгубил видот. И покрај слепилото, тој бил во можност да придонесе за критики со помош на неговата сопруга која го однела низ галериите и му дала вербална информација за експонатите.
В. И. Хенли(1881-86) бил одговорен за оживување на списанието и преобразба во „жив космополитски преглед на уметноста“ што било влијателно во обликувањето на перцепцијата и вкусот на јавноста кон уметноста. Тој ангажирал еминентни уметници и литературни фигури да пишуваат за списанието, вклучувајќи ги Р. Л. Стивенсон, Ричард Џефрис, Џ. Коминс Кар и други, а квалитетот на гравурите на дрво бил дополнително подобрен. Тој исто така ја вовел поезијата на нејзините страници.
М. Х. Спилман бил уредник 17 години од 1886 до 1904 година и охрабрувал многу познати уметници, како и водечкиот уметнички критичар Џон Раскин, да даваат прилози. Во 1888 година, бил воведен додаток наречен „Royal Academy Pictures“, кој, како што предложува неговото име, содржи преобработки на главните дела од годишните изложби на Кралската академија во Лондон. Сепак, „The Magazine of Art“ не успеало да даде доволно поврат за да го оправда постојаното постоење и објавувањето престанало во 1904 година, иако „Royal Academy Pictures“ продолжило до 1916 година.
Мечка
Мечките (науч. Ursidae) — на цицачи кои се одликуваат со големо тело, моќни екстремитети, густо крзно и кратка опашка. Мечките живеат во Северна Америка, Јужна Америка, Европа и Азија, каде опстојуваат на различни живеалишта, како планини, шуми и арктичка дивина. Во текот на минатиот век, популациите од мечки се намалени поради нивниот интензивен лов и нарушување на нивната животна средина. Сите мечки, со исклучок на некои популации од очилни и сончеви мечки, живеат северно од екваторот. Мечките денес не можат да се најдат во Африка, Австралија или Антарктикот. Сите мечки делат слична анатомија, но поедини видови варираат во големина, исхрана и вид на живеалиште. На пример, белите мечки живеат во смрзнатата арктичка дивина, каде се хранат главно со фоки, додека сончевите мечки живеат во азиските дождовни шуми и се хранат со инсекти, овошја, ореви и мали животинки. Со тежина од преку 800 кг, белите мечки можат да израснат 12 пати поголеми отколку нивните помали роднини, сончевите мечки, кои ретко надминуваат 66 кг.
Заби
За разлика од останатите животни кои спаѓаат во редот Ѕверови (Carnivora), забите на мечките се адаптирани за исхрана која е составена претежно од растително потекло. Имаат широки очници (кучешки заби), и рамни катници. Компзицијата на забите е варијабилна дури и помеѓу мечки од ист вид. Ова ни укажува дека мечките се сѐ уште во процес на еволуција од месојади во животни кај кои во искраната доминираат растенијата.
Презимување
Се претпоставува дека повеќето мечки од северните региони хибернираат преку зимата. Иако многу видови ја поминуваат зимата во длабок сон, сепак тоа не е вистинска хибернација. За време на вистинска хибернација, температурата на телото паѓа на ниво приближно на надворешната температура и ритамот на срцето е драматично намален, но животните повремено се будат за да јадат од складираната храна, и да извршат физиолошки потреби (уринирање и дефекација). За разлика од овие животни, телесната температура на мечките паѓа само неколку степени под нормалната и ритамот на срцето е многу малку намален. Тие не сте будат за време на оваа „хибернација“, што значи дека не јадат, не пијат, не уринираат и не вршат дефекација за време на целиот овој период, и не ја напуштаат пештерата. Сепак се случува мечките да се разбудат од зимскиот сон, доколку се нападнати или во случај кога мајката раѓа младенчиња.
Класификација
Семејството Ursidae е утврдено од Јохан Фишер фон Валдхајм (Johann Fischer von Waldheim, 1771-1853) во 1817 година.
Проектот Флорида (филм)
„Проектот Флорида“ (англиски: The Florida Project) — американски филм од 2017 година, во режија на Шон Бејкер (Sean Baker), кој е автор и на сценариото, заедно со Крис Бергоч (Chris Bergoch). Главните улоги ги толкуваат: Вилјем Дефо (Willem Dafoe), Бруклин Принс (Brooklynn Prince), Брија Винаите (Bria Vinaite), Кристофер Ривера (Christopher Rivera), Мела Мурдер (Mela Murder) и Валерија Кото (Valeria Cotto). Филмот, чиј наслов е инспириран од изворното име на забавниот парк Дизниленд, наишол на поволни критики, особено за режијата на Бејкер и за глумата на Принс и Дефо. Американското здружение на филмските критичари и Американскиот филмски институт го вброиле филмот меѓу десетте најдобри филмови на годината; Дефо бил номиниран за наградите „Оскар“, „Златен глобус“ и БАФТА за најдобра машка споредна улога, додека Принс ја освоила наградата на критичарите за најдобра млада глумица.
Синопсис
Хејли (ја игра Винаите) е самохрана млада мајка која живее со шестгодишната ќерка Муни (ја игра Принс) во еден комплекс на алартмани во Флорида, во близината на Дизниленд. Таа е невработена и прима социјална помош, а заработува и така што препродава разни нешта. Одвреме-навреме, кога ќе остане без пари, таа дури и се проституира. Со комплексот управува менаџерот Боби, кој е заштитнички настроен кон Хејли и постојано се обидува да ѝ помогне. Муни го минува времето со нејзиите другарчиња: детето Скути (го игра Ривера) и девојчето Џенси (го игра Кото). Тие постојано прават разни неволји, но еден ден предизвикуваат пожар во една напуштена зграда во околината. Тогаш, мајката на Скути, Ешли (ја игра Мурдер) дознава за инцидентот и му забранува да се дружи со Муни, а таа го прекинува дружењето со Хели. Хејли се обидува да го обнови пријателството со Ешли, но кога таа ја обвинува за проституцијата, Хејли сурово ја претепува. Меѓутоа, социјалната служба дознава за проституирањето на Хејли и доаѓа со полициска придружба и со налог за одземање на Муни. Кога сфаќа дека ќе биде одделена од мајка си, Муни бега кај Џенси, која пак ја поведува на прошетка во Дизниленд.
Ана Станковиќ
Станковиќ се квалификуваше на три пливачки дисциплини на Летните олимписки игри 2012 во Лондон, со постигнување на ФИНА Б норма со време 1: 09.31 (100 метри градно) и 2: 30.26 (200 м градно) од Европското првенство. Во 100 метри градно, Станковиќ предизвика седум други пливачи на втората група, вклучувајќи и двапати олимпиецот Даниел Beaubrun на Света Луција. Таа се искачи на второто место и вкупно триесет и еден за две стотинки (0,02) зад словенечката Тајаса Возел со 1: 09,65. Во 200 метри градно, Станковиќ зеде уште една втора точка во групата  зад трикратната олимпијка Алија Аткинсон од Јамајка со помалку од 0,10 секунди, за нејзиниот  најдобро време од 2: 29,67. Станковиќ не успеа да напредува во полуфиналето, како што таа се пласираше дваесет и деветта во целост во прелиминарните.
Мариовска Котлина
Мариовска Котлина — нетипична котлина во Јужна Македонија, во средното течение на Црна Река. Се протега од Скочивир до Галиште, ограничено со водоразделните линии кои водат по планината Ниџе со Кајмакчалан и Козјак од десната и Селечка Планина и Дрен од левата страна на Црна Река. Зафаќа површина од, иако Мариовската Котлина повеќе е речно ерозивно проширување отколку типична котлина.
Висината на теренот во котлината се движи од 350 до 2.520 м, но најголемиот дел е на висина од 600 до 1.100 м, што укажува на тоа дека релјефот е обликуван од речни теченија. Доказ за ова е и отсуството на рамничарски предели.
Административно, котлината припаѓа на Општина Прилеп и Општина Кавадарци.
Владислав Петковиќ - Дис
Владислав Петковиќ - Дис (српски: Владислав Петковић - Дис; 12 март 1880, Заблаќе - 29 мај 1917, Јонско Море) — српски поет.
Животопис
Владислав Петковиќ е роден во селото Заблаќе, во близината на Чачак. Тој имал брат, Михајло Петковиќ (кому му е посветена песната „Утринска идила“). Во 1901 година, по неуспешното полагање на матурата во Заечар, се вработил како привремен учител во селото Прлита, на подножјето на Вршка Чука. Во 1903 година се преселил во Белград, каде добил ситна службеничка работа во општинската администрација, со задача „да ги премерува сливите“. За време на Балканските војни, во текот на 1912 година, Дис бил воен известувач при Врховната команда на српската армија. Веќе следната година живеел боемски живот, поминувајќи го времето во „Позоришна кафана“ и „Код Добросава“. Дис живеел скромен, повлечен живот, имал малку пријатели и се одликувал со мало знаење, малку читал и, воопшто, не бил интелектуалец. По избувнувањето на Првата светска војна, во 1915 година, заедно со српската војска, Дис се повекол низ Албанија, преминувајќи на Крф, а оттаму заминал во Франција, каде копнеел по семејството и татковината. Од тој копнеж произлегле песната „Меѓу своите“ (Meђу својима) и циклусот „Недовршени песни“ (Недовршене песме), во кој пее дека „за болка и љубов душата ми знае“, „...во туѓата земја страшно е прогонет да се биде“ и „веќе немам каде, умирам без лек“. Таму, Дис добил тешко воспаление на белите дробови. На 29 мај 1917 година, на враќањето од Франција кон татковината, бродот „Италија“ бил торпедиран од страна на германската војска и Дис се удавил во Јонското Море. Кога неговото тело било извадено од морето, во неговиот костум ги нашле очилате и една драхма и половина.
Критички осврт кон делото на Дис
„Собраните песни“ на Дис се појавиле во 1921 година, во издание на „Напредок“ (Напредак), заедно со есеите-некролози кои ги напишале Бранко Лазаревиќ, М. Милошевиќ и други. Во 1929 година, во студијата „Матош - Дис - Тин Уевиќ“, Велибор Глигориќ ја дал првата позначајна рехабилитација на поезијата на Дис. Во 1939 година се појавила збирката „Песни“ (Песме), како 285. книга од 42. коло на „Српска книжевна задруга“ (Српска књижевна задруга), за која изборот го направил Божидар Ковачевиќ (кој го напишал и предговорот). Во 1956 година, во издание на „Нолит“, со предговор на Б. Михајловиќ - Михиз, бил објавен претставителен избор од поетското творештво на Дис. Подоцна, во 1960 година, издавачката куќа „Рад“ објавила избор од песните на Дис, во редакција на Зоран Гавриловиќ, а истата година, во издание на „СКЗ“ и „Матица српска“ се појавила збирката со целокупното творештво на Дис, во редакција на Божидар Ковачевиќ. Исто така, во 1964 година, во едицијата „Бразди“ (Бразде) на издавачката куќа „Просвета“, Миодраг Павловиќ објавил студија за Дис во својата книга „Осум поети“ (Осам песника).
Хатранска азбука
Хатранската азбука е писмо користено за пишување на арамејски јазик во Хатра, дијалект што се зборувал од приближно 98/97 п.н.е. (година 409 од селевкискиот календар) до 240 година од новата ера од раните жители на денешен северен Ирак. Многу натписи на оваа азбука може да се најдат во Хатра, антички град во северен Ирак изграден од Селевкидската Империја и исто така користена од Партската Империја, но потоа уништена од Сасанидската Империја во 241 година од нашата ера. Асур исто така има неколку натписи кои дошле до својот крај по нејзиното уништување од страна на Сасанидите во 257 година, додека остатокот од натписите се ширел ретко низ Дура Европос, Гадала, Тур Абдин, Тикрит, Саадија и Кабр Абу Наиф. Многу од современите урнатини биле уништени од Исламската Држава Ирак и Левант на почетокот на 2015 година. Тој бил кодиран во Уникод Стандард 8.0 со поддршка од Иницијативата за кодирање на писма на Универзитет Калифорнија - Беркли.
Одлики
Писмото било напишано од десно кон лево, како што е типично за арамејските писма и за повеќето абџади. Броевите исто така се пишуваат од десно кон лево (поголема вредност на место од десно), а има и две познати интерпункциски знаци. Некои вообичаени лигатури, исто така, постојат, и се чини дека не се потребни, а се само краток облик на пишување. Познато е дека постојат околу 600 текстови.
Уникод
Хатранското писмо било додадено на Уникод Стандард во јуни 2015 година со објавување на верзијата 8.0.
Владислав Петковиќ - Дис
Критички осврт кон делото на Дис
Творечката имагинација на Дис била ограничена на само неколку основни мотиви и теми кои постојано варирале. Тој немал сили да се воздигне на степенот на интелектуален нихилизам, туку останал песимист-сонувач. Затоа, неговите песни се одликуваат со противречности: песимизам и оптимизам, иронија и банална идила итн. Неговите песни носат во себе различни степени на духовното расположение како одраз на судирот со светот во кој живеел. Тие расположенија се доказ дека се работи за невооедначен поет чија поезија осцилира, а во многу негови песни извира длабока монотонија. Таквата двојност може да се види во неговиот однос кон природата и кон општеството: Кога пее за природата, Дис е повоздржан, помисловен и помудар, а кога пее за луѓето, тој постанува нервозен и невоедначен. Тогаш, неговите стихови стануваат црни и горки, но уметнички послаби, со програмско-претерани слики. Но, дури и овој паралелизам во поезијата на Дис не е внатрешно компактен, бидејќи тие мотиви, набљудувани во целината, обично се слаби: некаде се среќава убав опис или убав љубовен стих, но тоа е сè. Во љубовните песни не успеал да извлече нешто подлабоко и посилно од вообичаените романтичарски изливи и невешта патетика. Неговата љубовна лирика станува силна и сугестивна само кога тој заронува во сплетот на неговите вообичаени идеи, т.е. во неговиот интимен свет.
Хатранска азбука
Уникод
Уникод-блокот за хатранската азбука е U+108E0–U+108FF.
Владислав Петковиќ - Дис
Критички осврт кон делото на Дис
Дис не бил голем поет во смисла на крупна, блескава личност која неприкосновено се наметнува со својата појава. Светот на неговите поетски асоцијации е сиромашен, интензитетот на доживувањата е прилично низок, неговите песни се преполни со баналности и со романтичарска сентименталност, а стихот му е често извештачен. Но, токму интелектуалната невиност го спасила Дис од опасноста да потпадне под големо влијание на другите поети и да ја задржи својата особеност. Впрочем, во поесните во кои се чувствува дека Дис наслушнал за тогашната модерна поезија на сплинот тој е очајно слаб и извештачен. Сепак, Дис останал запаметен како исклучително значајно име во српската поезија. Она што е потполно автентично во неговата поезија, а тоа е некоја песна, строфа или стих, претставува големо проширување на рамката во која била затворена српската поезија, голем пробив и негација на дотогашните строги мерки, како и посочување на нејзините идни развојни можности. Со тоа, Дис претставува појава која го означила настанувањето на еден нов поетски правец. Оттука, неговата вредност не е само историска, туку некои негови песни претставуваат трајна вредност во српската книжевност.
Влијание
Дис извршил непосредно влијание или бил инспирација за повеќе поети. На пример, една песна на српскиот поет Миодраг Павловиќ е наречена „Дис“.
Светско првенство во атлетика 2011 – Жени 800 метри
800 метри за жени на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 1, 2 и 4 септември.
Полуфинале
Квалификации: Првите 2 од секоја група (Q) и следните 2 најбрзи (q) продолжуваат во полуфиналето.
Филип Каваев
Филип Каваев (роден во година во  - починал во  година во ) — македонски гимназијален професор по македонски јазик и литература и фолклорист.
Животопис
Филип Каваев е роден во 1904 година во Струга. Основно образование завршил во Струга, средно во Охрид и во 1924 г. завршил богословска учителска школа во Призрен. Во времето од 1924 до 1941 година учителствувал во многу села во тогашната струшка, дебарска и прилепска околија. Во почетокот на бугарската окупација  (1941  г.) бил назначен за средношколски професор во Битола каде останал до крајот на  својот живот. Учителствувајќи од село во село, Каваев имал можност да се запознае со фолклорот во разни места. Собраниот материјал тој грижливо го чувал до последните години од животот кога го депонирал во Институтот за фолклор во Скопје,  така што во проучувањето на фолклорот на  Западна Македонија  е  неодминлив. Во 1945 година бил назначен за наставник за  македонски јазик и литература во ново отворените училишта на мајчин јазик, во  гимназијата „Никола  Карев“ во Битола. Во 1957 г. дипломирал и на Филозофскиот факултет во Скопје. Во 1962 година, според тогашните закони, Каваев бил пензиониран на 58  годишна возраст.
Починал во 1974 година во Битола.
Метаморфузија
Технички одлики
Збирката е објавена во едицијата „Катапулт“. Таа е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 177 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-28-3. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Кома“. На кориците се наоѓаат слики на Орли Коган (Orly Cogan), а на задната корица се дадени основни биографски податоци за авторот. Книгата е отпечатена со финансиска поддршка од Комерцијална банка АД Скопје и од Министерството за култура на Македонија.