cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
МораБанк Андора
Историја
Клубот е основан во 1970 година. За првпат пласман во АЦБ лигата избориле во 1992 и притоа таму се задржале четири сезони, а од 2014 повторно играат во оваа лига. Најдобар резултат во АЦБ лигата им било четвртфиналето на плејофот остварено во сезоната 1994-1995. Истата сезоне клубот го остварил и најголемиот успех во Купот на Шпанија, стигнувајќи исто така до четвртфиналето.
IC 773
IC 773 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 773 се споменува и како NPM1G -12.0464.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1889 година од страна на Шерберн Весли Бернхем.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 773 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 773 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на IC 773 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170296.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
713
713 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 713 година од новата ера, 713. од првиот милениум, 13. од VIII век и четврта од 710-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6221 и 6222 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5463 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4473 и 4474 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1466.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 713 година се протега во 3349 и 3350, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3409 и 3410 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1256. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 94 и 95 исламска година.
Мало Лаоле
Мало Лаоле е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија. Според пописот во 2002 година, во селото живееле 635 луѓе. Вкупниот број на луѓе е намален од 918 според пописот во 1991 година. Селото брои 182 домаќинства, кои главно се населени со Срби.
Компактна рурална населба на (155 метри) десниот брег на Млава, 9 километри југоисточно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 763 хектари.
Населението е српско (слават Св. Јован, Св. Олимпија, Св. Никола и др.
Голема Враца
Голема Враца е планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.582 метри. Се наоѓа на јужниот дел на нејзиното главно било, односно срт по кој се протега македонско-косовската граница.
Читач на картички
Читачи на паметни картички
Читачот на паметни картички е електронски уред којшто чита паметни картички. Некои компјутерски тастатури имаат вграден читач на картички. Постојат читачи на картички (надворешни или вградени) за лични сметачи. Некои лаптоп компјутери имаат вграден читач на паметни картички.
Некои читачи имаат флеш меморија во која е вграден софтвер кој може по потреба да се надградува. Читачот на паметни картички кога ќе се вметне картичката обезбедува електричен напон за функционирање на втиснатите елктронски кола. Комуникацијата се одвива преку протоколи со помош на кои може да се чита и пишува на фиксни адреси од картичката.
Читачи на мемориски картички
Читачот на мемориски картички е уред, кој вообичаено има USB интерфејс, за пристап до податоците на мемориската картичка како што се CompactFlash (CF), Secure Digital (SD) или MultiMediaCard (MMC). Повеќето читачи на мемориски картички имаат можности и за впишување на податоци, па заедно со картичката може да функционираат како складишта на податоци.
Во денешно време читачите на картички можат да се категоризираат во три групи според типот и бројот на слотовите за картички: единечен читач на картички, мулти читач на картички (пример 9-во-1) и сериски читач на картички. Исто така постојат некои видови на мемориски картички со USB функции за кои нема потреба од читач на картички, како што е Intelligent Stick мемориската картичка, која може директно да се вметне во USB слотот.
Зајци во Австралија
Во Австралија, зајците се штетни цицачи и се инванзивни видови. Годишно, европските зајци причинуваат милиони долари штета на земјоделските култури.
Традиционални мерки за контрола
Стрелање на заајаците е една од најчестите контролни мерки. Сепак, ова е малку забележлив ефект за зајачкото население. Уништувањето на зајачарници (процедура каде зајците се распарчени или закопувани живи) е често употребуван метод, особено на големите фарми. Песочните земјишта во многу делови од Австралија го овозможуваат и олеснуваат овој метод на отстранување. Труењето,најверојатно е најраспространета техника за традиционална контрола, исто така не бара голем напор. Лошата страна на овој метод е тоа што зајците не можат да се употребат за исхрана на луѓето или милечињата. Една друга техника е ловење со ласици, каде што ласиците се распоредени да ги бркаат зајците за да можат да бидат застрелани или пак да бидат фатени ви мрежа. Откако бројот којшто ласиците можат да ги убијат зајците е ограничен, овој метод е повеќе како ловечка активност отколку како метод за контрола. Во 1907 г. во западна Австралија, меѓу Cape Keraudren и Esperance, беше изградена ограда отпорна на зајци за да се контролира нивното населување. Европските зајци може да скокаат многу високо како и да копаат длабоко под земјата. По претпоставка, дека совршено недопрената ограда од стотици милји и претпоставувајќи дека земјоделците не ги оставаат портите отворени, за жал не беше успешно.
Биолошки мерки
Пуштањето на зајци со преносливи болести се докажа како успешен метод за контрола на зајачката популација. Во 1950 г.,по истражување спроведено од Франк Фенер (Frank Fenner), миксозатоза беше намерно оставана кај зајците, причинувајчки да се намалат од 600 милиони на 100 милиони. Во 191 год генетскиот отпор за останување на заздравување на зајци е околу 200-300 милиони. За борба против овој тренд, во 1996 г., Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO) организацијата за заедничко научно богатство и индрустриско истражување, разви и случајно го испушти калики вирусот (calicivirus, исто така познат како крварење кај зајците(Rabbit Haemorrhagic Disease,RHD). Се откри дека, вирусот е поефикасен при екстремна топлина. Ова беше вака, затоа што имаше и друг калики вирус во постудените и повлажните области во Австралија и овој вирус ги имунизирал зајците против поопасните форми. Постоеше легална вакцина против овој вирус. Нема лек за миксозата или овој RHD-вирусот, и многу погодени миленици се убивани од сомилост. Во Европа, каде што зајците се одгледуваат во голем број, тие се заштитени од овие два вируси со генетски изменети вируси. Вакцината е развиена во Шпанија.
Црква „Вознесение Христово“ - Погулево
Вознесение Христово или Свети Спас — црква во селото Погулево.
Историја
Изградбата на црквата започнала во 1940 година, а била осветена во 1985 година од страна на епископот и администратор злетовско-струмички Горазд Тивериополски. Иконите биле изработени од иконописците Гаврил Атанасов од Берово, Дончо од Секирник и Васе Аџов од Вељуса.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со мала полукружна апсида на источната страна. На западната страна од храмот има отворена припрата. Главниот влез се наоѓа на западната страна Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со лимен кров од ќерамиди.
Дворот на црквата е ограден со жичена ограда и во него има помошни објекти, а во негова непосредна близина се сместени и селските гробишта.
Список на државни водачи во 720 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Алфред Нобел
Алфред Бернхард Нобел (21 октомври 1833 — 10 декември 1896) — шведски хемичар, инженер, пронаоѓач и производител на оружје. Тој е пронаоѓачот на динамитот. Нобел го поседувал и Bofors кој го пренасочил од неговата претходна и примарна улуга на производител на железо и челик во голем производител на топови и друго оружје. Нобел патентирал 350 различни патенти, од кои динамитот бил најпознат. Тој го искористил своето богатство за посмртно да ги основа Нобеловите награди. Вештачкиот елемент „нобелиум“ е именуван по него. Неговото име опстојува во современите компании како што се Dynamit Nobel и Akzo Nobel, кои се потомци на компаниите што самиот Нобел ги основал.
Живот и кариера
Роден во Стокхолм, Алфред Нобел бил четвртиот син на Имануел Нобел (1801 - 1872 година), пронаоѓач и инженер, и Каролина Андриет Нобел (1805 - 1889 година). Парот стапил во брак во 1827 година и имал осум деца. Семејството било доведено до просјачки стап, и само Алфред и неговите тројца браќа го проживеале детството. По таткова линија, Алфред бил потомец на шведскиот научник Олаус Рудбек (1630 - 1702 година) па за возврат на тоа, момчето било заинтересирано во инженерство, особено експлозиви, учејќи ги основните начела од неговиот татко на рана возраст.
Пратен од неколку неуспеси во работата, во 1837 година таткото на Нобел се преселил во Санкт Петербург каде што станал успешен како производител на алатни машини и експлозиви. Тој ја измислил современата „иверица“ и започнал со истражување на „торпедото“. Во 1842 година, неговото семејство му се придружила во Санкт Петербург. Имајќи пари, неговите родители биле во можност да го пратат Нобел кај приватни учители а тој се покажал како доста добар во неговите студии, особено во полето на хемијата и јазиците, стекнувајќи се со високо познавање на англискиот, францускиот, германскиот и рускиот јазик. За време од осумнаесет месеци, од 1841 до 1842 година, Нобел го посетувал единственото училиште како дете, Јакопсоновото апологетско школо во Стокхолм.
Како младо момче, Нобел учел со хемичарот Николај Зинин. Потоа во 1850 година, тој заминал во Париз за да ги продлабочи своите студиите. На осумнаесет годишна возраст тој заминал во Соединетите Држави на едногодишни студии по хемија, каде што соработувал во краток временски период со пронаоѓачот Џон Ериксон, кој го дизајнирал оклопниот воен брод во Американската граѓанска војна, USS Monitor. Во 1857 година, Нобел го регистрирал неговиот првпатент, патент за гасомер.
Семејната фабрика произведувала оружје за Кримската војна (1853 - 1856 година) но се сретнала со потешкотии да се врати на редовното производство за домашните потреби откако војувањето завршило, што довело до банкрот. Во 1859 година, таткото на Нобел ја оставил фабриката под раководство на неговиот втор син Лудвиг Новел (1831 - 1888 година), кој значително ја подобрил работата. Нобел и неговите родители се вратиле од Русија во Шведска, а Нобел целосно се посветил себеси на изучување на експлозивите, особено на безопасното производство и употреба на нитроглицеринот (откриен во 1847 година од страна на Асканио Собреро, негов колега на студии под менторство на Теофил-Јулиј Пелуз при Универзитетот во Торино). Во 1863 година, Нобел го измислил детонаторот, а во 1865 година го дизајнирал капсула-детонаторот.
На 3 септември 1864 година, експлодирала барака во фабриката во Хеленборг, Стокхолм, која се користела за подготвување на нитроглицерин, убивајќи петмина, помеѓу кои и помладиот брат на Нобел, Емил. Постојано проследен со повеќе мали несреќи но непопречен од тоа, Нобел продолжил и понатаму да гради фабрики концентрирајќи се на подобрување на стабилноста на експлозивите кои ги развивал. Нобел го пронашол динамитот во 1867 година, материја со која било полесно и побезбедно да се работи отколку со понестабилниот нитроглицерин. Динамитот бил патентиран во Соединетите Држави и во Обединетото Кралство и бил користен во минирање и градење на меѓународни транспортни мрежи. Во 1875 година Нобел го измислил експлозивниот желатин или гелигнит, кој бил постабилен и помоќен од динамитот, а во 1887 година го патентирал балиститот, претходникот на кордитот.
Во 1884 година, Нобел бил избран како член на Кралската академија на науките на Шведска, истата институција која подоцна ќе одбере лауреати за две од Нобеловите награди, и добил почесна диплома од Универзитетот во Упсала во 1893 година. Неговите браќа, Лудвиг и Роберт експлоатирале нафтени полиња покрај Каспиското Езеро и станале многу богати. Нобел инвестирал во овие нафтени полиња и направил големо богатство преку развивање на овие нови нафтени региони. За време на неговиот живот, Нобел патентирал 350 пронајдоци на меѓународно ниво и до неговата смрт тој основал 90 фабрики за оружје, и покрај неговото верување во пацифизам.
Поголемиот дел од професионалната кариера, Нобел го поминал патувајќи, притоа одржувајќи компании во многу земји во Европа и Северна Америка и живеејќи во Париз од 1873 до 1891 година. Тој останал повлечен и осамен, препуштен на повремена депресија. Иако тој останал неоженет, неговите биографи велат дека Нобел имал најмалку три љубовни приказни. Неговата прва љубовна приказна била во Русија со девојка по име Александра, која ја одбила неговата брачна понуда. Во 1876 година, австрочешка грофица по име Берта Кински станала секратарка на Алфред Нобел. Но по само краток престој таа го напуштила за да се омажи со нејзиниот претходен љубовник, баронот Артур Гундакар фон Сутнер. Иако нејзиниот личен контакт со Алфред бил краток, таа се допишувала со него сè до неговата смрт во 1896 година, и се верува дека таа имала големо влијалние во неговата одлука да вклучи награда за залагање за мир помеѓу оние награди кои биле предвидени во неговиот тестамент. Во 1905 година, Берта фон Сутнер добила Нобелова награда за залагање за мир „за нејзините искрени мировни активности“. Третата и најдолга врска на Нобел била со Софи Хес која била од Виена, и која што тој ја сретнал во 1876 година. Врската траела осумнаесет години. По неговата смрт, според неговите биографи Евланоф, Флуор и Фант, неговите писма биле заклучени во Нобеловиот институт во Стокхолм. Тие биле откриени единствено во 1955 година, за да бидат бидат вклучени со биографските податоци на Нобел.
И покрај недостигот на формално високо образование, Нобел одлично познавал шест јазици: шведски, француски, руски, англиски, германски и италијански. Тој развил и книжевни вештини за пишување поезија на англиски јазик. Неговата „Немезис“, трагедија во проза во четири чинови, за Беатриче Ченчи, делумно испирирана од драмата „Ченчи“ на англискиот поет Перси Биш Шели, била објавена за време на неговата смрт. Целосното испечатено издание, освен три копии, било уништено веднаш по неговата смрт, што се сметало за скандалозно и безбожно. Првата копија што останала (која била на два јазика, шведски и есперанто) била објавена во Шведска во 2003 година. Драмата била преведена на словенечки јазик преку есперанто верзијата и на француски јазик. Во 2010 година, во Русија, драмата се издала како уште едно двојазично издание (на руски и есперанто јазик).
Пронајдоци
Нобел открил дека кога нитроглицеринот ќе се помеша со апсорбирачка инертна супстанца како што е kieselguhr („дијатомејска земја“) станува полесен и посоодветен за работа, и во 1867 година тој ја патентирал оваа мешавина како „динамит“. Нобел го демострирал неговиот експлозив за првпат таа година во еден каменолом во Редхил, Сари, Англија. Со цел да ја поврати честа на неговото име и да ја подобри сликата за неговата работа од контроверзиите кои биле поврзани со опасните експлозиви, Нобел размислувал и да ја именува високо моќната супстанца како „заштитниот прав на Нобел“, но наместо тоа се решил за „динамит“, упатувајќи кон грчкиот збор за „моќ“.
Потоа тој го комбинирал нитроглицеринот со различни соединенија на нитроцелулозата, слични на „колодиумот“, но се решил за поделотворна формула комбинирајќи друг нитратен експлозив и добил провидна супстанција слична на желатин, која била помоќен експлозив од динамитот. „Гелигнитот“ или експлозивниот желатин, како што бил наречен, бил патентиран во 1876 година, и бил проследен со мноштво слични соединенија променети со додавање на калиум нитрат и разни други супстанци. Гелигнитот бил постабилен, пренослив и погоден за обликување со цел да одговара на избушени дупки, како оние кои се користат при дупчење и минирање, од соедининијата кои се користеле претходно и бил прифатен како стандардна технологија за минирање во Ерата на инженерството, што му донело на Нобел голема финансиска добивка, ставајќи го неговото здравје во прашање. Проширување на границите на ова истражување довело до Нобеловото пронаоѓање на балиститот, претходникот на многу современи бездимни експлозиви во прав и соединение кое сè уште се користи како ракетно гориво.
Нобелови награди
Во 1888 година, Лудвиг, братот на Алфред умрел за време на неговата посета на Кан а француски весник мислејќи дека тоа е Алфред, по грешка објавил негов некролог. Весникот го осудил Алфред за неговото пронаоѓање на динамитот. Некрологот изјавил „Le marchand de la mort est mort“ (што во превод од француски јазик значи :„трговецот на смрта е мртов“) и продолжил велејќи: „Доктор Алфред Нобел кој се збогати со откривање како да убива луѓе побрзо од било кога, почина вчера“. Алфред се разочарал од тоа што го прочитал и се загрижил за тоа како тој ќе запаметен.
На 27 ноември 1895 година, во шведско-норвешкиот клуб во Париз, Нобел го потпишал неговиот последен тестамент и се отргнал од товарот на она што го поседувал со цел да ги основа Нобеловите награди, за да се доделуваат секоја година без дискриминација на национална основа. По оданочување и оставање наследство на некои личности, тестаментот на Нобел предвидел 94 проценти од неговиот вкупен имот, 31,225,000 шведски круни, за основање на петте Нобелови награди. Претворено во британски фунти во тој период тоа било 1,687,837 милиони. Во 2012 година, вредноста на капиталот е околу 3,1 билион шведски круни (472 милиони американски долари, 377 милиони евра), што е скоро двојно повеќе од сумата на почетниот капитал, земајќи ја предвид инфлацијата.
Првите три од овие награди се доделуваат за достигнување во полето на физиката, хемијата, медицината или психологијата. Четвртата е награда за книжевно дело „од идеалистички правец“, а петта треба да се додели на онаа личност или општество што го дава најголемиот придонес кон каузата за меѓународното заедништво, во потиснување или намалување на постоечките вооружени сили, или во воведување или поткрепа на мировните конгреси.
Доменико Гирландајо
Доменико ди Томазо Куради ди Дофо Бигорди (2 јуни 1448 година– 11 јануари 1494), професионално познат како Доменико Гирландајо, запишан и како Гирландајо, бил италијански ренесансен сликар роден во Фиренца. Гирландајо бил дел од таканаречената „трета генерација“ на ренесансата на Фиренца, заедно со Верокио, браќата Полајоло и Сандро Ботичели. Гирландајо водел голема и ефикасна работилница во која биле вклучени и неговите браќа Давиде Гирландаио и Бенедето Гирландајо, неговиот зет Бастиано Мајнарди од Сан Џимињано, а подоцна и неговиот син Ридолфо Гирландајо. Многу чираци поминале низ работилницата на Гирландајо, вклучувајќи го и познатиот Микеланџело. Неговиот особен талент лежи во неговата способност да поставува прикази на современиот живот и портрети на современи луѓе во контекст на религиозните наративи, што му носи голема популарност и многу големи нарачки.
Бел велосипед
Бел велосипед (се сретнува и под имињата: велосипед-споменик, бел велосипед-споменик, дух-велосипед; Ghost bike) — велосипед кој е поставен како спомен-обележје покрај пат, на место каде некој велосипедист загинал или бил тешко повреден (најчесто од страна на моторно возило). Покрај тоа што е споменик, служи и како потсетник на возачите на моторни возила кои минуваат покрај него дека и велосипедистите се рамноправен дел од сообраќајот и дека мора да внимаваат на нив и да им отстапуваат дел од патот, да ги пропуштаат на премин, да ги почитуваат, да им го заштитат животот. Истовремено, тие се потсетник и за властите да ги преиспитаат политиките во однос на планирањето на сообраќајот, акциите на полицијата итн.
Доменико Гирландајо
Раните години
Гирландајо е роден како Доменико ди Томазо ди Курадо ди Дофо Бигорди. Тој бил најстариот од шесте деца родени на Томазо Бигорди од неговата прва сопруга Антонија ди сер Паоло Паоли; од нив, само Доменико и неговите браќа и соработници Давиде и Бенедето Гирландајо го преживеале детството. Томазо имал уште две деца од неговата втора сопруга, исто така наречена Антонија, со која се оженил во 1464 година. Полусестрата на Доменико Алесандра (р. 1475) се оженил со сликарот Бастиано Мајнарди во 1494 година И таткото на Гирландајо и неговиот вујко, Антонио, биле setaiuolo a minuto (дилери на свила и сродни предмети во мали количини).
Џорџо Вазари изјавил дека Доменико најпрво бил чирак кај неговиот татко, кој бил златар. Прекарот „Il Ghirlandaio“ (изработувач на венци) му дошол на Доменико од неговиот татко, кој бил познат по создавањето на метални шалови кои личат на венец што ги носат жените од Фиренца. Според Вазари, Доменико направил портрети на минувачите и посетителите на продавницата: „кога ги сликал жителите на село или секој што поминувал низ неговото студио, веднаш ја доловувал нивната сличност“. На крајот бил чирак кај Алесо Балдовини за да студира сликарство и мозаик. Според историчарот на уметност Гинтер Пасавент, тој бил чирак во Фиренца кај Андреа дел Верокио. Тој одржувал блиска врска со други сликари од Фиренца, вклучувајќи го Ботичели и со умбрискиот сликар Перуџино.
Бел велосипед
Белите велосипеди-спомeници најчесто се расипани велосипеди, со прикачен натпис, заклучени на прикладен предмет во близина на местото на несреќата.
Доменико Гирландајо
Првите работи во Фиренца, Рим и Тоскана
Гирландајо се истакнувал во сликарството на фрески и најмногу е познат по неговите фрески циклуси. Во 1470-тите години му дошла рана наредба од Комуната Сан Џимињано за да ја украси капелата Санта Фина во колеџиската црква во тој град. Фреските, изведени од 1477 до 1478 година, прикажуваат два чудесни настани поврзани со смртта на Света Фина. Во 1480 година, Гирландајо го насликал Свети Џером во неговата студија како придружно дело на Свети Августин на Ботичели во неговата студија во црквата Огнисанти, Фиренца. Во нејзината трпезарија насликал и Тајна вечера во природна големина. Од 1481 до 1485 година, тој бил вработен на фрески во Палацо Векио, сликајќи меѓу другите дела Апотеоза на свети Зенобиј (1482) во Сала дел Гиљо, дело со преголеми димензии со елаборирана архитектонска рамка, фигури на римски херои и други секуларни детали, впечатливи по својата перспектива и композициска вештина.
Во 1481 година, Гирландајо бил повикан во Рим од папата Сикст IV како еден од тимот на сликари од Фиренца и Умбрија кои ги нарачал да создадат серија фрески на кои се прикажани папи и сцени од Стариот и Новиот завет на ѕидовите на Сикстинската капела. Гирландајо го насликал Звикот на апостолите. Тој го насликал и сега изгубеното Воскресение Христово. Преминот на Црвеното Море исто така му се припишува, но е во согласност со стилот на Козимо Росели кој исто така бил дел од групата. Познато е дека Гирландајо создал други дела во Рим, кои сега изгубени. Неговиот иден зет, Себастиано Мајнарди, му помагал со овие нарачки и во раните фрески во Сан Џимињано каде што сега се смета дека Мајнарди го насликал Благовештението кое понекогаш му се припишува на Гирландајо.
Во 1484 година, агентот на Лудовико ил Моро му напишал на својот господар, опишувајќи ги делата на поединечните уметници чии дела ги видел во Фиренца: „Доменико Гирландајо бил добар сликар на панелот и подобар во мурална фреска; неговиот стил е многу добро; тој е активен и многу креативен“.
Подоцна кога работи во Тоскана
Помеѓу 1482 и 1485 година, Гирландајо насликал циклус на фрескоживопис во капелата Сасети во Санта Тринита за банкарот Франческо Сасети, моќниот директор на банката Медичи, чија римска филијала била предводена од Џовани Торнабуони, идниот патрон на Гирландајо. Циклусот се состои од шест сцени од животот на Свети Фрањо Асишки, вклучувајќи го и Свети Фрањо што го добил од папата Онориј одобрението за правилата на неговиот ред, смртта и послушноста на светецот и реанимација на дете од семејството Спини, кое починало. како последица на пад од прозорец. Првата од овие слики содржи портрети на децата на Лоренцо де Медичи, Сасети и Лоренцо со нивниот учител Агноло Полицијано. Реанимацијата го покажува ликот на сликарот.
Во 1483 година, во Фиренца пристигнало ремек-делото на фламанскиот сликар Хуго ван дер Гоес. Сега познат како олтар на Портинари, тоа било Обожување на овчарите, нарачано од Томазо Портинари, вработен во банката Медичи. Сликата била во маслена боја, а не температа која била употребена во Фиренца, и ја покажала флексибилноста на тој медиум во сликањето на текстурите и интензитетот на светлината и сенката. Аспектот на сликата што имал длабок ефект врз Гирландајо бил натурализмот со кој биле прикажани овчарите. Гирландајо го насликал жртвеникот на капелата Сасети, Обожување на овчарите, во 1485 година. Токму во оваа слика тој особено ја покажува својата должност кон олтарниот дел од Портинари. Овчарите, меѓу кои има и автопортрет на уметникот, се прикажани со реализам што било напредок во фирентинското сликарство во тоа време. Олтарното парче сè уште е на место во Санта Тринита, опкружено со шесте фрески кои го прикажуваат Животот на Свети Фрањо, чиј центар станал. Од двете страни се портрети на клечените донатори, и иако фигурите се фрески на ѕидот, тие ја заземаат истата позиција и однос кон централната сцена на Поклонението како што прават донаторите на надворешните панели на триптихот Портинари.
Веднаш по комисијата за капелата Сасети, од Гирландајо било побарано да ги обнови фреските во хорот на Санта Марија Новела, кој ја формирал капелата на семејството Ричи. Семејствата Торнабуони и Торнакинци, кои биле многу поистакнати од Ричи, ги презеле трошоците за реставрација, со одредени договорни услови. Фреските на капелата Торнабуони биле насликани во четири насоки околу трите ѕида помеѓу 1485 и 1490 година, а темите биле животите на Дева Марија и Свети Јован Крстител. Во овој циклус, нема помалку од дваесет и еден портрети на семејствата Торнабуони и Торнаквинци. Во Ангелот што му се појавува на Захарија, има портрети на членовите на Академијата Медичи: Агноло Полицијано, Марсилио Фичино и други. Капелата Торнабуони била завршена во 1490 година со олтарното дело веројатно изведено со помош на браќата на Доменико, Давиде и Бенедето; и витраж на дизајнот на Гирландајо. Доменико насликал жртвеник за Џовани Торнабуони за да ја одбележи неговата прва сопруга која починала при породување, како и мајката на Џовани. Богородица со двете Марии сега е во Лувр. Тоа е единствениот пат кога двете Марии се гледаат без Марија Магдалена. Тие обично се прикажани заедно како Три Марии. Меѓутоа, Марија Магдалена никогаш не била бремена  така што не била соодветна тема за овој жртвеник. Иако главно познат по неговите циклуси на фрескоживопис, Гирландајо насликал голем број на олтари, вклучувајќи ја Богородица обожавана од светите Зенобиј, Јуст и други, насликана за црквата Свети Јуст, сега во галеријата Уфици и Обожувањето на мудреците во сиропиталиштето во Фиренца, Болницата на невините, во кој вклучил автопортрет. Други слики на панели вклучуваат Христос во слава со Ромуалд и други светци, во Бадија на Волтера и Посетата сега во Лувр, која го носи последниот утврден датум (1491) од сите негови дела. Гирландајо насликал голем број панелни портрети на познати идентитети, како што е неговиот профил на портретот на Џована Торнабуони, нарачан во 1488 година Можеби најпознат му е Портретот на старецот и неговиот внук, извонреден и по нежноста на изразувањето и по реализмот со кој е прикажан изобличениот нос ( ринофима ) на старецот.
Според Вазари, Гирландајо насликал и неколку сцени на класични теми со голи фигури, вклучително и Вулкан и неговите помошници кои коваат громови, за Лоренцо II де Медичи, но кои повеќе не постојат. Тој, исто така, изработил дизајни за голем број мозаици, вклучувајќи го и Благовештението, на порталот на катедралата во Фиренца.
Смрт
Гирландајо починал на 11 јануари 1494 година од „пестилна треска“ и бил погребан во Санта Марија Новела. Денот и месецот на неговото раѓање остануваат недокументирани, но е забележано дека починал на почетокот на јануари од неговата четириесет и петта година. Тој бил женет двапати и оставил шест деца. Еден од неговите три сина, Ридолфо Гирландајо, исто така станал сликар. Иако имал долга низа потомци, презимето изумрело во XVII век, кога неговите последни членови влегле во манастирите.
Критичка проценка и наследство
Гирландајо е заслужен и како учител на Микеланџело. Франческо Граначи е уште еден од неговите ученици. Според Вазари, овие двајца ги испратил Гирландајо на Академијата Медичи, кога Лоренцо де Медичи ги побарал неговите двајца најдобри ученици. Иако Микеланџело се сметал себеси првенствено за скулптор, во шеснаесеттиот век требало да го следи својот господар како сликар на фрески, во Сикстинската капела.
Гирландајо бил многу пофален од Вазари: „[Гирландајо] кој, по својот талент и од големината и огромниот број на неговите дела, може да се нарече еден од најважните и најодлични мајстори на времето. Во деветнаесеттиот век Џејкоб Буркхард и другите го пофалиле за неговите композиции, за неговата техничка способност и за реалистичниот квалитет на неговите фигури, кои Арчибалд Џозеф Кроу и Џовани Батиста Кавалкасел ги гледале како иновативни како оние на Џото. До крајот на деветнаесеттиот век, вреднувањето на неговата работа ослабела и дури во 1994 година, на петстотината годишнина од смртта на уметникот, интересот за него повторно се разгорел. Во тоа време се одржал симпозиум и потоа биле објавени длабински монографии за уметникот. Розенауер ја коментирал корисноста на сликите на Гирландајо како сликовити записи за историчарот.
Бел велосипед
Историја
Според британскиот дневен весник „Гардијан“, првиот документиран бел велосипед бил поставен во Сент Луис, Мисури, САД, во 2003 година. Еден сведок на судар помеѓу кола и велосипедист поставил велосипед обоен во бело со испишана порака: „Велосипедист се судри тука.“
Идејата за бел велосипед во САД најверојатно започнала со проект на уметникот Џо Слота од Сан Франциско, кој го започнал во април 2002 година. Ова било чисто уметнички потфат. Слота бил заинтригиран од напуштени велосипеди кој ги наоѓал низ градот, заклучени но сите корисни делови извадени. Тој почнал да ги бојадисува бели, и да ги објавува фотографиите на своето мрежно место ghostbike.net. Како што идејата се здобила со различни намени, Џо Слота се соочил со дилема. За велосипедистите, Сан Франциско е еден од побезбедните градови во САД, но бели велосипеди-споменици почнале да никнуваат насекаде, менувајќи ја перцепцијата за неговиот проект.
Проектот за поставување на бели велосипеди-споменици започнал во Сент Луис во октомври 2003 година. Откако бил сведок на тоа како возач на автомобил удрил велосипедист на велосипедска лента на булеварот „Холи Хилс“ во Сент Луис, Патрик ван дер Тујн поставил велосипед обоен во бело на местото на несреќата, со рачно обоен знак на кој пишувало: „Велосипедист бил удрен тука.“ Забележувајќи го влијанието кое ова го имало врз возачите на моторните возила, Патрик ван дер Тујн потоа побарал помош од пријатели да постават уште петнаесет „бели велосипеди-споменици“ на истакнати места во Сент Луис каде велосипедистите често биле удирани од страна на автомобили. Користеле оштетени велосипеди, во некои случаи намерно оштетувани за да се постигне впечаток како да се судрени.
Слични проекти започнале во Питсбург во 2004 година, Њујорк, Сиетл во 2005 година, Албакерки и Торонто во 2006 година. Во август 2005 година, скоро 40 бели велосипеди-споменици биле поставени низ Сиетл за да се привлече вниманието кон места на несреќи, за малку избегнати несреќи и лоши услови на патот. Еден бел велосипед-споменик во градот Вашингтон, спомен за велосипедист кој загинал откако бил удрен од страна на камион за ѓубре во 2008 година, останал на местото на несреќата цела година. Кога бил отстранет од страна на службите на градската власт, пријатели на загинатиот поставиле други 22 бели велосипеди, по еден на секое улично светло. Поставувањето на бели велосипеди-споменици во Лондон како посебен проект (London Ghostcycle) било активно во 2005 и 2006 година. Слични проекти се правени во дузина градови во светот. Проект за велосипеди-споменици неодамна започна во Дарам, Северна Каролина во спомен на двајца загинати велоиспедисти, поборници и активисти за безбедност на велосипедистите. Кон крајот на 2013 и почетокот на 2014 година, групацијата за поставување на бели велосипеди-споменици во Хјустон (Houston Ghost Bike Group) постави 47 бели велосипеди-споменици за да се зголеми свеста по особено голем број на велосипедски несреќи во кои биле вклучени автомобили во Хјустон, од кои многумина возачи на автомобили избегале од местото на настанот.
Македонија
Во Македонија, првиот бел-велосипед споменик е поставен во Скопје, на булеварот „Илинден“, во близина на фонтата „Лотосов Цвет“ покрај Градскиот парк. На ова место, животот го загуби тринаесетгодишниот Давид А. кој беше удрен од автомобил додека возел велосипед. Белиот велосипед-споменик е поставен од страна на повеќемина велосипедски активисти на 19 ноември 2015 година.
Виданка Ѓорѓиевска
Виданка Ѓорѓиевска — македонска пејачка на народни и новосоздадени фолклорни песни.
Животопис
Виданка Ѓорѓиевска е родена на 14 февруари 1948 година во Скопје. Професионално се занимава со музика од 1966 година. 18 пати била во Америка одржала концерти, 14 пати била во Австралија и многу концерти во Европските земји. Има издадено 13 албуми, како и 3 видеоалбуми. Виданка го поседува еден од најубавите и најтоплите гласови што се појавиле во македонската музика. Нејзини најпознати песни се: Многу мерак имам бабо, Јоване море Јоване и Кирјана вино продава.
Творештво
Виданка Ѓорѓиевска напишала следниве новосоздадени фолклорни песни:
Манастирица (Петровац)
Манастирица е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Манастирица е земјоделско-сточарска селска населба од збиен тип, на (166 метри) има брегови (најчесто десно) на Бобрешка река, десна притока на Витовница, 25 километри североисточно од Петровац на Млави. Површината на атарата е 2.585 хектари.
Наводи
44.49556°N, 21.49389°W
Велингсбител
Велингсбител е кварт во округот Вандсбек во градот Хамбург во северна Германија, порано бил независна населба.
Историја
Првите доказа за Велингсбител се од 1296. Велингсбител станал дел од Хамбург во 1937/38 со Законот за голем Хамбург.
Географија
Во 2007, според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот имал вкупна површина од 4,1 км2. Се наоѓа во долината на реката Алстер (Alstertal) во северен Хамбург. На север се квартовите Попенбител и Зазел (североисток), на исток е Брамфелд, а на југ е квартот Олсдорф на округот Хамбург-Норд.
Демографија
Во 2007, квартот Велингсбител имал население од 9.874 луѓе. Густината на населеност била 2.419 луѓе на км2. 15,7% биле деца под 18 години, а 27,5% имале 65 години или повеќе. 6,3% биле имигранти. 130 луѓе биле регистрирани како невработени.
Во 1999, постоеле 4.724 домаќинства, од кои 17,9% имале деца под 18 години, кои живееле со нив, а 38,7% од сите домаќинства биле составени од еден член. Просечната големина на домаќинството била 2,06.
Во 2007, имало 577 кривични дела (59 дела на 1000 луѓе).
Образование
Постоеле 2 основни училишта во 2007.
Музеи
Приватниот Alstertal Museum се наоѓа во дворецот Велингсбител Манор од 1957.
Сообраќај
Јавниот превоз е во Велингсбител е обезбеден со железничкиот систем на градските возови преку железничката станица Велингсбител и неколку автобуски линии. Ова е обезбедено преку Hamburger Verkehrsverbund.
Според секторо за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот биле регистрирани 4.788 приватни возила (486 возила/1000 луѓе) во 2007. Се случиле 47 сообраќајни несреќи, вклучувајќи и 36 со жртви.
Казани
Казани е планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.567 метри.
Вага (кована пара од 2018 година)
Вага — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани четири атласа кои го држат небото и круг со симболите на сите хороскопски знаци. На вметнато кобалтно стакленце е претставена слика на северното небо со ѕвездата Северница во средината, опкружена со соѕвездието Вага. Во долниот дел е претставен цртеж на Сончевиот Систем. Во позадината е прикажан дел од картата на небото. Во долниот дел од лицето на парата е прикажан Грбот на Република Македонија и годината на издавање на монетата - „2018“. Исто така, прикажани се и натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
Во горниот дел од опачината е претставена слика на вага од ѕвездениот атлас „Firmamentum Sobiescianum“, создаден од страна на Јоханес Хевелиј на крајот од 17 век. Сликата на хороскопскиот знак Вага и нејзиното соѕвездие е претставена и на вметнато кобалтно стакленце. Во горниот дел исто така е претставен симболот на хороскопскиот знак Вага. Во долниот дел е претставена златна слика на вага на позадина од цртеж на кој е претставен Сончевиот Систем. На левата страна се прикажани латинското име на хороскопскиот знак – „LIBRA“ и ознаката „Ag925“.
Adobe Flash
Со Adobe Flash (транскрипција: Адоби флеш) или едноставно Flash се мисли и на Adobe Flash изведувачот, но и на Adobe Flash мултимедијалниот програм. Adobe Flash Professional се користи за правење на Апликации, Игри, Анимации за на личен сметач, телевизија или пак мобилни телефони и разни безжични уреди. Flash изведувачот, производен и дистрибутиран од Adobe Systems, е клиентска програма достапна на повеќето интернет пребарувачи. Содржи векторска графика, програмски јазик наречен ActionScript и поддршка за слики, видео и аудио. Исто има и верзии од Flash изведувачот достапни за на мобилен или други преносливи уреди.
Накратко речено Adobe Flash е интергрирана средина за создавање (IDE), а Flash Изведувачот е апликација за да се отвораат Flash податотеките создадени со Adobe Flash. Но затоа кога велиме само "Flash" може да мислиме на Adobe Flash на Flash изведувачот или пак на Flash податотеките.
Од излегувањето на Flash во 1996, Flash технологијата прерасна во популарен метод на додавање на анимација на мрежните места; неколку програмски производи, системи, и уреди можат да прикажуваат Flash. Flash најчесто се користи за создавање анимации, игри, реклами, различни семрежни составници, за вметнување видео на мрежните места и разни семрежни прилози.
Flash податотеките, често наречени "Flash анимации" или "Flash игри", имаат .swf наставка и можат да бидат дел од мрежно место, и директно да се отвораат преку Flash изведувачот, или пак да претставуваат проектор (Flash клип со наставката .exe во Windows) како и обичните апликации. Flash Видео податотеките ја имаат наставката .flv и се отвораат преку .swf податотеките.
Ѓорѓи Андреевски
Ѓорѓи Андреевски — македонски пејач на народни и новосоздадени фолклорни песни.
Џовани Батиста Пјацета
Џовани Батиста Пјацета (исто така наречен Џамбатиста Пјацета или Џамбатиста Валентино Пјацета) (13 февруари 1682 или 1683 - 28 април 1754 година) бил италијански рококо сликар на религиозни теми и жанровски сцени.
Ѓорѓи Андреевски
Творештво
Ѓорѓи Андреевски бил член на дуетот Куцулова-Андреевски. Исто така, тој се занимавал и со компонирање и ги напишал следниве новосоздадени песни:
Дискографија
Ѓорѓи Андреевски ги објавил следниве плочи:
Џовани Батиста Пјацета
Биографија
Околу 1710 година се вратил во Венеција. Таму тој го доби признанието како водечки уметник и покрај неговата ограничена работа и неговата скромна природа, но на крајот бил помалку покровител, и во Венеција и особено во странство, отколку две други еминентни ѕвезди во венецијанскиот доцнобарок / рококо барок, Ричи и Џовани Батиста Тјеполо. Сепак, опсегот на теми на Пјацета бил поширок од оној на овие уметници; Тјеполо, на пример, никогаш не сликал жанровски слики и се ограничил на големата историја и религиозните жртвеници. Ричи и Тјеполо имале светлечка палета и лесна леснотија што им овозможуваше да ги обложат метри таванот со фрески, иако со површност и гламур што отсуствува од потемните и поинтимни прикази на Пјацета. Сепак, Тјеполо, кој соработувал со Пјацета на некои проекти, бил под големо влијание на постариот уметник; за возврат, сјајот и сјајот на палетата на Тјеполо влијаеле на Пјацета во неговите подоцнежни години. Пјацета создал уметност со топла, богата боја и мистериозна поезија. Тој често прикажувал селанство, дури и често на грандиозен начин. Тој бил многу оригинален во интензитетот на бојата што понекогаш го користеше во своите сенки, а во другиот квалитет што и го даваше на светлината што фрла дел од композицијата во релјеф. Гестовите и погледите на неговите протагонисти навестуваат невидени драми, како во една од неговите најпознати слики, „Бајачот“ (1740, сега во Галеријата на Академија, Венеција). Тој донел слична недофатливост на делата од религиозна природа, како што е Сото во славата на Свети Доминик во црквата Санти Џовани е Паоло.
Забележливи се и неговите многу внимателно изработени цртежи на фигури до половина или групи на глави. Обично во јаглен или црна креда со бело издигнување на сива хартија, тие се исполнети со истиот дух што ги анимира неговите слики, а колекционерите ги купувале како независни дела. Изработувал и гравури.
Во 1750 година Пјацета станал првиот директор на новооснованата Академија ди Бел Арти ди Венеција, а последните неколку години од својот живот ги посветил на наставата. Бил избран за член на Болоњската Академија Клементина во 1727 година. Меѓу сликарите во неговото ателје биле Доменико Маџото, Франческо Дагиу (ил Капела), Јохан Хајнрих Тишбајн, Егидио Дал'Ољо и Антонио Маринети. Граверот Марко Питери бил поврзан со неговото студио и врежал многу негови дела. Меѓу помладите сликари кои го имитирале неговиот стил се Џовани Батиста Писати, Џулија Лама, Федерико Бенкович и Франческо Полацо (1683–1753). Починал во Венеција на 28 април 1754 година.
Хорнебург
Хорнебург (Horneburg; долногермански: Hornborg) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Соседни општини
Општини со кои се граничи се Долерн, Блидерсдорф и Нотенсдорф.
Бразилска вселенска агенција
Бразилската вселенска агенција (португалски: Agência Espacial Brasileira; AEB) е цивилна бразилска агенција која се занимава со истражување на вселената. Поради водечката улога на оваа агенција што ја има во Латинска Америка, АЕВ е дел и од меѓународната вселенска станица.
АЕВ во 2003 доживеа голема трагедија кога елплодира ракета и уби 21 техничар. Бразил на 23 октомври 2004 за првпат успешно лансира ракета во вселената од космодромот Ракетен центар Алкантара; од типот VSB-30. Следуваат повеќе успешни мисии.
921 п.н.е.
921 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 921. година пред новата ера, 921. од првиот милениум п.н.е., 21. од 10 век п.н.е. и втора од 920-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4587 и 4588 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3829 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2839 и 2840 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 168 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 921 година се протега во 1715 и 1716, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1775 и 1776 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 378 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1589 и 1588 исламска година пред хиџра.
Откритија
921 да н. э.