cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шемс Тебризи
Шемсовата прва средба со Руми
Еден дан Руми седел до куп книги и читал. Шемс Тебризи на поминување го прашал што прави. Руми му одговорил потсмешно: "Нешто што ти не можеш да го разбереш." (Ова е со значење дека луѓето кои не се учат не можат да разберат.) Кога го слушнал тоа, Шемс целиот куп книги ги фрлил во базен со вода. Руми брзо ги спасил книгите, но на негово изненадување, сите книги биле суви. Руми го прашач Шемс како е тоа возможно, на што тој одговорил: "Мевлана, тоа е она што не можете да го разберете." (Ова е со значеше дека учените луѓе не можат да разберат ).
Во другата верзија од приказната, Шемс поминувал покрај Руми, кој читал книга приметил дека Руми на неги гледа како на необразован странец. Шемс го прашал Руми што прави, на што тој одговорил: "Нешто што ти не го ни разбираш!" Во тој момент, книгата одеднаш се запалил па Руми го прашал Шемса да му објасни што се слушилп. Тој му одговоирил: "Нешто што ти не го ни разбираш." ВО уште една верзија, нивната прва средба се случила на следниов начин : на пазар во Конија, Руми опкружен со својте ученици јавал на улица помеѓу тезги со памук и продавници со шеќер и зеленчук. Шемс го фатил неговото магаре за узда и безобразно му поставил прашање на учителот : "Кој е поголем мистик, Бајазит (суфијски свештеник) или Мухамед?" Руми одговорил: "Какво чудно прашање! Мухамед е најголем од сите светци." А зошто тогаш Мухамед му рекол на Бог: "Не те познавав како што требаше.", додека Бајазит тврдел: "Нека ми е слава! Колку е возвишена мојата слава!" (тврдел дека е на позицијата на самиот Бог), прашал Шемс. Руми појаснил дека Мухамед бил поголем од нив двојца, бидејќи Бајазит можел да биде целосно исполнет со едно искуство на Божјиот благослов и целосно е изгубен, но Бог го обнови. Мухамедовиод капацитет бил неограничен и не барал Божја полната. Неговата желба била бескрајна, и секогаш сакал повеќе. Секоја секунда тој бил поблицку до Бог, жалејќи што претходно било оддалечен од него. Поради тоа рекол: "Не сум те познавал како што требало." Забележено е дека после овие размени на зборови Руми осетил како над неговата глава се отвора прозор и видел како чад крива до небото. Тој паднал на земјата и изгубил свест на сат време. Шемс кога ги слушнал овие одговори сфатил дека се нашал лице во лице со личност за која се молел Бога да му го прати. Кога Руми се освестил, Шемс ја земал неговата рака и тие двојца заедно отишле до Румијевото училиште.
После неколку години поминати со Руми во Конија, Шемс се преселили во Хоју. Како поминувал годините, Руми сè повеќе од својата поезија посветувал на Шемс во знак на  љубов сpрема својот пријател и учител који си заминал. Во Румијевата поезија Шемс станал водич на Алаховата љубови срема човековиот род; Шемс бил сонце (Шемс на арапском значи Сонце) које свети сончева светлина за да го води по прав пат и ја растргува темнината во срцето на Руми, умот и телот на земјата. Изворот на Шемсовите учења било имама Алија ибн Аби Талиба који се вика и татко на суфизмот.
Смрт
Според современите суфијски традиции, Шемс Тебризи мистериозно исчезнал: неко зборуваат дека е убиен од страна на близок ученик Мевлан Џелалудин Румија који били љубоморни на пријателството помеѓу Руми и Шемса. Сепак, постојат многу докази деке тој ја напуштил Конија и умрел во Хоју каде е и погребан. Постои уште неколку локации за кој се тврди дека се неговиот гроб, една е во Мултан во Пакистан, а друга во оддалечениот регион Каракорум во северен Пакистан, во место кое се вика Зиарат, близу селото Шимшал. Румијовиот син во своите дела Валаднаме Маснави само спомнува дека Шемс мистериозно исчезнал од Коније, без прецизини детали.
Дискурс Шемс Тебризи
Дискурс Шемс Тебризи (Макалат-е Шемс-е Тебризи) е најважната книга  во персиската проза. Се мислии дека ова книга е напишана во Шемсовите доцни години, бидејќи тој за себе прича како да е стар човек. Дело доносува мистично толкување на исламот и содржи духовен совет. Некои делови од Дискурсот овозможуваат увид во Шемсовите размислувања:
Шемс се припишува на персискиот и исламскиот свет на многу мистични стихови, полн со молитвено чувство, и со силна љубов кон имамот Али и неговите потомци. Некои стручњаци, како што е Габриел ван ден Берг од Универзитетот во Лајден, понекогаш поставувале прашања да сите овие стихови навистина потекнуваат од Шемса Тебризија. Сепак, подоцна стручњаците укажале на тоа дека би било подобро да се постави прашање дали можеби повеќе луѓе го користле името Шемс Тебризи. Ван ден Бергова сугерирал дека тоа е Румиев pсевдоним. Сепак, таа признава дека и покрај фактот што голем број песни кои му се припишуваат на Шемс содржи молитвен репертоар на исмаили од Бадахшан, огромното мнозинство од тоа не може да се најде во постоечките дела на Руми. Шафик Вирани од Универзитетот во Торонто забележал дека такво нешто наоѓал претходно во "Шемсовом ружичњаку" (Голзар-е шамс) од Мулукшаха, потомок исмаилија Пира Шемса, како и други дела.
Кока-Кола компанија
Кока-Кола е американска мултинационална компанија за пијалаци и нивен производител, дистрибутер и воедно трговец на безалкохолни пијалаци, концентрати за производство на безалкохолни пијалаци и сирупи. Компанијата е најпозната по својот предводник производ Кока-Кола, кој го создаде фармацевтот Џон Пембертон во 1886 година во Колумбус, Грузија. Во 1889 година Аса Кандлер (англ. Asa Candler ) ја купи формулата за Кока-Кола, потоа правата за производство и и се приклучи на компанијата Кока-Кока во 1892 година. И покрај едноимените Кока-Кола пијалаци, компанијата во моментов нуди повеќе од 500 брендови во повеќе од 200 земји или држави и послужува над 1,7 милијарди производи дневно.
Компанијата работи со франшизен систем за дистрибуција од 1889 година, кога Кока-Кола произведуваше само концентрати на сируп, кој потоа се продавал само на  оние произведувачи низ светот кои поседуваат ексклузивна територија. Кока-Кола го поседува својот поткрепувач на производство во Северна Америка, наречен Кока-Кола освежителни пијалаци. Седиштето на компанијата се наоѓа во Атланта, Грузија, САД. Нејзините акции котираат на Њујоршката берза и е дел од индустрискиот индекс Дау Џонс (англ. Dow Jones Industrial Average- DJIA), Ес енд Пи 500 индекс (англ. S & P 500 index) , Расел 1000 индекс (англ. Russell 1000 Index) и Расел 1000 индекс фјучерси договор. Нејзин сегашен претседател и извршен директор е Мухтар Кент.
Достигнувања
Компанијата има богата историја на достигнувања. Во 1960 година Кока-Кола ја купи линијата пијалаци Минут Меид (англ. Minute Maid), три години подоцна индискиот Кола бренд Тамз Ап (англ. Thums up), и во 1995 година безалкохолните пијлоци Баркс (Barq's). Во 2001 година, го купи брендот на овошни сокови и  пијалаци Одуала (Odwalla) за 181 милион долари. Во 2007 година, ја купи компанијата за пијалаци Фаз (англ. Fuze Beverage) од нејзиниот основач Ленс Колинс и од фирмата Кастанеа Партнерс (англ. Castanea Partners) за околу 250 милиони долари. Обидот на компанијата, во 2009 година да купи кинески произведувач на сок заврши кога Кина ја одби понудата од 4,2 милјарди долари за Хјуијан Huiyuan Juice Group од причина што ќе стане монопол. Исто така, национализмот се смета дека беше една од причините за прекинување на договорот. Во 1982 година Кока-Кола направи добивка која не беше за пијалаци, кога го купи Колумбиа пикчрс (англ. Columbia Pictures) за 692 милиони долари. Филмското студио го продаде на Сони (англ. Sony) за 1,5 милијарди долари во 1989 година.
Приходи
Според годишниот извештај за 2005година, компанијата продава пијалаци во повеќе од 200 земји. Понатаму во извештајот се наведува дека во повеќе од 50те милјарди пијалаци од сите видови, кои се конзумираат секојдневно во светот, само пијалаците на кои стои трговска марка лиценцирана или во сопственост на Кока-Кола сочинува околу 1,5 милијарди (последната цифра во 2010 година покажува дека сега служат 1,6 милијарди пијалаци дневно). Од нив, пијалаците со лого на трговската марка „Кока-кола" изнесува околу 78% од бројот на вкупната продажба во галони на Компанијата. Според годишниот извештај за 2007 година, продажбата на Кока-Кола во галони е дистрибуирана како што следува: 42% во САД 37% во Мексико, Индија, Бразил, Јапонија и Народна Република Кина 20% низ целиот свет Во 2010 година беше објавено дека Кока-Кола стана првиот бренд што достигна  1 милјарда долари во продажба на намирници во Велика Британија.
Лобирање
Во САД, Кока-Кола е една од главните сили која лобира и работи за да стекне поволно законодавство во индустријата за безалкохолни пијалаци. Во 2005 и 2006 година, потроши по 1 милион долари годишно на лобирање. Во 2007 година сумата се зголеми на 1,7 милион долари, а во 2008 година стигна и до 2,5 милион долари. Во 2009 година, вкупните трошоци за лобирање скокнаа до 4.500.000 $, или приближно двојно повеќе од претходната година. Поголемиот дел од зголемените трошоци за лобирање се должат на борбата на индустријата против  зголемениот данок на безалкохолни пијалаци и други засладени пијалаци. Во 2009 година, Кока-Кола имаше 38 лобисти во 7 различни фирми кои лобираа во нејзино име. Произведувачи
Во принцип, Компанијата Кока-Кола и / или претставништва, само произведуваат сируп концентрат, кој потоа се продава на разни произведувачи во светот кои имаат Кока-Кола франшиза. Кока-Кола произведувачи, кои поседуваат исклучиво територијални договори со компанијата, произведуваат готов производ во лименки и шишиња, од концентрат комбиниран  со филтрирана вода и засладувачи. Потоа произведувачите го продаваат, дистрибуираат и рекламираат добиениот Кока-Кола производ во продавници, автомати кои продаваат газирани пијалаци, ресторани и дистрибутери за храна. Голем исклучок од овој општ однос помеѓу Компанијата и произведувачите се апаратите за дополнувње сокови (англ. fountain syrups) во САД, каде што компанијата ги заобиколува произведувачите и врши производство и продажба на апаратите за дополнување на сок, само на овластени трговци на големо и на некои трговци на мало.
Граѓански права
Џ. Пол Остин, претседател и извршен директор на Кока-Кола, и градоначалникот Иван Ален ги повикаа најважните бизнис водачи во Клубот на Стопанственици во Атланта на осумнаесеттиот кат во трепезаријата, каде Остин отворено им рече, Засрамувачки е за Кока-Кола да се наоѓа во град кој одбива да го почитува својот добитник на Нобелова награда. Ние сме меѓународен бизнис. На Кока-Кола не и треба Атланта за копродукции. Сите вие треба да одлучите дали на Атланта и треба Кока-Кола за копродукции. " На крајот на состанокот, во рок од два часа секој билет за вечерата беше продаден.    -Ендрју Јанг
Критика
Компанијата Кока-Кола била замешана во спорови и тужби поврзани со тврдења за човековите права, прекршоци и други неетички практики. Поднесени се голем број тужби во однос на наводно монополски и дискриминирачки пракитки, некои од нив се разрешени, некои ја натераа Кока-Кола да ја смени својата деловна практика, а другите се решаваат надвор од судот. Постоеле дополнителни критки во врска со односот на Кока-Кола Компанијата со Блискиот Исток и американската надворешна политика. Компанијата беше критикувана за голем број еколошки прашања. Проблем со пестициди во подземните води во 2003 година доведе до проблеми за компанијата, кога индиска НВО, Центар за наука и животна средина, објави дека во Кока-Кола открила хемикалии кои предизвикуваат рак, како и во други безалкохолни пијалаци произведени од компанијата и се наоѓа на 30то ниво под безбедното ниво според Европската економска комисија. Ова предизвика 11 проценти пад во продажбата на Кока-Кола во Индија. Индискиот министер за здравство изјави дека тестовите на Центарот за наука и животна средина (ЦСЕ) биле неточни, и дека испитувањата од Владата открија ниво на пестициди, во рамките на стандардите на Индија, но над стандардите на ЕУ. Централната Научна Лабораторија во велика Британија, под раководство на Кока-Кола истражи дека своите производи ги исполнува стандардите на ЕУ во 2006 година.
Кока-Кола и Универзитетот во Мичиген побараа независно истражување со полнење шишиња од Институтот за Енергетика и Ресурси (TERI), кој  во 2008 година објави дека нема небезбедни хемикалии во снабдувањето со вода,  и покрај тоа што ја критикуваше Кока-Кола за влијанието на потрошувачката на вода на локална мрежа. Критичарите тврдат дека прекумерната употреба на локалната вода за компанијата,  во некои места доведе до сериозни недостатоци за регионалните земјоделци и биле принудени да не садат одредени растенија. Пакувањето на Кока-Кола производите има значително влијание врз животната средина. Сепак, компанијата жестоко се противи на обидите за воведување закони за враќање на депозит за шише.
Постојат обвиненијата дека Кока-Кола била вмешана во насилна репресија на синдикатот во неколку од своите полнења на шишиња во Колумбија, Јужна Америка. Во август 2005 година, кога емисијата Фронтлајн, на телевизијата ПБС, објави контроверзна статија, Кока-Кола остро ги негираше сите обвиненија за распадот на синдикатот и убиството на синдикалните водачи. Бројни акционери и американските факултети ја бојкотираа Кока-Кола, со цел да извршат притисок врз компанијата за целосно да одобри независна истрага за обвиненијата.
На 10 декември 2008 година Администрација за храна и лекови (FDA) во САД напиша писмо до г-дин Mухтар Кент, Претседател и главен извршен директор, да го предупреди дека FDA констатираше дека Диеталната Кока-Кола Плус 20 FL OZ од компанијата Кока-Кола, го прекршува Законот за Сојузна храна, лекови и козметика. Во текот на интервјуто за Ројтерс, портпаролот на Кока Кола компанијата, Шкот Вилијамс, изјави, Ова не вклучува здравствени или безбедносни прашања, и веруваме дека етикетата на Диеталната Кока-Кола  Плус ги исполнува политиките и прописите на FDA.
Во јануари 2009 година, група потрошувачи во САД и Центарот за наука од јавен интерес поднесоа класа акција тужба против Кока-Кола. Тужбата беше поднесена за направената рекламација како и за аромите на компанијата за витаминска вода. Рекламата вели дека 33 грама шеќер се поштетни од витамините, а други адитиви се корисни. Кока-Кола тврди дека тужбата е "смешна".
Производи и брендови
Кока-Кола Компанијата нуди повеќе од 500 брендови во повеќе од 200 земји, покрај истоимениот пијалак Кока-Кола. Пијалакот Таб беше првиот обид на Кока-Кола компанијата да развие диетални безалкохолни пијалаци, со користење захарин како замена за шеќер. Прва пат излезен во 1963 година, производот сè уште се продава и денес, иако продажбата се намалила по излегувањето на Диетална Кока-Кола.
Кока-Кола во Јужна Африка исто така, објави Валпре флаширана „ негазирана" и „ газирана" вода. Во текот на 1990-тите, компанијата одговори на зголемениот интерес на потрошувачите за здрави пијалаци со претставување на неколку нови не-газирани пијалаци. Такви се Минут Меид, Juices to Go, спортски пијалаци Powerade, ароматизираниот чај Nestea (во заедничко вложување со Нестле),   овошен пијалак Fruitopia и Dasani вода. Во 2001 година, Минут Меид го промовираше брендот на сокови Simply Orange вклучувајќи сок од портокал.
Во 2004 година, веројатно како одговор на зголемената популарност на нискојаглехидрати диети како што е  Еткинс Исхрана, Кока-Кола ја откри својата намера да развие и продава пијалаци со ниски јаглехидрати во замена за Кока-Кола Класик, наречена В2 Кола. В2 содржи мешавина од висок фруктозен сируп, аспартам, сукралоза, и ацесулфам калиум. В2 е дизајниран да биде сличен по вкус на класична Кока-Кола. Дури и со помалку од половина од прехранбената енергија и јагленохидрати на стандардни безалкохолни пијалаци, В2 не е замена за нула калории безалкохолни пијалаци, како што е диеталната Кока-Кола. В2 бил пуштен во продажба во САД на 11 јуни 2004 година, а во Канада во август 2004 година. Иднината на пијалакот C2 е неизвесна поради разочарувачката продажба.
Кока-Кола е најпродаваниот газиран пијалак во повеќето земји, и е признат како број еден глобален бренд во 2010 година. И покрај тоа што Блискиот Исток е еден од малкуте региони во светот, каде Кока-кола не е број еден газиран пијалак, Кока-Кола, сепак поседува речиси 25% дел од пазарот (до 75% поседуваше Пепси) и имаше двоцифрена стапка на пораст во 2003 година. Слично на тоа, во Шкотска, каде што локално се произведува Irn-Bru, беше повторно популарен, во 2005 година пресметките ни покажуваат дека Кока-Кола и диеталната Кока-Кола се попродавани од пијалакот Irn-Bru. Во Перу, тамошната Inca Kola била попопуларна од Кока-Кола, поради што Кока-Кола започнала преговори со компанијата за газирани пијалаци и купи 50% од нивните акции. Во Јапонија, Кола не е најпродаваниот безалкохолен пијалак (бидејќи е конзервиран), како што се популарни чајот и кафето. Како таква, најпродаваниот бренд на Кока-Кола компанијата не е Кока-Кола туку пијалакот Georgia.
На 6 јули 2006 година, вработен во Кока-Кола и две други лица беа уапсени и обвинети за обид да продадат тајни деловни податоци на конкуренцијата за безалкохолни пијалаци Пепси за 1,5 милиони долари. Рецептот за Кока-Кола, можеби најдобро чуваната тајна на компанијата, никогаш не беше во опасност. Наместо тоа, податоците беа поврзани со новиот пијалак на компанијата. Директорите на Кока-Кола потврдија дека документите биле важечки и лиценцирани. Според судските документи, најмалку едно стаклено шишенце што содржи примерок од нов пијалак беше понуден за продажба. Заговорот беше откриен од Пепси, со тоа што ги информираше властите кога им пристапија заговорниците.
Компанијата во 2006 година најави нов "бескалоричен" пијалак од зелен чај, Енвига, заедно со идејата за малопродажба на кафе брендовите Фар Коуст (Far Coast) и Чаква (Chaqwa).
На 25 мај 2007 година, Кока-Кола најави дека ќе го купи Глаксо, производител на ароматизирани пијалаци збогатени со витамнини ( витаминска вода) ароматизирани води и Брн енергетските пијалаци за 4,1 милјарда долари во готово. На 3 септември, 2008 година, Кока-Кола најави дека има намера да даде понуда во кеш за да ја купи China Huiyuan Juice Group Limited (кој има 42% удел на кинескиот пазар за природни овошни сокови) за 2.4 билиони американски долари (Хонгконг 12,20 долари по акција). Министерството за трговија во Кина го блокираше договорот на 18 март 2009 година,  тврдејќи дека договорот ќе им наштети на малите локални компании за производство на сок, но можеби ги зголемил  цените на пазарот за сокови и ограничениот избор на потрошувачите.
Во октомври 2009 година, Кока-Кола ја откри нејзината нова мини лименка со 90-калории што содржи  7,5 унци течност. Се очекува првите испораки да стигнат до пазарите на Њујорк и Вашингтон во декември 2009 година и на национално ниво од март 2010 година. Кола-Кола управува цела област за безалкохолни пијалаци како туристичка атракција во центарот на Атланта, Џорџија, "Светот на Кока-Кола" е повеќе спратна изложба на многуте  вкусови продадени од страна на компанијата, како и музеј на историјата на компанијата.
Спортови
Кока-Кола ja спонзорираше англиската Фудбалската Лига од почетокот на сезоната 2004-05 (со почеток во август 2004 година) сè до почетокот на сезоната 2010/11, кога фудбалска лига најде нов спонзор во NPower. Во меѓувреме, Кока-Кола го спонзорираше Кока-Кола фудбалскиот Камп, познат како фудбалски камп, којшто се одржа во Преторија, Јужна Африка за време на ФИФА Светското првенство во 2010 година, во која стотици млади од целиот свет беа во можност да се соберат заедно за да ја споделат нивната љубов кон играта, делумно поради напорите на Best Buy и нивната @ 15 програма. Други поголеми спонзорства беа поддржани од НАСКАР, НБА,  Тур PGA, NCAA Првенство, Олимписките игри, Националната ргаби лига (NRL),  ФИФА Светските Првенства и  Европската фудбалска федерација.
Во видео игри
Во PlayStation Home, достапната заедница со седиште во PlayStation 3 сервис, Кока-Кола постави специјални автомати во Home што се корисници на просторот наречен "Грузија станица за одмор". Автоматите исто така дистрибуираат оригинални аватар предмети и претставија заедно со"C-Понс", дигитални купони што може да се користат за да се добијат вистински пијалаци од вистински автомати. Целта на ова беше да се промовира конзервираното кафе на Кока-Кола компанијата во Грузија. Просторот е салон, каде што корисниците може да седат и да разговараат, а во салонот имало и двајца аватари коишто им кажуваа на корисниците за кафето во Грузија. Тоа беше достапно од 7 Септември 2009 година до 17 декември 2009 година, во јапонската верзија на Home.
Во играта Шенмју Дримкаст (Shenmue Dreamcast) во 1999 година, Кока-Кола беше опремена само во јапонска верзија, кога главниот лик Ријо Хазаки (Ryo Hazuki) во видео игра наоѓа автомати на ќошињата од улицте и вистински лименки, кои се продаваа во Јапонија во 1986 година, што и всушност е основата на видео играта. Понекогаш, Ријо добива специјални лименки за кои зема награди.
Онајди
Онајди или Онајда или како што сами се нарекуваат на онајдски Оњота'a:кa Onyota'a:ka или Онајотекаоно Onayotekaono, што значи народот на исправениот камен, Thwahrù•nęˀ ) е Домороден северноамерикански народ и еден од основачите на Ирокеската конфедерација.
Своевремено Онајдите ги населувале денешните територии на американската сојузна држава Њујорк, претежно околу истоименото езеро Онајда и округот Онајда.
Организација
Онајдите во советот на долгата кужа ги застапоувале девет поглавици, и тоа по тројца од секоја класа. Поглавиците на првата класа припаѓал на кланот Волци, тие од втората класа припаѓале на кланот Желки, и третите биле од кланот на мечките.
I Kласа
Da-yo-hä-gwen-da ‘Opening through the Woods’, или Отвор кон шумата.
II Kласа
III Kласа
Амплификација
Амплификацијата е стилска фигура која некој поим, слика или лик настојува да го прикаже со што е можно повеќе разни поединости, со опширно опишување на сите негови аспекти. Тоа е подвид на набројување во кое секој следен член го засилува значењето на претходниот. Денес со амплификацијата се означува и секое увеличување или ширење на изразот преку набројување на контрасти или со избор на слични или зборови со исто значење.
Реквиц
Реквиц (Röckwitz) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Царска круна на Русија
Царската круна на Русија (Императорская Корона России), позната и како Големата империјална круна (Великая Императорская Корона), била користена од монарсите на Русија од 1762 година до укинување на руската монархија во 1917 година. Големата империјална круна била искористена за прв пат во крунисување од страна на Екатерина Велика, а последен пат била носена на крунисувањето на Николај Втори. Круната била изложена видливо покрај Николај Втори на перница на Државното отворање на руската Дума внатре во Зимската палата во Санкт Петербург во 1906 година. Ја преживеала и револуцијата во 1917 и е моментално во Москва во Кремљ Оружарницата во државниот дијамантски фонд.
Историја
Во 1719 година, царот Петар Велики ја основал најраната верзија на она што сега е познато како Државен фонд за дијаманти на Руската Федерација. Петар бил во посета на други европски нации и воведол многу новини во Русија, од кои едно било и создавање постојан фонд за сместување колекција на накит што не припаѓаше на семејството Романови, туку на Руската држава. Петар ги ставил сите регалии во овој фонд и изјавил дека државните фондови се неповредливи и не можат да се менуваат, продаваат или даваат - и тој исто така донел одлука секој следен цар или царевица да остави одреден број парчиња добиен накит за време на нивното владеење на државата, за трајна слава на Руската Империја.
Од оваа колекција произлегле нови регалии, вклучително и на крајот Големата империјална круна, за замена на круната на Мономах и други круни користени од претходните руски цареви и Големите принцови на Големото Московско Кнежевство, како симбол за усвојување на новата титула на Царот (1721). Дворскиот златар Екарт и Џереми Паузе ја направиле Големата Царска круна за крунисување на Екатерина Велика во 1762 година. Прекрасната круна ја отсликувала вештата изработка на Паузе. Украсена е со 4936 дијаманти распоредени во прекрасни шари низ целата површина на круната. На границата на рабовите на "митрата" има голем број на фини, големи бели бисери. Круната е украсена и со еден од седумте историски камења на руската Дијамантска колекција: голем скапоцен црвен шпинел тежок 398,72 карати (79,744 g), кој во Русија го донел Николај Спафари, (руски пратеник во Кина од 1675 до 1678 година.) Се верува дека е втор по големина шпинел во светот.
При официјалното усвојување на западниот израз „Император“ за владетелот на Русија, Петар Велики ги прифатил и западните империјални симболи, вклучувајќи ја и формата на лични круни (Хаускроне) што ги користеле Светите римски цареви (од кои единствениот преживеан пример е австриската империјална круна на Рудолф Втори, Царска круна на Австрија), во која циркула со осум флери-де-лиси опкружува митра со висок лак кој се протега од предниот до задниот дел. Веќе во Австрија, некои барокни претставници на овој вид круна се пронајдени на статуите на светците, кои ги претвориле двете половини на митрата во две полусфери, а тоа е типот на империјална круна што се користи во Русија. Вдовицата и наследничката на Петар, Екатерина Велика била првиот руски владетел кој ја носел оваа форма на царска круна.
Во Големата империјална круна што дворските златари Паузие и Ф. Лубиерин ја направиле за Екатерина Втора во 1762 година, овие полутопки се наоѓале во отворена метална обработка што личела на корпа со рабови на двете полутопки кои граничат со ред од 37 многу фини, големи, бели бисери. Тие се потпираат на круг од деветнаесет дијаманти, сите во просек над 5 карати во тежина, од кои најголем е големиот индиски камен во облик на круша од 12⅝ cts напред, поставен помеѓу две ленти дијаманти над и под. Паузие покажал дека е творечки гениј со замена на осум флери-де-лиси со четири пара на скрстени палмови гранчиња, додека лакот помеѓу нив е составен од дабови лисја и желади во мали дијаманти опкружени со голем број на дијаманти во различни форми и тонови.
Имало и помала империјална круна, многу слична по стил и изработка со Големата империјална круна, само помала и целосно поставена со дијаманти, направена за царевицата Марија Феодоровна, жена на Павле Први, што се користела за крунисување на Царицата. На крунисувањето на Николај Втори во 1896 година, помалата круна ја носела царевицата Марија Феодоровна, што било нејзино право како крунисана царевица. Направена е втора идентична помала Царска круна за да ја носи младата царевица Александра Феодоровна.
Во 1900 година, работилницата на Питер Карл Фаберже во Санкт Петербург направил реплика во минијатура на Царската Регалија (Големата Царска Круна, Малата Царска Круна, Царската Орбита и Скиптарот) од сребро, злато, дијаманти, сафири и рубини, целиот комплет на мермерен пиедестал. Делото сега е во колекцијата на музејот Ермитаж.
Крунисување
Следејќи ја традицијата на византиските цареви, царот на Русија ја поставил круната на неговата глава. Ова не оставило сомнеж дека, во рускиот систем, империјалната моќ доаѓала директно од Бога. Молитвата на митрополитот, слична на молитвата на Цариградскиот патријарх за византискиот цар, ја потврдила империјалната надмоќ.
Неколку дена пред службата за крунисување, Царот извршил процесиски влез во Москва, каде што секогаш се одржувале крунисувања (дури и кога главен град бил Санкт Петербург). По ова, на Кралската регалија била донесена од арсеналот во Кремљ до палата на царот, каде што ќе ја придружува новиот император на неговата поворка во катедралата Успение на утрото на крунисувањето. Оваа поворка започнувала на Црвениот трем и завршувала пред вратите на црквата, каде што претседавачот на претходникот и другите бискупи го благословиле Царот и неговиот собор со света вода и им понудувале да го бакнат Светиот крст.
Откако Царот влегол во катедралата, тој и неговата сопруга оддавале почит кон иконите и ги заземале своите места на двата трона поставени во центарот на катедралата. Откако суверенот го изрецитирал Никејскиот Символ на верата како своја професија на вера, и по повикувањето на Светиот Дух и литија, царот ги презел пурпурните хлеми, а круната му била врачена.
Следствено на тоа, новиот Цар ја крунисал својата сопруга, најпрво накратко со своја круна (допирајќи ја моментално на нејзината глава пред да ја врати на својата), потоа со помала круна на нејзината. Биле прочитани понатамошни молитви и литија, а потоа Царот бил помазан непосредно пред приемот на Светата Причест за време на Божествената литургија. Тој бил поканет да влезе во олтарниот простор преку Кралските врати (нормално резервирано само за свештенството) и да се причести како што би правел свештеникот. Понатамошните молитви и благослови ја завршувале богослужбата, по што следело посебен празник што се одржувал во грановитата палата во Кремлин.
Последното крунисување на Русија било во 1896 година, за царот Николај Втори и царевицата Александра. Последната пригода по која официјално беше искористена Големата царска круна беше Државното отворање на Думата во 1906 година.
Прва светска војна, револуција и советски период
Во 1913 година, Агатон Фаберже, син на Питер Карл Фаберже од Домот на Фаберже, за царскиот накит, препорачал повторно да се каталогизираат и да се ревидираат. Царот го дал своето одобрување и до јули 1914 година, работата за Царската топка и жезолот била завршена, а работата требало да започне за круните. Зголемените тензии и избувнувањето на Првата светска војна претставиле пречка во понатамошната работа, а предметите од регалијата биле натоварени во девет кутии и биле испратени од Санкт Петербург во Москва на чување. Тие биле складирани во оружарницата на Кремлин. Круната останала таму со остатокот од регалијата за време и по февруарските и октомвриските револуции во 1917 година.
Во 1922 година, тие биле повторно каталогизирани и пренесени во Државната каса. Круната и другите парчиња накит и регија биле собрани во Државниот депозитар за богатства и подоцна Фондот за дијаманти, и биле спроведени дискусии со француски и британски експерти за можноста за продажба на некои од круните и накитот за да се соберат девизи. Експертите советуваа да не се продаваат парчиња како круна, топче и жезол, тврдејќи дека веројатно нема да ја привлечат нивната историска вредност. Како и да е, круните накити беа изложени во 1922 година за двајца новинари на Њујорк Тајмс, кои подоцна напишале: „Еве“, вели Бегашеф [шеф на комисијата за накит], отворајќи ја кутијата со толку малку раце што треперат и покрај неговиот несовесен воздух, „тоа е круната на Царот, 32.800 карати дијаманти“.
'Дали е тежок?'
„Не“, рече еден од работниците, „најмногу 5 килограми - пробај“ и го стави веднаш на мојата глава. Царската круна се појави на националните амблеми на Руската Империја - Големиот грб (Большой государственный герб Российской Империи), Средниот грб (Средний государственный герб Российской Империи) Империи) на Царска Русија.
Големата Царска Круна беше поставена над Царската Цифера (монограм) - но само по крунисувањето. Помеѓу искачувањето на престолот и крунисувањето, царот ќе ја носеше кнежевската круна, но не и Царската круна.
Круната беше ставена и на рацете на Конгресот Полска, полунезависна држава во личен сојуз со Руската Империја (1814–1915) и Привислинскиот крај, кој беше вклучен во империјата во 1831 година.
Од 20 декември 2000 година, Царската круна се појави на грбот на Руската Федерација.
Некои градови и области на Русија имаат свој грб на кој е претставена Царската круна.
Жирафа и очила
"Жирафа и очила" е рачно нацртан анимиран филм објавен од студиото „Сојузмултфилм“ во 1978 година. Времетраење - 8 мин 48 сек.
Заплет
Еден ден, жирафата паднала од плакарот и ги скршила очилата. Земајќи ги парите, отишла во аптека за нови. По патот, потрошила се на непотребни работи - капа, шал, чорапи. Како резултат на тоа, немала доволно пари, но дарежливиот фармацевт и ги дал своите.
Осврти
<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">Главната тема на делата на Галина Баринова беа руските бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите - „Жирафа и очила“, „Страшна приказна“, „Лукав врана“, „Мечка - нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција<div class="ts-Конец_цитаты-source">— Сергеј Капков
30 век п.н.е.
30 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3000 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 2901 г. п.н.е.
Бредорф
Бредорф (Breddorf; Breddörp) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Во општината се наоѓа заштитеното природно подрачје „Свате Флаг“. Се наоѓа во близина на Хепштет и Раде.
Општински единици
Покрај главното место Бредорф, кон општината припаѓаат и местата Ханштет, Бредорфермор и Ееброк.
Ифигенија
Ифигенија (старогрчки: „таа која раѓа силна раса“) - лик од старогрчката митологија, ќерка на кралот Агамемнон на кралицата Клитемнестра. Според митот, во Аулида, подготвена за поход на Троја, грчката војска веќе подолго време чекала поволен ветар за да исплови. Меѓутоа, божицата Артемида, навредена поради тоа што Агамемнон ѝ го убил омилениот елен, не сакала да пушти ветар. Тогаш, пророкот Калхант ја искажал желбата на божицата: Ифигенија да се принесе како жртва. Агамемнон не сакал да направи таква жртва, но најпосле морал да попушти, зашто војската почнала да се буни. Под изговор дека сака да ја омажи за Ахил, Агемемнон ја повикал Ифигенија во Аулида. Меѓутоа, кога ја донеле на жртвеникот, Артемида се смилувала и, наместо неа, на жртвеникот испратила една срна, а Ифигенија ја обвиткала во облак, ја однела во Таурида и ја направила своја свештеничка.
827
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6335 и 6336 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5577 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4587 и 4588 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1580.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 827 година се протега во 3463 и 3464, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3523 и 3524 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1370. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 211 и 212 исламска година.
Втора македонска кошаркарска лига 2011/12
Втората македонска кошаркарска лига 2011/12 било 20. издание на Втората македонска кошаркарска лига. Сезоната започнала на 22 октомври 2011 година, а завршила на 28 април 2012 година. Во оваа сезона првак бил Милениум.
Екипи
1 Кралеви до деветтото коло настапувал под името Ултимејт Баскет.
Табела
Извор: Македонска Кошаркарска Федерација преку web.archive.org
Долината По
Долината По, рамнината По, рамнината на По или Паданска рамнина била главна географска одлика на Северна Италија. Се протегала околу 650 км во правец исток-запад, со површина од 46 квадратни километри вклучувајќи го и неговото венетско проширување кое всушност не било поврзано со сливот на реката По; Се протегала од Западните Алпи до Јадранското Море. Рамнините на Венето и Фриули често се сметале за одвоени бидејќи не се влевале во По, но ефективно се комбинирале во непрекината рамнина, што ја правело најголемата во Јужна Европа. Имала 17 милиони жители или една третина од вкупното население на Италија.
Рамнината била површина на исполнет систем од антички кањони („Апенинските предни делови“) кои се протегале од Апенините на југ до Алпите на север, вклучувајќи го и северниот дел на Јадранот. Покрај По и неговите богатства, современата површина можела да се смета дека ги вклучувала Савио, Ламоне и Рено на југ, и Адиџе, Брента, Пјаве и Таљаменто на Венецијанската низина на север, меѓу многуте потоци што се празни во северниот дел на Јадранот од запад и север.
Геополитичките дефиниции на долината зависеле од дефинирачкиот авторитет. Водената табла за басенот По, овластен во 1989 година со Закон бр. 183/89 за надгледување на „заштитата на земјиштето, рехабилитацијата на водите, користењето и управувањето со хидроресурси за национален економски и социјален развој и заштита на поврзаната животна средина“ во сливот По, имало овластување во неколку административни региони на северна Италија, вклучително и рамнината северно од Јадранот и територијата јужно од долниот дел на По, како што било прикажано во регионалниот приказ вклучен во овој напис. Законот го дефинирал басенот По како „територија од која дождовницата или снегот и ледниците се топеле на површината, се собирале во водни потоци директно или преку притоки. Програмата за животна средина на Обединетите нации ги вклучувала Алпи те и Апенини те до изворите на притоките на По, но ги исклучувала Венето и тој дел од Емилија-Ромања јужно од долниот дел на По; односно го вклучува регионот исцеден од По, но само По и неговите притоки.
Висината на долината низ која течела По, без нејзините притоки, варирала од приближно 4 метри под нивото на морето во подрегионот Полесине ( делтата околу Ферара) до околу 2100 метри на потеклото на реката во јужната Пиемонтеска провинција Кунео, позната и како Provincia granda. Долината ја минувале голем број на богатства што се спуштале од Алпите на север и од Апенините на југ. Главните богатства на По ги вклучувале Танаро, Скривија, Требија, Панаро и Секија на југ, Дора Рипариа, Дора Балтеа, Сесија, Тичино (го исцедувало езерото Маџоре ), Ламбро, Ада (се исцедувало езерото Комо ), Оглио (се испуштало езерото Комо ) и Минсио (го исцедувало езерото Гарда и се нарекувал Сарка во неговиот горен тек) на север.
Геологија
Долината По и Јадранот прекривале преден слив и систем од длабоко затрупани антички кањони кои преживеале од тектонскиот судир на копнената маса Тиренис со копното, инцидент во судирот на африканските и евроазиските плочи. Од Месинскиот (7–5 милиони милји) системот се полнел со седимент главно од постарите Апенини, но и од Алпите. Крајбрежјето на Јадранот зависел од рамнотежата помеѓу стапката на седиментација и изостатските фактори. До околу 1950 година, делтата на По напредувал во Јадранското Море. После тоа време, поради човечките промени на геолошките фактори, како што била стапката на седиментација, делтата се деградирале и крајбрежјето се смирувало, што резултирало со тековни современи кризи во градот Венеција, каде што многу незаменлива уметност и архитектура веројатно ќе биле изгубени поради издигнувањето на нивото на морето во следните векови. Онаму каде што површината на земјата сега се спуштала под нивото на морето, реката морала да тече на релативна височина помеѓу насипите.
Полето на гасен кондензат Малоса било откриено во 1973 година и произведувало на длабочини од 6 км од доломитот на Горна Тријаска Главен доломит и доломитот Зандобио од долниот јура, покриен со лапорот Марне од Брунтино во лапоркреда(период).
Географија
Долината По често се сметала за синклина или натопување во кората поради компресија на рабовите. Без оглед на тоа дали овој концепт точно ја опишувал нејзината геологија, долината очигледно било корито исполнето со седименти или виртуелна синклина, континуирано со длабочините на Јадранското Море. Според тоа, површинскиот терен бил поделен на два севкупни типа на копно: рамна, или рамна површина на полнењето и антиклинала на рабовите, земајќи ја формата на ридска земја во која биле видливи излетите на првобитната карпа заедно со алувијалните вентилатори формирана од излевање на потешкиот антиклинален терен; односно Апенините и Алпите.
Ова специфично значење за „долната рамнина“ потекнувало од геолошка одлика наречена линија или зона фонтанили („пролет“), појас на извори околу Вал По, најтешки на север, на најдолните падини на антиклиналот. Таа варирала од неколку километри до дури 50 km широк. Линијата фонтанили била излета, или пресек, на водената маса на антиклиналот со површината на работ на басата. Карпата над линијата била порозна. Површинските води во повремените потоци на планините имале тенденција да исчезнувале под земја само за повторно да извирале во пролетната зона. Пролетната зона често се нарекувала „средна долина“.
Површинските истекувачки води (По и неговите приливи) не биле од голема вредност за густата популација во долината за пиење и други непосредни намени, бидејќи биле несигурни, често деструктивни и силно загадени со канализација и ѓубрива. Неговата главна антропска вредност била за хидроелектрична енергија, наводнување и индустриски транспорт. Трошоците за негово прочистување за човечка исхрана го правеле тој процес помалку изводлив. Свежата вода за пиење доаѓала од стотици илјади бунари концентрирани особено во зоната фонтанили. Значи, главните населби биле исто така во таа зона, која станала центар на економскиот развој и индустријата во Италија, а сега бил речиси континуиран мегалопол кој се протегал од Торино до Трст.
Баса Падана била населена и одгледувана најрано, во етрурско и римско време. По распадот на Римската империја (5 век н.е.), недостатокот на одржување на системите за наводнување поврзани со фазата на разладување на климата (т.н. Миграциски период или Темно доба студен период ) довело до прогресивно натопување на долината По и природните вдлабнатини на десната страна на реката По претворени во огромни мочуришни басени. Процесот на запирање на водата во областа продолжил до 10 век, влијаејќи врз човечката исхрана и населување. Според историско-археолошките податоци, мочуриштата навистина биле искористени за риболов, како и за транспорт со брод, додека раните средновековни локалитети се населувале на флувијалните сртови, на топографски повисока и стратешка положба во околните мочурливи ливади.
Долината По била целосно свртена кон земјоделството уште од средниот век, кога се споиле напорите на монашките редови, феудалците и слободните комуни.Таму сè уште се наоѓале постарите и помалите градови кои потекнувале од античко време.
Клима и вегетација
Долината По имала опсег од влажна континентална клима (Köppen: Dfa ) до влажна суптропска (Köppen: Cfa ), или континентална умерена (ладно-влажна со магла во зима и топло-влажна во лето) клима во друга класификација. Конформацијата на рамнината, опкружена со Алпите и Апенините, и влијанието на Јадранското Море предизвикувале високи нивоа на релативна влажност во текот на целата година. Климата во долината По станувала сè потопла и повлажна подалеку на југ и на исток.
Зимите биле свежи и влажни, а просечната температура во јануари се движела помеѓу 0 and 5 C (просеци 1981–2010). Маглата и маглата биле чести, иако ефектот на урбана топлина ги направил зимите помалку магливи и студени од порано во некои области. Повремено можело да се појави снег, а долгите зимски суши сè повеќе не дозволувале доволно влага во почвата. Летата биле топли и влажни, а во јули средните температури се движеле помеѓу 22 and 25 C (просеци 1971–2000). Честите невреме со грмотевици и ненадејни врнежи од град имале потенцијал да произвеле голем град, да исфрлеле големи количини дожд и да биле многу деструктивни за земјоделските култури. Најголемиот град бил произведен од интензивните суперклеточни грмотевици, со значителни земјоделски трошоци. Торнадата исто така не биле невообичаени во рамнините на долината. За овие климатолошки размислувања, Фриули Венеција Џулија било важно проширување надвор од самата рамнина на реката По, бидејќи тие се наоѓале надолу од планините и наспроти изворите на влага од блиските мориња. Пролетта и есента биле добро обележани и пријатни. И зимата и летото биле помалку благи во пониските делови по должината на По, додека Јадранското Море и големите езера ја ублажувале локалната клима во нивната близина.
Врнежите варирале помеѓу 700 и 1200 мл и биле подеднакво распоредени во текот на годината, иако во последниве години климата имала тенденција да стане нешто посува, особено во лето. Максималните врнежи се постигнувале во есен и пролет. Ветровите обично биле слаби, иако ненадејните изливи на фени или грмотевици можат да го исчистеле воздухот. Речиси затворената природа на басенот Падан, навистина, додадена на огромната тежина на патниот сообраќај, го правела подложен на високо ниво на загадување во зима, кога студениот воздух се прилепувал до почвата. Природната потенцијална вегетација на сливот на По била мешана широколисна шума од даб педункуларен, тополи, европски габер, евла, бозел, брест, врби, јавор, јасен и други централно-европски дрвја. Најголемите преостанати фрагменти од шумата се наоѓале околу реката Тичино и биле заштитени со биосферен резерват.
Праисторија и антика
Долината По имала траги на населување уште од пред најмалку 780.000 години, кога се случила првата голема глацијација на плеистоценот. Локациите како Монте Поџоло можеби служеле како засолниште на човечкото население кое бегало од ужасно студените услови на северна Европа за време на следните глацијации долж плеистоценот. Долината била покриена со морско ниво во топлите времиња, но глацијациите можеле да предизвикаат пониско ниво на морето што им овозможило на големите цицачи и луѓето да мигрирале од Африка и Блискиот Исток во централна и западна Европа преку празна и отворена долина По, избегнувајќи ја бариерата на Алпите, стигнувајќи до долината на Лоара и Пиринејскиот Полуостров, а потоа, кога глацијацијата се повлекла, остатокот од континентална Европа.