cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пополжани
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Пополжани имало 120 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Пополжани имало 128 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Знаме на Република Српска
Знамето на Република Српска е засновано на знамето на Србија и состои се од пансловенските бои. Тој беше усвоено на 9 јануари 1992. година.
Пополжани
Население
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Пополжани:
Селото е мало и населено со македонско население. Тоа, во 1961 година броело 164, а во 1994 година 120 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Пополжани живееле 109 жители, од кои 108 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 115 жители, од кои 114 Македонци и 1 Бошњак.
Родови
Денешното село е основано крајот на ХVIII век од доселеници од раселеното село Требичево, кое се наоѓало во атарот на селото Трапчин Дол. Во селото Пополжани дошол Ѓуро со неговите 4 сина. Денешното население води потекло од трите сина, додека четвртиот не оставил потомство. Народната традиција наведува и дека кога пропаднало старото село Пополжани населението избегало во Леринско, каде основало истоимено село Пополжани.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Цветановци (17 к.), Ивановци или Лазаровци (7 к.), Ѓиновци (5 к.) и Трпевци (3 к.), потекнуваат од трите сина на Ѓуро тоа биле Трпе, Иван и Димо. Од Трпе потекнуваат Цветановци, од Иван Ивановци и Ѓиновци, додека од Димо потекнуваат Трпевци. Во родот Ивановци се знае следното родословие: Трајче (жив на 48 г. во 1961 година) Андро-Спасен-Ѓино-Иван-Ѓуро, предокот кој се доселил во селото.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Трпевци, Ивановци, Димовци и Трајановци, сите потекнуваат од четворицата браќа на основачот на селото, побегнати од Трапчин Дол. Слават Богородица Пречиста.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото било седиште на некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Другово, во која покрај селото Пополжани, се наоѓале и селата Горно Добреноец, Долно Добреноец, Другово, Јаворец, Лавчани, Манастирско Доленци, Подвис и Србјани. Општината Другово постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе биле вклучени селата: Другово, Манастирско Доленци, Пополжани и Србјани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0777 според Државната изборна комисија, сместено во приватна деловна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 88 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 91 гласач.
Иселеништво
Од крајот на Втората светска војна од Пополжани се иселиле осум семејства. Се иселиле во соседното село Другово, но и во Кичево, Скопје и во соседна Србија во Белград.
Бебе Реџа
Блета Бебе Реџа (родена на 30 август 1989) ― пејачка и текстописец од Соединетите Држави, која има албанско етничко потекло од Македонија. Најпозната е со учеството во видео записот „Take Me Home“ на Cash Cash и „Hey Mama“ на Давид Гета. Текстописец е и на познатата песна "The Monster" на Еминем и Ријана.
Личен живот
Бебе Реџа е родена на 30 август 1989 година во Бруклин, САД од родители Албанци, со потекло од Дебар, Македонија. Таа има и американско и македонско државјанство. Започна да пројавува интерес кон музиката уште од 4-годишна возраст. Љубовта кон музиката ја продолжи и во средно училиште на Стејтен Ајланд.
Македонска студентска организација „Гоце Делчев“
Македонската студентска организација "Гоце Делчев" е културно-просветна организација која е основана во летото 1919 година од студенти кои студираат во Софискиот универзитет "Свети Климент Охридски" со задача да се бори за ослободувањето на Македонија од српска и грчка власт. Организацијата престанала да постои во 1920 година и на нејзино место е формирано Македонското студентско друштво "Вардар".
Џамбатиста Вико
Џамбатиста Вико или Џовани Батиста Вико (Giovan Battista / Giambattista Vico; Неапол, Италија) –  — италијански филозоф. Се смета за основач на филозофијата на историјата како научна дисциплина и на психологијата на културата.
Животопис
Роден во Неапол, Италија во семејство од татко-трговец со книги и мајка чиј татко правел кочии, Вико го започнал школувањето во повеќе школи, но кревкото здравје и незадоволството од Језуитската схоластика довеле до тоа тој да го продолжи школувањето дома. По нападот на тифус во 1960 г., Вико прифатил учителска позиција во Ватола, јужно од Салерно, каде работел 9 години. Во 1969 г. се оженил со пријателка од детството, Тереса Дестито и се запослил на катедрата за реторика при универзитетот во Неапол. За време на неговата кариера Вико се стремел но никогаш не постигнал да претседава на катедрата за правни науки. Во 1734 г. бил назначен за царски историограф од кралот на Неапол, Чарлс III и му била овозможена плата што сосема ја надминувала неговата дотогашна професорска плата. Вико ја задржал работната позиција при катедрата за реторика сè додека не бил приморан да се пензионира во 1741 г. поради лошата здравствена состојба во која се наоѓал.
Најпознати дела и нивно восприемање
Џабатиста Вико е најпознат по својот “verum factum“ принцип, за првпат формулиран во 1710 г. како дел од неговото дело “De Italorum Sapientia“. Според овој принцип, вистината се проверува преку создавање и пронаоѓање, а не преку набљудување, како што рекол Декарт, па според Вико: ”Критериумот и правилото за вистинитото е тоа да е направено. Според тоа, нашата јасна  идеја за умот не може да биде критериум  за самиот ум, а уште помалку за другите вистини. Сè додека умот се перцепира себеси, тој самиот не се создава”. Овој критериум за вистината ја обликувал историјата на цивилизацијата во делото на Вико, “Scienza Nuova“ (Новата наука, 1725 г.) аргументирајќи дека граѓанскиот живот е сосема конструктивен, исто како математиката.
Потпирајќи се врз комплексна етимологија, Вико во своето дело “Scienza Nuova“ објаснува дека цивилизацијата се развива во повторувачки циклуси составени од 3 етапи: божествено, херојско и човечко. Секоја етапа е проследена со различни политички и општествени одлики и може да биде окарактеризирана со јазични стилски фигури. Таканаречените гиганти од божествената етапа зависат од метафората за компарација, па според тоа ги разбираат луѓето и природните појави. Во херојската етапа, метонимијата и синегдохата го поддржуваат развојот на феудалните или монархиските институции овозожени од идеализирани фигури. Последната етапа е окарактеризирана со популарна демократија и рефлексија преку иронијата; во оваа епоха, порастот на рационалноста води кон “barbarie della reflessione“ т.е. варварство од рефлексија, и цивилизацијата се спушта уште еднаш во поетската ера. Сè заедно, повторувачкиот циклус од 3-те етапи, кој е заеднички за сите нации, ја сочинува идеалната вечна историја или “storia ideale eterna“. Најпознатото дело на Вико било слабо прифатено во текот на неговиот живот но оттогаш има инспирирано повеќе познати мислители и уметници вклучувајќи ги Бенедето Кроче, Џемс Џојс, Бертранд Расел, Самjуел Бекет, Исаја Берлин, Ерих Ауербах, Нортроп Фрај, Харолд Блум, Едвард Сед, Маршал Меклуан, Томас Бери и Роберт Антон Вилсон.
Реторика и хуманизам
Виковата верзија на реториката е резултат на неговите хуманистички и педагошки интереси. Во “De studiorum Ratione“, за првпат презентирана во 1708г, Вико објаснува дека секој оној што планира кариера во јавниот живот треба да научи да ја совладува “уметноста на темите“ и да ги брани и двете страни на контроверзноста, независно од тоа дали се говори за природата, човекот или политиката, изразувајќи се во еден послободен стил, за да научи да ги извлече оние аргументи што се најверојатни. Како царски професор по латинска елоквенција, задачата на Вико била да подготвува студенти за повисоки студии по право. Според ова, неговите лекции се концентрирале на справување со формалните аспекти од реторичкиот канон, вклучувајќи воспоставување на меѓусебно разбирање и  дикција. Вико, со возобновувањето на античката мудрост, со истакнувањето на значајноста на граѓанскиот живот и со неговите професионални обврски е сместен во хуманистичката традиција. Како таков тој бил приморан да говори за привилегијата на разумот во она што тој го нарекол “геометриски метод“ на Декарт и Порт Ројал логичарите.
Одговор на методот на Декарт
Вико се вратил од Ватола во Неапол за да ја најде „физиката на Декарт на највисокото ниво прочуена помеѓу високо етаблираните мислители“. Поради картезианизмот настанало забрзување на развојот во метафизиката и природните науки. Опсежно распространуван од Логиката Порт Ројал на Антоан Арнолд и Пјер Никол, Декартовиот метод бил вкоренет во верификацијата: единствениот пат до вистината, а со тоа и знаењето, е преку аксиомите добиени со набљудување. Декартовото инсистирање дека “јасното и неоспорното“ треба да формираат основа за донесување заклучоци има очигледно влијание врз надвладувачките погледи на  логиката и дискусијата. Студиите по реторика, всушност сите учења што се однесувале на граѓански дискусии и на подрачјето на веројатните вистини, се соочиле со презир. Хуманизмот и професионалните интереси на Вико предизвикале очигледен одговор што тој го развил во текот на неговите публикации: подрачјата на проверливата вистина и човечкиот интерес делат само незначително преклопување, а сепак разумот е подеднакво неопходен во обете сфери. Една од најраните и најјасните форми на овој аргумент може да се најде во делото “De Itlorum Sapientia” каде Вико објаснува  дека да се примени геометрискиот метод во практичниот живот е исто како да се обидува да се полуди според правилата на разумот, да се обидува да се продолжи по една права линија помеѓу свиоците на животот, како  врз човечкото  дејствување никогаш да не влијаеле каприциозноста, наглоста, опортунизмот и случајноста. Слично на ова, да се подготви еден политички говор според правилата на геометрискиот метод е исто како да се лиши од какви било строги забелешки и да се изговара само досаден текст со аргументи. Погледот на Вико во ова дело, како и во неговите подоцнежни оставрувања не е дека методот на Декарт е безначаен, но дека неговата примена е невозможна во сферата на граѓанскиот живот. Наместо да го ограничи разумот со состав од проверливи аксиоми, Вико предлага (исто како и неговите предци- античките филозофи) дека привлечноста кон практичната мудрост  мора да биде создадена, исто како и кон различните копоненти на убедувањето што ја сочинуваат реториката. Вико го користел овој аргумент доследно во сите негови дела и како централен принцип во “Scienza Nuova”.
Реторика во “Scienza Nuova”
Во 1720 г, Вико започнал да работи на делото “Scienza Nuova“ – неговото самопрогласено ремек-дело, како дел од расправа за универзалното право. Иако првичниот договор бил изадавањето да го финансира кардинал Корсини (идниот папа Климент XII), Вико бил приморан сам да го финансира објавувањето откако кардиналот објавил финансиска криза и го повлекол своето патронство. Првото издание на “Новата наука“ се појавило во 1725 г., а втората, преработена верзија била издадена во 1730 г. Ниту една од верзиите не била добро прифатена во текот на животот на Вико. Хуманизмот на Вико, неговиот интерес за класичната реторика и филологија, и неговиот одговор на Декарт придонесуваат за филозофските темели за втората “Scienza Nuova”. Преку детална латинска етимологија, Вико ги утврдува истакнатите одлики на првите луѓе и колку рано цивилизацијата развила колективна свест.
Виласантар
Виласантар (Vilasantar) — општина во покраината А Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 59,36 км2, население од 1.574 жители (2004).
Чоконаи театар
Театарот Чоконаи е најстариот и најголемиот театар во Дебрецен, Унгарија. Името го добило по еден од првите унгарски драматурзи за модерното време, Михај Чоконаи, кој живеел и создал многу свои дела во Дебрецен. Зградата е дизајнирана од Антал Скалнитски со мавритански стил на украси,  театарот е отворен на улица Кошут Лајош  во 1865 година, со Роза Лаборфалви како Гертруд во изведба на претставата на Јожеф Катона од 1819 година, Банк Бан.
Внатре, театарот е богато украсен, а надвор се скулптурите на Шандор Петефи, Ференц Казинци, Михај Верешмарти, Кароли Кисфалуди, Ференц Келчи и Михај Чсоконаи Витез, по кого театарот беше именуван во 1916 година.
Меѓу важните глумци што имаат настапувано во театарот се Лујза Блаха, Коронелија Приеле, Чортош Ѓула, Калман Рожахеѓи, Ласло Меншарош, Иштван Деги, Ласло Маркуш, Золтан Латинович, Јожеф Сендре, и Геза Хофи. .
Македонско студентско друштво „Вардар“
Во август 1919 година на Софискиот универзитет, 517 студенти од Македонија, потпомогнати од Бугарскиот национален студентски сојуз, го создале Македонското студентско друштво "Вардар".
Во првото раководство влегле, велешаните Љубомир Весов и Илија Кушев, дојранчаните Илија Бугарчев, штипјаните Зора Здравева и Иван Михајлов, прилепчаните Јордан Чкатров и Петар Колиштраков, крушевчанецот Крсто Велјанов и серчанецот Стојан Керемедчиев.
МСД "Вардар" си поставило за цел да ја сочува националната свест на студентите од Македонија, да ја развива културно-политичка и издавачката дејност, како и објавување на книги и брошури.
Организацијата одржува контакти со Бугарскиот национален студентски сојуз, со Македонскиот младински сојуз (ММС) и со Македонскиот студентски сојуз во странство (МССЧ).
Васил Попангелев
Васил Попангелев — македонски национален деец, револуционер од тнр. „илинденски период“, и свештено лице. Старешина на манастирот „Сите Светии“ во селото Лешани.
Животопис
Поп Васил e pоден во 1861 година, во с. Лешани, Охридско, во областа Дебрца. бил првиот член на МРО од село Лешани, но потоа во името на Организацијата, заколнал многу луѓе од овој крај (ги покрстил пред евангелие и крст). Главно, соработката со МРО одела преку Христо Узунов. Во манастирот „Си Свети“ (Сите Светии) во 1901 тој го организирал формирањето на првата вооружена чета во овој крај.
Првите покрстеници згрижени од поп Васил, биле Дејан и Милош од село Лактиње и Миладин, исто така дебрчанец – повратник од Бугарија. Лично Христо Узунов дошол во манастирот „Си Свети“ за да ги запознае новодојдените, па потоа да ги одобри нивните револуционерни активности. Откако ги запознал, тој ги понел идните тројца комити во манастирот „Света Петка“ кај Велгошти, каде што е изведено покрстување со Комитската заклетва, со кама и кубур. Тоа се случило на празникот Иванден, 7 јули 1901 г. Веднаш потоа тројцата покрстени биле вратени „во Лешанската планина“, т.е. во реонот на манастирот „Сите Светии“.
Како водач на македонското национал-револуционерно движење во Дебрца, поп Васил бил и еден од организаторите на Илинденското Востание во овој регион. Во 1903 г. бил претседател на Комисијата за обезбедување на потегот Српница.
На 5 август, кај селото Кратица, тој го осветил Охридското востаничко знаме. На тој свечен чин присуствувало цело горско началство, на чело со Христо Узунов, како и претставници од селата во областа Дебрца.
Како одмазда за улогата која ја имал во Илинденското Востание, на 7 август турскиот аскер го ограбиле и запалиле манастирот, а притоа убиле и двајца од манастирските слуги. Потоа и селото Лешани било запалено.
Поп Васил загинал во битка, на 27 септември 1903 година, на Крстовден. Кога го пронашле мртов, Турците му ја отсекле главата и му ја однеле на својот старешина. Тој пак, според кажувањата и месните преданија, ги прекорил турските војници:
- „Да бевте јунаци, ќе беше добро жив да го фатите, ова не чини. Со ова само лошо му носите на нашиот Султан.“
Семејство
Поп Васил е закопан од соселаните во својата кошара во месноста Српница, во којашто тој период, меѓу другото, била спалена и неговата мајка. Кратко потоа неговите мошти биле преместени во семејниот гроб, каде што претходно веќе бил закопан неговиот татко, поп Ангел, близу манастирот „Сите Светии“.
Синот на поп Васил се викал Ангел Попангелев – Попвасилев. Со сопругата Костадинка, тие имале една ќерка – Аспасика…
По повод стогодишнината од храбрата смрт на Васил Попангелев, борец за црковна и национална слобода на Македонија и на македонскиот народ, а под чиноначалствувањето на Неговото Високопреосвештенство, митрополитот г. Тимотеј, бил возобновен надгробниот споменик на овој голем македонски син. Осветувањето го изврши митрополитот г. Тимотеј, во сослужение на други шестмина црковнослужители, на празникот Си Свети (Сите Светии), 22 јуни 2003 година.
Верзии за неговата смрт
Свештеникот Васил Попангелев, трагично го заврши својот живот за време на Илинденското Востание.
Лешанскиот свештеник пред Илинденското востание бил старешина на манастирот „Си Свети", прв човек на ВМРО и организатор на населението во Долна Дебрца за кревање востание. Тој за време на Востанието раководел со снабдувањето на збегот „Српница". Загинал бранејќи го збегот со другите востаници од силниот турски аскер.
Постојат неколку верзии за неговата смрт. Според Лазар Димитров, бил прострелан од непријателски куршум, а пак, Андон Кецкаров вели дека поп Васил бил заробен и обезглавен.
Илинденката Петкана Мандоска, во 1973 година, непосредно пред нејзината смрт, на д-р Стојан Ристески му раскажала трета, исто толку потресна приказна за трагичниот крај на овој свештеник. Според неа, Попангелев не бил фатен жив, туку откако ги истрошил сите куршуми, се самоубил, а Турците му ја пресекле главата и на кол ја носеле низ неговото родно Лешани и другите села во Дебрца за да влеат страв кај населението.
За време на Илинденското востание од семејството Попангелеви не настрадал само Васил, туку и неговата мајка, која била запалена од Турците во нивната кошара во местото наречено Српница.
NGC 2896
NGC 2896 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2896 се споменува и како MCG 4-23-7, CGCG 122-9, NPM1G +23.0198.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2896 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 2896 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 30 м 16,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 39' 49".
Други поделби
Проучување на NGC 2896 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26985. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 143; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 25.
Надежда Дурова
Надежда Андреевна Дурова (17 септември 1783 - 21 март 1866), исто така позната како Александар Дуров, Александар Соколов и Александар Андреевич Александров, била жена која додека маскирана како маж, станала војник од висок ранг во Руската коњица за време на Наполеоновите војни. Таа е првиот познат женски офицер во руската војска. Нејзиниот мемоар, Кавалерист-девица, е значаен документ од нејзиното време, бидејќи мал број офицери од Наполеоновите војни ги објавиле своите искуства, и бидејќи е еден од најраните автобиографии на руски јазик.
Ран живот
Надежда Дурова е родена во армиски камп во Киев, ќерка на руски мајор. Како мало дете, Дурова ги научила сите стандардни наредби за марширање и нејзината омилена играчка беше празен пиштол.
Откако нејзиниот татко се повлече од служба, таа продолжи да игра со скршени сабји и го исплаши нејзиното семејство со тоа што тајно припитомила пастув кој тие сметале дека не може да се припитоми. Во 1807 година, на возраст од 24 таа се маскирала како момче, ги оставила синот и сопругот, и со нејзиниот коњ Алкид, стана дел од еден полски улански полк под алиасот Александар Соколов.
Воена служба
Таа се бореше во главните руски ангажмани во пруската кампања од 1806-1807. Во текот на две од овие битки, таа ги спаси животите на двајца колеги руски војници. Првиот беше регрут кој паднал од коњот на бојното поле и доживеа потрес на мозокот. Таа му даде прва помош под тежок оган и го однесе на безбедност. Вториот беше офицер, паднал од коњот но бил неповреден. Тројца француски драгуни ги опкружувале. Таа го крена нејзиното копје и го отера непријателот. Потоа, против прописите, таа му дозволи на офицерот да го позајми нејзиниот коњ да го забрза неговото повлекување, што ја остави повулнерабилна на напади.
Во текот на кампањата, таа напиша писмо до нејзиното семејство објаснувајќи го нејзиното исчезнување. Тие ги користеле нивните врски во очајнички обид да ја лоцираат. Гласините за Амазонка во војската достигнаа до цар Александар I, кој презеде личен интерес. Колегите на Дурова објавиле дека нејзината храброст беше неспоредлива. Повикана во палата во Санкт Петербург, таа толку го импресионирала Царот што тој и го додели Крстот на Свети Ѓорѓи и ја промовирал како поручник во хусарна единица. Приказната дека имало хероина во армијата со името Александар Соколов стана добро позната во тоа време. Па Царот ја наградил со нов псевдоним, Александров, врз основа на неговото име.
Младешкиот изглед на Дурова и наштети на нејзините шанси за промоција. Во ера кога се очекуваше руските офицери да имаат мустаќи изгледала како момче на 16 години. Таа се премести далеку од Хусарите во Литванскиот Улански полк, со цел да ја избегне ќерката на полковникот која се заљубила во неа. Дурова повторно виде акција за време на инвазијата на Русија од Наполеон во 1812 година. Таа се бореше во Битката кај Смоленск. За време на Битката на Бородино била ранета во ногата од топ, но таа продолжила да служи во војската уште неколку дена подоцна, сè додека нејзиниот командант не и наредил да престане за да закрепне. Таа се повлече од армијата во 1816 година со ранг на ротмистр, еквивалентен на капетанот.
Една случајна средба ја запозна со Александар Пушкин дваесетина години подоцна. Кога тој дозна дека таа водела дневник за време на нејзината воена служба ја охрабрувал да го објави како мемоар. Таа додаде позадина за нејзиното рано детство, но ја променила нејзината возраст за 7 години и ги отстрани сите спомнувања на нејзиниот брак. Дурова го објави ова како Кавалерист-Девица во 1836 година. Дурова исто така напишала 4 романи и се залагаше за правата на жените. Таа почина во Јелабуга и беше погребана со сите воени почести.
Портрет на Балтасаре Кастиљоне
Портрет на Балтасаре Кастиљоне е слика во масло од 1514–1515 година припишана на италијанскиот сликар на висока ренесансна Рафаел. Се смета за еден од најголемите портрети на ренесансата, има трајно влијание. Го прикажува пријателот на Рафаел, дипломатот и хуманист Балтасаре Кастиљоне, кој се смета за суштински пример на господинот од високата ренесанса.
Преглед
Портретот е создаден како резултат на пријателството на Рафаел со Кастиљоне, чие искачување во дворските кругови било паралелно со она на уметникот. Тие беа блиски пријатели до 1504 година, кога Кастиљоне ја направи својата втора посета на Урбино, бидејќи Рафаел се стекнуваше со признание како уметник во хуманистичкиот круг на војводскиот двор на градот.
„Балтасаре Кастиљоне“ можеби имал практична и интимна цел. Кастиљоне го остави своето семејство кога отиде во Рим, и напишал песна во која ги замисли својата сопруга и син како се тешат со сликата за време на неговото отсуство.
Композицијата е пирамидална. Тоа е една од само двете слики на Рафаел на платно (порано се сметаше дека првично е насликана на дрвена плоча, а подоцна префрлени на платно. Кастиљоне е седнат на позадина со земјени тонови и носи темен дублет со облога од крзно од верверица и црна лента; на неговата глава е турбан на кој има засечена беретка. Облеката покажува дека ова било насликано во текот на зимата, веројатно онаа од 1514 г. – 1515 година, кога Кастиљоне бил во Рим со назначување на Гвидобалдо да Монтефелтро кај Папата Лав X. предниот дел на градите, и неговите преклопени раце, кои се претежно исечени на долниот раб на платното. Кастиљоне се смета за ранлив, поседува хумана чувствителност карактеристична за подоцнежните портрети на Рафаел. Меките контури на неговата облека и заоблената брада ја изразуваат суптилноста на личноста на субјектот. Во неговата Книгата на дворјаните Кастиљоне се расправаше во име на негувањето на убави манири и облекување.Тој го популаризираше терминот sprezzatura, што грубо се преведува на „ноншалантно мајсторство“, идеал за безнапорна благодат што доликува на човек од култура. Концептот на крајот се најде во англиската литература, во драмите на Бен Џонсон и Вилијам Шекспир.
Елеганцијата на изведбата на сликата е во согласност со ставот на субјектот. Историчарот на уметност Лоренс Говинг го забележал контраинтуитивното ракување со сивото кадифе (всушност крзно ) ) како спротивно на академското моделирање на формата, со широки површини обложени во богата темнина и ткаенина најсилно сјае додека се оддалечува од светлината, "Сликата ја има суптилноста на барокното набљудување, но тишината и благородната контура на класичното сликарство на својот врв.Композицијата на портретот и атмосферскиот квалитет сугерираат почит на „Мона Лиза“, што Рафаел би го видел во Рим Сепак, портретот на Кастиљоне ги надминува прашањата за влијание; историчарот на уметност Џејмс Бек напишал дека „Портретот на Балтасаре Кастиљоне“ стои како врвно решение за портрет во ренесансниот стил...
Во Лувр, сликата била купена од Луј XIV во 1661 година од наследниците на Кардиналот Мазарин.
Кинематографија
''Портрет на домот и домот. Портрет на Балтазар Кастиљоне“, филм на Ален Жобер од серијата „Палети“ (1994).
Софија Бренер
Софија Елизабет Бренер, (29 април 1659 - 14 септември 1730), била шведска писателка, поетеса, феминистка и водителка на салон.
Репетитор (мрежен уред)
Репетитор (англиски: Repeater) е електронски уред што прима сигнали, ги засилува и ги испраќа понатаму. Репетиторите се користат за да ја зголемат далечината на пренос на сигналите или да бидат пренесени на другата страна од бариери.
Опис
Изразот репетитор потекнува од телеграфијата, првично тој бил електромеханички уред кој ги обновувал телеграфските сигнали.
Нутрија
Нутрија, или којпу (), е голем тревопасен, полуакватичен глодач и единствен член на семејството Myocastoridae. Потекнува од умерените зони на Јужна Америка, но луѓето го имаат пренесено во Северна Америка, Европа, Азија и Африка, првенствено заради одгледување за крзно. Иако во некои региони сѐ уште го ценат поради крзното, неговиот деструктивен начин на исхрана и копање дупки го прават овој инвазивен вид штетник низ поголем дел од неговата животна средина.
Бадјарски јазик
Бадјарскиот е сенегамбиски јазик. Јазикот се зборува во Гвинеја од околу 6.300 лица, во Гвинеја-Бисао од околу 4.580 жители и во Сенегал од околу 1.850 жители. Јазикот се пишува со латиница. Овој јазик е најсроден со бјафадскиот јазик.
Репетитор (мрежен уред)
Опис
Во телекомуникациите, изразот репетитор ги опфаќа следниве поими:
Нутрија
Нутријата е присутна и ширум Македонија.
Репетитор (мрежен уред)
Преглед
Додека сигналот, носител на информации, поминува низ комуникацискиот канал, тој прогресивно слабее при губењето на снагата. На пример, кога еден телефонски повик се одвива преку жична телефонска линија, дел од снагата на наизменичната струја, која го претставува аудио игналот се претвора во топлина, заради отпорноста на бакарната жица. Колку жицата е подолга, толку загубите се поголеми, а амплитудата на самиот крај е помала. Со премногу долга жица, разговорот не би се слушнал на другата страна. Слично на тоа, колку е приемникот подалеку од радиостаницата, радиосигналот е се послаб, а приемот сè полош. Репетиторот е електронски уред во комуникациониот канал кој ја зголемува јачината на сигналот и го реемитува, дозволувајќи му на истиот да патува подалеку. Додека се појачува сигналот, неопходен е извор на електрична енергија.
Терминот репетитор потекнува од телеграфијата во 19 век и се однесува на електромеханички уреди (релеи) кои биле користени за регенерирање на телеграфските сигнали. Терминот продолжил да се користи во телефонијата и преносот на податоци.
Во компјутерските мрежи, репетиторите работат со физички сигнали и не се обидуваат да ги толкуваат податоците кои се пренесуваат, всушност, тие работат на првиот физички слој од ОСИ моделот.
Видови
Репетиторите може да се поделат во два вида во зависност од типот на податоци кој го поседуваат:
Јабланица (Севница)
Јабланица (словенечки: Jablanica) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Канцелар на Германија (1949-денес)
Сојузниот канцелар на Сојузна Република Германија (на германски наречен ', што значи "Федерален канцелар", или ' за кратко) е, според германскиот устав од 1949 година, шефот на владата на Германија. Историски гледано, канцеларијата еволуираше од канцеларијата на канцелар ( Kanzler, подоцна , што значи "канцелар на царството "), кој првично бил основан во Северногерманскиот Сојуз во 1867 година.
Уставот од 1949 година ја зголемил улогата на канцелар во споредба со Уставот на Вајмар во 1919 година, со тоа што канцеларот бил многу повеќе независен од влијанието на Претседателот и канцелар имал право да ги постави насоките за сите области на политиката, со што канцеларот станал вистински шеф извршен директор. Улогата е генерално споредлива со онаа на премиерот во другите парламентарни демократии.
8-ми и сегашен канцелар на Сојузна Република Германија е Ангела Меркел, која била избрана во 2005 година и повторно била избрана во 2009, 2013 и 2018 година. Таа е првата женска канцеларка од основањето на оригиналната канцеларија во 1867 година и е позната на германски како ', женската форма на '. Меркел е, исто така, првиот канцелар избран од падот на Берлинскиот ѕид кој се подигнал во поранешна Источна Германија.
Историја на позицијата
Канцеларијата на канцеларот има долга историја, која потекнува од Светото Римско Царство. Насловот понекогаш бил користен во неколку држави од германско говорно подрачје. Моќта и влијанието на оваа канцеларија варира со текот на времето. Ото фон Бизмарк особено имал голема моќ, но не бил до 1949 година дека канцеларот е основан како централен извршен орган на Германија.
Поради неговите административни задачи, шефот на параклисот на царската палата за време на Светото Римско Царство бил наречен канцелар. Архиепископот Мајнц бил германски канцелар до крајот на Светото Римско Царство во 1806 година, додека Келнскиот архиепископ бил канцелар на Италија и архиепископот на Трир од Бургундија. Овие тројца Архиепископи биле исто така принцови-избирачи на империјата. Веќе во средниот век канцелар имал политичка моќ како Вилигис од Мајнц (Archchancellor 975-1011, регент за Ото III 991-994) или Рајналд фон Дасел (канцелар 1156-1162 и 1166-1167) под Фредерик I.
Современата канцеларска канцеларија е основана со Северногерманскиот Сојуз, од која Ото фон Бизмарк станал канцелар на Конфедерацијата (официјална германска титула: Бундесканцлер ) во 1867 година. По обединувањето на Германија во 1871 година, канцеларијата станала позната во Германија како Рајхсканцлер (" Рајх канцелар", буквално "канцелар на царството"). Од усвојувањето на сегашниот устав на Германија ("Основен закон" или "Grundgesetz") во 1949 година формалниот назив на канцеларијата е уште еднаш Bundeskanzler (Федерален канцелар).
Во сега непостоечката Германска Демократска Република (ГДР, Источна Германија), која постоела од 7 октомври 1949 до 3 октомври 1990 година (кога територијата на поранешната ГДР била обединувана со Сојузна Република Германија), не постоела позицијата канцелар. Еквивалентната позиција била наречена или министер-претседател (министерпретседател) или претседавач на Советот на министри на ГДР (Vorsitzender des Ministersrats der DDR). (Види водачи на Источна Германија. )
Службен престој
Од 2001 година, официјалната резиденција на канцеларката е Федералната канцеларија ( Bundeskanzleramt ) во Берлин. Поранешниот седиште на Сојузната канцеларија, Палата Шаумбург во поранешниот главен град Бон, сега служи како средно официјално седиште. Повлекувањето на земјата на канцеларката е Шлос Мезеберг во државата Бранденбург.
Плата
Со одржување на трета највисока државна канцеларија на располагање во рамките на Сојузна Република Германија, канцеларот на Германија добива € 220,000 годишно и бонус од 22,000 евра, односно една и две третини од плата Б11 (според § 11 (1) а Федерален закон за министри –  Bundesministergesetz, BGBl. 1971 I стр.   1166 и прилог IV кон Федералниот закон за платите на службениците  –  Bundesbesoldungsgesetz, BGBl. 2002 I стр.   3020).
Put in bay
Путин Беј (Put-in-Bay) е село сместено на островот Саут Бес (South Bass Island), во населеното место Путин Беј, округ Отава, Охајо, САД. Многумина веруваат дека името потекнува од некои рани мапи од островот Саут Бас на кои пристаништето било именувано како Пудинг Беј, веројатно поради тоа што имал форма на вреќичка од пудинг. Населението во пописот во 2000 година изнесувало 128 жители. Селото одиграло значајна улога во војната 1812 година, како локација на ескадрилата на американскиот поморски командант Оливер Хазард Пери, кој испловил од пристаништето на 10 септември 1813 година за да се вклучи во Британската ескадрила северно од островот во битката на езерото Ири. Селото е популарна летна и рекреативно одредиште. Траектите го поврзуваат островот со островот Катаба, островот Келис, Порт Клинтон и Сандаски, Охајо.
Местоположба
Путин Беј се наоѓа 24 км северозападно од Сандаски, на 41°39'11" северно и 82°49'' западно. Според Американското биро за попис, селото има вкупна површина од 1,6 км2, од кои 1.3 км2 од островот е земја и 0.52 км2 е вода.
Демографија
На пописот од 2000г. во селото имало 128 луѓе од кои 67 домаќинства и 36 фамилии кои живееле во селото. Густината на населението изнесувало 279,2 жители на километар квадратен. Постоеле 179 станбени единици со густина во просек околу 390,5 од километар квадратен. Во однос на расната поделба во селото живееле 99,22% бело население и 0,78% од другите раси. Постоеле вкупно 67 домаќинства од кои во 16,4% имало деца под 18 години кои живееле со нив, 49,3% биле двојки во брак кои живееле заедно, 4,5% биле женски домаќинства без присуство на маж и 44,8% не живееле во фамилии. 41,8% биле домаќинства создадени од поединци и 6,0% биле составени од некој кој живеел сам и имал 65 години или повеќе. Просечната големина на домаќинствата била 1,91, а просечната големина на семејството била 2,59. Селото имало природен пораст на населението од околу 15,6% на возраст од 18 години, 4,7% од 18 до 24 години, 25,8% од 25 до 44 години, 38,3% од 45 до 64 години и 15.6% кои имале 65 години или повеќе. Средната старост била 47 години. На секои 100 жени имало 124,6 мажи. На секои 100 жени со 18 години или повеќе имало 116.0 мажи. Средниот приход на едно домаќинство во селото бил 52,917 долари, а средниот приход на една фамилија била 80,000 долари. Мажите имале среден приход од 47,083 долари наспроти жените кои имале 38,750 долари. Приходот по жител во селото бил 35,301 долар. Никој од населението ниту пак фамилиите не биле под линијата на сиромаштија.
Туризам
Примарна индустрија на островот како порано така и сега е туризмот. Сезоната на туризмот е помеѓу април и октомври. Најчести методи за транспорт до и од островот се фериботот, приватните хеликоптери и приватните бродови. Еден од најголемите хотели во светот, хотелот „Виктори“ ги отворил своите 625 соби за јавноста во 1892 година. Четирикатниот хотел бил опремен со 1000 места во трпезаријата. Меѓутоа на 14 август 1919 година огромниот хотел изгорел до темел. Денес само делови од основата можат да се видат на државното место за кампување. Во Путин Беј се наоѓа споменикот наречен “Победа на Пери и меѓународен мир” во чест на Оливер Хазард Пери кој на 10 септември 1813 година извојувал поморска победа над британските бродови во војната во 1812. Изградбата на споменикот започнала во 1912 година, а на 13 јуни 1915 година бил отворен за јавноста. Споменикот е висок 107 метри и е направен од 78 слоја на розов гранит, а врвот е направен од 11 тони бронзена урна. Неговата висина го прави највисоката отворена опсерваторија која е управувана од американската служба на националниот парк. Остатоците од шест воени офицери, тројца Британци и тројца Американци биле закопани под подот на споменикот. Други историски наоѓалишта: Има околу 200 жители со полно работно време, од кои повеќето остануваат на островот и преку зимата. На островот преку зимските месеци еднаш неделно со хеликоптер се пренесувале залихи и стока со краток рок на траење заедно со пошта, пакети и вработените во единствената банка на островот и така сè до почетокот на пролетта. Таму има едно училиште кое се користи од градинка до 12-то одделение и е на располагање за учениците од островите Мидл Бес и Норт Бес. Овие ученици пристигнуваат на островот со хеликоптер или брод преку замрзнатото езеро во зависност од сезоната и временските услови. Во Путин Беј има една самопослуга, една железарија, едно училиште во која е сместена една взаемна библиотека, една бензинска пумпа, пошта, една банка и две гробишта. Таму има два лиценцирани ресторанти, Дери Квин (Dairy Queen) и Сабвеј (Subway), но нема кино. На островот нема болница, но има итна медицинска служба која користи хеликоптери за итна интервенција и за транспорт до медицинските центри на критично заболените пациенти. Тој се наоѓа на аеродромот во Путин Беј. Од 1952г. до 1959г., како и во 1963г., на островот се одржале трки долги околу 4,8км. Во 2011 година трките повторно се одржаа на островот. Привремениот пат поставен на аеродромот во Путин Беј за време на овој настан во 2011 година бил важен чекор за враќање на вистинското старомодно тркање со коли во 2012 година. Американските момчиња извидници секоја година кампуваат во областа на Споменикот за Пери.
Крал Артур (појаснување)
Крал Артур е легендарен крал на Британија.
Крал Артур може да се однесува и на:
Св. Богородица (Љубаништа)
''' Св. Богородица ''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Љубаништа. Наоѓалиштето претставува црква од средниот век. На околу 500 м источно од манастирот Св. Наум, од северната страна на патот Љубаништа-Св. Наум се наоѓаат остатоци од црква со димензии од 20 × 15 м. На површината се среќаваат фрагменти од фрескоживопис.
Хилда Касели
Хилда Вилхелмина Јозефина Касели (1836-22 август 1903) била шведска реформаторка. Таа одиграла важна улога во дебатата за образовни теми и образованието на жените во Шведска кон крајот на 19 век. Таа служела како директор на Statens normalskola för flickor и заменик-директорка на Högre lärarinneseminariet, и била основач на редовните национални училишни состаноци за девојчиња, Flickskolemöte, во 1879 година.
Космос-1850
Космос-1850 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Лидија Емеренсија
'''Лидија А. Емеренсија''' (родена 1954 година во Аруба ) била гувернер на островот Бонаир од 1 март 2012 до 1 март 2014 година.
Емеренсија докторирала на Универзитетот во Утрехт и докторирала на Универзитетот Католике во Нијмеген. Пред да стане гувернер на островот Бонер, таа била член на факултет на Универзитетот во Аруба.
Вимјансо
Вимјансо (Vimianzo) — општина во покраината А Коруњаод автономната заедница Галиција, Шпанија. Зафаќа површина од 188,13 км2, а населението брои 8.475 жители (2004).
Џанг Гаоли
Џанг Гаоли (张高丽, пинјин: Zhāng Gāolí; р. ноември 1946) — тековен прворангиран вицепремиер на Кина и член на Постојаниот комитет на Политбирото на Комунистичката партија на Кина. До ноември 2012 г. бил партиски секретар на градот Тјенѓин, а до март 2007 г. ја имал инстата функција среде развојниот расцут на покраината Шандунг.
Живот и кариера
Џанг е роден во Ѓинѓанг, Фуџен. Во ноември 1973 г. се зачленил во Комунистичката партија (КПК). Судирал економија на Сјаменскиот универзитет во Сјамен (1965-1970).
Од 1997 до 2002 г. бил на важни функции во специјалната економска зона на Шенџен и покраинската управа на Гуангдунг, каде одиграл суштинска улога во стопанскиот напредок на подрачјето. Како економист, Џанг бил задолжен за економскиот развој на покраината Шандунг, каде служел како покраински секретар на КПК.
Пред одржувањето на XVII партиски конгрес, централното раководство направило прераспоред на функционерите, со што Џанг бил преместен како началник на крајбрежниот град Тјенѓин.
На XVIII Национален конгрес на КПК во 2012 г. Џанг е избран за член на XVIII Постојан комитет на Политбирото.
On 15 март 2013 бил назначен за прв вицепремиер на кабинетот на Ли Кеќанг.
Џо Фрејзер
Јозеф Вилијам Фрејзер, познат како димниот Џо (анг. Smokin' Joe), роден на 12 јануари 1944 во Беафурт, Јужна Каролина, починал на 7 ноември 2011 во Филаделфија, Пенсилванија, е поранешен олимписки (1964 година) и светски шампион во бокс, активен најмногу од доцните 1960-ти до средината на 1970-тите.
Фрејзер бил популарен шампион, претставувајќи се во многу улоги во холивудските филмови, а професионално можеби е најпознат по неговата трилогија на борби во првенството во тешка категорија со Мухамед Али, кадешто едниот или другиот го предизвикувале тогашниот сопственик на титулата, резултирајќи со драматични незаборавни мечеви.
Фрејзер имал сопствен стил на боксување, зависно од текот на борбата, бил познат и по силниот удар. Фрејзер е можеби најпознат по негови опасни задевања. Споредувајќи се со стилот на Али, тој бил многу блиску до идеалниот професионален боксер што некои во медиумите ги карактеризирале борбите како одговор на класичното прашање: „Што се случува кога боксерот ќе се сретне со силеџија?“. Фрејзер починал на 7 ноември 2011 од рак на црниот дроб.
Хутба
Хутба (арапски: خطبة‎‎) е муслиманска проповед која ја врши имамот за време на петочните пладневни молитви во џамиите, како и за време на празниците.
Лицето кое ја изложува хутбата се нарекува хатиб. Вообичаено хатиб е имамот, но понекогаш двете улоги може да бидат држени од посебни лица.
Хутбата ѝ претходи на молитвата. Хатибот се качува на минберот и од него стоејќи го држи говорот. Хутбата обично почнува со славењето на Алах и неговиот пророк. Петочната хутба е составена од два дела кои се разделени со краток момент на тишина и размислување. Искусен имам-хатиб често ја изложува проповедта во облик на римувана проза.
Хутбата исто така се чита во посебни случаи (избавување од суши, глад, епидемии, итн.). Во средниот век хутбата исто така била молитва за здравје на калифот и месниот управник.
Дора д'Истрија
Дора д'Истрија (22 јануари 1828, Букурешт - 17 ноември 1888, Фиренца), е псевдонимот на војвотката Елена Колцова-Мосалска, родена како Елена Гика, која била романски романтичен писател и феминистка од албанско потекло.
Како писателка таа беше првпат забележана во 1855, додека пишувала главно на француски јазик под името Дора д'Истрија. Таа објавила многу дела кои не само што го покажале нејзиното владеење на јазиците: романски, италијански, германски, француски, латински, стариот и новиот грчки и рускиот јазик, но исто така и познавањето на научните теми, нејзините либерални ставови за религиозните и политичките теми, како и талентот за дебатирање. Нејзиниот генерален поглед на светот бил космополитски, но таа исто така напорно работела за да се донесат ресурсите и технологиите достапни во Западна Европа во Источна Европа, и работеше за еманципацијата на својот пол.
Сенокос (Гостиварско)
Сенокос — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото Сенокос се наоѓа во северниот дел на Горен Полог во состав на Општина Врапчиште, до 2004 година во општина Неготино, недалеку од левата страна на автопатот Тетово - Гостивар. Сенокос е потпланинско село кое се наоѓа лево од реката Маздрача, на нејзиното слегување од Шар Планина. Всушност Сенокос е сместено во подножјето и допирот на источната падина на Шар Планина со котлинската рамнина на Полог. Околни села се Градец на североисток и Неготино на југозапад, со кое е речиси целосно урбанистички споено. Селото се наоѓа на 10 км оддалеченост од градот Гостивар. Сенокос е рамничарско на надморска височина од 570 метри. Водата за пиење се добива од бунари и еден јаз спроведен од Маздрача. На планинската падина избива извор наречен Лигата. Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 2,3 км2, на кои е застапено само обработливото земјиште кое зазема површина од 152 хектари. Топографските називи за месностите во атарот се: Поточан, Котари, Прекаче, Сандарица, Грамаде, Забел, Вели Врв, Рупа, Беленица (кој жителите Албанци го нарекуваат Беленец). Селото нема потези и атар на Шар Планина. За едно место на атарот жителите на Сенокос воделе спор со седното село Горјане. Според видот Сенокос е збиено село кое се дели на четири маала: Идризолар, Панцолар, Калиште и Цаколар. Низ селото води афалтниот пат кон шарпланинските села Ѓурѓевиште, Горјане, а кој пак се разгранува на повеќе земјени шумски, колски и коњски патишта и патеки кон билото и пасиштата на Шар Планина.