cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Руска инвазија на Украина (2022)
Други меѓународни и меѓувладини организации
Србија била помеѓу ретките европски земји кои се спротивставиле на санкциите кон Русија. Српскиот претседател Александар Вучиќ изјави дека неговата земја го поддржува суверенитетот на Украина, но дека ќе се грижи за интересите на Србија. Вучиќ, исто така, изјавил дека ќе го осуди руското признавање на независноста на сепаратистичките региони во источна Украина само доколку Зеленски на јавна телевизија ќе го осуди бомбардирањето на НАТО врз Југославија во 1999 година. Иако немало договор за санкции кон Русија, Србија сепак изразила жалење за настаните, опишувајќи ги Русија и Украина како пријателски држави и искажувајки ја целосната поддршка за територијалниот интегритет на Украина. Српската организација Жени во црно организирала антивоени демонстрации во Белград, а Српската православна црква организирала собирање хуманитарна помош.
Папата Франциск ја изразил својата „најдлабока тага“ во телефонскиот повик до Зеленски, кој му се заблагодари на папата за неговата поддршка. Вселенскиот патријарх Вартоломеј I, кој се смета за primus inter pares (прв меѓу еднаквите) во Православната црква и духовен водач на православните христијани, повикал на прекин на војната. Вартоломеј ја нарекол војната одвратна и изразил солидарност и поддршка со Православната црква на Украина. Московскиот патријарх Кирил објавил соопштение во кое го забележува „страдањето на луѓето“, повикувајќи ги сите страни „да направат сè што е можно за да избегнат цивилни жртви“, истовремено барајќи од Московската патријаршија да се моли за „брзо обновување на мирот“. Митрополитот Онуфриј, поглавар на Украинската православна црква на Московската патријаршија, изјавила дека војната нема оправдување.
Хакерскиот колектив Анонимус објавил кибервојна на Русија и успешно целејќи на мрежното место RT, а подоцна и веб-страницата на руското Министерство за одбрана.
Тсаи Инг-вен, претседателката на Тајван, рекла дека Тајван го осудува кршењето на украинскиот суверенитет и повика на мирно решавање на кризата. Министерството за надворешни работи на Тајван на 25 февруари објавило соопштение во кое ја осудува Русија и најавило санкции. На 26 февруари, Вадим Красноселски, претседателот на непризнаената држава Приднестровие, потврдил дека Приднестровие како мирољубива држава нема офанзивни планови, повикувајќи се на големото население на Украинци во Приднестровие и како се изучува украинскиот јазик во нејзините училишта. Исто така, на 26 февруари, Советот на Европа го суспендирала руското учество во Комитетот на министри и Парламентарното собрание. Генералниот секретар на Советот, Марија Пејчиновиќ Буриќ ја нарекла инвазијата „флагрантно прекршување“ и изјавила: „Ова е мрачен час за Европа и за се што таа се залага“.
На 27 февруари, Белорусија одржала уставен референдум кој теоретски и дозволило на земјата да пристапи до јадрено оружје од нивното откажување по распадот на Советскиот Сојуз. Резултатот бил под влијание на неодамнешните одлуки на претседателот Лукашенко.
Спортски и културни организации
Инвазијата влијаела на спортските настани и спонзорства. УЕФА објавила дека финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 2022 година ќе биде преместено од Санкт Петербург во Париз. Ситуацијата влијаела и на Големата награда на Русија во 2022 година за првенството во Формула 1 во 2022 година. Организацискиот комитет на Формула 1 изјавил дека внимателно ја следи ситуацијата во Русија. Возачот на Ред Бул Рејсинг и актуелен шампион Макс Верстапен изјавил дека не би било соодветно да се трка во Русија за време на инвазијата, додека возачот на Астон Мартин и четирикратен шампион Себастијан Фетел изјавил дека ќе ја бојкотира трката во Сочи. На 25 февруари, по кратко размислување, Формула 1 официјално одлучила да го откаже Руското ГП во 2022 година поради загриженост за безбедноста. Инвазијата влијаела и на учеството на Украина на Зимските параолимписки игри 2022 во Пекинг, Кина, при што претседателот на Меѓународниот параолимписки комитет Ендрју Парсонс го опишал транспортот на украинскиот тим во Пекинг како огромен предизвик.
Германскиот фудбалски клуб Шалке 04 објавил дека ќе го отстрани логото на Газпром, неговиот главен спонзор, од неговите униформи. Формула 1 тимот Хаас го објавил отстранувањето на спонзорството на Уралкали за време на третиот ден од предсезонските тестирања во Барселона.
Финскиот Џокерит и Летонскиот Динамо Рига објавиле одделно дека двата тима во хокеј на мраз ќе се повлечат од највисоката руска Континентална хокеарска лига.
Европскиот радиодифузен сојуз (ЕБУ) ја исклучи Русија од учество на Избор на песна за Евровизија 2022.
Протести
Рускиот добитник на Нобеловата награда за мир Дмитриј Муратов најавил дека весникот Новаја Газета ќе го објави своето следно издание и на украински и на руски јазик. Муратов, новинарот Михаил Зигар, режисерот Владимир Мирзоев и други потпишале документ во кој се наведува дека Украина не е закана за Русија и ги повикувале руските граѓани „да кажат не на оваа војна“. Елена Черненко, новинарка во Комерсант, распространила критички отворено писмо потпишано од 170 новинари и академици. Пратеникот на Државната дума, Михаил Матвеев, кој гласал за признавање на Народните републики Донецк и Луганск, подоцна ја осудил руската инвазија на Украина. Пратеникот на Државната дума Олег Смолин изјавил дека е „шокиран“ од инвазијата. Михаил Фридман, најбогатиот руски милијардер, повикал да се „запре крвопролевањето“.
Повеќе од 10.000 технолошки работници, 6.000 медицински работници, 3.400 архитекти, 2.000 глумци, режисери и други креативни личности и 1.500 наставници потпишале петиции со кои се повикува владата на Путин да ја запре војната.
Протести за поддршка на Украина избиле во многу градови ширум светот, вклучително и во Ерменија, Австралија, Азербејџан, Белорусија, Белгија, Босна и Херцеговина, Бразил, Бугарија, Канада, Хрватска, Данска, Естонија, Франција, Грузија, Германија, Грција, Унгарија, Исланд, Иран, Ирска, Израел, Италија, Јапонија, Казахстан, Малезија, Македонија, Молдавија, Холандија, Норвешка, Португалија, Романија, Словачка, Словенија, Шпанија, Шведска, Швајцарија, Тајван, Турција, Обединетото Кралство и САД. Во Чешка, околу три илјади луѓе протестирале на плоштадот Вацлав во Прага. На 27 февруари, повеќе од 100.000 се собрале во Берлин на протест против руската инвазија на Украина. За време на гласањето за уставниот референдум, белоруски демонстранти во Минск извикувале „Не на војната“ на избирачките места.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Монограм
Монограм е мотив направен со преклопување или комбинација на две или повеќе букви или други графеми кои сочуваат еден симбол. Монограмите често ги наоѓаме како иницијали на поединци или фирми, и можат да се користат како препознатливи лога.
Монограмот се користел и како потпис на уметнички дела и еснафите спроведувале мерки против неавторизирано учество во делата.
Монограмите со имиња на монарси се користат како јавни симболи во кралствата денес, како на пример на полициски значки. Ова ја назначува поврзаноста со владетелот.
Некои монограми како интеробангот не се употребуваат за фирми, туку како букви, интерпункциски знаци и слично.
Маркел Ирисар
Маркел Ирисар Аранбуру (Markel Irizar Aranburu; р. во Оњати, Баскија) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. . На Ирисар му бил пронајден и бил лекуван од рак на тестисите во 2002.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Битолски лакрдии
Битолски лакрдии — македонска телевизиска серија од 2003 година, сценарио на Иван Карадак во режија на Зоран Крстевски.
Даша од Севастопол
Дарија Лаврентиевна Михајлова (Дарья Лаврентьевна Михайлова) (ноември 1836 – 1892) била руска болничарска во текот на опсадата на Севастопол во Кримската војна. По овие настани, таа станала позната како Даша од Севастопол или Даша Севастополска (Даша Севастопольская). Се смета за една од основачите на современото болничарство, заедно со Флоренс Најтингел.
Животопис
Дарија Михајлова е родена во село во Казанската губернија. Татко ѝ бил морнар во  руската морнарица, и бил убиен во Битката кај Синоп во 1853 година. На 17 години била сирак кога избувнала Кримската војна во 1853 година.
Вилхелм Фрик
Вилхелм Фрик (Wilhelm Frick; 12 март 1877 — 16 октомври 1946) бил нацистички политичар, влијателен за времето на Третиот рајх.
NGC 148
NGC 148 — леќеста галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 148 се споменува и како ESO 410-20, MCG -5-2-17, AM 0031-320.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 148 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 148 има привидни димензии од 2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 34 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 47' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 148 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2053. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 351; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 19.
Список на државни водачи во 114 година
Ова е список на државни водачи во 14 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Нил Изворов
Нил Изворов бил преродбеник од Бугарија, учесник во борбата за независна бугарска црква. Во 1874 година како епископ на Бугарската егзархија тој станал унијат, а подоцна (1876 година) и апостолски администратор на бугарските унијати во Отоманското Царство. На крајот на својот живот повторно се вратил во православието.
Животопис
Роден е во градот Русе во август 1823 година под името Никола Димитров Изворов. На 21 ноември 1842 година тој станал монах во манастирот „Кокош“ во Никулицел, Добруџа каде останал до 1862 година. Во 1852 година бил ракоположен за свештеник од страна на грчкиот владика Дионисиј и станал архимандрит. Од 1863 година бил претседател на Русенската црковна општина и го назначил Драган Цанков за главен учител во Русе (1865 година). Во 1872 година бил поканет од Бугарскиот Егзарх, а во Цариград бил ракоположен за епископ на 8 јули 1873 година со титулата „Смоленски“. На почетокот на следната година бил испратен во Солун.
Епископ Нил заминал во Македонија без потребниот берат, што предизвикало протести од страна на Високата порта. Егзархијата, која била изложена на притисок во овој контекст се согласила да го отповика Нил, но тој одбил да се покори. Оваа ситуација била клучна за неговото преобратување во унијатството. Одбивањето е поврзано со неизвесната ситуација на бројните егзархиски општини во Македонија во процесот на нивното одвојување од Грчката патријаршија и бугарското очекување на преминувањето кон Бугарската егзархија. Во тоа време се ширеле гласина дека Егзархијата подготвувала договор со Патријаршијатата, според кој Егзархијата требало да се откаже од својата позиција во Македонија. Во врска со ова, рускиот амбасадор во Цариград, Граф Игнатиев, бил воздржат по прашањето за проширувањето на бугарски егзархиски влијанија во Македонија.
Согласноста на Егзархијата да го отповика епископот назад во Цариград била прифатена како знак за постигнат егзархиско-патријаршиски договор. Оваа акција предизвикала негативна реакција на шест општини (Солунска, Дојранска, Воденска, Кукушка, Струмичка и Малашевска). Тие почннале преговори со Изворов и добиле согласноста да остане нивен духовен водич. Како резултат на тоа, три од нив (Солунска, Воденска и Кукушка) побарале од Егзархијата да биде основана нова самостојна епархија, а епископ Нил да стане нивен митрополит. По негативниот одговор, општините се одлучиле закрајните мерки. Тие се обратиле прво кон англискиот конзул, за да бидат прифатени во Англиканската црква на чело со својот епископ Нил. По одбивањето на Англичаните тие се свртиле кон епископот Рафаел Попов, поглавар на бугарската Унијатска црква, кој одговорил позитивно и го прифатил Изворов за нивен духовен претставник.:
На крајот на зимата на 1874 година епископот Нил заминал од Солун за Цариград, каде што официјално го прифатил унијатството. Дозвола за да се врати во епархијата, тој сепак не добил и останал да живее во главниот град на Империјата. По смртта на епископот Рафаел Попов со декрет од 5 септември 1876 година на Светиот престол епископ Нил Изворов бил назначен за духовен поглавар на Соединетите Бугари. Во истата година на 21 септември тој официјално бил назначен за епископ. Во ноември отоманска влада издала берат, и Нил се вратил во епископското седиште во Едрене. По краток престој тој отпатувал за Кукуш во март 1877 година. За време на Руско-турската војна епископот Нил се вратил назад во Цариград. Во 1882 година е решено тој да биде назначен за Архиепископ и бил назначет за апостолски администратор на Соединетите Бугари во Цариград. Во почетокот на 80-те години настанува пресврт. Во пролетта на 1895 година, по долги флуктуации, архиепископ Нил поднесол барање до Светиот синод повторно да биде примен во Бугарската православна црква. По неговото повлекувањето во 1895 година, Нил Изворов останал во Софија. Починал на 13 март 1905 година и бил погребан во дворот на софиската црква „Свети Седмочисленици“.
Липе (река)
Извира од пограничниот дел на Тевтобуршката шума во Бад Липшпринге, недалеку од Падерборн. Тече во западен правец низ градот, па низ Липштат и потоа долж северната граница на областа Рур. Таму минува низ Хам, Линен, Халтерн и Дорстен, за на крајот да се влее во Рајна кај Везел.
Реката е во катастрофална еколошка положба поради отпадните води од фабриките и менувањето на коритото. Денес се преземаат извесни мерки за возобнова на фауната по нејзиното течение.
Салата од леблебија
Салатата од леблебија, понекогаш се нарекува хумус салата, користејќи го арапскиот збор хумус значејќи леблебија, ― салата во арапската кујна. Се состои од целосно варена леблебија, сок од лимон, лук, таан, сол, маслиново масло и ким.
Варијантите може да вклучуваат коријандер, слатка пиперка, куркума, бибер, сечкано нане, сецкан кромид или магдонос.
Салата од леблебија е јадена од веганите ширум светот.
Земен гас
Земниот гас (или природен гас) е јаглеводороден гас чија главна состојка е метанот. Тој е постојан придружник на нафтата. Се употребува како топлински и енергетски извор. Светските резерви на земен гас се проценува на 200 трилиони м3. Од овие резерви 50% од резервите се наоѓаат во Русија, 20% во САД, а 30% се во Кина, Холандија, Канада и други земји.
Алишовски Пат (Виничани)
Алишовски Пат – некропола од доцноатичкото време. Се наоѓа на 1 км северно од селото Виничани и зафаќа простор од околу 1,5 хектар. При обработувањето на земјата биле откриени повеќе гробови со конструкција од камени плочи и тегули. Насоченоста на гробовите е исток-запад.
Осојно Езеро
Осојно Езеро (познато и како: Извирско Езеро) — природно ледничко езеро на планината Кораб во Македонија. Се  наоѓа  веднаш  под врвот Бачилски Камен и трите природни леднички езера  Бачилско Езеро, Средно Езеро и Долно Езеро на надморска височина  од  1,620  метри. Сместено е во вдлабнатина на стрмна тераса која ги поврзува гребенот Осој на исток и врвот Бачилски Камен на запад. Самото езеро претставува извор на повремен поток кој претставува изворишна челенка на Изворскиот Поток кој пак е изворишна челенка на реката Рибница. Езерото се одликува со бистра вода и има променлив водостој, но воопшто не пресушува, а поради пропусливоста на стрмното земјиште над него прима вода од езерата погоре од него. Именувањето како Извирско Езеро доаѓа од фактот што самото езеро претставува извор и воедно може да е наречено според пределите Голем и Мал Извор, а може да се нарече и Осојно поради блискиот истоимен гребен.
Извор (Берско)
Извор (Λευκόπετρα, Левкопетра; до 1953 година Ίσβορος, Изворос ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото е оддалечено 10 километри јужно од градот Негуш, од источната страна на патот што води кон Кожани, на надморска височина од 290 метри, а во непосредна близина на левиот ракав на реката Бистрица. Сместено е на јужните падини на планината Каракамен.
Историја
Селото е доста старо, но било уништено за време на Негушкото востание во 1822 година. Било обновено во триесеттите години во век, кога биле сместени дваесетина бегалски семејства. Како такво, првпат е регистрирано во пописот од 1940 година.
Стопанство
Дел од атарот на селото се наводнува од водите на реката Бистрица, поради што има услови за земјоделство. Главно во селото се произведува овошје (најчесто јаболка), пченица и други земјоделски производи, а населението сосема делумно се занимава и со сточарство.
Население
По повторното населување на селото, овој пат со грчки бегалски семејства, селото за првпат се појавува во пописот од 1940 година, кога било забележано со 72 жители. Во пописот од 1951 година има 127 жители, во 1961 година има 124 жители, во 1971 година 71, во 1981 година 50, а во 1991 година 72 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 51 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 59 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Топљани, во кој покрај селото Извор се наоѓа и селото Топљани.
Максим V Цариградски
Максим V (Μάξιμος Ε΄; – ) бил православен христијански владика. Тој бил Вселенски патријарх од 1946 сè до 1948.
Животопис
Тој се родил како Максимос Вапорцис во северна Турција, во градот Синоп во Кастамонискиот вилает, на крајбрежјето на Црното Море. Тој најпрво се образовал, под заштита на митрополитот Германос Каравангелис од Амасија, во Теолошкото училиште на Халките, Истанбул.
Во 1918 бил назначен за ѓакон. Со ова напредување тој исто така станал учител во градското училиште во Тејра. Работел како архиѓакон под нарзор на митрополитите Грегориј Халкидонски и Јоаким Ефески. Во 1920 станал архиѓакон во самата Вселенска патријаршија.
Во 1946 тој станал цариградски патријарх. Тој бил познат по неговите „левичарски“ мислења и врски со московската патријаршија. Тој поднел оставка во 1948, официјално поради слабо здравје, додека неофицијално поради тоа што западните сили не ги одобрувале врските со советско-контролираната московска патријаршија. Тој бил наследен од архиепископот од Америка, Атинагора, и му било доделено името Ефески.
Починал во Швајцарија на 1 јануари 1972.
Салата од пченица
Салата од пченица ( султат камх) ― салата од видот арапскиот салати, тоа обично од пченица, пченка, домати, моркови, закиселени краставици, лимон, магдонос, маслиново масло и сол.
Вараждин
Вараждин — град во cеверниот дел на Хрватска, близу границата со Словенија. Претставува административно седиште на Вараждинската жупанија на 81 километар северно од Загреб.
Историја
Во 1756 година, Францис Надасди го избра Вараждин за свое живеалиште и градот стана главно место во Хрватска. Тука беше хрватскиот Сабор и кралскиот хрватски совет основан од царицата Марија Тереза.
Периодот на реформацијата и контра-реформацијата имаа големо влијание врз Вараждин. Со доаѓањето на Јесуитите, беше изградена гимназијата, а црквите и другите згради беа градени во барокен стил. Во 18 век Вараждин беше седиште на многу благородници и во 1756 тој стана административен центар на Хрватска. Пожарот во 1776 уништи поголем дел од градот, а тоа резултира со преселба на сите институции во Загреб.
Вараждин беше седиште на Вараждинската област во рамките на Австроунгарија.
Во 19 век градот беше комплетно изграден и проширен, со фабрики и трговски центри. Беа основани и театар, музичко училиште и противпожарна служба.
Во 20 век Вараждин прерасна во индустриски центар на Северозападна Хрватска. Во војната за независност на Хрватска, Вараждин страдаше само неколку дена, бидејќи големата ЈНА брзо се предаде, резултирајќи минимални жртви и штета.
Црква „Св. Димитриј“ (Новочеркаск)
''' Црквата Св. Димитриј во Новочеркаск ''' (Свя́то-Дими́триевский храм) е црква во Новочеркаск посветена на Димитриј Солунски. Се наоѓа на градските гробишта, па затоа понекогаш се нарекува и Гробната црква Свети Димитриј.
Историја
Во есента 1810 година, на теренот на градските гробишта била осветена дрвената црква Свети Димитрија.
Оваа дрвена црква постоела до 1861 г. Изградбата беше финансирана од Донски Козаци и разни трговци, а беше завршена во 1859 година.
Проектот го изработил познатиот архитект Иван Валпреде.
Во 1901 година во црквата било отворено парохиско училиште, кое функционира и денес.
Некогаш имала и капела посветена на споменот на Козаците кои загинаа во Првата светска војна.
По воспоставувањето на советскиот режим во Новочеркаск во 1920 година, црквата не била затворена и продолжила да работи.
Во 1999 година црквата била осветена и биле поставени шест нови ѕвона, а структурата била целосно обновена
Олена Викторивна Демјаненко
Олена Викторивна Демјаненко (  8 мај 1966 година )- Украински филмски режисер, продуцент, сценарист. Член на Националниот сојуз на кинематографери на Украина, Украинската филмска академија (од 2017 година) и Европската филмска академија (од 2018 година). Родена е на 8 мај 1966 година во Лавов. Во 1990 година дипломирала на Киевскиот институт за театарска уметност. Карпенко-Кари.
Јавна позиција
Во 2018 година, таа го поддржала апелот на Европската филмска академија во одбрана на украинскиот режисер Олег Сенцов, затвореник во Русија.
Гробовите (Виничани)
Гробовите – некропола од доцноантичкото време. Се наоѓа на десната страна од стариот пат за Велес, на местото каде што се двои патот за раселеното село Свеќани. Има видливи ѕидови – темели ѕидани од големи блокови со хидрауличен малтер. По површината се среќаваат грамади од градежен материјал. На овој простор е откриена голема ѕидана гробница.
Бошавија
Бошавија — историско-географска област во јужниот дел на Македонија. Областа ги опфаќа селата во подножјето на планината Кожуф, долж реката Бошава.
Петочна Вода (Кутлешево)
Петочна Вода — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кутлешево. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 150 м јужно од селото, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, тули, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
84П/Гицлас
84П/Гицлас е комета во Сончевиот Систем. Јадрото на кометата се проценува дека е со пречник од 1,8 километри.
На 11 јуни 2033 година, кометата ќе помине 0,0387 AU од астероидот 4 Vesta.
За време на појавувањето во 2020 година, нема да биде повеќе од 60 степени од Сонцето до септември 2020 година.
Список на државни водачи во 1885 година
Ова е список на државни водачи во 885 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Петка Римска“ - Враништа
Света Петка Римска, нарекувана и Света Петка Римјанка, — помала црква во селото Враништа. Црквата се наоѓа кај ОУ „Дедо Лазор Циркоски“.
Велушка Тумба
Велушка Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Велушина. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во непосредната близина на селото Породин, на 400 м од неговата јужна страна и на околу 2 км источно од селото Велушина. Претставува височинка - вештачки подигната тумба што личи на пресечен конус, со елипсовидна основа, поставена во правец исток-запад. Нејзините димензии изнесуваат: 250 м во должина, 150 м во ширина и 0,70 до 5 м во височина. Околниот терен е зарамнет и лежи во југозападниот дел на Пелагониската Котлина. Со оглед на перманентните земјоделски работи, со кои на првите слоеви на тумбата им се нанесени оштетувања, а и заради научниот интерес, во 1971 година се преземени заштитни ископувања кои подоцна, со мали прекини до 1984 година, продолжуваат како систематски. Со овие работи, главно изведени во средиштето на тумбата, е пронајден културен слој од 4 м исполнет со остатоци од живеeње распоредени во четири хоризонта, издвоени еден од друг со танки слоеви од насипана земја, хронолошки и културно поврзани. Во сите овие хоризонти се откриени остатоци од урнатини (куќен лепеж) и подови од куќи правоаголни во основата, градени од материјали и на начини карактеристични за неолитските живеалишта, со таа разлика што дрвената граѓа била масивна, а плетот како и да не бил практикуван. Подовите во последните два хоризонта биле од набиена глина, а во првите имале дрвена супструкција. Врз основа на подвижните наоди, а посебно на типолошките одлики кај керамиката (облици, орнаментика, техники на украсување), а потоа и кај култната пластика, во хронолшка смисла населбата е сместена во времето на постариот неолит. Стратиграфски најстариот хоризонт (IV) - Велушка тумба V, е од крајот на раниот неолит, хоризонтот III - Велушка тумба II, претставува преодна фаза, додека хоризонтите II и I, односно Велушка тумба III-IV, се од средниот неолит.
Амазон (регион)
Амазон е регион во Перу. Регионот се наоѓа во северниот дел од земјата и граничи со Еквадор на север и запад, со Ла Либертад на југ и со Лорето и Сан Мартин на исток. Главен административен центар на регионот е Чачапојас.
Географија
Регионот Амазон е воглавно покриен со прашуми и планински венци. Шумската зона доминира (72.93%) и се протега северно сè до границата со Еквадор. Планинскиот дел се наоѓа во јужниот дел од регионот и зазема само 27.07% од вкупната површина на регионот.
Долините и висорамнините во шумскиот дел му дале големо географско значење на регионот, но истото значење е зголемено со патните правци кои одат кон брегот, кои патем се пониски од остатокот на земјата. Така на пример, патниот правец Пасо де Поркулја е на надморска височина од 2.144 метри и тој е најнизок патен правец од сите перуански андски патни правци кои се поврзуваат со Пан-американскиот патен систем.
Список на општествени уредувања
Азбучен список со хиерархија
Ова е список на главни политички системи (признаени од политикологијата) по азбучен ред. Разните подвидови на системи се наведени под главните системи на владеење.
По пристап кон локална автономија
Овој список дава нагласок на различните пристапи кои една влада може да ги има кон поделбата на суверенитетот и автомонијата на регионите во рамките на таа држава.
По политичко овластување
Овој список ги наведува различните системи врз основа на поделбата на правото на глас.
Поврзано
Government
Телохранител (филм)
„Телохранител“ (англиски: The Bodyguard) — американски филм од 1992 година, во режија на Мајк Џексон. Главните улоги ги толкуваат: Кевин Костнер, Витни Хјустон и Гери Кемп.
Наводи
[Категорија:Филмови на Мајк Џексон]]
Бојана (река)
Устие
На устието во Јадранското Море се формира голем речен остров кој се вика Ада Бојана. Овој остров е познато туристичко место за камперите.
Еден од ракавите на реката Дрим се влева во реката Бојана.
Василиј Лебедев-Кумач
Василиј Лебедев-Кумач (Васи́лий Ива́нович Ле́бедев-Кума́ч; 5 август 1898, Москва — 20 февруари 1949, Москва) — истакнат руски поет и текстописец од времето на СССР и лауреат на Сталиновата награда (1941 г.)
Напишал голем број песни, од кој најпознат е торжествениот марш „Света војна“ (Священная война), „Песна за Татковината“ (Песня о Родине) и „Колку многу добри девојки“ (Как много девушек хороших), подоцна овековечена во танго-нумерата „Срце“ (Сердце) од кралот на руското танго, Петар Лешченко.
Златна топка
Златна топка (Ballon d'Or, често нарекувана и Најдобар европски фудбалер на годината) е фудбалска награда која се доделува секоја година. Златната топка се доделува на оној фудбалер за кого се смета дека покажал најмногу во претходната календарска година. Наградата ја воспоставил новинарот на France Football Габриел Хано, кој во 1956 ги замолил колегите да гласаат за најдобар играч на годината во Европа. Прв победник бил Стенли Метјуз од Блекпул.
Новинарите најпрво можеле да гласаат само за европските играчи кој настапуваат во европските клубови, што значи дека играчи како што биле Диего Марадона и Пеле не биле во конкуренција за наградата. Во 1995 со промената на правилото е дозволено гласање и за неевропските играчи кој настапувале во европските клубови. Прв неевропјанин кој ја освоил наградата по смената на правилото бил Жорж Веа од Милан веќе во истата година. Правилата биле повторно променети во 2007 како би во конкуренцијата влегле играчи од било која националност и од било кој клуб на светот. Автоматски се зголемил и бројот на новинари кој имаат право на гласање; 96 од целиот свет ги избрале својте најдобри 5 играчи, додека во 2006 тоа го направиле 52 од Европа.
Три играчи ја освоиле наградата трипати: Јохан Кројф, Мишел Платини и Марко ван Бастен. Платини е единствениот играч кој ја освоил наградата трипати по ред; наградата ја освојувал од 1983 до 1985. Роналдо во 1997 станал првиот Бразилец кој ја освоил наградата. Најуспешни се холандските и германските играчи кој највеќе пати ја освојувале наградата. Италијанските клубови Јувентус и Милан имаат највеќе победници. Последен добитник на златната топка бил Лионел Меси.
Ново име и награди
ФИФА во 2010 година ги споила својата годишна награда Играч на годината според ФИФА со Златната топка, и од тогаш постој ФИФА Златна топка (за фудбалерите), и Играч на годината според ФИФА (за фудбалерките).
Победи по фудбалери
Вклучително и фудбалерите кои ја добиле наградата само еднаш доколку покрај тоа, барем еднаш завршиле на второ или трето место.
NGC 6545
NGC 6545 — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6545 се споменува и како ESO 103-6.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6545 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6545 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Други поделби
Проучување на NGC 6545 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61551. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 455; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9063. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Такеда (клан)
Такеда (јапонски: 武田氏; Takeda-shi) бил јапонски клан, активен од крајот на хејанскиот период (794 - 1185 година ) до воспоставувањето на Шогунатот Токугава во 1603 година. Историско седиште на овој клан била покраината Каи, денешната Префектура Јаманаши.
Потекло
Такеда биле потомци на царот Сеива (850-880) и огранок на кланот Минамото од Минамото Но Јошимицу (1056-1127), брат на Минамото Но Јоши (1039-1106). Минамото Но Јошикијо (1075? – 1149?), син на Јошимицу, бил првиот кој го зел името Такеда.
Камакура до почетокот Азучи-Момојама периодотот
Во 12 век, кон крајот на Хеиан периодот, кланот Такеда ја контролирал провинцијата Каи. заедно со неколку други кланови, му помогнале на својот роднина Минамото Но Јоритомо против Таира во Генпејската војна. Кога Минамото Но Јоритомо бил поразен кај Ишибашијама во 1181 година, била побарана помош од Такеда Набујоши, а кланот Такеда испратил војска од околу 20 000 души како помош на Јоритомо. Такеда Набумитсу (1162–1248) му помогнал на кланот Хоџао во текот на војната Јокиу, а за возврат бил назначен за гувернер на провинцијата Аки. До периодот Сенгоку, Такеда биле сјуго (управници) на покраините Каи, Аки и Вакаса.
Периодот Сенгоку
Непосредно пред почетокот на периодот Сенгоку, кланот Такеда учествувал во задушувањето на бунтот на Уесуги Зенсху, кој бил главен советник на Ашикага Моцхиуји, непријател на централната власт. Во 1415 година, Моцхиуји, господарот на кланот Уесуги извршил одмазда врз Такеда. Оваа одмазда била почеток на долгото непријателство помеѓу Такеда и Уесуги кое траело околу 150 години и завршило кон крајот на периодот Сенгоку.
Такеда Шинген
Овој клан најголемата моќа ја достигнал за време на владеењето на Такеда Шинген. Шинген е роден во 1536 година. Неговото родно име било Харунобу, а будистичкото име Шинген започнал да го користи во 1559 година. Во 1541 година, Шинген го соборил својот татко и ја презел контролата над кланот Такеда.
Во 1554 година, за да ги осигура своите јужни и источни граници, склучил сојуз со Имагава Јошимото и Хоџо Уџијасу. Овој сојуз започнал да се распаѓа, кога Шинген склучил сојуз со Ода Нобунага, кој го уништил Јошимото во Битката кај Окехазам во 1560 година. Меѓутоа и овој сојуз се распаднал кога Токугава Иејасу, сојузник на Ода Нобунага, започнал акција за поделба на проивнциите на Имагава Јошимото - Суруга и Тотоми. Шинген имал исто така претензии над овие провинции и во 1570 година нападнал областа Суруга. Овој чекор на Шинген, го потикнал Токугава Иејасу да склучи сојуз со Уесуги Кеншин. Во 1571 година, дошло до судир помеѓу нив во провинцијата Тотоми, а Шинген ја нападнал територијата на Токугава Иејасу - провинцијата Микава.
Во 1572 година, Шинген започнал офанзива во правец на запад. Целта на овој поход не доволна јасна, меѓутоа најчесто се толкува како марш кон Кјото за да се елиминира Ода Нобунага, со што Шинген би воспоставил своја контрола над централните делови на Јапонија. Шингеновиите дејствија, неговите поранешни победи, особено победата над здружените сили на Ода Нобунага и Токугава Иејасу во Битката кај Микатагахара во провинцијата Тотоми го потикнале шогунот Ашикаги Јошиакиј отворено да истапи против Ода Нобунага, со што дошло до пад на Муромачи шогунатот. Поради болест, Шинген ги прекратил понатамошните напади и на пат кон дома на 13 мај 1573 година починал.
Пад на кланот
Шинген бил наследен од неговиот син Кацујори кој ја продолжил војната со Ода Нобунага и Токугава Иејасу. Борбите се воделе во провинцијата Тотоми. Меѓутоа, кога Кацујори ја нападнал провинцијата Микава, дошол во судир со здружените сили на Ода Нобунага и Токугава Иејасу. Во Битката кај Нагашина на 21 мај 1775 година, силите на Такеда биле катастрофално поразани. По битката, Кацујори успеал да се опорави од поразот, но тој немал популарност меѓу народот и немал влијание како што имале Ода Нобунага и Токугава Иејасу. Падот на Кацујори започнал со предавството на Хоџо Уџимасе кој преминал на страната на Ода Нобунага и Токугава Иејасу. Во почетокот на 1582 година, мајважните вазали на Кацујори преминале на страната на Нобунага, атој започнал силен напад врз териториите на кланот Такеда. Кацујори не можел да се спротивстави и на 3 април 1582 година извршил самоубиство. Неговите територии биле поделени помеѓу генералите на Нобунага, а кланот Такеда бил уништен.
Современ период
Такеда е често презиме во современа Јапонија, меѓутоа не секој кој го носи ова презиме потекнува од кланот Такеда. Всушност, голем дел од вистинските потомци на кланот Такеда имаат други презимиња, кои настанале при создавање на споредни гранки на кланот Такеда. Во периодот Токугава, неколку даимјонски семејства биле дирекни потомци на Такеда.
Крадачката на книги (филм)
Содржина
Лизел е храбра девојка, испратена во Германија, каде живее во семејство кое ја посвојува за време на Втората светска војна. Таа учи да чита со помош на своето ново семејство, а во тоа ѝ помага и Макс, еврејски бегалец кого го наоѓаат како се крие под скалите.
NGC 149
NGC 149 — леќеста галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 149 се споменува и како UGC 332, MCG 5-2-24, CGCG 500-44.
Откривање
Телото е откриено на 4 октомври 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 149 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 149 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 33 м 50,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 43' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 149 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2028. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 90; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2262. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1244.
Педро Роча (уругвајски фудбалер)
Педро Вирџилио Роча Франчети (3 декември 1942 – 2 декември 2013) бил уругвајски фудбалер кој одиграл 52 натпревари за репрезентацијата на Уругвај помеѓу 1961 и 1974 година.
Биографија
Тој е единствениот играч кој настапил на четири последователни светски првенства за фудбалската репрезентација на Уругвај : 1962, 1966, 1970 и 1974 година. Играл и во Копа Америка во 1967 година.
На клупско ниво тој го одиграл најголемиот дел од својата кариера за Пењарол и Сао Паоло во Бразил.
За време на неговиот престој во Пењарол, клубот освоил 8 титули во уругвајската лига (1959–1962, 1964, 1965, 1967, 1968), три Копа Либертадорес (1960, 1961, 1966) Копа Интерконтинентална во 1966 година и две во 1966 година. Копа Компетенца во 1964 и 1967 година.
Во 1970 година, Роча се приклучил на ФК Сао Паоло каде што му помогнал на тимот да го добие Кампеонато Паулиста во 1971 и 1975 година. Тој бил најдобар стрелец на првенството во 1972 година. Во 1977 година, неговата последна година со клубот станале национални шампиони за прв пат во својата историја.
Подоцна во кариерата играл за Коритиба каде го освоил шампионатот во Кампеонато Паранаенсе, Палмеирас и Бангу во Бразил. Неговите последни клубови биле Депортиво Неза и Монтереј во Мексико во 1979 и 1980 година.
Тој бил тренер на јапонскиот клуб од Џеј Лига Кјото Парпл Санга во 1997 година.
Тој боледувал од мезенцефалична атрофија, сериозна дегенеративна болест која влијаела на неговиот говор и движења, парализирајќи дел од неговото тело и врзувајќи го во инвалидска количка. Тој починал на 2 декември 2013 година во Сао Паоло, еден ден пред да наполни 71 година.
Почести
Пењарол
Сао Паоло
Список на државни водачи во 115 година
Ова е список на државни водачи во 15 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Калциум карбонат
Калциум карбонат е хемиско соединение со хемиска формула. Тоа е вообичаена супстанца која се наоѓа во карпите како минерал на калцит и арагонит (најзабележителен како варовник, кој е вид на седиментни карпи кои се состојат главно од калцит) и е главната компонента на лушпите од јајцата, лушпите од гастроподи, скелетите од школки и бисерите. Работите што содржат многу калциум карбонат или слични на него се опишани како варовнички. Калциум карбонатот е активна состојка во земјоделската вар и се создава кога јоните на калциум во тврда вода реагираат со карбонатните јони и создаваат бигор. Има медицинска употреба како додаток на калциум или како антацид, но прекумерното консумирање може да биде опасно и да предизвика хиперкалцемија и дигестивни проблеми .
Хемија
Калциум карбонатот ги дели типичните својства на другите карбонати. Особено
Калциум карбонат реагира со вода која е заситена со јаглерод диоксид за да формира растворлив калциум бикарбонат.
Подготовка
Огромното мнозинство на калциум карбонат што се користи во индустријата се екстрахира со рударство или вадење камен. Чистиот калциум карбонат (како за храна или фармацевтска употреба), може да се произведе од чист извор на камен (обично мермер).
Алтернативно, калциум карбонат се подготвува од калциум оксид. Водата се додава за да се добие калциум хидроксид, потоа јаглерод диоксидот се пренесува низ овој раствор за да се таложи саканиот калциум карбонат, кој во индустријата се нарекува таложен калциум карбонат (PCC) Овој процес се нарекува карбонација :
Во лабораторија, калциум карбонатот лесно може да се кристализира од калциум хлорид (CaCl2), со ставање на воден раствор од CaCl2 во сукатор заедно со амониум карбонат (NH4)2CO3. Во сушачот, амониум карбонат е изложен на воздух и се распаѓа на амонијак, јаглерод диоксид и вода. Јаглеродниот диоксид потоа дифузира во воден раствор на калциум хлорид, реагира со јоните на калциум и водата и формира калциум карбонат.
Структура
Термодинамички стабилната форма на во нормални услови е хексагонален β- (минерал калцит). Може да се подготват и други форми, колку што е погусто (2.83 g/cm3) орторомбична λ- (минералот арагонит) и хексагонален μ-, кој се јавува како минерал ватерит. Формата на арагонит може да се подготви со врнежи на температури над 85 степени °C; формата на ватерит може да се подготви со врнежи на 60 °C. Калцитот содржи атоми на калциум координирани од шест атоми на кислород; во арагонитот тие се координирани со девет атоми на кислород. Структурата на ватерит не е целосно разбрана. Магнезиум карбонат има калцитна структура, додека стронциум карбонат  и бариум карбонат  ја прифаќаат структурата на арагонит, рефлектирајќи ги нивните поголеми јонски радиуси.
Полиморфи
Калциум карбонатот се кристализира во три безводни полиморфи, од кои калцитот е термодинамички најстабилен на собна температура, арагонитот е само малку помалку, а ватеритот е најмалку стабилен.
Кристализација
Сите три полиморфи се кристализираат истовремено од водени раствори во амбиентални услови. Во водените раствори без адитиви, калцитот лесно се формира како главен производ, додека арагонитот се појавува само како помал производ.
При висока заситеност, ватеритот е типично првата фаза која се таложи, што е проследено со трансформација на ватеритот во калцит. Се чини дека ова однесување го следи правилото на Оствалд, во кое најнестабилниот полиморф се кристализира прво, проследено со кристализација на различни полиморфи преку низа од сè постабилни фази. Сепак, арагонитот, чија стабилност лежи помеѓу оние на ватеритот и калцитот, се чини дека е исклучок од ова правило, бидејќи арагонитот не се формира како претходник на калцитот во амбиентални услови. Арагонитот најчесто се јавува кога реакционите услови го инхибираат формирањето на калцит и/или промовираат нуклеација на арагонитот. На пример, формирањето на арагонит се промовира со присуство на јони на магнезиум, или со користење на белковини и пептиди добиени од биолошки калциум карбонат. Се покажало дека некои полиамини како кадаверин и поли(етилен имин) го олеснуваат формирањето на арагонит над калцитот.