Кејт_Бекинсејл
1998-2002 година: Одење во Холивуд
Во овој момент од нејзината кариера, Бекинсејл почна да бара работа во САД, нешто што изјави дека не било "свесна одлука"…"Мојот дечко имаше изведба во Бродвеј па затоа завршивме во Њујорк, а моите аудиции се случи да бидат за американски филмови". Таа глумеше спроти Клои Савигни во комедијата "Последните денови на диско"("The Last Days of Disco") од 1998 година. Филмот на Вајт Стилмен се фокусира на група дипломирани студенти од високо образовната институција на "Ајви Лиг"("Ivy League") кои се дружат на диско сцената во Менхетен во почетокот на 1980 година. Обидот на Бекинсејл за американски акцент беше широко пофален. Кенет Туран од весникот "Лос Анџелес Тајмс"("los Angeles Times") ја почувствува нејзината улога како заповедничката Шарлот да беше "прекрасно изведена". Тод Мек Карти од списанието "Варајати"("Variety") не беше импресиониран од филмот но забележа дека "надоместоци прават Бекинсејл да изгледа неверојатно во серија на црни фустани, чиј карактер може да ви оди на нерви, иако глумицата не". Со нејзината изведба заработи филмска награда од "Лондон Критикс Сркл"("London Critics Circle Film Award"). Исто така,таа година таа глумеше како Алиса книжевното дело "Тру Д Лукинг Глeс"("Through The Looking Glass") во продукција на Канал 4. Во 1992 година, таа се појави спроти Клер Дан во филмот "Броукдаун Палас"("Brokedown Palace"), драма за две американски тинејџерки присилени да се справат со тајландскиот правен систем на пост-дипломско патување во странство.А тогаш 23-годишната Бекинсејл глумеше тинејџеркано се пошегува дека "Не мислам дека некогаш сум била типична 18 годишна девојка, па дали сум била на 18 години или не, тоа ќе биде дел на улогата". Дан се надеваше дека ќе стане пријателка со Бекинсејл за време на снимањето, но таа и изгледаше како "комплицирана" и "избувлива". Мек Картни изјави "да се потврди нивниот статус како две од младите глумици на сцената денес што најмногу вреди да се гледаат", сметајќи ја Бекинсејл како "многу ефикасна во добивање слоевити карактерни цртии емоции". "Дан и Бекинсејл се исклучително талентирани млади глумици", изјави Томас, но "за жал сериозниот неразвиен контекст на сценариото ги поразува нивните значителни напори на секој чекор". Стивен Холден од весникот "Њуjорк Тајмс"("New York Times") мисли дека ликот на Бекинсејл "никогаш не е во центарот". Филмот “Златниот Пехар” од 2000 година ја обележи првата улогана Бекинсејл по раѓањето на нејзината ќерка. Продукцијата на филмската компанија "Мершант/Ајвори"("Merchant/Ivory") e врз основа на новелата на Хенри Џејмс, а исто така глумеа и Ума Турман и Џереми Нортам. Парнерот на Бекинсејл, Мајкл Шин, го удри Нортам на снимањето на филмот откако тој ја следеше до нејзината приколка да ја искара за заборавање на стих. Бекинсејл изјави дека "тој никогаш не удрил никој во својот живот порано и беше некако шокирачки, но на еден начин навистина го скрши мразот и се беше добро после тоа. Всушност добро си поминав на снимањето на филмот". Холден забележа дека "најголемото задоволство" на четирите водечки изведби припаѓа на британските членови, г-ца Бекинсејл и г-дин Нортам, кои се подобри од нивните американски колеги во слоеви на емоционално прикривање, додавајќи дека секое движење од изведбата на Бекинсејл "се запишува точно". Томас мислеше дека нејзината изведба ќе ја однесе до "ново ниво во кариерата". Ендру Сарис од весникот "Д Њуjорк Обсрвер"("The New York Observer") потврди дека таа "се доближува до заземање на возвишеноста на Меги, и покрај очигледниот факт дека ниту еден филм не може да го долови префинетото изобилие на прозата на Џејмс". Таа достигна слава во 2001 година, со главна улога во воениот епик "Перл Харбор"("Pearl Harbor") како медицинска сестра растргната помеѓу двајца пилоти, во улога на Бен Афлек и Џош Хартнет. Таа беше подготвена на планот од сценариото: "Толку е необично овие денови да се чита сценарио кое содржи толку старомодни вредности. Не морални, туку филмски вредности. Тоа е голем, убедлив еп...Едноставно никогаш немаш шанса да го сториш тоа". Режисерот Мајкл Беј првично се сомневаше за кастингот на глумицата: "Не бев сигурен во врска со неа на почеток...носеше црни кожни панталони на пробата и помислив дека е малку безобразна...беше лесно да се мисли за оваа жена дека е ороспија". На крајот тој реши да ја ангажира бидејќи "не е премногу убава". Жените се чувствуваат вознемирено кога ќе видат дека некој е премногу убав. Тој и кажа да ја намали тежината за време на снимањето. Во интервју од 2004 година глумицата забележа дека неговите коментари биле "вознемирувачки" и рече дека носела кожни панталони бидејќи "оснежуваше". "Не изгледаше како да ги имав моите прстени на брадавиците". Се чувствуваше благодарна што не морала да се справува со такви критики на помала возраст: Ако дојдев на проба на помала возраст и некој ми речеше, "Изгледате малку смешно, може ли да се ставите на диета?, можеби ќе скокнев од зграда. Едноставно немав доверба да го ставам тоа видик во то време". Сепак, зборувајќи во 2011 година, таа рече дека е многу наклонета на Беј. Филмот "Перл Харбор"("Pearl Harbor") доби многу мешани критики. Овен Глејбермен од весникот "Ентертејмент Викли"("Entertainment Weekly") го пофали "страствениот поглед, усните од рубин на Кејт Бекинсејл, ретката глумица чија интелигенција и дава сензуално цветање, таа е како Паркер Пози без иронија". А.О. Скот од весникот "Њуjорк Тајмс"("New York Times") забележа дека г-дин Бен Афлек и г-ца Бекинсејл прават што можат со нивните стихови, и сјаат со седефен сјај на вистинџки филмски ѕвезди. Сепак, Мајк Кларк од весникот "САД Денес"("USA Today") мислеше дека "обично привлечната Кејт Бекинсејл е “необјасниво прекриена", како нејзините колеги од болницата, под еден куп шминка која дури глумиците од минатото не носеле". Нејиното второ појавување во филм од 2001 година беше во романтичната комедија "Среќна случајност"("Serendipty") како љубовен интерес на Џон Кусак. Беше снимен веднаш по филмот "Перл Харбор"("Pearl Harbor") и Бекинсејл го почувствува тоа како "вистинско олеснување да се врати на нешто малку повеќе познато". Таран ја пофали "привлечната и веројатна "главна улога, додавајќи дека Бекинсејл го заслужува силниот впечаток што го остави во филмот "Студената Удобна Фарма"("Cold Comfort Farm"), "Златниот Пехар"("The Golden Bowl") и "Последните денови од диско"("The Last Days of Disco") откако "убаво се опорави" од нејзиното појавување во многу злобниот филм "Перл Харбор"("Pearl Harbor"). Клаудија Пјуг од весникот "САД Денес"("USA Today") мислеше дека "талентите" на Бекинсејл не биле искористени како ефикасни во било кој друг филм по "Студената Удобна Фарма"("Cold Comfort Farm"). Мек Картни ја смета за "енергична и привлечна" додека Елвис Мичел од весникот "Д Њуjорк Тајмс"("The New York Times") ја опиша како "прозрачна но решителна". Во некомплементарен преглед на филмот, Еберт ја опишува како "добра глумица, но не доволно добра за да ја игра оваа глупост". Во 2002 година Бекинсејл глумеше во филмот "Лорел Кањон"("Laurel Cannon") од Лиза Шолоденко, како морално строг академик која се смета себеси како повеќе привлечена кон нејзината идна свекрва. Самостојниот филм беше уште една можност за Бекинсејл да работи со Кристијан Бејл, нејзиниот партнер ос филмот "Принцот од Џатланд"("Prince of Jutland"). Ја сметаше нивната сексуална сцена за непријатна бидејќи го познаваше Бејл "уште кога имав 17 години. Да беше странец, ќе беше полесно". Додека изведбата на Франсис Мек Дорманд како мајка на Бејл беше шиоко пофалена, Бекинсејл доби негативни критики. Холден го сметаше филмот како "извонредно одигран, со исклучок на г-ца Бекинсејл, чија напнатост не изразува интимен живот". Шбарцбаун не беше одушевен од "здодевните" ликови и ја критикуваше особено "нервозната изведба на Бејл и Бекинсејл".