cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дебелика
Инвазивни видови
Одгледувањето на ова растение обично вклучува рачно влечење и многу често отстранување на новиот израсток, а трудољубивоста е клучот за успехот. Растенијата може да се убијат рачно со отсекување на корените 7-10см под површината на земјата за да се отстрани круната и да се спречи повторното ртење. Обработката често е неефикасна и може да им наштети на корените на растението домаќин, но, широколисните хербициди како што е глифосатот може да бидат корисни кога се внимава да не се прскаат лисјата на растението домаќин. Потребни се повеќекратни апликации за на крајот да се премести хербицидот во коренот и да се блокира производството на нови ластари. Дисперзираните семиња се одржливи многу години, па затоа е важно рачно отстранување на дебеликата пред производството на семето.
Ајмсбител (кварт)
Ајмсбител е еден од 105 квартови во округот Ајмсбител во Хамбург, Германија.
Историја
На 1 март 2008, квартот Ајмсбител изгубил дел од неговата површина за да се создаде квартот Штерншанце во округот Алтона.
Географија
Во 2006, според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот Ајмсбител имал површина од 3,2 км2.
Образование
Постоеле 8 основни и 3 средни училишта во квартот Ајмсбител.
Здравствен систем
Имало 52 дневни центри за деца, 202 лекари во приватни ординации и 16 аптеки.
Сообраќај
Квартот е опслужуван од железничкиот систем на подземната железница.
Според секторо за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот Ајмсбител биле регистрирани 16.871 приватно возила (311 возила на 1000 луѓе). Се случиле 244 сообраќајни несреќи, вклучувајќи 205 со жртви.
Маркулија (Арангел)
Маркулија („Маркова Кула“) или Меркулија — тврдина-крајпатна стража и градиште 1 км североисточно од селото Арангел и исто толку далеку од Србица, обете во Кичевско. Претставува истурена планинска гранка што завршува со заоблена чука 100 м високо над источниот раб на долината (872 м н.м.). Визуелно е поврзана со Кичево 10,5 км на југозапад. Стариот пат Кичево — Гостивар поминувал крај ридот и 7 км северно оттука го достигал планинскиот премин Кафа. Таму лежат и старите рудници на железо, додека рудниците на јаглен (површински копови) лежат 3 км јужно од Маркулија, во атарот на Осломеј.
Средновековни остатоци
На Маркулија веројатно само повремено постоела стража низ кризните години, којашто го контролирала важниот пат од Охрид преку Кичево кон Полошко и кон Скопје на север.
Јоргос Каминис
Јоргос Каминис (грчки: Γιώργος Καμίνης) е грчки професор по уставно право и градоначалник на Атина по одржаните колални избори на 15 ноември 2010 година. Тој бил грчки народен правобранител од април 2003 до септември 2010 година.
Јоргос Каминис е роден на година во. Судирал на Правниот факултет во Атина, каде истиот го завршил во 1980 година. Во 1991 година бил избран за асистент на Атинскиот универзитет, за да во 1998 година стане и доцент. .
На локалните избори кои се одржале во ноември 2010 година бил избран за градоначалник на Атина по вториот круг од гласањето, како кандидат на владејачката ПАСОК. Тојосвоил 52% од гласовите, победувајќи го Никитас Какламанис од Нова демократија. Тоа била првата победа на ПАСОК по дваесет години во престолнината на Грција, Атина.
2033
2033 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2033 година од новата ера, 33. од третиот милениум, 33. од XXI век и четвртта од 2030-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7541 и 7542 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6783 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5793 и 5794 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2786.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2033 година се протега во 4669 и 4670, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4729 и 4730 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2576. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1454 и 1455 исламска година.
Корека
Корека (Coreca), на месното наречје: Корака или Корика (Coraca, Corica) — поделок на општината  Амантеја во покраината Козенца, Калабрија, Италија. Сместена е недалеку од Кампора Сан Џовани.
Стопанство
Главна стопанска дејност на Корека е туризмот и хотелиерството, кое е развиено поради живописниот брег. Мошне посетувано место се Коречките Гребени, кое воедно е собиралиште на радиоаматерите. Има мали фабрики во кои се произведува грана, мебел и машинерија.
Населени места
Почнувајќи од 2017 г. одделот Корека се состои од следниве села:
Црква „Богородица Ангелска“
Главна црква е „Богородица Ангелска“ (Мадона дељи Анџели), изградена во 1965 г. во посовремен но скромен стил, и сместивост од 65 лица. Секоја година се селската слава (22 август) се одбележува со поворка по улиците.
Плоштад „Богородица Ангелска“
Сретселото го бележи плоштадот „Богородица Ангелска“, наречен по соседната црква и овенчан со статуа на Богородица.
Корачки Пештери
Значајно обележје на овој крај се Корачките Пештери, каде се ископувала железна руда уште од древно време. За време на Втората светска војна, истите служеле како засолниште за мештаните и складиште за британската и американската окупациона војска. Подоцна, сè до почетокот на XXI век во нив се одржувале божиќни и велигденски свечености.
Коречка кула или „Туриела“
Северно од самата Корека, на падините на ридот Тувуло се наоѓа кулата „Туриела“ е делумно срушена, забележителна по тоа што претставува мешавина од стилови со кои е преуредувана низ вековите. Служела како стражарница, вардејќи го местото од нападите на Арапите, Норманите и околните велможи, па сè до доаѓањето на германските, а потоа и британско-американските единици во Втората светска војна. Кулата е лесно пристапна од патот за Тонара на север и од патот од Маринела на југ.
144
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5652 и 5653 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4894 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3904 и 3905 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 897.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 144 година се протега во 2780 и 2781, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2840 и 2841 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 687. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 493 и 492 година пред хиџра.
Саксонија
Слободната Држава Саксонија (Freistaat Sachsen; Swobodny stat Sakska) — една од 16-те покраини на Германија, која се граничи со Бранденбург, Саксонија-Анхалт, Тирингија, Баварија, Чешка и Полска. Таа е десетта најголема германска покраина по површина со 18.413 км2 и шеста најнаселена (4,3 милиони) од шеснаесетте германски покраини.
Се наоѓа во средината на поранешното германско говорно подрачје во Европа, историјата на покраината Саксонија се протега повеќе од еден милениум. Била средновековно војводство, изборно кнежевство на Светото Римско Царство, кралство и од 1918 до 1952 и потоа повторно од 1990, република.
Површината на современата покраина Саксонија не треба да се меша со Стара Саксонија, област населена од Саксонците. Стара Саксонија се поврзува се современите германски покраини Долна Саксонија, Саксонија-Анхалт и вестфалскиот дел од Северна Рајна-Вестфалија.
Географија
Саксонија се граничи (од исток спрема стрелките на часовникот) со Полска, Чешка и германските држави Баварија, Тирингија, Саксонија-Анхалт и Бранденбург. Нејзиниот главен град е Дрезден. Од 1989, населението на државата во нејзините урбани центри било намалено како резултат на миграцијата во поранешна Западна Германија.
Главна оска на Саксонија е реката Елба, која поминува од југоисток до северозапад. Друга важна река, западно од Елба, е реката Мулде. Реката Лужичка Ниса, пак, ја формира германско-полската граница. Деловите источно од Саксонија се јужните делови на историскиот регион Лужица (Lausitz) и се нарекуваат Горна Лужица. Во овој регион живее малцинството Лужички Срби. Лужица е двојазичен регион.
Теренот се издигнува постепено од север кон југ, а кулминира во планинските венци на чешката граница. Рудните планини (Erzgebirge) се протегаат од Баварија до Елба. На исток постојат ридести предели познати како Лужички Планини.
Административна поделба
Во 2012 година досегашните три административни окрузи — Кемниц, Дрезден и Лајпциг — биле споени во еден заеднички округ Саксонија со седиште во Кемниц. Тој ги содржи вкупно десетте окрузи и трите слободни града.
Десетте окрузи во Саксонија се:
Постојат и три урбани окрузи (kreisfreie Städte), кои исто така имаат статус на округ:
Најголеми градови
Најголеми градови во Саксонија според проценките од 31 март 2012.
Економија
Саксонија има, по Саксонија-Анхалт, една од најдвижечките економии меѓу сојузните покраини на поранешната ГДР. Нејзината економија пораснала до 1,9% во 2010. Сепак, невработеноста останува висока, а инвестициите се дефицитарни. Источниот дел на Германија, освен Берлин, се квалификува како „Цел 1“ регион за развивање во рамките на Европската Унија и како резултат на ова има право да добива инвестициски субвенции до 30% до 2013.
Производителите на микрочипови близу Дрезден одлучиле на регионот да му го доделат прекарот „Силициумска Саксонија“. Издавачката индустрија и индустријата за порцелан во регионот се добропознати, иако нивните придонеси во регионалната економија не се значителни. Покраинската влада се обидува да го развие туризмот, особено во езерскиот округ Лаузиц (Лужица).
Саксонија објавила невработеност од 11,9% како просек за 2010, во споредба на просекот со поранешниот ГДР, кој бил 12% и 7,7% за цела Германија.
Историја
Саксонија има долга историја како војводство, изборно кнежевство на Светото Римско Царство (Изборно кнежевство Саксонија) и како кралство (Кралство Саксонија). Во 1918, по германскиот пораз во Првата светска војна, нејзината монархија била соборена и била основана републиканска форма на владеење под нејзиното моментално име. Државата била поделена на помали единици во текот на комунистичкото владеење (1949–1989), но била повторно основана на 3 октомври 1990 по обединувањето на Источна и Западна Германија.
Праисторија
Во праисториско време, територијата на Саксонија било место на едни од најголемите древни средноевропски монументални храмови, кои потекнуваат од 5-от век пред нашата ера. Познати археолошки места биле откриени во Дрезден и селата Ајтра и Цвенкау, близу Лајпциг. Словенското и германското присуство на територијата на денешна Саксонија започнало околу првиот век пред нашата ера. Делови на Саксонија биле под контрола на германскиот крал Марбод во текот на римскиот период. Во доцниот римски период, се појавиле неколку племиња познати како Саксонци, од каде државата (државите) го влече нивното име.
Војводство Саксонија
Првото средновековно Војводство Саксонија било во доцниот Ран Среден век, кое се појавило околу 700 година и се зголемувало, покривајќи голем дел од Северна Германија. Ги покривало областите на современите германски покраини Долна Саксонија, Северна Рајна-Вестфалија, Шлезвиг-Холштајн и Саксонија-Анхалт. Саксонците го прифатиле христијанството текот на овој период.
Додека Саксонците се соочувале со притисокот од Франките на Карло Вели, имале притисок и од Словените на исток. Територијата на Слободната Држава Саксонија била окупирана од Словените пред да биде повторно заземена од Германите. Наследство од овој период е лужичкосрпското население во Саксонија.
Свето Римско Царство
Територијата на Слободната Држава Саксонија станала дел од Светото Римско Царство од 10-от век. Во 10-от век, војводите на Саксонија биле исто така кралеви (или цареви) на Светото Римско Царство, сочинувајќи ја Отонската или Саксонска династија. Околу ова време, Билунгите, саксонско благородничко семејство, добило големи феуди во Саксонија. Всушност, царот им ја доделил титулата Војвода на Саксонија. Откако војдодата Магнус умрел во 1106, предизвикувајќи истребување на машката линија на Билунги, контролата на војводството му била дадена на Лотар Зуплинбуршки, кој станал цар за кратко време.
Во 1137, контролата на Саксонија преминала на династијата Гуелф, наследници на Вулфхилд Билунг, најстарата ќерка на последниот војвода Билунг и ќерка на Лотар од Зуплинбург. Во 1180 големи делови западно од Везер биле отстапени на келнските архиепископи, додека некои централни делови помеѓу Везер и Елба останале на Гуелф, подоцна формирајќи го Војводството Брауншвајг-Линебург). Останатите источни земји, заедно со титулата Војвода на Саксонија, преминала на династијата Асканија (наследници од Ајлика од Саксонија, помладата сестра на Вулфхилд) и биле поделени во 1260 во две мали држави Саксо-Лауенбург и Саксо-Витенберг, порано исто така именувана Долна Саксонија, подоцна [[Горна Саксонија]], подоцна оттаму имиња на двата царски окрузи. Саксо-Лауенбург и Саксо-Витенберг тврделе дека ним им припаѓа кнежевската привилегија за нивниот дел, но било прифатено само барањето на Витенберг, додека Лауенбург продолжил да го одржува своето барање. Во 1422, кога саксонската кнежевска линија од Асканијците исчезнала, Ерик V од Саксо-Лауенбург се обидел да ги обедини саксонските војводства.
Основање на втората саксонска држава
Саксонија-Витенберг, во денешната Саксонија-Анхалт, станала предмет на грофовијата од Мајсен, владеено од династијата Ветин во 1423. Така се воспоставила нова и силна држава, зафаќајќи големи делови од денешната Слободна Држава Саксонија, Тирингија и Саксонија-Анхалт. Иако центарот на оваа држава бил далеку на југоисток во поранешната Саксонија, се нарекувала „Горна Саксонија“, а потоа едноставно Саксонија, додека поранешните саксонски територии биле познати како Долна Саксонија.
Во 1485, Саксонија била поделена. Страничната линија на ветинските принцови ја добила Тирингија и основале неколку мали држави таму. Преостанатата саксонска држава останала сè уште посилно, станувајќи позната во 18-от век по нејзините културни достигнувања, иако била политички подредена на Прусија и Австрија, кои ја притискале Саксонија од двете страни.
Помеѓу години 1697 и 1763, изборните кнезови на Саксонија биле исто така бирани како кралеви на Полска во личен сојуз.
Во 1756, Саксонија се придружила на коалиција на Австрија, Франција и Русија против Прусија. Фридрих II Велики одбрал да нападне превентивно и да ја окупира Саксонија во август 1756, предизвикувајќи ја Седумгодишната војна. Прусите брзо ја поразиле Саксонија и ја припоиле саксонската војска во пруската. На крајот на Седумгодишната војна, Саксонија повторно станала независна држава.
Саксонија во 19-от и 20-от век
Во 1806, францускиот цар Наполеон го укинал Светото Римско Царство и му наредил на Изборното кнежевство Саксонија да премине во кралство. Изборниот кнез Фридрих Август III станал Крал Фридих Август I. Фридрих Август останал лојален на Наполеон за време на војните, кои ја зафатиле Европа во следните години; тој бил земен како затвореник и неговите територии биле одземени од Сојузниците во 1813, кои планирале анексија на Саксонија со Прусија. На крајот, со противење на Австрија, Франција и Обединетото Кралство на овој план, резултирало со враќање на Фридрих Август на неговиот престол по Виенскиот конгрес. Во тоа време во 1815, Саксонија била приморана да го предаде северниот дел на кралството на Прусија. Овие земји станале дел од пруската покраина Саксонија, дел од денешната Саксонија-Анхалт. Остатокот од Кралството Саксонија отприлика бил идентичен со денешната сојузна покраина.
Во меѓувреме, во 1815, јужниот дел на Саксонија, сега наречен „Држава Саксонија“ му се придружил на Германскиот Сојуз. (Германскиот Сојуз не треба да се меша со Северногерманскиот Сојуз спомнат подолу.) Во политиката на сојузот, Саксонија била засенета од Прусија. Кралот Антон од Саксонија, дошол на престолот на Саксонија во 1827. Кратко потоа, либералните притисоци во Саксонија се зголемиле и резултирале со револт во текот на 1830-та - година на револуција во Европоа. Револуцијата во Саксонија имала за последица донесувањето на Устевот на Државата Саксонија, кој служел како основа за владата во Саксонија до 1918.
За време на револуциите во Германија во 1848–49, Саксонија станала легло за револуционерите, со анархистите како што се Михаил Бакунин и демократите Рихард Вагнер и Готфрид Земпер, кои земеле учество во Мајското востание во Дрезден во 1849. (Сцени од учестовото на Вагнер во мајското востание во 1849 во Дрезден се презентирани во филмот од 1983, Вагнер, каде Ричард Бартон го глуми Рихард Вагнер.) Мајското востание во Дрезден го приморало кралот Фридрих Август II од Саксонија да донесе понатамошни реформи во саксонската влада.
Во 1854, братот на Фридрих Август II, Кралот Јохан од Саксонија, го наследил престолот. Учениот крал Јохан го превел Данте. Кралот Јохан наследил федералистичката и проавстриска политика во текот на почетокот на 1860-тите до почетокот на Австриско-пруската војна. За време на војната, пруските трпи ја зазеле Саксонија без борба и ја напаѓале тогашната австриска (денешна чешка) Бохемија. По војната, Саксонија била приморана да плати обесштетување и да му се придружи на Северногерманскиот Сојуз во 1867 г. Под услови на Северногерманскиот Сојуз, Прусија ја презела контролата на саксонскиот поштенски систем, железничките врски, воените и надворешните работи. Во Француско-пруската војна во 1870, саксонските трупи се бореле заедно со пруските и другите германски трупи против Франција. Во 1871, Саксонија се придружила на новосоздаденото Германско Царство.
До крајот на Втората светска војна во април 1945, американските трупи под водство на генералот Џорџ Патон го освоиле западниот дел на Слободната Држава, додека советските трупи го освоила источниот дел. Тоа лето, целата држава била во рацете на советските трупи како резултат на договорот од Лондонскиот протокол од септември 1944. Потоа Британија, САД и СССР преговарале на Потсдамската конференција за иднината на Германија. Од нивниот трилатерален Потсдамски договор, сите германски територии источно од линијата Одра-Ниса биле припоени од Полска и Советскиот Сојуз и, за разлика од повоената состојба по Првата светска војна, овој пат на припојувачите им било дозволено да ги протераат жителите.
Низ следните три години, Полска насилно ги протерала германските жители од новоприпоената територија. Откако трите сили од Потсдам понатаму се согласиле да прифатат во нивните окупациски зони повеќе протерани граѓани од други држави, владата во Прага им го одзело државјанството и имотот на над 3 милиони Чехословаци, поради нивниот германски мајчин јазик. Исто така, Саксонците морале да им обезбедат храна и сместување на сиромашните протерани граѓани, додека нивниот имот станал воен плен. Само мала саксонска површина, која се наоѓа источно од реката Ниса и во околината на градот Рајхенау (сега наречен Богатиња), била припоена од Полска. Советската воена администрација во Германија (SVAG) припоила мал дел од пруската покраина Долна Шлеска, кој останал со Германија западно од Ниса, во Саксонија.
На 20 октомври 1946, СВАГ организирал избори за саксонскиот покраински парламент (Landtag), кои не биле балансирани, бидејќи многу луѓе, кои сакале да се кандидираат биле одбиени и немале поддршка од комунистичката Социјалистичка партија на Германија (SED). Новиот саксонски министер-претседател (гувернер) Рудолф Фридрикс (SED, до април 1946 SPD), кој се сретнал со неговите баварски колеги од американската воена зона во октомври 1946 и мај 1947, ненадејно умрел по нејасни околности по еден месец. Бил наследен од Макс Зајдевиц, лојален на Јозеф Сталин.
Советскиот Сојуз поставил комунистичка влада во Германската Демократска Република во 1949, со Саксонија како нејзин дел, обезбедувајќи му на СССР сателит во срцето на Европа. Комунистичката влада официјално ја распуштила Слободната Држава во 1952 и ја поделени во три помали окрузи: Лајпциг, Дрезден и Карл-Маркс-Штат. Слободната Држава била повторно основана со малку изменети граници во 1990 по германското повторно обединување. И покрај поранешната шлеска површина на Саксонија, која главно била приклучена кон територијата на новата саксонска држава, Слободната Држава добила дополнителни области северно од Лајпциг, кои припаѓале на Саксонија-Анхалт до 1952.
Религија
Граѓаните на Саксонија припаѓаат на Евангелистичката Црква во Германија 20,9%,, на Католичката црква 3,6%. , додека 75,5% немаат никаква религија или практикуваат некоја друга.
Јазици
Најчестите дијалекти зборувани во Саксонија се комбинирани во групата на „тириншките и горносаксонските дијалекти“. Поради неправилната употреба на „саксонските дијалекти“ во разговорниот јазик, горносаксонската особина е додадена за да се разликува од старосаксонскиот и долногерманскиот. Други германски дијалекти говорени во Саксонија се дијалектите од Рудните Планини (Erzgebirge), кои се под влијание на горносаксонските дијалекти и дијалектите од Фогтландкрајс, кои се под влијание на источнофранкониските јазици.
Горнолужичкиот (словенски јазик) — сè уштре активно говорен во делови на Горна Лужица, во кои е присутно лужичкосрпското малцинство. Германците во Горна Лужица говорат различни дијалекти на нивниот сопствен јазик (Лужички дијалекти).
Туризам
Освен Дрезден и можеби Лајпциг, Саксонија не е првично одредиште за странските туристи. Областите долж границата со Чешка, како што се Лужичките Планини, Рудните Планини, Саксонска Швајцарија и Фогтланд, привлекуваат голем број на посетители, главно Германци. Саксонија има добро зачувани историски градови, како што се Мајсен, Фрајберг, Пирна, Бауцен и Герлиц.
Политика
Владата на Саксонија ја предводи министер-претседател. Од 28 мај 2008, министер-претседател на Саксонија е Станислав Тилих. Види: Список на министри-претседатели на Саксонија, за целосна листа.
Покраински избори 2009
Конзервативната CDU формирала коалиција со либерално-демократската FDP.
Смитов број
Смитов број — сложен број кај којшто збирот на цифрите е еднаков на збирот на цифрите на неговиот прост делител. На пример, 378 = 2 × 3 × 3 × 3 × 7 е Смитов број, бидејќи 3 + 7 + 8 = 2 + 3 + 3 + 3 + 7. Во случај кога делителот е повеќецифрен број, тогаш секоја од цифрите се зема предвид одделно. На пример, 22 се разложува на 2 и 11 и има три цифри: 2, 1, 1. Оттука, 22 е Смитов број затоа што 2 + 2 = 2 + 1 + 1.
Низата на првите Смитови броеви гласи:
Особености
Вејн Мекданиел во 1987 докажал дека има бесконечно многу Смитови броеви. Бројот на Смитови броеви помали од 10n за n=1,2,… изнесува:
Два последователни Смитови броеви (на пример, 728 и 729 или 2964 и 2965) се нарекуваат Смитови браќа. Не е познато колку Смитови браќа постојат. Почетните членови на најмалата Смитова низа n за n=1,2,… се:
Смитовите броеви може да бидат пресметани како производ со множител чиишто цифри се единици. Најголемиот познат Смитов број заклучно со 2010 година изнесува:
каде R1031 е број чиишто цифри се единици еднаков на (101031−1)/9.
Аргинин
Аргининот (со ознаки Arg или R) е една од дваесетте најчести природни аминокиселини. Нејзините кодони се CGU, CGC, CGA, CGG, AGA и AGG. Кај цицачите, аргининот се класифицира како полуесенцијална или условно есенцијална аминокиселина, во зависност од развојниот стадиум и здравствената состојба на единката. Младите единки не се во можност да ги подмират потребите за оваа аминокиселина, па затоа аргининот е есенцијален во исхраната на децата. Аргининот бил изолиран најпрво од екстракт од семе на лупинво 1886 од страна на швајцарскиот хемичар Ернст Шулце.
Структура
Аргининот се состои од 4 јаглероден алифатичен прав ланец, чиј краен дел е поврзан за комплексна гванидинска група. Таа е позитивно наелектризирана во неутрална, кисела, па дури и најалкална средина, што ги отсликува основните биохемиски својства на аргининот. Поради конјугацијата помеѓу двојната врска и осамените електронски парови на азотот, позитивниот полнеж е делокализиран, што овозможува формирање на повеќе водородни врски.
Физиолошка улога
Аргининот игра важна улога при клеточната делба, зараснувањето на раните, екскрецијата на амонијакот од телото, имуната функција и ослободувањето на хормоните. Во комбинација со проантоцијанидини или јохимбин, аргининот помага при ерективна дисфункција.
Придобивките од оралната ингестија на L-аргининот се:
Мечетка (регион Воронеж)
Мечетка е село во областа Бобровски во областа Воронеж, Русија.
Административен центар на селската населба Мечетски.
Приказна
Во XIV век на местото на селото Мечетка постоела татарска населба. По поразот на Златната орда, населбата била напуштена. Мавзолејот оставен по Татарите многу луѓе го замениле со џамија. Веројатно, реката, на еден од бреговите на која се наоѓал мавзолејот, поради тоа го добила своето име - Џамија. Денес, поголемиот дел од реката е или сув или мочурлив.
Во 1685 година, експедиција предводена од благородник Иван Жолобов ги истражувала земјите во близина на Битјуг. Тој го опишал татарскиот мавзолеј што го видел, а кој се наоѓал на местото на модерното село Мечетка: „Од левата страна, од степата Ногај, дојде реката Мечет и се влеа во Бетјук, но покрај неа нема шуми. А на врвот на таа река, од левата страна, е камена татарска џамија“.
Во 1686 година, првите жители на идната населба почнале да се населуваат на реката Битјуг, кои подоцна биле наречени сингл-дворци. Во 1746 година имало 130 семејства. Во 1701 година, со декрет на Петар Велики во 1699 година, селаните од палатата од северните области на Русија се преселиле во Мечетка. Во 1788 година, со напорите на парохијаните, била подигната камената црква Вознесение Господово. Тоа не преживеало до денес.
Во 1908 година започнала изградбата на нова црква, која во 1912 година била осветена во името на Митрофан од Воронеж. Во 1930 година црквата била затворена. Храмот најпрвин бил користен како клуб за колективна фарма, а потоа бил предаден на блиското училиште и користен од него како магацин. Во 1990 година, храмот бил префрлен на Воронежската епархија, а во 1994 година храмот бил признат како архитектонски споменик. Денес е познат како Храмот Сретенски ( Црква на Воведувањето Господово ). Во селото имало седумгодишно училиште.
За време на Големата патриотска војна, линијата на фронтот се наоѓала на неколку километри од Мечетка. Дел од населението било евакуирано во други села во регионот Воронеж.
NGC 7459/2
NGC 7459/2 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7459/2 се споменува и како UGC 12302, MCG 1-58-21, double system, contact.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7459/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7459/2 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 59,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 44' 58".
Други поделби
Проучување на NGC 7459/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70261. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 582. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 821.
Киндер квачка
„Киндер квачка“ — роман за деца на македонскиот писател Киро Донев. Книгата е објавена во 1999 година од Редакцијата „Детска радост“ при НИП „Нова Македонија“, а во рамките на библиотеката „Перуники“. Автор на дизајнот, ликовно-графичкото уредување и на илустрациите е Димче Исаиловски, а покрај основниот текст, книгата содржи и поговор со наслов „Раскажувањето како џиџанка од шарен филџан“, напишан од Оливера Ќорвезироска. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-479-3.
Содржина
Романот се состои од 13 глави:
Осврт кон делото
И во ова дело на Киро Донев се присутни неговите основни одлики — хуморот и шармот, и тоа во рамките на дадените прецизни дефиниции. Меѓутоа, во романот се среќава една нова одредница која може да се нарече „актуелност со намера или врзување за определено време со прецизна цел“. Уште со насловот, авторот ја почитува сегашноста на новите читатели и им нуди готова асоцијација од нивното секојдневие и така успева да ги заинтригира. Оваа постапка на посегање по актуелноста во обид директно да влијае врз рецепцијата авторот ја повторува и во содржината на романот. Слично на делото „Збркана сказна“ и овде авторот го применува верижното раскажување во кое претходното едноставно влетува во следното, но „Киндер квачка“ не е ниту имитација ни понеуспешно дело од „Збркана сказна“, туку во оовј роман авторот почнува да отстапува од својот модел на раскажување, т.е. го збогатува и го шири. Ослободувајќи се од рамката дадена во првите две глави на романот, кои се случуваат во градскиот амбиент, авторот ја пренасочува приказната кон природата и тоа го прави брилијантно. Исто така, ретко кој во македонската детска книжевност умее да портретира ликови од нашето време како што тоа го прави Киро Донев: бабата Добринка и дедото — необичниот учител од Моноблат се одлично претставени ликови-модели на стварноста на нашето време. Притоа, дозата на едукација во романот е хиперсензибилно определена и само ја збогатува, но не ја обременува, основната приказна. Близината на Илчо со дедо си, авторот ја прикажува без да посегне по вообичаените средства кои најпрвин ни паѓаат на ум, туку тоа го прави со повторување на случките од детството на овие два лика. Инаку, и во ова дело на Донев е застапена лиричноста во раскажувањето при што тој ја применува и постапката на поместување на стварноста, т.е. неосетно нарацијата ја поместува во пределот на иреалното (во сонот) и тоа без да го сигнализира сето тоа, па така всушноста ја поместува и ја проширува стварноста. Во тој поглед, Донев има длабок коцепт дури и кога манифестира нешто сосема спонтано. Во продолжение, во романот е присутна потребата на авторот однатре да го коментира своето дело: во последната глава, авторот, не како лик, туку како писател директно им се обраќа на читателите, сакајќи да оствари непосредност со нив. Така, тој го металитераризира текстот, со што остварува шармантност и ефектност, освојувајќи ги читателите. Најпосле, во романот се појавува една песна која е позната од неговото претходно творештво, а нејзиното одлично контекстуално вклопување во романот е доказ дека Донев не може да се ослободи од својата поезија.
Кетрин Хепберн
Кетрин Хјутон Хепберн (12 мај 1907 – 29 јуни 2003) беше иконска четирикратна американска оскарвка, општо позната по својата остра духовитост, ново-англиска отменост и бестрашна независност.
Легенда на екранот, Хепберн го држи рекордот за најмногу добиени оскари за најдобра глумица - четири од дванаесет номинации (Мерил Стрип моментално го држи рекордот за најголем број на номинации со четиринаесет). Хепберн има добиено и Еми награда во 1975 година за својата улога во Љубов во урнатините, а исто така номинирана е и за уште четири Емија и две Тони награди во текот на нејзината повеќе од 70-годишна глумечка кариера. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја прогласува Хепберн за најголема филмска ѕвезда во историјата според својата листа АФИ 100 години... 100 ѕвезди.
Хепберн го избегнувала Холивудскиот публицитет, и одби да конформира на очекувањата за жените. Таа била отворена, наметлива, атлетичарка, и носела панталони пред тоа да биде во мода за жените. Се омажила еднаш, како млада жена, но потоа живеела независно. А 26-годишната афера со Спенсер Трејси била скриена од јавноста. Со својот неконвенционален начин на живот и независен карактер што таа го донесе на екранот, Хепберн ја олицетвори "модерната жена" во Америка во 20-от век и е запаметена како важна културна фигура.
Светско првенство во фудбал 2022 - група A
Светско првенство во фудбал 2022 - група А била една од осумте групи на Светското првенство 2022 и во неа се натпреварувале домаќинот Катар, како и репрезентациите на Еквадор, Сенегал и Холандија.
Двете првопласирани репрезентации во групата, Холандија и Сенегал, продолжиле понатаму во осминафиналето.
Катар - Еквадор
<section begin=A1 /><section end=A1 />
Сенегал - Холандија
<section begin=A2 /><section end=A2 />
Катар - Сенегал
<section begin=A3 /><section end=A3 />
Холандија - Еквадор
<section begin=A4 /><section end=A4 />
Еквадор - Сенегал
<section begin=A5 /><section end=A5 />
Холандија - Катар
<section begin=A6 /><section end=A6 />
Црква Свети Александар Невски (Пружани)
Црквата Свети Александар Невски (белоруски: Сабор Аляксандра Неўскага) е православна црква кој се наоѓа во Пружани, Белорусија. Црквата била изградена во 1866 година.
Наталија Кучинскаја
Наталија Александровна Кучинскаја (родена на 8 март 1949 г.) - поранешна советска олимписка гимнастичарка. Таа освоила четири медали на Летните олимписки игри 1968.
Гимнастичка кариера
Во 1965 година, на 16-годишна возраст, Кучинскаја била државен шампион на СССР. На Светското првенство 1966, по освојувањето на втората државна титула, купот на СССР и изборното светско натпреварување, таа се етаблирала себеси како ѕвезда на советската екипа, освојувајќи три златни медали од четирите финални дисциплини (греда, двовисински разбој и партер), бронзен медал во прескок, и сребрени медали во поединечниот и екипниот повеќебој. Таа ја продолжила својата победничка низа во 1967 година, победувајќи на пред-олимпиското тест натпреварување во Мексико, а на државното првенство на СССР таа ги збришала своите сонароднички, освојувајќи ја титулата во повеќебој, како и златните медали во сите останати поединечни дисциплини.
На Летните олимписки игри 1968, Кучинскаја најверојатно била најпопуларен член на советската екипа. Таа го освоила бронзениот медал во повеќебој, зад Вера Чаславска и Зинајда Воронина; таа исто така допридонела во победата на советската екипа во екипниот повеќебој, го освоила златниот медал на греда и бронзениот медал на партер. Таа била наречена "Невестата на Мексико" и "Душата на Мексико" од воодушевените новинари и во нејзина чест била свирена песната, "Натали," за време на нејзиниот престој во Мексико.
Олимписките игри биле последно натпреварување за Кучинскаја. Во тоа време, нејзиното ненадејно повлекување од гимнастијата било поврзано со болест на штитната жлезда; во интервју кон крајот на 1990те таа изјавила дека ја изгубила својата мотивација во спортот.
Номвин
Номвин е голем атол кој е дел од Халовите Острови. Номвин е исто така име на селото и општината која ја сочинува атолот. Номвин е дел од сојузната држава Чук во Микронезија. Атолот се наоѓа на 9 км југозападно од Мурило и на 82 кмсеверно од Чук. Другиот атол од Халовите Острови е Мурило.
Онари
Онари е село и општина во сојузната држава Чук во Микронезија.
Тахаа
Тахаа (тахитски: Taha’a) е остров во западната група Заветрени Острови, дел од Друштвените Острови во Француска Полинезија, и прекуморска територија на Франција во Тихиот Океан. Островите Тахаа и соседниот Рајатеа во непосредниот јужен дел се затворени од страна на ист корален гребен и тие можеби некогаш биле еден ист остров. Тахаа брои 5.000 жители кои живеат на 90 км2 и достигнува максимална височина од 590 метри. Тој е познат и како "Ванила Остров" и произведува бисери од исклучителен квалитет.
Администрација
Административно, Тахаа и околните островчиња кои произлегуваат од коралниот гребен се комуна (општината) и дел на административната субдивизија Заветрени Острови, на Француска Полинезија. Тахаа се состои од следниве поврзани комуни:
Административниот центар на комуната Тахаа е населбата Патио.
Историја
Во времето на посетата на Капетанот Кук во 1769 и 1773, островот бил под окупација на Бора Бора воините.
Производство
Тахаа произведува 70-80% од ванилата на цела Француска Полинезија. Поради мирисот на ванила, Тахаа е познат и како "Ванила Остров". Тахаа освен ванила произведува и бисери со исклучителен квалитет.
Пристапност
До Тахаа и нејзините мали островчиња може да се стигне со брод и чамец од Рајатеа. Чамците ги оставаат посетителите на островче со плажа со мала лагуна со поглед на Бора Бора. Овие делови на Друштвените Острови се најмалку модернизирани.
Тахитски правопис
Тахаа на тахитски се пишува со користење на апостроф Taha’a (за да се истакне гласилната избувна согласка, како што се промовира од страна на Тахитската Академија и се прифаќа од страна на територијалната влада. ) Овој апостроф сепак често се испушта. Во старите патнички записи, транскрипција та Отаха понекогаш се користи.
Наводи
<references group="" responsive="">
Космос-959
Космос-959 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 октомври 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 811 км, а најмалото на 141.
Административна поделба на Тонга
Административната поделба на Тонга ги опфаќа првостепените и второстепените административни единици на оваа океанска држава. Првостепените административни единици се петте административни единици, или региони, а второстепени се дваесет и трите окрузи.
Поврзано
Тонга
Јавен обвинител
Јавен обвинител — единствен и самостоен државен орган кој ги гони сторителите на кривични и други со закон утврдени казниви дела и врши други работи утврдени со закон. Јавното обвинителство е исклучив субјект повикан и должен во името на државата и општеството и во нивен интерес да дава иницијатива за покренување кривично гонење. Тоа е орган на целата општествена заедница, а не само на определена политичко-територијална заедница. Во Македонија, собранието на Република Македонија е тоа што го именува и разрешува јавниот обвинител за време од шест години. Функцијата е инкомпатибилна со вршење на друга функција, професија или членство во политичка партија.
Сунг Џе-ки
Сунг Џе-ки (성재기 成在基, 11 септември, 1967 - 26 јули, 2013) — активист за човечки права, борец за правата на мажите и граѓански активист. Основач и водач на Здружението на корејски мажи (남성연대 男性連帶) од 2008 до 2013 година. На 45 години извршил самоубиство во реката Хан.
Златко Комадина
Златко Комадина (роден 24 октомври 1958) е хрватски политичар. Тој е заменик претседател на Социјалдемократската Партија на Хрватска и жупан на Приморско-горската жупанија.
Индијана Џонс: Крадците на изгубениот ковчег
„Индијана Џонс: Крадците на изгубениот ковчег“ (Indiana Jones: Raiders of the Lost Ark) — американски авантуристички филм на Стивен Спилберг од 1981 година, снимен по сценариото на Џорџ Лукас (кој е продуцент на филмот) и Филип Кауфман. Во главната улога се појавува Харисон Форд во улога на археологот и авантуристот Индијана Џонс. Меѓу глумците кои се пријавиле за улогата Индијана Џонс биле и Тим Матесон, Питер Којот и Том Селек. Најпосле бил избран Селек, но тој бил недостапен поради обврските во телевизиската серија Magnum, PI. Спилберг го наговорил Лукас да го ангаржира Форд, бидејќи продуцентите Франк Маршал и Кетлин Кенеди биле импресионирани од неговата изведба во улогата Хан Сол во филмот „Империјата го возвраќа ударот“.
Страшо Милошевски
Страшо Милошевски (р. година во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец и водител.
Филмографија
Милошевски ги остварил филмските улоги:
Индијана Џонс: Крадците на изгубениот ковчег
Премиерата на филмот се одржала на 12 јуни 1981 година. Филмот, снимен со буџет од 20 милиони долари, доживеал огромен успех, а со леснотија дошол на првото место во најуспешните филмови во годината, со заработка од 384 милиони долари. Во 1982 година бил номиниран за „Оскари“ во осум категории, вклучувајќи ја и номинацијата за најдобар филм, а освоил четири (најдобар звук, монтажа, визуелни ефекти и сценографија). Филмот постигнал голем успех меѓу публиката и критиката, па се снимија уште два продолженија: „Индијана Џонс и храмот на проклетството“ и „Индијана Џонс: Последната крстоносна војна“. Четвртиот дел на филмот, „Индијана Џонс: Кралството на Кристалниот череп“ својата премиера ја доживеа на 22 мај 2008 година.
Синопсис
Младиот археолог и стручњак за окултните појави, Индијана Џонс (го игра Форд) е повикан да го пронајде Заветниот ковчег во кој се чуваат десетте божји заповеди. Меѓутоа, ковчегот го браат и агентите на Хитлер, како и стариот непријател на Индијана Џонс, Рене Белок (го игра Фримен). Во потрагата по ковчегот, на Индијана Џонс му помагаат старите познаници Мерион (ја игра Ален) и Салах (го игра Рис-Дејвис) при што сите заедно доживуваат бројни авантури од Непал до Каиро...
1511
1511 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1511 година од новата ера, 511. од вториот милениум, 11. од XVI век и втора од 1510-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7019 и 7020 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6261 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5271 и 5272 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2264.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1511 година се протега во 4147 и 4148, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4207 и 4208 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2054. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 916 и 917 исламска година.
Онеоп
Онеоп е село и општина во сојузната држава Чук во Микронезија.
NGC 2604B
NGC 2604B — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2604B се споменува и како MCG 5-20-23, CGCG 149-49, KUG 0830+296.
Откривање
Објектот е откриен на 12 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.