cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дарја Домрачева
Кариера
Во август 2015 година, Домрачева решила да ја прескокне целата натпреварувачка сезона 2015–16 во Светскиот куп, откако и била дијагностицирана мононуклеоза еден месец претходно. По паузата поради мононуклеозата и бременоста, Домрачева се вратила на трките од Светскиот куп во јануари 2017 година.
На Зимските олимписки игри 2018, таа освоила сребрен медал во масовен старт, и бронзен медал во екипната штафета.
Нејзин тренер бил поранешниот светски и олимписки медалист, Клаус Зиберт.
Светски куп
Домрачева била севкупен победник во дисциплините потера и масовен старт во сезоната 2011–12 во Светскиот куп. Истата сезона, таа завршила на второто место во севкупниот пласман, заостанувајќи 28 бодови зад Магдалена Нојнер.
Во сезоната 2010–11, Домрачева била севкуен победник во масовен старт..
Најголем успех во Светскиот куп, Домрачева остварила во сезоната 2014–15, кога ја освоила титулата во светскиот куп со 1092 бодови, 48 бодови повеќе од второпласираната и двократна победничка Кајса Мекерејнен. Истата сезона, таа била севкупен победник во спринт.
Олимписки медали
6 медали (4 златни, 1 сребрен, 1 бронзен)
1572 во архитектурата
1572 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Градско мандолинско друштво „Свети Никола“ - Свети Николе
Градско мандолинско друштво „Свети Никола“ ― културно-уметничко друштво од Свети Николе. Здружението постои од 2004 година и работи со цел развивање на културата и музиката кај младите во градот и пошироко, преку одржување на редовни оркестарски проби и јавни настапи и концерти во градот, државата и надвор од неа.
Историја
Создадено е од членови ентузијасти во септември 2004 година, кои уште од најрана возраст се сретнале со мандолината и гитарата, музицирајќи во училишни оркестри под диригентската палка на музичкиот педагог г-дин Кирил Трајковски. Здружението е заведено во судскиот регистар во Свети Николе како Градско мандолинско друштво „Свети Никола“ - Свети Николе.
Претседатели на ГМД „Свети Никола“ - Свети Николе
Во осумнаесет годишното дејствување на ГМД „Свети Никола“ од Свети Николе на функцијата претседател ја извршувале:
Состав
Членови кои моментално свират во Мандолинскиот Оркестар:
Настапи и гостувања на ГМД „Свети Никола“
Секоја година од своето постоење мандолинското друштво ГМД „Свети Никола“ одржува „Новогодишен концерт“ во Свети Николе.
Настапи и гостувања:
Зоран Лазаревски - Паљото
Зоран Лазаревски - Паљо — македонски каратист, телоградител, велосипедист и независен кандидат за градоначалник на Општина Битола на локалните избори. Роден е во Битола, и од 1995 година го има отворено телоградителското студио „Паљо“ во Битола и е прогласен за прв апсолутен првак во телоградба во Република Македонија.
Вејце
Вејце — село во Општина Тетово, во околината на градот Тетово.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Нахијата Калканделен (Nahiye-I Kalkandelen) под името Вич со 70 семејства, 2 неженети и 5 вдовици, сите христијани. *Масакрот кај Вејце - На 28 април 2001 година, комбинираната патрола, составена од 16 припадници на безбедносните сили, и тоа 8 од Единицата за специјални намени „Волци“ при АРМ и 8 од Посебната единица на СВР Битола, во 17 часот тргнала на задача од касарната во Тетово и требало да се врати околу 20 часот. Биле распоредени по четворица во две лади ниви и два хамера. Пред селото Селце, кај чешмата, направиле мала пауза каде се сретнале со претходната патрола, која се враќала од селото Бродец. Во разговорот им сугерирале да се вратат зашто немало потреба да одат во Вејце, но тоа не било прифатено. Околу 17:45 часот патролата навлегла во тесна, непрегледна кривина. Кога првите три возила влегле во кривината, во вид на потковица, од три страни биле нападнати од терористи. Се пукало од золји, снајпери, бомби, рачни минофрлачи, пиштоли и друго автоматско оружје. По вооружениот напад, кој траел дваесеттина минути, врз мртвите тела бил извршен грозоморен масакр, а тројца сè уште со знаци на живот живи биле запалени.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 1.127 жители, од кои 1 Македонец, 1.114 Албанци и 12 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 848 жители, од кои 2 Македонци, 804 Албанци и лица без податоци.
Родови
Вејце е албанско село.
Според истражувањата од 1940-тите родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1995 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 848 гласачи.
Иселеништво
Пред да биде албанско селото, тоа било македонско православно. Сега се знае за православни иселеници во Призрен, Косово. Од муслиманите иселеници има во Тетово, Турција.
1571 во архитектурата
1571 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Словенска митологија
Словенска митологија (или словенска религија) — систем од верувања и обичаи на словенските народи кои еволуирале во текот на период од околу 3000 години. Се претпоставува дека некои нејзини делови датираат од неолитски, па дури и мезолитски времиња. Оваа религија поседува многу заеднички елементи со другите индоевропски религии.
Извори
За разлика од старогрчката и староегипетската митологија, не постојат оригинални записи кои сведочат за карактерот на словенската митологија. Иако постојат разни мислења, сѐ уште не е докажано дека Словените имале писмо пред нивната христијанизација; затоа, сите верувања и преданија се пренесувале од колено на колено и биле заборавени во текот на вековите по доаѓањето на христијанството. Пред тоа, ретки записи за словенската религија биле пишувани од христијанските мисионери кои и без друго не биле многу заинтересирани за паганските обичаи, и сигурно е дека нивните записи не се објективни. Пронајдени се археолошки наоди од типот на идоли и олтари, но тие само ги потврдуваат постоечките историски записи и не кажуваат ништо ново. Фрагменти од старите пагански верувања се одржани до ден денес кај народните верувања и обичаи, песни и сказни на сите словенски народи. Задачата на историчарите и фолклористите е да ги реконструираат старите митови и легенди од нивните современи остатоци - задача која е многу комплексна и тешка.
Пишани извори
Пишани извори за словенските верувања кои датираат пред преселбата на старите Словени сѐ уште не се пронајдени. Единствен исклучок би бил Херодот во чии Истории, тој спомнува племе по име Неури на далечниот север, каде мажите се преправале во волци неколку дена во годината. Некои истражувачи сметаат дека ова било словенско племе, бидејќи тој обичај може да има врска со верувањето во врколаци, додека други сметаат дека се работи за старословенски карневал во чест на богот Велес, каде група младичи талкале по селото преоблечени во волци. Меѓутоа сѐ уште не е утврдено дали Неурите имаат каква било врска со старите Словени.
За првпат словенската митологија дефинитивно се споменува во 6 век од страна на византискиот историчар Прокопиј, чиј Белум Готикум ги опишува верувањата на едно јужнословенско племе кое ја прешло реката Дунав и продолжило јужно до своето одредиште, сѐ за два дена. Според него, овие Словени верувале во единствен бог, господар на сите други, кој ги правел громовите и грмотевиците; иако историчарот не го споменува името на богот, од неговиот опис се гледа дека се работи за Перун. Исто така Прокопиј споменува разни верувања во демони и нимфи (т.е. самовили), но не споменува било кое друго име.
Во Русија постојат наоди дека се верувало во боговите Перун и Велес. Исто така Нестор Хроничарот го опишува пантеонот воспоставен од страна на Владимир I во Киев во 980 год. Овој пантеон се состоел од Перун, Хорс, Дажбог, Стрибог, Симаргл и Мокош. Хипатскиот кодекс од Првата хроника исто така го споменува богот Сварог, кој е споредлив со грчкиот бог Хефастион. Исто така интересен е источнословенскиот еп „Сказна за Игоровиот поход“ кој ги споменува Велес, Дождобог и Хорс. Оригиналниот еп датира од 12 век, иако постојат и мали несогласувања во врска со неговата автентичност.
Најбројните пишани извори зборуваат за западнословенското паганство, од кои најголеми се хрониката на Тиетмар Мерсемуршки, која датира од почетокот на 11 век, а опишува храм во градот на Радигост (Riedegost) каде бил славен големиот бог Сварогич (Zuarasic). Според Тиетмар, ова било најсветото место на паганските Словени и Сварогич бил нивниот најважен бог.
Исто така прилично вреден документ е Хроника Славорум напишан во доцниот 12 век од страна на Хелмонд, германски свештеник. Тој ги споменува 'ѓаволот' Црнобог (Zerneboh), богот Поренут, божицата Сива, некои повеќеглави богови чии имиња не ги знаел, и конечно, големиот бог Севид кој се славел на островот Риген, а според Хелмонд, бил најважниот бог на западните Словени.
Трет и веројатно најважен извор е данскиот хроничар Саксон Граматик кој во неговото дело „Дела на Данците“ (Gesta Danorum) опишува војна која се водела во 1168 год, од страна на данскиот крал Валдемар против Венедите од Риген, и нивиот пораз и уништувањето на великиот храм на Севид таму. Исто така Саксон детално ја опишува богослужбата на богот Севид, обичаите кои се однесувале на него и неговата висока четириглава статуа. Саксон споменува повеќеглави богови и кај другите словенски племиња: Руѓевит, Поревит и Порентиј.
Четврт главен извор се трите биографии на германскиот бискуп-воин Св. Ото, кој во раниот 12 век водел неколку мисии во регионот на словенските племиња крај Балтикот. Според ракописот, најважниот словенски бог бил Триглав, чии храмови се наоѓале во градот Шчеќин. Во градовите Волгаст и Хафелберг пак, бил славен богот на војната Геровит, т.е. Јаровит, веројатно Јарило од источнословенскиот фолклор.
Археолошки наоди
Пронајдени се статуи на неколку словенски богови. Во 1848 година на брегот на реката Збруч, пронајдена е висока камена статуа со четири лица и една камена капа. Заради неговата сличност со она опишаното во Риген, било заклучено дека се работи за статуа на Севид, иако не било јасно дали тоа е оригиналниот Севид од Риген. На други места се пронајдени неколку други повеќеглави статуи. Мала четвороглава статуа од 10 век, изделкана од коска била пронајдена меѓу урнатините на Преслав, престолнината на средновековна Бугарија. Двоглава дрвена статуа со големина на човек е пронајдена на остров во езерото Толенсесе близу Нојбранденбург: во средниот век, ова била земјата на словенскиот народ Доленци, чие име го носи езерото. Освен тоа, троглава статуа била откриена во Далмација (Хрватска), на еден рид, на која било напишано името Сувид, недалеку од врвот на планината Динара наречен Троглав.
Откриени се и остатоци од неколку други словенски светилишта. Извесни археолошки ископувања на ’ртот Аркона на островот Риген имаат дојдено до остатоци на големиот храм и градот кој соодветствува на оној опишан од Саксо. Во Новгород, најдени се и остатоци од стар олтар посветен на Перун. Олтарот се состои од широка, кружна платформа која ја опкружува статуата. Платформата е опкружена со ров со осум апсиди, каде се наоѓаат остатоците од жртвени олтари. Самата тврдина била мошне слична на други вакви пронајдени наоѓалишта.
Исто така се сметаат за значајни неколкуте грнци од 4 век од Черјаковата култура. Рускиот археолог Борис Рибаков има заклучено дека написите на нив се делови од словенскиот календар.
Словенската паганска традиција и христијанското влијание
Христијанизацијата на словенското население во Македонија од 7 век до средината на 9 век, била спроведувана спорадично на териториите коишто се нашле под непосредна управа на Ромејското Царство, што придонесувало за нивно постепено, но и потполно вклопување во ромејското културно и општествено–политичко ткиво, коишто придонесувале за зајакнување на меѓусебниот соживот меѓу словенското и ромејското население. За разлика од ова словенско население, слободното словенско население на поголемиот дел од територијата на денешна Македонија живеело во состав и под управа на сопствените племенско–политички сојузи, склавиниите, во чиишто области за време и по доаѓањето на Словените, во исто време со рушењето на христијанските храмови по македонските градови престанало да дејствува и да постои дотогашното црковно уредување. Од тие причини, словенското население по склавиниите во Македонија било во можност подолг период да ја слави и да ѝ служи на старата вера, што воопшто не му попречило при остварување на добрососедските односи со месното ромејско население, бидејќи во тие односи тоа станало своевиден проводник на влијание и на идеи во двете насоки. Што се однесува, пак, до покрстувањето на слободното словенското население од склавиниите, тоа се случувало постепено, бидејќи зависело, од една страна, од можностите на склавиниите да им одолеат и да се одбранат од сè почестите притисоци на ромејската војска, а од друга страна, од успехот на преземените воени походи на царевите.
Оттаму, верската потчинетост секогаш ја следела политичката потчинетост, а никако обратно или сама по или за себе, за што во својата „Тактика” известува и мудриот цар Лав VI (886 – 912), кадешто меѓу другото, со особена гордост пишува за делата на својот татко, којшто, успеал да направи:
„да они напусте старе обичаје и погрчивши их и подвргнувши их управљачима на ромејски начин, и подаривши им крштење, ослободи их ропства сопствених владара и научи их да се боре против народа непријатељских Ромејцима ...”, од кадешто произлегува дека потчинувањето секогаш му претходело на покрстувањето.
Сочуваност на древната паганска традиција
Потврда за сочуваноста на древната паганска традиција, освен во имињата на местата најмногу може да се најде во остатоците од древните верувања, низ содржината на старите митски повести, преку обредите и во оребдната практика, во фолклорни содржини, преживеани до денес, како и во предметите и делата. Дека е тоа така сведочи и една од фреските во гробниот параклис на големиот охридски чудотворец, исцелител и еден од седмочислениците, Свети Наум, посветена на впрегнувањето на мечката во ѕевгарот со волот, како дел од циклусот посветен на животот и чудата на светецот. Ова чудо било изведено или поттикнато на молба или по желба на орачот, којшто во неможност да си го заврши орањето, откако мечката му го изела едниот вол, му се пожалил на светецот. Овај, за да му помогне ја употребил својата чудотворна моќ со која ја покорил и ја натерал мечката да слезе од планината, по што ја вјармил во ѕевгарот со другиот вол по казна до крајот на животот да мора да ора, за да го окае направеното зло. Оттаму, заради покажаната чудотворна моќ при впрегнувањето на мечката како и пројавените слични чудесни знаци, Св. Наум го ставиле во редот на светителите покровители на домашните животни, какви што, покрај него, биле уште и Св. Димитрија, Св. Никола, Св. Ѓорѓи, и др.
Отпечатоците на влијанијата коишто старозаветниот пророк, а потоа и христијанскиот светител Илија ги оставиле врз паганската митологија на Словените на Балканот и пошироко, можат да се следат преку преданијата, приказните и легендите во коишто Громовникот Илија е претставен како типичен посредник меѓу луѓето и Господ. Во негова надлежност останале или биле пренесени истите старозаветни, но и пагански деjности со целосна власт врз атмосферските сили – громот, молњата, дождот и водите.
Месје 9
NGC 6333 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Змијоносец, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6333 се споменува и како M 9, GCL 60, ESO 587-SC5.
Откривање
Телото е откриено на 28 мај 1764 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6333 е од видот VIII. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,8 m. NGC 6333 има само една позната привидна димензија, која изнесува 12'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 19 м 11,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 30' 57"".
Агонистис (весник на грчката емиграција во Чехословачка)
Агонистис — е грчки весник, орган на политичката емиграција од Грција во Чехословачка. Во рамки на весникот излегувала и ревија на Македонски јазик, насловена како „Борец“. Оваа секција била уредувана од Димитар Величков (Велаки) и Динко Козинаков. Весникот излегувал еднаш годишно, почнувајќи од 1949 година.
Средно образование
Средно образование е степенот на образование по основно училиште. Средното образование е генерално завршна фаза на задолжителното образование. Меѓутоа, средното образование во некои земји се вклучува во периодот на задолжително, а во некои на незадолжително образование. Следната фаза на едукација е обично факултет или универзитет. Средното образование се одликува со преминот од типично задолжително, сеопфатно основно образование за малолетници кон изборно, селективно, високо образование (на пример, универзитет или стручно училиште) за возрасни. Во зависност од системот, училиштата од овој образовен степен се нарекуваат средни училишта, гимназии, лисеуми, колеџи, стручни училишта или подготвителни училишта, а точното значење на секој од овие поими варира помеѓу националните образовни системи.
Аргентина
Образовниот систем е бесплатен, а средното образование е задолжително.
Австралија
Училиште е задолжително во Австралија на возраст меѓу пет-шест / шеснаесет или седумнаесет години, во зависност од државата, каде во последниве години, во текот на три-четвртини од луѓето кои престојуваат до нивната тринаесетта година во училиште. Државните училишта се образоваат околу две-третини од австралиски ученици, со другата третина во независните училишта, процент за кој се зголемува во многу делови на Австралија. Државните училишта се слободни, иако повеќето училишта наплаќаат она што се познати како "доброволни" прилози, а независните училишта, како и религиозни и световните, наплаќаат школарина. Без оглед на тоа дали училиштето е владино(државно) или самостојно, потребно е да се придржуваат до исти програмни рамки. Повеќето ученици, тие во државните или независни училиште, обично носат униформи, иако постојат различни очекувања.
Секоја држава и територии има свој формат од 12 година Упис: •	Австралијанската главна територија: ACT 12 година сертификат •	 Јужна Австралија: Упис на Јужна Австралија / Јужна Австралија сертификат за образование (SAC/ SACE) •	 Северна Територија: Високо Средни студии сертификат / Сертификат за образование на Северна Територија (NTCE) •	Квинсленд: Сертификат за образование Квинсленд (QCE) •	Нов Јужен Велс: Сертификат за образование за Висока школа (HSC) •	Тасманија: Тасмански сертификат за образование (TCE) •	Викторија: Сертификат за образование Викторија (VCE) •	Западна Австралија: Сертификат за образование Западна Австралија (WACE)
Бразил
Во Бразил, средното училиште официјално е наречен Ensino Médio (порано Сегундо Грау) и е исто така неформално позната како colegial. Тоа е последна фаза на основно образование. Бразилското средно училиште трае 3 години, обидувајќи се да се продлабочи она што го научиле студентите во основните Ensino Fundamental образование. Бразилските средношколци се референцирани со нивните година - 1, 2 и 3 години.
За разлика од другите земји, бразилските студентите го немаат крајниот тест да се заклучат студиите. Нивното одобрување зависи само од нивната конечна оценка за секој предмет. Секој универзитет разработува детално свој тест за да одберат нови ученици - ова тестирање, вестибуларниот (vestibular), обично се случува еднаш годишно.Енем (Enem), што не е задолжителен државен испит, ги оценува средношколците во Бразил и се користи за пласман на приватни и јавни училишта.
Најдобрите резултати во вестибуларниот и во Енем и најдобрите универзитети се концентрирани на јужниот регион на земјата, главно во државите од Сао Пауло, Рио де Жанеиро, Минаш Жераис, Еспирито Санто, Рио Гранде, Санта Катарина и Парана, и во Федералниот округ. Недостатокот на финансиски средства, историски и општествени проблеми придонесуваат за слабата посетеност од страна на студентите, особено оние во јавните училишта. Сепак, некои од нив се национални модели, како на пример Colégio Pedro II, по името на царот од 19 век.
Приватни претпријатија, од друга страна, може да бидаt признатi како академски одлични или само како инвестиции во друштвено вмрежување. Распоредот се разликува од училиште до училиште. Но предмети, сепак, се напишани од Ministerio da Educação (Министерството за образование), кое ги нагласува тешките науки.
Образовната година започнува во февруари и завршува во декември; на институции им е дозволено да ги дефинираат нивниот точните датуми на почетокот и крајот. Тие, сепак, мора да обезбеди најмалку 200 дена на часови годишно.
Универзитетите се исто така поделени во јавни и приватни. На ова ниво, јавните оние кои се сметаат за одлични и нивните вестибуларен испит е високо конкурентен (на испитот за медицинскито училиште во UNICAMP може да собере 300 кандидати за место). За подобра подготовка, затоа, многу студенти се curso pre-vestibular (курс за универзитетска подготовка ), што е понуден од страна на големите приватни средни училишта.
Велика Британија
Во Велика Британија средните училишта нудат средно обрасование кое го покрива доцните години од школување. Држжавните среди училишта во Англија и Велс се класифицирани како или (изборни)гимназиски училишта, (не-изборни)општи гимназии, градски-технолошки колеџи или академии. Во Шкотска, има само два типа на државни школи, Римска Католичка или не-деноминационална. Повеќето средни училишта во Англија и Велс се општи. Гимназиите (граматички) се останати во некои окрузи во Англија. Академиите(порано познати како градски академии) се нов вид на школи претставени во 2000 година од страна на New Labour на Тони Блер. Независниите средни училишта ги земаат децата на возраст од 13 години.
Приватните училишта во Англија и Велс генерално сè уште се осврнува на годините од 7-11 како прва - петта Форма, или алтернативно приватни школи се осврнуваат на Година 7 како IIIrds(Thirds), Y8 како LIV (Пониска четврта), Y9 како UIV(Повисока четврта), Y10 како LV(Пониска петта), Y11 како UV(Повисока петта) и потоа Шеста-Форма. Англија, Велс и Северна Ирска Во Англија, Велс и Северна Ирска, учениците обично се префрлаат од основно училиште директно во средно на 11 годишна возраст. Во неколку делови од Велика Британија има middle schools(средни школи) за годините од 9-13(слични на Американските middle schools), и повисоки школи за годините од 13-18. Грст од 8-12 средни школи, од 12-16 или од 18 годишна возраст деца, сè уште постојат. Овие училишта беа прво претставени во 1968, и бројот на таквите растеше драматично преку 1970-те, о бројот на истите почна да се намалува од средината на 1980-те. Не е својствено, но некогаш средните училишта( одделно и во Јужно Западен Велс) исто така можат да бидат поделени на Повисоки ( години 13-16) и Пониски училичта (години 11-13). Едукацијата е задолжителна сè до крајот на 11 година( последниот Петок во јуни во академската година кога ученикот полни 16 години), и школувањето може да се продолжи на уште две години потоа. Традиционално петте години на задолжително средно школување во годините од 11 до 16 беа познати како "прва година" до "петта година" (и сè уште се во приватен сектор) но од Септември 1990 овие години беа пренумерирани како Година 7 до Година 11(Година 8 до Година 12 во Северна Ирска) со доаѓањето на Националната наставна програма. По Година 11 ученикот може да избере да остане на училиштето, да се префрли на колеџ, или да го напушти образованието и да почне да бара работа или да започне школување. Оние кои остануваат на училиште влегуваат во Година 12 и Година 13 (Година 13 и Година 14 во Северна Ирска). Овие години традиционално се познати како Шеста Форма("Lower Sixth" и "Upper Sixth"), и бараат од учениците да специјализираат од три до пет оредмети за нивните А-левели(A Levels). Во постојано зголемувачките броеви од 1990-те некои ученици исто така земаат повеќе стручни курсови на колеџи како што е BTEC или други слични квалификации. Ова е необично специјализирана наставна програма за оваа годишна група под интернационални стандарди, и скоро некои работи беа направени за да се зголеми бројот на предметите кои се учат. По добивање на релевантната А левел(A level) диплома или квалификација, ученикот може да се запише на универзитет.
Шкотска
Во Шкотска, учениците се префрлаат од основно во средно образование на или 11 или на 12 годишна возраст. Децата обично присуствуваат на истите средни училишта како своите врсници, како што сите средношколци имаат "прелиминарни дози". Децата или присуствуваат на Римска Католичка, или не-деноминационална школа во согласност со верувањата на нивните родители. Децата во Шкотска присуствуваат на средните училишта во текот на целото нивно образование, нема колеџи од вид на Шеста Форма во Шкотска. Првата и втората години од средно училиште(скратени С1 и С2) се продолжение на 5-14 наставна програма која започнува во основно училиште, по која учениците избираат кои предмети сакаат да ги учат со одредени задолжителни предмети како Англиски и Математика за С3 и С4. Овие се наречени Стандардни Одделенија, но некои школи користат Средишни курсови кои земаат две години за завршување со завршен испит на крајот од С4. По С4 некои ученици остануваат да се вработат или одат на понатамошни едукациски колеџи, како и да е овие денови најголем дел од учениците студираат за Highers, од кои пет се најчесто учени. Овие земаат година за да се завршат. По нив некои од учениците се одлучуваат да аплицираат за универзитети или остануваат и понатаму за 6 година, каде други Highers се добиваат, или Advanced Highers се учат. Поради природата на школување во Шкотска, додипломските програми траат четири години, како што матурата е нормално на крајот по завршувањето на highers во С6( години 16-17), кои се споредуваат со трите години во остатокот од Велика Британија. Како и инстукциите преку образованието на Англиски јазик, Gaelic medium education е исто така пристапно преку цела Шкотска.
Германија
Германскиот школски систем е бесплатен и задолжителен до 18 години. По Grundschule (основното училиште кое трае 4-6 години), наставниците препорачуваат секој ученик на една од три различни видови на средно образование. Родителите имаат последниот збор за тоа во кое училиште нивното дете ќе присуствуваат. •	Hauptschule - наменето за студентите кои одат во занаетчиството како што се градежништвото, по завршувањето на 9-то или 10-то одделение. Во текот на учењето во стопанството, потоа учениците присуствуваат на Berufsschule, двојно-стручно средно образование.Hauptschule е предмет на sigdren на имигранти со врсници, чиј германски јазик е слаб, што доведе до кругот на сиромаштијата. •	Realschule - наменето за студентите кои сакаат да чирак за чиновнически работни места каде не се бараат универзитетски студии, како што е банкарството; по завршувањето на 10-то одделение. Оние коишто го менуваат своето мислење и се одлучат да одат на универзите треба да продолжат по тестирањето на: •	Гимназија - академски подготвително училиште за ученици кои планираат да одат на универзитет или политехника. Некои нудат класично образование (латински, грчки), додека други се концентрирани на економија и слично. Наставниот план води до степенот Abitur неодамна беа намалени од 13то до 12то одделение ("Г-8", осум години од гимназијата).
На Gesamtschule (споредбено со американските училишта) ги става сите ученици во една зграда, комбинирани на три основни видови; овие сè уште се доста ретки.
Студентите со посебни потреби се запишуваат на Förderschule или Sonderschule.
Данска
Во Данска е задолжително да добијат образование одговарајќи на програмата на основното училиште до 10-тата година од средното образование. Од 2009 година, пак, беше исклучен, исто така, да присуствуваат на предучилишна. Исто така учениците можат да изберат и училиште до 11та година. После основното училиште дел од учениците одбираат на возраст помеѓу 15-19 обично да одат преку 3-година "Гимназијата", што е подготвителна за Универзитетот. Ако не посетуваат гимназија, најчестата алтернатива е да присуствуваат на стручната обука. Постојат повеќе од 100 различни стручни курсеви во Данска.
Индија
Во Индија, Индискиот Предуставен амандман во 2002 година, член 45 (член 36-51 се на Принципи на Директивата на Државната политика) на Уставот беше-"Член 45.Одредба за бесплатно и задолжително образование за деца.-Државата ќе се обиде да обезбеди во рок од десет години од отпочнувањето на овој Статут, за слободно и задолжително образование за сите деца додека тие не наполнат возраст од четиринаесет години. "Но, таа уставна обврска беше времено и повторно одложено - прво во 1970 година, а потоа да 1980,1990 и 2000 година. На 10-тиот петгодишен план визуелизира дека Индија ќе го постигне Универзалното основно образование од 2007 година. Сепак, министерот на Унијата за развој на човечки ресурси најави дека во 2001 година Индија ќе ја постигне таа цел само до 2010 година. (Деведесет и трети амандман) Бил, 2002, преномериран како Уставот (Амандман 86) акт, 2002 година, кој беше донесен на 12 декември 2002 година изјави: актот дополнително го измени Уставот на Индија. . Било да е тоа донесен од страна на Парламентот во педесет и третата година на Република Индија, на следниов начин: - 1. Краток наслов и отпочнување. (1) Овој закон може да се нарече Устав (Амандман Осумдесет и шестата) акт, 2002 година. (2) на стапувањето во сила на датум што централната власт може, со известување во Службен весник, да го наименува. 2. Вметнување на нов член 21А .- По членот 21 од Уставот, на следниов член се додава, односно правото на образование .- "Член 21A. Државата ќе им обезбеди бесплатно и задолжително образование на сите деца на возраст од 6-14 години на таков начин како држава може со закон, да утврди. ". 3.Замената на нова статија за член 45 .- За член 45 од Уставот, на следниов член да биде заменет, имено: - Резерви за раното детство,грижи и воспитување на децата на возраст под шест години. "Член.45. Државата ќе се обиде да им го обезбеди заштита на раното детство и образование за сите деца додека тие целосно се на возраст од шест години.". 4. Амандманот на член 51A. - Во членот 51A на Уставот, по клаузула (Ј), следната реченица се додава, и тоа: - ". Член (к) кој е родител или старател може да обезбеди можности за образование на неговото дете или, како што може да биде, одделение на возраст меѓу шест и четиринаесет години ".
Врз основа на Уставниот мандат предвиден во член 41, 45, 46, 21А и различни пресуди на Врховниот суд на Владата на Индија има преземено неколку чекори за искоренување на неписменоста, подобрување на квалитетот на образованието и да се вратат на училиште децата кои заминале од училиштето за една или повеќе причини.Некои од овие програми се Национално технолошка мисија, програма за исхрана и поддршка за основно образование, Национална отворена школа, шема за Оброк од средината на денот, Sarva Siksha Abhiyan и други државни конкретни иницијативи. Покрај тоа, со ова неколку држави имаат донесено закон да се обезбеди бесплатно и задолжително основно образование, како што се-Керала образование 1959 година, Закон на Пенџаб за основно образование за 1960 година, Закон на Гуџарат задолжителното основно образование 1961 година, Закон на УП Основно образование 1972 година, Закон на Раџастан за основно образование 1964 година, итн.
Меѓутоа, во Уставот на Индија и на Врховниот суд, имаат декларирано дека образованието сега е фундаментално право на луѓето од Индија,
Историјат
Како ветеран едуционист Шри Џ П Нек вели: "Во индиското општество, особено на хинду општество е исклучително нерамноправен, и овој (обезбедува еднаквост на образовните можности) е една вредност врз основа на кои општеството може да биде хуманизирано и зајакнато . Всушност, ова прашање е толку важно на индиското општество што не може ни да се надеваат дека ќе преживеат, освен врз основа на рамноправна реорганизација ". Помеѓу 1813 и 1921 година, британските администраторни воделе темели на современиот образовен систем. Директорот на позитивниот придонес на британските администратори на еднаквост беше да се даде на сите граѓани отворен пристап до образовните институции поддржани од јавните фондови. На пример, најлошите тешкотии можеби се сретнале со проблемот кога "недопирливи" касти дошле за образување.
Првиот тест стана во 1856, кога едно момче од недопирливи каста аплицира за прием во државно училиште во Dharwar. Тој бил одбиен на приемот на теренот дека тоа ќе резултира со повлекување на сите касти на Хинду децата од училиште, а со тоа и затворањето на самото училиште. Но одлуката беше остро критикуван од страна на генералниот гувернер на Индија, како и од страна на Судот на директори во источноиндиска компанија и јасна политика беше утврдено дека нема недопирливото дете треба да се одбие на приемот во приватно училиште, дури и ако тоа значи затворање на училиштето (Извештај на Индискиот образование на Комисијата, 1882). Британските администраторите на тој начин утврдени, цврсто и недвосмислено, на правото на секое дете без оглед на каста, пол или традиционални табуа, да побара прием во сите училишта поддржан или со помош на јавните средства. Британскиот администраторите одби да го прифати принципот на задолжително основно образование. Индискиот националистичка мисла, сепак, беше цврсто на ставот дека обезбедувањето на рамноправност на образовни можности мора да содржи одредени минимални општото образование за да бидат обезбедени за сите деца на бесплатна и задолжителна основа.Барањето е четири години на задолжителното образование (што ќе се обезбеди делотворна писменост) треба да бидат обезбедени за сите деца беше изнесен, за првпат пред индискиот образование на Комисијата од страна на доајенот на Индија, Dadabhai Naoroji во 1881 година. Gopal Кришна Gokhale кој ја пресели резолуцијата на оваа тема во Централниот Законодавно собрание во 1910 година и повторно се најде предлогот обезбеден за нацрт-законот во 1912 година, од кои не ги постигнаа своите цели. Во оваа фаза, тоа е просветлен да го прочитате, тогаш објавената индиска образовната политика, 1913 година. Тоа започнува како : "Неговото Царско Височество Кралот Император во одговарање на адреса на Универзитетот Калкута на 6 јануари, 1912 година, рече: - "Тоа е моја желба дека може да се шири над земјата мрежа на училишта и колеџи од кои ќе одат натаму лојални, машки и корисни граѓани, може да се одржи во сопствените индустрии и земјоделството и на сите струки во животот. Исто така е мојата желба, дека во домовите на моите Индиски предмети може да се осветли и нивниот труд засладен со ширењето на знаење со сите што следува во воз, на повисоко ниво на размислување, смиреноста и на здравјето. Тоа е преку едукација дека мојата желба ќе биде исполнета, а причината за образование во Индија никогаш нема да биде многу блиску до моето срце. "
Владата на Индија, одлучија, со одобрение на државниот секретар на САД, да им помогне на локалните власти, со помош на големи грантови од царските приходи ако средствата стануваат достапни, сеопфатниот системи за продолжување на образованието во неколку провинции. Секоја провинција има свој образовен систем, кој израсна во локалните услови и да се запознаеме со луѓето, како дел од нивната општа благосостојба. Со оглед на различните социјални услови во Индија нема во практика да биде еден збир на прописи и една стапка на напредок за цела Индија. Дури и во провинциите има простор за поголема разновидност во типови како институции кои постојат и денес. Владата на Индија немаат желба да го лиши локалните власти од интерес и иницијатива во образованието. Но, важно е во интервали за да ја видите образовната политика во Индија како целина. Принципи, со лого на образованието во поширок контекст и во современи услови и концепции, на orientalia и на посебните потреби на седиштето на заедницата, беа дискутирани на три важни конференции на експерти и претставници и не-официјални претставници одржувани во последните две години. Овие принципи се основа на прифатена политика. Колку тие во секое време може да се најдат локалната апликација мора да биде утврдена во врска со локалните услови.
На прашањето задолжително и бесплатно основно образование, политиката, изјави: Во јавната побарувачка за задолжително продолжено основно образование сепак расте, а меѓу 1918 и 1931година беа донесени закони за задолжително средно образование за повеќето делови од земјата од страна на новоизбраниот државни законодавства во кои Индијанците беа во мнозинство. Во 1937 година, Махатма Ганди ја поднесе неговата шема на основно образование според кои образованието на седум или осум години времетраење беше да бидат обезбедени за сите деца и нејзината содржина беше да се биде револуција од зградата што е круг на општествено корисни продуктивни занает. Како резултат на сите овие напори, идејата е дека тоа е должност на државата да им обезбеди бесплатно и задолжително образование за сите деца до тие на возраст од 14 години беше прифатено како национално важен аспект на севкупниот напор да се обезбеди еднаква можност. Под мудро раководство на Сер Џон Сарџент, тогашниот образовен советник на Владата на Индија, овие идеи беа прифатени од страна на британската администраторите и пост-воениот план на развојот на образованието во Индија (1944) познат кај народот како Сарџент план, стави напред предлози за да обезбеди бесплатно и задолжително основно образование за сите деца во возрасната група 6-14 во период од 40 години. (1944-1984). Националистичката мислење не го прифати овој долг период, како и комисијата под претседателство на Б Г Кер предложи оваа цел би можело и треба да се постигне во рок од 16 години (1944-1960г.). Тоа беше оваа препорака која на крајот беше инкорпорирана во Уставот, како директива на Принцип на државната политика. Тоа беше не така само идеална изјава, но добро обмислено формулирање на политиката, која уште да се спроведе преку значителна компонента беше да се обиде да се постигне до 2000 година во рамките на Образование за целиот план.
Јадро на наставната програма е нагласено на ниво во основното училиште. Ова е внимателно планирана програма која во содржина е во споредба со оние кои се усвоени во голем број на други земји. А основни заеднички може да помогне во надминувањето на разликите меѓу образовните можности на урбани и рурални луѓе, и на мажите и жените, но тоа не може да ги елиминира тие тешкотии, освен ако стапката на писменост се подобри, поголемо учество се случува во училиштето и други промени се случуваат во општеството. Во прилог на редовно статистичко вратениот систем, кој редовно се собираат и објавуваат под насловот образование во Индија секоја учебна година (него не постојат класично 16 маси. Овие статистички податоци се исто така проследени со 5 или 6 илустрации), исто така има и две експертски институции подпокровителство на Министерството односно развој на човечки ресурси.Националниот совет за образовни истражувања и обука (NCERT) и Националниот институт за образование за планирање и администрација (NIEPA) кои вршат редовни истражувања и анкети, и детални анализи.
Образование на возрасни - Историска позадина и преглед на достигнувањата
Искоренување на неписменоста е една од големите национални прашања на Владата на Индија од независноста. Во текот на првиот пет годишен план, програмата за социјална едукација, вклучувајќи ги и писменоста, беше воведена како дел од програмата за развој на заедниците (1952г.). Различните типови на напори биле направени од страна на државите за ширење на писменоста. Меѓу овие, Грам Шикшан мокин започна во Округот Сатара Махараштра во 1959 година беше една од успешните масовни кампањи. Тоа насочи кон заокружување на писменоста и работата на село по село во краток период од 3 до 6 месеци, преку почесните услуги на наставниците од основно и средно училиште и учениците од средните училишта, поддржано од целата заедница. Со тоа се постигна еден добар дел од успехот, но страдаше од недостаток поради финансиски ограничувања и некои од нивните добри работи беа изгубени како последица. И покрај овие различни иницијативи програмата на писменоста на возрасните не направи многу напредок.
Темата беше нанесена во должина од Kотари комисија (1964-1966 г.), кој ја истакна важноста на ширење на писменоста што е можно побрзо. Комисијата, исто така е забележано дека "писменост ако сака да биде исплатлива, мора да биде функционална. Таа ги посочи следниве мерки: • Проширување на универзалното школување на пет години за времетраењето на возрастна група 6 – 11 години. • Обезбедување на скратено работно време на образованието за оние деца на возраст од 11 – 14 години, кои го пропуштили школувањето или се откажала од школувањето предвреме. • Обезбедување на скратено работно време на општото и стручното образование на помладите возрасни на возрасната група од 15 – 30 години. • Употреба на мас-медиумите како моќна алатка за животна средина и изградба на писменоста. • Поставување на библиотеките. • Потреба од следење на програмата. • Активна улога на универзитетите и доброволна организација во државата и другите области.
Националната политика за образование во 1968 година не само што ги прифати препораките на Комисијата за образование, но, исто така, ја потврди важноста на универзалната писменост и развој на возрасни и континуираното образование за прашање од приоритет. Иако формалното основно образовната програма беше дополнета со неформално образованиот систем, исто така, беше одлучено да се преземе описменување на возрасни програми кулминирано со пристапот на вкупно писменостната мисија.
Мулти-Фронт пристапот на универзализацијата на основното образование и универзално писменоста на возрасните е донесен за постигнување на вкупната писменост. Националната политика за образование (1986г.) даде неквалификуван приоритет за следните три програми за искоренување на неписменоста, особено кај жените: - (а) универзализација на основното образование и универзални задржување на децата до 14 годишна возраст. (Б) систематска програма на неформалното образование во воспитно заостанати. (В) Националниот писменостна мисија која има за цел да направи 100 милиони возрасни образувани од 1997 година.
Главните цел на овие програми е за унапредување на писменоста меѓу жените, членови кои им припаѓаат на планираните тела и племиња, особено во руралните области. Програмата за Образование на возрасни се состои од три компоненти: основна писменост (вклучувајќи математика), функционалноста и граѓанската свест. Програмата опфаќа различни шеми, така што конечно има за цел да им помогне на учениците да се постигне "разумен степен на самодоверба во писменоста и функционалноста и подобро разбирање на обемот и вредноста на науката.
Се разбира, дури и пред независноста, имаше образование на возрасни програми.Махатма Ганди имал образование како еден од неговите конструктивни програми, а како масовна кампања имало преку неговото движење, се обидел да направи сосема писмени окрузи. Некој успех исто така беше постигнат. На пример Сурат округот, во поранешното Бомбај Претседателството се целосно описменети, но повторно се повторува во неписменост, поради недостаток на следење.Имаше напори за ширење од Барода владетелите, дополнети со жива библиотека движење. Овде повторно има недостаток на следење и постојани напори предизвикаат релапс во неписменоста помеѓу ранливите делови. Имаше доброволни агенции кои работат во оваа област. Некои агенции како Карнатака Советот на образование на возрасни, Гуџарат социјален комитет за Образование Комисија за општествено образование на Бомбај Град и други големи програми да се протегаат низ целата држава, или митрополитскиот град.Домот на писменост на Лакнау има пофалбена работа во оваа област. Таа настанала во 1953 година кога нејзиниот основач, г-ѓа Велти Х. Фишер го основала во мала веранда во Алахабад, со цел да се искорени неписменоста и да се промовира образование во Индија. Таа беше префрлена на Лакнау во 1956 година.