cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Георгиј Острогорски
Кариера
Острогорски го сторил Кралството Југославија негов постојан дом и предавале во Белград 40 години сè до неговото пензионирање во 1973 година, оставајќи му го раководителското место за римјанологија на Божидар Ферјанчиќ. Тој бил сторен за дописен член на Српската академија на науките и уметностите во 1946 година и редовен член две години подоцна. Институт за средновековна римјанологија бил создаден во рамките на Академијата во 1948 година со свој директор, функција што ја извршувал сè до неговата смрт Тој бил главен уредник на органскиот дом на Институтот, институтот Зборник на трудови на римјанолошкиот институт, преку својот 16-ти том, кој се појавил во 1975 година. Тој исто така ја надгледувал монографската низа на Институтот, чиишто изборни предмети биле неговата студија „Пронија“ (1951) и повеќе-томната збирка на римски извори за историјата на народите на Југославија.
Острогорски го преплатил на повеќе од еден начин гостопримството со кое го стекнал во неговата нова земја; тој создал нова генерација југословенски римјанисти, ги прошири хоризонтите на југословенските историчари со примерот на неговото лично истражување и им овозможил поблиски контакти со светската научна заедница. Под негово водство, Белградскиот институт станал заедно со Минхен, Париз и Дамбартон Оукс, водечко средиште за истражување во областа на римјанологијата. Острогорски останал верен на Белград до самиот крај, иако со текот на годините биле дадени предлози тој да престојува во центри на римјанологија во СССР или САД.
Неговото најдобро познато дело е стандардната Историја на Византија (Geschichte des byzantinischen Staates), дело во кое се видени три германски изданија (1940, 1952, 1963) и две изданија на англиски јазик (1. издание. 1956 (Обединето Кралство) и 1957 (Соединети Држави), 2. издание. 1968 (Обединето Кралство) и 1969 (Соединети Држави)), и преводи на повеќе од 10 други јазици.
Острогорски починал во Белград во 1976 година.
Јоахим Гаук
Јоаким Гаук (Joachim Gauck; р. во ) — претседател на Германија, стапувајќи на оваа функција на 22 март 2012 година. Тој е поранешен лутерански пастор. Во јавноста станал познат како антикомунистички деец за човекови права во Источна Германија.
За време на Мирната револуција, тој е соосновач на на Новиот форум, опозициско движење во Источна Германија, кое што придонело за падот на диктатурата на Партијата за социјалистичко единство на Германија поддржана од Советскиот Сојуз. Во 1990 станал член на единствениот слободно избран Народен дом за партијата Сојуз 90. По повторното обединување на Германија бил избран од Бундестагот за прв сојузен полномошник за архивите на Штази, служејќи од 1990 до 2000. Како сојузен полномошник бил нарекуван „ловецот на Штази“ и „неуморен адвокат на демократијата“, откривајќи ги злоделата на поранешната комунистичка тајна полиција.
Бил предложен како кандидат на СПД и на Зелените за претседател на Германија на изборите во 2010 година, но изгубил во тесна битка со Кристијан Вулф, кандидат на владејачката коалиција. Неговата кандидатура била во голема мерка одобрена од населението и од медиумите; Der Spiegel го опишал како „подобриот претседател“, а Bild го нарекол „претседател на срцата“. Откако Кристијан Вулф се повлекол, Гаук бил избран за претседател со 991 од 1228 гласови од Сојузниот собир на изборите во 2012 година, како непартиски заеднички кандидат на ЦДУ, ЦСУ, ФДП, СПД и Зелените.
Како син на преживеан од советски Гулаг,   политичкиот живот на Гаук бил оформен од семејните искуства со тоталитаризмот. Гаук бил меѓу првите потписници на Прашката декларација за европска свест и комунизам, заедно со Вацлав Хавел и други државници и Декларација за злоделата на комунизмот. Тој бил одговорен за зголемената свесност на комунистичките злодела во Европа. Тој е автор и соавтор на неколку книги, вклучувајќи ја Црната книга на комунизмот. Неговата книга од 2012 ''Слобода. Молба'' повикува на одбрана на слободата и човековите права низ целиот свет. Бил опишан од канцеларката Ангела Меркел како „вистински учител на демократијата“ и „неуморен адвокат на слободата, демократијата и правдата“. The Wall Street Journal го опишал како „последното парче леб: предводници на протестите зад Железната завеса, кој започнале да ги предводат своите земји по 1989." Добил бројни награди, вклучувајќи ја наградата Хана Арент во 1997 година.
Детство и живот во Источна Германија
Јоахим Гаук е роден во семејство на морнари во Росток, син на Јоахим Гаук Постариот (р. 1907) и Олга Гаук (р. Вареман, 1910). Неговиот татко бил искусен капетан на брод и истакнат поморски офицер, кој по Втората светска војна работел како инспектор во бродоградбената компанија Neptun Werft. По советската окупација на крајот на Втората светска војна, комунистите ја презеле власта во Германската Демократска Република (Источна Германија). Семејството било жртва на советското прогонување. Кога Јоахим Гаук имал единаесет години, во 1951, неговиот татко бил уапсен од советските окупациски сили; не се вратил назад. Бил обвинет од рускиот воен трибунал за шпионажа поради примање писмо од Западот и исто така поради антисоветска демагогија поради поседување западно списание за поморски работи и бил депортиран во Гулаг во Сибир, каде бил мачен до состојба да по една година биде сметан за физички неспособен, според неговиот син. Скоро три години, семејството не знаело ништо околу тоа што му се случило и дали тој е сè уште жив. Тој бил ослободен во 1955 по државната посета на Конрад Аденауер на Москва. Аденауер преговарал за ослободување на илјадници германски воени заробеници и цивили, кои биле депортирани.
Завршил гимназија во Росток. Според Јоахим Гаук, неговите политички активности биле инспирирани од искушението на неговиот татко, и изјавил дека растел со „многу длабоки антикомунистички чувства“. Во училиште во Источна Германија не ги криел своите антикомунистички ставови и одлучно одбивал да му се приклучи на комунистичкото младинско движење, Слободна германска младина. Сакал да студира германски и да стане новинар, но бидејќи не бил комунист, тоа не му било дозволено. Наместо тоа одбрал да студира теологија и станал свештеник на Протестантската црква во Мекленбург. Изјавил дека неговата првична намера не му била да стане свештеник, туку дека теологијата му нудела можност да ја проучува филозофијата и дека црквата била една од ретките институции во Источна Германија, каде комунистичката идеологија не преовладувала. Сепак, на крајот станал свештеник. Неговата работа како свештеник во Источна Германија била особена тешка поради односот на комунистичкиот режим кон црквата и поради тоа многу години бил под будното око на тајната полиција Штази. Штази во нивното досие посветено на Гаук го опишале како „непоправлив антикомунист“ („unverbesserlicher Antikommunist“). Изјавил дека „на девет години, јас знаев дека социјализмот беше неправеден систем“.
Кариера за време и по Тивката револуција
Во текот на Мирната револуција во 1989 станал член на Новиот форум, демократско опозициско движење и бил избран за нивни гласноговорник. Исто така бил учесник на големите демонстрации против комунистичкиот режим на ГДР. На слободните избори на 18 март 1990, бил избран во Народниот дом на ГДР, претставувајќи го Сојуз 90 (кој бил составен од Нов форум, Демократија Сега и Иницијатива за мир и човечки права), каде останал до распуштањето на ГДР во октомври 1990.
На 2 октомври 1990, ден пред распуштањето на ГДР, Народниот дом го избрал за специјален претставник за архивите на Штази. По распуштањето на ГДР следниот ден, бил назначен за специјален претставник на Сојузната влада за архивите на Штази од претседателот Рихард фон Вајцзекер и канцеларот Хелмут Кол. Како таков, тој бил задолжен за архивите на Штази и имал задача да ги истражи комунистичките злодела. Во 1992, неговата функција била преименувана во Сојузен полномошник за архивите на Штази. Работел на ова место до 2000, кога бил наследен од Маријане Биртлер.
Гаук бил член на Бундестагот, парламентот на Германија, од 3 до 4 октомври 1990 (Народниот дом во 1990 имал право да одреди одреден број на претставници како дел од процесот на повторно обединување). Отстапил од ова место поради неговото назначување за специјален претставник на Сојузната влада. Поради тоа, тој го има најкраткиот мандат за член на парламентот на Германија некогаш.
Исландска круна
Исландска круна (исландски:íslensk króna) е официјалната валута на Исланд. Поделена е на 100 аурара. ISO 4217 е ISK. Оваа валута ја издава Исландската централна банка.
Јоахим Гаук
Кариера за време и по Тивката револуција
Го одбил местото за претседател на Сојузната агенција за политичко образование, како и понудите да биде предложен за кандидат за парламентот од СПД. Гласовите во ЦСУ го предложиле како можен конзервативен претседателски кандидат (против политичарот на СПД Јоханес Рау) во 1999, и неговото име исто така било споменувано како можен кандидат за ЦДУ/ЦСУ и Слободната демократска партија и во наредните години. На пример, саксонскиот огранок на ФДП го предложила за либерално-конзервативен кандидат во 2004, пред водачите на партиите да се согласат за Хорст Келер.
Од 2003 бил претседател на здружението „Против заборавање - За демократија“ (Gegen Vergessen – Für Demokratie) и бил во одборот на Европскиот центар против расизмот и ксенофобијата 2001–2004.
Политички погледи
Има пишувано за концентрациските кампови од советскиот период, како НКВД Специјален камп Бр. 1, злоделата на комунизмот и политичката репресија во Источна Германија и придонесите кон германското издание на Црната книга на комунизмот.
Во 2007, Јоахим Гаук бил поканет да го има главниот говор во текот на комеморацијата во Ландтагот на Саксонија во чест на повторното обединување на Германија и падот на комунистичката влада. Учествувале сите партии, освен Левицата (наследник на комунистичката партија за социјалистичко единство (СЕД)), чии членови излегле на протест против Гаук. Гаук го поддржал набљудувањето на Левицата од Сојузната служба за заштита на Уставот и соодветните државни власти. Гаук ги пофалил СПД за оддалечувањето од Левицата.
Јоахим Гаук е меѓу првите потписници на Прашката декларација за европската совест и комунизам (2008) и Декларацијата за комунистичките злодела (2010), обете повикуваат на осуда на комунизмот, учење за комунистичките злодела и казнување на комунистичките криминалци. Прашката декларација предложила основање на Европски ден за сеќавање на жртвите на сталинизмот и нацизмот, кој подоцна бил изменет од Европскиот парламент. Во 2010, Гаук ја критикувал политичката левица за тоа што не ги земале предвид комунистичките злодела.
На 70. роденден во 2010, Гаук бил пофален од канцеларката Ангела Меркел како „вистински учител на демократијата“ и „неуморен адвокат на слободата, демократијата и правдата“.
The Independent го опишал Јоахим Гаук како „германскиот одговор на Нелсон Мандела“. The Wall Street Journal го опишал како „последната кришка леб: предводниците на протестите зад Железната завеса, кои станале водачи на нивните земји по 1989“, споредувајќи го со Лех Валенса и Вацлав Хавел. Corriere della Sera го опишал како „германскиот Хавел“.
Гаук е член на Атлантик-Брике, организација која го промовира германско-американското пријателство. Гаук ги поддржал економските реформи предложени од црвено-зелената влада на канцеларот Герхард Шредер. Исто така го поддржал бомбардирањето на НАТО на Југославија во 1999, ставање на крај на југословенските ужаси во Косово. Исто така го поддржал германското воено присуство во Авганистан. Гаук е поборник на пазарната економија и е скептичен кон движењето Окупирај. Во 2010 изјавил дека политичарот на СПД Тило Сарацин „изразил храброст“ кога ја отворил дебатата за имиграцијата. Меѓутоа ги критикувал некои од погледите на Сарацин.
Во интервју со Радио Слободна Европа во 2007, Гаук изјавил дека „мораме да ја деозакониме (комунистичката ера) не само поради многуте жртви и криминалните злодела, туку (исто така и поради) политиката на целиот Советски Сојуз била насочена кон враќањето во минатото. Според The Wall Street Journal, „го посветил неговиот живот да ги покаже злоделата на советскиот систем, кои не биле ништо помали од тие на Третиот Рајх“. Во неговата книга од 2012 ''Слобода. Молба'', ги искажал неговите мисли за слободата, демократијата, човечките права и толеранцијата.
Во 2012, Гаук изјавил дека „муслиманите кои живеат овде се дел од Германија“, но одбил да каже дали Исламот е дел од Германија, како што изјавил претходниот претседател Кристијан Вулф. Централниот совет на муслиманите во Германија ги поздравила неговите изјави.
Претседателски кандидат во 2010
На 3 јуни 2010, Јоахим Гаук бил предложен за претседател на Германија на изборите во 2010 година од СПД и Зелените. Гаук не бил член ниту на СПД ниту на Зелените (иако неговата поранешна партија во Источна Германија на крајот се споила со Зелените по повторното обединување) и изјавил дека ќе го прифати и предлогот од ЦДУ исто така. Гаук еднаш се опишал самиот како „левичар, либерално конзервативен“ и по неговото предложување, изјавил: „Јас не сум ниту црвен ниту зелен, јас сум Јоахим Гаук“. Frankfurter Allgemeine Zeitung го опишал како либерален конзервативец.
Гаук бил многу почитуван од политичарите и бил многу омилен помеѓу политичарите на ЦДУ/ЦСУ и ФДП поради неговата историја на чесна и морална личност во текот на комунистичкиот режим, како и неговата историја како „ловец на Штази“ во 1990-тите. Неговиот главен противник, Кристијан Вулф, и политичарите од сите владејачки партии, изјавиле дека многу го почитуваат Гаук и неговиот живот и дело. Јерг Шенбом, поранешен претседател на ЦДУ во Бранденбург, исто така го поддржал Гаук.
Единствената партија која во основа го одбивала Гаук како можен претседател била правниот наследник на историчногерманската комунистичка партија, Левица, која номинацијата на СПД и Зелените ја сфатила како одбивање на соработката со партијата. Политичарот на ЦСУ Филип Фрајхер фон Бранденштајн дискутирал дека изборот на Јоахим Гаук ќе спречело секаква соработка помеѓу СПД/Зелените и партијата Ди Линке во наредните години: „Гаук совршено јасно му предочил на Зигмар Габриел дека никогаш нема да назначи некој од следбениците на комунистичката тиранија како владини членови“. Левицата предложила свој кандидат, поранешниот новинар Лук Јохимзен и избрал да отстапи во третото гласање. Одбивањето на Левицата да го поддржи Гаук повлекло силна критика од СПД и Зелените. Зигмар Габриел, претседателот на СПД, ја опишал положбата на Левицата како „бизарна и срамна“, изјавувајќи дека бил „шокиран“ дека партија ќе го прогласи Јоахим Гаук нивни главен непријател поради неговата истрага за комунистичките неправди. Според Габриел, Левицата уште еднаш се покажала самата како наследник на источногерманската комунистичка партија. Политичар на Левицата го споредил изборот помеѓу Гаук и Вулф како избор помеѓу Адолф Хитлер и Јосиф Сталин, привлекувајќи силна осуда од СПД и Зелените.
Гаук бил првично предложен како претседателски кандидар за Зелените од Андреас Шулце, нивен советник за комуникации во Бундестагот. Шулце бил назначен за портпарол на Гаук во 2010 и повторно во 2012.
Избор
По оставката на претседателот Кристијан Вулф на 17 февруари 2012, Јоахим Гаук бил предложен на 19 февруари како заеднички кандидат за претседател на Германија од владејачките партии ЦДУ, ЦСУ и ФДП, како и опозициските СПД и Сојуз ’90/Зелените. Ова се случило откако ФДП, СПД и Зелените, кои самите заедно го контролирале мнозинството во изборното тело, силно го поддржале Гаук и инсистирале конзервативците да го поддржат. Претседателот на СПД, Зигмар Габриел, изјавил дека Гаук бил негов претпочитан кандидат уште на 17 февруари, наведувајќи ја „големата доверба помеѓу граѓаните“ на Гаук. Подоцна, канцеларката му дала на претседателот на ФДП (и заменик канцелар) Филип Реслер цврста поддршка за Гаук; согласувањето било најавено откако президиумот на ФДП едногласно гласал за Гаук на 19 февруари. Така бил поддржан од сите поголеми партии претставувани во Сојузното собрание, освен Левицата, наследникот на источногерманската комунистичка партија.
Според анкетата спроведена за списанието Штерн, предложувањето на Гаук било дочекано со големо одобрување. Мнозинството на гласачите од сите политички партии претставувани во Бундестагот го одобриле неговиот избор, каде гласачите од Зелените биле најмногу ентузијастички (поддршка од 84%), а кај гласачите на Левицата најмала поддршка (55%); вкупно, 69% го поддржале неговиот избор, додека 15% биле против. Неговото предложување било одлично дочекано во германските медиуми, кои биле опишани како „восхитени“. Меѓутоа, неговата кандидатура била критикувана од Левицата, како и некои други поединечни критики; бил критикуван од поединечни членови на ЦСУ дека не бил оженет со жената со која живее, и од поединечни политичари на Зелените, особено за неговите поранешни изјави за Тило Сарацин и движењето „Окупирај“. Меѓутоа, претседателот на СПД, Зигмар Габриел, изјавил дека причината поради која Левицата била единствената партија која не го поддржала Гаук била нивната „симпатија за Источна Германија“.
Давид Гил бил назначен на чело на тимот на Гаук, и подоцна станал државен секретар и член на службата на претседателот.
На 18 март 2012 година, Гаук бил избран за претседател на Германија со 991 од 1.228 гласа во Сојузното собрание. По прифаќањето на неговиот избор, веднаш го почнал неговиот мандат. Новиот претседател положил заклетва врз основа на германскиот устав на 23 март 2012 во присуство на избраните членови на Бундестагот и Бундесратот.
Личен живот
Од 2000 година, негова партнерка е Даниела Шат, новинарка.
Жером Копел
Жером Копел (Jérôme Coppel; р. во Анмас, Горна Савоја) — поранешен француски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2008-2016 година.
Кариера
Тој и неговиот сонародник Ромен Сикар биле во фокусот на неделниот магазин „L’Equipe“, со насловот: Bientôt un crack française? (Наскоро француски првак?). Неговото присуство му помогна на Сор-Сожасун да добие покана за Тур де Франс 2011, каде завршил 14. во генералниот пласман и трет во пласманот за млад возач.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 2878
NGC 2878 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2878 се споменува и како UGC 5022, MCG 0-24-14, CGCG 6-42, NPM1G +02.0216.
Откривање
Објектот е откриен на 28 март 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 25 м 47,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 2° 5' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 2878 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26739. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 228. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 430.
Кленоец
Кленоец — село во областа Копачка, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, на десната страна на патот Кичево-Охрид, во изворишното сливно подрачје на реката Треска. Селото е планинско, на надморска височина од 900 метри.
Куќите на ова мало село се наоѓаат на тераса висока околу 900 метри. Околни села се: Извор, Горна и Долна Душегубица, Попоец и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Каменица, Угар, Осој, Соколица, Лопушник и други.
Селото е од збиен тип. Се разликуваат Горно и Долно маало.
Селото Кленоец се наоѓа во областа Горна Копачка, на 15 километри југозападно од Кичево.
Историја
Народното предание вели дека селото е доста старо. Но, и неговото население во текот на минатото се менувало. Остатоци од постарото население се црквиштата и гробови.
Во историските извори, селото се споменува во 1476/77 година, кога имало 43 куќи.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 4 км2. На него шумите заземаат површина од 208 хектари, на пасиштата отпаѓаат 91 хектар, а на обработливото земјиште само 56 хектари.
Селото нема некоја значајна земјоделска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 34 домаќинства со 132 жители христијани (Македонци).
Тоа е мало село, кое што во 1961 година броело 149 жители, а во 1994 година 22 жители, македонско население. Селото е во фаза на раселување.
Според пописот од 2002 година, во селото Кленоец живееле 21 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 20 жители, од кои 19 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Кленоец е македонско православно село. Во селото нема староседелски родови, односно сите родови се доселени од Дебарско.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Родовите во Кленоец се: Јаковчевци, Наумовци, Џунковци, Љакушовци, Танасковци, Лескаровци и Пампуровци.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Јаковчевци (10 к.), Наумовци (4 к.), Љакушовци (7 к.), Танасковци (8 к.), Лескаровци (8 к.) и Пампуровци (3 к.), сите доселени од Клења и слават Петковден.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Кленоец, се наоѓале и селата Горна и Долна Душегубица, Ехлоец, Иванчишта, Извор, Малкоец и Попоец.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0768 според Државната изборна комисија, сместено во училишната зграда во селото Извор.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 40 гласачи.
Иселеништво
По Втората светска војна настанало иселување на бројни жители. Се иселиле повеќе од десет домаќинства. Една група од иселениците живеат во селото Другово, другите живеат во Кичево, но и на други места.
Македонска Искра
„Македонска Искра“ е прв македонски весник во Австралија, кој излегувал од 1946 година до 1957 на почеток во Перт, а потоа и во Сиднеј и Мелбурн. Се печатил еднаш во месецот на македонски и англиски јазик, на кирилица и латиница. Негови автори се Лори Малко и Киро Ангелков со помошта на Мајкол Велоски, Стојан Србинов и Наум Шарин во Перт, а во Мелбурн Ристо Алтин и Стојче Стојчев.
Надворешни врски
Архива на Македонска Искра на интернет
Рико Шмит
Рико Шмит (роден на 27 септември 1968) — германски поранешен фудбалер, кој сега е менаџер на ФК Ален.
Дедна Гора
Дедна Гора (словенечки: Dedna Gora; германски: Dedenberg) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Вајза (Албанија)
Вајза — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во округот Валона и во општината Кота.
Ара
Ара (макао) е вид на голем и шарен папагал од Америка. Тие се најголемите птици во семејството на папагалите во однос на висината и распонот на крилјата, иако е посилна. Постојат 19 видови на ара папагали, вклучувајќи ги изумрените видови.
Нивното природно живеалиште се шумите, особено дождовните шуми во Мексико и Централна и Јужна Америка. Тие се движат во бучни стада, освен за време на парењето. Храната е пржени, семиња и бразилски ореви.
Најголемата е црвено-сината (црвена) ара. Овој папагал е долг 90 сантиметри. Светлоцрвена е бојата од абдоминалната страна. Има светлосини крилја и грб и црвена опашка.
Исто така е позната сино-жолта ара. Таа има сина глава и грб, и има жолт дел на долниот дел од телото.
Тиа можат да бидат домашни миленици. За жал, нивните брилијантни пердуви и општествениот начин на живот ги прават лесен плен на ловците, така што неколку видови на ара изумираат во регионот на Карибите.
Колиби (Дреново)
Колиби — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дреново.
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
На 700 м источно од селото се наоѓаат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Маргарет Лоренс
Маргарет Лоренс (18 јули 1926 - 5 јануари 1987), била канадска писателка, доминантна личност во канадската современа литература, авторка на романот „Камениот ангел“. Покрај писателската дејност, таа беше ангажирана и во антинуклеарното движење.
Петре Наковски
Петре Наковски — македонски романописец и преведувач.
Животопис
Наковски е роден на година во с. Крчишта,, Егејска Македонија. Педагошки лицеј завршил во Полска, а Филолошки факултет во Скопје. Докторирал на Институтот за политички науки на Вроцлавскиот универзитет во Полска. Бил новинар во весниците „Вечер“ и „Нова Македонија“. Работел во Министерството за надворешни работи на Република Македонија. Бил амбасадор на Република Македонија во Република Полска. Член на ДПМ од 1989 година. Автор е на книгите: Постела за чемерните (роман, 1985), Македонски деца во Полска 1948-1968 (докторски труд, 1987), И каменот е земја (роман, 1988). Добитник е на наградите: „Златно перо“, Награда на полските автори и полските одликувања: „Златен медал за заслуги за полската култура“ и „Златен орден на командоријата“.
Парен притисок
Парен притисок — притисокот на кој при одредена температура пареата е во состојба на рамнотежа со течноста. Исто така, се јавува и рамнотежа на нивните количества, затоа што колку течност испарува, толку и се кондензира.
Притисокот на заситена пареа зависи од видот на течноста и температурата. Доколку температурата расте, расте и притисокот, добивајќи максимална вредност при критичната температура и тогаш се нарекува и критичен притисок затоа што на поголем притисок течноста и не би постоела.
Ако на одредена температура (точка на вриење) притисокот на заситената пареа е еднаков со атмосферскиот притисок, супстанцијата врие.
Притисокот на заситена пареа е еден од параметрите кои ги карактеризираат супстанциите, а особено течностите. Доколку не е наведена температурата при која се добиени податоците за притисокот, тогаш се подразбираат стандардни услови.
Поврзано
Pression de vapeur saturante
Бјорн Борг
Бјорн Руне Борг (роден на 6 јуни 1956) е поранешен бр. 1 тенисер од Шведска. Помеѓу 1974 и 1981 тој освоил 11 Гренд слем титули. Тој пет пати едноподруго го освојувал Вимблдон и шест пати вкупно Отвореното првенство на Франција, рекорд кој подоцна бил соборен од Рафаел Надал. Според многумина, тој е еден од најдобрите тенисери на сите времиња.
За време на неговата релативно кратка сениорска кариера, Борг освоил 41% од Гренд слем турнирите на кои настапил (11 од 27) и неговиот процент на победи на Гренд слем натпреварите изнесувал 89.81% (141–16). Неговиот процент од победи-порази на сите подлоги (тепих, земја, тврда, и трева) изнесувал 82.74% (609–127), и неговиот процент на победи на Вимблдон изнесувал 92.73% (51–4); сите претставуваат АТП рекорди. Тој е еден од четворицата тенисери во опен ерата кој успеал да ги освои Вимблдон и Отвореното првенство на Франција во една година и единствениот тенисер кој тоа го сторил трипати. Исто така тој е единствениот тенисер кој успеал да освои три Гренд слем турнири без да загуби ниту еден сет. Тој бил првиот тенисер кој успеал да освои 10 Гренд слем турнири (пред да биде надминат од Пит Сампрас со 14, Рожер Федерер со 17, и Рафаел Надал со 14 титули). На АТП турнејата, тој освоил вкупно 64 титули.
Бјорг бил првиот играч кој успеал да освои повеќе од 1 милион долари во една сезона, во 1979.
Балкански белец
Балканскиот белец (Leptidea duponcheli) е пеперуга од семејството на пеперуги Белци. Оваа пеперуга ја има и во Македонија.
Опис
Оваа пеперуга живее во Јужна Европа, Балканот, Мала Азија па сè до Персија. Горната страна на пеперугата е воглавно бела со потемни нијанси на врвовите на крилјата. Долната страна на пепрругата е жолтеникава. Ларвите се хранат со растенијата Onobrychis и Leguminosae''.
Хашим Табит
Хашим Табит ( во ) — танзаниски професионален кошаркар кој настапувал за неколку екипи од НБА. Табит на драфтот во 2009 дошол од колеџот Конектикат, а бил избран како втор пик од страна на Мемфис Гризлис. Со своите 2.21 метри височина играл на позицијата центар. Во својата дебитантска сезона во НБА, еден месец минал во развојната лига.
Во февруари 2011 Табит бил разменет во екипата на Хјустон Рокетс, каде за време на неговиот престој настапил на само седум натпревари, по што во март 2012 бил испратен во Портланд Трејлблејзерс. По крајот на сезоната 2011–12, Табит потпишал за Оклахома Сити Тандер, каде останал две сезони по што во август 2014 бил пратен во Филаделфија Севентисиксерс, чие раководство го раскинало договорот со него. Неговиот последен професионален ангажман бил во НБА развојната лига во сезоната 2014–2015.
Портрет на Филип II
Портрет на Филип II ― портрет на масло на платно на Тицијан, со Филип II Шпански облечен во синџирот на Редот на Златното руно. Се наоѓа во збирката на Музејот Каподимонте во Неапол, Италија.
Направена била ок. 1550–54 година судејќи според возраста на која е прикажан нејзиниот предмет, иако неговиот прецизен датум е нејасен. Филип се сретнал со уметникот во Милано во 1549 година за време на првото патување на владетелот во Италија,  и повторно помеѓу 1550 и 1551 година во Аугсбург. Тицијан на свое го нацртал „Филип II во оклоп“ (Музеј Прадо) за делото, кое можеби било направено околу 1554 година.
Апостол Кочкона
Апостол Кочкона или Кушкона (роден во Пласа, ) — македонски револуционер, корчански војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Животопис
Кочкона е роден во корчанското влашко село Пласа и по народност бил Влав. Во 1906 година заедно со Танаси Насту го убиле патријаршистичкиот корчански митрополит Фотиос Калпидис, стапиле во ВМОРО и воделе чета во реонот на Корча. На крајот од февруа­ри 1907 година заедно со четника Ставре од леринското село Врбени биле уапсени во костурското село Смрдеш. Бил ослободен за време на општата амнестија Освободен е при амнистията по Младотурската револуција во 1908 година.
Илија Филипче
Илија Филипче (роден на во ) — македонски лекар, научник и професор од областа на оториноларингологијата и медицинските науки. Во периодот од 20 декември 1994 до 29 мај 1997 година бил министер за здравство на Република Македонија. Илија Филипче е член на МАНУ од 2009 година.
Образование
Основно и средно образование завршил во родниот град, а Медицински факултет во Скопје во 1971 година. На Клиниката за уво, нос и грло при Медицинскиот факултет се вработил во 1972 година. Специјализацијата од областа на оториноларингологијата ја завршил во 1977 година. Уште како специјализант бил избран за помлад асистент, а потоа и за редовен асистент. Во 1987 година ја одбранил својата докторска дисертација под наслов „Споредбени испитувања помеѓу техниките на стапедотомија и стапедектомија во хируршкото лекување на отосклерозата“ под менторство на академик Александар Андреевски. Во наредните години следувале изборите за доцент, вонреден професор и редовен професор по истиот предмет при Медицинскиот факултет во Скопје. Избран наставник е и на Високата школа за логопедија и фонијатрија на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ и на Високата школа за медицински сестри при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Битола.
Стручна дејност
Престојувал во повеќе познати специјализирани центри за одделни суптилни подрачја во областа на оториноларингологијата: во Клинката во Загреб кај академик Падован, а подоцна и кај академик Краина, посветувајќи се на хирургијата на параназалните синуси, фронтобазалните повреди и фонохирургијата; во Париз, во болницата Ст. Антоин кај акад. C.H. Chouard интензивно работел на проблемот на кохлеарниот имплант (вештачко уво) и хирургијата на внатрешното уво; во детската болница Necker во Париз работел на проблемот на вродените малформации на увото, детската бронхо-скопија и езофагоскопија; во Универзитетската болница E. Heriot во Лион, кај акад. Мартин ја усовршил реконструктивната микрохируршка техника на средното уво; во Безје, Франција, во најпризнатата специјализирана отолошка клиника работел на проблемот на хируршкото лекување на глувоста предизвикана од отосклероза; кај акад. Ј. М. Стеркерс во Париз, посебно се усовршува за хируршки пристап преку увото до понтоцеребеларниот агол во мозокот и до внатрешниот слушен канал што е многу важно за отстранувањето на тумори во таа регија; хирургијата на лицевиот нерв уште повеќе ја совладува кај акад. Fish во Цирих; во универзитетската оторинола-ринголошка клиника во Прага интензивно работи на проблемот на вештачкото уво.
Како резултат на овие активности, усвојувањето на нови хируршки техники и знаења и нивното применување акад. Филипче се изградува како исклучителен оператор кој за првпат во Република Македонија воведува нови техники кои дотогаш не се изведувале. Уште поголем придонес се и воведувањето на негови модификации при интервенциите кои даваат многу поуспешен оперативен резултат, мал број компликации и брза рехабилитација. Во својата досегашна професионална работа извршил над 8.000 операции со ниту еден смртен исход и без сериозни и трајни компликации.
Бил директор на Клиниката за оториноларингологија, како и министер за здравство на Република Македонија. За редовен член на Македонската академија на науките и уметностите бил избран на 27 мај 2009 година.
Научна дејност
Презентирал и објавил над 100 научни и стручни трудови во домашни и меѓународни научни списанија. Учесник е на бројни светски, европски и национални конгреси, како и бил поканет предавач исклучително со свои лични трудови.
Здружение на новинарите на Македонија
Основачко собрание
17 февруари 1946 година во Градскиот народен одбор во Скопје, на повик на Акциониот одбор за основање на Здружение на професионалните новинари на Народна република Македонија, се состанаа новинарите од следниве скопски редакции: “Нова Македонија”, “Трудбеник”, “Единство”, Радио Скопје и дописништвото на агенцијата Танјуг и го основаа првото здружение на новинарите во историјата на Македонија.
Основачкото Собрание го отвори одговорниот уредник на скопскиот весник “Единство”, Димитар Митрев. Потоа, учесниците на Собранието ги поздравија и им посакаа успешна работа претставникот на Сојузот на здруженијата на новинарите на Југославија, Дојчило Митровиќ, Здружението на новинарите на Хрватска, Здравко Печар и Здружението на новинарите на Србија, Слободан Ивановиќ. Во име на Народната влада на Македонија, Собранието го поздрави др. Павел Шатев, министер за правосудство, а во име на македонските книжевници, композитори и артисти, поетот Венко Марковски. По изборот на работното претседателство, Методи Мито Хаџивасилев, одговорен уредник на „Нова Македонија” поднесе реферат за значењето и задачите на македонскиот печат и радио. По освртот за обидите на покренувањата на печатот на македонски јазик пред народноослободителната борба, Хаџивасилев зборуваше за појавувањето на првите весници и билтени на територијата на Македонија на македонски јазик, веднаш после капитулацијата на стара Југославија и за големата улога во подигањето на борбената подготвеност на македонски-от народ. Поточно, тие весници, зачетоци на слободниот печат, беа големи фактори во разоткривањето на окупаторите коишто во Македонија се прикажуваа како “ослободители”.
Голем дел од својот реферат, Хаџивасилев го посвети на улогата на печатот и радиото во обновувањето на разрушената земја од војната, како и во будењето и зајакнувањето на националниот дух на Македонците што се наоѓаа вон границите на Македонија.
После рефератот имаше дискусија. Учесниците во дискусијата, големо внимание им посветија на проблемите околу чистотата на македонскиот јазик и јазикот воопшто, како голем фактор за развивањето на печатот. Состојбите во Македонија беа такви, печатот воедно да биде и учебник. Во училиштата што работеа на албански и турски јазик, весниците беа извор на училишниот материјал. Тоа уште повеќе ги обврзува новинарите да го усовршуваат чистиот македонски јазик, да помогнат во збогатувањето со зборови и изрази.
Поздравувајќи ги учесниците на Оснивачкото собрание, Павел Шатев, министер за правосудство на македонската влада зборуваше за историјата на публицистиката и новинарството воопшто. Во своето излагање тој се осврна на улогата, работата и заслугите на познатиот македонски публицист Арсени Јовков, роден во околината на Дебар, познат напреден публицист и главен уредник на весникот “Илинден”.
Собранието посебно внимание им посвети на проблемот со кадрите на македонските редакции. Македонија ослободувањето го дочека со околу 300 лица кои имаа факултетско образование. Животот на младата Република бараше кадри на сите полиња, а и во странство. По пат на нивното брзо усовршување отидоа сите македонски служби и институции, па и редакциите. Тешкотии имаше само во тоа што во другите служби можеше да се добие помош на кадри од другите републики, а во новинарството, заради специфичноста на работите и јазикот, воглавно техничката помош можеа да ја дадат новинарските куќи од Белград и Загреб.
Усвоен е со помали измени и дополненија Нацрт Правилникот на Здружението.
После дискусијата за претседател на Здружението на новинарите на Македонија едногласно беше избран Мито Хаџивасилев-Јасмин, одговорен уредник на „Нова Македонија”. За потпретседатели се избрани Асен Тодоров, уредник на дописништвото на “Танјуг” и др Пјетро Јанура, одговорен уредник на весникот “Фљака е влазримит”, за секретар Дејан Алексиќ, раководител на дописништвото “Танјуг”, а за благајник Тошо Шкартов, член на редакцијата “Нова Македонија”. Собранието избра Пленум, Надзорен одбор и Суд на честа.
Организациона структура
Здружението има Претседател, Генерален секретар и Извршен одбор. На второстепено ниво се наоѓа Советот на честа и Надзорниот одбор.
Портрет на Џакомо Дорија (Тицијан)
Портрет на Џакомо Дорија - портрет на Џакомо Дорија од Тицијан, насликан во 1533-1535 година и сега е во Ешмоловиот музеј.
Стеф Клемент
Стеф Клемент (Stef Clement; р. во ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Се специјализирал за хронометри, каде е моментален холандски национален првак. Исто така, го освоил бронзениот медал на хронометарот на Светските друмски првенства UCI 2007. Во декември 2014 година бил најавен како дел од составот на екипата за 2015 година, приклучувајќи се на екипата заедно со колегата Дејвид Танер.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Надгласилна согласка
Надгласилна согласка (епиглотална) е согласка што се создава со допир на диплите во грлото со капачето наречено „мажлец“ (надгласилка).
Сентимбру
Сентимбру (Sântimbru, Marosszentimre, Sankt Emmerich) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.740 жители. Во селото се наоѓа унгарска црква, која била изградена од страна на Јанош Хуњади во 1449 година, која денес не е во употреба, бидејќи во местото повеќе нема Унгарци.
Космос-1836
Космос-1836 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 април 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-1836 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 261 км, а најмалото на 226.
Горње Орле
Горње Орле (словенечки: Gorenje Orlje; германски: Oberorle) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Северно Море-Трене
Северно Море-Трене (Nordsee-Treene) — општинска заедница во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште е во Милдштет. Била создадена на 1 јануари 2008 година од поранешните општински заедници Фридрихштат (освен истоимениот град), Хатштет, Нордштранд и Трене.
Општинската заедница Северно Море-Трене се состои од следниве општини:
Арнолд Жанесон
Арнолд Жанесон (Arnold Jeannesson; р. во Шалан) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Тој претходно се специјализирал во велокрос и планински велосипедизам. Тој ја носел белата маичка за најдобро пласиран возач по 26 години, два дена на Тур де Франс 2011. Во октомври 2015 година, екипата објавила дека Жанесон ќе биде дел од нивниот состав за 2016 година.
Мутичански Дол (Дреново)
Мутичански Дол — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дреново.
На 1,5 км југозападно од селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, градежен материјал и архитектонска пластика.
Меѓународен фестивал на филмската камера „Браќа Манаки“
Меѓународен фестивал на филмската камера „Браќа Манаки“ — меѓународен филмски фестивал што се одржува секоја година во Битола, организиран од Друштвото на филмски работници на Македонија (ДФРМ).
Историја
Основано на 21 мај 1950 година, со седиште во Скопје, ДФРМ ги претставува интересите на филмските професионалци и автори во нашата земја. Покрај тоа што се грижи за правата на своите членови, ДФРМ се залага за професионален развој и раст на филмската креативност во Република Македонија. Друштвото, со своите активности, има за цел да ја зајакне македонската кинематографија и да обезбеди нејзин континуитет. Од година во година, ДФРМ дава значаен придонес за македонскиот филм, а исто така ја афирмира и светската филмска уметност во нашата земја. Една од главните активности на друштвото е Меѓународниот фестивал на филмската камера „Браќа Манаки“.
Покровителство
Секоја година, ИФФК „Браќа Манаки“ се одржува под покровителство на претседателот на Македонија и е поддржан од Министерството за култура. Фестивалот, со својата впечатлива програма што од година во година станува сè побогата, е привлечен како за филмските професионалци, така и за вљубениците во филмот од целиот свет.
Програма
Стожер на фестивалската програма е „Камера 300“ — конкуренцијата на долгометажни филмови од најновата европска и светска продукција. Директорите на фотографија на филмовите кои учествуваат во оваа програма се натпреваруваат за Златна, Сребрена и Бронзена Камера 300. Тоа се официјални фестивалски награди што ги доделува меѓународно жири составено од пет члена. Фестивалот доделува и награда за животно дело „Златна камера 300“ и специјална „Златна камера 300“ за особен придонес во филмската уметност. Од 36.издание на фестивалот беа воведени две нови натпреварувачки програми - Нов европски филм, во која се прикажуваат први или втори играни филмови на европски режисери, како и СЕЕ Камера, во која акцентот се става на регионалната кинематографија. Натпреварувачки карактер има и програмата на краток филм, каде се наградува најдобриот кинематографер. Студентската програма е посветена на младите таленти — студенти на филмски академии и школи во целиот свет. Во рамките на Фестивалот, како придружни настани се организираат работилници, семинари, дебатни сесии, изложби, конференции и слично.
36. издание
Под мотото „Филмот е убав“ а славејќи го јубилејот 110 години од творештвото на браќата Манаки, на 18 септември 2015 година, во Битола започна 36. издание на фестивалот „Браќа Манаки“, на кое беа воведени две нови натпреварувачки програми: „Нов европски филм“ (со 10 филма, избрани од Дејан Трајкоски) и „СЕЕ камера“ (со осум филма, избрани од Саша Станишиќ), наменети за младите европски автори и за великаните на филмот од Југоисточна Европа. Во рамките на сите програми беа прикажани 215 филма, од кои над 20 македонски. Инаку, во официјалната програма се натпреваруваа 13 филма, а Ришард Ленчевски беше претседател на петчлената жири-комисија. Покрај натпреварувачкиот дел, на фестивалот биле застапени и Документарната програма, чиј селектор била Гена Теодосиевска, и Вип - детската програма, која годинава се одржа под мотото „Големо платно - голема разлика“.
Фестивалот беше свечено отворен со светската премиера на филмот „Лазар“ во режија на Светозар Ристовски. Церемонијата на отворањето ја водеше глумецот од Народниот театар во Битола, Огнен Дранговски, а отворањето и затворањето на фестивалот ги режираше Благој Мицевски. Лауреати на 36. издание на фестивалот беа добитниците на Наградата за животно дело „Златна камера 300“: Божидар Бота Николиќ (прв добитник на наградата „СЕЕ камера“), Ришард Ленчевски и Јаромир Шофр; како и глумците Бруно Ганц и Алексеј Серебрјаков - добитници на специјалната „Златна камера 300“ за особен придонес во филмската уметност.
Добитници на Златна Камера 300
Фестивалот, исто така, ја доделува Наградата за животно дело „Златна Камера 300“, што е резервирана за водечки имиња во светот кинематографери. Досегашни лауреати во Клубот на Великаните се: Милтон Манаки, Љубе Петковски и Бранко Михајловски, Виторио Стораро, Вадим Јусов, Раул Кутар, Тонино Дели Коли, Мирослав Ондричек, Анри Алекан, Фреди Френсис, Јиржи Војчик, Свен Никвист, Лучано Тиволи, Бруно Делбонел, Вилмош Жигмонд, Хозе Луис Алкаин, Крис Менџис, Божидар-Бота Николиќ и Ришард Ленчевски.