Историја_на_филмот
Филмска техника
Заради зголеменото производство барано од страна на брзото ширење на никелодеон, сè повеќе и повеќе се користело дополнително вештачко осветлување во филмските студија за да се дополни дифузната сончева светлина и на тој начин да се зголеми бројот на часови во кои може да се снима во текот на денот. Главни користени извори биле изменети полукружни светла направени за улично осветлување. Тие се закачувале на лајсни од покривот насочени кон глумците или монтирани во групи на подни држачи. Додавањето на метални рефлектори околу полукуржните извори на светлина овозможило насочување на многу широк сноп на светлина во посакуваната насока. Големи светла од жива со пареа во цевки (Купер-Хјуитс) исто така се користеле во палети поставени на ист начин. Полукружните светла се користеле за добивање на специјални светлосни ефекти во филмовите, како светлина од лампа или од оган пред 1906 година, но нивната примена станала се почеста. Силна експресивна употреба на ефект на оган има во филмот на Д. В. Грифит „Реформација на пијаницата“ (1909). Тука, реформираниот пијаница е среќно соединет со неговото семејство пред огнот во каминот, во сцена која на почетокот на филмот прикажува како огнот е изгаснат и огништето е ладно, а семејството е бедно. Умереното осветлување (т.е. осветлувањето во кое поголемиот дел од рамката е темен) полека почнало да се користи во сцени кои навестувале дека нешто лошо ќе се случи, но не и во филмовите на Д. В. Грифит. Трилерот на Витаграф, „Мистеријата на судскиот храм“ (1910) има умерено осветлување во една сцена со убиство, а нивниот филм „Совест“ (1912) покажува умерено осветлување направено само со вештачка светлина за една сцена со терор. Ваквиот вид на осветлување повремено се појавувал во европските филмови од 1911 година, а во некои случаи бил премногу експлатиран. Осветлување од низок агол изразено се користело во италијанскиот епски филм „Quo Vadis?“ (Каде одиш?) од 1912 година, а потоа и во познатиот „Кабириа“ (1914) за да се зајакне чудната атмосфера во една сцена. Ефектите на силуета во сценските локации почнале да се појавуваат во 1909 година во САД и во Италија, но како што работите се развивале, европските режисери повеќе ги користеле овие ефекти од Американците. Најважен аспект бил тоа што таквите кадри имале сончева светлина на сцената од задната страна и овој пристап се проширил со примена на рефлектирана сончева светлина од бела површина под камерата за да се осветли сенката на лицето на глумците од напред. Тоа било една нова техника која Д. В. Грифит и неговиот снимател Били Битзер можеби навистина ја измислиле. Следен чекор бил да се пренесе овој вид на позадинско осветлување во осветлувањето на глумците во студиските сцени. Сè до денес вештачкото осветлување во студиските сцени секогаш се става од предната или од странично-предната страна, но во 1912 година се појавиле некои случаи каде што глумците биле осветлувани со полукружни рефлектори надвор од кадарот зад нив и на едната страна, за да се добие некакво осветлување. Од 1915 година ефектот на осветлување на глумците со сончева светлина бил целосно имитиран со студиско осветлување, со употреба на моќно полукружно светло кое сјаело врз глумците од горната и задната страна на сцената. Ова полека станало стандардна компонента на студиското осветлување на фигурите во американските филмови, но им било потребно многу подолго време за да се изедначат со европските сниматели.