cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антонио Грамши
Затвор и смрт
На судењето, обвинителот на Грамши тврдел, „За дваесет години ние мора да го запреме овој мозок од функционирање“. Тој добил итна казна од пет години во затворот на островот Устика, а следната година добил казна од дваесет години затвор во Тури, близу Бари. Во затвор неговата здравствена состојба се влошила. Во 1932 година, проектот за размена на политички затвореници (вклучувајќи го и Грамши) помеѓу Италија и Советскиот Сојуз не успеал. Во 1934 година тој добил условна слобода од здравствени причини, по посетата на болниците во Чивитавекја, Формија и Рим. Тој починал во 1937 година, во болница во Рим на возраст од 46. Неговата пепел е погребана таму, на протестантските гробишта.
Мисла
Грамши бил еден од најважните марксистички мислители на XX век, а особено клучен мислител во развојот на западниот марксизам. Тој напишал повеќе од 30 тетратки и 3.000 страници за историјата и анализи додека бил затворен. Овие текстови, познати како „Затворски тетратки“, го содржат неговото следење на италијанската историја и национализам, како и некои идеи во марксистичката теорија, критичка теорија и образовна теорија поврзана со неговото име, како што се: ]]“
Ѓоре Спасовски
Ѓоре Величков Спасовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Откако завршил основно четиригодишно училиште во родното место, најпрво се занимавал со сточарство, а подоцна и со земјоделие. За време на окупацијата со внимание го следел развитокот на народноослободителното движење во Македонија. Бил мобилизиран во окупаторската бугарска војска, каде дошол во допир со напредните луѓе и симпатизери на НОВ. Во летото 1944 година, дезертирал од бугарската војска и извесно време се криел во околината на своето село без да биде забележан од окупаторските власти. Во почетокот на септември 1944 година се приклучил во редовите на народноослободителната војска, во состав на Единаесеттата македонска ударна бригада. По ослободувањето на Македонија, заминал на Сремскиот фронт во состав на Треттатa македонска народноослободителна ударна бригада. Учествувал во повеќе значајни борби како артилерец, во пробивањето и уништувањето на германските и усташките единици. Покажал голема присебност, умешност и пример на пожртвуван борец. Во една тешка борба крај Врпоље, на 16 април 1945 година, бил смртно погоден и загинал од непријателски куршум.
Леонор Телес (филмски режисер)
Леонор Диого Виторино Телес (родена во 1992 година) била португалски режисер.
Образование и кариера
Леонор Телес е родена во 1992 година во Вила Франка де Ксира, Португалија, и имала два браќа и сестри. Таа е делумно Ромка од страната на нејзиниот татко.
Дипломирала филм (со специјализација за филмска уметност и кинематографија) на Лисабонската театарска и филмска школа и магистрирала аудиовизуелна уметност и мултимедија на Колеџот за комуникација на Политехничкиот институт во Лисабон.
Нејзиниот дебитантски комерцијален филм бил Рома Аканс, документарен филм направен како училиштен проект, каде што ги истражувал нејзините ромски корени. По дипломирањето, нејзиниот прв филм бил Balada de um Batráquio (Балада на Батрачијан).
Филмографија
Телес била или режисер или кинематографер во следните филмови:
Награди
Таа, исто така, го освоила Општинскиот златен медал за културна вредност, доделен од Градскиот совет на Вила Франка де Ксира, во 2016 година, откако ја освоила Златната мечка за краток филм.
Лиса Линдген
Елисабет „Лиса“ Линдгрен (родена на 3 јуни 1968 година во Расунда, Солна, округот Стокхолм) е шведска глумица.
Космос-1794
Космос-1794 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 ноември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1794 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1500 км, а најмалото на 1466.
Како ќе каже Џим
Како ќе каже Џим е американска комедија емитувана на телевизијата ABC. Иако со мала гледаност на почетокот, серијата малку по малку се искачи на второто место од сите тогашни комедии на ABC. Кога го увиде успехот на серијата, ABC направи ризичен потег: ја смести серијата во терминот на Фрејзер на NBC‏‎. Џим не успеа да го победи Фрејзер во гледаност, но беше доволно гледан за да си загарантира нова сезона. Големиот успех може да се согледа и на светското мрежно место Ју Тјуб.
Џејмс Белуши се јавува и како продуцент на серијата, а во неколку епизоди ќе го видиме и неговиот син Роберт, во улогата на возрасниот Кајл.
Во серијата, како гости во епизодна улога се појавуваат и Ден Акројд, Линда Хамилтон, Том Арнолд и Даг Савант (Том Скјаво од „Очајни домаќинки“).
Серијата започна да се снима во 2001 година во продукција на телевизиската компанија „АБЦ“.
На 15 мај 2007, беше објавено дека серијата е откажана и дека ќе нема нови сезони. Но, изненадно, на 27 јуни 2007, ABC објави дека серијата била сепак обновена за уште една, седма по ред сезона, со 18 епизоди.
Во САД „Како ќе каже Џим“ заврши со своето емитување на 2 јуни 2008. Кај нас, серијата се емитуваше на А1 и досега се прикажани првите четири сезони, а од 2011 година ќе започне со емитување и на МТВ 1 телевизија. Оваа ситком серија достигна голем успех во македонскиот ТВ етер. Сите репризи од „Како ќе каже Џим“ имаа еднаква гледаност како премиерите на истите епизоди.
Синопсис
Џим живее во среќен брак со сопругата Шерил, со која често доаѓа во конфликт заради децата и секогаш го прифаќа нејзиното мислење како се воспитуваат мали деца. Џим и Шерил имаат три деца, ќерките Руби, Грејси и синот Кајл.
Семејството дополнително ќе го вознемират и Дејна, сестрата на Шерил и нејзиниот сопруг Рајан кои повеќе се на гости кај Џим и Шерил одошто во сопствениот дом. Шерил има мака со воспитувањето на децата, а нејзината сестра не и е од никаква помош. Таа често го решава и нејзините брачни проблеми.
Дејна ќе му помага на Џим во изборот на новогодишните подароци, подарок за годишнина од брак, но тој факт никако нема да може да го сокрие од сестра и. Ја сокрива и тајната дека Џим се вратил на неговата опасна страст, возење на мотор, но тука е Руби, која секогаш знае што крие нејзиниот татко.
Единствен кој не е оптоварен од проблемите на семејството, е малиот Кајл, кој е миленик на сите.
Нова Жена
Новата Жена беше феминистички идеал кој се појави во крајот на 19 век и имаше големо влијание на феминизмот и во 20 век. Поимот "Нова жена" беше популаризирана од страна на британскиот-американски писател Хенри Џејмс, за да се опише растот на бројот на феминистички, образовани, независни жени посветени на кариерата во Европа и во САД. Новата Жена беше предизвик за границите поставени од страна на машко-доминираното општество. Терминот Нова Жена се однесуваше на жени кои имале контрола врз сопствените животи било да е лична, општествениа или економска.
Пост-средно и професионално образование
Поголем број на жени го освојувале правото да присуствуваат на универзитет или колеџ. Некои добивале стручно образование, и станувале адвокати, лекари, новинари и професори, често во престижните колеџи само за жени, како во училиштата од Седум Сестри: Бернард, Брин Мар, Холиок, Редклиф, Смит, Васар и Велесли. Новата Жена во САД учествувала во пост-средното образование во поголем број во почетокот на 20 век. Алис Фримен Палмер стана првата жена претседател на Велесли во 1881 година.
Сексуалноста и општествените очекувања
Автономијата беше радикална цел за жените кон крајот на 19 век. Појавата на образовните и кариерни можности за жените во почетокот на 20 век, како и нови законски права за сопственост (иако сè уште не за гласање), значело дека тие биле во нова позиција на слобода и избор кога станува збор за брачни и сексуални партнери. Новата Жена ставила голема важност на нејзината сексуална автономија, иако било тешко да се стави во пракса, бидејќи општество сè уште изразувало гласно неодобрување на каков бил знак на женска разблудност. За жените во Викторијанската ера, каква било сексуална активност надвор од бракот беше судена како неморална. Промените на законот за развод за време на доцниот 19 век даде повод за Новата Жена, која би можела да преживее развод и да ја одржи економската независност, а и се зголемил бројот на разведени жени кои се премажиле.
Некои членови на овој тренд нашле слобода да се вклучат во лезбејски односи преку нивните мрежи во женските групи. За некои од овие жени, "да љубат други жени стана начин да избегаат од машката доминација својствена за хетеросексуалните односи".
Ана Кристенсен
Ана Кристенсен (1936-2001) — професор по приватно право на Правниот факултет на Лундскиот универзитет, Шведска и колумнист во шведскиот весник Дагенс Нихетер. Академски, Кристенсен е многу добро позната по нејзините книги Студии во Законот за продажба на стоки (Studier i Köprätt), дисквалификација од бенефициите за невработеност (Avstängning från arbetslöshetsförsäkring) и Станбени Право во издавана куќа (Hemrätt i hyreshus), како и за развој на теоријата на правото како нормативни обрасци во нормативно поле. Во 1975 година, Кристенсен станала првата жена професор по правни науки во Шведска.
Коле Стефановски
Коле Трајчев Стефановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснал во крајно бедно земјоделско и аргатско семејство. Во селото немало училиште, иако Кратово е во непосредна близина, немал можност да се школува, па останал неписмен. Немале доволно земја и стока па бил принуден да работи како општ работник и да аргатува по градските лозја за евтина дневница и тоа не наоѓајќи секогаш работа. На 8 септември 1944 година стапил во редовите на НОВ, најпрво во составот на Месната команда во Кратово, а подоцна и во редовите на Седумнаесеттатa македонска ударна бригада. Учествувал во повеќе борби за ослободување на Македонија и останатите Југословенски територии. Загинал во борбите со остатоците од балистичките банди крај Гнилане, на 30 декември 1944 година.
Историја на Џенова
Џенова, Италија, историски бил еден од најважните пристаништа на Медитеранот.
Праисторија и антика
Џенова и нејзината област била населена уште од петтиот или четвртиот милениум п.н.е. Во античко време оваа област била населена со Лигури (антички луѓе по кои била именувана Лигурија ). Според ископувањата извршени во градот помеѓу 1898 и 1910 година, населението Лигури кое живеело во Џенова одржувало трговски односи со Етрурците и Грците, бидејќи биле пронајдени неколку предмети од овие популации. Во петтиот век п.н.е. првиот град, или oppidum, бил основан на врвот на ридот денес наречен Кастело (замок), кој сега се наоѓал во средновековниот стар град. Античкиот лигурски град бил познат како Сталија (Σταλìα), на овој начин наведен од Артемидор Ефесиј и Помпониј Мела. Сталија имала сојуз со Рим преку foedus aequum (еднаков пакт) во текот на Втората пунска војна (218-201). п.н.е.. Според тоа, Картагинците го уништиле во 209 година п.н.е. Градот бил повторно изграден по завршувањето на Картагинските војни во 146 година п.н.е, добил општински права. Оригиналниот каструм потоа се проширил кон сегашните области на Санта Марија ди Кастело и контото Сан Лоренцо. Трговската стока вклучувала кожи, дрво и мед. Стоката била префрлена во и од внатрешноста на Џенова, вклучувајќи ги и големите градови како Тортона и Пјаленца. Таму бил пронајден и амфитеатар меѓу другите археолошки остатоци од римскиот период. Модерното име на градот можеби потекнувало од латинскиот збор што значи „колено“ (genu; множина, genua), но имало и други теории. Можеби потекнувал од богот Јанус, бидејќи Џенова, како него, имало две лица: лице кое гледало во морето и друго свртено кон планините. Или можеби потекнувал од латинскиот збор ianua, исто така поврзан со името на богот Јанус и што значи „врата“ или „премин“. Можеби се однесувал на нејзината географска положба во центарот на лигурскиот крајбрежен лак, што било слично на името Женева. Латинското име, oppidum Genua, било запишано од Плиниј Постариот (нац. Историјат. 3.48) како дел од Августевата Регио IX Лигурија.
Во следните неколку векови, Џенова бил малку повеќе од мал центар, полека градејќи ја својата трговска флота, која требала да стане водечки трговски превозник на Средоземното Море. Градот бил темелно ограбен и запален во 934–35 година од страна на фатимидската флота под водство на Јакуб ибн Исак ал-Тамими и веројатно дури и напуштен неколку години.
Средниот век и ренесансата
Пред 1100 година, Џенова се појавила како независен град-држава, еден од голем број италијански градови-држави основани во овој период. Номинално, светиот римски император бил суверен, а епископот од Џенова бил шеф на државата; сепак, вистинската моќ ја имале голем број конзули годишно избрани од народното собрание. Џенова била една од државите позната како Repubbliche Marinare заедно со Венеција, Пиза и Амалфи. Трговијата, бродоградбата и банкарството помогнаа да се поддржи една од најголемите и најмоќните морнарици во Средоземното Море. Постоела една стара поговорка која вели: Genuensis ergo mercator, или „Џеновец, значи трговец“, но Џеновјаните биле и вешти морнари и жестоки воини покрај тоа (види и Џеновец самострели).
Џеновјаните имале право на создавање на груба тексас ткаенина тогаш наречена „Blue Jean“, од која произлегувала модерното име на фармерки, што ги користеле морнарите за работа и за покривање и заштита на нивните стоки на пристаништата од временските неприлики. За време на Република Џенова, џеновските трговци и морнари ја извезувале оваа ткаенина низ Европа. Забележливо било и производството на џеновска чипка.
Колапсот на крстоносните држави бил неутрализиран со сојузот на Џенова со Византиската империја. Бидејќи односите на Венеција со Византијците биле привремено нарушени од Четвртата крстоносна војна и нејзините последици, Џенова можелс да ја подобри својата позиција, искористувајќи ја можноста да се проширела во Црното Море и Крим. Внатрешните расправии меѓу моќните семејства, Грималди и Фиески, Дориа, Спинола и други, предизвикале многу пореметувања, но генерално, републиката била водена како деловна афера.
Во 1218–1220 година, Џенова ја опслужувал гелф подеста Рамбертино Бувалели, кој веројатно ја вовел окситанската литература, која наскоро требало да се пофали со такви трубадури како Жак Грилс, Ланфранк Цигала и Бонифаци Калво, во градот. Во тоа време, 1218–1219 година, џеновската флота под команда на Симоне Дорија со познатиот џенејски пират Аламано да Коста учествувала во опсадата на Дамиета; за овој период морало да се потсетиме и на џеновецот и пират, Хенри, гроф од Малта. Сојузот меѓу Византијците и Џеновјаните претрпел по битката кај Сетепоци, восхитувачки опишана во Annales ianuenses.
Сепак, овој период на просперитет не траел. Се велело дека Црната смрт била увезена во Европа во 1347 година од џеновското трговско место во Кафа на Крим на Црното Море. По економскиот и популацискиот колапс што резултирал, Џенова го усвоил венецијанскиот модел на владеење и со него претседавал дужот од Џенова. Војните со Венеција продолжиле, а Војната за Киоџа (1378–1381) – за време на која Џенова речиси успеала решително да ја покорила Венеција – завршила со обновувањето на доминацијата на Венеција во Јадранот. Во 1390 година, Џенова ја иницирала варварската крстоносна војна, со помош на Французите, и ја опсадил Махдија, главниот град на Фатимидите, Ифрикија.
Иако не била добро проучена, Џенова во 15 век се чинело дека била бурна. Градот имал силна традиција на тргување со стоки од Левантот и неговата финансиска експертиза била препознаена низ цела Европа. По периодот на француска доминација од 1394 до 1409 година, Џенова потпаднала под власта на миланските Висконти (види и Битка кај Понца ). Џенова ја изгубила Сардинија од Арагон, Корзика поради внатрешен бунт, а нејзините блискоисточни, источноевропски и малоазиски колонии од Отоманската империја.
Во 15 век две од најраните банки во светот биле основани во Џенова: Банката на Свети Џорџ, основана во 1407 година, која била најстарата овластена банка во светот при нејзиното затворање во 1805 година и Банка Кариџ, основана во 1483 година како планината на побожност, која сè уште постоела.
Џенова била во можност да ја стабилизирала својата позиција додека се преселила во 16 век, особено како резултат на напорите на дужот Андреа Дорија, кој доделил нов устав во 1528 година со кој Џенова станала сателит на Шпанската империја ( Опсада на Корон 1532/34, Битка кај Превеза 1538 година, Битка кај Џиролата 1540 година, Битка кај Лепанто 1571 година, Релјеф во Џенова 1625 година). Некои Џенујци уживале извонредни кариери во служба на шпанската круна: особено поморските истражувачи Хуан Баутиста Пастен и Леон Панкалдо, генералот Амброџо Спинола, поморскиот капетан Џовани дела Кроче Бернардот и Хорхе Бургес. Во периодот на економското закрепнување што следело, многу аристократски џеновјански семејства, како што биле Балби, Дорија, Грималди, Палавичини и Сера, собрале огромно богатство. Според Фелипе Фернандез-Арместо и други, практиките што Џенова ги развила на Медитеранот (како што било ропството на чело) биле клучни во истражувањето и експлоатацијата на Новиот свет.
Џеновецот Пјетро Весконте, Џовани да Карињано и Батиста Бекарио (види џеновска карта пред откривањето на Америка) биле пионери во картографијата. Самиот Кристофер Колумбо бил роден во Џенова и донирал една десетина од својот приход од откривањето на Америка за Шпанија на Банката на Свети Џорџ во Џенова за олеснување на општото оданочување на храната. Колумбо бил кулминација на долгата традиција на џеновјаните морепловци и истражувачи како Вандино и Уголино Вивалди, Ланчелото Малочело, Лука Тариго, Антонио де Ноли, Антонио Малфанте и Антониото Усодимаре. (Се сугерирало дека Антониото Усодимаре и Антонио ди Ноли можеле да бидат различни имиња за иста личност. ) Познатиот џеновец навигатор Џон Кабот, современик на Колумбо, ги открил северните делови на Северна Америка кога пловел под налог на Хенри VII од Англија.
За време на својот подем и неговиот апогеј, Џенова основала колонии во многу делови на светот од Крим до Северна Африка, од Шпанија до Америка, оставајќи вредни архитектонски дела на многу локации, како што биле тврдините Кафа, Балаклава, Судак и Табарка, Кулата Галата во Истанбул, Светилникот во Констанца, Кулите на Корзика и Сардинија. Џеновјаните основале трговски бази и колонии околу Црното Море и Азовското Море, наречени Газарија. Тие основале просперитетни заедници во Константинопол, Кадиз, Лисабон и Гибралтар (види, исто така, Историја на Џеновјаните во Гибралтар и Левантините ); овие заедници биле организирани и управувани од Маона (види исто така Чио Маона и Фочеа ). Приказната за Цигалазада Јусуф Синан Паша или Скипионе Цикала, член на аристократското џеновско семејство Чикала, била фасцинантна: се велело дека бил фатен од Османлиите во битката кај Џерба, а потоа станал Капудан-паша или Голем адмирал на османлиската флота., (оваа авантуристичка приказна ја пеел Фабрицио Де Андре во „Sinàn Capudàn Pascià“). Во времето на зенитот на Џенова во 16 век, градот привлекол многу уметници, вклучувајќи ги Рубенс, Караваџо и Ван Дајк. Познатиот архитект Галеацо Алеси (1512–1572) дизајнирал многу од прекрасните палаци во градот, а Бартоломео Бјанко (1590–1657) ги дизајнирал централните делови на Универзитетот во Џенова. Голем број џеновски барокни и рококо уметници се населиле на друго место и голем број локални уметници станале истакнати. Кон крајот на шеснаесеттиот век, Лука Камбијасо, познат како основач на Џеновската школа за сликарство, продолжил да ја заработи најголемата плата тогаш забележана (2.000 дукати) за работа за Филип II од Шпанија во палатата Ескоријал во Мадрид.
Меѓутоа, во 17 век Џенова влегла во период на криза. Во мај 1625 година, француско-савојска војска ја нападнала републиката, но била успешно истерана од здружената шпанска и џеновска армија. Во 1656–57 година, нов излив на чума убил дури половина од населението. Во мај 1684 година, како казна за џеновската поддршка за Шпанија, градот бил подложен на француско поморско бомбардирање со околу 13.000 топовски гранати насочени кон градот. Џенова на крајот била окупирана од Австрија во 1746 година за време на војната за австриското наследство. Оваа епизода во историјата на градот била главно запаметена по џеновскиот бунт, поттикнат од легендарното момче Џован Батиста Перасо и прекарот Балила, кое фрлило камен на австриски функционер и станал национален херој на подоцнежните генерации Џеновци и Италијанците воопшто ( види исто така Опсада на Џенова (1746), Опсада на Џенова (1747) и Опсада на Џенова (1800). Не можејќи да го задржи своето владеење на Корзика, каде што била прогласена бунтовничката Корзиканска Република во 1755 година, Џенова била принудена од добро поддржаниот бунт да го продал своето право на Корзика на Французите, според условите на Договорот од Версај од 1768 година.
Модерна историја
Со промената на светската економија и трговските патишта кон Новиот свет и далеку од Медитеранот, политичката и економската моќ на Џенова започнала постојан пад. Нејзината воена моќ пропаднала за време на рацијата на Џенова во 1793 година и битката кај Џенова во 1795 година, каде Џенова се борела со француската флота и со Англичаните. Во 1797 година, под притисок на Наполеон, Република Џенова станала француски протекторат наречен Лигурска Република, која била анектирана од Франција во 1805 година. Овој факт бил спомнат во првата реченица на Толстојовата војна и мир:
Иако Џеновјаните се побуниле против Франција во 1814 година и сами го ослободиле градот, делегатите на Виенскиот конгрес го одобриле неговото вградување во Кралството Сардинија, со што ставил крај на тривековната борба на Домот на Савој за стекнување на градот. Градот набрзо стекнал репутација како жариште на републиканска агитација против Савој. Џенова била центар на важно реформско движење во кое се вршело постојан притисок врз Пиемонт да ја даде слободата на печатот и полибералните закони. Граѓаните на републиката не би прифатиле да бидат поданици на апсолутна монархија, сакајќи да бидат Италијанци наместо Пиемонтези, иако односите со Пиемонт се подобриле со војната против Австрија. Меѓутоа, по поразот во Првата војна за независност и примирјето на Саласко, Џеновјаните, плашејќи се од губење на слободата и независноста како последица на мирот наметнат од Австрија, станале и го ловеле Пиемонтскиот гарнизон. По востанието на Џенова, трупите на генералот Алфонсо Фереро Ла Мармора се движеле против градот, го опседнале, бомбардирале и го ограбиле. Со подемот на Ризорџименто, повторното обединување на Италија, движењето, Џеновјаните ги претвориле своите борби од визијата на Џузепе Мацини за локална република во борба за обединета Италија под либерализирана Савојска монархија. Во 1860 година, Џузепе Гарибалди тргнал од Џенова со повеќе од илјада доброволци за да го започнел освојувањето на Јужна Италија, меѓу нив бил и Нино Биксио. Денеска бил поставен споменик на карпата на местото каде што патриот се качил, во Quarto dei Mille. Во 19-тиот и раниот 20-ти век, Џенова ја консолидирала својата улога како главно пристаниште и важен центар за челик и бродоградба. Во Џенова во 1853 година, Џовани Ансалдо го основал Gio. Ansaldo &amp; C. чии бродоградилишта би изградиле едни од најубавите бродови во светот, како што биле ARA Garibaldi, SS Roma, MS Августус, СС Рекс, СС Андреа Дорија, СС Кристофоро Коломбо, М.С. Грипхолм, СС Леонардо да Винчи, СС Микеланџело и СС Си Бриз. Во 1854 година, во Џенова била основана фериботот Costa Crociere, а потоа и поморската осигурителна компанија Lloyd Italiano. Во 1861 година бил создаден италијанскиот регистар за превоз на Registro Italiano Navale, а во 1879 година Јахтскиот клуб Италијано. Сопственикот Рафаеле Рубатино во 1881 година бил меѓу основачите на фериботската компанија Navigazione Generale Italiana која потоа станала италијанска линија.
Во 1884 година, Риналдо Пјаџо ја основал Piaggio &amp; C. која произведувала локомотиви и железнички вагони и во 1923 година започнала со производство на авиони. Компанијата како Piaggio Aerospace во моментов бил во сопственост на Mubadala Development Company и бил со седиште во Villanova d'Albenga. (По Втората светска војна, Енрико Пјаџо, синот на Риналдо Пјаџо, со инженерот Корадино Д'Асканио го замислил и реализирал едно од најчестите транспортни средства, Веспа ). Во 1870 година била основана Банка ди Џенова која во 1895 година го променила своето име во Credito Italiano и во 1998 година стана Unicredit. Исто така во Џенова во 1898 година била основана осигурителната компанија наречена Alleanza Assicurazioni. Во 1874 година градот бил целосно поврзан со железнички линии со Франција и остатокот од Италија: Џенова-Торино, Џенова-Вентимилја, Џенова-Пиза.
Во Џенова биле основани следните бродоградилишта: Cantiere Navale di Sestri Ponente, Cantiere della Foce, Cantiere navale di Riva Trigoso, Cantieri navali di Voltri, но исто така и фабриката за шеќер Eridania, брендовите за храна Saiwa, Elah и Icat Food. Овие технолошки и индустриски случувања ќе имале светска изложеност во 1892 година, кога градот бил домаќин на меѓународната изложба „Esposizione Italo-Americana“ и повторно во 1914 година со Esposizione Internazionale di Marina e di igiene marinara (види Список на светски саеми ). Силната индустријализација привлекла големи маси работници поради што во 1892 година овде била основана Италијанската социјалистичка партија од Филипо Турати, Андреа Коста и Ана Кулишјоф. Во 1886 година бил основан весникот Ил Секоло XIX, а во 1903 година социјалистичкиот весник „Ил Лаворо“. Палмиро Тољати, еден од највлијателните италијански политичари на 20 век, бил роден во Џенова во 1893 година.
Во овој период многу Џеновци емигрирале во Америка (види и италијанска дијаспора ). Меѓу најинтересните искуства од овој егзодус било создавањето на областа Буенос Аирес наречена Ла Бока, сега позната по своите шарени куќи во лигурски стил, покрај тоа на 3 април 1905 година група момчиња од Џенов го основале фудбалскиот клуб Бока Јуниорс во Буенос, Аирес. Затоа навивачите на Бока Јуниорс се нарекувале „Los Xeneizes“, што значело Џеновец. Покрај тоа, Амадео Џанини, син на џеновјански имигранти во Северна Америка, ја основал Банката на Америка. ( '' Италијански Перуанц“, "Италијански Чилеанци“, „Италијански Уругвајци“).
За време на Првата светска војна, џеновските бродоградилишта биле многу активни, увезувале огромни количества материјали неопходни за воените напори, а меѓу триесет илјади и осумдесет илјади Џенујци заминале на бојното поле. За овој период требало да се потсетиме на адмиралот Рафаеле Росети, познат по потонувањето на воениот брод SMS Viribus Unitis. За време на фашизмот биле изградени значајни урбанистички и архитектонски дела, вклучувајќи ги: Пјаца Данте, кој ја вклучувале кулата на Пјачентини, Пјаца дела Виторија со Арко дела Виторија и воден тунел за потокот Бисањо. Во 1935 година, била отворена единствената синагога изградена за време на фашистичкиот период, Синагогата во Џенова.
За време на фашистичкиот период, градот Џенова бил обединет на деветнаесет општини, создавајќи во 1926 година она што било познато како „Голема Џенова“, кое се протегало по должината на брегот 35. км (22 милји).
Во Втората светска војна Џенова претрпел голема штета и од поморските и од воздушните напади. По некои неефикасни воздушни напади во 1940 година, во февруари 1941 година градот претрпел голема штета во поморско бомбардирање извршено од Британските сили Х ( Операција Грог ); потоа, во есента 1942 година, тој станал првиот град во Италија кој доживеал бомбардирање на областа, со шест такви напади помеѓу 22 октомври и 15 ноември 1942 година и уште еден на 8 август 1943 година. Помеѓу крајот на 1943 година и крајот на војната, и РАФ и УСААФ спровеле уште неколку бомбардирања насочени кон пристанишните објекти, фабрики и дворови во Џенова. Генерално, Џенова претрпела над педесет воздушни напади, кои предизвикале околу 2.000 смртни случаи меѓу населението. Уништени или оштетени биле 11.183 згради, вклучувајќи 70 цркви и 130 историски палати, а биле уништени 75% од пристанишните објекти.
Подвизите за време на овој период на адмиралот Лујџи Дуран де ла Пене, особено Рацијата на Александрија, се прераскажувале во неколку филмови, вклучувајќи ги „Храбриот “, „Тивкиот непријател “ и „Човечки торпеда “.
Сушичка Река (Пиринска Македонија)
Сушичка Река — река во Горноџумајско (Општина Симитли), Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 20 км. Ги одводнува најјужните делови планината Влаина и најсеверните делови Малешевските Планини (Крупничка Планина).
Историја на Џенова
Модерна историја
По примирјето на Касибиле, Џенова и околните планини станале центар на италијанскиот отпор; помеѓу 1943 и 1945 година, 1.836 џеновјански партизани биле убиени, а 2.250 антифашисти биле депортирани од градот во концентрационите логори во Германија. Градот бил ослободен од партизаните неколку дена пред доаѓањето на сојузниците; 150 партизани биле убиени и 350 ранети за време на борбите за ослободување на градот, што резултирало со заробени 14.000 германски затвореници под команда на генерал Гинтер Мајнхолд на 27 април 1945 година.
Сушичка Река (Пиринска Македонија)
Реката извира до самата граница со Р. Македонија под името Голема Река на надморска височина од 1.753 м. од источната страна на врвот Џами Тепе (Иљов Врв, 1.803 м), највисока точка на Малешевските Планини. Тече низ слабо пошумена долина, која во пониските делови е соголена. По оваа долина оди границата помеѓу Влаина на север и Крупничка Планина на југ. Реката прави големи завои по течението; првите 3 км тече на исток, следните 5 км на север, па 5 км повторно на исток; оттука до с. Долна Сушица (Полена) тече во правец на север-североисток за на крај да сврти на исток низ Симитлиската Котлина. Завршува како десна притока на Струма, 400 м југоисточно од с. Черниче.
Историја на Џенова
Модерна историја
За време на Втората светска војна, многу еврејски бегалци се собрале во Џенова бидејќи градот бил седиште на Делегацијата за помош на еврејските емигранти, организација која ги координирал програмите за помош и спасување. Канцеларијата во Џенова првично била предводена од Лелио Виторио Валобра, а подоцна и Масимо Теглио, кој добил помош од локалните свештеници и создал регионална спасувачка мрежа.
Сушичка Река (Пиринска Македонија)
Сливот на реката зафаќа, што претставува 0,48 % од вкупниот слив на Струма.
Историја на Џенова
Модерна историја
Германската потрага по Евреите во Џенова започнала на 2 ноември 1943 година, кога двајца полициски агенти ги посетиле канцелариите на еврејската заедница и ги принудиле чуварите да ги превеле своите списоци за членство и да ги повикале членовите на состанок во синагогата следното утро. Многу Евреи веќе го напуштиле градот до тоа време, но мнозинството од оние што биле заробени во Џенова биле земени на овој состанок. Неколку членови кои ја добиле поканата можеле да побегнат благодарение на предупредувањето од Масимо Теглио. Рабинот Рикардо Пацифичи, кој до последен момент се обидувал да им помогнел на другите Евреи, бил заробен во Галерија Мацини во ноември истата година. Тој беше убиен во Аушвиц.
Во повоените години, Џенова одиграла клучна улога во италијанското економско чудо, како трет агол на таканаречениот индустриски триаголник, формиран со производствените центри Милано и Торино. Од 1962 година, Меѓународниот саем на бродови во Џенова еволуирал во еден од најголемите годишни настани во Џенова. Градот станал важен индустриски центар, предизвикувајќи производители на опрема за нуркање (Cressi-Sub, Mares и Techisub SpA), фериботи (GNV и Home Lines и „OSN-Orizzonti Sistemi Navali“), производство на нафта („IP -Italiana Petroli“), текстил (SLAM ), услуги за храна („Elah Dufour“ и „Sogegross“), градежништво („FISIA-Italimpianti“) и, одредено време, нуклеарни реактори (NIRA, кои се затвориле по катастрофата во Чернобил).
Сушичка Река (Пиринска Македонија)
Сушичка Река се напојува претежно од дожд; најполноводна е во март, а најслабоводна во август. Средниот годишен истек во устието изнесува.
Историја на Џенова
Модерна историја
Поради растот на населението, делумно поради значителната имиграција од другите делови на Италија, биле изградени нови населби. Имало години на градење шпекулации и уништување на две историски области на градот, првиот во 1964 година наречен „Пикапиетра-Порторија“ и вториот во 1974 година наречен „Мадре ди Дио“ локација на куќата на Паганини; двата настани оставиле неизбришливи лузни на градот и во сеќавањето на граѓаните. Во 1965 година, политичката партија Лота Комуниста била основана од Ариго Сервето и Лоренцо Пароди. Бродот во 1970 година во близина на брегот на Џенова, SS London Valor, бил тема на песната на локалниот министер Фабрицио Де Андре со наслов „Parlando del Naufragio della London Valour“ или „Зборувајќи за потонувањето на Лондонската храброст“. Во 1970 година грчкиот студент Костас Георгакис се самозапалил на плоштадот Матеоти, Џенова, како протест против диктаторскиот режим на Георгиос Пападопулос. Во овој период Џенова била центар на протестни движења кои понекогаш имале форма на вооружена борба. Во таканаречените Години на олово, Црвените бригади формирале многу активна колона во Џенова наречена Група 22 Октомври, која во 1974 година го киднапирала судијата Марио Соси, а во 1979 година ги убил работникот Гвидо Роса и професорот Фаусто Куоколо. Во 1980 година, групата Џеновски Црвени бригади била елиминирана од специјален одред под наредба на Карло Алберто Дала Киеза.
Сушичка Река (Пиринска Македонија)
Во најдолното течение, на подрачјето на Симитлиската Котлина дел од водите се користат за наводнување.
Историја на Џенова
Модерна историја
Во 1991 година, бродот MT Haven бил уништен во близина на брегот на Џенова, но 1992 година го означувал повторното раѓање на градот со Genoa Expo '92. Џенова, градскиот дом на Кристофер Колумбо, ја прославил 500-годишнината од откривањето на Америка. За таа прилика, благодарение на интервенцијата на архитектот Ренцо Пијано, Старото пристаниште го разубавил своето лице.
27-миот самит на Г8 во градот, во јули 2001 година, бил засенет од насилни протести ( Движење за антиглобализација ), при што бил убиен еден демонстрант, Карло Џулијани. Во 2007 година, 15 функционери, вклучувајќи полиција, затворски службеници и двајца лекари, биле прогласени за виновни од италијанскиот суд за малтретирање на демонстрантите ( 2001 Raid on Armando Diaz ). Нивните затворски казни се движеле од пет месеци до пет години. Во 2004 година, Европската унија ја назначил Џенова за европска престолнина на културата, заедно со францускиот град Лил. Во 2009 година џеновскиот актер и политички активист Бепе Грило го основал Движењето Пет ѕвезди. Во 2011 година, Џенова, како и другите европски градови, претрпел катастрофални поплави. Во 2013 година, 11 смртни случаи резултирале од уривање на контролната кула на пристаништето во Џенова, откако била погодена од товарниот брод Џоли Нерон. Во 2014 година, потонатиот брод од Коста Конкордија бил пренесен во пристаништето Џенова за да се разбиел.
14 август 2018 година бил црн ден за Џенова: се урнал мостот Понте Моранди, при што загинале 43 луѓе.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Библиографија
Гавриленко О. А., Сивальньов О. М., Цибулкін В. В. Генуезька спадщина на теренах України; етнодержавознавчий вимір. — Харків: Точка, 2017.— 260 с. -ISBN 978-617-669-209-6
Габриеле Бончи
Габриеле Бончи е италијански готвач кој е специјализиран во пица ал таљо.
Раниот живот
Бончи е роден во семејството на Северина и Серхио. Семејството на неговата мајка сите биле земјоделци во Агро Понтино. Семејството на неговиот татко водело потекло во Купрамонтана. Тој се заинтересирал за печење откако ја забележал неговата мајка како му го остава тестото да се крене под радијатор кога семејството ја напуштило куќата за да оди во црквата.
Кариера
По завршувањето на училиштето за готвење, Бончи работел во римскиот ресторан Симпосио и на крајот станал готвач таму.
Кала
Кала (украсна кала, мочуришна кала) е род на цветни растенија во фамилијата Araceae кој содржи само еден вид - Calla palustris. Тоа природно расте во ладните умерени региони во северната полутопка, во централните, источните и северните делови од Европа (Франција и Норвешка, и на исток од нив), северна Азија и северните делови од Северна Америка (Алјаска, Канада, североисточните делови од САД).
Габриеле Бончи
Кариера
Тој експериментирал со пржени топчиња од тестенини кој се слични и на пржените топчиња рижото што ги јадеше пораснат. Тој станал познат по неговото производство на пица и бил прогласен за „Микеланџело на пицата“ од Вог.
Кала
Калата е ризоматично тревесто повеќегодишно растение кое расте по блата и бари. Листовите се кружни до срцевидни, 6–12 cm долги и се наоѓаат на лисна дршка широка 4–12 cm. Зеленкасто-жолтото соцветие се издигнува на спадикс долг околу 4–6 cm, затворен со бела спата. Плодот е грозд составен од црвени бобинки, од кои секоја содржи по неколку семиња.
Габриеле Бончи
Кариера
Според Мет Гулдинг, Бончи „покрена мала револуција во италијанскиот свет на печење и пица“. Бончи работел во пекарите за квасец Ричард Харт и Ванеса Кимбел во 2019 година, пишувајќи го написот на најпродаваната книга на Ванеса Кимбел.
Кала
Растението е многу отровно кога е во свежа состојба како резултат на присуството на оксална киселина, но ризомот, како тој на каладиумот, колоказијата и арумот, е јадлив по негово соодветно сушење, лупење и варење.
Овој род порано вклучувал и неколку други видови, кои сега се префрлени во одделниот род Zantedeschia. Овие растенија се од тропска Африка и сѐ уште се именуваат како "кала лилјани", но тие не треба да се помешаат со C. palustris.
Габриеле Бончи
Кариера
Притисокот за одржување на личноста предизвика тој да се повлече и од очите на јавноста. Од почетокот на 2020-тите, тој вели и дека не се смета себеси за пицајоло, туку и за земјоделец.
Готвач
Во 2013 година била објавена пицата на Бончи: сезонски рецепти од легендарниот пицариум во Рим.
Состојки
Бончи се фокусира на состојки со повисок квалитет, како што е брашното од занаетчискиот производител на Пиемонт, Мулино Марино. Тој развил и мешавина од зрна што ја нарекуол pane di semper што создава „лесна, деликатна“ кора. Тој вклучува и интегрални житарки, кои произведуваат и многу повеќе вкусови и брашно со многу глутен, кое што помага и добро да нараснат брашното од цели зрна. Зрната со кои тој работи вклучува и интегрална пченица, фаро од цело зрно и спел. Тој користи квасец фатен од диво. Според Ненси Хармон Џенкинс, тој содржи и маслиново масло, што е невообичаено за тестото за пица.
Техника
Бончи исто така користи техники за правење на леб, како што е методот на долга ферментација на ниски температури, каде што го поттикнува развојот на сложени вкусови во тестото. Тој не меси.
Чест
Атлантик го нарекол Бончи „најистакнат пекар на славни личности во Италија“. Лос Анџелес Тајмс го нарекол „феноменалниот мајстор за пица во Рим“. „ Вашингтон пост“ кажал: „како го нарекувате? готвач? пекар? фанатик на пица? гениј? Ентони Бурдејн се пошегувал дека за да ја добиете пицата на Бончи, треба да: „Оставете го семејството, оставете ги децата“. Машед рекол дека ја „повторно ја измислил римската идеја за пица“. го нарекол „најголемиот пекар во Италија“. Марида Катрерини го нарекол „Кралот на римската пица“ и рече „Традиционално, критичарите за храна ги нарекуваат неговите подготовки не пици, туку вистински уметнички дела“. Тие му припишуваат заслуга за подигањето на римската пица со национално значење. Парла и Гил го нарекоа „легендарен пекар“. Гулдинг го нарече „виртуоз“. Барбара Карачоло му припишал и заслужна за правењето на пица ал таљо „меѓународно почитувана“.
Нетфликс го вклучил и во нивната документарна серија „Готвачка маса“.
Личен живот
Бончи се опишува себеси како „големо дете“. Тој почнал да готви на 14 години да вели дека оттогаш знаел дека сака да готви и никогаш не сакал да прави ништо друго освен да готви. Тој рече дека се збунил помеѓу тоа каде била линијата на поделба помеѓу Габриеле Бончи и ликот Бончи, нарекувајќи го својот лик „костим за кловн“ и џинглот „црвениот нос“. Во 2022 година тој опишува и дека морал да го убие ликот за да преживее. Во тоа време тој тежел и речиси 200 килограми. Тој одлучил да направи гастректомија на ракавот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Анархизам во Германија
Германскиот индивидуалистички филозоф Макс Штирнер станал важен инфлуенсер во анархизмот. Потоа Јохан Мост станал важен анархистички пропагандист во Германија и во САД. Во доцниот 19-ти и почетокот на XX век се појавија индивидуалистички анархисти под влијание на Штирнер како што се Џон Хенри Макеј, Адолф Бранд и Анселм Руст (Ернст Самуел) и Минона (Саломо Фридлајдер).
Современите германски анархистички организации ја вклучуваат анархосиндикалната унија на слободните работници и Федерацијата на анархисти кои зборуваат германски (Föderation Deutschsprachiger AnarchistInnen).
Штирнер и други пионери
Анархистичките историчари честопати ги следат корените на германскиот анархизам назад кон германската селанска војна од 16 век. Од друга страна, Џејмс Џол и Џорџ Вудкок сметаат дека оваа врска е претерана. Подоцна анархистите, исто така, тврдеа дека либералното размислување на Фридрих Шилер, Јохан Волфганг фон Гете, Готтолд Ефрем Лесинг и Хајнрих Хајне да бидат претходници на анархизмот.
Неколку германски социјалисти од овој период, исто така, покажаа анархистички тенденции. Младиот Вилхелм Вајтлинг, под влијание на Прудон и Луј Огнце Бланки, еднаш напиша дека "совршено општество нема влада, туку само администрација, нема закони, туку само обврски, нема казна, туку средства за исправка". Мојсеј Хес исто така бил анархист сè до 1844 година, ширејќи ги теориите на Прудон во Германија, но ќе продолжи да пишува антианархистички памфлет Die letzte Philosophie. Карл Грин, добро познат по својата улога во споровите меѓу Маркс и Прудон, сметаше дека Нетлау би се прилепил на комунистичкиот анархизам додека сè уште живеел во Келн, а потоа заминал за Париз, каде што станал ученик на Прудон. Вилхелм Мар, роден во Хамбург, но главно активен во клубовите Млада Германија во Швајцарија, уредувал неколку антиавторитарни периодика. Во својата книга за анархизмот Anarchie oder Autorität, тој доаѓа до заклучок дека слободата се наоѓа само во анархија.
Едгар Бауер (7 октомври 1820 - 18 август 1886) бил германски политички филозоф и член на Младите хегелијанци. Според Лоренс С. Степелевич, Едгар Бауер бил најанархистичен за Младите Хегелејци и "... можно е да се спознае, во раните текстови на Едгар Бауер, теоретското оправдување на политичкиот тероризам". Германските анархисти, како што се Макс Неттлау и Густав Ландауер, го признаа Едгар Бауер со основањето на анархистичката традиција во Германија. Во 1843 година објавил книга со наслов "Конфликт на критика со црквата и државата". Ова предизвика него да биде обвинет за побуна. Тој бил затворен четири години во тврдината во Магдебург. Додека бил во затвор, неговите поранешни соработници Маркс и Енгелс објавија критики за него и неговиот брат Бруно, насловен како Светото семејство (1844). Тие го продолжиле нападот во германската идеологија (1846), која во тоа време не била објавена.
Јохан Мост
Јохан Јозеф Мост (5 февруари 1846 во Аугсбург, Баварија - 17 март 1906 година во Синсинати, Охајо) бил германски-американски политичар, уредник на весници и оратор. Тој е заслужен за промовирање на концептот на " пропаганда на делото ".
Горна Душегубица
Горна Душегубица — село во областа Копачка, во Општина Кичево, на патот помеѓу градовите Кичево и Охрид. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, во изворишниот дел на реката Треска, а на југоисточните падини на планината Бистра, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Маврово и Ростуше. Селото е планинско, на надморска височина од 1.100 метри. Од градот Кичево е оддалечено 14 километри, а од патот Кичево-Охрид 2,3 километри.
Куќите во ова село се наоѓаат на издигнати тераси, високи над 950 метри. Околни села се: Лавчани, Извор и Кленоец.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Староец, Вирои, Речиште, Круша и други.
Селото има збиен тип. Не постојат маала, бидејќи се работи за мало село.
Сместено е во областа Горна Копачка, во близина на подножјето на Бистра.
Историја
Мештаните наведуваат дека Душегубица е старо село. Во историските извори, историчарот М. Пурковиќ претпоставува дека е споменато околу 1300 година, кога е спомената „воденица под Душегубица“.
Други историски извори се турските пописни дефтери од 1476/77 година, кога е споменато под името Душица и имало 53 куќи.
Во месноста Косов Рид се среќаваат руини од стар храм. Селото порано било сместено во месноста Старо Село, кое било напуштено поради насилство.
Во век, Горна Душегубица било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
На 28 август 1943 година, Вториот кичевски ПО во селото Душегубица (наречено Душогубица) одржал голем митинг, а НОО го извршило првото јавно судење на слободна територија на Македонија на службениците од окупаторската општина од село Извор.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 19 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 970,8 хектари, на шумите отпаѓаат 823,1 хектар, а на обработливото земјиште само 69,3 хектари.
Селото, во основа, има сточарско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Душегубица (Горна и Долна) и Кленоец имало 580 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Душегубица имало 240 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година селото броело 336 жители, додека во 1994 година бројот се намалил само на 15 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Горна Душегубица живееле 4 жители, сите Македонци.
Родови
Горна Душегубица е македонско православно село.
Родови во селото се: Трпевци, Картаровци, Мојсовци, Китановци и уште некои други, сите заедно имаат 59 куќи. Сите се староседелски родови.