cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геологија на Марс
Големи ударни сливови
На Марс се присутни неколку огромни, кружни ударни сливови. Најголемиот што е лесно видлив е сливот Елада кој се наоѓа на јужната полутопка. Тој е втора по големина потврдена структура на планетата, центрирана на околу 64°Е географска должина и 40°С географска ширина. Централниот дел на сливот (Елада ) има пречник од 1.800 км и областа опкружена со широка, силно еродирана прстенеста структура, која се одликува со тесно распоредени нерамни и неправилни планини ( масиви), кои веројатно претставуваат подигнати, испрекинати блокови од старата кора пред сливот. Античките, нискорелјефни вулкански конструкции се наоѓаат на североисточниот и југозападниот дел од ободот. Подот на сливот содржи дебели, структурно сложени седиментни наслаги кои имаат долга геолошка историја на таложење, ерозија и внатрешна деформација. Најниските височини на планетата се наоѓаат во сливот Елада, со некои области од подот на сливот над 8. км.
Двете други големи ударни структури на планетата се басените Аргир и Исидис. Како и Елада, и Аргир (800 km во пречник) се наоѓа во јужните висорамнини и е опкружен со широк прстен од планини. Планините во јужниот дел на работ, Charitum Montes, можеби биле еродирани од долинските ледници и ледените плочи во одреден момент од историјата на Марс. Сливот на Исидис (околу 1.000 km во пречник) лежи на границата на дихотомија на околу 87°E географска должина. Североисточниот дел од работ на сливот е еродиран и сега е затрупан со наслаги на северните рамнини, давајќи му на сливот полукружен преглед. Северозападниот раб на сливот се одликува со лачни грабени кои се периферни на сливот. Еден дополнителен голем слив, Утопија, е целосно затрупан со наслаги на северните рамнини. Неговиот преглед е јасно забележлив само од податоците за надморска височина. Сите големи басени на Марс се екстремно стари, кои датираат од доцното тешко бомбардирање. Се смета дека тие се споредливи по старост со басените Имбриум и Ориентал на Месечината.
Екваторијален кањонски систем
Во близина на екваторот во западната полутопка се наоѓа огромен систем од длабоки, меѓусебно поврзани кањони и корита, кои се познати како Маринерска Долина. Кањонскиот систем се протега на исток од Тарсида во должина од над 4.000 km, речиси една четвртина од обемот на планетата. Доколку биде поставен на Земјата, Маринерската Долина би се протегала низ ширината на Северна Америка. Кањоните на места се и до 300 км широки и 10 км длабоко. Често во споредба со Големиот Кањон на Земјата, Маринерската Долина има многу различно потекло од неговиот поситен, таканаречен пандан на Земјата. Големиот Кањон е во голема мера производ на водена ерозија. Марсовите екваторски кањони биле од тектонско потекло, односно настанале најмногу со раседи. Тие би можеле да бидат слични на долините на Источноафриканскиот Расед. Кањоните го претставуваат површинскиот израз на моќно растегнувачки напор во кората на Марс, веројатно поради оптоварувањето од испакнатоста на Тарсида.
Хаотичен терен и одливни канали
Теренот на источниот крај на Маринерската Долина се претвора ниски заоблени ридови кои се чини дека се формирале од уривањето на висинските површини за да формираат широки вдлабнатини исполнети со урнатини. Наречени хаотичен терен, овие области ги означуваат главите на огромните излезни канали што излегуваат со целосна големина од хаотичниот терен и се се распаѓаат на север во Хриса. Присуството на рационализирани острови и други геоморфни одлики укажуваат на тоа дека каналите најверојатно се формирани од катастрофално ослободување на вода од водоносни слоеви или од топење на подземниот мраз. Сепак, овие одлики може да се формираат и од обилните вулкански текови на лава кои доаѓаат од Тарсида. Каналите, кои ги вклучуваат долината Арес, Шалбатана, Симуд и Тиу, се огромни според копнените стандарди, а протокот што ги формирал е соодветно огромен. На пример, се проценува дека максималното испуштање кое е потребно за издлабување на Арес широк 28 километри било 14 милиони кубни метри во секунда, над десет илјади пати повеќе од просечното испуштање на реката Мисисипи.
Ледени капи
Поларните ледени капи се добро познати телескопски одлики на Марс, првпат идентификувани од Кристиан Хајгенс во 1672 година. Од 1960-тите, е познато дека сезонските капи (оние што се гледаат во телескопот како растат и опаѓаат сезонски) се составени од мраз од јаглерод диоксид (CO 2.) кој се кондензира од атмосферата кога температурите паѓаат до 148 К, точката на заледување на CO 2, за време на поларната зима. На север, мразот CO 2.целосно се распаѓа (се возвишува) во лето. На јужниот пол, во лето останува мала преостаната капа од мраз CO 2.
Двете преостанати ледени капи се прекриваат со дебели наслаги на меѓуслоен мраз и прашина. На север, слоевитите наслаги формираат плато кое е високо 3 километри и кое има пречник од 1 километар и е познато како Планум Бореум. Слична висорамнина, Планум Аустрале, се наоѓа на југ. И двете понекогаш се третираат како синоним за поларните ледени капи, но постојаниот мраз (гледан како високо албедо, бели површини на сликите) формира само релативно тенка обвивка на врвот на слоевитите наслаги. Слоевитните наслаги веројатно претставуваат наизменични циклуси на таложење на прашина и мраз предизвикани од климатските промени поврзани со варијации во орбиталните параметри на планетата со текот на времето. Поларните наслаги се едни од најмладите геолошки единици на Марс.
Одлики на албедо
Ниту една топографија не е видлива на Марс од Земјата. Светлите области и темните ознаки што се гледаат преку телескоп се албедо одлики. Светлите, црвено- окер области се места каде ситна прашина ја покрива површината. Светли области (со исклучок на поларните капи и облаци) ги вклучуваат Елада, Тарсида и Арабија Тера. Темно сивите ознаки претставуваат области кои ветрот ги исчистил од прашина, оставајќи го зад себе долниот слој на темен, карпест материјал. Темните ознаки се најразлични во широк појас од 0° до 40° S географска ширина. Сепак, најистакнатата темна ознака, Сиртис Мајор Планум, е на северната полутопка. Класичната одлика на албедото, Mare Acidalium, е уште една истакната темна област на северната полутопка. Присутен е и трет тип на област, со средна боја и албедо, и се смета дека претставува региони што содржат мешавина од материјалот од светлите и темните области.
Ударни кратери
Ударните кратери првпат биле идентификувани на Марс со вселенското летало Маринер 4 во 1965 година. Раните набљудувања покажале дека кратерите на Марс генерално биле поплитки и помазни од месечевите кратери, што покажува дека Марс има поактивна историја на ерозија и таложење од Месечината.
Во други аспекти, кратерите на Марс личат на месечевите кратери. И двете се производи на влијанието на хипербрзината и покажуваат прогресија на морфолошки типови со зголемена големина. Марсовите кратери под околу 7 km во пречник се нарекуваат едноставни кратери; тие се во облик на сад со однос длабочина/пречник од околу 1/5. Марсовите кратери се менуваат од едноставни во посложени типови со пречник од приближно 5 до 8 км. Сложените кратери имаат централни врвови (или врвни комплекси), релативно рамни подови и тераси. Сложените кратери се поплитки од едноставните кратери пропорционално на нивната ширина, со сооднос длабочина/пречник кој се движи од 1/5 при преодниот пречник од едноставен до сложен (~7 km) до околу 1/30 за кратер со пречник од 100 km. Друга транзиција се случува на пречници на кратери од околу 130 км додека централните врвови се претвораат во концентрични прстени на ридови за да формираат сливови со повеќе прстени.
Марс има најголема разновидност на типови на ударни кратери од која било планета во Сончевиот Систем. Ова е делумно затоа што присуството и на карпести и на испарливи слоеви богати во подповршината создава низа морфологии дури и меѓу кратерите во иста класа на големина. Марс има и атмосфера која игра улога во исфрлувањето и последователната ерозија. Покрај тоа, Марс има стапка на вулканска и тектонска активност доволно ниска што древните, еродирани кратери сè уште се зачувани, но сепак доволно висока за повторно да се појават големи области, создавајќи различен опсег на популации на кратери со широко различна возраст. Над 42.000 ударни кратери поголеми од 5 км во пречник се каталогизирани на Марс, и бројот на помали кратери е веројатно безброј. Густината на кратерите на Марс е најголема во јужната полутопка, јужно од границата на дихотомијата. Ова е местото каде што се наоѓаат повеќето големи кратери и басени.
Морфологијата на кратерот дава информации за физичката структура и составот на површината и подповршината во моментот на ударот. На пример, големината на централните врвови во кратерите на Марс е поголема од споредливите кратери на Меркур или на Месечината. Покрај тоа, централните врвови на многу големи кратери на Марс имаат јамски кратери на нивните врвови. Централните јамски кратери се ретки на Месечината, но се многу чести на Марс и ледените сателити на надворешниот Сончев Систем. Големите централни врвови и изобилството на јамски кратери веројатно укажуваат на присуство на мраз блиску до површината.
Најзабележителната разлика помеѓу марсовските кратери и другите кратери во Сончевиот Систем е присуството на флуидизирани исфрлувачки прекривки. Многу кратери на екваторските и средните географски широчини на Марс ја имаат оваа форма на морфологија на исфрлање, за која се смета дека се појавува кога предметот што удира го топи мразот на подповршината. Течната вода во исфрлениот материјал формира матна кашеста маса која тече по површината, создавајќи ги карактеристичните облици на лобус. Марсовите кратери најчесто се класифицираат според нивното исфрлање. Кратерите со еден слој на исфрлање се нарекуваат еднослојни исфрлачки кратери. Кратерите со два слоја на исфрлање се нарекуваат кратери со двослојни исфрлања, а кратерите со повеќе од два слоја на исфрлање се нарекуваат кратери со повеќеслојни исфрлања. Се смета дека овие морфолошки разлики ги рефлектираат разликите во составот (т.е. меѓуслоен мраз, карпи или вода) во подповршината во моментот на ударот. Марсовите кратери покажуваат голема разновидност на зачувани состојби, од екстремно свежи до стари и еродирани. Деградираните и наполнети ударни кратери забележуваат варијации во вулканската, флувијалната и еолската активност во текот на геолошкото време. Постаментните кратери се кратери во кои нивното исфрлање седи над околниот терен каде се формираат подигнати платформи. Тие се појавуваат затоа што исфрлањето на кратерот формира отпорен слој, така што областа најблиску до кратерот еродира побавно од остатокот од регионот. Некои од нив се стотици метри над околната област, што значи дека стотици метри материјал е ерозиран. Овие кратери првпат биле забележани за време на мисијата Маринер 9 во 1972 година.
Вулканизам
Вулканските структури и форми на Марс покриваат големи делови од површината. Највпечатливите вулкани на Марс се наоѓаат во Тарсида и Елисеј. Геолозите мислат дека една од причините зошто вулканите на Марс можеле да пораснат толку големи е тоа што Марс има помалку тектонски граници во споредба со Земјата. Лавата од стационарното жариште можела да се акумулира на една локација на површината многу стотици милиони години.
Научниците никогаш не забележале активна ерупција на вулкан на површината на Марс. Пребарувањата за топлински белези и површинските промени во последната деценија не дале докази за активен вулканизам.
На 17 октомври 2012 година, роверот „Кјуриосити“ на планетата Марс ја извела првата анализа на дифракција на Х-зраци на тлото на Марс. Резултатите од анализаторот CheMin откриле присуство на неколку минерали, вклучително фелдспат, пироксени и оливин, и сугерирале дека марсовската почва во примерокот е слична на „истрошените базалтни почви “ на хавајските вулкани. Во јули 2015 година, истиот ровер идентификувал тридимит во примерок од карпа од кратерот Гејл, што ги навело научниците да заклучат дека силицискиот вулканизам можеби одиграл многу позастапена улога во вулканската историја на планетата отколку што се мислело.
Седиментологија
Изгледа дека течената вода била вообичаена на површината на Марс во различни периоди од неговата историја, а особено на древниот Марс. Многу од овие текови ја издлабиле површината, формирајќи долински мрежи и создавајќи седимент. Овој талог е повторно депониран во широк спектар на влажни средини, вклучително и во алувијални вентилатори, меандрирани канали, делти, езера, а можеби дури и океани. Процесите на таложење и пренос се поврзани со гравитацијата. Поради гравитацијата, поврзаните разлики во флуксот на водата и брзината на протокот, заклучено од преносот на големината на зрната, марсовските пејзажи биле создадени од различни услови на животната средина. Сепак, постојат и други начини да се процени количината на вода на древниот Марс. Подземните води се вмешани во цементирањето на еолските седименти и формирањето и пренос на широк спектар на седиментни минерали, вклучувајќи глини, сулфати и хематит.
Кога површината е сува, ветерот бил главен геоморфен агенс. Песочните тела управувани од ветер, како мегарипли и дини, се исклучително чести на модерната површина на Марс, а Опортјунити документирал изобилство еолски песочник.
Широк спектар на други седиментолошки тела се присутни локално на Марс, вклучително и леднички наслаги, топли извори, депозити од лизгање на земјиштето, криоген и периглацијален материјал. Доказите за стари реки, езеро, и полиња со дини   се забележани во зачуваните слоеви во Меридијановиот Залив и кратерот Гејл.
Подземните води на Марс
Една група истражувачи предложила дека некои од слоевите на Марс се предизвикани од подземните води што се издигнуваат на површината на многу места, особено во внатрешноста на кратерите. Според теоријата, подземните води со растворени минерали излегле на површината, во и подоцна околу кратерите и помогнале да се формираат слоеви со додавање на минерали (особено сулфат) и да се зацврстат седиментите. Оваа хипотеза е поддржана од модел на подземни води и со сулфати откриени на широк простор. На почетокот, со испитување на површинските материјали со Опортјунити, научниците откриле дека подземните води постојано се кревале и депонирале сулфати. Подоцнежните студии со инструменти на Орбитрален истражувач на Марс покажале дека истите видови материјали постојат во голема област која ја вклучувала Арабија.
Лавини
На 19 февруари 2008 година, сликите добиени од камерата HiRISE на Орбитрален истражувач на Марс покажале спектакуларна лавина, во која остатоците што се сметало дека се ситнозрнест мраз, прашина и големи блокови паднале од висока карпа од 700 метри. Доказите за лавината вклучувале облаци од прашина што се издигнале од карпата потоа. Ваквите геолошки настани се теоретизираат дека се причина за геолошките форми познати како наклонски падини.
Можни пештери
Се сугерирало дека човечките истражувачи на Марс би можеле да користат лавински цевки како засолништа. Пештерите можеби се единствените природни структури кои нудат заштита од микрометеороиди, УВ зрачење, сончеви изливи и честички со висока енергија кои ја бомбардираат површината на планетата. Овие одлики може да го подобрат зачувувањето на биобелезите во долги временски периоди и да ги направат пештерите атрактивна астробиолошка цел во потрагата по докази за живот надвор од Земјата.
Превртен релјеф
Некои области на Марс покажуваат превртен релјеф, каде одликите кои некогаш биле вдлабнатини, како потоци, сега се над површината. Се верува дека материјали како големи карпи биле депонирани во ниски области. Подоцна, ерозијата на ветерот отстранила голем дел од површинските слоеви, но зад себе ги оставила поотпорните наслаги. Други начини за правење превртен релјеф може да биде лавата што тече по коритото на потокот или материјалите што се задржуваат со минерали растворени во вода. На Земјата, материјалите силика се високо отпорни на сите видови на ерозивни сили. Примери на превртени канали на Земјата се наоѓаат во Формацијата на планината Кедар во близина на Грин Ривер, Јута. Превртениот релјеф во форма на потоци е уште еден доказ за водата што течела на површината на Марс во минатите времиња. Превртениот релјеф во форма на канали сугерира дека климата била поинаква - многу повлажна - кога се формирале превртените канали.
Во една статија објавена во јануари 2010 година, голема група научници ја поддржале идејата за потрага по живот во кратерот Мијамото поради каналите на превртениот поток и минералите кои укажуваат на минатото присуство на вода.
Сликите на други примери на превртен терен се прикажани подолу од различни делови на Марс.
Шмартно (Брда)
Шмартно (словенечки: Šmartno) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Положбен агол
Положбен агол (крат. PA, ПА) е мерка изведена при набљудувањето на визуелни двојни ѕвезди. Се дефинира како аголното отстапување на споредната ѕвезда од главната, во однос на северниот небесен пол (НСП). Се изразува во степени.
При претставувањето на орбитите на визуелните двојки, линијата на положбениот агол по обичај се исцртува надолу, т.е. со северот долу. Положбениот агол се мери налево, од 0 до 359 степени.
Аголот на сопствено движење понекогаш се нарекува положбен агол.
Ваквиот агол напати важи и за пространи објекти како галаксии, каде го означува аголот помеѓу главната оска на објектот со линијата на просторниот агол.
1875 во уметноста
1875 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Реонско мрежно складиште
Реонско мрежно складиште (SAN) или (SAN – Storage area network) е уред за складирање (како што се диск податочни низи, библиотечни магнетни ленти, и оптички џубоксиes) пристапни до опслужувачите така што уредите се појавуваат како локално приклучени складишта на оперативниот систем. (SAN - реонското мрежно складиште) претежно содржи самостојна мрежа на уреди за складирање што воглавно се недостапни преку нормалната мрежа на уредите. Цената и комплексноста на SAN драстично паднаа во раната 2000 година, дозволуваќи пошироко усвојување низ малите и големите бизнис околини.
SAN самостојно не поддржува "датотечна" абстракција, туку само операции на блок-ниво. Сепак Датотечните системи кои се надградени на РМС, ја поддржуваат оваа абстракција позната како SAN датотечени системи или споделени диск датотечни системи.
Споделување на складишта
Историски гледано, центрите за податоци се првите создадени "острови" на SCSI диск податочни низи како директно приклучени складишта, секој од нив посветен на апликација, и секој од нив видлив исто како "виртуелните тврди дискови" ( БЛЕ). Суштински, SAN ги консолидира таканаречените складирачки “острови” заедно, притоа користеќи големобрзинска мрежа.
Оперативните сисеми ги одржуваат своите датотечни системи на самите нив, на наменските системи, и на несподелените. Ако повеќе системи пробаат да споделат LUN (Број на логички единици), ќе доведи до меѓусебно мешање и до оштетување на податоците. И покрај ваквите проблеми SAN помага до зголемување на користењето на сместувачкиот капацитет, додека повеќе опслужувачи го консолидираат нивното приватно сместувачко место на диск податочна низа. Заедничка употреба на SAN, вклучува трансакционен пристап до податоците што задолжително бара високо брз блок-ниво пристапност до тврдите дискови, како што се опслужувачите за електронска пошта, бази на податоци, и датотечни опслужувачи со висока употребливост.
SAN и NAS
Мрежно поврзани складишта (NAS), во спротивно на SAN, користи датотечно-засновани протоколи како што се мрежени датотечени системи каде е јасно дека складирањето е далечински управувано, и врзаните компјутери побаруваат дел од апстрактите податотеки подобро отколку диск блоковите.. Во поново време (декември 2009) со запознавањето со SAN главите (декември 2009), е дозволено лесна замена од SAN во NAS.
SAN-NAS хибриди
И покрај раликите меѓу SAN и NAS, сепак е возможно создавање на решение кое би ги вклучило двете технологии заеднички, како што е прикажано на дијаграмот
Предности
Меѓусебното споделување на просторот за складирање, обично ја упростува администрацијата и додава флексибилност, бидејќи каблите и уредите за складирање не мораат физички да бидат преместени за да преземаат податоци од еден опслужувач на друг.
Друга придобивка е можноста за подигнување на системот од страна на опслужувачите на SAN. Ова овозможува брза и лесна замена на неисправни опслужувачи бидејќи SAN може да биди конфигуриран така што замената на опслужувачот може да се употреби Број на логички единици за неисправниот опслужувач. Овај процес можи да одземи околу час и половина време и е релативно нова идеја (јануари 2011), за првпат употребен во поновите дата центри.
Постојат поголем број на нови производи дизајнирани за нивно олеснување, и понатамошно забрзување. Додека оваа област на технологија е сè уште нова, можеме да ја гледаме понатаму како иднина на иницијативните центри за податоци.
SAN исто така има тенденција да овозможи повеќе делотворност во поправка на грешките на процесите. SAN исто така може да ја измери оддалеченоста на локација која содржи секундарена складирачка низа на податоци. Ова овозможува складирачка репликација која е имплементирана од контролерот на складирачката низа на податоци од страна на опслужувачкиот софтвер или од некој конкретен SAN уред. Откако ИП WAN (Широко распространета мрежа) е најчесто користен метод за транспорт на поголеми далечини Складирачко насочување преку ИП (FCIP) и iSCSI протоколите, се развијани да дозволат екстензија над IP мрежите. Традиционалната физички SCSI слој може да поддржи неколку метри оддалеченост што не е доволно за да обезбеди постојаноста на бизнисите во случај на катастрофа.
Економската консолидарност на диск-податочните низи доведе до забрзување на сложеноста на неколку одлики влкучувајќи ги I/O кеширањето.
Типови на мрежи
Повеќето мрежи за складирање користат SCSI протокол за комуникација помеѓу опслужувачите и дискетните единици. Мапирањето на слоевите на друг протокол е користено да создаде мрежа:
iSCSI Extensions for RDMA (iSER), мапирање на iSCSI преку InfiniBand
Инфраструктура на SAN
SAN често користи Нишка-канал структура топологија – инфра структура специјално дизајнирана за одржување на комуникацијата меѓу сместувачките уреди. Овозможува побрз и по веродостоен пристап отколку протоколите на високо ниво користени во NAS.
Денеска, сите продавачи на SAN опрема, исто така понудуваат некои од формите на решенија за нишка-канал насочувањата, и ова доведува до значително бенефицирана приспособливост на SAN архитектурата со дозволување на податоците да патуваат низ различни структури без да се соединуваат меѓусебно. Овие придонеси користат неслободни протокол елементи, и промовирањето на топ-ниво архитектурите е делумно различно. Тие често котистат мапиран нишка-канал сообраќај преку ИП или преку  SONET/SDH.
Компатибилност
Еден од раните проблеми со нишка-канал на SAN беше меѓусебната коматибилност со свичовите и со другите хардверски компоненти од различни производители. Иако основните протоколи за складирање (FCP) отсекогаш беа стандардни, постоеа проблеми во комуникацијата на некои од висок-ниво финкциите.
Голем број на хост оперативни системи реагираат лошо со другите оперативни системи кога споделуваат исти структури.Ова е причината затоа што многу решенија беа форсирани на маркетот уште пред да бидат дефинирани и финализирани стандардите.
SAN во мултимедијата
Работните групи за видео едитирање побаруваат многу брз пренос. Надвор од иницијативниот  пазар, ова е една област која повеќе придобива од SAN.
Вкрстената корисничка контрола на ширина на опсег, понекогаш позната како Квалитет на сервис (QoS), е посебно важна во видео работните групи затоа што обезбедува добар и приоритизиран корист на ширината на опсег над мрежата ако има недоволно достапна ширина на опсег. Avid Unity, Apple's Xsan и Tiger Технологијата MetaSAN се специјално дизајнирани за видео мрежи и ја нудат оваа функционалност.
Виртуелизација на скалад
Виртуелизација на скалад се однесува на процесите на комплетна апстракција на логичките складови од физичките складови. Ресурсите на физичките складови се собрани во складирачки “базени”, од кои логичкиот склад е создаден. Тоа за корисникот претставува логички простор за складирање податоци и транспарентност се справува со процесот на негово мапирање на моменталната физичка локација. Ова е имплементирано во модерените диск податочни низи, користејќи заштитнички решенија. Покрај тоа, добивката е да се виртуелизираат повеќе диск податочни низи, одвоени низ мрежата во монолитен уред за складирање, кои можат да бидат управувани еднакво.
Ираклиј Александриски
Ираклиј Александриски бил Патријарх на Александрија во периодот од 232 до 248 година. Тој е признаен како папа на некогашната единствена Александриска црква, односно од страна на денешната Коптска православна црква и Грчка православна црква на Александија.
Повик на чекање
Повик на чекање – дополнителна телекомуникациска услуга која телефонската компанија им ја нуди на своите корисници за да им овозможи да прифатат втор повик кога веќе имаат повик во тек.
Опис
Услугата овозможува да не се пропушти втор повик додека корисникот веќе разговора. При повик на корисник кој разговара, истиот ќе добие информација за повик преку звучен сигнал „бип“. Повикувачкиот корисник добива тон на ѕвонење како во случај кога линијата е слободна.
Повиканиот корисник може времено да го прекине разговорот кој е во тек, да го остави соговорникот на чекање, да оствари врска со повикувачот или да се префрла помеѓу двата повика.
Начин на користење
Додека разговара, повиканиот корисник во слушалката ќе чуе „бип“ сигнал Услугата по потреба може да се активира или деактивира со внесување на соодветен код. Откако ќе се внесе кодот мора да се добие говорна порака или тон за потврда дека услугата е активирана или деактивирана.
Историја
Услугата „повик на чекање“ првично била воведена во Северна Америка во почетокот на седумдесеттите години на 20 век со воведувањето на првите електронски централи во телефонската мрежа. Во овој период услугата е воведена и во Европа со воведувањето на првите дигитални комутациски системи.
Во Македонија услугата е воведена во средината на деведесеттите години на 20 век со пуштањето во сообраќај на дигиталните централи EWSD и Alcatel E10.
NGC 1342
NGC 1342 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Персеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1342 се споменува и како OCL 401.
Википедија на руски јазик
Руска Википедија е издание на Википедија на руски јазик, дел од Фондација Викимедија.
NGC 1342
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1342 е од видот III3p. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,7 m. NGC 1342 има само една позната привидна димензија, која изнесува 17'.
Други поделби
Проучување на NGC 1342 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 94; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2354. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1333.
Сабуро Кавабучи
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1964.
Бед Инглиш
Бед Инглиш е дело на Дарко Митревски. Книгата говори за културолошките разлики помеѓу Македонија и Соединетите Држави. Таа продолжува да говори како авторот односно иселеникот живее и се снајдува во светот на македонската дијаспора и колку солидно живее.
Меѓународен сојуз за чиста и применета хемија
Меѓународен сојуз за чиста и применета хемија или МСЧПХ (International Union of Pure and Applied Chemistry, IUPAC) — меѓународно здружение на национални организации од областа на хемијата кое се занимава со стандардизација на терминологија и номенклатурата во хемијата, но и во другите природни науки. Врши и стандардизација на атомските маси на елементите, како и именување на новооткриените хемиски елементи. Исто така се занимава со подобрување на образованието во природните науки.
Комплетна (списание)
Комплетна е списание на издавачката куќа НАМ, од Скопје.
Првиот број на КОМПЛЕТНА излезе во декември 1996. Идејата од која тргнала оваа издавачка куќа кога ја создавале КОМПЛЕТНА била дека ако човек не ја искористи дарбата која му е дадена, тогаш залудно го потрошил животот.
Слоганот на списанието е "Моја комплетна инспирација", ја опишува нивната главна цел, а тоа е предадено и преку текстовите со кои сакаат да ја разбудат фантазијата и да ја поттикнат инспирацијата кај нивните читателки. Да им помогнат да се пронајдат себеси, да го отктијат својот талент, интерес, желба, цел во животот.
Да ги охрабрат со позитивни примери и мотивирачки теми. Да ги потикнат да тргнат во пресрет на својата цел - со дух, страст и енергичност во животот. Списанието е наменето на современите жени, кои истовремено се и мајки и сопруги и деловни жени, со сè поголеми барања и очекувања. Во трката на современото живеење КОМПЛЕТНА се труди да им помогне на жените во различни области на животот: врски, меѓучовечки односи, мајчинство, здравје, убаво однесување и позитивно размислување.
Химна на Финска
Наша земја (фин.јазик|Maamme), (шве.јазик|Vårt land) е финска химна; усвоена во 1848 година.
Се пее првата и последната строфа, обично првата строфа на фински па на шведски, додека последната строфа на фински.
Ејуп
Ејуп — општина и населба која се наоѓа во Истанбул, Турција. Таа се протега од Златниот Рог сè до брегот на Црното Море. Ејуп во текот на историјата била исклучително важна област, особено во времето на Османлиите.
Историја
Денешната населба Ејуп била населена уште од византискиот период на градот. Населбата во тоа време била позната како Космидион, чие име доаѓа од манастирот посветена на Свети Кузман и Дамјан. Населбата најверојатно била основана кон 480 година од Леонтина, мајка на узурпаторот Леонтиј.
Во 924 година, Роман I Лакапин се состанал со бугарскиот цар Симеон I на пристаништето во Космидион во времето на Византиско-бугарската војна (913-927). Иако оваа област се наоѓа надвор од цариградските ѕидини, сепак низ неа поминувале две реки од кои жителите на ова тогашно село се снабдувале со вода. Во времето на Византија, во селото имало црква и манастир, кои биле изградени зад денешната Ејуп Султан џамија.
Ејуп во минатото се сметало за предградие на Истанбул, додека кон 17 век населбата била вклучена со градот целосно. Значењето на Ејуп се зголемило поради самата џамија во која биле сместени моштите на Абу Ајуб ал-Ансари, кој со својата армија дошол во Цариград за време на првата арапска опсада. Во битката, тој бил убиен. Негова желба, според преданието, било тој да почива на тоа место. По седум векови, односно кога градот паднал во рацете на Османлиите, тој свечено бил погребан во Ејуп Султан џамија. Во џамијата се наоѓа камен со траги од нозете на пророкот Мухамед, мечот на Осман и неколку антички ракописи од Куранот. Во градината на џамијата биле погребувани истакнати државници, евнуси, шеици, дипломати итн.
Од тој момент па понатаму, Ејуп станало свето место. Во оваа општина биле изградени поголем број на џамии, фонтани, училишта итн.
Википедија на шведски јазик
Шведска Википедија е издание на Википедија на шведски јазик, дел од Фондација Викимедија.
Александар Коларов
Александар Коларов (р. ) — српски професионален фудбалер, кој настапува за калчолигашот Рома и за репрезентацијата на Србија како лев бек, но Коларов исто така знаел и да одигра на централната дефанзивна позиција.Тој од време на време е заменик капитен на Србија, веднаш после Бранислав Ивановиќ. Тој бил именуван за најдобар фудбалер на Србија во 2011-2012 година.
Коларов ја започнал својата кариера во Црвена Ѕвезда Белград, но во 2004 година не се пробил во првиот тим, па затоа и се преселил во Чукарички. Две години подоцна, тој се приклучил на белградскиот ОФК Белград пред да се пресели во Серија А со трансферот во Лацио, каде што го освоил Купот на Италија и Суперкупот на Италија во 2009 година. Во 2010 година тој се преселил во Манчестер Сити, со кој освоил две Премиер Лига титули, ФА Куп и Лига Куп.
Коларов го направил своето највисоко меѓународно деби за Србија во 2008 година и оттогаш настапил над 60 пати. Коларов бил член на српската репрезентација на Летните олимписки игри 2008 - на машкиот турнир во фудбал и 2010 ФИФА Светско Првенство.
Доброво
Доброво (словенечки: Dobrovo) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Населбата е центар на општината Брда. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Летна универзијада - 2005
XXIII Летна универзијада — универзијада одржана од 11 до 22 август 2005 во Измир, Турција. На овој настан учествуваа 5.348 спортисти со 4.388 членови на стручните штабови од 170 земји, кои настапија во 197 дисциплини во 14 спортови.
Илија Трајков
Илија Трајков — македонски револуционер, војвода на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Тој е роден во струмичкото село Барбарево, тогаш во Османлиско Царство. Завршил основно образование. Се приклучува на ВМРО и станува началник на милицијата во Барбарево. Во мај 1923 година станува нелегален и предводува чета на ВМРО. Четата на Трајков често го користела Моноспитовското блато како база. Починал во 1925 година во село Куново, Кратовско.
Цветан Грозданов
Цветан Грозданов (Охрид, 5 март 1936 -, ) — македонски византиолог, историчар на уметноста,академик политичар, прв министер за култура на Македонија и поранешен Претседател на Македонската академија на науките и уметностите во периодот од 2004 до 2008 година, надворешен член на САНУ. По крајот на својот мандат, академикот Цветан Грозданов бил избран за претседател на Советот за култура и еден од најреномираните византолози на Балканот.
Животопис и кариера
Грозданов е роден во 1936 година во Охрид. Уште како ученик во гимназијата „Климент Охридски“ во Охрид во летните месеци се вклучувал во работата на конзерваторската екипа за чистење на фреските во катедралата „Св. Софија“ во Охрид. Студирал на Филозофскиот факултет во Белград, група историја на уметноста, каде што во 1961 година дипломирал. Неговиот дипломски труд „Новооткриени средновековни портрети во Охрид“ испитната комисија го оценила со најголема висока оцена и го предложила за објавување (Зборник за ликовна уметност, бр. 2, Нови Сад).
По дипломирањето акад. Цветан Грозданов бил на специјализација по средновековна и византиската уметност на Филозофскиот факултет во Белград кај акад. проф. С. Радојчиќ и проф. В. Ј. Ѓуриќ, како стипендист на Владата на СРМ. По отслужувањето на воениот рок работел како кустос во Народниот музеј во Охрид. Тогаш почнува со систематско собирање на документацијата за средновековниот живопис во Македонија и работи врз топографијата на сакралните споменици во југозападна Македонија, особено во Струшко, Дебарско и Преспа.
Во учебната 1966/67 година користел стипендија на француската влада и бил на усовршување по историја на византиската уметност кај проф. [[Андрј Грабар во [[College de France во [[Париз. Во 1966 година бил еден од организаторите на монументалната изложба „Словенската писменост 1050 година од смртта на [[Климент Охридски“. Во 1969 година е избран за асистент по историја на уметноста на Филозофскиот факултет во Скопје. На факултетот во Белград ја одбранил својата докторска дисертација „[[Охридското ѕидно сликарство од 14 век“. Во 1980 година е избран за вонреден, а во 1985 година за редовен професор на истиот факултет.
Освен на Филозофскиот факултет во Скопје акад. Грозданов предавал средновековна уметност и на Факултетот за ликовна уметност. Имал и повеќе должности и функции во општествените тела од доменот на науката и културата, како и на Универзитетот. Бил министер за култура во првата влада на Република Македонија избрана од плуралистичкото Собрание (1991/92 г.).
Во изминатите три децении акад. Цветан Грозданов исполнувал интензивна научноистражувачка работа. Настапувал на бројни научни собири во земјата и во странство, неговите трудови се објавувани во научните зборници во Скопје, Белград, Загреб и др. Држел предавања за средновековната уметност во повеќе градови во Југославија, на Коларчевиот народен универзитет и Центарот за култура во Белград, центрите за култура во Загреб,Сплит, Мостар, Суботица и др. Со свои предавања настапувал во Париз (УНЕСКО) во Академијата на науки во Прага, на универзитетите во Солун, Истанбул, Рим, Неапол, Софија. На XVIII меѓународен конгрес на византолозите во Москва му е поверено воведно излагање на тркалезната маса „Југословенските светци во православната иконографија“.
Академик Цветан Грозданов е автор на повеќе од 300 библиографски единици објавени на македонски и други јазици во домашни и странски стручни и научни списанија. Тој имал откриено повеќе средновековни ансамбли на фрескоживописот на Македонија и имал идентификувано повеќе историски личности претставени во старата уметност на Балканот. Во целокупниот опус на акад. Цветан Грозданов е присутен интересот за проникнување во византиско-словенските културни врски, пред сè во ликовната уметност, почнувајќи од св. Кирил и Методиј и св. Климент Охридски па сè до XIX век. Научноистражувачката дејност на акад. Грозданов во најголем дел го опфаќа проучувањето на живописот од средниот (9–14 и подоцниот среден век 15–18) во Македонија и во соседните балкански седишта. Неговата работа во голем дел била заснована врз теренските проучувања што ги вршел во повеќе балкански региони, пред сè во Македонија и Света Гора. Неговите соопштенија секогаш биле пропратени со исцрпна научна апаратура и со познавање на најновите резултати за византиската уметност во светот. Хронолошкиот распон на материјата што ја проучувал е мошне широк и ги опфаќа спомениците од времето на св. Климент Охридски, Самоиловата држава, Охридската архиепископија до времето на Преродбата. Тематски проучуваната материја опфаќа неколку подрачја. Најголем дел од неговиот опус се однесува на откривањето, идентификувањето и поучувањето на портретите на св. Кирил и Методиј и нивните ученици – св. Климент, св. Наум, св. Горазд, [[св. Сава, [[св. Ангелариј (познати како [[Седмочисленици). Во овој широк тематски блок проф. Грозданов ги проучува и портретите на сите светци кои имаат примарен или основен култ меѓу [[Македонските Словени сè до крајот на 18 век. Посебен дел претставува неговата синтеза на охридскиот фрескоживопоис од 14 век. Не помало значење имаат и неговите откритија на непознати или малку познати споменици на средновековната уметност, како и студии за други споменици од централна и југозападна Македонија.
Починал во Скопје на 30 март 2018 година.
Библиографија
1956 1. Сликарството на Св. Софија на крстопат од цивилизациите // Разгледи, III, 16(68), (1956), стр. 5
2. За дебарската уметничка школа // Разгледи, III, 21(73), (7.X 1956), стр. 4 1957
3. Белешке из Македоније // Југославија, 14 (1957), стр. 155-169 : 30 репр. - [на српскохрватски, англиски, француски и руски јазик]
1959
4. Неколку забелешки во врска со написот „Новооткриени икони од XIII, XIV и XV век“ // Разгледи, II, 1, (септ. 1959), стр. 88-90
5. [Никодин Павлович] Кондаков – прв испитувач на старата уметност во Македонија : (по повод педесетгодишнината од излегувањето на уметничко-археолошкиот патепис „Македонија“) // Разгледи, II, 2, (окт. 1959), стр. 177-180
1961
6. Ohrid / Miodrag Pavlović, Cvetan Grozdanov. - Beograd : Publicističko izdavački zavod, 1961. - 74 str. : repr. - [на српскохрватски, англиски, француски и руски јазик] 1962 7. [[Војислав Ѓуриќ: „Иконите на Југославија“ – Белград 1961 // Стремеж, VIII, 4 (1962), стр. 48-49
8. Димитар Пандилов : in memoriam // Разгледи, VI, 1 (окт. 1963), стр. 59-63
9. Првиот импресионист кај нас // [[Културен живот, VIII, 1 (1963), стр. 18-19 1964
10. Извори за познавање на старата градска архитектура во Охрид // Старата градска архитектура и урбанизација на градовите : материјали од симпозиумот, Охрид 17-21 декември 1964. - Скопје : [б. и.], 1964, стр. 36-45
1965
11. Вангел Наумовски // Иван Генералиќ, Вангел Наумовски : [каталог]. – Уметничка галерија – Охрид, 3-17 август 1965
12. [Предговор] // Vangel Naumovski : [catalogo]. - Roma : Studio Marguta, 13-21 marzo 1965
13. [Предговор] // Десет современи македонски уметници : [каталог]. - Охрид : Уметничка галерија, 3-17 јули 1965
14. [Предговор] // Петар Хаџи Бошков : ретроспективна изложба : [каталог]. - Скопје : Музеј на современа уметност, јуни 1965
1966
15. Портретите на Климент Охридски во средновековната уметност // Словенска писменост : 1050-годишнина на Климент Охридски. - Охрид : Народен музеј, 1966, стр. 101-109 : 6 репр.
16. Прилози познавању средњовековне уметности Охрида // Зборник за ликовне уметности. - Нови Сад, 2 (1966), стр. 197-232 : 9 репр.
17. Портретите на Климент Охридски во средновековната уметност // Разгледи, IX, 1 (септ. 1966), стр. 82-92
18. Кон најстарите портрети на Климент Охридски // Културен живот, XI, 2-3 (1966), стр. 6-10 : 3 репр.
20. [Предговор] // Глигор Чемерски : [каталог]. - Охрид : Народен музеј, август-септември 1966.
21. Појава и продор портрета Климента Охридског у средњовековној уметности // Зборник за ликовне уметности. - Нови Сад, 3 (1967), стр. 47-72 : 9 репр.
22. П. Миљковиќ-Пепек, Делото на зографите Михаило и Еутихиј // Нова Македонија, (5.VI 1967).
23. [Предговор] // Иван Велков : [каталог]. - Скопје : Музеј на современа уметност, 22.XII 1967 – 20.I 1968.
24. [Предговор] // Петар Хаџи Бошков и Иван Велков : [каталог]. - Охрид : Народен музеј, 1967.
1968
25. О портретима Климента Охридског у охридском живопису XIV века // Зборник за ликовне уметности. - Нови Сад, 4 (1968), стр. 101-118 : 8 репр.
26. Илустрација химни Богородичног акатиста у цркви Богородице Перивлепте у Охриду // Зборник Светозара Радојчића. – Београд : Филозофски факултет, 1969, стр. 39-54 : 12 репр.
27. Охридске белешке : Св. Михаило и Св. Еутихије у цркви Св. Богородице Перивлепте ; О ктиторској композицији архиепископа Николе у припрати цркве Св. Софије ; Портрет Климента Охридског у цркви Богородице Одигитрије у Пећи // Зограф. - Београд, 3 (1969), стр. 11-15 : 4 репр.
28. Прилози проучавању Св. Софије Охридске у XIV веку // Зборник за ликовне уметности. - Нови Сад, 5 (1969), стр. 35-56 : 9 репр.
1970
29. Односот меѓу портретите на Климент Охридски и Климент Римски во живописот од првата половина на XIV век // Симпозиум 1100-годишнина од смртта на Кирил Солунски : 23-25 мај 1969, Скопје-Штип. - Кн. 1. - Скопје : МАНУ, 1970, стр. 99-107, 8 репр.
30. Ѕидното сликарство и иконописот во Струшкиот крај // Струга и Струшко : историја, стопанство, култура, уметност, образование, здравство, физичка култура. - Струга : Собрание на општина Струга, 1970, стр. 335-345 : 3 репр.
1971
31. La miniatura dei manoscritti macedoni medioevali // Gloria a San Cirillo. - Roma, 24. V 1971, pp. 27–32 : 5 repr.
32. Годишен зборник, книга 22, на Филозофскиот факултет на Универзитетот - Скопје (1970). - Историја, VII, 1 (1971), стр. 278-281. - Приказ на Годишен зборник посветен на 60- годишнината на проф. Х. Поленаковиќ
33. [Предговор] // Icons from the treasures of Macedonia = Icônes des trésors de Macédoine. - Skopje : Republican Commission for the Cultural Relations with Abroad of the R.S. of Macedonia, [1971]
36. Wolkashin, Ugljesha, Marko and the Ohrid Archbishopric // Macedonian Review, V, 2 (1975), pp. 132–135
1976
1977
38. The Founder's Composition in the Church of St. Nikola Bolnichki // Macedonian Review, VII, 1 (1977), pp. 24–29
39. [Предговор] // Прилог 2 : [каталог]. - Скопје : Музеј на современа уметност, 18-28.I 1977
1978
41. Нови сознанија за живописот на Климентовата црква Свети Пантелејмон во Охрид // Предавања на IX семинар за македонски јазик, литература и култура : Скопје и Охрид, 9.VIII – 25.VIII 1976. - Скопје : Универзитет „Кирил и Методиј“, 1978, стр. 188-194
42. Новооткривене композиције Богородичиног акатиста у Марковом манастиру // Зограф. - Београд, 9 (1978), стр. 37-42
43. Нови сознанија за црквата Свети Пантелејмон во Охрид // Културен живот XXIII, 9-10 (1978), стр. 33-34
46. Crkva Sv. Kliment Ohrid = Church St. Kliment Ohrid. - Zagreb : Turistkomerc, 1979. - 46 стр.
47. Композиција Опсаде Цариграда у цркви Светог Петра на Преспи // Зборник за ликовне уметности. - Нови Сад, 15 (1979), стр. 277-287 : 5 репр.
48. Најстарата претстава на Седмочислениците // Културен живот, XXIV, 7-8 (1979), стр. 32-34 : 3 репр.
49. Светозар Радојчиќ (1909-1978) : in memoriam // Ликовна уметност, IV, 6 (1979), стр. 63- 66 50. 600 години на Марковиот манастир // Нова Македонија (30.IX 1979)
1980
51. Охридското ѕидно сликарство од XIV век. - Охрид : Завод за заштита на спомениците на културата ; Народен музеј, 1980. - 227 стр. : 208 репр. : 50 цртежи
52. Охридско зидно сликарство XIV века. - Београд : Филозофски факултет ; Институт за историју уметности, 1980. - 227 стр. : 208 репр. : 50 илустр.
53. Слика јављања Премудрости св. Јовану Златоустом у Св. Софији Охридској // Зборник радова Византолошког института – Београд, XIX (1980), стр. [147]-155 : 3 репр.