cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хемија на лепила чувствителни на притисок
Услови на изложеност на големо
Доминантните фактори кои влијаат на најголемиот дел од леплива лента се температурата и механичкото абење. Температурните промени и екстреми може да предизвикаат деградација на подлогата и лепилото, додека механичкото абење може да предизвика раслојување на леплива лента во зависност од големината и насоката на применетите сили. Деградацијата на подлогата, иако е малку веројатно, исто така може да резултира со раслојување иако тоа ќе биде специфично за случајот и околината.
Деградација на лепилото
Како што е кажано, за да се избегне раслојување, изборот на леплива лента треба да се заснова на условите што ќе ги доживее лентата во текот на својот животен век. Овој процес на селекција ќе ги намали синџирите на деградација и неуспех на леплива лента што се случуваат за време на траењето на лентата, иако не постои гаранција дека овој процес целосно ќе ја избегне можноста.
Ефекти врз рециклирањето
Искористените PSA ленти се композитни материјали и не се рециклираат во ниедни нови ленти. Нивните можни ефекти врз рециклирањето на производите на кои се користеле, сепак, се важни. Повторната употреба или рециклирањето понекогаш се потпомогнати со лента што може да се вади од површината.
Ефектите врз способноста за рециклирање се особено важни кога се нанесува лента на хартиени површини, како што се брановидни влакна и други пакувања. Кога се рециклираат брановидни кутии со леплива лента, лентите за запечатување на кутијата со филм не го попречуваат рециклирањето на кутијата: лепилото останува со подлогата и лесно се отстранува.
Бернсбах
Бернсбах (Bernsbach) — село и поранешна општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија, која заедно со нејзиниот составен дел Оберпфаненштил има околу 4.700 жители. Од 1 јануари 2013 година е дел од градот Лаутер-Бернсбах.
Географија
Општината се протега од долината на реката Шварцвасер до Шпигелвалд (шума) на 728 метри надморска височина, така нудејќи добар поглед над градовите во Рудните Планини, Ауе и Шварценберг. Така го добил прекарот „Балкон на Рудните Планини“ (Balkon des Erzgebirges).
Историја
Се верува дека Бернсбах е основан околу 1200 година од франкиските доселеници. Првпат бил споменат во документите во 1240 година, под името Вернхардиспах (Wernhardispach). Околу 1460 година, бил именуван во терминската книга составена од Францисканците од Цвикау како Пернсбах (Pernsbach). Во ова време, Бернсбах припаѓал на опатијата Гринхајн, по чие распуштање во 1536 година преминал во Амт Гринхајн. Во 1874 година, општината била назначена како Амт, а од 1950 година припаѓала на округот Ауе.
Од 1679 година до 1681 година, била изградена црква во средината на општината, така одделувајќи го Бернсбах од соседната општина Бајерфелд, на чија парохија припаѓал дотогаш.
Во текот на рударските денови биле ископувани железо, сребро и сулфур. Рудите биле преработувани од топилницата. Околу 1538 година, се населиле рудари и топилничари, така носејќи ја нивната вештина за ракување со метал и менувајќи ја структурата на некогашната чисто земјоделска структура.
Понатаму во век, градот доживеал голем пораст во трговијата. Во годините околу 1800 година, во Бернсбах започнале печатење на службените поштенски марки и грбовите. Со доаѓањето на железничката линија од Цвениц до Шајбенберг во 1900 година, со што настанал и пораст на жителите.
Во 1987 година, општината ја прославила 750-годишнината, заснована на спомнувањето во 1237 година.
Население
Следниве бројки се однесуваат за состојбата на 31 декември во дадената година.
Познати луѓе
„Балкон на Рудните Планини“: поглед од Бернсбах на Шварценберг, Лаутер и Ауе (од лево кон десно)
Един Карамазов
Един Карамазов - хрватски гитарист и лејтист.
Животопис
Карамазов студирал лејта на музичката академија „Schola Cantorum Basiliensis“ во Базел.
Творештво
Според музичките критичари, Карамазов е еден од „највозбудливите и најхаризматичните лејтисти на денешнината“. Тој соработувал со повеќе познати оркестри и музички групи, како: „Хилијард“, камерниот оркестар „Орфеус“, „Хесперион“, „Мала пуника“ итн. Заедно со Стинг, во 2006 година го снимил албумот „Songs from the Labyrinth“. Исто така, поголем број композитори (Кшиштоф Пендерецки, Никита Кошкин, Арво Парт, Лео Броуер) напишале дела посветени на него. Карамазов е добитник на повеќе награди меѓу кои и „Едисон“ (2002) и „Кубадиско“, во 2001 година бил номиниран за „Греми“, а во 2007 имал номинација за „Brit Awards“.
1562 во архитектурата
1562 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
512 п.н.е.
512 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 512. година пред новата ера, 512. од првиот милениум п.н.е., 12. од 6 век п.н.е. и трета од 510-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4996 и 4997 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4238 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3248 и 3249 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 241.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 512 година се протега во 2124 и 2125, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2184 и 2185 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 31. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1168 и 1167 исламска година пред хиџра.
512 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 512. година пред новата ера, 512. од првиот милениум п.н.е., 12. од 6 век п.н.е. и трета од 510-тите п.н.е.
Црква „Св. Димитриј“ - Нова Маала (Серско)
Свети Димитриј (Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Фраштани, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1939 г., за што свдочи натпис на мермерна плоча. Осветена е во 1967 г. Градбата претставува крстовиден храм со припрата и две камбанарии на запад. Внатрешноста е живописана со фрески.
Во парохијата влегува и храмот „Успение на Пресв. Богородица“.
1561 во архитектурата
1561 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Батенбершки ознаки
Батенбершките ознаки (на Battenberg markings; некаде по грешка може да се сретнат и како Батенбуршки ознаки) се дизајн за високо визуелно означување кои во главно се користат од службите за итни случаи во неколку европски држави, во Нов Зеланд, Хонгконг и во Тринидад и Тобаго. Според етимологијата, името на дизајнот произлегува од изгледот на Батенбершката торта која била направена на свадбата на принцот Луис Александар ван Батенберг. Иако често се сретнува, името „Батенбуршки ознаки“ е историска грешка.
1560 во архитектурата
1560 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
NGC 3987
NGC 3987 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3987 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3987 има привидни димензии од 2,2' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 58°.
Други поделби
Проучување на NGC 3987 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37591. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1985. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Јужен Ланао
Јужен Ланао е покраина на Филипините која е сместена во Автономниот Муслимански Регион Минданао (АМРМ). Главен град е Марави. Се граничи со Северен Ланао на север, Букиднон на исток и Магинданао и Котабато на југ. На југозапад излегува на Илански Залив.Во средината на покраината се наоѓа Ланао Езерото, кое е најголемо на Минданао.
Народ и култура
Маранајскиот е најговорениот јазик во покраината. Се зборува исто така и тагалошкиот и себуанскиот, но и англиски и арапски.
Административмна поделба
Јужен ланао е поделен на 39 општини и 1 град - Марави.
Туризам
Ланао Езерото е голема туристичка атракција пред сè поради Марија Кристина Водопадите, кои се најголеми во земјата и едни од најубавите во светот.
1559 во архитектурата
1559 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Бертил Беквал
Бертил Беквал (22 февруари 1923 – 28 октомври 2012 година) бил поранешен шведски фудбалер и тренер. Тој имал најмногу настапи за тимовите на Хамарби ИФ и АИК, а има одиграно и два натпревари за репрезентацијата на Шведска.
Хамарби ИФ
Роден и израснат во Стокхолм, Беквал почнал да игра фудбал како младинец во локалниот клуб Сандсборг ИФ. Во 1939 година, тој го одиграл првиот натпревар за Хамарби ИФ во Алсвенскан првата шведска лига. Баквал одиграл четири натпревари во текот на сезоната, кога тимот на Хамарби доживеал испаѓање од лигата. Баквал постигнал два гола во победата од 7:1 против тимот на Гарда БК на 2 јуни 1940 година, што бил еден од најмладите стрелци во Алсвескан лигата,со само 17 години.
Во Дивизија 2, шведската втора лига, тимот Хамарби АФ завршил помеѓу првите четири екипи во следните шест сезони. Беквал се етаблирал како еден од клучните офанзивни играчи во неговата екипа, заедно со Холгер Нурмела и Курт Кјелстром. Тој во 1942 година го имал големиот пробив во својата играчка кариера играјќи 18 натпревари и постигнувајќи дури осум гола. Неговиот тим на крајот на сезоната се нашол на второто место зад тимот ИК Браге со ист број на бодови, но полоша гол разлика. Таа сезона тимот на Хамарби не успеал да влезе во првата лига пропуштајќи го местото за влез во плеј-офот.
Во 1943 година, Беквал поминал неколку сезони со ривалскиот клуб АИК, но трансферот на крајот пропаднал. Беквла го направил своето деби за репрезентацијата на Шведска на 26 август 1945 година, додека сè уште играл во домашната втора лига, во пријателска победа од 7–2 против фудбалската репрезентација на Финска.
Тој го напуштил Хамарби во летото 1946 година, заменет како лево крило од идната клупска легенда Ленарт Скоглунд, кој ќе стане еден од најреномираните шведски играчи.
АИК Стокхолм
Во 1946 година, Беквал извршил трансфер во тимот АИК кој играл во Алсвенскан, првата шведска лига. Својот прв натпревар за клубот го имал на 8 септември истата година, во победата со 2:1 на домашен терен против тимот на Дегерфорс ИФ. Тој бил чест стартен играч во тимот, и бил препознатлив по неговото играчко темпо и одличната ефикасност во постигнувањето на голови. Други клучни играчи во тој период во тимот биле: Берје Леандер, Суне Андерсон и Хенри Карлсон.
Тимот на АИК во наредните четири сезони завршувал како четврто пласиран, но не успеал да ја освои Алсвенскан, шведската прва лига и шведското првенство во фудбал. Во тој период Беквал заедно со АИК го освоил Свенска Куп, шведскиот фудбалски куп и тоа во сезоните 1949 и 1950. На 13 мај 1949 година, Беквал го одиграл својот втор и последен натпревар за Шведска, во импресивната победа од 3:1 против тимот на Гордиот Албион, Англија.
Во 1950-1951 година, клубот доживеал испаѓање од најдобрата шведска лига и тоа за прв пат во својата историја, но Беквал решил да остане во фудбалскиот клуб АИК. Следната сезона тимот на експресен начин се вратил во првата лига по само една сезона помината во втората лига.
Тој решил да се повлече од професионалниот фудбал во 1953 година, по седум цели сезони поминати во клубот, и тоа поради повредена ахилова тетива. Беквал одиграл вкупно 133 првенствени натпревари за тимот на АИК и постигнал 40 голови.
Тренерска кариера
Во 1954 година, Беквал станал и играч и тренер на локалниот клуб од Стокхолм Хагалунд ИС кој се натпреварувал во пониските лиги, каде што останал една сезона. Подоцна работел како тренер во младинскиот тим на АИК од Стокхолм.
Баквал бил донесен во тимот на Остер ИФ во 1958 година. Тој бил и играч и тренер во текот на неговите први две сезони. Тој пред да започне да работи како тренер со полно работно време, бил тренер и играл вкупно 3 сезони. За време на неговиот ангажман, клубот на Остерс бил промовиран од трето ниво Дивизија 3 во второ ниво Дивизија 2. Тој е заслужен за воведувањето во тимот на работна етика и професионализам, но сепак заминал од него во 1963 година.
Подоцна работел како тренер во тимовите на Калмар ФФ и ИК Браге во втората лига.
Европска музејска академија
Цели
Академијата во минатото била училиште посветенo на Атина, божицата на мудроста, надвор од градските ѕидини на античка Атина. Денес Академијата e високообразовниa институција за истражување, со почесно членство. Целите на Европската музејска академија (ЕМА) се да се заштити наследството на Кенет Хадсон и да се шират вредностите и видувањата на неговото музеолошко размислување меѓу новите генерации на музејски професионалци, како и културните професионалци, активни на ниво на Европа.
Фондацијата ЕМА се занимава со развој на истражувањата од областа на музејските иновации, ги стимулира новите идеи и искуства, ги нуди своие услуги како инкубатор за нови таленти и нови програми со цел да се подобри квалитетот на музејските услуги и музејскиот дискурс на ниво на Европа. Академијата не е образовна организација, иако редовно учествува во програми за обука и размена, туку е здружение на музејски професионалци од различно национално и културно потекло.
ЕМА е организација со мисија да собере експерти, да изгради знаење, да ги сподели резултатите од собраните професионални искуства, кои ќе поттикнуваат дијалог во облата на музеологијата во Европа. Со текот на годините, Фондацијата развила посебен ЕМА модел, кој придонесува во повеќето европски земји преку давање на совети за наставната програма и специјализираните програми, обезбедува заеднички јазик и дидактички материјал, помага во организирање на семинари и студиски собири, промовира иновации во содржината и методологијата на наставата.
Татјана Петковска
Татјана Петковска ( во Делиблатското Песочиште) — македонска балерина, педагог и балетски критичар.
Животопис
Улоги:
Св. Злата Мегленска (хор)
'''Св. Злата Мегленска''' — македонски женски камерен хор.
Историјат
Хорот „Св. Злата Мегленска“ е основан во 1996 година при Македонската православна црква, со благослов на митрополитот полошко-кумановски г. Кирил. Хорот е составен од 25 женски вокали, претежно од студенти на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Основач, раководител и диригент на хорот е Летка Димовска-Полизова.
Творештво
Во април 1999 година, хорот „Св. Злата Мегленска“ го снимил истоимениот музички албум со 12 композиции. Албумот, чиј продуцент е Светлана Марковиќ, бил издаден од дискографската куќа „Aura Records“, а бил снимен во Музејот на современата уметност во Скопје. Покрај настапите во Македонија, хорот настапил и во Британија, Белгија, Германија, Франција, Италија, Грција, Австралија, САД, Хрватска, Полска и други земји. На 7 август 2015 година, хорот настапил на 55. издание на фестивалот „Охридско лето“.
БЕСТ
Одборот на европски студенти по технологија (БЕСТ), (анг. Board of European Students of Technology - BEST) е невладина, неполитичка и непрофитабилна студентска организациjа. БЕСТ брои 3.800 волонтери кои воедно претставуваат членови на локални БЕСТ групи на 94 технолошки универзитети во 32 земји.
Структура
Структурата на BEST е поделена на три нивоа:локално, регионално и интернационално. Секоја од 94-те локални BEST групи ја претставува организацијата локално при универзитетот на кој припаѓа. Со цел да има подобра комуникација помеѓу локалните BEST групи и меѓународниот BEST, 94-те локални BEST групи се поделени на 11 реони кои се координирани од Regional Advisors. Конечно, има и интернационален тим на BEST кој се состои од 10 различни оддели. Целата организација функционира под водство на меѓународниот одбор на BEST.
Локални BEST групи
Локана BEST група е здружение на членови на BEST на еден универзитет. Овие групи се одговорни за промовирање и организација на BEST при нивните универзитети.
Партнер организации
БЕСТ соработува со уште пет студентски организации:
БЕСТ исто така ги претставува и студенти од слични подрачја. На пример:
БЕСТ е член на следните организации инволвирани во инженерското образование:
ИФ Елфсборг
ИФ Елфсборг е шведски фудбалски клуб од градот Бурос. Клубот е формиран 26 јуни 1904 година. Елфсборг шест пати бил првак на државата, а последен пат 2012 година и двапати го освојувал националниот куп. Моментално се натпреваруваат во првата шведска лига, Алсвенскан. Својте домашни натпревари клубот ги игра на Бурос Арената која има капацитет преку 17,000 седечки места. Најголем соперник на Елфсборг му е Гетеборг.
Хлодовик II
Хлодовик II, наречен „Мрзливиот“, роден во 635 и починат на 31 октомври 657, бил крал на Неустрија и крал на Бургундија од 639 па сè до неговата смрт.
Животопис
Хлодовик II дошол на престолот по смртта на неговиот татко Дагоберт I, во 639. Дагоберт имал четири деца, а неговата жена Нантилда била регент во тек на нивното малолетство сè до нејзината смрт во 642. Понатаму владеењето на Хлодовик II се одвива под влијание на мајордомот на палатата на Неустрија Ега како и Ерхиноалд (или Аршамбо). Кралската резиденција тогаш била во Клиши.
Во 649, Хлодовик II се оженил со некоја англосаксонска слугинка што се викала Батилда (626-680). Купена во Јорк од страна на мајордомот Ерхиноал, таа била донесена во кралството на Франките за да се омажи со Хлодовик II. Од овој брак му се родиле тројца синови :
Според една легенда, два сина на Хлодовик II дигнале бунт против својот татко во тек на некој поклонение во Светата земја. Тогаш, Хлодовик II ги победил и сакал да им ги изгори нервите на нозете. Двајцата браќа тогаш се амонашиле во опатијата Жумиеж која отпосле богато била дарувана од Хлодовик и Батилда. Оваа легенда нема никаква историска подлога: Хлодовик II не бил никогаш во светата земја а тој умрел на млада возраст така што неговите синови биле премногу мали за да креваат бунт против него.
Извор
Поглавје 1 од « Продолжението на хрониката на Фредегер » (околу 760) :
NGC 6337
NGC 6337 — планетарна маглина во соѕвездието Скорпија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6337 се споменува и како PK 349-1.1, ESO 333-PN5, AM 1718-382, CS=14.8.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6337 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m. NGC 6337 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,85'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 22 м 15,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 28' 59"".
Други поделби
Проучување на NGC 6337 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 376; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7883. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Летка Димовска-Полизова
Летка Димовска-Полизова - македонска диригентка.
Творештво
Димовска-Полизова е основач, диригент и раководител на женскиот камерен хор „Св. Злата Мегленска“. Исто така, во својата кариера, таа раководела со повеќе други хорови, како: детскиот хор при МРТВ, мешаниот младински хор „Кочо Рацин“, камерниот хор при соборниот храм „Св. Климент Охридски“ и други. За својата работа, таа го добила признанието најуспешна жена-диригент во Македонија.
1557 во архитектурата
1557 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Болва
Болвата, вообичаеното име за редот Siphonaptera, опфаќа 2.500 видови мали безлетни инсекти кои преживуваат како надворешни паразити на цицачи и птици. Болвите живеат од конзумирање на крв или хематофагија од нивните домаќини. Возрасните болви се големи околу 3 мм во должина, вообичаено се кафеави, и имаат тела кои се рамни и тесни, поради што можат да се движат низ крзното или пердувите на нивните домаќини. Им недостасуваат крилја, но имаат силни канџи, поради што тешко се отстрануваат, имаат уста прилагодена за бодење на кожата и цицање крв, а задните нозе се крајно добро прилагодени за скокање. Тие се во можност да скокаат на оддалеченост од околу 50 пати од нивната телесна должина. Ларвите на болвите се црвовидни без екстремитети; тие можат да џвакаат и да се хранат со органски остатоци оставени на кожата на нивниот домаќин.
Болвите се најтесно поврзани со инсектите од редот Mecoptera. Болвите се појавиле во почетокот на периодот Креда, најверојатно како ектопаразити на цицачите, пред да се преселат во другите групи, вклучително и птиците. Секој вид болва е повеќе или помалку специјалист во однос на животинскиот вид домаќин: многу видови никогаш не доаѓаат на кој било друг домаќин, иако некои се помалку селективни. Некои семејства на болви се ексклузивни за единствена група домаќин; на пример, Malacopsyllidae се наоѓаат само на армадило, Ischnopsyllidae само на лилјаци, и други.
За разлика од другите инсекит, болвите немаат фасетно око, туку едноставни очи со биконвексни леќи, а некои видови немаат очи воопшто. Нивните тела се сплескани, поради што можат лесно да се движат низ крзно или пердуви.
Ориенталната болва на стаорец, Xenopsylla cheopis, е вектор на Yersinia pestis, бактерија која предизвикува бубонска чума. Болеста се шири кај луѓето преку глодачи, како што е црниот стаорец, кои биле каснати од заразени болви. Големи епидемии ја вклучиле и Чумата на Јустинијан, околу 540 г. и црната смрт, околу 1350 година, од кои и двете убиле значителен дел од светската популација.
Болвите се појавуваат во човечката култура во такви разновидни форми како циркус на болви, песни како еротска песна на Џон Дон, Болвата, музички дела, како што е Модест Мусоргски, и филм на Чарли Чаплин.
Чичен Ица
Чичен Ица е политички и културен центар на Маите во северниот дел на полуостровот Јукатан во Мексико. Во моментот е под заштита на УНЕСКО, а на 7 јули 2007 година е прогласен за едно од седумте светски чуда на Новиот Свет.
Најверојатно бил основан во 7 век пр.н.е. Во текот на 10 век бил освоен од страна на толтеките. Од средината на 11 век бил престолнина на толтекската држава. Во 1178 бил разрушен од страна на трите обединети армии на град-државите Маипан, Ушмал и Ицмал, под раководство на Хунак Кел. Во време на шпанските завојувања во средината на 16 век бил под рушевини. На територијата на Чичен Ица многупати биле правени археолошки ископувања,и во резултат на кое биле откриени големи архитектурни споменици на маите и толтеките: храм Кукулкан - 9-катната пирамида (висока 24 метри) со широки столбови на секоја од страните; храм на војните на невисока 4-катна пирамида и храм на јагуарите; опсерваторија Каракол; 7 стадиони за игри со топка; рушевини на 4 колонади, кои образуваат огромен правоаголник, и др. Откриени се исто така и статуи на божества со карактерна стилизација, релјефи, богати со растителни и геометриски орнаменти.
Црква „Св. Илија“ - Копач
Свети Илија (Ιερός Ναός Προφήτου Ηλιού) — црква во селото Копач, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е гробишен храм сместен на северниот крајна селото. Изградена е од 1979 до 1982 г., за што сведочи мермерен натпис. Осветена е на 13 ноември 1982 г. Градбата претставува крстокуполна базилика. Во 1982 г. е живописана со средства на верниците. Во 2002 г. црковниот двор е поплочен и поставена е голема железна порта.
Ејмјоиден
Ејмјоиден  е пристаништен град во холандската покраина Северна Холандија и е главен град во општина Велсен. Градот се наоѓа на вливот на Северно Морскиот Канал до Амстердам, и се наоѓа на околу 17 километри јужно од Харлем.
Внатрешната капитализација во правописот на градот е затоа што ИЈ е диграф на холандски јазик, и затоа понекогаш се смета дека е лигатура, што претставува едно писмо. Пристаништето на Ејмјоиден е пристаниште за длабоки води, прилагодено за целосно оптоварени бродови Панемакс, и четврто пристаниште на Холандија
1556 во архитектурата
1556 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Месје 38
NGC 1912 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1912 се споменува и како M 38, OCL 433.
Откривање
Телото е откриено во 1654 година од страна на Џовани Батиста Ходиерна, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од - cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1912 е од видот II2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,4 m. NGC 1912 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 28 м 43 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 51' 18".
Камила (име)
Камила е женско име, кое се користи во многу јазици. Името води потекло од латинското машко име Камил (лат: Kamill). Значењето на името е двојно: племенитиот род и служила кај посветените.
Амбо-Паско кечуански дијалект
Амбо-Паско кечуански — варијанта (дијалект) на кечуанскиот јазик. Овој дијалект, според проценките од 1998 година, го зборуваат околу 90.000 луѓе но бројката се претпоставува дека опаѓа. Дијалектот е познат и по името кечуански дијалект од Сан Рафаел-Хуаријака. Скоро сите говорници на овој јазик се двојазнични и знаат шпански. Дијалектот се зборува по дома и нема престижен статус, за разлика од јужнокечуанскиот јазик. На овој дијалект има радио програма, речник и преведени делови од Библијата.
Репликација на ДНК
Репликација или удвојување (од replica што значи примерок) — процес во генетиката со кој молекулата на ДНК се удвојува. Оваа активност се случува во интерфазата од клеточниот циклус и преку неа клетките кои ќе се добијат од клеточната делба го наследуваат целокупниот геном, односно целосниот сет од гени присутни во еден организам. Кај еукариотите, молекулите на ДНК кои го градат геномот се поврзани со белковини и влегуваат во состав на хромозомите, од кои секој содржи единечна линеарна ДНК-молекула. Еукариотските хромозоми се наоѓаат во клеточното јадро. Геномите на бактериските клетки (прокариоти), кај кои отсуствува јадрото, се најчесто кружни ДНК-молекули (наречени плазмиди) кои се поврзуваат со посебни структури во клеточната мембрана (означени како епизоми). И покрај големата еволуциска разлика помеѓу прокариотите и еукариотите која се мери во милиони години, одликите на процесот на репликација се зачувани и се многу слични кај двете големи групи на живи организми.
Општ осврт
За време на репликацијата, ланците се одмотуваат со помош на ензим наречен ДНК-хеликаза, така што нова верига од ДНК се синтетизира на секоја од старите (шаблонски) вериги од страна на ензимот ДНК-полимераза, кој ги поврзува надоаѓачките нуклеотиди од цитоплазмата во последователност (низа) која, пак, е одредена од низата на нуклеотиди присутни на старата, шаблонска или мајчина верига. За репликацијата на ДНК се вели дека е полуконзервативна, бидејќи секоја од двете идентични ќеркини молекули содржи една од двете мајчини шаблонски вериги (спротивната) која е спарена со нова верига. Прокариотската репликација може да трае само дваесетина минути, додека еукариотската е значително подолга и трае околу осум часа кај цицачите.
Почетна фаза од репликацијата
Репликацијата на ДНК започнува на посебни места наречени изворни места (origins) на ДНК-репликацијата. Еукариотските ДНК-молекули содржат повеќе репликациски изворни места, сместени во интервали од околу 100.000 базни парови (100 килобази на парови или 100 kb) долж ДНК молекулата. Постојат 6 билиони базни парови во човечкиот геном, сместени на 46 хромозоми, па според овој податок, секој хромозом ќе има многу изворни места за репликација. Прокариотските хромозоми најчесто имаат едно изворно место.
Репликациските изворни места се составени од посебни низи на ДНК кои се препознаваат по репликациските зачетнички белковини, кои се врзуваат за изворните низи за да помогнат во подредувањето на другите белковини потребни за ДНК-репликација на овие места. Еукариотската зачетничка белковина е комплекс кој се состои од шест различни подединици означени со името изворен признавачки комплекс (origin recognition complex или ORC). Бактерискиот зачетнички белковина е наречен ДНК-А белковина. Времетраењето на репликацијата е зависно од подредувањето на комплексите на изворните места.
Одделните етапи од почетната фаза на репликацијата се подобро проучени кај бактериите отколку кај еукариотите, но неколку клучни етапи се заеднички за двете групи. Првата етапа е промена во конформацијата на зачетничката белковина, што предизвикува ограничено „топење“ (така се нарекува одделувањето на двете вериги) на двоспиралната ДНК веднаш до врзувачкото место за зачетничкиот белковина. По ова, на комплексот ДНК ланец-зачетник се приклучуваат уште две белковини, и тоа ДНК-хеликаза и ДНК-примаза. Почетната етапа на репликацијата започнува со активација на хеликазата и примазата, како и со понатамошното вклучување на ДНК-полимеразата. Кај прокариотите постои друга форма на овој ензим - ДНК-полимераза III. Вклучени се и други белковини (види понатаму).
Репликациска виљушка
Одделувањето на двете шаблонски вериги и синтезата на нови ќеркини ДНК-молекули создава подвижна репликациска виљушка. Во неа, двоспиралната ДНК постојано се одмотува и се копира. Одмотувањето на ДНК создава посебни проблеми за кои може да се направи аналогија. На пример, за раскинување на две жици кои се цврсто обвиени меѓусебно потребно е енергија. Веќе одделените жици се стремат кон повторно замотување, а местото на кое настанало раскинувањето станува уште посвиено.
Белковините од репликациската виљушка се наменети за решавање на гореспоменатите проблеми. ДНК-полимеразите не се способни да ја одмотаат двоспиралната ДНК-молекула, за што е потребно енергија за да се раскинат водородните врски помеѓу базните парови кои ги држат веригите заедно. Оваа задача ја обавува ДНК-хеликазата, која ја користи енергијата од АТП за да ја одмота шаблонската ДНК. Потоа единечните вериги се врзуваат со врзувачка белковина за единечна верига (означен како SSB, single-strand binding protein кај бактериите и RPA кај еукариотите). Оваа белковина го спречува повторното спирализирање на веригите. Одмотаната ДНК која се создава по репликациската виљушка се стреми да ротира и да се свива. За да се спречи ова, постои еден ензим означен како ДНК-гираза (кај бактериите) или топоизомераза (кај еукариотите), кој ја исправува и одржува веригата.
Водечки низи и неводечки низи
Координираната синтеза на две ќеркини низи задава важен проблем при ДНК-репликацијата. Двете мајчини (родителски или парентални) низи од ДНК се протегаат во спротивни насоки, едната од 5′ до 3′ крајот, а другата од 3′ до 5′ крајот. Меѓутоа, сите познати ДНК-полимерази ја катализираат синтезата на ДНК само во еден правец - од 5′ кон 3′ крајот, додавајќи нуклеотиди само на 3′ крајот на растечката верига. Доколку ќеркините вериги се синтетизираат континуирано (без престан), тогаш тие би морале да се синтетизираат во спротивен правец, но ова не се случува.
Решението на овој проблем е во тоа што се согледало дека само една од двете ќеркини вериги, означена како водечка низа, се синтетизира непрестајно во правец на движењето на репликациската виљушка (од 5′ кон 3′ крајот). Втората ќеркина верига, означена како неводечка (следечка) нишка, се создава дисконтинуирано во мали сегменти, наречени Оказакиеви фрагменти. Секој Оказакиев фрагмент се создава во правецот 5′-3′ од страна на ензимот ДНК-полимераза, чиј правец на синтеза е обратен во споредба со целосното движење на репликациската виљушка. Потоа, овие фрагменти се спојуваат со помош на ензимот наречен ДНК-лигаза.
Андреј Тарковски
Андреј Арсењевич Тарковски (Андрей Арсеньевич Тарковский; — ) — руски режисер и писател. Иако е режисер на само 7 комерцијални филмови за време на неговата активна филмска кариера, за него се смета дека е еден од најдобрите филмски режисери на сите времиња. Тоа го докажуваат и неговите најпознати филмови Андреј Рубљов, Соларис и Сталкер.
Детство и младост
Андреј Тарковски е роден во с. Завражје во Кострома како дете на поетот и преведувач Арсениј Александрович Тарковски и Марија Иванова Вишњакова, дипломка на литературниот институт Максим Горки. Тој е постаро дете, а неговата сестра Марина е родена во 1934 година. Целото детство го има поминато во Јурјевец во областа Иваново. Во 1937 татко му го напуштил семејството, кој во 1941 година се пријавил како доброволец во Црвената армија. Тој со мајка си и сестра си се преселил во Москва каде што мајка му работела како коректор и новинар. Во 1939 Тарковски се префрлил во московското училиште бр.554. За време на Втората светска војна, тој со мајка си и сестра си биле евакуирани во Јурјевец каде што живееле со неговата баба. Во 1943 се вратиле во Москва. Тарковски продолжил во истото училиште каде што учел заедно со Андреј Вознесенски. Додека се школувал научил да свири пиијано во музичко училиште, а посетувал и ликовно-уметничко училиште. Живееле на ул. Ш'шипок во московската населба Замосквовечерје. Од ноември 1947 до наредната пролет 1948 г. престојувал во болница болен од туберкулоза. Многу теми од неговото детство како: неговиот раст, неговата мајка, мајката со две деца, неговиот татко, престојот во болница подоцна ќе го инспирираат во автобиографскиот филм Огледало.
По матурирањето од 1951 до 1952 година студира арапски на Ориенталниот институт во Москва, департман на Институтот за науки на Советскиот Сојуз. Не го завршил факултет, па започнал да работи за Академијата на научниот институт како истражувач за злато и неметали. Учествувал во истражувачката експедиција една година, а со неа ја истражувал реката Куреикје близу Туруканск во краснојарската област. За време на престојот во овие предели со тајга тој се инспирирал и посакал да студира филм.
Студент по филмска уметност
По враќањето од истражувачката работа со експедицијата во 1954 тој аплицирал на Државниот институт за кинематографија (ВГИК), каде што бил примен и приклучен кон режисерската програма. Таму тој студирал заедно со Ирма Рауш со која се оженил во април 1957.
Негов учител и ментор бил Михаил Ром кој учел многу и други познати и влијателни филмски режисери.Во 1956 Тарковски го снимил својот прв студентски краток филм Убијците според расказот на Ернест Хемингвеј, а по овој филм ги снимил и кратките филмови Нема да има напуштање денес од 1958 и Концентрација од 1959. За време на третата година во ВГИК Тарковски се запознал со Андреј Кончаловски. Со него тој бил многу сличен. И двајцата сакале слични филмови, почитувале слични режисери, а развивале и слични филмски идеи. Во 1959 тие заедно ја напишале скриптата насловена Антарктик-далечната земја која подоцна била објавена во весникот Московски Комсомолец. Тарковски ја предал статијата до познатата продукциската куќа Ленфилм, но бил одбиен. Но Тарковски и Кончаловски имале многу поголем успех со скриптата Парното тркало и виолината која ја продале на продукциската куќа Мосфилм. Со овој филм Андреј Тарковски дипломирал во 1960, а ја добил и првата награда на њујоршкиот студентски филмски фестивал во 1961.
Филмската кариера во Советскиот Сојуз
Првиот комерцијален филм на Тарковски е Ивановото детство од 1962. Го преземал филмот од режисерот Едвард Абалов кој го откажал проектот. Овој филм веднаш го прославил Тарковски со којшто тој добил Златен лав на Венецијанскиот филмски фестивал. Во истата 1962 година се родил и неговиот прв син Арсениј кој тој нагалено го нарекувал Сенка. Во 1965 тој го режирал филмот Андреј Рубљов посветен на познатиот руски иконограф и фрескописец од 15 век Андреј Рубљов. Овој филм не бил веднаш промовиран, бидејќи Тарковски имал проблеми со неколку советски авторства, па морал до го промени со што се јавил во повеќе различни должини. Филмот бил промовиран на Канскиот филмски фестивал, а ја добил и наградата FIPRESCI. Во Советскиот Сојуз филмот бил промвиран во скратена верзија во 1971.
Во 1970 Андреј Тарковски се развел од Ирма Рауш и се преженил со Лариса Кизилова (моминско Егоркина) која била негов филмски асистент при снимањето на филмот Андреј Рубљов и со која му се родил неговиот втор син Андреј Тарковски јуниор на 7 август 1970.
Во 1972 го завршил филмот Соларис кој го снимил според истоимената новела на Станислав Лем. На овој филм работел заедно со авторот на постановки Фридрих Горенштајн со кого започнал да соработува уште од 1968. Овој филм бил претставен на Канскиот филмски фестивал и добил специјална награда од жирито и наградата FIPRESCI, а бил и номиниран за Златна палма. Од 1973 до 1974 тој го снимал филмот Огледало во кој се претставени многу силни автобиографски слики, а особено е претставено неговото детство коешто Тарковски го компонира и со додавање на неколку поеми од неговиот татко. На постановката на овој филм работел од 1967, а истовремено работел и на насловите Исповест, Бел ден и Еден бел ден. Но, и покрај стекнатата слава Тарковски сè уште не бил добро прифатен од советските авторства, па отишол да работи во странство и се приклучил на филмската индустрија надвор од Советскиот Сојуз.
За време на 1975 Тарковски работел на постановката на филмот Хофманијана, посветен на германскиот писател Е.Т.А Хофман. Во декември 1976 тој ја претставил својата единствена театарска претстава Хамлет во Ленком театар во Москва. Главната улога во драмата ја играл Анатоли Солоницин којшто исто така играл и во неколку негови филмови. Кон крајот на 1978 тој ја напишал постановката Сардорзаедно со писателот Александар Мишарин.
Последниот режиран филм на Тарковски е филмот Сталкер на којшто започнал да работи кон крајот на 1976 г., а бил инспириран од новелата Рабен пикник од Аркадиј и Борис Стругатски. Филмот започнал да се снима со огромни проблеми. Имено Тарковски се скарал со кинематографот Георги Рорберг и за прв кинематограф го поставил Александар Књажински. Во април 1978 година Тарковски преживеал срцев удар кој оставил последици и во понатамошниот негов живот. Филмот бил завршен во 1979 и добил награда од жирото на екумената на Канскиот филмски фестивал.
Филмската кариера надвор од Советскиот Сојуз
За време на летото 1979, Тарковски патувајќи низ Италија го објавил документарниот филм Патник низ времето, заедно со неговиот пријател Тонино Гуера. Во Италија Тарковски се вратил во 1980 кога заедно со Тонина Гуера ја напишал скриптата за филмот Носталгија. Во текот на 1981 патувал низ Велика Британија и Шведска, но размислувајќи и за Советскиот Сојуз, неговата сопруга и неговиот син.
Тарковски се вратил во Италија во 1982 за да го започне да го снима филмот Носталгија. Никогаш повеќе не се вратил дома. Наместо да соработува со Мосфилм тој започнал соработка со РАИ. Тарковски филмот го завршил во 1983. Филмот бил претставен на Канскиот филмски фестивал и добил специјална награда од жирито, наградата FIPRESCI и награда од жирито на екумената. Советските авторства спречиле филмот да добие Златна палма]] што го натерало Тарковски никогаш да не се врати во Советскиот Сојуз. Тој ја аранжирал операта Борис Годунов која била изведена во Royal Opera House во Лондон под диригенство на Клаудио Абадо.
Во текот на целата 1984 Тарковски го подготвувал филмот Жртва. Пред новинарите во Милано на 10 јули 1984 тој изјавува дека никогаш нема да се врати во Советскиот Сојуз и дека најверојатно ќе продолжи да живее во западните земји. За тоа време неговиот син Андреј Тарковски јуниор бил сè уште во Советскиот Сојуз и не му било дозволено да го напушти.
Познато е Андреј Тарковски пишувал и дневници уште од 1970 година, па така неговиот последни зборови во нив се Но сега повеќе не ми остана сила-тоа е проблемот кои се познати и како Мартиролог и се објавен посмртно во 1989 и во Англија во 1991.
Тарковски умрел на 29 декември 1986 во Париз на 54 години. Погребан е на 3 јануари 1987 на руските гробишта Сен-Женевјев-де-Боа во истоимениот град. На неговиот епитаф познатиот руски вајар Ернст Неизвестни напишал До човекот кој го виде ангелот.
Творештво
Тарковски е познат како режисер којшто има режирано 7 комерцијални филмови, 3 кратки филмови за време на неговиот престој во филмското училиште. Тој исто така има напишано неколу постановки, ја режирал драмата Хамлет во Москва, операта Борис Годунов во Лондон и ја има режирано за радиска програма приказната Вртење во круг од Вилијам Фокнер. Тој исто така ја има напишано и книгата за филмска теорија Вајање низ времето.
Првиот комерцијален филм на Андреј Тарковски е Ивановото детство од 1962. Потоа во Советскиот Сојуз ги режирал Андреј Рубљов во 1966, Соларис во 1972, Огледало и Сталкер во 1979. Документарниот филм Патник низ времето го снимил во Италија во 1982 како и Носталгија во 1983. Неговиот последен филм Жртва е објавен во Шведска во 1986 година. Постановките се негово авторство заедно со некои негови соработници и се вистински илустрирани со неговото големо авторство.
Ал Пачино
Алфредо Џејмс "Ал" Пачино (роден ) е американски филмски и сценски глумец и режисер. Најдобро е познат по улогите на Мајкл Корлеоне во трилогијата „Кум“, Тони Монтана во „Лице со лузна“, Френк Серпико во „Серпико“, Френк Слејд во „Мирисот на жената“, Винцент Хана во „Жештина“, и Рој Кон во „Ангели во Америка“. Тој доби Оскар за најдобар глумец во 1992 година за неговата улога во „Мирисот на Жена“ по добивање на претходни седум номинации.
Ран живот и образование
Пачино е роден во Источен Харлем, Менхетен како син на Роуз (моминско презиме Џерарди) и Салваторе Алфред Пачино, двајцата Италијански Американци. Тие се разведоа кога Ал имал две години. После тоа мајка му се сели во Јужен Бронкс за да живее со нејзините родители, Кејт и Џејмс Џерарди,кои потекнувале од Корлеоне, Сицилија. Татко му се преселил во Ковина, Калифорнија каде работел како осигурително лице и сопственик на ресторан кој се затворил во 1992 година. Пачино го посетувал училиштето официјално именувано како Средно Училиште на Репродуктивна Уметност, Њујоршки оддел на Средното училиште за музика и уметност „Фиорело Х. Ла Гуардија“, кое било посетувано од Роберт Де Ниро-неговиот колега од Кум II. Пачино ги паѓал скоро сите предмети, освен Англиски и го напуштил училиштето кога имал 17 години. Мајка му не се согласувала со неговата одлука; се скарале и тој го напуштил домот. Работел во цела низа слабо платени работи, вклучувајќи курир, вратар и поштенски службеник, со цел да ги финансира глумечките студии.
Глумел во подрумски претстави во театарското подземје на Њујорк, и потоа се приклучува во студиото Херберт Бергоф (ХБ студио), каде го запознава професорот по глума, Чарли Лаутон, кој ќе стане негов ментор и најдобар пријател. Во овој период, тој често бил невработен и бездомник, и понекогаш морал да спие на улица, во театрите или кај некој пријател. Во 1962, починала неговата мајка на 42 годишна возраст. Следната година, неговиот дедо, Џејмс Џерарди, еден од највлијателните луѓе во неговиот живот, исто така починал.
1960-ти
Во 1966, после многу пропаднати обиди, отишол на аудиција во Глумецското Студио и бил прифатен. Учел под легендариот глумечки тренер, Ли Странсберг (кој во 1974 глумел заедно со Пачино во Кум 2).Подоцна за Странсберг и ефектот на Студиото врз неговата кариера ќе каже: Глумецското студио значеше толку многу за мене. На Ли Странсберг не му е дадена заслугата што ја заслужува... Заедно со Чарли, на некој начин ме лансираше. Навистина. Тоа беше пресвртна точка во мојот живот. Директно е одговорна да се откажам од сите тие работи и да се посветам на глумецството.
Пачино сфати дека ужива во глумата и дека има дарба за тоа. Но сепак, му создаде финансиски потешкотии до крајот на декадата.