cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зонирана млечка
Опис
Шапката е карактеристична по кружните зони, односно потемнети концентрични кругови. Прво е испакната а потоа широко отворена со се поизразена вдлабнатина о средината. по површина мазна, сјајна со жолтеникава до црвеникава боја. Шапката достигнува големина од 4 до 16 см. Внатрешноста на печурката е бела и месести, а при сечењето произведува бел латекс. Месото е со лут вкус и мирис на перуник а. Дршката е со должина од 2 до 5 сантиметри и помеѓу 1 и 2 см во пречник.
Ретка габа која се наоѓа само во неколку наши ланини, расте во листопадни шуми особено е во микориза со дабот од јуни до крајот на октомври. Зонираната млечка не е јадлива печурка.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Византиска архитектура
Византиската архитектура е архитектонски стил кој настанал на територијата на Источното Римско Царство (во модетните текстови познато како Византија). Постепениот подем на уметничко и културно ниво настапил по 330 година, кога царот Константин I Велики ја преместил престолнината на империјата од Рим во Византион, или подоцна попознат како Новиот Рим (или како што подоцна ќе се нарекува Цариград, односно Истанбул). Империјата, која постоела повеќе од илјада години, драматично влијаела во создавањето и изградбата на средновековната архитектура во Европа. По падот на Цариград во 1453 година, елементите на византиската архитектура во голема мера се задржиле и кај османлиската архитектура.
Преглед на постоечките споменици
Раната византиска архитектура претставува продолжение на римската архитектура. Постепеното развивање на самата култура, создавањето на сопствени елементи во архитектурата, со влијание од Блискиот Исток, како и користењето на грчкиот крст во црковната архитектура доведува до сè поголемо развивање на византиската архитектура. Главен градежен материјал при изградбата на згради и некои други објекти било тула и камен. Куполите на објектите, посебно на црквите зазимале со поголема височина, како и украсувањето на прозорците.
Рана архитектура
Се смета дека првичен белег на тоа што подоцна ќе претставува византиска архитектура датираат уште од времето на Јустинијан I. Најпознатите зачувани градби од овој период се наоѓаат во градовите Равена (во Италија), и Цариград (Црквата Света Софија). Еден од главните моменти во рановизантиската архитектура е преминот на комплексниот систем на градби од квадратен план во кружна купола или куполи на црквата. Јустинијан ја има честа да се смета за човекот одговорен за поставувањето на првите стандарди на византиската естетика во архитектурата, помеѓу другото и поради тоа што во периодот на неговото владеење било дојдено до научни сознанија кои овозможиле дополнителен квалитет во архитектонското изразување.
Во Равена, која во 402 година била престолнина на западното византиско царство, базиликата Сант Аполинаре Нуово е со осумаголна форма, црква порачана од страна на царот Јустиниан I, кој самиот тој никогаш не ја видол. Градбите на Јустинијан I во Цариград ги вклучуваат куполите на црквите Света Софија и Света Ирина. Во тоа време, Аја Софија ја имала најголемата купола на светот, која се потпира на две т.н. полукуполи и кружни пандатифи. Црквата Мала Света Софија е комбинација од елементите на самата базилика и централизираната зграда.
Овој период го вклучува и остатоците од Големиот дворец во Цариград, Цариградските ѕидини, и Цистерна на базиликата. Базиликата Свети Димитар во Солун, Синајскиот манастир на планината Синај, манастирот Џавари во Грузија го стават крајот на рановизантиската архитектура во 7 век.
Среден период
Средниот период од византиската историја нема големо значење за архитектурата. Црквата Света Софија во Солун и разрушената црква во Никеја од 1920-тите се само ретките архитектурни дела во Византија за тоа време. Македонската династија во Византија не оставил голем впечаток во областа на архитектурата. Крстот во квадратна форма исто така преовладувал во словенските земји. Црквата Света Софија во Охрид и Катедралата Света Софија во Киев се прост пример за византиската архитектура од тоа време.
Комнинска и палеолошка архитектура
Во Цариград и Мала Азија, архитектурата во времето на Комнините скоро останал незабележителен, исклучувајќи го Кападокија и црквата „Свети Пантелејмон“ во Цариград. Голем дел од архитектурата се преврнал по византиските покраини. Палеолошкиот период се одликува со повеќе изградби на цркви во Цариград, посебно црквата Исус Спасител и манастирот Богородица Памакаристос.
Структурна еволуција
Уште во времето на Константинските градби во Палестина постоеле два главни типа кои биле користени во архитектурата: базилика, претставуван од Светиот Гроб и кружен или централен тип претставена од големите осумаголни куполи во Антиохија. Таканаречениот централен тип се одликува со многу дебел ѕид. Пример за овој тип е Црквата Свети Ѓорги во Солун и Црквата посветена на Светите Апостоли во Истанбул. Во оваа црква, која датира од 6 век, биле изградени пет куполи, од којшто централната била најголема. По 6 век замрело изградбата на цркви, коишто бил можеле да им парираат на оние цркви кои биле изградени во времето на Јустиниан I. Таканареченото централно место или зона, која ја опфаќа и куполата е со квадратна форма, но понекогаш може да се јави и во форма на осумаголник.
Византиско наследство
Во крајна сметка, византиската архитектура на западниот свет му го отвори патот кон романската и готската архитектура. Во источниот свет, таа има големо влијание врз раната исламска архитектура, вклучувајќи ја и Омајадската џамија во Дамаск и Златната купола во Ерусалим.
Евпорија (месечина)
Евпорија (Ευπορία) или Јупитер XXXIV — месечина на Јупитер. Откриена е од група астрономи од Универзитетот во Хаваи под водство на Скот Шепард во 2001 година и му била дадена привремената ознака .
Евпорија има пречник од околу 2 километри и кружи околу Јупитер на просечна оддалеченост од 19.088 милиони киолемтри, правејќи круг за 538,78 дена со наклон од 145° кон еклиптиката (145° кон Јупитеровиот екватор) во спротивна насока со занесување од 0,096.
Евпорија е највнатрешната месечина од широкораспространетата Пасифаина група.
Финале на Купот на европските во шампиони 1992 година
Финалето на Купот на шампионите бил фудбалски натпревар одржан на 20 мај 1992 на стадионот Вембли, Лондон, помеѓу Самдорија од Италија и Барселона од Шпанија. Барселона го доби натпреварот со 1–0 со продолжеток, благодарение на слободниот удар на Роналд Куман. Беше првпат да има групна фаза во која беа осумте освојувачи од второто коло, поделени во две групи, а победниците од секоја се сретнаа во финалето. Барселона станаа втор шпански клуб кој победи на натпреварот. Ова беше последно финале пред ова клупско фудбалско натпреварување да се ребрендира како Лига на шампионите.
Црква „Св. Петка“ - Струга
Историја
На 21 октомври 1990 година бил поставен камен-темелник, а во 1994 година завршила градбата и била осветена од страна на митрополитот Тимотеј.
Имот
Црковниот имот зафаќал голема површина и се протегал меѓу Голем и Мал Дрим, па северно од неа сè до заобиколниот пат на Струга. Воедно, и денешната спортска сала се наоѓа на некогашниот црковен имот. До 1946 година, нејзиниот имот бил даван под наем и обработуван од сиромашни струшки семејства.
Кражба
Црквата била цел на кражба во текот на 2013 година, кога биле украдени бакарни шандани каде верниците палат свеќи и пари од верниците. Во грабежот немало одземени икони.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Крстоар
Околу црквата се сместени и селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена на влезот во селото Крстоар.
Историја
Од мермерната плоча сместена над главниот влез на западната страна на црквата може да се распознае годината 1890, што се претпоставува дека е времето на изградба на црквата.
Архитектура
Црквата претставува мала трикорабна градба со полукружна апсида на источната страна и затворен трем на јужната страна. Врз југозападниот агол на храмот се издигнува мала купола, во која се наоѓа и црковната камбанарија.
Во внатрешноста на црквата се влегува низ нартексот, кој е издвоен од средишниот дел со преграда. Наосот е поделен на три кораби со два реда од по три столбови.
Фрескоживопис
Фрескоживопис во црквата има на сводот од средниот кораб и во олтарниот простор. Истиот бил насликан во 1896 година и на почетокот на век.
Иконостас
Иконостасот во црквата е составен од три реда на икони. Престолните икони се дело на Димитар Анастасов од селото Магарево, кои ги работел во 1891 година.
Царските двери, влезните врати во олтарниот простор, како и дел од иконите во горните редови, од 1906 година, се творби на Коста Николов од селото Лазарополе. Негови се и иконите на амвонот, кој е поставен на еден од северниот ред на столбови.
Занимливост
Од неколку престолни икони поставени на иконостасот во црквата може да се дознае дека селото Крстоар кон крајот на век било именувано како Христофор.
Алувијална рамнина
Алувијална рамнина (од латински: alluvialis „нанос“) е претежно рамна форма на земјиштето создадена со таложење на речни наноси во долг временски период од една или повеќе реки кои доаѓаат од повисоки региони, при што се формира алувијална почва. Поплавна рамнина е дел од процесот на формирање на алувијални рамнини, и се однесува на помала површина која е поплавувана од реките во одреден временски период. За разлика од нив, алувијална рамнина е поголема површина од регионот каде што поплавните рамнини се преместиле во текот на геолошките времиња.
Магаревски манастир
Магаревски манастир — поранешен манастир во атарот на битолското село Магарево. Од манастирскиот комплекс, денес останата е само црквата „Св. Ѓорѓи““.
Сегашната манастирска црква потекнува од 1871 година. Изграден е на западната страна од црквата „Св. Димитриј“ на растојание од околу 500 метри. По изградбата голем придонес дал внукот на Димитриј Бишта, по име Петро Бишта кој спровел и водовод, така што летото 1945 година свечено пред гостите од двете села, Магарево и Трново, тој ја пуштил чешмата и шадрванот во дворот кои и ден денес функционираат благодарејќи на верниците од селото.
Манастирот функционирал како женски манастир. За време на Првата светска војна во реонот се воделе тешки борби и конаците на манастирот биле целосно разрушени и останал само манастирскиот храм.
Општина Облешево
Општина Облешево е поранешна општина во Македонија. Оваа општина била создадена во 1996 година, а укината е според територијалната поделба на Македонија од 2004 година, кога заедно со поранешната Општина Чешиново ја создале новата Општина Чешиново-Облешево. Седиште на општината е селото Облешево.
Населени места
Во Општина Облешево спаѓале следниве села: Бања, Бурилчево, Кучичино, Облешево, Спанчево, Теранци, Уларци и Чифлик.
Население
Според последниот попис од 2002 година, општината Облешево брои 5.071 жител, од кои:
Јан Планини
Планините Јан, познати и по нивното кинеско име Јаншан, се планински венец северно од Северната Кинеска Рамнина, и претежно се наоѓаат во покраината Хебеј.
Вуелта а Еспања 2014 - етапа 12 до етапа 21
Вуелта а Еспања 2014 започнала на 23 август, додека етапата 21 ќе се одржи на 14 септември. Изданието 2014 на велосипедската трка започнало со единствениот екипен хронометар во градот Херез де ла Фронтера.
Магнетар
Магнетар е неутронска ѕвезда со екстремно моќно магнетно поле, чии сили се распаѓаат и емитуваат изобилно количество на високоенергетска електромагнетно зрачење, делумно рендгенски зраци и гама-зраци. Теоријата во врска со овие небесни тела била предложена од физичарот Роберт Данкан и Кристофер Томпсон во 1992 година, а првата забележана експлозија на гама-зраци за која се смета дека доаѓа од магнетар е на 5 март 1979 година. Во текот на наредната декада, хипотезата за магнетарите била нашироко прифатена.
Максим Зализњак
Максим Зализњак (украински јазик: Макси́м Ієвлевич Залізня́к) роден на почетокот на 1740 година во Медведивки кај Чихирин. Датумот и местото на смртта не е точно познато, но се препотставува дека починал во околината на Нерчинска, после 1768 година. Тој бил запоршки козак и водич.
Историја
Зализњак е роден во сиромашно семејство на селани. Како млад, тој се приклучил на Запоршката Сича како платеник.
До 1767 година, тој бил повлечен од Сич и работел како конзерватор во манастирот Мотронинск во близина на Чихирин. Во март истата година го посетил Џозеф Шелест, кој примил писмо од атаман од Корошки Кош, во кое ги повикува сите Козаци да се борат против Полска. Гледајќи го суровото полско владеење над украинските селани од десниот (источен) брег на Украина, Зализњак го напуштил манастирот и го предводел востание со над 1.000 Козаци.
Тој се нарекувал полковник на Запорожна Сича, а луѓето го викале Атаман.
Главните причини за востанието биле бруталната примена на новите верски и социо-економски закони применети од полското благородништво, што било многу репресивно во однос на православното христијанство. Извештај за „Златниот бик“ издаден од руската царица Катерина Велика беше објавен како поддршка на вооружениот бунт против неверниците, во кој беа вклучени и римокатолички Полјаци, Евреи и Украинци, кои станаа синдикати. Повикот за вооружен бунт го повторил и отец Мелхиседек Зацко-Иаворски од истоимениот манастир Мотринск, каде Зализањак станал искушеник. Стотици луѓе одговорија на повикот на Зализањак. Во април 1768 година, Зализњак излегол од шумата Моторонин и започнал да напредува кон Уман.
Во Уман, Зализњак ги здружил силите со Иван Гонтан, кому првично му било наредено да го нападне Зализњак. По падот на Уман, Зализњак прогласил враќање на државата Хетман и самиот себе за нов Хетман. Движењето на Колившчини ги победи Полјаците и тие апелираа до Русија за помош. Плашејќи се дека бунтот ќе ја изгасне искрата на левиот (западен) брег на Украина, Екатерина го задуши бунтот. Зализањак и Гонта беа заробени од рускиот полковник Гуриев. Како поданик на Руската Империја, Русите го држеа Зализњак во заробеништво, за разлика од Иван Гонта, кој беше предаден на Полјаците за погубување. На 8 јули 1768 година Зализњак и 73 бунтовници биле затворени во Киевско-Печерска тврдина. На крајот на месецот, случајот бел предаден на судење на покраинскиот суд во Киев. Точната пресуда на ова судење не е позната, но со оглед на фактот дека Зализањак дејствувал надвор од руските граници, тој и неговите поданици ја избегнале смртната казна. Се верува дека затворениците биле прогнати на Далечниот Исток или Сибир. Зализњак бил казнет со камшикување со тежок камшик и печат. На 1 ноември 1768 година, Зализањак бил депортиран во Билохород. Во близина на Охтирка, тој и 51 негов затвореник успеале да избегаат, разоружувајќи ги чуварите. Сепак, повеќето бегалци, вклучително и Зализањак, биле брзо заробени. Неговите понатамошни локации на престојување не се познати.
Наследство
Во традиционалната култура на украинскиот народ, Зализњак живее како национален херој поради неговата борба да го заштити украинскиот идентитет и православната христијанска вера. Неговата идеализирана слика е предмет на бројни народни песни и легенди.
Боро Коробар
Боро Коробар (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски партизан, припадник на револуционерното движење меѓу двете светски војни.
Животопис
Негов татко е револуционерот Ангел Корабар, брат му е Перо Коробар, и неговиот роднина Перо Д. Коробар, биле партизани.
Хелика (месечина)
Хелика (Ελίκη) или Јупитер XLV — месечина на Јупитер. Откриена е од група астрономи од Универзитетот во Хаваи под водство на Скот Шепард во 2003 година и му била дадена привремената ознака .
Хелика има пречник од околу 4 километри и кружи околу Јупитер на просечна оддалеченост од 20,54 милиони киолемтри, правејќи круг за 601,402 дена со наклон од 155° кон еклиптиката (155° кон Јупитеровиот екватор) во спротивна насока со занесување од 0,1375. Просечната орбитална брзина на месечината изнесува 2,48 км/сек.
Месечината своето име го добила во март 2005 година по Хелика, една од нимфите во старогрчката митологија кои го одгледувале Зевс во неговите рани години на островот Крит.
Хелика припаѓа на широкораспространетата Пасифаина група.
Јохан Себастијан Бах
Јохан Себастијан Бах (Johann Sebastian Bach;, 31 март 1685 – . 28 јули 1750) — прочуен германски композитор и оргулист чии духовни и световни дела за хорови, оркестри и соло инструменти ги сплотуваат речиси сите аспекти на стилот на барокната музика доведувајќи ги до врвна точка на зрелост. Иако нема воведено нови музички форми, Бах го има збогатено германскиот музички стил со робусна, но магична контрапунктна техника, навидум лесна контрола на хармонска и мотивска организација од најмал до најголем размер, и адаптација на странски ритми и текстури, особено италијански и француски.
Бах се смета за еден од најголемите композитори во заради неговата моќна измазнетост на стилот и огромниот опус. Неговите дела се високо ценети за нивната интелектуална длабочина, техничка заповест и уметничка убавина: Некои од неговите најславни дела се: Бранденбуршки концерти, свитите и партитите за клавијатура, Мисата во ха-мол, Житието на Св. Матеј, Музички дар, Уметноста на фугата и голем број кантати, од кои денес се зачувани 220. Подолу можете да чуете еден пример за неговите стилистички одлики во хорот Ehre sei Gott in der Höhe од Божиќниот ораториум, напишан во 1734 г., во зрелиот период на неговото творештво.
Детство и младост
Јохан Себастијан Бах бил член на едно од најизвонредните музички семејства во светската историја. Во период од 200 години и повеќе семејството Бах дало дузини вредни музичари и композитори за време на периодот кога црквата, локалната влада и аристократијата му обезбедувала значителна поддршка на музичкото творештво ширум регионите во кои се зборувал германскиот јазик, а особено во источните изборни кнежевства Тирингија и Саксонија. Себастијановиот татко, Јохан Амброзиус Бах, бил талентиран виолинист и трубач во Ајзенах, град со 6.000 жители во Тирингија/Германија кој работел на црковна и световна музика. Сите чичковци на Бах биле професионални музичари од оргулисти и дворски камерни музичари до композитори. Тогашни документи укажуваат на фактот дека името Бах било користено како синоним за музичар.
Мајка му умрела во 1694, а татко му следната година. Сега десеттогодишен сирак, се преселил кај брат му Јохан Кристоф Бах, оргулист во блискиот град Ордруф. Таму тој препишувал, учел и изведувал музика и добил одлична обука од брат му. Ова му овозможило да ги чуе делата на големите јужно-германски композитори во тоа време како Јохан Пакелбел и Фробергер, но веројатно и делата на северно-германските и француските композитори како Жан-Батист Лили, Луј Маршан и Марен Маре. Момчето веројатно присутствувало и помагало во одржувањето на оргулите, претходник на неговата доживотна активност како како консултант за изработка и реставрација на органи. Баховата посмртница укажува на тоа дека младиот Себастијан копирал партитури од брат му, но бидејќи партотурите во тоа време биле вредни и приватни артикли, Кристоф му забранувал на брата си да го прави тоа.
Арнштат и Милхаузен (1703–08)
Токму во ова време Бах се заложил во сериозно компнирање на прелудиуми за оргула, меѓу другите, познатата Токата и фуга во де-мол. Овие дела, во северно-германската традиција на виртузони, импроовизаторни прелудиуми, веќе покажуваат цврста контрола на мотивите (каде една, кратка музичка идеја децидно се истражува през ставот). Но во овие дела композиторот сѐ уште се бори со проблемот на структурирање на поголеми дела и има сѐ уште да ги развие своите вештини во контрапункциско компонирање (каде две или повеќе мелодии симултано содејствуваат).
Силните семејни врски и ентузијазмот на неговиот работодавач не можеле да ја спречат тензијата помеѓу своеглавиот, генијален млад огранист и властите по неколку години на работното место. Бах бил незадоволен со стандардот на пејачи во хорот. Посериозно, тој бил отсутен од Арнштат без одобрение неколку месеци (1705–06), кога бил во посета на големиот мајстор Букстехуде во северниот град Либек. Во овој добро познат инцидент во животот на Бах, тој испеѓачил некои 400 км секој правец за да го посети човекот кој го сметал за таткото на сите германски оргулисти. Оваа посета го зајакнала стилот на Букстехуде како основа за раните дела на Бах и фактот што таму останал неколку месеци подолго од предвиденото укажува на тоа дека Букстехудевата придружба му била многу значајна за неговата уметничка дејност.
И покрај неговата удобна состојба, во 1706 г. Бах имал потреба да се оттргне од семејното милјеи да продолжи да работи на својата кариера. Тогаш му била понудена поантрактивна работа како оргулист во црквата „Св. Блазиј“ во Милхазуен, голем и важен северен град. Следната година тој ја прифатил оваа сениорска работа со многу подобрена плата и услови, вклучувајќи добар хор. Четири месеца по неговото пристигање во Милхаузен, Бах се оженил со неговата втора братучетка од Арнштат, Марија Барбара. Заедно имале седум деца, од кои четири успеале да достигнат полнолетство. Три од нив — Вилхелм Фридман Бах, Јохан Кристијан Бах и Карл Филип Емануел Бах станале важни композитори во китнестиот стил рококо кој дошол по барокот.
Црквата и градската администрација на Милхаузен мора да биле горди на новиот музички директор. Тие безусловно се согласиле со неговиот скап план за реставрација на оргулата во црквата Св. Блазиус и биле толку восхитени на сложената свечена кантата која ја искомпонирал за инаугурацијата на новиот општински совет во 1708 г. — Господ е мојот крал BWV 71 која очигледно го следела стилот на Букстехуде — што платиле одлични пари за нејзиното издавање. Во подоцнежните години Бах двапати се враќа во градот за да ја диригира ова композиција.
Вајмар (1708–17)
По неполна година во Милхаузен, Бах заминува да се вработи како дворски оргулист и концертмајстор на војводскиот двор во Вајмар, огромен напредок од последниот пат кога работел таму како „лакеј“. Огромната плата и можноста да работи со голем и добро финансиран контингент од професионални музичари веројатно го привлекле таму. Така тој со своето семејство се преселил во стан раздалечен само пет минути одење пеш од војводскиот дворец. Следната година му се раѓа првото дете и немажената сестра на Марија Барбара се вселува кај нив и таму останува да помага во домаќинството сè до нејзината смрт во 1729 г. Токму тука се раѓаат неговите два музички значајни сина, Вилхелм Фридман и Карл Филип Емануел Бах.
Неговата позиција во Вајмар го означува почетокот на еден долготраен период на композиција на клавијатурни и оркестрални дела за кои тој меѓувремено се здобил со експертиза дотолку што ги проширил големите стурктури и ги синтетизирал влијанијата од странство. Од музиката на италијаните како Вивалди, Корели и Торели научил како да компонира драматични воведи и ги адаптирал нивните весели композиции, динамички мотор-ритми и хармониски шеми. Бах највеќе се упатил во овие стилистички аспекти по пат на изработка на транскрипции на делата за ансамбли на Вивалди за чембало и оргула; овие композиции и денес се омилени концертни дела. Тој најверојатно ја добил идејата за транскрипција на современи италијански дела од принцот Јохан Ернст, еден од неговите работодавачи, кој бил музичар од професионален калибар. Во 1713 г., Војводата се вртатил од турнеја по низоземјето со голема збирка на партотури од кои некои биле трансрипции на нова италијанска музика од слепиот оргулист Јан Јакоб де Грааф. Особено го привлекувала италијанската „solo-tutti“ структура, во која еден или повеќе соло инструменти наизменично се јавуваат дел по дел со полниот оркестар през целиот став. Овие италијански одлики можат да се чујат во во музичкиот извадок подолу: Прелудиум од ''Англиската Свита Бр. 3'' за чембало (1714 год). „Solo-tutti“-назименичноста кога изведувачот вешто преоѓа од долната клавијатура (со полн и малку погласен тон) на горната клавијатура (со по нежен тон).
Во Вајмар, тој ја имал можноста да свири и компонира за оргула и да изведува разнообразен репертоар со ансамблот на војводата. Како мајстор на контрапунктната техника, неговата постојана креативност со фугите започнала токму таму. Неговото најголемо фугално дело е Добро темпериран клавир („клавир“ на германски значи било кој клавијатурен инструмент). Тоа се состои од 48 прелудиуми и фуги, по пар за секоја дурска скала и релативна дурска скала. Ова е едно од неговите најмонументални дела заради мајсторската употреба на контрапункт и неговото исползување, за првпат во сите скали. За време на неговиот престој во Вајмар, Бах ја започнал работата на Малата книга за оргула со неговиот најстар син, Вилхелм Фридман; таа содржи традиционални лутерански корали, поставени во рамките на комплексна текстура за да им помага на оргулистите во нивното вежбање. Оваа книга илустрира две главни теми од Баховиот живот: неговата посветеност на учителството и неговата љубов кон коралот како музичка форма.
Кетен (1717–23)
Со политичките тензии на војводскиот двор во Вајмар, Бах почнал да бара нова стабилна работа во интерес на неговото музичко творештво. Принц Лепополд од Анхалт-Кетен го најмил Бах да служи како негов Капелмајстор (музички директор). Принцот и самиот бил музичар и високо ги вреднувал Баховите таленти, го плаќал одлично и му дал голема слобода во компонирањето и изведбата. За жал, принциот бил калвинист и не употребувал богата музика во службите; затоа, најголемиот дел од Баховите дела од тој период се световни. Некои од нив се Оркестралните свити, Шест свити за соло виолончело и Сонати и партити за соло виолина. Оваа слика од воведот во делото го прикажува ракописот на композиторот — брз и ефикасен, но исто толку визуелно орнаментиран колку и самата музика која ја шифрира. Добро познатите Бранденбуршки концерти датираат од овој период. Музичкиот извадок од воведот во Престо-то од четвртиот Бранденбуршки концерт, за соло виолина, две соло флејти, гудачки инструменти and чембалско континуо. Ова ја покажува кумулативната моќ ма фугалното писание на композиторот; со поддршка од чембалото, секој инструмент влегува еденподруг со храбра мелодија, со својот звук наспроти комплексната контрапунктна мрежа на веќе влезените инструменти.
На 7 јули 1720 год. додека Бах бил во странство со Принц Леополд, се случила трагедија: неговата жена, Марија Барбара ненадејно починала. Следната година, вдовецот ја среќава Ана Магдалена Вилке, млад и високоталентиран сопран која изведувала на дворот во Кетен; тие се венчале на 3 декември 1721. И покрај старосната разлика — таа била 17 години помлада од него — тие биле во среќен брак. Имале 13 деца. Нејзе бах ѝ посветил збирка композиции, наречена Тетратка за Ана Магдалена Бах.
Лајпциг (1723–50)
ВО 1723 г., Бах е назначен за кантор и музички директор на црквата Томаскирхе (Св. Томас) во Лајпциг која била престижна функција во најбогатиот град во Саксонија, соседно изборно кнежевство на Тирингија. Со исклучок на крактиот рок на служба во Арнштат и Михаузен, ова била Баховата прва владина служба во една кариера која главно се состоела во служба на аристократијата. Оваа последна функција, на која бил цели 27 години сè до неговата смрт го довела во контакт со политичките интриги на неговиот работодавач, Советот на Лајпциг. Советот се состоел од две фракции: апсолутисти, лојални на саксонскиот монарх во Дрезден, август Силниот; и фракцијата на Граѓанскиот сталеж која ги штитела интересите на трговците, еснафите и нижите аристократи. Бах бил кандидат за монархистите и за возрврат му биле одредени услови за работа. Иако никој во советот не се сомневал во Баховиот гениј, постоела постојана тензија помеѓу канторот, кој бил главен на црковната музика во градот, и и фракцијата на граѓанскиот сталеж која го гледала како училиштен управник и сакале да го намалат нагласокот на богата музика во училиштата и во Црквата. Советот никогаш не го уважил ветувањето на градоначалникот кон Бах за огромната плата, но сепак Бах бил задоволен со неговите примања.
На професионално ниво Бах ги инструирал учениците во училиштето Св. Томас по пеење на латински и неделно ги снабдувал со музика двете најголеми цркви во градот, Св. Томас и Св. Никола. Во неверојатен творечки порив, Бах искомпонирал пет годишни кантатни циклуси за време на неговите први шест години во Лајпциг (две од кои се изгубени). Многу од овие служеле за црковни служби и се служеле со традиционалните црковни химни како ''Wachet auf! Ruft uns die Stimme и Nun komm, der Heiden Heiland'', за инспирација.
Музичкиот извадок го прикажува воведот во Singet dem Herrn (Пејте му на Господа), и ја покажува богатата, енергична текстура која Бах ја постигнувал со два хора, со четири дела. Во во оваа снимка, има три пејачи за секој дел.
Со тоа што го провел големиот дел од 1720-тите во компонирање на кантати, Бах собрал огромен репертоар на црковна музика за двете наголеми цркви во Лајпциг. Сега сакал да ја прошири својата композиција и изведба со световни дела. Во март 1729 г., Бах станува директор на Колегиум Музикум, ансамбл за изведба на световни композиции основан во 1701 од неговиот стар пријател и композитор Георг Филип Телеман. Овој тип на музички друштва биле доста активни во Германија и се состоеле од талентирани студенти и најпроминентните музички експерти кои ги воделе групите. Ова директроство бил мудар потег од страна на Бах заради тоа што му осигурало големо влијание врз главните музички институции во Лајпциг. През годината, Лајпцишкиот Колегиум Музикум изведувал двапати неделно по два часа во Цимермановата кафеџилница на Катерин Штрасе, во непосредна близина на главниот пазарен плоштад. Многу од Баховите дела за време на 1730-тите, 40-тите и 50-тите се веројанто компонирани за и изведувани од страна на тој Колегиум Музикум; меѓу нив биле и делови од Вежбите за клавијатура и многу од концертите за виолина и чембало.
За време на овој период ја завршил Мисата во ха-мол, која се состои од нви ставови и стари делови. Во 1735 г., тој му го презентирал ракописот на изборниот кнез на Саксонија и со тоа станал официјален дворски композитор. Овој музички извадок од еден од ставовите кои му биле презентирани на монархот, укажува на употребата на празнични труби и тимпани. Иако мисата не била изведена за време на Баховиот живот, се смета за едно од најголемите хорски дела на сите времиња.
Во 1747 г., Бах оди на дворот на Фридрих Великиот во Поцдам, каде кралот исвирил една кратка композиција и побарал од Бах да напише варијации на таа тема како тест. Бах ја импровизирал фугата од три дела на кралското пијанофорте кое во тоа време било новитет, и подоцна го почестил кралот со Музичкиот дар кој се содржи од фуги, канони и трио засновани на избраната композиција. Како дел од него стои и фуга од шест дела која има малку изменет предмет соодветен за понатамошни елаборации.
Последното завршено дело на Бах е коралски прелудиум за оргула, опсветен на неговиот зет, Алтиникол, на неговата смртна постела. Насловен е Vor deinen Thron tret ich hiermit (Пред твојот престол сега се појавувам); ако ги изброиме нотите на последната каденца и ги избориме и мапираме во латиницата, го добиваме зборот БАХ (BACH). Овој корал често се изведува по недовршената 14-та фуга како завршеток на изведбата на Уметноста на фугата.
Бах умрел во Лајпциг во 1750 г. на ворзаст од 65 години. Неговата оставнина брои повеќе од 1000 дела.
Стил
Баховиот стил на композиција се одликува со контрапунктни текстури, линеарни тонски/доминантни харомснки прогресии и доследни моторни ритми, кои во комбинација создаваат силен моментум кој влече напред. Како и најголемиот дел од другите барокни композитори, Баховата музика е мотивски густа; мелодиските и ритмичките шаблони кои се воведуваат при почетокот на едно дело постојано се трансформираат по пат на контрапунктна и мелодиска инверизја, аугментација, деминутација и стрето.
Дела за оргула
За време на неговиот живот Бах бил највеќе позат како оргулист, консултант за органи и композитор на дела за оргула во традиционалните германски слободни жанрови како прелудиуми, фантазии и токати, и по строгите форми како коралниот прелудиум аи фугите. Уште од својата рана возраст се здобил со реноме за неговата голема креативност и способноста за интеграција на аспекти од разни национални стилови во неговите дела за оргула. Северногерманското влијание врз неговата музика доаѓа од Георг Бем, кого Бах го запознал во Линебург, и Дитрих Букстехуде во Либек, кого како млад оргулист Бах го посетил во 1704 г. во продолженото отсуство од неговата работа во Арнштат. Во овој период Бах компирал дела од бројни француски и италијански композитори за да добие увид во нивниот јазик на композиција, а подоцна дури и аранжирал неколку дела од Вивалди и други композитори за оргула. Неговиот најпродуктивен период (1708–14) се одликува со композиции на прелудиуми, фуги и токати и фуги, како и со делото Orgelbüchlein (Мала книга за оргула), недовршена збирка од 49 кратки корални прелудиуми кои била планирани за демонстрација на разни композициони техники при изработката на корални мелодии. По неговото заминување од Вајмар, Баховата креативност за оргула се намалила, иако неговите најпознати дела (шесте трио-сонати, Clavierübung III (Вежби за клавијатура III) од 1739 г. и „Великите осумнаесет“ корали, ревидирани во неговиот многу подоцнежен живот) се сите компонирани во тоа време. Бах исто така бил ангажиран во неговиот подоцнежен живот со консултација за вградување на органи, нивно тестирање и посветување на органите во пладневни рецитали.
Друга клавијатурна музика
Бах искомпонирал многу дела за чембало, од кои некои се свиреле и на клавикорд. Многу од овие дела се антологии кои ја покажуват неговата страст за за опфаќање на цели теоретски системи на енциклопедиски начин, така што се каже.
Меѓу неговите помалку познати дела за клавијатура се вбројуваат седум токати (BWV 910–916), четири дуета (BWV 802–805), сонати за клавијатура (BWV 963–967), Шест мали прелудиуми (BWV 933–938) и Aria variata alla maniera italiana („Варирана арија во италијански манир“) (BWV989).
Оркестрална и камерна музика
Најдобро познатите оркестрални дела на Бах се Бранденбуршките концерти. Овие дела се пример за жанрот кончерто гросо. Другите преживеани дела од концерт -форматот вбројуваат: два концерта за виолина, концерт за две виолини (исто така познат како Баховиот „двоен“ концерт) и концерти за едно, два, три, па дури и четири чембала. Овие концерти не се оригинални дела, туку аранжмани на концерти за други инструменти кои денес се изгубени. Експертите имаат реконструирано број концерти за виолина, обоа, и флејта од овие аранжмани. Покрај концерти, Бах исто така пишувал музика за оркестрални свити, ред стилизирани танци за оркестар. Делото денес познато како „Напев на Г-жица“ е аранжман за виолина направен во XIX век од вториот став од Оркестралната свита Бр. 3.
Вокална и хорска музика
Бах изведувал по една кантата секоја Недела во црквата Томаскирхе, на тема соодветна на проповедните читања за таа недела. Иако тој изведувал и кантати од други композитори, самиот искомпонирал најмалку три збирки на кантати, една за секоја Недела и црковен празник во црковната година во Лајпциг како и оние компонирани во Милхаузен и Вајмар. Бах вкупно искомпонирал 300 духовни кантати, од кои само 195 се преживеани денес.
Баховите кантати доста варираат по нивната форма и инструментација. Некои од нив се компонирани за соло пејач; некои од нив за поединечни хорови; некои се за велики оркестри, додека некои за само малку инструменти. Многу чест формат е голем најавен хор проследен од една или повеќе парови на рецитатив-арии за солисти (или дуети) и завршен корал. Рецитативот е дел од соодветен дел од Билбијата за делниците и аријата е современо размислување на нивна тема. завршниот корал често зазема облик на корален прелудиум во централен став, и од време-на време кантум фирмус во воведниот хор. Најдобро познати вакви кантати се Кантата Бр. 4 (Christ lag in Todesbanden), Кантата Бр. 80 („Ein feste Burg“), Кантата Бр. 140 („Wachet auf“) и Кантата Бр. 147 („Herz und Mund und Tat und Leben“).
Бах искомпонирал и број световни кантати, обично за граќански настани како венчавки. Двете Венчални кантати и Кантатата за кафето, каде се работи за девојка чиј татко не ѝ дава да се омажи ако не ја прекине зависноста од кафето, се меѓу најпознатите.
Меѓу големите корално-оркестрални дела се вбројуваат: Житието на Св. Матеј и Житието на Св. Јован напишани за црковните служби за време на Света Недела во црквата Св. Томас, Божиќниот ораториум (збирка од шест кантати за божиќната литургиска сесија). Делото Магнификат во две верзии (една во {високо} е-дур, со додатни ставови вградени помеѓу ставовите на текстот на Магнификат-от, и подоцнежната и подобро познатата веризија во де-дур) И Велигденскиот ораториум со големи,елаборирани кантати, сепак помали од Пасиите и Божиќниот ораториум.
Друго големо дело е Мисата во ха-мол, е составено од разни кантати кои Бах ги компонирал и изведувал во пораниот период.
Сите овие дела, за разлика од мотетите, имаат значителни соло делови покрај хоровите.
Изведби
Во времето на Бах музичките ансамбли не биле толку големи колку, да речеме, во времето на Брамс. Само малкуина од неговите дела се компонирани за повеќе од дузина изведувачи. Сѐ уште е тема на расправа дали музичарите треба да се држат до автентична изведба или да користат поголеми и посовременки оркестри. Дел од неговата поважна камерна музика не назначува некои инструменти и со тао остава повеќе простор за аранжмани.
Оставнина
Во подоцнежните години од животот и по смртта, Баховиот углед како композитор се намалил, а неговите дела се сметале за старомодни во споредба со новиот класицистички стил. Тој воопшто не бил заборавен, но бил запомнет како изведувач и учител, композитор и татко на Карл Филип Емануел Бах. Неговите најценети дела во тоа време биле делата за клавијатура и во тоа поле другите композитори постојано му оддавале признание. Моцарт, Бетовен и Шопен биле едни од неговите најпознати обожаватели. При една посета на Томасшуле во Лајпциг, Моцарт слушнал една изведба на мотети (BWV 225) и извикал: Значи еве нешто од коешто човек може да учи!; кога му биле дадени делови од мотетите, „Моцарт седнал, со деловите насекаде околу него и ги држел во двете раце, на колената и на најблиските столици. Тогаш заборавил на сè друго, и не станал сè додека не ја разгледал целата музика на Себастијан Бах“. Бетовен, исто така, бил негов следбеник, го учел Добро темперираниот клавир како дете и подоцна го нарекол Бах Urvater der Harmonie („Вистинскиот татко на хармонијата“) и nicht Bach, sondern Meer („не поток, туку море“, правејќи игра на зборови со буквалниот превод на презимето на композиторот). Шопен пак, пред своите концерти се заклучувал и го свирел Бах.
Обновата на имиџот на композиторт кај пошироката јавност делумно се должи на Јохан Николаус Форкел со неговата биографија на Бах од 1802 г., чиј читател, меѓу другите, бил и Бетовен. Гете се запознал со делата на Бах релативно доцна во својот живот, преку разни изведби на клавијатурни и хорски дела Бад Берка во 1814 и 1815 год; во едно писмо од 1827 тој го споредува искуството кое се добива при слушање на Баховата музика со „вечна хармонија во дијалог со себеси“. Но Феликс Менделсон бил тој што направил највеќе за Баховото име со неговата изведба на Житието на Св. Матеј во Берлин во 1829 г. Хегел, кој присуствувал на изведбата, подоцна го нарекол Бах: „велик, вистински протестантски, робусен и, така што се каже, навистина ерудитивен гениј кого прилично скоро научивме да го почитуваме во неговата полна вредност“. Менделсовата промоција на Бах, и порастот на неговиот статус, продолжил и во наредните години. Бах Гезелшафт (или Баховото друштво) било основано во 1850 г. за промоција на неговите дела и през наредните педест години издало сеопфатна едиција. Потоа Баховиот углед останал перманентно висок. За време на XX век продолжил процесот за распознавање на музичките и педагошки вредности на неговата музика, веројатно најзабележливо преку промоцијата на Свитите за виолончело од страна на Пабло Казалс. Друг битен елемент е воздигнувањето на движењето за автентична изведба, кое пробало (и сѐ уште пробува) да го презенира делото како по оригиналната замисла на композиторот. Примери за автентична изедба се изведбата на чембало наместо на пијано, и употреба на мали хорови или единечни гласови наместо поголеми сили популарни кај изведувачите од XIX и раниот XX век.
И надвор од музиката постојат бројни почитувачи на творештвото на Бах. На пример, во романот „Демијан“, германскиот писател Херман Хесе го опишува своето воодушевување од две Бахови дела („Страдањата по Матеј“ и „Actus tragicus“) велејќи дека во нив се состои целата суштина на поезијата и на целиот уметнички израз.
Атлантски Океан
Атлантскиот Океан или Атлантик е втор по големина од петте океани, со површина од околу 106,4 милиони км2, и покрива околу 20% од површината на Земјата. За споредба, површината на најголемата земја - Русија е 17 милиони км2. Најстариот спомен за Атлантикот доаѓа од Херодот околу 450 година п.н.е.
Атлантскиот Океан на запад е ограничен со Северна и Јужна Америка, на исток со Европа и Африка, а на север и југ продолжува во Северниот и Јужниот Океан.
Со Тихиот Океан е поврзан преку Панамскиот Канал и преку Дрејковиот Премин јужно од Јужна Америка. На југоисток, Атлантикот продолжува во Индискиот Океан, а за граница се смета меридијанот 20° источно.
Средоземното Море е поврзано со Атлантикот преку протокот Гибралтар.
Просечната длабочина на Атлантикот е 3.926 м, а најголемата е во ровот Порторико, 8.605 м. Најмалата ширина е 2.848 км помеѓу Бразил во Јужна Америка и Либерија во Африка, а најголемата е 4.830 км помеѓу САД и Северна Африка.
Во просек, Атлантикот е најсолен од сите океани, салинитетот изнесува 3,3 - 3,7%. Температурата на водата се движи меѓу 7-8 °C околу географските ширини 45° северно и јужно.
Околу екваторот, поради варијации на температурите на водата и воздухот, во текот на летото (мај-септември) се создават тропски циклони и урагани.
Попознати острови во Атлантскиот Океан се: Гренланд, Исланд, Фарски Острови, Британските Острови, Њуфаундленд, Азорските Острови, Канарски Острови, Карибите, Малите и Големите Антили, Бермудските Острови и др.
Телксиноја (месечина)
Телксиноја (Θελξινόη) или Јупитер XLII — неправилна месечина на Јупитер. Месечината била откриена од група астрономи од Универзитетот во Хаваи под водство на Скот Шепард во 2004 година врз основа на фотографии направени во 2003 година и ѝ била дадена привремената ознака .
Телксиноја има пречник од околу 2 километри и кружи околу Јупитер на просечна оддалеченост од 20.454 милиони киолемтри, правејќи круг за 597,607 дена со наклон од 151° кон еклиптиката (151° кон Јупитеровиот екватор) во спротивна насока со занесување од 0,2685.
Месечината своето име го добила во март 2005 година по Телксиноја, која, според некои автори, била една од четирите првобитни музи во старогрчката и ќерка на Зевс од Мнемозина.
Телксиноја припаѓа на Ананкината група на неправилни месечини, кои кружат околу Јупитер во спротивна насока на оддалеченост од 19,3 до 22,7 милијарди километри со наклон од околу 150°.
Американска Самоа
Географија и клима
Американска Самоа е составена од следниве острови:
Маслово (Равиц)
Маслово (Massel) — село во административниот округ на општина Равиц, во рамките на округот Равиц, Поголема Полска Војводство, во западно-централниот дел на Полска. Тоа се наоѓа на околу 4 километри (2 милји) западно од Равиц и 90 километри (56 милји) јужно од регионалниот капитал Познањ.
Национална палата на уметноста - Украина
Институцијата била основана во 1970 година како најголем центар на кулрурата и уметноста. Објектот бил дизајниран од страна на група архитекти под раководство на П. Зилитски и И. Вајнер и има трапезоидна форма. На сите архитекти по една година од отворањето, им била доделена национална награда за проектирање и изградба. зградата се состои од околу 300 простории.
Кристина Агилера, Енрике Иглесијас, Лучано Павароти и Софија Ротару се некои од уметниците кои биле овде. Главната концертна сала има капацитет од 3,714 луѓе.
E (потврден јазик)
e е потврден јазик за машинска опрема (HVL/ХВЈ) прилагоден за ефикасна примена и висококвалитетен пробен праг (testbench). Доста негови предности се:
- Овозможува случајно и засилено симулантно создавање, која е корисна за достигнување на високофункционална покриеност.
- прилагодлив и надоградлив
Радомир Смиљаниќ
Радомир Смиљаниќ (српски: Радомир Смиљанић; 20 април 1934; Јагодина, Кралство Југославија - 19 јули 2019, Белград) - српски писател.
Творештво
Првиот роман на Смиљаниќ е „Мартиновото излегување“ за кој ја добил наградата на загрепскиот „Телеграм“ за најдобра модерен роман во Југославија. Потоа, ја објавил збирката раскази „Алкарски денови“ (1965), а две години подоцна и романот „Војниковиот дар“ кој од критичарите на „Књижевне новине“ бил прогласен за еден од трите најдобри романи во таа година. Смиљаниќ се прославил со романот „Некој го наклеветил Хегел“ (1973), кој е неговото најпопуларно и најчитано дело, објавено во неколку изданија. За него ја добил меѓународната награда „Нехајм-Хистен“, а романот влегол во потесниот избор за НИН-овата награда за роман на годината, како и во најтесниот избор за Горановата награда. Во 1975 година ја освоил и наградата „Арнсберг“ за вториот роман од таа трилогија, „Во Андите Хегеловото тело“, а трилогијата била комплетирана со третиот роман, „Бегство во Хелголанд“. Во 1975 година, неговата комедија „Случајот на шампионот“ била наградена на Стериино позорје, а во 1979 година се појавил романот „Љубовниот случај на шампионот“, заснован врз оваа комедија. По трилогијата за Хегел Милирадовиќ, Смиљаниќ преминал кон веристичка проза: „Убиство во кафената Дарданели“ (1980), „Љубовните исповеди на Софија Маловразиќ“ (во повеќе изданија, а последното, дополнето и целосно издание се појавило во 1982 година, во рамките на собраните дела) и „Луд свет“ (1981 и второ, проширено издание од 1986). Романот „Убавата Лена“ доживеал две изданија (1984 и 1985), а романот „Како да се уништи Белград“ бил објавен во рамките на неговите собрани дела. Покрај „Случајот на шампионот“, Смиљаниќ е автор и на следниве драмски дела: „Убиство во кафеаната Дарданели“, „Женска среќа“ и „Љубовните писма на Софија Маловразиќ“. На Фестивалот во Пирот, елегичната комедија „Женска среќа“ била прогласена за една од шесте најгледани претстави во таа година.