cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шејн Малард
Политичка позадина и советничка кариера
Во 2009 година, Малард се соочил со две обвиненија за недолично однесување,како и за кршење на кодексот на однесување на Советот. Првата наводна недискреција била поврзана со дебатата и гласањето за развојната апликација пред Советот од хотелиерот Џорџ Томас, кој наводно направил донација за поддршка на реизборот на Малард во Советот. Користејќи ја парламентарната привилегија, Ли Ријанон, член на Зелените во Законодавниот совет на Нов Јужен Велс, го обвинил Малард за втора недискреција со примање нелегални донации преку обезбедување кирија од трета страна за време на изборната кампања за локалната власт во 2008 година. Малард побарал работите да се упатат до Одделот за локална самоуправа на Нов Јужен Велс за истрага. Истрагата на Одделот за локална самоуправа го ослободила Малард од наводите дека го прекршил кодексот на однесување на Советот.
По претходна најава дека повторно ќе се кандидира против Мур за популарно избраната позиција на лорд градоначалник, во јуни 2012 година Малард објавил дека нема да се натпреварува на изборите за локалната власт во 2012 година. Во септември 2012 година, бил избран како кандидат на Либералната партија во седиштето на Законодавното собрание на Нов Јужен Велс во Сиднеј на дополнителните избори во 2012 година, но бил претепан од независниот кандидат Алекс Гринич поддржан од Мур.
Во јуни 2021 година, Малард бил избран за владин Вип во Законодавниот совет на Нов Јужен Велс и за парламентарен секретар за инфраструктура и Аеротрополис.
Во декември 2021 година, Малард бил назначен за парламентарен секретар за Западен Сиднеј.
Пратеничка кариера во Нов Јужен Велс
Малард бил одобрен во Законодавниот совет на Нов Јужен Велс со билетот на либералите/ националните на државните избори во 2015 година, одобрен како седми кандидат.
Тој бил вклучен во повикувањето на владата да го заштити платото Радијата во Сините Планини.
Лично
Раната кариера на Малард била маркетинг и рекламирање Во 1995 година, тој се откажал од кариерата и со својот брат основал мал бизнис во хортикултурата во предградието на градот Дарлингхарст.
Жак Рохе
Жак Рохе или гроф Рохе (роден на 2 мај 1942 во Гент, Белгија) е белгиски ортопед, поранешен спортист, официјален спортски работник и поранешен претседател на Меѓународниот олимписки комитет.
Животопис
Жак Рохе е роден во Гент, Белгија на 2 мај 1942 година и е Фламанец. Рог студирал на универзитетот во Гент,а е поранешен спортист којшто се натпреварувал во едрење на Олимписките игри во 1968, 1972 и 1976 година. Тој како спортист бил и член на белгиската рагби репрезентација.
Жак Рохе бил претседател на Белгискиот олимписки комитет од 1989 до 1992 година и на Европскиот олимписки комитет од 1989 до 2001. Рохе станал член на МОК во 1991, а во 1998 на извршниот одбор. Жак Рохе бил почестен со титулата гроф лично од неговото величество, белгискиот крал Алберт II. За Рохе се знае дека бил и голем љубител на историјата и на наушно-фантастичната литература.
Жак Рохе беше избран за претседател на Меѓународниот олимписки комитет на 16 јули 2001 на 112-тата сесија на МОК во Москва. Тој го наследи Хуан Антонио Самаранч којшто беше избран за почесен претседател.
За време на Зимските олимписки игри - 2002 во Солт Лејк Сити, Жак Рохе стана првиот претседател на МОК којшто остана во олимпиското село со цел да биде поблиску до атлетите. Рог исто донесе одлуки за изборот на судиите и борбата против допинг скандалите. За тоа добро сведочи и тоа што на сите три Олимпијади спортистите дадоа олимписка заклетва за почитување на антидопинг правилата, а судиите дадоа олимписка заклетва за почитување на праведното судење.
Во Сингапур во 2005 година, Жак Рохе ги исклучи бејзболот и софтболот од олимписката програма предвидена за Летните олимписки игри - 2012 во Лондон, но тој изјави дека некои спортови коишто порано биле во олимписката програма е можно да се вратат на Олимписките игри.
На 7 април 2008, Рохе се изјасни во Пекинг дека е „многу заинтересиран“ за тибетските протести, но сепак не започна разговори за бојкотот на Олимписките игри. На 10 април 2008 пред репортерите во Пекинг, Жак Рохе изјави дека е „ожалостен“ поради протестите во Сан Франциско. „Игрите се благодарнос.“, рече Рохе, „Имаме уште 120 дена да го постигнеме ова.“
Список на држави според докажани резерви на нафта
Ова е список на држави според докажаните резерви на нафта. Докажаните резерви на нафта се оние количества на нафта кои со анализа на геолошки и инженерски податоци може да се проценат, со висок степен на доверба, дека се комерцијално достапни од даден датум па натаму, од познатите резервоари и во тековните економски услови.
Марбург-Биденкопф
Марбург-Биденкопф (герм. Marburg-Biedenkopf) — округ во западниот дел на покраината Хесен, Германија. Се граничи со окрузите Валдек-Франкенберг, Швалм-Едер, Фогелсберг, Гисен, Лана-Дил и Зиген-Витгенштајн.
Список на држави според докажани резерви на нафта
Некои статистички податоци на оваа страница се спорни и контроверзни. Различни извори (ОПЕК, Светската книга на факти на ЦИА, нафтените компании) наведуваат различни бројки. Некои од разликите рефлектираат различни видови на нафта. Различните проценки може или не може да вклучуваат нафтени шкрилци, нафтени песоци или течности од земен гас.
Марбург-Биденкопф
Историја
Округот е создаден во 1974 г. со спојување на окрузите Марбург, Биденкопф и поранешниот урбан округ Марбург.
Збратимен е со Хантингдоншир во Англија, околијата Шарлотенбург во Берлин и Кошќежина во Полска.
Список на држави според докажани резерви на нафта
Земји
Износите на резервите се наведени во милиони барели. Во колоната „Години до исцрпеност“ се користат дневните бројки за производство заклучно со 2016 година (помножено со 365).
Марбург-Биденкопф
Географија
Главна река во округот е Лана.
Список на држави според докажани резерви на нафта
Различни извори
Изворите понекогаш се разликуваат во поглед на волуменот на докажани резерви на нафта. Разликите понекогаш се резултат на различни класи на нафта, а понекогаш се резултат на различни дефиниции за докажани резерви.
Споредба на докажани резерви на нафта од некои широко користени извори (милијарди барели, заклучно со 31. декември 2014/1. јануари 2015 година)
Космос-2065
Космос-2065 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 април 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 45 килограми. Космос-2065 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1473 км, а најмалото на 1462.
Источен Тимор на Олимписките игри
Источен Тимор (Тимор Лесте) првпат учествувал во олимпијадата во 2004 г. Во 2007 г. е основан и нивниот националниот олимписки комитет. Земјата се вратила на ЛОИ 2008 и ЛОИ во 2012 г.
Залошња
Залошња — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Ѓербе.
Мелништа (Водоврати)
Мелништа  — археолошко наоѓалиште во велешкото село Водоврати, Општина Градско. Претставува населба и некропола од доцноантичко време.
На 1,5 км југоисточно од селото, на десната страна од патот Градско-Водоврати, и на десниот брег на Водовратска Река, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, водоводни цевки - тубулуси, и градежен материјал. На северниот крај на локалитетот има видливи гробови со конструкција од камени плочи.
Свети Евстахиј
Свети Евстахиј (Sint Eustatius) или Свети Евстатиј или Статија — остров во Карипското Море и јавно тело на Карипска Холандија. Островот се наоѓа во Западните Инди, јужно од Девствените Острови, северозападно од Свети Кристофер и Невис и југоисточно од Саба. Главен град на Свети Евстахиј е Орањестад.
Островот има површина од со население од 2.292 жители. Службен јазик на островот е холандскиот, а признаени се и папијаменто и англискиот. До 10 октомври 2010 г. островот бил дел од Холандските Антили, но со распадот на истите островот го добил новиот статус на јавно тело, што е нешто како специјална општина во рамките на Кралството.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 50м градно во машка конкуренција
Натпреварите во 50м градно за мажи во пливачките дисициплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 26 јули со прелиминациите и полуфиналето и на 27 јули со финалето.
Рекорди
Пред натпреваруањето, светските и шампиоантските рекорди беа следниве:
Прелиминации
51 пливачи учествувааво 7 групи.
Полуфинале
Полуфиналето се одржа во 18:19.
Финале
Финалето се одржа во 19:37. Видео снимките покажуваат дек Фелипе Франка Силва направил нелегален делфин скок на крајот; сепак судијата на теренот не го видел и затоа резултат се важи..
Јохан Кристијан Бах
Јохан Кристијан Бах (германски: Johann Christian Bach; Лајпциг, 5 септември 1735 . - Лондон, 1 јануари 1782 ) бил германски композитор.
Тој е најмладиот син на познатиот татко Јохан Себастијан Бах и неговата втора сопруга Ана Магдалена Бах. Тој е роден кога неговиот татко имал 50 години, па затоа можел да учи од него само 15 години.
Тие го нарекуваат Лондонски Бах, бидејќи живеел во Лондон до крајот на својот живот. Еден од најпознатите ученици и пријатели му бил Волфганг Амадеус Моцарт.
Напишал опери и концерти кои во голема мера влијаеле врз младиот Моцарт.
Експедиција на „Јужен Крст“
Експедиција на „Јужен Крст“ (Southern Cross Expedition), официјално наречена Британска антарктичка експедиција 1898-1900 ( British Antarctic Expedition 1898–1900 ) — прва зимска експедиција на Антарктикот која имала за цел да ја истражува внатрешната површина на Росовиот Леден Гребен, а исто така за прв пат биле користени скии, санки и кучиња со санки за истражување на ледениот континент. Експедицијата стигнала на 78° 50' јужна ширина — првиот јужен поларен рекорд во историјата на истражувањето. Проектот бил финансиран од водечкиот британски издавач во тоа време, Џорџ Њунс, и официјално експедицијата била спроведена под британско знаме, иако шефот на експедицијата, Карстен Борхгревинк, и поголемиот дел од тимот биле Норвежани. Успешното презимување (и покрај загубата на едно лице) и употребата на методи развиени до тоа време за проучување на поларните региони вовело во херојското доба на истражувањето на Антарктикот.
И покрај случајно избраното место за презимување, кое не дозволило спроведување на планот за освојување на Јужниот магнетен пол, експедицијата донела сериозни научни резултати. Речиси едногодишниот циклус на магнетни набљудувања овозможило да се одреди тогашната точка на магнетниот пол 73°20' ј. широчина, 146° должина, докажувајќи дека се движел северозападно од времето на набљудувањата на Рос во 1841 година. Мерењата на бродот покажале дека ледената бариера била појужно во 1899 година отколку што била половина век порано. Поради смртта на натуралистот Николај Хансон, зооботаничките резултати од презимувањето биле поскромни. Според британскиот истражувач Бо Рифенберг, експедицијата на Борхгревинк добила помалку признание отколку што заслужувала. Ова главно се должело на подготовката на Британската антарктичка експедиција под Роберт Скот, која започнала во 1901 година. Дури во 1930 година, Борхгревинк добил награда од Кралското географско друштво.
Први експедиции
Во 1892 година, шкотските китоловци браќата Дејвид и Џон Греј објавиле извештај за екстракција на китови во Веделското Море. Под негово влијание, индустријалецот од Данди, Роберт Кинц, организирал патување со четири парни бродови за ловење китови до Подантарктикот - до Јужните Шетландски Острови, барајќи од британските научни здруженија да испратат специјалисти за научни набљудувања, најдобро од сите лекари. Како резултат на тоа, Вилм Спирс Брус учествувал во комерцијалното патување, кој станал лекар на предводникот. Сепак, експедицијата на Кинц се покажала како непрофитабилна, а медицинските лица немале време за необични научни истражувања. Научно, ова патување не било залудно. Особено, Брус водел циклус на метеоролошки набљудувања од 28 октомври 1892 година, но општата конфузија довела до трагикомични приказни. Примероците од морска вода земени на 26 декември 1892 година биле изгубени поради кофа која протекувала и немала со што да замени. Еднаш еден морнар, не разбирајќи, ги фрлил геолошките примероци на Брус во морето, затоа што собирал камења од стомаците на пингвините. И покрај спорадичното истражување, Брус станал одличен биолог на пингвини, забележувајќи четири видови фоки во нивното природно живеалиште и за прв пат ги истакнал границите на нивниот репродуктивен циклус. Вилијам Брус ги водел набљудувањата на ледените брегови, од кои најголемиот, си кој се сретнал на 19 декември 1892 година, надминал 30 милји во должина. Како што покажале студиите од 20 век, областите што ги посетила експедицијата не биле живеалишта за популации на китови.
Во исто време, проектот Греј го заинтересирал норвешкиот претприемач Кристен Кристенсен, чиј брод бил командуван од Карл Антон Ларсен. Успеал да помине до Јужните Оркнејски Острови и да ја посети Јужна Џорџија, а во Веделското Море да достигне Во 1894 година Ларсен достигнал   на источниот брег на Антарктичкиот Полуостров, кој го добил името „Брег на Оскар II“. Ларсен ја сфатил вредноста на геолошките, океанографските и метеоролошките истражувања. Иако не биле фатени китови, 13.223 фоки биле заклани поради нивното крзно на Робертсоновиот Остров и биле собрани 6.600 буриња со маснотии од фоки. Паралелно со Ларсен, во истата 1894 година, норвежанецот, Хенрик Јохан Бул, кој се населил во Австралија, отишол на Антарктикот финансиран од Свен Фојн. Тие се заинтересирале за областа на Росовото Море, кое се наоѓало јужно од Австралија. Со китоловот командувал искусниот Леонард Кристенсен. На 26 септември 1894 година тие го напуштиле Мелбурн во правец на островот Кембел. Фојн и Бул обезбедиле мал научен тим, на чело со Карстен Борхгревинк, кој се преселил во Австралија од 1888 година. Според Тим Боман, тој се доживувал првенствено како жител на британските колонии. Патувањето започнало неуспешно: имало многу малку китови, било тешко да се најдат. Бул и Кристенсен решшиле да влезат во ледениот појас, бидејќи присуството на огромни стада китови таму било забележано од членовите на претходните експедиции. Китовите не можееле да се најдат ниту во Росовото Море. На 17 јануари 1895 година, бродот стигнал до архипелагот Посешн во близина на брегот на Викториината Земја, во близина на која Џејмс Рос поминал под британското знаме во 1841 година. Бул и Борхгревинк излегле на брегот и оставиле белешка таму во калај за да го потврдат нивното достигнување. На островот Борхгревинк, тој открил лишаи, што бил првиот доказ за вегетација јужно од Јужниот Поларник.
На 23 јануари 1895 година „Антарктик“ стигнал до Адеровиот ’Рт на северниот брег на Викториината Земја. Во 1841 година, тимот на Рос не успеал да слета овде на брегот на копното. На 25 јануари, Бул, Кристенсен, Борхгревинк и 17-годишниот Новозеланѓанец Александар фон Тунзелман успеале да излезат на брегот со брод. Подоцна, Борхгревинк и Кристенсен се предизвикале меѓусебно за приматот на слетувањата на брегот на копното. Сепак, постои верзија дека првиот американски китоловец Џон Дејвис слетал на брегот на Антарктикот во 1821 година (на Антарктичкиот Полуостров). Можно е други китоловци да стигнале до брегот на Антарктикот пред 1895 година, но тие ги чувале своите правци во тајност. Во Адеровиот ’Рт, Борхгревинк собрал примероци од карпи и лишаи; испорачани во Европа, тие предизвикале голем интерес кај научниците, бидејќи во тоа време тие се сомневале во способноста на растенијата да преживеат на такви јужни ширини. Исто така, крајбрежната група ја испитала непосредната близина на ртот со цел да се најде место за идно презимување; сепак на брегот останале околу 90 минути. Од комерцијална гледна точка, патувањето од 1894-1895 година било неуспешно: едно стадо китови било видено крај брегот на Тасманија во март, а ловот бил невозможен поради бурното време.
По враќањето во Мелбурн, Бул и Борхгревинк добиле вест за смртта на Свен Фојн. И двајцата Норвежани планирале промотивна турнеја и настапи на предавања за да заработат за следното патување, но набрзо избила кавга. Во извештаите за патувањето на Антарктикот, секој ја пренагласил својата улога и не ги препознал заслугите на другиот, покрај тоа, Борхгревинк тврдел дека токму тој ја водел експедицијата.
Географскиот конгрес во Лондон и прашањето на експедицијата
Многу остра реакција на норвешкиот извештај покажал научниот секретар, Сер Хју Роберт Мил, кој дури и во некролог до истражувачот (напишан четириесет години подоцна) потсетил на „младешкиот ентузијазам“ на Борхгревинк. Очигледно, земајќи ги предвид критиките, Карстен Егеберг објавил серија написи во весникот Тајмс во кои го докажал постоењето на јужен поларен континент богат со минерални суровини. Потсетувајќи ги читателите дека токму тој го докажал постоењето на вегетација јужно од Северниот Поларник, Борхгревинк отворено изјавил дека „желбата за [Јужниот] Пол е луда, додека многу поважна работа е да се бара стотици милји северно од тоа“ (1 септември 1895 година). Во една статија објавена на 7 септември, Норвежанецот објавил прелиминарен план за поларна експедиција, која требало да оди во „големата Викториина Земја“ веќе следната година.
Плановите на Маркам биле далекусежни, па тој го повикал Конгресот да издаде конечна општа декларација со која ќе ги повика научните здруженија ширум светот да ги разгледаат најефикасните методи за истражување на Антарктикот. Оваа работа требало да биде завршена пред крајот на 19 век. Ваквите формулации биле отфрлени од Карл фон ден Штајнен, но Маркам се обиде да го задржи приматот на Британија, бидејќи тој веќе активно го развивал проектот на Национална антарктичка експедиција. Конкуренцијата била голема: Вилијам Брус, Американецот Фредерик Кук и Швеѓанецот Адолф Ерик Норденшелд понудиле свои проекти на Антарктикот. Самиот Борхгревинк го искористил своето учество на Конгресот за да бара потенцијални спонзори и успеал да ги организира своите предавачки турнеи во Британија, Австралија, па дури и во САД. Во почетокот, Борхгревинк сметал на соработка со Брус, кој планирал своја експедиција на Антарктикот за 1896 година. Сепак, се покажало дека Брус активно разговарал за неговите планови со Бул. Борхгревинк писмено го известил за одбивањето да соработува.
Планови и цели
На почетокот на планирањето, Борхгревинк се обидел да ги комбинира научните и комерцијалните цели. Дури и во својот говор на Меѓународниот географски конгрес, Борхгревинк објавил дека му треба научен тим од дванаесет луѓе. Норвежанецот веднаш изјавил дека успешната експедиција на Антарктикот треба да има крајбрежна база, а бродот за експедиција ќе изврши сопствена мисија. Покрај научните опсервации, тој се надевал дека ќе ги извиди и стадата китови во океанот; покрај тоа, на Адеровиот ’Рт имало големи наоѓалишта на гуано. Борхгревинк не си поставил цел да го достигне географскиот пол, ограничувајќи се на Јужниот магнетен пол. Тимот требало да биде составен од искусни норвешки скијачи, кои ќе користат кучиња од санки за транспорт на резерви и опрема. Требало да се користи балон за воздушно извидување, иако идејата на Борхгревинк да користи мали балони за доставување вести до големиот свет била фантазија. Екипажот на бродот требало да извлече гуано во летото на Антарктикот и да лови во океанот во пролет и есен.
Во втората половина на 1895 година, австралискиот печат објавил за средбите на Борхгревинк со премиерот на Нов Јужен Велс, кој имал намера да одвои 10.000 фунти јавни средства за истражување на Антарктикот и да гарантира претплата од приватни лица од 25 до 100 фунти. Сепак, уште тогаш станало јасно дека градските власти, заинтересирани за спроведување на британска поморска експедиција, ќе попречат какви било иницијативи во оваа насока.
Во преписка од 1896 година со секретарот на Кралското географско друштво, Скот Келти, норвежанецот пријавил дека добил финансиски гаранции од Соединетите Американски Држави и побарал од Клемент Маркам да раководи со одборот на доверители на експедицијата. Во летото истата година, се покажало дека влијателните луѓе на Кралското географско друштво биле целосно незаинтересирани за Борхгревинк. Сепак, тој самиот направил сериозна политичка грешка со тоа што одбил да вечера со Маркам во Гринич. Во јули, претседателот на Кралското географско друштво побарал Норвежанецот да ги открие сите извори на финансирање на експедицијата, во спротивно ќе му биде одбиено покровителство и употребата на името на Кралското географско друштво. Сепак, на крајот на летото 1896 година, комерцијалните договори исто така се распаднале, бидејќи Борхгревинк сакал да го контролира поголемиот дел од експедицијата. Карстен Егеберг дури се согласил да учествува во експедицијата под команда на друго лице, но Советот на КГД конечно одлучил да не го поддржи поради „нецелисходност“. Борхгревинк подоцна се споредил со Сизиф, кој сам морал да го тркала својот „Антарктички камен“. По ова, Маркам и Борхгревинк имале последна кавга, до тој степен што кога Сер Клементс ја опишал историјата на патувањата на Антарктикот на крајот од својот живот, тој не спомнал ниту еден збор за Норвежанецот. Ситуацијата била влошена од фактот дека Борхгревинк, во една од написите во Тајмс, го фатил Маркам во грешка при опишувањето на патувањето во 1895 година. Како одговор, Л. Кристенсен го обвинил Борхгревинк дека го користел дневникот на неговиот брод без повикување на оригиналниот извор.
Во 1896 година, Карстен Борхгревинк заминал за Австралија, каде го запознал физичарот Луис Бернаки, кој работел во опсерваторијата во Мелбурн. Тој веднаш станал ентузијаст за кампањата на Антарктикот и Норвежанецот го убедил да се приклучи на тимот. Судбоносна за плановите на Борхгревинк била средбата со Сер Џорџ Њунс, водечкиот британски издавач на тоа време. Њунс бил пионер на неинтелектуалната читателска публика која се појавила по усвојувањето на Законот за задолжително образование од 1870 година, насочувајќи ги неговите списанија кон оваа публика. Заинтересиран за норвешката статија во списанието The Strand (неговиот проект ветувал голем тираж во иднина), издавачот сакал да го запознае авторот. Во тоа време, магнатот Алфред Хармсворт ја финансирал експедицијата на Џексон во Земјата на Франц Јосиф и му ветил поддршка на Маркам, а исто така му пружил и одредена помош на Американецот Роберт Пири. Њунс понудил да ја плати целата цена на експедицијата, која требало да биде 40.000 фунти (што е еквивалентно на 3 милиони фунти според цените во 2017 година). За возврат, тој побарал монополски права да објави книга за норвешката експедиција, што ќе овозможи да се повратат трошоците. Договорот предизвикал најсилна иритација кај Маркам, кој рекол дека „сиромашниот норвешки неентитет“ им ги одзел на Британците парите што им биле потребни за географски откритија, а подарокот на Нунс ќе и овозможи на планираната национална експедиција „да се исправи на нозе“. Ова се должело на фактот дека четириесет илјадитата сума го надминала износот на средства што самиот Сер Климент ги собрал за британската експедиција на Антарктикот. Во иднина, секој детал од опремата на експедицијата  бил подложен на каустична критика од Маркам.
Опрема и тим
Спонзорот Њунс ја гледал експедицијата на Борхгревинк како алтернатива на Националната антарктичка експедиција и инсистирал таа да лета под британското знаме, што предизвикало уште еден испад од Маркам. Всушност, од 31 членови на британската експедиција, имало двајца и еден Австралиец со белгиско потекло - останатите биле Норвежани и двајца од норвешкиот дел на Лапонија. Меѓутоа, според условите на договорот, Борхгревинк на секој можен начин ја нагласил британската природа на експедицијата: војводата од Јорк дозволил неговото знаме да се подигне над експедицискиот брод. Идната експедиција се стремела кон политички цели: Борхгревинк зел со себе 500 бамбусови столбови неопходни да се прошири територијата на Британското Царство. Постигнувањето на Јужниот пол не се очекувало, ниту пак плановите на началникот за презимување на Росовиот Остров, иако многу години подоцна научниот асистент Еванс дал изјави за ова.
Целата опрема за зимување била од норвешко производство: скии, санки, склопувачки кајаци, свилени шатори, алуминиумски прибор за кампување и шпорети, кои за прв пат биле користени на Антарктикот и покажале висока доверливост. Било земено и оружје - никој не можел да каже какви суштества се пронајдени во сосема непозната земја, па имало револвери за секој член на тимот, 12 ловечки пушки со двоцевки и 12 пушки од различен калибар. Р. Пристли бил збунет поради огромното количество земена муниција. Од истата причина, Борхгревинк бил принуден да земе целосна храна за 30 луѓе и 90 кучиња за сите три години, бидејќи немало сигурност дека ќе може да го надомести недостатокот на залихи со лов. Економијата ги принудило нашироко да се свртат кон воените магацини, кои вршеле продажба на деактивирана опрема. Списокот на опрема вклучувала и колонска вода како антисептик и хигиенски производ.
За потребите на поларното патување биле набавени 90 кучиња на санки. Според дневникот на Николај Хансон, единаесет од нив биле гренландска Лајка од чопорот на Ејвин Аструп. Всушност, по неговата смрт во 1895 година, останале пет кучиња, од кои Б. Рифенберг заклучил дека во глутницата влегле и нивните потомци. Останатите кучиња потекнуваат од басенот Печора и од полуостровот Канин. Првично требало кучињата да се испратат со директен лет за Австралија, но превозникот побарал 2.000 фунти, што буџетот на експедицијата не го дозволувал, па биле испорачани во Британија, а од Лондон биле пренесени на палубата на експедициски брод. За да ги одржуваат кучињата во форма, имало 28 тони рибино масло, сушена риба, па дури и бисквити од овес со 50% маснотии, но тие главно јаделе месо од пингвини и фоки, кои понекогаш и сами ги ловеле. За време на патувањата со санки истовремено биле вработени дваесет или триесет животни. Во исто време, кучињата биле агресивни, неколку животни биле растргнати кога глутницата ги избрала како колективна жртва. По завршувањето на експедицијата, имало 70 кучиња што владата на Нов Зеланд ги оставила на островот Стјуарт. Во 1907 година, девет кучиња биле користени во Првата експедиција на Шеклтон.
По завршувањето на експедицијата и ликвидацијата на нејзините работи, се покажало дека вкупниот износ на трошоците изнесувал 38.000 фунти.
Пат до Антарктикот
Борхгревинк и капетанот Јенсен наизменично го гледале „врановото гнездо“, барајќи паузи во ледените полиња и отворените води. Карстен Егеберг тврдел дека открил нов остров, што било дочекано со скептицизам од научниот тим. Сепак, се покажало дека тоа е еден од Баленовите Острови. Тимот морал да работи со опрема во белезници, кои замрзнале до линиите и краевите. Дури на 9 февруари 1899 година, силна бура ги скршила ледените бариери и капетанот Јенсен го довел бродот до точка која веќе била достигната шест недели порано. Преминувањето на леденото поле на 14 февруари траело само шест часа; ноќта на 15-ти бил забележан Адеровиот ’Рт. Поради невремето, било можно да слета само по 36 часа; Борхгревинк, Бернаки и Савио излегле на копно. Налетот му покажал на командантот дека наметката многу се променила за четири години, но бидејќи завршувала летната сезона, неопходно било да се забрза со слетувањето. Зимската колиба била крстена како „Камп Ридли“ по моминското презиме на мајката на Борхгревинк (или неговиот син, исто така по име Ридли), а 1256-метарската планина што го дефинира теренот го добила името по Хансон.
Борхгревинк одлучил да ја помине зимата на истото место каде што тој и Бул слетале во 1895 година. Имало долга плажа со камчиња која е дом на една од најголемите популации на Аделските пнгвини. Пингвините одиграле важна улога во плановите на шефот, бидејќи претставувале резервен извор на храна и гориво. Геологот Рејмонд Пристли, член на експедицијата на Р. Скот, напишал дека Борхгревинк случајно го избрал местото на својата експедиција, само затоа што веќе го посетил. Немајќи поим за структурата на Антарктикот, тој не знаел дека положбата на Адеровиот ’Рт исклучува какво било сериозно истражување на внатрешноста на континентот, а теренот околу него бил речиси непрооден.
Подготовка за зимската сезона
Растоварувањето започнало веднаш по пристигнувањето на 17 февруари. Најпрвин на брегот се спуштила глутница кучиња (останале уште 75), како и млазници, за да ги чуваат. Кучињата биле сместени во одгледувачници направени од кутии за храна. Веднаш бил започнат лов по пингвини и Веделови фоки, кои биле заклани колку што можело повеќе. Во рок од дванаесет дена биле истоварени сите материјали и залихи, кои биле влечени од страната на Јужен Крст со чамци, понекогаш требало да се носат кутии низ ледената вода. За греење биле земени 350 вреќи јаглен и 30 буриња керозин. На 21 февруари, поради силно невреме, на брегот биле блокирани пет членови на зимувачката група, но Сами ите имале шатор со нив. Луѓето и кучињата се загревале меѓусебно.
Првиот чекор бил да се соберат две дрвени норвешки куќи донесени со нив: едната била наменета за домување, втората служела како магацин. На 300 јарди бил поставен магнетен павилјон, сместен доволно далеку што куќиштето не влијаело на уредите. Колибите биле нарачани од Стремен (истата компанија ја изградила црквата за ловење китови во Гритвикен; таа била распарчена и подигната од капетанот Ларсен). Објектите биле поставени на растојание од четири јарди една од друга, а просторот меѓу нив бил изолиран со боксови, а формираното предворје овозможувало користење на двете згради и при лоши временски услови. Подовите и ѕидовите биле двослојни со картонска изолација (покривот бил дополнително изолиран со кожи од ловени фоки); надворешната врата се отворала навнатре за да се ископа во снегот. Покривот бил дополнително прицврстен со јажиња врзани за завртки зашрафени во карпестата земја. Собата имала површина од 6,4 × 5,5 m. Внатре во живата колиба имало место за препарирана работилница (на почетокот Борхгревинк сакал да ја направи канцеларија) и темно ќоше за развивање фотографии. Просторијата била осветлена преку двојни застаклените прозорци опремени со ролетни. Од три страни, креветите биле поставени во два реда, во аголот имало шпорет и во средината - заедничка маса во форма на латинската буква "L". Кропите биле изолирани со завеси, што давало илузија на приватност. Сепак, како што се сеќава самиот Борхгревинк, луѓето ги споредувале овие покривки со ковчези. Поткровјето се користело за складирање на реагенси и залихи кои не можеле да толерираат замрзнување, вклучително и алкохол.
Психолошка ситуација и живот
Во отсуство на претпоставени, животот во Ридли паднал во рутина. Мразот се доставувал секој ден за топење. Бидејќи невремето темелно ги покрило зградите со снег, провевот станал помал. Лекарот Кловстад редовно ги мерел физичките параметри на екипажот, вклучувајќи ги и динамите. Луѓето ја немале депресијата на поларната ноќ, која многу влијаела на тимот на белгиската експедиција. Сами-дресерите најмалку страдале од невообичаени услови, кои го одразувале нивното специфично животно искуство. Некои необичности покажал и самиот Борхгревинк, кој еднаш му изјавил на Бернаки дека е теозоф - телепат и дека може да чита мисли. Во текот на зимата луѓето меѓусебно комуницирале на англиски и се обраќале со презимиња. Сами те исто така брзо го совладале јазикот, а Савио дури научил да пишува правилно. Бернаки се присетил како Самите му кажале што точно зборувале Норвежаните за нивните другари. Исхраната вклучувала, покрај конзервирана храна, и свежо месо и риба. Елефсен знаел како да го диверзифицира менито, во дневниците на членовите на експедицијата немало поплаки за квалитетот и квантитетот на храната. Борхгревинк напишал дека Елефсен не успеал да ја совлада уметноста на правење англиски пудинзи, што било сфатено прилично хумористично. Оброците биле кратки, главно поради фактот што темите за разговори на маса пресушиле. Сепак, тимот се обидел да слави повеќе: се славеле родендените на спонзорот на Њунс, кралицата Викторија (24 мај), војводата од Јорк и принцезата од Велс и норвешките национални празници. Ако времето дозволувало, Норвежаните активно скијале. Борхгревинк уживал да држи предавања на различни теми. Савио ги забавувал другарите со песни. Експедицијата имала богата библиотека, претежно исполнета со патописна литература. Коцкањето одиграло значајна улога во психолошката релаксација; губитниците го носеле црниот кујнски часовник, ја чистиле просторијата. Недостаток на базата за зимување било немањето можности за хигиенски процедури. На прославата на Денот на средината на зимата, луѓето ја вртеле долната облека одвнатре. Савио, уморен од нечистотијата, изградил сауна од даски и азбест, безбедно изолирана со снег.
Смртта на Хансон
Здравствената состојба на повеќето членови на тимот не предизвикала загриженост, со исклучок на ревматизмот на Борхгревинк и невралгијата на Колбек, предизвикани од нивната продолжена изложеност на студ. Еден ден, Еванс се изгубил во снежна бура кога одел до метеоролошката станица за да земе отчитувања од инструментите (го отпуштил јажето и го скршил фенерот), а Фугнер го нашол три часа подоцна. На Еванс му било тешко премрзнато телото и му требало долго време да се опорави. Од јули, состојбата на зоологот Хансон почнала да се влошува. Во септември тој бил многу отечен, неговите екстремитети се вкочаниле и ја изгубиле чувствителноста, развил и пореметување на спиењето, додека не чувствувал болка. Лекарот на Кловштад не можел да постави дијагноза, а самиот Борхгревинк верувал дека станува збор за бери-бери. Лекарот дал некои детали во писмото до сопругата на Хансон, испратено на 30 март 1900 година. Излегува дека на 10 септември 1899 година, поради лошо ракување со шпоретот на јаглен, тимот бил отруен со јаглерод моноксид, а најтешко бил погоден Хансон (кој доживеал привремена парализа на нозете, која поминала само по три дена). Според друга верзија, инцидентот со печката се случил на 31 август.
Наглото влошување се случило на 8 октомври: Хансон повраќал секој оброк. Потоа се развило тешко отежнато дишење, по 10 октомври докторот бил загрижен за неговата состојба. Истиот ден, началникот напишал во својот дневник дека е сигурен за непосредната смрт на зоологот. Другарите од експедицијата ја напуштиле куќата и се сместиле во шатори, оставајќи топла соба за пациентот и докторот. На 11 октомври, Хансон бил измачуван од тешки икање, но тој сепак ја задржал силата и можел самостојно да се движи од кревет на маса. Рано утрото на 14 октомври, Кловстад изјавил дека смртта е неизбежна. Хансон му кажал на Борхгревинк кому може да му ги довери неговите зоолошки должности (Фугнер за зачувување на морски примероци, Еванс за набљудување на птици и фоки), а исто така избрал место за негово погребување на врвот. Тој се простил и од сите, а кажал и дека му е драго што членовите на неговото семејство не го виделе. Хансон се оженил само еден месец пред назначувањето, неговата ќерка се родила откако татко и заминал на Антарктикот. Последниот ден состојбата на пациентот малку се подобрила, дури и го задржала појадокот што го јадел. Во три часот попладне на 14 октомври починал зоологот; Еванс половина час претходно објавил дека се појавиле првите пингвини во новата сезона. Борхгревинк одржал кратка погребна служба. Погребот морало да се одложи поради силно невреме. На 17 октомври, Еванс и Бернаки тргнале да го ископаат гробот, што можеле да го направат само со динамит. Гробот се наоѓал на надморска височина од 350 мњтри. Во шест и пол навечер на 18 октомври се случил погребот - прв на континентот Антарктикот. Самите го погребале покојникот на нивниот мајчин јазик.
Чекајќи го „Јужниот крст“
Со доаѓањето на поларната пролет, се појавиле повеќе можности за патувања со санки. Борхгревинк се вратил, каде Еванс и Колбек му се придружиле на крајот на октомври за да учат гнездење на пингвини. Во ноември, началникот се обидел да се движи низ морскиот мраз на исток користејќи кајаци, но се вратил назад два дена подоцна. На почетокот на декември, бил направен последен обид да се влезе во Робертсоновиот Залив за да се проучуваат птиците и да се соберат јајца. Кловштад открил три нови видови инсекти во мововите на Земјата на Гејки. Ова било прво откритие на инсекти јужно од Арктичкиот круг и било едно од најголемите научни достигнувања на експедицијата. Во близина на Адеровиот ’Рт имало масовно гнездење на пингвини, чиј број Борхгревинк го проценил на милиони глави. За секој случај подготвиле месо од 100 пингвини и 4.000 јајца. На 3 декември било планирано да се набљудува затемнувањето на Сонцето, што ќе овозможило да се разјаснат текот на хронометрите и да се редефинираат координатите, но во текот на денот небото било покриено со облаци. Божиќ се славел со извонредно мени, се готвело грог, луѓето се препуштиле на игрите со карти и шах и покрај најсилното невреме. Следниот ден, Еванс испечел торта, луѓето сè уште биле блокирани од бура во нивната куќа. Тимот со нетрпение го очекувал појавувањето на „Јужен Крст“ и се плашеле да не останат втора зима овде. Полињата на глутницата постепено се топеле, Борхгревинк го чекал својот брод уште пред Нова година. Тој дури се обложил од 5 фунти дека бродот ќе се врати пред 1 јануари 1900 година.
За време на новогодишните празници, експедицијарите организирале масовна хигиена, а бидејќи денот бил сончев, успеале да се стоплат лежејќи на покривот од колибата за зимување. Командантот бил совладан од мрачност: Џејмс Рос стигнал до Адеровиот ’Рт на 11 јануари 1841 година. На 11 јануари 1900 година, над морето имало „водено небо“ (одраз на отворена вода на облаците), што го навело Борхгревинк да се посомнева за губењето на Јужен Крст. Во средината на јануари, избувнала бура со јачина од 11 степени, која го намалил моралот, според дефиницијата на Бернаки и самиот Борхгревинк, „под нулата“, „пониска од живата на топломерот“. Експедиционерите доброволно се заменувале меѓусебно на набљудувачката станица секој ден. Покрај тоа, кога снегот се стопил, се покажало дека кампот бил изграден директно на наоѓалиште на гуано, а куќата мирисала на амонијак: „дишењето на овој воздух беше чисто мачење“. Рано утрото на 28 јануари, Елефсен ја отворил вратата од зимската колиба за да исецка дрва за палење, и здогледал еден човек како се приближува, кого го препознал како капетан Јенсен со вреќа. Џенсен, во интервју за „The Westminster Gazette“, навел друга верзија: кога се приближил до зимската колиба и не слушнал звук, на почетокот се исплашил дека сите членови на тимот се мртви. Влегувајќи се погрижил сите да спијат, а потоа ја фрлил вреќата со писма на масата и гласно кажал: „Поштарот дојде!“.
Росово Море и враќање
Откако налетал низ ледените бариери, Јужен Крстсе упати лназад кон Френклиновиот Остров, каде што било планирано да се повтори циклусот на магнетни набљудувања. Сепак, тешкото море и затворените полиња со мраз го принудиле капетанот Јенсен да замисли патека на север. По преминувањето на Јужниот Поларник на 3 март, започнала серија силни бури, кои понекогаш ја фрлале кората назад во водите на Антарктикот. На 21 март пристигнале во Оклендскиот архипелаг. Овде тимот купил свежо месо, го исчистил парниот котел од наслаги на сол, а Борхгревинк ја испратил првата телеграма до Њунс со порака дека Хансон починал, останатите луѓе се во совршен ред, точката на Јужниот магнетен пол била пресметана и дека стигнале до најјужната точка на Ледената бариера. На 7 април бавниот брод пристигна во Хобарт. На 18 април, Кралското друштво на Тасманија организирало прослава и молитва за членовите на тимот во катедралата во градот. Меѓу телеграмите со честитки имало и порака од Маркам, кој се ограничил на безбедно враќање, без да спомене ниту збор за достигнувањата. Шефот на експедицијата го направил првиот извештај за резултатите од експедицијата до Друштвото, во кој изјавил дека за успешна работа на Антарктикот се претпочита да се користат два брода. Набргу потоа, Борхгревинк заминал за Лондон со редовна линија, бидејќи требало да се пријави кај својот спонзор што е можно поскоро и да го објави својот приоритет на Кралското географско друштво.
По враќањето
Се покажало дека Сер Клемент Маркам остро се спротивставува на Борхгревинк, кој во тоа време ја водел подготовката на Национална антарктичка експедиција. Роберт Скот бил назначен за нејзин шеф на 11 јуни - пет дена по враќањето на Норвежанецот во Лондон. Како и да е, на 25 јуни 1900 година, Карстен Борхгревинк презентирал извештај за експедицијата на Јужен Крст до Кралското географско друштво (територијално - во голем аудиториум на Универзитетот во Лондон ). Тој бил пречекан студено, самиот Сер Маркам бил претседавач на состанокот; присуствувале шест адмирали и седум витези, вклучувајќи го и Леонард Дарвин. Патувањето било наречено „Експедиција на Антарктикот на Сер Џорџ Њунс“. Сепак, Борхгревинк бил почестен со Сребрен медал на Шкотското географско друштво и со витешки крст од норвешкиот ред на Свети Олаф. Во САД, National Geographic Society му оддадал почит на Норвежанецот со кој претседавал Адолф Грили. По доаѓањето на научниот тим, станало можно пошироко да се промовираат географските достигнувања на експедицијата. Едно од најзначајните откритија претставувал доказот за постоењето на античкиот континент Гондвана и геолошката поврзаност на современиот Антарктик, Австралија и Јужна Америка. На 28 декември 1900 година од Норвешка пристигнала тешка вест: во земјата имало епидемија на тифус, од која починал 32-годишниот лекар Кловстад.
Во текот на 1901-1902 година, се појавиле описи на патувањето направени од самиот Борхгревинк и физичарот Бернаки, како и научните резултати од експедицијата. Критичарите ја пофалиле книгата на Бернаки, додека изданието на Њунс на белешките на Борхгревинк била критикувана дека е „лесна“. При подготовката на германското и норвешкото издание на неговата книга, објавени во 1904 и 1905 година, авторот го зголемил бројот на илустрации и вклучил огромен број научни податоци обработени од Бернаки и Колбек. Единствениот преглед бил објавен во списанието Nature и изданието било остро негативно. Наспроти позадината на кампањата за публицитет на Маркам, англиската јавност не била подготвена да го прифати успехот на експедицијата, која била само по англиски јазик. Возбудата спречила да се сфати дека тимот на Борхгревинк е тој што на дело докажал дека луѓето можат да ја преживеат антарктичката зима. Т. Боман го објаснил недостатокот на сензација како главна причина за релативниот неуспех, особено во однос на позадината на Бунтот на боксерите во Кина и Бурската војна. Изборот на место за презимување бил неоптимален. Адеровиот ’Рт се наоѓа во зона на постојано низок атмосферски притисок на траекторијата на циклоните кои доаѓаат од внатрешните региони на Антарктикот на југоисток. Тоа го потврдиле и континуираните метеоролошки мерења извршени од 18 февруари 1899 година до 28 јануари 1900 година на секои два часа. Истите податоци за прв пат ја потврдиле теоријата на Џон Мареј за постојан антициклон над Антарктикот. Магнетните набљудувања на Бернаки и Колбек биле обработени од Чарлс Кри. Опремата на експедицијата би овозможила да се стигне до самата точка на Јужниот магнетен пол, но условите на Адеровиот ’Рт не дозволиле да се опреми основата на патувањето со санки на работ на континенталниот ледник. Експедицијата на Даглас Мосон, со седиште во Комоналт басенот со подеднакво сурови природни услови, постигнал огромни резултати.
На репутацијата на Борхгревинк најнегативно влијаеле зоолошките истражувања и смртта на Николај Хансон. Шефот на експедицијата лично ги доставил до Британскиот музеј примероците и белешките на Хансон, кои му биле во аманет пред неговата смрт. Многу од примероците биле оштетени за време на транспортот низ тропските широчини, а записите биле расфрлани и несистематизирани. Во лондонското издание на Природонаучниот музеј, уредено од Роберт Болдер-Шарп и Реј Ланкестер, целата одговорност за пропуштените резултати била ставена и на Борхгревинк. Критиката предизвикала крајно емотивна реакција кај Борхгревинк, кој разменил голем број отворени писма со своите противници на страниците на Лондон Тајмс во 1902 година. Како резултат на тоа, традиционалниот британски шовинизам исто така се покажал дека е на страната на обвинувачите. Борхгревинк бил сфатен како „узурпатор“, покрај тоа, тој не зборувал добро англиски. Спротивно на тоа, Хансон, кој бил високо професионален и течно говорел англиски, бил прикажан во печатот како жртва на неспособноста на неговиот командант. На пример, Карстен Егеберг ненамерно го нарекол Хансон „неговиот таксидер“.
NGC 3066
NGC 3066 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3066 се споменува и како UGC 5379, MCG 12-10-15, MK 133, IRAS 09578+7222, KUG 0957+723, Z 0957.9+7222, CGCG 333-11.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1802 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3066 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3066 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 2 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 72° 7' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.