cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луј Саа
Манчестер Јунајтед
На стартот од сезоната 2004-2005-та во Премиер лигата Саа не беше во прв план во нападот на Јунајтед поради постојани повреди. Саа ниту еднаш не заигра во почетната постава во свопите 11 меча во сезоната, 11 пати тој влегуваше од клупата и постигна два гола. Во септември, тој заработил повредата на коленото играјќи за Франција против Фарските Острови, која го чини еден месец неиграње. Подоцна во ноември тој ја обнови повредата повторно, исто така, играјќи за репрезентацијата и таа го чини речиси два месеци надвор од терените. На крајот на февруари 2005 година, проблемот се повтори, повторно оставајќи го Саа надвор за уште два месеци. Во текот на летото Саа доживеа уште една повреда, овојпат на тетивата што го оневозможи да игра во првите три месеци од наредната (2005-06) сезона во Премиер лигата.
Тој, конечно, се врати во ноември 2005 година и започна конечно континуирано подолго време да тренира, по што настапи во неколку натпревари во Лига Купот натпревари. За изненадување на многумина, францускиот напаѓач се наоѓаше во добра форма и почна да игра во почетниот состав и да постигнува голови. Шесте гола во Лига Купот му помагаат да го измести Руд Ван Нистелрој од првиот тим и да биде прв избор во нападот како партнер на Вејн Руни. Саа беше стартер, пред Ван Нистелрој, во финалето на Лига Купот против Виган Атлетик, и постигна гол. Саа постигна 15 гола во сите натпреварувања за време на сезоната 2005-06 и беше избран од страна на Фергусон за партнер на Руни за наредната сезона, по заминувањето на ван Нистелрој во Реал Мадрид во текот на летото.
Саа ја започна на сезоната 2006-2007 во Премиер лигата со гол уште по само седум минути игра во отворајќи го резултатот против Фулам во мечот што заврши 5-1 за Јунајтед.Беше тоа прв меч во новата сезона од лигата Манчестер Јунајтед. Тој исто така го постигна единствениот гол на гостувањето кај Бенфика во лигата на шампионите. Во декември 2006 г. Саа го продолжи својот договор Манчестер Јунајтед до 2010 година, иако наскоро потоа почна да страда одново од повеќе повреди. Препоните и тетивата беа повредите кои ги ограничија неговите настапи и тоа значеше дека тој постигна еден гол во втората половина од сезоната. Тој се врати како замена за мечот со Рома, но наскоро потоа се здоби со повредата на коленото. Саа ја заврши сезоната со 15 гола во сите натпреварувања, потпомогнат од неговата пре-Божиќ форма, но тој сè уште беше wasteman.
Во сезоната 2007-08, Саа се врати од повреда и влезе како замена против Сандерленд, постигнувајќи го победоносниот гол за победа од 1-0. На 23 септември 2007 година, Саа го реализираше пеналот против Челзи во првиот натпревар на клупата на Челзи на Аврам Грант. Со ова Саа си заработи повик во Репрезентација на Франција по една година пауза.
Против Арсенал, Саа влезе да го замени во тој момент вон-форма аргентинец Карлос Тевез во ремито 2-2. Тој беше клучен во погодокот, на Кристијано Роналдо кој даде предност на Манчестер Јунајтед од 2-1. Саа продолжи да прави настапи во првиот тим, но кога Вејн Руни беше повреден на неколку недели, тој соработуваше со Тевез во нападот. Тој почна и на 26 декември, на таканаречениот период во лигата Boxing Day. Манчестер Јунајтед победи со 4:0 а Саа постигна два гола, вклучувајќи и еден пенал за искачување на Манчестер Јунајтед до 1-ата позиција во Премиер лигата.
И покрај тоа што се бореше со повреди во делови од 2004-05 и вториот дел од сезоните 2006-07 и 2007-08, Саа придонесе со 42 гола во сите натпреварувања за Манчестер Јунајтед во 120-те настапи за клубот.
Евертон
Саа му се приклучи на Евертон за непозната сума потпишувајќи две и пол годишен договор. Понудата за Саа стигна во моментот кога тој беше повреден. Тој своето деби го имаше на 22 септември во лигашкиот натпревар на гости кај Хал Сити, пред да го постигне својот прв гол во дресот на карамелите, против неговиот поранешен клуб Фулам, на Гудисон Парк на 1 ноември.Саа влезе од клупата на полувремето во ФА Куп четврт-финалето против Мидлсборо. Тој помогна со постигнување на победеносниот гол за Евертон да стигне до полуфиналето за првпат од 1995 година. Саа подоцна го постигна најбрзиот гол во ова натпреварување во финалните мечеви во финалето против Челзи, но подоцна сините направија пресврт и победија со 2-1. Со ова го скрши рекордот на Боб Чат кој беше поставен 114 години порано во ФА Куп финалето во 1895-тата година. Исто така, беше најбрз гол во сите натпревари на новиот Вембли стадион, победувајќи го претходниот рекорд на Џампаоло Пацини во март 2007 година во репрезентативниот настап на младата селекција на Италија до 21-на година.
Саа го постигна својот прв гол во Премиер лигата во сезоната 2009-2010, по влегувајќи како замена, на денот на отворањето на сезоната против Арсенал во 6-1 поразот на Гудисон. Тој продолжи да дава голови, на седум меча постигна седум гола во сите натпреварувања, завршувајќи ја сезоната со 13 Премиерлигашки голови. Тој потпиша двегодишен договор продолжување со Евертон во февруари 2010 година, имајќи го во клубот до крајот на сезоната 2011-12.
Саа го постигна својот осми гол во петтиот старт против Челзи на 29 јануари 2011 година, и ја продолжи својата форма во следниот натпревар против Блекпул на 5 февруари, кога постигна четири гола во 5-3 победата. Тоа беше неговиот прв хет-трик во англискиот фудбал. Саа постигна гол повторно за Евертон против Фулам на 19 март 2011 година, тој подоцна беше надвор поради повреда на глуждот надвор за остатокот од сезоната.
Саа го направи своето враќање за 2011-12 сезона на 30 јули 2011 година во пред-сезоната против неодамна испаднатиот Бирмингем Сити на Сент-Ендријус. Саа за првпат во сезоната беше стартер за Евертон во домашниот двобој со градскиот противник Ливерпул. Евертон загуби со 2-0. Саа својот прв гол за го постигна во 3-1 победата над Фулам на Крејвен Котиџ по влегувањето во игра како замена. Саа го продолжи својот голгетерски од постигнувајќи гол во следниот меч на 26 октомври против Челзи во Лига купот.
Тотенхем
На 31 јануари 2012 година, Саа го комплетираше својот трансфер како слободен играч во Тотенхем, потпишувајќи шест-месечен договор и го зеде дресот со број 15, кој за последен пат беше носен од Питер Крауч. За помалку од една недела подоцна, тој го направи своето деби против Ливерпул откако влезе како замена за Емануел Адебајор во ремито 0-0. Тој го направи своето целосно деби во следното лигашко коло против неговиот некогашен тим Њукасл Јунајтед, постигнувајќи два гола во убедливата победа од 5-0. Тој имаше 3 гола во 3 меча откако постигна гол и во северно-лондонското дерби против Арсенал на Емирати што неговиот тим го загуби со 5-2.
Тој постигна еден погодок и во ФА Купот, во мечот против Болтон Вондерерс кога ја завери победата на својот тим со гол во последните секунди од мечот што заврши 3-1 за Тотенхем. Добрата форма го наведе менаџерот на Спарс, Хари Реднап да сака да го задржи Саа во клубот за уште некој сезона. Но сепак, по завршувањето на сезоната Реднап е отпуштен од управата пред да потпише продолжување на договорот со Саа. Новиот менаџер Андре Виљаш Боаш не смета на неговите услуги и Саа станува слободен играч откако му истекува договорот на 13 јули 2012.
Лацио
На 6 февруари 2013, Саа потпишал шест-месечен договор со римски, Лацио. Тој пристигнал во тимот како замена за повредениот прв напаѓач на Лацио, Мирослав Клозе кој требало да отсуствува неколку месеци. Своето деби во Серија А го направил на 9 февруари против Наполи на Олимпико, појавувајќи се како доцна замена на местото на Алваро Гонзалез во натпреварот што завршил 1-1.
Репрезентативна кариера
Саа ја претставува Франција во различни младински категории и го постигна победоносниот гол на Европското фудбалско првенство за играчи Под-19 години во 1997 против Португалија.
Таа не беше сениорски репрезентативец сè до 2004 година, кога Саа конечно доби можност да го направи својот прв настап во репрезентацијата, и на своето деби постигна гол во 2-0 победата над Белгија на 18 февруари. Тоа лето, тој исто така беше избран за Евро 2004 тимот.
Саа придонесе за Франција да стигне до Светско првенство во фудбал 2006 финалето, но тој беше суспендиран за финалето против Италија заради заработен жолт картон за време на победата во полуфиналето над Португалија.
Луј Саа беше повикан во тимот за Евро 2012 квалификациите заедно со голманот Иго Лорис, Флорент Малуда од Челзи и уште девет други играчи кои учествуваа на Светското првенство во фудбал 2010 година. Пред тоа, Луј Саа нема играно за својата национална репрезентација од ноември 2006 година (иако тој беше повикан од страна Рејмонд Доменех во февруари 2010 год).
Саа го направил своето враќање во репрезентацијата во победата со 2-1 над Германија на 29 февруари 2012.
Исус од Назарет (телевизиска серија)
Исус од Назарет (италијански: Gesù di Nazareth) — британско-италијанска телевизиска минисерија од 1977 година во режија на Франко Зефирели и продуцирана од Зефирели, Ентони Берџес и Сузо Чечи Д'Амико. Филмот го драматизира раѓањето, животот, мисионерството, распнувањето и воскресението на Исус. Главната улога во филмот е Роберт Пауел како Исус, а се појавуваат познати американски и европски глумци, меѓу кои и осуммина кои победиле или биле номинирани за Оскар: Ен Банкрофт, Ернест Боргнајн, Лоренс Оливие, Кристофер Пламер, Ентони Квин, Род Стајгер, Џејмс Ерл Џоунс и Питер Устинов.
Во пишувањето на сценариото биле користени библиските извори, а некои ликови (како Зера) и ситуации биле измислени. Имено, Исус од Назарет првично го прикажува Јуда како добронамерен човек, но подоцна како послушник на Зера, кој го предава Исус во голема мерка како резултат на лажни изговори. Меѓутоа, во согласност со евангелијата, филмот ги прикажува Никодим и Јосиф од Ариматеја како членови на Синедрион. Не се прикажани многу чуда на Исус, како што е промена на водата во вино, Свадбата во Кана, преображението.
Премиерата на филмот се случила на 27 март 1977 година, на италијанскиот канал Раи 1 и за првпат се емитувала во Велика Британија на 3 април 1977 година. Филмот доживеал голем успех, добил неколку награди и позитивни критики.
Лет во место
Лет во место  е драмско дело напишано 1981 година од македонскиот драматург Горан Стефановски.
Ликови и сцени
„Лет во место“ е драмски текст составен од два делови и 15 сцени
Ликови:
•Михајло
•Евто
•Султана
•Кир Панајотис
•Елена
•Киро
•Гаврил
•Ангеле
•Кајмакамот
•Господинот Остоиќ
•Господин Велков
•Арамијата
•Востаник I
•Зограф II
Дејствието се случува во град во Македонија, лето 1878 година. „Лет во место“ (1981), праизведена во независна продукција, во режија на Слободан Унковски. Награда за најдобар драмски текст на МТФ Војдан Чернодрински, 1982. Осум пати продуцирана во различни продукции
„Лет во место“ (напишана 1981, праизведена 1982) нашироко го дефинира контекстот, но и поттекстот. Со посветата „Овој текст го посветувам на моите познати и непознати предци“, самиот Стефановски прави контекстуална одредница. Таа драма е актуелна и денес исто како и во времето кога е напишана.
Во духот на модерната, насловот е изваден од реплика на текстот. Исто како и „Диво месо“ реферира на нашиот идентитет и семеен и општествен. Во „Лет во место“ тоа е поизразено, посебно преку лајтмотивот на драмата – може да ги премачкате фреските, ама пак ќе се појават на површина. Сместена во некој град во Македонија во историски релевантната 1878 година, дејството го создаваат двајцата браќа Михајло и Евто (не случајно насловени така, ако се има предвид дека [[Михаил и [[Ефтихиј се првите фрескописци од [[Македонија, чие фрескосликарство е познато од 14 век) и проблемот со соседите (од микро на макро ниво се проблематизира до денес актуелната тематика – македонскиот идентитет и вмешаноста на соседните земји) Кир Панајотис – грчкиот трговец, Господин Остоиќ, [[Србин и Господин Велков, бугарски поп. Конструирана во 15 сцени поделени во 2 дела, Горан Стефановски оваа драма ја развива слично како и „Диво месо“, вметнувајќи ги основниот конфликт и личните, интимните конфликти на сите протагонисти. Мајката на двајцата браќа, Султана, на сличен начин како и Марија во „Диво месо“, но и како скоро сите мајки во неговите драми (за ова би требало да се направи комплетно нова театролошка/ драматолошка студија) функционира на еден месечев, сомнабулен начин, мешајќи ги сонот и јавето, реалноста и фантастиката, задоена меѓу верувањето и вистината. Кратките реченици што небаре го сечат згуснатиот емотивен профил се препознатливи за оваа драма. Колку и да зборуваат многу ликовите и колку да е меѓу разумот и сонот, кај некои од нив, вистината што ја кажуваат, меѓучовечките односи, речиси боли како исекотина од најостар нож. Големината на драмскиот автор Горан Стефановски се следи токму во нив.
„Лет во место“ (напишана 1981, праизведена 1982) нашироко го дефинира контекстот, но и поттекстот. Со посветата „Овој текст го посветувам на моите познати и непознати предци“, самиот Стефановски прави контекстуална одредница. Таа драма е актуелна и денес исто како и во времето кога е напишана. Во духот на модерната, насловот е изваден од реплика на текстот. Исто како и „Диво месо“ реферира на нашиот идентитет и семеен и општествен. Во „Лет во место“ тоа е поизразено, посебно преку лајтмотивот на драмата – може да ги премачкате фреските, ама пак ќе се појават на површина. Сместена во некој град во Македонија во историски релевантната 1878 година, дејството го создаваат двајцата браќа Михајло и Евто (не случајно насловени така, ако се има предвид дека Михаил и Ефтихиј се првите фрескописци од Македонија, чие фрескосликарство е познато од 14 век) и проблемот со соседите (од микро на макро ниво се проблематизира до денес актуелната тематика – македонскиотидентитет и вмешаноста на соседните земји) Кир Панајотис – грчкиот трговец,Господин Остоиќ, Србин и Господин Велков, бугарски поп. Конструирана во 15 сцени поделени во 2 дела, Горан Стефановски оваа драма ја развива слично како и „Диво месо“, вметнувајќи ги основниот конфликт и личните, интимните конфликти на сите протагонисти. Мајката на двајцата браќа, Султана, на сличен начин како и Марија во „Диво месо“, но и како скоро сите мајки во неговите драми (за ова би требало да се направи комплетно нова театролошка/ драматолошка студија) функционира на еден месечев, сомнабулен начин, мешајќи ги сонот и јавето, реалноста и фантастиката, задоена меѓу верувањето и вистината. Кратките реченици што небаре го сечат згуснатиот емотивен профил се препознатливи за оваа драма. Колку и да зборуваат многу ликовите и колку да е меѓу разумот и сонот, кај некои од нив, вистината што ја кажуваат, меѓучовечките односи, речиси боли како исекотина од најостар нож. Големинатана драмскиот автор Горан Стефановски се следи токму во нив.
Кумлија
Кумлија или Кумли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
1930 во архитектурата
Во 1930 година во архитектурата се случиле некои значајни настани.
Каркопф
Каркопф е планина, 1.738 m, и највисокиот врв на целиот опсег на Латенгебриж во германската држава Баварија. Се наоѓа токму на границата помеѓу општината Бајериш-Гмаин ( парохија на Свети Св. Зенон ) на запад и општината Бишофсвисен (парохија Бишофвизенсер-Фост ) на исток.
Како последица на нејзините добри пејзажи низ целиот планински масив, планината е популарна пешачка зона. Планините на Унтерсберг, Хохер Гол и Ватџман може да се гледа на југ, и Жвизел и Хочхстауфен на север. Трасата е погодна само за искусни планински пешаци. Од врвот, можете да одите до највисоката станица на жичарницата Предигтстухл. Исто така е можно да се оди од карпите на Штајнерн Агнес и до камбаните на Ротофен.
Косов велепоседнички дом
Косов велепоседнички дом — дворец се наоѓа во близина на градот Јесенице, Словенија. Објектот бил изграден во 16 век. Денеска е музеј.
Акнисте (општина)
Акнисте (Aknīstes novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Крчово
Крчово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Црква „Св. Илија“ - Дрен
'''Црква „Св. Илија“ - Дрен''' може да се однесува на следниве цркви во Македонија:
Ѓорче Петров (населба)
Ѓорче Петров — населба во крајниот западен дел на градот Скопје на излезот кон Тетово, во состав на истоимената Општина Ѓорче Петров. На исток населбата се граничи со населбите Влае и Хром, на југ се допира до десниот брег на реката Вардар, на север се граничи со месните заедници на населбите Даме Груев, Волково и селата Орман и Кучково.
Население
Ѓорче Петров е населба со околу 18 700 жители од кои 94,5% се Македонци, 2% Срби, 2% Роми, 1% Албанци (претежно во западниот дел, односно Ѓорче Петров II или Дексион) и 0,5% останати (претежно Власи и Бошњаци). Карактеристично за населението на Ѓорче Петров е тоа што потекнува од Западна Македонија (Тетово и тетовските села, Поречието, Гостивар и гостиварските села, Прилеп и прилепските села).
Следува табела на народносната структура на населението:
Историја на името
Населбата многупати го менувала своето име. Во времето на турското ропство, на дел од подрачјето на денешната населба се наоѓало селото Оризари (постело некаде до 1960/1965 година); а со доаѓањето на Србите, по 1913 година, населбата го добила името Анриево (по франацускиот генерал Анри); со окупацијата од страна на Бугарите, населбата го добила името Жостово (по името на бугарскиот генерал од Пиринска Македонија - Константин Жостов); и по ослободувањето на Македонија, населението на населбата едногласно (100%) го избрала денешното име, чествувајќи го македонскиот револуционер Ѓорче Петров.
Историја на населбата
За разлика од останатите скопски населби во западниот дел на градот, кои датираат по ослободувањето 1944/1945 година или по скопскиот земјотрес од 1963 година, Ѓорче Петров бил посебен град и седиште на истоимената општина. Градот бил создаден во 1916 година, кога започнала изградбата на железничката пруга до Охрид. Тогаш, таму биле изградени живеалишта за работниците на пругата, а потоа, постепено израснала населбата. Притоа, населбата била наречена Железничка станица „Генерал Жостов“, според генералот на бугарската армија Константин Жостов, кој бил иницијатор за градење на пругата. По Првата светска војна, населбата била преименувана во Генерал Анри (Анриево), според францускиот генерал. Во 1923 година била доградена пругата од Скопје со Анриево, со што била завршена пругата Скопје-Охрид-Ташмаруништа. Со развојот на железничкиот сообраќај, набргу во населбата било формирано друштвото „Соко“, со 250 членови, кое имало секции за гимнастика, пинг-понг, музика, драма, а во летните месеци имало и пливачка секција. Во состав на друштвото постоел спортскиот клуб ХАСК, како и Друштвото на кнегињата Љубица, на чело со Радмила Миленковиќ. Ова друштво постоело до 1941 година.
Во Анриево имало седум кафеани, иако населбата имала помалку од 1.000 жители, но, во населбата немало електрична енергија и ниту една чешма. Добило струја дури во 1938 година, кога била изградена електричната централа „Св. Андреа“. Во 1941 година населбата повторно паднала под бугарска окупација, со што било вратено старото име, Генерал Жостов. Во тој период, во населбата биле изградени објекти за сместување на Германците од фирмата „Тот“ кои ја експлоатирале хромната руда од „Радуша“, со што започанала да се формира населбата Хром. Населбата била ослободена од бугарската окупација на 14 ноември 1944 година.
По ослободувањето, населбата го добила името Ѓорче Петров. Така, во информацијата испратена до Општинскиот народен одбор на селото Анриево од 17 септември 1945 година се известувало за промената на името. Во овој период, низ населбата поминувала пинерска железничка линија, која во 1952 година била продолжена кон Матка и се поврзала со теснолинијката за Охрид. Во 1950 година започнала изградбата на пругата со нормален колосек до Охрид.
Од земјотресот наваму, железничката станица ја загубила важноста. До првата деценија од ослободувањето на Македонија, градот Ѓорче Петров не влегувал во состав на градот Скопје, за дури некаде по земјотресот, со изградбата на населбата Влае, градот Ѓорче Петров станал дел од новоникнатата општина Карпош. Истовремено, по земјотресот од 1963 година, населбата се проширила значително, бидејќи биле поставени бројни бараки како помош за настраданите, и тоа: 140 бараки за Ѓорче Петров 1 и 700 бараки за Ѓорче Петров 2.
Сè до 1996 година населбата Ѓорче Петров припаѓала во рамките на скопската градска општина Карпош, по што била основана истоимена општина со седиште во оваа населба.
Евгенија Шведска
Принцезата Евгенија од Шведска и Норвешка (Шарлота Евгенија Авгенија Августа Амалија Албертина; 24 април 1830 – 23 април 1889 година) била член на кралската куќа на Бернадот и филантроп и уметник аматер.
Биографија
Евгениј е родена кај шведскиот крал Оскар I и Џозефина од Лехтенберг како нивно четврто дете и единствена ќерка. Името го добила по нејзиниот дедо по мајка, Евген од Лехтенберг. Таа подоцна напишала за своето детство: „Во текот на годините на моето детство никогаш немав девојка на моја возраст за пријател или другар за игра. Ниту некогаш сум имал кукла, туку исклучиво играв машки игри со моите браќа.“ Таа особено уживала во летата во палатата Тулгарн. Нејзиниот најблизок пријател бил принцот Густаф, војводата од Апланд, нејзиниот омилен меѓу нејзините браќа и сестри. Подоцна требало да каже дека во детството имала желба да биде момче исто како што биле нејзините браќа. Принцезата Ежени била ставена под надзор на нејзината постара дама во чекање Карен Анкер, а со нејзините браќа и сестри била образувана од капеланот на кралскиот двор д-р Ј.Г. Лундберг под надзор на кралската гувернанта грофицата Кристина Улрика Таубе. Анкер и Лундберг биле и доминантни личности, за кои се смета дека го формирале свесно покорниот лик на Ежени. Во 1843 година, таа ги придружувала своите родители на нивното патување кај нејзината баба во Баварија. Ежени подоцнала стана позната по нејзината кревка градба. Ова се припишувало на фактот дека еден од наставничките на браќата и сестрите некогаш бил болен од туберкулоза, но му било дозволено да остане на работен однос, што можеби влијаело на здравјето на некои од децата. Во 1844 година, таа се разболела од тешка настинка. Принцезата Евгениј ја добила својата потврда во кралската капела во кралската палата во Стокхолм на 25 октомври 1845 година, и затоа била сметана за возрасна личност. Следните години, таа учествувала во високото друштво и балови, и се сметала за прилично убава. Современиците ја опишуваат како со редовни црти, убави раце и големи, светкави темни очи: „целото нејзино битие свети од животот и добрината“, и дека таа била „на нејзина предност во црвено и златно“ во шпанска носија на маскенбал. топка. Евгениј го придружувала својот брат Чарлс во Прусија во 1846 година со мисла дека таму би можело да биде претставена како идна невеста, и ѝ биле дадени предлози од императорот Наполеон III од Франција, како и од принцовите во Данска и Германија, но ниту еден не се остварил. . Причината била веројатно тоа што таа немала желба да се омажи. Таа самата изјавила дека го цени „слаткиот, независен живот“ што и го дал нејзиниот невенчан статус: според Граѓанскиот законик од 1734 година, сите немажени жени биле под старателство на нивниот најблизок машки роднина, освен ако таа не поднела барање за законско мнозинство, и кога реформата на законот во 1858 година дозволил невенчаните жени автоматски да бидат прогласени за законско мнозинство со едноставна пријава до најблискиот суд, Ежени им припаѓала на првите жени што го искористиле ова право. На почетокот имала голем интерес за уметноста и била активна како композитор, сликар, вајар и писател.
1852 година означува голема криза во нејзиниот живот. Оваа година, на кралското семејство му се слошило за време на посетата на Осло. Нејзиниот омилен брат и најблизок пријател, принцот Густаф, војводата од Упланд, починал, што имало големо влијание врз нејзиниот емотивен живот. Таа самата имала пневмонија и нејзиното здравје никогаш не се опоравило вистински од тоа. До крајот на животот, таа страдала од проблеми со градите и имала некои проблеми со одењето, а во 1861 година е опишана како прерано остарена од страдање. Во 1871 година, Фриц фон Дардел коментирал дека таа е жолта и слаба, иако нешто помалку тешка како порано. Во 1860 година, нејзиниот лекар Магнус Хус ѝ препорачал дека ќе има корист од климата на Готланд. Таа го посетила островот летото истата година, а од 1861 година наваму, секое лето го поминувала во сопствената вила Фридем надвор од Визби, каде што се чувствувала малку подобро. Зимите, таа сè уште престојувала во своите станови во кралската палата во Стокхолм, но била принудена да се ограничи во помалите простории на палатата, кои можеле да бидат целосно загреани, за време на студената сезона: таа ја нарекувала зимската сезона како нејзина. зимски затвор“.
Кризата на нејзиното уништено здравје и смртта на нејзиниот брат и дале на Евгенија голем интерес за религијата. Како ќерка на протестант и католик, таа била толерантна и претежно екуменска христијанка, која се фокусирала на христијанството како целина и не сакала да се посвети на одредена гранка на христијанството и не сакала поделба и раздор меѓу различните христијански гранки. Таа била инспирирана од учењата на Томас а Кемпис и го поддржала заживувачкото движење на Карл Олоф Розениус, кое било препорачано од нејзината дама во чекање Џозефин Хамилтон. Во текот на зимата 1878-1879 година, проповедникот Гранвил Валдегрејв, третиот барон Редсток бил поканет да проповеда за неа.
Паралелно, принцезата Ежени развила зголемен интерес за добротворни цели по нејзината криза, филантропија која растела со години бидејќи нејзиното здравје ја принудувало да се откаже од своите интереси во уметноста. Таа наследила богатство по смртта на нејзината мајка во 1876 година. Сепак, таа потрошила малку пари за себе: грофот Левенхаупт забележал, на пример, дека за време на нејзиниот престој во текот на ноќта во неговиот имот, таа не јадела ништо друго освен варени моркови и малку зовриена вода. Таа слободно ги давала своите пари, до тој степен што нејзиниот брат, кралот, им давал инструкции на гувернерите во градовите што ги посетувала неговата сестра да ја „заштитат“ неговата сестра од „дрски питачи“. Најголем дел од нејзините пари биле потрошени на нејзините добротворни проекти, толку многу што нејзиниот брат Оскар Втори ја замолил да му спаси на семејството нешто од наследството по нивната мајка. Таа ја почитувала неговата желба во тестаментот од 1885 година, каде што оставила две третини од своето богатство на нејзините внуци, а остатокот да се подели на нејзините добротворни цели. Принцезата Евгениј починала по долго боледување.
Уметник
Принцезата Евгенија била активна во многу форми на уметност. На почетокот, таа компонирала музика со нејзиниот брат принцот Густаф, војводата од Апланд. Компонирала неколку песни и композиции за пијано. Како музичар, таа често била домаќин на концерти. Таа била добра пријателка со композиторот Лотен Едхолм. Нејзината химна О, во Јег кунде мин Исусовата награда е поставена на норвешка народна мелодија и е преведена како Моето срце копнее.
Студирала сликарство и цртање. Како сликарка, таа е позната по нејзините акварел слики на животот на кралскиот двор. Сликите го илустрираат секојдневниот живот на судот, како и излетите, патувањата и баловите, прикажуваат хумористичен тон и имаат сличен стил како оние на Фриц фон Дардел. Се смета дека имала вистински талент како сликарка, но нејзината социјална положба и пол создале одредени потешкотии во нејзините обиди да го развие својот талент, бидејќи се сметало дека не ѝ одговарало да ја проучува човечката анатомија на возрасен маж: нејзината мајка одбила да и дозволи да учат голи модели. Подоцна во животот, таа ги поддржала напорите на нејзиниот внук принцот Еуген, кој исто така станал сликар.
Била активна и како вајар и ученичка на Ј.П. Молин. Некои од нејзините дизајни биле направени во порцелански украси во Рорстранд и Густавсберг. Одбивањето на нејзината мајка да и дозволи да ја проучува човечката анатомија создало потешкотии да го развие и овој талент. Ова било делумно решено по инцидент опишан од Фриц фон Дардел. При посетата на принцезата, тој открил дека таа скулптирала мала статуа на војник во глина. Таа користела војничка униформа како модел, но тоа не било доволно, бидејќи нозете на војниците не изгледале реално. За да и помогне, Фриц фон Дардел ѝ ги моделирал нозете. Тие биле прекинати од кралицата доверител, која не одобрувала машки модел. Меѓутоа, статуата, која прикажувало норвешки дувачки луле, излегла добро откако Дардел ја направи моделот за неа, и била направена во порцеланска статуа во Рорстранд. Инцидентот со моделирањето на Дардел за Евгени, исто така, се покажал од корист за нејзиниот развој како уметник: после тоа, нејзината мајка и дозволила да ја проучува човечката анатомија на децата, на кои им било дозволено да моделираат за неа. Можеби најпознатото уметничко дело кое и се припишува е порцеланска фигура на куче и дете кои седат еден спроти друг, со наслов Kan du inte tala? ("Can't You Speak?"), кој бил произведен во Густавсберг и станал популарен украс. Таа, исто така, дизајнирала алегорија на верата и апостолите Петар и Павле за капелата на нејзината мајка. Нејзината работа била претставена на уметничката изложба во Стокхолм во 1866 година. Во ноември 1873 година, таа била примена како почесен член на Кралската шведска академија за уметности.
Како писателка, Евгенија ја објавила конвенционалната Свенска принцеза („Шведски принцези“) во 1864 година. Таа, исто така, го превела Корсетс Скола (Школата на крстот) од М.Ф. Роос од германски јазик. Една од нејзините пријатели била писателката Лина Сандел.
Јуџини ги користела приходите од нејзината уметност за да ја финансира својата добротворна организација. Таа на крајот го прекинала своето уметничко производство од здравствени причини и целосно се свртела кон добротворни цели.
Филантропска работа
Принцезата Евгениј била почестена како филантроп од CD af Wirsén во неговата песна »De lidandes furstinna» („Принцезата на измачените“) од 1890 година.
Нејзината филантропска работа била фокусирана на Готланд и нејзината летна вила Фридем. Во 1866 година, таа основала сиропиталиште за момчиња, а три години подоцна, сиропиталиште за девојчиња, приврзани кон нејзината вила и под нејзин личен надзор. Во нејзина корист, таа основала Заштитни друштва во Визби.
Во 1869 година, таа основала Gotlands sjukhem (Готландска болница) за смртно болни, финансирана од накитот од нејзината баба Дезире Клари. Во 1875 година, таа создала здружение за поддршка на рибарите од западниот брег на Готланд. Во 1879 година, таа станала претседателка на здружението за помош за сиромашни, терминално болни, инвалиди и хендикепирани деца: преку ова друштво, таа отвори дом во Сандбиберг во 1882 година, завршен во Еугенијахеммет во Солна, именуван по неа (1886 година).
Во 1881 година, таа и бискупот ЛА Анжу го коосновале Visby stadsmission (Мисија на градот Визби). Во 1885 година, таа и нејзината пријателка Адел Руденшолд основале здружение за заштита на животните, од 1888 година преименувано во Gotlands djurskyddsförening (Друштво за заштита на животните на Готланд).
Ги поддржувала и слепите и сиромашните студенти. Таа придонела за Fjellstedtska skolan во Упсала, како и за Lapplandsmissionen (Лапонска мисија).
Примерок од композиции
Композиции за пијано
Песни
Солунско-воденски дијалект
Солунско-воденскиот дијалект или долновардарски говори претставува дел од југоисточното наречје на македонскиот јазик. Се зборува на една поширока територија на Егејска Македонија, во Солун и неговата околина, Воденско, Мегленско, Кајларско, Берско, Кукушко, Ениџевардарско, Гевгелиско (Бојмија) и Дојранско.
Територија
Долновардарските говори ја опфаќаат територијата помеѓу планината Круша на исток и Островското Езеро и планината Снежник на запад, и помеѓу државната македонско-грчката граница до планината Ниџе на север и реката Бистрица со Егејското Море на југ.
Добрила Пуцкова
Добрила Пуцкова (родена на во  - починала на  во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Животопис
Добрила Пуцкова е родена на 6 јуни 1926 во Куманово, каде го завршува универзитетското образование. По положената аудиција влегла во првиот состав на Драмата на Македонскиот народен театар во 1945 година, во кој останала во текот на целиот работен век, односно до пензионирањето во 1982 година.
Во 2002 година добила награда за животно дело на Македонскиот театарски фестивал Војдан Чернодрински во Прилеп. Починала на 23 февруари 2007 во Скопје.
Копривник (замок)
Копривник (Grad Koprivnik,, Burg Rabensberg) — некогашен замок кој се наоѓа во Света Тројица близу Моравче, Словенија. Најверојатно бил изграден во 12 век, со цел да се заштити трговскиот пат Моравче по долината на Посавје. Шрв сопственик бил Ушалкус фон Рабенсберг. Меѓу светските војни околните реони биле купени од страна на сенаторот д-р Валентин Рожич.
Тодор Атанасовски
Тодор Атанасовски (, -, ) — македонски национално-политички деец и генерал-полковник на ЈНА. Бил активен учесник во работничкото движење спроти Втората светска војна и воено лице од НОБ (1941). Подоцна работел како комесар на баталјон и бригада во рамките на ЈНА.
По ослободувањето завршил Виша воена академија и како активен офицер бил началник на Штабот на Народната одбрана на Скопје, потоа оперативен началник и командант на Територијалната одбрана на Македонија. Исто така бил член на централниот комитет на СКМ и претседател на Сојузот на борците од НОВ.
По осамостојувањето на Република Македонија членувал во Советот за национална безбедност. Автор е на голем број коментари од дневниот печат и на неколку стручни студии.
NGC 1229
NGC 1229 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1229 се споменува и како ESO 480-33, MCG -4-8-25, UGCA 53, IRAS 03059-2309, VV 260, VV 337, Arp 332.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1229 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 1229 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 8 м 10,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 57' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 74°.
Други поделби
Проучување на NGC 1229 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11734. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 311; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 897.
Клаудињо (фудбалер роден во 1997)
Клаудио Луиз Родригес Париз Леонел (28 јануари 1997 година), попознат како Клаудињо, е бразилски фудбалер кој игра како напаѓач за Ред Бул Брагантино.
Ран живот
Клаудињо започнал да игра за академијата на Сантос и бил еден од најдобрите стрелци за време на неговиот мандат во клубот. Тој потпишал со Коринтијанс на јули 2015 година и станал дел од академијата на клубот исто така.
Коринтјаните
Клаудињо бил дел од составот што ја освои Кампеонато Бразилеиро Серие А титулата во 2015 година, и покрај тоа што никогаш не играл и бил само неискористена замена. Тој го остварил своето професионално деби на 19 март 2016 година, кога влезе во текот на второто полувреме на победата на Коринтијанс со 4-0 против Линенсе на Арената Коринтијанс.
Заем на Брагантино
На 3 јуни 2016 година, Клаудињо бил позајмен во Брагантино за преостанатиот дел од сезоната. Тој ќе биде дел од составот на Кампеонато Бразилеиро Серие Б во 2016 година.
Bell 48
Модели
Други верзии: XH-12-BE, XH-12B-BE, YH-12B-BE
Цели за одржлив развој
Цели за одржлив развој (скратено ЦОР) — група од 17 цели во врска со меѓународниот развој во иднина. Целите биле утврдени од страна на Обединетите нации и се промовирани како „Глобални цели за одржлив развој“. Тие ги замениле Милениумските развојни цели, чијшто временски период на исполнување завршил на крајот од 2015 година. Целите за одржлив развој се спроведуваат од 2015 до 2030 година. Се состојат од 169 потцели и 247 показатели за мерење на напредокот кон нивното постигнување.
Список на цели
На 25 септември 2015 година, 193 држави, вклучувајќи ја и Македонија, се согласиле за следните 17 цели:
Потцели и показатели
Целите се сочинети од 169 показатели и напредокот кон нивно постигнување се мери со помош на 247 показатели. Секоја цел има од 8-12 потцели, а секоја потцел има од 1-4 показатели. Потцелите се однесуваат или на „исход“ (состојба којашто треба да се постигне) или на „средство за спроведување“. Последните цели биле воведени подоцна во преговарачкиот процес со цел да се опфатат грижите на некои земји членки за тоа како ЦОР ќе бидат остварени. ЦОР 17 целосно се однесува на исполнувањето на целите.
Потцелите со исходи користат броеви, додека оние со средства за спроведување мали букви. На пример, ЦОР 6 има вкупно 8 потцели — првите шест се однесуваат на исход и се обележани од 6.1 до 6.6, додека последните две се однесуваат на средсто за спроведување и се обележани како 6.а и 6.б.
Меѓународна матура
Организацијата на Меѓународна матура (International Baccalaureate Organisation) е создадена 1968 година и е признаена како водач во меѓународно-насоченото образование во светот. Тоа е непрофитабилна, мисионерска организација која е прифатена во 1595 училишта во целиот свет. Оваа организација нуди четири вида програми во над 121 држава во светот и има околу 200 000 ученици. Програмите се:
Организацијата на Меѓународна матура има свој огранок и во Република Македонија, и тоа во гимназијата „Јосип Броз Тито“ - Скопје. Во својата програма опфаќа две паралелки - една од трета и една од четврта година средно образование, а дава можност да се изучуваат следниве предмети: математика (ВН), хемија (СН), филозофија (СН), англиски (ВН), ликовно (СН), македонски (ВН), и географија (СН). ВН го означува предметот како предмет кој се изучува на високо ниво, односно ниво кое бара повеќе од учениците. СН означува стандардно ниво на изучување на предметот.
Македонскиот огранок на Меѓународна матура не дозволува бирање на предмети на изучување, за разлика од другите меѓународни паралелки.
Македонски полк (1759)
Македонски полк или Македонски хусарски полк (1759 — 1773) — хусарски полк на Руската царска армија во Украина составен од Македонци.
Полкот бил формиран од страна на мајорот Симеон Пишчевиќ а по наредба на руската царица Елисавета Петровна на 10 мај 1759 година. Официјалното именување на полкот било „МакедонскиŸ гусарскиŸ полевиŸ полкÍ“, под команда на генералот Иван Хорват. Подоцна командант на полкот станал Александар Димитров.
Полкот бил составен од околу 4.000 луѓе, располагал со свој печат, со посебна униформа (палто и жолти панталони, прошарани со црни гајтани, црвена капа), со македонски грб и амблем со штит со две вкрстени копја. До 1776 г. полкот имал грб со амблем на лав, земен од делото „Стематографија“ на Христофор Жефарович. Полкот и четите имале и посебни знамиња.
Во 1773 г. со указ донесен на 28 јуни, биле укинати народносните имиња на полковите и биле преименувани според градовите. Македонскиот полк бил именуван како Александриски полк.
Полкот бил пофалуван и наградуван од цариците Елисавета Петровна и Екатерина II. Неколку офицери од македонскиот полк добиле генералски чинови во руската армија.
По неуспехот на востанието и набивањето на кол на водачот Карпош на Камениот мост во Скопје, голем број на востаници и останато цивилно македонско население (претежно од североисточниот дел на Македонија) под водство на владиката Арсение Чарноевиќ најпрвин пребегнало во Војводина. Подоцна поради силните притисоци на Австријците за германизација на ова македонско население, тие пребегнале во Царството Русија и се населиле на подрачјето на денешна Украина.
Со самото пристигнување голем број од нив стапиле во редовите на руската царска армија поради што бил созададен посебен полк со назив „Македонски полк“ кој учествувал во повеќе подоцнежни војни водени од Царска Русија. Војниците (Македонци) од Македонскиот Полк се одликувале голема храброст и воинственост и во битките често биле праќани во првите борбени редови како јуришници заедно со храбрите Козаци.
Особено е интересно што припадниците на Македонскиот полк што имале силна македонска национална свест за својата национална припадност и себеси се сметале за Македонци и при своето пристигнување во Русија се изјаснувале дека се дел од македонската нација за што сведочат повеќе документи кои се чуваат во националниот историски архив на Украина во Киев (види слика).
Прекрасните седум слонови
Прекрасните седум слонови биле седум машки слонови кои живееле во Националниот парк Кругер во Јужна Африка низ 80-тите години на минатиот век. Тие биле така наречени поради импресивните 50 кг слонова коска во нивните бивни.
Во 1980 година, управата на паркот одлучил да ги промовира седумте слонови за да ги покажат своите достигнувања за зачувување. Серија портрети биле објавени од Пол Босман заедно со неколку написи од постариот истражувач во Паркот, д-р Ентони Хол-Мартин.
Ова предизвика јавна фасцинација од големи слонови. Кога умрел секој од седуммината, нивните маски и черепи биле ставени во музеј. Откако маските беа изложени некое време во кампот за одмор на Олифантс, Музејот на слоновите бил отворен во кампот за одмор во Летаба. Шест од пантолоните на слоновите се изложени таму: Џомбо, Камбаку, Мафунијан, Ндлуламити, Шаву ен Шингвеџи. Оние од седмиот, ãоао, за жал биле украдени во 1984 година и никогаш не биле пронајдени.
Џомбо (околу 1935–1983)
Џомбо е именуван по изворот Џомбо во реката Шингвеџи, сместен во северната област на паркот. Обично го наоѓаа во тој дел од паркот, најчесто во долината Шаву помеѓу реките Ценџе, Летаба и Шингвеџи. Името Џомбо е потекнува од зборот цонга џомболо што значи „да се чека нешто што полека се приближува“.
Џомбо почина во октомври 1983 година на 48 или 50 година. Убиен во град од куршуми на АК-47, Џомбо бил единствениот од Величествените Седуммина убиени од ловокрадци. Ловокрадците ги ваделе душките на Џомбо во близина на дупката за напојување Џомбјане, кога ренџерот Ампи Еспаг ги пресретнал, во тој момент избегале и ги оставиле душките зад себе.
Левата бивна на Џомбо бил 255 долга см, 50 во обем на неговата основа, и 55,8 кг тежина. Неговата десна бивна била 237 долг см, 51 см во обем на основата, и 56,8 кг тежина.
Ãоао (околу 1939 година - околу 2000 година)
Ãоао за прв пат бил виден во близина на истоимената ветерница во сливот Шингвеџи. Тој бил мирен слон кој често го наоѓале во близина на кампот за одмор во Шингвеџи. Во 1982 година, тој бил нападнат од ловокрадци, но го преживеал нападот со АК-47.
Неговите величествени бивни биле измерени кога бил седиран за радио-banding. За жал, и двата душека се скршија 20 см од линијата на усните во 1984 година. Причината е непозната, а добиената слонова коска никогаш не била пронајдена. Ãоао се претпоставува дека починал до 2000 година, но неговата судбина не е позната.
Ãоао се пофалил со лева бивна која била долг 271 см, 51 см во обем на основата, и 55 кг тежина. Неговата десна бивна била долг 250 см, 51 см во обем на основата, и 45 кг тежина.
Камбаку (околу 1930-1985)
Камбаку е зборот Цонга за стар бик слон, во знак на голема почит кон величественото животно. Како и остатокот од Величествените седум, Камбаку секогаш бил осамен. Тој имал 55 години кога имал голема болка од рана од куршум. Тој бил застрелан во близина на преминот на реката Крокодил кога пасел на блиската плантажа со шеќерна трска. Кога веќе не можел да оди, од страдањата повторно го оживеа ренџерот Лин ван Ројен од логорот за одмор Долен Саби.
Камбаку бил еден од најпознатите бикови во паркот. Тој преминал на голема територија помеѓу резерватотТимбавати и кампот за одмор на мостот Крокодил, а влажната сезона обично ја помина на север. Неколку посетители на паркот го симнаа затоа што бил лесно препознатлив. Тој немал опашка и лесно-препознатливи траги. Неговите раси биле прецизни огледални слики едни на други.
Левата бивна била долга 259 см, 51 см во обем на основата, и тежина 63,2 кг тежина. Десната бивна била долга 265 см, 52 см во обем, и 64 кг тежина.
Мафунијан (околу 1926-1983)
Мафунијан беше најпознат член на Величествените седуммина. Неговото име Цонга значеше „иритирано“, засновано на темпераментот и нетрпеливоста на слонот кон луѓето. Тој беше срамежливо животно кое ретко го гледа јавноста, бидејќи ги избегнуваше главните туристички рути.
Долгите, прави буриња на Мафунијан се влечеа на земја додека се движеше. Тој сепак беше мал слон (само 327 висок см на рамото), а неговите душеци беа пократки од повеќето други Величествени седум. душеците имаа овален обем, што ги прави да изгледаат потешки отколку што навистина беа.
Најмногу единствена одлика на Мафунијан бил јазот во неговиот череп широк 10 см, длабок 40 см. Дупката се протегала во неговата ноздра и затоа можел да дише и да троши дождовница низ неа. Потеклото на гасот е непознато, но се верува дека е издржано за време на борба со друг бик чијшто булбус го пробил черепот на Мафунијан.
Мафунијан почина во 1983 година од природна смрт. Имаше околу 57 години. Неговото тело беше пронајдено во близина на реката Тари, северозападно од Шингвеџи, околу 3 или 4 недели по неговата смрт.
И двата бивни на Мафунијана биле долги 251 см, 48 см во обемот на основата, и 55.1 кг тежина.