cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Петрија Обреновиќ
Писма до татко и
Јоца Вујиќ (1863-1934) бил српски добродетел и богата човек од Сента, чии архиви се наоѓаат во Универзитетската библиотека „Светозар Марковиќ“ во Белград. Досега недоволно истражен, важен е за истражување на временскиот период на кнезот Милош. Се состои од галерија од 400 слики, библиотека од 20.000 книги (главно стари, вклучително и српски буквар од 1739 година), 3.000 документи и предмети и голем број писма, околу 1.427 документи и 565 писма на принцот Милош, вклучувајќи ги и оние упатени до децата или добиено од нив). Во материјалот се вклучени и 19 писма од Петрија. Двапати годишно патувала со родителите. Писмата се напишани од Варадија, Земун, Вршац и Медахија(1846-1858 година).
Велцов
Велцов (Welzow, долнолужички: Wjelcej) — град во округот Шпре-Ниса, во југоисточен Бранденбург, Германија. Се наоѓа 16 километри северозападно од Хојерсверда и 23 километри југозападно од Котбус.
Зворник
Зворник — град во североисточна Босна и Херцеговина низ кој минува реката Дрина. Градот се наоѓа јужно од Бијељина. Зворник првпат се споменува во 1410 година, и претставувал врска на Босна со источните земји. За време на Отоманското Царство градот бил еден од шесте најголеми бродоградителски центри. Градското население значително се намалило за време на Босанската војна.
Главна атракција во градот е „Кула град“, село кое е дел од општина Зворник, и во него се наоѓа средновековна тврдина изградена во 12 век. Зворник има и градски музеј. Во градот секоја година во август се одржува културно лето. Локалниот клуб ФК Дрина Зворник настапува во првата фудбалска лига во Босна и Херцеговина. Од градот е и кошаркарскиот клуб КК Дрина.
Демографија
Според пописот од 1991, градот Зворник имал вкупно 14,584 жители, од кои:
Според пописот од 2013, општината Зворник имала вкупно 58,856 жители, од кои:
Рутениум
Рутениум — хемиски елемент со симбол Ru и атомски број 44. Тоа е редок преоден метал што припаѓа на платинската група на периодниот систем. Како и другите метали на платинската група, рутениумот е инертен на повеќето други хемикалии. Рускиот роден научник од балтичко-германското потекло Карл Ернст Клаус го открил елементот во 1844 година на Казанскиот државен универзитет и го именувал по латинското име на неговата татковина, Рутенија. Рутениум обично се наоѓа како помала компонента на платинските руди; годишното производство се зголеми од околу 19 тони во 2009 година на околу 35,5 тони во 2017 година. Повеќето произведени рутениум се користи во електрични контакти отпорни на абење и отпорници со дебелина. Мала апликација за рутениум е во легури на платина и како хемиски катализатор. Новата апликација на рутениум е како слој за екстремни ултравиолетови фотомаси. Рутениум обично се наоѓа во руди со другите метали на платина во Уралските Планини и во Северна и Јужна Америка. Мали, но комерцијално важни количини, исто така, се наоѓаат во пентандитите извлечени од Садбери, Онтарио и во депозитите на пироксинит во Јужна Африка.
Физички својства
Рутениум, поливалентен хард бел метал, е член на платинската група и е во групата 8 од периодниот систем. Со оглед на тоа што сите други елементи од групата 8 имаат најмногу 2 електрони во најоддалечената школка, во рутениумот, најоддалечената школка има само еден електрон (конечниот електрон е во долна обвивка). Оваа аномалија е забележана во соседните метали ниобиум (41), молибден (42) и родиум (45). Рутениј има четири кристални модификации и не оцрни освен ако не подлежат на високи температури. Рутенија се раствора во соединети алкалии за да даде рутенати (RuO2-4), не го напаѓа ниедна киселина (дури ни царска вода), но е нападнат од халогени на високи температури. Всушност, рутенија најлесно е нападнат од оксидирачки агенси. Мали количини на рутениум може да ја зголемат тврдоста на платината и паладиумот. Отпорноста на корозија на титанот значително се зголемува со додавање на мала количина рутениум. Металот може да се обложи со галванизација и со топлинско разложување. Легурата од рутениум-молибден познато е дека superconductive од температури под 10.6 K. Рутиниумот е последниот од 4d транзициските метали што може да ја претпостави групата оксидација +8, па дури и тогаш е помалку стабилна од потешкиот конгенериум осмиум: ова е првата група од левата страна на табелата, каде што вториот и третиот ред транзициони метали прикажуваат значајни разлики во хемиското однесување. Како железо, но за разлика од осмиумот, рутениумот може да формира водени катјони во своите пониски стапки на оксидација од +2 и +3.
Рутениумот е прв во тренд на опаѓање на точките на топење и вриење и атомизација енталпија во 4d транзиција метали по максимално гледано кај молибден, бидејќи 4d подслој е повеќе од половина полн и електроните придонесуваат помалку за метално поврзување. (Technetium, претходниот елемент, има исклучително ниска вредност која е надвор од трендот поради неговата полупополнета [Kr] 4d55s2 конфигурација, иако малата количина на енергија потребна за да се возбуди на конфигурацијата [Kr] 4d65s1 покажува дека е не толку далеку од трендот во серијата 4д како манган во 3д транзиционата серија). За разлика од полето на железото конгенирано железо, рутениум е парамагнетски на собна температура, бидејќи железото е исто така над својата точка на Кјури.
Потенцијалот за намалување на киселиот воден раствор за некои заеднички рутениумски јони е прикажан подолу:
0.455 V Ru2+  + 2e−         ↔ Ru
0.249 V Ru3+  + e−          ↔ Ru2+
1.120 V RuO2  + 4H+ + 2e−   ↔ Ru2+ + 2H2O
1.563 V RuO2-4 + 8H+ + 4e−  ↔ Ru2+ + 4H2O
1.368 V RuO−4 + 8H+ + 5e−   ↔ Ru2+ + 4H2O
1.387 V RuO4  + 4H+ + 4e−   ↔ RuO2 + 2H2O
Изотопи
Петнаесет други радиоизотопи се одликуваат со атомски тежини кои се движат од 89,93 u (90Ru) до 114,928 u (115Ru). Повеќето од нив имаат полуживот кој е помалку од пет минути, освен 95Ru (полуживот: 1.643 часа) и 105Ru (полуживот: 4.44 часа).
Примарниот начин на распаѓање пред најзастапен изотоп, 102Ru, е зафаќање на електрони и примарниот режим по е бета емисија. Примарниот производ на распаѓање пред 102Ru е технециум и примарен производ за распаѓање по родиум.
Појава
Како 74-ти најбитен елемент во Земјината кора, рутениумот е релативно редок, кој се наоѓа во околу 100 делови на трилиони. Овој елемент најчесто се наоѓа во руди со другите метали на платина во Уралските Планини и во Северна и Јужна Америка. Мали, но комерцијално важни количини, исто така, се наоѓаат во пентандитите извлечени од Садбери, Онтарио, Канада и во депозитите на пироксини во Јужна Африка. Родната форма на рутенија е многу редок минерал (Ир го заменува дел од Ru во неговата структура).
Производство
Околу 12 тони рутениум се минираат секоја година со светски резерви проценети на 5.000 тони. Составот на мешаните платински метални метални (PGM) минерали варира во зависност од геохемиската формација. На пример, PGMs mined во Јужна Африка содржат во просек 11% рутениум, додека PGMs mined во поранешниот СССР содржат само 2% (1992). Рутениумот, осмиумот и иридиумот се сметаат за мали метали на платина.
Рутениумот, како и другите метали на платина, се добива комерцијално како нус-производ од обработка на никел, бакар и платина. Во текот на електроразличувањето на бакар и никел, благородни метали, како што се среброто, златото и металите на платинската група, преципитираат како анодна кал, суровина за екстракција. Металите се претвораат во јонизирани раствори со некој од неколкуте методи, во зависност од составот на суровината. Една претставителна метода е соединување со натриум пероксид проследена со растворање во царска вода раствор во мешавина на хлор со хлороводородна киселина. Осимиум, рутениум, родиум и иридиум се нерастворливи во царска вода и лесно се таложат, оставајќи ги другите метали во раствор. Родиумот е одделен од остатокот со третман со стопен натриум бисулфат. Нерастворливите остатоци, кои содржат Ru, Os и Ir, се третираат со натриум оксид, во кој Ir е нерастворлив, создавајќи растворени Ru и Os соли. По оксидација на испарливи оксиди, RuO4 е одделен од OsO4 со таложење на (NH4) 3RuCl6 со амониум хлорид или со дестилација или екстракција со органски растворувачи на испарливиот осмиум тетроксид. Водородот се користи за намалување на амониум рутениум хлоридот кој дава прашок. Производот се редуцира со користење на водород, давајќи го метал како прашок или сунѓер метал кој може да се третира со техники на прашкаста металургија или аргон-лачно заварување.
Хемиски соединенија
Оксидационите состојби на рутениумот се движат од 0 до +8 и -2. Одликите на соединенијата од рутениум и осмиум често се слични. На 2, 3 и 4 држави се најчести. Најраспространет претходник е рутениум трихлорид, црвена цврста супстанца која е слабо дефинирана хемиски, но разновидна синтетички.
Оксиди и халкогениди
Рутениумот може да се оксидира до рутениум (IV) оксид (RuO2, оксидациона состојба +4), кој пак може да се оксидира со натриум метапериодот на испарливиот жолт тетраэдричен рутениум тетроксид, RuO4, агресивен силен оксидирачки агенс со структура и својства аналогни на осмиум тетроксид. Како осмиум тетроксид, рутениум тетроксидот е моќен фиксатор и дамка за електронска микроскопија на органски материи и најчесто се користи за откривање на структурата на полимерните примероци. Исто така се познати дикалиум рутенат (K2RuO4, +6) и калиум перрутенат (KRuO4, +7). За разлика од осмиум тетроксид, рутениум тетроксидот е помалку стабилен и е доволно силен како оксидирачко средство за оксидирање на разредена хлороводородна киселина и органски растворувачи како етанол на собна температура и лесно се сведува на рутенат (RuO2-4) во водени алкални раствори; се разложува за да се формира диоксид над 100 °C. За разлика од железото, но како осмиум, рутениумот не формира оксиди во своите пониски +2 и +3 оксидациски состојби. Рутениумот образува дихалкогениди само кога се реагира директно со халкогените, кои се дијамагнитни полупроводници кристализираат во пиритската структура и со тоа мора да содржат рутениум (II). Како железо, рутениумот лесно не формира оксоаниони и претпочита да постигне висок координатен број со јони на хидроксид. Рутениевиот тетроксид се намалува со ладен разреден калиумхидроксид за да се формира црн калиум перрутенат, KRuO4, со рутениум во оксидациската состојба +7. Калиум перрутенатот исто така може да се произведува со оксидирачки калиум рутенат, К2РуО4, со гас од хлор. Перрутеничниот јон е нестабилен и се намалува со вода за да се формира портокалова рутенатот. Калиум рутенат може да се синтетизира со реакција на рутениум метал со калиум хидроксид и калиум нитрат.Некои мешани оксиди се исто така познати, како што се MIIRuIVO3, Na3RuVO4, Na2RuV2O7 и MII2LnIIIRuVO6.
Халиди и оксихариди
Најпознатиот рутениум халид е хексафлуорид, темнокафеава цврста материја која се топи на 54 °C. Тој насилно се хидролизира при контакт со вода и лесно се диспропорционира за да формира мешавина од пониски рутениум флуориди, ослободувајќи го флуорниот гас. Рутениум пентафлуорид е тетрамерна темнозелена цврста материја која исто така е лесно хидролизирана, топејќи на 86,5 °C. Жолтиот рутениум тетрафлуорид веројатно е полимерна и може да се формира со намалување на пентафлуоридот со јод. Меѓу бинарните соединенија на рутениумот, овие високи оксидациски состојби се познати само во оксидите и флуоридите.Рутениум трихлорид е добро познато соединение, кое постои во црна α-форма и темнокафеава β-форма: трихидрат е црвен. Од познатите трихалиди, трифлуоридот е темнокафеав и се распаѓа над 650 °C, тетрабромидот е темно-кафеав и се разградува над 400 °C, а тријодидот е црно. Од дихалидите, дифлуоридот не е познат, дихлоридот е кафеав, дибромид е црно, а дијодидот е сино. Единствениот познат оксихалид е бледо зелениот рутениум (VI) оксифлуорид, RuOF4.
Координација и органометални комплекси
Рутениум формира различни координатни комплекси. Примери се многуте деривати на пентамин [Ru (NH3) 5L] n + кои често постојат и за Ru (II) и за Ru (III). Деривати на бипиридин и терпиридин се бројни, најдобро познати како luminescenttris (бипиридин) рутениум (II) хлорид. Рутениумот образува широк спектар на соединенија со јаглерод-рутениумски врски. Грубс-катализаторот се користи за алканска метатеза. Рутеноцен е аналогно на фероцен структурно, но покажува ексклузивни својства на редокс. Безбоен течен рутений пентакарбонил се претвора во отсуство на притисок на СО до темноцрвениот цврст трирутений додекакарбонил. Рутениум трихлорид реагира со јаглерод моноксид за да даде многу деривати, вклучувајќи RuHCl (CO) (PPh3) 3 и Ru (CO) 2 (PPh3) 3 (комплекс на Ропер). Растворот за греење на рутениум трихлорид во алкохоли со трифенилфосфин дава трис (трифенилфосфин) рутениум дихлорид (RuCl2 (PPh3) 3), кој се претвора во хидридниот комплекс хлорохидридрис (трифенилфосфин) рутений (II) (RuHCl (PPh3) 3).
Историја
Иако легурите на платина кои се јавуваат природно, кои ги содржат сите шест метали на платина, долго време биле користени од страна на Американците пред Колумбија и познати како материјал за европските хемичари од средината на 16 век, сè додека платината не била идентификувана во средината на 18 век чист елемент. Таа природна платина содржеше паладиум, родиум, осмиум и иридиум во првата деценија од 19 век. Платината во алувијалните песоци на руските реки даде пристап до суровини за употреба во плочи и медали и за ковање монети од рубља, почнувајќи од 1828 година. Во Руската Империја беа достапни производи од платина за монетата, а со тоа и најголем дел од истражувањето нив биле направени во Источна Европа. Можно е полскиот хемичар Jędrzej Śniadecki да го изолира елементот 44 (кој тој го нарекува "вестиум" по астероидот Веста откриен непосредно пред тоа) од јужноамериканските платински руди во 1807. Тој објави најава за неговото откритие во 1808. Неговата работа никогаш не била потврдена, сепак, и тој подоцна го повлече своето барање за откривање. Јенс Берцелиус и Готфрид Оснан речиси го откриле рутениумот во 1827. Тие ги испитале остатоците што останале по растворањето на суровата платина од Уралските Планини во царска вода. Берцелиус не најде невообичаени метали, но Оснан мислеше дека најде три нови метали, кои ги нарече плураниум, рутениум и полиниум. Ова несовпаѓање доведе до долготрајна контроверзност помеѓу Берцелиус и Осман за составот на остатоците. Додека Осан не беше во можност да ја повтори изолацијата на рутениумот, тој конечно се откажа од неговите тврдења. Името "рутениум" го избра Осан, бидејќи анализираните примероци произлегоа од Уралските Планини во Русија. Самото име потекнува од Рутенија, латинскиот збор за Рус, историска област во која се наоѓаат денешна Украина, Белорусија, западна Русија, и делови од Словачка и Полска.
Во 1844 година, Карл Ернст Клаус, руски научник од балтичкото германско потекло, покажал дека соединенијата подготвени од Готфрид Осман содржат мали количини на рутениум, кои Клаус ја открил истата година. Клаус го изолира рутениумот од платинските остатоци од производството на рубља, додека работел на Универзитетот во Казан, Казан, на истиот начин како и неговиот потешки конгенериум осмиум бил откриен четири децении порано. Клаус покажал дека рутениум оксидот содржел нов метал и добил 6 грама рутениум од делот на суровата платина која е нерастворлива во царска вода. Одлучувајќи го името за новиот елемент, Клаус изјави: "Јас го именував новото тело, во чест на мојата татковина, рутениум. Имав право да го нарекувам тоа име, бидејќи г-дин Осман се откажа од рутениумот и зборот сè уште не постои во хемија ".
Апликации
Рутениум е компонента на аноди од мешани метални оксиди (MMO) кои се користат за катодна заштита на подземни и потопени структури, како и за електролитски клетки за такви процеси како што се генерира хлор од солена вода. Флуоресценцијата на некои рутениумски комплекси се угаснува со кислород, наоѓајќи ја употребата во оптронски сензори за кислород. Рутениум црвено, [(NH3) 5Ru-O-Ru (NH3) 4-O-Ru (NH3) 5] 6+, е биолошки дамки на полиранкиски молекули како што се пектин и нуклеински киселини за лесна микроскопија и електронска микроскопија. Бета-распадниот изотоп 106 од рутениум се користи во радиотерапија на тумори на очите, главно злоќудни меланоми на увеата. Комплетите во центарот на рутениумот се испитуваат за можна противраковни својства. Во споредба со платинските комплекси, оние од рутениумот покажуваат поголема отпорност кон хидролиза и селективно дејство врз туморите. Рутениум тетроксид изложува латентни отпечатоци од прсти со реакција при контакт со масни масла или масти со лојните загадувачи и создавање кафеав / црн рутениум диоксид пигмент.
Катализа
Многу соединенија што содржат рутениум покажуваат корисни каталитички својства. Катализаторите се погодно поделени на оние кои се растворливи во реакциониот медиум, хомогените катализатори и оние кои не се, кои се нарекуваат хетерогени катализатори.
Рутениеви наночестички може да се формираат внатре во халоисот. Овој изобилен минерал природно има структура на валани нанолитри (наноцевки), кои можат да ја поддржат и синтезата на Ru nanocluster и неговите производи за понатамошна употреба во индустриска катализа.
Хомогена катализа Растворите што содржат рутениум трихлорид се високо активни за олефинска метатеза. Таквите катализатори се користат комерцијално за производство на полинорборнени, на пример. Добро дефинираните комплекси на рутениум карбени и алкилиден покажуваат слична реактивност и обезбедуваат механистички увид во индустриските процеси. На пример, катабрите на Грубс биле применети при подготовка на лекови и напредни материјали.
Рутениеви комплекси се високо активни катализатори за трансфер хидрогенации (понекогаш се нарекуваат реакции на "заземање на водород"). Овој процес се користи за енантиоселективна хидрогенизација на кетони, алдехиди и имини. Оваа реакција експлоатира користење на хирални рутениумски комплекси воведени од страна на Рјоји Нојори. На пример, (cymene) Ru (S, S-TsDPEN) катализира хидрогенизација на бензил во (R, R) -хидробензоин. Во оваа реакција, формат и вода / алкохол служат како извор на H2:
Нобеловата награда за хемија беше доделена во 2001 година на Ryōji Noyori за придонеси во областа на асиметрична хидрогенација. Во 2012 година, Masaaki Kitano и соработници, кои работат со органски рутениумски катализатор, покажаа синтеза на амонијак користејќи стабилен електрод како дарител на електрони и реверзибилен водороден уред. Малото, наизменичното производство на амонијак, за локална употреба во земјоделството, може да биде остварлива замена за приклучување на електричната мрежа како мијалник за моќност генерирана од турбини на ветер во изолирани рурални инсталации.
Хетерогена катализа
Рутинските кобалтни катализатори се користат во синтезата на Фишер-Тропш.
Црква „Св. Антониј“ - Неволјани (Серско)
Свети Антониј (Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου) — црква во селото Невојлани, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1904 г. како мала бескуполна базилика. Поради порастот на населението, во 1955 г. е изграден нов храм, отворен на 13 ноември 1974 г. од митрополитот Константин Серски. Градбата претставува трикорабна бескуполна базилика, која на исток завршува со три конхи. Во 1996 г. е дограден нартекс, а малку подоцна започнало и живописувањето на храмот.
Во парохијата влегуваат и храмовите „Успение на Пресв. Богородица“ и „Св. Илија“.
Лим
Лим, ламарина, тенеќе , тенекија или плех — метал формиран од индустриски процес во тенки и рамни парчиња. Лим металот е една од основните форми кои се користат во браварската обработка и може да се исечат и свиткуваат во различни форми. Безброј секојдневни објекти се фабрикувани од лим. Дебелината може да варира значително; екстремно тенки листови се сметаат за фолија или лист, а парчињата подебели од 6 mm (0,25 инчи) се сметаат за плочки челични или "структурни челични".
Лимот е достапен во рамни парчиња или извиткани ленти.Намотките се формираат со водење на континуиран лим од метал преку ролна. .
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Горно Мелничани
Свети Кузман и Дамјан — главна селска црква во дебарското село Горно Мелничани, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, во повисокиот дел. Во црковниот двор се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата е изградена во текот на век.
Камбаната во црквата е донесена од соседното село Броштица.
Шемоска Тумба
Шемоска Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Могила. Претставува населба од неолитско и бронзено време. Се наоѓа на околу 500 м западно од селото. Има неправилна кружна основа со димензии од 100 × 80 м. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, орудија од кремен и камен, како и тегови и куглички за праќа од печена замја.
Марко Крале и црна Арапина (втора верзија)
Марко Крале и црна Арапина — македонска епска народна песна.
Црква Сан Карло ал Корсо
Црквата Сан Карло ал Корсо (италијански :Basilica dei Santi Ambrogio e Carlo al Corso) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 1610 година, а била завршена во 1669 година. Посветена е на Амброзио Милански и Карло Боромео.
Турјанци
Турјанци (словенечки: Turjanci) — населба во Општина Раденци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Крали Марко и мајстор Ѓуро
Крале Марко и мајстор Ѓуро — македонска епска народна песна.
Содржина
Крале Марко шета низ Истанбул барајќи мајстор кој треба да му направи посебно силна сабја. Мајсторот Ѓуро се нафаќа да ја направи сабјата при што работи од Ѓурѓовден до Митровден. При преземањето на сабјата, марко го прашува мајсторот дали може да направи уште една таква сабја, а кога тој одговара потврдно, Марко му ги сече рацете за да го оневозможи.
Купишта (Костур)
Купишта  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Костур.
Наоѓалиштето претставува топилница од среден век.
На 2 км јужно од маалото Варошани, на левиот брег на реката Тораница се зачувани многу остатоци од топена железна руда, што индицира многугодишна рударска експлоатација. Откриени се неколку топилници. На една од нив во 1978 година се извршени ископувања. .
695 п.н.е.
695 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 695. година пред новата ера, 695. од првиот милениум п.н.е., 95. од 7 век п.н.е. и шеста од 690-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4813 и 4814 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4055 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3065 и 3066 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 58.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 695 година се протега во 1941 и 1942, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2001 и 2002 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 152 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1356 и 1355 исламска година пред хиџра.
NGC 6354
NGC 6354 — систем од четири ѕвезди во соѕвездието Скорпија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6354 се споменува и како ESO 333-**8, "trapez".
Откривање
Објектот е откриен во 1884 година од страна на Едвард Емерсон Барнард, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6354 е од видот *4.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 24 м 34 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 32' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 6354 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 376; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7883. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Западен Мисамис
Западен Мисамис е покраина на Филипините која се наоѓа во Северен Минданао Регионот на островот Минданао. Главен град е Ороквета Сити. Покраината се граничи со Северна Замбоанга и Јужна Замбоанга на запад и од Северен Ланао е одделен со Илиганскиот Залив.
Народ и култура
Мнозинството на населението го сочинуваат доселеници од Себу и Бохол.
Административна поделба
Западен Мисамис е поделен на 14 општини и 3 града.
Историја
Ви 1942, Јапонските кралски трупи ја заземаат покраината.
Во 1945, филипинските одбранбени трупи успеваат да ги поразат јапонците и да го ослободат островот.
Музејска збирка - Библиотека Искра
Музејската збирка - Библиотека Искра, работи во состав на библиотеката "Искра" од Кочани, како посебна организациона единица од 1985 год.
Има мала постојана археолошка и етнолошка поставка која е сместена во средновековната кула во централното градско подрачје. Прибира, обработува, чува и презентира музејски материјал. Организира повремени тематски археолошки и етнолошки изложби и ликовни изложби во кои се ограничува на локални автори.
Главниот акцент при работењето е ставен на:
Ила (крал)
Поглавјето 16 од 1 Царевите раскажува како Ила и сите членови на неговото семејство биле убиени од неговиот командант на кочиите, Замвриј, кој станал негов наследник.
Библиско споменување
(1 Царевите 16)
Ила, крал на Израел
8 Башовиот син Ила стана крал над Израил во Тирца во дваесет и шестата година од царувањето на јудејскиот крал Аса и царуваше две години.
9 Против него стана Замвриј, него­виот слуга и старешина на половината негови бојни коли, кога се беше напил во Тирца, во домот на Арца, надзорник на дворецот во овој град.
11 Кога стана цар и седна на престо­лот негов, тој го истреби целиот дом на Баша, не оставајќи му од семејството ниту едно машко, ни роднините негови, ни пријателите негови.
13 за сите гревови на Баша и за гре­вовите на неговиот син Ила што го вр­шеа тие самите и со кои го наведоа во грев Израел, дразнејќи Го Господ, Бог Израелов, со своите идоли.
14 Другите дела на Ила, и сѐ што беше извршил, се опишани во летописите на израелските кралеви.
Забелешка: Во македонската верзија на Библијата, владетелите се означувани како цареви, иако немаат особини како такви видови на владетели и статус.
Формална градина
Формална или француска градина — дотерана градина која следи внимателно осмислен геометриски симетричен план. Во овие градини тревниците и живите огради се држат уредно поткастрени. Дрвата, грмушките, полугрмушките и другите зеленила се внимателно наредени (аранжирани), обликувани и постојано се кастрат.
Наједноставната формална градина е коцкесто искастрена жива ограда долж или околу внимателно поставена цветна леа, како на пример јазолна градина. Најсложените формални градини имаат патеки, статуи, фонтани и леи на различни нивоа.
Европската формална градина води потекло од италијанската ренесансна градина од XVI век како Боболските градини зад Палацо Пити во Фиренца, направени од низа архитекти-дизајнери за големата војвотка Елеонора Толедска. Формалниот партер бил пренесен во Франција, и првите формални градини биле направени во Ане. Формалниот партер бил воведен во употреба од страна на Клод Моле, основачот на династијата одгледувачи-дизајнери која траела длабоко во VIII век.
Елементи на формалната градина:
Формалните градини биле одлика на достоинственичките куќи во Англија од воведувањето на партерот во Вилтонската куќа во 1630-тите, па сѐ додека геометриските дизајни не биле заменети со натуралистички пејзажни градини во 1730-тите. Веројатно најпознат пример за формална градина со чакал, камен, вода, бусен и дрвја со скулптури е Версај, кои се всушност многу различни греадини направени од Андре Ле Нотр. Во раниот VIII век, изданието La théorie et la pratique du jardinage („Теоријата и практиката на градинарството“) (1709) од Дезалије д'Арженвил било преведено на англиски и германски, и бил најважен документ за подоцнежните формални градини ширум Европа.
Формалното гардинарство во француски стил доживеало ренесанса во XX век и денес наоѓаме интересни примери на разни поважни места ширум западниот свет.
Ерик Берг (фудбалер)
Фалкенберг
Берг ја започнал својата кариера во тимот од Суперетан лигата во клубот Фалкенбергс ФФ во 2008 година кога бил промовиран да настапува во првиот тим. Тој бил честа замена во неговата прва сезона во клубот, но имал и натпревари кој ги започнал како стартен играч. Тоа биле вкупно 10 натпревари од 23 одиграни. Во сезоната 2009, Берг се промовирал како редовен во стартната екипа бидејќи одиграл 27 натпревари од вкупно 30. Исто така постигнал 4 гола во сезоната 2009 додека играл како играч од средниот ред. Неговата залиха на голови се зголемила на 7 во сезоната 2010 кога одиграл 27 натпревари за тимот на Фалкенберг. Во сезоната 2011 Берг успеал да одигра 21 натпревар и да постигне вкупно 6 гола пред да премине да игра во Алсвенскан лигата за клубот ГАИС.
ГАИС
Берг преминал во тимот ГАИС на 1 септември 2011 година. ГАИС како тим одлучил тој да игра на позицијата дефанзивец наместо како играч од средниот ред. Во својата прва сезона во ГАИС и во Алсвенскан одиграл 7 натпревари и постигнал еден гол. Во сезоната 2012 одиграл 27 натпревари од вкупно 30 и постигнал 4 гола. ГАИС во таа сезона испаднале од првата лига и минале во втората лига или Суперетан на крајот од сезоната. Берг бил избран за играч на годината во тимот на ГАИС во 2012 година.
Малме ФФ
На 12 декември 2012 година, Берг бил претставен како играч на Малме. Тој му се приклучил на клубот на 1 јануари 2013 година кога и се отворил трансфер системот во Шведска. Берг потпишал четиригодишен договор кој траел до крајот на сезоната 2016. Во текот на неговата дебитантска сезона во клубот Берг одиграл 17 натпревари во лигата, и играл на местото на Филип Хеландер бидејќи се повредил. Берг постигнал два гола на три натпревари за клубот за време на групната фаза на Свенска Куп 2012-13 (шведски фудбалски куп) пред почетокот на лигашката сезона. Восезоната 2014 Берг одиграл значително повеќе натпревари бидејќи редовниот Понтус Јансон бил заминат во друг клуб. Берг одиграл 25 натревари во лигата и десет натпревари во УЕФА Лигата на шампионите, од кои пет натпревари биле во групната фаза. За своите настапи во лигата Берг бил номиниран за наградата Алсвенскан одбранбен играч на годината.
Гент
На 9 јули 2015 година, Берг го напуштил шведскиот фудбал за прв пат бидејќи се согласил да се приклучи на Белгиската Про Лига во клубот Гент за време од 4 години. Во новиот клуб нему му бил доделен дресот со број 5. Својот прв натпревар за тимот на Гент го одиграл на 31 јули 2015 година во победата од 1:0 на домашен терен против тимот на Генк. Берг продолжил уште на осум натпревари за Гент, и тоа сите во лигата, пред конечно и дефинитивно да го напушти клубот во јануари 2016 година.
Копенхаген
На 18 јануари 2016 година, Берг потпишал за данскиот суперлигаш Копенхаген за сума која никогаш не била јавно презентирана. Тој потпишал договор до 2020 година и го носел дресот со број пет.
Ѓургарден ИФ и неговото пензионирање
На 26 јуни 2018 година, Берг бил претставен од страна на Алсвескан Ѓургарден за необјавена и тајна цена за која се шпекулирала дека е во опсег од 8 до 9 милиони СЕК (шведски круни). Тој потпишал четири и половина годишен договор со кој ќе останел во клубот од Стокхолм до 2022 година каде ќе го носи дресот со број 21. Во 2019 година му помогнал на клубот да ја освои титулата во Алсвенскан лигата.
На 11 јуни 2021 година, Берг го објавил своето повлекување од професионалниот фудбал по неколку сезони во кои го мачеле повредите.
Приватен живот
Берг е во брак со телевизиската водителка Карина Берг. Тој го променил своето презиме Јохансон со презимето на неговата сопруга во 2019 година, откако се венчал и стапил во брак.
За разлика од другите фудбалери, тој ја има необичната особина да е тотално незаинтересиран за гледање на фудбал. Секогаш ги гледал игрите на телевизија или на снимка само кога требало да се подготвува за претстојните натпревари.
Меѓународни натпревари
Настапи и голови во репрезентацијата по години
Ербас А380
Ербас А380 (англиски: Airbus A380) познат и како „супер-џамбо“ е широкотрупен двоспратен четворомоторен млазен авион произведен од европскиот конзорциум Ербас. Тоа е најголемиот патнички авион во светот, којшто може да понесе до 853 патници, максимална тежина при полетувањето од 590&.000 кг и долет од 15.200 км, доволен да лета без прекин на пример од Њујорк до Хонгконг.
Првиот лет го имал во 2004, но поради технички проблеми воведувањето во комерцијална употреба било одложено до 2007.
ЕрбасА380
Ербас А380 е двоспратен со широк труп, четворомоторен авион произведен од европската корпорација Ербас, филијала на ЕАДС. Најдолгиот патнички авион во светот, А380 го направи првиот лет на 27 април 2005 од Тулуза, Франција, а првиот комерцијален лет на 25 октомври 2007 од Сингапур до Сиднеј со Сингапур ерлајнс. Авионот беше познат како А3XX за време на развојната фаза, но прекарот „супер-џамбо'' уште од тогаш го поврзуваа со него. Горниот кат на А380 се протега по целата должина на трупот на авионот, а неговата широчина е еднаква со широчината на авион со широк труп. Ова овозможува да има кабина со 50% повеќе подна површина од последниот најголем авион, Боинг 747-400 и обезбедува седишта за 525 луѓе со вообичаената конфигурација со три класи, или до 853 луѓе со конфигурација само со економска класа. Одложената верзија на товарен авион, A380-800F, е претставен како еден од најголемите товарни авиони, со носивост надмината само од Антонов Ан-225. А380-800 може да прелета 15,200 км (8,200 nmi), што е доволно да лета на пример од Њујорк до Хонгконг и брзина на летање од околу 900 км/ч или 560 mph во висина на летање.
Фаза на дизајнирање
На 19 декември 2000, надзорниот одбор, на ново реконструираниот Ербас, гласал за лансирање на програма вредна 8.8 билиони евра за да се изгради А3XX, преименуван како A380, со нарачки од 50 фирми од 6 добро пласирани клиенти. Именувањето А380 произлегува од претходните авиони на фамилијата Ербас, последователно на А300 до А340. Беше избрано поради бројот 8 кој одсликува напречен пресек на двокатниот дел и е среќен број во некој азиски земји каде што авионот беше пазарен. Конфигурацијата на авионот беше завршена во почетокот на 2001, а производството на првите компоненти на крилата на А380 почна на 23 јануари 2002. Производните трошоци за А380 достигнаа до 11 билиони евра сè до комплетирањето на првиот авион.
Производство
Поголемите структурни делови на А380 се изградени во Франција, Германија, Шпанија и Велика Британија. Поради нивната големина, тие се донесени во хангарот Џин-Лук Лагардере Плант во Тулуза, Франција, транспортирани по копно, иако некои делови се земени од Белуга A300-600ST, користен за конструирање на други Ербас модели. Компонентите на А380 се обезбедени од добавувачи од целиот свет; петте најголеми придонесувачи, по вредност се Ролс-Ројс (Rolls-Royce), Сафран, Јунајтед Технолоџис, Генерал Електрик анд Годрих. Предниот и задниот дел од трупот се натоварени на брод даден под наем на Ербас, во Хамбург, северна Германија, од каде што се превезуваат до Велика Британија. Крилата кои се произведени во Филтон во Бристол и Брохтонин северен Велс се транспортираат со шлепери до Мостинските пристаништа, каде ги презема товарен брод. Во СВ.Назаир западна Франција, бродот го разменува трупот за поголем, сврзан дел, вклучувајќи го и клунот. Бродот се растовара во Бордеукс. Потоа, бродот ги зема трупот и опашката од северна Шпанија и ги доставува до Боредукс. Од таму деловите на А380 се транспортираат со шлепери до Лангон и со огромни конвои до хангарите во Тулус.
Испитувања
Пет авиони А380 се произведени за испитувања и демонстративни цели. Првиот А380 со сериски број МСН001 и регистрација Ф-ВВОВ е претставен на церемонија во Тулуза на 18 јануари 2005. За првпат А380 полета на 27 април 2005 година во 08:29 УТЦ (координирано унирвезално време). Авионот опремен со мотори Трент 900 на Ролс Ројс, излета од меѓународниот аеродром во Тулуза со шест член екипаж на чело со главниот тест пилот Жак Роси. По успешното слетување, три часа и 54 минути подоцна, Роси рече дека летањето со А380 е како „возење на велосипед“. На 1 декамври 2005година, А380 ја достигна максималната брзина од Мах 0.96 (1019 км/ч) наспроти нормалната брзина (за патнички авион) од макс. 0.85 (902 км/ч). На 10 јануари 2006 година, А380 го направи првиот прекуокеански лет до Меделјин, Колумбија за да се испита работата на моторите на аеродроми со висока надморска височина. За испитување во ладни атмосферски услови А380 слета во Нунавут, Канада.
На 14 февруари 2006 година, беа направени испитувања за одобрување на јакоста на крилото, крилото за испитување не издржа на бараниот напон. Ербас направи промена, додавајќи 30 кг на крилото за да се постигне бараната јачина. На 26 март 2006, А380 доби одобрување за евакуација во Хамбург, Германија. Со 8 затворени од вкупно 16 излези, 853 патника и 20 екипаж го напуштија авионот за 78 секунди, коешто е помалку од бараните 90 секунди на стандардите за добивање на одобрување. Три дена подоцна, А380 доби од ЕАСА (Европска агенција за воздушно пловидна безбедност) и ФАА (Федерална управа за воздушна пловидба) одобрување за носење на 853 патника.
Првиот А380 со сериски број МСН009 и регистрација Ф-ВВОВ и со мотори ГП7200 на Енџин Алијанс полета на 25 август 2006. На 4 септември 2006 е извршен првиот лет за испитување со патници. Авионот излета од Тулуза со 474 вработени од Ербас и е првиот авион од серијата на кој му се извршени испитувања за опременоста и удобност. Во ноември 2006 испитувањата на авионот се продолжени за проверка на перформансите на авионот за 150 часа под конкретни услови. Ербас добива одобрување за летање за моделите А380-841 и А380-842 од ЕАСА И ФАА на 12 декември 2006. Моделот А380-861 добива одобрување за летање на 14 декември 2007 година.
Тело
А380 е двоспратен со цел да се зголеми капацитетот на патници со стандардната должина на телото. За да се намали воздушниот притисок и да се добие просторна кабина на најгорниот спрат, спротивно од Боинг 747, А380 го исфрла горниот спрат од предниот дел на телото и вметнува елипсовиден пресек на телото од  7,15 метри широчина и 8,40 метри висина низ целата површина.
Како што изјави директорот на управниот одбор на Програми за иднина на „Ербас“, Кристијан Шерер, на 21 ноември 2006 година, авиокомпанијата успешно ја редуцира непотребната тежина на А380. Сепак наспроти планиранот постои надмината тежина од 5,5 тони, што е во границите на нормалата.
Пилотска кабина и електроника
Пилотската кабина се наоѓа помеѓу главниот и горниот кат. Пристапот до пилотската кабина е од главниот кат, преку врата која се затвора и заклучува. Пилотксата кабина е направена за максимум пет лица. За првпат во авионите на „Ербас“ е претставен терминал за одржување за време на летот, кој ја надополнува пилотската кабина со документи. Под пилотската кабина исто така припаѓа и терминалот за информации за време на летот.На пример таму се огласени интерактивни карти за навигација, временски листи, и списоци за проверка. Од пилотската кабина постои влез кој води до одделението за електроника, кој претставува центар за контролирање на авионот и содржи различни компјутери и други компоненти.
Одделението за електрониката претежно се заснова на интегрирана модуларна електроника, која „Ербас“ за првпат ја воведува во А380. Овде спаѓаат електронските функции за климатизација, црната кутија за комуникацијата во пилотската кабина, снабдување со електрична енергија, функциите за слетување и излетување, управување на кочниците и системот за управување и се наоѓаат на вкупно осум различни компјутери на интегрираната модуларна електроника. Интегрираните модуларни компјутери, кои исто така се наречени (влезно/излезен модул со јадрен процесор), се идентични со обработувачите на личните сметачи, сепак тие се разликуваат во одредени сигнал посредници за секој од системите за интегрирани системи.
Компјутерите на интегрираната модуларна електроника меѓусебно се поврзани со мрежа за сигурност на важни апликации кои се поврзани со централа со осум прекинувачи.
Компјутерот за интегрирана модуларна електроника за потребите на А380 го конструира и го испорачува фирмата „Талес“ во соработка со германската фирма „Диел Ајроспејс“. За некои посебни функции на пилотската кабина, „Ербас“ сам си ги конструира компјутерите за интегрирана модуларна електроника.
Електроника во кабините
Централниот систем за управување во кабините се состои од три централни компјутери и повеќе мрежи за податоци, кои се поставени буквално во кабината. Најзначајната задача на системот за управување во кабината, кој за „Ербас“ е познат како систем за комуникација во кабината, е да ги покажува разговорите помеѓу екипажот во кабината и во пилотската кабина, управување со светлата во кабината како и сигналите за забрането пушење и сигурносните појаси. Оттаму системот за комуникација во кабината управува и набљудува безброј други системи од кабината.
Мрежата на системот за комуникација во кабината се дели на главна, средна и таканаречената панел мрежа. На главната мрежа поставени се апаратите за патниците, како што се испораките за патниците со звучници, посочувачите за забрането пушење и врзување со сигурносен појас и сервисните копчиња на патниците како и апаратот за управување на светлината во кабината, се поврзани со централниот компјутер. Во врска со средната мрежа поставени се уредите кои им служат на екипажот како на пример телефонот и други уреди за сигнализација на персоналот во кабините. Панелната мрежа ги поврзува сите терминали на системот за комуникација во кабината.
Крила на авионот
Крилата имаат хоризонтални крилца на краевите на крилото со закривеност од 30° 30´ и се  високи 2,30м, составени од мешан материјал и придонесуваат да се намали воздушниот отпор на  краеви. Ребрата содржат јаглеродни влакна. На секоја страна од предните рабови на крилата се поставени по шест преткрилки на надворешнте делови кои помагаат при полетувањето, составени од термо пласт. Комбинација од електричен и хидрауличен мотор ги управува овие преткрилки кои претставуваат помагачи за полетувањето. На задниот дел од авионот на три места се поставени капаци со еден отвор со вкупна површина од 120м². Системот за полетување се вклучува и се контролира од компјутер.
Трите елерони кои се поставени на секоја страна и се управувани од два стимулатори и паралелно се поврани со заткрилки за слетување на системот за полетување.
Оттаму има осум спојлери, понекогаш и еден погон. Крилата во основа се составени од легури на алуминиум.
Опашка
Ербас А380 има две опашки со конвенционална конструкција, хоризонтален стабилизатор и вертикален стабилизатор. Вертикалниот стабилизатор целосно се состои од јаглеродни влакна. Кормилото од непозната основа е направено двостарно. Секоја од двете контролни површини е управувана од страна на хидрауличен погон. Хоризонталниот стабилизатор целосно, исто како вертикалниот стабилизатор и секоторите на опашката, е составен од јаглеродни влакна.
Мотор
А380-800 е снабден со четири мотори кои се монтирани на краевите на крилата. Клиентот може да избере помеѓу Ролс Ројс Трент 900 или Енџин-Алианс- ГП7200 мотори во кои германската фирма за мотори МТУ Аеро Енџинс од Минхен е вклучена во производството на моторите со 22, 55%. Двата типа на мотори нудат статички притисок над морско ниво и стандардна атмосфера од 320 односно 342 Кн и со тоа се најголемите и најекономичните мотори кои некогаш биле конструирани за четири патнички авиони. Вентилаторот изнесува 2, 95 метра,  а моторите црпат  1, 55 тони воздух во секунда.
Посебна каректеристика е тоа што само моторите на внатрешните позиции на крилото притисокот го испуштаат обратно. Надворешните мотори се наоѓаат над пистата широка 45 м односно веднаш над широки премини таканаречените раменици, кои се посадени со трева покрај пистата.
Еланд
Еланд (швед. ) е втор по големина остров во Шведска и најмалата традиционална покраина во земјата. Зафаќа површина од 1.342 км2 и е сместен во Балтичкото Море, недалеку од крајбрежјето на Смоланд. Населението брои 25.000 жители, но во 500.000 посетители за време на летната долгодневица. Од копното е одвоен со Калмарскиот Проток, преку кој се протега Еландскиот мост, изграден во 1972.
Управа
Традиционалните покраини во Шведска немаат административна или политичка улога, туку постојат само како културно-историски целини. Еланд влегува во управниот округ Калмар (Kalmar län), а самиот се дели на две општини: Боргхолм and Мербилонга.
Историја
Археолошките наоди укажуваат дека островот бил населен во 8000 п.н.е.. Ископините од старо камено време сведочат за присуството на ловци-собирачи. Во раното камено време, доселениците преминале на островот преку леден мост што го поврзувал со копното преку Калмарскиот Проток.
Остатоците од живеалишта датираат од 6000 п.н.е., и тоа во неолитските населби Алби и други места низ островот. Кај Гетлинге, Хултерстад и други места се среќаваат гробишта што датираат од железното, па сè до викиншкото време поставени околу периметарот на местото, вклучувајќи камени бродови.
На островот се пронајдени деветнаесет кружни утврдувања („ратови“) од железното време, од кои само едно (кај Екеторп) е целосно ископано. Тврдината има дадено над 24.000 артефакти.