cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тенк
Подвижност
При движење низ земја без железничка инфраструктура и не толку добри патишта, или област со патишта оштетени од мини и полни со непријателски заседи, просечната брзина на напредување на тенковска единица споредлива со брзина на човек на коњ или велосипед. Чести застанувања мора да бидат планирани за превентивно одржување и проверки за да се избегнат дефекти за време на борба. Покрај ова се прават и тактички застанувања за да може пешадијата и воздухопловството да го извидат патот, за да се избегне можноста од противтенковски заседи. Германските тенкови, претпоставувајќи дека нема да наидат на силен отпор, го прекршиле ова правило, и страдале поради дефекти на опремата додека брзале низ Франција и Русија.
Друг проблем околу подвижноста е стигнувањето до областа на дејствување. Тенковите, особено ТГБ, се многу тешки, со што е оневозможено воздушно пренесување. Морското и патното пренесување се многу спори што ги прави тенковите несоодветни за единиците за брза интервенција.
Некои возила слични на тенкови користат тркала наместо гасеници за да ја зголемат патната брзина и да се намалат потребите од одржување. Овие возила ја немаат супериорната теренска подвижност на гасеничните возила, но се одликуваат со поголема стратешка подвижност.
Совладување поголеми длабочини
Сепак, со претходни подготовки некои тенкови се способни да поминат водени препреки со значително поголема длабочина. Германскиот Леопард I и II можат да поминат длабочина од неколку метри, кога се соодветно подготвени и опремени со шноркл. Шнорклот на Леопардот е всушност збир на прстени кои можат да бидат наредени еден врз друг за да создадат долга цевка. Оваа цевка се закачува врз капакот на командирот, со што се снабдува екипажот со воздух и можен пат за излегување во случај на опасност. Висината на цевката е ограничена на околу три метри.
Сите модерни советски/руски тенкови се способни да преминат голема длабочина, сепак за разлика од Леопардот, руските шноркли се само 10 — 20 см широки и не овозможуваат излез за екипажот во случај на опасност, но се попрактични и можат да се носат на тенкот.
Овој начин на поминување водени препреки подразбира внимателно планирање и подготовки на тенкот и местата за влегување и излегување од водата. Тенковските екипажи обично негативно реагираат на поминување на длабока вода. Сепак доколку правилно се испланира и изведе овој маневар додава дополнителни можности за изненадувања и флексибилност во поминувањето на водените препреки.
Амфибиски тенкови
Некои лесни тенкови како ПТ-76 се амфибиски, најчесто во водата се придвижувани од хидро млазови или од гасениците. Во 1969, американската војска го испратила М551 Шеридан во Виетнам. Овој 17 тонски лесен тенк бил изграден со алуминиумски труп и челична купола и топ (сепак неговиот 152 мм топ бил наречен „лансер“), можел да плива преку водени површини. Бидејќи американската војска го отфрлила системот на класификација со тешки средни и лесни тенкови, и се префрлиле на системот на ТГБ, Шериданот официјално бил заведен како „воздушнодесантно борбено возило за извидување“. По пристигањето во Виетнам М551 почнал да го заменува М48А3 Патон во сите коњанички ескадрони, оставајќи го „Патон“ само во оклопните баталјони во Виетнам. Сепак 11-та оклопна коњаничка дивизија задржала неколку М48, бидејќи биле единствената целосна дивизија во земјата. На Шериданот не му требале никакви подготовки за преминување реки.
Во Втората светска војна американскиот М4 среден тенк (Шерман во британска служба), бил претворен во амфибиски со додавање на обрачи од гумирано платно кои требало да овозможат пловност. Овој тенк бил придвижуван од пропелери кои биле поврзани и добивале сила од главниот мотор. Ваквите тенкови биле наречени Шерман ДП (двоен погон) и биле користени во Нормандија на 6 јуни 1944 година за борбена поддршка за време на истоварувањето на првите трупи. Шерманот ДП не можел да пука додека пловел, бидејќи обрачите се издигале повисоко од топот. Одреден број од овие тенкови биле поплавени и потонале за време на операцијата, дел поради лошото време во Ламанш, дел бидејќи биле пуштени во водата многу далеку од копното, а дел поради тоа што вртеле за да излезат на одредена точка, при што брановите ги изместиле страните на обрачите. Но тие кои успеале да стигнат на плажата, ја обезбедиле поддршката која била неопходна во првите неколку часа.
Погонски единици
Моторот на тенкот овозможува движење на тенкот и снабдува електрична енергија до други, витални системи (ротирање на куполата, работа на радиото). Повеќето тенкови од Втора светска војна имале бензински мотори, исклучок бил американскиот Холт бензинско-електричен тенк, кој бил опремен и со бензински и со електричен мотор. За време на Втората светска војна, голем број на различни мотори биле користени за погон на тенкови, од кои голем дел биле адаптирани од авионски мотори. Со почетокот на Студената војна скоро сите тенковски дизајни биле опремувани со нафтени мотори, подобрени верзии на овие нафтени мотори сѐ уште се во употреба. Од доцните седумдесетти, тенковите почнале да се опремуваат со гасни турбини.
Тежината и типот на погонска единица, заедно со трансмисијата, одредуваат колку брз и подвижен е тенкот, но брзината е најчесто ограничена од теренот, поради напорот врз суспензијата и екипажот.
Нафтени мотори
Сите модерни нетурбински тенкови користат нафта, бидејќи нафтата е помалку запалива и поекономичена од бензинот. Некои советски тенкови го користеле чадот од нафтените моторите како предност, намерно горејќи дел од горивото во издувниот систем за да создадат димни завеси. Резервоарите најчесто се наоѓаат во задниот дел од тенкот, иако кај некои тенкови како израелскиот Меркава, тие се наоѓаат околу делот за екипажот, со што се добива уште еден слој на заштита околу нив. Горивото често се носи во надворешни, помошни, резервари или слични направи како мали приколки кои брзо се откачуваат во случај на борба.
Гасни турбини
Гасните турбини се користеле како помошни кај некои тенкови, и како главни погонски единци кај рускиот Т-80 и американскиот М1 Абрамс. Тие се полесни и помали во споредба со нафтените мотори со иста јачина. Сепак тие се далеку помалку ефикасни, и трошат поголеми количества гориво. Споредено со тенкови со нафтен мотор оние со гасна турбина имаат помал борбен полупречник. Кај разни модели на М1 Абрамс овој проблем е решен со додавање на дополнителни батерии кои би ги снабдувале споредните системи со електрична енергија кога тенкот не се движи. Кај Т-80 можат да се додадат три надворешни буриња со гориво за зголемување на борбениот полупречник. Русија престана да го произведува Т-80, и започна со Т-90 (заснован врз Т-72), а Украина го разви Т-80УД и Т84 со нафтен мотор со сила приближно иста како кај тенк со гасна турбина.
Поради нивната помала ефикасност, топлинскиот отпечаток на гасните турбини е поголем од оној на нафтените мотори на исто ниво на сила. Од друга страна акустичниот отпечаток на тенк со пригушена гасна турбина може да биде потивок од оној со нафтен или бензински мотор. М1А2 го добил прекарот „Тивка смрт“ поради неговата тивка работа.
Теоретски турбините се посигурни и поедноставни за одржување од клипните мотори, бидејќи имаат поедноставна конструкција и помалку подвижни делови. Во пракса сепак тие делови трпат поголемо трошење поради нивните поголеми работни брзини. Перките на турбината се исто така осетливи на прав и ситен песок, што значи дека во пустина, тенкот треба да биде опремен со специјален филтер кој треба да се менува повеќепати дневно. Доколку филтерот е неправилно поставен, еден куршум или парче шрапнел може да го онеспособи, со што всушност, индиректно се оштетува моторот. Клипните мотори исто така имаат потреба од филтри, но тие се поиздржливи доколку дојде до нивно откажување.
Како и повеќето нафтени мотори кои се користат во тенковите, и гасните турбини се најчесто способни да работат со повеќе типови на гориво.
Командување, управување и комуникација
Командување и координирање на тенковска операција отсекогаш било предмет на одредени проблеми. Поради изолацијата на мали единици, поединачни возила, па дури и членовите на екипажот на еден тенк, потребни се посебни мерки. Оклопни прегради, буката од моторот, неправилен терен, прав, чад и потребата да се работи со затворени капаци, се огромни пречки во комуникацијата.
Внатрешна комуникација
Секој наредба за тенковскиот екипаж, движењето и пукањето, доаѓа од командирот. Кај некои рани тенкови, задачата на командирот била отежната, бидејќи тој требало да го полни или да пука со главното оружје, некогаш и двете. Командирот кај одредени мали оклопни борбени возила (ОБВ), дури и во втората половина на 20 век, му давал наредби за движење на возачот со клоцање во грбот или рамената. Повеќето модерни ОБВ имаат интерком, што им овозможува на сите членови на екипажот да зборуваат меѓусебно. Некои тенкови дури се снабдени и со надворешен интерком, на задниот дел од тенкот, што ѝ овозможува на пешадијата да комуницира со екипажот на тенкот.
Тактичка комуникација
Кај најраните тенковски операции, комуникацијата меѓу членовите на оклопна чета била остварувана со рачни сигнали, знаменца, дури во некои случаи член од екипажот ќе излезел од тенкот и ќе претрчал до друг. Во Првата светска војна, извештаите биле праќани до штабот преку гулаби писмонсци. Сигнални ракети, чад, движење и пукање од оружјето, биле методи користени од искусни екипажи за координација на тактиката.
Од 1930-те до 1950-те оклопните формации на повеќето земји биле опремени со радија, но рачните сигнали сѐ уште биле користени за да се намали „гужвата“ на радиото. Модерниот тенк најчесто е опремен со радио опрема која му овозможува на екипажот да комуницира на посебна радио мрежа на ниво на чета или баталјон, и да ја слуша комуникацијата која се врши на повисоко ниво, за координирање со други гранки од војската. Тенковите на командирот на чета или баталјон се опремени со дополнително радио.
Повеќето оклопни сили оперираат со командирот, или други членови на екипажот, излезени од тенкот, за подобро надгледување на околината. Кога се нападнати или пак постои НБХ (јадрено-биолошко-хемиска) опасност, екипажот ги затвора капаците и го гледа бојното поле низ тесни отвори за гледање или перископи, со што значително се намалува нивната способност да наоѓаат мети и опасности. Од 1960-те, командирот на тенкот има сѐ подобра опрема за наоѓање на потенцијални мети. Во ТГБ командирот има сопствен панорамски нишани (опремени со опрема за ноќно гледање), што му овозможува да „обележи“ една или повеќе нови мети, додека топчијата уништува друга. Напреднатата опрема му овозможува на командирот да преземе контрола врз куполата и да пука со главниот топ во итни случаи.
Компјутерски напредоци
Понов развој во опремата на ОБВ е зголемената интеграција на контролата на огнот, ласерскиот мерач на далечина, ГПС податоци, и дигиталната комуникација. Американските тенкови, на пример, се опремени со дигитални компјутери кои се поврзани во мрежи на бојното поле. Тие ги интегрираат информациите за познати непријателски движења и за положбата на пријателските единци. Покрај олеснувањето на товарот од извештаи, овие системи овозможуваат и издавање на наредби со графичка презентација на бојното поле преку мрежата.
Ранливост
И покрај тоа што е моќно оружје и импресивна глетка на бојното поле, тенкот сепак е ранлив. Всушност, големата делотворност на тенкот довела до голем развој на противтенковски оружја и тактики.
Напади
Тенкови без поддршка се ранливи на напади од пешадијци кои би успеале да дојдат до слепи или слаби точки (под тенкот или зад него). Тенковите можат да бидат имобилизирани со користење експлозиви на гасениците, или напади низ отворени капаци. За да се заштитат од ова, тие оперираат во координација со пешадија која би ги штитела од непријателската пешадија.
И покрај тоа што се отпорни на шрапнел, специјални противтенковски гранати можат да го направат добро позиционираното артилериско оружје смртоносно за противничките тенкови (под услов артилеријата да изреагира доволно брзо). Модерните противтенковски артилериски гранати ги опфаќаат и наведуваните проектили.
Летала за копнен напад вооружени со тешки митралези или топови како и ракети и наведувани проектили се користат против тенкови, најчесто нишанејќи во горниот оклоп, кој е повторно (релативно) слаб. Хеликоптерите за напад, користејќи се со големата подвижност, вооружени со наведувани проектили, редовно се користат во противтенковската тактика на многу војски.
Логистика
Тенковите се хендикепирани во однос на возила со тркала како оклопни возила, бидејќи се механички покомплицирани и бараат повеќе одржување. Ова дополнително го оптоварува логистичкиот систем што може да ги отежне тенковските операции. Исто така, дизајнот може да предизвика проблеми; германскиот Пантер од Втората светска војна имал преклопени тркала, кои имале тенденција да се закочат во кал или снег, и требало да се отстранат пет тркала за да се замени само едно внатрешно, додека други германски тенкови од истиот период имале пренос на предни запченици што ја зголемило комплицираноста во однос на британските кои имале пренос на задни.
Клима
Тенковите можат исто така што бидат онеспособени од времето: стартерите, подмачкувачите и дури и моторите можат да откажат на екстремно ниски температури (за време на операциите во Русија во Втората светска војна, тенковите обично работеле константно за да се избегнат проблеми со стартување на замрзнати мотори). Моторот и екипажот исто така страдаат и од прегревање на високи температури (делумно решено во понови тенкови со системи за климатизирање), или прав кој би можел да затне некој од важните отвори за воздух.
Терен
Тенковите страдаат во шуми и услови на урбана борба, кои ја поништуваат предноста што ја има тенкот во однос на неговиот голем дострел и поголема брзина од пешадијата, ја ограничуваат способноста на екипажот да забележат потенцијални закани, и дури можат да ја ограничат способноста на куполата да се врти. Некои од овие проблеми се делумно решени со посебни модификации за урбана борба, и исто така треба да се напомене дека урбаните операции произведуваат дополнителни опасности за сите типови на единици, при што тенковите имаат повисок степен на заштита (особено против импровизирани и повеќето пешадиски оружја) поради нивниот оклоп.
Поврзано
Оклопни борбени возила
Манастир (Добрево)
Манастир - некропола од доцноантичкото време. Се наоѓа на северниот раб од селото Добрево, во близина на управната зграда на рудниците.
Црква „Св. Архангел Гаврил“ - Ореовец
Свети Архангел Гаврил — главна селска поствизантиска црква во бродското село Ореовец.
Црквата е сместена надвор од селото во западна насока, а околу нејзе се наоѓаат самите селски гробишта.
Историја
Црквата била подигната во 1628 година. Во третата деценија на век, исто така, е и живописана.
Архитектура
Претставува еднокорабна гробишна црква, која е целосно живописана.
Во вообичаената сликана програма привлекува внимание претставата на риба како евхаристичен симбол, во цоклето на олтарот и допојасјето на Свети Сава (Српски) во фризот на маченици.
Долно Копаново
Долно Копаново или Долно Купаново (Χαρίεσσα, Хариеса; до 1953 година: Κάτω Κοπανός, Като Копанос ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на единаесет километри североисточно од градот Негуш и на четири километри североисточно од селото Горно Копаново, крај самиот пат кој води за селото Пласничево, на надморска височина од 45 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица, во западниот дел на Солунското Поле. Низ селото тече реката Арапица.
Историја
На 1 март 1911 година меѓу Горно и Долно Копаново, грчка чета убила двајца селани.
Во 1922 година во селото биле населени 102 грчки бегалци од Турција. Во 1928 година, Долно Копаново претставувало мешана населба со 112 бегалски семејства со вкупно 469 жители.
Долно Копаново до 1924 година било населено исклучиво со македонско население.
Во 1953 година селото било преименувано во Хариеса (Χαρίεσσα).
Население
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 80-тите години на век Долно Копаново (Κάτω Κοπανός) имало 50 куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Долно Купаново живееле 240 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Купаново имало 230 Македонци.
За време на пописот од 1913 година, селото било забележано со 338 (од кои 182 мажи и 156 жени ), а во 1920 година со 442 жители. Поради богатата почва, по 1922 година тука се населиле и 102 бегалци, така што селото Долно Копаново станала мешана населба, во која во 1928 година биле попишани 591 жител, во 1940 година 725, во 1951 година 850, во 1961 година 1.028, во 1971 година 962, во 1981 година 1.001, а во 1991 година 1.112 жители. Како што се гледа од статистичките показатели, селото покажува постојано зголемување на населението благодарение на плодноста на почвата која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 974 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 959 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антемија со седиште во селото Копаново, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долно Копаново, во кој е единствено село.
Ротари клуб
Ротари (англиски: Rotary International) е здружение основано најнапред во Чикаго во 1905 година, а потоа и во многу други градови во Новиот и во Стариот Свет, како здружение на деловните и професионалните луѓе во некој град или во некоја област, од кои секој претставува посебна професија; се избираат со ротација, т.е., последователно или наизменично (оттаму настанало името) и се состануваат да расправаат за трговијата и за работењето во градот и да помагаат за нивно општо подобрување; со своите врски тајно може да влијаат врз јавниот живот.
Денес има околу 32000 ротари клубови во околу 200 држави.
Барендорф
Општината претстатвува административно седиште на општинската заедница Остхајде.
Местоположба
Барендорф се наоѓа на западниот раб од Природниот парк Брег на Елба-Дравен.
Список на претседатели на Народна Република Кина
За да не дојде до забуна, сите имиња на списокот се наведени по стандардната кинеска практика (презиме, па име).
Поврзано
Prezydenci Republiki Chińskiej
Список на државни водачи во 382 година
Ова е список на државни водачи во 82 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Корал
Корали или мерџани  — морски животни кои можат да се најдат во сите светски океани, иако тие се најпознати и најраспространети во тропските региони. Постојат многу типови на корали, но сите тие имаат едноставен телесен план: цевкасто тело на чиј врв се наоѓа прстен од боцкасти пипала кои ја опкружуваат устата. Овој телесен план е наречен полип. Тој е живиот дел на коралното животно и претставува анемонија.
Обично коралните полипи се тенки, но многу видови ја развиле способноста да живеат во колонии, а таквите корални колонии можат да достигнат значителни големини. Коралите потекнуваат од раната историја на животот на Земјата, за време на Камбриумот од пред 500 милиони години. Во тропските региони, многу корални колонии градат спектакуларни и убави скелети со секретирање на варовник (CaCO3) од долниот дел од полиповото цевкасто тело, формирајќи скелетни чашки. Овие чашки ги држат полипите за супстратот, а исто така и ги заштитуваат. Овие корални колонии, познати како каменести корали, се архитектите на коралните гребени кои можеби се најубавите живеалишта во океаните. Други корали, како што се меките корали, немаат скелет, но и тие градат живописни колонии.
Коралите припаѓаат на типот жаркари (Cnidaria), односно најголем дел од нив во групата цветни животни (Anthozoa).
Општа морфологија и анатомија
Основната форма на коралното животно се вика полип. Полипот има цевкасто тело кое со едниот крај е прикачено на морското дно, или пак на коралниот гребен. На другиот крај се наоѓа еден отвор, уста, која е обиколена со пипала. Главната структура на телото се состои од само два слоја на клетки, и тоа од еден надворешен слој наречен епидермис и еден внатрешен слој познат како ендодермис (или гастродермис). Помеѓу овие два слоја се наоѓа бесструктурен телесен слој кој се нарекува мезоглеа или цененхим. Пипалата на коралот имаат специјализирани боцкасти капсули познати како нематоцисти. Овие капсули можат да се исфрлат надвор од телото при што испуштаат остро копје на чиј врв може да се наоѓа отров.
Бидејќи тие се многу едноставни животни, коралите немаат мозок. Но, тие поседуваат мускули и многу едноставен нервен систем кој им овозможува да ги движат пипалата за да фатат храна и исто така што ги повлечат во телото доколку има закана. Во устата има фаринкс, а по него голема телесна празнина - коелентерон (гастроваскуларна празнина). Кај повеќето корали, овој коелентерон има долги вертикални завои од телесни ткива кој се протегаат до центарот на празнината. Вертикалните завои се познати како мезентери.
Генерално, коралните полипи не се движат. Многу од нив се фиксирани со помош на цврст скелет за морското дно. Постојат многу различни типови на корални скелети.
Начин на исхрана
Сите корали добиваат поголем дел од храната преку своите пипала. Но, бидејќи неможат да се движат, тие не бараат активно плен. Во најголем дел, тие зависат од микроскопски честички од планктонот. Нематоцистите се користат за да го задржат и убијат пленот.
Многу корали ја добиваат својата енергија од храната преку една блиска врска со алгите познати како зооксантели. Овие ситни алги претставуваат едноставни растенија. Како и сите растенија, и тие по пат на фотосинтеза ја трансформираат сончевата енергија во јаглехидрати и други соединенија. Зооксантелите живеат во клетките на полипите во извонредно голем број. Типично околу 1 милион алги живеат во секој квадратен сантиметар на корално ткиво. И коралите, а и алгите имаат заемна корист од оваа симбиоза. Алгите напредуваат без опасност да бидат изедени, а тие и ги искористуваат екскретите од коралите. За возврат, коралите го користат вишокот на шеќери и други соединенија произведени од алгата како извор на храна. Некои корали земаат повеќе од 80% од храната која им е потрбна од алгите.
Животен циклус и размножување
Животниот циклус на еден корал е релативно едноставен. Во телото се формираат гаметите (јајце-клетки и сперматозоиди). Кај некои видови јајце-клетките се оплодуваат во полипот, но кај мнозинството гаметите се испуштаат во водата каде и се случува оплодувањето. Оплодените јајце-клетки се развиваат во ларви познати како планули, кои обично се овални или крушковидни и се покриени со трепки. Планулата е способна за пливање, но таа се придвижува и со помош на водната струја. По неколку денови или недели во водата, планулата плива кон дното и се прикачува себеси, каде потоа се метаморфозира во полип.
Повеќето корални полипи се делат и градат колонии. Новите полипи се создаваат од оригиналниот преку процес на пупење или разделување (бесполово размножување). Потомството е генерално идентично и кај повеќето корални колонии тоа останува прикачено за родителскиот полип. Една колонија од полипи може да има и до илјадници единки.
Еден од најспектакуларните настани во природата, кој бил откриен во раните 1980-ти, е масовното размножување на коралите кај Големиот Корален Гребен во Австралија. Ефектот бил забележан од научниците како подводна снежна бура.
Типови на корали
Класификацијата на коралите е комплексна. Повеќето припаѓаат на класата Anthozoa, која има две подгрупи, октокорали и хексакорали. Октокоралите имаат полипи со осум пипала и телесна празнина разделена на осум мезентери. Во октокорали спаѓаат меките корали и нивните сродници, синиот корал и морските пенкала. Хексакоралите обично го започнуваат својот живот со шест пипала и мезентери, но овие брзо се делат на повеќе. Во хексакорали спаѓаат каменестите и цврстите корали, но исто така и некорални групи како морските анемонии. Неколку други корали, главно огнените, припаѓаат на класата Hydrozoa.
Келтска музика
Келтската музика е широка група на музички жанрови кои се развиле од народната музичка традиција на Келтите од Западна Европа. Се однесува на традиционалната музика што се пренесува усмено како и на снимената музика, кои стилски значително се разликуваат и вклучуваат сѐ од традиционална музика до широк репертоар на хибриди.
Опис и дефиниција
Келтска музика значи главно две работи. Прво, тоа е музика на луѓето кои се идентификуваат како Келти. Второ, тоа се однесува на сите квалитети кои можат да бидат уникатни за музиката на Келтите. Многу значајни келтски музичари, како што се Алан Стивил и Пади Молони, тврдат дека различните келтски музички жанрови имаат многу заедничко.
Следните мелодиски одлики се широко распространети низ различните варијанти на келтската музика:
Овие два последни начини на употреба може едноставно да бидат остатоци од порано распространети мелодиски практики.
Селиште (Пиринско)
Селиште — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Келтска музика
Опис и дефиниција
Често, терминот Келтска музика со однесува на ирската и шкотската музика, бидејќи од двете земји се развиле два зассебни музички стилови кои всушност имаат вистинска сличност и јасни взаемни влијанија. Дефиницијата дополнително ја комплицира фактот што ирската независност дозволи Ирска да ја промовира „келтската“ музика како конкретно ирски производ. Сепак, ова се модерни географски наводи за луѓе кои имаат заедничко келтско потекло и, следствено, заедничко музичко наследство.
NGC 383
NGC 383 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 383 се споменува и како UGC 689, MCG 5-3-53, CGCG 501-87, Arp 331, VV 193, 3C 31, 4ZW 38, KCPG 23B, Z 0104.7+3209.
Откривање
Објектот е откриен на 12 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 383 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 383 има привидни димензии од 2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 7 м 24,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 24' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 383 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3982. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Владимир Куленовиќ
Владимир Куленовиќ (српски: Владимир Куленовић) (роден во 1980) е српски диригент.
Кариера
Куленовиќ е диригент со светска слава, нарекуван „принц на Србија во музиката“. Соработувал со Белградската филхармонија, како и со повеќе симфониски оркестри од Европа, САД и Азија. Тој е избран за шеф-диригент на симфонискиот оркестар „Лејк Форест“ од Чикаго. Секоја година, Куленовиќ диригира над 100 изведби. На 19 февруари 2015 година, Куленовиќ диригирал во Скопје, на симфонискиот концерт на Македонската филхармонија насловен „Руска ноќ“.
За својата работа, тој е добитник на бројни награди и признанија, меѓу кои и стипендијата „Бруно Валтер“, наградата за диригирање „Чарлс Шиф“ и наградата „Алфред Б. Витни“ за најдобро достигнување на Бостонскиот универзитет.
Ронеат
Ронеат е вид на ксилофон кој се употребува во камбоџанските оркестри пинпеат и мохори. Овие оркестри се главни застапници на традиционалната хмерска музика која се свири на кралскиот двор, која ги прати претставите на класичниот театар. Звучните плочници на овј вид ронеат ксилофон се обесени во низа како висечки мост над дрвеното звучно тело не допирајќи го.
Битка кај Галиполе (1312)
Битката кај Галиполе се водела помеѓу српските војски кои биле испратени од страна на Стефан II Милутин со цел да помогнат на византискиот цар во заштита на своите територии од Османлиите. По неколкуте несупешни обиди на Византија, таа била принудена да побара помош од Србија. Турците започнале со ограбување на околината околу полуостровот Галиполе. Османлиите во битката биле поразени, а како заслуга и благодарност, византискиот цар на Србија и го дала градот Куцово.
Оваа битка е првата битка помеѓу Србите и Османлиите на европска земја. Византиското Царство, која била во момент на голема криза и распаѓање, од Србите повторно побарала помош во 1313 година. Знаејќи за големата опасност која претстоела од Турците, царот Стефан II Милутин повторно ја испратил својата војска, под раководство на Новак Гребострек во Мала Азија. Се смета дека во оваа кампања, Србите забележиле одредени помали успеси против Османлиите.
NGC 2183
NGC 2183 — отсјајна маглина во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2183 се споменува и како LBN 996.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јануари 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2183 е од видот RN. NGC 2183 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 10 м 46,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 12' 43".
Други поделби
Проучување на NGC 2183 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 272; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4795. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 928.
Кале (Брњарци)
Наоѓалиштето се наоѓа на падините североисточно од селото. Стручната екипа на Археолошкиот музеј на Македонија (директор Весела Честоева, стручен консултант проф. д-р Виктор Лилчиќ) предводен од м-р Владимир Атанасов во рамките на редовните теренски активности извршиле рекогносцирање наоѓалиштето со цел ревизионо прецизирање на делови од периметарот на утврдувањето.
Остатоците од оваа населба биле познати за мештаните уште многу одамна. Кале за прв пат е научно истражувано и документирано, снимен фортификацискиот периметар од страна на Виктор Лилчиќ на 17 август 1987 г. Вторпат е истражувано на 24 септември 2005 г. во рамките на проектите „Стари градови и тврдини во Република Македонија и Античкото кралство Македонија во Република Македонија“, и третпат на 12 јуни 2015 г. во рамките на Проектот „Археолошки катастар на Република Македонија“.
Периоди на населеност
Првичните наоди се сметале за кастел (замок), но потоа се најдени остатоци и од антички и средновековен град со мошне богати културни хоризонти. Засега се дефинирани следниве:
Баратлија
Баратлија — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во околината на градот Крива Паланка. Иако формално се води како посебно населено место, селото е всушност составен дел од с. Петралица [Како составен дел од селото Петралица се води само во агенцијата за катастар на недвижности. На сите други места (попис на население, избирачки список, список на села во РМ) се води како посебно село].
Географија и местоположба
Конкретни податоци за оваа село нема бидејќи истото се смета како да е дел од село Петралица.
Сепак, може да се каже дека селото е ридско-планинско и од разбиен маалски тип, со маала кои се протегат на поголема надморска висина.
Патната инфраструктура не е на задоволително ниво, бидејќи патот е земјан и изложен на атмосферските влијанија и покрај честите поправки е во лоша состојба или непрооден.
Стопанство
Во селото не постојат стопански и услужни објекти, а самото население главно се занимава со земјоделство.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 39 жители, сите од македонско етничко потекло и со православна вероисповед.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 11 жители, од кои 7 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Баратлија е македонско село.
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото било седиште на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Иселеништво
Од Баратлија има многу иселеници. Сите иселеници се од времето после последната војна (Втора светска војна). Најпрво околу 20 семејства се колонизирани во Војводина. Потоа околу 20 семејства се иселиле во Скопје, и околу 15 во Свети Николе. Родовите Пешевци, Гиго и Величко се иселиле во селото Сопот во Овче Поле.
Буриловска Река
Буриловска Река (понекогаш наречена Мустафинска Река ) — река во источниот дел на Македонија, лева притока на Светиниколска Река во Овче Поле.
Особености
Реката настанува со спојување на Мечкуевска и Ранченска Река. Во текот на летниот период наполно пресушува.
NGC 4192B
NGC 4192B — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4192B се споменува и како NGC 4186, UGC 7240, MCG 3-31-81, CGCG 98-111, VCC 101.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4192B е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4192B има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 4192B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39057. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Сицилијанска кујна
Сицилијанската кујна е стил на готвење од островот Сицилија. Има траги од сите култури кои постоеле на островот Сицилија во последните два милениуми. Иако нејзината кујна е многу слична на италијанската кујна, сицилијанската храна има и поголемо грчко, шпанско, француско и арапско влијание.
Сицилијанскиот готвач Митекус, роден во текот на 5 век п.н.е., е заслужен за тоа што донел знаење од сицилијанската гастрономија во Грција. Неговата книга со рецепти и знаења, прво била првата на грчки јазик, затоа тој бил најраниот автор на книги за готвење на кој било јазик чие име е познато.
Историја
Сицилијанската кујна е толку богата, бидејќи има многу различни влијанија од разни други култури.Арапските влијанија врз сицилијанската кујна трагаат до арапската доминација на Сицилија, во 10 и 11 век, и вклучуваат употреба на кајсии, шеќер, цитрус, слатки дињи, ориз, шафран, суво грозје, морско оревче, каранфилче, бибер, борови ореви и цимет. Можат да се сретнат и нормански влијанија, како на пример во големата наклонетост кон јадењата со месо. Еврејската заедница, која живеела на островот, исто така оставила свој белег и на сицилијанската кујна. Тие се одговорни за воведување на лук пржен во маслиново масло, најчесто во сосови. Подоцна, Шпанците вовеле бројни производи од Новиот свет, вклучувајќи какао, пченка, пиперки, мисиркино месо и домати, заедно со разни други производи. Катанија пак, на источниот брег, првично била населена од грчки колонисти, кои претпочитале риба, маслинки, грав, ф'стаци и свеж зеленчук.
Голем дел од кујната на островот поттикнува употреба на свеж зеленчук како што се модар патлиџан, пиперки и домати, и риба како туна, платика, морски бас, сипа и сабјарка. Во Трапани,во крајниот западен агол на островот, Северноафриканските влијанија се јасни во употребата на кускусот.
Тестенини
Сицилија е најстарата италијанска и западна локација досега, каде што тестенините изработени во долга и тенка форма биле значаен дел од локалната кујна. Ова датира од околу 12 век, како што е потврдено од Табула Роџеријана на Мухамед ел-Идриси, која содржи информации за некои од традициите на Сицилијанското кралство.
Шпагети аи ричи (шпагети подготвени со морски еж), паста кон ле сард (тестенини со сардини) и паста ала Норма (специјалитет што потекнува од Катанија) се најпопуларните јадења со тестенини кои се типично сицилијански. Канелоните се уште едно вообичаено јадење. Друго популарно јадење во источна Сицилија се тестенините со капулиато.
Главно јадење
По тестенините, типичното сицилијанско мени вклучува второ или главно јадење (secondi) базирано на месо или на риба. Главни јадења базирани на морска храна се кускус ал песче и песче спада ала џиотта (мечор).
Десерти и слатки
Слатките, исто така се значаен специјалитет во Сицилијската кујна. Пример за типични слатки се: фрута марторана, Пињота о Месина, бучелато, каноли, гранита, касата сицилијана и Крокета о Калтанисета.
Бонбоните во Сицилија биле под големо влијание на арапските производители на бонбони во 9 век. Сицилијанските бонбони, го зачувале тоа влијание повеќе од речиси кое било друго место во Европа. Слатките од марципан во форма на овошје, можеби биле измислени во манастирот Елоиз во Марторана во 14 век. Во 17 и 18 век, многу сицилијански манастири произведувале бонбони и колачи, некои со теми поврзани со сексуалноста и плодноста. Единствениот манастир кој до ден денес ја следи оваа традиција е Манастирот на Девиците во Палермо, кој прави колачи во облик на гради во чест на Света Агата Сицилијанска. Традиционалните шеќерни статуи, наречени пупа ди цена, сè уште се прават, иако сега се прикажуваат современи познати личности или културни личности на нив. Гранита е особено познат сицилијски десерт. Тоа е полузамрзнат десерт од шеќер, вода и ароми со потекло од островот, и најчесто се поврзува со Месина или Катанија, иако не постои очигледен доказ дека потекнува од некој одреден сицилијански град. Поврзано со шербетот и италијанскиот мраз, во поголемиот дел од Сицилија има погруба, покристална текстура. Џефри Штајнгартен (писател и гурман) вели: „Посакуваната текстура се чини дека варира од град до град“. На западниот брег и во Палермо, е најгуста, а на истокот е мазна како шербет. Ова е во голема мера резултат на различни техники на замрзнување. Помазните видови се произведуваат во машина за желато, додека покрупните сорти се замрзнуваат само со повремено мешање, потоа се стругаат или се бричат за да се добијат одвоени кристали.
Овошје
Цитрусното овошје е популарна состојка во сицилијанската кујна. Различните видови на цитруси за прв пат биле воведени од Арапите од 9-ти до 11-тиот век, но некои, како што е пр. портокалот Вашингтон од Бразил, биле донесени на островот неодамна. Примери на агруми пронајдени во Сицилија се:
Вина и пијалоци
Напитокот кој најчесто се служи со главниот оброк на Сицилија е виното. Почвата и климата на Сицилија се идеални за одгледување грозје, главно поради планината Етна, а традицијата на производство на вино на островот постоела откако Грците за прв пат ги поставиле своите колонии на островот. Денес, сите сицилијански провинции произведуваат вино, а сицилијанското вино произведено со современи методи се има естаблирано на европскиот вински пазар.
Сицилијанските црвени вина имаат содржина на алкохол од 12,5 до 13,5% и обично се пијат навечер со печено месо или месо на скара. Добро познати црвени вина вклучуваат Церасуоло ди Виториа и Неро д'Авола. Познатите вина се обично произведени околу Ното (Сиракуза). Сувите и белите вина и розите, обично имаат содржина на алкохол од 11,5 до 12,5% и главно се консумираат со јадења од риба, живина и тестенини. Сицилија е позната и по производството и на десертни вина, како што се Марсала и Малвазија дел Липари.
Други чести сицилијански алкохолни пијалоци вклучуваат лимончело, ликер од лимон и Амаро Сицилијано, пијалок од билки, кој често се конзумира после оброците за полесна дигестија.
Улична храна
Сицилијанците јадат големи количини улична храна, вклучувајќи ги и познатите аранчини (форма на длабоко пржени оризови крокети). Најпопуларната улична храна вклучува, пани ка меуса и пане кон панеле во Палермо регионот, картоката и чипоине во регионот Катанија, и Фокасиа месинесе и Пидоне месинесе во регијата Месина.
Список на државни водачи во 1617 година
Ова е список на државни водачи во 617 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 239
IC 239 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 239 се споменува и како ESO 509-13, MCG -4-32-18, DRCG 28-65.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 239 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 239 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 27 м 28 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -27° 19' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на IC 239 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47150.
Мускета
Мускета (mousquet, musket) — огнено оружје со нежлебена цевка, која се користи од рамо за испалување на куршумот до домет од 180 m, иако ефикасниот домет му е до 90 m. Датумот кога е направена првата мускета не е познат, но нивната изработка се споменува на почетокот на 15 век, а првенствено биле дизајнирани за пешадија. Мускетите застареле кон средината на XIX век кога ги замениле пушките.
Војниците кои носеле мускети се нарекувале мускетари. Името мускета потекнува од францускиот збор -{mousquette} како што се нарекува мажјакот на европскиот јастреб.
Развој
Мускетите се појавиле во Европа до 1521 година. Крајот на 15 век мал број од пешадијата биле опремени со рачни топови меѓутоа ова оружје било многу непрецизно, тешко за полнење и пукање. Почетокот на 17 век рачните огнени оружја почесто се употребувале а во 17 век му го зазеле местото на копјата како главно оружје на пешадијата.
Во 16 век најраспространета мускета била Аркуебус. Скоро сите мускети во тој период користеле механизам за испалување со помош на фитил, каде запаливиот фитил го палел барутот во мускетата кој создавал гасови кои го исфрлале куршумот од цевката. Мускетите биле непрецизни над 100 метри, бавно се полнеле и честопати предизвикувале несреќи од самозапалување на барутот. И покрај тоа широко распространетите мускети го промениле начинот на војување.
Наредните генерации на мускети користеле кремен за активирање кое ја подобрило сигурноста, прецизноста и брзината на полнење. Мускетата во 1700 тата година станала главно оружје на пешадијата.
Полнење и испалување
Во XVIII век стандардна мускета е користена на следниот начин