cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џиро д’Италија 2018
Поредок
Дополнително, постои и бодовен пласман, кој се наградува со црвената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови доколку завршат на некое од првите петнаесет места на етапите. Рамните етапи носат повеќе бодови од планинските етапи, означувајќи дека овој пласман ќе биде во корист на спринтерите. Дополнително, бодови може да се освојуваат и на средните спринтови.
Четвртата маичка го претставува пласманот за млад возач каде се доделува бела маичка. Овој пласман се смета на истиот начин како генералниот, но тука влегуваат во игра само возачите родени по или на 1 јануари 1994 година.
Постојат два пласмани за екипите. Во пласманот Трофеј Брза екипа се сметаат времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа; водечката екипа е екипата со најниско вкупно време. Пласманот Трофеј Супер екипа претставува екипен бодовен пласман, каде најдобрите 20 возачи на секоја етапа заработуваат бодови (20 за првото место, 19 за второто, 18 за третото итн., сè до еден бод за 20. место) за нивната екипа.
Помали пласмани
Биле наградувани и неколку други помали пласмани. Првиот бил пласманот за средни спринтови. На секоја друмска етапа имало два спринта. Првите возачи кои ќе поминеле низ целта на средните спринтови добивале бодови; возачот со најмногу бодови на крајот на трката го освојува пласманот. Друг пласман — наградата за борбеност (Premio Combattività) — вклучувала бодови доделени на возачот на завршницата на етапата, на средните спринтови и на врвовите на категоризираните искачувања. Постоела и награда за бегство (Premio della Fuga). За ова, бодови биле доделувани на секој возач вклучен во било кое бегство помало од 10 возачи, кое се одвоило најмалку 5 километри. Секој возач добивал бод за секој поминат километар надвор од групата. Возачот со најмногу бодови на крајот на Џиро ја добивал наградата. Завршниот пласман е „фер плеј“ за секоја екипа. Екипите добивале казнени бодови за нарушување на различни правила. Се движеле од половина бод, за нарушувања на предупредувања од организаторите на трката, до 2.000 бода казна за позитивен допинг-тест. Екипата со најмалку бодови на крајот на Џиро го освојувала пласманот.
Денис Ванендерт
Денис Ванендерт (Dennis Vanendert; р. ) — поранешен белгиски професионален велокрос и друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата. Неговиот постар брат Јеле е исто така професионален велосипедист и е член на екипата како неговиот брат.
Ванендерт настапува како професионалец од почетокот на сезоната 2012, придружувајќи му се на од италијанската аматерска екипа Пистоиезе Чеки Лоџистика. Ванендерт го имал своето деби на Гранд Тур на Џиро д’Италија 2012, како еден од тројцата нови професионалци заедно со Гаетан Биле и Брајан Булгак. На осумнаесеттата етапа, Ванендерт бил дел од масовниот спринт и на крајот завршил на десеттото место.
Валборг Торсел
Валборг Сузана Торсел (12 февруари 1919 година – 15 јануари 2016 година) — шведски научник кој вршел истражувања главно на комарци и средства за отстранување на комарци.
Образование
Торсел ја одбранила својата теза за докторат по ветеринарна медицина на Шведскиот институт за ветеринарство во 1967 година и била доцент по експериментална паразитологија.
Космос-1676
Космос-1676 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 август 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1676 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 346 км, а најмалото на 164.
Киријак I (византионски епископ)
Киријак I бил епископ на Византион во периодот од 214 до 230 година. Негов претходник бил Филаделф, а негов наследник е Кастин.
Тукуман (покраина)
Тукуман (Tucumán) — покраина во Аргентина, сместена во северозападниот дел на државата. Главен град е Сан Мигел де Тукуман. Се граничи со покраините Салта, Сантјаго дел Естеро и Катамарка. Нагалено се нарекува El Jardín de la República („Градина на републиката“).
Географија
Тукуман е најмалата покраина во Аргентина по површина. Највисоката точка е Серо дел Болсон со 5.550 метри.
Најголема река е Сали. Тука се наоѓаат и неколку големи хидроцентрали како „Ел Кадилјал“. која е најважна за таа област, потоа „Ембласе Рио Ондо“ на реката Ондо, „Ла Ангостура“ на реката Рио де лос Соса и „Ескаба“ на реката Марапа.
Стопанство
Економијата на покраината се темели на преработката и производството на шеќер, со насади од 2.300 км2, со учество од 60% од производството на шеќер во земјата. Освен тоа тука се одгледува и лимонот (најголем произведувач во светот), јагода, киви, грав, пченка, луцерка и соја.
Административна поделба
Покраината има 17 департмани (departamentos).
NGC 888
NGC 888 — елиптична галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 888 се споменува и како ESO 115-2, AM 0215-600.
Откривање
Објектот е откриен на 6 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 888 е од видот E1/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 888 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 17 м 27,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 59° 51' 38".
Други поделби
Проучување на NGC 888 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8743. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 418; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8489.
Симфонија бр. 2 (Чајковски)
Петар Илич Чајковски '''Симфонија бр. 2 во C-мол, оп. 17''' е компонирана во 1872 година.
Coccinella magnifica
Косинела магнифика (Coccinella magnifica) е вид на бубамара. И возрасните и ларвите се грабливци. Тие се познати по тоа што јадат лисни вошки, но јадат и многу други штетници, како што се меки инсекти, пајаци, грини, и јајца на многу други. Една единствена ларва јаде околу 400 лисни вошки со средна големина за време на нејзиниот развој до куклена фаза. Возрасна единка јаде околу 300 лисни вошки пред да ги постави своите јајца. За секое поставено јајце по приближно 3 до 10 лисни вошки, а една женка може да положи од 50 до 300 јајца во нејзиниот живот. Повеќе од 5000 лисни вошки може да изеде една возрасна бубамара во текот на животот. Оваа бубамара најчесто има седум точки.
Симфонија бр. 2 (Чајковски)
Една е од радосните композиции на Чајковски, таа дожевеала успх уште од својата премиера и исто така ја добил наклонетоста на групата националистички руски композитори познати како „руската петорка“. , предводена од Милиј Балакирев.
Бидејќи Чајковски користел три украински народни песни со голем ефект во ова дело, тоа било наречено „Мало руска“(Малороссийская, „Малоросијскаја“) од Николај Кашкин, пријател на композиторот, како и познат музички критичар на Москва. Украина во тоа време често била наречена „Мала Русија“. .
Историја на настанувањето
Втората симфонија била компонирана помеѓу помеѓу 1872 и 1880 година и ги користи трите теми на украинскиот фолклор, познати како „Мала Русија“, епитет што го задржа.
По студенилото со кое беше примен првиот став, симфонијата веднаш доживеала овации во наредните ставови, аплаудирани од публиката,   Николај Рубинштајн, кој бил на диригентскиот  на подиум, морал да повтори дел од симфонијата на премиерата, која се одржа на 7 февруари 1873 година.
Чајковски имал навика и страст да ги ревидира, зголеми, исече или уништи дел од неговите композиции и со текот на годините да корегира дела од кое никогаш не бил целосно задоволен. Истото се случило и со оваа симфонија.
Анализа
Втората симфонија, која трае триесет минути, е составена од вообичаените четири ставови:
Вториот став, Andantino marcial, речиси скромен: се однесува на свадбен марш составен од необјавено дело: Ондине.
Третиот став, живо скерцо- алегро не ја цитира популарна тема дословно, но има изглед и чувство.
Четвртиот став, финале. Moderato assai: по кратка најава, тој ја цитира популарната тема во серија од сè покомплексни варијации.
{{ordered list|list_style_type=upper-roman
Србија на Олимписките игри
Србија за првпат како независна држава учествувала на Летните олимписки игри во 1912 година, кои се одржале во Стокхолм. Во следните години учествувала како дел од составот на Кралство југославија и СФРЈ, како и Србија и Црна Гора. На Летните олимписки игри во 2008 година, кои се одржале во Пекинг, Србија повторно учествувала самостојно по 96 години.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1953
Јужноамериканско првенство во фудбал 1953 — 23-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Перу од 22 февруари до 1 април 1953 година. На турнирот учествувале 7 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Парагвај, второто место припаднало на репрезентацијата на Бразил а третото на репрезентацијата на Уругвај.
Франсиско Молина, репрезентативец на Чиле, бил најдобар стрелец со 7 голови.
Учесници
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
Табела
Натпреварот му беше доделен на Перу поради неспортско однесување на Парагвај со една дополнителна измена која ја направил. Милнер Ајала добил три години суспензија поради удар на судијата.
''Натпреварот бил прекинат во 66 минута. Натпреварот го добил Чиле, поради неспортско однесување на играчите на Боливија..''
Голгетери
5 голови
4 гола
3 гола
2 гола
1 гол
NGC 5484
NGC 5484 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5484 се споменува и како CGCG 272-29, NPM1G +55.0192.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 6 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 1' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 5484 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50338. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3855. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Банкарски систем на Унгарија
Банкарскиот систем на Унгарија е дел од финансискиот систем на Унгарија, кој го сочинуваат банките и штедилниците.
Консолидацијата и приватизацијата на банкарскиот сектор во 1990-тите
Унгарскиот банкарски пазар бил отворен за влезот на странски банки на почетокот на 1980-тите, кога на странските банки им било дозволено да воспостават подружници во Будимпешта. Во периодот од 1992 до 1994 година била извршена консолидација и докапитализација на унгарските банки. Притоа, банките распишале нови емисии на акции кои ги откупила државата, со што државниот капитал во банкарскиот сектор се зголемил од 40% во 1992 година на 66% во 1994 година. Со докапитализацијата, банките биле подготвени за приватизација преку влез на странски стратешки инвеститори.
На крајот на 1995 година, шест банки, чие пазарно учество изнесувало 31%, биле продадени на странски банки. Во првата фаза на приватизацијата учествувала и ЕБРД, како малцински акционер, а исто така, и државата останала малцински акционер во овие банки. Истовремено, либералната политика на лиценцирање довела до тоа голем број странски банки да основаат подружници во Унгарија. На тој начин, во 1997 година, учеството на државниот капитал во банкарскиот сектор на Унгарија бил сведен на 20%.
Откако странските банки станале побројни од домашните банки, во 1998 година, износот на странските средства ја надминал вкупната домашна актива, а во 2000 година, странските банки контролирале 71% од вкупната актива на банкарскиот сектор. Покрај тоа, во истата година, прекуграничните кредитни активности достигнале 17% од БДП, што било повеќе отколку кредитната активност на домашните банки, која изнесувала само 15% од БДП. Влезот на странските банки предизвикал и консолидација на банкарскиот сектор, така што вкупниот број на банки во Унгарија се намалил од 43 во 1999 година на 35, на крајот на 2004 година.
Банкарскиот сектор за време на Глобалната финансиска криза
Пред 2008 година, унгарските банки започнале со одобрување станбени кредити, деноминирани во швајцарски франци, кои се одликувале со ниски каматни стапки. Меѓутоа, по ескалазијата на Глобалната финансиска криза, швајцарскиот франк започнал да апрецира, со што должниците западнале во големи тешкотии во отплатата на кредитите. За да го реши проблемот, унгарската влада презела еднострани дејства со кои ризикот го префрлила на товар на банките (преку бројни законски иницијативи), а кои биле остро критикувани од страна на националниот банкарски сектор, како и меѓународни банкарски групации, активни во Унгарија. Во декември 2011 години, унгарската влада и Унгарското здружение на банкарите склучиле договор со цел да се справат со високото ниво на задолженост на домаќинствата врз основа на хипотекарни девизни кредити. Притоа, се овозможила „шема за предвремена отплата“ со која им се дала можност на клиентите да ги отплатат своите кредити во странска валута одеднаш, по фиксен повластен девизен курс, кој бил под пазарниот девизен курс. Шемата важела од октомври 2011 до февруари 2012 година, а со неа, унгарските домаќинства требало да вратат околу 24% од нивните вкупни хипотекарни кредити во странска валута. Оттука, унгарскиот банкарски систем регистрирал загуба на 370 милијарди форинти, од кои дел, сепак, биле одбиени од даночните давачки на банките во 2011 и 2012 година.
Другата мерка за помош на должниците („шема за заштита од девизниот курс“) се однесувала на клиентите со нефункционални кредити. Должниците можеле да аплицираат за учество во програмата до крајот на 2012 година. На клиентите што ја избрале оваа шема им било дозволено да отплатат дел од нивниот долг со фиксен повластен девизен курс. Разликата меѓу фиксниот повластен и пазарниот девизен курс се акумулирала на сметка, деноминиранa во форинти, која требало да биде отплатена од страна на должниците по 60 месеци (почнувајќи со отплата најдоцна од јули 2017 година). Плаќањето на каматата било поделено подеднакво на товар на владата и на банките. Во случај девизниот курс да надмине одредено ниво, ризикот од девизниот курс целосно ќе биде на товар на унгарската држава.
Покрај тоа, должниците што доцнеле при плаќањето на кредитите повеќе од 90 дена, и кои исполнувале одредени критериуми, имале можност да ги претворат своите неплатени кредити во кредити изразени во домашна валута. Според податоците на Унгарската народна банка, кредитно портфолио од околу 375 милијарди форинти било потенцијално погодено од оваа мерка. Дел од загубите на банките, што произлегувале поради оваа мерка, биле одбиени од даночните обврски на банките.
Во 2012 година биле донесени одредени прописи за ликвидност на кредитните институции во Унгарија, со цел да се зајакне ликвидноста на банкарскиот сектор и да се отстрани неусогласеноста на девизните позиции на кредитните институции. МНБ и ХФСА (Унгарскиот финансиски надзорен орган), по интензивен процес на консултации со засегнатите страни, воспоставиле минимални барања за сите финансиски институции:
Одлики на унгарскиот банкарски сектор
Во 2011 година, Унгарија имала највисок однос меѓу кредитите и депозитите во регионот, кој изнесувал дури 134%. Учеството на девизните кредити во рамките на билансот на состојба на унгарскиот банкарски сектор изнесувало 57% во 2011 година, а во претходните три години, тие се движеле помеѓу 48% и 52%. Истовремено, како последица на кризата, нефункционалните кредити во Унгарија биле во постојан пораст: во 2008 година, тие изнесувале 3%, додека во 2012 година достигнале 15,8%.
Вранче
Вранче — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Се наоѓа во Прилепското Поле, југозападно од центарот на општината и северозападно од градот Прилеп. Во селото тече реката позната под името Блато. Вранче е село од збиен тип, кое се дели на маала. Роднинските куќи се блиску, едни покрај други и групирани. Помалите делови ги имаат роднинските имиња, како: Гајдовци, Мраушковци, Ковиловци и сл. Потезите околу селата се нарекуваат: Изгиналица, Деривол, Русоица, Белчеица, Матица, Долна и Горна корија, Белуток, Различиште, Пупуница, Слатина, Тумба, Стари лозја.
Историја
Вранче е старо село. Во неговиот атар се регистрирани следниве Археолошки наоѓалишта: „Аџина Бара“ – населба римско време од средниот век; „Горна Корија“ – населба и некропола од доцноантичко време; „Длабока Бара“ – населба од доцноантичко време; Русоица – населба од доцноантичко време; „Стари Лозја“ – бакарно и римско време; „Тумба“ – населба од доцноантичко време; „Црква Свети Никола“ – осамен наод од римско време, кој се наоѓа во дворот на црквата, каде пред влезот во истата, од западната страна се наоѓаат повеќе антички споменици од мермер, и тоа: надгробни стели, делови од стебла на столбови и друго.
На три километри јужно од Вранче се наоѓа местото Тумба. Тука на почетокот на минатиот век селаните наоѓалер камени плочи, кои ги употребувале во градбата на куќите. На потегот Стари лозја, западно од Вранче, низ нивите имало изорано и стари темели. За време на турската власт тука биле формирани чифлици.
Во екот на револуционерните борби против Османлиите, во селото постоел револуционерен кружок кој делувал во селото и околината. Во мај 1902 година по инструкција на Окружниот комитет на МРО за Прилеп, во Вранче се состанале војводите со четите на: Веле Марков, Славејко Арсов, Петар Ацев и Ѓорѓи Сугарев. На Состанокот во Вранче биле донесени неколку одлуки, меѓу кои и формирање на четврта чета, прилепска, на чело со Петар Ацев од трите дотогаш постоечки чети: битолската, крушевската и кичевската.
За време на Илинденското востание и по него биле уапсени голем број селани под обвинение за членство и помагање на ТМОРО.
Стопанство
Во минатото селото важело за едно од најбогатите прилепски села. Денес, главен извор на приход е земјоделството.
Население
Во XIX век, Вранче било село во Прилепската каза на Османлиското Царство. Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година кога имало 20 семејства и 2 неженети, сите христијани. Понатаму, во 1481/82 – 25 семејства и 3 вдовици; во 1544/45 – 90 семејства, 11 неженети и 6 вдовици, но овој пат се сретнуваат и 2 муслимански семејства; во 1568/69 – 35 семејства, 77 неженети и 3 вдовици.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Вранче (Vrantché) било село со 69 домаќинства и 308 жители. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија: Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото е населено со 520 жители христијани и 10 Роми.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вранче живееле 530 жители, од кои 520 Македонци 10 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вранче имало 64 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 105 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 84 жители, од кои 79 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Вранче е македонско село.
Родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1464 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 64 гласачи.
Спирово
Спирово (Спирово) е населено место со административен статус на мало гратче на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во централниот дел на Тверската област на подрачјето на Спировскиот реон, чиј е и исто така административен центар. Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 5 979 жители.
Географија
Гратчето Спирово се наоѓа во централниот дел на Тверската област, на околу 80 км северозападно од обласниот центар на градот Твер. Важна е железничката станица на линијата Москва - Санкт Петербург. Реката Мала Тигма, десна притока на реката Тверца, тече низ населбата.
Историја
Населбата Спирово првпат се споменува во 1545 година како црковен имот што во тоа време припаѓал на Новгородската земја.
Меѓутоа, 1847 година се смета за службена година на основањето на населбата, кога Николаевската железница, која ја поврзувала Москва со Санкт Петербург, го преминала подрачјето. Истата година е основана железничката станица Спирово. Во тоа време, Спирово бил дел од Вишневолошкиот округ во Тверската губернерија.
Првата важна комерцијална зграда во населбата била фабрика за стакло, која била отворена во 1886 година (фабриката е сè уште најважниот комерцијален објект во градот). Во 1908 година било отворено железничко училиште.
По основањето на Спировскиот реон во 1929 година Спирово станува нејзин административен центар. Има статус на мало гратче од градски тип од 1932 година.
Економија
До 2000-тите години работеа најголемата фабрика за стакло „Индустрија“, фабрика за украси на новогодишни елки, фабрика за лен, млекарница, складиште за нафта и гранка на фабрика за облека.
Култура
Во градот има локален историски музеј. Се објавува весникот „Спировска Известија“.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 6 267 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 5 979 жители.
Кабана де Бергантињос
Кабана де Бергантињос — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција.
Олштин
До 1466 година, градот бил под контрола и влијание на Тевтонскиот ред, а потоа бил инкорпориран во Круната на Полското Кралство. Со векови градот бил важен трговски, занаетчиски, научен и административен центар на Вармискиот регион и ја поврзувал Варшава со Кенигсберг. По првата поделба на Полска во 1772, Вармија била анексирана од страна на Прусија и престанала да биде во сопствеништво на свештенството. Во 19 век, угледот на градот целосно се сменил со тоа што станал најзначајниот економски центар во јужниот дел на Источна Прусија. Изградбата на железница и раната индустријализација многу помогнала за важноста на Олштин. По крајот на Втората светска војна, градот ѝ бил вратен на Полска со потпишувањето на Потсдамскиот договор.
Од 1999 година, Олштин е главен град на Варминско-мазурското Војводство. Од истата година постои и Варминско-мазурскиот универзитет, кој е создаден со спојување на три локални универзитети. Денес, замокот на Варминските бискупи е музеј и место на кое се одржуваат концерти, уметнички изложби, филмски проекции и други културни настани, кои го прават Олштин познато туристичко одредиште.
Едни од најважните знаменитости во Олштин се средновековниот стар дел на градот и градската катедрала, која датира пред повеќе од 600 години. Живописниот пазар е дел од Европскиот пат на тулната готика, а катедралата се смета за еден од најдобрите споменици на готската архитектура во Полска.
Олштин со години се наоѓа високо на листите според квалитетот на животот, приходите, вработеноста и безбедноста. Во моментот се смета за едно од најдобрите места во Полска за живеење и работа. Исто така, Олштин е и еден од најсреќните градови во државата.
Хаџилар
Хаџилар или Иџиларе (Ξυλοκερατιά, Ксилокератија; до 1927 г. Γιατζηλάρ, Јаѕилар) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 78 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хаџилар се состоело од 80 семејства и 316 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Хаџилар имало 470 жители Македонци и 50 Турци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 470 Македонци и работело егзархиско училиште.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Ксилокератија.
По потпишувањето на Лозанскиот договор, муслиманското население било принудено да го напушти селото.
Демографија
Во пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 62 жители, додека на пописот од 1920 имало 85 жители. Во 1928 година селото било чисто бегалско со 330 жители бегалци.
Градби
Во селото се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“, која во 1986 година била прогласена за заштитен споменик на земјата.
Инро
Инро (印籠) ― традиционално јапонско кутивче за носење мали предмети, прикачено на оби (појас) што се носи околу половината кога се носи кимоно. Тие се честопати одлично украсени, во различни материјали и техники, често користејќи лак.
Бидејќи традиционалното јапонско облекување немало џебови, предметите често се носеле закачувајќи ги на оби во кутивчиња познати како сагемоно (висечки предмет закачен на појас). Повеќето сагемоно се создадени за специјализирани содржини, како што се тутун, цевки, четка за пишување и мастило, но видот познат како инро е погоден за носење ситници и е создаден во периодот Сенгоку (1467-1615) како преносен личен печат и кутивче со лекови за патување.
Во средината на периодот Едо (1603–1868), инрото станало познато како машка галантерија, а богатите трговци од класите на чоонин и самурај биле колекционери на инро, честопати убаво украсени со лак. Бидејќи техниката се развивала од доцниот Едо период до периодот Меиџи (1868–1912) и се зголемувала уметничката вредност на инро, инро веќе не се користело како додаток и се сметало за уметнички предмет за собирање.
Поимот „инро“ е комбинација на писмото канџи за „ин“ (印), што значи печат или маркица, и канџи за „ро“ (籠), што значи корпа.
Пантеон
Пантеон (од старогрчки: Πάνθειον, „храм на сите богови“, од πανθείος, „себоговски“) — збир на сите богови во една политеистичка религија или митологија.
Инро
Опис
Состав од куп малечки, вгнездени кутии, инро најчесто се користело за носење лекови. Купчето кутии ги држела заедно врвка што била врзана од горниот дел преку дупчињата за врвка, странично низ инро, излегувајќи на дното од спротивната страна. Краевите на врвката се прицврстени со нецуке (минијатурна скулптура), еден вид приврзок што се пренесува помеѓу појасот и панталоните, а потоа се закачува на горниот дел на појасот, оби, за да се прицврсти инро. Има оџиме бројаница на врвката, помеѓу инро и нецуке за да се држат кутиите заедно. Оваа бројаница се лизга надолу по врвката на двете страни, за да го прицврсти горниот дел од инро за да го држи кутивчето заедно додека се носи, а да се повлече надолу до оџиме кога треба да се расклопат кутиите за да пристапи до нивната содржина.
Инро најчесто се прави од хартија, дрво, метал или слонова коска, а најчест материјал е хартијата. Хартиено инро се прави со намотување и стврднување на многу слоеви лакирана уаши хартија; хартијата била популарен материјал за инро, за разлика од дрвото, не се искривувала или пукала со текот на времето.
Пантеон
Пантеон може да значи и храм или свет објект посветен на сите богови на некоја религија. Најпознатото вакво здание е Пантеонот во Рим, изграден во 27 г.п.н.е. во чест на римските богови. По падот на Римското Царство бил преуреден во христијанска црква.
Инро
Опис
Инро најчесто биле украсени со лакирани дизајни, со скапо произведени декорации како: маки-е, раден, слонова коска и метална фолија. Иако оџиме и нецуке еволуирале за претежно декоративен капацитет, инро ја задржало својата функционалност, еволуирајќи од строго утилитарен, во предмет со висока уметност и огромна вештина.
Бидејќи инро биле популарни меѓу странските колекционери, имало неколку најквалитетни инро направени од крајот на Едо периодот до периодот Меиџи во Јапонија, но Масајуки Мурата активно ги собирал по XXI век, а денес Музејот Кијомизу Санензака, кој тој го управува, сместува многу од најквалитетните инро. Во денешно време, инро ретко се носи како додаток за кимоно, но има колекционери низ целиот свет.
Ева Енгвал
Живот
Д-р Енгвал се стекнала со докторат од Универзитетот во Стокхолм во 1975 година. Ја завршила нејзината постдокторска работа на Универзитетот во Хелсинки и Националниот медицински центар Сити Хоуп во Калифорнија. Во 1979 година, д-р Енгвал била регрутирана во Институтот за медицински истражувања Санфорд-Бурнхам во Ла Јола, Калифорнија (тогаш наречен Фондација за истражување на рак Ла Јола). Во периодот 1993-1996 година, д-р Енгвал одржаала заеднички состаноци во Институтот за медицински истражувања Санфорд-Бурнхам и како претседател на Одделот за развојна биологија на Универзитетот во Стокхолм. Д-р Енгвал добила почесна диплома по медицина на Универзитетот во Копенхаген во ноември 1994 година.
Истражување
Ензим-поврзаниот имуносорбент ( ELISA ) користи антитела за откривање на белковини и други различни имуногени. Техниката ЕЛИСА е конципирана и развиена од двајца шведски научници: Питер Перлман (главен истражувач) и Ева Енгвал на Универзитетот во Стокхолм. Енгвал и Перлман го објавиле својот прв труд за ЕЛИСА во 1971 година и ја покажале неговата квантитативна вредност користејќи алкална фосфатаза како известувач. Понатамошното истражување на Перлман вклучува цитотоксичност на човечки лимфоцити и избор на имуногени и мапирање на епитопи за развој на вакцини против маларија.
Питер Перлман починал во 2005 година, но Ева Енгвал ја продолжила својата патека како истражувач. Групата на Енгвал ја применила алатката за мерење ЕЛИСА во паразитологијата [на пр., Маларија и трихиноза ], микробиологијата и онкологија та. Енгвал тогаш своите научни интереси ги насочила кон биохемијата на ткивата, на пример, фибронектин, ламинин, интеграни и мускулни дистрофии на Институтот за медицински истражувања во Санфорд-Бурнхам. Лабораторија на Енгвал исто така ја тестирала употребата на диференцијациски фактори за мускулна регенерација и регенерација на миогени клетки од немускулни ткива за замена на мускулните клетки.
Концизни 48 закони на моќта
Концизни 48 закони на моќта (1998) е првата книга на американскиот писател Роберт Грин. Станува збор за меѓународен бестселер и водич низ современото општество. Се има продадено во повеќе од 1.2 милиони примероци само во САД. Многу познати рапери, претприемачи, славни личности и глумци, меѓу кои 50 Cent, Џеј-Зи, Кање Вест, Лудакрис, Крис Бош и Вил Смит многу ја ценат и ја уважуваат книгата.
Позадина
Грин за првпат формулирал некои од идеи за Концизни 48 закони на моќта додека работел како писател и сценарист во Холивуд. Забележал дека оние кои имале некаква моќ или власт во свои раце имаат одредени сличности со некои познати и моќни ликови од човековата историја. Во 1995 година работел како писател во „Фабрика“, училиште за уметности во Италија, и таму се запознал со книжарот Јуст Елферс. Грин му ставил дознаење на Елферс дека сака да напише книга за моќта и по шест месеци, Елферс побарал од него да почне да работи на предлог за книгата.
Иако Грин не бил многу среќен со својата работа, сепак чувствувал некаква удобност и сигурност со неа. Сметал дека ќе му треба повеќе слободно време за истражување и за да напише еден добар предлог за книга, или со други зборови дека ќе мора да даде отказ за да би можел целосно да се посвети на својот нов кариерен пат. Но, од друга страна, во тој период од својот живот, Грин, ја читал својата омилена биографија - онаа за Цезар и добил инспирација од одлуката на Цезар да ја премине реката Рубикон и да се бори против Помпеј, т.е. да ја предизвика Римската граѓанска војна.
Резиме
Концизните 48 закони на моќта претставуваат еден вид на дестилација на моќта во последните 3.000 години од човечката историја и ги опишува животите на стратези и историски личности како на пример Николо Макијавели, Сун Цу, Карл фон Клаузевиц, Елизабета I, Хенри Кисинџер и Финијас Барнум. Книгата има за цел да претстави како луѓето стекнуваат моќ, како ја задржуваат и како самите се бранат од моќните манипулатори. Секој глава содржи по еден закон, кој е опишано преку „Расудување на законот“, „Клучеви на моќта“ и „Слика“. Законите се:
Влијание врз културата
Концизни 48 закони на моќта е книга која школите по бизнис и менаџмент задолжително ја имаат на своите списоци на книги за читање, а воедно е и најбараната книга по затворските библиотеки на САД. Книгата ја имаат прочитано многу познати претприемачи, музичари, атлети и филмски ѕвезди. Дов Чарни, основачот на American Apparel, раздал стотици копии од книгата на своите пријатели и своите работници и често цитира некои од законите на своите бизнис состаноци (подоцна го вработил Грин во својот управен одбор).
50 Cent изјавил дека веднаш успеал да се поистоветува со книгата и му пришол на Грин со идеја за нивна потенцијална соработка, од што подоцна ќе произлезе книгата со имеПедесеттиот закон - уште еден бестселер.
Чиста убавина
Чиста убавина (португалски: Beleza Pura) е романтична бразилска теленовела. Серијата во Бразил почна да се снима кон крајот на 2007 год. за со прикажување да започне на 18 февруари 2008. Серијата е создадена од Андреа Малтароли, а дел од глумската екипа нам ни е позната од новелата Америка.
Синопсис
Гилерме Медеирос е авијатички инженер. Тој е женкар, кој живее само за да се задоволи себе и жените од парите што ги заработува од хеликоптерите кои ги проектира. Неговиот нов проект е Карака. Еден од купувачите е ексцентричниот Олавио Педернеирас, кој заедно со него и цела екипа, оди во Амазонија да сними програма за естетика. Но, во една интрига со цел да го уништи Гилерме, Норма Гусмао, негова пријателка и колешка која е очајно вљубена во него, извршува саботажа врз хеликоптерот и при тоа загинуваат Олаво, естетичарката Соња Амаранте, новинарката Марсија, писателот Алекс и хемичарот Матеус. Жоана е дерматолог која како бебе била оставена во сиропиталиште од страна на мајка и, и сега, со парите што ги стекнала како директорка на клиниката за пластична хирургија Ренато, решава да најми детектив. Но Соња тукушто умира. Судбините на Гилерме и Жоана се вкрстуваат кога таа тропнува на вратата од куќата на мајка и и го сретнува Гилерме како се грижи за нејзините најмлади браќа. Уништен, и чувствувајќи вина за смртта на луѓето во несреќата, Гилерме одлучува да ги посвои Клаус и Доминик, и да го реализира својот проект: клиника за естетика „Чиста убавина“, проект кој и Соња сакала да го оствари. Како добар инженер, тој се вплеткува во многу збунувачки ситуации, бидејќи не разбира ништо од козметика и производи за убавина. Тој и Жоана ќе се вљубат и ќе имаат убава врска, сè додека Норма не се врати во нивните животи. Сега има потпора од Ренато, кој е вљубен во Жоана. Одвоени, Гилерме и Жоана ќе станат соперници кога таа ја отвора фризерницата Ивете, клиника пред клиниката на Гилерме. Помеѓу љубовни и професионални збрки, страста меѓу парот сè повеќе се зголемува. Паралелно со тоа, во животот на Гилерме се појавуваат роднини на загинатите: Едуардо, вдовец на Марсија, кој ќе се вљуби во Дебора, вдовицата на Алекс. Хелена, вдовицата на Матеус, која ќе одлучи да застане место него за да најде добра работа за да го лечи своето болно дете, Хуго. И Робсон, далечен роднина на Олаво, кој го наследува целото богатство, но бескрупулозниот адвокат Жозе Енрике го измамува. На денот на венчавката на Гилерме и Жоана се појавува Соња. Таа и останатите четири души од летот Каркара преживеале и биле изгубени на остров. Тие се враќаат во животите на нивните роднини. Соња, посоветувана од Норма, ќе направи се за да ги земе децата, и да ја уништи Жоана и клиниката на Гилерме.
Објектив
Објектив (познат и како леќа) — оптичка леќа поточно збир од леќи кои се користат со камера за да се прават фотографии на објекти, на фотографски филм или на друг медиум способен за складирање на слика хемиски односно по електронски пат, сега најраспространет дигитален сензор.
Скоро и да нема разлика во користењето на објективите за фотографирање, видео снимање (филм), за телескоп, или микроскоп, иако деталите во изработката и конструкцијата се различни. Објективот може да биде фиксен за камерата или да се менува во зависност од потребата на корисникот.
Теорија на работа
Типичен ректалиниеарен објектив може да се спореди со подобрен pinhole „објектив“. Како што е прикажано pinhole „објективот“ e едноставно еден мал отвор кој ги блокира останатиот дел од зраците, односно селектира само еден зрак до секоја точка од филмот/сензорот. Pinhole објективот има голем број на органичувања.
Изградба
Објективите може да бидат направени и од голем број на елементи: Box Brownie's е само од еден елемент, па сè до повеќе од 20 во посложените зум објективи. Елементите може и самите да се состојат од подгрупа на леќи кои се фиксирани заедно.
Предниот дел е критичен за перформансите на целата изградба. Во сите нови објективи, површината е помината со тенок филм слој за намалување на абразија, одблесокот, површинската рефлексија и да се прилагоди балансот на бои.
Лазар Апостоловски
Животопис
Апостоловски е роден во 1886 година во гркоманско семејство во Жупанишча, Костурско. Се вклучил во редовите на Елиномакедонскиот комитет и зел учество во Борбата за Македонија. Во почетокот бил четник при костурскиот капетан Аристидис Маргаритис и како таков учествувал во нападот на Езерец. Подоцна станал самостоен капетан. По Илинденското востание заминал за Грција.
Во јули 1905 година како андарстки капетан зеднос со критјанинот Илијас Делијанакис се вратил во Македонија и кај селото Кондороби имал судир со Костандо Живков, војвода на Македонската револуционерна организација, а судири имал и со војводите Киријак Шкуртов, со Пандо Сидов кај Изглибе на 4 февруари 1908 година и со Наум Петров кај Мангила.
Раководителот на грчкиот комитет во Битола, огранок на Елиномакедонскиот комитет, Јон Драгумис му наредил да ликвидира двајца раководители на Македонската револуционерна организација во Жупанишча, Нако Писицов и Стерјо Довениотов во Мањак. Лазарос својата дејност ја продолжил и по Младотурската револуција. Во текот на Првата балканска војна зедно со капетанот Георгиос Макрис учествувал во спасувањето на Богатско. Во Љапчишта бил поставен на чело на еден одред од 300 души и учествувал во Битката кај Сачишта. Со својата чета учествувал во заземањето на Бигла и Горица (Корча).
Учествувал во грчките опреции во северен Епир во текот на 1916 година и во битката со Албанците кај Москополе на 16 октомври 1916 година.
Починал во 1920 г. во Истанбул.
Во 1960 година во Костур е подигната негова статуа, а една улица е именувана по него.
Мери Даке
Мери Ен-Шарлот Даке (родена 1973 година) — професор во групата Лунд Визија на Лундскиот универзитет во Шведска. Таа ја добила Иг Нобелова награда во 2013 година за нејзината работа на системот за навигација на прашинарот. Таа е исто така член на панел во шведското ТВ шоу Studio Natur, и била прогласена за најдобар научен комуникатор во Шведска за време на Гран при на Форскар во 2012 година.
Дивеч
Дивеч — животно ловено за храна или кое не е домашно животно (како срнешко). Дивечот се лови и од спорт.
Видовите и опсегот на животни кои се ловат како дивел се разликува во различните делови на светот. Тука, факторите на влијание се климата, животинскиот диверзитет, локалниот вкус и локално прифатениот став за тоа што може, а што не може законски да се лови. Понекогаш се прави разлика и помеѓу видовите на едно животно, како дива и домашна мисирка.
Дивеч по регион
Ве некои земји дивечот се класификува во зависност од потребната дозвола за негово ловење, како ситен дивеч и крупен дивеч. Во ситниот дивеч спаѓаат мали животни и птици, како што се зајакот, фазанот, гулабот, гуската и патката. Со дозволата за ситен дивеч можат да се ловат сите такви животни но е предмет на дневни и годишни бројчени ограничувања. Во крупниот дивеч спаѓаат животни како срна, мечка и лос и обично за секое животно треба посебна дозвола. Голем дивеч понекогаш значи исто што и крупен дивеч, но во други контексти значи, големи африкански цицачи (како слонот) кои се ловат главно за трофеј, а не за храна.
Австралија
Во Австралија како дивеч се лови:
Африка
Во Африка се ловат следниве животни:
Во Африка животните кои се ловат за крзно или иворит понекогаш се нарекуваат голем дивеч.
Обединето Кралство
Во Обединетото Кралство дивечот е дефиниран со закон. Такви животни се:
Елени кои се ловат во земјата се:
Други животни кои се ловат во Обединетото Кралство се:
Северна Америка
Во САД, Мексико и Канада, најчесто ловен крупен дивеч е еленот. На тој континент за дивеч се смета:
Хемиски елемент
Хемиски елемент — тип на атоми кои поседуваат ист атомски број — односно кои поседуваат ист број на протони во јадрото на атомот. Хемиските елементи, исто така, поседуваат и ист број на електрони во електронската обвивка.
Кабанас (Галиција)
Кабанас — општина во покраината Ла Коруња на автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 30.2 км2, население од 3,368 жители (2004) и густина од 111.52 /км2.
Космос-1677
Космос-1677 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 23 август 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 249.
Љубов Казарновскаја
Љубов Јуриевна Казарновскаја (Любо́вь Ю́рьевна Казарно́вская, роден на 18 јули 1956 година) е руски оперски сопрано која пее главни улоги во оперски куќи ширум светот. Таа, меѓу другите, има снимано за Дојче Грамофон, Филипс и Наксос Рекордс. Таа има свое музичко шоу на руската телевизија и неделна едночасовна радио програма „Вокалисимо“ на Радио Орпејх.
Биографија
Казарновскаја е родена во Москва и обучена е на Државниот музички колеџ Гнесин и Московскиот конзерваториум. Своето професионално деби го имаше во 1981 година како Татјана во Јуџин Онегин во оперскиот театар „Станиславски“. Откако ги отпеала главните улоги на тој театар, како и на Болшој театарот и Мариинскиот театар, таа дебитирала за меѓународно оперско работење во 1990 година на фестивалот во Салцбург. На почетокот на истата година таа го имала своето деби во САД како солист на сопран во изведбата на Симфонискиот оркестар во Бостон на ''Симфонијата бр. 14'' на Шостакович.
Помеѓу 1991 и 1992 година, Казарновскаја дебитирала во својата куќа во Кралската опера во Лондон, Виенската државна опера и Метрополитен опера во Њујорк. Нејзиното деби во Метрополитен опера било на 26 декември 1992 година како Татјана во Јуџин Онегин. Таа сезона ја отпеала улогата во три настапи и се вратила таму во сезоната 1994 кога ги отпеала Дездемона во Отело и Неда во Па Pачи.
Личен живот
Во 1989 година се омажила за оперскиот продуцент од Австрија Роберт Ростсик. Во 1993 година се родил нивниот син Андреј.
Тие се запознале кога Роберт дошил да ја слуша младата генерација руски пејачи. Казарновскаја тогаш работела во театарот Мариински во Санкт Петербург. Според неа, тоа не било љубов на прв поглед но тие започнале да комуницираат со голем интерес. Кога пејачот дошол на аудиција во Виена тие започнале романтична врска што довела до венчавка.
Сантјаго дел Естеро (покраина)
Сантјаго дел Естеро (Santiago del Estero) е покраина во Аргентина, сместена на северот од земјата. Се граничи со Салта, Чако, Санта Фе, Кордоба, Катамарка и Тукуман.
Административна поделба
Покраината е поделена на 27 департмани (departamentos).
Арнштат
Арнштат (нарекуван и Бахштат, „град на Бах“; Arnstadt или Bachstadt) — град и административно седиште на округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Градот се наоѓа во средишниот дел во Тирингија, сместен на реката Гера, околу 20 километри јужно од покраинскиот главен град Ерфурт.
Арнштат поседува многу добро обновено историско градско јадро со делумно зачуван градски бедем. Поради својата местоположба на северниот раб од Тириншката Шума градот го има прекарот „Портата на Тириншката Шума“. Помеѓу градот и автопатите 4 и 71 се наоѓа една од најголемите индустриски и стопански зони во Тирингија.