cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елизабета Унгарска
Вдовица
По смртта на Луис, неговиот брат Хенри (германски: Хајнрих) Распе, ја презеде регенцијата за време на малцинството на најстарото дете на Елизабета, Херман (1222-1241). По горчливите аргументи околу отстранувањето на нејзиниот мираз - конфликт во кој Конрад беше назначен за официјален бранител на нејзиниот случај од страна на папата Григориј IX - Елизабетаа замина од судот во Вартбург и се пресели во Марбург во Хесен. До 1888 година се верувало дека поради сведочењето на еден од слугите на Елизабета за време на процесот на канонизација, Елизабетаа била истерана од Вартбург во зима од 1227 година од страна на нејзиниот зет Хајнрих Распе, кој дејствувал како регент за нејзиниот син, тогаш само пет години. Околу 1888 година разни истражувачи (Боернер, Милке, Венк, Е. Мајкл итн.) Тврдеа дека Елизабета доброволно го напуштила Вартбург. Таа не можеше во замокот да ја следи командата на Конрад да јаде само храна добиена на начин кој сигурно бил исправен и правилен.
По смртта на нејзиниот сопруг, Елизабета направи свечена заклетва кон Конрад слична на онаа на една калуѓерка. Овие завети вклучуваат целибат, како и целосна послушност кон Конрад како нејзин исповедник и духовен режисер. Третманот на Конрад кон Елизабета беше крајно суров, и ја држеше до стандардите на однесување кои беа речиси невозможно да се сретнат. Меѓу казните за кои тој наводно наредил биле физички тепања; тој, исто така, наредил да ги испрати своите три деца. Нејзиниот залог за целибатот се покажа како пречка за политичките амбиции на нејзиното семејство. Елизабета беше повеќе или помалку заложник во Поттенштајн, замокот на нејзиниот вујко, епископот Еберт од Бамберг, во обид да ја натера да се премажи. Сепак, Елизабета брзо се држеше до нејзиниот завет, дури и се закануваше да го отсече сопствениот нос, така што никој немаше да ја најде доволно привлечна за да се ожени.
Второто дете на Елизабета, Софи од Тирингија (1224-1275), се омажи за Хенри II, војводата од Брабант, и беше предок на Landgraves of Hesse, бидејќи во војната за Тирингија наследство го освои Хесен за нејзиниот син Хајнрих I , наречен дете. Третото дете на Елизабета, Гертруда од Алтенберг (1227-1297), е родено неколку недели по смртта на нејзиниот татко; таа стана игуманија на манастирот на опатија Алтенберг, Хесен во близина на Вецлар. Елизабета изградила болница во Марбург за сиромашните и болните со пари од нејзиниот мираз, каде што таа и нејзините придружници се грижеле за нив. Нејзината официјална биографија, напишана како дел од процесот на канонизација, опишува како таа служеше на болните и продолжи да дава пари на сиромашните.
Доживеани чуда
Елизабета можеби е најдобро позната по нејзиното чудо на розите, во која се вели дека додека тајно ги земала лебовите на сиромашните, таа го сретнала нејзиниот сопруг Лудвиг на ловечка забава, која, со цел да ги смири сомневањата дека го украла богатството од замокот, ја замоли да открие што е скриено под нејзиниот наметка. Во тој момент, нејзината наметка паднала отворена и можело да се види визија за бели и црвени рози, што му покажало на Лудвиг дека Божјата заштитна рака била на работа.
Нејзиниот сопруг, според биографијата, никогаш не бил вознемирен од нејзината добротворна организација и секогаш го поддржувал. Во некои верзии на оваа приказна, тоа е нејзиниот брат по право, Хајнрих Распе, кој ја доведува во прашање. Таа е прва од многуте чуда што ги поврзуваат христијанските светители со рози и најчесто се претставени во иконографијата на светителот.
Распнатост во креветот
Друга приказна за Св Елизабетаа, исто така, пронајдена во Дитрих од Аполда Вита, раскажува како го положила лепрозниот Хелиас од Ајзенах во креветот што го дели со нејзиниот сопруг. Нејзината свекрва, која беше ужасна, веднаш му јави на Лудвиг по неговото враќање. Кога Лудвиг ја извади постелната облека во голема огорченост, во тој момент "Семоќниот Бог ги отвори очите на својата душа, и наместо лепрозен, ја виде ликот Христос распнат на креветот". Оваа приказна се појавува и во ораториумот на Франц Лист за Елизабета.
Смрт и наследство
Во 1231, Елизабетаа умрела во Марбург на возраст од дваесет и четири години.
Чуда после смртта и канонизација
Веднаш по смртта на Елизабета, биле пријавени чуда што се случиле на нејзиниот гроб во црквата во болницата, особено оние што се лекувале. На предлог на Конрад, и со папска команда, беа одржани испитувања на оние кои биле исцелени меѓу август 1232 и јануари 1235 година. Резултатите од овие испитувања беа дополнети со кратка вита на светецот и заедно со сведочењето на слугинките и придружниците на Елизабетаа (врзани во брошурата наречена Libellus de dictis quatuor ancillarum. Елизабета конфект ), се покажа како доволна причина за брза канонизација. Таа беше канонизирана од папата Григориј IX на 25 мај 1235 година.
Светилиштето на Елизабета стана еден од главните германски поклонички центри од 14 век и почетокот на 15 век. Во текот на 15 век, популарноста на култот на Св. Елизабета полека избледна, иако до одреден степен тоа беше ублажено со аристократска посветеност на Св. Елизабетаа, бидејќи преку својата ќерка Софија таа била предок на многу водечки аристократски германски семејства.
Папскиот бик кој ја прогласува за светец е изложен во Шатцкаммер од Deutschordenskirche во Виена, Австрија. Нејзиното тело било положено во величествено златно светилиште - кое денес може да се види - во Марбургската црква со нејзиното име. Но, триста години по нејзината смрт, еден од многуте потомци на Елизабета, Ландграфот Филип I "великодостојниот" на Хесен, водач на протестантската реформација и еден од најважните приврзаници на Мартин Лутер, ја нападна црквата во Марбург и побара таа Тевтонскиот ред ги предал коските на Елизабета, со цел да ги растера моштите и со тоа да стави крај на веќе падните аџии на Марбург. Филип ја одзеде крунисаната агатска чајка во која се одмори главата, но ја врати, откако беше затворен од Карло V, светиот римски цар.
Чашата потоа била ограбена од шведски трупи за време на Триесетгодишната војна и сега е изложена во Шведскиот историски музеј во Стокхолм. Нејзината черепа и некои нејзини коски може да се видат во виенскиот манастир со нејзиното име. Дел од нејзините мошти се чуваат во црквата на кармелитите во Брисел; друг во величествената капела на Ла Рош-Гујон, по Сена, а значителен дел во скапоцен храм е во изборната ризница на Хановер.
Здружението со францисканците
По нејзината смрт, Елизабетаа најчесто била поврзана со Третиот ред на Свети Францис, првенствено поставена гранка на францисканскиот ред, која помогнала да се пропагира нејзиниот култ. Без разлика дали таа некогаш всушност се приклучила на нарачката, неодамна основана во 1221 година, годината кога се оженила со Луис на четиринаесетгодишна возраст, не е докажана на задоволство на секого.
Мора да се има на ум иако Третиот ред беше таков нов развој во францисканското движење, дека во тој момент не беше воспоставен ниту еден официјален ритуал. Елизабетаа очигледно имаше церемонија на посветување во којашто ја прифати религиозната навика на Франциска во нејзиниот нов начин на живот, како што е наведено погоре.
Од нејзината поддршка на монасите испратени во Тирингија, таа му била позната на основачот, Свети Францис од Асиси, кој ја испратил личната порака на благослов непосредно пред неговата смрт во 1226 година. По нејзината канонизација таа била прогласена за светец-заштитник на Третиот ред на Свети Францис, чест што го дели со Сент Луис IX на Франција.
Уметност во уметноста и музиката
Свети Елизабета често е прикажан држејќи кошница со леб или друга храна или пијалак, карактеристична за нејзината посветеност на сиромашните и гладните.
Две од нејзините чуда беа од особен интерес за уметниците, "Чудото на розите" и "Распнување во креветот" (види под "Доживеани чуда").
Елизабета од Унгарија речиси сигурно беше инспирација за ликот Елизабета во операта на Рихард Вагнер Танхојзер.
Питер Јасенс составуваше музичка претстава ("Musikspiel") Елизабета фон Тиринген во 1984 година на либрето од Херман Шулце-Берндт.
Октомвриски прослави 2007
2007 година беше прогласена Елизабетаа Година во Марбург. Цела година се одржаа настани во врска со животот и делата на Елизабета, кои кулминираа на фестивалот во градот за да ја прослават 800-годишнината од нејзиното раѓање на 7 јули 2007 година. Во таа прилика дојдоа верници од целиот свет, кои завршија со посебна служба во црквата Елизабета таа вечер.
Новиот мјузикл заснован на животот на Елизабета, Елизабета - умрел Легенде еинер Хајлиген ( Елизабета - Легенда за светец ), во кој глуми Сабрина Векерлин како Елизабета, Армин Кан како Лудвиг и Крис Мареј како Конрад, премиерно прикажан во Ајзенах во 2007 година. Била изведена во Ајзенах и Марбург две години, а затворена во Ајзенах во јули 2009 година.
Целиот Трет орден на Свети Францис, и монасите и сестрите од Редовниот ред на Третиот ред и Секуларниот францискански поредок, се приклучија на оваа прослава преку двегодишна програма за проучување на нејзиниот живот. Ова беше спроведено низ целиот ред, низ целиот свет. Во текот на тој период имаше и религиозни церемонии. Едногодишното одбележување на стогодишнината, кое започна на нејзиниот денот во 2007 година, беше затворено на Генералното поглавје на Редот, што се одржа во Будимпешта во 2008 година. Њујоршкиот регион на Редот создаде филм од нејзиниот живот, продуциран од сестра на Редот, Лори Пипер.
Почести
Света Елизабетаа од Унгарија: во седмиот век од нејзината смрт, Унгарија издаде четири честитки во нејзината чест: на 21 април 1932 година; на 1 август 1944 бил издаден еден поштенски марки; на 16 јули 1938 година Чехословачка издаде печат во нејзина чест што ја покажува катедралата Св. Елисавета во Кошице.
Ауе
Ауе (Aue) — мал град во Германија на вливот на реката Шварцвасер во реката Мулде во Рудните Планини и има околу 18.000 жители. Ауе бил административно седиште на поранешниот округ Ауе-Шварценберг во Саксонија и дел од новиот округ Рудни Планини од август 2008 година. Припаѓа на Лигата на градови Зилберберг (Städtebund Silberberg).
Рударскиот град бил познат по неговиот бакар, титан и каолинит. Градот бил производствен центар за разни видови машини и прибор за јадење во Источна Германија, додека сега развива туризам, бидејќи Сребрениот пат (Silberstraße) поминува низ градот. Градот е познат и по фудбалскиот клуб ФК Ерцгебирге Ауе, кој играл во втората Бундеслига во 2003 и 2010 година.
Соседни заедници
Заедници со кои се граничи се Бад Шлема, Бернсбах, Бокау, Чорлау, градовите Лаутер, Лесниц и Шнеберг во округот Рудни Планини, како и градот Хартенштајн во Цвикау.
Клима
Просечна температура на воздухот во Ауе е 8,0 °C, а годишното ниво на врнежи е 790 mm.
Историја
Првото спомнување на градот било во 1219, кога бил именуван во документ како Bertoldus prepositus de Owa. Owa, подоцна исто така Awe или Aw се однесувало на ливада (иако Aue на германски всушност означува „поплавена низина“) на тековите на Шварцвасер и Цвикауер Мулде, каде се населиле првите жители, веднаш до малата опатија Целе, основана во 1173. Во 1479, почнало ископувањето на калај и сребро, доведувајќи до порастот на градот. Во 1526, Auerhammer (челичарница), подоцна наречена Eisenwerk, а сега е дел од Ауе, првпат е спомената во документите.
Во 1627, Ауе ги добил пазарните права од изборниот кнез на Саксонија Јохан Георг I за годишен пазар на Денот на Свети Вартоломеј (27 август), а во 1632 за втор, на Katharinenmarkt, на 25 ноември. Во 1635, Фајт Ханс Шнор ги основал првите работилници за сина боја во Саксонија во Нидерпфаненштил, сега исто така составен дел на Ауе. Од 1711 каолин бил испраќан до Мајсен за подготовка на порцелан. Од средината на 18. век, документите говорат дека Ауе е град. Во 1897, Целе бил припоен со Ауе, додека Алберода во 1929. Веќе од 1901, кралскиот Амтски суд бил одржуван во градот.
Едно од најстарите уметнички дела е на сликата на источниот ѕид на малиот манастир, која ги прикажува царот Фридрих I Барбароса, Богородица и епископот. Во 1930-тите, била преместена поради обнова, и сега се наоѓа во St.-Annen-Kapelle, близу катедралата во Фрајберг. Копија може да се најде во Friedenskirche Aue-Zelle („Мировната црква“).
Во текот на Втората светска војна, постоел подкамп на концентрациониот логор Флосенбирг.
Како и Шварценберг, градот останал неокупиран извесно време по Втората светска војна на крајот во 1945.
До 1994, градот бил административно седиште на округот Ауе. Со окружната реформа во Саксонија таа година, Ауе станал административно седиште на поранешниот округ Ауе-Шварценберг.
Од 1996 член е на Лигата на градови Зилберберг (Städtebund Silberberg), на која покрај Ауе, исто така припаѓаат Шнеберг, Шварценберг, Бад Шлема, Лаутер и Лесниц. Во ноември 2006, градоначалниците на Ауе, Лесниц, Шнеберг и Бад Шлема изразиле намера за спојување на нивните општини во еден обединет град Зилберберг.
Население
Развој на население (од 1960, на 31 декември):
1 29 октомври 2 31 август
Економија и инфраструктура
Градот има железничка станица на раскрсницата на линијата Цвикау-Шварценберг и е опслужуван од регионалните возови, управувани од Erzgebirgsbahn (подружница на Deutsche Bahn) помеѓу Цвикау и Јохангеоргенштат.
Грб
Градскиот грб прикажува два дрвени моста, еден преку друг, во златна боја на сина позадина со сребрена водена површина, секој мост со две мали знамиња на секоја страна.
Партнерства
Ауе има партнерства од 1990 со градот Золинген и од 30 ноември 2003 до чешкиот град Кадањ. Генган во Франција, е третиот партнер од 2011.
Љубица Петровска
Љубица Петровска ( во ) — македонска универзитетска професорка на Природно-математичкиот факултет во Скопје по предметот систематика и филогенија на нижите растенија.
Животопис
Докторирала во 1961 година во Скопје, под менторство на познатиот алголог Иво Певалек од Загреб. Била на специјализација во Белград и Загреб и на четиримесечен студиски престој во Ботаничкиот институт во Виена, кај еминентниот алголог Лотар Гајтлер. Има објавено голем број трудови од областа на алгологијата и е одличен познавач и монограф на групата модрозелени алги. Автор е на монографијата „Модрозелени алги (Cyanophyta) на Република Македонија“ (1997), во издание на МАНУ.
Матео Мусакио
Матео Пабло Мусакио (роден на 26 август 1990, во Росарио) — аргентински фудбалер, играч од одбраната на и на аргентинската репрезентација.
NGC 1913
NGC 1913 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1913 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m. NGC 1913 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 18 м 19,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 32' 12".
Други поделби
Проучување на NGC 1913 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9166.
Јулијанска нова година
Јулијанската нова година, (позната и како Стара нова година или православна нова година) — неформален традиционален празник, кој се прославува како почеток на Новата година според јулијанскиот календар. Во XX и XXI век, Старата нова година паѓа на 14 јануари според грегоријанскиот календар.
Ова традиционално датирање на Новата година понекогаш се нарекува „православно“ затоа што се враќа во времето кога властите во Русија и Источна Европа го користеле јулијанскиот календар, која сè уште е користена од некои јурисдикции на Православната црква. Литургиската година на Православната црква всушност започнува во септември.
Во Русија
Иако Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република официјално го усвои грегоријанскиот календар во 1918 година, Руската православна црква продолжила да го користи јулијанскиот календар. Новата година станала празник што го слават двата календари.
Како и во повеќето земји кои го користат грегоријанскиот календар, Новогодишниот ден во Русија е државен празник кој се слави на 1 јануари. На тој ден, вообичаена е радосна забава, огномет, развиени и често големи оброци и други свечености. Празникот е интересен бидејќи ги спојува световните традиции на донесување Нова Година со обичаите на христијанските православни Божиќни празници, како што е Коледе.
Новата година со јулијанскиот календар е сè уште неформално почитувана, и е широко уживана традицијата на прославување на доаѓањето на Нова година двапати: 1 јануари (Нова Нова година) и 14 јануари (Стара Нова година).
Спектрална класификација на астероидите
Спектрален тип или спектрална класа — видовна поделба на астероидите според нивниот оддавен спектар, боја, а понекогаш и светлоодбојност (албедо) и се во склад со површинскиот состав на астероидот. Кај помалите астероиди, разликата во составот на површината и внатрешноста е премногу слична за да се прави разлика, но големите тела како Церера и Веста имаат јасна внатрешна структура. Постојат повеќе типолошки системи за оваа поделба, како што се Толеновиот, SMASS и Бас-Демеовиот.
Јулијанска нова година
Во Русија
Обично не толку празнично како Новата Нова година, за многумина ова е носталгичен семеен празник кој го завршува новогодишниот празничен циклус (кој вклучува источен православен Божиќ на 7 јануари) со традиционални големи оброци, пеење и славеничко пиење.
Спектрална класификација на астероидите
Современи класификации
Денешната класификација ја отпочнале американските астрономи Кларк Чапман, Дејвид Морисон и Бен Целнер во 1975 г. со три категории: C за темни јаглеродни објекти, S за каменести (силикатни) објекти и U за останатите. Подоцна класификацијата е проширена и појаснета.
Јулијанска нова година
Во Србија
Старата нова година обично се нарекува Српска нова година, а понекогаш и Православна нова година и ретко Јулијанска нова година.
Спектрална класификација на астероидите
Современи класификации
Тековно постојат повеќе класификации, кои, иако се стремат да бидат складни една на друга, сепак ставаат некои астероиди во различни класи поради поинаквите критериуми во приодот. Двете најзастапени класификации се објаснети подолу:
Јулијанска нова година
Во Србија
Српската православна црква, со традиционално придржување кон Србија (вклучително и Косово), Босна и Херцеговина, Црна Гора и Хрватска, ги слави своите празници и празници според јулијанскиот календар.
Еден дел од населението ја слави Српската нова година на сличен начин како и Новата година на 1 јануари. Овој пат, обично еден концерт се организира пред Градското собрание или Националниот парламент (во Белград), додека огнометот го подготвува Српската православна црква и пука од црквата Свети Сава, каде што исто така се собираат луѓе. Други градови исто така организираат вакви прослави. Ресторани, клубови, кафулиња и хотели обично се целосно резервирани и организираат новогодишни прослави со храна и музика во живо.
Спектрална класификација на астероидите
Толенова класификација
Најкористената типологија во поново време е онаа на американскиот астроном Дејвид Толен, првпат предложена во 1984 г. Разработена е од широкопојасни спектри (помеѓу 0,31 и 1,06 μм) добиени во Осумбојниот преглед на астероиди или ЕКАС (Eight-Color Asteroid Survey, ECAS) направен во таа деценија, заедно со мерењата на албедото. Првичната разработка се заснова на податоците од 978 астероиди.
Спектрални типови
Во оваа шема се опфатени 14 типа поделени на три главни категории, но и некои споредни типови. Еве ги типовите со некои поголеми примери: и споредните класи:
Јулијанска нова година
Во Србија
Традиционално народно име за овој празник како дел од Дванаесет дена Божиќ е Мал Божиќ Некои семејства продолжуваат со обредите на српските божиќни традиции.
Во Македонија
Празникот во Македонија е познат како Стара нова година или како Василица (според Св. Василиј). Доцна на 13 јануари, луѓето се собираат надвор од своите куќи, во центарот на нивните населби каде што палат огромен оган и пијат и јадат заедно. Се пее традиционална македонска музика. За оние што остануваат дома, традиција е да јадат домашна пита со паричка внатре. Кој ја најде паричката во својот дел, се вели дека има среќа во текот на годината.
Спектрална класификација на астероидите
Мешани типови
Некои објекти имаат мешани ознаки (на пр. CG) кога имаат својства од разни типови.
Јулијанска нова година
Во Македонија
Македонците ширум светот, исто така, го слават празникот, особено во Австралија, Канада и САД, каде што приврзаници има и Македонската православна црква.
Други земји
Традицијата на Стара нова година се чува во Палестина, Јордан, Ерменија, Белорусија, Узбекистан, Босна и Херцеговина (претежно во Република Српска), Грузија, Азербејџан, Казахстан, Црна Гора, Молдавија, Украина (Маланка), Велс (како Хен Галан) и Швајцарија (како алтер Силвестер ). Во Шкотска, Старата нова година традиционално се одржува на 12 јануари. Во првата половина на 20 век, големи делови од шкотската галска заедница сè уште го празнувале празникот и денес, тој сè уште е обележан во Јужен Уист и Ерискај како Оидче Чалаиг и како „Оидче Чалаин“ во Гленфинан. Исто така во Шкотска, крајбрежниот град Бургхед во Морејшир го слави денот спроти Старата нова година со „Горењето на Клавите“ (The Burning o' the Clavie). И во оваа област Стара нова година е на 12 јануари.
Спектрална класификација на астероидите
Изменители
Толеновата класификација ги користи следниве знаци кои се придодаваат кон спектралниот тип:
Јулијанска нова година
Други земји
Берберите од Северна Африка (од Мароко до Либија) традиционално ја слават Новата година на „берберскиот календар“, кој е многу близу до јулијанскиот календар. Поради одредени грешки во календарот, „Новата година на Берберите“ во некои области се слави на 12-ти, наместо на 14 јануари. <sup class="noprint Inline-Template noprint noexcerpt Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to better sources. (December 2020)">подобро извор потребни  ] Истиот ден се слави во тамилските земји како Тај Понгал, кога Сонцето го завршува патувањето кон југ и започнува да се движи кон север.
Во уметноста
Старата новогодишна традиција се споменува во руската уметност; драматургот Михаил Рошчин напишал комедија-драма наречена „Стара нова година“ во 1973 година, која била прикажувана многу години. Тој исто така го претворил во сценарио за телевизиски филм од 1980 година, во кој имало музика од Сергеј Никитин и поетски стихови од Борис Пастернак. Филмот бил издаден од студиото „Мосфилм“.
Спектрална класификација на астероидите
Изменители
На пример, марсопреминувачот 1747 Рајт е од класата AU:, што значи дека е астероид од типот A, но со необичен и шумлив спектар.
SMASS
Оваа е понова типологија воведена од Шелте Џ. Бас и Ричард П. Бинцел во 2002 г. на основа на Спектроскопскиот преглед на мали астероиди од главниот појас или SMASS (Small Main-Belt Asteroid Spectroscopic Survey) кој опфаќа 1.447 астероиди. Прегледот дал спектри со многу повисока разделна моќ од ЕКАС и да утврди разни потесни спектарски особини, но во малку помал опсег (0,44 до 0,92 μм). SMASS не ги зема предвид албедата. Трудејќи се да се држат до Толеновата типологија поради овие разлики, стручњаците утврдиле 26 типа во три главни категории (C, S и X), како и помал број необични тела во споредни типови:
Значаен број мали астероиди спаѓаат во типовите Q, R и V, претставени само со едно тело во Толеновиот систем. Во оваа шема SMASS, Бас и Бинцел на секој астероид му задаваат само еден тип (т.е. нема мешани).
Неколку околуземски тела имаат спектри кои значително се разликуваат од сите класи по SMASS. Ова се должи на тоа што тие се многу помали од оние во астероидниот појас и затоа веројатно имаат помлади и помалку видоизменети површини, или пак минералниот состав им е помалку разновиден.
Бојни показатели
Во еден фотометрички систем, сјајноста на еден објект се изразува преку збир различни брановодолжински филтри (пропусни појаси). Во фотометричкиот систем UBV (ултравиолетова, сина, видлива), се применуваат три филтри:
При набљудување, сјајноста на објектот се мери двапати со различни филтри. Добиената разлика во величина се нарекува боен показател. Најчесто се користат показателите U–B и B–V. Покрај нив, се користи и показателот R–I, каде „R“ значи „црвена“, а „I“ значи „инфрацрвена“.
Ако (Израел)
'''Ако— град во Израел.
Историја
Градoт се споменува во Библијата. Македонскиот војсководец Александар Македонски го освоил Ако во 332 година п.н.е.. За време на владеењето на Птоломеј II, градот претставувал важно меѓународно пристаниште и порта на патот кон Израел. Во 638 година, градот попаднал под власта на Арабјаните, а во 1104 година под крстоносците, додека во 1187 година бил освоен од Саладин. По пропаѓањето на Ерусалимското Кралство, а со тоа и потпаѓањето на Ерусалим под муслиманска власт во 1244 година, Ако останал еден од последните градови кои останале под власта на крстоносците.
За време на крстоносните војни, Ако имал стратегиско значење и станал главен град на Крстоносното Кралство. тогаш, во градот се доселиле Темпларите - монашки воен ред кој ги бранел верниците од Европа кои патувале низ Светата земја. Во Ако, Темпларите изградиле тврдина која била поврзана со пристаништето со тунел долг 350 метри. Во 1191 година, Хоспиталерите, монашки воен ред кој ги заштитувал болните луѓе во Светата земја, го преместиле седиштето од Ерусалим во Ако каде останале до 1291 година. Нивната тврдина се состоела од повеќе делови: Централен простор на отворено, со површина од 1.200 квадратни метри; Сала на витезите; Северна сала - систем од шест големи сали со заоблени сводови; Сала на садоците за шеќер, која служела како складиште на шеќерот што се произведувал во времето на крстоносците; Централен одвод - систем на три ката кој служел како јавни тоалети; Сала со столбови, која веројатно служела како просторија за јадење; Сала со 15 идентични заоблени сводови, со површина од 1.300 квадратни метри; Северната улица - улицата што поминувала низ квартот на Хоспиталерите; Убавата сала; Сала на затворениците - простор во кој се чувале окованите затвореници.
Во 1517 година, Ако бил вклучен во Османлиското Царство на Селим Први. Во XVIII век, градот одново започнал да се развива. Во 1799 година, градот бил под опсада на Наполеон Бонапарт во траење од 61 ден. За време на Арапското востание во текот на 1936-1939 година, Евреите побегнале од градот во кој повторно се вратиле дури по завршувањето на војната за независност на Израел. На 17 мај 1948 година, градот бил заземан од Хагана (еврејска паравоена формација).
Географија
Координати : 32°55′34″  35°5′2″. Градот е објавен од страна на УНЕСКО за светско културно наследство.
Население
Градот во денешно време има 45 000 жители.
Религија
Во градот, покрај доминантното еврејско, живеат голем број на Арапи, претежно во стариот град.
Туристички знаменитости
Најважните туристички знаменитости во Ако се:
NGC 6339
NGC 6339 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6339 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 6339 има привидни димензии од 2,9' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 17 м 6,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 50' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 6339 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60003. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 81; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3077. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1135.
Соларис
За филмот
Соларис е медитативна психодрама која се одигрува на вселенска станица во орбитата на планетата „Соларис“. Филмот се одликува со комплексност и бавност, па понекогаш е споредуван и со западните научно-фантастични филмови коишто се одликуваат со посебни ефекти и претставување на иднината во замислена верзија. Филмот бил одлично прифатен од критичарите и се смета за едно од најдобрите остварувања на Тарковски, а воедно и за еден од најдобрите филмови на сите времиња. Филмот е добитник на специјална награда од жирито на Канскиот филмски фестивал, како и на наградата „FIPRESCI“, а бил номиниран за наградата „Златна палма“. Својата премиера, филмот ја има доживеано на 13 мај 1972 година, на Канскиот филмски фестивал, додека во Советскиот Сојуз тоа се случило на 5 февруари 1973 година. Филмот трае 165 минути, а е снимен со буџет од околу милион рубљи. Во 2002 година била снимена преработка на овој филм, во режија на Стивен Содерберг.
Содржина
Космонаутот Крис Келвин (го игра Банионис) е испратен на меѓународната вселенска станица, која што се наоѓа на планетата Соларис каде веќе неколку децении се спроведуваат истражувања на необичната активност на тамошниот интелигентен океан. Неговата задача е да ги испита соминтелните настани кои се случуваат во базата и да донесе одлука за нејзино затворање или за бомбардирање на океанот со радиоактивни бранови.
Кога пристигнува на Соларис, Келвин ја наоѓа вселенската станица во безредие, а еден од тројцата космонаути извршил самоубиство. Преостанатите двајца научници, д-р Снаут (го игра Јарвет) и д-р Сарториус (го игра Солоницин), го предупредуваат Келвин дека е можно да му се појават необични привиденија. Уморен од патот, тој заспива, но кога се буди, во собата се појавува неговата поранешна девојка Хари (ја игра Бондарчук), која извршила самоубиство откако тој ја напуштил.
Тогаш, двајцата колеги на Келвин му предлагаат да извршат експеримент на тој начин што на океанот ќе му го испратат неговиот енцефалограм. И навистина, експериментот дава резултати, бидејќи активноста на океанот се менува, а девојката исчезнува. Но, тоа го унесреќува Келвин, зашто тој се вљубува во девојката и повеќе не сака да живее без неа, така што одбива да се врати на Земјата.
Список на градови во Шпанија
Кралството Шпанија спаѓа во најголемите и најбројните држави во Европа, па и шпанските градови се важни за континентот. Така, главниот град на Шпанија, Мадрид според бројот на жители на потесното подрачје е трет во целата Европска унија (после Лондон и Берлин, а пред Рим и Париз), додека Барселона според некои показатели е најголем град во Европската унија без статус на главен град.
Шпанија ја карактеризира и висок степен на урбанизација, посебно во подрачјата на поголемите градови (Мадрид, Барселона), додека пространите подрачја, посебно во внатрешноста (средишната и многу сушна висорамнина Мезета), е скоро празна и без значајни градови.
Називи за град
Во Шпанија постојат четири службени јазици - шпански, каталонски, баскиски и галициски. Затоа постојат и четири официјални називи за град:
Градски подрaчја
Како и во повеќето држави и во Шпанија многу градови ги надминале своите управни подрачја и создале бројни предградија. Ова посебно е важно во случајот со Мадрид и Барселона.
'''10 најголеми градски подрачја во Шпанија во 2007 г. (според ЕСПОН):'''
Список на градови со преку 100 илјади жители
Пописот на градовите е направен според податоците за 2009 г.
Стефан Козлов
Стефан Козлов  — американски професионален тенисер со македонско потекло. Тој е син на родители Македонци, а неговиот татко Андреј е тениски тренер.
Во 2013 година, Козлов дебитирал на светската турнеја на АТП со вајлдкарта во Њупорт на 15-годишна возраст. Тој стигнал до две финалиња на јуниорски гренд слемови во 2014 година и ја завршил годината на третото место на ИТФ јуниорското комбинирано рангирање.
Јуниорска кариера
Во 2014 година, Козлов стигнал до две јуниорски гранслем финалиња, каде што загубил од Александар Зверев на Австралија Опен и од Ноа Рубин на Вимблдон. Овој успех го довел до високото 2 место во јуниорско рангирање. Козлов се натпреварувал и на Државното првенство до 18 години, завршувајќи на третото место на турнирот во сингл и освојувајќи го турнирот во двојки со Ноа Рубин. Со оваа победа тие добиле вајлд-карта во главниот ждреб на УС Опен 2014 година. Ја завршил годината со победа на јуниорскиот турнир Оринџ боул.
Во 2015 година, Козлов стигнал до финалето на Државното првенство за играчи до 18 години, каде што загуби од Френсис Тиафо во пет сета.
Почетоци
Козлов го направи дебитирал на АТП светската турнеја со вајлд-карта на турнирот во Њупорт во 2013 година и загубил во првото коло. На 16-годишна возраст, првпат победил играч од Топ 100 играчи, Тим Смичек, стигнал до своето прво финале на АТП Челинџер во Сакраменто, каде што загубил од Сем Квери. Исто така стигнал до седум финалиња на ИТФ фјучерси во кариерата и победил на четири од нив.
2016: Прва победа на АТП и четвртфинале и титула на Челинџер
Во април, Козлов стигнал до финалето на Отвореното првенство во Гвадалупе. Во јуни, тој го освоил својот прв натпревар на ниво на АТП во кариерата со вајлд-карта на првенството на трева во Росмален во Ден Бош. Стигнал до своето прво четвртфинале во кариерата победувајќи го Стив Џонсон во второто коло. Кон крајот на сезоната, Козлов стигнал до второто финале на Челинџер таа година во Суџоу. Победил на својот прв Челинџер настап во Колумбус.
Сингл
Тековно до Делреј Бич опен 2022
Доплеров ефект
Доплеров ефект е промената на честотата на бран во однос на набљудувач кој е во движење во однос на изворот на бранот. Именуван е по австрискиот физичар Кристијан Доплер, кој го има опишано овој феномен во 1842 година.
Чест пример за доплеров ефект е промената на висината на звукот на сирена од возило кое се приближува и оддалечува од набљудувач. Споредена со емитуваната честота, приемната честота е поголема при приближување, иста во моментот на минување и помала кога се оддалачува.
Причина за доплеровиот ефект е тоа кога изворот на брановите се движи кон набљудувачот, секој нареден бранов срт е емитуван од позиција поблиска до набљудувачот отколку до сртот на претходниот бран. Поради тоа, на секој нареден бран му треба помалку време да стигне до набљудувачот отколку претходниот бран. Оттука, времето на пристигнување помеѓу последователни бранови сртови е намалена, предизвикувајќи зголемување на честотата. Додека брановите се движат, растојанието помеѓу последователните бранови се намалува, па брановите „се згуснуваат“. Од друга страна, ако изворот на бранови се оддалечува од набудувачот, секој бран се емитува од позиција подалеку од набудувачот во однос на претходниот бран, така што времето на пристигнување помеѓу последователните бранови се зголемува, намалувајќи ја честотата. Растојанието помеѓу последователните бранови се зголемува, па брановите стануваат „поразредени“.
За бранови кои се шират низ медиум, како звучни бранови, брзината на набљудувачот и на изворот се релативни на медиумот во кој брановите се прененесуваат. Целосниот доплеров ефект може да резултира оддвињељети на изворот, движењето на набљудувачот, или движењето на медиумот. Секој од овие ефекти е анализиран посебно. За бренови кои немаат потреба од медиум, како електромагнетните или гравитационите бранови, треба да се разгледа само релативната разлика во брзината помеѓу набљудувачот и изворот, што доведува до релативистичкиот доплеров ефект.
Општо
Во класичната физика, кадешто брзините на изворот и на примачот во однос на медиумот се помали од брзината на брановите во медиумот, поврзаноста помеѓу приемната честота f и емитуваната честота f_\text{0} е прикажана со:
Забележете дека овој сооднос ја предвидува дека честотата ќе се намали ако изворот или примачот се оддалечуваат еден од друг.
Аналогно, под претпоставка дека изворот директно се приближува или оддалечува од набљудувачот:
Ако изворот се приближува до набљудувачот под агол (но сè уште со константна брзина), приемната честота која е првично слушната е повисока од таа емитувана од изворот. Потоа, приемната честота се намалува монотоно како што изворот се приближува до набљудувачот, иста е кога доаѓа од насока нормална на патеката на движење и продолжува да се намалува монотоно како што изворот се оддалечува од набљудувачот. Кога набљудувачот е многу блиску до патеката на изворот, транзицијата од висока до ниска честота е моментална. Кога набљудувачот е далеку од патеката на изворот, транзицијата од висока до ниска честота е постепена.
Ако брзините and  се мали во оснос на брзината на бранот, односот помеѓу приемната честота f и емитуваната честота f_\text{0} е приближна
го делиме со c
Бидејќи можеме да ја замениме геометриската прогресија:
Јулија Самојлова
Јулија Самојлова (Юлия Олеговна Самойлова; родена на ) — руска пејачка и композиторка. Во 2017 ѝ бил забранет влез во Украина на три години бидејќи го прекршила украинскиот закон со тоа што нелегално влегла на Крим во 2015, област која била анектирана од Русија во 2014. Поради изречената забрана Русија го откажала настапот на Евровизија 2017, каде требало да ја претставува Самојлова.
Музичка кариера
Во 2013 Самојлова завршила како второпласирана во третата сезона на музичко натпреварување Фактор А, руската верзија на Х Фактор. Следната година настапила на церемонијата за отворање на зимските параолимписки игри во Сочи.
На 12 март 2017 Самојлова била избрана да ја претставува Русија на Евровизија 2017 која се одржала во главниот украински град Киев со песната „Flame is Burning“. На 13 март украинската служба за безбедност објавила дека на Самојлова може да ѝ биде забранет влез во Украина поради нејзината посета на Крим во 2015, територија која била припоена кон Русија. Според украинскиот закон, влегување во Крим преку руска граница било недозволено. Самојлова потврдила дека пеела во Крим во 2015. На 22 март службите за безбедност од Украина ѝ издале тригодишна забрана за влез во Украина поради прекршување на законот во 2015.
Рускиот радиодифузен сервис на 13 април објавил дека го откажува настапот во Киев, што значело дека Самојлова нема да учествува на Евровизија 2017. Претходно било објавено дека ако Самојлова не настапи во 2017, таа повторно ќе добие шанса да ја претставува Русија во 2018.
510 п.н.е.
510 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 510. година пред новата ера, 510. од првиот милениум п.н.е., 10. од 6 век п.н.е. и прва од 510-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 510 година се протега во 2126 и 2127, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2186 и 2187 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 33. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1166 и 1165 исламска година пред хиџра.
510 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 510. година пред новата ера, 510. од првиот милениум п.н.е., 10. од 6 век п.н.е. и прва од 510-тите п.н.е.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4998 и 4999 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4240 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3250 и 3251 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 243.
Pemphredoninae
Потсемејството Pempredoninae, е голема група во семејството на оси Crabronidae, со над 1000 видови. Во минатото, ова потсемејство било сметано за семејство. Во некои поскори филогенетски анализи, една од подплемињата во оваа група била забележана како сестринската на натсемејството Apoidea, и била именувана семејство Ammoplanidae заедно со Pemphredonidae и Psenidae за семејствата да останат монофилетични.
Под-семејството се состои од солитарни, паразитоидни оси, од кои секој род има свои посебни и постојани преференции на плен.Возрасните женски единки копаат тунели во земјата или во растителни материјал за гнездо.
Како и со сите други оси од фамилијата Sphecidae, ларвите се месојадни; женките ловат плен на кој ги положуваат своите јајца, масовно обезбедувајќи храна за ларвите по нивно раѓање од јајцето со парализиран жив плен.
Поделби
Во повеќето класификации, Pemphredoninae се поделени на четири племиња: Entomosericini, Odontosphecini, Psenini, и Pemphredonini; од кои последниот досега има најголем број видови. Примарната разлика помеѓу Psenini и Pemphredonini е дека Psenini имаат преткрило со три субмаргинални ќелии, додека Pemphredonini никогаш немале повеќе од две подмаргинални ќелии. Неодамнешните класификации го третираат Psenidae (влучувајќи ги Odontosphecini) како друга, сестринска фамилија на новата фамилија Ammoplanidae, додека Pemphredonidae (освен Ammoplanina) се смета за сестринска на Philanthidae.
Фосили
Две фосилизирани оси од Велд Клеј.
NGC 3989
NGC 3989 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3989 се споменува и како MCG 4-28-100, CGCG 127-111, KUG 1154+255.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3989 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3989 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 3989 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37599. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1985. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Отоманска Босна и Херцеговина
Историјата на Босна и Херцеговина во рамките на Османлиското Царство го опфаќа периодот од 1463 до 1878 година.
Пропаѓање на Босанското Кралство
По освојувањето на Србија, Османлиите продолжиле кон Босна. Првите напади започнале во 1384 година. Во 1392, Османлиите го зазеле Скопје и го основале Скопскиот санџак, главниот град на српската империја помеѓу 1346-1371. Новоосвоените територии во Босна биле управувани од страна на Скопскиот санџак.
По смртта на кралот Твртко I во 1391 Босанското Кралство започнало да се распаѓа. Во 1410-тите, локалните благородници Хрвоје Вукчиќ, Сандал Храниќ и Павле Раденовиќ контролирале големи делови од територијата на Твртко. Во 1413 Хрвоје Вукчиќ и Сандал Храниќ влегле во конфликт. Хрвоје Вукчиќ стапил во сојуз со Османлиите. Османлиите издвојувале голема победа во август 1415 година во близина на Добој. По оваа победа Сандал Храниќ кој го контролирал источниот дел од Херцеговина, станал османлиски вазал.
Босанскиот крал Твртко II морал да плаќа годишен данок од 1437 година. Бидејќи касата била празна, босанскиот крал морал да отстапи неколку тврдини на источниот дел од земјата. Во тој период започнала исламизацијата на Босна. Во 1443 на босанскиот престол застанал Стефан Томаш кој ги сопрел даноците кон Османлиите бидејќи се надевал на папската помош и Матеј Корвин, кралот на Унгарија. Но во 1463 година султанот Мехмед II извршил инвазија во Босна со 150,000 војници. Кога султанот пристигнал во Босна, кралот побегнал во Јајце каде бил погубен.
Градот Бобовац паднал на 19 мај 1463 година а по ова паднале Јајце и Клуч. Според некои податоци, околу 100.000 христијани биле одведени кон источните земји, а околу 30,000 станале јаничари. Херцеговина под османлиска власт паднала во 1482 година.
Исламизација
Бројот на христијанското население во Босна и Херцеговина значително се намалил. Дел од населението побегнало кон Унгарија и Австрија, а дел го прифатила исламот. Во 1524 година се случил еден од најголемите прогони на христијанското население. Според податоците, околу 150,000 христијани го прифатиле исламот. Во 1528 година биле освоени Јајце и Бања Лука, а самата христијанска територија се намалила на 37,000 квадратни метри.