cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1827
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1827 година се протега во 4463 и 4464, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4523 и 4524 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2370. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1242 и 1243 исламска година.
1822
1822 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1822 година од новата ера, 822. од вториот милениум, 22. од XIX век и трета од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7330 и 7331 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6572 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5582 и 5583 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2575.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1822 година се протега во 4458 и 4459, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4518 и 4519 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2365. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1237 и 1238 исламска година.
Севасти Калиспери
Севасти Калиспери (Σεβαστή Καλλισπέρη; 1858-1953) била првата жена од Грција која се стекнала со универзитетска диплома. Последователно, таа била првата жена од Грција која одбранила докторски труд и која била обучена на универзитет пред да стане учителка. Секогаш поборник за образованието на жените, таа пишувала написи во журнали и списанија, а предлагала и закони до грчкиот парламент за образовни реформи. Како училишен инспектор, таа патувала низ Грција и направила продолжено патување низ САД со цел да ги проучи нивните образовни системи.
Ран живот
Севасти Калиспери била родена во 1858 година во Атина во семејството на Николас и Мариго Калиспери. Нејзиниот татко, по потекло од Калимнос, бил офицер во Грчката војна за независност и по формирањето на модерната грчка држава имал неколку истакнати позиции, вклучително и инспектор на јавните училишта на Самос (1830), каде што основал неколку основни училишта; судија на Атина (1844); и префект на Месенија (1855). Двојката имале три деца и биле верни поддржувачи на образованието. Братот на Калиспери, Џорџ, исто така станал војник, а подоцна служел во Грчко-турската војна во 1897 година.
Калиспери била запишана во Хилското училиште за девојчиња, високо ценето приватно училиште за девојки. Во тоа време, ставот на грчката влада била дека девојчињата не треба да се образуваат и дека државните училишта биле отворени само за машки ученици. Малиот број приватни училишта кои постоеле обезбедувале курсеви наменети да ги научат девојчињата како да управуваат со домот и да бидат сопруги и мајки. Доколку посетувале приватно средно училиште, женските курсеви имале пократко времетраење од наставата во државните средни училишта за момчиња и по завршувањето добивале диплома која не ги исполнувала условите на диплома која овозможува студирање во универзитет. Издадената диплома им дозволувала на жените да учествуваат само во социјална работа и да бидат наставнички.
Откако дипломирала од Хил, Калиспери добила приватно туторство за да се осигура дека нејзината школска подготовка е еквивалентна на обуката на машките студенти. Во 1884 година, таа се пријавила на конкурс за влез во Атинскиот универзитет, кој иако не го поддржувал високото образование за жени, на Калиспери ѝ дозволил да го полага приемниот испит за филозофија. Испитот го спровеле десет професори од универзитетот. По положувањето на испитот, Министерството за образование одбило да ги потврди потписите на инструкторите кои го спровеле, со што одбил да ѝ дозволи на Калиспери да студира на универзитетот. По поднесена жалба, градоначалникот на Атина ги потврдил потписите и ѝ издал диплома за државно средно образование, но сепак не ѝ било дозволено да студира на универзитетот. Таа аплицирала за стипендија за да го продолжи своето образование во странство, но владата немала средства со кои би го исполнила барањето. Во 1885 година, нејзиниот татко се согласил да ја испрати во Сорбона во Париз.
Слави Ќучуков
Слави Кучуков (на англиски: Slavi Kutchoukov) е бизнисмен и претприемач во индустријата за недвижнини и мода, основач и извршен директор на Slavi.io. Неговото богатство е 300 милиони долари.
Севасти Калиспери
Ран живот
Пристигнувајќи во Париз, Калиспери морала да помине уште еден преглед и потоа била примена на катедрата за филозофија. Таа дипломирала во 1891 година, со докторат, и станала првата Гркинка која стекнала универзитетска диплома. Дипломирала со почести во нејзината генерација од 139 студенти, во која била единствената жена. По завршувањето на нејзините студии, Калиспери реализирала практикантска работа во училиштата во Севр и Кембриџ, пред да се врати во Грција.
Слави Ќучуков
Биографија
Слави Ќучуков е роден на 15 февруари 1975 година во Бугарија.
Од 1994 до 1999 година, Слави ја започна својата кариера во Гаспром, во одделот за транспорт и складирање (транспорт).
Севасти Калиспери
Кариера
Во 1906 година, таа била испратена од грчката влада како делегат на тригодишната конвенција на Светската женска христијанска трезна унија во Бостон. Дел од нејзиното време во Соединетите Американски Држави требала да го помине оценувајќи ги јавните училишта во Бостон, Филаделфија и Њујорк и преземајќи идеи кои би можеле да се применат во Грција. Таа останала во САД пет години, посетувајќи ги грчките заедници во Охајо, Колорадо и Јута за да ги студира земјоделските трговски училишта, пред да се врати во Вашингтон за да присуствува на Мајкиниот конгрес во 1908 година. Враќајќи се во Грција, Калиспери пишувала и објавувала разни написи и подготвувала закони за подобрување на образовниот систем во Грција. Покрај нејзините повици за подобрување на образованието, таа пишувала и анализи на старогрчката литература, преведувала странски драми, пишувала поезија и ги објавувала своите мемоари.
Слави Ќучуков
Биографија
Од 1999 до 2006 година, Слави Ќучуков ја основал и раководел компанијата „Soft Auto“, специјализирана за меѓународен транспорт.
Севасти Калиспери
Смрт и наследство
Калиспери починала во 1953 година во нејзиниот дом во Атина. Помеѓу 1907 и 1919 година, Калиспери и нејзиниот брат Џорџ купиле 4 соседни парцели во Атина на кои изградиле неколку згради, почнувајќи со неокласична куќа чија градба започната во 1911 година. По смртта на Калиспери, таа го оставила домот на грчката влада со надеж дека таа ќе формира фондација за помош на образованието на девојчињата. Владата никогаш не ја создала фондацијата и имотот бил напуштен неколку децении, сè додека не бил преземен од Халандриското училиште за девојчиња. Подоцна имотот преминал во сопственост на општината Халандри и во 2010 година започнал процес имотот да биде прогласен за заштитен споменик. Статусот на заштитен споменик конечно бил одобрен во 2012 година.
Слави Ќучуков
Биографија
Од 2015 до 2018 година бил директор на SK Excel Construction Ltd.
Севасти Калиспери
Цитати
<references group="" responsive="0">
Слави Ќучуков
Биографија
Тој е основач и директор на голем број компании за недвижнини, како што се Didivail Ltd, SBK Building Ltd, Fierce Universe Ltd, DKP Drylining Ltd, TIM'S Drylining Ltd, Slavi Development Corp, Star Invest.
Од 2017 година, Слави Кјучуков се заинтересира за криптовалутни средства, а во 2021 година, претприемачот го основа Slavi.io, платформа за криптовалути со повеќе синџири и првата се-во-едно SuperDApp.
Во февруари 2022 година, Слави го основаше Клубот за богати теди (RTC) за NFT на Slavi.io. RTC е колекција од 9999 Rich Teddy NFT базирани на паметниот синџир на Binance.
Во мај 2022 година, Слави Кјучуков ја претстави финансиската платформа Slavi.io, а особено иновативниот крипто-банкомат на „High End Congress of Economic Diplomacy“ во Монако. За прототипот, Слави беше награден со трофејот „Висок конгрес за економска дипломатија“ и беше одликуван со „Меѓународните награди за успех“ на Форбс Монако.
Слави е основач и спонзор на г-ѓа Универзум во Египет.
Одморот
Празникот е романтична комедија од 2006 година, напишан, продуциран и режиран од Ненси Мејерс. Копродуциран од Брус А. Блок, снимен е и во Калифорнија и во Англија, а главните улоги ги имаат Кејт Винслет и Камерон Дијаз како Ајрис и Аманда, две вљубени жени од спротивните страни на Атлантскиот Океан, кои организираат да си ги разменат домовите за да избегаат од срцепаратество за време на Божиќ и празнична сезона. Џуд Ло и Џек Блек се избрани како главни луѓе на филмот Греам и Мајлс, а Ели Валах, Шенин Сосамон, Едвард Барнс и Руфус Севел ги играа клучните споредни улоги.
The Holiday е премиерно прикажан во Њујорк на 29 ноември 2006 година, пред да биде театрално прикажан во кино во Обединетото Кралство и САД на 8 декември 2006 година. Филмот бил презентиран од Columbia Pictures во Северна Америка и од Universal Pictures во странство. Заработил над 205 милиони долари ширум светот наспроти буџет од 85 милиони долари. Филмот добил разновидни коментари, при што бил пофален за неговиот визуелен дизајн и изведбите на актерите од страна на критичарите критичарите иако заплетот бил сметан за предвидлив.
Заплет
Ајрис Симпкинс, новинарка во лондонскиот „Дневен Весник“, сè уште била лудо вљубена во нејзиниот поранешен, Џаспер Блум, и покрај фактот дека тој ја изневерил и бил емоционално нестабилен. Уништена кога открила дека се верил, таа решила да побегне за празниците.
Аманда Вудс, продуцентка на филмски трејлери во Лос Анџелес, раскинала со нејзиниот дечко филмски композитор, Итан, откако тој признал дека ја изневерил. Налетувајќи на списокот на Ајрис на нејзината куќа на веб-страница за размена на домови, таа и испратила порака. Тие се согласиле да си ги сменат домовите на две недели почнувајќи од следниот ден.
Ајрис среќно се сместила во големата куќа на Аманда, но одлучила дека згрешила и одлучила да се врати дома следниот ден. Таа ноќ, згодниот брат на Ајрис, уредник на книги, Греам, наминал по премногу пиење во локалниот паб, барајќи да ја помине ноќта. Аманда се согласила и откако поразговарале Греам неочекувано ја бакнал во усните; таа предложила да имаат секс бидејќи не очекувала да го види никогаш повеќе. Следното утро, и покрај тоа што уживале во времето заедно, тие тргнале по својот пат. Таа вечер, Греам се сретнал со пријателите во пабот на вечера, како што и спомнал на Аманда, и ја здогледал Аманда, која одлучила да остане.
Ајрис го запознала Артур Абот, постар сосед на Аманда и сценарист добитник на Оскар од Златното време на филмот. За време на вечерата, Ајрис му кажала за нејзините проблеми со Џаспер. Тој и дал долга листа на филмови со силни женски ликови за да гледа и за да може да стане „главна дама на сопствениот живот“.
Ајрис го убедила Артур да биде главен говорник на галата на Еснафот на писатели на Западна Америка и вежбала со него за да може да оди на сцената без својот шетач. Таа, исто така, се спријателила со Мајлс, колега на Итан, кој се забавувал со амбициозната актерка Меги. Додека во видео продавница барал еден од филмовите на списокот на Артур, тој ја начекал Меги со друг маж. Ајрис објаснила за нејзините проблеми со Џаспер, и тие вечерале заедно за да си го подигнат духот на Бадник.
Аманда му се отворила на Греам, велејќи му дека не плачела откако нејзините родители се развеле кога таа била 15 години. Изненадувајќи го во неговата куќа, таа дознала дека тој е вдовец со две мали ќерки. Тој ги чувал своите ќерки во тајност затоа што делењето на неговиот живот му помoгнало да се справи со огромната одговорност да биде самохран работен татко и не сакал да внесе жена во животот на девојчињата, освен ако врската дефинитивно нема иднина. Тие почнале да мислат дека нивната врска е покомплицирана отколку што можат да се справат.
На денот на галата на сценаристот, Меги сакала да го придобие Мајлс, но тој одбил. Џаспер ја изненадил Ајрис појавувајќи се кај Аманда, но по примерот на жените од филмовите на Артур, таа го избркала. На галата, Артур излегол сам на сцената, а Мајлс ја замолил Ајрис да излезат на дејт за новогодишната ноќ. Таа се согласила и го бакнала.
Во меѓувреме, Греам и кажал на Аманда дека ја засакал, и додека таа кажала дека не го чувствува истото, тие се согласуваат да се обидат да направат врската на далечина да им успее. Додека се упатувала кон аеродромот, Аманда се расплачила. Таа истрчала назад во колибата и таа и Греам правеле планови да ја поминат новогодишната ноќ заедно со неговите ќерки.
На новогодишната ноќ, Ајрис, Аманда, Мајлс и Греам со своите ќерки среќно славејќи во куќата на Греам.
Билјана Србљановиќ
Билјана Србљановиќ (15 октомври 1970 година) е српски драматург и универзитетски професор.
Таа има напишано единаесет театарски претстави и сценарио за телевизиската серија Отворена врата што се емитуваше на Радио телевизија на Србија во средината на 1990-тите. Нејзините драми се поставени во околу 50 земји. Србљановиќ е исто така вонреден предавач на Факултетот за драмски уметности на Универзитетот за уметности (ФДУ) во Белград. На 1 декември 1999 година, таа станала првата негерманска писателка која ја добила наградата. Добитничка е на различни театарски награди во Србија, вклучувајќи ја и, , , статуетка на Јоаким Вујиќ и. Понатаму, таа ја доби во 2003 година, годишно признание доделено од Српската граѓанска алијанса (ГСС) на жените за „придонесот во промовирањето на човековите права, демократијата и толеранцијата во политичката комуникација“.
Раниот живот
Србљановиќ е родена на 15 октомври 1970 година во Стокхолм, каде што нејзиниот татко Данило Србљановиќ пристигнал неколку години порано во доцните 1960-ти како гастарбајтер од СФР Југославија во потрага по подобри можности за вработување. Наскоро ќе му се придружи и неговата девојка Мирослава Симиќ која дошла од Југославија. Двојката се венчала во југословенската амбасада во Стокхолм - граѓанска церемонија со која претседавал амбасадорот Владимир Роловиќ - и ја добиле ќерката Билјана. Во април 1971 година, неколку месеци по свадбата на нејзините родители, амбасадата била нападната од група терористи поврзани со хрватските усташи, предводени од Миро Барешиќ, кој го убил амбасадорот Роловиќ.
Пишувачка кариера
Србљановиќ дипломирала драматургија во 1995 година на Факултетот за драмски уметности во Белград. Првата драма што таа ја напиша, Београдска трилогија ( Београдската трилогија ), беше премиерно изведена во 1997 година во Белград, Србија во Југословенскиот драмски театар. По огромниот успех, претставата се играла и во други земји, меѓу кои Италија, Германија, Австрија, Швајцарија, Белгија, Англија и скандинавските земји. Во САД е премиерно била прикажана нан19. април 2004 година. Во програмата на претставата стои дека станува збор за делото на еден од најталентираните млади писатели во Европа и за силен поглед на темите на војната и емиграцијата.
Во декември 1999 година, Србљановиќ ја завршила Падот, кој била премиерно изведена во јули 2000 година на Градскиот театарски фестивал во Будва, Црна Гора. Поради недостаток на јавен интерес, претставата брзо била избришана од програмата на белградските театри.
Премиерата на Супермаркет, нејзината четврта претстава, се одржала во мај 2001 година на фестивалот во Виена, Австрија. Сè уште се изведувала во многу европски земји.
Кон крајот на 2003 година, Србљановиќ ја заврши својата петта претстава, Америка, втор дел. Ова стана најпопуларната претстава во Србија во 2003 и 2004 година.
Следната претстава на Србљановиќ, Скакавци (Скакулци), ја доби наградата „Нови театарски реалности“, една од најистакнатите театарски награди во Европа. Во сезоната 2005-2006, германското театарско списание Theatre Heute го прогласи Србљановиќ за најдобар странски драмски писател на сезоната.
Нејзината последна драма „Овој гроб е премногу мал за мене“ го привлече вниманието на меѓународниот печат, како и признанијата од различна публика во Европа.
Либерално-демократската партија (ЛДП)
Во април 2007 година, Србљановиќ официјално се приклучила на Либерално-демократската партија (ЛДП), со дополнителна улога како член на новоформираниот политички совет на партијата. Покрај Србљановиќ, други лица назначени во политичкиот совет на ЛДП биле: Весна Пешиќ (претседател на Советот), Билјана Ковачевиќ-Вучо, Бојан Ѓуриќ, Бранко Димитријевиќ,, Филип Давид, Иван Андриќ, Иван Торов, Јадранка Јелинчиќ, Јасна Шакота, Латинка Перовиќ, , Миша Шаховиќ, Ненад Прокиќ, , , , Рајко Даниловиќ, Сашка Станојловиќ, Соња Бисерко, Србијанка Турајлиќ, Вељко Ѓуровиќ, Вера Марковиќ, Владимир Глигоров, Владимир Тодориќ, Зоран Остојиќ и Зоран Пурешевиќ.
Кон крајот на март 2008 година, Србљановиќ била најавена како кандидат на ЛДП за градоначалник на Белград на претстојните локални избори во мај 2008 година.
Шест месеци по слабото изборно прикажување на партијата во различни белградски општини, таа на својот личен блог јавно се пожалила дека е маргинализирана од ЛДП, поточно дека „сите внатре во партијата, освен Весна Пешиќ и Жарко Кориќ, се оградииле [од Србљановиќ]“. и дека оттогаш дознала дека „секој [во партијата] има своја цена, без разлика дали се работи за комерцијални недвижности во општините каде што ЛДП е дел од владејачката коалиција или за платени позиции во државните претпријатија или можност за идни [финансиски и политички] зделки“. Иако брзо била избришана, објавата на блогот предизвикала многу реакции кај нејзините сопартијци. Денови подоцна, наводно по разговорот со претседателот на партијата Чедомир Јовановиќ кој во меѓувреме јавно ја изразил својата поддршка за иднината на драматургот во партијата, Србљановиќ излезе со изјава дека меѓучовечките односи во партијата се добри додека пренесува лично мислење дека ЛДП е „најдобрата политичка партија во Србија“.
Таа тивко ја напуштила и партијата во одреден момент во текот на годините оттогаш.
Советот за креативни индустрии на Ана Брнабиќ
Во март 2018 година, било објавено назначувањето на Србљановиќ во новоформираниот Совет за креативни индустрии на Владата на Србија. Формиран и основан од српската премиерка Ана Брнабиќ, Советот е замислен како „собир на поединци и организации кои поседуваат богато искуство во креативните индустрии кои ќе му помогнат на премиерот целосно да ги разбере потребите на тој сектор и да донесе информирани одлуки за неговата иднина. развој“. Покрај Србљановиќ, други членови на советот се експертот за маркетинг Лазар Џамиќ, Тијана Палковљевиќ Бугарски, Вук Величковиќ, историчарката на уметност Александра Лазар, основачот на НВО Младинска иницијатива за човекови права Андреј Носов, Игор Тодоровиќ, Милан Марковиќ, Јасна Димитријевиќ како визуелен уметник Стојамир како и претставници на Фондацијата Егзит, Куќа Мокрин, Филмска комисија на Србија,, и Нова искра.
Веднаш по објавувањето на нејзиното назначување во владината агенција, Србљановиќ се соочила со критики за распродажба на владата од различни поединци, вклучително и политичката активистка. .
Фонд за срцеви дела
Србљановиќ е програмски директор на фондот Heartefact, невладина организација со седиште во Белград, која е активна од 2009 година во политички дефинираниот регион на Западен Балкан, која меѓу својата мисија го наведува „преиспитувањето на современите уметнички, социјални и политички прашања и феномени на националните [ Србија], регионално [Западен Балкан] и европско ниво“ и „застапување нови модели на производство, регионална соработка [Западен Балкан] и алтернативни форми на образование“ преку „развој на политики кои поддржуваат Erinnerungskultur (култура на сеќавање), демократски вредности, човекови права, слободата на говорот и одговорноста во јавната сфера“.
Организациската структура на Хертефакт ги вклучува и Андреј Носов, Живана Јанковиќ, Мирјана Миливојевиќ, Александра Лозановиќ и Вана Филиповски, додека нејзиниот управен одбор го сочинуваат продеканот на ФДУ Ана Мартиноли, ПР менаџер и професор по пијано Јелена Милашиновиќ, политиколог, советник, јавен застапник и лобист Горан Милетиќ и актерот Бранко Цвејиќ. Организацијата е финансирана од Националната фондација за демократија (НЕД), српскиот огранок на Фондацијата Отворено општество, амбасадата на САД во Србија, програмата на Европската унија Креативна Европа, Министерството за култура и информации на српската влада, швајцарската амбасада во Србија, Кралството од Холандија, Фондацијата Хајнрих Бол и др.
Ставови и мислења
Србљановиќ со децении е отворена личност во српската јавна сфера.
Во доцните 1980-ти и раните 1990-ти, за време на универзитетските денови, Србљановиќ беше блиска пријателка со Исидора Бјелица и пишуваше за десничарскиот магазин Погледи.
До средината на 1990-тите, политичките ставови на Србљановиќ се свртеа кон лево, бидејќи таа почна жестоко да се спротивставува на политиките на Слободан Милошевиќ, како и на ставовите на поединци и партии во српската политичка опозиција од десната страна на политичкиот спектар. Во 1997 година, како една од гостите во програмата за разговор на Оља Беќковиќ „ Utisak nedelje“ на Студио Б, Србљановиќ се спротивстави на нејзиниот поранешен главен уредник во Погледи, Милослав Самарџиќ, во врска со прашањето на американскиот магнат Џорџ Сорос кој вбризгува средства во прозападната Српски медиуми, пред се Б92.
Дури и по соборувањето на 5 октомври 2000 година во Србија, таа продолжи да се спротивставува на, според неа, „неодговорноста на политичката елита во Србија“, „српскиот насилен национализам“ и „културата на насилство и исклученост во српскиот секојдневен живот“. Од мај 2006 до февруари 2009 година, таа одржуваше свој блог на страницата B92.net каде меѓу другото често критикуваше различни поединци, главно српски политичари и други јавни личности кои прикажуваа политички мислења на кои таа се спротивставува, како на пр. Небојша Крстиќ, советник на српскиот претседател Борис Тадиќ.
Во 2010 година Србљановиќ отворила профил на Твитер каде продолжила да се коментира за српската политика. Кон крајот на летото 2011 година, таа влегла во неколку жестоки разговори со портпаролката на Демократската партија (ДС), Јелена Триван.
The artist is signatory of the Declaration on the Common Language of the Croats, Serbs, Bosniaks and Montenegrins within the project Languages and Nationalisms (Jezici i nacionalzmi). The declaration is against political separation of four Serbo-Croatian standard variants that leads to a series of negative social, cultural and political phenomena in which linguistic expression is enforced as a criterion of ethno-national affiliation and as a means of political loyalty in successor states of Yugoslavia.
Костум за клевета
Во март 2001 година, Србљановиќ била тужена за клевета од страна на филмскиот режисер Емир Кустурица како резултат на нејзиниот авторски текст на списанието Време во кое таа минливо го нарекува режисерот „неморален профитер на Милошевиќ “, обвинувајќи го за „директна соработка со [ режим на Милошевиќ] преку Милорад Вучелиќ [пријател на Кустурица и генерален директор на српската државна телевизија (РТС)“ врз основа на нејзиното претходно тврдење во делот дека филмот на Кустурица од 1995 година „ Андерграунд “ бил „најмногу финансиран од РТС контролирана од Милошевиќ“. Шест месеци подоцна, во септември 2001 година, непосредно пред првиот судски датум, списанието Време организираше обид за посредување меѓу двете страни, при што Кустурица и Србљановиќ се сретнаа лице в лице во канцелариите на списанието. На средбата Кустурица, наводно, изразил подготвеност да се откаже од тужбата доколку Србљановиќ јавно се извини, што Србљановиќ го одби. Следниот ден на првиот суд, Србљановиќ уште еднаш ја отфрли понудата за јавно извинување.
Во декември 2003 година, две и пол години по првичното поднесување, општинскиот суд ( opštinski sud ) во Белград пресуди во корист на Кустурица бидејќи тврдењата на Србљановиќ не можеа да поднесат подетална проверка откако адвокатот на Кустурица Бранислав Тапушковиќ им достави целосна документација за Underground и финансиери, докажувајќи дека финансирањето главно доаѓа од неколку продуцентски компании со седиште во Франција, додека делови од филмот се снимаа само на звучните сцени на РТС во Белград.
Друго
Во јули 2007 година, Србљановиќ го критикуваше кошаркарот Милан Гуровиќ на нејзиниот блог, нарекувајќи го „оној истетовиран идиот“, затоа што на раката има тетоважа на четничкиот водач од Втората светска војна, Дража Михаиловиќ.
Дополнително, Србљановиќ предизвика контроверзии со нејзиниот твит од 18 февруари 2012 година во врска со веста дека поранешниот српски министер за внатрешни работи Драган Јочиќ доби дополнително полициско обезбедување по апсењето на личноста од организираниот криминал. . Твитот на Србљановиќ — „„Јочиќ добива дополнителни безбедносни детали“ зошто? нема да бега“ — го исмева фактот дека Јочиќ е физички инвалид уште од неговата сообраќајна несреќа во 2008 година.
Србљановиќ предизвика порој од негативни чувства кај пошироката јавност во Србија откако направи непријатна шега на Твитер за време на катастрофалните поплави во мај 2014 година. На твитот на српски пишуваше „Извинете што не сум сочувствителен, но имате уште 10 минути да допливате до галеријата за промоција на книгата Томато “. Низа твитови, објави на Фејсбук и ажурирања на вести брзо ја осудија објавата, а нејзиниот профил на Твитер @leyakeller стана недостапен недолго подоцна
Во јануари 2019 година, Србљановиќ објави злобна реакција на Фејсбук на твитот на актерот и новоименуваниот лидер на Движењето на слободни граѓани (ПСЖ) Сергеј Трифуновиќ, со кого таа претходно соработувала професионално како додаток на временското преклопување во нивните рани 1990-ти, соодветните студии на Факултетот за драмски уметности на Универзитетот за уметности (ФДУ). Поттикнати од твитирањето на Трифуновиќ за нејзините десничарски ставови и политичкиот активизам од почетокот на 1990-тите - конкретно твит во кој актерот кој стана политичар се сеќава дека бил сведок на „ кожата - шинел - и- Док Мартенс - облечена во прва година студент по драматургија и член на „Бели орли “, Србљановиќ. влетајте во комесарот на ФДУ со клоцање на вратата во лутина и, во манир на политички комесар, опоменете ја насобраната толпа дека „јадат и пијат додека нашите браќа умираат во Славонија и Барања “ - Србљановиќ се втурна во безобразие. - навредлива тирада на нејзиниот Фејсбук профил, осудувајќи го моралот, професионалноста, личната хигиена на Трифуновиќ и обвинувајќи го за „одговорност за атентатот на Зоран Ѓинѓиќ “. Српската актерка, филмска продуцентка и поранешна студентка на ФДУ,, кој исто така имал претходна професионална историја со Србљановиќ, ја поддржа вистинитоста на настанот што го спомна Трифуновиќ во неговиот оригинален твит.
Лично
Во 2006 година Србљановиќ се омажила за Габриел Келер, поранешен француски амбасадор во Србија. Двојката се развела во 2014 година. Србљановиќ е во роднинска врска со Радован Караџиќ, воен политички лидер на босанските Срби, осуден на 40 години затвор од страна на меѓународниот трибунал во Хаг.
Апсење за поседување дрога
Србљановиќ била приведена од полицијата на 1 декември 2011 година додека купувала кокаин во Белград од дваесет и седумгодишниот уличен дилер Милош „Шоне“ Станојчиќ и против неа било поднесено барање за кривична истрага ( krivična prijava ) за поседување недозволени супстанци. Според информациите што ги дала за време на полициското сослушување, Србљановиќ покрај набавката на дрога за која била фатена, купила и дрога од истиот дилер четири дена претходно, секој пат плаќајќи по 60 евра И покрај тоа што обезбеди детален приказ за настаните на полициското рочиште, два месеци подоцна, на 7 февруари 2012 година, за време на сослушувањето пред истражниот судија ( истражни судија ) Србљановиќ го искористи правото на молчење како своја одбрана. Четириесет и едногодишната драматург завршило без обвинение против неа со тоа што зеде договор за признавање вина од обвинителството кон крајот на март 2012 година - се согласи да донира 200.000 динари во добротворни цели, како и да сведочи против дилерот кој и го продаде лекови.
Наводи
https://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%B8%D1%99%D0%B0%D0%BD%D0%B0_%D0%A1%D1%80%D0%B1%D1%99%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%9B
Елена Ширман
Елена Михајловна Ширман (1908–1942) била руска еврејска поетеса убиена во Втората светска војна од нацистите.
Ран живот и образование
Елена Михајловна Ширман била родена на 3 февруари 1908 година во Ростов на Дон, Јужна Русија. Нејзиниот татко бил навигатор, а нејзината мајка учителка. Таа студирала на Библиотечниот колеџ во Ростов на Дон, пред да се префрли на Катедрата за руски јазик и литература на Ростовскиот државниот педагошки институт, каде што дипломирала во 1933 година. По дипломирањето работела во библиотека и во неколку музеи. Од 1937 до 1941 година студирала под Илја Селвински на Литературниот институт „Максим Горки“.
Кариера
Ширман првпат започнала да ги објавува своите дела во 1924 година, прво во локални списанија, а подоцна и во московските списанија Октомври (Октябрь) и Промена (Смена). Таа, исто така, собирала и уредувала народни приказни.
Од 1933 до 1936 година работела на различни работни места, вклучително и како книговодителка за група транспортери на трактори и како асистент во кујна во Селмаш, тогаш најголемиот производител на машини за берба на пченица во Советскиот Сојуз. Додека била во Селмаш, таа исто така предавала литература и култура на децата на работниците во фабриката. Додека студирала на Литературниот институт „Максим Горки“, таа истовремено уредувала неколку локални периодични изданија и се консултирала за два младински весници, Лениновите внуци и Пионерската вистина.
При почетокот на Втората светска војна Ширман била регрутирана во армијата, каде што работела како уредник на армискиот весник „Директни глетки“, во кој биле објавени повеќе нејзини сатирични песни. Таа, исто така, пишувала за постери и пропагандни летоци. Нејзината стихозбирка „До борецот на единица Н“ била објавена во 1942 година.
Личен живот
Во 1939 година, тие повторно се сретнале. Во тоа време, Марчикин бил млад војник во Црвената армија. Ширман се вљубила во него, пишувајќи му многу писма и повеќе песни за него. Таа не ја примила веста за неговата смрт во 1941 година и претпоставувала дека тој едноставно не бил заинтересиран за неа. Нејзината најпозната песна, едноставно насловена „Последната песна“, е во форма на проштално писмо до Марчикин. Во песната, нараторот (најверојатно Ширман) шпекулира дека таа веројатно наскоро ќе умре; дали поради убиство, самоубиство или некоја друга причина, не е јасно.
1825
1825 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1825 година од новата ера, 825. од вториот милениум, 25. од XIX век и шеста од 1820-тите.
Елена Ширман
Смрт и наследство
Во јули 1942 година, додека патувала низ фронтот како член на уредувачката група на регионалниот советски весник Молот, таа била заробена од нацистите на железничката станица Ремонтнаја во Ростовската област и ништо повеќе не се знаело за нејзиното исчезнување. Дури дваесет години подоцна, деталите за нејзината смрт излегле на виделина. Според една жена која живеела во куќата веднаш до станицата, советскиот пасош на Ширман покажувал дека таа е Еврејка; како резултат на тоа, Ширман била вклучена, заедно со нејзините родители, во група ростовски Евреи кои биле уапсени и убиени. Ширман била принудена да гледа како нацистите ги стрелаат нејзините родители, а потоа ги копаат нивните гробови. Следниот ден била принудена да се соблече и да си го ископа гробот, а потоа ја претепале до смрт со лопата. Сведокот успеал да спаси дел од тетратките на Ширман од ѓубрето каде што ги фрлиле нацистите.
1825
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Елена Ширман
Смрт и наследство
Збирката песни на Ширман била објавена во Москва во 1969 година, а нејзиното творештво е вклучено во неколку антологии на руски јазик. Наталија Бакулина објавила книга за нејзиното пријателство со Ширман („Лена“). Дел од песните на Ширман, преведени на англиски, се вклучени во Младите еврејски поети кои паднаа како советски војници во Втората светска војна од Рина Лапидус.
1825
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7333 и 7334 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6575 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5585 и 5586 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2578.
Елена Ширман
Цитати
<references group="" responsive="0">
1825
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1825 година се протега во 4461 и 4462, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4521 и 4522 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2368. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1240 и 1241 исламска година.
Фондапаринукс
Фондапаринукс (латиница: fondaparinux) е профилактичко и терапевтско средство кое се користи за инхибирање на коагулацијата на крвта и е првиот претставник на сопствената класа на супстанции, селективни инхибитори на факторот Xa.
Фондапаринкукс е синтетички произведен, селективен инхибитор на активираниот фактор X (Xa). Антитромботичната активност на фондапаринукс се должи на селективна инхибиција на факторот Xa со посредство на антитромбин III (AT III). Со селективно врзување за AT III, фондапаринукс ја потенцира (приближно 300 пати) активноста на антитромбин III во инхибирање на факторот Xa. Инхибицијата на факторот Xa доведува до прекин на каскадата за коагулација на крвта и со тоа сеспречува формирањето на тромбин и растот на тромбите.
Во споредба со стандардниот хепарин (нефракциониран хепарин, UFH) или хепаринот со ниска молекуларна тежина (LMWH), третманот со фондапаринукс делува со поселективна инхибиција на коагулацијата и со помалку несакани ефекти, вклучително и на функцијата на тромбоцитите. Фондапаринукс не се врзува за тромбоцитниот фактор 4 и затоа не може да предизвика тромбоцитопенија индуцирана од хепарин. Хемиски, фондапаринукс се состои од пет јаглехидратни единици од молекулата на хепарин на кои се должи дејството. Фондапаринукс носи дополнително уште една сулфатна група (на првиот шеќер).
Фондапаринукс е одобрен за профилакса на тромбоза и белодробна емболија кај пациенти по поголеми ортопедски операции, општа хирургија и интернистички пациенти. Исто така се користи и за третман на длабока венска тромбоза и белодробна емболија, за третман на тромбофлебитис (воспаление на вени) на долните екстремитети и за третман на акутен коронарен синдром ( миокарден инфаркт без ST-подигање (НСТЕМИ) и нестабилна ангина пекторис и трансмурален инфаркт (СТЕМИ)).
Фондапаринукс се користи и за профилакса на тромбоза и антикоагулација на пример кај хепарин-индуцирана тромбоцитопенија тип II (HIT-II).
Фонапаринукс на пазарот
Фондапаринукс беше развиен од компанијата Sanofi-Synthélabo. Во рамките на притопувањето на компанијата во Санофи-Авентис, маркетиншките права за супстанцата мораа да бидат продадени поради антимонополските регулативи и беа стекнати од компанијата GlaxoSmithKline. На 30. септември 2013 година, GlaxoSmithKline ја објави продажбата на своите приватни брендови Arixtra и Fraxiparine на јужноафриканската фармацевтска компанија Aspen Holdings за приближно 835 милиони евра, вклучувајќи ја и нејзината производствена локација во Нотр Дам де Бондвил, Франција. Правата во Кина, Индија и Пакистан се исклучени од глобалниот договор за продажба. Аспен го продаде американскиот бизнис со фондапаринукс на Mylan за 300 милиони американски долари.
Ефикасност и подносливост
Во многу обемна програма за клинички развој со повеќе од 40.000 пациенти, клиничката корист од фондапаринукс во споредба со некои претходни режими на третман може да се докаже за значителен број на индикации:
Во една ретроспективна студија со повеќе од 144.000 пациенти кои морале да подлежат на голема ортопедска операција се покажало дека со профилаксата со фондапаринукс наместо LMWH (еноксапарин или далтепарин) или UFH, инциденцата на клинички манифестни тромбоемболии и индиденцата на вкупната смртност можеле значително да се намалат во секојдневната клиничка пракса. Валидноста на ретроспективните студии за контрола на случаи со користење податоци на пациенти, иако ограничена, ги поддржува резултатите од претходните клинички студии дека за одредени индикации употребата на фондапаринукс може да биде корисна.
Елиминација
Фондапаринукс се елиминира непроменет преку бубрезите.
1824
1824 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1824 година од новата ера, 824. од вториот милениум, 24. од XIX век и петта од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7332 и 7333 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6574 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5584 и 5585 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2577.
Академија Наук
Академија Наук (Академия Наук) — вулкан во јужниот дел на полуостровот Камчатка на Далечниот Исток на Русија. Има две позначајни калдери: Однобоки (5 × 4 км) и Академија Наук (3 × 5 км). Второспоменатата е исполнета со Каримското Езеро.
Вулканот е наречен во чест на Руската (тогаш Советска) академија на науките. Последниот избув на Академија Наук се случил во јануари 1996 г.
Лепрекон
Лепрекон (ирски: leipreachán) — митолошко суштество од ирскиот фолклор. Обично е човече во зелена облека со долга црвена брада. Според некои, лепреконите се кријат под детелина со четири листа, која ги прави тешко да се најдат. Според народните преданија, ако видите лепрекон, тој ќе побегне. Ако го изгубите од вид само за миг, ќе исчезне засекогаш. Но ако го догоните и фатите, лепреконот ќе ви даде невидено богатство. Некогаш се вели дека на крајот од виножитото има златници што можат да ви се дадат доколку ги фатите човечињата. Во денешно време, лепреконите се поврзуваат со Денот на Свети Патрик. Некои лепрекони се познати по тоа што прават чевли за други волшебни суштества (елфови, самовили итн.). Во ирската митологија, лепреконот е џуџест чевлар. Ги прави чевлите на самовилите, а ударите на чевларскиот чекан го издаваат неговото присуство.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
1823
1823 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1823 година од новата ера, 823. од вториот милениум, 23. од XIX век и четвртта од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1823 година се протега во 4459 и 4460, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4519 и 4520 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2366. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1238 и 1239 исламска година.
Врховен директор на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата
Врховен директор на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата (Director Supremo de las Provincias Unidas del Río de la Plata) било името на највисоката политичка позиција во Обединетите Покраини на Рио де ла Плата (денес Аргентина). Оваа позиција се воспоставила со оформувањето на владата во 1814 година од страна на Собранието од 13 година. Директорот имал мандат од две години.
1821
1821 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1821 година од новата ера, 821. од вториот милениум, 21. од XIX век и втора од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7329 и 7330 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6571 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5581 и 5582 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2574.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1821 година се протега во 4457 и 4458, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4517 и 4518 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2364. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1236 и 1237 исламска година.
Зари Елмасјан
Зарухи Елмасјан (12 октомври 1906 - 6 февруари 1990), професионално позната како Зари Елмасјан, а подоцна и како Зарухи Елмасјан Вартјан, била ерменско-американска пејачка, најпозната по нејзината гласовна глума во холивудски мјузикли во 1930-тите, вклучувајќи го и Волшебникот од Оз.
Ран живот
Зарухи Елмасјан била родена во Лин, Масачусетс, ќерка на Џон Елмасјан и Сатениг Алуџијан Елмасјан. Нејзините родители биле родени во Ерменија. Семејството се преселило во Фресно, Калифорнија, каде живеело до раѓањето на нејзината помлада сестра Алис. Таа студирала на Фресновскиот државен колеџ, на Јужнокалифорнискиот универзитет, на Истманското музичко училиште и на Конзерваториумот за музика во Нова Англија.
Кариера
Елмасјан пеела на радио програма во 1929 година, и во рамки наОперата на Сан Франциско од 1930 до 1932 година била во продукции на Хансел и Гретел, Манон, Танхојзер и Кармен. Подоцна пеела со Операта на Лос Анџелес и често настапувала како концертен пејач и црковен солист во Калифорнија низ 1930-тите и 1940-тите.
Елмасјан обезбедувала вокални изведби за холивудски мјузикли, обично без кредит, вклучувајќи ги Супер е да си жив (1933), Непослушна Мариета (1935), Орхидеи за тебе (1935), Еве за романсата (1935), Големиот Зајгфилд (1936), Чарли Чан во операта (1936), Мајтајм (1937), Душички (1938), Девојката од златниот запад (1938), Волшебникот од Оз (1939),  и Бродвејска серенада (1939). Таа, исто рака, била музички директор во Ерменската апостолска црква Свети Џејмс во Лос Анџелес, како и членка на Доминантниот музички клуб, женски клуб за професионални музичари.