cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клетка
Делба на клетката
Развитокот, растењето,заздравувањето на повредите и зголемувањето на телесната тежина на еден организам се објаснува со зголемување на бројот на клетките. За таа цел клетките се размножуваат т.е. се делат. Пред да почнат да се делат клетките, зрнестата хромозомска материја на јадрото се згуснува и формира хромозоми. Тие надолжно се делат, се закачуваат на делбеното вретено и се упатуваат на спротивните страни на клетката, од кои се формираат две нови јадра. Потоа се дели и цитоплазмата и се добиваат две нови клетки со ист број на хромозоми како мајката-клетка. Процесот е познат како митоза. Со митоза се делат сите клетки во организмот освен половите. При делба на половите клетки не се добиваат две туку четири нови клетки кои имаат половина број од хромозомите. Оваа делба е наречена мејоза.
Чавдар (Серско)
Чавдар — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Реички Океан
Реичкиот океан  бил океан кој разделувал два главни палеоконтиненти, Гондвана и Лаурусија (Лауренција-Балтика-Авалонија). Еден од главните океани на Палеозоикот, неговите шиење денес се протегаат од Мексико до Турција и неговото затворање резултираше со склопување на суперконтинентот Пангеа и формирањето на Варискан–Алегенска-Уачита орогении.
Геодинамичка еволуција
На почетокот на палеозојската ера, пред околу 540 милиони години, поголемиот дел од континенталната маса на Земјата беше групиран околу јужниот пол како палеоконтинент Гондвана. Исклучок беше формиран од голем број помали континенти, како што се Лауренција и Балтика. Палеозојскиот океан помеѓу Гондвана, Лауренција и Балтика се нарекува Океан Јапетус. На северниот раб на Гондвана доминирала Кадомската орогенеза за време на периодот Едијакаран. Оваа орогенеза формираше вулкански лак од типот cordillera каде што океанската кора се спушти под Гондвана. Кога средноокеански гребен субдуктиран под кос агол, екстензивни басени се разви долж северната маргина на Гондвана. Во текот на доцниот Кембриски до Рано ордовициско овие екстензивни басени еволуирале расцеп што се протега по северниот раб на Гондвана. Расцепот, пак, еволуираше во средноокеански гребен кој одвои мали континентални фрагменти како што се Авалонија и Каролина од главната копнена маса Гондвана.
Како што Авалонија-Каролина се оддалечила на север од Гондвана, океанот Реик растел и ја достигнал својата максимална ширина во Силурија. Во овој процес, океанот Јапетус се затворил кога Авалонија-Каролина се судрила со Лауренција и се формирала Апалашката орогенеза.
Затворањето на Реик започнала во раниот Девон и беше завршено во Мисисипи кога Гондвана и Лауренција се судрија и формираа Пангеа. Ова затворање резултираше со најголемиот судир на орогенот на Палеозоикот: Варискан и Алегхански орогени помеѓу западноафриканската маргина на Гондвана и јужниот дел на Балтика и источна Лауренција и [орогени] Оуачи. помеѓу амазонската граница на Гондвана и јужна Лауренција.
Драгутин Аврамовски
Драгутин Аврамовски-Гуте ( во —  во ) — истакнат македонски академски сликар и графичар.
Тој бил еден од првите македонски апстрактни сликари и има посебен придонес за развитокот на современиот графички израз во Македонија. Се занимавал и со сценографија и со илустрација.
Животопис
Дипломирал на Академијата за применета уметност во Загреб во 1955 година. Имал ретроспективна изложба во Музејот на современата уметност во Скопје во 2002 година.
Еп за Гилгамеш
Еп за Гилгамеш — најстариот пишан споменик во светската литература. Настанал меѓу третиот и вториот милениум пред новата ера, но неговиот почеток се наоѓа стотици години поназад и е поврзан со постоењето на Сумерите, еден од најстарите народи. Иако науката не докажала од каде доаѓаат, тие го населиле плодното земјиште меѓу Тигар и Еуфрат. Сè до 3000 години пред новата ера, Сумерите живееле во градови-држави, меѓу кои најпознати биле Ур, Урук, Нипур и други. Науката, најголемото внимание им го посветува на градовите Ур и Урук, затоа што во средината на третиот милениум п.н.е. во Ур владеела првата сумерска династија. Во нејзино време била развиена културата во сите нејзини форми, што истовремено е корен на целата култура во Месопотамија.
Книжевноста кај Сумерите
Книжевноста кај Сумерите почнува со усните преданија. Старите митови, преданија, легенди, почнуваат да се запишуваат со помош на сликовито писмо. Книжевните дела, како јуначките песни, легенди, биле пренесувани усно од поколение на поколение, со милениуми. Меѓу најзначајните митски епови од сумерско-вавилонската книжевност ги издвојуваме Епот за создавањето на светот, Енума Елиш, Епот за одењето на Иштар во подземјето, Епот за Етана, Епот за Адапа и други, но најзначаен е Епот за Гилгамеш, владетелот на Урук. Како готов, запис се наоѓа некаде околу 1800-1700 г. п.н.е. и е резултат на усното пренесување. Оттаму, велиме дека епот има колективен автор, анонимен, т.е. автор се сите оние раскажувачи низ кои епот поминал (како во народното творештво воопшто).
Структура и содржина на епот
Како литературен вид, епот е најдолгата раскажувачка структура во стих. Така, и „Епот за Гилгамеш“ е пишуван во стихови, поделени во дванаесет пеења, напишани на дванаесет плочи, кои пак, може да се поделат на два дела: првиот дел е во првите седум пеења (херојството на Гилгамеш и Енкиду); вториот дел од осмото до дванаесеттото пеење (страдањата на Гилгамеш). Епот започнува со пролог, вовед (од современ аспект), во кој се запознаваме со Гилгамеш. Во ова прво пеење, има опис на ликот на Гилгамеш (поконкретно за описот во следните точки), се зборува за раѓањето (создавањето) на неговиот ’соперник’ Енкиду, како и за влегувањето на Енкиду во Урук. Во второто пеење се зборува за запознавањето на Гилгамеш и Енкиду, меѓусебното испитување на силите, збратимувањето и подготвувањето за борба против Хумбаба.
Во третото пеење се сретнуваме со сонот како точно предвидување на она што се случува подоцна. Енкиду сонува лош сон, а Гилгамеш прави ритуал (составен дел од митолошкиот начин на живот), за да го спречи лошото пророштво на сонот. Четвртото пеење е карактеристично по тоа што се сретнуваме со јуначки подвиг на јунаците (главна одлика на јуначки еп). Тие го убиваат чуварот на гората на Хумбаба. Важно е да се спомене и тоа што боговите се вклучуваат во борбата помагајќи им на јунаците (подоцна ова е често во митовите на поновите цивилизации).
Петтата плоча зборува за уште еден сон на Енкиду. Гилгамеш го толкува како позитивен. Сонот се исполнува: по борбата со Хумбаба, тие излегуваат победници и се враќаат во Урук со неговата глава. Во шестата плоча Гилгамеш ја отфрла љубовта на Иштар, а таа му праќа небесен бик да го убие. Гилгамеш ја потврдува својата сила и го убива бикот, со што го навлекува гневот на божицата Иштар. Седмото пеење е сонот на Енкиду, кој предвидува смрт. Сонот се исполнува; Енкиду легнува болен и умира.
Во осмото пеење се сретнуваме со тажењето како посебен жанр во народната традиција. Гилгамеш е исполнет со тага за загубениот другар и брат и тагува над неговото тело. Деветтата плоча претставува пресврт во фабулата. Гилгамеш, соочен со смртта на Енкиду, си го поставува прашањето за сопствената смрт. Не можејќи да се помири со својата смртност, решава да бара можност за бесмртност. Десеттата плоча зборува за потрагата на Гилгамеш, напуштањето на домот, патувањата. Дознава за дрвото на животот и се упатува кон Утнапиштим.
Во дванаесеттото пеење се сретнуваме со уште еден митолошки мотив, кој го сретнуваме и во старогрчката митологија и на други места – симнувањето во подземјето. Од оваа епизода ја гледаме идејата на Сумерите за подземниот свет; животот по смртта; контактот со мртвите; комуникацијата со нив итн.
Ликот на Гилгамеш
Во овој јуначки еп, Гилгамеш е претставен како типичен јунак, херој заштитник на градот, силен храбар, почитуван. Уште во првото пеење се сретнуваме со опис за него: „Гилгамеш, победоносниот јунак, ѕидишта околу Урук изгради...“, понатаму: „По убавина и снага никаде не му беа виделе рамен. Лавот тој од лежиштето го брка ... дивиот бик го лови со брзина и сила на својот лак...“.
Најкарактеристично за Гилагамеш е неговата природа. Тој е една третина човек, а две третини бог, што веднаш му дава натприродни особини и го сместува во редот на силните, храбрите. Гилгамеш е типичен лик – јунак за митолошките приказни, кој со својата моќ го чува принципот на доброто од силите на злото. Таквите свои атрибути ги покажал низ многубројните битки со животни, џинови, натприродни суштества што боговите му ги праќаат. Како културен херој градител на град, кај него, освен храброста, јунаштвото, силата, како епитет ја сретнуваме и строгоста (суровоста) кон своите сограѓани кога треба да му се покорат: За него... мораа да работат и старите и младите, и силните и слабите... Ден и ноќ тој пирува со нив. Нивните лелеци допираат до великите богови.
Од психолошка гледна точка, можеме да ја издвоиме чувствителноста како негова особина (оплакувањето на својот побратим, кој како лик е изграден идентично како него, како негов пандан: „Енкиду, пријателе млад, кај сила ти остана, а гласот, каде?“ ). Сепак, најважната особина на Гилгамеш е исклучителната несебичност - тој сака билката на животот да ја донесе во Урук, да ја сподели со своите; ја чува, не ја користи само за себе. Оваа особина, оваа постапка, потсетува на Прометеј од старогрчката митологија, кој сакал да им го даде огнот на луѓето.
Божествената природа на Гилгамеш пак, потсетува на Херкул, исто така од старогрчката митологија. Уште еден лик во овој еп, го сретнуваме и на многу други места во светските религии. Тоа е ликот на Утнапиштим, кој во нашата религија одговара на ликот на Ное.
Симболиката во „Епот за Гилгамеш“
Во космогониските митови на развиените митолошки системи дејството на боговите појасно и попотполно се поима како преобразување на хаосот... во организиран космос, што во основа ја сочинува главната внатрешна смисла на секоја митологија...“.
Од оваа мисла на Е.М. Мелетински можеме да заклучиме дека во основата на митологијата е обновувањето на светот, неговото повторно создавање, т.е. пресоздавање на редот, враќање кон почетокот на светот, кога сè е ново, чисто, недопрено. За создавањето на светот зборуваат космогониските митови, кои се тесно поврзани со есхатолошките митови (митови за крајот на светот), затоа што обновувањето на светот се одвива во две фази што претставуваат еден вид кружно движење, еден вид циклус: уривање на светот (со потоп, со пожар или на друг начин), и веднаш потоа негово повторно создавање, обновување. Тоа го имаме сликовито во „Епот за Гилгамеш“ - случувањата на Утнапиштим во епизодата со потопот, што е целосно преземена епизода и употребена во Библијата - митот за Ное.
Интересно е да се спомене дека за митолошкиот човек обновувањето на светот е многу значајно. Всушност, тој верува дека светот се раѓа повторно, а не се обновува (парафразирано од ’Аспекти на митот’). „Постепено... почна да се раѓа идејата дека постојат вистинити (а не само обредни) уништувања и создавања на светот, дека има „враќања на почетоците“ во вистинска смисла на тие зборови...“. Најчеста симболика во „Епот за Гилгамеш“ имаат броевите. Така на пример, бројот дванаесет го сретнуваме во поделбата на епот на плочи. Бројот на месеците во годината го сретнуваме и во десеттата плоча во разговорот меѓу Ур-Шанаби и Гилгамеш, кога Ур-Шанаби вели: „...Сега дванаесетто стебло земи, Гилгамешу, забоди го“. Гилгамеш користи дванаесет стебла за да ја преброди опасноста.
Бројот седум, исто така се сретнува повеќепати во епот. Еве некои примери: „Шест дена и шест ноќи го оплакував и во гроб не го положив“ - закопот е седмиот ден; „Шест дена и шест ноќи во потоци дождот паѓаше. Седмиот ден потопот попушти“ - седум дена трае потопот. Како митски симбол го издвојуваме и гавранот, како врска меѓу два света (гавранот му докажува на Утнапиштим дека потопот поминал; а во Библијата гулабот носи маслиново гранче). Змијата, исто така, може да ја спомнеме како уништувач, измамник, злобник. Таа го лишува човекот од бесмртноста, а во Библијата ги лишува Адам и Ева од рајот.
Космос-2220
Космос-2220 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 20 ноември 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2220 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 336 км, а најмалото на 151.
Дона Векиќ
Дона Векиќ ( во, Хрватска) е хрватска тенисерка.
Досега има освоено две ВТА и 5 ИТФ титули во сингл. Највисоко во својата кариера била позиционирана на 45-тото место на ВТА листата.
Почетоци 2010 и 2011
Својте први настапи на ИТФ турнирите Векиќ ги имала во 2010 година кога настапила на два турнири во Хрватска во нејзиниот роден град Осиек и нешто подоцна во Загреб, но и на двата испаднала веќе во првото коло.
2012; првото ВТА финале
Во 2012 година Векиќ овоила уште два ИТФ турнира. Истата година го играла својот прв ВТА турнир во Куала Лумпур, но не успеала да се квалификува бидејќи била поразена уште во првото коло од квалификациите. Својот прв настап во главниот турнир на некој од ВТА турнирите го направила на турнирот во Ташкент во септември каде ги минала квалификациите со победи над Надја Киченок, Александра Артамонова и Моника Пуиг сите во два сета. Во главниот жреб на турнирот Векиќ остварила уште четири победи совладувајќи ги Магдалена Рибарикова, Лара Аруабарена, Бојана Јовановски и Ева Бирнерова на патот до нејзиното прво ВТА финале во кариерата во кое сепак била поразена од романката Ирина-Камелиа Бегу во два сета 6-4 6-4.
2013; второто ВТА финале
Векиќ ја започнала година влегувајќи во главниот ждреб за Австралија Опен 2013. Таа ја совладала Андреа Хлавачкова во првиот круг со 6-1, 6-2. Сепак, во второто коло била елиминирана од 10-тата носителка на турнирот и поранешниот светски број 1, Каролина Возњацки со 6-1, 6-4.
Како 16-та носителка во квалификациите, Векиќ успеала да се квалификува за Премиер Мандатори турнирот во Мајами каде ја победила Јулија Путинцева од Казахстан во првото коло од главниот турнир, пред да биде елиминирана од 29-тата носителка русинката Елена Веснина во два сета. Подоцна истиот месец настапила и на турнирот во Монтереј каде ја совладала Јулија Коен во првото коло, а во второто била поразена од 7-мата носителка Урсула Радванска со 6-4 6-1.
До крајот на сезоната за одбележување е нејзината прва победа на Отвореното првенство на САД каде во првото коло со убедливи 6-3 6-2 била подобра од украинката Људмила Киченок, но во второто коло загубила од Олга Говорцова од Белорусија во два сета.
2014: Првата ВТА титула
Почетокот на сезоната 2014 за Дона бил катастрофален започнувајќи со пораз во првото коло на турнирите во Шенџен, Австралија опен, Патаја Опен и Флорианополис така што нејзината последна победа на ВТА турот останала уште на турнирот во Ташкент во септември 2013.
Во март Векиќ добила вајлдкард за турнирот во Индијан Велс каде и ја забележува првата победа за сезоната, совладувајќи ја австралиската квалификантка Оливија Роговска во два сета со 6-0 и 7-5. Сепак веќе во втрото коло дошол нов пораз, откако во два сета со 3-6 и 2-6 била елиминирана од 12-тата носителка Доминика Цибулкова. Набрзо потоа настапила и на Мастерсот во Мајами, каде успеала да се квалификува за главниот жреб со победи над Ала Кудријавцева и Јохана Ларсон во два сета. Во првото коло на турнирот Векиќ ја победила Кимико Дате Крум со 2-0 во сетови, а со истиот резултат успела да слави голема победа во второто коло изненадувајќи ја 28-мата носителка Светлана Кузнецова, пред да го заврши турнирот во третото коло со пораз од 8-мата носителка Петра Квитова. Една недела подоцна со нешто подобрена форма стигнала на турнирот во Монтереј, каде во првото коло ја поразила Гарбиње Мугуруса 5-тата носителка од Шпанија во два тајбрејк сета, но во втората рунда загубила од Каролина Плишкова во три сета.
После серијата слаби и просечни резултати во средината на април Векиќ дошла во Куала Лумпур каде играјќи на Отвореното првенство на Малезија го остварува најголемиот успех во својата дотогашна кариера освојувајќи ја првата ВТА титула. Поставена како седма носителка на турнирот, Векиќ на патот до финалето успеала да ги совлада Јунг-Јан Чан, Кристина Плишкова, Патирција Мајр Ахлајтнер и Жанг Шуаи, а во самото финале ја победила првата носитека Доминика Цибулкова во три сета 5-7 7-5 7-6 реванширајќи и се за поразот во Мајами. Исто така, таа добила 4 (освен против Мајр Ахлајнтер) од споменатите пет натпревари на турнирот губејќи го првиот сет односно враќајќи се по сет негатива.
Периодот за турнири на земја не бил многу успешен за Векиќ, но ниту на турнирите на трева немала повеќе успех освен нејзината прва победа во кариерата на Вимблдон, совладувајќи ја 21-вата носителка италијанката Роберта Винчи во три сета со 6-4 4-6 6-4, но веќе во следниот натпревар таа била поразена од Вера Звонарева. Завршницата од сезоната била исполнета со слаби резултати за Векиќ, откако таа загубила во првиот натпревар кој го играла на 9 од 12 турнири. Годината ја завршила на 84-тото место што бил нејзин највисок пласман на крајот на една тениска сезона.
2015
За првпат две победи на еден турнир во 2015 година Векиќ врзала на Ролан Гарос победувајќи ги домашната тенисерка 31-вата носителка Каролина Гарсија во првото и Бојана Јовановски во второто коло, пред да загуби во два сета од Ана Ивановиќ. Тоа бил нејзиниот прв пласман во третото коло на некој Гренд Слем турнир во нејзината кариера. Во јули стигнала до четвртфиналето на турнирот во Баку, каде загубила од романската квалификантка Патриција Марија Тиг во два сета. Во септември стигнала до нејзиното четврто ВТА финале во кариерата, второ на турнирот во Ташкент (по она во 2012), но повторно била поразена овојпат во два сета од јапонката Нао Хибино со 6-2 6-2. Претходно Дона ги совладала Кики Бертенс, Карина Витхофт, Ана-Лена Фридсам и Евгенија Родина. Слабата сезона во која освен едно финале и едно четвртфинале Векиќ немала други добри резултати значително и го расипала пласманот на крајот на годината завршувајќи на 105-тото место. Така, за првпат по 2012 година завршила една сезона надвор од топ 100.
2016
2016 година била најслаба за Векиќ во нејзината кариера. Само на 4 ВТА турнири успеала да мине по едно коло и ништо повеќе од тоа, а на сите останати на кој играла била елиминитана уште во првата рунда. Во втората половина на октомври ја освоила својата петта ИТФ титула на турнирот во Шарм ел Шеик во Египет со награден фонд од 100.000 долари, победувајќи ја во финалето шпанската тенисерка Сара Сорибес Тормо во три сета. Годината ја завршила на 101-вото место.
2017; Втората ВТА титула
На Австралија Опен 2017 Векиќ по вторпат во својата кариера стигнала до второто коло, победувајќи ја Лизет Кабрера во првото со 7-5 6-2, но и во вториот обид да мине во третата рунда на турнирот повторно била спречена од Каролина Возњацки со 6-1 6-3 исто како и во 2013 година. Во јуни Векиќ ја освоила својата втора ВТА титула победувајќи на турнирот во Нотингем на трева. Таму таа ги совладала Шелби Роџерс, Џулиа Бозеруп, Марија Сакари, Луција Шафарова и во финалето после повеќе од два и пол часа игра домашната тенисерка и првата носителка Јоана Конта во три сета со 2-6 7-6 7-5 што и донело и најдобар ренкинг во кариерата на 58-мото место на ВТА листата. Сепак, откако многу брзо тие двете повторно се сретнале во второто коло на Вимблдон, Конта ја искористила можноста да и се реваншира на Векиќ совледувајќи ја со 7-6 4-6 10-8 после повеќе од три часа игра на централниот терен. Претходно Векиќ во првото коло ја совладала Наталија Вихлјантсева од Русија во три сета 6-7 6-4 6-1. На Отвореното тениско првенство на САД 2017, Векиќ го остварила својот најдобар пласман на овој турнир достигнувајќи за првпат во својата кариера до третата рунда, победувајќи ги Беатриз Хадад Маја со 6-2 6-1 во првото и Шуаи Пенг со 6-2 6-0 во второто коло пред да биде елиминирана од 16-тата носителка Анастасија Севастова со 6-2 6-3. На 25 септември го достигнала својот највисок пласман во сингл во својата кариера, кога била рангирана на 45-тото место на ВТА листата. Сезоната ја завршила на 47-мото место.
2018
Својата прва победа во 2018 ја остварила на турнирот во Хобарт совладувајќи ја Татјана Марија со 6-4 6-2. Во второто коло Векиќ ја совладала и Маркета Вондрушова од Чешка со 6-4 6-4, пред да биде елиминирана од Хедер Вотсон во четвртфиналето со 6-0 6-4.
NGC 5566
NGC 5566 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5566 се споменува и како UGC 9175, MCG 1-37-2, CGCG 47-12, Arp 286, IRAS 14178+0409.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5566 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5566 има привидни димензии од 6,6' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 20 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 55' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 5566 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51233. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
NGC 1213
NGC 1213 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1213 се споменува и како IC 1881, UGC 2557, MCG 6-7-45, CGCG 524-58.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1213 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,3 m/лм2. NGC 1213 има привидни димензии од 1,8' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 1213 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11789. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 94; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2847. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1333.
1980 во архитектурата
1980 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Брахвиц
Брахвиц (Brachwitz) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Ветин-Лебејин.
Викар (општина)
Викар  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Масали (округ)
Масали (Masallı) е административен округ во Азербејџан.
Викар (општина)
Демографија
Source: INE (Spain)
Планинско езеро
Под планински езера се третираат сите езера чие езерско ниво се наоѓа на височина од над 1000 метри. Според висинска распределба планинските езера се наоѓаат од најниското езеро Локув на планината Дешат на височина од 1565 метри, до највисокото езеро Голем Кораб на планината Кораб на височина од 2470 метри. Најголема концетрација се наоѓа на височина помеѓу 1750 и 2200 метри.
Поделба
Планинските езера се делат на:
Природни езера
Природните езера може да бидат:
Леднички ерозивни планински езера - Се формираат преиздлабените делови на цирковите, од каде тргнувале некогашните планински мразулци. Овие езера уште се нарекуваат “планински очи”. Вакви езера има на планините: Шар Планина, Кораб, Дешат, Јабланица, Стогово, Јакупица и други.
Вештачки езера
Вештачките езера може да бидат
Акумулативни планински езера:
Моренски - Се јавуваат во вдлабнатините на ледничкиот наносен материјал. Вакви езера се среќаваат на планините: Шар Планина, Кораб, Дешат, Стогово ина други места.
Валовски - Се јавуваат во терминалните базени зад челните морени со кои се преградени валовите на исчезнатите мразалници. Вакви езера се јавуваат на планините: Шар Планина (Боговинското езеро), Кораб (двете езера во месноста Кобилино поле) и на Дешат (Северното и Јужното Требишко езеро).
Комбинирано - циркно - морески:
Се јавуваат на повеќе места на планинските делови, кои за време на плестоцен биле зафатени со планинска глацијација. Вакви езера се Големото Пелистерско Езеро и други.
1979 во архитектурата
1979 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Томас Шелинг
Раните години
Роден е на 14 априла 1921 година во Оукленд, Калифорнији. Средно училиште завршил во Сан Диего. Дипломирал економију во 1944 година на Универзитетот Беркли. Докторирал економија во 1951 година на Универзитетот Харвард.
Кариера
Од 1948 година до 1953 година тој учествувал во спроведувањето на Маршаловиот план во Европа, а служел во Белата куќа и во извршната канцеларија на Претседателот на Соединетите држави. По напуштањето на владата, тој работел на Економскиот факултет, Универзитетот Јеил од 1953 до 1958 година. Во 1958 година бил избран за професор по економија на Харвард, а од 1969 година работел како професор по политичка економија во училиштето Кенеди во Харвард. Во Харвард работел до 1990 година. Работел на Универзитетот во Мериленд од 1990 до 2003 година. Во текот на 1993 година тој добил награда од Американската национална академија на науките за истражувања значајни во спречувањето на јадрена војна. Во 2009 година добил почесен докторат од Универзитетот Јеил.
Стратегија за конфликти
Неговата книга Стратегија за конфликт (1960) бил пионерски чекор во проучувањето на договарање и преговарање и стратешко однесување, кое Шелинг го нарекува однесување за време на конфликт. Стратегијата за конфликти се смета за една од стоте највлијателни книги на Западот од 1945 година. Во книгата се воведуваат концепти како што се фокусна точка и веродостоен ангажман. Шелинг подоцна ги проширил своите теории во книгата „ Војна и влијание“ (1966).
Модели на сегрегација
Во текот на 1969 година и 1971 година Шелинг објавил дела за расната динамика и како што ја нарекол опште теорија за соборување. Во овие дела, тој покажа дека ако луѓето повеќе сакаат нивните соседи да се со иста боја на кожата или ако сакаат нивното соседство е измешано, но само до одреден степен, тоа може да доведе до сегрегација. На тој начин, тој покажа дека мотивот за сегрегација не мора да биде омраза, но дека резултатот ќе биде ист, односно расна сегрегација.
Глобално затоплување
Се вклучил и во расправиите за проблемите со глобалното затоплување. Шелинг смета дека климатските промени претставуваат сериозна закана за земјите во развој и дека заканата за Соединетите држави е претерана. Во таа прилика, тој се осврна на искуствата од повоениот Маршалов план. Сметал дека тука исто така се работи за проблем на договарање и дека ако светот ја намали емисијата, посиромашните земји ќе имаат најмногу корист од тоа и дека повеќето трошоци ќе ги покријат побогатите земји.
Деблиц
Деблиц (Döblitz) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Ветин-Лебејин.
Подборшт (Севница)
Подборшт (словенечки: Podboršt) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Гиневра
Кралица Гиневра (Guinevere, Gwenhwyfar) — легендарна кралица на Камелот и сопруга на кралот Артур, која се споменува во средновековните велшки хроники, како и во англиските и француските епски песни за кралот Артур и витезите на тркалезната маса, кои го сочинуваат британскиот циклус (Matter of Britain) во англиската и француската средновековна литература.
Легенда
Легендата за Артур и Гиневра првпат се споменува во Историја на британските кралеви (Historia Regum Britanniae) на велшкиот монах Џефри од Монмут (1095-1155), а се разликува во детали во зависност од изворот. Во основа, Гиневра се мажи за кралот Артур од должност, кого го почитува како херој и господар, но бракот останува без деца. Гиневра ја грабнуваат непријателите на кралот и ја спасува најдобриот витез и пријател на Артур, Ланселот. Ослободената кралица се вљубува во Ланселот, кој по долго двоумење помеѓу должноста кон кралот, витешкиот дел и неговите чувства, станува нејзин таен љубовник. Поткажани од непријателите на кралот, љубовниците биле фатени на дело и осудени на смрт, но Артур ги помилувал и двајцата: Ланселот бил протеран, а Гиневра затворена во манастир. Загубата на неговата сопруга и најдобар пријател тешко го погодува Артур, што неговите непријатели го користат за да започнат војна, која завршува со смртта на Артур и падот на Британија.
Популарност
Легендата за кралот Артур и Гиневра бил многу популарен мотив во поезијата и литературата, од француските витешки романси од 12 и 13 век, преку Томас Малори и неговиот роман Смртта на Артур (Le Morte d'Arthur), до современите историски романи на Бернард Корнвел (The Warlord Chronicles, 1995-1997). Оваа тема е екранизирана многу пати, а кралицата Гиневра ја играле:
Лукас Кампа
Лукас Иммануел Кампа (германски: Lukas Immanuel Kampa, 29 ноември 1986) е германски одбојкар, член на Германскиот машкиот национален одбојкарски тим и полскиот клуб Јастжембски Вегјел, има бронзен медал на Светското првенство 2014 и бил прогласен за најдобар сетер на турнирот.
Личен живот
Кампа е роден во Бохум, Германија, како син на Улрих Кампа - поранешен одбојкар. Тој има сестра и брат Дејвид, кој исто така е одбојкар.
Кариера
За репрезентацијата на Германија, тој имал многу добар турнир на Олимпискиот квалификациски турнир во 2012 година. Во 2012/13 тој бил дел од динамичното дуо со Георг Гроцер во Белгород и станал победник на рускиот куп. Во 2014 година потпишал договор со полскиот клуб Чарни Рандом.
Космос-2221
Космос-2221 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 24 ноември 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2000 килограми. Космос-2221 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 664 км, а најмалото на 635.
Еблански јазик
Ебланскиот јазик (или „еблаитски“) е мртов семитски јазик што се говорел во во III милениум п.н.е., во древниот град Ебла, помеѓу Алеп и Хама во денешна западна Сирија.
За јазикот сведочат околу 5.000 таблички напишани со клинесто писмо пронајдени во рушевините, во периодот од 1974 до 1976 г.
Ебланскиот е источносемитски јазик како акадскиот и веројатно е мошне близок на претсаргонскиот акадски јазик.
Черпишта
Черпишта или Черништа — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Марсел Соботка
Марсел Соботка (роден на 25 април 1994) — германски фудбалер кој игра како дефанзивец или дефанзивен играч од средниот ред за Фортуна Диселдорф во Бундеслигата.
Клупска кариера
Соботка се приклучил на Фортуна Диселдорф во 2015 година од Шалке 04. Тој го направил своето деби во 2. Бундеслига на 22 август 2015 година против ФК Фрајбург во домашниот пораз од 1-2 на местото на Џулијан Кох по 45 минути.
Во јуни 2017 година, тој се согласи за нов петгодишен договор до 2022 година.
Соботка имал еден настап за германската репрезентација до 20 години во пријателски натпревар против Полска.
1978 во архитектурата
1978 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Зак Снајдер
Закари Едвард Снајдер (роден на 1 март 1966 г.) — американски филмски режисер, продуцент, сценарист и кинематограф.
Прв долгометражен филм на кој тој се потпишал како режисер е хоророт Зора на живите мртовци од 2004 година, кој бил римејк на истоимениот филм од 1978 година. Од тогаш, тој бил режисер или продуцент на бројни филмови базирани на стрипови, како 300 (2007) и Чувари (2009), како и суперхеројските филмови на DC Extended Universe, Човек од челик (2013), Бетмен против Супермен: Зора на правдата (2016) и Лига на правдата (2017). Во 2021 година бил објавен филмот Лига на Правдата на Зак Снајдер кој е проширена верзија на филмот од 2017 година. Тој исто така е режисер на филмовите Легенда за чуварите: Бувовите на Га'Хул (2010), Неочекуван удар (2011), и Војска на живите мртовци (2021).
Во 2004 година, тој ја основал продуцентската компанија The Stone Quarry заедно со сопругата Дебора Снајдер и неговиот колега Весли Колер.
Рани години
Снајдер е роден во Грин Беј, Висконсин и израснал во Риверсајд, Конектикат. Неговата мајка, Марша Менлеј, била сликар и наставник по фотографија. Неговиот татко, Чарлс Едвард „Ед“ Снајдер, работел како извршен регрутер. Тој има постара сестра, Одри, додека пак неговиот брат, Сем, починал додека Зак бил тинејџер.
Југославија на Евровизија
Југославија првпат настапува во 1961 година.
Зак Снајдер
Кариера
Снајдер го снимил првиот долгометражен филм, хоророт Зора на живите мртовци во 2004 година, за кој филмските критичари упатиле позитивни критики, а потоа неговиот следен филм, 300 (2006), кој бил адаптиран од истоимениот стрип на Френк Милер, бил хит во кино салите, заработувајќи 456 милиони долари ширум светот наспроти неговиот буџет од 60 милиони долари. Неговиот следен филм, Чувари, бил издаден на 6 март 2009 година, и достигнал заработка од 185 милиони долари ширум светот. Негов следен проект бил анимиранот филм, Легенда за чуварите: Бувовите на Га'Хул кој бил издаден на 24 септември 2010 година. Снајдер бил продуцент, ко-сценарист и режисер на филмот Неочекуван удар, кој бил издаден на 25 март 2011 година. Филмот, базиран на сценариото напишано од Снајдер и Стив Шибуја, обработувал приказна за млада девојка во ментална болница која замислува бегство со колегите.
Снајдер го режирал суперхеројскиот филм Човек од челик за Warner Bros. во 2013 година, кој бил нов филм во франшизата Супермен и почетен филм во серијалот филмови на DC Extended Universe (DCEU) базирани на стрипови. Тој следно го режирал продолжението на филмот 300, 300: Подемот на царството (2014).
На 29 јануари 2019 година, Снајдер објавил дека потпишал договор да го режира филмот Војска на живите мртовци за Нетфликс. Снајдер го продуцирал и режирал филмот со својата сопруга, Дебора Снајдер, преку нивната ребрендирана продуцентска компанија, The Stone Quarry. Неговиот договор со Нетфликс се проширил на франшизата Војска на живите мртовци; во која биле вклучени филмовите Војска на крадци, издаден во 2021 година, и Планета на живите мртовци, продолжение кое ќе биде снимено во иднина.
На 20 мај 2020 година, Снајдер објавил дека Лига на Правдата на Зак Снајдер, кој претставува проширена верзија на првичниот филм од 2017 година, ќе биде објавен на платформата HBO Max во 2021 година. Филмот бил издаден на 18 март 2021 година.
NGC 1214
NGC 1214 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1214 се споменува и како MCG -2-8-51, HCG 23A.
Откривање
Објектот е откриен на 21 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1214 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1214 има привидни димензии од 1,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 6 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 32' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 1214 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11675. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Домниц
Домниц (Domnitz) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Ветин-Лебејин.
1977 во архитектурата
1977 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Бршленова лига
Бршленовата лига (Ivy League) е атлетска конференција основана во 1954 година. Лигата е составена од спортските тимови на осум приватни високо-образовни институции од североисточна Америка. Името на конференцијата исто така често се користи да се означат овие осум универзитети како група. Термиот 'Бршленова лига' има и конотации на академска возвишеност, селективност при уписот и општествен елитизам. Осумте универзитети кои ја сочинуваат лигата се Универзитетот Браун, Колеџот Дартмут, Универзитетот Јеил, Универзитетот Колумбија, Универзитетот Корнел, Универзитетот Принстон, Универзитетот во Пенсилванија и Универзитетот Харвард.
Во склоп на оваа лига спортските тимови на универзитетите-членови се натпреваруваат во повеќе од 40 спортови и дисциплини, поединечно или во тимови, машка и женска конкуренција.
Лизгачкопланински Океан
Лизгачкопланински Океан бил древен океан што постоел помеѓу Интермонтанските острови и Северна Америка, почнувајќи пред околу 245 милиони години во периодот Тријас. Името го добила по Slide Mountain Terrane, која е составена од карпи од античкото океанско дно. Имаше зона на субдукција на подот на Лизгачкопланинскиот Океан наречена Интермонтански ров каде што Интермонтанската плоча се спушташе под Северна Америка. Подот на Лизгачкопланински Океан беше истуркан на древната маргина на Северна Америка.
Очекуваната јачина на старата океанска литосфера на пасивна маргина се смета за преголема за да може да се надмине со гравитација или со компресија, освен ако претходно не била ослабена (Stern 2004). Распространувањето на синистрална трансформативна грешка што очигледно излегла одСеверозападниот Премин во Девонско време, можела да ја обезбеди слабоста по која се уривала океанската литосфера и субдукцијата се ширела на југ (слики 13 и 14). Почетокот на субдукцијата и неговото ширење кон југ е забележан со магматизам од 380-400 Ma на теренот на Арктикот Алјаска, 380-390 Ma на теренот Јукон-Танана на крајбрежните планини (кој веројатно е обновен во близина на денешна Алјаска во палеозојско време; Михалинук и сор. 360 Ma долж целата маргина на западна Лауренција (Nelson et al. 2006). Овие настани веројатно беа резултат на глобалната реорганизација на плочите што ја следеше среднодевонската акадијанска орогенеза кај Апалачите и продолжи со судирот на јаглерод во Гондвана (сл. 14). Тесната зона на субдукција која се пропагирала на запад низ Северозападниот Премин во Силурско-Девонско време можела да ја обезбеди сеидбената точка од која била иницирана субдукцијата долж западна Лауренција (слики 11-14).
По должината на северниот дел на Лауренција, оваа промена во движењето на плочите доведе до судир со енигматичен блок од кора, митската Земја Крокер на арктичките истражувачи и развој на орогенезата на доцниот Девон - Раниот Мисисипски Елесмери, додека Лауренција очигледно следеше на север за време на судирот со Гондвана. Сл. 14). Земјиштето Крокер е веројатно еден од фрагментите од каледонската кора поврзани со Александар и другите терани (сл. 5). Очигледно доставувал седименти наизменично до сливот на Свердруп на југ до средината на мезозојското време (Davies & Nassichuk 1991) и веројатно бил отстранет за време на Јура-Кредото отворање на Северноледениот Океан.
Идните студии за потекло ќе дадат повеќе информации за природата и потеклото на Крокер Ленд (Omma et al. 2007). Набргу по започнувањето на субдукцијата долж западна Лауренција, се смета дека враќањето на плочата предизвикало проширување во регионот на задниот лак, што довело до расцепување на делови од дисталната континентална маргина, како што е склопот на Snowcap (подрум до Јукон-Танана) и веројатно Комплексот Shoo Fly (подрум до теренот на Северна Сиера; Сл. 14). Ова раздвојување кулминираше со отворањето на Лизгачкопланинскиот Океан во раното Мисисипско време и оттаму миграцијата на доцните палеозојски пери-Лауренсиски лаци подалеку од континенталната маргина (слики 14 и 15). Теранот Јукон-Танана го дели магматизмот од доцниот Девон до најраниот Мисисипи (370-355 Ma) со маргината на Лаурен, но помладиот карбонформен до пермски лак магматизам е уникатен за теренот (Nelson et al. 2006). Западниот терен на Кутенај (склоп на заливот Орел; Сл. 3) на јужна Британска Колумбија се чини дека е дел од доцниот Девон - најраниот лак на остаток од Мисисипи кој останал заглавен на маргината на Лоренција по отворањето на Лизгачкопланинскиот Океан. Точната дистрибуција на теренот на Лизгачката Планина во јужна Британска Колумбија е замаглена од пенетративната мезозојска деформација и сериозното рано кенозојско проширување што го зафати овој регион. Како и да е, појавата на секвенци на горните палеозојски лакови со фаунски елементи на МекКлауд што ги покриваат деловите на теренот на Оканаган (групи Харпер Ранч и Атвуд, Формација на планината Робертс; Сл. 2 и 3) бара појужна палеолатитуда во раното пермско време (Bela. 2002). Базиналните секвенци на Хавала и Шуновер во Голконда алохтон веројатно се јужното продолжение на Лизгачкопланинскиот Океан (слики 1 и 10; Милер и сор. 1984; Харвуд и Мурчи 1990). Океанот очигледно ја достигнал својата максимална ширина во раното пермско време.
Етал
Во ирската митологија, Етал Анбуаил е еден од Луѓето на божицата Дану и крал во Сиде Уамуин во Конахт. Тој имал ќерка, Каер.
Појави во ирската митологија
Етал е првенствено познат поради тоа како Аилил мак Мата и Дагда влегле во војна со него за да ја омажат неговата ќерка Каер за Аенгус, синот на Дагда. Во оваа војна, кралството на Етал е уништено од силите на Дагда и Аилил. Ова е кажано во приказната за „Сонот на Оенгус“.
Космос-2222
Космос-2222 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 25 ноември 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1900 килограми. Космос-2222 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Лоренцови преобразби
Лоренцови преобразби — преобразби именувани според холандскиот физичар Хендрик Лоренц. Тие се резултат на обидите на Лоренц и останатите да објаснат како брзината на светлината била набљудувана независно од појдовниот систем, и да ги разберат симетриите на законите на електромагнетизмот. Лоренцовите преобразби се во согласност со Специјалната теорија за релативноста, но биле изведени пред Специјалната теорија за релативноста.
Во Минковскиевиот простор, Лоренцивите преобразби го зачувуваат време-просторниот интервал помеѓу двата настани. Тие ја објаснуваат само преобразбата во која време-просторниот настан од каде што се започнува е неподвижен. Може да се сметаат за хиперболични вртења во Минковскиевиот простор. Поопштиот сет на преобразби кои, исто така, вклучуваат поместувања се познати како Поенкареова група.
Историја
Многу физичари, вклучувајќи ги Волдемар Воигт, Џорџ Фицџералд, Џозеф Лармор и Хендрик Лоренц дискутирале за физиката опфатена од овие равенки уште од 1887 година. На почетокот на 1889 година, Оливер Хевисајд покажал од Максвеловите равенки дека електричното поле кое има сферична распределба на полнежот, не треба да има сферична симетрија кога полнежот е во движење релативно на етерот. Тогаш Фитцџералд претпоставил дека резултатот на Хевисајдовата дисторзија би можела да се примени во теоријата на меѓумолекулските сили. Неколку месеци подоцна, Фитцџералд го објавил својот труд во кој телата во движење се контрахирани, со цел да го објасни збунувачкиот исход од 1887 година од Мајкелсон-Морлиевиот обид за постоењето на етерот. Во 1892 година, Лоренц ја претставил истата идеја, но на подетален начин, која била наречена Фитцџералд-Лоренцова хипотеза за контракцијата. За нивното објаснување се знаело пред 1905 година.
Лоренц (1892-1904) и Лармор (1897-1900) кои верувале во постоењето на етерот, биле во потрага на преобразба според која Максвеловите равенки ќе бидат непроменливи, кога се премине од етерот во подвижен систем. Тие ја прошириле Фицџералд-Лоренцовата хипотеза на контракцијата и откриле дека временските интервали исто така треба да бидат изменети („месно време“).Анри Поенкаре дал физичка интерпретација за месното време како последица на синхронизацијата на часовникот, под претпоставка дека брзината на светлината е постојана во системите на движење. Ламор се смета за првиот кој ја разбрал временската дилатација својствена во неговите равенки.
Во 1905 година, Поенкаре бил првиот кој препознал дека преобразбата има својства на математичка група, и ја именувал според Лоренц. Подоцна во истата година, Алберт Ајнштајн ја објавил Специјалната теорија за релативноста, која произлегува од Лоренцовите преобразби под претпоставките на принципот на релативноста и постојаноста на брзината на светлината во сите инерцијални појдовни системи, и со напуштање на механичкиот етер.
Изведување
Од Ајнштајновиот втор постулат за релативност следува:
во сите појдовни системи за настани поврзани со светлосни сигнали. Настан е нешто што се случува во одредено место и во одредено време и во сите инерцијални појдовни системи може да биде претставен со временската координата t при што се користат декартови координати: