cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кристијан Доплер
Животопис
Доплер израснал во Салцбург, Австрија, како син на каменорезец. Тој не можел да работи во татковиот бизнис поради неговата слаба физичка кондиција. По заврушувањето на средно училиште, Доплер студирал филозофија во Салцбург и математика и физика на Политехничкиот универзитет (денес Виенски технички универзитет) каде што тој почнал да работи како асистент во 1829 година. Во 1835 тој почнал да работи во Прашката политехничка школа (денес Чешки технички универзитет), каде што и добил звање во 1841 година.
Една година подоцна, на 38 години, Доплер одржал предавање на Кралското бохемиско друштво за науките и подоцна ја издал неговата најзначајна работа „За обоената светлина на двојните ѕвезди и други ѕвезди на небесниот свод“ (Über das farbige Licht der Doppelsterne und einiger anderer Gestirne des Himmels). Постои и факсимилно издание со англиски превод од Алек Еден. Во неговата работа, Доплер го објаснува неговиот принцип (подоцна наречен Доплеров ефект) така што набљудуваната честота на бранот зависи од релативната брзина на изворот и набљудувачот, и тој пробал да го употреби овој концепт за да ја објасни бојата на двојните ѕвезди. Во тој период во Прага како професор тој публикувал повеќе од 50 статии од областа на математиката, физиката и астрономијата. Во 1847 година тој ја напуштил Прага за да работи како професор по математика, физика и механика на Академијата за рударство и шумарство (денес Мишколцки универзитет) во Банска Штјавница (тогашно Унгарско кралство, денес, Словачка), и во 1849 година се преселил во Виена.
Доплеровото истражување во Прага било прекинато поради револуционерните инциденти во март 1848 година, кога тој избегал во Виена. Таму тој бил назначен за директор на Институтот за експериментална физика на виенскиот универзитет во 1850 година. За време на неговиот престој, Доплер заедно со Франц Унгер, одиграле важна улога за развивањето на младиот Грегор Мендел, познат како таткото на генетиката, кој бил студент во Виенскиот универзитет од 1851 до 1853 година.
Доплер починал на 17 март 1853 на 49 години од белодробно заболување во Венеција (во тој период дел од Австриската империја).Неговиот гроб, пронајден од д-р Питер М.Шустер е на влезот на венецијанските островски гробишта од Сан Микеле.
Целосно име
Постои големо недоразбирање околу целосното име на Доплер. Доплер себеси се нарекувал Кристијан Доплер. Евиденцијата на неговото раѓање и крштевање се водат под името Кристијан Андреас Доплер. Четириесет години по смртта на Доплер, започанала погрешна употреба на Јохан Кристијан Доплер од страна на астрономот Јулиј Шајнер.Од тогаш грешката на Шајнер била распостранета низ научните кругови.
Трка околу Гуангси 2018
Трка околу Гуангси 2018 — 2. издание на велосипедската етапна Трка околу Гуангси, која се одржала помеѓу 16 и 21 октомври како 37. настан во сезоната на Светската турнеја.
Била освоена од Италијанецот Џани Москон од екипата.
Екипи
Како нов настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети, но не биле обврзани да учествуваат на трката.
Лушпари
Лушпари или лушпести влекачи — животни кои образуваат најголемиот денешен ред на влекачи кој ги вклучува гуштерите и змиите. Членовите од овој ред се одликуваат со нивната кожа, која носи рожести лушпи или штитчиња. Тие исто така поседуваат подвижни квадратни коски, што им овозможува да ја придвижуваат горната вилица во однос на черепот. Ова е особено видливо кај змиите, кои се способни многу ја отворат устата за да го земат големиот плен. Ова се најразлични по големина влекачи, чии големини се движат од 16 мм долгиот Sphaerodactylus ariasae, па до 8 m долгата зелена анаконда (Eunectes murinus).
Распространетост
Лушпарите ги колонизирале речиси сите копнени живеалишта. Тие живеат на секој континент, освен на Антарктикот. Повеќето лушпари се жители на тропските региони, со што на север видовото разнообразие се намалува, а во голем дел од Канада, Алјаска, Гренланд и северен Сибир, тие отсуствуваат. Гуштерот Zootoca vivipara и шарката (Vipera berus) се видови на влекачи кои се распространиле најсеверно од сите останати. Тие можат да се најдат на север од Северниот Поларник. Најјужно се наоѓа Iguania liolaemus magellanicus, која и денеска живее во Огнена Земја. Во Европа постојат преку 50 видови на гуштери и околу 30 видови на змии.
Кожа
Лушпите (штитчињата) на епидермисот може да бидат најразлични. Кај геконите, тие се рамни, мазни или со гребен, но постојат и видови со бодликави лушпи. Игуаните имаат боцкести творби во вид на чешел на вратот, на грбот и на опашката. Некои гуштери кои живеат на пустинските дини поседуваат бразди од испакнати лушпи на прстите, што им дава способност да не тонат во песокот, додека на базилискот овие лушпи му помагаат брзо да трча на водните површини. Геконите и анолисот, на долната страна на прстите, поседуваат плочки кои се формираат од епидермисот и се состојат од многу поединечни влакненца.
Врвниот слој од епидермисот не се обновува со исто темпо: тој се преслекува за три до четири недели кај повеќето гуштери, додека кај змиите и камелеоните за шест до десет месеци. Овој дел од епидермисот се подигнува од останатите слоеви на кожата со помош на преслекувачки влакненца, а се одделува со помош на воздух или лимфни јазли. Геконите ја јадат својата стара кожа веднаш по преслекувањето.
Слојот под епидермисот, дермис, е дебел и се состои од тридимензионални снопчиња на сврзно ткиво. Кај гуштерите во овој слој се образуваат остеодерми (коскени депозити кои формираат лушпести творби), чија форма и положба е слична на тие од погорните лушпи. Под дермисот лежи подкожното ткиво (хиподермис), кое не е толку компактно како останатите слоеви.
Череп
Черепот на лушпарите се разликува од диапсидниот череп по редукцијата на долниот од двата зигоматски лакови. Кај некои змии, амфизбени и сцинковидни, атрофирана е и горната зигома. Друга особина е т.н. стрептостилија, односно многу зголемената внатрешна подвижност на черепот. Ова се постигнува така што квадратната коска, примарна коска на виличниот зглоб кај влекачите, е сместена на подвижната сквамозна коска. Подвижноста на черепот е најочигледна кај змиите.
Систематика и филогенија
Обично овој ред е поделен на три подреда:
Од сите нив, гуштерите образуваат парафилетска група. Во поновите систематики, името Sauria се користи за влекачите и птиците, а лушпарите се поделени на различен начин од претходно наведениот:
Според оваа систематика, еволуцијата на лушпарите се одвивала во насока на замена на јазикот како орган за прифаќање на храната (како кај туатарата и игуаните) со забите и вилиците (особено горната вилица), со што тој станал орган за хеморецепција (како кај лушпесто(кератинизирано)јазичните видови од подредот Scleroglossa). Ова им овозможило поголем распространувачки успех на склероглосите за разлика од игуанидите.
IC 398
IC 398 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 398 се споменува и како ESO 233-1.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 398 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 398 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 49 м 19,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 52' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Други поделби
Проучување на IC 398 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63703.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Список на државни водачи во 506 година
Ова е список на државни водачи во 06 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Национален атлас на Соединетите Држави
Националнiot атлас на Соединетите Држави (англ. National Atlas of the United States) е интернет-атлас во издание на Министерството за внатрешни работи на САД.
Бидејќи е дело на Владата на САД, атласот и картите во него се во јавна сопственост.
Во 1970 е објавено печатено издание; ова издание повеќе не се печати, но Библиотеката на Конгресот ја има објавено на интернет, како дел збирката „Американски спомен“ (American Memory).
NGC 497
NGC 497 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 497 се споменува и како UGC 915, MCG 0-4-100, CGCG 385-85, Arp 8.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1882 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 497 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 497 има привидни димензии од 2,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 22 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 52' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 497 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4992. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 218; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4682. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1259.
Брич
Брич — нож за бричење. Истиот е исклучително остар и како секој нож служи и како оружје. Се состои од дршка - корици и сечило. Кориците може да бидат изработени од различни материјали, а сечилото од челик. Со преклопување, сечилото влегува во сопствената дршка, која станува корици и го прави безопасно. Го користеле скоро сите нации. Денес многу ретко се користи за бричење.
Историја
Првите бричеви биле направени од школки и заби од ајкули. За тоа сведочат археолошките наоди од камено време, стари 6 милениуми. Ножевите за бричење биле изработувани од некои карпи како што е кременот. Тие се исклучително остри и долго имале предност во однос на бричевите од метали, познати во тоа време. Пронајдени се во ископините во Стар Египет, Кина, Јапонија, Грција, Римско Царство. Сечилата им биле изработувани од бронза, но и од злато.
Првите бричеви не биле зглобни, туку биле изработувани од едно, монолитно парче. Со текот на времето, тие претрпеле разни промени. Меѓу другото, станале зглобни и со разни облици. Сечилата биле од сè поквалитетен челик и сè поостри, а дршките, односно кориците, од различни материјали, изработувани и од благородни метали и украсувани и обогатувани со апликации од скапоцени камења. За да станат уште поостри и подолго да бричат квалитетно, биле правени бричеви на кои им се менувале сечилата. Со пронаоѓањето на бричалката на американскиот стопанственик Кинг Жилет, чие сечило било заменето со метален лим за еднократна употреба, биле создадени „жилети“ кои наскоро и целосно го замениле класичниот брич. Во времето на жилети и електрични бричалки, бричот скоро целосно престанал да се користи. Од бричот на друг страна настанале ножеви на склопување – чакии.
Употреба
Бричот главно се користел за таканаречено „влажно бричење“ кога лицето, пред бричење, е навлажнето со специјална течност и сапун за бричење. Неговата употреба бара одредена вештина. Дури и најмала неумешност и лош агол кон кожата на лицето може да предизвика непријатни повреди. Во текот на бричењето бричот мора да се остри неколку пати.
NGC 4303A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4303A се споменува и како NGC 4301, UGC 7439, MCG 1-32-27, IRAS 12198+0450, CGCG 42-53, VCC 552.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1779 година од страна на Барнаба Оријани, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4303A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4303A има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 4303A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40087. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 285. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Надворешни врски
NGC 4303A
Олга Јевриќ
Олга Јевриќ (29 септември 1922 – 10 февруари 2014 година) била српска скулпторка.
Биографија
Олга Јевриќ е родена во Белград во 1922 година. Во 1941 година завршила гимназија, но првично паднала на приемниот испит за да студира на одделот за скулптура на Академијата за ликовни уметности. Следната година успешно се запишала и на Академијата за ликовни уметности и на Музичката академија во Белград.
Во 1948 година Јевриќ дипломирала на одделот за скулптура на АФА, во класата на професорот Сретен Стојановиќ. Магистрирала во 1949 година (специјален курс) во класата на споменатиот учител. Студирала и историја на уметност во Белград.
Била примена за член на Српската академија на науките и уметностите (САСА) и СЛУЈ во 1950 година.
Нејзината прва изложба била во 1948 година и оттогаш изработила многу изложби дома и во странство. Таа била добитник на бројни почести.
Јевриќ била првиот нов донатор на Куќата за наследство во Белград; таа потпишала договор за подарок на 10 февруари 2006 година и оставила 47 нејзини скулптури направени во железен оксид, железо, цемент, теракота и филмски малтер.
Јевриќ починала на 10 февруари 2014 година во Белград на 91-годишна возраст.
Наследството на Олга Јевриќ
Наследството на Олга Јевриќ се чува во зградата на Српската академија на науките и уметностите на улицата Кнез Михаилова во Белград. Во 2007 година, Српската академија на науките и уметностите доби извонредна колекција составена од 147 скулптури од мали и средни размери преку договор за подарок. кој претставува вреден и восхитувачки опус на Олга Јевриќ.
Олга Јевриќ ѝ припаѓаше на генерацијата српски уметници кои доведоа до голем трансфер кон современиот израз и таа стана една од најистакнатите претставници на српската современа уметност. Таа се оттргна од традицијата на толкување на реалноста со вртење
Карпински манастир
Карпински манастир или Воведение на Пресвета Богородица е манастирски комплекс сместен во близина на селото Орах, Кумановско во Источна Македонија.
Историја
Основан е во 14 век од страна севастократор Дејан зет на Српскиот цар Стефан Душан. Денешниот изглед на манастир e од 16 - 17 век. Манастирот e бил обновен во 19 век. Манастирска црква e од 16-17 век посветена на Воведение Богородичино. Таа е изградена од обработен камен во форма на триконхос. Во црквата се забележуваат два слоја на фрескоживопис. Постариот слој е живописан во времето на нејзината изградба. Од овој период препознатливи се ликовите на Богородица со Исус Христос, што се наоѓаат во јужната конха, и на Теодор Тирон и Теодор Стратилат, во северната конха. Поновиот слој на фрески датира од крајот на 19 век век.
Манастирските конаци за време на Втората светска војна значително настрадале.
Комплексот се наоѓа во очајна состојба и пред распаѓање, а моментно не се презема ништо тој да се зачува.
Иконостас
На дрвениот иконостас со скромен изглед се поставени мајсторски изработените икони, меѓу кои се осумте празнични икони од крајот на 16 век и почетокот на 17 век. По своите уметнички вредности се изделуваат композициите на Големите празници.
Карпино скрипторски центар
Карпино е позната скрипторска школа од 16 век, според податоците од Институтот за македонска книжевност, во манастирот Карпино живееле над 300 калуѓери и тој важел како црковно - духовно и културно јадро за овој регион. Оригиналните ракописи, кои сега се наоѓаат во Москва, Софија и во Белград, сведочат за препишувачката школа и за постоење на ќелијно училиште.
Всушност, Карпинскиот манастир за првпат се споменува во 1592 година, кога било напишано Карпинското евангелие, во кое во една преписка се вели дека тоа е напишано во манастирот Карпински, во храм Воведение на Пресвета Богородица, во лето 1592. Околу препишувањето на евангелието во 1592 се потрудил еромонахот Јоаникие ..
Во средината на XVIII век е напишан и Карпинскиот триод од чии ракописни белешки се дознава за историјата на манастирот како на пример дека во 1745 година во манастирот Карпино дошол еромонахот Стефан, запишано од ерејот Стојко од Нагоричино, додека од друга рака е запишано дека света книга пеел поп (папа) Димитрија од село Врбен во Дебарска каза. Карпинскиот триод денес се чува во Софиската народна библиотека.
За најзначајни книжевни дела се сметаат Карпинското евангелие и Апостол со ирмологиум, кои сега се наоѓаат во Москва. Постојат и документи за 11 пергаментни ракописи, но и хартиени, како што се евангелија, апостоли, псалтири.
XIX век
За манастирот Карпино опис и податоци во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 година, дал и македонскиот револуционер Ѓорче Петров кој запишал дека во една вдлабнатина по тој ред од чуки во почетокот Голем Дол е Карпинскиот Манастир. Тој е еден од најстарите манаситри. Според мислењето на околните жители, тој бил направен пред 1000 години. Стариот натпис каде што било запишано дека бил основан пред 1000 години, бил уништен при обновувањето на манастирот. По доаѓањето на Турците манастирот бил запустен и присвоен од некој бег, којшто во црквата ги затворал своите кози. Околните селани откако го откупиле манастирот, го возобновиле. Сега манастирот е тесен. Во средината на округлестиот двор е црквата, а наоколу се наредени 32 соби во двокатна зграда. Манастирот бил под духовенство на егзархијата и во него немало калуѓери.
Sphagnum
Sphagnum ― род од приближно 380 прифатени видови мовови, попознати како сфагнумски мов, тресетски мов, исто така блатски мов и шарлатански мов (иако тој поим понекогаш се користи и за тресет). Акумулациите на Sphagnum можат да складираат вода, бидејќи и живите и мртвите растенија можат да задржат големи количини вода во нивните клетки; Растенијата може да содржат 16 до 26 пати повеќе вода од нивната сува тежина, во зависност од видот. Празните ќелии помагаат да се задржи водата во посуви услови.
Како што расте сфагнумскиот мов, тој полека може да се шири во посуви услови, образувајќи поголеми тресети, како подигнати омброгени тресетишта и прекривни тресетишта. Така, сфагнумот може да влијае на составот на таквите живеалишта, при што некои го опишуваат сфагнумот како „манипулатори на живеалиштата“. Овие акумулации на прекривни тресетишта потоа обезбедуваат живеалиште за широк спектар на тресетни растенија, вклучително и острици и грмушки, како и орхидеи и месојадни растенија.
Sphagnum-от и тресетот создаден од него не се распаѓа лесно поради фенолните соединенија вградени во клеточните ѕидови на мовот. Покрај тоа, мочуриштата, како и сите мочуришта, развиваат анаеробни почвени услови, кои произведуваат побавно анаеробно распаѓање наместо аеробно микробно дејство. Тресетскиот мов, исто така, може да ја закисели својата околина со земање катјони, како што се калциум и магнезиум, и ослободување на водородни јони.
Под соодветни услови, тресетот може да се акумулира на длабочина од многу метри. Различни видови на Sphagnum имаат различни граници на толеранција за поплави и pH вредност, така што секоја тресетница може да има голем број на различни видови Sphagnum.
Поединечните тресетскомовски растенија се состојат од главно стебло, со густо наредени растенија на ограночни фасцикли кои обично се состојат од две или три распространети гранки и две до четири висечки гранки. Врвот на растението, или капитулум, има збиени растенија од млади гранки. По должината на стеблото се расфрлани лисја со различни облици, наречени стеблести лисја; обликот варира во зависност од видот. Листовите се состојат од два вида клетки: мали, зелени, живи клетки (клетки на хлорофилоза) и големи, јасни, структурни, мртви клетки (хиалински клетки). Вторите имаат голем капацитет за задржување вода.
Структура на Sphagnum
Sphagnum-ите имаат посебна структура прилагодена на водените живеалишта во кои живеат. Водата ги издржува растенијата од редот Sphagnum, што ги прави непотребни другите структури за зајакнување. Врвот на растението се нарекува капитулум, розета од лисја кои го собираат поголемиот дел од енергијата на растението преку фотосинтеза. Главното тело се состои од стебло и гранки, со листови кои исто така излегуваат и од стеблото и од гранките. Најдолните делови на растението се мртви, но делумно распаднати.
Клеточна структура
Сфагнумот има карактеристична клеточна структура. Мововите немаат васкуларен систем за движење на водата и хранливите материи околу растението. Така, ткивата се тенки и обично се дебели со една клетка за да се овозможи лесно дифузија. Сфагнумските мовови имаат два различни вида на клетки. Постојат нормални клетки кои фотосинтетизираат со хлорофил. Дополнително, има и поголеми алински или ретортни клетки. Овие се во облик на буре. Имаат пори и ја впиваат водата како сунѓер. Овие уникатни клетки значат дека Sphagnum-от може да го одржува живеалиштето водено со ослободување вода за да ги одржува мочуриштата натопени. Вокер (2019) го опишува Sphagnum-от како „манипулатори на живеалиштата“.
Животен циклус
Сфагнумот, како и сите други копнени растенија, има алтернација на генерации; како и другите бриофити, генерацијата на хаплоидни гаметофити е доминантна и упорна. За разлика од другите мовови, долготрајните гаметофити не се потпираат на ризоидите за да помогнат во навлегувањето на водата.
Видовите Sphagnum можат да бидат еднополови (машки или женски, дводомни) или двополови (машки и женски полови клетки направени од исто растение; еднодомни); Во Северна Америка, 80% од видовите Sphagnum се еднополови.
Гаметофитите имаат значително бесполово размножување со фрагментација, произведувајќи голем дел од живиот материјал во тресетите со сфагнум.
Сперматозоидите кои пливаат ги оплодуваат јајцата содржани во архегониумите кои остануваат приврзани за женскиот гаметофит. Спорофит е релативно краткотраен и речиси целосно се состои од сјајна зелена, сферична спорна капсула која станува црна со спори. Спорофитите се одгледуваат на стебленца за да се олесни растурањето на спорите, но за разлика од другите мовови, стебленцата Sphagnum ги произведува мајчиниот гаметофит. Тетраедарните хаплоидни спори се произведуваат во спорофитот со мејоза, кои потоа се распрснуваат кога капсулата експлозивно ќе го испушти капачето, наречено оперкулум, и ги исфрла спорите на одредено растојание. Спорите ртат за да создадат ситни протонеми, кои започнуваат како филаменти, можат да станат талоидни и можат да произведат неколку ризоиди. Набргу потоа, протонемата развива пупки и тие се разликуваат во неговиот карактеристичен, исправен, лиснат, разгранет гаметофит со клетки од хлорофилоза и хијалински клетки. Оваа фаза преовладејува во околината каде расте Sphagnum-от, бришејќи ја и закопувајќи ја протонемата и на крајот градејќи се во слоеви на мртва мов наречена тресет.
Колониите на живиот Sphagnum може да бидат нападнати од различни габи, а една габа, која исто така е печурка, Sphagnurus paluster, создава видливи мртви дамки. Кога оваа габа и други агарици го напаѓаат протонемата, Sphagnum е индуциран да произведе нефотосинтетичка гема која може да го преживее нападот на габите и месеци подоцна да 'ртат за да произведат нов протонема и лиснати гаметофити. Не е познато дали лиснатата фаза може да произведе такви геми.
Таксономија и филогенија
Реципрочната монофилија на овие делови и на два други помали (Rigida и Squarrosa) е разјаснета со помош на молекуларна филогенетика. Сите освен два вида вообичаено идентификувани како Sphagnum живеат во една клада; два други видови неодамна биле одделени во нови семејства во рамките на Sphagnales што ја одразуваат врската на предците со тасманскиот ендемски Ambuchanania и долгото филогенетско растојание до остатокот од Sphagnum. Во главната класа на Sphagnum, филогенетското растојание е релативно кратко, а методите на молекуларно датирање наведуваат дека скоро сите сегашни видови Sphagnum потекнуваат од зрачење што се случило пред само 14 милиони години.
Географска распространетост
Мововите од сфагнум се појавуваат главно во северната хемисфера во тресетни мочуришта, четинарски шуми и влажни области на тундра. Нивното најсеверно население лежи во архипелагот Шпицбершки Острови, Арктичка Норвешка, на 81° северно.
Во јужната хемисфера, најголемите области со тресет се во јужниот дел на Чиле и Аргентина, дел од огромната Магеланова тундра (околу 44.000 квадратни километри). Области со тресет се наоѓаат и во Нов Зеланд и Тасманија. Меѓутоа, во јужната хемисфера, пејзажите со тресет може да содржат многу други видови мов освен Sphagnum. Видовите сфагнум се забележани и од „капнувачките карпи“ во планинскиот, суптропски Бразил.
Анче Џамбазова
Анче Џамбазова (родена во Скопје на – починала на  во Скопје) — македонска театарска и филмска глумица, најпозната по улогите во Мирно лето и Македонски народни приказни. Анче Џамбазова е ќерка на глумецот Петре Прличко, сопруга на композиторот Александар Џамбазов и мајка на шоуменот Игор Џамбазов и архитект/технологист Татјана Џамбазова.
Филмографија
Џамбазова ги остварила филмските улоги:
Морил
Морил — древномакедонски град во Мигдонија или Крестонија, сместен кај денешното село Горно Постолар, Кукушко, Егејска Македонија.
Населбата се наоѓа на рид северозападно од Горно Постолар. При ископување откриен е дел од бања, ѕидови на градби како и статуи на семејството на Асклепиј. Местото е препознаено како Морил врз основа на епиграфски наоди.
Во 1996 г. наелбата е прогласена за заштитен археолошки споменик.
Деклан Рајс
Деклан Рајс (роден на 14 јануари 1999 година, во Кингстон апон Темс) — англиски фудбалер со ирско потекло, на  и на англиската репрезентација.
Список на државни водачи во 1493 година
Ова е список на државни водачи во 493 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 399
IC 399 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 399 се споменува и како ESO 142-50, AM 1950-585, IRAS 19501-5850.
Откривање
Објектот е откриен во август 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 399 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 399 има привидни димензии од 3,8' х 2,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 54 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -58° 42' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Марков манастир
Марков манастир — православен манастир кој се наоѓа јужно од селото Маркова Сушица, по долината на Маркова Река на нејзиниот лев брег, на 20 км од Скопје. Манстирот е активен и во денешно време, а во него суштествува женско монашко сестринство. Во самиот манастир се наоѓа црквата Св. Димитрија и импозантната камбанарија.
Историја
Како најважен сочуван изворен документ за изградбата во Марковиот манастир претставува натписот над јужниот влез внатре во црквата, кој дава податоци за изградбата на манастирската црква и нејзините ктитори. Натписот ја има следната содржина:
Втор изворен документ претставува полилејот на кого се излиени букви со имињата на ктиторот како и за дел од историјата на црквата. Историјата на манастирот ја надополнуваат и записите испишани на столбовите и на ѕидовите на црквата. Еден таков запис е видливо врежан на северната фасада од црквата и северозападниот столб во наосот на црквата со името на нашиот македонски просветител Кирил Пејчиновиќ кој бил и игумен на манастирот на почетокот на XIX век од 1801 па сè до 1818 година. . Тој во Марковиот манастир ја напишал неговата книга „Огледало“, а основал и училиште.
Градба
Капијата на манастирот е искована од масивно дрво. Веднаш од десната страна започнуваат манастирските конаци и други помошни простории. Покрај конаците се наоѓа уште и фурна, казани за печење ракија, бунар со студена вода и мошне стара воденица која е сочувана како секавање на времето кога житото се мелело на таков начин. Името на манастирот е добиено по популарниот јунак Крале Марко. Црквата Св. Димитрија е изградена во 1345 г. за што сведочи натписот над јужната врата од внатрешната страна на црквата. Таа била обновена од кралот Волкашин, а наполно завршена и живописана од неговиот син Марко (меѓу 1366 и 1371-72 година). Во почетокот на XIX век во манастирот како негов игумен престојувал и работел македонскиот преродбеник и книжевник Кирил Пејчиновиќ.
Црква
Основата на црквата е во форма на впишан крст во правоаголно протранство, со купола што се издига над централниот дел, носена од четири камени столбови. Нартексот е одделен со троделен отвор од наосот, а во неговиот горен дел се наоѓа слепа калота, јасно назначена и видлива на покривот. Црквата е ѕидана од делкан камен и тули кои се изведени во интересни шари, особено на олтарната апсида, во десетте декоративно изведени ниши.
Кон црквата, од јужната страна, во подецнежниот период додадена е просторија во вид на параклис кој служел за крштевање и е изграден од слаб материјал. Од западната страна на црквата, во 1830 г., изграден е отворен трем ѕидан од делкан камен, за кој средства дал Хамзи-паша Скопски.
Меѓу зградите на конаците се наоѓа старата трпезарија која има форма на еднокорабна црква со апсида на северната страна. Ѕидовите на трпезаријата биле покриени со фрескоживопис.
Првобитниот иконостас на црквата наполно е зачуван. Тој се состои од камени столбови со капители кои се орнаментирани, со што потсетува на камените иконостаси на црквата Св.Пантелејмон во Нерези, или црквата Св.Ѓорѓи во Старо Нагоричане. Дел од старите икони се зачувани, меѓутоа, тие биле пресликани во периодот на XIX век.
Параклис
За време на изградбата на црквата или нешто подоцна бил изграден и параклис на јужната страна каде биле насликани ктиторските портрети на кралот Волкашин и Крале Марко, кои биле откриени за време на конзерваторските работи во 1963-1964 година.
Во манастирскиот комплекс постои и параклис посветен на св. апостол Марко. Граден е во поново време, а фрескописот го извеле монахињата Илијана со тогашните апсолвенти на Ликовната Академија во Скопје,  сестрите  Даниела Недеска и Сарита Коневска.
Книжевен центар
Марковиот манастир бил еден од најзначајните културно просветни и книжевни центри во минатото, книгите од манастирската библиотека се буквално разграбени, а истата судбина ја доживеале и голем број на уметнички предмети, кои се чувале во манастирската црква. Според досегашните сознанија, ракописи по потекло Марковиот манастир има во: Државниот историски музеј во Москва (Хлудовата збирка), Виенската национална библиотека, Хрватската академија на науките и уметностите, Српската академија на науките и уметностите, Белградска библиотека (Стара збирка) и Државната библиотека во Софија.
Хано
Хано е остров во близина на полуостровот Листерландет, западен Блекинге, Шведска. Од 1810 до 1812 година, време на Наполеоновите војни, Кралската морнарица на Обединетото Кралство го користела островот како своја база за време на своите операции во Балтичкото Море. „Англиските гробишта“ се наоѓаат на островот, и до ден денес британските воени бродови го посетуваат островот за да им оддадат почит на петнаесетте морнари кои почиваат таму. Во 1972 година Кралската морнарица конструирала голем дрвен крст на местото на гробиштата, што е видлив неколку милји до морето.
Клима
Хано има океанска клима типична за јужна Шведска, но со потесен температурен опсег од внатрешноста на Блекинге поради неговата изложена позиција на поморските ветрови.
Унгарски одбранбени сили
Унгарски одбранбени сили ( Magyar Honvédség Magyar Honvédség Magyar Honvédség Magyar Honvédség ) е националната одбранбена сила на Унгарија. Претседателот ја има титулата врховен командант на вооружените сили на нацијата. Министерството за одбрана, заедно со началникот на Генералштабот, управува со вооружените сили, вклучувајќи ги и унгарските копнени сили и унгарските воздухопловни сили. Од 2007 година, унгарските вооружени сили се под обединета командна структура. Министерството за одбрана ја одржува политичката и граѓанската контрола врз армијата. Подредена команда на здружените сили го координира и командува со корпусот на ХДФ. Во 2016 година, вооружените сили имаа 31.080 лица на активна должност, оперативната резерва го донесе вкупниот број на војници до педесет илјади. Во 2017 година, воените трошоци беа 1,21 милијарда долари, околу 0,94 отсто од БДП на земјата, далеку под целта на НАТО од 2 отсто. Во 2012 година, владата усвои резолуција во која вети дека ќе ја зголеми одбраната на 1,4% од БДП до 2022 година.
Воената служба е доброволна, иако регрутацијата може да се случи во време на војна. Во значителен потег за модернизација, Унгарија одлучи во 2001 година да купи 14 борбени авиони ЏАС 39 Грипен за околу 800 милиони евра. Унгарија купи 3 нови авиони Ербас А319 и два авиони за пренос на Falcon 7X и имаат 3 C-17 III Globemaster од САД. Во 2017 година Унгарија купи 20 нови хеликоптери на "Ербас" и бомби за Грипенс. Унгарскиот национален центар за сајбер безбедноста е реорганизиран во 2016 година со цел да стане поефикасен преку сајбер-безбедноста.
Во 2016 година, унгарската војска имаше околу 700 војници стационирани во странство, како дел од меѓународните мировни сили, вклучувајќи и 100 HDF војници во НАТО предводена од ИСАФ силите во Авганистан, 210 унгарски војници во Косово под команда на КФОР и 160 војници во Босна и Херцеговина. Унгарија испрати 300 силни логистички единици во Ирак со цел да им помогне на американската окупација со конвои на вооружен транспорт, иако јавното мислење се спротивстави на учеството на земјата во војната. Еден војник бил убиен во акција од бомба покрај патот во Ирак.
Во 18-от и 19-от век, унгарските Хусари се зголемиле на меѓународна слава и служеле како модел за лесна коњаница во многу европски земји. Во 1848-49 HDF постигна неверојатни успеси против подобро обучени и опремени австриски сили, и покрај очигледната предност во бројките на австриската страна. Зимската кампања од 1848-49 година на Јозеф Бем и пролетната кампања на Артур Гергеј до денес се предава во престижни воени училишта ширум светот, вклучително и на Академијата Вест Поинт во САД. Во 1872 година, Воената академија "Лудовица" официјално започна со обука на питомци. До 1873 година ХДФ веќе имаше над 2.800 офицери и 158.000 мажи организирани во осумдесет и шест баталјони и педесет и осум ескадрили. За време на Првата светска војна, од осумте милиони луѓе мобилизирани од Австроунгарија, повеќе од еден милион умреле. Во текот на 1930-тите и почетокот на 1940-тите, Унгарија била преокупирана со враќање на огромните територии и огромен број на население загубени во Трианонскиот мировен договор во Версај во 1920 година. Регрутирањето беше воведено на национално ниво во 1939 година. Мировната сила на Кралската Унгарска армија се зголеми на 80.000 мажи организирани во седум команди на корпус. За време на Втората светска војна Унгарската Втора Армија беше близу до целосно уништување на бреговите на реката Дон во декември 1942 година во Битката за Сталинград. За време на ерата на Социјалистичката партија и Варшавскиот пакт (1947-1989), целата 200.000 силна Јужна група на сили била гарнизонска во Унгарија, заедно со артилеријата, резервоарот, воздушните сили и ракетните единици со јадрено оружје.
Почнувајќи од Глобалниот индекс за мир во 2016 година, Унгарија е една од најмирните земји во светот, ставена на 19 место од 163.
Античка, средновековна и рана модерна војска
Унгарските племиња на Árpád vezér, кои дојдоа да се населат во Карпатите, беа забележани поради нивната страшна светлина коњаница, која спроведуваше чести рации низ поголемиот дел од Западна Европа (се до денешна Шпанија ), одржувајќи го своето воено превласт со голем дострел и брз -животни рефлексни лакови. Не до воведувањето на добро регулирана, тешка коњаница со вино со оклопни плочи, германските императори би можеле да запрат унгарските војски.
За време на арпадовите, армијата заснована на лесни коњаници била полека трансформирана во западен стил. Лесната коњаница ја изгубила привилегираната позиција, заменета со феудална војска формирана главно од тешка коњаница.
Список на државни водачи во 507 година
Ова е список на државни водачи во 07 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Панче Васоски
Панче Васоски - Камџик (, -, ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Пензиониран бил како директор на Музејот на тетовскиот крај.
Филмографија
Васовски играл во повеќе од дваесет улоги тој во македонската филмска продукција претставувал еден од најприсутните и незаобиколиви толкувачи на помали улоги и епизоди. Учествувал во следниве филмски проекти:
Попис на населението на Хрватска (1991)
Според пописот на населението од 1991. година, во Република Хрватска вкупно живееле 4.784.265 жители, во 6.694 населени места.
Химна на Гвинеја
„“ (македонски превод: Слобода) е државна химна на Гвинеја од независноста во 1958 година. Таа била аранжирана од Фодеиба Кеита а мелодијата е заснована на ритамот на песната „Alfa yaya“. Авторот на текстот е непознат.
Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини
Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини (Sächsische Schweiz-Osterzgebirge) — округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Именуван е по планинските масиви Саксонска Швајцарија и Рудни Планини. Округот се граничи (од запад надесно) со окрузите Средна Саксонија и Мајсен, слободниот град Дрезден, округот Бауцен и Чешка.
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Саксонска Швајцарија и Вајсериц, како дел од реформата на окрузите во август 2008.
Географија
Округот се наоѓа помеѓу Дрезден и Чешка. Во југозападниот дел на округот се наоѓа најисточната точка на Рудните Планини („Erzgebirge“), а југоисточниот дел на округот е именуван Саксонска Швајцарија, која е дел од Елпските Песочни Планини. Главна река во округот е Елба.
Апотема
Апотема на правилен многуаголник – отсечка од центарот до средната точка на една од неговите страни. Еквивалентно, тоа е линијата нацртана од центарот на многуаголникот што е нормална на една од нејзините страни. Зборот „апотема“, исто така, може да се однесува на должината на тој сегмент. Правилните многуаголници се единствените многуаголници кои имаат апотеми. Поради ова, сите апотеми во многуаголник ќе бидат конгруентни.
За правилна пирамида, пирамида чија основа е правилен многуаголник, апотемата е висина на бочната страна, што е, најкраткото растојание од врвот до базата на дадената страна. За потсечена правилна пирамида (правилна пирамида со потсечен дел од својот врв со рамнина паралелна со основата), апотема е висината на трапезоидната бочна страна.
За рамностран триаголник, апотемата е еквивалентна на отсечката од средната точка на една страна до некој од центрите на триаголникот, бидејќи центрите на рамностраните триаголници се совпаѓаат како последица на дефиницијата.
Својства на апотемите
Апотемата а може да се користи при пресметка на кој било правилен n-стран многуаголник со должина на страната s согласно следната формула, која наведува дека површината е еднаква на апотемата помножена со половина периметар бидејќи ns = p. Оваа формула може да се изведе со поделба на n-страниот многуаголник на n конгруентни рамнокраки триаголници, а потоа воочувајќи дека апотемата е висина на секоја триаголник и површината на триаголникот е еднаква на половина основа помножена со висината.
Апотема на правилен многуаголник секогаш ќе биде полупречник на впишан круг. Таа исто така е минималното растојание меѓу која било страна од многуаголникот и неговиот центар.
Ова својство може исто така да се користи за лесно да се изведе формула за површина на круг, бидејќи како што бројот на страни се доближува кон бесконечност, површината на правилен многуаголник се доближува до површината на впишан круг со полупречник r = a.
Петар Поп Арсов
Петар Поп Арсов (14 август 1868 — 1 јануари 1941) — македонски национален херој, филолог, револуционер, еден од основоположниците на Македонската револуционерна организација, долгогодишен член на ЦК, задграничен претставник на организацијата, автор на Првиот устав на Внатрешната организација и автор на познатата публикација „Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници“, идеолог, книжевник, публицист, борец за национално, културно и духовно издигање на македонскиот народ. Поборник за македонската самобитност. Борец за воспоставување на самостојна независна држава Македонија, за изградување на независна Македонска црква и образование и македонскиот литературен јазик и правопис.
Апотема
Наоѓање на апотемата
Апотемата a на правилен n-стран многуаголник со должина на страната s, или полупречник на опишаниот круг R, може да се најде користејќи ја следната формула
Петар Поп Арсов
Основно образование завршил во родното село Богомила 1877/78 — 1880/81 г. Школувањето го продилжил во Велес каде изучил трикласно ниже гимназиско образование во годините 1881/82 — 1883/84 г. Се запишал во Солунската гимназија Св. Кирил и Методиј и таму завршил 4-7 клас во периодот 1884/85 — 1887/88 г. Кога бил 7 клас во Солун бил исклучен од гимназијата и школувањето го продолжил во Белград, во учебните 1888/89 и 1889/90 г., меѓутоа и од таму бил исклучен и заедно со 34 македонски ученици се префрлил во Софија. Во бугарската престолнина студирал на Филолошкиот факултет при Универзитетот Св Климент Охридски, во учебната 1890 — 1892 г. — прва и втора год., а потоа студирал на Филозофскиот факултет, оддел филологија, како вонреден студент.
Апотема
Наоѓање на апотемата
Апотемата може исто така да се најде со
Петар Поп Арсов
Петар Поп Арсов е меѓу оние македонски дејци (Даме Груев, Крсте Петков Мисирков и др.) кои созреале на релацијата Солун — Белград — Софија. Во текот на оваа патешествие Поп Арсов како и голем број негови сопатници, разбрал дека ослободувањето на Македонија може да стане само со сопствени сили, без да се бара бара помош од некого: Секој што однадвор ќе ни ја подари слободата, ќе ни ја земе земјата.
Апотема
Наоѓање на апотемата
Овие формули може да се користат дури и ако се знаат само периметарот p и бројот на страните n, бидејќи
Петар Поп Арсов
Во Софија станал еден од основачите на Македонското студенско друштво (заедно со Даме Груев, Христо Поп Коцев, Димитар Мирчев, Никола Дејков и др. ). Учествува во работата на оформување на уставот и правилникот на друштвото. По растурањето на друштвото учествува во основањето на Младата македонска книжевна дружина и влегол во редовите на Лозарското движење (заедно со Георги Баласчев, Георги Белев, Климент Караѓулов и др.). Арсов бил поставен за главен уредник на весникот Лоза, официјален орган на Лозарите. Од првиот број на списанието каде го објави и својот расказ На Мокров, воведе еден нов македонски фонетски правопис, каде и за првпат ги наоѓаме и употребени и карактеристичните букви: К', Г', Н’, а се исфрлени двогласните букви:Ъ, Ю, Ь, a гласот Ј е предаден во I.