cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Берт-Јан Линдеман
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Вистински приказни (телевизиска серија)
Вистински приказни — македонска телевизиска серија од 2017 година во Продукција на МРТ.
Стивен Кинг
Влијание врз поп културата
Од објавувањето на Carrie, јавната свест за Кинг и неговите дела се искачи на високо ниво, а неговите дела станаа популарни како „Зоната на Самракот“ и филмовите на Алфред Хичкок. Како еден од најпродаваните писатели во светот и најфинансиски успешниот хорор писател во историјата, Кинг е американска хорор икона од највисок ред. Книгите и ликовите на Кинг опфаќаат основни стравови на толку уникатен начин што неговите дела станаа синоними за некои клучни идеи за жанрот.
Награди
•	Алекс Награди 2009: „Just After Sunset“
o	1978: „'Salem's Lot“
o	1981: „Firestarter“
•	Барлог Награди 1980: „Night Shift“
•	Црно Перо Награди 2009: „Duma Key“
•	Брам Стокер Награди
o	1987: Misery
o	1990: Four Past Midnight
o	1995: Lunch at the Gotham Café
o	1996: The Green Mile
o	1998: Bag of Bones
o	2002: „Награда за животно дело“
o	2006: Lisey's Story
o	2009: Duma Key
o	2009: „Just After Sunset“
•	Британски награди за фантастика
o	1981: За неверојатниот придонес кон жансрот
o	1987: „It“
o	1992: „Cujo“
o	1999: „Bag of Bones“
•	Германски Награди за фантастика
o	2000: „Hearts in Atlantis“
o	2001: „The Green Mile“
o	2003: „Black House“
o	2004: Меѓународен автор на годината
o	2005: „The Dark Tower VII: The Dark Tower“
•	Хорор Собир
o	1997: „Desperation“
o	2001: „Riding the Bullet“
o	2001: „On Writing“
o	2002: „Black House“
o	2003: „From a Buick 8“
o	2003: „Everything's Eventual“
•	Хуго Награда 1982: Danse Macabre
•	Меѓународен Хорор Собир Награда 1999: "Storm of the Century"
o	1982: „Danse Macabre“
o	1986: „Skeleton Crew“
Пештера на Патријарсите
Пештерата на Патријарсите или пештерата Махпела (хебрејски: מערת המכפלה), позната кај муслиманите како Светилиштето на Аврам или Ибрахимовата џамија (арапски: الحرم الإبراهيمي‎) — серија од подземни пештери кои се наоѓаат во стариот дел од градот Хеврон, Западен Брег, Палестина.
Стивен Кинг
Награди
•	Писатели на Мистерија 2007: „Главна Награда“
•	Национални литературни награди 2003: „Медал за придонес во американската литература“
Пештера на Патријарсите
Според верувањата а евреите, муслиманите и христијаните, овде се наоѓа гробот на пророкот Аврам.
Стивен Кинг
Награди
•	Њујоршка Библиотека за тинејџери 1982: „Firestarter“
Пештера на Патријарсите
Комплексот претставува второто најсвето место на евреите (по Ридот на храмовите во Ерусалим), а во исто време претставува и свето место за муслиманите и христијаните. Според верувањата, овде биле погребени три значајни библиски двојки: Авраам и Сара, Исак и Ревека и Јаков и Лија. Според еврејските извори, овде бил погребан и Исав, син на Исак, а според некои муслимански пак извори, овде се наоѓа и телото на Јосиф, син на Јаков.
Стивен Кинг
Награди
•	Перо награда 2005: „Faithful“
Пештера на Патријарсите
Историја
Според библиското Битие на Мојсеј (23:2-16), Сара починела во Киријат Арва, односно во Хеврон, во Ханаанската Земја и Авраам жалел за Сара и тажел по неа.
Стивен Кинг
Награди
•	Спокејнска Библиотека Златно Перо 1986: Награда Златно Перо
•	'Универзитет на Мејн 1980: Награда за поранешен ученик
Пештера на Патријарсите
Историја
Првобитната градба од пештери и нивно заштитување била изградена во времето на Ирод Велики. . Во времето на Византија, на југоисточниот дел од комплексот била изградена мала базилика. Целиот комплекс бил покриен, освен можниот гроб на Аврам. Во текот на 614 година, овие простори биле освоени од страна на Персија. Црквата била уништена, оставајќи ја во урнатини. Во 637 година областа била освоена од страна на муслиманите. По ова, зградата била реконструирена и претворена во џамија.
Стивен Кинг
Награди
•	Us Магазин 1982: Најдобар писател на фантастика на годината
•	Светски Награди по Фантастика
Пештера на Патријарсите
Историја
Во текот на својата историја, комплексот бил постојано прошируван и надоградуван. Местото познато како Калах или замок било изградено исто така во тоа време на југозападната страна. Според верувањата, овде било местото каде бил пограбан пророкот Јосиф.
Стивен Кинг
Награди
o	1980: „Конвенцијална Награда“
o	1982: „The Reach“
Пештера на Патријарсите
Историја
Во текот на 12 век, градот бил освоен од крстоносците, а комплексот веднаш бил претворен во црква. На муслиманите им било забрането да влегуваат во верскиот објект. Во текот на крстоносниот период, овој комплекс повторно бил реновиран. Во 1188 година, Саладин го освоил местото, па храмот повторно бил претворен во џамија, но на христијаните им било дозволено да влегуваат. Во времето на Саладин биле изградени и минариња, од кои само две денеска постојат.
Стивен Кинг
Награди
o	1995: The Man in the Black Suit
o	2004: „Награда за животно дело“
Пештера на Патријарсите
Храмот денес
До 1967 година, на евреите им било забрането влегување во комплексот. Но по победата на Израел во Шестдневната војна, областа се вратила под контрола на евреите, за првпат по 2.000 години и 1.400 години ограничување за влез на евреите во компексот.
Стивен Кинг
Награди
•	Светска Хорор Конвенција 1992: Светски Мајстор по Хорор
Библиографија
•	1974 (Carrie)
•	1975 (Salem's Lot)
Пештера на Патријарсите
Храмот денес
Во следните години, во реонот на храмот се случиле голем број на немири и убиства. Така, во 1968 година од рачна граната биле повредени 47 Израелци, од кои 8 биле сериозно. Кон крајот на истата година, во голема експлозија исто така биле повредени неколку евреи. Во пресрет на празникот Јом Кипур, празник на помирувањето, на покајанието и на простувањето, во 1976 година неколку арапи уништиле неколку свитоци од еврејската Тората и молитвени книги кои се наоѓале во гробот. Во мај 1980 година еврејските верници биле нападнати, враќајќи се од моливта, по кое 6 луѓе загинале а 17 биле повредени.
Стивен Кинг
Библиографија
•	1977 (Rage) (како Ричард Бахман)
•	1977 (The Shining)
Пештера на Патријарсите
Храмот денес
Тензиите се зголемиле откако израелската влада потпишала договор во Осло во 1993 Наслов на врскагодина според кој била ограничена автономијата на ПЛО во Западниот Брег и Газа. Градот Хеврон во првичниот договор не бил вклучен во списокот.
Стивен Кинг
Библиографија
•	1978 (Night Shift) (приказни)
•	1978 (The Stand)
Пештера на Патријарсите
Храмот денес
Во 1994 година, американскиот евреин Барух Голдштејн влегол во делот на џамијата и убил 35 верници, а голем број повредил. По ова истиот бил убиен од страна од муслиманските верници кои се наоѓале во храмот.
Стивен Кинг
Библиографија
•	1979 (The Dead Zone)
Дирборн (Мичиген)
Дирборн (Dearborn) е град во американската држава Мичиген. Овој град според статистиките во 2007 година, има 92 382 жители. Компанијата Форд има главен штаб тука. Најголемата џамија во Северна Америка се наоѓа во Дирборн.
Пештера на Патријарсите
Храмот денес
Поради големата чувствителност на ова место, во 1996 година бил потпишан договор, како дел од Арапско-израелските конфликти според кој бил ограничен пристапот на евреите и муслиманите во комплексот. Како дел од овој договор, вакаф контролира 81% од објектот. Како резултат на ова, на евреите не им е дозволено пристап до пештерата на Исак и ребека, која целосно лежи во југоисточниот дел.
Стивен Кинг
Библиографија
•	1979 (The Long Walk) (како Ричард Бахман)
•	1980 (Firestarter)
•	1981 (Cujo)
•	1981 (Danse Macabre) (автобиографска, за историјата на ужасот)
•	1981 (Road Work) (како Ричард Бахман)
•	1982 (Creepshow) (стрип)
•	1982 (The Dark Tower I: The Gunslinger)
•	1982 (Different Seasons) (четири приказни)
•	1983 (Christine)
•	1983 (Cycle of the Werewolf)
•	1983 (Pet Ѕеmаtаry)
•	1984 (The Talisman) (напишана со Питер Строб)
•	1984 (Thinner) (како Ричард Бахман)
•	1985 (Skeleton Crew) (раскази)
•	1985 (The Bachman Books)
•	1986 (It)
•	1987 (The Eyes of the Dragon)
•	1987 (Misery)
•	1987 (The Dark Tower II: The Drawing of the Three)
•	1988 (The Tommyknockers)
•	1988 Nightmares in the Sky
•	1989 (The Dark Half)
•	1989 (Dolan's Cadillac) (ограничен тираж)
•	1989 My Pretty Pony (ограничен тираж)
•	1990 (The Stand: The Complete & Uncut Edition)
•	1990 (Four Past Midnight)
•	1991 (Needful Things)
•	1991 (The Dark Tower III: The Waste Lands)
•	1992 (Gerald's Game)
•	1994 (Insomnia)
•	1995 (Rose Madder)
•	1995 (Umney's Last Case) (долг расказ)
•	1996 (The Green Mile) (првично објавена во 6 дела: (The Two Dead Girls), (Mouse on the Mile), ( Coffey's Hands), (The Bad Death of Eduard Delacroix), (Night Journey) и (Coffey on the Mile))
•	1996 (Desperation)
•	1996 (The Regulators) (како Ричард Бахман)
•	1997 (Six Stories) (раскази)
•	1997 (The Dark Tower IV: Wizard and Glass)
•	1998 (Bag of Bones)
•	1999 (Storm of the Century)
•	1999 (The Girl Who Loved Tom Gordon)
•	1999 The New Lieutenant's Rap (ограничен тираж)
•	1999 (Hearts in Atlantis)
•	1999 (Blood and Smoke) (аудио книга)
•	2000 (Riding the Bullet) (електронски објавен роман)
•	2000 (The Plant) (електронски објавен)
•	2000 (Secret Windows)
•	2000 (On Writing: A Memoir of the Craft) (автобиографска)
•	2001 (Dreamcatcher)
•	2001 (Black House) (напишана со Питер Строб)
•	2002 (From a Buick 8)
•	2002 (Everything's Eventual: 14 Dark Tales) (раскази)
•	2003 (The Dark Tower V: Wolves of the Calla)
•	2004 (The Dark Tower VI: Song of Susannah)
•	2005 (Colorado Kid)
•	2006 (Cell)
•	2006 (Lisey's Story)
•	2009 (Just After Sunset) (раскази)
•	2009 (Under The Dome)
Едноминутни новели
Едноминутни новели (унгарски: Egyperces Novellák) е збирка куси раскази од унгарскиот писател Иштван Еркењ (Örkány István). Збирката е објавена во 2005 година од издавачката куќа “Темплум”. Преводот од унгарски јазик е направен од Анамарија Цинеге Панзова.
Технички податоци
Збирката “Едноминутни новели” е објавена како 31 книга на библиотеката “Магма”. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 154 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека “Св. Климент Охридски” - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-64-Х. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата “Точка”, а на предната корица е ставена слика на “Трегер и Трегер” (Träger & Träger). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото. Печатењето на книгата било овозможено со финансиска поддршка од Унгарската книжевна фондација.
Содржина
Збирката “Едноминутни новели” содржи две воведни објаснувања (“Упатство за употреба” и “Што е тоа гротеска?”), како и 60 куси раскази, собрани во неколку циклуси. На крајот на книгата се наоѓа белешка за авторот, како и хронологија на животот на Еркењ, подготвена од Златко Панзов. Исто така, збирката содржи и цртежи, кои се дело на Еркењ. Во збирката се поместени следниве раскази:
Погреб на Лех Качињски
Погребот на Лех Качињски, кој почина на 10 април 2010 година во авионска несреќа кај Смоленск, Русија беше извршен на 19 април 2010 година. Заедно со претседателот загинале вкупно 96 патници. Неговата сопруга, Марија Качинска исто така загинала во несреќата. По смртта на Качињски, во земјата била прогласена недела на жалост. Погребот на државникот се случил на 18 април 2010 година. Двете тела биле погребени во Вавелската катедрала.
Смрт
Претседателот Лех Качински требало да го посети Смоленск по повод 70 години од Катинскиот масакар, односно од убиството на 22.000 полски офицери и интелектуалци во 1940 година од советските агенти во Катинската шума, во близина на Смоленск. Летот започнал од престолнината Варшава, од аеродромот Фредерик Шопен.
Во составот на полската делегација имало повеќе високи функционери - началникот на претседателскиот кабинет Владислав Сташак, началникот на генерал-штабот на полските вооружени сили Фратишек Гонгор, поранешниот министер за одбрана Јежи Шмајџински и гувернерот на Централната банка Славомир Шкрзипек. Пилотот трипати неуспешно се обидел да слета, а четвртиот обид бил кобен. Авионот Ту-154, кој бил управуван од екипаж на претседателскиот авионски тим, се урнал при слетувањето на аеродромот во Смоленск, на околу 400 километри западно од Москва. Несреќата се случила поради условите на густа магла. Се претпоставува дека авионот удрил во дрво на околу 300 до 400 метри од пистата на воениот аеродром, по што избувнал пожар.
Погреб
Во земјата била прогласена недела на жалост. Полјаците од цел свет жалеле во своите матични земји, запалувајќи свеќи или слично покрај амбасадите на Полска низ светот. голем број на граѓани жалеле по својот претседател. Знамињата биле спуштени на половина. Сите спортски натпревари биле одложени. Сите културни манифестации биле одложени. Во тој период не рабтеле голем број на кина, театри, ресторани и трговски центри.
На улиците низ варшава излегле десетици илјади граѓани за да се збогуваат за последен пат со својот претседтел. По престигнувањето, ковчегот на претседателот бил обвиен со знамето на Полска. По церемонијата, ковчегот бил испретен во претседателската палата во Варшава. влезот на палатата бил преполнет со свеќи, бели и црвени цвеќиња, според знамето на земјата. На 13 април пристигнал и ковчегот на неговата сопруга.
12 април во русија бил прогласен како ден на жалост. Украина исто така 12 април прогласила ден на жалост, како и Европската унија и НАТО. Соседот Литванија прогласила тридневен ден на жалост.
На церемонијата на 17 април на плоштадот во Варшава присуствувале повеќе од 100.000 луѓе. На денот на пшогребот, ден на жалост прогласиле Бугарија, Чешка, Унгарија, и Словачка.
Сепак, околу погребот на Качињски се појавиле и несогласувања. На улиците излегле демонстранти кои зборувале дека трагичната смрт на претседателот сепак не го правела доволно достоен за тој да почива до полските кралеви, херои и државници. Вулканскиот прав од ерупцијата во Исланд спречил поголем дел од светските водачи да дојдат на закопот на Качински. Меѓу тие што не дошле се Барак Обама, Николас Саркози и многумина други. Заедно со илјадниците Полјаци со Качински се простија Димитри Медведев, Вацлав Клаус, Данило Тирк, Трајан Басеску и други.
Кофчезите на претседателската двојка допатувале од Варшава на воен транспортен авион кој летал и покрај облакот вулканска прав во Краков, родното место на претседателот. Двете тела биле закопани во саркофагот до Јозеф Клеменс Пилсудски во Вавелската катедрала.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Ратево
Свети Петар и Павле — главна селска црква во малешевското село Ратево. Црквата е сместена во средишниот дел од селото.
Црквата била изградена во 19 век. Преданијата говорат дека била градена од 1845 до 1876 година од страна на месното население, со средства собирани како доброволни прилози.
Спартак (балет)
Спартак е балет од композиторот Арам Хачатурјан, веројатно втор најпознат по неговиот балет Гајана. Делото ги раскажува јунаштвата на Спартак, водачот на робовското востание против римјаните познато како Спартаково востание.
Адаџото од овој балет е искористено во неколку филмови и на телевизија.
Белгородска област
Белгородска област (руски: Белгоро́дская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Белгород.
Потоки (Кобарид)
Потоки (словенечки: Potoki) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Франческо Габриели
Франческо Габриели (1588–1636) бил италијански глумец на жанрот комедија дел арте. Тој бил особено познат како виртуоз музичар, кој бил успешен свирач на десетина музички инструменти. Понекогаш му се припишува на создавањето на ликот Скапино, музичка (служничка) улога на т.н. ѕани, која тој всушност може да ја презел од Николо Барбиери. Габриели првпат се појавил како член на трупата на Акчеси во 1612, потоа е евидентиран како член на Конфиденти, а во 1624 бил со Феделите во Париз (под раководство на Џован Батиста Андреини), пред повторното соединување на Акчеси.
Во 1627 година Габриели дознал дека Војводата од Мантова бара друштво на глумци и напишал писмо од Ферара до Антонио Костантини, помошник на војводата, нудејќи му да го донесе неговото семејство и колеги свирачи да настапат во Мантова. Писмото открива многу за тешкотиите во создавањето на израмнет ансамбл и професионалните соперници меѓу глумците, истовремено во рамките и меѓу трупите.
Франческо Габриели бил син на добро познатиот глумец на жанрот комедија дел арте Џовани Габриели (познат како Сивело). Франческо се оженил со Спинета Локатели, глумица која се појавувала со него, и тие имале неколку деца кои станаа глумци, вклучувајќи ја и Џулија (забележана во Париз како Дијана во 1645 година). Неизвесно е дали Џироламо Габриели (познат Панталоне) и Иполита Габриели (раководител на трупе во 1663 година) биле негови деца.
Клинтон (река)
Клинтон е мала река во американската држава Мичиген.
Херцеговина
Херцеговина (српскохрватски: Hercegovina / Херцеговина) — јужен и помал од двата главни географски региони на Босна и Херцеговина (другиот е Босна). Никогаш немал строго дефинирани географски или културно-историски граници, ниту пак било дефинирано како административна целина во геополитичката и економската поделба на Босна и Херцеговина.
Клинтон (река)
Реката започнува од севрниот дел на округот Окланд и се завршува кај округот Маком. Главни пристаништа на реката се: Стерлинг Хајтс, Понтијак, Клинтон Тауншип, Херисон Тауншип, и Ворен.
Херцеговина
Босна, поголемиот од двата региони, лежи на запад и север од Херцеговина, додека хрватскиот регион Далмација лежи на југ и југозапад, а Црна Гора лежи на исток и југоисток. површина на Херцеговина зафаќа околу 11.500 до 12.300 km2, или околу 23-24% од земјата. Најголемиот град е Мостар, во центарот на регионот. Другите големи градови вклучуваат Требиње, Столац, Широки Бријег, Посушје, Љубушки, Груде, Коњиќ и Шаплина. Самото име Херцеговина произлегува од архаичниот српско-хрватски термин позајмен од германски,, земја со која управува Херцог (германски термин за војвода) и значи буквално „војводство“.
Етимологија
Името Hercegovina потекнува од архаичниот, како искривено позајмување на германската именка Herzog (што значи војвода), така што ја прави буквално Херцеговина. Првиот меѓу војводите Косача што ја употребил именката херцег наместо војвода бил Стјепан Вукшиќ Косаша кој ја земал како своја титула Херцог на Хум во 1448 година. Во декември 1481 година, земјите на наследниците на Стјепан Вукшиќ биле конечно окупирани од османлиските сили. Османлиите први официјално го користеле името Херцеговина за регионот во нивните административни работи во 1454 година, и претставувале сањак со тоа име во 1470 година, Херцеговински санџак, со прво седиште во Фоча.
Географија
Херцеговина е јужен регион на Босна и Херцеговина. Нејзините граници и територија никогаш не биле строго дефинирани географски или културно-историски, ниту пак биле дефинирани како административна целина во геополитичката и економската поделба на Босна и Херцеговина, што е исто така точно со оглед на регионализацијата во современа Босна и Херцеговина.
Површината на територијата е 11.500 км2, или околу 23% од вкупната површина на денешна Босна и Херцеговина, до 12.300 км2 или околу 24% од земјата. Теренот на Херцеговина е претежно ридски карст со високи планини на север како што се Авршница и Прење, освен во централната долина на реката Неретва. Горниот тек на реката Неретва лежи во северна Херцеговина, силно пошумено подрачје со брзи реки и високи планини. Коњиќ и Јабланица лежат на овие простори.
Неретва се издига на планината Лебржник, близу до границата со Црна Гора, и додека реката тече на запад, влегува во Херцеговина. Целиот горен слив на Неретва претставува скапоцен екорегион со многу ендемски и загрозени видови. Реката се издвојува низ немирниот карстен терен, обезбедувајќи одлични можности за сплаварење и кајак, додека спектакуларната сценографија на околните планини и шуми претставува предизвик за планинарски терен. Притоките на Неретва во горниот тек се главно кратки, поради планинскиот терен: реката Ракитница сече длабок кањон, а нејзините води се едни од најмалку истражуваните области во овој дел на Европа. Ракитница се влева во Неретва возводно од Коњиќ. Потоа, Неретва тече северозападно, преку Коњиќ. Влегува во акумулацијата Јабланица (Jablaničko jezero), една од најголемите во Босна и Херцеговина. Езерото завршува во близина на градот Јабланица. Од тука па натаму, Неретва се свртува кон југ, продолжувајќи кон Јадранското Море. Со постепено повлекување на планините што ги поставуваат нејзините брегови, Неретва влегува во долината каде лежи градот Мостар. Тече под стариот мост (Стари мост) и продолжува, сега пошироко, кон градот Шапjина и делтата Неретва во Хрватска пред да се испразни во Јадранското Море.
Градови и градови
Најголемиот град е Мостар, во центарот на регионот. Другите поголеми градови вклучуваат Требиње, Столац, Широки Бријег, Посушје, Љубушки, Груде, Коњиќ и Шаплина.
Мостар е најпозната урбана област и официјален главен град. Тој е единствениот град со над 100.000 граѓани. Нема други големи градови во Херцеговина, иако некои имаат славна историја.
Чапљина и Љубушки се познати по својата историја и нивните реки; селото Мегугорје има религиозно значење за многу римокатолици.
Администрација
Во современата држава Босна и Херцеговина, областа Херцеговина е поделена помеѓу два ентитета, Република Српска и Федерацијата на Босна и Херцеговина. Делот на Република Српска во Херцеговина, кој обично се нарекува Источна Херцеговина или „Регион Требиње“, е административно поделен на општини Требиње, Билеќа, Гачко, Невесиње, Љубиње, Берковиќи и Источни Мостар.
Во рамките на Федерацијата на Босна и Херцеговина, Херцеговина е административно поделена помеѓу кантоните Херцеговина-Неретва и Западна Херцеговина.
Популација
Месното население на Херцеговина е познато по демонимијата Херцеговина (српско-хрватски: /  ;   /,   / ), за кои претпочитаат да се нарекуваат повеќе отколку Босанци. Додека населението во Херцеговина низ историјата е етнички мешано, Босанската војна во 90те години резултираше со масовно етничко чистење и големо раселување на луѓето. Последниот превоен попис во 1991 година бележи население од 437.095 жители.
Историја
Словените се населиле на Балканот во 7 век. Она што подоцна стана познато како Херцеговина било поделено меѓу Хрватска, Захлумија и Травунија во раниот среден век. Со делови од регионот подоцна владееле разни средновековни владетели, со источниот дел претежно во средновековна Србија, а со западниот дел во Кралството Хрватска. Во текот на 13 и 14 век, босанските банови Стјепан Први Котроманиќ и Стјепан Втори Котроманиќ им се придружиле на овие региони во босанската држава, со кралот Твртко Први Котроманиќ проширувајќи територии уште подалеку, над она што е соодветно за денешна Херцеговина.
Во овие времиња, со делови од Херцеговина или Хум, како што се нарекувала во тоа време, владееле моќни босански магнати од семејствата Косача и Вуковиќ, пред сè од Влатко Вуковиќ, Сандаљ Храниќ и внукот на Сандаj Стјепан Вукшиќ од босанското семејство. Регионот Хум независно, само номинално признавајќи го босанското надвладение.
Во документот испратен до Фридрих Трети на 20 јануари 1448 година, Стјепан Вукчиќ бил насловен како Херцог (војвода) на Свети Сава, господар на Хум и Приморски, голем војвода на Кралството Босна. По освојувањето на Османлиите и падот на Босанското Кралство, Војводството Свети Сава (познато и како Војводството Хум) стана познато како земји на Херцог или Херцеговина.
Отомански период
Во 1482 година, земјите на наследниците на Стефан Вукшиќ биле окупирани од османлиските сили. Османлиите први започнале официјално да го користат името Херцеговина (Херсек) за регионот.
Босанскиот бејлербеј Иса-бег Ишаковиќ го спомнал името во писмо од 1454 година. Во Отоманската империја, Херцеговина била организирана како санџак, Херцеговински санџак, во рамките на Босанскиот пашалак. Според турскиот попис на Херцеговина од 1477 година, некои села биле споменати како „во владение на Власите“, додека други биле наведени како „српски населби“ и главно напуштени. Според османлиските бранители, на крајот на 15 век во Херцеговина имало најмалку 35 000 Власи.
За време на Долгата војна (1591–1606), Србите се востанале во Херцеговина (1596–97), но тие биле брзо потиснати по поразот на полето Гацко.
Кандијанската војна од 1645 до 1669 година му нанесла голема штета на регионот бидејќи Република Венеција и Отоманската империја се бореле за контрола над Далмација и крајбрежна Херцеговина.
Како резултат на Договорот од Карловиц од 1699 година, Османлиите добиле пристап до Јадранското Море преку крајбрежната област Неум - Клек. Дубровничката Република го отстапила ова за да се дистанцираат од влијанието на Венецијанската Република. Османлиите имале корист од ова во стекнувањето на солта во регионот.
Како резултат на Босанското востание (1831–32), Вилаетот бил поделен за да се формира посебен Херцеговински пашалак, управувана од полунезависниот везир Али-паша Ризванбеговиќ. По неговата смрт, пашалак во Босна и Херцеговина биле споени.
Новиот заеднички ентитет бил по 1853 година најчесто нарекуван Босна и Херцеговина. Србите во регионот се побуниле против Османлиите (1852–62) и им помагале на Црногорците, кои барале ослободување на српскиот народ од османлиското владеење.
Србите на Херцеговина честопати се кревале против османлиското владеење; кулминирајќи со Херцеговинското востание (1875-78), кое било поддржано од Кнежевството Србија и Црна Гора.
Црна Гора навистина успеала да ослободи и анектира големи делови на Херцеговина пред Берлинскиот конгрес во 1878 година, вклучително и областа Никчиќ; историскиот регион на Херцеговина припоен кон Црна Гора е познат како Источна или Стара Херцеговина.
Модерна историја
Како резултат на Берлинскиот договор (1878), Херцеговина, заедно со Босна, биле окупирани од Австроунгарија, само номинално останале под османлиска власт.
Историскиот регион Херцеговина во Кнежевството Црна Гора бил познат како Источна или Стара Херцеговина. Српското население во Херцеговина и Босна се надевало на припојување кон Србија и Црна Гора. Францисканскиот ред го отвори првиот универзитет во Херцеговина во 1895 година во Мостар.
Во 1908 година, Австроунгарија ја анексира покраината, што доведе до Босанската криза, меѓународен спор кој едвај не успеа да предизвика светска војна веднаш, и беше важен чекор во зголемувањето на меѓународните тензии во текот на годините пред Првата светска војна. Убиството на Франц Фердинанд се случи како директен резултат на незадоволството на Србите на Босна и Херцеговина против австроунгарското владеење.
За време на Првата светска војна, Херцеговина била сцена на меѓуетнички конфликт. За време на војната, австроунгарската влада формира Шуцкори, муслимански паравоени единици. Шуцкорите единици биле особено активни во Херцеговина. Прогонството на Србите спроведено од австроунгарските власти бил прв инцидент на активно „етничко чистење“ во Босна и Херцеговина.
Во 1918 година, Херцеговина станала дел од новоформираното Кралство на Србите, Хрватите и Словенците (подоцна преименувано во Кралство Југославија). Во 1941 година Херцеговина паднала под власта на фашистичката Независна Држава Хрватска. За време на Втората светска војна, Херцеговина била бојно поле меѓу Усташите, ројалистичките Срби Четници ијугословенски партизани. Херцеговина била дел од Независна држава Хрватска, административно поделена на окрузите Хум и Дубрава, а потоа во 1945 година, Социјалистичка Република Босна и Херцеговина стана една од републиките на Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Така остана сè до распадот на Југославија во раните 90ти. За време на Босанската војна, големи делови од западна и централна Херцеговина стапија под контрола на хрватската република Херцег-Босна (која подоцна се приклучи на Федерацијата на Босна и Херцеговина), додека источна Херцеговина стана дел од Република Српска.
Споменици
Регионот има богата историја и разновидна култура, со различни важни споменици на културно-историско наследство, како што се следниве споменици на културата; Могорјело, Стари мост, Стечи и Текија.
Религија
Уставот на Босна и Херцеговина гарантира слобода на вероисповед.
Туризам
Природните знаменитости на Херцеговина вклучуваат многу одлики.
Кановачо
Кановачо е сценарио користено од глумците на комедија дел арте. Се состоло само од список на чинови и сцени; деталите беа оставени на импровизацијата на глумците. Глумците во жанрот комедијата дел арте на тој начин требале да бидат обдарени со инвентивен ум, бидејќи успехот во претставата зависела во голема мерка од нивната креативност и пред сè на нивните лаци (шеги и смешки). Центарот на вниманието паднал на глумците отколку на самата претстава.
Употребата на импровизација пред сè на кановачо овозможило избегнување на цензура затоа што цензорите не можат да го цензурираат она што не е напишано. Бидејќи дијалогот бил скоро целосно импровизиран на сцената, глумците и театарските друштва можеле да се извлечат со скоро ништо.
Во доцните 19 век, научниците започнале да бараат извори на документарен филм за историјата на театарот во Италија. Откриени биле над илјада документи во ракопис или печатење кои се состоеле од кановачија во бројни збирки или поединечно, и обично анонимни.
Маорски јазик
Маорскиот (te reo Māori) е полинезиски јазик и мајчин јазик на староседелското население на Нов Зеланд - Маорите. Јазикот е еден од трите официјални јазика во државата, прогласен како таков во 1987 година. Маорскиот е дел од групата на источнополинезиски јазици и е сроден со куковоостровскиот маорски, туамотскиот и тахитскиот јазик. Според истражувањето од 2001 година, бројот на возрасни луѓето кои течно го зборуваат јазикот се движи на околу 9% од вкупното маорско население, илиу 29.000 возрасни лица.
Загрозеност
Од вкупно 4 милиони жители на Нов Зеланд, само околу 1,000,000 од нив се од полинезиско потекло. Од нив пак, само околу 15% умеат да го зборуваат Маорскиот јазик на нивните предци. Овој јазик ги има следните слични проблеми како и ирскиот келтски јазик:
Класификација
Споредбената лингвистика го класифицира маорскиот јазик како полинезиски јазик, поточно дел од подгрупата на тахитски јазици од групата на источнополинезиски јазици. Во оваа група на источнополинезиски јазици се и тахитскиот, раротонганскиот, хавајскиот и рапанујскиот, меѓу другите. Маорските говорници веруваат дека јазиците од Куковите Острови, меѓу кои и раротонганскиот, се најлесните за нив полинезиски јазици во поглед на разбирање и говорење.
Календар
Уште од времето на мисионерите, маорскиот користел транслитерација на англиските имиња за денови и месеци. Од 1990 година, Маорската јазична комисија промовирала нов („традиционален“) сет називи. Новите имиња немаат еквиваленти од предевропскиот период, но се совпаѓаат со потеклото на англиските називи (на пример, hima = moon [месечина]). Комисијата при изработката на месеците се засновала на традиционалниот племенски месечев календар.
Селиште (Петралица)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Петралица. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време и средновековна некропола. Северно од селото, од левата страна на селскиот поток и под наоѓалиштето Градиште, на простор од 3 хектара, на повшрината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и градежен материјал. Најдени се и повеќе монети. Од овие наоѓалишта потекнува депо од фолеси од I и II тетрархија. Монетите ги нашол Ј.Давидов во 1950 година, во еден керамички сад источно од црквата. Од депото кое содржело повеќе од 400 монети. Музејот на Македонија откупил 374. На околу 100 метри северно од црквичето посветено на Свети Ѓорѓи, на една карпа се издлабени два крста од кои едниот има форма слична на крстовите на хумските повелби или на босанските саркофази. Во нивата на еден жител е откриена голема камена плоча на кој има врежани крстови со различни форми и повеќе нејасни знаци.
Ден Роудс
Ден Роудс (англиски: Dan Rhodes) (1972, Кент, Велика Британија) е британски писател, кој пишува раскази и романи.
NGC 1629
NGC 1629 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Мала Водна Змија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ден Роудс
Животопис
Роудс е роден во 1972 година, во Кент, Велика Британија.
NGC 1629
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1629 се споменува и како ESO 55-SC24, in LMC.
Ден Роудс
Творештво
Роудс ги објавил збирките раскази “Антропологија и сто други раскази” и “Не ми ја кажувај вистината за љубовта”, како и романот “Тимолеон Виета, врати се дома”. Неговата збирка е објавена на македонски јазик во 2005 година, од издавачката куќа “Темплум”, а во превод на Владимир Јанковски.
NGC 1629
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1629 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m. NGC 1629 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 29 м 37 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 50' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 1629 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9157.
Fabula Nova Crystallis Final Fantasy XIII
Fabula Nova Crystallis Final Fantasy XIII (на англиски; на македонски: Нова Приказна за Кристалите Крајна Фантазија XIII јапонски: ファブラ ノヴァ クリスタリス ファイナルファンタジーXIII Фабура Нова Курисутарису Фаинару Фантаји Сатин) е колективно име за серија на игри создадени под Final Fantasy XIII марка на Сквер Еникс (Square Enix). Направени исто како Compilation of Final Fantasy VII, Fabula Nova Crystallis, кое на латински значи "Нова приказна за Кристалите", сепак се засновани на различни светови и поинакви ликови. Според Сквер Еникс, сите игри ќе заземаат место во истата вселена, но нема да бидат директно поврзани помеѓу себе.
Заплет и Подесување
Компилацијата се врти околу "Кристалите кои го водат светот во иднината". Појавувајќи се како нормални објекти, Кристалите се интегрален дел во секој свет кој е претставен во игрите, иако тие нема да бидат во главниот фокус; напротив, тие ќе обезбедат позадина за други, специфични заплети. Но функционалноста на кристалите ги води дизајнерите на серијата да имаат специјално внимание во создавањето на визуелниот изглед на овие светови.
Копродуцентот Шинџи Хашимото (Shinji Hashimoto) вели "Со оглед на тоа што создавањето симултано оди на трите FFXIII-ки, сепак секоја е на различна платформа но и во различни светови и приказни кои се на заедничка митологија (за кристалите). Добивајќи инспирација од митологијата, овие независни FFXIII-ки еволуираат посебно. Проектот The Fabula nova Crystallis не е колекција на продолженија туку неколку оригинални наслови кои постојат едни покрај други".
Создавање
Моментални игри во создавање во Fabula Nova Crystallis се:
Создавањето на секој наслов започнува раководено од посебни тимови во Сквер Еникс. Ова се рефлектира во приодот за создавање на секој наслов независен од другите во исто време делејќи ја сличната позадина. Дизајнер на ликовите на трите официјално откриени игри е Тетсуја Номура (Tetsuya Nomura), кој исто така е директор на Final Fantasy Versus XIII. Секој наслов ќе има свој стил на играње: Final Fantasy XIII е свртувачко-заснована игра со играње на улоги (turn-based RPG), Final Fantasy Versus XIII е повеќе акционо-ориентирана како Kingdom Hearts, и Final Fantasy Agito XIII е он лајн игра за мобилен телефон. Можниот четврти наслов, Final Fantasy Haeresis XIII можеби е во изработка, кој е со заштитен знак од 1 мај, 2006. Логото за Haeresis, направен од Јошитака Амано (Yoshitaka Amano), илустратор на слики и дизајнер на логоата на насловите за Fabula Nova Crystallis, сега е издадено, но сѐ уште нема официјална слика за насловот.
Претседателот на Сквер Еникс Јоичи Вада (Yōichi Wada) ја споредува компилацијата Fabula Nova Crystallis со "Војни на звездите" Star Wars. Торијама во Плејстејшн Магазин Австралија (Playstation Magazine Australia) изјавува дека Fabula Nova Crystallis е предвидена да биде мултиплатформска серија, а не ексклузивно само за Плејстејшн 3 и мобилни телефони.
На E3 2006, Сквер Еникс ја нарекува  Compilation of Final Fantasy VII, која во овој момент вклучува 6 игри, 1 филм, 1 оригинална видео анимација-ОВА (Original Video Animation-OVA) и 2 новели, "проект од 50 милијарди јени" (околу 420 милиони американски долари) и дека ќе се проширува сè до 20 годишнината на Final Fantasy VII (2017). Исто така, на Fabula Nova Crystallis го нарекуваат "проект од 100 милијарди јени" (околу 840 милиони американски долари) каде се дава импресија дека Fabula Nova Crystallis може да се проширува повеќе години вклучувајќи многу повеќе наслови, филмови, книги, аниме, манга, играчки и друго.
Староперсиски јазик
Староперсискиот е старата развојна форма на персискиот јазик. Овој јазик е еден од двата директно документирани староирански јазиици, другиот е авестанскиот. Староперсискиот се појавува воглавно на древни натписи, табли и печати од Ахеменидското (Персиско) царство (600 п.н.е. до 300 п.н.е.). Јазикот се наоѓа на натписи во современите Иран, Романија, Ерменија, Бахреин, Ирак, Турција и Египет,
Фонологија
Според староперсиското писмо, јазикот го имал следниот гласовен систем:
Самогласки
Согласки
Услужно ориентирана архитектура
SOA ги дели функциите на посебни единици (сервиси) кои стануваат достапни преку мрежа со цел тие да можат да бидат комбинирани и употребени во создавање на бизнис апликации. Овие сервиси меѓусебно комуницираат со пренесување на податоци од еден сервис на друг, или пак координирајќи ја активноста на два или повеќе сервиси. На концептот на SOA најчесто се гледа како на надградба на постарите концепти како дистрибуирана обработка и модуларно програмирање.
SOA апликациите се градат од софтверски сервиси. Всушност, сервисите се неповрзани единици на функционалност кои во себе не содржат меѓусебно повикување. Тие извршуваат функции кои луѓето ги препознаваат како сервиси, како пополнување на online апликација за сметка, следење на online банковен извештај, или пак online букирање на авионски билети. Наместо вметнување на меѓусебно повикување во изворниот код на сервисите, се дефинираат протоколи кои дефинираат како еден или повеќе сервиси ќе комуницираат меѓу себе. Понатаму, оваа архитектура се потпира на експерт за бизнис процесот, кој ги поврзува и подредува сервисите за да можат да одговорат на новите или постоечките барања. Овој процес е познат како оркестрација.
Во однос на раните обиди за повеќекратна употреба на софтверот преку модуларност на функции или преку употреба на претходно дефинирани групи на функции познати како класи, атомичните објекти во SOA се 100-1000 пати поголеми и се поврзани од дизајнерот на апликацијата со користење на оркестрација. Во процесот на оркестрација релативно големи делови на софтверска функционалност (сервиси) се поврзуваат на не-хиерархиски начин (спротивно на хиерархија на класи) со помош на специјална софтверска алатка. Таа алатка содржи исцрпна список на сите сервиси, нивните одлики и начини за запишување на опциите на дизајнерот со кои тој може да управува, софтверскиот систем може да ги разбере и употреби во run-time.
Во основа на сето ова се metadata податоците кои се доволни да ги опишат не само одликите на тој сервис, туку и податоците што управуваат со нив. Во SOA широко се користи XML за создавање на податоци кои се поставени во детален, исцрпен описен контејнер. Аналогно на тоа, самите сервиси се опишани со WSDL (Web Services Description Language), а комуникациските протоколи со SOAP (Simple Object Access Protocol). Во моментот е отворено прашање дали ови описни јазици се најпогодни за дадената работа и дали и во иднина ќе останат најупотребувани. Она што е сигурно е дека SOA се потполно зависни од податоците и сервисите кои се опишани со користење на metadata, кои пак треба да исполнуваат два критериума. Тие мора да бидат во форма која софтверскиот систем може динамички да ја конфигурира за да одржи кохерентност и интегритет, и во форма која дизајнерот може да ја разбере и користи.
Клучот е во тоа што помеѓу деловите нема интеракција специфицирана во самите делови. Наместо тоа интеракцијата на сервисите се специфицира од луѓето за секој посебен случај, во зависност од новопојавените барања. Одтука произлегува потребата сервисите да бидат доста поголеми единици на функционалност отколку традиционалните функции или класи. Во спротивно, комплексноста на илјадници грануларни објекти може да го збуни дизајнерот на апликацијата. Самите сервиси се развиваат со примена на традиционални јазици како Java, C#, C++, C или COBOL.
SOA како архитектура е услужно ориентирана како нејзин основен принцип. Услугата е претставена со едноставен посредник кој ја апстрахира сложеноста, корисниците можат да пристапат до услугите без знаење како истата е имплементирана.
Барања
Со цел ефикасно да се користи SOA мора да се исполнат следните барања:
Loose coupling со SOA
Услужно-ориентираната архитектура има за цел да постигне loose coupling на софтверски агенти кои работат интерактивно. Сервисот или услугата е работна единица која е создадена од услужникот на услуга со цел да ги обезбеди саканите резултати за корисникот на услугата. И услужникот и корисникот во случајот на SOA се софтверски агенти кои функционираат од име на своите сопственици. Користењето на услуги кај SOA значи „раздвојување на интереси“, при што секоја услуга значи постоење на експерт кој ја завршува работата за другите. Ова претставува основен принцип на софтверското инжинерство.
SOA постигнува loose coupling на софтверски агенти кои дејствуваат интерактивно со користење на две архитектурни ограничувања:
Интерфејсот треба да го пропише однесувањето на системот, а многу е тешко да се имплементира коректно за различни платформи и јазици. Оддалечените посредници се најспориот дел на најголем број на дистрибуирани апликации. Наместо градење на нови посредници за секоја апликација може да се искористат неколку генерички посредници за сите апликации. Бидејќи постојат само неколку генерички интерфејси, специфичната семантика на апликациите мора да се изрази во пораки.
При создавање на посредник за еден SOA сервис треба да се исполнат неколку правила:
Дополнителни ограничувања
Со цел да се подобри адаптибилноста на зголемени барања, работата на сервисите и доверливоста треба да се имаат предвид следните ограничувања:
Stateless сервис не ја чува состојбата за она што се случувало претходно. Во секоја порака која се испраќа до услужникот треба да се содржани сите потребни информации за обработка на пораката. Ова ја зголемува адаптибилноста на сервисот бидејќи не мора да се чуваат состојбите измеѓу барањата. Исто така, ова ограничување ја подобрува видливоста бидејќи секој софтвер за мониторинг може да испита едно поединечно барање и да ја разбере неговата намера. Не постојат меѓусостојби за кои треба да се води сметка, па поради тоа враќањето во нормална состојба по делумен пад е релативно лесно, што го прави системот подоверлив.
Stateful сервис ја чува состојбата за она што се случувало претходно. Во одредени ситуации е потребно да се чува информација за она што претходно се случувало. Таков случај е на пример воспоставување на сесија помеѓу корисникот и услужникот која обично се воспоставува поради ефикасност. Друг случај е обезбедување на персонализиран сервис кога корисникот и услужникот делат ист consumer-specific контекст, кој е или вклучен или референциран во пораките кои се разменуваат помеѓу корисникот и услужникот. Негативен аспект на ова ограничување е што може да ја намали глобалната адаптабилност на сервис услужникот, бидејќи треба да го памети контекстот на секој корисник. Исто така ја зголемува поврзаноста на сервис услужникот и корисникот, што го прави потешко менувањето на сервис услужникот.