Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Уредување
Во војната со Турција 1737-1739 г. покрај редовната војска учествувале и голем број српски граничари. За време на војната, српската милиција предводена од Вук Исаковиќ била принудена да се повлече во Срем, а таа останала таму. Иако не бил голем по број, бил од големо значење бидејќи ја обезбедувал граничната зона на Сава. Наскоро започнале преговорите за трајно населување на српската милиција и нејзина обука за воена гранична служба. Меѓутоа, уште пред да завршат преговорите, српската милиција и граничните чети на границата Потиско-Помориска, Посавска и Подунавска морале да започнат борба против Баварците, Прусите и Французите во 1741 година, кои го оспорувале правото на Марија Тереза на тронот. Во таа војна тие биле под команда на странски офицери и поради тоа имале мала волја за борба, а биле и слабо снабдени и слабо опремени. Нивното заминување на фронтот се совпаднало со одлуката на унгарскиот парламент дека воените граници Потиско-Помориска и Подунавска морале да се развијат и да се припојат кон соседните окрузи. Иако воените кругови во Виена не биле за, царицата ја потврдила одлуката, но поради војната, нејзиното спроведување морало да се спроведува етапно. Први во редот во 1743 година биле 3 чети на граничари под притисок во Сегед, а две години подоцна рововите во Бачка биле распуштени. Во исто време, границата на Посавина била реорганизирана, проширена до Земун и биле формирани 3 пешадиски и 2 коњанички полкови во 1746-7 година. Исто така, формирани биле 3 посебни воени заедници во Петроварадин, Земун и Карловац, кои директно биле подредени на Судскиот воен совет. Населението на заедницата било во поповолна положба од онаа во полковите. Од друга страна, во 1750 година била донесена дефинитивна одлука за развој на Потиско-помориската граница, оставајќи ги граничарите до Михољдан во 1751 година да одлучат дали да се иселат и да го задржат својот воен статус или да останат и да станат соработници. Залудни биле барањата на митрополитите и граничните собори и нередите што избиле. Двете граници биле распуштени и голем број погранични семејства се преселиле во Банат. Меѓутоа, седумгодишната војна што започнала во 1756 година им ја покажа на австриските власти неопходноста од гранични одреди и ја елиминирала опасноста од распаѓање цел век. Во оваа војна бил ангажиран голем дел од граничарите кои се истакнале во сите борби и претрпеле големи загуби. Воената граница била проширена во Срем, на југот на Банат и во Бачка, со создавањето на баталјонот Шајкаш. Состојбата на српскиот народ во неа била неспоредливо подобра отколку во Провинцијалската, а била значително поразвиена културно, економски и духовно. Храброста на граничните одреди и неговата лојалност кон дворот им го отвориле патот на Србите да напредуваат, па Михајло Микашиновиќ станал првиот Србин со чин генерал. По развојот на границата Потиска, во 1751 година на нејзината територија бил формиран привилегиран потишки крунски округ. На неговото српско население свечено му било ветено дека никогаш нема да бидат продадени на спахиите и дека само ќе можат да одлучат кога ќе ги примат во нивните населби. Меѓутоа, во 1774 година, одредбата за населби била отфрлена, па округот набргу го изгубил карактерот на српска привилегирана област и во неа се населиле разни националности. Слично на Потиск, бил округот Велико Кикинда во Банат, кој бил формиран од царицата во 1774 година. Србите имале слични привилегии во него и станал едно од важните засолништа на Србите во Унгарија. Округот бил формално инкорпориран во округот Торонто во 1779 година, но ги задржал своите привилегии. Тоа се случило затоа што царицата, попуштајќи се на барањата на Унгарците, конечно го припоила цел Банат, освен воената граница, кон Унгарија. Во периодот од 1776 до 1790 г. била спроведена колонизациска политика, која резултирала со доселување на голем број Германци во областите Бачка, Банат, Барања и Срем. Со тоа е нарушено етничкото единство на овие простори, каде што дотогаш мнозинството од населението било со српско потекло.