cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кули на Московскиот кремљ
Прва Безимена кула
Првата Безимена кула е единствената од сите кули која била градена неколкупати. За првпат таа била изградена во 1480-тите години. Во 1547 година, кулата паднала за време на пожарот во Москва. Во текот на 16 век, кулата била повторно изградена. Во 1770 година кулата била затворена, поради реставрацијата на Големиот Кремљски дворец. Во 1812 година, кулата била целосно разрушена, по повлекувањето на француските војски од градот. Во периодот од 1816-1835 година, таа била обновена, а како главен архитект би избран Јосип Бове.
Втора Безимена кула
Втората Безимена кула се наоѓа по должината на реката Москва, а на нејзината источна страна се наоѓа Првата Безимена кула. Кулата била изградена во 1480-тите години, а во текот на 1680 година реновирена. Како и другите кули, така и оваа, во 1771 година била затворена за време на реставрацијата на Големиот Кремљски дворец. Висината на кулата е 30,2 метра.
Петрова кула
Петровата кулабила изградена во 1480-тите години. Во 1770 година кулата била затворена, поради реставрацијата на Големиот Кремљски дворец. Во 1812 година, кулата била целосно разрушена, по повлекувањето на француските војски од градот. Во периодот од 1816-1835 година, таа била обновена, а како главен архитект би избран Јосип Бове. Нејзината висина изнесува 27,15 метри.
Беклемишева кула
Беклемишевата кула била изградена во 1487 година. Во текот на својата историја, таа имала повеќе намени. Најпрвин била изградена за заштита и одбрана на градот. Во 1707 година кулата одиграла голема улога во војната против Швеѓаните. Во текот на 1917 година, при зазимањето на власта во земјата од страна на Болшевиците, кулата била оштетена. По крајот на револуцијата, таа во 1920 година била повторно обновена. Како главен архитект бил избран И. Рилски.
Набатниска кула
Набатниската кула се наоѓа во близина на црквата Свети Василиј. Кулата била изградена во 1495 години. Нејзината висина изнесува 38 метри.
Константино-еленска кула
Константино-еленската кула била изградена во 1490 година, од страна на италијанскиот архитект Пјетро Антонио Солари. Во 1770 година кулата била затворена, поради реставрацијата на Големиот Кремљски дворец. Во 1812 година, кулата била целосно разрушена, по повлекувањето на француските војски од градот. Кулата била обновена во 1950 и 1970 година. Висината на кулата е 36,8 метри.
Царска кула
Царската кула е најмалата и најмладата кула која била изградена во 1680 година. Според некои, оваа градба не претставува кула, туку само камел темелник. Името на кулата доаѓа од една легенда според која, кога императорот Иван Грозни сакал да ја гледа церемонијата на Црвениот плоштад, тој се качувал под куполата на оваа кула. Па според ова, таа била наречена Царска кула. Кулата е висока 16 метри.
Фроловска кула
Фроловска кула е главната кула на Московскиот кремљ. Кулата има еден влез, и е на пет спратови. Кулата била изградена во 1491 година од страна на италијанскиот архитект Пјетро Антонио Солари од Милано. Во текот на 19 век, кулата служела и како часовник. Во истиот век местото станало многу популарно во градот. Во 1935 година, на нејзиниот врз наместо двоглавиот орел бил поставен советската црвена ѕвезда. Висината на кулата е 80 метри, заедно со црвената ѕвезда која се наоѓа на врвот.
Николаева кула
Николаевата кула била изградена во 1491 година. Кулата е посветена на Свети Никола. Во времето на Советскиот Сојуз, на нејзиниот врв била ставена комунистичка ѕвезда. Така, нејзината висина од 67,1 метри, денеска заедно со ѕвездата изнесува 70,4 метри.
Аголна кула
Аголната арсенална кула во текот низ историјата била една од најважните при одбрана на градот. Кулата била изградена во 1492 година од страна на италијанскиот архитект Пјетро Антонио Солари. Во кулата имало ископано бунар, кој служел во случај на опсада на тврдината. Денес кулата е висока 60 метри.
Троицка кула
Троицка кула била изградена во 1495-1499 година од страна на италијанскиот архитект Алевиз Фријазин. Името на кулата е посветено на Света Троица, кое име го добила во 1658 година, по налог на царот Алексеј. Во текот на својата историја, кулата служела како азтвор, од од 1585 до 1812 година, на неа имало прикачено часовник. Висината на кулата изнесува 80 метри.
Предмостна кула
Предмостната кула била изградена во 1516 година, под раководство на италијанскиот архитект Алевиз Фријазин. Кулата била изградена за заштита на градот од надворешни напади. Таа имала стратегиско значење при определена опсада на градот. Кулата е висока 13.5 метри.
Управителна кула
Управителната кула се наоѓа на северозападната страна од ѕидините, по должината на Александровата градина. Кулата била изградена во текот на 1495 година, од страна на италијанскиот архитект Алевиз Фријазино.
Арсенална кула
Арсеналната кула се наоѓа помеѓу Боровитската кула и Управителната кула, по должината на Александровата градина. Кулата була изградена во периодот од 1493-1495 година.
Дејвисово Море
Дејвисово Море е областа од морето по должина на брегот на Источен Антарктик помеѓу Западниот Леден Гребен на запад и Шеклтоновиот Леден Гребен на исток, или помеѓу 82° и 96° ИГД. Името „Дејвисово Море“ се појавува во повеќето водечки географски авторитативни публикации, како што се 10-тото издание од Светскиот атлас на Националното географско друштво од 2014 година и 12-тото издание на Британскиот Тајмс Атлас на светот од 2014 година, за разлика од соседните предложени имиња за водени тела, какво што е руското предложено име „Море на Заедништвото“ на запад.
Според Големата Советска енциклопедија, тоа се протега од 87° ИГД до 98° ИГД и е длабоко до 1.300 метри (4.300 стапки). Неговата површина е дадена само како. Другите авторитети, како што е Национална  Географија, му доделуваат многу помала површина.
Го мие брегот на Земјата на Принцезата Елизабета (таму само Брегот на Леополд и Астрид), Земјата на Вилхелм II на Земјата на Кралицата Марија.
Околу 55 км од брегот на Земјата на Кралицата Марија се наоѓа островот Дригалски. Руската станица Мирни била изградена на брегот на Земјата на Кралицата Марија во 1956 година. Ледникот Роско се влева во источниот дел од Дејвисовото Море. Затворени брегови се Бигелоу Рок и Островите Гили.
Откриено е од Австралиската антарктичка експедиција (1911-14) од Аврора. Именувано е од Даглас Мовсон, за капетанот Џ.К. Дејвис, господарот на Аврора и втор во командната линија на експедицијата.
Атмосферска физика
Атмосферска физика е примена на физиката во проучување на атмосферата. Атмосферските физичари пробуваат да ја моделираат Земјината атмосфера и атмосферите на другите планети користејќи равенки за проток на течности, хемиски модели, зрачење и процесите за трансфер на енергијата во атмосферата (како и колку начинот на врзување со други системи како што се океаните). Со цел да се моделираат временските системи, физичарите користат елементи од теоријата за расфрлањето, модели за размножување на бран, физика на облаците, статистичка механика и просторна статистика кои се високо зависни од математиката и поврзани со физиката. Има блиски врски со метеорологијата and климатологија и исто така го опфаќа и дизајнот и конструкција на инструментите за проучување на атмосферата и толкување на податоците кои ги обезбедуваат, вклучувајќи инструменти за далечински сензори. Во раните години на вселената и со воведување на ракетите, аерономијата стана субдисциплина која се грижи за горните слоеви на атмосферата, каде се важни дисоцијацијата и јонизацијата.
Предвидување од далечина
Постојат два типа на предвидување од далечина. Пасивните сензори детектираат природно зрачење што се емитува или рефлектира од објектот или околната област што се набљудува. Рефлективаната сончева светлина е најчестиот извор на зрачење измерен од пасивни сензори. Примери за пасивни сензори го вклучуваат филмското фотографирање, инфра-црвено, уреди што се полнат заедно, и радиометри. Активното собирање пак, емитува енергија за да скенира објекти и области, при што сензорот потоа ги детектира и мери зрачењето што се рефлектира или што се враќа назад од целта. Радар, лидар, и СОДАР се примери за техниките на активните предвидувачи од далечина користени во атмосферската физика, каде што се мери временското одложување помеѓу емисијата и враќањето, со што се утврдува локацијата, висината, брзината и насоката на објектот.
Предвидување од далечина овозможува да се соберат податоци за опасни и непристапни области. Апликациите за предвидување од далечина вклучуваат следење на уништување на шумите во области како што е Амазонскиот базен, ефектите од климатските промени врз ледниците и регионите на Арктикот и Антарктикот и длабочината на звукот на крајбрежните и океанските длабочини. Воената колекција за време на студената војна користела колекција на податоци за опасните погранични области. Предвидување од далечина исто така го заменува скапото и бавното собирање на податоци од земјата, пазејќи во процесот да не се нарушат областите или објектите.
Орбиталните платформи собираат и пренесуваат податоци од различни делови на електромагнетниот спектар, кои заедно со воздушните или земните сензори и анализи обезбедуваат доволно информации за да ги следат трендовите како Ел Нињо и други природни долги и краткорочни феномени. Други употреби вклучуваат различни области на науката на Земјата како што се управување со природни ресурси, земјоделски полиња како што се искористување на земјиштето и конзервација, и национална безбедност и надземни, копнени и стопаниски собири на пограничните области.
Зрачење
Атмосферските физичари обично го делат зрачењето во сончево зрачење (емитирана од сонцето) и Земјино зрачење (емитирана од површината на Земјата и атмосферата).
Сончевото зрачење содржи различни бранови должини. Видливата светлина има бранови должини помеѓу 0,4 и 0,7 микрометри. Пократките бранови должини се познати како ултравиолетов (УВ) дел од спектарот, додека подолгите бранови должини се групирани во инфрацрвениот дел од спектарот. Озонот е најефикасен во апсорбирање зрачење околу 0,25 микрометри, каде UV-c зраците лежат во спектарот. Ова ја зголемува температурата на блиската стратосфера. Снегот ги одбива 88% од УВ зраците, додека песокот ги одбива 12%, а водата одбива само 4% од влезните УВ зраци Колку повеќе се гледа аголот помеѓу атмосферата и сончевите зраци, толку е поголема веројатноста дека енергијата ќе се рефлектира или апсорбира од атмосферата.
Земјиното зрачење се испушта на многу подолги бранови должини од сончевото зрачење. Ова е затоа што Земјата е многу поладна од сонцето. Земјата емитува зрачење низ цела низа бранови должини, како што е формализирано во Планковиот закон. Бранова должина на максимална енергија е околу 10 микрометри.
Физика на облакот
Физика на облакот е проучување на физичките процеси кои водат до формирање, раст и врнежи на облаците. Облаците се составени од микроскопски капки вода (топли облаци), мали кристали од мраз или и двете (мешани облаци). Под соодветни услови, капките се комбинираат за да формираат врнежи, каде што може да паднат на земјата. Прецизната механика за тоа како облакот се формира и расте не е целосно објаснат, но научниците развија теории кои ја објаснуваат структурата на облаците со проучување на микрофизиката на одделни капки. Напредокот во радарската и сателитската технологија, исто така, овозможува прецизно проучување на облаците во голем обем.
Атмосферска струја
Атмосферска струја е терминот даден на електростатиката и електродинамиката на атмосферата (или, пошироко, атмосферата на која било планета). Земјината површина, јоносферата, и атмосферата се познати како глобално атмосферско електрично коло. Молња испушта 30.000 ампери, до 100 милиони волти, и емитира светлина, радио бранови, x-зраци и дури и гама-зраци. Плазма температурите во молњи можат да достигнат до 28.000 келвини, а густината на електроните може да надмине 1024/m³.
Атмосферска плима
Атмосферска плима и осека со најголема амплитуда најчесто се генерираат во тропосферата и стратосферата кога атмосферата периодично се загрева кога водата испарува и озон го апсорбираат сончевото зрачење во текот на денот. Создадените плима и осека потоа можат да патуваат подалеку од овие изворни региони и се искачуваат во мезосферата и термосферата. Атмосферската плима може да се измери како редовна флуктуација на ветерот, температура, густина и притисок. Иако атмосферската плима има многу заедничко со плимите на океанот, тие имаат две главни одлики:
I) Атмосферската плима е првенствено возбудена од загревањето на атмосферата од Сонцето, додека океанските плими се првенствено возбудени од гравитационото поле на Месечината. Ова значи дека повеќето атмосферски плими имаат периоди на осцилации поврзани со 24-часовата должина на сончевиот ден, додека океанските плимата имаат подолги периоди на осцилации поврзани со месечевиот ден (време помеѓу последователни месечеви транзиции) од околу 24 часа 51 минута.
II)Атмосферската плима и осека патуваат во атмосфера каде што густината значително варира со висината. Последица на ова е дека нивните амплитуди природно се зголемуваат експоненцијално како што плимата се искачува во прогресивно поретките региони на атмосферата (за објаснување на овој феномен, видете подолу). Спротивно на тоа, густината на океаните варира само со длабочина и затоа плимите не мора да се разликуваат во амплитудата со длабочина.
На земјата, атмосферската плима може да се детектира како редовни, но мали осцилации во површинскиот притисок во период од 24 и 12 часа. Дневните максими на притисок се појавуваат во 10 часот претпладне и 10 часот попладне месно време, додека минимите се појавуваат во 4 часот претпладне и 4 часот попладне месно време. Апсолутниот максимум се јавува на 10 часот претпладне додека апсолутниот минимум се појавува во 4 часот попладне. Меѓутоа, на поголеми височини амплитудите на плимата може да станат многу големи. Во мезосферата (висина од ~ 50–100 km) атмосферската плима може да достигне амплитуди поголеми од 50 м/с и честопати се најзначајниот дел од движењето на атмосферата.
Аерономија
Аерономијата е наука за горниот регион на атмосферата, каде што дисоцијацијата и јонизацијата се важни. Терминот аерономија бил воведен од Сидни Чапман во 1960 година. Денес терминот ја вклучува и науката за соодветните региони на атмосферите на другите планети. Истражувањата во аерономијата бараат пристап до балони, сателити и звучни ракети кои обезбедуваат вредни податоци за овој регион на атмосферата. Атмосферската плима и осека играат важна улога во интеракцијата со долната и горната атмосфера. Меѓу проучуваните феномени спаѓаат и испуштањето на молња во горниот дел на атмосферата, како што се светлосните настани наречени црвени спори, спори халоси, сини џетс и елвс.
Центри за истражување
Во Обединетото Кралство, атмосферските студии се поткрепени од страна на Met Office, Советот за истражување на природата и Советот за наука и технологија. Одделите на американската Национална океанска и атмосферска администрација (НОАА) ги надгледуваат истражувачките проекти и моделирањето на временските услови кои вклучуваат атмосферска физика. Американскиот Национален центар за астрономија и јоносфера, исто така, спроведува студии за горната атмосфера. Во Белгија, Берлинскиот институт за вселенска аерономија ја проучува атмосферата и вселената.
Рајна-Мајна
Полицентричниот регион е именуван по неговиот средиштен град Франкфурт на Мајна и двете реки Рајна и Мајна. Областа Франкфурт Рајна-Мајна официјално е означена како европски метролитенски регион од германското сојузно министерство за транспорт, градежништво и урбанистички работи и зафаќа површина од околу 13.000 квадратни километри.
Поделби
Рајна-Мајна е полицентричен метрополитенски регион, но економската големина и политичката тежина на градот Франкфурт го поставува во многу моноцентричен однос со нејзиниот поширок појас. Од почетокот на 1970-тите, метрополитенската област Франкфурт на Мајна германски: Ballungsraum Frankfurt/Rhein-Main) — дефинирана како област, која ги опфаќа градовите Франкфурт и Офенбах и нивните непосредни соседни окрузи. Административниот округ Дармштат на покраината Хесен може да се гледа како на следна административна поделба, којшто лежи целосно во метрополитенскиот регион и понатаму ги вклучува градовите Дармштат и Висбаден и голем број на поголеми окрузи. На следното ниво, метрополитенскиот регион исто така ги вклучува градовите и окрузите на Мајнц и Ашафенбург во двете погранични сојузни покраини Рајнска област-Пфалц и Баварија.
Поголеми урбани зони
Евростат Urban Audit го дели регионот Франкфурт/Рајна-Мајна во четири поголеми урбани зони (ПУЗ). Овие четири урбани зони се исклучуваат од бројот на окрузи во метрополитенската област.
Сообраќај
Растот на оваа област главно може да се бара во поволните комуникации, кои ги промовира раната индустријализација. Меѓутоа, денес, значењето на индустриското учество во голема мера се заменува со банкарство, трговија и логистика. Франкфурт лежи во населената Сина банана, која поминува покрај долината на Рајна и градот е отскочна штица од и до одредени делови на Швајцарија и јужна Германија. Рајна-Рур е достапна за еден час патување брзата железничка линија Келн-Франкфурт и воздушната линија Франкфурт-Берлин е најпрометната во германскиот домашен воздушен сообраќај.
Меѓународниот аеродром Франкфурт е најпрометниот аеродром за патнички сообраќај во Германија и еден од трите најпрометни аеродроми во Европа. Притоа, заедно со силните железнички врски, исто така, служи како главен транспортен центар.
Образование
Метрополитенскиот регион Франкфурт/Рајна-Мајан е дом на пет универзитети и повеќе од 20 делумно постдипломски колеџи, со вкупно над 200.000 студенти. Најголемиот универзитет е Универзитетот Франкфурт, а најстариот е Универзитетот Мајнц (Универзитет Мајнц-Јоханес Гутенберг), првично основан во 1477 година. Други универзитети се:
Познати високи школи и универзитети за применети науки (Fachhochschulen) се:
611 п.н.е.
611 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 611. година пред новата ера, 611. од првиот милениум п.н.е., 11. од 7 век п.н.е. и втора од 610-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Историја на Молдавија
Дакија
Територијата на денешна Молдавија низ раната историја била на неколкупати населувана од страна на најразлични племиња како Даките, Гетите и голем број на индоевропски племиња. Во 106 година Дакија била заземена од страна на римскиот цар Трајан.
611 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 611 година се протега во 2025 и 2026, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2085 и 2086 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 68 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1270 и 1269 исламска година пред хиџра.
Историја на Молдавија
Советската ера
Молдавската советска социалистичка република (Молдавска ССР, МССР) била една од републиките на СССР (2 август 1940 - 27 август 1991).
Свети Евнувиј, Пајсиј и Аверикиј
Свети преподобномаченици Евнувиј, Пајсиј и Аверикиј или Пречистанските преподобномаченици биле македонски православни монаси во манастирот Свeтa Богородица - Пречиста во Кичевско кои маченички пострадаа во 1558 година кога овај храм бил нападнат од турската војска. Тие претставууваат првите светци прогласени од новата преродена Македонска православна црква, осветени се на 2 август 2012 година во манастирот каде што ги изгубија животите. Нивниот сповен се чествува на 27 март (денот кога сите беа убиени) и на Илинден (денот кога се прогласени за светци).
Чинот на светците
Среде природните убавини на планината Цоцан во близина на Кичево, манастирот „Пречиста - Кичевска“ се издигнал како дом на Богородица, посветен на светото Благовештение. Кон средината на XVI век, монашкото братство од овој манастир станало вистинска утеха и крепост за напатениот народ кој страдал под тешкото османлиско ропство. Гласот за нивната слава и духовна сила допрел и до злонамерните Агарјани, па тие на 27от ден од месец март, 1558 лето Господово, со сета своја јарост се упатиле кон светата Богородична обител. Браќата заедно со присутните мирјани, биле собрани, како и обично, во храмот на заедничка Литургија. Во часот кога од певницата, со умилен молитвен глас, бавно прозвучила херувимската песна, отец Аверикиј, којшто морал да исполни некое послушание надвор, втрчал во храмот и известил дека кон манастирот се приближува многуброен, насилнички османлиски аскер. Тогаш преподобниот старец Евнувиј, заедно со уште еден монах Пајсиј, подготвени да примат маченички венец, останале во манастирот, а останатите монаси и мирјани заминале во шумата и таму пронашле безбедно место да ја довршат Литургијата. По службата, откако се увериле дека Агарјаните биле заминати, монасите се вратиле и тука затекнале страшна и тажна слика: сè било уништено, храмот бил во пламен, а на местото Γοсподинец близу манастирската чешма, лежеле телата на тројцата свети старци и духовни учители. Тие откако најрешително одбиле да се приклонат кон иноверното учење и пред разбеснетите Агарјани непоколебливо ја исповедале својата силна вера во Спасителот Христос, биле подложени на страшни измачувања и примиле маченички венец со отсекување на нивните божествени глави. Сите селани од околните села се собрале за да ја споделат болката со осиротеното и обездомено братство. Притоа, со стравопочит и солзи во очите, тие им се поклонувале и ги целивале телата на светите преподобномаченици. Но тагата се преплетувала со радост заради стекнувањето на тројца нови застапници за народот пред Бога. Со силното молитвено застапништво на светите тројца преподобномаченици, и под покровителство на Пресвета Богородица, светата обител не се распуштила, туку продолжила со својата монашко – евангелска просветна дејност. За шест години бил изѕидан нов храм од камен.
Осветување
Прославата на нивното осветување започна на 1 август 2012 година, со свечена Вечерна богослужба, на која чиноначалствуваше Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Брегалнички г. Иларион, во сослужение на архимандритите Нектариј и Партениј, игумен Дамаскин, протоереите Војне Ристески и Игор Никовски, еромонахот Доситеј, протоѓаконите Димко Миланов и Сашо Ристов и ѓаконот Николче Ѓурѓиноски. Во текот на Вечерната богослужба се направи и литија, а по завршувањето на вечерната, беше извршен парастос за новите пречистански преподобномаченици. На Парастосот чиноначалствуваше Митрополитот Тимотеј, во сослужение на Митрополитите Агатангел и Иларион и спомнатите свештенослужители. Торжествата продолжија утредента, со света архиерејска литургија, на која чиноначалствуваше Неговото Блаженство Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан, во сослужение на Митрополитите Тимотеј, Петар, Наум, Агатангел, Пимен и Иларион, Епископот Климент, архимандритите Нектариј, Партениј и Јосиф, протоереј-ставрофорите Ѓорѓи Лапоски, Ацо Гиревски, Тоди Јован од Албанската православна црква, Ефтим Бетински и Никола Грамбозов, игуменот Дамаскин, протоерите Темелко Донески и Игор Никовски, еромонасите Доситеј, Макариј и Вартоломеј, свештениците Сашо Ристески, Никола Христоски и Владо Недески, протоѓаконите Димко Миланов, Антонио Дујовски, Сашо Ристов, Горан Кутлешоски и Влатко Стојменов и ѓаконите Дејан Борисов, Николче Ѓурѓиноски, Васко Голабоски и Антоние Попоски. По завршувањето на Малиот вход, Епископот Климент ја прочита Одлуката на САС на МПЦ-ОА за прогласување на новите светии, а Митрополитот Тимотеј го прочита нивното житие. Веднаш потоа Архиепископот Стефан ја освети новата икона на пречистанските новомаченици, дело на сестринството од манастирот „Св. вмч. Георгиј“ во Рајчица, и со неа го благослови многубројниот верен народ, кој беспоштедно и без двоумење дојде да се поклони на новите преоподобномаченици, но и да земе активно учество и да стане дел од преданието. Покрај верниот македонски народ, церемонијата беше збогатена и со присуството на група монахињи и монаси од Романската православна црква. По завршувањето на Литургијата беше извршен парастос за сите паднати борци за слободата на македонскиот народ и црква во предилинденскиот и поилинденскиот период. Прославата заврши со свечена литија околу манастирот, а на одреденото место се освети и камен-темелникот за новиот манастирски конак, каде ќе биде изградена и капела посветена на пречистанските преподобномаченици. Протоерејот Игор Никовски го прочита Илинденското послание, во кое Архиепископот, покрај другото, на верните чеда на Македонската православна црква им порача: „Националната и духовна слобода се меѓусебно поврзани. Секој што прави грев, роб му е на гревот“ (Јован 8,34).
ХК Фрелунда
Историја
Хокеарскиот клуб на Фрелунда во најголемиот дел од својата историја настапувал во првата шведска лига. Последен пат тимот играл во понизок ранг во сезоната 1994/95. Покрај трите шампионски титули Фрелунда на трипати го има освоено второто место, односно играле во големото финале на доигрувањето (плеј оф). Тоа се сезоните 1979/80, 1995/96 и 2005/06.
До третата титула во сезоната 2004/05 Фрелунда стигнала на многу специфичен начин. Имено во таа сезона во НХЛ Американската лига имало штрајк на играчкиот кадар, па голем број на играчи се активирале да играат во европски клубови. Еден од тие клубови бил и клубот Фрелунда. Поради големите засилувања од НХЛ во таа сезона клубот на доминантен начин се „прошетал“ низ лигата освојувајќи 112 бодови во регуларниот тек. Низ завршниот дел (плеј оф) ги збришал своите противници и тоа :
Пановци
Пановци (словенечки: Panovci) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Фудбалска репрезентација Грузија
Грузискиот фудбалски тим бил фудбалскиот тим на Грузија, под контрола на Фудбалскиот формирањето се случи по прогласувањето независност на Грузија и отцепувањето од СССР.лската асоцијација на Грузија, која ги игра своите натпревари на натпревари организирани од УЕФА и ФИФА.
Сестри (Даблинци)
Прием
Расказот е предмет на книжевни дебати, воглавно поврзано со болеста на свештеникот. Една од дебатите кои се развила е дека намерно Џојс имплицирал дека свештеникот е ментално болен.
Вилијан Борхес да Силва
Вилијан Борхес да Силва (роден на 9 август 1988, во Рибеирао Пирес) попознат само како Вилијан — бразилски фудбалер, играч од средниот ред на Фулам и на бразилската репрезентација.
Технички одлики
Брз, агилен, вреден и технички надарен играч, познат по своите брзи нозе, забрзување и експлозивен стил на игра, што му овозможува да ги предрибла противничките играчи со брзина и да држи блиска контрола над топката; во типичен бразилски стил, тој, исто така, често знае да користи финте и трикови, како што е флип флап, со цел да ги збуни и изненади дефамзивците. Најмногу му одговараат позициите крило и офанзивен играч од средниот ред, каде неговата висока издржливост, визија и креативност му овозможува да ја поврзува играта помеѓу поповлечените играчи од средниот ред и напаѓачите, и да создадава шанси за гол. Исто така е солиден изведувач на слободни удари.
Коринтијанс
Вилијан ја започнал својата кариера во младинскиот сектор на Коринтијанс, на кој му се приклучил во 1998 година на возраст од 9 години.
Во 2007 година, откако поминал низ сите младински категории на клубот, Вилијан започнал редовно да игра за првиот тим на Коринтијанс, каде што го носел дресот со број 10. Тој направил пет настапи во лигата за време на неговата првата сезона со сениорите, во која Коринтијанс завршил на средината на табелата. Тој го направил својот пробив со Коринтијанс во текот на следната сезона, кога настапувајќи во 11 лигашки натпревари, тој постигнал два гола, и направил вкупно 29 настапи во сите натпреварувања за клубот, но бидејќи Коринтијанс завршил на 17-тото место во Серија А биле соочени со испаѓање од лигата.
Анжи Махачкала
На 31 јануари 2013 година, Вилијан се преселил во Анжи Махачкала за сума околу 35 милиони евра. Тој првично одлучил да го носи дресот со број 10, но поради ограничувањата на УЕФА во кои се наведува дека еден играч мора да носи број што се користел во Лигата на шампионите до крајот на сезоната, тој бил принуден да го носи бројот 88 што го избрал во Шахтар. Дебито на Вилијан за Анжи не било најдобро откако тој претрпел повреда во натпреварот против Њукасл Јунајтед од Лигата на Европа. Тој го постигнал својот прв и единствен гол за Анжи на 14 април 2013 година во победата со 3-0 против Волга Нижњи Новгород.
Во август 2013 година, по реструктуирањето на бизнис ниво, Анжи одлучил да го стави на трансфер листата целиот свој состав, вклучувајќи го и неодамнешното засилување Вилијан.
Челси
На 25 август 2013 година, англискиот Челси се согласил да плати 30 милиони фунти за да го доведе во својте редови Вилијан. Три дена подоцна на бразилецот му била одобрена работната дозвола и трансферот бил официјално комплетиран. Иако регулативите обично наведуваат дека играчите кои не се членки на ЕУ мора да бидат редовни репрезентативци, Вилијан добил работна дозвола и покрај тоа што имал само два настапи во тоа време, бидејќи комисијата на ФА сметала дека доколку тој не е Бразилец, тој би бил редовен. Вилијан потпишал петгодишен договор со Сините и одбрал да го носи дресот со број 22.
Вилијан дебитирал на 18 септември против Базел во Лигата на шампионите во поразот на домашен терен со 1-2.
Репрезентативна кариера
Вилијан најпрво је претставувал својата земја во селекцијата под 20 години, за која дебитирал на Јужноамериканското младинско првенство 2007 против Чиле на 7 јануари 2007 кој завршил со победа на неговата репрезентација. Во 2007 година, тој исто така бил избран во составот на Бразил за Светското првенство за играчи под 20 години, каде бразилците биле елиминирани во четвртфиналето од Шпанија.
На 10 ноември 2011, Вилијан го направил своето сениорско деби за Бразил во пријателски натпревар против Габон. На 16 ноември 2013, тој го постигнал својот прв репрезентативен погодок во победата со 5–0 над Хондурас во Мајами, Флорида.
На 7 мај 2014, Вилијан бил избран помеѓу 23-цата играчи во составот на Бразил за Светското првенство 2014. Вилијан влегол во игра на паузата помеѓу двете продолженија во натпреварот од осминафиналето против Чиле во Бело Хоризонте на местото на неговиот соиграч од Челси Оскар, и бил еден од изведувачите на пенали но неговиот удар од белата точка не завршил во мрежата, иако сепак Бразил продолжил понатаму.
Вилијан учествувал и на Копа Америка 2015. Тој бил асистент за голот кој го постигнал Роберто Фирмино благодарение на кои Бразил ја победиле Венецуела со 2–1 во Сантјаго, резултат кој ги одвел во четвртфиналето како победници во својата група.
609 п.н.е.
609 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 609. година пред новата ера, 609. од првиот милениум п.н.е., 9. од 7 век п.н.е. и последна од 600-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4899 и 4900 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4141 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3151 и 3152 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 144.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 609 година се протега во 2027 и 2028, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2087 и 2088 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 66 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1268 и 1267 исламска година пред хиџра.
Ото Хан
Ото Хан (Otto Hahn – ) — германски хемичар и пионир на полињата на радиоактивноста и радиохемијата кој ја освоил Нобеловата награда за хемија во  1944 за откритието на  јадрено цепење. Тој е сметан за еден од најзначајните хемичари на сите времиња, но особено како „таткото на јадрена хемија“.
Хан бил противник на антисемитизмот предводен од Нацистичката Партија и по завршувањето на Втора светска војна тој станал страствен поборник против користењето на јадрена енергија како оружје. Тој служел како последниот Претседател на Кајзер – Вилхелмовото Општество (KWG) во  1946 и како Претседател – пронаоѓач на Здружение „Макс Планк“ (MPG) од  1948 до 1960 година. Одобрен од многу за да биде симбол на научното совршенство и личниот интегритет, тој станал еден од највлијателните и почитувани граѓани на новата Федерална Република Германија.
Младост
Хан бил најмладиот син на Хенри Хан (1845-1922), просперитетен претприемач, и Шарлот Хан (1845-1905). Заедно со неговите браќа Карл, Хајнер и Хулиус, Ото бил пораснат во затскриена животна средина. На 15 години, тој започнал да покажува значителен интерес по хемија и изведувал едноставни експерименти во собата за домашно перење на облеката. Неговиот татко, сакал Ото да студира архитектура, со оглед на тоа што изградил повеќе бизнис простори, но Ото го убедил својот татко дека негова амбиција била да стане индустриски хемичар.
Во 1897, веднаш по освојувањето на ''Абитур’’ во Клингер Обереалшуле во Франкфурт, Хан започнал да изучува хемија и  минералогија во Универзитетот во Марбург. Неговите придружни предмети биле физика и  филозофија. Хан се придружил во Студенстката Асоцијација за Природни Науки и Медицина, joined the Students' Association of Natural Sciences and Medicine, Студентско Братство, претходник на денешниот Братство Нибелунгија. Тој ги поминал третиот и четвртиот семестар, студирајќи под Адолф фон Бајер во Универзитетот во Минхен. Во 1901, Хан го примил својот докторат во Марбург за дисертација на тема ‘’Бромови деривати на Изогенол’’, тема во класичната органска хемија. Веднаш по исполнувањето на една година во воената служба, младиот хемичар се вратил во Универзитетот во Марбург, каде што две години работел како асистент на својот докторски надзорник, Geheimrat Професор Теодор Зинке.
Пронаоѓањето на Радиоториум и други ‘нови елементи’
За првпат името на Ото Хан било споменато во врска со радиумско истражување, и неговиот "Нов радиоактивниот елемент, кој вклучува ториум еманација" (оригиналниот наслов) — објавен во  Зборник на трудови на Кралското друштво  во издание на 24 март 1905 година (76 А, страници 115-117). Тоа бил првиот од повеќе од 250 научни публикации на Ото Хан во областа на радиохемијата. "Хан е главен соработник и ја има извршено својата работа восхитувачки. Сигурен сум дека ќе уживате да работите со него. " му напишал Ремзи на Ернест Радерфорд во мај 1905
Рудерфорд се согласил, и од септември 1905 година до средината на 1906 Хан работел во неговиот тим во Универзитетот Мекгил во Монтреал, Канада каде што тој го открил ториум C (подоцна идентификуван како полониум - 212), радиум Д (подоцна идентификуван како лид - 210) и радиоактиниум (подоцна идентификуван како ториум-227) и истрагата на алфа -зраци на радиоториум, додека Рудерфорд имал обичај да каже во тие денови: '' "Хан има посебен нос за откривање на нови елементи." ''
Откритието на мезоториум I (Ra 228)
Во 1906, Хан се вратил во Германија, каде што соработувал со, Емил Фишер во Универзитетот во Берлин. Фишер ја ставил на располагање својата стара дрводелница("Холксверкстат") во Хемиската Институција, за да ја искористи како своја сопствена лабораторија. Таму, по неколку месеци, користејќи екстремно примитивни апарати, Хан го открил Мезоториоум I, мезоториум II и – независно од [[Бертрам Болтвуд суштината на радиумот, иониум (подоцна идентификуван како  ториум-230). Во наредните години, мезоториум I (радиум-228) укажал голема важност бидејќи, како радиум-226  (откриен од  Пјер и  Мари Кири),  бил совршено прилагоден  за употреба во медицината, додека чинел само половина за да се произведе. (Во 1914, за откривањето на мезоториум I, Ото бил првиот номиниран за  Нобелова награда за хемија од  Адолф фон Бајер). Во јуни 1907, Хан бил избран за да предава на Универзитетот во Берлин. На 28 септември 1907, тој се запознал со австрискиот физичар  Лиз Мејтнер кој бил приближно на негова возраст, кој бил пренесен од Виена во Берлин. Така заочнала триесет годишната соработка и целоживотно пријателство помеѓу двајцата научници.
Откритие на радиоактивно одбивање
Откако Хариет Брукс го забележал “радиоактивноо одбивање” во 1904, но го толкувал погрешно, Ото Хан успеал, во доцната 1908 и рана 1909, демонстрирајќи го инцидентот на радиоактивното одбивање на алфа-честички емисија толкувајќи го точно. "...длабоко значајно откритие во физиката со далеку –достижни последици", Како што физичарот Валтер Герлахго објаснил. Ернест Рудерфорд во Манчестер напишал писмо до својата мајка: "Тој ја извршува најдобрата работа во Германија моментално."
Во 1910, Хан бил назначен професор од Прусискиот Министер по Култура и Образование Огуст фон Трот ѕу Солц, и во 1912 тој станал ‘’главата’’ на Одделот за Радиоактивност на новоформираната  Кајзер – Вилхелмовата Институција по Хемија  во Берлин – Дахлем. Наследувајќи го Алфред Сток, Хан бил директор на институцијата од 1928 до 1946. Во 1924, Хан бил избран за целосно членство на Прусиската Академија по Науки во Берлин (предложен од  Алберт Ајнштајн, Макс Планк, Фритц Хабер, Вилхелм Шленк и  Макс фон Лауер).
Откритието на протактиниум
За време на Прва светска војна, Хан бил During the First World War, Hahn бил регрутиран во армијата, каде што бил заедно Џејмс Франк и Густав Хертц. Единицата доставила тестиран и поизведен отровен гас за воени цели и бил испратен до западните и источните предни линии. Во декември 1916, Хан бил пренесен во "Седиштето на Неговото Височество" во Берлин, и бил во можност да го резумира неговото радиохемиско истражување во својата институција. Во 1917/18, Хан и Лиз Мејтнер ја изолираа долгата активност, која ја именувале  "прото-актиниум". Веднаш во 1913, Кацимерц Фајанс и Гехринг ја изолирале кратката активност од ураниум Х2 |234mPa]]) и ја именувале супстанцијата  "бревиум". Двете активности биле различни изотопи на истиот неоткриен елемент no. 91. За нивното откритие Хан и Мејтнер биле предложени за Нобелова награда по хемија во 20-тите години, од голем број на научници, како Макс Бергнам, Виктор Моритц Голдшмитд и Кацимерц Фајанс. Во 1949, Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија  (МСЧПХ)  го именувала новиот елемент протактиниум  и ги признала Хан и Мејтнер за откривачи.
Откривање на јадрен изомеризам
Во февруари 1921 година, Ото Хан го објавил првиот извештај за неговото откритие на Z ураниум (подоцна познат како 234 Pa), првиот пример на јадрен изомеризам. "... откритие кое не било разбрано во тоа време, но подоцна станало многу значајно за јадрена физика" , како Валтер Герлах забележал. И, навистина, тоа не било до 1936 кога младиот физичар Карл Фридрих фон Вајзсакер успеал во обезбедување на теоретско објаснување на феноменот на јадрен изомеризам. За ова откритие, чие целосно значење е признато од страна на многу малку, Хан повторно бил предложен, во 1923 година, за Нобелова награда за хемија, овој пат од страна на Макс Планк.
Применета радиохемија
Во раните 20-ти, Ото Хан создал ново работно поле. Користејќи ја "методата на еманација", која тој ја принел, и "способност  за еманација", тој ја пронашол  "Применетата радиохемија" за истражувањето на генерални хемиски и физичко-хемиски прашања. Во 1936 тој издал книга на англиски (а подоцна и на руски) со наслов Применета радиохемија, која ги содржела  предавањата од Хан, кога работел како заменик-професор во Универзитетот Корнел во Итака, Њујорк во 1933. Ова важно публицирање имало големо влијание на речиси сите јадрени хемичари и физичари во САД, Обединетото Кралство, Франција и Советскиот Сојуз за време на 30-тите и 40-тите години. Во 1966, Глен Сиборг, преистражил многу елементина трансураниум и Претседателот на Американската Комисија за Атомска Енергија, напишал за оваа книга:
Сомово Море
Сомово Море било предложено име за дел од Јужниот Океан. Тоа би требало да биде сместено северно од најисточниот дел на Антарктичкиот потконтинент Источен Антарктик, северно од брегот на Оутс, земјата на Викторија и брегот на Џорџ V, помеѓу 150 ° и 170 ° исток. Запад од него треба да биде морето Д'Урвил. Источно од Кејп Адаре, на 170°14 ' исток е Росовото Море.
Ото Хан
Применета радиохемија
А Глен Сиборг додал:
Сомово Море
Името најпрво било предложено од страна на Русите, за нацртот на Меѓународната Хидрографска Организација (МХО) во 2002 година. Овој нацрт никогаш не бил одобрен од страна на МХО (или било која друга организација), а документот на МХО од 1953 година (кој не го содржи името) останува моментално во сила. Водечките географски власти и атласи не го користат името, вклучувајќи го и 10-тото издание на Светскиот атлас на Соединетите Американски Држави од 2014 година и 12-тото издание на Британскиот Тајмс Атлас на светот од 2014 година. Но, советските и руските изданија на карти го користат.
Ото Хан
Применета радиохемија
"Им беше дадено на многу малку луѓе за да направат придонеси за науката и човештвото во споредба со оние од страна на Ото Хан. Тој ги направи оние придонеси во текот на речиси две генерации, започнувајќи со клучна улога во раните денови на радиохемијата во истражување и откривање на комплексите на природните радиоактивности и кулминирајќи со неговото откритие на јадрено цепење на ураниум. Јас верувам дека е фер да го назначиме Ото Хан за татко на радиохемијата. За овој посебен гениј, светот на науката ќе биде вечно благодарен."
Сомово Море
Сомовото Море треба да има површина од 1.150.000 км2 и да биде длабоко до 3000 метри.
Ото Хан
Откривањето на јадреното цепење (1938)
Заедно со Лиза Мејтнер и неговиот ученик и асистент Фриц Страсман (1902-1980), Ото Хан го поткрепил истражувањето започнато од страна на Енрико Ферми и неговиот тим во 1934 година, кога тие го бомбардирале ура ниумот со неутрони. До 1938 година, се сметало дека елементите со атомски броеви поголеми од 92 (познат како трансураниум елементи) настанале кога атомите на ураниумот биле бомбардирани со неутрони. Германскиот хемичар Ида Нодак предложила исклучок. Таа ја предвидела парадигмата на 1938-1939 во нејзиниот напис објавен во списанието  Ангеванде Хемие , бр. 47, 1934, во кој таа шпекулира:
Сомово Море
Островите Балени се наоѓаат 240 км северно од тукашниот копнен брег.
Ото Хан
Откривањето на јадреното цепење (1938)
"Разбирливо е дека кога тешки јадра се бомбардирани со неутрони овие јадра можат да се распаднат во неколку прилично голем фрагменти, кои се сигурно изотопи на познати елементи, но не соседи на радиоактивните елементи."
Сомово Море
Сомовото Море требало да биде именувано во чест на рускиот океанолог и поларен истражувач Михаил Сомов (1908-1973), кој помеѓу 1955 и 1957 година бил командант на првата советска антарктичка експедиција.
Ото Хан
Откривањето на јадреното цепење (1938)
На 13 јули 1938 година, со помош и поддршка на Хан, Лиза Мејтнер - родена во еврејско семејство - избегал во Холандија; пред да замине, Хан и дал дијамантски прстен кој тој го наследил од својата мајка, кој ќе биде искористен за поткуп на пограничните стражари. Мејтнер емигрирала во Стокхолм, и Хан продолжил да работи со Страсман. Во крајот на 1938, тие откриле докази за изотопи на земноалкални метали во примерокот. Металот е откриен од страна на користење на органски бариум сол конструиран од страна на Вилхелм Траубе. Наоѓање на група 2 земноалкалните метали било проблематично, бидејќи не било логично да се вклопуваат со другите елементи.
Хан, првично се сомневал дека тоа е радиум, произведени со поделба на две алфа-честички од јадрото на ураниумот. Во тоа време, на научен консензус било дека дури и разделива алфа-честички преку овој процес е многу малку веројатна. Идејата за претворање на ураниумот во бариум (со отстранување на околу 100 нуклеони) — сметан како фатален. На 10 ноември, за време на посетата на Копенхаген, каде што тој бил канет да предава во Институтот Бор, Хан ги дискутира овие резултати со Нилс Бор, Лиза Мејтнер и Ото Роберт Фриш. Дополнителни подобрувања на техниката, што доведува до одлучувачки експеримент на 16-17 декември 1938 (прославениот  "радиумско-бариум-мезоторова-фракционација" ), која произвела збунувачки резултати: трите изотопи не се однесувале како радиум, туку како бариум.
На 22 декември 1938 година, Хан, испратил ракопис на  Naturwissenschaften  пријавувајќи ги нивните радиоактивни резултати, кои биле објавени на 6 јануари 1939 година На 27 декември, Хан, го телефонирал уредникот на  Naturwissenschaften  и барал да додаде параграф на статијата, шпекулирајќи дека некои платонска група елементи претходно биле забележани во радиоактивниот ураниумот, кој бил првично толкуван како трансураниумов елементкој можел да биде технециум (тогаш наречена "масариум"), и пониски платонски групи метали (атомски број 43 преку 46). До јануари 1939 тој бил доволно убеден дека формирањето на лесните елементи се случува во неговото подесување со што објавил нова ревизија на статијата, во суштина повлекување на поранешните тврдењата за набљудувањето на трансурантни елементи и соседи на ураниумот и склучување наместо тоа дека тој гледал светли платноиди, бариум, лантан и цериум.
Нобелова награда по хемија во 1944
На 15 ноември 1945 година Кралската Шведска Академија на Науките објавила дека Хан, бил награден со 1944та Нобеловата награда по хемија  "за неговото откритие на цепење на тешките атомски јадра."  Некои американски историчари го имаале документирано нивниот поглед кон откривањето на јадрено цепење и веруваат дека Мејтнер требало да биде награден со Нобелова награда