cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Модроглава сипка
Статус
Моментално има околу 20–44 милиони пара модроглави сипки во Европа.Нивна најголема закана се разните грабливци и некои паразити.
Просечно живеат од 1.5 до 3 години. Најдолги регистрирани животни векови имале: 11 години и 7 месеци, птица во Чешка, и 9 години и 9 месеци во Велика Британија. Според Црвениот список на МСЗП оваа птица е во категоријата на вид со најмала загриженост.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Сетоле
Рождество на Пресвета Богородица — главната селска црква во тетовското село Сетоле. Спаѓа во Втората тетовска парохија и е изградена во 1862 година на темели од постар објект. Некои од иконите се дело на Дичо Зограф. Главниот патрон на црквата се прославува на Мала Богородица на 21 септември.
Настани од 2001
Црквата „Св. Богородица“, како и повеќе цркви во тетовско за време на воениот конфликт во 2001 не била поштедена. Таа прво била насилно отворена, осквернавена, ограбена и демолирана. Оштетувања коишто биле направени во овој сакрален објект едно време го направиле неупотреблив. По завршетокот на кризата во 2001, црквата била обновена, додека тетовскиот резбар Будимир Апостолски го реставрирал стариот иконостас.
118 п.н.е.
118 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 118. година пред новата ера, 118. од првиот милениум п.н.е., 18. од 2 век п.н.е. и деветта од 110-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5390 и 5391 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4632 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3642 и 3643 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 635.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 118 година се протега во 2518 и 2519, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2578 и 2579 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 425. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 762 и 761 исламска година пред хиџра.
Сера до Мар
Сиера дел Мар исто така познат како Сера до Мар (португалски: Serra do Mar, морски гребен) е планински венец долг 1.500 км во југоисточен Бразил.
Географија
Овој планински венес се издига паралелно со брегот на Атлантскиот Океан од државата Еспирито Санто до јужната Санта Катарина, некои извори ја вклучуваат и Сера Герал во Сера до Мар, и во тој случај опсегот ќе се протега на североисток во Рио Гранде до Сул.
Ја формира границата помеѓу крајбрежјето на морското ниво и внатрешната висорамнина,која има просечна надморска височина од 500 до 1,300 метри (1,600 до 4,300) Оваа област е е дел од Големиот ескарпмент што се протега по должината на источниот брег на Бразил, јужно од градот Салвадор,Баија
Геолошка еволуција
Геолошки, масивот спаѓа во масивната кристална карпеста платформа што ја формира Источна Јужна Америка,а тектонски е многу стабилна. Повеќето од височините на Сера до Мар се формирани пред околу 60 милиони години. Тековните вертикални карпи на Сиера дел Мар се ерозивен производ на претходен планински венец Сиера дел Мар кој се појавил пред 84 - 80 милиони години, во близина на Фала де Сантос кој се наоѓа приближно 50 километри источно од сегашниот континентален раб, во наречена Куенка де Сантос.
Во тоа време, тектонските процеси на вертикално движење (епирогени) резултираа со искачување на западниот блок на Фала де Сантос и спуштање на источниот. Поради ерозијата, главно од морето кон копното, во текот на 30 - 40 милиони години, падините на планинскиот венец се повлекле до сегашната положба и издигнувањето на планините на морето и Мантикеира и поставувањето на пукнатината меѓу нив се случиле во исто време и веројатно биле предизвикани од важен тектонски настан на палеогенот кој бил придружен со алкален магматизам.
Состав
Широкиот планински венец Сиера дел Мар е поделен на поединечни планини со различна надморска височина помеѓу 900 и 2.200 m надморска височина.Тие добиле различни локални имиња, тие се:
Во Санта Катарина: Сера до Итајаи или Сера до Табулеиро. Во Парана: Сера да Прата, Марумби, Грациоса или Ибитиракире. Во Сан Пабло: Serra do Mar, Juréia - Itatins или Serra de Paranapiacaba. Во Рио де Жанеиро: Сиера де ла Бокаина или Сера дос Оргаос.
Природна историја
Во времето на европското откривање на Бразил (1500 година),Сера до Мар била дом на богат и шаренолок екосистем, составен главно од бујна тропска дождовна шума. Како резултат на урбанизацијата и уништувањето на шумите, најголемиот дел од шумската покривка е уништена.
Туристичка дејност
Единиците за заштита и конзервација на Сиера дел Мар нудат голем потенцијал за екотуризам, особено за активности на отворено, како што се пешачење и планински велосипедизам.
Османлиско-мамелучка војна (1485–1491)
Османлиско-мамелучката војна траела во периодот од 1485 до 1491 година. Конфликтот започнал кога Отоманското Царство го нападнала Мамелучкиот Султанат на територијата на Анадолија и Сирија. Оваа војна била суштински настан во борбата на Османлиите за доминацијата на Средниот Исток.
Позадина
Односот меѓу Отоманците и Мамелуците биле заладени поради натпреварот за контрола на трговијата со зачини, а Османлиите се стремиле за зазимање на светите исламски градови. Двете држави сепак биле разделени со тампон зона и земји како Караманија, Ак Којунлу, Рамаданија и Дукладирија. Овие земји постојано зазимале страна во конфликтот на двете земји. Кога во 1481 година Бајазит II седнал на престолот, неговиот брат Кем султан кој имал голема поддршка во Анадолија започнал востание за престолот. Кога бил поразен тој побарал засолниште кај Рамаданија од каде заминал кај Мамелуците.Иако тие одбиле да му помогнат во конфликтот, овој чин предизвикал големо непријателство кај Бајазит. Односите дополнително се заладиле кога бил заробен османлискиот амбасадор кој се враќал од Декан со индискиот амбасадор со подароци за османлискиот султан.
Алпско-хималајски појас
Алпско-хималајски појас — сеизмички и планинообразен појас кој се состои од низа планински венци и се протега долж јужните делови на Евроазија, од Јава и Суматра преку Хималаите о Средоземното Море до бреговите на Атлантскиот Океан. Ги опфаќа Алпите, Карпатите, Пиринеите, планините на Анадолија и Иран, Хиндукуш и оние во Југоисточна Азија. Претставува второ сеизмички најактивно подрачје во светот, по околутихоокеанскиот појас (Огнениот Појас), со 17% од најголемите земјотреси.
Појасот се образува со постојани тектонски движења како што е алпската планинообразба. Произлегол од затворањето на праокеанот Тетида почнувајќи од мезозоик и кенозоик, како и постепеното судирање на Африканската, Арапската и Индиската со Евроазиската Плоча во северен правец.
Поголеми венци
Индонезија е сместена помеѓу Тихоокеанскиот Огнен Прстен по линија на североисточните острови до (и заклучно со) Нова Гвинеја и алпско-хималајскиот појас долж југот и западот од Суматра, Јава и Малите Сундски Острови (Бали, Флорес и Тимор). Земјотресот во Индискиот Океан во 2004 г. недалеку од брегот на Суматра се случил во рамките на алпско-хималајскиот појас.
Глизеов каталог
Глизеов кататалог на блиски ѕвезди — современ каталог на ѕвезди на растојание до 25 парсеци (81,54 светлосни години) од Земјата.
Прво издание и додатоци
Во 1957 г. германскиот астроном Вилхелм Глизе го објавил неговиот прв ѕвезден каталог на 915 познати ѕвезди на растојание до 20 пс (65 сг) од Земјата, наведувајќи ги нивните познати особини и подредувајќи ги според ректасцензија. Ѕвездите ги означил со GL БББ, каде Б е редниот број.
Во 1969 г. Глизе објавил подновена верзија под насловот „Каталог на блиски ѕвезди“, со сите познати ѕвезди во далечина до 22 пс (72 сг), вкупно 1.529, под шифрите Gl ББ.БВ (каде В е вметокот .0 поради меѓувремено откриените ѕвезди). Така, списокот оди од 1.0 до 915.0.
Ричард ван дер Рит Вули и неговите соработници во 1970 г. објавиле додаток, со кој е проширен опфатот на каталогот до 25 пс (82 сг). Овде се додадени броеви од 9001 до 9850 користејќи ја денес застарената претставка Wo во полза на GJ.
Подоцнежни изданија
Глизе го објавил додатокот кон второто издание во 1979 во соработка со Хартмут Јарајс. Овој заеднички каталог денес се нарекува Глизе-Јарајс (Gliese–Jahreiß, GJ). Објавени се две табели: првата ги користи ознаките GJ ББББ за ставките од 1000 до 1294 кај потврдените блиски ѕвезди; втората табела користи GJ ББББ за ставките од 2001 до 2159 за можни блиски ѕвезди. Since the publication of this catalogue all of the stars in the combined catalogue and succeeding supplements are designated by the preferred GJ prefix.
Во 1991 г. Глизе објавил Трет каталог на блиски ѕвезди (CNS3), повторно во соработка со Јарајс. Иако наречен „прелиминарен“, оваа верзија е во тековна употреба. Во него се опфатени 3.803 ѕвезди, од кои 1.388 немале постоечки броеви. Бидејќи каталогот нема конечна верзија, овие ѕвезди добиле броеви од 3001 до 4388, иако не се во честа употреба
Камигин
Камигин — (Camiguin) — мала островска покраина на Филипините во близина на северниот брег на островот Минданао. Припаѓа на Северен Минданао Регионот.
Главен град е Мамбахао и е предпоследна покраина по население и површина. Единствено Батанес е помала покраина. Островот се наоѓа во Бохолско Море на само 10 км северно од покраината Источен Мисамис.
Население и култура
Народот на Камигин себеси се нарекува Камигинци (Camiguingnons). Главно занимање им е рибарството и фармерството,со производство претежно на ориз и манго. Главни јазици во покраината се себуанскиот и хилигајнонскиот. Неколкумина зборуваат на кинамигински, кој е древен јазик. Доста од населението зборува и англиски.
Стопанство
Најмногу приходи и најзастапено е земјоделието, услугите па индустријата. Следуваат приходите по стопански гранки:
Вкупно: PHP195.645 M
Административна поделба
Камингвин е поделен на 5 општини.
Коала
Коала (лат. Phascolarctos cinereus) е австралиски тревопасен торбар и претставува единствен жив претставник на семејството Phascolarctidae.
Кратка историја
Се смета дека коалата и животните слични на неа првпат се појавиле на австралискиот континент во тек на периодот кога австралиското копно почнало полека да се оделува од Антарктикот некаде пред 45 милиони години. Фосилни остатоци од животни сродни на коалата датираат од пред 25 милиони години. Како што климата во Австралија станувала се посува, растителноста се менувала сè додека не настанале добро познатите дрва на евкалиптус од кои коалите зависат и ден денес.Абориџините пристигнале во Австралија пред 60 000 години. Коалите, како и сите други австралиски животни од тој период заземале важно место во абориџинската култура и биле дел од многу митови и легенди.Иако служеле за исхрана на домородното население, коалите, останале во огромен број сè до првото појавување на европските доселеници во 1788 година.
Име
Зборот коала потекнува од сиднејскиот јазик (Дарук јазик) "gula". Општоприфатено е дека терминот коала значи “без вода”. Тоа е поради фактот дека коалите всушност не пијат вода или го прават тоа многу ретко. Потребата за вода зависи од нивната исхрана која се состои од листовите на евкалиптусот кои содржат доволно количество на течности во себе.
Научното име на семејството, Phascolarctos, потекнува од грчките зборови “phaskolos” (торба) и “arktos” (мечка). Името на видот, cinereus, на латински значи “пепеласто обоен”.
Раните европски доселеници во Австралија коалата ја нерекле домородно мече. Некои ги нарекуваат така и денес што е сосема погрешно затоа што не му припаѓаат на семејството мечки.
Видови
Постојат 3 видови на коала. Според Бергмановото правило, единките кои живеат на југ каде што е поладно се поголеми. Викторијанската коaла (P. cinereus victor) се одликува со подолго и подебело крзно со посветли чоколадно кафени нијанси на грбот и подлактиците и бушави бели уши. Мажјаците од овој вид тежат околу 12 килограми, додека женките тежат нешто помалку од 8,5 килограми. Од друга страна, пак, во тропските и суптропските предели на Квинсленд, коалите со латинско име P. cinereus adustus се помали (мажјаците тежат 6,5 килограми а женките само 5 килограми). Тие се посветли, со сива боја и имаат пократко и потенко крзно од јужните коали. Третиот вид на коала е од Нов Јужен Велс (P. cinereus cinereus).
Физички опис
Според надворешниот изглед, коалата е најслична со вомбатот но има подебело крзно, многу поголеми уши и подолги нозе со големи и остри канџи прилагодени за качување по дрва. Тежината им варира од околу 14 килограми кај поголемите, јужни машки примероци до 4 килограми кај помалите северни женки.
Коалата е еден од ретките цицачи која има отпечаток од прстите. Всушност, отпечатокот е толку сличен со човековиот што дури и под микроскоп е тешко да се разликуваат. Мозокот на коалата е со необично мали димензии, околу 40% од кранијалната празнина е исполнета со течност. Тоа е единствено животно со такво смалување на мозокот во текот на развитокот.
Големиот нос на коалата е една од нејзините најважни одлики. Таа има силно развиено сетило за мирис што и помага да открие кои листови од евкалиптус се безбедни за консумирање.Очите им се релативно мали во споредба со големината на останатите сетилни органи и видот не им е високо развиен.
Температурата на телото им е незначително помала од температурата на останатите цицачи и се движи околу 36.6 C. Срцето им чука помеѓу 70-140 пати во минута (ова зависи од многу фактори вклучувајќи ја и возраста на коалата). Тешкое да им се измери пулсот затоа што имаат синус аритмија што значи дека нивниот пулс и дишењето не се синхронизирани. Ова предизвикува промени во пулсот кои не се рефлексија на вистинската работа на срцето.
Цигенрик
Цигенрик претставува петти најмал град во цела Германија. Над градот се издигнува замокот Цигенрик.
Коала
Физички опис
Не постојат точни информации за животниот век на коалите но се знае дека во заробеништво живеат околу 15 години и тоа мажјаците во просек до 13 години а женките и до 20 години.
Цигенрик
Географија
Цигенрик се наоѓа на северниот раб од Тириншките Шкрилни Планини на реката Зале, која поминува низ градското подрачје.
Коала
Животен циклус
Женките достигнуваат зрелост на старост од 2-3 години а мажјаците на старост од 3-4 години. Здрава женка може да раѓа по едно младо годишно околу 12 години. Бременоста трае 35 дена. Близнаците се многу ретки а првите се родени на Универзитот Квинсленд во април 1999 година со имиња Euca и Lyptus.Парењето, во нормални услови, обично се случува помеѓу декември и март (овој период го претставува летниот период во јужната полутопка). Бебето коала се нарекува “joey” и е без крзно, без уши и слепо. Се раѓа со должина од 1,5 сантиметри и останува во торбата на мајката свртено со главата надолу и се прикачува за една од дојките на мајката.
Цигенрик
Соседни општини
Соседни општини се Есбах, Кајла, Мокса, Паска, Ремптендорф и Шендорф.
Коала
Животен циклус
Младите остануваат скриени во торбата на мајката околу 6 месеци и се хранат само со мајчиното млеко. За овој период им растат уши, крзно и прогледуваат. Потоа, младото почнува да го истражува надворешниот свет и конзумира мали количества на листови евкалиптус.
Цигенрик
Соседни општини
Поголеми градови до Цигенрик се Шлајц на исток (16 км), Песнек на север (13 км), Залфелд на запад (28 км) и Бад Лобенштајн на југ (21 км).
Коала
Животен циклус
Младото останува со мајката уште 6 месеци и се храни комбинирано, со млеко и евкалиптус, сè до 12 месечна возраст кога доењето престанува. Женките се одделуваат од мајката на 12 месеци но се населуваат во нивна близина додека мажјаците остануваат со мајката до 2-3 години.
Цигенрик
Градски совет
Градскиот совет на градот Цигенрик се состои од 8 членови. Според последните општински избори на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Коала
Исхрана и однесување
Коалата се храни скоро само со листови евкалиптус кои имаат мала количина на белковини, тешко се сварливи и содржат phenolic и terpene кои се токсични за поголемиот дел од живите суштества.
Марикостинска Клисура
Марикостинска Клисура (Марикостински пролом) — клисура на реката Струма во Петричко, Пиринска Македонија, последната по нејзиното течение во Бугарија. Сместена е меѓу Петричко-светиврачкото Поле на север и малото Марикостинско Поле на југ. Наречена е по селото Марикостиново.
Коала
Исхрана и однесување
Коалата има многу спор метаболизам па затоа се одмара од 16-18 часа дневно, главно преспивајќи го поголемиот дел од времето.
Коалите трошат 3 од 4 активни часови хранејќи се. Хранењето може да се случува во било кој дел од денот но вообичаено е во текот на ноќта. Коалите конзумираат околу 500 грама листови евкалиптус дневно. Ги ситнат со забите сè додека не станат фина смеса па дури тогаш голтаат. Нивниот црн дроб ги деактивира токсичните материи кои после овој процес се подготвени за исфрлање надвор од организмот.
Марикостинска Клисура
Започнува од устието на реката Струмица во Струма на 85 м.н.в., се насочува на југоисток и завршува во северозападниот крај на Марикостинското Поле на 73 м.н.в. Длабока е 70 – 75 м. Североисточните страни се благи, а југозападните се пострмни.
Коала
Исхрана и однесување
Коалата јаде листови од различни видови на евкалиптус а понекогаш дури и Acacia, Leptospremum и Melaleuca. Коалите претпочитаат различни видови на евкалиптус во зависност од местото на живеење.
Опеница
Опеница (многу ретко се сретнува и како Опењца) — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Коала
Исхрана и однесување
Многу фактори влијаат на изборот на омиленото дрво евкалиптус од постоечките 680 видови од истото. Најважниот фактор е концентрацијата на одредена група токсини наречени соединенија на врзан флороглуцинол.
Опеница
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во североисточниот дел на Охридското Поле, во источниот дел на Општина Охрид, недалеку од патот Охрид-Ресен. Селото е ридско, на надморска височина од 770 метри. Од градот Охрид селото е оддалечено 13 километри.
Коала
Исхрана и однесување
Коалата живее во комплексни групи и не мигрира. Таа е многу територијална и во стабилна заедница го задржува “своето” место во областа. Живеалиштето се состои од неколку дрва за качување и неколку дрва кои им служат за исхрана. Идндивидуалните живеалишта се преклопуваат и овие заеднички места со соседните коали ги користат како места за дружење. Големината на живеалиштето зависи од квалитетот на дрвата и грмушките, а квалитетот се дефинира како густина на дрвата кои служат за исхрана. Иако поделбата на живеалиштата на коалите е тешко да се пепознае од страна на човекот, коалите секогаш знаат дали некое дрво им припаѓа, дали е населено или не. Дури и кга една коала умира и нејзино живеалиште останува празно, останатите нема да го населат во период од околу 1 година бидејќи толку време е потребно за од дрвата да исчезнат трагите од канџите на коалата и мирисните траги од изметот.
Опеница
Географија и местоположба
Селото е сместено во долината на Коселска Река, главно во горниот клисурест дел. Околу селото се наоѓаат ниви, шуми и ливади. Во минатото, мештаните со вода за пиење се снабдувале од бунари, бидејќи немало извори. Денес, селото има изграден селски водовод.
Коала
Исхрана и однесување
Коалите можат да бидат агресивни една кон друга, да се тепаат со предните нозе, да се гризат. Ова им предизвикува стрес.
Опеница
Географија и местоположба
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Баба, Краста, Маркоец, Марково Долче, Неолица, Кулица, Бигла и Осој.
Коала
Болести
Болест која најмногу ги погодува коалите е поврзана со инфекциите на кламидија. Многу коали се носители на кламидија без притоа видливи симптоми. Инфекциите на репродуктивниот тракт предизвикани од кламидија можат да доведат до стерилност на женката, ако оваа инфекција зафати поголем дел од коалите може да доведе до намалување на стапката на прираст. Ова е голем проблем кога се работи за мали изолирани заедници на коали. Сепак, кај некои изолирани заедници може да се забележи претеран прираст без разлика на тоа што се позитивни на кламидија. На пример, заедниците на островот Рејмонд, Змискиот остров и во националниот парк Eccles се зголемиле до тој степен што ги надминале резервите на храна.
Опеница
Географија и местоположба
Селото во основа има збиен тип. Одредени делови од селото се нарекуваат по родови, како што се: Атовци, Ристевци, Лавчевци, Николовци и други.
Коала
Болести
Покрај кламидијата, коалите често се жртви и на таканаречените ретровируси. Влијанието, превентивата и лекувањето сѐ уште не се целосно истражени.
Опеница
Географија и местоположба
Атарот на селото Опеница граничи со атарите на следните села: од југ со селото Скребатно, од исток со селата Свиништа и Завој, од запад со селата Вапила, Сирула и Косел, и од север со селата Речица и Куратица.
Коала
Болести
Честотата на поединечни случаи на болни коали во здрави заедници е мала и не претставува ризик за преживувањето на целата заедница. Чувствителноста на болести е показател на проблеми во врска со исхраната и стресот.
Опеница
Историја
Поради неговата поволна положба, месноста на денешното село отсекогаш било населено. Подрачјето е населено уште од неолитот, за што сведочат наодите во месноста Црвејнца.
Постарата населба се наоѓала во месноста Горно Село, источно од денешното село. Во близина е ридот Кулица. Доказ за староста на денешното село се и старите надгробни споменици, кои потекнуваат дури од средниот век.
Коала
Болести
Малата генетска варијација кај коалите на некои одредени локации може да го зголеми ризикот од болести. Ако се појави ризик од нова болест во вакви заедници, малата генетска варијација значи дека поголем дел од заедницата е подложна на болеста.
Опеница
Историја
Остатоци на старини се сретнуваат и во Црвејнца, кое е покрај реката. Таму се пронајдени стари гробови. На месноста Филипец, исто така, се пронајдени старини.
Коала
Заштита
Во минатото постоеле милиони коали но во раниот 20 век овие животни скоро дошле до степен на исчезнување поради итензивно ловење, главно, заради нивното крзно.
На коалата и се потребни големи пространства од незагадени шуми меѓусебно поврзани за да можат да патуваат низ дрвјата во потрага по нови територии и ново друштво. Кога нивните живеалиштасе уништени тие мораат да патуваат се подалеку и се почесто. Во овој случај мораат да се движат по земјата со што се зголемува ризикот да бидат нападнати од грабливците или човекот.
Опеница
Историја
Во век, Опеница било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Коала
Заштита
Најчести причини за смртта на коалите се нападите од страна на дивите кучиња и сообраќајните незгоди. Во последните години многу коали изумреле од заразни болести. Постојат многу програми за заштита на коалите и нивните живеалишта.
Опеница
Историја
Во Илинденското востание, селото било запалено од страна на Турците. Во тоа време, мештаните престојувале на месноста Марково Долче, кон планинското село Куратица. По палежот, селаните се вратиле и направиле колиби.
Коала
Национална стратегија за заштита на коалата
Цели на долг рок (од 0-50 години)
Опеница
Историја
Месноста Марково Долче, како и месноста Рашанец, биле издадени од страна на мештанинот Велјан Славески на Турците, поради што се случил масакрот во Рашанец.
Селото било уште еднаш запалено, на 12 декември 1944 година, од страна на германските војници, кои се повлекувале од Ресен спрема Охрид. Меѓу нив се наоѓале и албански балисти. Мештаните на Опеница, зимата ја поминале низ рамнинските охридски села.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 16,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 604 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 498 хектари, а на пасиштата само 42 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 100 домаќинства и 295 жители.
Од ова село се иселил значителен број од населението и тоа преминало од средно во мало село по големина. Така, во 1961 година селото имало 681 жител, а во 1994 година бројот се намалил на 104 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Опеница живееле 58 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 31 жител, од кои 26 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Опеница е чисто македонско православно село. Сите родови во селото се староседелски.
Родови во селото Опеница се: Ристевци (8 к.), Калевци (4 к.), Амуровци (3 к.), Атовци (10 к.), Лавчевци (6 к.), Николовци (6 к.), Сидоровци (3 к.) и Нејчевци (3 к.), сите староседелски. За првите рода се смета дека се најстари.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната рурална Општина Косел.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Косел.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Косел, во која покрај селото Опеница, се наоѓале и селата Вапила, Горно Лакочереј, Долно Лакочереј, Завој, Косел, Куратица, Ливоишта, Орман, Плаќе, Расино, Речица, Свиништа Сирула. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Опеница, во која влегувале селата Завој, Куратица и Опеница.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1339 според Државната изборна комисија, сместено во месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 64 гласачи.
Иселеништво
Постари иселеници од Опеница има во Охрид (Радичовци), потоа во Свиништа (Аџиовци, 10 к.), Косел (Опеничани, 10 к.), Горно Лакочереј (Целевци, 2 к.). Во селото Велушина иселени се Милевци (15 к.), кои биле населени во куќите на иселените српски колонисти во текот на Втората светска војна. Сепак најмногу иселеници Опеница дало после Втората светска војна, најмногу се иселени во Охрид, и во охридското село Лескоец (25 к.). А по некој иселеник има и во Скопје, Белград и Загреб.
Спатари
Спатари — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Вендреша.
Орман (Охридско)
Орман — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Лежи на источните падини на ридот Чекоштина. Се наоѓа на околу 2,5 км северозападно (воздушна линија) од средиштето на Охрид. Северно од Орман е Долно Лакочереј кое е оддалечено околу 2 км (воздушна линија). На северозапад е Подмоље на 3,6 км далечина во воздушна линија. Од Охридско Езеро оддалечено е околу 1,8 км во воздушна линија.
Историја
Во XIX век селото било дел од Охридската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Орман живееле 50 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Орман имало 88 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението во Македонија од 2002 година, селото има 104 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 119 жители, од кои 106 Македонци, 2 Албанци и 11 лица без податоци.
Родови
Орман е македонско село.
Иселеништво
Но и покрај тоа што во селото се забележувало доселување од околните села. Тоа сепак и дало иселеници. До 1980 година иселеници има во Охрид (две семејства) и во Австралија (четири семејства).
Орманчани се иселиле во селото Подмоље.
Зенплате
Зенплате (Seenplatte) — општинска заедница во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во општината Етерсдорф.
Општинската заедница Зенплате се состои од следниве општини:
Генциј
Генциј (албански: Genti, грчки: Γένθιος) — последниот илирски крал (180-168 п.н.е). Генциј бил син на големиот илирски крал Плеврат II од племето Лабеати. Владеел со Илирија од 180-168 година п.н.е. Главен град во тоа време му бил Скадар.
Генциј имал незгоден карактер, лоши навики и не знаел да се контролира. Често постапувал грубо спрема своите поданици. Се плашел дека би можел да ја изгуби политичката моќ и престолот. Поради тоа отишол толку далеку што наредил да го убијат неговиот брат, принцот Плеврат. Според друга верзија, двајцата имале намера да се оженат со Етута, ќерка на Монуниј, кралот на Дарданците. После убиството на братот, принцезата се омажила за Генциј.
Далматинците во 180 године п.н.е. ја прогласиле својата независност од неговото владеење. Генциј во 171 п.н.е. се здружил со Римјаните против Македонците, но две години подоцна го променил мислењето и склучил сојуз со Персеј Македонски. Дури и наредил да се уапсат двајца римски легати и да се уништат градовите Аполонија и Дирхакиум, кои биле во сојуз со Рим. Тоа му била огромна грешка бидејќи Рим го поразил Персеј и во 168 п.н.е. и ја испратил римската војска од 30.000 војници под водство на Луциј Аниција во Скадар. Генциј доживеал пораз и целата негова фамилија била заробена и одведена во Рим во 167 п.н.е. Не е познат датумот на неговата смрт. Исчезнувањето на Генциј значело и крај на кралството на Илирите и нивната политичка независност. Рим ја анектирал цела Илирија и формирал нова провинција - Илирик.
1588 во музиката
1588 година во музиката содржи некои значајни настани.
Тадеуш Кошќушко
Тадеуш Кошќушко (Andrzej Tadeusz Bonawentura Kościuszko 4 февруари 1746 — 15 октомври 1817) бил полски, белоруски и литвански национален херој, генерал и водач на востанието од 1794 година против Русија. Тој се борел Американската војна за независност како полковник на страна на Џорџ Вашингтон, па така во САД важи и за американски херој. За неговата служба во војната го добил чинот генерал.
По него е наречена планината Кошќушко (2.228 м) — највисоката во Австралија.
Кошчиуско е роден на 12 февруари 1746 година во Големото Војводство Литванија (дел од полско-литванската Унија) во семеен имот на територијата на денешна Белорусија. На 20-годишна возраст дипломирал На Кадетскиот корпус во Варшава. Една година По избувнувањето на граѓанската Војна Со учеството на Адвокатската Конфедерација Во 1768 Година, Кошчуско се преселил во Франција за да ги продолжи своите студии. Тој се вратил во Полско-литванската Заедница во 1774 година, две години по првата поделба, и ја презел позицијата тутор на имотот на магнатот Јозеф Сосновски. По неуспешниот обид за бегство со ќерката на неговиот работодавач, тој се вратил во Франција. Во 1776 Година, Кошчуско се преселил во Северна Америка, каде што учествувал во Американската Војна за Независност како полковник во Континенталната Армија. Како воен инженер, тој дизајнирал утврдувања и ја надгледувал нивната изградба, вклучувајќи ја и тврдината Во Вест Поинт, Њујорк. Во 1783 Година, Како признание за неговите услуги, Континенталниот Конгрес го унапредил Во Бригаден Генерал.
Кошчиуско се вратил во својата татковина во 1784 година. Во 1789 година, со чин Генерал-Мајор, се приклучил на Армијата на Полско-литванската Унија. По втората поделба на Полско-литванската Унија, Во Март 1794 година, тој организирал и предводел востание. Во октомври 1794 година, во Битката Кај Мејсијевице, главните бунтовнички сили биле поразени од руските трупи, А Самиот Кошчиуско бил заробен. Во 1796 Година, По смртта на Руската Царица Катерина Втори, Кошчиско била помилувана од нејзиниот наследник Павле први и емигрирала во Сад. Во 1798 година се вратил во Европа и живеел долго Време во Франција, и по Виенскиот Конгрес и до неговата смрт во 1817 година — во Швајцарија.
Струга (појаснување)
Струга може да се однесува на следниве места:
Жар-птица
Жар-птицата, во словенскиот фолклор е волшебна птица што сјае и доаѓа од далечна земја. Воедно е и благослов и носител на несреќа на оној што ќе ја фател.
Жар-птицата е речиси секогаш опишана како огромна птица со прекрасни перја кои зрачат црвена, портокалова и жолта светлина, како голем оган на кој само што му се скротил пламенот. Перјата не престануваат да сјаат дури и кога се опаѓани. Доколку не е покриен, еден пердув може да осветли поголема просторија. Во подоцнежната иконографија, жар-птицата е претставена како мал паун со огнени бои, кикиреска на главата и „пламени очи“ на пердувите од опашката.
Жар-птицата во приказните најчесто е предмет на макотрпна потрага. Потрагата обично започнува со пронаоѓање на опаднат пердув од опашката на жар-птицата, по што јунакот, понекогаш своеволно, но најчесто по заповед на својот татко или царот, тргнува да ја бара и жива да ја донесе. Жар-птицата е чудо по кое многумина копнеат, и јунакот иако отпрвин е магепсан од нејзиниот волшебен пердув, на крајот ја проколнува за страдањата што му ги навлекла.
Приказните за жар-птицата се држат до класичната шема на народните приказни, со пердувот како предупредувачки симбол за тешкиот пат, со среќавање на волшебници-помошници кои помагаат при трагањето и уловувањето на птицата и враќање на јунакот од далечната земја со пленот. Најпопуларната верзија на оваа тема е приказната „Принцот Иван, жар-птицата и сивиот волк“.
Приказната за потрагата по жар-птицата вдахновила книжевни дела како што е „Малиот коњ грбавко“ на Петар Ершов. Композиторот Стравински на почетокот од кариерата постигнал невиден успех со големата балетска изведба „Жар-птица“.
Концептот за жар-птицата има паралели во иранските легенди за магичните птици, во приказната „Златната птица“ од браќата Грим и руските магични птици како што е сиринот. Концептот за потрагата е мошне сличен со тој во ерменската приказна „Хазаран б`лбул“ (Hazaran Blbul, што во превод значи жар-птица). Меѓутоа, во ерменската приказна птицата не сјае, туку кога таа пее, целата земја околу неа цути. Во чешкиот фолклор оваа птица е наречена Птак охнивак (Pták Ohnivák) и се јавува во една од приказните на Карел Јаромир Ербен, во која исто така е предмет на макотрпна потрага. На почетокот на приказната птицата краде магични златни јаболка од кралот, па затоа кралските слуги тргнуваат во потрага по неа, со цел да ги заштитат скапоцените јаболка.
1587 во музиката
1587 година во музиката содржи некои значајни настани.
Суводол (Албанија)
Соходол — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Кастриот
Лифт
Лифт — направа која служи за вертикален превоз на луѓе или товар.
Грмен (општина)
Општина Грмен  (Община Гърмен) — општина во Пиринска Македонија, во денешната Благоевградска област, југозападна Бугарија. Центар на општината е селото Грмен. Општината има 16 населени места со вкупно население од 14.247 жители (2015).
Самоуправа и политика
Општината има вкупно 16 населени места, од кои сите се села. Тие се следниве (имињата во заграда се сегашните, сменети од бугарската држава):
Горличка офанзива
Горличко-тарнувска или само Горличка офанзива во Првата светска војна започнала како помала германска офанзива, со цел да се ослабне притисок на руските сили врз австроунгарската војска на јужниот дел на Источниот фронт. Резултат на офанзивата бил потполн колапс на руските линии и големо повлекување на руската војска. Со тоа Русите ја загубиле Галиција и Полска.
Причини
Во почетните фази на војната на Источниот фронт германската војска извеле серија значајни акции против две руски армии со кои војувала. Во Битката кај Таненберг ја опколила и уништила Втората руска армија кон крајот на август 1914 година. Во Прата битка на Мазурските Езера германската војска под команда на Паул фон Хинденбург и Ерих Лудендорф безмалку ја уништила Првата руска армија, која се спасила со бегство преку граница. Кон крајот на септември бил уништен поголемиот дел на двете руски армии, а руската војска била исфрлена од територијата на Германија.
На југ работите стоеле поинаку. Австроугарската војска и таму започнала офанзива кон крајот на август и ги потиснала Русите доволно далеку од границата во денешните краишта на средишна Полска. Русите извеле противнапад кон крајот на септември и ја потиснале преку границата непријателската војска и го зазеле големиот дел на Галиција. Потоа Русите започнале Опсада на Пшемишл. На помош на австроунгарските сили им пристигнале Германците со создавање на Деветтата армија. Германците започнале напад со Битката на Висла. На почеток биле неуспешни и се вратиле на почетните позиции. Русите се подготвувале за инвазија на Шлеска. Кога слушнале за таа закана Германците ја прекомандувале Деветтата армија на север и извршиле голем притисок на руското десно крило, со што судирот се развил во Битката кај Лоѓ на почеток на ноември 1914 година. Германците успеале да ги заобиколат руските единии, па Битката завршила нерешително со руското повлекување близу до Варшава. Зимата ги сопрела воените операции во неколкуте следни месеци.
Втора битка кај Мазурските Езера
На почеток на 1915 година, Паул фон Хинденбург и Ерих Лудендорф  брзо извеле голем маневар со кој Војската на Деветтата армија со возови ја преместиле на север. На тој начин Деветтата, Осмата и новоформираната Десеттата армија биле на линија на предвоените пруски граници со Русија.
Во февруари 1915 година Германците го започале нападот наречен Втора битка кај Мазурските Езера, во која го уништиле делот на Десеттата руска армија. Акцијата била успешна и сериозно ја угрозила руската војска во Полска која се соочувала со можност да биде отсечена во случај германските сили од крајни делови на Прусија да тргнат кон југ. Иако акција не била успешна како што се очекувало, руската војска била сериозно згрозена.
Продор
Началникот на германскиот генералштаб Ерих фон Фалкенхајн се одлучил за голема офанзива во подрачјето на Горлице-Тарлов, југоисточно од Краков. Во април 1915 година Единаесеттата германска армија со 10 пешадиски дивизии под команда на Аугуст фон Макензен била префрлена на Западниот фронт требало да биде во содејствие со Четвртата австриска армија (осум пешадиски и една коњаничка дивизија) под команда на надвојводата Јозеф Фердинанд. Било предвидено да извршат напад на сектор каде што се наоѓала Третата руска армија (18 и половина пешадиски и 5 и половина коњанички дивизии) под команда на генералот Радко-Дмитриев.
После 1 јуни, а пред 13 јули целиот јужен дел се поместил уште за 160 километари до реката Буг, па во рацете на Русите останал само мал дел на Полска. Варшава сè уште била во рацете на руската војска. Германците напредувале 150 километри за две недели. Во заднината Русите успевале некаде да им нанесат тешки загуби на Германците, како на реката Сан и Дњестар. Меѓутоа Русите немале доволно ресурси за да ги запрат Германците. Германците го освоиле Лавов на 22 јуни во 1915 година. А помешѓу23 и 27 јуни го преминале и Дњестар.
Под притисок на кајзер, Ерих фон Фалкенхајн попуштил и дозволил офанзивата да продолжи онака како што барале Паул фон Хинденбург и Ерих Лудендорф. На 13 јули 1915 година, армиите на Германија и Австроунгарија започнале офанзива на целиот фронт. Русите биле посилни во бројките, а поради претходните акции сè уште биле надвор од рамнотежа. Јужниот крај на руската линија бил распаднат и започнал да се движи иточно. Исто така им се заканувало и ново опкружување од страна на Десеттата и Нименова армија на крајниот север.
Новиот германскиот напад го извеле Осмата, Десеттата и Дванаесеттата армија од Прусија кон југ и предизвикал колапс и на тој дел од фронтот, така што целиот северен дел на руските линии се поместил до линијата север-југ на речиси поранешната, предвоена источна пруска граница. По добивање на значителна поддршка Германците го освоиле Брест-Литовск на 25 август 1915 година. Брест-Литовск се наоѓал на 190 километари источно од Варшава. Со повлекување на Русите Варшава останала изолирана. Била освоена на 4 - 5 август. Хинденбургови сили на 19 септември го зазеле Вилнус. Тогаш германското напредување конечно било запрено поради лошото време. Нова линија на фронтот била на 290 километари источно од Варшава.
Резултат
Русите морале да ја напуштат Галиција, ја изгубиле Полска и дел од Литванија. Имале силни загуби, а цар Николај II на 8 септември 1915 година, лично ја презел командата врз војската. Иако Русите доживеале тежок пораз, повлекувањето на војската се одвивало без потешкотии, така што Русија не била исфрлена од војната. Од друга страна за да ја реализираат големата офанзива германците морале да повлечат војска од Западниот фронт намалувајќи ги своите шанси во судир со Французите и Британците.
Машка ракометна репрезентација на Франција
Машка ракометна репрецентација на Франција — ракометна репрезентација под раководство на Француската ракометна федерација која ја претставува Франција на меѓународните натпревари.
Репрезентацијата е тековен двоен олимписки и европски првак и прв олимписки, светски и европски првак со двојна титула. Екипата, во својот тековен состав, нашироко се смета за најдобрата ракометна репрезентација во историјата.
Екипа
Селектор: Клод Онеста
Сигма (математичко списание)
Сигма е математичко списание за учениците од средното образование во Македонија. Првиот број на списанието излегло од печат во јануари, 1979 година. Сопственик на списанието е СММ (Сојузот на математичарите на Македонија). Главен и одговорен уредник е м-р Ѓорѓи Маркоски, а уредувачкиот одбор го сочинуваат:
119 п.н.е.
119 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 119. година пред новата ера, 119. од првиот милениум п.н.е., 19. од 2 век п.н.е. и последна од 110-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5389 и 5390 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4631 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3641 и 3642 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 634.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 119 година се протега во 2517 и 2518, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2577 и 2578 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 424. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 763 и 762 исламска година пред хиџра.
NGC 3621
NGC 3621 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3621 се споменува и како ESO 377-37, MCG -5-27-8, UGCA 232, AM 1115-323, IRAS 11159-3235.
Откривање
Објектот е откриен на 17 февруари 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3621 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 3621 има привидни димензии од 12,3' х 6,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.
Гросдубрау
Гросдубрау (Großdubrau, Wulka Dubrawa) — општина во источниот дел на Саксонија, Германија. Припаѓа на округот Бауцен и се наоѓа северно од истоимениот град.
Географија
Општина се наоѓа во горнолужичката низина.
Села
Неколку села припаѓаат на општината:
Драмска епархија
Драмска епархија (Ιερά Μητρόπολη Δράμας — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Драма, Егејска Македонија.
Историја
Ова е времеследна претстава на статусот на Драмската епархија низ вековите:
Во 1911 – 1913 г. егзархиската Драмска епархија била управувана од Кирил Рилски.
Архијерејски намесништва и парохиски цркви
Епархијата има пет архијерејски намесништва: Драмско, Доксатско, Нусретлиско, Бучко и Просеченско.
Nobody's Home (песна на Аврил Лавињ)
"Nobody's Home" е песна на Аврил Лавињ од нејзиниот втор албум Under My Skin, која е издадена како трет сингл од истоимениот албум. Гитарата во песната ја свири Даниел Стерн, продуцент е Дон Гилмор, а напишана е од Лавињ и Бен Муди, поранешен гитарист на бендот Evanescence, тогашен добар пријател на Лавињ. "Nobody's Home" е "рок балада" со пост-гранџ звуци и побавна отколку претходните песни на Лавињ од албумот Under My Skin. Песната се наожа на ЦД-то Totally Hits 2005. Една од Б-страните на песната е "I Always Get What I Want", која е издадена како сингл на iTunes на 31 октомври 2004.
Гласачите на AOL Radio, ја изгласале "Nobody's Home" како седма најдобра песна на Лавињ.
Музичко видео
Музичкото видео за песната е снимано на 29 и 30 јули 2004 во Лос Анџелес, Калифорнија, режирано од Дајан Мартел. Видеото за "Nobody's Home" премиерно е покажано на 20 октомври на Total Request Live на MTV.