cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џасинда Ардерн
Кариера
Ардерн станала пратеник во 2008 г., позиција што ја држела скоро десет години до нејзиниот избор во електоратот „Маунт Алберт“ во дополнителните избори во 2017 г., што се одржале на 25 февруари. Била едногласно избрана за заменик-водач на Лабуристичката партија на 1 март 2017 г., по оставката на Анет Кинг. Ардерн стана водач на Лабуристичката партија на 1 август 2017 г., откако Ендру Литт поднесе оставка од позицијата по историски нискиот резултат на анкетата за партијата. Таа е заслужна за зголемување на рејтингот на својата партија во анкетите за јавното мислење. На општите избори од 23 септември 2017 г., Лабуристичката партија освои 46 места (нето добивка од 14), ставајќи го зад Националната партија, која освои 56 места. По преговорите со Националното и трудот, Првата партија на Нов Зеланд избра да влезе во малцинска коалициска влада со трудот, поддржана од Зелените, со Ардерн за премиер. Владата на Ардерн се фокусираше особено на кризата во домувањето во Нов Зеланд, сиромаштијата кај децата и социјалната нееднаквост. Во март 2019 г., ја водела земјата низ последиците од пукањата во џамијата „Красјтчерч“, а нејзината влада во одговор на тоа воведе строги закони за оружје.
Личен живот
Ардерн се опишува себеси како социјалдемократ и прогресивна. Била најмладата жена шеф на влада во светот кога ја презела функцијата на 37-годишна возраст. Ардерн станала вториот избран шеф на владата во светот породена додека била на функција (по Беназир Буто) со раѓањето на нејзината ќерка во 2018 г.
Беби Дол
Драгана Тодоровиќ ( Serbian Cyrillic  pronounced [drǎɡana todǒːroʋitɕ],  /  [ʃǎritɕ] ; родена на 2 октомври 1962 година), попозната под уметничкото име Беби Дол ( [bêbi dôːl] ), е српски и југословенски пејач и текстописец. Родена во Белград, своето соло деби го имала во 1981 година со синглот „Мустафа“. Беби Дол станала понатамошна важност и популарност низ целата земја со нејзиниот деби албум Руже и крв. Таа ја претставувала СФР Југославија на натпреварот за песна на Евровизија во 1991 година со „ Бразил “. Досега има издадено четири студиски албуми и имала голем број хит песни во Србија и поранешна Југославија.
Раниот живот
Драгана Шариќ е родена на 2 октомври 1964 година во Белград, ФНР Југославија, од мајка Магдалена, која работела за Телевизија Белград и татко Милисав, воен џез-музичар. Три месеци по нејзиното раѓање, семејството се преселило во Копенхаген, Данска, а подоцна продолжило да се движи низ Европа поради работата на нејзиниот татко, кој работел во американските воени бази. Кога Шариќ наполнил седум години, тие на крајот се преселиле во Белград за таа да може да оди на училиште таму. Била ученичка во музичкото училиште во Мокрањац. Учила е клавир и соло пеење, а покрај XIV гимназија, завршила е нижо и средно музичко училиште.
По дипломирањето на 14-та Граматика во Белград, Шариќ започналa да студира антропологија на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград.
1980-ти и 1990-ти: почетоци и популарност низ целата земја
Следната година, таа го формирала краткотрајниот бенд Annoda Rouge со нејзиното момче, гитаристот Горан Вејвода и тапанарот Иван Вдовиќ. Во 1981 година, Шариќ, исто така, го направила своето соло деби со синглот „Мустафа“, издаден под PGP-RTB. 7-инчниот сингл, кој беше снимен две години претходно во соработка со Саша Хабиќ, ги вклучуваше насловната песна инспирирана од ориентална музика и „На планетата уздаха“ („На планетата на здивовите“). Во песната „Мустафа“ се појавила снимка на гласот на Слободан Коњовиќ од бендот Козметика, кој беше и копродуцент на синглот. Шариќ го издаде под уметничкото име Беби Дол, кое и го дадоа членовите на групата Идоли. До крајот на годината, југословенскиот музички магазин „Џубокс “ го прогласи „Мустафа“ за рекорд на годината. „Мустафа“ бил на врвот на сите топ листи во Југославија и била прогласен за песна на годината, а Бејби Дол ја доби наградата за снимка на годината.
По објавувањето на синглот, Беби Дол почнала да работи на нејзиниот деби албум Руже и крв ( Рози и крв ). Песните за албумот ги компонираше самата таа, со исклучок на традиционалната песна „Sinu Sunca i bratu Meseca“ („На синот на сонцето и братот на месечината“), која датира од 17 век. Споменатата песна содржи снимки од дијалози на Хемфри Богарт и Ингрид Бергман од филмот Казабланка. Албумот бил продуциран од Саша Хабиќ, кој исто така свирел на бас гитара и клавијатури на снимањето, а настапија Горан Вејвода (на гитара), членовите на Du Du A Дејан Костиќ (на гитара и бас гитара) и Зоран Загорчиќ (на синтисајзер), членот на Београд Дејан Станисављевиќ (на клавијатури), таткото на Беби Дол, Милисав Шариќ (на саксофон), Слободан Марковиќ (на клавијатури), Зоран Коњовиќ (на гитара) и Радио Телевизија Белград гудачки ансамбл.
Во март 1983 година, Беби Дол и Лепа Брена биле избрани од Радио Телевизија Белград да се натпреваруваат на музичкиот фестивал Југовизија во Нови Сад со цел да ја претставуваат Југославија на Евровизија 1983 година во Минхен, Западна Германија. Нејзиниот запис „Руди“, кој се однесуваше на Рудолф Валентино, на крајот се пласирала на шестото место. Песната подоцна истата година беше објавена на 12-инчен сингл заедно со омотот на „ Baby Love “ од The Supremes. Нејзиниот прв солистички концерт се одржа на 13 јуни 1983 година во театарот Ателје 212 во Белград. Последователно, Беби Дол му се придружи на Здравко Чолиќ на неговата национална турнеја, а потоа се пресели во Египет, каде што помина неколку години настапувајќи во хотелот Шератон во Каиро. За време на нејзиниот престој во Египет, нејзиниот деби албум Ruže i krv на крајот беше издаден кон крајот на 1983 година преку PGP-RTB на критиката.
Откако се преселил назад во Југославија, Шариќ обезбедил глас за ликот на Соња Савиќ во филмот на Боро Драшковиќ од 1985 година Животот е убав и се појавил во филмот на Жика Митровиќ од 1986 година Protestni албум ( Протестен албум ). Во 1986 година го издаде и макси-синглот „Докажи на сите“, кој го сними со Саша Хабиќ. Во следните години таа ги имаше наградуваните настапи на Меѓународниот саем на музика (МЕСАМ) со „Иншалах“ („ Иншалах “), „Слатки сузе љубови“ („Слатки солзи на љубовта“) и „Кад среќа одлази“ ( „Кога среќата заминува“) во 1986, 1988 и 1989 година, соодветно. Таа, исто така, ја толкуваше Офелија во Хамлет, играна во 1987 година во Народниот театар Титоград. Во 1989 година, Беби Дол настапи и на Златниот малезиски фестивал во Куала Лумпур и соработуваше со Нил Ролник. На фестивалот „МЕСАМ“ учествувала со песната „Инш-Алах“ која и ја донесе првата награда, но било забрането јавно да се емитува. Кон крајот на годината одржала концерт во Ателје 212.
Таа се вратила на Југовизија во Сараево, март 1991 година Таму, таа на крајот победила на натпреварот со „ Бразил “, кој го напишале таа и Зоран Врачевиќ. На 4 мај, Беби Дол ја претставуваше Југославија на Изборот за песна на Евровизија 1991 година што се одржа во Рим, Италија, каде што доби само еден поен од Малта и на тој начин се пласираше на претпоследното место. Таа беше и последниот официјален влез на Евровизија од Југославија, бидејќи земјата де факто престана да постои подоцна истата година. Шариќ изјави дека по Евровизија живеела во Париз каде потпишала двегодишен договор за снимање, но на крајот решила да се врати во Србија поради политичката нестабилност во нејзината земја.
Во 1995 година, Беби Дол го издаде својот втор студиски албум Ritam srca ( Ритам на срцето ). Албумот го снимила со гитаристот Марио Шепаровиќ од групата Психополис и клавијатуристот Лаза Ристовски. Албумот вклучуваше песни напишани од Беби Дол и Зоран Врачевиќ, како и обработки на српски јазик на „ Take a Bow “ на Мадона (насловен „Pokloni se“) и „ Over the Rainbow “ (насловена „Iznad duge“). Албумот вклучуваше хитови како претходно објавените „Бразил“ и „Хајде да. . . („Ајде. . . ). На хуманитарниот концерт „Утрешните деца“ во 1999 година организиран од УНИЦЕФ во Хелсинки, Финска, Беби Дол ја изведе песната „Ружа“ („Роза“) и настапи како член на хорот составен од музичари од целиот свет.
Соработки
Беби Дол во текот на кариерата имаше голем број на гостувања. Таа се појави на албумите на YU Grupa, Igra Staklenih Perli, Kozmetika, Leb i Sol, Idoli, Du Du A, Zona B, Bajaga i Instruktori, Oliver Mandić, Massimo Savić и други уметници. Таа има напишано текстови за YU Grupa, Cactus Jack, Generacija 5 и други дела.
Личен живот
Во доцните 1970-ти и раните 1980-ти, Шариќ се забавувала со гитаристот Горан Вејвода, и во текот на 1980-тите, била во врска со пејачот Масимо Савиќ, со кого го снимила дуетот „Sunce sja, trava miriše“ („Сонцето сјае, мирисот на Грас е во воздухот“).
На 27 септември 2014 година, по четири години врска, таа се омажила за српскиот професор по руски јазик и литература, роден во Лос Анџелес, Алекс Тодоровиќ. Беше објавено и дека таа го променила името во Драгана Тодоровиќ.
Наследство
Во 2006 година, песната „Руди“ била рангирана бр. 43 на листата на Топ 100 домашни песни на B92.
Ружа Бак
Ружа Бак ( во —  во ) — македонска комунистичка дејка, новинарка и општественичка.
Животопис
Била член на Литературното друштво „Јефимија“, на Црвениот крст и на Скаутската организација, а поради членството во СКОЈ (1939) била исклучена од Женската гимназија во Скопје (кон крајот на 1940). Тогаш станала член на КПЈ (декември 1940), а потоа и член на МК на СКОЈ во Скопје (мај 1941). Била уапсена од Гестапо, но успеала да избега и преминала во илегалство во Скопје, Велес, Штип и Кочани, а потоа станала борец на Велешкиот НОПО „Димитар Влахов“ (мај 1942). По заробувањето од бугарската полиција (27 јуни 1942), била осудена на десет години строг затвор. Во 1944 г. била ослободена од затворот и депортирана во Марибор, каде што се наоѓале нејзините родители, па таму се приклучила на Освободилна фронта. По Ослободувањето се вратила во Скопје и била новинар, уредник и главен  уредник  на  весниците „Единство“ и „Нова Македонија“, списанијата „Македонка“ и „Просветена  жена“ и во Радио-Скопје.
Била еден од основачите на Здружението на новинарите на Македонија и претседател на Комисијата за информирање при Републичкото собрание на СРМ. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Абротелија
Абротелија (5 век п.н.е.) била женски филозоф од Питагорија. Таа била една од седумнаесет жени вклучена во животот на Питагора (De Vita Pythagorica), напишана од Имблихус. Таткото на Абротелија бил Абротелес од Тарентум и за неа се смета дека е родена во Тарентум. Имблихус ја навел Абротелиа како една од жените-питагорански филозофи, иако нејзиното име било меѓу деветте кои биле наведени во имињата на своите сопрузи или машки членови на семејството. Некои научници како што е Етел Карс ја идентификуваат Абротелија како една од оние кои пишувале или предавале на традиционални филозофски полиња како што се метафизиката, логиката и естетиката, меѓу другото. Исто така, таа е наведена во Historia Mulierum Philosopharum на Жил Менаж , кој го покажа Питагорејското училиште како секта со најголем број жени филозофи, со приврзаници поголема од платонската секта.
Оливера Јашар-Настева
Оливера Јашар-Настева ( во —  во ) — македонски јазичар, балканист, македонист, лексиколог и редовен член на МАНУ.
Марија Воронцова
Марија Воронцова (родена Марија Владимировна Путина на 28 април 1985), позната и како Марија Фасен, е руски педијатриски ендокринолог. Таа е најстарото дете на рускиот претседател Владимир Путин.
Оливера Јашар-Настева
Животопис
Основно и средно образование завршила во Скопје, а матурирала во Белград. Дипломирала на Филозофскиот факултет при Скопскиот универзитет во 1949 година, а докторирала на тема „Турските лексички елементи во македонскиот јазик“ во 1962 година.
Била иницијатор за создавање на катедрите за албански јазик и литература и за турски јазик и литература, а била и шеф на Катедрата за турски јазик и литература (1976). По создавањето на овие катедри била професор по предметите албански јазик и турски јазик. Била избрана за дописен (1979) и за редовен член на МАНУ (1983) и за член на Турската академија на науките (1979).
Марија Воронцова
Ран живот
Таа свирела на виолина за рускиот генерален конзулат на дипломатски состанок спонзориран од Хамбург во 1995 година. Подоцна нејзиното семејство се преселило во Москва каде таа го посетувала Московското германско училиште кое било поврзано со германската амбасата во Москва како училиште за деца на дипломати. Дипломирала по 11 години училиште. Три години подоцна, таа ги започнала универзитетските студии, запишувајќи се заедно со Катерина.
Оливера Јашар-Настева
Животопис
Како сестран јазичар со широка научна наобразба и активно владеење на францускиот, италијанскиот, турскиот, албанскиот и романскиот Јазик, нејзин потесен научен интерес е балканистиката низ призмата на теоријата на контактната лингвистика.
Марија Воронцова
Студии
Помеѓу 2013 и 2015 година, Воронцова била соавтор на пет студии, вклучувајќи „Статусот на антиоксидативниот систем во крвта кај пациенти со активна акромегалија“. Таа, исто така, во 2015 година, била соавтор на книга за идиопатско заостанување кај децата. Воронцова била советник на Путин за генетскиот инженеринг, особено за користењето на CRISPR за создавање бебиња со генетски инженеринг.
Санкции
На 6 април 2022 година, поради руската инвазија на Украина, Воронцова била санкционирана од САД поради тоа што нејзиниот татко е Владимир Путин. Одделот за финансии на САД изјавил: „Воронцова води државно-финансирани програми кои добиле милијарди долари од Кремљ за генетичко истражување и се лично надгледувани од Путин“. На 8 април, Обединетото Кралство и Европската унија, исто така, вовеле санкции за Воронцова. На 12 април, Јапонија вовела санкции против неа. На 21 ноември, таа била санкционирана од Нов Зеланд.
Личен живот
Воронцова се омажила за холандскиот бизнисмен Јорит Фасен во летото 2008 година во Васенар во Холандија. Тие имаат син, роден во август 2012 година. Во 2013 година, тие живееле во надградбен стан во највисоката станбена зграда во Воршотен. Во 2014 година, жителите на Холандија повикале Воронцова да биде протерана од земјата откако летот 17 на Малезија ерлајнс бил соборен од проруските бунтовници во Украина. Во 2015 година, беше објавено дека Воронцова и Фасен живеат во Москва. Во 2022 година беше објавено дека тие повеќе не се во брак.
Воронцова е мажена за Евгениј Нагорни, кој работи во руската компанија за нафта и гас Новатек. Тие имаат син, роден во април 2017 година.
Оливера Јашар-Настева
Животопис
Нејзината библиографија опфаќа околу 150 трудови. Голем придонес има во областа на лексиколошките и морфолошките студии на балканските јазици.
Badfinger
Бедфингер (англиски: Badfinger) ― велшкa рок-група основана во Свонзи, која дејствувала од 1960-тите до 1980-тите. Нејзината најпозната постава се состоела од: Пит Хем (вокал, гитара), Мајк Гибинс (тапани), Том Еванс (бас) и Џои Моланд (гитара). Групата се смета за пионер во павер-поп правецот во 1970-тите. Се проценува дека групата продала 14 милиони плочи.
Групата прво била позната под името Iveys (основана во 1961), а во 1968 година го сменила името во Badfinger, по работниот наслов на песната од Битлси „With a Little Help from My Friends“ („Bad Finger Boogie“). Од 1968 до 1973 година, Badfinger снимиле пет албуми за Apple и често биле на турнеи.
По распаѓањето на Apple Records во 1973 година, Badfinger се западнала во многу правни, менаџерски и финансиски проблеми, што го предизвикало самоубиството на Хем во 1975 година. Следните албуми на групата биле неуспешни, поради внатрешната борба меѓу Моланд и Еванс за да го искористат наследството од Badfinger. Еванс се самоубил во 1983 година, а Гибинс починал од аневризма на мозокот во 2005 година. Моланд е единствен преживеан член од групата.
Опел Адмирал
Опел Адмирал — луксузен автомобил, кој се произведувал во периодот од 1937 до 1939 и повторно од 1964 до 1977 година, од страна на германскиот производител Опел.
Адмирал (1937–1939)
Првиот модел на Адмирал бил воведен на почетокот на 1937 година на Берлинскиот автомобилски саем, иако производството не започнало до крајот на годината, со само осум произведени единици во 1937 година. Моделот претставувал обид на Опел да им конкурира на луксузните автомобили на Хорх, Мерцедес-Бенц и Мајбах. Овој модел имал значително пониска цена од своите конкуренти, правејќи го моделот еден од најпопуларните кај купувачите. За разлика од помалиот Опел Капитан, претставен на крајот на 1938 година, Адмирал користел традиционална посебна шасија. Тој се појавил со неколку различни верзии.
Мотори
Автомобилот се напојувал со ново развиениот мотор од 3.626 кубици, со максимален излез од 75 КС (55 kW; 74 КС), и 132 км на час. Моторот бил споделен со камионот „Опел Блиц“ од 3,5 тони произведен во неодамна отворената фабрика за производство на комерцијални возила во Бранденбург на Хафел, југозападно од Берлин, и бил сличен на сличен налик на Шевролет и Воксхал/Бедфорд.
Верзии
Основниот Адмирал бил понуден како „лимузина“ со четири врати (седан) со цена на производителот од 6.500 марки, што се сметало за многу конкурентна верзија. Имало и кабриолет со четири врати, кој имал цена од 7.000 марки. Клиентите кои сакале да потрошат повеќе пари за повеќе стил можеле да изберат Адмирал со 2 + 2 седишта, и истиот модел имал цена од 8.450 марки и бил дизајниран од Хебмилер. Хебмилер, исто така, понудил импозантно шесто седиште (за возврат бил скратен багажникот), кој имал цена од 8.580 марки. Другите верзии изработени од Хебмилер вклучувале кабинолет со седишта 2 + 2, дизајниран од Глисер од Дрезден, автомобил опишан од еден коментатор како „достоинствен“.
Особености
Воведувањето на Адмирал се совпаднало со првиот градежен бум во Германија од „Аутобан“. Неговиот резервоар за гориво од 70 литри дозволил опсег помеѓу горивни стопирања од скоро 400 км и покрај тоа што автомобилот трошел гориво од 18 л/100 км.
Помеѓу 1937 и 1939 година, Опел произвел 6.404 модели од Адмирал, поделени помеѓу 3.500 „лимузински седани“, 2.314 кабриолети плус 590. Со едно сметање, Адмирал зафатил околу 25% од германскиот пазар на луксузни автомобили.
Прекинување
Производството завршило во октомври 1939 година, со избувнувањето на војната. Војската инсистирала на тоа дека секој мотор од 3.626 кубици што може да го произведува Опел треба да биде вграден во камионот „Опел Блиц“ од 3,5 тони за воена употреба.
Армијата, исто така, барала многу модели пред почетокот на војната да се искористат за целите на офицерите.
Адмирал A (1964–1968)
Во 1964 година, Опел ги вовел своите модели на серии „А“ на КАД (Капитан, Адмирал, Дипломат). Адмирал „А“ бил средниот модел во овој опсег со три автомобили. Автомобилите за првпат биле претставени во февруари 1964 година, но зафатнинското производство на Адмирал започнало дури во мај 1964 година.
Мотори
Моделот на Адмирал од 1964 година бил опремен со 2,605cc и 100 КС (74 kW; 99 КС) и имал максимална брзина од 158 км на час. Невообичаена одлика на овој мотор било вградувањето на хидраулични лампи за само-прилагодување. Овој мотор бил понуден само за својата прва година.
Од септември 1965 година, Опел поставил новоизработен модел од 2.784 кубици, од 125 КС (92 kW; 123 КС) и максимална брзина од 170 км на час. Оваа единица била развиена паралелно со четирицилиндричен CIH кој дебитирал во надградениот Опел Рекорд во исто време.
Од март 1965 година, Адмирал можел да се нарача и со извонредниот Шевролет кој имал 4.638 кубика V8. Моторот V8 бил опремен со автоматски менувач на Powerglide. Од септември 1967 година, истиот пренос на Powerglide станал достапен како опција, на шест-цилиндрични погони.
Виолета Арнаудова
Животопис
Сту-Виолета Арнаудова дии по психологија завршува на Филозофскиот факултет во Скопје (1979), каде што и магистрира (1986) и докторира (1995). Изведува настава по предметите: Општа психологија, Психологија и Психологија на креативноста, за студентите од Филозофскиот факултет и од Природно-математичкиот факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” во Скопје. БИБ.: Ајде да мислиме како да мислиме – 101 идеја за развој на креативното мислење, соавтор, 1995; Поттикнување и развивање на креативното мислење со техники на дивергентна продукција, 1996; Приоди кон визуелно размислување, соавтор, 2000. ЛИТ.: Филозофски факултет во Скопје: 1920–1946–2006, Скопје, 2006, 209
Опел Адмирал
Мотори
Во септември 1967 година, новата верзија со два карбуратори HL со 2,784 кубика и 140 КС (103 kW; 138 КС) била воведена како опција за дополнителни 495 марки.
Во 1966 и 1967 година мал број на автомобили биле испорачани во Австрија со 2.473 кубици, веројатно за да имаат корист од пониските стапки на данок на автомобили.
Адмирал B (1969–1977)
Адмиралот B бил воведен на Саемот за автомобили во Женева во март 1969 година, заедно со новиот Капитан и Дипломат. Додека Капитан бил прекинат по мај 1970 година, Адмирал и Дипломат биле во 1977 година. Моделите биле заменети со помалиот Опел Сенатор во 1978 година.
Људмила Путина
Људмила Александровна Очеретна (Людмила Александровна Очеретная; мом. ) и порано Путина; родена на 6 јануари 1958 година) е руски лингвист која била прва дама на Русија од 2000 до 2008 година и од 2012 до 2014 година како поранешна сопруга на Владимир Путин; актуелниот претседател и поранешен премиер на Русија.
Ран живот и образование
Људмила била родена во Калининград, Советски Сојуз, ќерка на Александар (неговиот патроним е пријавен различно како Абрамович  или Аврамович) Шкребнев и Екатерина Тихонова Шкребнева. Нејзиниот татко работел во Калининградската машинската фабрика.
Таа студирала лингвистика. Во 1986 година, Људмила дипломирала на одделот за шпански јазик и филологија на Катедрата за филологија на Државниот универзитет на Ленинград.
Подоцнежен живот и брак
За време на раните возрасни години, Људмила била стјуардеса во калининградската филијала на Аерофлот. Таа го запознала Владимир Путин на концерт на Аркадиј Рајкин во Ленинград, и се венчале на 28 јули 1983 година. Двојката имаат две ќерки, Марија (родена на 28 април 1985 година во Ленинград, Советски Сојуз) и Катерина (родена на 31 август 1986 година во Дрезден, Источна Германија).
Од 1990 до 1994 година, Људмила предавала германски јазик на Катедрата за филологија на Државниот универзитет на Ленинград. Неколку години пред именувањето на Владимир за премиер на Русија во август 1999 година, таа била московски претставник на компанијата Телекоминвест од 1998 до 1999 година, каде што како единствена вработена во канцеларијата во Москва одговарала на телефонски повици и организирала состаноци.
Прва дама
По доаѓањето на Владимир до политичката моќ, Људмила држела низок профил на руската политичка сцена, генерално избегнувајќи го центарот на вниманието, освен кога тој го барал протоколот и таа ја ограничувала својата јавна улога на поддржувачки изјави за нејзиниот сопруг.
Улога во правописната контроверзија
Како прва дама, Људмила Путина била куратор на фонд кој имал за цел да го развие рускиот јазик и понекогаш давала изјави за рускиот јазик и образование. Нејзиното преферирање за „одржување и зачувување“ на рускиот јазик ја навело да дава јавни изјави против правописната реформа. Руската академија на науки спонзорирала комисија за проучување на правописот на рускиот јазик и за предлагање промени. Нивните препораки беа објавени во 2002 година по осум години работа, но потоа беа отфрлени од Путина, која ја навела растечката економија на Русија како една од причините зошто правописната реформа не била само непотребна, туку и ненавремена. Сепак, иако еден весник во Москва изјавил дека „Људмила Путина де факто откажала какви било обиди за реформирање на правописот“, останува фактот дека јавната и академската реакција на реформите била доволно негативна за да се напушти тој конкретен обид за реформи.
Развод и втор брак
На 6 јуни 2013 година, таа и Путин јавно објавиле раскинување на бракот врз основа на заедничка одлука. Објавата за развод била дадена пред камера за руските медиуми во Државната Кремљска палата за време на пауза при настапот на Кремљинскиот балет, со што се ставило крај на долгогодишните шпекулации за нивната врска. Во април 2014 година, Кремљ потврди дека нивниот развод е финализиран.
Имот и бизнис
Зградата е главно окупирана од комерцијални станари, вклучувајќи ги ВТБ банка, Сбербанк, градежна компанија наречена Северстројгруп, суши ресторан и Бургер Кинг. Вкупната кирија од зградата е околу 3-4 долари милион.
Станарите ја плаќаат киријата на компанија позната како Меридијан, која пак е во сопственост на компанија позната како Интерерсервис, која е во целосна сопственост на Људмила. Нејзината сестра, Олга Александровна Цомаева, претходно била генерален директор на Интерсервис. Артур Очеретниј, вториот сопруг на Људмила, претседава со управниот одбор на ЦДИЦ.
Санкции
По руската инвазија на Украина во 2022 година, Људмила била санкционирана од Обединетото Кралство на 13 мај 2022 година. Канцеларијата за надворешни работи, Комонвелтот и развој изјавил дека Људмила „имала повластени деловни односи со субјекти во државна сопственост“.
Почести и медали
Национални
Аница Карговска-Клисарова
Аница Карговска-Клисарова (моминско: Димкова; р. во ) — македонска универзитетска професорка и анатом.
Животопис
Аница Карговска-Клисарова дипломирала медицина во Скопје во 1961 година, а докторирала во Белград за супракоронарните миокардни снопови и нивното влијание на коронарните артерии (1972 г.). Ги истражувала типовите на дистрибуција на коронарните артерии и развојните малформации на срцето. Била шеф на Катедрата по анатомија и директор на Институтот за анатомија (1988-1998).
Мирјана Аџиќ
Мирјана Аџиќ (моминско: Љубомирова; р. во ) — македонски интернист и геронтолог.
Животопис
Медицина завршила во Скопје (1976), а специјализира интерна медицина (1991), ориентирана кон геријатрија и палијативна медицина. Од 1988 годиа е директор на Геронтолошкиот завод „13 Ноември“ во Скопје. Од 1997 година е член на Одборот на Фондацијата Суе Ридер Царе – Лондон. Во 2000 година станува примариус. Објавила над 50 трудови.
Џорџа Мофет
Кариера
Мофит своето телевизиско деби го направила на 15-годишна возраст во „Вежбање врв“ (1999), играјќи ја Ники Дејви. Мофит се појавила во телевизиските драми како „Втората потрага“ и „ Каков татко таков син“. Таа ја играла угенетената Алис Хардинг во драмата ИТВ Каде е срцето во 2004 и 2005 година и има настапувано заедно со нејзиниот татко во „Страв, стрес и гнев“   и ''„Последниот детектив“. ''
Во 2007 година, таа го направила своето театарско деби како Матилде Верлејн во „Целосно затемнување“ во Лондонската фабрика за чоколади „Мениер“. Во мај 2008 година, Мофет се појавила во серијалот на БиБиСи Доктор Ху како десетта докторска вештачки создадена ќерка, Џени во епизодата Ќерката на Докторот“, со нејзиниот иден сопруг Дејвид Тенант кој го игра Докторот (Мофет е ќерка на Питер Дејвисон, кој го играше Петтиот доктор во 80-тите години). Во август 2008 година, Мофет се појавува во една од неколкуте серии на БиБиСи Три, во драмата Spooks: Code 9, како Кајли Роман
Таа ја вокализирала улогата на Каси Рајс во Doctor Who: Dreamland во 2010 година, и ја прикажала Госпоѓата Вивијан во епизодата „Sweet Dreams“ (Слатки Сништа) на драмата на БиБиСи Мерлин. Таа се придружила на глумечката екипа на медицинската драма на Би-Би-Си „Случајност“ како помлад доктор Хедер Вајтфилд, но нејзиниот лик бил убиен уште на самиот почеток на нејзината втора епизода.
Во јуни 2010 година, таа настапила во кратката претстава Хенс, која се емитувала за четири настапи во студиото Риверсајд, а подоцна се емитувала на Скај уметност 2, и иуво тиграла во телевизиската драма Торн како сопруга на еден од помладите детективи (се појавува на една сцена во епизодата две и една не-говорна сцена во епизодата три). Во март 2011 година, таа ја ја добила улогата на Ема во БиБиСи Три Вајт Ман, која се емитувала во две серии пред истата да биде повлечена. Во мај 2012 година, Мофет го направила своето деби во West End (Вест Енд) во претставата What the Butler Saw во театарот Ваудевил во Лондон. Претставата добила слаба филмска критика и продаденост на билети, а на 13 јули продукцијата преку нивната официјално мрежно место објавила дека претставата е откажана и ќе заврши наредната недела, еден месец порано од предвиденото.
Мофет продуцирала (повторно под нејзиното мажено име, Џорџа Тенант) и глуми во краток филм наречен 96 Ways To Say I Love You, во кој исто така глуми и нејзиниот сопруг Дејвид Тенант. Филмот премиерно бил прикажан на Лондонскиот независен филмски фестивал во април 2015 година. Во 2017 година, таа се врати ла повторно на глума, појавувајќи се во драма на мини серии од БиБиСи „Во мракот“, појавувајќи се како Џорџа Тенант
Личен живот
Мофет забременила по кратката врска со универзитетски студент и на 17 години го родила своето прво дете, син по име Теј Питер Тенант (роден: Тај Питер Мофет-Мартин), на 27 март 2002 година. Мофет и нејзиниот син се појавуваат заедно во британската реална серија Четири свадби, и во епизодата на Доктор кој Доверливо. Тај ја интервјуирал за видео за мрежната страница на БиБиСи. Тај присуствувал на драмско училиште во Шепертон во сопственост на неговата баба, Сандра Дикинсон, и дебитирал во мај 2010 година во телевизиска реклама за „Големата британска компанија Теди мечка“. Тој, исто така, имал улога во „Петте (поранешни) доктори“ (познат како Тај Тенант).
Во јануари 2011 година, неколку весници во Велика Британија објавиле дека Мофет била верена со глумецот Дејвид Тенант. Мофет ја родила нивната ќерка Олив, два месеци подоцна, на 29 март 2011 година. Мофет и Тенант се венчале на 30 декември 2011 година. Олив го направила своето деби на својата двегодишна воздраст играјќи ја ќерката на Johnон Бароуман во докторите Пет (поранешни). На 5 јануари 2013 година, Џонатан Рос за време на телевизиско интервју со Тенант објавил дека Мофет е бремена. На 2 мај 2013 година, Џорџа го раѓа нивниот син Вилфред. На 9 ноември 2015 година, Тенант објави дека тој и Мофит неодамна имаат уште една ќерка   и на 22 мај 2019 година ја објавила својата петта бременост во шоуто „Тhe Late Late Show with James Corden.
Мофет е покровител на Straight Talking, добротворна организација формирана да ги образова младите за тинејџерската бременост.
Маргарет Естеп
Маргарет Ен „Меги“ Естеп (20 март 1963 година)  - 12 февруари 2014 година) ― писателка и поетеса од Соединетите Држави, најпозната по тоа што дојде до истакнато време со висината на изговорениот збор и поезија, гневот на изведбата во поезијата . Објавила седум книги и објавила два албуми со говорни зборови: „No More Mr. Nice Girl“ and „Love is a Dog From Hell“.
Животопис
Маргарет Ен Естеп е родена во 1963 година во Самит, Њуџерси. Како поет, таа се појави во раните 90-ти години кога гранџ беше висина на модата и нејзината „директна, агресивна и бескомпромисно модерна“ поезија беше многу достапна.
Естеп се појави на третата етапа на Лолапалооза во 1994 година, а се појави на „ Spoken Word Unplugged“ на МТВ, ПБС „Соединетите држави на поезијата“, и неодамна на Сезона 3 од Деф поезијата на HBO. Нејзиното видео за нејзината говорна патека „Еј бебе“ доби умерена ротација на МТВ и беше истакната на MTV's Beavis &amp; Butt-head .Таа, исто така, придонесе вокал на две песни на албумот „ Неовучни методи“ на Рекоил во 1997 година. Во 2003 година, таа напиша ракави за кутиите „ Зборувани глави“ поставени еднаш во текот на животот.
Естеп продолжила да пишува многу романи, меѓу кои и „Дневникот на еден емоционален идиот“, трилогијата на мистеријата на Руби Марфи, Гаргантуан, Хекс и Фламетроуер и Алис Фантастик. Хекс беше прогласен за забележителна книга Њујорк Тајмс за 2003 година.Таа неколку години работеше на „ The Angelmakers“, роман за жени гангстери од 19 век и основањето на правата на животните. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2018)">потребно е цитат  ]
Смрт
Естеп доживела срцев удар на 10 февруари 2014 година во нејзиниот дом во Хадсон, Њујорк и почина од компликации два дена подоцна во Албани болницата, на возраст од 50 години. Преживеале нејзината мајка и трите полусестри.
Марго Фонтејн
Даме Маргот Фонтеј, ДБЕ (18 мај 1919 година) –    21 февруари 1991 година), сценско име на Маргарет Евелин де Аријас, беше англиска балерина . Целата кариера ја помина како танчер со Кралскиот балет (порано Театарско друштво на Садлер во Велс), и на крајот била назначена за примарна балерина асолута на компанијата од кралицата Елизабета Втора . Започнувајќи часови по балет на возраст од четири години, студирала во Англија и Кина, каде нејзиниот татко бил пренесен за својата работа. Нејзиниот тренинг во Шангај бил со Georgeорџ Гончаров, придонесувајќи за нејзиниот континуиран интерес за рускиот балет. Враќајќи се во Лондон на 14-годишна возраст, таа била поканета да се приклучи на Балетската школа Вик-Велс од страна на Нинет де Валоис“ . Ја наследила Алисија Маркова како примарна балерина на компанијата во 1935 година. Кореографот на Вик-Велс, Сер Фредерик Ештон, напишала  бројни делови за Фонтејн и нејзиниот партнер Роберт Хилман, со кого танцувала од 1930-тите до 1940-тите.
Раниот живот (1919-1934)
Маргарет Евелин Хукам е родена на 18 мај 1919 година во Ригит, Сари, во Хилда ( н.е. Ашсон Фонт) и Феликс Johnон Хокам. Нејзиниот татко бил британски машински инженер, кој работел за британско-американска компанија за тутун. Нејзината мајка била нелегитимна ќерка на Ирска, Евелин Ахсон и бразилскиот индустријалец Антонио Гончалвес Фонт. Хукам имал едно сестри, нејзиниот постар брат Феликс. Семејството се преселило во Елинг, каде нејзината мајка ја испратила четиригодишната ќерка со нејзиниот брат на часови за балет со Грејс Босустоу. Нејзината мајка ја придружувала Хукам на нејзините најрани лекции, учејќи ги основните позиции заедно со нејзината ќерка, со цел да го подобри разбирањето за тоа што требало да се развие балетски студент. Со текот на годините, Хилда constant давала постојана поддршка, водство и критика на својата ќерка; таа стана добро познато бекстејџ присуство на настапите на Хукам, заработувајќи го прекарот „Црна кралица“ од учителите и колегите на „Хукам“. Додека некои деца можеби се чувствувале на таков огромно внимание од еден родител, Хукам ја прифатил помошта на нејзината мајка со „приврзана и несвесна природност“.
Во јули 1924 година, на петгодишна возраст, Хукам танцуваше во добротворен концерт и го доби својот прв преглед на весниците: Мидлсекс Кантри Тајмс забележа дека младата танчерка имала изведено „извонредно фино соло“, кое било „енергично привлечено“ од публиката. Дури и во нејзините први години, Хукам покажал знаци на притисок што чувствувала да успее во танцувањето, честопати физички вршејќи притисок да избегне да стане разочарување за другите. Секогаш кога се приближуваше испит за танцување, таа се разболе од висока температура неколку дена, опоравувајќи се само на време за да го полага тестот. Таткото на Хукам започнал да се подготвува да го пресели семејството во странство за работа. Беше решено, по консултација, да ја земат ќерката со себе, но да го остават својот син Феликс во англиски интернат. За Хукам, ова ново разделување од нејзиното сестри беше болно искуство. Нејзиниот татко бил пренесен најпрво во Луисвил, Кентаки, каде што Хукам одел на училиште, но не полагал часови по балет, бидејќи нејзината мајка била скептична во врска со квалитетот на локалното училиште за танцување. Кога Пеги - како што се викала во детството - имала девет години, таа и нејзините родители се преселиле во Кина.
Милисент Фосет
Дама Милицент Гарет Фосет (11 јуни 1847 - 5 август 1929), англиски политички водач, активистка и писателка. Била ќерка на Њусон и Луиза Гарет (моминско Данел). Како активистка за право на глас на жените, таа била умерена но се борела неуморно. Во 1897 година, таа станала претседател на Националната унија на жени со право на глас (NUWSS) и на таа функција останала до 1919 година. Таа се концентрирала на подобрување на можностите на жените за високо образование, служејќи како декан на колеџот Бедфорд во Лондон (сега Ројал Холовеј) и соосновач на Њунхам колеџ во Кембриџ во 1875 година. Во јули 1901 година, таа била назначена за предводник на британската владина комисија во Јужна Африка за да ги испита состојбите во концентрационен логор по Втора бурска војна. Нејзиниот извештај го потврдил она што активистката Емили Хобхаус го кажала за ужасните услови. „Не можам да кажам дека станав борец за право на глас“, напишала подоцна.
Симка Петровска - Јовановиќ
Симка Петровска-Јовановиќ (, во — ) — македонска.
Ежовица (река)
Ежовица (Έζιόβης, Езовис) — река во Нигритско, Егејска Македонија.
Течение
Реката извира оd Орсова Планина вo месноста Свети Костадин (Агиос Костадинос) и првично тече на североисток. Горното течение, заедно со она на реката Манас ја образува границата меѓу Орсова Планина на југоисток и главнината на Богданска Планина на северозапад. Свртува во источен правец и го носи името Транос Лакос (Τρανός Λάκκος) на грчки. Во месноста Кракопетра повторно свртува на североисток и излегува во полето, каде го носи името Ежовица. Проаѓа северно од Кизили и Ежово, а меѓу нив ја прима десната притока Ќоролук. Минува низ селото Мунух и се влева во Струма во месноста Караагач Орман како нејзина десна притока.
Во 1968 г. името на реката е сменето во Дафнис Рема (Δάφνης Ρέμα), т.е. реката на Ежово, кое е преименувано во Дафнис во 1928 г.
Притоки
→ лева, ← десна
Supergrass
Суперграс (Supergrass) ― англиска рок-група основана во 1993 година во Оксфорд. Во поголемиот дел од постоењето на групата, нејзини членови биле: браќата Газ (прв вокал, гитара) и Роб Кумбс (клавијатури), Мик Квин (бас, придружен вокал) и Дени Гофи (тапани, придружен вокал). Прво групата имала три члена, а Роб Кумбс официјално ѝ се приклучил во 2002 година.
Во 1994 година, групата потпишала со Parlophone Records и го објавила албумот I Should Coco (1995), кој станал најпродаван деби-албум за издавачот по албумот Please Please Me од Битлси. Четвртата песна од нивниот прв албум, „Alright“, станала меѓународен хит. Бендот објавил пет албуми: In It for the Money (1997), Supergrass (1999), Life on Other Planets (2002), Road to Rouen (2005) и Diamond Hoo Ha (2008), како и една компилација именувана како Supergrass Is 10 (2004).
Во август 2009 г., групата потпишала договор со Cooking Vinyl и почнала да работи на нивниот седми студиски албум, Release the Drones. Албумот бил недовршен и сѐ уште не е објавен. На 12 април 2010 година, групата објавила дека се разделува поради музички и творечки разлики. Групата се распаднала по четири проштални концерти, а последниот бил во Ла Сигале, Париз, на 11 јуни 2010 година.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Чизмаши (филм)
„Чизмаши“ — филм на режисерот Дејан Зечевиќ од 2015 година, заснован врз истоимениот роман на Драгослав Михаиловиќ. Автор на сценариото е Ѓорѓе Милосављевиќ, а главните улоги ги играат: Миодраг Драгичевиќ, Александар Берчек, Слобода Миќаловиќ, Миодраг Радоњиќ, Младен Совиљ, Милош Тимотијевиќ, Александар Ѓурица, Небојша Миловановиќ, Богдан Диклиќ, Горан Шушљик, Драган Бјелогрлиќ, Љубомир Бандовиќ и Предраг Мики Манојловиќ.
Синопсис
Во филмот се прикажува животот на офицерот на поранешната југословенска војска, Жика Курјак, почнувајќи до неговото детство во еден рударски крај, преку војничките денови, до тешката депресија, затворот и лудницата. Курјак е олицетворение на човечката добрина, која е нарушена од околностите во кои го фрла животот. Истовремено, низ приказната за Курјак се прикажани и некои клучни историски настани од 20 век.
Куру Дере (притока на Места)
Куру Дере (Ξηρόρεμα, Ксирорема, до 1969 г. Κουροῦ Ντερὲ ) — река на планината Урвил, Саришабанско, Егејска Македонија.
Реката извира во северниот дел на Урвил, североисточно под врвот Чал (1.298 м) под името Чајлик (Халкорема ). Тече во југоисточен правец до селото Чајлик, а јужно од него свртува на југ под името Кочаглар. Ја прима десната притока Сујутчук Дере (Ајасма ) и свртува на југоисток. Во котлината на на Муша Маала ги прима десните притоки Али Кури (Кумариес) и Кестени (Кастания). Во котлината нагло свртува на исток, ја прима десната притока Саут Дере (Итија Рема ), и под името Куру Дере ја напушта планината. Потоа се влева во Места како нејзина десна притока, североисточно од селото Куру Дере.
Орхидеја Групче
Орхидеја Групче (, во —.
Харпер Ли
Неле Харпер Ли (28 април 1926 година — 19 февруари 2016 година) — американски романописец, широко позната по „Да се убие птицата подбивница“, роман објавен во 1960 година. Веднаш успешна, ја освои Пулицеровата награда од 1961 година и стана класика на модерната американска литература. Иако Ли ја објави само оваа единствена книга, во 2007 година таа беше наградена со Претседателски медал за слобода за нејзиниот придонес во литературата. Покрај тоа, Ли доби бројни почести, иако одби да зборува во тие прилики. Таа беше позната и по помагањето на нејзиниот близок пријател Труман Капот во неговото истражување за книгата „Студена крв“ (1966). Капот беше основа за ликот Дил во Да се убие птицата подбивница.
Заплетот и ликовите на <i id="mwIA"><a href="./ Да убиеме исмејување " rel="mw:WikiLink" data-linkid="69" data-cx="{ &quot;adapted&quot;:false,&quot;sourceTitle&quot;:{&quot;title&quot;:&quot;To Kill a Mockingbird&quot;,&quot;thumbnail&quot;:{&quot;source&quot;:&quot; http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/To_Kill_a_Mockingbird_%28first_edition_cover%29.jpg/65px-To_Kill_a_Mockingbird_%28first_edition_cover%29.jpg &quot;,&quot;width&quot;:65,&quot;height&quot;:80},&quot;description&quot;:&quot;1960 novel by Harper Lee&quot;,&quot;pageprops&quot;:{&quot;wikibase_item&quot;:&quot;Q212340&quot;},&quot;pagelanguage&quot;:&quot;en&quot;},&quot;targetFrom&quot;:&quot;mt&quot;}" class="cx-link" id="mwIQ" title=" Да убиеме исмејување ">Да се убие птицата подбивница</a> </i> сè донекаде засновани врз набљудувањата на Ли на нејзиното семејство и соседите, како и на настан што се случил во близина на нејзиниот роден град во 1936 година, кога имала 10 години. Романот се занимава со ирационалност на ставовите на возрасните кон расата и класата во длабокиот југ од 1930-тите, како што е прикажано преку очите на две деца. Романот беше инспириран од расистички ставови во нејзиниот роден град Монровил, Алабама.
Николај Дурново
Николај Николаевич Дурново (Никола́й Никола́евич Дурново́; 4 ноември 1876 – 27 октомври 1937) бил руски лингвист. Бил осуден на смрт и стрелан за време на Големата чистка.
Харпер Ли
Уште еден роман, Оди, Постави Стражарǃ, била напишан во средината на 1950те години и објавен во јули 2015 година како "продолжение", иако подоцна се потврдило дека е првиот нацрт на Да се убие птицата подбивница.
Николај Дурново
Во последната деценија на XIX и почетокот на XX век бил доста активен околу решавањето на македонското прашање. По третманот на македонското прашање Дурново спаѓал меѓу оној мал број руски научници, кои многу се доближувале до гледиштето на Мисирков, Чуповски и другите нивни едномисленици. Toj живеел во Москва и како познат научник можел да доаѓа во контакт со повеќе Македонци кои се школувале во Русија, а истовремено работеле на придобивање на руската јавност за решение на македонското прашање во полза на самите Македонци. Во 1899 година го издал научниот труд Бугарска пропаганда во Македонија и македонското прашање.
Кулио
Артис Леон Ајви Џуниор (англ. Artis Leon Ivey Jr.; 1 август 1963 ― 28 септември 2022), професионално познат како Кулио (англ. Coolio) ― американски рапер. Прво се прославил како член на рап-групата WC и Maad Circle, но поголем успех Кулио постигнал како соло-пејач во 1990-тите по објавување на неговите албуми It Takes a Thief (1994), Gangsta's Paradise (1995) и My Soul (1997).
Негова најпозната песна, за која што добил и Греми во 1995 година, е „Gangsta's Paradise“, а други популарни песни му се: „Fantastic Voyage“ (1994), „1, 2, 3, 4 (Sumpin' New)“ (1996) и „CU When U Get There“ (1997). По 1996 година, Кулио почнал самостојно да ги издава неговите албуми. Тој имал своја емисија на интернет „Готвење со Кулио“ (Cookin' with Coolio) и објавил книга за готвење.
Детство и младост
Артис Леон Ајви Џуниор е роден на 1 август 1963 година во Монесен, Пенсилванија, а најголем дел од детството го поминал во Комптон. Неговата мајка работела во фабрика, а татко му бил столар. По разводот на неговите родители, кога тој имал осум години, со мајка му се преселиле во Комптон. Во детството страдал од астма. Ајви како момче редовно ја посетувал градската библиотека. Почнал да рапува како тинејџер, и по шпанскиот пејач Хулио Иглесијас го добил прекарот Кулио Иглесијас, кој подоцна го скратил на Кулио. Одлежал затворска казна за кражба. Во 1980-тите станал зависен од крек, но се откажал од дрогата додека живеел со татко му во Сан Хозе. По завршување на колеџ во Комптон, пред да стане рапер, работел како доброволец во противпожарна служба и како чувар на аеродромот во Лос Анџелес.
Музичка кариера
Својот прв сингл под наслов „Whatcha Gonna Do?“ Кулио го снимил во 1987 година, а во 1991 година се приклучил на групата WC and the Maad Circle, предводена од раперот WC. Тој соработувал за првиот албум на групата Ain't a Damn Thang Changed, како и за песната „Dress Code“.
Во 1995 година, Кулио ја објавил песната „Gangsta's Paradise“, во која се појавува и R&B пејачката L.V., а била снимена за филмот Опасни умови (Dangerous Minds). Оваа песна станала една од најуспешните рап песни на сите времиња, три недели била на врвот на Billboard Hot 100. Во САД била најголем хит за 1995 година за сите жанрови, а станала и глобален хит на врвот на топ листите на Обединетото Кралство, Ирска, Франција, Германија, Италија, Шведска, Австрија, Холандија, Норвешка, Швајцарија, Австралија и Нов Зеланд. „Gangsta's Paradise“ бил вторт најпродаван сингл во 1995 година во ОК. На Греми наградите во 1996 година, песната на Кулио му ја донела наградата Греми за најдобра рап соло изведба.
Прво „Gangsta's Paradise“ не требало да биде вклучена во студиски албум на Кулио, но нејзиниот успех го натерало на Кулио не само да го стави на својот следен албум туку и да ја направи насловна песна. Песната „Gangsta's Paradise“ е заснована на песната од Стиви Вондер „Patime Paradise“ снимена скоро 20 години порано и ставена на албумот од Вондер Songs in the Key of Life. Албумот Gangsta's Paradise бил издаден во 1995 година и се продал во над два милиони примероци само во САД. Во 1997 година, Кулио го издал својот трет студиски албум, My Soul. Иако албумот имал платинест тираж, не успеал да го достигне успехот на неговите два претходни албума. Кулио потоа бил исфрлен од издавачката куќа Tommy Boy Records. Оттогаш, неговите следни албуми не успевале да се пласираат на топ</i> листите.
Смрт
На 28 септември 2022 година, 59-годишниот Кулио бил пронајден во несвест на подот во бањата во стан на негов пријател во Калифорнија. Лекарите по пристигнувањето констатирале смрт. Менаџерот на Кулио изјавил дека се дека доживеал срцев удар.
Кулио бил кремиран на приватна погребна церемонија. Дел од неговата пепел потоа била сместена во накит за неговото семејство, а другиот дел бил ставен во урна. На 5 април 2023 година, судскиот совет во округот Лос Анџелес објавил дека Кулио починал од случајно предозирање со фентанил, хероин и метамфетамин.
Калина (река)
Калина или Ружденска Река (наречена и Ѓуреџичка Река или Сушица; Ξηροπόταμος, Ксиропотамос) — река во Драмско, Егејска Македонија.