cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тања Фајон
Пратеник во Европскиот парламент, 2009–2022
Фајон е полноправен член на Комитетот за граѓански слободи, правда и внатрешни работи, заменски член во Комитетот за транспорт и туризам и заменски член на делегацијата Европска Унија - САД. Таа, исто така, служи како заменски член на Делегацијата за односи со Албанија, Босна и Херцеговина, Србија, Црна Гора и Косово и била известувач при процесот на визна либерализација за западниот Балкан.
Покрај нејзините комисиски задачи, Фајон е заменик-претседател на Интергрупата за медиуми на Европскиот парламент, одговорна за следење на слободата на печатот во Европа. Таа е и членка на Интергрупата на Европскиот парламент за интегритет (транспарентност, антикорупција и организиран криминал); на Интергрупата на Европскиот парламент за ЛГБТ права; и групата Европратеници против ракот.
Фајон знчително придонела албанските граѓани да добијат право на слободно патување во Шенген-зоната на ЕУ без визи. Ова бил првиот чекор на патот на Албанија кон пристапување во Европската унија. Во декември 2010 година, во нејзина чест во Тирана, главниот град на Албанија, било отворено кафуле по име Тања Фајон. Таа им помогна и на Босна и Херцеговина и Молдавија да добијат право на слободно движење во Шенген-зоната.
Кон крајот на 2014 година, двете главни политички групи во Европскиот парламент се согалсиле со Жан-Клод Јункер, тогашниот новоизбран претседател на Европската комисија, Фајон да биде словенечкиот член во Европската комисија. Сепак, словенечката влада подоцна објавила дека Виолета Булц ќе биде кандидат на земјата за позицијата еврокомесар во Комисијата на Јункер, на местото на Аленка Братушек.
Во 2016 година, словенечките анкети покажале дека таа е една од најпопуларните политички фигури во земјата.
По изборите во 2019 година, Фајон била дел од меѓупартиската работна група задолжена за изготвување на петгодишната програма за работа на Европскиот парламент за владеење на правото, границите и миграцијата.
По неколкумесечните протести и најавата за бојкот на српските парламентарни избори во 2020 година од страна на опозициските партии, Фајон била една од клучните фигури во меѓупартискиот дијалог во кој посредувал ЕП, како претседавач на делегацијата за односи со Србија.
Личен живот
Фајон живее претежно во Брисел со нејзиниот сопруг Веит-Улрих Браун, германски новинар. Нејзините занимања се спорт, музика и патување.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Меѓународни празници
Меѓународните празници (исто така познати и како меѓународни годишници) одбележуваат ден, недела, година, деценија или некој друг временски период според грегоријанскиот календар кој служи за привлекување на вниманието на светската јавност кон некои важни меѓународни интереси или проблеми, за обележување или промовирање. Многу од овие празници се основани од Генералното собрание на Обединетите нации, Економско-социјалниот совет или УНЕСКО. Во овој случај, водечката агенција за одреден празник ја користи симболиката на Обединетите нации (ООН) или УНЕСКО, специјално дизајнирано лого за години, и нивната инфраструктура за координирање на настаните ширум светот. Исто така, доставуваат писмено соопштение за настаните што се случиле низ целиот свет под покровителство на меѓународниот празник и дава препораки за идните.
Јарослав Ивашкјевич
Јарослав Леон Ивашкјевич (полски: Jarosław Leon Iwaszkiewicz; 1894–1980) – полски поет.
Животопис
Во младоста, Ивашкјевич се стекнал со висока музичка култура и долго време бил блиско поврзан со музичкиот живот на Полска.
Творештво
Од сите припадници на поетската група „Скамандар“, Ивашкјевич е најнетипичен за поетиката на оваа група. Токму поради таа органска издвоеност, и за критиката и публиката, неговата поезија била малку туѓа, далечна и недоволно ценета. Во својата поезија, тој не пропагирал ниту витализам, ниту пеел за малиот граѓанин, ниту се занесувал со полското минато, ниту се обидувал да воспитува и да проповеда. Наместо сето тоа, тој ја негувал „чистата лирика“, а најчесто се работи за лирски запис, лирска слика, реминисценција, често сентиментална, а пред сè, напишана со голема смисла за музичко богатство на стихот и на строфата. Во тој поглед, слободно може да се каже дека во своите песни Ивашкјевич често компонирал мали музички записи. Истовремено, неговата поезија претставува мал лирски дневник, воден низ неговиот долг и богат живот. Иако никогаш не бил многу популарен, со текот на времето неговата поезија стекнала сè повеќе приврзаници.
Хидралазин
Хидралазин — лек со дејство на ширење на крвните садови (вазодилататор) кој се користи при нарушувања на висок крвен притисок за време на бременост или при срцева слабост. Хидралазин предизвикува релаксација на клетките на мазната мускулатура во артериите и артериолите и нивно ширење, поради што доаѓа до опаѓање на периферниот отпор. Како резултат на тоа, доаѓа до намалување крвниот притисок (дијастолниот повеќе отколку систолниот).
Хидралазин е вклучен во списокот на есенцијални лекови на СЗО.
Фармакодинамиката
Хидралазин како и дихидралазин, ги релаксира мазните мускулни клетки на крвните садови, предизвикувајќи ширење на артериите и артериолите (вазодилатација), што резултира со намалување на периферниот отпор. Ова го намалува крвниот притисок и систолното оптоварување на срцето (анг. afterload).
Рефлексна тахикардија, губење на апетит, гадење и повраќање, дијареа, запек, формирање на едем, ринитис и, ретко, промени на кожата слични на лупус еритематозус може да се појават како несакани ефекти. Последните се реверзибилни по одвикнувањето од лекот.
Фармакокинетика
По орална администрација, хидралазин речиси целосно се апсорбира, но биорасположивоста е само 25-30% поради ефектот на првиот премин (анг. first pass effect) во црниот дроб. Максималните нивоа во плазмата се постигнуваат по 0,5 до 2 часа, времетраењето на дејството е два до шест часа. Разградбата на хидралазин се одвива околу 90% во црниот дроб преку хидроксилација и N - ацетилација. Метаболитите се излачуваат преку бубрезите заедно со непроменет хидралазин.
Марија Павликовска-Јасножевска
Марија Павликовска-Јасножевска (полски: Maria Pawlikowska-Jasnorzewska; 1895-1945) - полска поетеса.
Животопис
По окупацијата на Полска за време на Втората светска војна, Павликовска-Јасножевска емигрирала. Тешко заболена од рак, неуспешно третирана со радио-терапија, таа умрела во една болница во Лондон, два месеца по завршувањето на војната.
Творештво
Павликовска-Јасножевска почнала да ги објавува своите песни во периодот меѓу двете светски војни, во „Скамандар“ и во „Вјадомошќи лјитерацкје“ поради што некои книжевни критичари ја сметаат за шестиот припадник на скамандровците. Нејзината поезија потполно се издвојува според силноизразената женска тема, целосно непозната во историјата на полската поезија. Цело време, таа пеела само за љубовта кон мажот или кон „машкото“ и нејзе ѝ биле туѓи сите други материјални, политички и философски проблеми. Пред неа, ниедна полска поетеса не пеела толку отворено, искрено и со толкава елеганција за телесната љубов и токму со тоа се поврзани сите добри и слаби страни на нејзината поезија. Подоцна, под влијание на војната, окупацијата на Полска и сеќавањата на драгите луѓе, во нејзината поезија се појавила нота на очајување, елегичност и мистичен страв за иднината на нејзиниот народ. Инаку, нејзините песни се одликуваат со китнест јазик, исклучително концизна и кратка форма. Долго време, Павликовска-Јасножевска била игнорирана, но Втората светска војна, по нејзината смрт, полската критика со воодушевување ја прифатила поезијата на Павликовска-Јасножевска, сместувајќи ја во врвот на полската поезија и нарекувајќи ја „словенската Сафо“.
Андреј Јуродивен
Андреј Јуродивен (познат и како Андреј Константинополски; Ἀνδρέας ὁ Σαλός; умрел во 936 година) ― човек кој е сметан за светец од православната црква и е почитуван како јуродивен човек.
Андреј, по потекло Словен, бил роб на Теогност, кој служел како телохранител во Константинопол. Подоцна, тој решил да стане јуродивен човек, живеејќи ја својата цел со понизност и трпение.
Според одредени извори, Андреј имал видување за Пресвета Богородица во црквата „Пресв. Богородица“ во Цариград, додека градот бил опкружен со непријателски трупи (според некои извори, муслимански Арапи).
Андреј и неговиот ученик Епифан посведочиле дека ја виделе Светата Дева опкружена со многу ангели и светци, како се моли и го проширува својот омофор (покров) над верниците. По оваа визија, Константинопол бил спасен кога неговите напаѓачи се повлекле. Таа визија и избегнувањето на уништувањето на Константинопол што му се припишува го поттикнало создавањето на еден од најпознатите православни празници: празникот Покров на Богородица.
Андреј починал во 936 година. Неговиот спомен го одбележуваат православните заедници на 15 октомври (стар календар на 2 октомври). Најраниот ракопис на неговата хагиографија на грчки, Животот на Андреј Јуродивен, е дело во Минхен со унцијално писмо од 10 век. Делото е преведено и на грузиски и словенски.
Џенет Џексон
Џенет Џексон (анг. Janet Jackson; Гери, 16 мај 1966 год.) — една од комерцијално најуспешните и највлијателните пејачки на сите времиња, композитор, текстописец, музички и филмски продуцент, глумица, автор, моден творец и милијардерка. Рангирана е како една од десетте најпродавани музичари во историјата на музиката, затоа што ширум светот продала повеќе од 160 милиони музички албуми, 17 милиони видео албуми и 8 милиони влезници за концерти. Имала десет синглови и дури седум албуми на првото место на официјалната американска топ листа, еден повеќе од нејзиниот постар брат Мајкл Џексон, т.е. еден помалце од нејзиниот најголем соперник Мадона, и три филмови, во кои била во главната улога, на првото место на американскиот бокс офис, што ја прави, покрај Хали Бери, најуспешната афроамериканска глумица од сите времиња. Во два наврати станала и најплатениот музичар на планетата, според Форбс, една од десетте најплатени жени од светот на шоу-бизнисот. Поставила бројни светски рекорди од кои некои сè уште не се срушени. Албумот „Control“ од 1986 година е првиот женски албум од кој се одбрани топ-5 синглови, а албумот „Rhythm Nation 1814“ од 1989 година е еднимствен албум во историјата од кој се одбрани 7 синглови меѓу првите пет на американската топ список на синглови, од кои дури четири успеале до првото место. Плочата „janet.“ од 1993 година станала првата плоча од женски уметник која стигнала на првото место на американската официјална топ листа со, три рекордни, 360.000 продадени примероци во текот на првата недела. Во 2000 година Џенет станала првиот музичар на кого добро му тргнало за да го освои првото место на американската топ список на синглови во текот на осумдесеттите и деведесеттите години од 20 век и после 2000, а 2001 која имала пет албуми кои едноподруго успеале до првото место на американската топ листа. Добитник е на 6 Гремија, 15 Американски музички награди, 15 МТВ награди и повеќе Билбордови награди него било кој друг музичар, а во 2001 година прогласена е за „првата МТВ икона“ на церемонијата организирана во нејзина чест, на која присуствувале и ги изведувале нејзините хитови музичари како Пинк, Бритни Спирс, Стиви Вондер, Ашер, Кристина Агилерa, Џастин Тимберлејк, Бијонсe Ноулс и многу други. Освоила и една Еми награда, номинација за Оскар и Златен глобус.
Животопис
Родена е како Џенет Дамита Џо Џексон (анг. Janet Damita Jo Jackson) во Гериј во Индијана, како најмладото дете во семејството Џексон. Првпат на сцената настапувала со семејството од нејзините 7 години, а подоцна ја започнала нејзината кариера како глумица во ТВ-емисијата Џексонови (англиски: The Jacksons) во 1976 година. После настапувала во некои други ТВ-емисии во 1970-тите и раните 80-ти.
Во 1982 година со нејзините 16 години потпишала договор со музичката куќа A&M, го издала дебитантскиот албун со нејзиното име. На почетокот ја критикувале поради нејзините слаби вокални можности, а и поради непотистичното користење на името на нејзиното семејство. Со нејзиниот трет студијски албум Control (1986), Џексон ја започнала долгогодишната соработка со продуцентите Џимиј Џем и Териј Луис. Нејзината музика под влијание на Џеми и Луис ги мешала современиот Р&Б со елементарната рап музика, семпловењето и индустријските битови. Во иновативност со нејзините албуми успехот бил придонесен и од страна на нејзината кореографија, видео-спотовите, односно честото појавување на МТВ, со истовремените пофалби поради друштвените ангажирани на нејзините текстови од песните.
Во 1991 година го потпишала договорот за првиот нејзин од двата повеќе милионски вредни и рекордни договори со Virgin Recordsom, што ја направило една од најплатените музички лица во индустријата.
Кристофер Нкунку
Кристофер Алан Нкунку (роден на 14 ноември 1997 г.) — француски професионален фудбалер кој игра во средниот ред или нападот во РБ Лајпциг и за француската репрезентација.
Нкунку потекнува од академијата на Париз Сен Жермен и своето професионално деби за клубот го забележал во декември 2015 година. Тој одиграл 78 натпревари за францускиот клуб и со него освоил три титули во Лига 1, две титули во купот на Франција и две титули во лига купот на Франција. Нкунку се приклучил на бундеслигашот РБ Лајпциг во јули 2019 година, во чиј дрес го добил признанието за најдобар играч во Бундеслигата во сезоната 2021–22 како и титулата во германскиот куп истата сезона.
Почетоци
Нкунку е роден на 14 ноември 1997 година во Лањи на Марна. Тој започнал да игра фудбал на шестгодишна возраст. Во 2009 година, тој се приклучил на клубот Фонтенбло, каде бил забележан од скаути од неколку професионални клубови. И покрај раната возраст и детска фигура, тој бил забележлив по „неговата брзина, техника и визија за играта“, зборови искажани од поранешниот раководител на фудбалската школа на Фонтенбло, Норберт Бож. Тој се пробал на сите позиции во средниот ред, а според тренер од фудбалскиот клуб, таа разноврсност се должела на „неговата техника, но особено на неговата интелигенција во играта“.
Поради тоа што бил сметан за премногу млад и слаб, Нкунку не потпишал за Ланс, Ле Авр и Монако; клубови во кои бил на проба. Тој на крајот се приклучил на академијата на Париз Сен Жермен, каде бил во можност да напредува преку младинските екипи под 15 години во тренинг центарот Клерфонтен. Тренирајќи во текот на неделата во Клерфонтен и играјќи само за викендите со екипата на Париз Сен Жермен, тој трајно се преселил во францускиот гигант на петнаесетгодишна возраст.
Париз Сен Жермен
Нкунку се приклучил на академијата на Париз Сен Жермен во 2010 година. Тој бил член на младинскиот тим на францускиот клуб кој бил финалист во младинската лига на УЕФА во сезоната 2015–16. Своето професионално деби, Нкунку го забележал на 18-годишна возраст, на 8 декември 2015 година, во натпревар од Лигата на шампионите против Шахтјор Доњецк, заменувајќи го Лукас Моура во 87. минута од натпреварот. Тој го постигнал својот прв професионален гол во победата од 7–0 против Бастија во францускиот куп на 7 јануари 2017 година. На 10 март 2018 година, тој за прв пат постигнал два гола во еден натпревар, во победата од 5–0 над Мец.
РБ Лајпциг
На 18 јули 2019 година, РБ Лајпциг го објавил потпишувањето на петгодишен договор со Нкунку за приближно 13 милиони евра плус бонуси. Својот прв настап за клубот тој го забележал во натпревар од германскиот куп против Оснабрик, што Лајпицг го добил со 3–2. Неговото деби во Бундеслигата следело една недела подоцна, постигнувајќи го својот прв гол во на својот прв натпревар во лигата во победата од 4–0 против регионалниот ривал Унион Берлин.
На 22 февруари 2020 година, Нкунку постигнал четири асистенции во победата од 5–0 над Шалке 04. Правејќи го тоа, тој станал само вториот играч во поновата историја на Бундеслигата кој забележал четири асистенции на еден натпревар, по Саболч Хусти во 2012 година.
На 15 септември 2021 година, Нкунку постигнал хет-трик за Лајпциг во поразот од 6–3 од Манчестер Сити во натпревар од групната фаза од Лигата на шампионите. Тој бил првиот играч во клупската историја кој постигнал хет-трик во натпревар од Лигата на шампионите. На 25 септември 2021 година, Нкунку постигнал два гола во победата од 6–0 над Херта Берлин. Недела подоцна, тој постигнал два гола во победата над Бохум, со што за прв пат во својата кариера постигнал два гола на два натпревари едноподруго. Во мај 2022 година, тој ја добил наградата играч на сезоната во Бундеслигата, откако успеал да постигне 20 гола и 13 асистенции на 34 првенствени натпревари.
Меѓународна кариера
Нкунку е роден во Франција и има конгоанско потекло. Тој бил француски младински репрезентативец, настапувајќи во дресот на репрезентациите на Франција под 16 години, под 19 години, под 20 години и под 21 година. Тој забележал три настапи за репрезентацијата на Франција под 20 години на Светското првенство за играчи под 20 години одржано во 2017 година во Јужна Кореја.
Нкунку за прв пат добил повик за сениорската репрезентација за пријателските натпревари против Брегот на Слоновата Коска и Јужна Африка на 25 и 29 март 2022 година. Тој го забележал своето деби на натпреварот против Брегот на Слоновата Коска. На 9 ноември 2022 година, тој бил именуван во францускиот состав од 25 играчи за Светското првенство 2022. На 15 ноември, тој добил повреда на коленото по судир со Едуардо Камавинга при подготовките, што го приморало да го пропушти светското првенство.
Успеси
Индивидуални
Зосима Палестински
Зосима Палестински (Ζωσιμᾶς, Зосимас) (палестински арапски: زوسيموس الفلسطيني), ― палестински светец. Неговиот празник е на 4 април.
Животопис
Зосима е роден во втората половина на петтиот век, за време на владеењето на римскиот император Теодосиј II. Се замонашил во еден манастир во Палестина на многу млад, стекнувајќи углед на голем старешина и аскет. На педесет и три години, сега јеромонах, се преселил во многу строг манастир сместен во пустината близу реката Јордан, каде што го поминал остатокот од својот живот.
Тој е најпознат по неговата средба со Марија Египетска (празнувана на 1 април). Обичај бил во тој манастир сите браќа да излегуваат во пустината четириесет дена од Великиот пост, поминувајќи го времето во пост и молитва и не се враќаат до Цветници. Талкајќи во пустината, ја сретнал Марија, која му ја раскажала својата животна приказна и го замолила да се сретне со неа следната година на Велики четврток на брегот на Јордан, за да ѝ се причести. Тој го направи тоа и третата година повторно дојде кај неа во пустината, но откри дека таа умрела и ја закопа. За Зосима се вели дека живеел речиси сто години.
Сè што знаеме за животот на Зосим доаѓа од Житие на Света Марија Египетска, запишана од Софрониј, кој бил Ерусалимски патријарх од 634 до 638 година. Софрониј ја засновал својата работа на усна традиција што ја слушнал од монасите во Палестина. Ова житие традиционално е читано како дел од Утрената на Големиот канон на Андреј Критски, на петтиот четврток од Великиот пост.
Приказната споделува многу сличности со онаа снимена во западната црква како приказна за Марија Магдалена, со Зосима преименуван во Максимин, како што е раскажано во Златната легенда и на други места. Фреската илустрирана од Џото и неговата работилница во Асизи ја покажува оваа верзија.
Процес на национална реорганизација
Процес на национална реорганизација (шпански: Proceso de Reorganización Nacional, често скратено нарекуван како „Процесот“ el Proceso) бил воена диктатура која владеела со Аргентина од 1976 до 1983 година, и која до 1982 година била поддржана од САД. Поради тоа што во историјата на Аргентина честопати имало диктатури, Процесот на национална реорганизација е познат и како „последната воена хунта“ (última junta militar), „последната воена диктатура“ (última dictadura militar) или „последната цивилно-воена диктатура“ (última dictadura cívico-militar).
Аргентинските вооружени сили, за време на државниот удар од март 1976 година против претседателката Изабел Перон ја презеле власта. По доаѓањето на новата власт, биле суспендирани Конгресот и демократијата, политичките партии биле забранети, граѓанските права ограничени и биле воведени политики за слободен пазар и дерегулација. Претседателот на Аргентина и неговите министри биле именувани од воениот персонал, а перонистите и левичарите биле прогонувани. Хунтата ја започнала Валканата војна, политика на државен тероризам против противниците која опфаќала тортура, вонсудски убиства и систематски принудни исчезнувања, при што повеќето жртви биле цивили. Јавното противење поради кршењето на граѓанските права и неможноста да се справи со економска криза во Аргентина било причина во април 1982 година хунтата да ги нападне Фолкландските Острови. По започнувањето, а особено по губењето на Фолкландската војна против Обединетото Кралство во јуни истата година, хунтата почнала да пропаѓа и конечно со изборот на претседател Раул Алфонсин во 1983 година се откажала од власта.
Членовите на Процесот на национална реорганизација биле обвинети во Судењето на хунтите во 1985 година, при што добиле казни од доживотен затвор до воен суд за лошо водење на Фолкландската војна. Во 1989 година, биле помилувани од претседателот Карлос Менем, но по новите обвиненија во раните 2000-ти биле повторно уапсени. Речиси сите преживеани членови на хунтата отслужуваат казни за злосторство против човештвото и геноцид. Овој режим според историчарите и научниците има одлики на неофашизам.
Државен удар од 1976
Војската на Аргентина отсекогаш била многу влијателна во аргентинската политика, а аргентинската историја е преполна со чести и долги интервали на воено владеење. Популарниот аргентински водач, Хуан Перон, трикратен претседател на Аргентина, бил полковник во армијата кој прв дошол на власт по воен удар во 1943 година. Тој се залагал за нова политика наречена Јустицијализам, националистичка политика за која тврдел дека е „Трета позиција“, алтернатива на капитализмот и на комунизмот. Откако бил реизбран на функцијата претседател на народни избори, Перон бил сменет и протеран од Револуцијата Либертадора во 1955 година.
По низа слаби влади и седумгодишна воена влада, Перон се вратил во Аргентина во 1973 година, по 18-годишен егзил во франкова Шпанија, среде ескалација на политички немири, поделби во перонистичкото движење и чести избивања на политичко насилство. Неговото враќање било обележано со масакрот во Езеиза на 20 јуни 1973 година, по што десницата од перонистичкото движење станала доминантна.
Перон бил демократски избран за претседател во 1973 година, но починал во јули 1974 година. Неговиот потпретседател и трета сопруга, Изабела Перон, го наследила како претседател на Аргентина, но се покажала како слаб и неефикасен владетел. Многу револуционерни организации почнале бран на политичко насилство (вклучувајќи киднапирања и бомбашки напади) против кампањата на остри репресивни и одмазднички мерки спроведени од војската и полицијата. Ситуацијата ескалирала и Перон била соборена. Таа на 24 март 1976 година била заменета од воена хунта на чело со генерал-полковник Хорхе Рафаел Видела.
Валкана војна
Официјалните истраги преземени по крајот на валканата војна од страна на Националната комисија за исчезнување на лица документирале 8.961 жртви на присилно исчезнување (desaparecidos) и други прекршувања на човековите права, истакнувајќи дека точниот број сигурно ќе биде поголем. Многу случаи, кога цели семејства исчезнаувале, никогаш не биле пријавени, а војската уништила многу од нејзините записи неколку месеци пред враќањето на демократијата. Меѓу „исчезнатите“ имало бремени жени, кои во тајните затвори во често примитивни услови биле одржувани во живот до породувањето. Доенчињата обично биле незаконски посвојувани од воени или политички семејства поврзани со администрацијата, а мајките најчесто убивани. Илјадници затвореници биле дрогирани, натоварани на авиони, соблекувани голи и потоа фрлени во Рио де ла Плата или во Атлантскиот Океан за да се удават во т.н. „летови на смртта“.
Филмот Службена верзија (1984), кој во 1985 година освоил Оскар за најдобар странски филм, се осврнува на оваа ситуација. Аргентинската тајна служба SIDE (Secretaría de Inteligencia del Estado) исто така соработувала со ДИНА во Чиле на Пиноче и со други јужноамерикански разузнавачки агенции. Осум јужноамерикански држави ги поддржувале напорите за искоренување на левичарските терористички групи од континентот. Ова е познато под името операција Кондор, кампања на антидемократска и политичка репресија и државен терор поддржана од Соединетите држави. Се проценува дека предизвикала смрт на повеќе од 60.000 луѓе.
Режимот го затворил законодавниот дом и ги ограничил слободата на печатот и слободата на говорот, преку усвојување на строга медиумска цензура. Светското првенство во фудбал од 1978 година, на кое Аргентина била домаќин и ја освоила титулата, било искористено како средство за пропаганда.
Под Процес на национална реорганизација се подразбирало „воведување ред и контрола“ во критичната општествено-политичка ситуација во Аргентина. Киднапирањата од идеолошки причини и незаконските апсења, честопати врз неосновани обвинувања, станале секојдневие. Војниците упаѓале во куќи по случаен избор, полицијата без причина запирала автомобили, ги тепала патниците и ги пуштала без никакво објаснување - сето ова и други слични мерки биле дел од програмата за заплашување на населението и оневозможување на негово учество во секакво протестно движење. Владини агенти се инфилтрирале во универзитетскиот живот; и како резултат на тоа, студентите кои отворено ги искажувале своите левичарски или протестни ставови едноставно „исчезнале“.
Корупцијата, неуспешната економија, зголемената јавна свест за суровите репресивни мерки преземени од режимот и воениот пораз во Фолкландската војна, ја нарушиле јавната слика на режимот. Последниот де факто претседател, Рејналдо Бињоне, поради недостаток на поддршка од Армијата и постојаниот притисок на јавното мислење бил принуден да свика избори. На 30 октомври 1983 година, биле одржани избори, а демократијата била формално обновена на 10 декември со положување заклетва на претседателот Раул Алфонсин.
Економска политика
Како нов претседател на Аргентина, Видела се соочил со економски колапс и галопирачка инфлација. Тој економската политика ја оставил во рацете на министерот Хозе Алфредо Мартинез де Хоз, кој вовел слободна трговија и дерегулаторна економска политика.
Мартинез Де Хоз започнал да води политика на стабилизација и приватизација на државните компании, која подоцна била препозната како неолиберален курс. Нему му се спротивставил генералот Рамон Дијаз, министерот за планирање, кој се залагал за политика на корпоративизам со државна контрола врз клучните индустрии. И покрај оставката на Дијаз, воените офицери, од кои многумина планирале да водат државни компании, ги спречиле обидите за приватизација на Мартинез де Хоз. Во меѓувреме, воената хунта добила надворешни заеми за финансирање јавните работи.и социјалната сигурност. Мартинез де Хос бил принуден да се потпре на високите каматни стапки и задржување на девизниот курс за да ја контролира инфлацијата, што му наштетило на аргентинското производство и извоз. Економската политика на хунтата довела до намалување на животниот стандард на населението и до зголемување на социјалната нееднаквост.
Последици
Адолфо Силинго, аргентински поморски офицер за време на хунтата, бил суден за неговата улога во фрлањето на дрогирани и голи политички дисиденти од воени авиони во Атлантскиот Океан за време на владеењето на хунтата. Неговата вина била докажана во Шпанија во 2005 година и за злосторства против човештвото бил осуден на 640 години затвор. Казната подоцна била зголемена на 1084 години.
Кристијан фон Верних, католички свештеник и поранешен капелан на полицијата во провинцијата Буенос Аирес, бил уапсен во 2003 година под обвинение за тортура на политички затвореници во нелегални притворски центри. На 9 октомври 2007 година, аргентинскиот суд го осудил на доживотен затвор.
Стојне Николова
Стојне Николова (Струмица, 4 септември 1994) — македонска поп-фолк пејачка.
Свети Афан
Свети Афан Билтски (Sant Afan Buellt; Avanus) ― велшки епископ, маченик и светец од почетокот на 6 век. Неговиот празник е воглавно поставен на 17 ноември, иако Деметискиот календар порано користен во јужен Велс го ставал на 16-ти; повеќе не се почитува ниту од англиканската ниту од католичката црква во Велс.
Име
Афан како машко име во Велс е веројатно заем од латинското име Амандус. На велшки, тој понекогаш е познат како Есгоб Афан („Епископ Афан“) од неговата титула и како Афан Буелт или Буалт од неговата епархија околу Билт во Брихеиниог.
Живот
Свети Афан бил син на Кедиг на Кередиг, син на Кунеда Вледиг, кралот на Гвинед. Преку оваа лоза, тој бил братучед на Свети Давид, светецот-заштитник на Велс. Мајката на Афан е различно дадена како Двивај, Дегфед („Десетта“), Тегфед, или Тегвед, за сите се вели дека биле ќерки на Тегид Ќелавиот, господар на Пенлин во Меирионид, кој бил сопруг на волшебничката Керидвен во велшката легенда.
Афан бил основач на Ланафан во Кередигион и уште двајца (Ланафан Фаур и Ланафан Фечан) во Брекнокшир. Запишан е како епископ, иако неговата епархија останува непозната. Можеби бил третиот епископ на Ланбадарн во Кередигион, бискуп над Билт со седиште во Ланафан Фаур, или ја имал титулата без никаква надлежност надвор од неговата парохија. Неговата смрт била спомената дека од поради мачеништво од раката на ирски или дански пирати на бреговите на реката Чуефру. За него се тврдело дека е предок на епископот Јеуан од 10 век, кој исто така бил маченик од викиншките разбојници.
Чуда
Чудото, раскажано од Гералд Камбриски/Велшки, тврдело дека англо-норманскиот лорд Филип де Браозе бил ослепен и видел како неговите ловечки кучиња полуделе кога една ноќ без почит ја користел црквата „Св. Афан“ во Брекнокшир како импровизиран хостел. Му било кажано дека неговата визија ќе се врати само ако реши да ги напушти своите имоти и да се бори во Крстоносните војни. Некои велат дека видот му бил вратен по неговото ветување, но Гералд запишува дека отпатувал во Светата земја и се борел слеп, каде што „веднаш бил погоден од удар од меч и така го завршил својот живот со чест“.
Наследство
Се вели дека Свети Афан ја основал парохијата во Ланафан во Кередигион (сега Ланафан и Травсгоед), чија сегашна црква служи како капела за селото Ланафан и блискиот имот Травсгоед. Во неговата територија се наоѓа семејната крипта на грофовите од Лизбурн.
Две цркви му биле посветени на него, во ѓаконаријата на Билт: Ланафан Фаур („Голем Ланафан“) и Ланафан Фечан или Фач („Мал Ланафан“), кој на крајот станал познат како Ланфечан. Неговите мошти се побарани од страна на Ланафан Фаур кое служело како место за аџилак во средниот век. На гробот на Свети Афан во дворот на црквата е испишан („Тука лежи Свети Аван, епископ“) со длабоко исечено, малку украсено ломбардско писмо. Сегашната гробница, сепак, не е постара од крајот на 13 век.
Браун Вилис, исто така, сметал дека „Свети Афран“ почестен во Лантрисант на Англеси е видоизменување на Афан.
Ксавијер Гарсија
Ксавиjер Гарсија Гадеа ( Xavier García Gadea ; Барселона, 5 јануари 1984 година ) е шпански ватерполист. Тој во моментов настапува за Литорал. Тој игра на центарската позиција.
Со шпанската репрезентација тој освоил сребрен медал на Светското првенство во 2009 година во Рим, бронзен медал на Светското првенство 2007 година во Мелбурн и бронзен медал на Европското првенство во ватерпол во 2006 година во Белград.
Од 2016 година. настапувал за хрватскиот ватерполо тим.
Света Флорентина
Флорентина Картагинска (починала околу 612 година) ― светица почитувана од католичката црква. Родена кон средината на шестиот век во Спартариска Картагина, Спанија, Римска Империја, таа и нејзиното семејство биле активно ангажирани во ширење на христијанството.
Флорентина била сестра на тројца ибериски епископи во времето на визиготското владеење (Леандер, Исидор Севилски и Фулгентиј). Таа била помлада од нејзиниот брат Леандер, подоцна Севилски архиепископ, но постара од Исидор, кој го наследил Леандер како архиепископ на истата столица. Сите четворица се прогласени за светци од католичката црква.
Губејќи ги своите родители на рана возраст, таа била ставена под старателство на нејзиниот брат Леандер, кој оттогаш имал монашки завети, а токму преку неговото влијание Флорентина го прифатила аскетскиот живот. Таа поврзала со себе голем број девици, кои исто така сакале да го напуштат светот и ги образувала во религиозна заедница. Подоцнежните извори наведуваат дека нивното седиште бил манастирот „Св. Марија де Вале“ во близина на Астигис (денешна Есиха), чиј град нејзиниот брат Фулгентиј бил епископ. Подоцна станала игуменија на заедницата.
Некаде пред 600 година, нејзиниот брат Леандер, кој починал или во 600 или 601 година, напишал за нејзино водство досегашното дело кое се занимава со владеењето на животот на калуѓерка и со презирот кон светот. Во него авторот ги поставува правилата според кои затворените посветени девици треба да го регулираат својот живот. Тој силно ги советува да избегнуваат меѓудејства со жените кои живеат во светот и со мажите, особено со младите; препорачува строга воздржаност во јадењето и пиењето, дава совети за читање и медитација на Светото Писмо, заповеда еднаква љубов и пријателство за сите што живеат заедно во заедницата и искрено ја поттикнува својата сестра да остане верна на својата света состојба.
Флорентина го регулирала својот живот по совет на својот брат, со жар навлегла во духот на религиозниот живот, а по нејзината смрт била удостоена како светица. Таа умре некаде на почетокот на седмиот век.
Почитување
Фиренца е почитувана како заштитничка на епископијата во Пласенсија. Нејзиниот празник се паѓа на 20 јуни. Таа е пишана под името Флорентија во римската маченичка наука, но Флорентина е без сомнение правилниот облик.
Дел од нејзините коски биле погребани во катедралата во Мурсија, каде што и понатаму се почитуваат. Сепак, повеќето нејзини останки се зачувани во Берзокана, каде што е почитувана како и нејзиниот брат Фулгентиј.
Јово Станојевиќ
Јово Станојевиќ (Сомбор, 27 септември 1977 година) — поранешен српски кошаркар. Играл на централна позиција.
Клупска кариера
Својата сениорска кариера ја започнал на само 16 години во Војводина. Како еден од најталентираните играчи на СР Југославија, тој двапати учествувал на Самитот Најки Хуп (1995, 1996).
Во 1996 година заминал во КК Црвена Ѕвезда. Со нив ја освоил титулата Шампион во СР Југославија во 1998 година и го направил своето деби во Евролигата во сезоната 1998/99. По напуштањето на КК Црвена Ѕвезда, тој поминал една сезона во израелскиот клуб Макаби Ранани, а во 2001 година заминал да игра во КК Партизан една сезона. Со црно-белите освоил уште една национална титула, како и Купот на СР Југославија, а бил прогласен за најкорисен играч на ЈУБА лига.
Од 2002 до 2007 година играл во Алба Берлин и за тоа време освоил една германска титула и два купа. Исто така двапати бил најкорисен играч во Бундеслигата. Тој се вратил во Србија накратко во 2007 година и потпишал договор со Мега Аква Мон, а потоа играл до крајот на сезоната 2007/08 во полскиот Проком и со нив го освоил државното првенство и куп. Неговите следни одредишта биле Бешикташ и Киев.
Во февруари 2009 година се вратил во српската кошарка и потпишал договор со Војводина Србијабајас. Сезона 2009/10 ја поминал во Кепез. Во текот на 2010 година кратко играл за Ал Кувајт.
Во јуни 2010 година, тој се вратил во Турција каде играл до крајот на кариерата, прво за Пинар Карсијака, а потоа за ТЕД Анкара. Тука тој обезбедил одлични партии во неговите подоцнежни години. Во август 2013 година одлучил да стави крај на својата кариера.
Герасим Јордански
Герасим Јордански (Γεράσιμος Ἰορδανίτης, Игумен Герасим, Светиот праведен отец Герасим Јордански) ― христијански светец, монах и игумен од 5 век од новата ера.
Животопис
Герасим е роден во богато семејство во римската провинција Ликија, јужниот дел на Мала Азија, но го оставил семејното богатство и световните работи за да се замонаши. Тој заминал во областа Тебаид во египетската пустина, подоцна повторно се враќа во својата родна Ликија. Околу средината на 5 век Свети Герасим отишол во Палестина и се населил во пустината во близина на реката Јордан. Таму основал манастир и станал познат по својот праведен живот на аскетство и молитва. Се смета дека присуствувал на Четвртиот вселенски собор во Халкедон во 451 година.
Приказната за Герасим и лавот, кога светецот го скротил животното отстранувајќи му трн од шепата и го научил на послушност, стана широко позната во христијанскиот свет. Зачувана е напоредна приказна за Свети Јероним, но, како што се тврди, приказната за Јероним може да потекнува од мешањето со подвизите на Герасим, бидејќи Јероним на подоцнежниот латински е Геронимус.
Свети Герасим Јордански се упокоил во 475 година (или, според други извори, 451 година). Неговиот празник е славен на 4 март од православната црква и на 5 март од римокатоличката црква.
Манастир „Св. Герасим Јордански“
Православниот манастир Деир Хајла во близина на Ерихон го одбележува споменот на Свети Герасим, чија лавра била во близина. Историјата на манастирот е исто така поврзана со друг христијански наратив. Се вели дека Светото семејство нашло засолниште во една пештера овде за време на нивното бегство од Ирод Велики. На местото каде што се верува дека Светото семејство ја поминало ноќта била изградена подземна капела.
Химни
"Жител на пустината и ангел во телото, / ти се покажа чудотворец, богоносен отец наш Герасим. / Небесни дарови примивте со пост, бдение и молитва: / исцелувајќи ги болните и душите на оние што ве привлекува кон вас. / Слава на Оној што ти даде сила! / Слава на Оној што ти подари круна! / Слава на Оној Кој преку тебе на сите им дава исцеление!"
"Татко, си изгорел со небесна љубов, / ја претпочиташ суровоста на пустината Јордан пред сите задоволства на светот. / Затоа, до смрт ти служеше див ѕвер; умре во послушание / во тага на твојот гроб. / Така Бог те прослави, / и кога ќе Му се молиш / спомни нè, оче Герасим."
Прага 1 (округ)
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Прага 1 (Městská část Praha 1) — општински округ во Прага.
Според информациите од 2004 година, во областа живееле 32.552 луѓе во 18.821 домаќинства. Областа зафаќа 5.53 километри квадратни.
Владини институции
Чешкото Министерство за транспорт е во Прага 1. Канцеларијата за инспекција за безбедност на железницата има седиште во Прага 1. Седиштето на Министерството за надворешни работи на Чешката Република е во палатата Чернин во Прага 1. Седиштето на Министерството за образование, млади и спорт на Чешката Република е во Прага 1.
Ослободителна војна на Бангладеш
Ослободителна војна на Бангладеш (মুক্তিযুদ্ধ, познатa и како Војна за независност на Бангладеш) — вооружен конфликт помеѓу вооружените сили и другите безбедносни сили на Пакистан од една страна и вооружените сили на бенгалските сепаратисти и вооружените сили на Индија од друга страна. Војната завршила со независност на Источен Пакистан - денешен Бангладеш.
Џонатан Дејвид
Џонатан Кристијан Дејвид (роден на 14 јануари 2000 г.) — канадски профсионален фудбалер кој игра во нападот на Лил. Роден во Соединетите Американски Држави од хаитски родители, Дејвид израснал во Отава, Онтарио и игра за репрезентцијата на Канада.
Ослободителна војна на Бангладеш
Во руралните и урбаните области во Источен Пакистан имало обемни воени операции и бројни воздушни напади за да се потисне бранот на граѓанска непослушност откако Владата на Пакистан ги поништил резултатите од изборите во 1970 година и го уапсила шеикот Муџибур Рахман, мандатар за составување влада. Пакистанската армија, со поддршка од исламистите, создала радикални верски милиции - Разакари, Ал-Бадр и Ал-Шамс - за да ѝ помогнат за време на нападите врз месното население. Припадниците на пакистанската војска и милициите кои ги придружувале биле вклучени во масовни убиства, депортација и силување, и спроведувале систематска кампања за уништување на националистичките бенгалски цивили, студенти, интелигенција, верски малцинства и вооружен персонал. Во главниот град, Дака имало бројни масакри, меѓу кои е и масакрот на Универзитетот во Дака. Меѓу Бенгалците и Бихарите кои зборуваат урду избувнало секташко насилство. Се проценува дека 10 милиони бенгалски бегалци избегале во соседна Индија, а 30 милиони биле внатрешно раселени.
Со појавата на Бангладеш како седма земја во светот по бројот на население, оваа војна ја променила геополитичката карта на Јужна Азија. Поради сложените регионални сојузи, војната била главна епизода во тензиите во Студената војна во кои биле вклучени САД, Советскиот Сојуз и Народна Република Кина. Мнозинството земји-членки во Обединетите нации го признале Бангладеш како суверена нација во 1972 година.
Причини
Во август 1947 година, Британска Индија била поделена на две држави, Пакистан и Индија, кои по заминувањето на Британците требало да бидат држави за муслиманите и хиндусите соодветно. Пакистан се состоел од два географски и културно одвоени региони на исток и запад, а Индија била меѓу нив.
Џонатан Дејвид
Детство и почетоци
Џонатан Дејвид е роден во Њујорк од хаитски родители, кои се преселиле во Порт о Пренс кога тој бил на возраст од три месеци. Кога имал шест години, тој и неговите родители емигирирале од Хаити во Канада и се населиле во Отава. Растејќи во Отава, Дејвид го посетувал француското државно училиште Луи Риел. Тој го навел училиштето како причина за неговиот понатамошен успех.
Ослободителна војна на Бангладеш
Причини
Главниот град на земјата, Карачи, се наоѓал во западниот дел на земјата, од каде што потекнувале повеќето претставници на пакистанската политичка елита. Западен Пакистан отсекогаш доминирал во Источен Пакистан, економски и политички, иако имал помалубројно население (според пописот од 1972 година, во Пакистан живееле 64,9 милиони луѓе; според пописот од 1974 година, во Бангладеш живееле 71,3 милиони луѓе). Многу помалку пари се вложувале за развој на источните територии.
Џонатан Дејвид
Детство и почетоци
Дејвид започнал да тренира фудбал на 10-годишна возраст во Глоучестер Драгонс во Отава. Една година подоцна тој се приклучил на Отава Глоучестер Хорнетс, кадешто се задржал до 2015 година. Во 2016 година, тој се приклучил на Отава Интернешнлс. Растејќи, Дејвид го следел фудбалот во европските лиги но не и во МЛС лигата бидејќи немал желба да игра професионално фудбал во Северна Америка. Наместо тоа, тој бил исклучително фокусиран да игра професионален фудбал во Европа. Пред да потпише за белгискиот клуб Гент, Дејвид бил на проба во Салцбург и Штутгарт, но бил одбиен од двата клуба.
Ослободителна војна на Бангладеш
Почеток на војната
На 25 март 1971 година, откако на изборите победила источнопакистанската политичка партија (Авами лигата) владејачкиот (западнопакистански) естаблишмент ги поништила изборите. Ова предизвикало зголемено политичко незадоволство и културен национализам во Источен Пакистан на кои владејачката елита на власта во Западен Пакистан одговорил со брутална и супресивна сила (Операција Рефлектор). Насилното задушување на немирите од страна на пакистанската армија на 26 март 1971 година го поттикнало водачот на Авами Лигата, Шеикот Муџибур Рахман да прогласи независност на Источен Пакистан како држава Бангладеш. Повеќето Бенгалци го поддржале овој потег иако исламистите и Бихарите се спротивставиле и застанале на страната на пакистанската армија.
Џонатан Дејвид
Гент
Во јануари 2018 година, Дејвид се приклучил на белгискиот прволигаш Гент. Тој го забележал своето профсионално деби за клубот на 4 август 2018 година против Зулте Варегем и успеал на Гент да му донесе реми од 1–1 со гол во судиското надополнување. Само пет дена по неговиот прв лигашки настап, Дејвид влегол од клупата за резервни играчи во натпревар од третото квалификациско коло од УЕФА Лига Европа против Јагелонија Бјалисток, постгнувајќи гол во 85. минута од натпреварот за победа од 1–0 за Гент. Дејвид ја продолжил својата гол серија, постигнувајќи два гола во победата од 4–1 над Васланд-Беверен. Откако постигнал пет гола на првите пет натпревари, Гент потпишал со Дејвид продолжување на договорот до 2022 година. Тој дополнително го продолжил договорот за една година до 2023 година во септември 2019 година. Во зимскииот преоден рок во јануари 2020 година, претседателот на Гент, Иван де Вите, посочил дека има значителен интерес за Дејвид од поголеми клубови, при што неговата вредност била проценета на 20 милиони евра.
Сезона 2020–21
На 11 август 2020 година, францускиот прволигаш Лил го потврдил потписот на Давид на петгодишен договор. Износот на трансферот на Дејвид изнесувал 30 милиони евра, што го правел најскап канадски трансфер во историјата. Своето деби за Лил тој го забележал на 22 август 2020 година против Рен во натпревар од првото коло од француското првенство. По тешкиот старт на сезоната, Дејвид го постигнал својот прв гол за Лил на 22 ноември против Лориан, постигнувајќи го послдниот гол на натпреварот во победата од 4–0.
Ослободителна војна на Бангладеш
Злосторства на пакистанската армија
Главната фаза од операцијата „Рефлектор“ завршила со падот на последниот голем град кој бил во Бенгалски раце кон средината на мај. Западната пакистанска армија започнала брутална акција против населението во Бангладеш; според тековните проценки, до крајот на 1971 година биле убиени од 200 илјади до 3 милиони жители на земјата. Војниците силувале најмалку 200.000 Бенгалски жени. Екстремно десничарските исламистички групи, дејствувајќи заедно со западнопакистанската армија, извршила масовна чистка на левичарската интелигенција која се залагала за независност на Бангладеш. Злосторствата се наведени како акти на геноцид.
Џонатан Дејвид
Сезона 2020–21
Откако не постигнал гол на седум натпревари едноподруго, тој постигнл победнички гол во судиското надополнување на првенствениот натпревар против Ремс, со што Лил се израмнил со Париз Сен Жермен на врвот на табелата. На 3 февруари 2021 година, Дејвид постигнал гол во победата од 3–0 над Бордо. Продолжувајќи ја добрата форма, тој за прв пат постигнал два гола на еден натпревар во Лига 1, и тоа против Нант. На 3 април, тој го постигнал победничкиот гол во гостинската победа од 1–0 над ПСЖ, што била прва гостинска победа на Лил над ПСЖ по април 1996 година.
Ослободителна војна на Бангладеш
Злосторства на пакистанската армија
За време на напад на Универзитетот во Дака, десетици наставници биле убиени, а стотици студенти исчезнале, а два дена пред ослободувањето на Бангладеш, на 14 декември 1971 година, 200 истакнати бенгалски интелектуалци биле киднапирани од нивните домови и погубени. Авами лигата била забранета, а Муџибур Рахман бил уапсен.