cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скипионе Боргезе
Колекција
Колекцијата на Боргезе вклучувала различни дела како олтари од раната ренесанса, како што бил Последниот суд на Фра Анџелико (околу 1450); примери на северна уметност, како што биле две слики на Венера (почетокот на 16 век) од Лукас Кранах; Венецијанските слики од шеснаесеттиот век, како што биле Тицијановата Света и профана љубов (1514); и класифицирање на слики како Дијана на Доменичино (1616/7). Кардиналот поседувал дури и едно многу некарактеристично дело на Микеланџело, приказ на Купидон сега наречен „Мермер на Менхетен“.
Негуш (општина)
Негуш (Δήμος Νάουσας, Димос Наусас) — општина во централниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е истоимениот град Негуш.
Населени места
Општината Негуш е создадена на 1 јануари 2011 г. со спојување на три стари општини: Негуш, Антемија и Иринуполи.
''Напомена: Називите на општините „Антемија“ и „Иринуполи“ се произволно дадени грчки називи што не се однесуваат на ниедно постоечко место.
Општинска единица Антемија
Општинската единица Антемија со седиште во село Копаново (Копанос) опфаќа 7 села во областа Сланица:
Општинска единица Негуш
Општинската единица Негуш го опфаќа градот Негуш, 9 села и еден туристички центар во областа Сланица:
Општинска единица Иринуполи
Општинската единица Иринуполи со седиште во село Берска Вештица (Ангелохори) опфаќа 5 села во областа Сланица:
Присдорф
Присдорф (Prisdorf) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Ана-Грета Леијон
Ана-Грета Лејхон (родена Ана Маргарета Марија Лејон, 30 јуни 1939 година) — поранешна шведска социјалдемократска политичарка. Таа била на различни министерски функции, од кои едната била министерка за правда, иако нема диплома по право.
Планови за киднапирање
По опсадата на Амбасадата на Западна Германија во Стокхолм во 1975 година, терористот на германската фракција на Црвената армија (РАФ) Норберт Крехер, наводно, планирал да ја киднапира Ана-Грета Лејхон. Целта била да се замени Лејхон за 8 негови другари кои се држеле во германските затвори. Планот, познат како Операција Лав, бил пресретнат од Шведската служба за безбедност (Säpo) и Крехер бил уапсен на 31 март во Стокхолм. Тој бил депортиран од Шведска во 1977 година и затворен во Германија. Тој бил ослободен во 1989 година и не се вратил во РАФ. Лејхон била избрана за жртва на киднапирање затоа што таа имала одговорност за терористичкото законодавство и била на крајот одговорна за протерувањето на терористите на РАФ кои ја извршиле опсадата на амбасадата.
Беатрикс Потер
Хелен Беатрикс Потер (28 јули 1866 г.22 декември 1943) била англиска писателка, илустратор и природонаучник. Најпозната е по нејзините книги за деца со животни, како што е „Приказната за зајaчето Питер“, што било нејзино прво објавено дело во 1902 година. Нејзините книги, меѓу кои се и 23 приказни, се продадени во преку 250 милиони примероци. Во 1903 година, Зајачето Питер бил првиот измислен лик патентиран како плишана играчка, и со тоа е најстар лиценциран лик на светот.
Ана-Грета Леијон
Друга работа
Таа станала претседател на Меѓународната организација на трудот во 1984 година и била претседател на Советот за истражување на општествените науки ( Socialvetenskapliga forskningsrådet ).
Беатрикс Потер
Родена е во семејство од висока средна класа, ја образувале нејзините гувернанти и пораснала изолирана од други деца. Имала многу миленичиња, а одморите ги поминувала во Шкотска и во Езерскиот Крај, со што развила љубов кон пејзажот, флората и фауната, и сето тоа внимателно го набљудувала и цртала. Нејзината студија и акварелите од габи ја прават високо ценета личност во микологијата. Во своите триесетти, Потер самостојно ја публикувала многу успешната книга за деца „Приказната за зајaчето Питер“. По ова, Потер почнала постојано да пишува и илустрира книги за деца.
Ана-Грета Леијон
Подоцна кариера
По нејзиното време како политичарка, Ана-Грета Лејхон имала неколку јавни задачи, вклучително и како претседател на Телевизијата Сверигес (СВТ) од 1995 до 2005 година. Во 1995 година, таа го наследила Ханс Алфредсон на чело на музејот Скансен на отворено во Стокхолм, задача што ја имала до 31 август 2005 година, кога била заменета од Џон Братмихр. Лејхон била претседател на Музејот Модерна од 1999 до 2008 година.
Беатрикс Потер
Потер напишала преку 60 книги; од кои најпознати се нејзините дваесет и три приказни за деца. Со приходите од книгите и оставштината од нејзина тетка, Беатрикс Потер во 1905 година купила фарма во Неар Сори, село во Езерскиот Крај, во грофовијата Камбрија (тогаш Ланкашир). Во текот на следните децении, таа купила уште неколку фарми. Во 1913 година, на 47-годишна возраст, се омажила за Вилијам Хелис, почитуван адвокат од Хоксхед.
Беатрикс Потер починала од пневмонија и срцеви заболувања на 22 декември 1943 година во нејзиниот дом во Неар Сори на 77-годишна возраст, а речиси целиот свој имот го оставила на Националниот фонд. Таа е заслужна за зачувување на голем дел од земјиштето што сега го сочинува Националниот парк Лејк Дистрикт. Книгите на Потер и понатаму се продаваат низ цел свет и се преведени на многу јазици, а нејзините приказни се преработуваат во песни, филмови, балети и анимации. Нејзиниот живот е прикажан во два филма и една телевизиска серија.
Адаптации
Во 1971 година, бил издаден балетскиот филм, Приказните од Беатрикс Потер, во режија на Реџиналд Милс, поставен на музика од Џон Ланчбери со кореографија на Фредерик Ештон, и изведен од членовите на Кралскиот балет и оркестарот на Кралската опера. Балетот со исто име го изведувале и други танцови друштва низ светот.
Во 1992 година, книгата за деца од Потер „Приказната за Бенџамин Зајчевски“ добила кредит во филмот „Лоренцовото масло“.
Потер исто така се прикажува во серијата кноги од Сузан Витиг Алберт под наслов Приказните од колибата на Беатрикс Потер. Првата книга од серијата од осум книги е „Приказна за Хил Топ Фарм“ (2004), која се занимава со животот на Потер во селото Неар Сори помеѓу 1905 и 1913 година.
Во филм
Во 1982 година, Би-Би-Си ја продуцирал Приказната за Беатрикс Потер. Оваа драматизација на нејзиниот живот била напишана од Џон Хоксворт, во режија на Бил Хејс, а во главните улоги биле Холи Ерд и Пенелопе Вилтон. Светот на зајачето Питер и пријателите е ТВ серија заснована на девет од нејзините дваесет и четири приказни.
Во 1993 година, Weston Woods Studios објавил едночасовен филм наречен „Беатрикс Потер: уметник, раскажувач и селанка“ со нарација од Лин Редгрејв. Во 2006 година, Крис Нунан го режирал филмот Мис Потер, биографски филм за животот на Потер, насочен на почетокот на нејзината кариера и романсата со нејзиниот уредник Норман Ворн. Главните улоги во филмот ги толкуваат Рене Зелвегер, Јуан Мекгрегор и Емили Вотсон.
На 9 февруари 2018 година, Columbia Pictures го објавила филмот Зајакот Петре, во режија на Вил Глук, заснован на делото од Потер. Ликот Беа, кој го игра Роуз Бирн, е замислена верзија на Беатрикс Потер. Продолжението на филмот под наслов Зајакот Петре бегалче бил објавено во 2021 година.
Сантакруски јазик
Сантакрускиот, или познат и како натугуански, е австронезиски јазик кој се зборува на островот Нендо (Санта Крус) во Соломоните, каде е и главен јазик.
Класификација
Порано за јазикот се верувало дека е источнопапуански јазик. Како и останатите рифско-сантакруски јазици, било докажано дека е дел од австронезиските јазици.
Дијалекти
Дијалектите на јазикот се: бенвејски, лондајски, малоански, нејански и нолиски. Нејанскиот и нолискиот се најразлични дијалекти и тие се класифицираат како различен јазик, налогоански јазик.
Ана-Грета Леијон
Личен живот
Од 1964 до 1970 година, таа била партнер на Андерс Лејон (роден 1939 година). Во 1975 година, таа се омажила за електроинженерот Леиф Бакеус (роден 1934 година). Таа е мајка на Брита Лејон, поранешна министерка за демократски прашања во Шведска. Ана-Грета Лејхон, нејзиниот поранешен партнер Андерс Лејон и ќерката Брита Лејон ги пишуваат своите презимиња поинаку.
Девица (хороскопски знак)
Девица (латински: Virgo, грчки: Παρθένος) е хороскопски знак кој го носат оние родените помеѓу 24 август и 23 септември. Со овој знак владее планетата Меркур. Симболот сугерира на женските органи.
На пат низ зодијакот
На шестиот стадиум, човекот бара совршенство на сите физички форми и им служи до крај. Се појавува желбата за прецизност во работата, во комуникацијата и во секојдневниот живот. Комбинацијата на негативна променлива земја, на Девицата ѝ дава способност да се прилагоди кон реалноста на материјалниот свет.
Мотивација
Девицата е практична и многустрана, има здрав разум и способност за анализа. Сликата која ја претставува Девицата најчесто е девојка која носи клас жито, а тоа е знак на потенцијална плодност и заштита на сите мали нешта кои растат. Девицата избегнува да биде о центарот на вниманието, и збунета е од пофалби. Самокритична е и свесна за грешките, и свои и туѓи.
Во работа и интереси
Девица не одговара за менаџерска работа, бидејќи ќе се вплетка во деталите до бескрај, па нема да биде во состојба да ја види „шумата од дрвјата“. Девиците се најсреќни кога работат на одговорно место, но без одговорност, односно под нечие раководство. Се истакнува во згрижувачки (социјална помош, работа со деца и бебиња) или просветни професии, а може да се најде во професиите како што се: секретарка, библиотекар или техничар. Девиците се вешти кога работат со раце, затоа е добра за занаети. Забележителна е нејзината љубов кон домашните миленичиња, посебно кон мачките. Не сака да спортува, а одморот го користи за читање книги или уредување на градината.
Во односи
Девиците бараат стабилен партнер, кој може да им понуди сигурност. Тешко им е да ги покажат чувствата, и потребно им е постојано вербално убедување дека се сакани. Многу пребираат, и никако не поднесуваат вулгарности. Името на знакот означува чистота, односно целибат, но Девиците не тежнеат кон тоа, иако најлесно ќе го поднесат од сите други знаци.
Домашен живот
На прв поглед, домот на Девицата изгледа како да е страница од некое списание, неизвалкан, нерастурен, со едноставни линии. Не заборавајте да ги избришете чевлите пред да влезете. Жената Девица е способна во исто време да ги гледа своите деца, да помага во локалното училиште и да го води домаќинството како што треба. Ќе ве угости со заборавените вкусови на домашен леб, печени костени и варено вино. Машкото Девица има свое хоби, можеби работилница каде што прави корисни предмети за по дома. Навечер во домот се игра шах, или се читаат книги. Девиците родители се секогаш загрижени за здравјето на своите деца, но секогаш подготвени да ги ислушаат и да ги охрабрат во нивниот развој.
Зборови што ја опишуваат Девицата
Важи и за двата пола: прецизна, аналитична, критична, грижлива, совесна, посветена, ефикасна, умерена, методична, практична, штедлива. Понекогаш може да биде: ситничарка, полна со предрасуди, педантна, нерешителна, зборлеста.
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група Г
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група Г била една од десетте групи во склоп на квалификациите за Европското првенство 2020. Во групата учествувале шест репрезентации, и се играло по Бергеров систем на натпреварување. Двете првопласирани репрезентации во групата, Полска и Австрија се квалификувале на Европското првенство 2020.
Натпревари
Распоредот на натпреварите УЕФА го објавила истиот ден после ждребот, кој бил одржан на 2 декември 2018 во Даблин. Времето на одигрување на натпреварите ќе биде прикажано по CET/CEST (месното време ќе биде прикажано во заграда).
Гробишта (Биџево)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Биџево. Претставува средновековна некропола со димензии од околу 100 × 50 м и се простира во рамничарки предел, на оддалеченост од 3 км од селото. На местото се пронајдени повеќе гробови градени од камени плочи.
NGC 873
NGC 873 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 873 се споменува и како MCG -2-6-48, IRAS 02140-1134.
Откривање
Телото е откриено на 27 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 873 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 873 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 873 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8692. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5283. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1183.
Грб на Свети Евстахиј
Грбот на Свети Евстахиј содржи го содржи штитот и националното мото. Грбот бил усвоен на 9 ноември 2004 од советот на островот Свети Евстахиј кога уште бил дел од Холандските Антили, и останал полноважен како грб на јавно тело Свети Евстахиј по раскинувањето. Штитот е составен од три делови, претставувајќи го минатото, сегашноста и иднината на Златниот Камен (назив на историски Свети Евстахиј), Форт Орање (Fort Oranje), и рибата-ангел. Мотото на Свети Евстахиј е напишано подолу и гласи: superba et confidens (Горди и Самоуверни).
Анхел Висиосо
Анхел Висиосо Аркос (Ángel Vicioso Arcos; р. ) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 1999-2017.
Синиот ангел
Синиот ангел е драма од 1930 година во режија на познатиот германски режисер Јосеф фон Стернберг. Овој филм е првиот германски звучен филм. Со негова помош голема слава стекнала дотогаш помaлку познатата глумица Марлен Дитрих. Таа била во улогата на Лола Лола која во филмот е пејачка. Песната која ја испеала,Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt, станала светски хит. Насловот на филмот на германски јазик гласи Der blaue Engel. Времетраењето на филмот е 99 минути. За место на снимање на филмот се смета Вајмарска Република и бил достапен на два јазика, англиски и германски. Сценариото е напишано од страна на Карл Цукмајер,Роберт Либман и Јосеф фон Стернберг. Овој филм е заснован на романот на Хајнрих Ман, Professor Unrat.
Грб на Сојузот на Советските Социјалистички Републики
Државниот грб ги прикажува традиционалните советски амблеми на срп и чекан, црвената петокрака над еден глобус, како и два класа жито покриени со државното мото на СССР напишано на службените јазици на републиките на СССР, во обратен редослед од оној во кој се наоѓале во уставот на СССР. Затоа, верзијата користена во 1991 го имаше државното мото на 15 јазици, со отстранувањето на финската верзија со укинувањето на Карело-Финската Советска Социјалистичка Република и нејзиното формирање како Автономна Советска Социјалистичка Република (АССР) на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република во 1956.
Секоја Советска Република (ССР) и Автономна Советска Република (АССР) имале свој грб инспириран од државниот грб на СССР.
Ханс Холајн
Ханс Холајн (Hans Hollein), (, -  – еден од најважните австриски модерни архитекти и дизајнери . Добитник на Прицкеровата награда за архитектура (1985), познат и како еден од првите автори на постмодернизмот.
Животопис
Ханс Холајн е роден во семејство на рударски инженери. Најпрво студирал архитектура на Академијата за ликовни уметности во Виена кај Клеменс Холцмајстер. Работел во неколку агенции со седипте во САД и Шведска. Студиите ги продолжил во Чикаго, каде дипломирал во 1959 година на „Технолошкиот институт Илионис“, а магистрирал во 1960 година на Универзитетот Беркли во Калифорнија.
Во 1964 година се вратил во Виена каде основал сопствена агенција „Ателје Холајн“. Бил уредни на магазинот „Бау“ (Изградба) од 1964 до 1970 година. Покрај тоа, работел како дописник на домашни и странски новини. Пред да стекне меѓународна слава, Ханс Холајн бил гостувачки професор на факултети, како што биле универзитетот Вашингтон во Сент Луис, Јејл, УКЛА и Охајо стејт јуниверзите, Колумбус. Исто така бил професор по дизајн и архитетктура на Уметничката академија во Диселдорф.
На меѓународната сцена бил присутен од уредувањето на музејот Абтајберг во Менхенгладбах (Германија) од 1972 до 1982 година во кој го дефинирал својот постомодерен стил каде „архитектурата ја одредува психичката и физичката состојба“. Со изведбата на зградата Хас-хаус во Виена (1985-1990) ги потврдил своите идеи и ги обогатил со раскошни детали.
Дела
Холајн во своето дело „Сè е архитектура” (Alles ist Architektur) уште во 1967 година ги објаснил темелите на своето делување при што „човекот ги создава уметничките услови, архитектурата ја одредува физичката состојба”. Имено, тој на архитектурата не гледа низ материјалност и строго ја поткрепува својата теорија дека животот е поттикнат од архитектурата, а не обратно. Затоа тој ги користи сите подрачја поврзани со уметноста, како што се сликарството или дизајнот, што ги збунува и овие дисциплини. Тој го замислил т.н. „мегалитски град“ низ низа колажи, обожава измени на цели, во уметноста како и во архитектурата.
Неговите дела се обележени со изразита смисла за детали и користење племените материјали како мермер или бакар.
Лангеог
Лангеог (Langeoog; Langeoog; буквално означува „долг остров“) — еден од 32. Фризиски Острови и општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Тој е еден од седумте населени Источнофризиски Острови на работ од долносаксонскиот дел од Ваденското Море во јужниот дел на Северното Море, сместен помеѓу островот Балтрум (запад) и Шпикерог (исток).
Местоположба
Лангеог припаѓа на Источнофризиските Острови пред брегот на Источна Фризија. Делови од островот и Ваденското Море околу островот влегуваат во рамки на националниот парк „Долносаксонско Ваденско Море“. Соседни острови се, одвоени со морски гат („морски проток“) Оцумер Балје, Хулбалје и Шилбалје, Шпикерог на исток и Балтрум на запад, одвоен од Акумер Ее. Оддалеченоста од најјужниот 'рт на островот до копното е четири километри.
Површина
Лангеог има површина од околу 20 квадратни километри и околу 14 километри долги песочни плажи. Долж плажата има дини со височина до 20 метри. Меѓу Источнофризиските Острови, Лангеог е единствениот кој опстојува без заштитни структури на крајбрежјето.
Клима
На островот Лангеог владее морска клима со слаби зими и свежи лета. Просечната годишна температура изнесува 8,8 °C. Просечната месечна температура се движи од 1,1 °C во февруари до 16,4 °C во август. Просечно има околу седум дена со температури над 25-°C. Просечни наврнува 680 мм воден талог, при што август е највлажен месец. Најмалку врнежи има во март.
Заштита на островот
На морската страна на Лангеог се наоѓаат природни дини, кои служат како заштита на островот од силите на Северното Море. Дините се долги над 20 километри, почнувајќи на југозапад кај Флинтхерн и завршуваат на исток на островот кај Остерхок. Не постојат други заштитни градби. Во 2018 година, покраината Долна Саксонија преку својата агенција за управување со водата, крајбрежјето и природата ги зајакнала дините со уште 200.000 кубни метри песок.
Историја
Во 1717 година, Лангеог бил поделен на три дела од плимната бура што се случила на Божиќ.
Сообраќај
До Лангеог може да се стигне преку пристаништето Бензерзил на копното со редовни фериботи. Фериботите на Лангеог не зависат од плимата, што е необично за Источнофризиските Остров.
Пристаништето и градот се поврзани со железнија, а Лангеог поседува и аеродром.
На Лангеог главно не се дозволени моторни возила. Посетителите на островот мораат да ги остават своите автомобили на копното. Само противпожарната бригада и амбулантните возила се стандардни моторни возила. Тракторите и тешките возила може да се управуваат со ограничувања. Полицајците и докторите се на велосипеди. Некои претпријатија имаат електрични возила. Истовремено, постои запрежно такси на коњи.
Туризам
Туризмот е главен извор на приходи за стопанството на Лангеог. Постојат соби за изнајмување во скоро секоја градба на островот, како и повеќе хотели, додека младинскиот хостел е неколку километри надвор од градот.
Незагадениот воздух на островот го прави омилен за луѓето што имаат респираторни проблеми.
Сулово
Сулово — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
818
818 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 818 година од новата ера, 818. од првиот милениум, 18. од IX век и деветта од 810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6326 и 6327 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5568 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4578 и 4579 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1571.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 818 година се протега во 3454 и 3455, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3514 и 3515 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1361. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 202 и 203 исламска година.
Стрезово
Стрезово (Αργυρούπολη, Аргируполи, до 1927 Στρέζοβο, Стрезово) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 169 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Стрезово се состоело од 35 семејства и 163 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Стрезово имало 135 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 200 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија и Бугарија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 63 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 41 жител.
Демографија
Селото во пописот од 1951 година броело 413 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1733 жители, во 1971 година имало 1432 жители, во 1981 година имало 924 жители, додека во 1991 година имало 477 жител. Денеска, населението на селото е 591 жител според пописот од 2001 година.
Келти
[[Податотека:Celts in Europe.png|300px|thumb|right|Дијахрона распределба на келтските народи:
]] Келтите од железното и римско време — посебна група на индоевропски народ кој живеел во Европа со свој сопствен келтски јазик.
Најраната археолошка култура која е прифатена како келтска или повеќе како пракелтска, била средноевропската халштатска култура (околу 800-450 г.п.н.е.), именувана според богатите наоди од гробиштата во Халштат во Австрија. До доцниот период на латенската култура (околу 450 г.п.н.е. сѐ до римското освојување), оваа келтска култура се проширила низ многу региони, без разлика дали преку дифузија или преселба: до Британските Острови (островски Келти), Пиринејскиот Полуостров (Келтиберци, Келтици), поголемиот дел од Средна Европа, (Гали) и следејќи ја галската инвазија на Балканот во 279 година пред нашата ера кон исток сѐ до централна Анадолија (Галатинци).
Најраните директно посведочени примероци од келтски јазик се Лепонтските записи, почнувајќи од шестиот век пред нашата ера. Континенталните Келтски јазици се посведочени само во записите и имињата на некои места. Островскиот келтски јазик е посведочен околу четвртиот век од нашата ера во записите огхам од околу осмиот век. Кохерентни текстови од раната ирска литература, како што е Таин Бо Куалнге (The Cattle Raid of Cooley), преживуваат во рецензиите од дванаесеттиот век. Според теоријата на Џон Т. Кох и други, тартезискиот јазик можеби е најраниот директно посведочен келтски јазик со тартезиската напишана скрипта употребена во записите основани на верзијата на фениската скрипта која се употребувала околу 825 година пред нашата ера.
Во почетокот на првиот милениум од нашата ера, по ширењето на Римското Царство и Големата преселба на народите на германските народи, келтската култура се ограничила само на Британските Острови и континенталните келтски јазици широко се употребувале до шестиот век. Културата на островските Келти се преточила во онаа на Галите, Велшаните и Бретонците од средниовековните и нововековните периоди. Современиот „келтски идентитет е конструиран во контекст на романтичарската келтска обнова, најмногу во Велика Британија и Ирска.“
Имиња и терминологија
Хекатеј од Милет, грчки географ, за првпат во 517 година пред нашата ера го употребил зборот Келти за да објасни етничка група, кога пишувал за луѓе кои живеат близу „Мализија“ (Marseile). Латинското име „celtus“ (мн. „Celti“ или „Celtae“) наводно е позајмено од грчкиот јазик, според сведочење на самиот Цезар, а земено од домородно, келтско, племенско име. Плиниј Постариот споменува дека се употребува во Лузитанија како презиме на племе, што е и потврдено со епиграфски наоди. латинскиот назив „gallus“ можеби изворно потекнува од келтско етничко или племенско име, можеби позајмен во латинскиот јазик за време на келтските проширувања во Италија во почетокот на петтиот век пред нашата ера. Неговите корени можеби се наоѓаат во општиот келтски збор „*гално“, што значи моќ или сила. Гали или Галатае најверојатно се сложува со стариот ирски збор гал, ,храброст дивјаштво‘ и велшкиот галлу, ’да биде способен, моќ‘. Грчкиот збор „галатаи“ најверојатно е основан на истиот корен, позајмен директно од истиот хипотетички келтски извор кој нам ни го дава „Гали“ (настанвката „-атаи“ е старогрчка модулација).
Англискиот збор „Келт“ е современ, потекнува од 1707 година во пишувањата на Едвард Луид чиешто дело, заедно со тоа од други учебници од доцниот седумнаесетти век, го доведе академското внимание на јазиците и историјата на овие рани жители на Велика Британија. Англиската форма „гаул“ (прво забележана во седумнаесеттиот век) и „гаулиш“ потекнува од француските „гауле“ и „гаулоис“, кои соодветно ги преведуваат латинските „галлија“ и „галус, -икус“. Во стариот француски јазик, зборовите „гуалеис“, „галоис“, „валоис“ имаат различни значења: Велшкиот или Лангуе д’оил, итн. Од другата страна, зборот „ваулле“ за првпат е забележан во тринаесеттиот век за да се преведе латинскиот збор „галлија“ и тогаш, „гаулоис“ е забележан за првпат во петнаесеттиот век и учебникарите го употребувале за да ги преведат латинските зборови „Галлус“/„Галликус“. Зборот потекнува од германскиот * „Валха-“. Зборот „Welsch“ во англискиот јазик потекнува од зборот „ваелиш“, англосаксонската форма на „валхишка-“, германскиот збор за „странски, надворешен“, или „Келт“ (јужно германски „Велш(е)“ „човек што зборува келтски јазик“, „човек што зборува француски јазик“, „човек што зборува италијански јазик“; Стариот Норски „“валскр“, множина „валир“ „галски“ „француски“), за кој се претпоставува дека потекнува од келтското племенско име „Волкае“, кое најпрво живеело на југот од Германија, а потоа се преселило во Гаул.
The поимот на идентификувачкиот келтски културен идентитет или „келтност“, иако проблематично, се фокусира на јазикот, уметноста и класичните текстови, иако исто така може да вклучи и материјали, артефакти, општествена организација, татковината и митологија. Најраните теории велат дека тоа укажува на заедничко расно потекло, но поновите теории сè повеќе се рефлектираат на културата и јазикот отколку на расата. Келтските култури имале многу различни одлики, но заедничкото меѓу овие различни луѓе била употребата на келтскиот јазик.
„Келтски“ е опис на семејство на јазици и, поопшто, значи „на Келтите“, или „во стилот на Келтите“. Исто така, терминот се употребувал да означи неколку археолошки култури сњфинирани со единствени сетови на артефакти. Врската помеѓу јазикот и артефактите е потпомогната со присуството на записите.
Денес, терминот келтски се употребува за да се опишат јазиците и соодветните култури од Ирска, Шкотска, Велс, Корнвол, Островот на Ман и Британија, кои се познати и како Шесте Келтски Нации. Тоа се регионите во кои сѐ уште се говорат келтските јазици до некое ниво на мајчин јазик: ирски, велшки, шкотски и бретонски плус две неодамнешни обновувања, корнски (еден од бритонските јазици) и манкс (еден од гиоделските јазици). Исто така, постојат и обиди за да се обнови и камбрискиот јазик (бритонски јазик од североисточна Англија и југозападна Шкотска). „Келтски“ понекогаш се употребува и за да се опишат некои региони од Континентална Европа кои имаат келтско наследство, но во коишто не преживеал ниту еден келтски јазик; овие области го вклучуваат западниот Пиринејски Полуостров, т.е. Португалија, и северно-централна Шпанија (Галиција, Астуриас, Кантабрија, Кастиља и Леон, Екстремадура) и Централна Франција.
Потекло
Келтските јазици формираат гранка од поголемото индоевропско семејство. До времето кога говорителите на келтските јазици влегле во историјата во 400 година п.н.е. , тие веќе биле разделени во неколку јазични групи, и се рашириле во поголемиот дел од западна континентална Европа, Пиринејскиот Полуостров, Ирска и Британија.
Некои научници сметаат дека урнополската култура од Северна Германија и Норвешка претставува потекло за Келтите како одделна културна гранка од индоевропското семејство. Оваа култура била прееминентна во Средна Европа за време на доцното Бронзено доба, од околу 1200 година п.н.е. до 700 година п.н.е., кое што следело по културите Унетисе и Тумул. Урнополскиот период забележал драматичен пораст на населението во овој период, најверојатно поради новитетите во технологијата и земјоделските процеси. Грчкиот историчар Ефорос од Сим во Мала Азија, во четвртиот век од нашата ера напишал дека верува дека Келтите дошле од островите близу устието на Рајна, кои биле „донесени од нивните домови поради честите војни и силното издигнување на морето“.
Ширењето на обработката на железо довело до развој на халштатската културата директно од урнополската (околу 700 до 500 година п.н.е.). пракелтски, најдоцниот заеднички предок на сите познати келтски јазици, од ова училиште се смета дека е говорен во времето на доцната урнополска култура или раната халштстска култура, на почетокот на првиот милениум пред нашата ера. Проширувањето на келтските јазици сѐ до Иберија, Ирска и Британија се случило за време на првата половина од првиот милениум пред нашата ера, најраните гробови датираат од околу 500 година п.н.е. низ вековите тие се развие во одделни келтиберски, коиделски и бритонски јазици.
По халштатската култура следела латенската култура од Средна Европа, и во последните фази од железното доба постепено се трансформирала во експлицитната келтска култура од раните историски периоди. Келтските имиња на реките се пронајдени во голем број околу горните текови на Дунав и Рина, кои натерале многу келтски научници да ја постават етногенетиката на Келтите во таа област.
Диодор Сицилиски и Страбон предложуваат дека срцевината на Келтите била во Јужна Франција. Претходно спомнатите велат дека Галите се наоѓале на запад од Келтите, но и дека Римјаните и двете групи ги нарекувале Гали. Пред откритијата кај Халштат и Латен, општо се сметало дека срцевината на Келтите е Јужна Франција.
Јазични докази
Пракелтскиот јазик се поврзува со периодот на раното железно доба. Најраните траги од келтскиот јазик се Лепонтските записи од кисалпинските Гали, од кои најстарите му претходат на латенскиот период. Други рани записи се гаулските, кои се појавуваат од раниот латенски период во записите во областа на Масилија, во грчката азбука. Келтибериските записи споредбено се појавуваат подоцна, околу 200 година п.н.е. докази за Инсуларните Келти се достапни од околу 400 година од нашата ера, во облик на примитивните ирски записи Огхам. Покрај епиграфичките докази, важен извор на информации за раните Келти е топонимијата.
Археолошки докази
Во многу академски дисциплини Келтите биле сметани за феномен на централно европското железно доба, низ халштатската и латенската култура. Меѓутоа, археолошките наоди од халштатската и латенската култура биле ретки на Пиринејскиот Полуостров и не овозможувале доволно докази за културно сценарио во споредба со тоа од Средна Европа. Се смета за поденакво тешко да се одржи дека потеклото на полуостровските Келти може да биде поврзано со дотогашната урнополска култура, водејќи до понов пристап кој воведува ’пра-келтски‘ слој и процес на келтизирање кој ги има своите корени во културата Бел Бекер од бронзената ера.
Халштатската (од околу 800 до 475 г.п.н.е.) и латенската култура (од околу 500 до 50 г.п.н.е) од железното доба типично се поврзани со пра-келтската и келтската култура.
Латенската култура се развила и разцветала за време на доцното жлезно доба (од 450 г.п.н.е. до римското освојување во првиот век пред раѓањето на Исус Христос) во источна Франција, Швајцарија, Австрија, југозападна Германија, Чешка, Словачка и Унгарија. Се развила надвор од халштатската култура без некоја дефинирана културна пауза, под движечката сила на значителното средоземно влијание од Грците, а подоцна и од етрурските освојувања. Промена на центрите на населување се случила во четвртиот век.
Западната латенска култура со историските келтски Гали. Тешко е да се одреди дали тоа значи дека целата латенска култура може да биде карактеристична за обединета група на луѓе; археологистите неколкупати заклучиле дека јазикот, материјалната култура и политичките сојузи не се развиваат паралелно. Фреј забележува дека во петтиот век, „обичаите за погребување во светот на Келтите не биле секаде еднакви; уште повеќе, локализираните групи имале свои верувања, кои, последователно, исто така поттикнале многу различни уметничкиизразувања.“ Според тоа, додека латенската култура несомнено е поврзана со Галите, присуството на артефактите од Латен можеби се должи на културниот допир и не го содржу во себе трајното присуство на говорителите на Келтскиот јазик.
Други можни предци
Мартин Алмарго Горбеја предложува дека потеклото на Келтите може да биде следено сѐ до третиот милениум пред нашата ера, барајќи ги корените во културата Бел Бекер, и со тоа нуди широка распространетост на Келтите низ западна Европа, како и непостојаност на различни келтски народи и постоењето на традиции на предците и античка перспектива. Од неодамна Џон Кох и Бери Канлиф предложија дека корените на Келтите лежат во Атлантското бронзено доба, приближно во исто време со халштатската култура, но дека се простирало долж атлантскиот брег на Европа.
Галија
Во зората на историјата на Европа, Келтите коишто тогаш живееле во денешна Франција на Римјаните им биле познати како Гали. Територијата на овие народи најверојатно го вклучувала низините, Алпите и она што денес ја претставува северна Италија. Јулиј Цезар ги опишал нивните потомци во неговите Галски Војни. Источна Галија била центарот на западната латенска култура. Во Галија од доцното железно доба, општествената организација била слична како таа на Римјаните, со големи градови. Од третиот век пред нашата ера Галите почнале да ги употребуваат кованите пари, а текстови со грчки знаци се познати во источна Галија од вториот век. Грчките трговци ја основале Масалија во околу 600 година пред нашата ера, со размени долж долината Рон, но трговијата почнала да се намалува набрзо по 500 година пред нашата ера и била пренасочена преку Алпите до долината По во Италија. Римјаните пристигначе во долината Рон во вториот век пред нашата ера и наишле на Гали кои во најголемиот дел го говореле Келтскиот јазик. Рим имал потреба од земјени комуникации со неговите ибериски провинции и извојувал голема битка со Салувијците кај Ентремонт во 124-123 година пред нашата ера. Контролата на Рим постепено се проширила, и била формирана римска провинција од галските трансалпи долж средоземниот брег. Останатиот дел бил познат како Галија Комата – „Влакнеста Галија“. Во 58 година пред нашата ера, Хелветите планирале да се преселат кон запад, но Јулиј Цезар ги принудил да се вратат назад. Тогаш тој се вмешал во битките со неколку племиња во Галија, и до 55 година пред нашата ера, поголемиот дел од Галија бил опустошен. Во 52 година ред раѓањето на Исус Христос, Версингеторикс започнал револт против римската окупација, но бил поразен кај опсадата во Алезија и се предал. По Галските војни од 58 до 51 година пред нашата ера, Келтика на Цезар го формирала главниот дел на Римската Галија. Оваа територија на Келтските племиња на јужната страна се граничела со Гароне, додека на север се граничела со Сеине и Марне. Анализата на имињата на местата и личните имиња предложува дека галскиот Келтски јазик бил говорен во поголемиот дел од она што денес се нарекува Франција.
Иберија
До крајот на деветнаесеттиот век, науката која се занимавала со Келтите го потврдила нивното присуство на Пиринејскиот Полуостров како материјална култура која можела да се поврзе со халштатската и латенската култура. Според дефинирањето на железното доба во деветнаесеттиот век келтските народи биле ретки во Иберија и не овозможиле културно сценарио кое лесно може да биде поврзано со тоа на Средна Европа. Се претпоставува дека на Пиринејскиот Полуостров постоеле три групи на Келти: Келтиберијци во планините близу центарот на полуостровот, Келтиците на југозапад и Келтите во североисточниот дел.
Современата наука, сепак, јасно докажува дека присуството на Келтите и влијанијата биле најзначајни во оној дел каде што денес се наоѓаат Шпанија и Португалија (со можеби најголемата густина населеност во Западна Европа) делумно во централните, западните и северните региони. Келтите во Иберија биле поделени во две главни археолошки и културни групи, иако таа поделба не е многу јасна:
Потеклото на Келтиберијците може да овозможи клуч за да се разбере процесот на Келтизација во останатиот дел од островот. Процесот на келтизација во југозападната област од полуостровот до Келтоите и од северозападното подрачје, како и да е, не е едноставно келтибериско прашање. Неодамнешните истражувања за Калаиците и Бракарите во северозападна Португалија овозможуваат нови пристапи кон сфаќањето на келтската култура (јазикот, уметноста и религијата) во западна Иберија.
Џон Т. Кох од универзитетот од Велс-Абериствит предложува дека тартезиските записи од осмиот век пред нашата ера можат веќе да се класифицираат како келтски. Тоа би значело дека Тартезијците се најраната посведочена трага за Келтите со граница од повеќе од еден век.
Алпите и долината По
Познато е дека одреден период постоело, сепак навидум некакво ограничено (Лепонтско, понекогаш наречено Кисалпско-келтско) присуство во северна Италија според записи кои се пронајдени таму, а датираат од шестиот век пред нашата ера.
Пределот на Голасека, каде што Тичино излегува од езерото Маџоре, било особено погодно за долготрајни размени, во кои Голасеканците имале улога на посредници помеѓу Етрурците и халштатската култура од Австрија, поддржани од сѐ-важната трговија со сол.
Според Диодор Сикул, во 391 година пред нашата ера, Келтите „кои имале свои домови зад Алпите, протекувале низ клисурите со голема сила и ја освојувале територијата која што лежи помеѓу Апенинските планини и Алпите„. Долината По и остатокот од северна Италија (познат на Римјаните како Кисалпинска Галија) бил населен од народи кои го говореле келтскиот јазик и основале градови како што е Милано. Подоцна, римската армија била поразена во Битката кај Алија и во 390 година пред нашата ера Рим бил ограбен од Сенонците.
Во Битката кај Теламон во 225 година пред нашата ера, голема келтска армија била заробена помеѓу римските сили и била уништена.
Поразот на комбинираниот самнитски, келтски и етрурски сојуз од Римјаните во Третата Самнитска Војна го најавила почетокот на крајот на келтската доминација на копното на Европа, но сѐ до 192 година пред нашата ера Римјаните не го освоиле последното независно келтско кралство во Италија.
Келтите имале расфрлани населби појужно од реката По, отколку што покажуваат некои мапи. Остатоците во градот Доција, во провинцијата на Емилија-Ромања, изложуваат келтски куќи во многу добра состојба кои датираат од околу четвртиот век пред нашата ера.
Проширување кон исток
Појужно, Келтите се населиле во Тракија (Бугарија), со која што управувале околу еден век, и Анадолија, каде што тие се населиле како Галатијци. И покрај нивната географска изолација од остатокот од келтскиот свет, Гајатилците го одржале нивниот келтски јазик за најмалку седум века. Свети Јером, кој ја посетил Анкира (денешна Анкара) во 373 година од нашата ера, го споредил нивниот јазик со оној на Треверите од северна Галија.
Племето Бои го дале своето име на Бохемија, Болоња и можеби Баварија, а келтските артефакти и гробишта се откриени подалеку на исток, каде што денес се наоѓаат Полска и Словачка. Келтските ковани пари (бијатек) од ковачницата во Братислава е изложена на денешната словачка кована пара од 5 круни.
Поради тоа што нема археолошки докази за напади од голем размер во некои од другите области, едно сегашно училиште на мисли верува дека келтскиот јазик и култура се прошириле во тие области повеќе со контакт отколку со напади. Меѓутоа, келтските напади на Италија и експедицијата во Грција и западна Анадолија се добро документирани во грчката и латинската историја. Постојат докази за келтски платеници во Египет кои им служеле на Птолемаидите. Илјадници биле вработени во периодот од 283 до 146 година пред нашата ера и тие исто така биле во служба околу 186 година пред нашата ера. Тие се обиделе да го поразат Птолемеј II. Така, Келтите имале повеќе контакт со македонските владенија по Средоземјето, отколку некакво влијание во самата Македонија.
Келтите во Македонија
Келтите не успеале да завладеат со Македонија поради низата претрпени порази низ времето, како оној во битката со кралот Касандар во 310 г. п.н.е. Тие сепак навлегле во Македонија сè до Делфи, но не се насилиле, туку оттаму се разделиле: едни продолжувајќи во Мала Азија, а други се вратиле кон реките Сава и Дунав.
Островски Келти
Голем дел од домородните пламиња од Британија и Ирска денес можеби потекнуваат од античките народи кои долг период ги населувале тие простори, пред доаѓањето на Келтите и подоцнежните германски народи, јазик и култура. Малку се знае за нивната оригинална култура и јазик, но остатоците од последните можеби останали во имињата на некои географски одлики, како што е реката Клајд, Тамар и Темза, чијашто етимологија е нејасна, но можеби потекнува од пред-келтски супстрат (Гелинг). Меѓутоа, до римскиот период, поголемиот дел од жителите на островите на Ирска и Британија говореле гоиделски или бритонски јазици, блиски двојници на келтските јазици коишто се говореле на европското копно.
Историчарите го објасниле ова како резултат на непрекинатите напади од европскиот континент од различните народи кои го говореле келтскиот јазик во текот на неколку века, иако ова сега се гледа како само елитата. Книгата на Леинстер, напишана во дванаесеттиот век, со подвлекување на една порана ирска усна традиција, сведочи дека првите Келти кои пристигнале во Ирска биле од Иберија. Во 1946 година келтскиот научник Т.Ф. О’Рахили го објавил неговиот екстремно влијателен модел за раната историја на Ирска, којшто претпоставува четири одделни бранови од келтски напаѓачи. Сѐ уште не е познато кои јазици биле говорени од луѓето во Ирска и Британија пред пристигнувањето на Келтите.
Подоцнежните истражувања покажуваат дека културата можеби постепени и континуирано се развила помеѓу Келтите и домородните народи од Британија и Шпанија. Слично во Ирска, малку археолошки докази се пронајдени за поголеми нападни групи од Келтски преселници, што им предложува на археологистите, како што е Колин Ренфри, дека домородните жители од бронзеното доба постепено ги примиле европските келтски влијанија и јазик.