cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Подмрежна маска
Забелешка: повеќе за мрежни класи ќе најдете во литература за IP-адреси. Најчесто користена мрежна маска е 24-битна мрежна маска. Таа е маска на мрежи од класата C : Мрежна маска	255. 255.	255.	0 Бинарно претставување	11111111	11111111	11111111	00000000 Должина на мрежна маска	8	16	24—Со користење на 24-битна маска, мрежата би била способна за 2 097 150 мрежи или 254 различни домаќини со IP рангот од 192.0.1.x – 223.255.254.x. Овие 254 адреси се најчесто многу за да бидат во една мрежа. Од горниот пример за IP-адреса на класа C, за да одредиме број на можни мрежи поддржани од мрежната маска, користиме едноставна формула. Земајки дека должина на маска е 24-бита, одземаме три од тој број ( бидејќи мрежниот дел на IP-адресата на класа C користи 24-битови од кои првите три се 110. Тогаш остануваат 21 слободен бит за формирање на различни адреси на мрежниот дел), па затоа 24 – 3 = 21. Еднаш кога го одредиме тој број, земаме 2 x - 2 (каде x е бројот кој само што го одредивме - број на слободни битови за генерирање на мрежниот дел), што ќе даде: 221 - 2 = 2 097 150 Одземаме два од овој број поради broadcast адреса и мрежна адреса коишто веќе се користат.
За да одредиме број на можни домаќини коишто може да ги поддржи 24-битна мрежна маска, се користи иста формула 2x – 2, каде x e бројот на нули во мрежна маска (во нашиот случај x = 8, бидејќи host делот на IP-адреса на класа C користи 8 битови). Со тоа, во горниот пример ќе имаме, за број на домаќини, 28 – 2 = 254. Повторно, бројот 2 е одземен од овој број поради broadcast адреса и мрежна адреса.
Примери: Ако host има IP-адреса192.168.0.111, што е IP-адреса од класата C, тогаш мрежната адреса е 192.168.0.0, додека host адреса е 111. Ако host има IP-адреса 172.16.33.33, што е IP-адреса на класата B, тогаш мрежната адреса е 172.16.0.0, додека host адреса е 33.33. итн.
Пример: адреса: 192.168.0.1 11000000. 10101000. 00000000. 00000001 маска: 255.255.255.0 = 24 11111111. 11111111. 11111111. 00000000
=> Мрежа адреса: 192.168.0.0/24 11000000.10101000.00000000 .00000000 Класа C Broadcast адреса: 192.168.0.255 11000000.10101000.00000000 .11111111 мин. host адреса : 192.168.0.1 11000000.10101000.00000000 .00000001 макс. host адреса: 192.168.0.254 11000000.10101000.00000000 .11111110 Hostovi/мрежа: 254
Адреси резервирани за примена во мрежи кои не се поврзани на интернет се прикажани подолу. Резервирани се за да не дојде до конфликт со адресите кои веќе се користат на Интернет, кога мрежата би се поврзала на интернет.
•	Од 10.0.0.0 до 10.255.255.255 •	Од 172.16.0.0 до 172.31.255.255 •	Од 192.168.0.0 до 192.168.255.255
Маскирање подмрежи
Обично, 32 – битната бинарна IP-адреса се дели на четири 8 – битни октети, со тоа што ништо не се менува во структурата. Но со тие 32 бита не е дадена целата информација, односно тие 32 бита можат различно да се толкуваат. Користејки 8-битни поделци, мрежата може да користи 8, 16 или 24 бита за да разграничи мрежниот дел од адресата од домаќинскиот дел на адресата, во зависност на класа која се користи. Постојат неколку типови предефинирани маски што се користат во зависност од класите: Класа А - 255.0.0.0 Класа B - 255.255.0.0 Класа C – 255.255.255.0
Пример: Мрежа која користи адреса од класата B, односно 156.32.0.0, да ја сегментираме на 10 подмрежи. Со примена на предефинирана маска 255.255.0.0 (11111111 11111111 00000000 00000000) за класата B се лоцират првите 16 битови како мрежна адреса 156.32 и остануваат уште 16 битови за host адресата. За да одредиме 10 мрежни сегменти на ова мрежа потребно е да ги земеме првите 4 бита од лева страна на host адресата (бидејќи за претставување на 10 различни мрежи, битовите преземени од host делот треба да обезбедат барем 10 различни комбинации, а 10д = 1010Б, па така потребни ни се 4 бита). Сега изменетата маска ќе изгледа вака : „11111111 11111111 111110000 00000000“. Третиот октет сега добива вредност „11110000“ или 240 декадно. Тоа значи дека може да се користи маска 255.255.240.0 за сегментирање на ова мрежа. Скратено запишување на мрежна адреса 156.32.0.0 и маска 255.255.240.0 изгледа вака 156.32.0.0/20 со тоа што 20 означува дека се земени првите 20 бита за одредување на мрежна адреса.
Ако бројот на мрежи е 7 односно 111 бинарно, во тој случај 7 ќе се претстави со 4 битови од причина што не е дозволено сите битови да се единици или пак нули. Користење на сите нули во мрежна адреса е забрането бидејќи мрежните адреси на мрежите 156.32.0.0/16 и 156.32.0.0/20 се исти. Бројот на подмрежи може да се одреди со формула 2x - 2, каде x е бројот на битови земен од host адресата. Уред на мрежа не ја гледа оваа изменета маска автоматски, и со тоа мора да биде конфигуриран за да ја користи експлицитно. Сите уреди што се поврзани на истата мрежа би требало да користат иста маска, инаку нема да можат да се гледат мегусебе.
Подолу се прикажани можни маски за класата C во децимален запис и број на мрежи и домаќини овозможени со нив.
Подмрежа	Мрежни битови 	Домаќински битови	Број на мрежи	Број на домаќини 255.255.255.0 (default)	24 (default)	8 (default)	1	254 255.255.255.128	25	7	2	126 255.255.255.192	26	6	4	62 255.255.255.224	27	5	8	30 255.255.255.240	28	4	16	14 255.255.255.248	29	3	32	6 255.255.255.252	30	2	64	2
Зија Бериша
Зија Бериша (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски и југословенски глумец од албанско потекло.
Бериша бил глумец во Албанската драма од 1959 година, еден од основачите на Театарот на народностите во Скопје. Истакнат толкувач на главни улоги, носител на дејноста на Албанската драма.
Битка кај Кара Килис (1915)
Битка кај Кара Килис  — битка помеѓу Отоманското Царство и Руското Царство во текот на Првата светска војна.
Битката кај Кара Килис се одвила по Битката кај Манцикерт.
Јемен
Јемен (اليَمَن‎), офиц. Република Јемен — држава во Југозападна Азија. Главен град е Сана.
Потекло на поимот
Денес не е познато потеклото на името Јемен. Сепак, популарно протолкување на името е дека името потекнува од арапскиот збор ymn (يمن) и значи „југ“, но оваа не е потврдена теза.
Административна поделба
Јемен е поделен на 20 области („мухафази“) и еден престолнински округ. Областите потоа се делат на вкупно 333 окрузи („мудерии“). Тие се составени од 2.210 подокрузи, кои опфаќаат вкупно 38.284 села.
Пред 1990 г., Јемен постоел како две посебни целини (Северен и Јужен).
Список на државни водачи во 449 година
Ова е список на државни водачи во 49 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ермелин (хералдика)
Ермелинот во хералдиката е го претставува зимското крзно на ермелинот (бело со црно опавче). За една раскошна облека потребно е да се сошијат голем број на крзна, кои даваат шара од црни дамки на бела позадина. Опавчињата се дел од самата боја, а не фигури, иако опавчето (црна дамка) се користи и како поединечна фигура (честопати како знак на каденција). Низ вековите ермелинските точки имале различни форми; најчесто се среќаваат во облик на три перчиња на крајот (најдолу), кои се соединуваат во врв (најгоре), прикачени со клинче.
Кај ермелинската лента, опавчињата ја следат линијата на лентата (дијагонално).
Контра-ермелинот е обратен ермелин – полето е црно посеано со сребрени опавчиња.
Златниот ермелин е ермелин со златно наместо сребрено поле, додека пеон е обратна верзија на златниот ермелин (т.е. златни опавчиња на црно поле).
Постојат и комбинации со други бои, како „црвено ермелинизирано сребрено“ (црвено поле посеано со бели ермелински опавчиња).
Стрелиште
Стрелиште — населба која се наоѓа на самиот влез на градот Битола, на северната страна, при доаѓање од Прилеп. Населбата Стрелиште за време на војната било место каде се воделе големи битки, односно било стрелиште и затоа се нарекува Стрелиште - бојно поле. Сателитска снимка на населбата. Улици во оваа населба се:
Јено Пап
Јено Пап (Jenő Pap, роден на 15 декември 1951) е унгарски мечувалец. Тој се натпреваруваше на тимовите на Флорет и епе на Летните олимписки игри во 1980 година.
Тој беше прогласен за Унгарскиот спортист на годината во 1982 година за освојување на поединечен епиден настан на Светското првенство за фехување во таа година.
IC 328
IC 328 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 328 се споменува и како ESO 103-48, FAIR 180, AM 1837-635.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јули 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 328 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 328 има привидни димензии од 1,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 41 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 51' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на IC 328 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62270.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
NGC 438
NGC 438 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 438 се споменува и како ESO 296-7, MCG -6-3-29, IRAS 01112-3810.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 438 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 438 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 13 м 34,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 37° 54' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 438 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4406. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 352; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7534.
Јулија Цезар
Јулија Марија Вилхелмина Цезар (28 јануари 1885 - 18 јули 1971) била шведска глумица. Нејзината глумечка кариера се протегала од 1905 до 1968 година, за кое време се појавила во голем број претстави и филмови.
Кариера
Цезар имала голем интерес за театарот и уште од најрана возраст помагала на глумци зад сцената навечер и за време на викендите, кога не била на работа. Почнала да добива мали улоги како глумец во позадината кога имала 16 години, а во 1905 година го добила својот прв говорен дел, како 100-годишна жена во ревијата на Емил Норландер во театарот Кристалсалонген. Таа продолжила да добива поважни улоги, главно во ревии и популарни претстави.
Освен во периодот од 1913 до 1919 година, кога била во театарот Аполон во Хелсинки, Цезар останала во Стокхолм каде што исто работела во театрите вклучувајќи го театарот Палас, театарот Одеон, Театарот Содра, Мозбак, како и сцените на отворено во Тантолунден. и Раламбшов. Филмската кариера на Цезар започнала во 1913 година со мала незабележана улога во Ингеборг Холм од Виктор Сјостром, а таа исто така имала и позадина во филмот на Сјостром „Коркарлен“ во 1921 година. Нејзината прва значајна филмска улога, која станала нејзиниот филмски пробив, била во филмот Anderssonskans Kalle од 1922 година во режија на Емил Норландер. Тогаш станала позната глумица, со над 130 улоги.
Во текот на нејзината кариера, Цезар глумела различни улоги, но највеќе била поврзана со одреден тип: старицата со (понекогаш скриено) златно срце. Таа имала многу силен глас, што бил императив кога работела во театар на отворено.
Личен живот
Цезар никогаш не се омажила. Таа живеела заедно со оперетата Фрида Фалк до смртта на Фрида во 1948 година, по што Цезар ја чуваше пепелта на Фалк во урна на нејзиниот камин.
На 28 јуни 1968 година, Цезар имала мозочен удар пред да биде закажана да ја изведе „Ани од Аморка“ во Скансен. Таа никогаш не закрепнала целосно, а во последните години од животот врзана за креветот. Таа починала во 1971 година и е погребана во црквата Брома.
Терешкова (кратер)
Терешкова ― релативно мал месечев ударен кратер нана крајната страна на Месечината. Сместено е по западниот периметар на Московското Море, и југоисточно од кратерот Феоктистов.
Името го добил за космонаутот Валентина Терешкова, првата жена во вселената. Нормално кратерите се именуваат по мртви луѓе; Терешкова била меѓу првата група живи луѓе што имале наречен кратер по нив.
Работ на овој кратер наликува на заоблен шестаголник во контурата. Постои мал кратер во облик на чаша во близина на надворешниот раб на јужниот прстен. Источните бедеми на овој кратер се спојуваат со работ на Московското Море. Работ на прстенот е истроен, но само ситни кратерчиња се наоѓаат површината на работ и внатрешноста на кратерот.
Придружни кратери
Според конвенцијата, овие особености се идентификуваат на месечевите карти со поставување на буквата на страната на средната точка на кратерот, кој е најблиску до Терешкова.
Список на државни водачи во 1550 година
Ова е список на државни водачи во 550 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црквени Ливади (Враништа)
Црквени Ливади — наколна населба од бакарното време, сместена на утоката на реката Шум во Црн Дрим во струшкото село Враништа. Од материјалната култура се откриени колци од платформите на кои се наоѓале куќите, груба сива керамика (тави за риба, долги кремени ножеви и стрелки, харпуни, шила и игли од рог на елен) карактеристична за рибарските населби.
Кокта
Кокта е газиран пијалак од Словенија. Неговата главна состојка доаѓа од шипка, а други состојки доаѓаат од 11 различни билки, лимон и портокал. Нејзината оригинална варијанта не содржи ниту кофеин ниту ортофосфорна киселина.
Потекло
Потеклото на пијалакот Кокта започнува во раните 1950-ти. Во 1952 година, Иван Деу, директорот на државната корпорација Словејавино, излезе со идеја да произведе оригинален, освежителен словенечки пијалак кој ќе може да се натпреварува против безалкохолни пијалаци од странство (т.е. САД, односно нивните Кока-кола и Пепси компании и нивните претпријатија за пијалаци),кои сѐ уште не се продаваа во Југославија. Хемискиот инженер Емерик Зелинка, вработен во истражувачките лаборатории Словејавино, го создаде пијалакот со нов, поинаков вкус, кој произлегува од мешавина од единаесет различни билки и зачини; вклучувајќи ја и розата, истакнат вкус во мешавината на Кокта. Пијалакот првпат беше претставен на пазарот на 8 март 1953 година на натпреварот за ски скокање во Планица.
Маркетинг
Многу постари Словенци сѐ уште се сеќаваат на постери кои ја зафатија целата земја како дел од оригиналната маркетинг кампања Кокта: тие се состоеа од засенета млада жена, со фризура која се сметаше за модерна во тоа време, во реп, со сини очи, држејќи во раце шише мистериозно нов пијалак. Спортскиот настан во Планица, каде што беше прикажана Кокта, беше најраната форма на спортски спонзорства во Словенија.
Ајнбек
Ајнбек (Einbeck) — град во округот Нортхајм, во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Ајнбек се наоѓа јужно од ридот Хубе (346,2 метри). Соседни поголеми градови се Гетинген на југ (околу 30 км) и Хилдесхајм на север (околу 35 км). Планинскиот масив Харц започнува на околу 20 километри источно, додека ридовите Золинг се наоѓаат 15 километри западно, додека помалиот рид Алсбург е сместен на околу пет километри југозападно.
Името „Ајнбек“ доаѓа од потокот (долногермански „Беке“) Круме Васер, притока на Илме. Илме поминува на јужниот крај на градот и се влева неколку километри источно во реката Лајне.
Соседни општини
Ајнбек се граничи со (од север надесно) општините Фреден (Лајне) и Винценбург (обете во округот Хилдесхајм), градот Бад Гандерсхајм, оптината Калефелд, градовите Нортхајм, Моринген и Дасел (сите во округот Нортхајм), како и општината Ајмен, слободната област Венцен и флекен Делигзен (сите во округот Холцминден).
Градски единици
Од околу 32.000 жители, во самото градско јадро живеат 15.000 жители, додека другите живеат во една од 46. градски единици на Ајнбек:
Праисторија
Областа на денешниот град била населена од праисториско време. Различни артефакти биле откриени во самиот град и во другите околни села, како и изгубени села низ годините. Потекнуваат од палеолитот.
среден век
Во раниот среден век, бројни села постоеле долж реката Илме во средниот тек на долината на Лајне, пред да биде основан Ајнбек. На 1 јануари 1158 година, Ајнбек бил првпат споменат во декрет на Фридрих Барбароса. Декретот бил поврзан со пренос на имот во век. Грофот Удо од Катленбург поседувал имот на брег на потокот, Крумес Васер. Неговиот внук го основал манастирот Св. Александар, кој подоцна прераснал во важно светилиште. Од другата страна на овој поток се развил град кон крајот на век, главно поради добриот пристап за сообраќај. Била изградена и црквата „Св. Јаков“. Подоцна помеѓу градот и манастирот биле изградени разни градби. Се изградил и бедем околу нив, како и ендек.
Во 1252 година, Ајнбек ги добил градските права и бил основан градскиот совет. Во 1279година, градот добил суверенитот како зголемување на своите градски права. Црквата „Св. Јаков“ се наоѓа(ла) во средиштето на градот околу стариот плоштад, додека „Св. Александар“ била изградена само неколку стотина метри понатаму. Проширувањето на градот било околу новиот плоштад, првпат споменат во 1389 година како Нојштат. Новиот градот добил своја црква, „Св. Богородица“, првпат спомената во 1318 година.
Пиво
Градот стекнал важност во текот на владеењето на војводите од Грубенхаген. Помалите села како Олдендорф или Тидексен биле напуштени и жителите биле префрлени во рамките на градот. Пишани докази за извоз на ајнбечкото пиво потекнуваат од 1351 година. Пивото било произведувано од одбрани куќи. Овие куќи лесно се препознавале по нивните широки врати, потребни за пренос на котлите. Организацијата на процесот и промоцијата на пивото била водена од градскиот совет. Ајнбек се приклучил на Ханза во 1368 година, со што ја проширил дистрибуцијата, од Антверпен на запад до Рига на исток и од Стокхолм на север до Минхен на југ. Во Минхен, името Ајнбек било погрешно нарекувано како „еден јарец“ (ein bock) и кога локална пиварница го копирала вкусот, нивното пиво било наречено Бок.
Манастири
Во  век бројни манастири биле создадени. Биле изградени кули надвор од градскиот бедем како систем за рано предупредување против непријателите. Во тоа време, Ајнбек бил еден од најголемите градови во Северна Германија. Тоа било златното време на Ајнбек.
Нов период
Во јули 1540 година, градот Ајнбек бил скоро целосно уништен од пожар. Пожарот бил започнат од пироман. Каква улога одиграла верската поделба и реформацијата подоцна е непозната. Пироманот Хајнрих Дик бил обвинет за пожарот и умрел во кафез. Кафезот сѐ уште може да се види во Градското собрание. Бидејќи градот бил доста богат пред пожарот брзо бил обновен. Ајнбек се приклучил на Шмалкалдскиот сојуз, што го чинело многу. Во 1549 година градот пожарот повторно се опожарил. Овој пат главно јужниот дел на градот бил зафатен, при што изгореле 580 куќи. Во 1580 година, градскиот совет ја потпишал Конкордската формула, која ја заокружила реформацијата. Во 1597 година се појавила чума. Во текот на Триесетгодишната војна, градот бил окупиран од непријателските сили во периодот 1632-1641 и биле уништени стотина куќи. Во текот на Седумгодишната војна, градските порти и бедеми биле уништени.
Ова довело до економско и политичко слабеење на градот во следниот период. Додека соседното село Ротенкирхен се развило во административно седиште на областа, властите ја повлекле автономијата на градот. Подоцна, Ајнбек станал седиште на војската. Стопанските проблеми биле намалени. Во текот на Наполеоновите војни станал административно седиште на истоимениот округ од 1807 до 1813 година. Во 1826 година, областа околу црквата „Св. Богородица“ изгорела и бил изграден нов окружен суд. Откако Прусија победила во војната со Кралството Хановер во 1866 година биле изградени касарни на пруската војска, денес Новото градско собрание и административните градби на градската управа. Ајнбек се откажал од плановите за поврзување на железничката линија Хановер-Касел и во 1879 година била изградена линија помеѓу Залцдерхелден и Ајнбек. Во 1885 година, Ајнбек станал седиште на новиот округ Ајнбек. Од 1890 година, фирмата за велосипеди на Август Штукеброк се развила во најголем бизнис во Германија. Пропаднала во текот на Големата депресија во 1931 година. Во 1896 година касарните се затвориле и градбите се користиле за висока школа до 1907 година.
Ајнбек бил силно погоден во стопанството по крајот на Првата светска војна. Гласањето за недемократските партии се зголемило, особено од 1930 година. Во текот на последните слободни избори пред Хитлер да ја преземе власта, НСДАП имало учество од 40,9% од гласовите во Ајнбек. Во текот на Кристалната ноќ бил подметнат пожар во синагогата од следбеници на НСДАП. Од 58 Евреи во Ајнбек, 21 биле принудени да се иселат, 32 умреле во концетрациските логори или на друго место, 3 се самоубиле, додека за петмина нема податоци. Подоцнежниот градски управител на Ајнбек го предал градот без дозвола на американските трупи на 9 април 1945 година, со што Ајнбек ја преживеал војната без штети.
Во 1946 година, бројот на жители во Ајнбек двојно се зголемил поради приливот на раселени лица од поранешните источни територии на Германија, претежно од Шлеска, кои нашле дом во градот и округот Ајнбек. Ова довело до економски растеж во изградбата на нови станбени куќи, а подоцна и на индустриски капацитети. Проширувањето на градот било главно во насока на исток за станбените објекти, додека индустриските објекти биле градени на југ.
Во 1971 година, селата Холтензен, Хулерзен, Имензен и Одагзен биле припоени кон градот. Округот бил распуштен во 1974 година. Во исто време, кон Ајнбек биле припоени уште 27 села од старите окрузи Ајнбек, Гандерсхајм и Нортхајм. Во 2005 година, пожар уништил една историска градба и оштетил уште пет други.
На 19 октомври 2011 година, градскиот совет ја усвоил одлуката да ја припои соседната општина Крајензен на 1 јануари 2013 година.
Стопанство
Ајнбек имал различни индустрии во текот на годините. Сепак, најпознат е градот по своето пиво под трговската марка „Ајнбекер Биер“ (Einbecker Bier). Ајнбек е родното место на пивото бок, пиво со висок процент на алкохол во него. Во градот постои пиварница, која е членка на Хановерската берза.
Култура и знаменитости
Стариот дел на Ајнбек обезбедува скоро совршен пример на доцен средновековен град изграден со фахверк градби. Поради тоа, Ајнбек е вклучен во историскиот германски пат на фахверк.
По пожарот во јули 1540 година, кој скоро целосно ги уништил сите станбени градби, градот бил брзо обновен во текот на следните 15 години. Годината на изградба многу често е изрезбана во рамките. Старите подруми под градбите, кои не биле зафатени од пожарот, биле повторно користени за изградба на нови куќи на старото место. Многу добар пример е северната страна на Тидексер Штрасе. Широките врати со лак може да се видат, а половина од нив имале право да произведуваат пиво.
Збратимени градови
Ајнбек е збратимен со следниве градови:
Патен
Постои директен пристап до сојузниот автопат Б3, кој го поврзува Хановер со Касел. До 1970 година, Б3 поминувал низ самиот град, но сега постои обиколница.
Пристап до автопатот А7 има на околу 10 километри, кој го поврзува Фленсбург со Базел во Швајцарија.
Железнички
Железничката станица Ајнбек-Залцдерхелден се наоѓа на линијата помеѓу Хановер и Касел и има возови на секој час во обете насоки.
Поголема железничка станица во Ајнбек е Крајензен, која покрај услугите до Хановер и Касел, има возови до Холцминден и Гослар.
Автобуски
Ајнбек е дел од автобуската мрежа во јужниот дел на Долна Саксонија, која ги поврзува сите помали села со градовите.
Воздушен
Најблизок меѓународен аеродром е Хановер со линии со поголеми европски градови. До него може да се дојде со воз.
Анива
Географија
Вкупната површина на островот е 8 км2. За разлика од останатите острови во Вануату, Анива е корален остров, односно корален атол. Островот се издигнува на 42 метри надморска висина. Во северозападниот дел на островот има лагуна, Лагуна Ичаро, која е отворена кон морето. Најблизок остров е Тана, кој е на 24 км југозападно. Островот е дел од Полинезија заедно со Футуна. Сите други острови во Вануату се дел од Меланезија.
Население
Населението, заедно со тоа од Футуна, се Полинезијци кои дошле од Валис и Футуна или Самоа пред многу години. Населението на островот е околу 350 жители поделено во пет села:
Сообраќај
На островот се наоѓа Аеродромот Анива, кој има летови двапати неделно кон Порт Вила.
Валбах
Валбах може да се однесува на следниве места:
Стомачен танц
Карактеристичен за Северна Африка, Азија и Блискиот Исток, а сега популарен ширум светот, стомачниот танц има различни регионални форми, и во костимите и при начинот на танцување, што е доказ дека посебни потези во танцот можеби се пренесени во овие региони и се вклопени во локалниот начин на танцување. „Вистинското потекло“ не е јасно, но можеби е Египет или Индија.
Општо
Денес постојат две форми на ориенталниот стомачен танц: ракс балади, друштвен танц кој го изведуваат и мажи и жени од сите возрасти за забава, најчесто на славења, како свадби или други собори. Втората форма, потеатрална и денес попопуларна на запад, е наречена ракс шарки. Како и ракс балади, и ракс шарки ја изведуваат и машки и женски танчери. Во регионите за кои е карактеристичен стомачниот танц, го учат девојчињата и момчињата на мала возраст неформално, набљудувајќи ги и имитирајќи ги постарите за време на семејни или друштвени слави и собири. На Запад, стомачниот танц се учи на часови по танцување под туторство на професионални инструктори. . Во Соединетите Држави исто така се развиваат нови форми на стомачен танц наречени Американски племенски стил (АПС), кој претставува групна импровизација составена од фламенко и држење (самото фламенко потекнува од ромскиот танц, еден од можните начини на кој стомачниот танц се распространи), и „мешање на племиња“. Подоцна АПС се комбинира со ориентален стомачен танц и чекори од хип-хопот и тоа е пример за комбинирање на стомачен танц со стилови на локалните танци кога тој навлегува во нова култура. Историски, повеќето танци сродни на стомачниот танц се изведувале со поделба по полови; мажи со мажи и жени со жени. Постојат неколку описи на мешано танцување. Примената покажала дека „добра“ жена не смее никој да ја гледа кога танцува, освен нејзиниот сопруг, блиското семејство, или пријателките. Денес, половата поделба не се применува строго во повеќе населени места, и понекогаш мажи и жени играат заедно со блиски пријатели. Некои дури предложуваат да се забранат изведбите.
Наспроти ова, стомачниот танц во Соединетите Држави, Европа, Јужна Америка, Русија, и многу други места каде што е популарен и голем дел од изведбите се во ресторани, на свадби, или на сцена пред мешовита публика како форма на театарско шоу. Разликата во степенот на општа прифатеност се одразува и на костимите и на начинот на танцување. Во Египет, на танчарите не им е дозволено да го откриваат стомакот и да танцуваат со колената или колковите на подот, наспроти тоа на други места костимите откриваат повеќе и „танцот на под“ се смета за посакуван елемент од изведбата.
Потеклo
As with any dance of folkloric origin, the roots of belly dance are uncertain.
Потеклото на овој начин на танцување најчесто го истражувале. Денес Египет се смета за срцето на стомачниот танц. Како и да е, се тврди дека потекнува од свештеничките во храмовите во Индија, и го ширеле ромите и други групи со потекло од јужен Пакистан, како што патувале преку Азија во Европа и Африка. Исто така може да е пренесен со трговијата со робови во Персија од Узбекистан, или преку Александар Велики.
Најдени се описи на танчарите од пред-исламскиот и исламскиот свет. Во книги како „Уметност и архитектура во Исламот 650-1250“ се прикажани слики од танчари на ѕидовите на палатите, како персиските минијатурни слики од 12 и 13 век. Постои можност стомачниот танц да го ширеле ромите, или други групи, или да го носеле како што патувале, или го присвоиле некаде по пат, па го ширеле. Благодарејќи на мешавината од ромскиот начин на танцување со ракс шарки на Запад, овие теории се популарни на Запад.
Костими
Оваа верзија, пред фолклорната и социјалната, е најпопуларна, бидејќи највидливо место за стомачен танц се ноќните клубови (како и видео и ДВД снимките на популарните египетски танчари). Костимот за овој танц се нарекува на египетски арапски бедлех (значи „костим“), и беше прифатен од египетските танчари во 1930-тите, ширејќи се во земјите во регионот. Неговата творба повеќе се должи на харемската фантазија на водвиљ, бурлески, и Холивуд во последниот век, отколку на автентичниот фустан од Блискиот Исток. Либанката Бадија Масабни, наречена кума на ориенталниот танц, пејачка, глумица, сопственичка на ноќен клуб во Каиро, е заштитничка на овие костими, бидејќи за туристите тие биле поинтересни одошто традиционалните ќафтани - кои најчесто ги покриваат линиите на телото, со марама или појас врзани на колковите за да се истакнат движењата. Изведувачите сѐ уште го користат кафтанот да ги покријат костимите кога не се на сцена. Еден од најголемите придонеси што го направи Бадија за ориенталниот танц беше што го издигна над традициите на чааби или традиционалното танцување. Кога стомачната танчарка имаче ограничен репертоар на движење на рацете, таа доби идеја не само да ги држи по страните, туку да ги крева високо над главата, и повеќе да се служи со нежни гестови, подоцна познати како змиски раце. Идеите на Бадија Масабни не влијаеја на танчарите само при движењето на рацете и користењето на превезот. Влијаеја и на тоа танчарите да користат повеќе простор кога се на сцена. Скоро секогаш изведуваат гавази и алмех.
Од 1950г. во Египет е нелегално стомачните танчари да изведуваат со откриен стомак. Костимите за Ракс Шарки обично се долги, фустан во еден дел или дводелен костим (украсен горен дел за градите и здолниште). Во секој случај, костимите се уметнички и елегантни, од богати ткаенини украсени со мониста, скапоцени камења, и светкави реси. Навезените појаси најчесто се директно зашиени на здолништата. Во соодветност со облеката има додатоци, како ѓердани, бразлетни за раце и нозе, обетки, и делови за глава. Ракс шарки има гламурозен и женствен изглед. Либанските костими за стомачен танц најчесто се елегантни, за во ноќен клуб, типични дводелни костими за стомачен танц – украсен градник и соодветен појас (најчесто навезен) врз здолништето. Здолништата се тенки и / или се направени од помалку материјал од Египетските костими, и повеќе го откриваат телото на танчарот. Либанските костими, направени од богати ткаенини и накит, се многу гламурозни, секси, кокетни и елегантни. Превезот се користи повеќе и е во согласност со костимот. За разлика од египетските танчарки, либанските смеат да го откриваат стомакот во јавни изведби и така и прават. Уникатно кај либанскиот танц е што танчарките често носат високи потпетици кога играат.
Турските костими, особено во 1970-тите и 1980-тите, ги биеше лош глас заради нивната затегнатост и секси изглед. Костимите најчесто се составени од типично украсен градник и здолниште за стомачен танц со појас. Но, здолништата често се направени од помалку материјал одошто американските или египетските, и се многу кратки, повеќе го откриваат телото на танчарот. Невезените појаси се вообичаени. Има и додатоци кои се соодветни, како ѓердани, бразлетни за раце и нозе, обетки, и делови за глава. Тенките материјали се користат најчесто за здолништата и костимите често имаат исечоци на ремените и градникот. Типично, турскиот костим за стомачен танц е секси, разигран и кокетен.
Американскиот стил за костими за стомачен танц е гламурозен и луксузен (Холивуд и моден дизајн). Класичните американски стомачни танчари најчесто носат дводелни костими, со украсен градник, елек, или блуза со здолниште и / или „харемски“ панталони стегнати на колковите (најчесто, но не секогаш, со непокриен стомак). Најчесто користени материјали се свила, сатен, шифон, и светликави материјали со токи, мониста, или циркони.
Костимите во бедлах стил се составени од соодветен горен дел или градник (обично со реси од мониста или парички), соодветен ремен за колковите (повторно со реси од мониста или парички), и здолниште/а (прави, слоевити, заоблени, или украсени). На Запад „превезот“ – 3-3.5м. материјал – може да се користи и за нагласување на извртените движења со рацете за време на целиот танц или на делови од танцот. Египетските танчари го користат превезот за воведниот дел, за првите неколку минути од нивната рутина. Во Египет, Америка и Европа танчарите носат целосно навезени фустани за фолклорните и балади танцовите. Но, општо, костимите се разликуваат заедно со различните стилови на танцување. Најчесто стомачниот танц се поврзува со кабаре–костими. Кабаре-костимот се состои од ремен на колковите, градник, здолниште и/или „харемски“ панталони, и еден или повеќе превези. По желба носат украсни марами за раце, белегзии, украси за глава, ѓердани, марами, превези за лице, накит и обувки. Шминката обично е клучен дел од костимот. Коланот за стомачен танц вообичаено е околу колковите на танчарката, со што се ослободува половината за да изведува кружни движења со стомакот. Коланот може да биде со прави, заоблени или шилести рабови и мора да има камења, паринки, реси за да се истакнат движењата на колковите. Градникот на танчарката најчесто се согласува со коланот во деталите и не наликува на долна облека. Класичните харемски панталони се широки и собрани на зглобовите, но не секогаш. „Кабаре“ панталоните обично се носат под здолништата, затоа што често при вратењето премногу се откриваат нозете. Здолништата најчесто се округли со различен дизајн и широки. Класичниот превез најчесто претставува околу три метри проѕирен, лесен материјал, често навезен на рабовите. Често телото се црта со к‘на за да се зголеми мистичноста на танчарката. К‘ната обично се нанесува на дланките и стапалата. Кога по неколку часа ќе се отстрани, остава црвено-кафени флеки на кожата. Помошните средства се користат за да го привлечат вниманието на публиката и да му дадат разновидност на настапот. Традиционално, танчарите се и пејачи, забавувачи и музичари. По традиција носат со себе ударни инструменти. Сепак денес само исклучиво надарени танчари користат чинели, останатиот поголем дел е придружуван од музичари кои свират за нив. Некои танчари користат стапчиња и трски при настапот. Танцување со разлеан превез дава елеганција на изведбата. Некои пак користат меч, што го прави танцот моќен и драматичен.Светлината од свеќите, која може да танцува со танчарите, дава драма и таинственост на изведбата. Некои користат дајре. Ова помошно средтсво е популарно за стилот на танцување на циганските групи.
Техники
Основните чекори и техники во стомачниот танц се засноваат на кружни движења на одреден дел од телото. На пример, кружното движење на колковите паралелно со подот се нарекува „колковен круг“, или на градниот кош - „граден круг“.
Ракс Шарки
Многумина за Ракс Шарки велат дека е танц на жената, со кој се слави сензуалноста и моќта на природната жена. Покрај славата на танчарките, и мажите го изведуваат Ракс Шарки танцот, но не во јавност во Арапските земји.
Иако основата на овој танц е иста, сепак формата се развива. Нели Мазлум и Махмуд Реда внесоа балетски елементи и влијае на модерните египетски танчари. Во Египет, три форми на традиционален танц се поврзуваат со стомачниот танц: Балади/Беледи, Шааби и Шарки. Најбажни не-египетски форми на стомачен танц се сиријски/либански, персиски и турски.
Турски форми
Многумина грешно веруваат дека турскиот ориентален танц се нарекува Чифтетели, бидејќи овој стил на музика навлезе во ориенталниот танц преку грците и римјаните, а грчкиот ориентален танц се нарекува Цифтетели. Сепак, турскиот Чифтетели е форма на фолклорна музика за свадби, а не е поврзан со ориенталниот танц.
Денес турскиот стомчен танц кој примал влијание од римските исто колку и од египетските и сиријските/либанските форми, се развива до ориенталниот танц кој е светски познат. Турските закони не вклучуваат забрани за танчарите и нивните движења и костими, како што има во Египет. Голем дел од професионалните танчари и музичари во Турција се од ромско потекло. (Меѓутоа начинот на танцување на Турците од ромско потекло се разликува од турскиот ориентален начин.) Турските изведувачи се познати по стилот полн со енергија, атлетски и гимнастиски стил. Уште една разлика е што во турскиот стил се користи ритамот карлишама, во 9/8 такт, 12-34-56-789. Костимите може да откриваат многу, коланот е на половината, разделени здолништа, кои ја откриваат цела нога, иако денес танчарите се облекуваат како египетските танчари, во скромни здлништа во стил на сирена. Турските танчари носат високи потпетици. Познати турски танчари се Тулај Караџа, Несрин Топкапи и Бирѓул Берај.
Популаризација на стомачниот танц
Ракс Шарки се промовираше надвор од Блискиот Исток преку романтизмот во 18 и 19 век, кога ориенталните изведувачи го отсликувале животот во харемот во Отоманското Царство. Во ова време танчари од Блискиот Исток танцувале на светските саеми. Поимот „стомачен танц“ се препишува на Сол Блум, уметнички директор на Светскиот саем во 1893г. Танчари имало и претходно, но оваа година придобиле внимание. Посебно влијание привлекол египетскиот уличен театар во Каиро, кој многумина се обидувале да го затворат.
Позната е танчарката Фатима, која сакала да го украде шоуто познато како Мал Египет, но за неа не постојат ниту фотографии ниту информации. Според фотографиите, шоуто во Египетскиот театар го воделе цели трупи, а не соло артисти. Најпопуларна артистка од времето на саемите е Фарида Мацар Спиропулос, која не е ниту египјанка, ни алжирка, туку сиријка.
Томас Едисон има направено неколку филмови за танчарите во 1890-тите. Овде спаѓаат турскиот танц, Ела Лола, 1898г., и Криси Шеридан, 1897г., кои се достапни за гледање он-лајн. Уште еден од оваа колекција е танцот на принцезата Раја во 1904г., танц кој вклучува зилси (прстени цимбали) и танц на под. Додека на Запад е популарен прекрасниот класичен Ракс Шарки, многу танчари создадоа мешани форми како Американскиот племенски стил, кој е мешавина од фолклорни стилови на танц од Индија, Среден Исток и Северна Африка, па дури и фламенко. Танчарите во Америка го почитуваат потеклото на стомачниот танц, но внесуваат новости во формата на танцот. Некои жени во САД и Европа го користат стомачниот танц за зацврстување на телото, умот и духот.
Соединетите Држави
Стомачниот танц во САД навлегува на Светскиот саем во 1893г. Но најголемиот интерес се покажува во 1950-тите и 60-тите. Повеќето американци се запознале со танцот во ноќните клубови во големите градови, како Њујорк. Сопственици на овие клубови биле најчесто од средоземните земји, како грци, Турци, либанци и сиријци. Првично танчарите биле грци и Турци, но потоа и американци. Во доцните 60-ти и раните 70-ти многу од танчарите започнале да даваат приватни часови по танц. Тогач многумина се интересираат за се што потекнува од Истокот, па и танцот. Многу бендови од Истокот на турнеите со себе земале танчари за визуелно да ја прикажат нивната музика, што го зголеми интересот за танцот. Зголемениот интерес за танцот создаде разни имиња за исти прости движења, а учителите имале различни стилови за да се разликуваат едни од други. Така постојат повеќе форми на танц, но немаат национално признаени имиња. Движењето во Америка, наречено Американски племенски стил на стомачен танц, или АПС, претставува се од танцови инспирирани од фолклор до мешавина од древни танцови техники од Индија, Среден Исток и Африка. АПС е оформен во Сан Франциско од страна на Каролина Неричио. АПС се изведува во група, придружена од друга група која користи зилзи, или прстени цимбали. Музиката може да е фолклорна или модернам а костимите се лежерни. Сè уште влијаат мултикултурните трендови, како модата, филмот, телевизијата, кантри, реге, рок, р&б, џез, хаус и хип-хоп музиката, и многу други. Еден од најновите терндови во стомачниот танц е племенската фузија, која е комбинација на различни танцови форми, меѓу кои и традиционален египетски или кабаре стомачен танц, попинг и други стилови. Уште една нова мешавина е готички стомачен танц, кој е мешавина од повеќе стилови, со цел да се прикаже темнината на непознатото, инспирирано од музиката, филозофиите и стилот на готиката.
Канада
Канада во поглед на стомачниот танц е слична на САД, со многу различни стилови, од Ракс Шарки до џипси. Многу школи нудат часови за стомачен танц.
Обединетото Кралство и Република Ирска
Како што стомачниот танц станал популарен на Запад, така се проширил и ви О.К. и Ирска, преку учење разни стилови, како традиционален, модерен, племенски, персиски, ориентален, турски, грчки, египетски, американско-племенски. Во различни региони се одржуваат различни фестивали и работилници, од кои најпознати се Годишна Гластонбери Мајма, Ракс Британија, Скапоценост од Јоркшир, Келаши-сет, стомачен танц во Вексфорд, Ирска и Рашани племенски стомачен танц во Даблин. Првиот Годишен меѓународен конгрес за стомачни танци беше одржан во септември 2007г. во О.К.
Австралија
Првиот бран интереси за стомачен танц во Австралија е во 70-тите и 80-тите со доаѓањето на иселеници и бегалци од Блискиот Исток, особено од војната во Либан. Во тој период и музичарите од Блискиот Исток бегале од притисоците во регионот. Познат музичар од овој период е тапанарот Џамал Зраика. Има бројни познати изведувачи од овој период. Амера Еид е една од нив, која го основала и првиот бутик за облека за стомачен танц во Австралија, Палата на Амера, и Тереска Дрнзик, која ја основала првата школа за стомачен танц во Сиднеј, Академија за ориентални танци. Двете искусни танчарки и учителки учеле од Розета Ахалвеа, чија кариера траела четири децении. Најголемиот настан за стомачен танц е годишниот фестивал на танци од Блискиот Исток во Сиднеј, кој се одржува од 1990г. за хуманитарни цели. Во Австралија исто така е популарен и племенскиот стил на стомачен танц. Најпопуларна фигура од оваа сцена е Деви Мамак, првата австралијанка која добила сертификат за учителка за стомачен танц под водство на Царолина Неричио. Новите движења кои во Австралија ги развила Деви Мамак, заедно со нејзината група, Гавази Караван, се додаваат на официјалната листа од репертоарот во осмото видео.
Стомачен танц – мажи
Постојат дебати за тоа кога и каде мажите станале ден од светот на стомачниот танц. Во различни медиуми уметничката форма често се смета за женска, и нема простор за мажите во уметничка форма за која се смета низ историјата дека е женска. Доказ за спротивното се артисти како Мароко (Каролина Варга-Диничу), Тарик Султан, Јасмин Јахал и Лаурел Викторија Греј. Сликовит доказ се јавните изведби за време на Отоманското Царство, во кои танцувале млади момци и момчиња на речени ќочеци. Овие танчари биле многу популарни; всушност султаните ангажирал група машки изведувачи како придружба на женските групи. Долго се претпоставувало дека овие танчари се женски имитатори, бидејќи носеле широки здолништа. Оваа споредба со женските изведувачи покажува дека овој костим се носел за да се постигне драматичност, заради лелеавиот материјал. Во ова време танчарките не носеле посебни костими, туку вообичаената облека, како „харемски“ панталони, долги кошули, превез и роба стегната на половината со појас или шал. Сепак, некои од машките изведувачи ги имитирале жените, заради тоа што тие не биле само танчари, туку и музичари и глумци. Ова е како во времето на Шекспир: сите драмски улоги ги играле мажи, затоа што жените не смееле да бидат изведувачи во јавност. Овие танчари биле толку популарни, што имало расправи за која група е најдобра. Овие препирања биле чести, што резултирало со забрана на такви изведби во 1830-тите. Со модернизација, забраната прекинала, и имало барање за такви изведби во Истанбул и Египет. По барање на туристите, машките биле заменети со женски танчари. Танчарите ќочек ги има сѐ уште во руралните заедници во Турција. Најмногу во областа Кастамоно. Ги има и на телевизија и на ДВД во Турција.