cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јоан Лупеску
Личен живот
Лупеску е син на поранешниот романски репрезентативец Николае Лупеску, кој извесно време работел и како менаџер.
Почести
Динамо Букурешт
Баер Леверкузен
Ал-Хилал
Барешански манастир
Барешански манастир — манастир во битолското село Барешани. Комплексот е сместен во самото истоимено село, на падините на Баба Планина.
Местоположба
Манастирот се наоѓа во горниот дел од селото Барешани и од страна на мештаните е нарекуван Свети Меркули.
Историја
Манастирот бил подигнат во век.
Легенда
Мештаните веруваат дека манастирот го изградил нивен соселанец, кој сонил сон додека бил на печалба во Кападокија, каде се наоѓа и гробот на преподобниот Меркуриј. На сонот му било речено „да се вратиш во Барешани, на тоа место има вода и почни да градиш манастир, ќе се вика Свети Меркуриј“. Кога истото му го кажал на агата, кој му бил газда, овој не само што го пуштил назад во селото, туку и му дал пет лири.
Занимливост
Се верува дека манастирот има лековита вода, па така болните што доаѓале, дома се враќале здрави. Легендата вели дека лековитата вода му помогнала и на војводата Ѓорѓи Сугарев од Битола. Имено, неговите родители имале 19 деца, но сите им умреле. Првото дете што им останало живо бил Ѓорѓи, кој се родил во 1876 година и го крстиле во Барешанскиот манастир. Манастирот подоцна станал место за лечење и на душевни болести.
Покрај ова, помеѓу мештани преовладува верување дека каменот покрај темелот на северната фасада на црквата, има моќ да им помага на жените кои имаат проблем да останат бремени. Според барешанци, повеќе семејства (христијански и муслимански) кои се помолиле на светиот камен и се измиле со светата вода од манастирот добиле принова.
Градби во манастирот
Манастирската камбанарија се наоѓа во близина на влезната порта на манастирот, односно во неговиот југоисточен дел. Во западниот дел се наоѓаат обновените манастирски конаци, кујната, трпезаријата, како и собите наменети за престој на верниците.
Црква
Црквата била подигната во 1836 година и претставува единствена манастирска црква посветена на Свети Меркуриј.
Хеви-метал музика
Хеви-метал музика (англиски: heavy metal) — жанр на рок-музиката кој се појавил како дефиниран музички стил во 70-тите години на XX век, со корени од хард-рок бендовите кои, помеѓу 1967 и 1974, ги мешале блузот и рокенролот за да создадат хибрид со дебел и тежок звук, заснован воглавно на гитари и тапани, карактеризиран од употребата на високозасилена дисторзија. Од хеви-металот подоцна еволуирале голем број на поджанрови, кои едноставно се нарекуваат „метал“. Како резултат на тоа, поимот „хеви-метал“ има две различни значења: прво, целиот жанр со сите негови поджанрови; второ, оригиналната хеви-метал музика од 1970-тите, која понекогаш се нарекува „традиционален метал“ (на пример „Дип парпл“, „Лед зепелин“ и Блек сабат.
Хеви-металот започнал да се здобива со популарност во 1970-тите и во 1980-тите. Тој има голем број на следбеници во целиот свет, кај нас познати како „металци“, а во англофонските земји тие се познати како „метални глави“ (англиски: Metalheads) и „удирачи на главите“ (англиски: Headbangers).
Особености
Хеви-металот се одликува како звук во кој доминираат гитара ,тапани, силни ритми и класични, блузерски или пак симфонични примеси. Во секој случај, поджанровите на хеви-металот имаат свои стилски варијации во однос на оригиналната форма од која често отстапуваат. Според Allmusic.com, „од бесконечно многуте форми на рокенролот, хеви-металот е најекстремната во смисла на гласност, мачоменство и театралност.“
Инструментација
Стандардна постава на метал група е тапанар, басист, ритам гитарист, соло гитарист, и пејач (кој може, но не мора, да биде инструменталист). Клавијатурните инструменти биле популарни кај раните хеви-метал групи (особено органите и понекогаш мелотронот), но постепено се користеле сè помалку и помалку. Денес, тие се користат во определени стилови, но се отфрлаат од други, иако со развојот на разните поджанрови тие стануваат сè попопуларни. Сепак, гитарата е најчесто клучниот елемент во хеви-метал музиката. Дисторзијата на гитарскиот звук се користи со цел да се создаде помоќен, „тежок“ звук. Подоцна, посложените сола и рифови станале препознатлив дел на хеви-метал музиката. Гитаристите користат голем број на техники за брзо свирење, и многу поджанрови претпочитаат виртуозност наместо едноставност. Исто така, како што се развива технологијата, се присвојуваат нови начини за модифицирање на гитарскиот звук.
Вокалите во метал-музиката варираат во голема мера во зависност на стилот. Способностите на вокалистите и стиловите имаат домет од мулти-октавните оперски вокали на Роб Халфорд од Judas Priest и Брус Дикинсон од Iron Maiden, до намерно рапавите вокали на Леми Килмистер од „Моторхед“ и грчењата на Џорџ „дробачот на трупови“ Фишер од „Cannibal Corpse“.
Во однос на живиот звук, гласноста често се смета за поважна од сè. Следејќи ги Џими Хендрикс и The Who (кои во минатото важеле за „најгласната група на светот“ во Гинисов книга на светски рекорди), раните хеви-метал групи поставувале нови граници за гласноста за време на настапите. Тони Ајми, гитаристот на „Блек Сабат“, е само еден од раните хеви-метал музичари кои страдаат од значителен губиток на слухот поради нивната бучава за време на концертите, а детроитскиот рокер Тед Нугент и гитаристот Пит Таунсенд од „Ху“ се речиси глуви. Фиксацијата на гласноста во хеви-металот била исмејувана во рокументарецот This Is Spinal Tap на гитаристот „Најџел Тафнел“, кој открил дека неговите засилувачи Marshall биле изменети да одат „сè до единаесет“ (засилувачите имаат нивоа од еден до десет).
Во доцните 1970-ти, употребата на идентични соло гитари била популаризирана најпрво од Thin Lizzy и потоа од Judas Priest. Уаји употребата на две гитари претходно била воведена од групи како Wishbone Ash, Scorpions и AC/DC, Thin Lizzy биле првите кои го инкорпорирале двојното соло како витален дел на нивниот звук додека пак Judas Priest го инкорпорирале двојниот ритам како нивен. Наскоро, многу групи го следеле овој шаблон, како „Iron Maiden“, кои го развиле концептот на „гитарска хармонија“ - со два гитаристи кои ја делат улогата на соло и ритам гитарист.
Тематика
Како и во голем дел од популарната музика, така и во хеви-металот сликите и визуализациите се важен дел. Омотите на албумите и сценските настапи се голем дел од презентацијата на материјали како самата музика, иако ретко ја надминуваат музиката во однос на приоритет. Така, преку хеви-металот, многу уметници соработуваат за да создадат мени на искуства во секое дело-нудејќи ѝ поширок спектар на искуства на публиката. Во однос на ова, хеви-металот станова можеби поразновидна форма на уметност отколку било која единствена форма доминирана од едем метод на изразување. Додека некоја слика се изразува визуелно, симфонија звучно, „имиџот“ и темата која ја поврзува сета музика на една хеви-метал група се изразени во изгледот на омотот на албумот, сетот на бина, тонот на текстот и алиштата на групата, како додаток на нивната музика.
Рок историчарите сметаат дека влијанието на западната поп-музика му ја дава на хеви-металот својата -бегство-од-реалноста- фантастична страна, како бегство од реалноста преку несекојдневни текстови,додека афроамериканскиот блуз му ја дава на металот страната на голата реалност, фокусирајќи се на загуба, депресија и осаменост.
Доколку ауралните и тематските компоненти на хеви-металот се предоминантна реалност под влијание на блузот, тогаш визуалните компоненти се фантазија под влијание на поп-музиката. Темите на темнината, злото, моќта и апокалипсата се јазични компоненти за обраќање кон реалноста на проблемите на животот. Како реакција кон „мир и љубов“ (англиски: peace and love) хипи-културата од 1960-тите, хеви-металот се развил како контракултура, каде што светлината се заменува со темнината и среќниот крај на попот се заменува со голата реалноста дека нештата не испаѓаат секогаш како што треба на овој свет. Додека некои обожаватели тврдат тека медиумот на темнината не е пораката, критичарите го обвинуваат жанрот за величење на негативните аспекти на реалноста.
Класични влијанија
Присвојувањето на „класичната“ музика од страна на хеви-металот типично ги вклучува влијанијата на барокните, романтистичките и модернистичките композитори како Бах, Паганини, Вагнер и Бетовен. Иако Ричи Блекмор, гитаристот на Deep Purple/Rainbow експериментирал со музички фигури позајмени од класичната музика уште од 1970-тите; следејќи го Ричи Блекмор, Ренди Роудс и Ули Јон Рот, „класичното“ влијание во метал гитарата за време на 1980-тите го барало својот модел на брзина и техника во раниот 18 век; забележително, класично-инспирираниот гитарист Ингви Малмстин, чијшто технички квалитет инспирирал мириада на неокласицистички гитаристи како Мајкл Ромео, Мајкл Анџело Батио и Тони МекАлпин. .
Неколку музички експерти и метал музичари имаат забележано дека улогата на тритонот во хеви-металот, дисонантен интервал кој се состои од кореновата нота и аугментираначетврта/намалена петта, на пр. C и F повишено, кои резултираат со „тежок“, „злобен“ звук, до таа мера што неговата употреба била наводно забранета во средновековните композиции како „Diabolus in Musica“ („ѓаволот во музиката“). Евокативниот тритон бил користен во романтичарските композитори и потекнува од блуз скалата (спротивно на пентатонската скала), дел од наследството на метал музиката и темел на нејзините сола и рифови, на пр. почетокот на исто епонимната песна од Black Sabbath.
Доцната барокна ера на западната уметничка музика била исто така често толкувана низ готски објектив. На пример, „Mr. Crowley“, (1981) од Ози Озборн и гитаристот Ренди Роудс, користи и синтетизер сличен на органа и барокни гитарски сола со цел да создаде определена атмосфера за текстот на Озборн во врска со окултистот Алистер Краули. За воведот во „Diary of a Madman“ од 1982, Роудс позајмувал во голема мера од „етидата #6“ на кубанскиот композитор за класична гитара Лео Броувер. Како и многу други метал гитаристи во 1980-тите, Роудс сериозно се зафатил со „ученото“ проучување на музичка теорија и помогнал да се зацврсти малата индустрија на магазини за гитарска педагогија (вклучувајќи го и Guitar for the Practicing Musician) којшто израснал за време на декадата. Но во повеќето случаи, метал музичарите кои ја позајмувале техниката и реториката на уметничката музика не се обидувале да „бидат“ класични музичари.
Поврзани стилови
Хард рокот, споменат претходно, е блиско поврзан со хеви-металот (и често термините се мешаат при нивната употреба), но не секогаш се совпаѓа со описот на она што пуристите сметаат дека е дефиниција за хеви-метал. Во природа одбележан со гитари и гитарски рифови, тематиката и изведувањето се разликуваат од тие на поголемите хеви-метал групи листани погоре во оваа статија. Ова е можеби најдобро претставено од The Who во доцните 1960-ти и рани 1970-ти, како и други групи од 1970-тите и 1980-тите, како Queen, кои имале големо внимание на хеви-метал музиката, AC/DC, Aerosmith, KISS, Thin Lizzy и Scorpions.
Глам рок, краткотрајна ера во раните 1970-ти, се потпирала во главно на тешки, крцкави гитари, песни во стил на химни и театрални слики. T. Rex, Дејвид Боуви (особено во неговата инкарнација како Ziggy Stardust) и Alice Cooper се помеѓу најпопуларните стандардни примери на овој поджанр.
Имало некои измешани влијанија помеѓу панк рокот, хардкор панкот и хеви-металот. Еден пример е Motörhead; водачот на групата Леми, поминал извесно време во панк групата The Damned и се обидел да го научи Сид Вишс да свири бас гитара.
Операција Фарм Гејт
Историја
Во раните 1960-ти, вооружените сили на САД развивале единици специјално дизајнирани да се спротивстават на герилската војна. Првата единица на Воздухопловните сили на Соединетите Американски Држави (USAF) од оваа природа била 4400-та ескадрила за обука на борбени посади наречена „Џунгла Џим“, која подоцна била преименувана во 1-во воздушно-командоско крило (по слично именуваната 1-ва воздушна командоси група која служела во Кинеската Бурма Индиски театар од Втората светска војна). Ескадрилата беше специјализирана за тактики што се користат за поддршка на пријателските копнени сили во мали, „огнени“ конфликти. Во октомври 1961 година, Џон Ф. Кенеди одобри распоредување на одред на воздушни командоси во Јужен Виетнам. 4400-тиот CCTS се упати од нивниот дом во воздухопловната база Еглин, Флорида, до воздухопловната база Биен Хоа во Јужен Виетнам. Нивната мисија била да ги обучат воздухопловните сили на Република Виетнам (RVNAF) користејќи постари авиони за поддршка на типот на конфликт со кој се соочуваат. Екипажите беа обучени да летаат со Т-28 Тројанец, Ц-47 скајтреин и Б-26 Инвадер. Кодното име за 4400. CCTS и неговата мисија била Farm Gate. Првичните борбени обуки започнаа на 19 декември 1961 година.
На 26 декември 1961 година, Вашингтон издал нови регулативи со кои се наведувало дека сите мисии на „Фарм Гејт“ ќе вклучуваат најмалку еден јужно виетнамски државјанин во секој авион. Секретарот за одбрана Роберт Мекнамара дополнително го засили ова барање со изјавата дека Виетнамците ќе летаат на задното седиште. Додека авионите честопати биле управувани од американски „советници“, за целите на обуката, Вашингтон бараше јужно виетнамец да биде дел од екипажот на борбените мисии. Во случај авион да биде соборен на непријателска територија, присуството на виетнамски екипаж би било доволно за да се избегнат потенцијалните обвинувања за прекршување на Женевските договори (вистинското толкување на оваа регулатива, сепак, било донекаде либерално). Имаше некои извештаи за несреќни војници од Јужен Виетнам кои биле фрлени на задните седишта на Т-28 и биле фрлени во борба од американски пилоти откако им било кажано да не допираат ништо во пилотската кабина. Постепеното, но драматично проширување на операцијата „Фарм Гејт“ го одразуваше зголеменото учество на Соединетите Држави во Виетнам.
Неколку дена по пристигнувањето, Т-28 и пилотите биле подготвени за летови за ориентација. Пилотите на „Фарм Гејт“ лансираа со придружба на РВНАФ и ги доставија своите убојни средства, но кога беа разгледани извештаите од мисијата, на екипажот им беше кажано да не спроведуваат независни воздушни операции. Насловната приказна беше дека Американците биле во земјата за да обучуваат јужно виетнамски пилоти. Првите борбени летови „Фарм Гејт“ биле изведени на 13 јануари 1962 година; до крајот на месецот беа извршени 229 мисии. Летањето од Биен Хоа и воздушните бази кои се подобруваат во земјата во Да Нанг и Плеику, операциите на Т-28 и Б-26 ја нагласија „обука“ за извидување, надзор, спречување и мисии за блиска воздушна поддршка.
СЦ-47 почнале да летаат со летање и мисии за емитување „псиоп“ и звучници до базите каде што тимовите на специјалните сили на Армијата на Соединетите Држави работеле со рапидно растечките јужно виетнамски цивилни нередовни одбранбени групи. На 11 февруари 1962 година, Farm Gate SC-47 на мисија за фрлање летоци се урна, при што загинале шестмина воздухопловци, двајца војници и еден виетнамски член на екипажот. Ова била прва од неколкуте загуби на Farm Gate.
Нападите на Виет Конг (VC) се зголемувале низ селата, а имало и зголемени повици за воздушна поддршка на борбените копнени трупи. Напредно операционите локации биле отворени на аеродромот Qui Nhon и Sóc Trăng. Командантите на 2-та воздухопловна дивизија можеа да видат дека RVNAF не можела да ги задоволи сите потреби и тие сè повеќе се свртувале кон екипите на Farm Gate за да летаат на летовите.
Сфаќајќи дека му требаат повеќе средства, командантот на 2. воздухопловна дивизија, потоа Бриг. ген. Ролен Хенри Антис, побара дополнителен персонал на воздухопловните сили и авиони за употреба на Farm Gate. Антис сакаше уште 10 Б-26, уште пет Т-28 и уште два СЦ-47. Мекнамара го разгледа барањето, но тој беше кул со идејата за проширување на единиците Farm Gate за борбена употреба. Неговата цел беше да го изгради RVNAF за да може да работи без американска помош. Сепак, Мекнамара го одобри барањето за дополнителни авиони и исто така додели два U-10 на Farm Gate.
На 20 јули 1963 година, екипажот SC-47 полетал во итна ноќна мисија до Лец Нин и, непочитувајќи го непријателскиот оган, силните ветришта и условите за затемнување, слета и спаси шест тешко ранети јужно виетнамски трупи. Активирана е и 602-та ескадрила воздушни командоси, летајќи со А-1Е Skyraiders.
На 17 јуни 1963 година, штабот на УСАФ ја растурил „Фарм Гејт“ како одред на Специјалниот центар за воздушно војување и на негово место ја активирале првата ескадрила воздушни командоси (композитни) во воздухопловната база Биен Хоа, со одредот 1 во воздухопловната база Плеику и одредот 2 во Сонг. На 8 јули, ескадрилата, со одобрена сила од 41 авион и 474 мажи, беше распоредена во 34-та тактичка група, 2-та воздушна дивизија. Помеѓу октомври 1961 година и јули 1963 година, биле убиени 16 воздушни командоси на „Фарм Гејт“. Загубени се и еден СЦ-47, четири Т-28, еден У-10 и четири Б-26.
Ораовички манастир
Ораовички манастир“ — манастир во југоисточниот дел на Македонија, на јужните падини на планината Плачковица, во близина на селото Ораовица.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една цркви, конаци, бунар и помошни објекти.
Проникливост
Проникливост — способност или дејство на предвидување што ќе се случи или што е потребно во иднина. Истражувањата покажуваат дека голем дел од секојдневните мисли на луѓето е насочена кон потенцијалните идни настани. Поради ова и нејзината улога во човечката контрола на планетата, природата или еволуцијата на предвидувањето е важна тема во психологијата. Неодамнешните невронаучни, развојни и когнитивни студии идентификуваат многу сличности со човечката способност да се потсетат на минатите епизоди. Списанието за наука избра нови докази за ваквите сличности како едно од првите десет научни достигнувања во 2007 година. Сепак, постојат фундаментални разлики помеѓу ментално патување низ времето во иднината- односно, проникливоста наспроти менталното патување нис времето во минатото- (односно, епизодната меморија). Проникливоста е класификацирана како однесување- (тајно и /или отворено) во управувањето (менаџментот), преглед, анализа и синтеза на минатите дефиниции и примени на концептор на предвидување во општа дефиниција, со цел да се направи концептор мерлив.
Киберпсихологија
Киберпсихологија (позната и како семрежна психологија или интернет-психологија) — област во развој  која ги опфаќа сите психолошки феномени поврзани со новите технологии. Кибер доаѓа од зборот кибер-простор - дигиталниот свет на компјутерски мрежи, посебно Интернет.
Преглед
Киберпсихологијата го проучува човековиот ум и однесување, како и начинот на кој технолошката култура, посебно виртуелната реалност и друштвените медиуми влијаат врз нив. Редовните истражувања се фокусираат на ефектот на Интернет и кибер-просторот на психологијата на поединците и групите. Некои популарни теми се: онлајн идентитет, онлајн односи, типовите на личности во кибер-просторот, психолошки трансфер во односот кон компјутерите, зависност од компјутери и Интернет, регресивно однесување во кибер-просторот, онлајн родовата идентификација итн. Психологијата на медиуми е нова психолошка дисциплина во развој. Друштвото за психологија на медиуми и технологија во рамките на Американската психолошка асоцијација (АПА) вклучува и многу кибер-психолози.
Додека статистичките и теоретски истражувања во оваа област се насочени кон користењето на Интернетот, киберпсихологијата исто така вклучува и изучување на психолошките ефекти на киборзите, вештачката интелигенција и виртуелната реалност. Иако некои од овие теми на прв поглед спаѓаат во доменот на научната фантастика, тие забрзано  се претвораат во научни факти, пред сè преку интердисциплинарните студии во полето на биологијата, инженерството и математиката. Киберпсихологијата останува отворена за подобрувања, вклучително и изучување на природата на тековните и идни трендови во третманот на психичките нарушувања поврзани со технолошкиот развој.
Гољово
Гољово (од 1982 г. офиц. Гал’бово, Гълъбово) — село во Општина Белица, Пиринска Македонија.
Жан Хотетер
Жан Хотетер (1677–1720) бил француски композитор и музичар од семејството Хотетер.
Хотетер работел во семејната работилница на улицата Харлеј, Париз до неговата смрт во дворот на Луј XIV од Франција. Тој и неговите браќа Жак-Мартин и Никола направиле многу подобрувања на обоа, создавајќи „затворена“ верзија слична на шалмај.
Акамба
Акамба или Камба се Банту етничка група - односно племе - кои претежно живеат во областа на Кенија, која се протега од Најроби до Цаво и на север до Ембу, во јужниот дел на поранешната источна провинција. Оваа земја се нарекува Укамбани и е составена од округот Макуени, округот Китуи и округот Мачакос. Акамба живеат и во крајбрежниот округ Квале, Момбаса и округот Килифи, како и во делови од округот на Реката Тана.
Припадниците на племето Камба сочинуваат околу 11 проценти од популацијата на Кенија. Тие го зборуваат банту јазикот кикамба како мајчин јазик. Вкупното население на етничката група Камба е околу 4,1 милиони. Тие се нарекуваат и Акамба или Вакамба.
Потекло
Акамба имаат Банту потекло. Тие со јазикот и со културата се тесно поврзани со Кикују, Ембу, Мбеер и Меру, и до одреден степен се блиски до етничките групи Диго и Гиријама на кенискиот брег. Акамба главно се населени во низините на југоисточниот дел на Кенија од околината на планината Кенија до крајбрежјето.
Првата група биле населени во округот Мачакос во Кенија во втората половина на 17 век, а потоа се прошириле на поголемите области Мачакос, Макуени и Китуи.
Демографија
Според Етнолог, има околу 3.960.000 говорители на камба јазикот, и бројот се зголемува. Според националниот попис од 2019 година, во Кенија имало 4.663.910 жители Акамба, што е петто најнаселено племе во земјата. Најмногу припадници живеат во Мачакос, со 1.421.932 жители. По ова следат Китуи (1.136.177 жители), потоа Макуени (987.653 жители). Исто така, има и Акамба кои живеат во регионот Мбеер во округот Ембу, кој исто така бил дел од поранешната источна провинција. Акамба живеат и во Најроби и Момбаса. До крајот на 20 век, заедниците на Маасаи и Акамба постојано биле во конфликт за говеда и за пасишта, особено на рамнините Коза, богати со пасишта.
Денес, освен во Кенија, Акамба живеат и во Уганда, Танзанија и во Парагвај. Населението на Акамба во Уганда е околу 8.280, 110.000 во Танзанија и околу 10 000 припадници живеат во Парагвај.
Акамба во јужноамериканската земја Парагвај формираат две групи: Камба Ку а и Камба Кокуе. Тие пристигнале во Парагвај како членови на полкот од 250 копјаници ('lanceros de artigas '), мажи и жени, кои го придружувале генералот Хозе Хервасио Артигас, во неговиот егзил во Парагвај во 1820 година. Камба Куа се познати по нивниот африкански традиционален танц опишан како „централен културен идентитет на афро-парагвајската заедница“.
Јазик
Акамба како мајчин јазик го зборуваат јазикот камба (познат и како кикамба). Тој припаѓа на гранката Банту од нигер-конгоанското семејство јазици. Кикамба ги нема буквите c, f, j, r, x, q и p во својата азбука. Јазикот свахили открива поблиски врски со мајчиниот јазик на Акамба и ова се должи на разните интеракции на Акамба со арапските трговци во текот на вековите.
Економија
Како и многу други Банту народи, Акамба првично биле ловци и собирачи, па станале трговци на големи далечини заради нивното знаење за експанзивната област во која живееле и добрите односи со соседните заедници, како и одличните комуникациски вештини. Подоцна го усвоиле земјоделството и сточарството заради достапноста на нова земја што ја заземале.
Со тек на времето, Акамба ја прошириле својата трговска активност и оствариле економска контрола низ централниот дел на земјата што подоцна ќе биде позната како Кенија (од Кикамба, „Ки’наја“, што значи „земјата на ноевите“), од Индискиот Океан на исток до езерото Викторија на запад и сè до езерото Туркана на северната граница. Акамба тргувале со локално произведени стоки како што се вино од шеќерна трска, слонова коска, амајлии од месинг, алати и оружје, просо и говеда. Храната добиена од тргување помогнала во намалувањето на недостигот предизвикан од сушите и гладот во нивната земја Камба.
Тие исто така тргувале со медицински производи познати како „Мити“ (буквално: растенија), изработени од разни делови на бројни лековити растенија пронајдени на рамнините на Југоисточна Африка. Акамба се познати и по нивната резба, кошничарство и грнчарски производи. Нивната уметничка склоност е докажана во вајарите изложени во многу занаетчиски продавници и галерии во поголемите градови во Кенија.
Во средината на осумнаесеттиот век, голем број групи Акамба се преселиле на исток од областа Цаво и Кибвези кон брегот. Оваа миграција била резултат на голема суша и недостаток на пасишта за нивните добиток. Тие се населиле во областите Маријакани, Кинанго, Квале, Момбаса Запад (Чангамве и Чани) и Мумбаса Север (Кисауни) на брегот на Кенија, создавајќи ги почетоците на градската населба. Тие сè уште се наоѓаат во голем број во овие градови и се претопиле во културниот, економскиот и политичкиот живот на денешната крајбрежна провинција.
Колонијализам и 19 век
На крајот на 19 век, Арапите ја презеле крајбрежната трговија од Акамба, која тогаш делувале како посредници меѓу арапските и свахилиските трговци и племињата понатаму. Нивната трговија и патување ги направила идеални водичи за карваните што собирале слонова коска, скапоцени камења и робови за блискоисточниот, индискиот и кинескиот пазар. Првите европски истражувачи, исто така, ги користеле како водачи во нивните експедиции за истражување на Југоисточна Африка заради нивното широко познавање на земјата и неутралната позиција со многу други општества со кои тргувале.
За време на колонијалната ера, британските колонијални службеници сметале дека Камба е првата борбена раса и најдобри стрелци на Африка. Се чини дека самите Акамба ја прифатиле оваа етикета со тоа што во голем број влегле во колонијалната армија. И други набљудувачи на колонијализмот во раните 50-ти години, сметале дека Камба е тврдо, храбро племе и „со механичко размислување“. Со оглед на тоа дека многу офицери ги сметале за „најдобар [воен] материјал во Африка, Камба го снабдувала КАР со аскари (војници) со стапка од три до четири пати повеќе од целокупното население во Кенија“.
Отпор
Акамба биле храбри и кога успешно се спротивставиле на обидот на британските колонијалисти да им го земат добитокот преку законодавство за контрола на добитокот во 1938 година. Тие мирно се бореле против Британците сè додека законот не бил укинат. Отпорот на Акамба на колонијализмот бил претежно ненасилен по природа. Некои од најпознатите водачи на отпорот на Акамба против колонијализмот беа: Сиокимау, Сиотоне ва Катукије, Муинди Мбинг, а подоцна и Пол Нгеи, Ј.Д. Кали и Малу од Килунгу. Негеј и Кали биле затворени од колонијалната влада за нивните антиколонијални протести. Сиотуне ва Катукије водел мирен протест за враќање на добитокот конфискуван од британската колонијална влада за време на една од нивните рации за експедиции врз месното население.
Акамба митологија
Акамба веруваат во монотеистички, невидлив и трансцендентален Бог, Нгаи или Мулунгу, кој живее на небото ( јејајани или итуни ). Друго преподобно име за Бог е Аса, или Отецот. Тој е исто така познат како Нгаи Мумби (Бог Творец) на Мватанги (Бог прстоделител). Тој се смета како семоќен создавател на животот на земјата и како милостив, ако е далечен, ентитет. Традиционалните Акамба ги перцепираат духовите на нивните починати, Аиму или Маиму, како посредници меѓу себе и Нгаи Мулунгу. Тие се запаметени во семејни обреди и им се принесува на поединечни олтари.
Приказната за создавањето
Како и сите други Банту и Акамба имаат приказна за потеклото која многу се разликува од онаа на Кикују. Еве ја нивната:"„На почетокот, Мулунгу создал маж и жена. Тие биле двојка од небото и тој ги поставил на карпа кај Нзауи, каде што можат да се видат отпечатоци од нивните стапала, вклучително и оние од нивниот добиток. Тогаш Мулунгу предизвикал големи врнежи од дожд. Од многуте мравјарници наоколу, излегле маж и жена. Тие биле зачетници на „духовниот клан“ - Аимо. Така, двојката од небото имала само синови, додека двојката од мравјарникот имала само ќерки. Тие од небото платиле мираз за ќерките на оние од мравјарникот. Семејството и нивните добиток значително се зголемиле во бројноста. Со ваквиот просперитет, тие заборавиле да му се заблагодарат на творецот. Мулунгу ги казнил со голема глад. Семејството се растурило во потрага по храна. Некои станале Кикују, други Меру, додека други останале како оригинални луѓе, Акамба “."
Акамба семејство
Во културата Акамба, семејството игра централна улога во заедницата. Проширеното семејство или кланот се нарекува мбаи. Човекот, кој е глава на семејството, обично се занимава со економска активност која е популарна меѓу заедницата како трговија, лов, сточарство или земјоделство. Тој е познат како Нау, Тата или Аса.
Жената, без оглед на занимањето на нејзиниот сопруг, работи и придонесува за домаќинството. Таа обезбедува најголем дел од храната што ја троши семејството. Таа одгледува пченка, просо, сладок компир, тиква, грав, грашок од гулаб, зеленчук, стрелка корен, касава и јахти во поладните региони како Кангундо, Килунгу и Мбоони. Улогата на мајката е да ги воспитува децата. Дури и децата што пораснале во возрасни, никогаш не се во спротивност со желбите на мајката. Мајката е позната како Мваиту („нашата“).
Имиња
Именувањето на децата е важен аспект кај Акамба. Во повеќето, но не во сите случаи, првите четири деца, две момчиња и две девојчиња, се именувани по бабите и дедовците од двете страни на семејството. Првото момче го носи името на таткото на татковците, а второто по дедото на мајката. Девојките се исто така именувани. Од почит, Камба на некои во семејството не им се обраќаат „на име“.
На пример, свекорот и свекрвата никогаш не можат да се обратат на својата снаа на име ниту пак таа може да им се обрати. Сепак, таа мора да ги именува своите деца по нив. За да се реши овој проблем, се донел систем на описно именување. Кога жена ќе се венча во некое семејство, и се дава тоа семејно име, на пример "Syomunyithya/ng'a Mutunga", што значи, "таа што ќе биде мајка на Munyithya/Mutunga".
Ритуален танц
Кај Акамба, недостатокот на дожд се сметал за настан за кој е потребна ритуална интервенција. Како резултат, тие изведуваат ритуален танц за правење дожд наречен Килуми. Тоа е исцелителен обред за враќање на рамнотежата во животната средина преку духовни благослови, движење, принесување и молитви. Според Акамба, Килуми постои откако постојат и Камба. Овој ритуал ги потенцира симболичните танцови движења како клучна сила за постигнување на целта на церемонијата. Срцето на танцовиот ритуал е неговата духовна суштина; всушност, тоа е духовниот аспект што ги разликува танците на Африканците и нивните потомци ширум светот. Поради оваа причина, важно е да се разбере природата на ритуалите. Танцските ритуали ги носат учесниците на патување; тие се дизајнирани да ја поттикнат трансформацијата, придвижувајќи ги во различни состојби, со крајна цел да се повика на духовна интервенција за решавање на проблемот за кој се работи.
Облека и носии
Акамба во денешно време, како и повеќето луѓе во Кенија, се облекуваат прилично конвенционално во западна / европска облека. Мажите носат панталони и кошули. Младите момчиња, како по правило, носат шорцеви и кошули со кратки ракави, обично во памук, или маички. Традиционално, мажите Акамба носеле кожни кратки килтови направени од кожи од животни или кора од дрвја. Тие носеле огромен накит, главно од бакар и месинг. Ланци на вратот, на раката на глуждот.
Жените во современото општество Акамба, исто така, се облекуваат во европска мода, земајќи го својот избор од фустани, здолништа, панталони, фармерки и шорцеви, изработени од широк спектар на ткаенини достапни во Кенија. Сепак, првенствено, здолништата се вообичаен и респектабилен начин на облекување. Во минатото, жените биле облечени во кожни здолништа или здолништа од кора, украсени со монистра. Тие носеле ѓердани изработени од монистра, овие добиени од свахили и арапски трговците. Тие уредно ги бричеле главите и носеле појас интензивно украсен со монистра. Различните килуми или танцови групи носеле слични бои и обрасци на нивната работа со мушка за да се разликуваат од другите групи.
Ѓаково
Ѓаково (хрватски: Đakovo) — град во Хрватска. Градот се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Осиечко-барањската жупанија. Според пописот од 2011 година, градот имал население од 19.491 жител.
Акамба
Облека и носии
Традиционално, и мажите и жените носеле кожени сандали, особено кога излегувале надвор од нивните населби, да излезат на пазарот или на посети. Додека биле дома или работеле на своите полиња, тие оделе боси.
Учениците, машки и жени, ги бричат главите за да го одржат духот на униформност и еднаквост.
Ѓаково
Население
Општина Ѓаково имала население од 27.745 жители според пописот од 2011 година, и ги опфаќа следниве населени места:
Збратимени градови
Ѓаково е збратимен со:
Султан Мехмед Освојувачот џамија (Батинци)
Султан Мехмед Освојувачот џамија — една од четирите џамии во селото Батинци, во Општина Студеничани, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во делот на Батинци што е на десниот брег на Маркова Река.
Винарска визба „Вила Марија“
Винарска визба „Вила Марија“ (или Винарска визба „Кралица Марија“) — винарска визба во самиот град Демир Капија, во рамките на поширокиот винарски регион Тиквеш, во југоисточниот дел на Македонија.
Винаријата била подигната во 1928 година од страна на српскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ.
Историја
Во 1928 година, српскиот крал Александар Караѓорѓевиќ по сугестија на експерти од Франција и Австрија одлучил да изгради винарска визба и плантажи со винова лоза во Демир Капија. Проектот за овој имот му го дава на кралскиот архитект Александар Дероко. Кралот во 1928 година го откупил од турските бегови Усни-бег и Мемед-бег земјиштето со површина од 2700 хектари за 2000 лири. Златниците биле испратени преку конзулатот на Кралството Југославија од романскиот крал Фердинанд, кој ѝ ги подарил на својата ќерка Марија, сопругата на српскиот крал Александар.
Потоа, кралскиот имот започнал веднаш да се гради, па така биле подигнати управни и станбени згради, простории за сместување на затворениците кои работеле на имотот, штала за крави, кокошарник, свињарник, работилници за поправка на машините, а на еден километар југозападно била изградена и современа ергела за одгледување коњи од расата липицанер, а на 500 метри јужно од ергелата била изградена дворска воденица за мелење коцентрати, во чиј состав била монтирана централа за струја од 110 волти за осветлување на ергелата.
Првобитно на имотот не е предвидена семејна вила, но по инсистирање на кралицата Марија во рамките на имотот започнало да се гради и вила. Вилата отпочнала со градба во 1931 година, а како подарок за вилата, работилницата за керамички производи од Вршац, Србија, подариле две каријатиди со висина од 2,80 метри. Каријатидите во 1941 година од страна на управникот на имотот биле закопани заради заштита од девастирање и грабеж. Во 1960-тите години при длабоко орање истите се пронајдени и поставени пред влезот во вилата.
Кралскиот имот е пуштен во употреба 1931 година, кога биле удрени темелите на црквата „Св. Богородица“. Кралот останал на овој имот до 8 март 1931 година по катастрофалниот земјотрес што го погодило Валандово. Забележано е дека кралицата Марија дошла на овој имот во 1934 година, кога пристигнала со специјален воз.
Управа
Кралското семејство го оставило во наследство целиот имот на нивниот среден син Томислав, но за време на војната, во 1941 година Германците ги пренеле сите коњи липицанери од ергелата во Демир Капија во Германија.
Имотот во Демир Капија бил кралски сѐ до 1947 година.
Производство
Капацитетот на визбата при нејзиното пуштање во употреба во 1931 година бил 150.000 литри вино, за чие производство се користеле четири стаклени базени од Австрија, а директно од Србија биле донесени дрвените бочви со капацитет од 4000 до 6000 литри.
Објекти
Во дворот на винарската визба може да се видат изложени стари машини, буриња, а низ облагородениот простор, каде некогаш било развиено големо стопанство, шетаат и пауни.
Винарската визба располага со сопствен ресторан, вински бар, соба за дегустација и сместувачки капацитети.
Тераписка масажа
Тераписката масажа е масажа која се користи за лекување на разни повреди и заболувања на ткива или органи. Таа е најстариот и наједноставниот начин на лекување. Во традиционалните култури, особено на Истокот, масажата се користи во секојдневниот живот на луѓето од сите возрасти.
Поделба
Масажата се дели според:
Постојат неколку видови на масажи и истите можат да се изведуваат рачно (мануелно) или со апарат:
Според целта масажата се дели на:
Терминологија
Честопати терминот тераписка масажа се поврзува со терминот терапевтска масажа, што е погрешно, или дека тераписката масажа е посебен вид, која се изведува силно или е болна, итн. Тераписката масажа не е посебен вид на масажа, туку се изведува како класична масажа и е наменета за третман на разни болести на ткивата и органите, за да се намали болката или напнатоста во мускулите.
Делување
За да се постигне вистинскиот ефект, треба да се направи една серија масажи (од 5-10 масажи). Можат да се направат секој ден или секој втор ден. Ефектот што го добиваме на крајот на серијата е подобрување на крвната циркулација, лимфната циркулација и релаксација односно опуштање на мускулите. Освен тоа, масажата има позитивен ефект врз метаболизмот, ја враќа нарушената рамнотежата на хормоните, ја подобрува оксигенација на ткивата и има благопријатен ефект врз нервниот систем.
Масажата е дел од физикалната терапија. Таа претставува симптоматски тип на лечење и се користи во тек на процесот на рехабилитација на повредени и болни лица, најчесто во комбинација со други методи на физикална терапија (електротерапија, кинезитерапија, хидротерапија, термотерапија).
Масажата има позитивен тераписки ефект. Таа опушта, а опуштеноста е благопријатна за нашето физичко, физиолошко и општо здравје. Таа им помага на сите органски системи во телото да оптимално ги извршуваат своите задачи и да останат во меѓусебна рамнотежа. Масажата е корисна како превентивна мерка, но и како помошно средство во лекувањето на многу здравствени проблеми.
Масажата е еден од начините за нега на тело и здрав начин на живот.
ЖФК Љуботен Тетово
Женскиот фудбалски клуб ЉУБОТЕН Тетово во првенствената сезона 2021/2022 година ја освои шампионската титула во Првата женска фудбалска лига на Македонија, со 17 победи, 4 нерешени натпревари и само еден пораз и со освоени 55 бодови. За шампионската екипа настапуваа: Магдалена Лекоска, Ива Јовановска, Стефани Петревска, Анѓела Миловановиќ, Елена Петровска, Жосеане Де Фреитас Лулу, Присила Едите Силва, Александра Марковска, Сања Ратковиќ, Сара Хусеин, Мариа Јолеидес Лискано, Мила Павловска, Росана Китановска, Емилија Стоиловска, Ангела Ванеска, Мирјана Ѓероска, Елена Симјонова, а во есенскиот дел и Татиане Мораеш, Јулија Живиќ, Марија Белистојаноска, Анида Идризи, Теодора Бартон и Ивана Димоска.
ЖФК ЉУБОТЕН Тетово во сезоната 2022/2023 ќе ја брани титулата со следниот состав: Магдалена Лекоска, Анѓела Миловановиќ, Елена Петровска, Присила Едите Силва, Александра Марковска, Сања Ратковиќ, Сара Хусеин, Чеури Гоја, Мајса Бенедито, Христина Јошевска, Павлина Николовска, Теодора Јанковска, Мила Павловска, Ива Јовановска, Стефани Петревска, Росана Китановска, Ангела Ванеска, Мирјана Ѓероска, Елена Симјонова, Ивана Димоска и Тамара Петровска. (Болдирани се фудбалерките коишто му пристапија на клубот во летниот преоден рок)
'''ЖФК ЉУБОТЕН Тетово на 16 мај 2023 година го освои купот на Македонија, во финалето одиграно на стадионот на ФК Македонија Ѓорче Петров убедливо ја совлада екипата на ЖФК Каменица САСА со 4:0 (2:0). Головите ги постигнаа Мајса Бенедито, Чеури Гоја, Присила Едите Силва и Бојана Петкова. ЖФК Љуботен настапи со следниот состав: Лековска, Јовановска, Петровска, Миловановиќ, Бенедито, Николовска, Гоја, Марковска, Силва, Петкова, Јошевска. Во второто полувреме настапија и Хусеин, Јанковска, Китановска и Ванеска. Тренер Ивица Радониќ.'''
Опсикија (тема)
Опсикија (грч. θέμα Ὀψικίου) – тема на Византиското Царство во северозападна Мала Азија (денешна Турција). Една од првичните четири теми. По површина била најголема тема. Се наоѓала најблиску до византиската престолнина - Цариград. Во 8 век, на нејзина територија биле подигнати неколку востанија, па заради полесно управување била поделена истиот век на три помали теми.
Историја
Опсикија била една од првичните четири теми, основани во 7 век. Името го носи по латинскиот збор Obsequium („придружба“), што се однесувало на единицте кои го придружувале византискиот цар во воените погохи. После големите порази кои Византијците ги претрпеле во 640-тите години после првиот бран муслимански освојувања, остатоците од војските од Блискиот Исток биле повлечени во Мала Азија и населени во четири големи теми од кои една била и Опсикија. Во состав на оваа тема се наоѓале областите Мизија, Витинија, делови од Галатија, Лидја и Пафлагонија, а се простирала сè од Дарданелите до реката Халис, со центар во Анакар. Не се знае точната година кога била создадена темата. Изворите упатуваат на претпоставка дека била основана веќе во 626 година, иако нејзиното постоење може да се следи дури од 680 година. Можно е дека првично опфаќала и делови на Тракија.
Опсикија уживала единствена положба во однос на другите теми во Византија. Така, нејзиниот управник не носел титула стратег ("στρατηγος"), туку комес ("κομης"). Таа не била поделена на турми, туку на семејни кланови формирани од стари војнички семејства. Положбата во близина на престолнината ѝ давала на Опсикија поголемо значење од која било друга византиска тема. Комесите на Опсикија често се подигале против самите цареви. Така во 668 година, после смртта на Констанс II на Сицилија, комесот Мизезиј извел државен удар. Опсикија била главна база на царот Јустинијан II. Таму византискиот цар населувал многу Словени заробени во Тракија. Подоцна овие Словени преминувале на страната Арапите. Опсикиската војска се кренала против Филипик Вардан (711-713), убиецот на Јустинијан II, и го довела Анастасиј II на власт, за и него да го свргне во 715 година, поставувајќи го Теодосиј III на царскиот престол. Опсикијанците го поддржале подемот на Лав III Исавријанин на престолот во 717 година. Патрикиј Исос, комес на Опсикија, неуспешно се побунил против овој цар. Опсикија била база од која Артавазд тргнал во освојување на царската власт против царот Константин V. Опсикија важела за центар иконодулите, најголемите противници на иконоборната политика на Исавријанската династија. Како резултат на тоа, Константин ја поделил Опсикија на две теми: Букеларија и Оптиматија.
Гробјани Рид (Мородвис)
Гробјани Рид — археолошко наоѓалиште во кочанското село Мородвис. Претставува средновековен објект и некропола. Над јужната периферија од селото се издига рид на чиј врв е сместена современата некропола. Во подножјето на југозападната страна се пронајдени остатоци од недефинирана архитектура од камен и кал, како и погребувања врамени и покриени со камени плочи. Подвижниот материјал се состои од фрагментирани керамички садови и монети карактеристични за XII-XIV век.
Психологија на мирот
Психологија на мирот (или Мировна психологија) е огранок на психологија и мировните истражувања кои се занимаваат со психолошките аспекти на мирот, конфликтот, насилството и војната. Мировната психологија може да се одликува со четри меѓусебно поврзани столбови (1) истражување, (2) образование, (3) пракса и (4) застапување. Првиот столб, истражување, е најобезбеден во овој напис.
Мировните психолошки активности се засноваат на психолошки модели (теории) и методи; тие обично се нормативно врзани во нивните средства и цели, работејќи кон идеалот на одржлив мир користејќи (колку што е можно) ненасилни средства. Насилството и мирот обично се дефинираат во однос на проширената концептуализација на мирот на Јохан Галтунг, според која мирот не е само отсуство на лично (директно) насилство и војна (= негативен мир), туку и отсуство на структурно (индиректно) и културно насилство (= позитивен мир), туку и отсуство на структурно (индиректно) и културно насилство (= позитивен мир). Идеалот на мирот, исто така, може да се концептуализира како сеопфатно спроведување на човековите права (граѓански, политички, економски, социјални и културни права); ова, меѓу другите цели, треба да обезбеди задоволување на основните човечки потреби, како што се позитивниот личен и социјален идентитет, чувство на контрола, безбедноста, (социјалната) правда, благосостојбата, безбедното опкружување и пристап до соодветна храна и засолниште.
Дејвид Фиг
Дејвид Фиг ― јужноафрикански еколошки социолог, политички економист и активист. Докторирал на Лондонската школа за економија, со својата теза насловена, „Политичката економија на односите Југ-Југ: Случајот на Јужна Африка и Латинска Америка“, и е специјализиран за прашања од енергија, трговија, биоразновидност и корпоративна одговорност. Неговите неодамнешни книги се „Стакување на нивните барања: корпоративна општествена и еколошка одговорност во Јужна Африка“ (UKZN Press, 2007) и „Ураниумски пат: Прашање на јадрената насока на Јужна Африка“ (Јакана, 2005) кој била претворен во 53-минутен документарен филм во 2007 година.
Фиг претседава со одборот на Биоглед Јужна Африка, кој се занимава со безбедноста на храната и одржливото земјоделство и тесно соработува со различни невладини организации за еколошка правда. Тој претходно бил извршен директор на Групата за надгледување на животната средина во Јоханесбург, виш предавач по социологија на Универзитетот во Витватерсранд и член на одборот на Јужноафриканските национални паркови.
Дени Бланчфлауер
[[Податотека:Blanchflower (cropped2).jpg|мини|Бланчфлауер во 1976Цело име Роберт Денис Бланчфлауер
Датум на раѓање 10 Февруари 1926 Место за раѓање Белфаст, Северна Ирска
Позиција Десно крило]] Роберт Денис Бланчфлауер (10 февруари 1926 - 9 декември 1993) бил поранешен фудбалер на Северна Ирска, фудбалски менаџер и новинар кој играл и бил капитен на Тотенхем Хотспур, вклучително и за време на нивната двојна победничка сезона 1960-61. Тој бил рангиран како најдобар играч досега во историјата на Спарс од страна на Тајмс во 2009 година
Бланчфлауер играл како дефанзивен играч за врска на десната половина и бил познат особено по прецизните додавања, неговата способност да го диктира темпото на играта и неговото инспиративно водство. По долгата играчка кариера, тој се пензионирал на 38-годишна возраст. Тој станал почитуван фудбалски новинар, а подоцна и фудбалски менаџер.
Бланчфлауер за фудбалот рекол: „Големата заблуда е дека играта е прва и последна за победа. Не е ништо од тој вид. Играта е за слава, се работи за правење нешта со стил и расцут, за излегување и победување на многу, а не за чекање да умрат од досада.“