cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тенгу
Приказ
Тенгу честопати се замислени во облик на некаков свештеник. Почнувајќи од XIII век, тенгу особено се поврзуваат со јамабуши, планински аскети кои практикуваат Шугендоо. Асоцијацијата наскоро се нашла во јапонската уметност, каде што тенгу се најчесто насликани во уникатниот костум на јамабушите, кој вклучува карактеристична капа наречена токин и. Поради нивната свештеничка естетика, тие честопати се прикажани како управуваат со какхара, посебен стап што го користеле будистичките монаси, а на јапонски наречен шакуџоо.
Тенгу обично се прикажани како држат магична. Во народните приказни, овие лепези понекогаш имаат способност да го издолжат или скратат носот на една личност, но обично им се припишува моќта да развијат големи ветрови. Различни други чудни додатоци можат да бидат поврзани со тенгу како што е посебниот вид на висока, еднозаба гета сандала, честопати наречена тенгу-гета.
Потекло
Терминот тенгу и знаците што се користат за да се напише се позајмени од името на жесток демон од кинескиот фолклор наречен тиангоу, иако ова е сè уште непотврдено. Кинеската книжевност на ова суштество му доделува различни описи, но најчесто станува збор за жестоко и антропофагно кучешко чудовиште кое наликува на ѕвезда што паѓа или комета. Испушта бучава како гром и носи војна каде и да падне. Во едно споменување од Шу Ји Џи (, „Колекција на бизарни приказни“), напишана во 1791 г., опишува тиангоу налик на куче со остар клун и исправено држење на телото, иако вообичаено тиангоу немаат многу сличност со нивните јапонски колеги.
23-то поглавје од „Нихон Шоки“, напишано во 720 г., главно се смета дека го содржи првото запишано споменување на тенгу во Јапонија. Во овој извештај, се појавува голема ѕвезда паѓалка и е посведочена од будистички свештеник како „небесно куче“, и слично како тиангоу од Кина, ѕвездата претходи на воено востание. Иако кинеските знаци за тенгу се користат во текстот, придружните фонетски фуригана знаци го даваат читањето како амацукицуне (небесна лисица). М. В. де Визер претпоставил дека раните јапонски тенгу можат да претставуваат спој на два кинески духови: тиангоу и лисиците-духови наречени хули џинг.
Не е јасно како тенгу се претворил од куче-метеор во човек-птица. Некои јапонски научници ја поддржале теоријата дека сликата на тенгу потекнува од сликата за хинду богот орел Гаруда, кој бил плурализиран во будистичкото писмо како поединец од една од најголемите раси на нечовечки суштества. Како и со тенгу, и гаруда се често портретирани во човечка форма, со крилја и клунот од птица. Името тенгу се чини дека е напишано наместо гаруда во јапонската сутра наречена Емјоо Џизоо-кјоо, но ова е веројатно напишано во Едо периодот, долго откако била воспоставена сликата за тенгу. Најмалку една рана приказна во „Конџаку Моногатари“ опишува тенгу кој протерал змеј, која потсетува на расправата на гаруда со наага змиите. Во други аспекти, сепак, оригиналното поведение на тенгу значително се разликува од она на гаруда, кој е генерално пријателски кон будизмот. Де Визер шпекулира дека тенгу може да потекнува од древната Шинто птица-демон која најверојатно била синкретизирана со гаруда и тиангоу кога будизмот пристигнал во Јапонија. Сепак, тој нашол малку докази за поддршка на оваа идеја.
Во подоцнежна верзија на „Куџики“, древен јапонски историски текст, е запишано името Аманозако, монструозно женско божество родено од жестокоста на богот Сусаноо, а пишаните знаци значат „тенгу божество“. Книгата го опишува Аманозако како бесно суштество способно за лет, со тело на човек, глава на ѕвер, долг нос, долги уши и големи заби што можат да ги џвакаат мечевите. Во книгата од XVIII век наречена, се сугерира дека оваа божица е вистинската претходничка на тенгу, но датумот и автентичноста на „Куџики“, а особено на ова издание, остануваат спорни.
Зли духови и лути духови
„Конџаку Моногатари“, збирка раскази објавени во доцниот Хеиански период, содржи некои од најраните приказни за тенгу, веќе окарактеризирани како што би биле со вековите што доаѓаат. Овие тенгу се проблематични противници на Будизмот, кои ги лажат побожните со лажни слики на Буда, носат монаси и ги фрлаат на оддалечени места, опседнуваат жени во обид да ги заведат светите мажи, ограбуваат храмови, и ги даруваат оние што им се поклонуваат со несвета моќ. Тие често се маскираат во свештеници или чесни сестри, но се чини дека нивната вистинска форма е онаа на луњите.
Во текот на XII и XIII век, продолжиле сведочењата за обидите на тенгу кои предизвикувале проблеми во светот. Тие сега биле етаблирани како духовите на лутите, суетните или еретички свештеници кои потпаднале во „тенгу-димензијата“ (, тенгудоо). Тие започнале да опседнуваат луѓе, особено жени и девојчиња, и да зборуваат преку нивните усти (кицунецуки). Сè уште сметани за непријатели на Будизмот, демоните исто така го свртеле вниманието кон кралското семејство. Во „Коџидан“ се раскажува за една Царица која била опседната, а во приказната „Оокагами“ се раскажува дека Императорот Санџоо бил ослепен од тенгу, т.е., дух на свештеник кој го презирал престолот.
Во приказните од XIII век, тенгу започнале да киднапираат млади момчиња, како и свештеници, кои отсекогаш биле нивна мета. Момчињата честопати биле враќани, додека свештениците ќе биле најдени врзани за врвовите на дрвјата или на други високи места. Сепак, сите жртви на тенгу биле враќани во состојба на блиска смрт или лудило, понекогаш откако ќе бидат измамени да јадат животински измет.
Тенгу од овој период честопати биле замислени како духови на арогантните, и како резултат на тоа, суштествата станале силно поврзани со суетата и гордостта. Денес, јапонскиот израз „тенгу ни нару“ („се претвори во тенгу“) сè уште се користи кога се опишува вообразена личност.
Велики и мали демони
Во „Генпеи Џоосуики“, напишана во доцниот Камакура период, еден бог му се појавува на Го-Ширакауа и му дава детален извештај за тенгу духовите. Тој вели дека тие потпаѓаат во тенгу патот затоа што, како будисти, тие не можат да одат во Пеколот, но како луѓе со лоши принципи, тие исто така не можат да одат во Рајот. Тој го опишува појавувањето на различни типови на тенгу: духови на свештеници, монахињи, обични мажи и обични жени, сите тие во животот поседувале прекумерна гордост. Богот ја воведува идејата дека не сите тенгу се еднакви; мудрите луѓе стануваат, а неуките стануваат.
Филозофот Хајаши Разан ги именува најголемите од овие даитенгу како Сооџообоо од Курама, Тарообоо од Атаго и Џирообоо од Хира. Демоните од Курама и Атаго се меѓу најпознатите тенгу.
Еден дел од „Тенгу Меигикоо“, подоцна цитиран од Иноуе Енрјоо, ги наведува даитенгу по овој редослед:
Даитенгу честопати се замислени во почовечка форма од нивните подмладоци, и поради долгиот нос, тие можат да се нарекуваат и. Котенгу може обратно да биде прикажан повеќе како налик на птица. Тие понекогаш се нарекуваат  или. Иноуе Енрјоо опишва два вида на тенгу во неговата „Тенгурон“: големите даитенгу, и малите, налик на птица, коноха-тенгу кои живеат во Криптомерија дрвјата. Коноха-тенгу се забележани во книгата од 1746 година наречена, како суштества слични на птиците со распон на крилјата од преку два метри кои биле забележани како ловат риби во Оои реката, иако ова име ретко се појавува во книжевноста.
Суштествата што не одговараат на класичната слика на птиците или јамабуши понекогаш се нарекуваат тенгу. На пример, тенгу маскирани како шумски духови можат да се наречат, но овој збор може да се однесува и кон тенгу со кучешки усти или други одлики. Луѓето во Кочи од Шикоку веруваат во суштество наречено, но ова е мало детско суштество кое сака сумо борење и понекогаш живее во водата, и генерално се смета за едно од многу видови на каппа. Друг тенгу што живее во вода е од Поголемата област на Токио. Ова суштество ретко се гледа, но се верува дека создава чудни огнени топки и им пречи на рибарите.
Заштитни духови и богови
„Шасекишуу“, книга со Будистички параболи од Камакура периодот, прави разлика помеѓу добрите и лошите тенгу. Книгата објаснува дека првите командуваат со вторите и се заштитници, а не противници на будизмот - и иако мааната на гордоста или амбицијата ги натерала да паднат по демонскиот пат, тие остануваат истите во основа добри, дарма-почитувачки личности кои што претходно биле во животот.
Непријатната слика за тенгу продолжила да еродира и во XVII век. Во некои приказни сега тие се претставувени како многу помалку злонамерни, заштитувајќи ги и благословувајќи ги будистичките институции наместо да им се закануваат или да ги палат. Според легенда во од XVIII век, тенгу зазел форма на јамабуши и верно му служел на игуменот во некој Зен манстир, сè додека човекот не ја препознал вистинската форма на неговиот придружник. Крилјата и огромниот нос на ова тенгу потоа повторно се појавиле. Тој потоа побарал дел од мудроста на својот господар и си заминал, но сепак продолжил, невидливо, да му обезбедува чудесна помош на манастирот.
Во XVIII и XIX век се појавил страв од тенгу како будните заштитници на одредени шуми. Во збирката чудни приказни, една приказна раскажува за човек кој залутал во длабока долина додека собирал лисја, и бил соочен со ненадејни и жестоки врнежи на град. Група селани подоцна му кажале дека бил во долината каде што живеат гухин и секој што ќе земе барем еден лист од тоа место сигурно ќе умре. Во, напишана во 1849 година, авторот ги опишува обичаите на дрвосечачите од Мино провинцијата, во кои се користи еден вид на оризова торта наречена кухин-мочи за да ги смират тенгу, кои би во спротивно извршувле секакви зла. Во другите провинции, шумарите и ловџиите на тенгу им нудат посебен вид риба, наречена окозе, во замена за успешна работа во денот. Луѓето од Ишикауа до неодамна верувале дека тенгу се гнасат од скуша и ја користеле оваа риба како „магија“ против киднапирања и прогонувања од палавите духови.
Боречки вештини
Во текот на XIV век, тенгу започнале да го вознемируваат светот надвор од будистичкото свештенство, и како нивните застрашувачки предци тиангоу, и тенгу станале суштества поврзани со војната. Легендите на крајот им припишувале големо знаење во уметноста на боречките вештини.
Оваа репутација се чини дека потекнува од легендата околу славниот воин Минамото но Јошицуне. Кога Јошицуне бил младо момче кое се викало Ушиуака-мару, неговиот татко, Јошитомо, бил убиен од Таира кланот. Таира но Кијомори, водачот на Таира, му дозволил на детето да преживее со образложение дека е прогонет во храмот на планината Курама и да се замонаши. Но, еден ден во долината Сооџоо-га-дани, Ушиуака се сретнал со планинското тенгу, Сооџообоо. Овој дух го научил момчето да мечува за да му се одмазди на Таира.
Првично, дејствијата на овој тенгу биле портретирани како уште еден обид на демоните да го фрлат светот во хаос и војна, но како што се зголемувала славата на Јошицуне како легендарен воин, неговиот монструозен учител започнал да се прикажува во многу посимпатично и почесно светло. Во една од најпознатите изведби на приказната, во Но претставата, „Курама Тенгу“, Ушиуака е единствената личност од неговиот храм што не се згрозува од изледот на чудните јамабуши. Така, Сооџообоо се спријателува со него и го учи, сочувствувајќи со неговата мака.
Две приказни од XIX век ја продолжуваат оваа тема: Во „Соозан Чомон Кишуу“, едно момче е земено од тенгу и минува три години со суштеството. Се враќа дома со волшебен пиштол кој никогаш не промашува истрел. Приказна од Инаба провинцијата, раскажана од Иноуе Енрјоо, раскажува за девојче со слаба рачна умешност, која одеднаш е опседната од тенгу. Духот сака да ја обнови опаѓачката уметност на мечевите во светот. Наскоро се појавува млад самурај на кого му се појавило тенгуто во сон, а опседнатата девојка потоа го поучува како стручен мечувалец. Некои гласини околу нинџите укажуваат на тоа дека и тие биле поучувани од тенгу.
Во популарната култура
Длабоко вкоренет во јапонската фантазија со векови, тенгу и понатаму се популарни теми во модерната фикција, како во Јапонија, така и во други земји. Тие често се појавуваат меѓу многуте ликови и суштества што се прикажани во јапонското кино, аниме, манга, RPG игри и видеоигри.
Железен човек 2
Железен човек 2 (англиски: Iron Man 2) е американски филм од 2010 година, во режија на Џон Фавро. Главните улоги ги играат: Роберт Дауни Џуниор, Дон Чидл, Гвинет Палтроу, Скарлет Јохансон, Мики Рурк, Семјуел Л. Џексон и Сем Роквел. Филмот претставува второ продолжение на серијалот за суперхеројот „Железниот човек (Iron Man)“.
Содржина
Во овој дел, светот станува свесен дека пронаоѓачот-милијардер Тони Старк (го игра Дауни Џуниор) е, всушност, Железниот човек. Владата, медиумите и јавноста го притискаат да ја сподели својата технологија со армијата, но Тони не сака да ги открие тајните на околопот на Железниот човек, бидејќи стравува дека информацијата може да стаса во погрешни раце. Во меѓувреме, Иван Ванко, чијшто татко Антон Ванко штотуку починал, се спрема да му се одмазди на Тони Старк. Оклопот што го држи Тони полека го труе него, безгрижен и безнадежен за престојната смрт. Тој одлучува да не му каже на никој за своето здравје и ја назначува Пепер Потс за директор на неговата компанија Старк Индустрис, и ја вработува Натали Рашмен за да ја замени како свој личен асистент. Тони одлучува да се трка во монашкото историско гренд прих, каде што е нападнат од Иван Ванко, но успева да го порази. Иван е уапсен, но соперникот на Старк, Џастин Хемар, го извадува од затвор и го вработува за да го надмине Старк. Тони сè уште верува дека ќе умре и држи последна роденденска забава, каде тој се опијанува и се однесува безгрижно. На неговиот пријател, американскиот полковник на воздухопловните сили, Џејмс Роудс, не му де допаѓа неговото однесување и се обидува да ја заврши роденденската работа. Тој е принуден да му го украде оклопот на Тони, Марк II, и се бори против Тони. По борбата, Роудс си заминува со оклопот и го однесува кај американската армија. Во меѓувреме, Натали Рашмен го открива својот вистински идентитет како Наташа Романоф и открива дека работи за Ник Фјури, директорот на S.H.I.E.L.D. Ник Фјури му открива на Тони дека неговиот татко, Ховард Старк, бил основачот на S.H.I.E.L.D и му ја открива причината поради која Иван Ванко сака да му се одмазди на него. Тони наоѓа начин да не биде зависен од својот оклоп и со тоа го прекинува своето труење. Хемар ги прикажува оклопите на Ванко кај експото, каде доаѓа и Старк со својот оклоп, и се случува пресврт кога Ванко ја презема контролата на неговите оклопи и го напаѓа Железниот Човек. Ванко и самиот влегува во еден оклоп и се бори против Старк и Роудс. Тие успеваат да го поразаат Ванко, подпомогнати од Наташа и Пепер. Тони потоа оди да разговара со Ник Фјури, кој претходно му понудил позиција во S.H.I.E.L.D, сега одлучува да го користи Тони само како консултант. Филмот завршува кога Старк и Роудс добиваат медали за нивниот хероизам.
Калиник IV Цариградски
Калиник IV Цариградски — вселенски патријарх во период од неколку месеци во 1757 година и познат писател и учител.
Калиник IV понекогаш означуван и како Калиник III поради претходникот Калиник, кој бил избран во 1726 година но починал пред да седне на престолот, понекогаш не се вбројува меѓу патријарсите.
Живот
Константин Маврик е роден во Загора Грција во 1713 година и во 1728 година се преселил во Цариград. Во 1740 година тој бил назначен за ѓакон и на 28 август 1741 година тој бил назначен за голем протосинкел во патријархот. На 23 септември 1743 година бил назначен за митрополит во Браила, каде останал сè до 1748 година кога се вратил во Цариград.
Годините во Цариград ги минал во дебата со православната заедница дали оние кои се преобратиле во римокатолици и Ерменски праводлавни христијани треба повторно да бидат покрстени. Овие заедници биле особено бројни по Турско–Венециската војна кога отмоманската војска го освоила Пелопонез кој бил под управа на Венеција.
Поддржувачите на неважноста на католичките и ерменските покрстенија и последователно потребата од препокрстување, биле патријархот Кирил V поддржан од страна на Евгениј Бугарски и Евстратиј Аргент, и поголем дел од населението, кое било поттикнато од страна на монахот Авксенти. Отпорот кон повторното крстење бил предводен од поголемиот број на на митрополите предводени од Калиник. Нивниот отпор не се должел поради почитување на латините, туку поради тоа што прекрстувањето не било земено предвид во старите канони и било спротивно на литургиската пракса.
Кога Светиот синод гласал на 28 април 1755 година против барањето на Кирил V, тој ги прогонил членовите на Светиот синод кои бие против неговата замисла. Калиник бил прогонуван и морал да побегне. Во 1755 година Кирил V го објавил официјално „Заповедта на Големата Христова света црква“ според која сите морале да се прекрстат.
Во 1756 година Калиник се засолнил во француската амбасада во Цариград, каде добил огромна сума на пари која била дадена на султанот Осман III. Ова довело Кирил да биде сменет на 16 јануари 1757 година а на негово место бил назначен Калиник. Сепак неговото назначување предизвикало силен отпор кај народот, па негвото прогласување за патријарх можело само да се спроведе во присуство на турската војска. По церемонијата, толпата се обидела неуспешно да го зароби. Ова противење го спречило Калиник да се обиде да ја поништи Заповедта, и неговата положба била толку тешка што морал да се повлече на 22 јули 1757 година, по што бил наследен од страна на Серафим II кој бил неутрален по ова прашање.
По неговото повлекувањеКалиник вил протеран на Лимнос а подоцна во Синај каде останал во манастирот Света Катерина. Тука тој работел во старата библиотека на манастирот. Во јануари 1761 година се вратил во Цариград, каде му било простено и во октомври 1763 година се вратил во родниот град, Загора.
Последните години од својот живот ги минал во Загора, каде ја основал месната библиотека и се посветил на изучување на книги и пишување. Починал во Загора во 1791 година.
179 (број)
179 (сто седумдесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 178 а претходник на бројот 180.
Цикцак (стрмнина)
Веројатно првпат виден од Роалд Амундсен во 1911 година, стената беше грубо мапирана од Антарктичката експедиција на Бирд, 1928–30. Така именуван од Јужна страна на Нов Зеланд Геолошки Институт за Антарктичка Експедиција (NZGSAE), 1961–62, поради необичното превиткување на мермер.
Најдобрата понуда (филм)
Најдобрата понуда (италијански: La migliore offerta) е италијански филм од 2013 година, во режија на Џузепе Торнаторе. Главните улоги ги играат: Џефри Раш, Џим Старџес, Доналд Сатерленд и Силвија Хоукс. Музиката за филмот ја компонирал Енио Мориконе.
Содржина
Вирџил Олдман (го игра Раш) е богат, познат и бескрупулозен човек кој го жртвува приватниот живот поради својата страст кон собирање уметнички дела. Најголема радост му причинува неговата тајна збирка на женски портрети од секоја уметничка епоха и од секој жанр, што ја собирал на нечесен начин, со помош на пријателот Били Вислер (го игра Сатерленд). Кога една наследничка, Клер (ја игра Хоукс) бара совет од Вирџил за да ги продаде уметничките дела што ги наследила од родителите, тој се нервира, зашто таа сака да комуницираат само по телефон. Набрзо, оваа мистерија го опседнува и Вирџил мисли дека се работи за совршена жена, која сигурно е преубава, умна и недостижна. Неговиот пријател Роберт (го игра Старџес) му помага да воспостави поблизок однос со Клер.
Жарко Башески
Жарко Башески ( во ) е познат македонски вајар и професор на Факултетот за ликовни уметности во Скопје.
Животопис
Башески е роден во Прилеп на 11 август 1957 година. Дипломирал на Факултетот за ликовни уметности во Скопје во 1988 година во класата на Петар Хаџи Бошков. Постдипломските студии ги завршил во 1998 година на матичниот факултет, во класата на Драган Поповски-Дада, каде што во тој момент работел како стручен соработник. Од 1988 година е член на Друштвото на ликовни уметници на Македонија каде што има остварено голем број активности (групни и самостојни изложби). Имал студиски престој во Лондон од 1979 до 1982 година. Живее во Скопје и работи како редовен професор на Факултетот за ликовни уметности.
Награди
Башески е добитник на наградата „Нерешки мајстори“ за скулптура, која се доделува од страна на Друштвото на ликовните уметници на Македонија, за време на 51. редовна годишна изложба на ДЛУМ. .
На 5 февруари 2014 година, во рамките на петнаесеттото издание на ликовната манифестација "Зимски салон", Башески освоил "Гран при" за најдобра скулптура, за делото "Венера", изработенно во полиестер-силикон. Притоа, во каталогот подготвен за изложбата, делото "Венера" е оценето како "впечатливо и многузначно остварување што ги поместува границите на разбирањето на скулптурата кај нас. Делото се поигрува со вајарската традиција и го изместува воспоставениот однос меѓу гледачот и скулптурата..
Чилеклер
Чилеклер (Χαμοκέρασα, Хамокераса) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Зрновска Река
Зрновска Река — река во источниот дел на Македонија, во атарот на Општина Зрновци, и е лева притока на Брегалница. Извира под врвот Козобран, во месноста Бохчалија, на Плачковица, на надморска височина од 1.420 м.
Чилеклер
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 33 километри источно од градот Драма и на 17 километри југозападно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 252 метри.
Зрновска Река
Сливното подрачје на Зрновска Река изнесува 70 км2, а должината 24 км. Нејзиниот релативен пад изнесува 47,6%. Од извориштето тече кон запад под името Улмија, а потоа свртува кон север и е позната како Зрновска.
Чилеклер
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
Зрновска Река
До селото Зрновци реката е планинска со клисуреста долина, а потоа низ полето, до вливот, тече како рамничарска река. Се влева непосредно до патот Кочани-Зрновци, на надморска височина од 325 метри. Од реката се наводнуваат околу 250 хектари под пченка, праз и други земјоделски култури.
На реката Зрновка има изградено хидроцентрала, што во голема мера го изменила природниот водотек на реката и животните услови во неа.
Чилеклер
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
NGC 5940
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5940 се споменува и како UGC 9876, MCG 1-39-25, CGCG 50-7, IRAS 15288+0737.
Чилеклер
Историја
Во 1927 година, селото било преименувано во Хамокераса.
NGC 5940
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Чилеклер
Демографија
До 1928 година во селото биле населени 112 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 112 жители, додека во 1940 година селото броело 198 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 201 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 177 жители, во 1971 година имало 111 жители, во 1981 година имало 91 жител, додека во 1991 година имало 113 жители. Денеска, населението на селото е 81 жител според пописот од 2011 година.
Велики Обреж
Велики Обреж (словенечки: Veliki Obrež) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 5940
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5940 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5940 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 31 м 18,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 27' 27"".
Други поделби
Проучување на NGC 5940 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55295. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 362. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1082.
NGC 1560
NGC 1560 — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1560 се споменува и како UGC 3060, MCG 12-5-5, CGCG 328-6, FGC 71A.
Откривање
Објектот е откриен на 1 август 1883 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1560 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 1560 има привидни димензии од 9,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 32 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 71° 52' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 23°.
Други поделби
Проучување на NGC 1560 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15488. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 19; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4337. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 866.
Фуенте де Кантос
Фуенте де Кантос — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Чидемли
Чидемли (Μεταμόρφωση: Μεταμόρφωση, Метаморфоси, катаревуса: Метаморфосис, до 1926 година Τσιδεμλή, Цидемли ) — село во Грција, општина Пајонија, област Централна Македонија со 287 жители (2001).
Географја
Селото е сместено северно од гратчето Ругуновец (Поликастро), близу до границата со Република Македонија.
Историја
После Втора балканска војна во 1913 година селото останува во Грција. Во него се населени бегалци Грци од Турција. Во 1928 година целото село е бегалско со 107 семејства и 416 жители бегалци.
180 (број)
180 (сто осумдесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 179 а претходник на бројот 181.
Синдром на мачкин плач
Синдромот на мачкин плач е ретко генетско нарушување поради делумно бришење на хромозомот 5. Неговото име е од француски термин („мачка-плачење“ или „ повик на мачката “) што се однесува на карактеристичниот плач на засегнатите деца како мачка. За прв пат беше опишан од Жером Лежун во 1963 година. Состојбата погодува околу 1 од 50.000 живородени деца од сите етнички групи и е почеста кај жените во сооднос 4:3. Најголемиот број случаи се јавуваат поради спонтана нова генетска промена во раниот ембрионален развиток, а тежината на клиничката манифестација зависи од големината на делецијата.
Знаци и симптоми
Други вообичаени наоди вклучуваат хипотонија, тркалезно лице со полни образи, епикантални набори, надолни палпебрални пукнатини (очни капаци), страбизам, рамен назален мост, свртена уста надолу, ниско поставени уши, кратки прсти, единечни палмарни набори и срцеви дефекти (на пр. вентрикуларен септален дефект [ВСД], атријален септален дефект [АСД], патент дуктус артериозус [ПДА], тетралогија на Фало). Неплодноста не е поврзана со овој синдром.
Исто така, забележано е дека луѓето со оваа состојба имаат потешкотии во комуникацијата. Додека нивоата на владеење може да се движат од неколку зборови до кратки реченици, медицинските професионалци честопати препорачуваат детето да подлежи на некој вид говорна терапија со помош на професионалец.
Поретко се среќаваат наоди вклучуваат расцеп на усна и непцето, предаурикуларни ознаки и фистули, тимусот дисплазија, цревни малротација, мегаколон, ингвинална хернија, дислокација на колковите, крипторхизам, хипоспадија, ретки бубрежни малформации (на пример, потковица бубрезите, ренална ектопија или агенезија, хидронефроза), клинодактилија на петти прсти, рамно стапало, синдактилија на вториот и третиот прст, олигосиндактилија и хипер растегливи зглобови. Синдромот може да вклучува и различни дерматоглифи, вклучувајќи набори со попречна флексија, дистален аксијален трирадиус, зголемени вртежи и лакови на цифрите и единечна дланка бразда.
Наодите од доцното детство и адолесценцијата вклучуваат значителна интелектуална попреченост, микроцефалија, грубост на цртите на лицето, истакнати надорбитални гребени, длабоко поставени очи, хипопластичен назален мост, тешка малоклузија и сколиоза.
Заболените жени достигнуваат пубертет, развиваат секундарни полови одлики и имаат менструација во вообичаеното време. Гениталниот тракт е вообичаено нормален кај женките, освен извештајот за дворожна матка. Кај мажјаците, тестисите се често мали, но се смета дека сперматогенезата е нормална.
Причини
Во 10 - 15% од случаите, болеста се должи на небалансирана транслокација (транслокација е состојба кога два хромозома си размениле дел од генетскиот материјал помеѓу себе), која го опфаќа специфичниот регион на помалиот крак од петтиот хромозом. Најчеста причина за ова е постоење на балансирана транслокација кај едниот од родителите која е предадена на небалансиран начин кај детето. Ова може да се потврди со проверка на кариотипот (хромозомите) на двата родители.
Генетика
Синдромот се должи на делумно бришење на кратката рака на хромозомот број 5, исто така наречена „5p моносомија “ или „делумна моносомија“. Приближно 90% од случаите се резултат на спорадично, или случајно, дено бришење. Останатите 10-15% се должат на нееднаква сегрегација на родителска избалансирана транслокација каде моносомијата 5p често е придружена со трисомски дел од геномот. Овие лица може да имаат потешка болест од оние со изолирана моносомија од 5p. Една неодамнешна студија сугерира дека ова можеби не е случај кога е вклучена трисомија на хромозомот 4q.
Повеќето случаи вклучуваат целосно губење на најоддалечените 10-20% од материјалот на кратката рака. Помалку од 10% од случаите имаат други ретки цитогенетски аберации (на пример, интерстицијални бришења, мозаици, прстени и de novo транслокации). Избришаниот хромозом 5 е од татковско потекло во околу 80% од de novo случаите. Губењето на мал регион во опсегот 5p15.2 (Кри ду чет - критичен регион) е во корелација со сите клинички одлики на синдромот, со исклучок на мачкиниот плач, кој се пресликува на опсегот 5p15.3 (критичен регион како мачки). Резултатите сугерираат дека 2 неповрзани критични региони содржат гени вклучени во причината за оваа состојба. Два гени во овие региони, семафорин Ф (СЕМА5A) и делта катенин (ЦТННД2), се потенцијално вклучени во церебралниот развој. Бришењето на генот за реверзна транскриптаза на теломераза (хТЕРТ) локализиран во 5p15.33 може да придонесе и за фенотипските промени кај синдромот кри ду чет.
Дијагноза
Дијагнозата се заснова на карактеристичниот плач и придружните физички проблеми. Овие вообичаени симптоми многу лесно се забележуваат кај доенчињата. Заболените деца обично се дијагностицираат од лекар при раѓање. Дијагнозата може да се постави кај пациент со дадената симптоматологија, а можна е и пренатална дијагноза, како и хорионска биопсија или амниоцентеза. И пренаталното и постнаталното тестирање се спроведуваат во контекст на чувствителното генетско советување.Генетско советување и генетско тестирање може да им бидат понудени на семејства со лица кои имаат синдром кри ду чет. Пренатално, бришењето на регионот поврзан со кри ду чет во p-раката на хромозомот 5 може да се открие од примероци од амнионска течност или хорионски ресички со технологијата BACs-on-Beads. Исто така корисен е и кариотипот на носител со Г-бенд.
Прогноза
Откако детето ќе ги преживее првите неколку години од животот, прогнозата е добра, а нивото на смртност е ниско. Во серија извештаи за случаи, стапката на смртност била околу 10%, 75% од смртните случаи настанале во рок од 3 месеци од раѓањето и 90% во првата година.
Партениј I Цариградски
Спор со Никифор
Во спорот на Никифор Алексндриски, Партениј застанак на страната на хирархите на Синајската црква дозволувајќи им да изведуваат верски служби во Каиро кога никифор би во посета на Влашко. Откако Никифор се вратил во Александрија, со протест до Партениј предизвикал повлекување на дозволите. Сепак, тензиите околу ова прашање меѓу двете цркви продолжиле.
Синоди
Во 1641 година Партениј го свикал синодот во Цариград, на кој присуѕствувале осум прелати и четири достоинственици на црквата. На овој синод би одобрен поимот поимот пресуштествување. Наредната година Партениј го свикал поважниот Јашки синод. Целта на овој синод да се спротивстави на одредени католички и протестански доктрински грешки кои се испреплетале во православната теологија и понудиле обемна православна изјава за вистинитоста на верата.
Крчма на патот кон Европа
Крчма на патот кон Европа — македонски филм снимен во 2005 година во режија на Младен Крстевски, кој е автор и на сценариото. Филмот е посветен на Ѓорѓи Колозов. Главните улоги ги играат: Младен Крстевски, Васил Зафирчев, Весна Димитровска, Данчо Чевревски и Благоја Спиркоски-Џумерко.
Абот (врв)
Абот Пик (Антарктик)  (°N, °W),познат и како „Аботс“, „Димитриј“ или „Димитриевиот врв“, е пирамидаал врв на Рос Островот, на северната страна на планината Еребус, помеѓу него и Птица. Запишан од Британска експедиција на Антарктикот под Роберт Фалкон Скот, 1910–13, и именуван по Петти Офицер Џорџ П. Абот, член на експедицијата.
Оринџ (округ)
Оринџ (Orange County) — име на повеќе окрузи во САД, сместени во различни сојузни држави
ELBO
грчката индустрија возила (ELBO) е грчки производител на возила со седиште во Солун. Компанијата е основана во 1972 година како Steyr Hellas и го добила сегашното име во 1987 година. Главно произведува автобуси, камиони, воени возила.
Компанијата беше купена од израелскиот конзорциум на 14 февруари 2021 година.
181 (број)
181 (сто осумдесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 180 а претходник на бројот 182.
Фуенте дел Арко
Фуенте дел Арко — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Бандерица (Демир Капија)
Бандерица  — археолошко наоѓалиште во градот Демир Капија. Наоѓалиштето претставува некропола и ѕидан водовод од римско време. Се наоѓа во Клисурско маало, на околу 1 км југоисточно од центарот на Демир Капија и претставува југоисточна периферија на античката населба Манастир - Варници. На северната страна сенаоѓаат реките Бошава и Вардар. На ова место се откопани гробови од II-IV век, како и делови од римски водовод ѕидан со камен, тули и варов малтер.
Богдан Богдановиќ (архитект)
Значаен градителот на споменичната архитектура, од втората половина на дваесеттиот век, на жртвите на фашизмот во Втората светска војна, низ цела СФР Југославија.
Најважните споменици на Богдан Богдановиќ се наоѓаат во Белград („Споменик на еврејските жртви на фашизмот“), Јасеновац (логор) („Споменик на цветот“), Бихаќ („Спомен парк Гаравице со кенотафи на жртвите на фашизмот“), Прилеп (Групни кенотафи на паднатите борци на отпорот'), Мостар (Партизански споменик '') и Крушевац (Слободиште, симболична некропола').
Список на ѕвезди во соѕвездието Микроскоп
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Микроскоп, надолно подредени според сјајноста.
182 (број)
182 (сто осумдесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 181 а претходник на бројот 183.
Оризари (Дрен)
Оризари — населба и некропола од средниот век во атарот на селото Дрен, Македонија. На десниот брег на реката Дошница, на гробницата меѓу селата Дрен и Чифлик, на простор од 300х500 метри се наоѓаат фрагменти од керамички садови, грамади од градежен камен, а делумно и темели од објекти. При изградбата на патот Дрен-Чифлик бил откопан гроб со камени плочи, тип циста.
Тилда Свинтон
Животопис
Според нејзиното признание, додека живеела во Лондон, неколку години се издржувала од парите кои ги заработувала од обложување на коњски трки. За време на снимањето на филмот „Само љубовниците преживуваат“, Свинтон преживувала тешки мигови, зашто во меѓувреме се разболела и починла нејзината мајка. Според таблоидите, Свинтон живее во полигмна врска со двајца мажи, но таа го демантирала тоа, иако признала дека во нејзиниот живот има двајца мажи: Џон Брн, таткото на нејзините близнаци Ксавиер и Онор, додека таа живее со децата и со партнерот Сандро Куп. Во 2014 година, магазинот „Џи кју“ ја избрал Свинтон за жена на годината.
Филмска кариера
Во 2007 година, Свинтон ја добила наградата „Оскар“ за улогата на адвокатката Карен Краудер во филмот „Мајкл Клејтон“. Позначајни улоги на Свинтон се и: вампирката Ив во филмот на Џим Џармуш „Само љубовниците преживуваат“; негативката Мејсон во филмот на Бонг Џун-хо „Мразокршач“; и улогата на Мадам Д. во филмот на Вес Андерсон „Гранд хотел Будимпешта“.
NGC 3496
NGC 3496 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кобилица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3496 се споменува и како OCL 836, ESO 128-SC26.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3496 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,2 m. NGC 3496 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3496 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 427; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8958. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Оксидационо-редукциона реакција
Оксидационо-редукциони реакции (или редокс-реакции, од редукција + оксидација) — сите хемиски реакции при кои оксидациониот број на атомите се менува. Кај ваквите реакции, секогаш едниот реактант се оксидира, додека другиот се редуцира. Овие реакции може да се мошне едноставни, како едноставниот редокс процес на оксидација на јаглеродниот атом, при што се добива јаглерод диоксид или редукцијата на јаглеродот со водород што дава метан (CH4), или мошне сложени, како на пример оксидацијата на шеќерот во човечкото тело преку низа на многу сложени електрон-пренесувачки реакции.
Овие реакции (оксидационо-редукциони) секогаш одат заедно и наједноставно се објаснуваат на следниот начин:
Иако се доволни за многу процеси, овие описи не се секогаш прецизни. Оксидацијата и редукцијата се однесуваат на промена на оксидациониот број, при што пренесувањето на електрони може и да не се случи. Според ова, оксидацијата подобро се дефинира како зголемување на оксидациониот број, а редукцијата како негово намалување. Во пракса, пренесувањето на електрони секогаш ќе предизвикува промена во оксидациониот број, но постојат многу реакции кои се класифицирани како "редокс" без разлика на тоа што во нив нема пренесување на електрони (како оние каде се вклучени ковалентни врски).
Реакциите кои не се оксидационо-редукциони, при кои нема промени во формалниот полнеж, се познати како метатезни реакции.
Оксиданси
Оксидансите се најчесто хемиски супстанци чии елементи имаат високи оксидациони броеви (на пример H2O2, MnO4−, CrO3, Cr2O72−, OsO4) или високо електронегативни супстанци кои можат да примат еден или два дополнителни електрони со оксидација на некоја супстанца (O, F, Cl, Br).
Редуктанти
Супстанците кои имаат способност да редуцираат други супстанци се нарекуваат редукциони и се познати како редуцирачки средства или редуктанти. Со други зборови, редуктантот пренесува електрони до друга супстанца, по што се оксидира. Бидејќи "донира" електрони се нарекува и електронски давател (дарител). Редуктантите во хемијата се многу разновидни. При металната редукција се користат електропозитивни метали (Li, Na, Mg, Fe, Zn, Al). Овие метали донираат или оддаваат електрони мошне брзо. Друг вид на редуктанти се хидрид-пренесувачките реагенси (NaBH4, LiAlH4), кои обично се користат во органската хемија, особено во редукцијата на карбонилните соединенија до алкохоли. Друг корисен метод на редукција е оној при кој се користи водороден гас (H2) со паладиумски, живини или никелски катализатори. Овие каталитички редукции првично се употребуваат во редукцијата на јаглерод-јаглерод двојните или тројни врски.
Броснахан (остров)
Броснахан (Brosnahan Island) — остров долг 2 км, кој се издига над западниот дел на Росовиот Леден Гребен 20 км североисточно од Кејп Мареј. Тој беше мапиран од Геолошкиот институт на Соединетите Американски Држави од телурометарски истражувања и фотографии од воздух на морнарицата, 1959–63 година, и именуван од Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот за командантот Џејмс Џ. Броснахан, САД Морнарица, командант на зимската забава Станица МекМурдо, 1961 година. Островот долг 1 милји, кој се издига над западниот дел на ледениот гребен Рос 11 милји северно од Кејп Мареј. Мапирано од USGS од телурометарски истражувања и фотографии од воздух на морнарицата, 1959-63. Именуван од US-ACAN за Cdr. Џејмс Ј. Броснахан, УСН, командант на зимската забава на станицата Мекмердо, 1961 година.
Фуенте дел Маестре
Фуенте дел Маестре — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
NGC 5941
NGC 5941 — леќеста галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5941 се споменува и како MCG 1-40-3, CGCG 50-11, HCG 76B.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5941 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. NGC 5941 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 31 м 40,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 20' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 5941 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55314. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 362. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1082.
Куп на Македонија во кошарка 1998
Купот на Македонија 1998 - 6. издание на Купот на Македонија во кошарка. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Јасмин во Кавадарци. Победничкиот пехар, кој бил преоден, бил доделен од страна на дневниот весник „Вечер“ како покровител на турнирот. Во ова издание првак бил Годел Работнички.
Победнички состав
Главен тренер
NGC 1561
NGC 1561 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1561 се споменува и како MCG -3-12-6, NPM1G -15.0227.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1561 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1561 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 23 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 50' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 1561 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15005. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 268; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5890. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1476.
Калуѓерица (Леринско)
Калуѓерица (Καλογερίτσα, Калогерица) – раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Лерин, во областа Западна Македонија. Според пописот од 2001 година селото броело 5 жители, а според оној од 2011 година нема повеќе жители.
Историја
Селото се споменува уште во XV век во османските документи како хас со 23 семејства на Мустафа-бег, син на Тургут-бег. Името му доаѓа од разрушениот манастир во неговата близина
Во периодот 1913-1928 година населението достигнало 130 жители. Поголемиот дел од жителите се антигрчки расположение според државната безбедност. Граѓанската војна не повлијаела на демографскиот развој.
Пописи
Движењето на населението според спроведените пописи е следно: