cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Владимир Цвијан
Исчезна од јавниот живот во 2014 година. Почина на 5 јануари 2018 година, откако се удави во реката Дунав во Белград под сомнителни околности. Неговата смрт беше скриена од јавноста три години, сè додека не беше откриена во март 2021. Сè уште не се познати причините зошто неговата смрт се криеше од јавноста толку долго.
Папеса Јована
Папеса Јована била славна жена која наводно владеела неколку години за време на средниот век. Приказната за неа првпат се појавува во записите од 13 век, а потоа била проширена и преправана низ цела Европа. Со векови се мислело дека таа потекнува од старите верувања поврзани со римските споменици или од анти-папската сатира, иако денешните научници го сметаат ова за измислица.
Првото спомнување на жената-папа се појавува во приказната на Жан де Мајли, но најславната и највлијателна верзија била Chronicon Pontificum et Imperatorum од Мартин од Опава, напишана во 13 век. Повеќето верзии на нејзината приказна ја опишуваат како талентирана и учена жена која се преправа во машко, во повеќето приказни по наредба на љубовникот. Во најобичните приказни, заради нејзините способности, таа се издига во црковната хиерархија, на крајот избрана папа; сепак, додека јава коњ, таа раѓа дете, на тој начин откривајќи го својот пол. Во многу верзии, таа умира набргу, убиена од збеснатата толпа или од природни причини. Нејзините наследници избегнувале да се потсетуваат на неа.
Легендата
Првото спомнување на жената-папа се појавува во приказната за Мец од Доминиканецот Жан де Мајли, Chronica Universalis Mettensiс, напишана во почетокот на 13 век. Во неговата приказна, жената-папа не е именувана, а настаните се случуваат во 1099 г. Според Жан: "Барање: Во врска со одредениот папа или поточно жена-папа, што не е ставена на списокот на папи или бискупи на Рим, бидејќи била жена која се преправила во маж и поради нејзиниот карактер и знаење станала судски секретар, потоа кардинал и на крај папа. Еден ден, јавајќи коњ, таа се породува. Веднаш, според римската правда, ѝ била заврзана ногата за опашката на коњот и била влечена и каменувана од народот половина километар и каде што починала, таму била закопана, а на местото е запишано: ,Petre, Pater Patrum, Papisse Prodito Partum’ [Ох Петаре, татко на татковците, проколни го раѓањето на жената-папа]. Истовремено, четиридневниот пост наречен „пост на жената-папа“ бил воведен“"
- Жан де Мајли
Приказната на Жан де Мајли била изберена од неговиот пријател Доминиканец Етиен де Бурбон, кој ја вклопил во своето дело Седум дарови на Светиот дух. Сепак, легендата станала најпозната кога се појавила во третата рецензија (изменета верзија) на Chronicon Pontificum et Imperatorum од Мартин од Опава подоцна во 13 век. Оваа верзија, која можеби била од самиот Мартин, е првата што му дала име на ликот, истакнувајќи дека таа била позната под името „Џон Англикус“ или „Џон од Мајнц.“ Таа исто така, го менува и временскиот период од 11-ти на 9 век, кажувајќи дека Јована владеела меѓу Лав IV и Бенедикт III во 50-тите години на 9 век. Според Chronicon: "Џон Англикус, родена во Мајнц, била папа две години, седум месеци и четири дена, а починала во Рим, по што следувало едномесечен прекин во папството. Се тврдело дека Џон била жена што како девојче била одведена во Атина облечена во машка облека со помош на нејзиниот љубовник. Таму таа се образовала во разни гранки од науката, сè додека ѝ немало рамен, а потоа во Рим учела за слободната уметност. Меѓу нејзините ученици и публика имало големи мајстори. Во градот се појавило високо мислење за нејзиниот живот и знаење; па така била избрана за папа. Сепак, додека била папа забременила од нејзиниот љубовник. Несвесна за точниот датум кога ќе се роди бебето, таа почнала да се пораѓа за време на поворката од црквата Св.Петар до Латеранската црква, по патот некогаш наречен Via Sacra (Светиот пат), но сега познат како „пат за избегнување“ меѓу Колосеумот и црквата Св.Климент. Се зборувало дека по нејзината смрт била закопана на тоа исто место. Папата секогаш ја избегнува таа улица и многумина веруваат дека ова се должи на гнасењето од тој настан. Таа не е ставена на списокот на Светите папи, и поради нејзиниот пол и поради целата налудникава приказна."
- Мартин од Опава, Chronicon Pontificum et Imperatorum
Една верзија на делото Chronicon дава различен крај на жената-папа. Според оваа верзија, таа не умира веднаш по нејзиното разоткривање, туку била затворена и симната од власт, по што потрошила многу години во покајание. Нејзиниот син од аферата станал бискуп на Остија и кога таа починала тој наредил да се погребе во неговата катедрала.
Други упатувања кон жената-папа дале раните писатели, иако ниту едно не се појавува во ракописите кои му претходат на Chronicon. Најцитираното е Anastasius Bibliothecarius (886 г.), составувачот на Liber Pontificalis, кој бил следбеник на жената-папа сè до времето на Chronicon. Сепак, приказната е најдена само во еден ракопис од Анастасиј. Овој ракопис кој се наоѓа во ватиканската библиотека, го содржи односниот премин внесен како фуснота на дното на страната. Тој не се совпаѓа во низата и не е логичен, и датира од времето по Мартин од Опава. Можно е овој „сведок“ на жената-папа да бил создаден според приказната на Мартин, но нема никаков извор за тоа. Истото е точно и за делото Приказна за папите од Маријан Скот, текст напишан во 11 век. Некои од записите во таа приказна содржат кратко спомнување на жената-папа наречена Јована (првиот извор кој ѝ дал женско име), но сите овие записи се по делото на Мартин. Легендата не се спомнува во претходните записи.
Некои верзии на легендата кажуваат дека наредните папи биле подложени на испитување, односно морале да седнат на стол кој имал дупка наречен sedia stercoraria (стол за вршење нужда) и таму кардиналот ги испитувал гениталиите за да се докаже дека папата е машко, а потоа објавувал „Duos habet et bene pendentes" („Има две, и добро се нишаат“).
Подоцнежни развивања
Од средината на 13 век па наваму, легендата била проширена, а многу луѓе верувале во неа. Јована била користена како пример во доминиканската проповед. Бартоломео Платина, научник кој бил префект на ватиканската библиотека, го напишал своето дело Vitæ Pontificum Platinæ historici liber de vita Christi ac omnium pontificum qui hactenus ducenti fuere et XX во 1479 г. по наредба на својот господар, папата Сикст IV. Книгата ја содржи следната приказна за жената-папа:
Папа Џон VIII: Џон, со англиско потекло, е родена во Мајнц и се велело дека ѓаволот ја донел во папската палата; таа се преправила во маж и уште кога била мала заедно со нејзиниот учител, учен човек, заминала во Атина каде го надоградила своето знаењето со помош на професорите таму така што, кога дошла во Рим запознала малку кои можеле да се рамнат со неа, многу помалку што знаеле повеќе од неа, дури и во знаењето за скулптурите; а од нејзиното знаење и прекрасно читање и расправа, стекнала толку голема почит и авторитет што по смртта на папата Лав IV (како што вели Мартин) со едногласна согласност била избрана за папа во неговата соба. Додека одела кон Латеранската црква меѓу Колосијанскиот театар (така наречен од Колосиј на Нерон) и Св. Климент, нејзините породилни маки почнале и починала веднаш, по владеење од две години, еден месец и четири дена, и била закопана на истото место без никакви свечености. Оваа приказна е раскажана на груб начин, но од страна на несигурни и нејасни автори, па затоа зборував за неа малку и кратко, бидејќи се плашев да не звучам тврдоглав и упорен ако ги прифатев толку општите приказни. Направив подобра грешка со остатокот на светот, и да е точно, она за коешто зборував можеби не е толку неверојатно.
Нови спомнувања на жената-папа се појавиле во доцниот среден век и ренесанса. Џовани Бокачо пишувал за неа во De Mulieribus Claris (1353 г.). Во делото Chronicon од Адам од Уск (1404 г.) таа се вика Агнес, и се спомнува за статуа во Рим за која се мисли дека е нејзина. Оваа статуа никогаш и никаде не била спомната од некој писател порано; веројатно тоа било вистинска статуа за која се сметало дека е направена за жената-папа. Кон крајот на 14 век излегло изданието Mirabilia Urbis Romae, водич за аџиите во Рим, кое ѝм кажува на читателите дека остатоците од жената-папа се закопани во црквата Св. Петар. Отприлика тогаш, долга низа на претходни папи биле симнати од власт којашто вклучува и жена-папа наречена „Јоханес VIII, жена од Англија“ и ја вклучуваат меѓу Лав IV и Бенедикт III.
Исто така, постоеле слични легенди на оваа. Во 20-тите години на 13 век, Доминиканецот Роберт од Узес опишува визија во којашто го видел столот „каде што, како што велат, се проверува дали папата е машко.“ папесата Јована е поврзана со неверојатни случувања. Џакомо Пенцио (филозоф 1495-1527 г.), во дело лажно препишано на Петрарка (1304-1374 г.), напишал во Chronica de le Vite de Pontefici et Imperadori Romani дека откако папесата Јована била разоткриена:
"...во Бреша врнело крв три дена и три ноќи. Во Франција се појавиле неверојатни скакулци, кои имале шест крила и многу цврсти заби. Тие летале необично низ воздухот, и сите се удавиле во британското Море. Златните тела биле одбивани од морските бранови и го вознемирувале воздухот, па така многу голем број на луѓе умреле (Chronica de le Vite de Pontefici et Imperadori Romani од Франческо Петрарка)."
По мрачното доба и средновековните хроничари, неколку протестантски писатели ја ставиле легендата за папесата Јована во нивните анти-католички дела. Во 1675 г., се појавила книга на англиски јазик насловена како Подарок за папски приврзаници: или животот и смртта на папесата Јована, јасно докажани од печатените копи, и записи од папски писатели и други, дека жена наречена Јована, навистина била ПАПА на РИМ, и добила син-копиле таму, на самата улица додека одела на свечена поворка. Книгата опишува, меѓу другите приказни, приказна за наводната папа Јована што раѓа син пред очите на сите, придружена со детална резба што прикажува прилично изненадено бебе кое ѕирка од под облеката на папата. Книгата била подпишана „Од ВИСТИНСКИ ЉУБОВНИК, одбивајќи ја човечката безгрешност.“ Според предговорот, авторот бил долго време мртов“ и бил „многу почитуван во римската црква“. Алан Боро му го препишува делото на Александар Кук во неговата книга, Митот за папесата Јована. Понатаму, предговорот кажува дека книгата првпат била испечатена во 1602 г. Дури во 19 век, автори како Евалдус Кист и Карл Хејс ја дискутирале приказната како вистински настан. Сепак, други протестантски писатели, како Дејвид Блондел и Готфрид Лејбниз, не ја прифатиле приказната.
Анализа и критика
Повеќето денешни научници не ја прифаќаат папесата Јована како средновековна легенда. Оксфордскиот речник на папи потврдува дека оваа легенда била широко прифатена со векови, дури и меѓу католичките кругови, но разјаснува дека „не постојат современи докази за жена-папа за ниту еден од датумите предвидени за нејзиното владеење,“ и понатаму кажува дека „познатите факти од тој период оневозможуваат да се вклопи (жена-папа) во нив“.
Во 1587 г., Флоримонд де Ремонд, судија во парламентот во Бордо и антиквер, го објавил својот прв обид повторно да ја создаде легендата, Erreur Populaire de la Papesse Jeanne (исто така последнователно објавена под името L'Anti-Papesse). Трактот применил на легендата за папесата Јована човечки техники на текстуална критика, со намера да најде поверодостојни историски принципи на еклесиастичката историја, а легендата почнала да се разложува, делаљ по детаљ. Делото Erreur Populaire од Ремонд поминало низ петнаесет публикации, последната во 1691 г.
Италијанскиот историчар од 16 век, Онофрио Панвинио, коментирајќи едно од делата на Бартоломео Платина кое е слично со папесата Јована, претпоставувал дека приказната за папесата Јована може да потекнува од приказните за папата Јован XII; Јован како што изгледа имал многу љубовници, вклучувајќи една што се викала Јована и што била многу влијателна личност во Рим за време на неговото владеење.
Католичката енциклопедија го образложува историскиот проблем со временскиот период:
"Помеѓу Лав IV и Бенедикт III, каде што Мартин Полониј ја става неа, таа не се совпаѓа, бидејќи Лав IV починал на 17 јули 855 г. и веднаш по неговата смрт Бенедикт III бил изгласан од свештенството и Римјаните; но, заради ставањето антипапа, пред очите на симнатиот кардинал Анастасиј, тој не бил избран сè до 29 септември. Постојат монети со ликот на Бенедикт III и монети со императорот Лотар, што починал на 28 септември, 855 г.; па така Бенедикт мора да бил признат за папа пред овој датум. На 7 октомври 855 год, Бенедикт III издал повелба за опатијата Корвеј. Хинкмар, Римски архиепископ, го информирал Николај I дека гласникот што го испратиле да оди кај Лав IV по патот дознал за смртта на овој папа, па така ја предал петицијата на Бенедикт III, кој одлучил за неа. Сите овие сведоштва ја докажуваат точноста на датумите дадени за животот на Лав IV и Бенедикт III и немало никакви неисправности меѓу овие две папи, па така тука не постои место за наводната жена-папа."
Вотергејт
Тука во 1972, во политичките канцеларии, започнала таканаречената Вотергејтска афера.
Папеса Јована
Анализа и критика
Исто така, важно е тоа што непријателите на папството во 9 век не спомнале никаква жена-папа. На пример, Фотиј I Цариградски, кој станал патријарх во 858 г. и бил симнат од страна на папата Николај I во 863 г., бил непријател на папата. Тој жестоко го бранел својот авторитет како патријарх над оној на римскиот папа и би го направил најголемиот скандал во тоа време во поглед на папството; но, тој не ја спомнува приказната ниту еднаш во никое од неговите обемни дела. Всушност, во еден наврат тој спомнува „Лав и Бенедикт, последователни големи свештеници во римската црква“.
Розмари и Дарол Пардо, автори на Жената папа: Мистеријата на папесата Јована, кажуваат дека ако постоела жена-папа, поверојатен временски период би бил 1086 г. и 1108 г., кога имало неколку антипапи; во ова време владеењето на легитимните папи Виктор III, Урбан II и Паскал II не било секогаш со седиште во Рим, бидејќи градот бил заземен од страна на Хенри IV, светиот римски цар, а подоцна пљачкосан од страна на Норманите. Ова исто така, се совпаѓа со најстарата позната верзија за легендата, од Жан де Мејли, кадешто тој ја става приказната во 1099 г. Приказната на де Мејли била потврдена од неговиот партнер Стивен Бурбон.
Наспроти тежината на историските докази, од друга страна останува прашањето зошто приказната за папесата Јована била популарна и широко позната. Филип Џенкинс во Новиот анти-католицизам: Последната прифатлива предрасуда кажува дека периодичното обновување на, како што тој вели, „анти-папската легенда“ има повеќе заеднички работи со феминистичката и анти-католичка пуста мечта отколку со историската точност.
Алан Буро го цитира хуманистот Џакопо д’Анџело де Скарпарија, што го посетил Рим во 1406 г. за крунисувањето на Грегориј XII. Папата накратко седел на два „продупчени стола“ во Латеранската црква: „... вулгарниот ја кажува лудата приказна дека е наежен што проверува дали тој навистина е маж“ знак дека ова од легендата за папесата Јована било сè уште присутно и во римската улица.
Средновековните папи, почнувајќи од 13 век па наваму, навистина го избегнувале директниот пат помеѓу Латеранската црква и црквата Св. Петар, како што рекол Мартин од Опава. Сепак, нема докази дека ова датира од порано. Потеклото на оваа практика не е точно одредено, но, има големи шанси дека била задржана поради големото верување во легендата за папесата Јована и се мислело дека датира од тој период.
Иако неколку средновековни писатели ја нарекувале жената-папа „Јован VIII,“ вистинскиот папа Јован VIII владеел меѓу 872 и 882 г. Поради недостатокот на записи од темното доба, често има проблеми при одредувањето на настаните.
Проблем поврзан со легендата за папесата Јована е фактот што нема никаков папа Јован XX на ниту една листа. Се зборувало дека имало повторно внесување на папите за да ја исфрлат Јована од историјата. Историчарите знаат од критичкото издание на Liber Pontificalis од Луј Дачн дека „повторното внесување“ всушност било поради неразбирање на текстуалното пренесување на официјалната папска листа. Во текот на 11 век, во времето по Јован XIX, доаѓањето на Јован XIV било погрешно прочитано бидејќи имало две различни папи со ова име. Овие две папи подоцна биле разликувани како Јохан XIV и Јохан XIV бис („Јован XIV вториот“).
Постоењето на втор папа Јован XIV било широко прифатено во 13 век, па така внесувањето на папата Јован XV преку XIX се мислело дека е погрешно. Кога Петар Хиспан бил избран за папа во 1276 г. и го избрал името Јован, тој одлучил да ја исправи оваа грешка со избегнување на бројот XX. Тој се нарекол Јован XXI, на тој начин потврдувајќи го претпоставеното постоење на Јован XIV „бис“ во 10 век.
ТСЦ Арена
ТСЦ Арена (ТСЦ Арена) е фудбалски стадион во Бачка Топола, Србија. Тоа е домашен терен на ФК ТСЦ. Стадионот се состои од четири трибини со вкупен капацитет за седење од 4.500 места.
Папеса Јована
Во научната-фантастика
папесата Јована останала популарна тема за науно-фантастичните дела. Ја има во драмите, вклучувајќи ја Päpstin Johanna (1813 г.) од Лудвиг Ахим фон Арним, во еден дел од Бертолт Брехт, и во монодрамата, папесата Јована од Зис ван дер Плуим (1996 г.).
Новелата папесата Јована од грчкиот автор Емануел Ројдис ги фасцинирала Марк Твен и Алфред Жари и била преведена од страна на Лоренс Дурел под името Интересната историја на папесата Јована (1954 г.). Историската романса папесата Јована (1996 г.) од Американката Дона Вулфолк Крос, неодамна била вклучена во германска музичка драма како и во филмот опишан подолу. Други новели во кои се појавува се: Das Mährchen von der Päpstin Johanna auf’s Neue erörtert (1829 г.) од Вилхелм Сметс, Црна магија (1909 г.) од Марџори Боувен, папесата Јована (1912 г.) од Лудвиг Горм и папесата Јована (2005 г.) од Ив Бише.
Постојат два филма. Филмот папесата Јована (1972 г.), режиран од Мајкл Андерсон, во САД бил наречен Ѓаволскиот натрапник. Во 2009 г. филмот бил повторно снимен за да се вклучат повеќе работи од оригиналното сценарио на Џон Брили и бил објавен како Таа...што ќе биде папа. Новелата на Крос била инспирација за одложениот проект на Фолкер Шлондорф, на крајот режиран од Шонке Вортман како Die Päpstin (папесата Јована).
папесата Јована е личност од почетната сцена на феминистичката драма Девојките на врвот (1982 г.) од Карил Черчил.
Англиски валцер
Англиски валцер — попознат како побавен валцер, се вбројува во 3/4 такт претставува еден од првите танци кој се учи, со негово учење ученикот добива на елеганција и добро држење во играта. Тоа е исто така првиот танц кој се игра на натпревари. Благодарение на својата отменост, честопати е танц на отворање на разни манифестации.
Опис на англискиот валцер
Во денешна форма Англичани го промовирале во 1927 година. Настанал од игра направена во САД, која се викала Бостон пред 1900 година. Сега ова е една од најотмените игри со лесни, ненасилени движења. Музиката е околу 30 тактови во минута.
Англискиот валцер станал популарен во 1922 година на Првото светско првенство во Англија. Една година пред тоа, било одлучено основниот чекор да ја има формата "чекор-чекор-затворена позиција", а во 1927 година чекорот е променет во денешен "чекор-чекор во страна - затворена позиција".
Исто така, бил дефинирана и позицијата во која се игра денес. Пред тоа, парови играле на отворена позиција еден покрај друг.
Од создавањето, овој танц постојано се развива, бројот на варијации и фигури се зголемува. Англискиот валцер се одликува со комбинација на "праволиниски движења" со задржани стари "кружни ротации" со екстремни подигања на прсти.
Музиката за англискиот валцер е мека, хармонична, во себе содржи лирска нота, а првиот удар во тактот е секогаш нагласен. Во својата грациозност англискиот валцер крие болка предизвикана од погрешно избраната љубов или љубов  што поминала, исчезна ... Исто така, неговиот карактер ја одразува фразата "да се биде секогаш вљубен". Од натпреварувачките парови се бара да со изразот на лицето, ритмот, фигурите раскажат една од своите приказни.
Поради ова, англискиот валцер го нарекуваат крал на танците. Сè уште се вели дека стилот со кој се игра денес англискиот валцер се нарекува и меѓународен стил на танцот. Тоа значи дека чекорите се единствени и истото се играат во целиот свет. За стандардизирација на овие чекори заслужни се Англичаните.
Основни чекори
Основните чекори во англискиот валцер се изведуваат по следниов редослед:
Во натпреварите, во зависност од категоријата на натпреварувачи, постојат задолжителни фигури кои мораат да се одиграат.
NGC 2175
NGC 2175 — оддавна маглина во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Еврејски гробишта (Скопје)
Еврејски гробишта во Скопје — некогашни гробишта на еврејската заедница, кои постоеле на висорамнината покрај старото село Долно Водно во Скопје. До нив се доаѓало по скали, поради што добивале монументален изглед. Опис за самите гробишта дал книжевникот Жак Конфино, кој ги посетил гробиштата во 1937 година и забележал дека на влезот стоела мермерна плоча на која пишувало дека гробиштата се стари скоро пет векови. При таа посета, Конфино и неговиот придружник, хахамот Бехар, не направиле никаков препис на текстовите на старите гробови, освен тој на гробот на Натан од Газа, иако повеќето натписи биле избришани и само понекаде можеле да се најдат траги од букви. Ова се случувало поради навиката гробните споменици да се поставуваат водорамно и бидејќи спомениците биле изработени од камен-варовник.
NGC 2175
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2175 се споменува и како LBN 854, OCL 476.
Откривање
Објектот е откриен во 1857 година од страна на Карл Кристијан Брунс, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Еврејски гробишта (Скопје)
Во хебрејските извори се споменувале две еврејски гробишта, старото и новото, уште во век. Скопскиот рабин, во седумдесеттите години на век, донел одлука дека земјата од старите гробишта не смее да се употребува за правење цигли.
NGC 2175
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2175 е од видот EN. NGC 2175 има привидни димензии од 40' х 30'.
Еврејски гробишта (Скопје)
Еврејските гробишта во Скопје повеќе не постојат, додека селото Долно Водно веќе е дел од Скопје. Поголемиот број на скопските Евреи завршиле во концентрацискиот логор Треблинка, а нивниот гроб не се знае.
Околу 1960 година на главните скопски гробишта е осветен споменик на жртвите на фашизмот, украсен со еврејски симболи — седмокрак свеќник („менора“) и Давидов штит („маген Давид“). На споменикот се забележува и симболот на трагедијата — бодликава жица и оџак. Натписот е на хебрејски и македонски јазик.
NGC 2175
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 9 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 29' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 2175 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 137; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1322. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1494.
IC 230
IC 230 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 230 се споменува и како ESO 508-5, MCG -4-31-29, IRAS 13042-2338.
Откривање
Објектот е откриен на 27 февруари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 230 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. IC 230 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 6 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 55' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на IC 230 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45408.
Џамија на Хаџи Хамза
Џамија на Хаџи Хамза (или Хаџи Хамза џамија) — стара османлиска џамија во градот Охрид. Му припаѓа на Охридското муфтиство на ИВЗ и прогласена е за културно наследство на Македонија.
Местоположба
Џамијата е разположена во маалото Кошишта, на улица „Гоце Делчев“ бр. 53.
Историја
Џамијата е изградена во XVI век заедно со медреса (исламско училиште). Подоцна е претворена во теќе, и тогаш е изградено и минарето и турбето со шадрванот.
На 22 март 1968 година џамијата е прогласена за споменик на културата.
Џамијата е санирана во 2009 и 2010 година.
Архитектура
Градбата има скромни димензии и прост квадратен облик со централна купола, михраб и минбер. Има и летен молитвен простор, летен кафе-оџак и зимски кафе-оџак. Минарето има големи димензии и шестаголен облик. Џамијата е изградена од кршен камен и наместа со бондрук, а минарето е од обработен камен, подоцна малтерисано. Отворите имаат полукружен облик. На северозапад има доградба од кршен камен, која исто така е малтерисана и варосана.
Список на државни водачи во 376 година
Ова е список на државни водачи во 76 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Машка кошаркарска репрезентација на Велика Британија
Машката кошаркарска репрезентација на Велика Британија е репрезентацијата кој ја претставува државата на меѓународните кошаркарски натпревари. Репрезентацијата е под управа на Британската кошаркарска федерација и двете се составени од кошаркарските сојузи на Англија, Шкотска и Велс. Трите сојузи се обединиле на 1 декември 2005 година сè со цел да создадат добар тим. Играчите од Северна Ирска обично играат за Ирска, иако можат да играат со Британија.
Средна (село)
Средна (Средна) — поранешно село во Неврокопско, Пиринска Македонија, во денешната Општина Неврокоп (Гоце Делчев), Благоевградска област, Бугарија.
NGC 6780
NGC 6780 — спирална галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6780 се споменува и како ESO 184-62, AM 1918-555, IRAS 19187-5552.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6780 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6780 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 22 м 50,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 46' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 6780 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63151. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 435; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8765. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Жените во Босна и Херцеговина
Жените во Босна и Херцеговина номинално ги уживаат истите права како и мажите, но сепак, општествената дискриминација останува проблем. Според Меѓународниот фонд за развој на земјоделството (ИФАД), жените во Босна и Херцеговина биле погодени од три вида на транзиција по војната во Босна (1992-1995): „преминот од војна кон мир“, економска транзиција и политичка транзиција. По Втората светска војна, брзиот економски раст и индустријализацијата ја ублажиле сиромаштијата и го забрзале воведувањето на босанските жени во работна сила во различни професии, вклучително и силна застапеност на жените во СТЕМ системот, што останува вистинска и во денешно време.
Позадина
Босна и Херцеговина го прогласила својот суверенитет во 1991 година и независност од поранешна СФР Југославија во 1992 година. Босанската војна (1992-1995) била одговорна за екстремни акти на насилство (етничко чистење во Босанската војна) и економски колапс. Денес Босна и Херцеговина е мултиетничко и мултирелигиозно општество - населението се состои од: Бошњаци 48,4%, Срби 32,7%, Хрвати 14,6% и други 4,3%; додека верскиот состав е: муслимани 40%, православни 31%, римокатолици 15% и други 14% (според податоци од 2013 година). Поголемиот дел од населението е рурално: само 39,8% од вкупното население е урбано. Стапката на писменост за 15 и повеќе години е поголема кај мажите (99,5%) отколку кај жените (97,5%) - проценка за 2015 година.
Родова еднаквост
Пред да стапи на сила новиот Кривичен законик во 2003 година, законот за силување во Босна и Херцеговина содржал законско изземање за брак и гласел: „Кој принудува жена, а не сопруга на сексуален однос со сила или закана за неизвесен напад врз нејзиниот живот или тело или животот или телото на лице блиско до неа, ќе се казни со затвор од една до десет години“.
Родови улоги
Босна има културна и религиозна патријархална традиција според која се очекува жените да бидат покорни на мажите. Од жените се очекува да ги извршуваат повеќето домашни работи, вклучувајќи готвење, чистење и воспитување на деца. Економското уништување на граѓанската војна има негативно влијание врз учеството на жените во економијата, иако жените се подобро интегрирани во земјоделските работи отколку во другите области.
Во постконфликтната Босна и Херцеговина, жените се движечка сила за промени. По војната, добиените ефекти вклучуваат намалување на нивната јавна и социјална состојба, а некои жени се одлучиле да заминат надвор од земјата за да бараат работа. Жените од руралните средини честопати се повеќе маргинализирани, поради ниското ниво на образование и склоноста кон традицијата, што налага дека тие мора да бидат подредени на мажите.
Според извештајот на отоманскиот муслиман за Австро-руско-турската војна (1735–39) преведен на англиски од Ц. Фрејзер, босанските муслиманки се бореле во битка, бидејќи тие „стекнале храброст на хероите“ против австриските Германци во опсадата на тврдината Остервиќ-атик. Босанските муслимански жени и мажи се меѓу жртвите за време на Битката кај Остервитчатик. Босанските муслиманки војувале во одбраната на тврдината Базин (Бузин). Жените и мажите им се спротивставиле на Австријците во тврдината Четин. Жените на Босанците се сметале за милитаристички според не-османлиските записи од војната меѓу Османлиите и Австријците и тие имале улога во босанскиот успех во битката против австриските напаѓачи. Австријците биле погодени во Јени Пазар, Изворник, Острови-Штик, Четин, Бажин, Градишка и Бања Лука. Француски извештај ја опишал храброста во Битката кај босанските муслиманки кои се бореле во војната.
Според Ц. Фрејзер: „''Полигамијата, толку карактеристична за мухамеданските земји, не преовладува во голема мера во Босна и двата пола уживаат привилегија да ги избираат своите придружници за цел живот. Невенчана жена се појавува во јавноста без превез, а почитта се покажува кон мајката на едно семејство. Во сите овие аспекти, тие многу се разликуваат од жителите на источните земји''.“
Според А. Шем: „''Полигамијата никогаш не стекнала преваленца кај питувачите. Жените се прекриени на јавни места, но дома уживаат во слобода и привилегија поголема од оние на Турчинките. На младите жени им е дозволено да примаат внимание од младите мажи, а на младиот човек кој размислува за брак е дозволено да ја помине вечерта со вереникот, додека таа седи скриена од неговиот поглед до ѕидот. Поврзано е за босанските жени од страна на еден турски историчар дека кога првите заробеници биле одведени во турскиот двор во Бруса, пред освојувањето на Цариград''.“
Според Јанос Асбот: „''Во меѓувреме, од градините на ридовите, монотоно пеење, во остри носни и глави на носот, ечи низ градот. И покрај строгите хареми и превези, девојчињата знаат како да го привлечат вниманието на младите. Оние излезени на прошетка никогаш не се замараат од пофалби со прекрасен глас пропорционално на продорната сјајност на неговите тонови. Волшебната младина ги следи звуците и се прикрадува до оградата на градината и така започнуваат повеќето од босанските бракови. Момчето можеби ја познава од своето детство, кога сè уште не носела превез, туку само обична крпа над главата. После последните денови пред да го земе превезот, тој ја погледнува целосно девојката. Ако е вистинскиот млад човек, по неколку такви посети може да биде вовлечена во разговор ; по една недела, можеби таа го крева превезот. Дали тој ќе може еднаш да ја фати нејзината рака низ оградата или преку портата, тоа е знак на договор; а потоа, под услов младите да се сретнат со одобрување од родителите, ништо повеќе не им пречи на нивната среќа. Освен тоа, под будното око на мајката, работите тешко можат да одат толку далеку, ако родителите не го одобрат младиот човек. Постојат измами кои на тој начин ќе играат со неколку девојки сукцесивно; но тие наскоро стануваат озлогласени, а мајките ги предупредуваат своите ќерки против нив''“.
Сексуално насилство во Босанската војна
Жените претрпеле масовно сексуално насилство и сексуално ропство за време на Босанската војна и босанскиот геноцид, кога насилството добило форма насочено кон полот преку силување. Проценките за вкупниот број на силувани жени за време на војната се движат од 12.000 до 50.000.
Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (МКТЈ) прогласил дека „систематско силување“ и „сексуално поробување“ во време на војна е злосторство против човештвото, второ по военото злосторство за геноцид.
Репродуктивни права
Стапката на смртност кај мајките е 11 смртни случаи на 100.000 живородени деца (проценка на 2015 година)) Вкупната стапка на плодност е 1,27 деца родени (проценка на 2015 година), што е под стапката. Стапката на преваленца на контрацепција е 45,8% (2011/12).
Насилство врз жените
Во последниве години, Босна и Херцеговина презела чекори за решавање на прашањето за насилство врз жените. Ова вклучувало донесување закон за заштита од семејно насилство во 2005 година, и ратификување на Истанбулската конвенција.
Музеј Мармотан-Моне
Музејот Мармотен-Моне (француски: Musée Marmottan-Monet) — музеј на уметноста сместен на улица Луј Боали во XVI округ на Париз. Во него се наоѓа збирка од околу 100 импресионистички дела од Клод Моне, Берта Моризо, Едгар Дега, Едуард Мане и Пјер Огист Реноар.
Отворен е од 10:00 до 18:00 ч., освен во понеделници, на 1 мај 25 декември и 1 јануари.
Аденозинтрифосфатаза
Аденозинтрифосфатази (EC број 3.6.1.3, аденилпирофосфатаза, ATP монофосфатаза, трифосфатаза, SV40 Т-антиген, аденозин 5'-трифосфатаза, ATP хидролаза, комплекс V (митохондриски транспорт на електрони), (Ca2+ + Mg2+)-ATPаза, HCO3−-ATPаза, ATPаза) се класа на ензими кои го катализираат хемиското разградување на ATP во ADP и слободен фосфатен јон. Оваа реакција на дефосфорилација ослободува енергија, која ензимот (во повеќето случаи) ја користи за покренување на други хемиски реакции кои инаку спонтано не би се одвивале. Овој процес се одвива во сите познати форми на живот.
Функции
Трансмембранските ATPази служат за внес на многу од неопходните метаболити за клеточниот метаболизам, како и за изнесување на отпадни материи и токсини надвор од клетката. Значаен пример е натриум-калиумовата пумпа (наречена уште и Na+/К+ATPаза), која служи за одржување на мембранскиот потенцијал на клетката. Друг пример е водород-калиумовата ATPаза (H+/К+ATPаза или гастрична протонска пумпа), која ја закиселува содржината на желудникот.
Механизам на дејство
Спрегнувањето на хидролизата на ATP со клеточниот транспорт е реакција во која точно одреден број на молекули (или јони) од растворената супстанца се транспортираат за секоја ATP молекула која се хидролизира; на пример, кај Na+/К+ATPазата, при хидролиза на една ATP молекула се изнесуваат 3 Na+ јони надвор од клетката, а се внесуваат 2 K+ јони внатре во клетката.
Трансмембранските ATPази ја користат хемиската потенцијална енергија на ATP за извршување на механичка работа: тие ги транспортираат растворените супстанци во насока спротивна на термодинамички-претпочитаната насока на движење — т.е., од страната на мембраната каде се наоѓаат со пониска концентрација кон страната на мембраната каде се наоѓаат со повисока концентрација. Овој процес се нарекува активен транспорт.
Трансмембрански ATP синтази
АТФ-синтазата на митохондриите и хлоропластите е анаболичен ензим кој ја искористува енергијата на трансмембранскиот протонски градиент за врзување на неоргански фосфат за молекула на аденозин дифосфат (ADP), со што се добива ATP.
Меѓутоа, АТФ-синтазата може да функционира и во обратна насока; т.е. да ја искористува енергијата ослободена од хидролиза на ATP за да ги движи протоните спротивно од насоката на нивниот електрохемиски градиент.
Класификација
Постојат различни видови на ATPази, кои се разликуваат по нивната функција, структура (F-, V- и A-ATPазите содржат вртежни мотори) и типот на јони кои ги транспортираат.
Наводи
<references group="" responsive="">
NGC 4187A
NGC 4187A — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4187A се споменува и како NGC 4187, UGC 7229, MCG 9-20-117, CGCG 269-42.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4187A е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4187A има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Михајло Поплавски
Михајло Поплавски (Михайло Поплавський; роден 28 ноември 1949) - украински политичар, пејач, доктор на педагошки науки (1990), професор (1990), целосен витез на орден за заслуги (2007), лауреат на Националната награда „Човек на годината“ (2009), почесен уметник на Украина, Народен уметник на Украина, продуцент, ТВ презентер, режисер. Ректор (1993 - 2015) и претседател (заклучно со 2021 година) на Универзитетот за култура и уметност во Киев.
Список на државни водачи во 1623 година
Ова е список на државни водачи во 623 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 377
NGC 377 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 377 се споменува и како ESO 541-19, MCG -4-3-53, IRAS 01041-2036.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 377 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 377 има привидни димензии од 0,8' х 0,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 6 м 35,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 19' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 377 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3931. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 307; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5853. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1199.
Џамија на Хаџи Дургут
Џамија на Хаџи Дургут (Џамија на Хаџи Тургут) или Крст-џамија — стара османлиска џамија во градот Охрид. Му припаѓа на Охридското муфтиство на ИВЗ и прогласена е за културно наследство на Македонија.
Џамијата е изградена во 1466 година. Сместена е меѓу улицата „7-ми Ноември“ северозападно од неа и улицата „Марко Нестороски“ на југ. Има квадратна основа, врз која се издига осумаголна купола. Минарето е високо околу 20 м. Основата е изработена од бигор и варов малтер, а куполата е од бигор и тули, повторно со варов малтер. Минарето исто така е од бигор, па покриено со варов малтер. Покривот бил со турски ќерамиди. Во внатрешноста има дрвена ламперија по ѕидовите и дрвен таван. Автентичниот изглед на храмот е речиси целосно зачуван.
Интернет
Интернет (Internet) или семрежје — јавно достапен систем на меѓусебно поврзани сметачки мрежи од целиот свет, кои пренесуваат податоци во форма на пакети со користење на стандардното множество протоколи означено како TCP/IP. Се состои од голем број мали и големи, домашни, деловни владини и невладини мрежи, коишто заедно пренесуваат различни информации и услуги, како електронска пошта, директен разговор, како и меѓусебно поврзани мрежни места (websites) и други документи од Мрежата (Светска мрежа — World Wide Web, WWW).
Наспроти општоприфатеното користење, поимите интернет и мрежа (web) не се синоними: интернет е збирка на меѓусебно поврзани сметачки мрежи, поврзани со бакарни жици, оптичковлакнени кабли, безжични врски и слично, додека мрежата е збирка на меѓусебно поврзани документи со користење хиперврски и адреси (Uniform Resource Locator / URL ), до коишто може да се пристапи со користење на интернетот. Покрај мрежата, интернетот обезбедува и многу други служби, како е-пошта, споделување на податотеки итн...
Историја
Корените на интернетот се во ARPANET, американскa одбранбена мрежа создадена во 1969 година. Првата TCP/IP мрежа е направена на 1 јануари 1983 така што овој датум е земен за создавањето на интернетот. Во тоа време интернет можеле да го употребуваат универзитетите, војската и некои други државни организации во САД и бил наречен NSF (National Science Fondation = Национална научна фондација). Интернетот добил комерцијална употреба дури во 90-тите години.
Интернет претставува множество од служби кои работат врз поврзаните сметачки мрежи низ целиот свет со што се овозможува брза размена на информациите односно податоците преку постоечките телефонски линии.
Англискиот поим „интернет“ е добиен како кратенка од INTERconnected NETwork — INTERNET што во превод би значело меѓуповрзанa мрежa. А во неа се вклучени милиони луѓе од светот.
Структура и организација на интернетот
Во почетокот на интернетот било комплицирано барањето на податоци, корисниците биле принудени рачно да ги испишуваат наредбите. Поголем број корисници не сакале или не ги знаеле наредбите.
Затоа во 1989 година Тим Бернерс-Ли од Европската лабораторија за јадрена физика во Швајцарија CERN, пишува предлог за изработка на единствен хипер текстуален програм за дистрибуција на податоците помеѓу луѓето, т.е. сѐ уште само на научниците бидејќи 1989 година сè уште немало голем број на домашни сметачи и имало многу мал број на корисници на интернетот.
Крајот на 1990 година почнал да се развива и самиот проект WWW. Започува со развој на првата програма за пристап на интернетот со едноставно име WWW. Овој програм работел со текстуално пребарување. Кон крајот на 1992 година, веќе постоеле педесетина опслужувачи за WWW. Набрзо е напишан и првиот прегледувач со графички приказ Viola, а напишана е и првата верзија на HTML (Hyper Text Marcup Language), толку поедноставна од денешната, но постоењето на хипер врски за поврзување на документите овозможува лесно пребарување и сосема доволна достапност на информациите.
Почетокот на 1993 година Marc Andreessen од NCSA (National Center for Supercomputing Applications) напишал и друг таков пребарувач, наречен Mosaic. Marc 1994 година основа фирма Netscape Communications и покрај Тим Бернерс се смета за најзначаен човек за развојот на WWW.
При крајот на 1994 година, проектот за развој на WWW го презема Конзорциумот W3 кој заеднички го основале CERN и MIT (Massachusetts Institute of Technology).