cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џиро д’Италија 2013 - етапа 12 до етапа 21
Етапа 12
Втората половина на трката започнала со етапа со патека идеална за спринтерите; со растојание од 134 километри, етапата била една од најкратките на трката, етапата била главно рамна и постепено се спуштала од почетокот во Лонгароне до завршницата во Тревизо. Долж патеката се наоѓале две искачувања од четврта категорија, како и два средни спринта во рамки на првите две третини од етапата. Двете категоризирани искачувања биле кратки и стрмни; Муро ди Ка дел Поџо со просек од 12,2% на 1.200 метри, додека Монтело-Санта Марија дела Виторија имал наклон од 6,3% на 3 километри. Кога возачите пристигнале во Тревизо, извозеле круг од 7,5 километри околу градот; последните метри вклучувале поминување преку мост, пред целта на Вјале Бартоломео Буркјелати.
Список на државни водачи во 1718 година
Ова е список на државни водачи во 718 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 12 до етапа 21
Етапа 12
Возачите имале влажно време во Лонгароне, каде започнало бегството скоро веднаш на самиот почетокот составено од четворица возачи. Во него биле вклучени етапниот победник Максим Белков, возачот на Фабио Фелине, Берт де Бакер од  и возачот на  Мауриц Ламертинк. Колегата на Ламертинк Марко Маркато им се придружил нешто подоцна. Со водство од скоро три и пол минути, сите освен Де Бакер паднале во формата, но успевале да се одржат во групата. Спринтерските екипи започнале бавно да се доближуваат до групата, одржувајќи 25 секунди разлика помеѓу нив во последниот круг околу Тревизо; петорката успеала да се одржи сè до последниот километар.
Оттука на чело на групата излегла линијата на возачи на, а Герт Стегманс обезбедил совршен напад за Марк Кевендиш и негова трета етапна победа на трката и негова 100. победа во неговата професионална кариера. Возачот на Винченцо Нибали го одржал водството во генералниот пласман од 41 секунда пред возачот на  Кедел Еванс. За нив, возачот на Бредли Вигинс се соочил со проблеми. Со само четворица свои возачи, Вигинс загубил 3' 17" во однос на главната група, со што излегол од првите десет возачи во генералниот пласман. Вигинс го припишал неговиот недостиг на резултати на влошување на неговото заболување; земал антибиотици поради настинка и инфекција на градите. Поради ова, генералниот менаџер на Дејв Брејлсфорд изјавил дека екипата сега ќе се насочи на Ригоберто Уран, кој се наоѓал на третото место во генералниот пласман, како нивна најголема надеж за освојување на трката.
Список на државни водачи во 1718 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 12 до етапа 21
Етапа 13
Со 254 километри, тринаесеттата етапа била најдолга етапа на овогодинешното издание на Џиро д’Италија. Патеката, која водела низ шест различни региони, била рамна од почетокот до ознаката за 175. километар. Оттука имало неколку некатегоризирани искачувања поминувајќи низ двата средни спринта, пред да се дојде до единственото категоризирано искачување на етапата. Тре Куни од трета категорија било сметано како можна опасност за спринтерите пред завршницата во Кераско со постепено искачување од околу 5% на растојание од 10 километри. Оттука возачите се спуштале кон завршницата со неколку ридови помеѓу; очекувањата биле дека ќе има спринтерска завршница, но не со сигурност. Пред почетокот на етапата, поранешните кандидати за генералниот пласман, Бредли Вигинс и Рајдер Хесједал  се повлекле од трката.
Група од седум возачи се одвоила од главната група по околу 20 километри, во која немало можен соперник во генералниот пласман, поради што им било дозволено да се одвојат и да направат предност од четиринаесет минути во еден момент од етапата. Бидејќи главните фаворити не сакале да ја намалат разликата, тоа им било препуштено на екипите на спринтерите, кои требало да постават темпо; тие успеале постепно да ја намалуваат предноста на водечките и тие имале само една минута пред искачувањето во Тре Куни, околу 40 километри пред крајот. На искачувањето возачот на Никола Боем го започнал првиот напад и бил придружен од Пабло Ластрас од екипата  и Ларс Бак, со што тројката се одвоила од преостанатите четворица членови на водечката група. Позади мала група нападнала од главната група, но по неколку километри групата била достигната, оставајќи ги тројцата водечки со околу 30 секунди напред.
, работејќи за Марк Кевендиш за четврта негова етапна победа на трката, се придвижиле кон челото на групата и го забавиле темпото и му дозволиле на водечкото трио да добие неколку секунди предност, препуштајќи го водството да порасне скоро на една минута. Кратко потоа Боем отпаднал, додека на Ластрас и Бак им се приклучила друга група на возачи, кои се одвоиле од главната група. Од групата, Џампаоло Карузо нападнал на околу 6,5 километри пред целта, но неговиот соло обид бил спречен на еден и пол километар. ја предводела групата во последниот километар за Елија Вивијани, но Кевендиш бил првиот кој го започнал својот спринт и успеал да се одржи пред другите, поминувајќи го Џакомо Ницоло од на целта. Со неговата четврта победа на трката, Кевендиш станал шести возачи кој победил на 40 Гранд Тур етапи и прв возач кој освоил последователни етапи на Џиро по Алесандро Петаки во 2009.
Етапа 14
Првично требало да се одржи на 168 километри, но четиринаесеттата етапа била променета на самото утро поради лошото време, кое исто така го оневозможил телевизискиот пренос на трката во целост освен последните неколку стотина метри. Првично наведеното искачување до Сестриере, искачување од втора категорија, била повлечено од патеката и групата била пренасочена долж долината Суза до Улкс. Трката се вратила на првичната патека во Улкс; вкупно 12 километри биле додадени на растојанието на етапата. Оттука, патеката се искачувала стрмно кон средниот спринт во Бардонекија пред искачувањето кон завршницата. Искачувањето од прва категорија било возено по третпат на Џиро и имал просечен наклон од 9% на растојание од 7,3%, но на одредени места наклонот се движел до 14% и се возело по неасфалтирани патишта.
Група од седум возачи се одвоила на 14. километар, но брзо била намалена на четворица, откако тројца возачи паднале на влажните патишта. Кога се вратиле во главната група, водечката група започнала да го зголемува своето водство. Сеиталијанската група, поранешниот предводник на трката Лука Паолини, Даниеле Пјетрополи од , возачот на Сони Колбрели и возачот на  Матео Трентин , успеала да ја зголеми својата предност на скоро десет минути на една точка од етапата, пред главната група да започне да ги достигнува. Бидејќи трката се движела кон Јаферау, го преземала темпото во свои раце, намалувајќи го бројот на возачи во главната група. Пред последното искачување, Трентин отпаднал од водечката група и набрзо бил достигнат од главната група на искачувањето.
Водечките имале предност од околу четири минути на подножјето, кога Колбрели започнал напад. Само Паолини можел да остане со него. Серхио Енао нападнал на половина од искачувањето, кога му се приклучил и Диего роза од ; потегот на Роза бил претходник на нападот од неговиот екипен водач Франко Пелицоти. Пелицоти го достигнал дуото и набрзо продолжил сам по водечките. Паолини се одвоил од Колбрели на околу 1,5 километри пред целта и држел 43 секунди предност пред блиските соперници. Откако Паолини бил достигнат, носителот на розовата маичка Винченцо Нибали нападнал за, повлекувајќи го возачот на Мауро Сантамброџо со него. Двајцата останале до крајот и Сантамброџо ја освоил етапата, негова прва на Гранд Тур. Нибали завршил зад него и го зголемил своето водство на 1' 26" пред возачот на Кедел Еванс, а Сантамброџо се поместил на четвртото место во генералниот пласман, една секунда зад Ригоберто Уран од.
Етапа 15
Со постојаната неизвесност поради безбедноста на Кол ду Мон Сенис, етапата била неутрализирана до врвот на искачувањето, каде предводникот во планинскиот пласман Стефано Пираци нападнал со возачот на  Робинсон Чалапуд. На двојката на спустот им се приклучиле уште пет возачи, откако главната група им допуштила водство од над две минути. Возачот на Питер Венинг наскоро се одвоил од групата, но не можел да издржи и набрзо се вратил до другите членови на бегството. Групата држела максимално водство од над шест минути, но се спуштило на две минути кога стигнале на Кол ду Телеграф. Пираци и Венинг биле најсилни во првите километри, пред Џовани Висконти и возачот на  Матео Работини да се доближат до нив. Висконти тргнал во напад на околу 23 километри пред целта. Работини се обидел да замине по него на спустот од Телеграф, но на крајот Висконти стигнал до првата етапна победа на Гранд Тур. Потерата на Работини траела до последниот километар, кога се откажал и група од четворица возачи го поминала, кои се бореле за второто место. Возачот на Карлос Бетанкур го освоил спринтот за второто место пред возачот на  Пшемислав Њемјец, и Рафал Мајка од ; со 12. бонус секунди за второто место, Бетанкур се искачил на првото место во пласманот за млад возач, пред Мајка. Главните фаворити стигнале на целта 54 секунди зад Висконти.
Етапа 16
Водечката група од 22 возачи имала предност од околу три минути на врвот и водството продолжило да се зголеми на спустот кон Италија. биле сместени на чело на групата и подоцна придружени од и  со цел подигнување на темпото, кога предноста на водечките достигнала пет минути; оваа разлика ги ставала највисоко пласираните возачи меѓу овие екипи, Јуриј Трофимов и Роберт Кишерловски, во опасност од возачот на  Дамијано Карузо, кој бил во бегство. Разликата на водечките била намалена за половина кога групата стигнала на првиот среден спринт на околу 54 километри пред целта. Противнападите биле клучот при влезот во Ивреа; по неколку мали напади, возачот на Емануеле Села бил првиот кој добил солидна предност пред бегството.
Подоцна му се приклучил Келдерман и возачот на Дени Пејт и имале предност од околу дваесет секунди кога влегле во Ивреа. Групата од пет возачи го започнало последното искачување, меѓу нив и предводникот во планинскиот пласман Стефано Пираци, кој продолжил да го зголемува своето водство. Остатокот од главната група ги достигнала водечките и најдобриот млад возач Карлос Бетанкур од го поминал Пираци на врвот. Сите главни фаворити на трката биле напред, освен возачот на Мауро Сантамброџо, кој на крајот изгубил над две минути. Група од тројца возачи успеала да се одвои во последните метри, каде Бењат Инчаусти го освоил спринтот пред возачот на  Танел Кангерт и Пшемислав Њемјец од. Инчаусти му отпоздравил на неговиот поранешен колега Хавиер Тондо додека поминувал низ целта; прекрстувајќи ги прстите во форма на Х, во чест на Тондо, кој загинал пред тренирање со Инчаусти во мај 2011.
Етапа 17
Со исклучок на последната етапа од трката кон Бреша, седумнаесеттата етапа била обележана како една од последните можности за спринтерите на Џиро д’Италија 2013. Започнувајќи во Караваџо, патеката од 214 километри во должина била главно рамна, преодна етапа, освен едно искачување од четврта категорија кон крајот на етапата. По двата средни спринта, искачувањето Крозара било тесно и техничко; со просечен наклон од 6,8% на растојание од 5,3 километри, на делови на искачувањето имало наклон и до 12%, означувајќи дека екипите требало да вложат поголем напор за да ги сочуваат нивниот спринтери пред спустот и завршницата во Виченца.
Рубијано го забрзал темпото, поради што Докс отпаднал, додека вториот бран на забрзување довел да отпадне и другиот член на бегството, Дарбриџ. отпочнал два напади преку Алесандро Прони и Данило ди Лука, кога Ди Лука започнал потера за Рубијано; го достигнал на помалку од 20 километри пред целта, кога Џовани Висконти нападнал од главната група, приклучувајќи им се откако ја поминал разликата од 30 секунди. Висконти нападнал сам на врвот на искачувањето, здобивајќи се со максимална предност од 35 секунди, но успеал да ја одржи и покрај тоа што за малку ќе доживеел пад, стигнувајќи до втора етапна победа за четири дена, трета последователна за неговата екипа, по победата на Бењат Инчаусти на етапата 16. Возачот на Рамунас Навардаускас ја довел главната група низ целта со 19 секунди зад победникот, но по поверувал дека победил на етапата, додека главните фаворити биле во групата, оставајќи го генералниот пласман непроменет.
Етапа 18
Вториот од двата поединечни хронометри кои се одржале на Џиро д’Италија 2013, осумнаесеттата етапа била предвидена за планинскиот хронометар, вид на оваа дисциплина кој се враќа на трката по едногодишна пауза, во областа Трентино-Јужен Тирол, во северна Италија. Патеката од 20,6 километри била поделена на неколку различни делови; започнувајќи на велодромот во Мори, воведниот километар на етапата бил делумно рамен, пред искачувањето долго осум километри со наклон од 6,6% кон средната мерна точка. Потоа доаѓал променлив рамен терен, пред пострмното искачување во Полса; на одредени делови имало наклон од 10%, но сепак имало просек од 6,6% на 6,5 километри. Како што е вообичаено на хронометарските етапи, возачите настапувале во обратен редослед од тоа како биле пласирани во генералниот пласман на крајот на претходната етапа.
Така, Рафаел Андријато од, кој бил на 172. место, доцнел три часа, педесет и шест минути и педесет секунди зад предводникот на трката Винченцо НИбали, бил првиот возач кој настапил на патеката. Сепак, Андријато не бил првиот возач кој ја преминал целта, бидејќи возачот на Мигел Мингез, кој започнал веднаш зад него по една минута, го поминал и забележал време од 48' 55" на патеката. Времето на Мингез се задржало околу петнаесетина минути додека Стив Камингс не го презел водството за, кога забележал време на патеката од 47' 08". Ерос Капеки бил првиот кој поминал под 47 минути за, пред возачот на Дарио Каталдо, италијанскиот национален хронометарски првак, да го преземе врвот со време од 46' 10". Возачот на   Стеф Клемент бил следниот возач кој забележал најбрзо време, постигнувајќи време за пет секунди побрзо од Каталдо, односно 46' 05".
Дамијано Карузо ја преминал границата од 45 минути со следното најбрзо време на патеката, кога временските услови се промениле, особено во завршниот дел. Наместо сонце сега на патеката врнело дожд, на одредени моменти со засилен карактер. На крајот времето на Карузо било доволно добро за трето место на етапата; првиот возач кој го надминал ова време бил возачот на Самуел Санчес, кој постигнал време од 45' 27", време кое му овозможило да влезе во првите десет во генералниот пласман. Меѓутоа, најдобриот резултат бил постигнат од предводникот на трката, Нибали. Поставувајќи најдобро време на средната мерна точка, Нибали ја завршил патеката за 44' 29", кој ја освоил третата етапна победа на Џиро. Исто така успеал да дојде само 24 секунди зад неговиот главен соперник во генералниот пласман, возачот на Кедел Еванс, кој започнал три минути пред него. Поради тоа, водството на Нибали пораснало на 4' 02" пред Еванс, додека возачот на Ригоберто Уран десет секунди зад него на третото место.
Етапа 19
Деветнаесеттата етапа била сметана за кралска етапа на Џиро д’Италија 2013, со предвидено растојание од 139 километри. Меѓутоа, како на претходните етапи од викендот до Бардонекија и Кол ду Галибие, предвидената рута била зафатена од лоши временски услови; организаторите на трката очекувале да падне снег на клучните планински делови. Поради тоа, двете главни искачувања на етапата, Пасо ди Гавија од 16,5 километри и Пасо ди Стелвио од 21,7 километри (предвидениот Чима Копи, највисок врв, на Џиро), највисоките искачувања на трката, биле повлечени од патеката. Изменетата рута била објавена ноќта пред предвидениот почеток на етапата.
Заедно со продолжувањето на етапата за 21 километар биле додадени и две нови искачувања. Искачувањето Пасо дел Тонале од втора категорија била предвидено да биде своевиден тест за возачите, со просечен наклон од 7,5% на 8,3 километри, било предвидено во првите 20 километри од етапата, додека Хофмадјох од прва категорија со просечен наклон од 9,5% на 8,4 километри било предвидена на половина од етапата. Понатамошните лоши услови преку ноќта донеле уште повеќе снег на предвидената патека и на крајот организаторите на трката ја откажале етапата поради сигурносни причини; ова било прво откажување на етапа на Џиро поради временските услови од 1989, кога шеснаесеттата етапа била откажана и прво откажување во секоја форма од 2001, кога главната група одбила да вози на осумнаесеттата етапа поради рациите. Возачите и екипите ја поддржале одлуката на организаторите на трката во врска со етапата.
Подоцна било објавено дека возачот на Данило ди Лука имал позитивен тест на забранетиот гликобелковински хормон еритропоетин (ЕПО), кој го контролира производството на црвените крвни зрнца, на примерок земен една недела пред трката. Откако добил известување за позитивниот тест на неговиот возач, менаџерот на екипата Анџело Читрака изјавил дека Ди Лука е отпуштен од екипата, по помалку од еден месец поминат со нив и дека ќе поведат правна постапка против Ди Лука. Ди Лука, кој претходно служел петнаесетмесечна суспензија поради позитивен тест на еритропоетин на Џиро д’Италија 2009, го изразил своето „изненадување“ на позитивниот тест, додека директорот на трката Микеле Аквароне луто изјавил за Ди Лука на конференција за печатот, опишувајќи го како „глуп“.
Ист генерален пласман по етапата 19
Етапа 20
Бегството на денот било создадено по околу 25 километри, кога група од четворица возачи составена од претходниот етапен победник Адам Хансен, Павел Брут од , возачот на Јарослав Попович и возачот на  Џаиро Ермети. Четворката изградила предност од над осум минути во текот на етапата, пред главната група предводена од, и  да започне да ја намалува разликата. Кога водечките стигнале во Кортина д’Ампецо, нивната предност била околу три минути; на излезот од градот, Попович нападнал од групата. Брут и Хансен успеале да стигнат до него, пред Брут да нападне самиот. Брзо постигнал предност од околу една минути пред другите, кога возачот на Питер Венинг нападнал од групата следен од предводникот во планинскиот пласман Стефано Пираци  и Дарвин Атапума од. Венинг го достигнал Хансен и двојката продолжила во потера за Брут, додека главната група била околу една минута зад водачот и блиску до искачувањето.
На врвот на Пасо Тре Крочи, Брут имал околу 30 секунди предност пред Венинг, кој се одвоил од Хансен, додека водечката група била 20 секунди зад него. Во услови на снег, Брут бил достигнат на околу 9 километри пред крајот од страна на Венинг, Пираци, возачот на Џанлука Брамбила и возачот на  Ерос Капеки. Капеки отпочнал напад на почетокот на последното искачување, стекнувајќи предност пред другите, но позади Винченцо Нибали во розовата маичка за се одвоил од групата со неговиот колега Танел Кангерт. На Нибали му се приклучило колумбиското дуо Ригоберто Уран и Карлос Бетанкур  во еден момент и откако го достигнале Капеки, Нибали започнал друг напад, заминувајќи кон втора последователна етапна победа и обезбедувајќи го водството во генералниот пласман. Возачот на Фабио Дуарте стигнал до неговите сонародници и на крајот победил во спринтот за второто место, седумнаесет секунди зад Нибали, пред Уран и Бетанкур. Во генералниот пласман, Нибало го зголемил вкупното водство на 4' 43" пред Уран, кој се поместил на второто место пред возачот на Кедел Еванс, кој имал потешкотии на искачувањето. Бетанкур се поместил од седмото на петтото место во генералниот пласман и повторно го преземал пласманот за млад возач од возачот на  Рафал Мајка.
Етапа 21
Откако претходните пет изданија на Џиро д’Италија завршиле со поединечен хронометар, трката во 2013 завршила со друмска етапа. Без категоризирани искачувања на патеката и без многу нерамнини на патеката од 197 километри, било очекувано етапата да заврши со масовен спринт во Бреша. Кога возачите ќе стигнат во Бреша, групата ја очекуваат осум круга од по 4,15 километри низ центарот на градот, додека последниот среден спринт се наоѓал при третиот премин низ завршната линија. На самата етапа се очекувало да се води борба за бодовниот пласман бидејќи предводникот на трката Винченцо Нибали имал 11 бода предност пред возачот на  Марк Кевендиш, додека на самата етапа можело да се освојат 41 бод. Поради церемонијалноста групата останала заедно сè до Бреша.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Крапа
Успение на Пресвета Богородица — главна манастирска црква на новиот Крапски манастир во поречкото село Крапа.
Црквата е сместена на едно благо возвишување, од каде се пружа поглед на целото село. Самиот манастир, како и црквата, преовладуваат со својата бела боја во селото.
Историја
Црквата била изградена на место каде некогаш се наоѓала стара црквичка. Во 1960 година била осветена со т.н. мало осветување, додека на 24 јули 1977 година била осветена од страна на тивериополскиот епископ во својство на администратор на Преспанско-битолската епархија.
Била подигната благодарение на црковниот одбор во селото, предводен од селанецот Василко Петревски.
Марта Ривера-Гаридо
Животот
Марта Ривера била родена во Санто Доминго. Таа била правнука на доминиканскиот поет Гастон Фернандо Делигне. Студирала политички науки на Автономниот универзитет во Санто Доминго. Живеела долг период во САД во Њујорк и Мајами, како и во Сан Хуан, Порторико.
Фикција
Го заборавив твоето име ( He Olvidado tu Nombre ) бил првиот и единствен роман на Марта Ривера-Гаридо. Со него ја освоила меѓународната награда за раскажување Casa de Teatro во 1996 година. Првото издание на книгата било објавено во 1997 година. Романот бил преведен на англиски јазик од Мери Берг. Овој превод бил објавен од White Pine Press на 1 јуни 2004 година Второто издание на романот било објавено во 2018 година.
Мулдештаузе-Шмерцбах
Мулдештаузе-Шмерцбах (Muldestausee-Schmerzbach) била заедница на општини во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓала на десниот брег на реката Мулде, источно од Битерфелд. Била именувана по вештачкото езеро на реката Мулде на нејзина територија. Седиштето на заедницата на општини било во Шлајц. Била распуштена на 1 јануари 2010.
Заедницата на општини Мулдештаузе-Шмерцбах се состои од следниве општини:
Вотан (мајански бог)
Вотан е мајанско легендарно божество ..
Манра
Манра (Manra), или порано познат како Сидни Ајленд (Sydney Island), е атол во Кирибати. Атолот е дел од Островите Феникс и има вкупна површина од 4.4 км2. Надморската височина на островот е околу 6 метри. Денес островот не е населен, но во минатото бил населуван на неколкупати.
Историја
За разлика од некои атоли во Островите Феникс, на Манра постојат докази дека атолот во минатото бил населен. Така на пример, на островот има остатоци од платформи и остатоци од градби. Хабајскиот антрополог К.П. Емори тврди дека на островот биле присутни две етнички групи, едните биле Полинезијци, другите Меланезијци.
Манра бил „откриен“ во 1823 година од лондонскиот брод Синди Пакет и во негова чест бил именуван атолот. Со британската колонизација на атолот, на островот биле донесени одреден број жители, 130 работници, и било изградено село со основна инфраструктура. Со падот на колонизацијата, островот бил напуштен, најверојатно во периодот 1958-1963 година.
Аериканска империја
Како и секоја микронација, така и во оваа населението варива во зависно од временските периоди. Во Март 2008, популацијата на империјата изнесувала вкупно 280 граѓани.
Територии
Вкупната Аеканска земја вклучува:
Како и да е сите теритоории кои се прогласени на земјата не се контролирани од империјата, туку од сегашните држави на кои се наоѓаат, а додека другите територии и не постојат.
NGC 4105
NGC 4105 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4105 се споменува и како ESO 440-54, MCG -5-29-13, AM 1204-292.
Откривање
Објектот е откриен на 7 март 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4105 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4105 има привидни димензии од 2,8' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 151°.
Други поделби
Проучување на NGC 4105 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38411. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 368; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6679. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 79.
NGC 294
NGC 294 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 294 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m. NGC 294 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 53 м 5,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 73° 22' 50".
Други поделби
Проучување на NGC 294 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 460; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9141.
Темно пиво
Темно пиво (или стаут од англиски stout или црно пиво) — вид на пиво со темна црна боја чиј состав вклучува печен слад или печено јачмен, хмељ, вода и квасец. Класата на стаут пива се традиционално генерички термин за најсилните или најтемните пива, со обично 7% или 8% алкохол по волумен (ABV), произведени од страна на пиварница. Постојат голем број на варијации вклучувајќи ги Балтичките портер, млечен стаут, и кралскиот стаут пиво; додека најчеста варијанта е сувиот стаут,  од Гинис, светски најдобро продаваното темно (црно/стаут) пиво.
Јоанис Тамуридис
Јоанис Тамуридис (Ιωάννης Ταμουρίδης; р. во ) — грчки велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа СП Таблеваре. Започнал со велосипедизам во 1995 и настапувал на друмски и велодромски трки.
Рана кариера
Некои од најголемите достигнувања во неговата кариера се двата медала на светските велодромски првенства, во бодовна трка во 2005 и скреч во 2006. Освоил 4 медали во Светскиот велодромски куп во 2006 и повеќе од 30 пати бил национален првак во сите дисциплини и категории. На Средоземните игри во Пескара, Италија, освоил бронзен медал во хронометар. .
Од 2009 до 2012, Тамуридис возел за грчката екипа Таблеваре-Идеал Бајкс.
Еускалтел-Еускади (2013)
Тамуридис станал член на екипата за сезоната 2013, каде го добил прекарот Таму од неговите колеги.
До денес, тој е единствениот грчки велосипедист кој настапил на пролетните класици Милано-Санремо, Париз-Рубе, Тирено-Адријатико и Трката околу Фландрија. Исто така, тој е првиот грчки велосипедист кој настапил и завршил една голема трка, Џиро д’Италија во 2013.
Во јуни 2013, Тамуридис ги освоил друмската трка и хронометарот на националните првенства, посветувајќи ја победата на хронометарот на Руфино Мургуја, масер во екипата, кој загинал кога нивниот автобус имал несреќа.
Тамуридис повторно му се приклучил на СП Таблеваре во 2014, откако неговата претходна екипа,, се распаднала на крајот на сезоната 2013.
Месни преработки
Месни преработки – секое месо кое било изменето за да му се подобри вкусот или да му се продолжи трајноста односно употребливоста. При преработување на месото се користи солење, конзерванси, ферментација и димење. Месните преработки вообичаено се прават од свинско или говедско месо, но исто така и живинско месо, но исто така може да содржи дроб или крв. Производи кои се добиваат со месна преработка се сланина, шунка, колбаси, салами, солено говедско, џерки, месо во маст и сосови засновани на месо. Процесот на месна обработка ги вклучува сите процеси кои го менуваат свежото месо со исклучок на едноставните механички процеси како сечење или мелење.
Месната преработка почнала веднаш штом човекот сфатил дека готвењето и солењето ја продолжуваат трајноста на свежото месо. Не е познато кога ова почнало, сепак процесот на солење и сушење бил забележан уште во Стар Египет, додека употребата на снег и мраз им се припишува на Римјаните, а конзерваконзервирање било развиено од Никола Апер кој во 1810 година ја добил иноваторската награда за од француската влада.
Месните преработки и ракот
Меѓународната агенција за истражување на ракот при Светската здравствена организација ги класифицира месните преработки на во Група 1 (канцерогени за луѓето), бидејќи имало доволно докази дека консумирањето на месни преработки предизвикува колоректален рак.
Во извештајот од 2016 година Американскиот институт за истражување на ракот и Светскиот фонд за истражување на ракот изложиле дека консумирањето на месни преработки го зголемува ризикот од рак на желудник.
Гукумац
Гукумац е мајански бог-змија и создавач ..
Ласана Кулибали
Ласана Кулибали (роден на 10 април 1996 година, во Бамако) — малиски фудбалер, играч од средниот ред на Салернитана и на репрезентацијата на Мали.
Технички одлики
Кулибали е играч од средниот ред кој најчесто дејствува во улогата пред одбраната.
Клупска кариера
Роден во Бамако, Мали, Кулибали е производ на младинската школа на францускиот клуб Бастија, со кој го имал своето деби како професионалец во првата француска лига во 2015 година, на 8 август против ; тој го заменил Франсоа Камано во судиското продолжение при победата на неговиот тим со 2-1. Две недели подоцна тој го постигнал својот прв гол во кариерата во победата со 3-0 против Генгамп. Тој потоа склучил тригодишен договор со клубот на 2 јуни 2016 година. Меѓутоа, откако Бастија испаднала од Лига 1 во сезоната 2016-2017, тој го напуштил клубот после 49 настапи за него.
На 5 јули 2017 година, тој бил купен од друг француски клуб, Анже за 2 милиони евра.
Откако не најде многу простор за игра во Анже, тој бил позајмен две години по ред: првата ја поминал во шкотскиот, каде забележал 30 настапи и постигнал 3 гола. Првиот гол го постигнал против Марибор во Лига Европа, а околу еден месец подоцна погодил и во првенствената победата со 4-0 над Данди. Наредната сезона ја поминал на заем во белгискиот Серкл Бриж.
Список на државни водачи во 282 година
Ова е список на државни водачи во 82 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Ласана Кулибали
Клупска кариера
По овие две години тој се вратил во Анже, каде ја одработил последната сезона од договорот, по што станал слободен агент во текот на летото 2021. На 31 јули 2021 година, тој се договорил со, приклучувајќи му се на овој италијански клуб како слободен играч потпишувајќи четиригодишен договор. На 22 август, за време на натпреварот од првото коло на Серија А 2021-2022, тој го направил своето деби за Салернитана во поразот со 3-2 на гостувањето кај.
Список на државни водачи во 282 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ласана Кулибали
Репрезентативна кариера
Во август 2016 година, го добил својот прв повик од репрезентацијата на Мали за која го направил своето деби на 4 септември истата година во победата со 5-2 против.
Потоа, тој бил повикан за Африканскиот куп на нации во 2017, во 2019 и 2021 година.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 12 јануари 2022.
Вадата (Градошорци)
Вадата — археолошко наоѓалиште во Градошорци, Општина Василево.
Екчуах
Екчуах е мајански патрон на војниците и трговците ..
NGC 6699
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6699 се споменува и како ESO 183-21, AM 1847-572, IRAS 18477-5722.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6699 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6699 има привидни димензии од 1,5' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 52 м 1,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 19' 14"".
Russula sardonia
Russula sardonia, е габа од родот Гулапка. Плодното тело, на габата, е црвено-виолетова, со боја на сок од капини и се наоѓа во четинарни шуми во лето и наесен. Не може да се јаде, и како многу членови од родот што не се јадат, има лут, зачинет вкус.
Таксономија
Денешното биномно име му го дал еминентниот шведски миколог Елиас Магнус Фрис во 1838 година. Специфичниот епитет sardonia, од грчкиот јазик, значи горчлив или остар, и е упатување на неговиот вкус. Russula drimeia опишана од Мардохеј Кубит Кук во 1881 година, R. chrysodacryon од Ролф Сингер во 1923 година и R. emeticiformis од Вилијам Алфонсо Мурил во 1938 година, се синоними. Името се применува и на она што сега се смета за R. queletii.
Опис
Шапката расте до околу 10 см во пречник. Најчесто има виолетово-црвена боја, но евидентирани се кафеави и зеленикави форми. Обично има потемна боја кон средината, која е конвексна кога е млада, но станува вдлабната во центарот со возраста. Дршката е повремено бела, но почесто е зацрвенета со бледо виолетово-црвено и или боја на грозје, лесно се отстранува бојата. Таа е 3-8 см висока и 1–1,5 cm во пречник. Распуштени ливчиња се со бледо јаглика жолта боја и тие потемнуваат со возраста.Габата се идентификува до ниво на вид, и е „задолжителен“ тест за поретките облици на боја. Отпечатокот на спорите е по боја кремов. Месото е цврсто и има многу лут вкус, поради што печурката не може да се јаде.
Распространетост и живеалиште
Russula sardonia се појавува на крајот на летото и есента, расте во микориза со бор во четинарни шуми, на песочни почви. Таа е вообичаена габа и се наоѓа низ Британија и Северна Европа. Не се јавува во Северна Америка.
Јадливост
Оваа габа не се јаде и има вкус на „лута пиперка“. Многу Гулапка со сличен вкус се отровни кога се јадат сирови. Симптомите се главно гастроинтестинални по природа: дијареа, повраќање и колични стомачни грчеви. Активниот агенс не е идентификуван, но се смета дека се сесквитерпени, кои се изолирани од овој вид и сродниот род Lactarius.
Список на археолошки наоѓалишта во Неготинско
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Неготинско, односно на наоѓалиштата кои се наоѓаат на територијата на Општина Неготино. Подредени се по азбучен редослед на населените места во или кај кои се наоѓаат. Списокот веројатно не е целосен.
Франциска Урсула Раџивил
Франциска Урсула Раџивил (Franciszka Urszula Radziwiłł, Францішка Уршуля Радзівіл, 13 февруари 1705, Чарториск – 23 мај 1753, Навагрудак) била полска писателка и драматург, првата писателка на територијата на модерна Полска и Белорусија. Таа била кнегиња и последната женска претставничка на благородничката куќа Вишњовецки.
Животопис
Раџивил била единственото дете на познати и богати родители. Нејзиниот татко бил кнезот Јануш-Антон Вишњовецки (1678–1741) кој бил кастелан на Краков, гувернер на Вилнус и Краков и градоначалник на Пинск, а неговата сопруга Теофила Лешчинска (1680–1757) била ќерка на кралскиот пехарник, гувернер на Подласија, градоначалник на Ковел и Каменец.
NGC 2079
NGC 2079 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Франциска Урсула Раџивил
Животопис
Раџивил имала одлично образование: таа зборувала неколку европски јазици, била запозната со светската литература и пишувала поезија. Во домот на Вишњовецки доминирала креативна атмосфера, таткото на Раџивил бил талентиран говорник и писател кој пишувал верски трактати, пофалби и религиозни песни. Во неговиот двор во Чарториск имал активна капела, а можно е да пишувал драми и за Дворскиот театар на Михаил Серваци Вишњовецки.
NGC 2079
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2079 се споменува и како ESO 57-EN11.
Франциска Урсула Раџивил
Животопис
На 23 април 1725 година, Раџивил се омажила за Михаил Казимир Раџивил „Рибонка“, мецена на чело на најбогатото семејство во земјата. Тој бил IX ординат на Њасвиж (подоцна велики литвански хетман). Во бракот тие имале четири деца: Карол Станислав „Пане Коханку“ (1734–1790), Јануш Тадеуш (1734–1750), Теофила Констанца (1738–1818) и Катаржина Каролина (1740–1789).
NGC 2079
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Франциска Урсула Раџивил
Животопис
Во тие денови било невозможно да се замисли животот во Њасвиж без фестивали, банкети, лов, митинзи, паради и игри. На иницијатива на Раџивил, на сето ова бил додаден и театар со забава на кралско ниво: во Варшава театарските претстави биле иницирани само од кралевите Август II и Август III.
NGC 2079
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2079 е од видот EN.
Франциска Урсула Раџивил
Животопис
Принцот Михаил често бил отсутен бидејќи бил зафатен со парламентот и трибуналите, како и со другите негови имоти кои требал да ги посетува, па младата принцеза лично донесувала одлуки за повеќето прашања поврзани со управувањето на Њасвиж. Таа ја водела реставрацијата на замокот Њасвиж по разорните војни со Шведска, го заштитила Њасвиж од нападите на руската армија во 1730-тите, ја организирала и проширила библиотеката и ја обновила печатницата.
NGC 2079
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 39 м 40 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 46' 26".
Франциска Урсула Раџивил
Животопис
Бидејќи таа многу ретко била во можност да го напушти Њасвиж, таа развила голема културна пропаганда и христијански дострел. Талентите во литературната и ликовната уметност ѝ дозволија на Раџивил за многу краток период да го претвори Њасвиж во еден од центрите на културниот живот во кралството.
NGC 2079
Други поделби
Проучување на NGC 2079 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Франциска Урсула Раџивил
Животопис
Театарската страст на Михаил Казимир и Франциска Урсула започнала во 1740 година, кога за прв пат во замокот Њасвиж странска трупа оддржала претстава наречена „Примерот на правдата“. По ова биле организирани продукции со сопствени трупи, а меѓу драмите кои биле изведувани спаѓале комедиите на Молиер, „Заира“ на Волтер, како и драми на други европски автори. Театарот го постигнал својот дострел по 1746 година, кога Франциска станала негов менаџер. Тогаш биле изведени нејзините први драмски дела. Речиси секоја година принцезата пишувала по неколку нови драми со наративна содржина: во некои таа ставала акцент на потребата за образование, во други ги осудувала неверните сопрузи или се восхитувала на женската добрина и искреност. Сепак, доминантна тема во нејзините драми била љубовта, за што сведочат и елоквентните имиња на драмите: „Љубовта – пристрасен судија“, „Љубовта – вешт мајстор“, „Генијална љубов“ и слично.
Делата на Раџивил можат да се поделат во два периода. Првиот период (1725–45) бил двојазичен, а жанрот – главно поетски и епистоларен. Најплодниот период на драмска уметност и театарски активности во Њасвиж бил во периодот од 1746–52 година, кога принцезата самата го водела културниот живот во замокот.
Поезија
Раџивил е автор на 80 поетски дела со различен обем – од четири до сто и педесет реда. Жанровскиот систем и фигуративната уметничка палета на нејзината поезија се засновани на класичното книжевно наследство на антиката (Цицерон, Овидиј, Сенека), формирано под влијание на западноевропската (првенствено француската класична) поетска школа од 17 век (поезијата на Франсоа де Молерб и Жан де Ла Бријер) но во тесна врска со уметничките достигнувања на националната култура од ренесансата и барокот.
Првите поетски творби на принцезата биле од епистоларниот вид. Од големиот број на писма на Раџивил (над 1300) најинтересни се четирите поетски писма до нејзиниот сопруг. Поетските творби од овој вид го рефлектирале концептот на разговор, кој бил формиран уште во античката епистоларна теорија и се здобил со популарност во француската салонска поезија од 18-тиот век. Според прописите на Цицерон, авторот пишува писма „cotidianis verbis“ („со секојдневни зборови“) и традиционалната епистоларна формула ја комбинира со „состојбата на срцето“.
Сите четири поетски писма до принцот Михаил, проткаени со чувство на тага поради разделбата, го носат печатот на топлите субјективни чувства. Сепак, Раџивил ги пишувала своите посланија очигледно надевајќи се на поширока публика, бидејќи меѓу редови ги артикулира главните точки на Кодексот на идеалната љубов: вечна лојалност, признавање на највисоките вредности на љубовта, безгранична тага и губење на интерес за животот по одвојување од саканиот. Станислав Василевски поетските писма на принцезата Раџивилова ги опишал како „бунтен расцут на чувства без литературна пудра и фризури“.
Само три од седумте деца на Михаил и Франческа преживеале и достигнале полнолетство. Загубата на секое дете била причина за тешка душевна болка кај мајката, која за нив пишувала меморијални песни. Така, по повод смртта на двегодишниот првороден син во 1729 година бил напишан „Натписот на надгробниот споменик... на Николај Кристоф Раџивил“, а по повод смртта на седумнаесетгодишниот Јануш во 1750 година бил напишан „Жалот за мојот син“ („Збогум до синот“). Двете погребни дела се истакнале по нивната елоквентност и имале панегириски елементи. Така, смртта на малиот син Николај е прикажана преку типичните слики на барокната елегична песна, од кои повеќето се концентрирани околу мотивот на „жетвата на смртта“. Овој избор му овозможува на авторот да направи посебен поетски оксиморон: Николај, кој бил роден во мај, а починал во јули, се споредува со „мајски цвет“, кој е прерано - сè уште во лето - косен од смртта.
Оплакувањето на Николај не е само поврзано со личната болка на мајката, туку е и свесност за непоправливата загуба на магнатските семејства Раџивил и Вишњовецки, како и за кралството. Смртта на младиот принц е прикажана преку хералдичките знаци на амблемот на Раџивил (орелот) и амблемот на Вишњовецки (ѕвезда и крст), преку доминантните бои (жолта и сина) на овие амблеми и преку кратка дигресија во славната историја на двете благороднички семејства. Само повремено, гласот на мајчинската тага се пробива низ покорните молитвени зборови кон Бога, низ возвишените реторички пасуси.
Циклусот од поетски портрети „Опис на дамите на нејзиното височество Раџивил, канцеларка на Големото Литванско Кралство“ е напишан најверојатно во 1733 година, кога принцезата Раџивил била во посета на нејзината свекрва Ана Катерина Раџивил, на која и се однесува насловот. Ова е типичен пример на дворска поезија, создадена под влијание на француската салонска култура од 17-тиот век. Поетските портрети се главно комплементарни; тие имале рекреативна функција и затоа биле полни со вербална софистицираност и перифраза. Активна во општествениот живот, принцезата користела значајни факти од нејзината околина во својата поезија. Таа лесто пишувала голем број песни по повод на некој настан. Овие песни се разновидни по содржина и расположение: поздравни песни, проштални песни и слично. Настанот кој го инспирирал делото може да биде свадба или чувство на пријателска наклонетост, па дури и лов или писмо од Леон Михал Раџивил до неговата сопруга Ана Мицелска.
Значаен дел од поетското наследство на принцезата се лирските песни во кои авторот се обидува да ја одрази „тиранијата на душата“. Таа го изразува своето лично разбирање за природата на односите меѓу жените и мажите, ја анализира својата ера од висината на нејзиното животно искуство и формулира сопствена стратегија за внатрешниот живот („Жалба“, „Стих со шум за бракот“).
Лирските песни на Раџивил понекогаш биле во форма на религиозни песни. Меѓутоа, песните упатени кон Бога стануваат поетски илустрации за различни состојби на христијанската душа, кои се совпаѓаат со триесет и трите јазли на бројаницата. Понекогаш библиската темтика функционирала како уметничка подлога за расплет на моралниот концепт на авторот („Слатки спомени за рајот“). Овие лирски творби на Раџивил се најконзистентни со развојот на барокната естетика и стил.
Соња Думбалоска
(Поранешен) Професор во гимназијата ,,Св. Климент Охридски,,-Охрид.