cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атомска, молекуларна и оптичка физика
Современи третмани
Постојат различни полукласични третмани во АМО. Кои аспекти на проблемот се третираат квантно механички и кои се третирани класично зависи од конкретниот проблем кој се проучува. Полукласичниот пристап е сеприсутен во компјутерската работа во рамките на АМО, во голема мера поради големиот пад на пресметковните трошоци и сложеноста.
За материјата под дејство на ласер, целосно квантната механичка обработка на атомскиот или молекуларниот систем се комбинира со системот кој треба да биде под дејство на класично електромагнетно поле [16]: 14 Бидејќи полето е третирано класично, не може да се справи со спонтана емисија. [16]: 16 Овој полукласичен третман важи за повеќето системи, [2]: 997 особено оние под дејство на ласерски полиња со висок интензитет [2]: 724. Дистинкцијата помеѓу оптичката физика и квантната оптика е во употреба на полукласични и целосно квантни третмани, соодветно. [2]: 997
Во рамките на динамиката на судир и со користење на полукласичниот третман, внатрешните степени на слобода можат да се третираат квантно механички, додека релативното движење на квантните системи што се разгледуваат се третираат класично [2]: 556. Кога се разгледуваат судири со средно и високо ниво на брзина јадрата може да се третираат класично, додека електронот се третира со квант механички модели. Во судири со мала брзина, приближувањето не успева [2]: 754
Изолирани атоми и молекули
Атомската, молекуларната и оптичката физика често ги разгледуваат атомите и молекулите во изолација. Атомските модели се состојат од едно јадро кое може да биде опкружено со еден или повеќе врзани електрони, додека молекуларните модели обично се занимаваат со молекуларен водород и неговиот молекуларен водороден јон. Тие се занимаваат со процеси како што се јонизација, над прагот на јонизација и ексцитација од страна на фотони или судири со атомски честички.
Додека моделирањето на атомите во изолација не може да изгледа реалистично, но ако се земат предвид молекулите во гас или плазма тогаш временските размери за интеракциите на молекулните молекули се огромни во споредба со атомските и молекуларните процеси за кои сме засегнати. Ова значи дека поединечно молекулите може да се третираат како секој да биде изолиран за поголемиот дел од времето. Со ова разгледување, атомската и молекуларната физика ја обезбедува основната теорија во физикатата на плазма и атмосферската физика, иако двете се справуваат со огромен број молекули.
Електронска конфигурација
Електроните формираат поединечни школки околу јадрото. Тие се природно во основна состојба, но можат да бидат возбудени со апсорпција на енергија од светлина (фотони), магнетни полиња или интеракција со судир на честички (обично други електрони). Електроните што ја населуваат школка се вели дека се во врзана состојба. Енергијата потребна за отстранување на електрони од нејзината обвивка (земајќи ја до бесконечност) се нарекува врзивна енергија. Секоја количина на енергија апсорбирана од електронот што јанадминува оваа количина се претвора во кинетичка енергија според принципот на конзервација на енергија. Се вели дека атомот бил подложен на јонизација. Во случај електронот да апсорбира количина на енергија помала од врзивната енергија, таа може да премине во возбудена состојба или во виртуелна состојба. По статистички доволна количина на време, електронот во возбудена состојба ќе премине во пониска состојба преку спонтана емисија. Мора да се земе предвид промената на енергијата помеѓу двете енергетски нивоа (конзервација на енергија). Во неутрален атом, системот ќе испушти фотон на разликата во енергијата. Меѓутоа, ако пониската состојба е во внатрешната обвивка, феноменот познат како ефект на Аугер може да се случи каде што енергијата се пренесува на други врзани електрони, предизвикувајќи таа да влезе во континуумот. Ова овозможува да се размножи јонизиран атом со еден фотон. Постојат строги правила за селекција во однос на електронските конфигурации кои може да се добијат со возбуда со помош на светлина, но сепак не постојат такви правила за возбудување со процеси на судир.
894 п.н.е.
894 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 894. година пред новата ера, 894. од првиот милениум п.н.е., 94. од 9 век п.н.е. и петта од 890-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 894 година се протега во 1742 и 1743, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1802 и 1803 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 351 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1562 и 1561 исламска година пред хиџра.
Кафира
Митологија
Била Океанида од островот Родос, на која Реја ѝ го доверила да го гледа малиот Посејдон, со помош на Телхини. Можеби била божица на облаците кои носат бура, со оглед дека нејзиното име значи здив на бура. Поврзана е со сестрата Телхина, со Халија, а можеби во прашање е иста личност.
Биемски јазик
Биемскиот, или познат како бамски, е австронезиски јазик кој се зборува во Папуа Нова Гвинеја, во Источносепичката покраина. Јазикот е дел од подгрупага на схаутенски јазици од групата на западноокеански јазици.
Космос-393
Космос-393 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 јануари 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-393 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 451 км, а најмалото на 263.
NGC 4469
NGC 4469 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4469 се споменува и како UGC 7622, MCG 2-32-89, CGCG 70-121, VCC 1190, IRAS 12269+0901.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4469 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4469 има привидни димензии од 3,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 89°.
Други поделби
Проучување на NGC 4469 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41164. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Блуз
Блуз е вокален и инструментален облик на музика чии корени потекнуваат од афроамериканската музика во 19 век. Во првите децении на XX век, овој жанр се распространил најпрвин во САД, а подоцна и во рамките на светската култура.
Историја
Првите описи на блузот како вид музика можат да се пронајдат дури во текстовите на некои патописци кои при своите патувања во САД ритмичната музика наречена „блуз“ ја опишувале како музика на Афроамериканците, кои со неа си ја олеснувале работата на плантажите. Меѓу првите објавени авторски блуз-композиции се смета делото од 1912 година, „Мемфис блуз“ на Вилијам Кристофер Хенди, кој е познат како татко на блузот. Во 1926 година, тој ја објавил својата блуз-антологија, која е веројатно првиот обид за документирање на блузот. Преку делата на Хенди, блузот пристигнал во Европа и тоа благодарение на американските воени оркестри, кои ја придружувале американската војска за време на Првата светска војна. Така, во Европа почнал да се развива стилскиот блуз, а меѓу првите кои го прифатиле блузот биле француските композитори Дариус Милхауд и Морис Равел. Во 1920 година била издадена плочата со Мами Смит која претставува првата грамафонска снимка од црн изведувач на блуз. Првите песни постигнале релативен успех, па потоа биле снимаат уште неколку песни: „Crazy Blues“, „It's Right Here For You“, „If You Don't Get It“ и „Аin't No Fault of Mine“ кои постигнале поширок успех и со тоа започнала ерата на класичниот блуз, карактеристична по блуз-пејачите кои пееле во придружба на џез-музичари, како: Кинг Оливер, Луис Армстронг, Чарли Грин и др. Урбаниот велеградски блуз се развил во црнечките заедници по Втората светска војна како самостојна блуз-уметност, која во почетокот немала никакви врски со џезот или со забавната музика, а со времето наместо „Race Records“ се претворила во „Rhythm and Blues“ и така ја поставила подлогата за новиот музички жанр од 1950-ите - Рокенролот.
Ран кантри-блуз
Најважни претставници за раниот кантри-блуз се:
Ран урбан блуз
Најважни претставници за раниот урбан-блуз се: Gladys Bentley (1907-1960.) Lucille Bogan (1897-1948.) Thomas A. Dorsey (1899-1993) Lil Green (1919-1954) Lucille Hegamin (1894-1970) Alberta Hunter (1895-1984) Ma Rainey (1886-1939) Clara Smith (1894-1935) Mamie Smith (1883-1946) Bessie Smith (1894-1937) Ethel Waters (1896-1977)
Блуз-рокот во 1960-тите
Во 1960-тите се појавиле бројни изведувачи кои ги споиле блузот со рокот:
Одлики на блузот
Во блузот доминираат љубовните теми пишувани во музички форми од по 12 такта, а текстот вообичаено е поделен на строфи од по три стиха при кои најчесто вториот стих е идентичен на првиот. На пример:
Woke up this morning with the blues down in my soul
Икона (Велмеј)
Икона или Блато — археолошко наоѓалиште во селото Велмеј во областа Дебрца. Претставува раносредновековна некропола. Се наоѓа на 1,2 км источно од селото, десно од меѓуселскиот пат Велмеј - Брежани, југоисточно од Кутлина. Претставува заоблена тумба, обрасната со борова шума, со зарамнето плато на чија средина стои исправена плоча од бигор со димензии од 1.75 × 0.70 × 0.20 м. На средината од плочата што е свртена кон запад има изделкан рамнокрак крст со должина и ширина од 0.23 м, а на другата, свртена кон исток, во горната половина има издлабена четвртеста ниша со димензии од 0.26 × о.22 × 0.07 см. Плочата овде е секундарно употребена, а сигурно била дел од гробна конструкција. Претпоставката е дека на тумбата всушност се протега некропола која веројатно била врзана за населбата на наоѓалиштето Кутлина.
Ајванхо (Росини)
Била изведена во Англија во 1829 година како Слугинка на Јуда со музика аранжирана од Мајкл Рофино Лејси, кој исто така го превел и ревидирал изворното либрето на Дешан и Де Ваји. Лејсиевата верзија била изведена и во Њујорк во Парковиот театар во 1832 година. Првата изведба на Ајванхо во денешно време била на фестивалот Дела Вале д'Итрија во 2001 година.
893 п.н.е.
893 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 893. година пред новата ера, 893. од првиот милениум п.н.е., 93. од 9 век п.н.е. и четвртта од 890-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4615 и 4616 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3857 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2867 и 2868 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 140 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 893 година се протега во 1743 и 1744, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1803 и 1804 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 350 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1561 и 1560 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Никола“ - Копанце
Свети Никола — главна селска црква во селото Копанце, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото Копанце, денес целосно опколена од куќи на албанското население.
Историја
За време на отоманскиот период, во Копанце постоеле рушевини на една црква, каде мештаните колеле курбан за Свети Никола Летен. До тие рушевини се наоѓало старо брестово дрво. На местото на црквиштето во 1900 година била подигната денешната црква.
Според натписна плоча на самата црква, црквата била обновена од темел во 1978 година и била реновирана во 2017 година, најмногу со средства на самите мештани и дијаспората.
Ули Хенес
Ули Хенес — поранешен германски фудбалер и претседател на фудбалскиот клуб Бајерн Минхен од Минхен.
Животопис
Во март 2014 година, судот во Минхен го осудил Хенес на казна затвор во траење од 3,5 години поради затајување данок во седум случаи, во износ од 27,2 милиони евра. Претходно, обвинителот побарал казна од 5,5 години, додека неговите адвокати се залагале судот да го земе предвид фактот дека Хенес сам се пријавил и, оттука, да го осуди само на условна казна.
NGC 6845B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6845B се споменува и како ESO 284-8C.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6845B е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6845B има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 1 м 5,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -47° 3' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Други поделби
Проучување на NGC 6845B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63986. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 411; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8395. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Атанас Атанасовски
Животопис
Атанас Спиров Атанасовски роден во град Прилеп. По занимање бил дограмаџија. Атанас бил активен член на СКОЈ. Како таков тој бил во периодот на окупација затворан од фашистичката полиција. Кон народноослободителната војска на Југославија се приклучил на 10 јануари 1944 година. Бил борец во составот на Втората македонска бригада. Загинал на 20 мај 1944 година во селото Горни Дисан.
V460 Лебед
V460 Лебед (BD+34 4500, HD 206570, SAO 71613, HR 8297) — ѕвезда во соѕвездието Лебед, со привидна величина од 6,07, при ректасцензија 21:42:01,1 и деклинација +35°30′37″.
Крупнодамчест синец
Крупнодамчестиот синец (Phengaris arion) е вид на пеперутка од фамилијата синци. Видот првпат бил дефиниран во 1758 година и првпат е забележан во Британија во 1795 година. Во 1979 година, видот скоро исчезнал во Британија, но успешно бил повторно воведен со нови методи за зачувување. Во моментов пеперугата е класифицирана како „речиси загрозена“ на Црвената листа на загрозени видови на IUCN. Денес пеперугата може да се најде во Европа, Кавказ, Ерменија, западен Сибир, Алтај, северозападен Казахстан и Сечуан
Крупнодамчестиот синец може да се разликува по своите уникатни попрскани црни точки на крилјата со сина позадина.
Опис
Гасениците растат до околу 13 милиметри во должина и поминуваат до 9 месеци пред да се подложат на метаморфоза за да станат пеперутка. Пеперутките се едни од најголемите во фамилијата. Имаат распон на крилјата до 51 милиметар и живеат само неколку недели. Крилата на големата сина пеперутка се попрскани со црни точки.
Тарагона
Тарагона (Tarragona,, Таркон; Tarraco) — град сместен на југот на Каталонија на североисточниот дел на Шпанија, крај Средоземното Море. Главен град на шпанската покраина со истото име. Географски, на север се граничи со покраината Барселона. Населението брои 134.085 жители.
Орбитирачка сончева опсерваторија
Орбитирачка сончева опсерваторија (скратено OСO ) (англиски:The Orbiting Solar Observatory - ОSО) — програма којашто се состоела од низа лансирани американски вселенски телескопи првенствено наменети за истражување на Сонцето, иако биле вршени и важни експерименти кај други тела во Сончевиот Систем. НАСА во периодот помеѓу 1962 и 1975 година во нискоземската орбита со помош на Делта ракети успешно лансирала осум ОСО сателити. Главната мисија им било да го набљудуваат 11-годишниот циклус на сончеви дамки во спектарот на УВ и Х-зраците. Првите седум опсерватории (OСO 1-7) биле изградени од Бол Аероспејс (анг: Ball Aerospace), тогаш познати под името како Бол Брадрс Рисрч Корпорејшн (анг: Ball Brothers Research Corporation (BBRC)), во Боулдер, Колорадо. OСO 8 бил изграден од компанијата Хјуз Спејс енд Комјуникејшн (анг: Hughes Space and Communications), во Калвер Сити, Калифорнија.
Историја
Во дизајнот на целата серија имало карактеристичен ротирачки дел - „Тркало“ кој требало да овозможи жироскопска стабилност. Со другиот дел - „Едрото“, се контролирала ротацијата на тркалото и го стабилизирала за да биде насочен кон Сонцето. На едрото имало сончеви инструменти насочени кон Сонцето, а исто така имало и низа сончеви фотоволтаични ќелии преку кои се напојувало вселенското летало. Лежиштето помеѓу тркалото и едрото била главната одлика на дизајнот, бидејќи морало со месеци непречено да работи во вакуум просторот без да биде подмачкуван. Овој дел ја пренесувал енергијата од едрото и податоците од насочените сончеви инструменти до Тркалото, каде што биле сместени повеќето функции на вселенското летало. И други научни инструменти можеле да се сместат во Тркалото, а тоа најчесто биле инструменти кои внимавале на векторот на ротирачкиот полупречник со кој на секои неколку секунди се пребарувало небото, а исто така и Сонцето.
На ОСО Б на 14 април 1964 година му се случила несреќа за време на активностите на склопување и проверка. Сателитот бил во постројката за тестирање на вртењето во Кејп Канаверал, прикачен за неговата Делта Ц ракета, кога случајно била запалена ракетата преку статички електрицитет. Се активирал моторот од третата фаза и ракетата сосе сателитот се лансирала, удрила во покривот и се одбила во аголот на постројката каде што изгорела. Во оваа несреќа загинале тројца техничари. Сателитот, иако бил оштетен, можел да се поправи со додавање на нови прототип делови, резервни делови за летот и нови компоненти. По десет месеци, на 3 февруари 1965 година бил лансиран и во орбитата бил означен како OСO 2.
OСO Ц не успеал да стигне до орбитата. Полетувањето се одржало на 25 август 1965 година и во втората фаза сè поминало во најдобар ред. Pред одвојувањето од ракетата во третата фаза, ракетниот мотор предвреме се запалил. Инструментите за следење на летот покажувале некои турбуленции и како последица на тоа губење на далечинското мерење во втората фаза, и иако во третата фаза леталото успеало да се одвои од ракетата, имало 18% пад на потисокот. Вселенското летало OСO не можело да ја постигне орбиталната брзина, па паднало во атмосферата и изгорело. Овој неуспех се претпоставувало дека е предизвикан од ситните промени во механизмот за палење во третата фаза откако имало некои мали технички проблеми при претходното лансирање на Делта Ц (ТИРОС 10 на 2 јули). Програмата Напредна Орбитална Сончева Опсерваторија (AОSО) била развиена во средината на 1960-тите како понапредна верзија на OСO серијата. Била замислена како сателитски систем кој кружи околу поларните области на Сонцето. Овие вселенски летала требало постојано да го следат Сонцето и неговата околина со помош на детектори и електронски слики во рангот од рендгенски зраци до видлива светлина. Во 1965 година, програмата AОСО била откажана поради недостиг на парични средства. Како еден вид надомест, програмата била заменета со сателитите OСO-И, OСO-J и OСO-K. Само ОСО-И, кој подоцна бил означен како ОСО 8, бил лансиран.
Коле Канински
Никола Тодоровски (попознат како Коле Канински) (село Канино, Битолско, 18 јануари 1914 - село Буринец, Струшко, 22 јули 1944) — македонски комунист, учесник во НОВ.
Животопис
По професија бил правник. Основното и средното образование ги заврши во Битола. Во октомври 1933 г. заминал на студии по право во Белград. Тука се истакнал со делувањето во прогресивното комунистичко движење. Стана член на КПЈ во 1936 г. По завршувањето на факултетот во 1938 г. се врати во Битола и продолжил со својот политички ангажман. Во 1940 г. стана член на Месниот комитет на КПЈ во Битола.
По окупацијата на Македонија во Втората светска војна, во септември 1941 г. станал член на првиот битолски месен воен штаб. Поради својата револуционерна активност во време на окупацијата неколкупати бил затворен. Во есента 1942 се приклучил на партизанските единици. Во април 1943 г. стана началник на штабот на Битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев“. По формирањето на Партизанскиот одред „Гоце Делчев“ на 20 мај 1943 г. станал негов командант. Подоцна бил именуван за политички комесар на Вториот баталјон на Третата оперативна зона, познат и како Битолско-мариовски баталјон на Втората македонска бригада. Бил избран за делегат на Првото заседание на АСНОМ. Загинал како политички комесар на Првата македонско-косовска ударна бригада, во несреќен случај на 22 јули 1944 г., при испробувањето на минофрлач кај селото Буринец на планината Караорман, заедно со Трифун Пановски и и уште тројца нивни соборци.
Во негова чест, едно од основните училишта во Битола го носи неговото име.
Нешвил
Нешвил (Nashville) е главниот град на американската држава Тенеси. Според статистичките податоци од 2007 година, Нешвил имал 590 807 жители, што го прави најголем град во Тенеси по Мемфис, и 25. најнаселен град во САД.
Средба (Гистав Курбе)
Средба, подоцна насловена Добар ден господине Курбе — слика од 1855 година од Гистав Курбе. Го прикажува уметникот кој се среќава со својот покровител Алфред Брија на пат кон Монпелје, со неговиот личен слуга и неговото куче. Ова е амблемно дело на уметникот, кое исто така е едно од неговите најпопуларни, бидејќи е предмет на бројни репродукции. Сликата е дел од збирките на музејот Фабр во Монпелје (инвентар 868.1.23. )
Историја на делото
Сликата ја нарачал Алфред Брија од Гистав Курбе, а во 1868 година тој му ја поклонил на Музејот Фабр.
Делото предизвикало скандал на Универзалната изложба каде што било претставено. Критичарите беа погани, сметајќи го ова дело како „манифестација на чудовишна гордост“.
Опис
На патот помеѓу Сен-Жан де Веда и Миревал, Алфред Брија, покровител, придружуван од неговиот личен слуга и неговото куче, доаѓа да го запознае Курбе. Изненадувачки, Курбе се претставува себеси на исто ниво како и неговиот заштитник. Тој дури изгледа горд и робустен, додека вториот е слаб и скоцкан.
Контекст
Ова дело го овековечува доаѓањето на Гiстав Курбе во Монпеljе во 1854 година. Претставува и средба на сликарот со човекот кој ќе му стане покровител - Алфред Брија. Сликата е инспирирана од популарната печатена графика изработена од Пјер Лелу ди Ман (1769-1844) во 1831 година: Буржуите од градот разговараат со Евреин скитник.
Проширување на Европската Унија
Проширувањето на Европската Унија е процес на експанзија (зголемување) на Европската Унија преку прием на нови земји-членки. Овој процес започнал со Шесте, кои ја основале Европската заедница за јаглен и челик (претходник на Европската Унија) во 1952 година. Оттогаш, бројката на членките на ЕУ е порасната на дваесет и седум, вклучувајќи го и последното проширување со Бугарија и Романија во 2007 година. Во моментов, преговори за членство се водат со неколку држави. Процесот на проширување понекогаш се нарекува Евроинтеграција. И покрај тоа, овој термин е исто така употребуван и кога се мисли на зајакнувањето на соработката помеѓу земјите-членки на Европската Унија во насока на тоа што националните влади ќе овозможат постепена хармонизација на националните закони. За да се приклучи на Европската Унија, државата треба да исполни економски и политички услови наречени Копенхагенски кретериуми (насловени според Самитот во Копенхаген одржан во јуни 1993 година), чии исполнувања подразбираат стабилна демократска влада којашто ги почитува законите и нивните соодветни слободи и институции. Согласно Договорот на Мастрихт, секоја земја-членка и Европскиот парламент мора да се согласат за какво било проширување.
Критериуми
Теоретски, секоја европска држава може да конкурира за приклучување кон Европската Унија, потоа Советот би се консултирал со Комисијата и со Европскиот парламент за започнување на преговорите за прием. Советот едногласно би ја прифатил или би ја одбил препораката. За да се добие позитивна препорака, земјата мора да ги исполни следниве критериуми:
Во декември 1995 година, Мадридскиот Европски совет изврши ревизија на критериумите со тоа што вклучил услови за интеграција на земјата-членка за прилагодување на нејзините административни структури: бидејќи е важно легислативата на Европската заедница да се рефлектира во националната легислатива и важно е ревидираната национална легислатива да биде делотворно спроведена преку адекватни административни и законски структури.
Процес
Денес, процесот за приклучување е проследен со низа формални постапки, од претпристапен договор до ратификација на финалниот договор за приклучување. Овие постапки првенствено се прегледуваат од Европската комисија (Комесарот за евроинтеграција и Генералниот директорат за проширување), но реалните преговори технички се водат меѓу земјите-членки на Европската Унија и земјата-кандидат.
Пред земјата да конкурира за членство, обично потпишува договор за асоцијација со цел да се помогне во подготовките на земјата за кандидатура и евентуално членство. Повеќе од земјите не ги исполнуваат критериумите ниту за почеток на преговорите пред да аплицираат и затоа им се потребни многу години да се подготват за процесот. Договорот за асоцијација помага во подготовките на првата постапка. Во случајот на Западен Балкан, постои посебен процес – Процес на стабилизација и асоцијација, поради тамошните специфични околности. Кога земјата формално ќе конкурира за членство, Советот бара од Комисијата да даде мислење за подготвеноста на земјата за започнување на преговорите. Советот тогаш може да го прифати или да го одбие мислењето на Комисијата Доколку советот се согласи да ги започне преговорите, тогаш започнува процесот на детално разгледување. Комисијата и земјата-кандидат ги проверуваат законите на земјата-кандидат, како и законите на ЕУ и утврдуваат какви разлики постојат меѓу нив. Советот тогаш дава препораки за отворање преговори за „заглавијата“ на законите за коишто смета дека имаат доволно заедничка основа за да има конструктивни преговори.
Преговорите обично се состојат од тоа земјата-членка да ја убеди Европската Унија дека нејзините закони и административниот капацитет се доволни за да се реализира Европскиот закон, којшто може да се имплементира прилагоден од земјата членка. Најчесто ова ќе вклучи временски рокови пред целосна имплементација на Европските регулативи, директиви и стандарди.
Заглавието се смета затворено кога двете страни се договорени дека тоа е задоволително имплеметирано, меѓутоа тоа сепак може да биде повторно отворено доколку Комисијата смета дека кандидатот не ја добил согласноста. За да се процени дека е постигнат напредок од земјата во подготовка за влез во Европската Унија, Европската комисија поднесува регуларни извештаи (годишно) до Советот на Европа. Овие извештаи се со намена Советот да донесе одлука за преговорите или нивно продолжување со други кандидати.
Кога преговорите ќе завршат се потпишува договор за пристап, кој потоа мора да биде ратификуван од сите земји-членки на Европската Унија, како и од иниституциите на Унијата и земјата-кандидат. Кога ова ќе биде комплетирано, земјата се придружува на Европската Унија на датумот наведен во договорот.
Целиот процес, од конкурирање за членство до добивање членство обично трае околу една декада, иако некои земји, посебно Шведска, Финска и Австрија беа побрзи, станаа членки за само неколку години. Процесот од конкурирање за договор за асоцијација до пристапот може да трае уште подолго, дури и неколку декади (на пр. Турција првпат конкурираше за асоцијација во 1950 година и сè уште нема добиено преговори за членство)
Камарина
Камарина во старогрчката митологија била нимфа.
Митологија
Била една од Океанидите на градот Камарина на Сицилија. Најверојатно била најада од изворот или фонтаната на градот, односно ги персонифицирала  залихите на водата во него. Неа ја споменал Пиндар.
Уметност
На монетата која се користела во овој град, а која датира од 415-405 година п.н.е. прикажана е како јава лебед, опкружена со бранови.
Список на државни водачи во 1462 година
Ова е список на државни водачи во 462 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Корсо Буенос Аирес
Корсо Буенос Аирес е главната улица во северо-источниот дел на Милано, Италија. Со над 350 продавници и продажни места, има најголема концентрација на продавници за облека во Европа. Архитектурата на областа е главно во стил од доцниот 19-ти и 20-тиот век. Улицата и нејзината околина се со неколку неокласични и арт нуво градби.
Локација
Корсо Буенос Аирес се наоѓа во североисточниот дел на Милано, што одговара на административната поделба на Зона 3. Таа е 1,2 км долга, приближно од југо-запад кон северо-исток, по идеална линија која го поврзува центарот на Милано кај Дуомо со блискиот град Монца. Самата улица започнува на Пјацале Обердан, во населбата Порта Венеција и завршува во Пјацале Лорето. Одејќи кон центарот на градот, обвинителството на Корсо Буенос Аирес е Корсо Венеција, кое стигнува до самиот центар на Пјаца Сан Бабила, во непосредната околина на Дуомо. Од спротивниот крај во Пјацале Лорето, тргнуваат три различни улици, од кои главната е Виале Монца, која го поврзува Милано со Монца. Метрото во Милано (линија 1) има три постојки долж Буенос Аирес (во Порта Венеција, Пјаца Лима и Пјацале Лорето).
Купување
Поради големиот број продавници и продажни места, Корсо Буенос Аирес е една од најпрометните улици во Милано; уште повеќе за време на божиќните празници, кога се продаваат најголем дел од украсите во градот. За разлика од Виа Монтенаполеоне и околината на Пјаца Дуомо, кои се специјализирани за производи од висока мода, Корсо Буенос Аирес генерално е повеќе ориентирана кон масовни производи, како што е облека.
Историја
Модерниот Корсо Буенос Аирес се развил од „страдоне ди Лорето“, стар пат кој го поврзува центарот на Милано со Монца. Во 19 век, патот се нарекувал „Корсо Лорето“; една од неговите истакнати одлики бил Лазарето, кој исто така се споменува во романот на Алесандро Манцони , Свршеницата; бил урнат кон крајот на 19 век. Приближно во истиот период, коњите кои оделе по оваа рута биле заменети со трамваи. Во 1964 година, самите трамваи биле укинати, а железницата била демонтирана, заменета со модерната линија на метрото.
Корсо Буенос Аирес порано бил познат по бројните мали продавници кои продавале традиционални милански производи. Сепак, тие се главно заменети со модерни модни продажни места. Исто така, некои од античките градби биле заменети со модерни, високи станбени блокови.
Карл Фаберже
Карл Фаберже (30 мај 1846 – 24 септември 1920) бил руски златар и филигран, добро познат по своите прекрасни „фаберже-јајца“, направени во стилот на вистински велигденски јајца, но со користење на скапоцени метали и драги камења.
Фаберже е роден во Санкт Петербург во семејството на јувелирот Густав Фаберже и неговата жена Шарлота Јунгштед која била данка. Татко му на Густав и неговото семејство биле хугеноти кој пребегнале од Франција по отповикувањето Нантскиот указ, првобитно во Германија, а потоа, во 1800 год. во балтичката покраина Ливонија, тогаш дел од Русија.
Во 1860 семејството повторно се преселило, сега во Дрезден и накратко подоцна Карл, тогаш младич, отишол да го учи јувелирскиот занает во Куќата на Фридман во Франкфурт. Во 1864 год. тој се враќа во Санкт Петербург и му се придружува на татка си во фирмата. Во 1872 Карл го преземал управителството на истата.
Карл и неговиот помлад брат Агатон биле сензација на Серуската изложба во Москва во 1882. По три години, царот Александар III го назначува Карла за Официјален дворски снабдувач, како награда за тоа што му направил прекрасно велигденско јајце наменето за царицата. Од тогаш, па натаму Фаберже секоја година правел по едно вакво јајце за царот како подарок за царицата Марија. Цар Николај II порачувал по две јајца секоја година, едно за неговата мајка и едно за неговата жена, Александра, обичај кој се одржал од 1895 до 1916. Фаберже не правел само јајца, туку и многу повеќе; во 1896 фирмата ги произвела сите подароци за крунисувањето на Николај II.
Во 1897 шведскиот двор го назначил Фаберже за Дворски јувелир, а во 1900 неговите дела ја претставувале Русија на Светската изложба во 1900 во Париз. Исто така Фаберже станал Дворски јувелир на дворот на царот во 1910. Неговата фирма била најголемата во Русија со 500 вработени, со филијали во Санкт Петербург, Москва, Одеса, Киев и Лондон. Најголемит дел од вработените во петербуршката филијала кои ги изработувале Фаберже-јајцата биле Финци. Таа филијала произвела 150,000 предмети помеѓу 1882 и 1917 г.
Но во 1917, во хаосот на Октомвриската револуција, Фаберже ги продал своите акции на вработените и избегал од Русија. Најпрвин отишол во Финска, со помош на британската амбасада, а подоцна се преселил во Вајсбаден, Германија. Неколку години подоцна Фаберже умира во Лозана, Швајцарија и бил погребан крај неговата жена Августа во гробницата Симетиер ду Гран Жа во Кан, Франција.
Неговите синови Евгениј Фаберже и Александар Фаберже ја основале фирмата наследничка; денес (по податок од 2003) истата е во сопственост на јувелирот Виктор Мајер.
Џони Хогерланд
Џони Хогерланд (Johnny Hoogerland; р. ) — поранешен холандски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2004-2016 година.
Поради познатата тетоважа од бик на неговата рака и неговото потекло од полуостровот Зејд-Бевеланд го има добиено прекарот „Бикот од Бевеланд“. Има углед на агресивен возач, кој сака да учествува во долги бегства. Негова најголема победа е освојувањето на генералниот пласман на Три дена Западна Фландрија во 2009, каде освоил една етапа.
Кариера
Во 2009, Хогерланд го освоил Три дена околу Западна Фландрија. Тој завршил на 12. место на Трката околу Фландрија и во генералниот пласман на Вуелта. Тој бил највисоко пласиран Холанѓанец во машката друмска трка на Светското првенство 2009, завршувајќи на 14. место.
На Тур де Франс 2011 Хогерланд ја носел планинската маичка на шестата етапа. Откако ја изгубил на осмата етапа, тој повторно успеал да ја поврати на деветтата етапа. Во истата етапа, тој потоа бил инволвиран во драматична несреќа заедно со возачот од тимот Тим Скај Хуан Антонио Флеча (со кого заедно бил во бегство), откако Флеча бил удрен од автомобилот на Француската телевизија, предизвикувајќи Хогерланд да заврши во бодликавата жичена ограда. И покрај длабоките исеченици на неговиот грб, добивајќи 33 шава, Хогерланд ја завршил етапа, губејќи скоро 17 минути како последица на несреќата. Заеднички на Флеча и Хогерланд им била доделена наградата за издржливост за тој ден.
На почетокот на февруари 2013, Хогерланд се судрил со автомобил додека тренирал во Шпанија, подготвувајќи се за Средоземната трка. Тој бил примен во болница и било објавено дека имал пет скршени ребра, проблеми со црниот дроб и скршен пршлен во неговиот ’рберт. Се верувало дека ќе ја пропушти целата сезона на класиците. На 23 јуни 2013 неочекувано го освоил државното првенство на Холандија.
Во август 2014 година, Хогерланд бил најавен како прв член на новата холандска професионална континентална екипа Ромпот Оранџ Сајклинг Тим, подготвена за настап во сезоната 2015.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Неера
Неера во старогрчката митологија било име на повеќе личности.
Космос-394
Космос-394 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 февруари 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 96,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 614 км, а најмалото на 569.
Институт на руската реалистична уметност
Институтот за руска реалистичка уметност (ИРРУ) е приватна институција која ги враќа јавните и социјалните традиции на руското уметничко покровителство. Овој ИРРУ музеј и изложбен центар е отворен на 1 декември 2011 година во една од старите згради на поранешната фабрика за печатење памук изградена во областа „Замоскворечие“ во Москва на крајот на 19 век. Уметничката колекција на ИРРУ е од многумина оценета како една од најдобрите колекции на руската школа за реалистично сликарство од 20 век. Има три ката изложбен простор со вкупна површина од над 4.500 квадратни метри во кои се изложени приближно 500 дела од руската и советската уметност.
Третиот спрат
Во салите на третиот спрат е изложена една од најважните делови на музејската колекција, советската уметност од првата половина на 20 век, вклучувајќи дела од извонредни личности како што се Аркадиј Пластов, Сергеј Герасимов, Александар Деинека, Јуриј Пименов, Георги Ниски, Исак Бродски и други сликари.
Првиот спрат
Салите на првиот кат нé запознаваат со денешниот живот во Русија, и вклучуваат дела од познати членови на московската школа за сликарство како што се Виктор Калинин, Алексеј Суховецки, Владимир Телин, Николај Заицев, Вјачеслав Стеколшчиков, Николај Соломин; делата на извонредните сликари од Ленинград: Андреј Милников, Јевсеи Мојсеенко, Борис Угаров, Вјачеслав Загонек; уметниците од Владимир, вклучувајќи ги Ким Бритов, Владимир Јукин и Михаил Изотов. Изложени се и дела на уметници од Кострома, Јарославл, Вологда, Вјатка, Сергиев Посад, Краснојарск, Нижни Новгород и од други руски градови.
892 п.н.е.
892 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 892. година пред новата ера, 892. од првиот милениум п.н.е., 92. од 9 век п.н.е. и трета од 890-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4616 и 4617 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3858 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2868 и 2869 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 139 пред основањето на Рим.
Медицински универзитет (Софија)
Медицинскиот универзитет е универзитет кој се наоѓа во Софија, Бугарија.
Медицинскиот универзитет во Софија е најстарото училиште за високо медицинско образование во Бугарија. До 2013 година, во него се обучувале речиси 4,000 студенти, од кои 800 странски, 121 докторанти, 2237 дипломирани и 23 клинички ординатори.
Од страна на Националната агенција за оценка и акредитација на 27 јули 2006 година бил акредитиран со оценка многу добар.
Медицинскиот универзитет е комплексна структура, изградена од 4 факултети, 1 департмент, 1 колеџ, 1 филијалата и 14 универзитетски болници. Како и во повеќето земји од Западна Европа и САД, тој се состои од 2 главни структури - Претклиничка база и Клиничка база. Во нив работат 1969 професори и научни соработници.
Историја
М. Русев, А. М. Петров, С. Ватев и П. Ораховац ги подготвиле одделенијата на болницата Александровска за потребите на идните клиники и организирале обука на наставниот кадар. Меѓу првите професори по медицина во Бугарија биле В. Молов, П. Стојанов, Свети Киркович, И. Кипров (прв декан), Р. Х. Кан, Т. Петров, Пашев, А. Теодоров итн. Во 1942 година бил отворен оддел за стоматологија и основачи биле доцент С. Давидов, доцент Г. Стилјанов и професорот А. Станишев.
Адинг
Адинг АД Скопје - компанија за производство и пласман на хемиски материјали за градежништвото, основана на 30.05.1969 година.
Седиштето на матичната компанија и најголемиот производствен погон се наоѓаат во Скопје, Македонија, а со свои претставништва и дистрибутери е присутна на повеќе од 13 пазари од регионот на Југоисточна Европа, Блискиот Исток и Азија. Компанијата е присутна со свои производствени погони и во Р.Бугарија, додека свои фирми претставништва има во Србија, Казахстан и Грција.
Палацо Кјерикати
Палацо Кјерикати (италијански: Palazzo Chiericati) е ренесансна палата во Виченца (северна Италија), дело на архитектот Андреја Паладио. Од XIX век ова е седиште на Museo Civico (градскиот музеј) и, од неодамна, градската галерија. Како и другите паладијански градби во Виченца, оваа палата е заштитена од УНЕСКО како дел од Паладијанските вили на Венето.
Изградбата му била нарачана на Паладио од грофот Џироламо Кјерикати. Паладио започнал со работа во 1550. Работата ја завршил неговиот син Валерио, чие дело е довршувањето на собите за дневен престој.
Палатата е изградена на просторот наречен „piazza dell'Isola“ („Островски плоштад“, денешна Пјаца Матеоти), бидејќи во тоа време местото било островче обиколено со потоците Ретроне и Бакиљионе, каде се наоѓал пазар за дрво и добиток. За заштита на градбата од честите поплави, Паладио ја направил на подигнато место: во неа се влегувало преку тројно скалиште во класичен стил.
Главнатра фасада на палатата се состои од три дората, од кои централниот помалку се издава. Двата бочни дората имаат лоџии на пијано нобиле-ниво, додека централниот е затворен. Фасадата има два реда на столбови еден над друг, врз кои на врвот има мали статуи.
Борис I
Борис I или Борис-Михаил (Борисъ А҃ / Борисъ-Михаилъ Борис I / Борис-Михаил; ? - 2 мај 907) — бугарски владетел на Првото Бугарско Царство од Крумовата династија во периодот од 852 до 864 година како хан, и од 864 до 889 година како кнез, кога се повлекол за да во 893 година повторно владее на кратко кога го детонирал својот најголем син Владимир Расате од престолот и го качил на истиот другиот син, Симеон. Борис I е познат по тоа што ги покрстил Бугарите во 864 година и го вовел старословенскиот јазик во службена употреба.
Име и титули
Најзастапена теорија е дека името Борис има прабугарско потекло. По конверзијата во христијанство, Борис го прифатил христијанското име Михаил. Во историските истражувања понекогаш е нарекуван Борис-Михаил.