Каталонија
Историја
Подолг период, Барселона (не Каталонија), како дел од поранешното Кралство Арагон, продолжила да ги негува своите обичаи и закони, но тие биле постепено уништени во текот на преминот од феудализмот кон модерна држава, поткрепена со кралската борба за поцентрализирани територии. Во текот на наредните неколку векови, Каталонија, генерално, била на губитничката страна на серијата на локални конфликти кои постепено довеле до поголема централизација на власта во Шпанија, како и на Војната на жетварите (1640-1652). Во 1659 на Шпанската круна ја понудил територијата на Кралството Русијон на Кралството Франција. Денес ова е територијата на областа на источните Пиринеи, а исто така е наречена Северна Каталонија (Catalunya Nord). Најзначаен конфликт била Војната за шпанското наследство, која започнала кога Чарлс II од Шпанија (последниот од шпанската Хабсбуршка династија) починал без директен наследник во 1700. Каталонија, како и другите територии, кои биле формирани под круната на Арагон во средниот век, се кренале за поддршка на Хабсбурговскиот претендент Чарлс VI од Валенсија, светиот римски цар, додека остатокот од Шпанија главно се придржувала до францускиот Бурбон тужител, Филип V. По распаѓањето на Барселона на 11 септември 1714, на "специјален статус" на териториите кои припаѓале на поранешната круна на Арагон и нејзините институции биле укинати од страна на декретите на Нуева Планта, според кои сите свои земји ги вметнале во Круната на Кастиља како покраини, во рамките на обединета шпанска администрација, додека Шпанија се насочила кон централизирана влада под новата династија Бурбон. Во втората половина на 19 век, Каталонија станала индустриски центар, кој до ден-денес останува еден од најиндустријализирани делови на Шпанија. Во првата третина на 20 век, Каталонија неколкупати добила и изгубила различен степен на автономија, добивајќи го својот прв статутот на автономија за време на Втората Шпанска Република (1931). Овој период бил обележан со политички немири и надмоќ на анархистите во текот на Шпанската граѓанска војна (1936-1939). Анархистите биле активни на почетокот на 20 век, остварувајќи го првиот осум-часовен работен ден во светот во 1919 година. По поразот на Републиката во граѓанската војна, која го донела генералот Франциско Франко на власт, неговиот режим ги потиснал јавните дејности од каков било вид поврзани со каталонскиот национализам анархизам, социјализам, комунизам или демократија, вклучувајќи го и објавувањето на книги на овие теми или едноставно дискусија за нив на јавни состаноци. Како дел од ова потиснување, употребата на каталонските државни институции во текот на јавни настани било забрането. Во текот на подоцнежните фази на режимот на Франко, одредени каталонски фолклорни и верски празници продолжиле да се толерираат. Употребата на каталонскиот јазик на масовните медиуми бил забранет, но на почетокот на 1950 била дозволена неговата употреба во театарот. Издавањето на каталонски јазик продолжило за време на диктатурата. По смртта на Франко (1975) и со усвојување на демократскиот шпански устав (1978), Каталонија ја обновува политичката и културната автономија. Денес, Каталонија е еден од најдинамичните економски региони на Шпанија. Каталонскиот главен и најголем град, Барселона, е голем меѓународен културен центар и големо туристичко одредиште.