cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нет Кинг Кол
Рана кариера
На 15-годишна возраст, Кол го напуштил средното училиште за да се посвети на музичката кариера. Во 1936 година со неговиот брат Еди основале музичка група и ја неракле Eddie Cole's Swingsters. Тие настапиле во римејкот на мјузиклот Shuffle Along. Нет Кол тргнал на турнеја со мјузиклот. Во 1937 година, Нет се оженил со Надин Робинсон, која беше член од актерската екипа. По завршување на турнејата, Кол и Надин се преселиле во Лос Анџелес. Таму нашол работа како пијанист во ноќни клубови. Кога сопственик на клуб од него побарал да формира група, тој се здружил со басистот Весли Принс и гитаристот Оскар Мур. Групата ја крстиле King Cole Swingsters, а потоа го промениле името во King Cole Trio.
Негов прв хит била песната „Sweet Lorraine“ во 1940 година. Според кажувањата, Нет својата кариера како пејач ја започнал кога пијан гостин во бар побарал од него да ја отпее песната. Кол рекол дека оваа измислена приказна звучи добро, па затоа не одрекувал дека не е така. Една вечер имало гостин кој од него побарал да пее, но бидејќи Кол не ја знаел песната, ја отпеал „Sweet Lorraine“. Кога луѓето ги слушанале гласовните можности на Кол, побарале повеќе да пее, а тој ги послушал.
1940-ти
Во 1941 година, триото за Decca Records ја снимило песната „That Ain't Right“, а следната година „All for You“ за Excelsior. Тие ја снимиле песната „I'm Lost“, напишана од Отис Рене, сопственикот на Excelsior.
Во 1944 Нет Кол свирел на првиот Џез филхармониски концерт.
Во 1946 година, триото емитувало 15-минутна радио програма на King Cole Trio Time. Ова била прва радио програма во која водител е црномурест музичар. Од 1946 од 1948 година, триото снимило радио транскрипции за Capitol Records Transcription Service. Тие настапувале на радио програмите: Swing Soiree, Old Gold, The Chesterfield Supper Club, Kraft Music Hall и The Orson Welles Almanac.
Кол почнал да снима и изведува поп-ориентирана музика при што често бил придружуван од гудачки оркестар. Се истакнал како популарна ѕвезда со хитовите како „All for You“ (1943), „The Christmas Song“ (1947), „(Get Your Kicks on) Route 66“, „(I Love You) For Sentimental Reasons“ (1946), „There! I've Said It Again“ (1947), „Nature Boy“ (1948), „Frosty The Snowman“, „Mona Lisa“ (песна #1 во 1950 г.), „Orange Colored Sky“ (1950), „Too Young“ " (песна #1 во 1951 г.).
1950-ти
На 7 јуни 1953 година, Кол настапил на деветтиот концерт на Cavalcade of Jazz одржан на Wrigley Field во Чикаго. На истиот концерт свирел и Луис Армстронг и неговите „Сите ѕвезди“ со Велма Мидлтон.
На 5 ноември 1956 г., Нет на NBC за прв пат го емитувал неговото шоу The Nat 'King' Cole Show. Оваа вариетет програма била една од првите на кој водител е Афроамериканец. Следната година, поради финансиски проблеми Кол одлучил да ја прекине емисијата. Последната епизода била емитувана на 17 декември 1957 година.
Во текот на 1950-тите, Кол продолжил да снима хитови кои се продавале во милиони примероци ширум светот, како: „Smile“, „ Pretend“, „A Blossom Fell“ и „If I May“. Во 1955 година, „Darling, Je Vous Aime Beaucoup“ се искачил на 7-мо место на листата на Билборд. Love Is the Thing, во април 1957 г., се искачил на врвот и бил неговиот единствен албум на таа позиција.
Во 1959 година, за песната „Midnight Flyer“ ја добил Греми награда за најдобра изведба од „Топ 40“ изведувач. Во 1958 година, Кол отишол во Хавана, Куба, за да го сними Cole Español, албум целосно испеан на шпански јазик. Бил толку популарен во Латинска Америка и САД, по што Нет снимил уште два албума на шпански јазик: A Mis Amigos (1959) и More Cole Español (1962).
По промената на музичкиот стил, помладата популација не ги обожавала баладите на Кол. Како Дин Мартин, Френк Синатра и Тони Бенет, заклучил дека на поп-листата успеваат исполнители кои свират музика за млади.
1960-ти
Во 1960 година, долгогодишниот соработник на Кол, Нелсон Ридл, го напуштил Капитол за да се приклучи на Reprise Records, основана од Френк Синатра. Ридл и Кол снимиле уште еден последен хит албум, Wild Is Love, со текст од Реј Раш и Доти Вејн. Кол подоцна го преработил концепцискиот албум во претстава заоф-Бродвеј, Со тебе сум (анг:I'm with You).
Во текот на 1960-тите, Нет Кинг Кол ги снимил хит песните „Let There Be Love“ со Џорџ Ширинг во 1961 година, хитот со примеси на кантри „Ramblin' Rose“ во август 1962 година (бр. 2 на поп листата), „Dear Lonely Hearts“ (бр. 13), „That Sunday, That Summer“ (бр. 12) и „Those Lazy-Hazy-Crazy Days of Summer“ (неговиот последен топ-десет хит; бр. 6-то место на поп листата). Настапил во многу кратки филмови, ситкоми и телевизиски емисии и во филмот Сент Луис Блуз (1958). Се појавил и во Приказната за Нет Кинг Кол, Кинеска порта и Сината Гарденија (1953).
Последниот студиски албум на Кол бил насловен L-O-V-E. Албумот се искачил на 4-то место на Билбордовата листа за албуми (пролетта 1965 година).
Чудовиште (песна на Лејди Гага)
Чудовиште “ е песна на американската пејачка Лејди Гага од нејзиното трето EP, The Fame Monster (2009). Инспирирана од нејзиното „Чудовиште од страв од приврзаност“, плочата е продуцирана од Надир „RedOne“ Khayat, а напишана од Гага, RedOne и Space Cowboy. Гага објаснила дека „Монструм“ го опишува нејзиниот страв од секс и врски, а текстот го опишала како постојано да е вљубена во лошото момче, но наместо да бега, човек постојано се враќа кај истата личност. Таа додаде дека стравот во „Монструм“ избувнал од нејзината потреба да има стабилна врска. Вклучувајќи употреба на тешки бас линии, опаѓачки линии на тастатурата и „масивни“ рефрени, „Monster“ содржи метафори слични на зомби и упатување на деби-синглот на Гага „ Just Dance “.
„Monster“ доби генерално позитивни критики од критичарите кои го ценеа музичкиот аранжман на песната и често ја оценуваа како врвна песна од The Fame Monster, додека на некои не им се допадна нејзиниот текст. „Monster“ уживаше краток комерцијален успех во 2010 година, заземајќи се на четири листи за синглови, како и на Billboard Hot Dance Club Songs и Latin Pop Airplay. „Monster“ беше изведена на концертните турнеи на пејачката The Monster Ball (2009–11) и The Chromatica Ball (2022), со други изведби, вклучително и појавување на The Oprah Winfrey Show и нејзиното резиденцијално шоу во 2014 година во Roseland Ballroom.
Пишување и продукција
„Monster“ е напишана од Лејди Гага, RedOne и Space Cowboy, а RedOne ја продуцира песната. Песната е снимена во студиото Record Plant во Лос Анџелес. Во интервју за MTV News, Гага рече дека „Monster“ го опишува нејзиниот страв од секс и врски, а буквалното значење е за „момче со голем кур “. Таа елаборираше: „Тоа е стравот од приврзаност и стравот да сакаш нешто што е лошо за тебе. . . Ако ги слушате стиховите, тоа е како постојано да сте вљубени во лошото момче и постојано се враќате за повеќе“. Гага додала дека стравот во „Монструм“ избил од нејзината потреба да има стабилна врска. Таа објасни: „Постојано се заљубувам во чудовиштето. . . Но, она што навистина ми треба е сигурноста и сигурноста и женственоста, одговорност за мојата женственост. И така, тоа е она за што се работи во песната.“
Состав
Според музичкиот лист објавен на Musicnotes.com од Sony/ATV Music Publishing, „Monster“ е поставен во временскиот потпис на заедничкото време и е составен во клучот на C-dur, со темпо од 120 отчукувања во минута и вокалниот опсег на Гага кој се протега од ниската нота на Е 3 до високата нота на Б 4. „Чудовиште“ има основна низа од F–G–Am–Ем како прогресија на акорд. Лирично, „Monster“ содржи метафори слични на зомби за тоа дека нечие срце изедено. Песната, исто така, содржи референци за „ Just Dance “, деби-сингл на Гага, со репликата „I женина 'Just Dance'/ Но тој ме однесе дома наместо тоа“. Мајкл Хабард од MusicOMH веруваше дека редовите во последниот стих „на крајот стануваат малку грозоморни“ со репликите „Тој ми ја искина облеката веднаш/ Ми го изеде срцето, а потоа ми го изеде мозокот“.
Критички прием
Песната доби генерално позитивни критики од критичарите. Мајкл Хабард од musicOMH го нарече „Чудовиште“ „потенцијален сингл“, пофалувајќи го неговиот музички состав, но критикувајќи го текстот. Еван Сауди од PopMatters, исто така, ги критикуваше метафорите содржани во текстот на песната, но на крајот ја нарече „еден изненадувачки делотворен поп коктел“. Бен Паташник од NME сметаше дека е „малку премногу за еднократна употреба“. Скот Плагенхоф од Pitchfork видел сличности помеѓу гласот на Гага на „Monster“ и делото на Кајли Миног. Брајан Линдер од IGN сметаше дека патеката е полесна во споредба со другите песни на The Fame Monster и ја комплиментираше репликата „Ние Французите се бакнавме во воз во метрото / Ми ја искина облеката веднаш / Ми го изеде срцето, а потоа ми го изеде мозокот “, нарекувајќи го лирски скапоцен камен. Тој исто така додаде дека „Монструм“ е „бунт на подиумот“. Џејми Гил од Јаху! Чувствував дека „Чудовиштето“ е пргаво ѕверче кое полека се витка во вашиот мозок и е речиси невозможно да се отстрани“. Моника Херера од Билборд ја нарече песната „80s обожувачко“. Во 2022 година ' Ник Левин од NME напиша за „Monster“ дека „кажува многу за рок-цврстото пишување песни на Гага на почетокот на нејзината кариера дека 12-годишниот длабок рез сè уште звучи како да требаше да биде сингл. "
Изведба на графиконот
Во Обединетото Кралство, „Monster“ дебитираше на топ-листата за синглови во Обединетото Кралство на 68, на 12 декември 2009 година, но се лизна од табелата следната недела. На 16 август 2010 година, песната дебитираше на 30-то место на Новозеландската листа за синглови поради дигитални преземања и радио емитување, а подоцна се искачи на 29-то место. Песната беше присутна на топ листите седум недели. Во Унгарија, дебитираше на топ 10 листата на Mahasz Single Top 10 на шестото место на 23 ноември 2009 година, но падна следната недела. „Monster“ дебитираше и го достигна врвот на австралиската ARIA Singles Chart на 80-тото издание на изданието од 30 ноември 2009 година. Песната дебитираше на американскиот Билборд Хот Денс Клуб песни на 49. место на 18 септември 2010 година, пред да се пресели на највисоката позиција на број 29 на 9 октомври 2010 година, каде што остана уште една недела. Испадна од табелата по осум недели. На топ-листата на Latin Pop Airplay, песната првично беше видена на 32-то место,, а подоцна се искачи на 22-то место. „Монструм“ помина 14 недели на табелата. Според Nielsen SoundScan, песната има продадено 207.000 дигитални преземањ во САД.
Настапи во живо
На 15 јануари 2010 година, Гага ја изведе „Monster“ како дел од мешано три песни на шоуто на Опра Винфри. Настапот започна така што Гага се појави на сцената облечена во фустан, кој личеше и на панталони и на фустан. Косата и беше во шилци, а во раката држеше шилеста топка и синџир. „Monster“ беше првата песна на medley што таа ја изведе, а други беа „ Лоша Романса “ и „ Без Зборови “. Таа, исто така, ја изведе песната на сите нозе на турнејата на Топката на чудовистата. На изведбата му претходеше видео интермедија во која беа прикажани кучиња што р’каат и гаврани што копаат. „Монструм“ започна така што Гага се појави во црна јакна со пердуви и изведуваше танцови движења кои потсетуваат на Мајкл Цексон. Заднината прикажуваше крила на црна птица одблиску.
За време на емисиите на турнејата 2010-2011, изведбата на „Monster“ беше обновена со нови облеки и нов крај, во кој Гага е прикажана како убиена од убиец во крв, по што таа лежи „умирајќи“ во базен од крв. Нејзината изведба на таа сцена во Манчестер, Англија, предизвика протести од семејните групи и навивачите по престрелките во Камбрија, во кои 12 лица беа убиени од таксист. „Она што се случи во Братфорд е многу свежо во главите на луѓето и со оглед на сето насилство што се случи во Камбрија само неколку часа претходно, тоа беше нечувствително“, рече Лин Костело од Мајките против насилството. Крис Рок подоцна го одбрани нејзиното раскошно, провокативно однесување. „Па, таа е Лејди Гага“, рече тој. „Таа не е „Дамо се однесуваш себеси“. Дали сакате одлично однесување од личност по име Гага? Дали е ова она што го очекувавте?“
„Монструм“ беше дел од сетлистата на резиденцијалното шоу на Гага во 2014 година, Лејди Гага во живо во сала за балови во Розеланд. Таа ја изведе песната додека свиреше на клавијатура украсена со црвени рози, облечена во темноцрвена кожа. Воведот на светската турнеја Џоан на Гага (2017–2018) започна со репликата „Не викај ме Гага“, преземена од песната, пред Гага да изјави дека наместо тоа сака да се вика Џоан и да го започне шоуто. Во 2022 година, пејачката ја изведе „Monster“ на турнејата на стадионот Топката Короматик, каде што ја задржа кореографијата од Monster Ball Tour. За време на настапот, Гага облече преголема црвена јакна која алудираше на ерата на мрелерум на Мајкл Џексон.
Знак за опасна нагорнина
Знакот за опасна нагорнина ― еден од сообраќајните знаци за опасност. Означува приближување кон опасна нагорнина ако разликата во висина претставува опасност која произлегува од тие услови. Случаите на нагорнини со различни наклони се изразуваат според тековната состојба.
Клајн Белиц
Клајн Белиц (Klein Belitz) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Амперова сила
Амперова сила претставува силата со која магнетното поле му дејствува на спроводник со струја. Амперовата сила директно зависи од јачината на струјата, како и од должината на спроводникот, а како фактор на пропорционалноста се јавува и магнетна индукција.
Преполовениот виконт
Преполовениот виконт (италијански: Il visconte dimezzato) е роман од италијанскиот писател Итало Калвино од 1951 година. Романот е дел од трилогијата „Нашите предци“.
Содржина
Виконтот Медардо од Тералба допатувал во Бохемија за да и се придружи на христијанската војска во борбата против Османлиите. Во екот на борбата, Медардо невнимателно застанал пред еден непријателски топ и топовското ѓуле го погодило, преполовувајќи го на два дела. Вечерта, кога ги собирале телата на мртвите и ранетите, го пронашле распарченото тело на виконтот и го однеле во болницата, каде лекарите успеале да го оживеат. Еден октомвриски ден, за време на гроздоберот, преполовениот виконт го донеле на носилка во неговото родно место. Веднаш по пристигнувањето на виконтот, неговиот татко, кој во меѓувреме живеел во кафез со разни птици, умрел.
Виконтот Медардо започнал да се однесува многу сурово кон луѓето на својот посед: шетајќи низ околината, ги уништувал овошките и посевите, за најситни престапи, луѓето ги осудувал на смртна казна и насекаде сеел само зло. Затоа, сите луѓе во околината се плашеле од него. Еден ден, Медардо ја избркал слугинката Себастијана, протерувајќи ја во затвореното село во кое живеел болните од чума. По некое време, тој ја побарал за жена козарката Памела, но таа ја одбила неговата понуда и побегнала во шумата, каде живеела со својата омилена коза и патка. За нејзината скривница, знаел само внукот на виконтот.
Пребродувајќи го стравот од чумата, внукот на виконтот отишол во селото да ја побара Себастијана и дознал дека таа има лековити треви кои ја штитат од болеста, но за да не се издвојува од останатите болни, таа намерно си направила рани по лицето и на телото. Еден ден, детето го сретнало виконтот, кој се однесувал многу добро кон него. Исто така, и другите луѓе во селото забележале чудна работа: виконтот понекогаш се однесувал многу добро, а понекогаш продолжувал со своите злобни дела. По некое време била откриена тајната: во селото се вратила другата половина од телото на виконтот, која на бојното поле ја пронашле некои калуѓери. Тие, со помош на лековити треви, успеале да го оживеат преполовеното тело на виконтот, кој останал да живее со нив и правел само добри дела. Така, живото во селото се променил: од една страна, добриот виконт насекаде правел добрини и им помагал на сите луѓе, а од друга страна, лошиот виконт настојувал на сите да им наштети. Сепак, како што луѓето го мразеле лошиот виконт, со текот на времето започнале да не го поднесуваат и добриот, кој претерувал со неговите добри дела.
Најпосле, еден ден лошиот виконт ги наговорил родителите на Памела да ја убедат да се омажи за добриот виконт. Истовремено, добриот виконт ги наговорил нејзините родители да ја убедат да се омажи за лошиот виконт. На денот на свадбата, двете половини на виконтот започнале двобој во кој смртно се раниле меѓу себе. Докторот Трелоуни, со помош на лековити треви, успеал да ги спои двете половини и така виконтот Медардо повторно бил еден човек. Оттогаш, тој продолжил да живее како секој човек, ни премногу добар, ни премногу лош.
Умберто Еко
Умберто Еко (Umberto Eco; – ) — италијански писател, филозоф и есеист.
Животопис
Умберто Еко е роден на 5 јануари 1932 година, во малиот град Алесандрија (Alessandria) во Пиемонт, северна Италија. Како мал бил зафатен од тешкотиите предизвикани од Втората светска војна. Со својата мајка се искачувал на ридиштата од каде што ги гледал борбите меѓу фашистите и партизаните и жалел што бил премногу млад за да учествува во војната.
По желбата на својот татко, Еко се запишал на студиите по право, но ги напуштил поради големата љубов кон средновековната книжевност и филозофија. Во 1954 година дипломирал на филозофија, потоа предавал семиотика на универзитетите во Торино, Милано и Фиренца, а во 1971 година станал професор по семиотика на Болоњскиот универзитет. Исто така, во неколку наврати бил гостин-професор на универзитетите во Њујорк, Чикаго, Јеил и Колумбија, а држел предавања на десетици најугледни универзитети ширум светот. Покрај универзитетската дејност, од 1959 година бил советник за изданијата од хуманистичките науки во издавачката куќа „Бомпјани“ (Bompiani). Покрај тоа бил потпретседател и член на извршниот одбор на Меѓународното здружение за семиотички студии, член на издавачкиот одбор на списанието „Семиотика“ (Semiotica), почесен член на Фондацијата „Џејмс Џојс“, главен уредник на списанието VS - Quaderni di studi semiotici и член на издавачките одбори на неколку списанија во Италија и во други земји.
Тој се опишувал себеси како човек што започнува многу работи истовремено за подоцна да ги синтетизира во една целина: „Ако немам многу работи да направам, изгубен сум“.
Еко починал во својот дом во Милано, на 19 февруари 2016 година.
Творештво
Творештвото на Умберто Еко е богато и опфаќа повеќе области: философија, семиотика, естетика, социологија, средновековна историја, книжевна иуметничка критика итн. Светската слава ја стекнал со своите дела од областа на семиотиката и книжевната критика. Покрај научната работа, тој се занимавал и со белетристика. Во својот прв роман од 1980 година, Името на розата, исклучително успешно ги разработил средновековните религиозни контроверзии во контекст на модерните политички и економски термини, така што читателот може да ги разбере настаните и дејствијата без неопходните теолошки знаења. Своите доживувања од периодот на Втората светска војна ги опишал во неговиот втор роман, „Фукоовото нишало“.
Најпознати научни дела на Еко се:
Шпанско-американска војна
Шпанско-американска војна во 1898 година произлегла од настаните во Куба, која заедно со Порторико претставувала практично сè што останало од некогаш огромната шпанска американска империја. Кубанците се спротивставиле на шпанското владеење уште во 1868 година, но иако многу Американци ги симпатизирале Кубанците, Соединетите Држави не интервенирале. Но, во 1895 година, „жолтиот печат“ на Вилијам Рандолф Херст и Џозеф Пулицер, кои биле обземени од бескрупулозната меѓусебна борба за тираж во Њујорк, почнале накитено да известуваат, и создале впечаток дека Шпанците ги извеле сите свирепости во Куба. Емигрантите на Куба во САД ѝ давале поддршка на Кубанската револуционерна партија (чиј штаб бил во Њујорк) и помогнале да се прослави нивниот водач, Хозе Мартин, кој бил убиен во Куба во 1895 година. Подоцна, Американците формирале клубови за поддршка на каузата на Cuba Libre (Слободна Куба).
Започнување на војната
Кога во 1897 година претседател станал Макинли, официјално протестирал против „нецивилизираното и нехумано“ однесување на шпанската влада во Куба. Но мирното решение и немешањето на Америка исчезнале после два драматични инцидента во февруари 1898 година. Првиот инцидент бил кога еден кубански агент во Хавана украл приватно писмо напишано од шпанскиот претставник во Вашингтон, Дупуј де Лом, и го предал на американскиот печат. Во писмото Макинли бил опишан како „слабак и лицитант за обожавање на масата“. Ова не било полошо од она што го зборувале самите Американци за својот претседател. На пример, Теодор Рузвелт го опишал Макинли како „човек кој нема повеќе ’рбет од чоколаден еклер“, но бидејќи доаѓало од странец, предизвикало јавен бес.
Вториот инцидент била експлозија на американскиот воен брод „Мејн“ во пристаништето на Хавана, при што загинале повеќе од 260 луѓе. На бродот во јануари му било наредено да вплови во Куба за да ги заштити американските животи и имотот од можни напади од страна на шпанските лојалисти. Многумина Американци претпоставиле дека Шпанците го потопиле бродот, особено кога морнаричката истрага соопштила дека катастрофата била предизвикана од надворешна експлозија на подводна мина (подоцнежните докази покажале дека експлозијата била случајна и се случила во една од машинските простории). Тоа било доволно земјата да ја зафати воена хистерија, и Конгресот едногласно одобрил 50 милиони долари за воени подготовки. „Паметете го Мејн“ - бил националниот повик за освета. На 25 април, Макинли побарал и добил од Конгресот објавување на војна.
Александровац (Неготин)
Александровац е село во Србија во општина Неготин во областа Бор и се наоѓа покрај границата со Бугарија. Според пописот од 2011 година има 459 жители (според пописот од 2002 година имало 588 жители). До 1993 година населбата го имала официјалното име Злокуќе (Службен весник на Република Србија 106/93).
Шпанско-американска војна
Започнување на војната
Војната објавена во април, била готова во август, па државниот секретар Џон Хеј ја нарекол „блескава мала војничка“, мислење кое го имале повеќето Американци, освен самите војници што се бореле во неа. Во борбите загинале само 460 Американци, но од зарази умреле 5200 војници.
Александровац (Неготин)
Географски одлики
Селско-сточарското село Александровац се наоѓа  југоисточно од Неготин. Се наоѓа на десната долинска страна на реката Тимок под ридот Бели брег (265). Северната географска широчина на населбата е 43 ° 2 "29", источната географска должина е 22 ° 26 "24", а површината е 1.157 хектари. До оваа населба може да се постигне од страна на асфалтен пат од Неготин над Кобишница, Вељкова, Рогљево и планината Рајац.
Шпанско-американска војна
Филипинската војна
Конфликтот на Филипините е најмалку запаметена од сите американски војни, иако била една од најдолгите (траела од 1898 до 1902 година) и една од најсуровите. Биле ангажирани 200.000 американски војници, а загинале 4300 во борба. Бројот на Филипинци убиени во војната сè уште е спорен, но веројатно е дека загинале најмалку 50.000 домородци.
Филипинците се бунеле против шпанското владеење и пред 1898 година, а кога сфатиле дека Американците дошле за да останат, се побуниле и против нив.
Александровац (Неготин)
Географски одлики
Населбата првпат била спомната во турските пописи во 1491 година, односно 1521 година под името Зокушан (Злокуќе). До крајот на Првата светска војна (1918) селото припаѓало на Бугарија). Во периодот меѓу двете светски војни се викало Александровац (именувано по кралот на Кралство Југославија Александар I Караѓорѓевиќ), а старото име било вратено во 1947 година. Од 1993 година повторно се вика Александровац.
Список на континенти по население
Ова е список на главните региони во Светот по население.
Александровац (Неготин)
Географски одлики
Околу селото се наоѓаат ридовите Џалу Маре, Лак, Грндури и Појениќ, а пониско од селото се Куратури и Селиште. Поток што минува низ селото и кој се нарекува Алу бугару изворот е на српско-бугарската граница, тече низ селото и се влева во Тимок.
Историја
Се смета дека селото настанало во 17 век и дека е доста поврзано со Ковилово. Има информации дека првата населба настанала кога Словените се преселиле од југ по битката за Косово, дека била мала населба која била напуштена поради турското угнетување и воените конфликти. На местото Липија е формирана нова населба со 50 до 60 бараки, а потоа покрај Тимок до чешмата Селиште кај денешната населба. Има информации и дека липјани тогаш формирале село на местото Лак над денешен Александровац.
Во пописот на Коста Јовановиќ, врз основа на истражувањата што ги направил во 1912 и 1914 година 1921 - 1923 година и 1925  година за ова село нема податоци. По Втората светска војна во селото немало доселување.
Самата населба нема посебни делови, но одредени области се именувани по семејства (Пашујковиќи, Уруковиќи, Николиќи, Царановиќи и др.). Антропогеографските и етнолошките студии ја класифицирале како влашка населба. Селска слава во населбата е Свети Илија.
Населението на Александровац е православно (слави Петковица, Св. Аранѓела и Свети Никола), на пописот национално се декларирале како српско население и главно се занимаваат со земјоделство, сточарство и лозарство. Во населбата во 1921 година живееле 930 жители, а во 2002 г. само 577 жители. Од оваа населба на привремена работа во странство живеат 220 жители.
Четирикласното основно училиште во населбата постои како подрачно одделение на училиштето „Момчило Ранковиќ “ од Рајац. Учебна 2006/2007 година година имало 20 ученици. Населбата располага со земјоделска задруга (од 1933 г.), електрично осветлување (од 1955 г.), водовод (од 1975 г.), 2 бакалници, 2 кафулиња и систем за кабловска телевизија (од 1992 г.). Асфалтираниот пат го добиле во 1977 година, а телефонските врски со светот од 1986 година.
Демографија
Во населеното место Александровац живеат 503 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 46,0 години (45,3 за мажи и 46,7 за жени). Во населбата има 174 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,38.
NGC 2125
NGC 2125 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Александровац (Неготин)
Демографија
Населението во оваа населба е многу нехомогено.
NGC 2125
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2125 се споменува и како ESO 57-SC44, in LMC.
Russula brevipes
Russula brevipes е вид на печурка попозната како гулапка со кратко стебло. Тоа е широко распространето во Северна Америка, а било пријавено од Пакистан во 2006 година. Габа та расте во микоризална асоцијација со дрвја од неколку родови, вклучително и ела, смрека, Pseudotsuga menziesii иTsuga sieboldii. Плодните тела се бели и големи, со конвексни до инка во облик на шапка со димензии 7-30 см широки поставени на дебела дршка до 8 см долга. Ливчињата на долната страна на шапката се тесно распоредени и понекогаш имаат слабо синкава нијанса. Спорите се приближно сферични и имаат површина слична на мрежа, испреплетена со брадавици.
NGC 2125
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Russula brevipes
Габите на Russula brevipes често се развиваат под иглолисни иглички или лисја од широколисни дрвја и плодните тела се јавуваат од лето до есен. Формите на печурката кои развиваат синкаста лента на врвот на дршката понекогаш се нарекуваат разновидност на акриор. Иако се јадливи, печурките Russula brevipes имаат благ или горчлив вкус. Тие стануваат повкусни штом паразитираат од аскомицетната габа Hypomyces lactifluorum, светло портокалова мувла што го покрива телото на плодот и ги трансформира во јастог печурки.
NGC 2125
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2125 е од видот OCL. NGC 2125 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Russula brevipes
Таксономија
Russula brevipes првично била опишана од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1890 година, од примероци собрани во Quogue, Њујорк. Класифициран е во потсекцијата Lactaroideae, групација на слични видови Гулапка кои се одликуваат со белузлаво до бледожолто плодни тела, компактно и тврдо месо, изобилство на ламели (кратки ливчиња). Други сродни видови Гулапка со сличен опсег на висини на украсување на спори ги вклучуваат Russula delica, R. romagnesiana и R. pseudodelica.
NGC 2125
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 50 м 54,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 28' 45".
Други поделби
Проучување на NGC 2125 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Russula brevipes
Таксономија
Специфичниот епитет brevipes е изведен од латинските зборови brevis „кратко“ и pes „стапало“, па оттука и „кратконога“. Народните имиња што се користат за упатување на печурката вклучуваат гулапка со кратко стебло, бела гулапка со кратки стебленца,  и кршливи жили.
Опис
Целосно порасната, шапката може да се движи од 7-30 см во пречник, белузлава до тапо-жолта и е во облик на инка со централна вдлабнатина. Ливчињата се тесни и тенки, независни во приврзаноста, речиси бели кога се млади, но стануваат бледожолти со возраста, а понекогаш и чаталести во близина на дршката. Дршката е 3-8 см долга и 2,5–4 см дебела. Првично е бела, но со возраста добива жолтеникаво-кафеава боја. Печурката понекогаш развива бледо зелена лента на врвот на дршката. Отпечатокот на спорите е бел до светло кремов.
Варијантата R. brevipes var. acrior Shaffer има суптилно зелено засенчување на врвот на дршката и на ливчињата R.brevipes var. megaspora има спори со димензии 9-14 на 8-12 µm.
Слични видови
Субалпската восочна шапка ( Hygrophorus subalpinus ) е нешто слична по изглед со R. brevipes, но нема кршливо месо и има леплива капа. Тихоокеанскиот северозападен вид Russula cascadensis исто така наликува на R. brevipes, но има остар вкус и помали плодни тела. Друга слична, R.vesicatoria, има ливчиња кои често се спууштаат во близина на додатокот на стеблото. R. angustispora е доста слична на R. brevipes, но има потесни спори со димензии 6,5-8,5 на 4,5-5 µm, и ја нема бледо зеленикавата лента што понекогаш се развива кај вториот вид. Европската Russula delica е широко распространета, иако поретка во северните региони на континентот. Слично на R. brevipes во целокупната морфологија, има нешто поголеми спори (9-12 на 7-8,5 µm) со украс на површината со истакнати брадавици меѓусебно поврзани со обрасци на гребени слични на зебра. Печурката  Lactifluus piperatus може да се разликува од R. brevipes со испуштање на латекс кога ткивото на печурката е исечено или повредено.
Распространетост и живеалиште
Тоа е честа ектомикоризална габа поврзана со неколку домаќини низ умерените шумски екосистеми. Типични домаќини вклучуваат дрвја од родовите Ела, Смрча, Дуглазија и Tsuga Pinaceae. Габата е забележана во пакистанските хималајски влажни умерени шуми поврзани со Pinus wallichiana. Плодните тела растат поединечно или во групи; плодната сезона се јавува од лето до есен. Во западна Северна Америка, каде што печурката е доста честа појава, најчесто се среќава во доцна есен. Печурките обично се среќаваат како „ракчиња“ - ниски, делумно изникнати на шумското дно, и често биле делумно консумирани од цицачи како што се глодачи или елени.
Студиите покажале дека географски одвоената R. brevipes популациите (глобално и континентално) развиваат значајна генетска диференцијација, што сугерира дека протокот на гени помеѓу овие популации е мал. Спротивно на тоа, забележана е мала генетска диференцијација помеѓу популациите земени од помала област (помалку од приближно 1000 метри). ''Р. brevipes е еден од неколкуте видови Гулапка кои се поврзуваат со мико-хетеротрофната орхидеја Limodorum abortimum''.
Џумпа Лахири
Ниланџана Судешна „Џумпа“ Лахири (Nilanjana Sudeshna "Jhumpa" Lahiri, р. година во Лондон, Англија, Обединето Кралство) е американска писателка која твори на англиски и италијански јазик. Таа е позната по своите раскази, романи и есеи.
Russula brevipes
Јадливост
Russula brevipes е неопислив јадлив вид кој има тенденција да ги зема вкусовите на месото и сосовите со кои се готви. Тој е еден од неколкуте видови Гулапка собрани во дивината од мексиканскиот национален парк Изта-Попо Зокијапан и се продаваат на локалните пазари во блиската Озумба. Печурките се погодни за маринирање поради нивната јасна текстура.
Џумпа Лахири
Дебитирала со збирката раскази „Толкувачот на болести“ (1999) за која ги добила Пулицеровата наградата за книжевно дело и ПЕН/Хемингвејовата награда. Најзиниот прв роман, „Истоименикот“ (2003), бил адаптиран во филм со истото име. Нејзината втора збирка раскази „Непривикнатата земја“ (2008) ја освоила меѓународната награда за расказ „Френк О'Конор“, а нејзиниот втор роман „Ниските земји“ (2013) бил финалист за Мен Букеровата награда и за Националната книжевна награда за фикција. Во овие дела, Лахири пишува за искуството на индиските доселеници во Америка. Во 2011 година, Лахири се преселила во Рим, Италија. Оттогаш објавила две збирки есеи. Во 2019 година таа го објавува својот прв роман на италијански јазик, „Dove mi trovo“ („Каде се наоѓам“). Во истата година таа собира, уредува и преведува раскази за нејзината антологија „Пенгвинова книга со италијански раскази“, која се состои од 40 раскази напишани од 40 различни италијански автори. Лахири ги има преведено и своите дела, како и тие на други писатели од италијански на англиски јазик.
Во 2014 година, Лахири беше наградена со Националниот хуманистички медал. Таа е професор за творечко пишување на Принстонскиот универзитет.
Russula brevipes
Јадливост
Плодните тела најчесто се паразитираат од аскомицетот Hypomyces lactifluorum, трансформирајќи ги во јастиво познат како јастог. Во оваа форма, површината на овошното тело се развива во тврда, тенка кора испреплетена со ситни мозолчиња, а дршките се сведени на тапи гребени. Месото на габата - нормално кршливо и ронливо - станува набиено и помалку кршливо.
Биоактивни соединенија
Сесквитерпенските лактони се разновидна група на биолошки активни соединенија кои се испитуваат за нивните антиинфламаторни и антитуморни активности. Некои од овие соединенија се изолирани и хемиски се одликуваат од Russula brevipes : русулактароруфин, лактароруфин-А и 24-етил-холеста-7,22 Е -диен-3β,5α,6β-триол.
Ед Стафорд
Едвард Џејмс Стафорд, познат како Ед Стафорд (роден на 26 декември 1975), е англиски и стражувач. Тој има Гинисов рекорд како првиот човек што некогаш пешачел по должината на реката Амазон. Стафорд води емисии на Дискавери ченел.
Животопис
Ед Стафорд е роден во Питерборо, Англија и израснат во Лестершир. Како бебе бил усвоен од Барбара и Џереми Стафорд. Тој бил член на скаутско здружение во Лестершир како момче и тоа го смета за клучна компонента во неговото воспитување, што довело да стане водач на експедиција.
Стафорд се приклучи на Британската Армија во 1998 година, и служел како пешадиски офицер. По завршувањето на оперативна турнеја во Северна Ирска во 2000 година, Стафорд ја напуштил војската во 2002 година. По експедицијата на Амазон во 2010 година, Стафорд започнал потрага по своите биолошки родители, кои успеал да ги најде со помош на неговата сестра, Џени. Од биолошкото семејство, тој има двајца помлади браќа.
На 9 август 2010 година, тој станал првиот човек што ја изодел целата должина на реката Амазон,  што е документирано во ТВ серијата од 2011, Одење на Амазон на Канал 5. Стафорд ја започнал експедицијата со својот пријател, Лук Колиер, на 2 април 2008 година, на јужниот брег на Перу. По три месеци, Колиер си заминал, а Стафорд го завршил патувањето со Гадиел "Чо" Санчез Ривера.
Во мај 2009 година Стафорд се појавил на насловната страница од географското списание на Кралското географско друштво.
Принцов проект за дождовните шуми
Во август 2009 година Стафорд почнал да пишува двонеделен блог за Принцов проект за дождовните шуми. За разлика од неговото мрежно место, овој блог бил наменет посебно за децата и училиштата.
Шпревалд
Опис
Луѓето главно зависат од туризмот. Многу туристи уживаат во откривањето на Шпревалд со чунови. Земјоделството, шумарството и рибарството се другите значајни извори на приходи. Главен град во областа е Либенау.
Шпревалд е употребен во имињата на следниве окрузи во Германија:
Природа
Околу 18.000 врсти на флора и фауна постојат во резерватот. Во 1991, Шпревалд бил прогласен за биосферен резерват од страна на УНЕСКО.
512 Тауриненсида
512 Тауриненсида — 23 километарски астероид кој минува низ орбитата на Марс. Станува збор за астероид од спектрален тип S, со вртежен период од 5,59 часови. Други поголеми астероиди кои минуваат низ орбитата на Марс се: 132 Ефра (43 km), 323 Брусија (36 km), и 2204 Лили (25 km).
Пенцин
Пенцин (Penzin) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Кулата на ластовицата
Кулата на ластовицата, позната како Кулата на ластовиците во Соединетите Држави (изворен наслов на полски: Wieża Jaskółki) е четвртиот роман во сагата Вештерот, напишан од полскиот писател на фантастика, Анджеј Сапковски, првпат објавен во Полска во 1997 година. Тоа е продолжение на третиот роман на Вештерот, Огнена крштевка (Chrzest ognia) и е проследен со последното издание во серијалот, Дамата од езерото (Pani Jeziora).
Заплет
Визгота, стар филозоф кој живее сам во мочуриштето Переплут, ја затекнува повредената Сири во близина на неговото засолниште и ја носи со себе, се грижи за неа сè додека не биде подготвена да го продолжи своето патување. За време на нејзиното закрепнување, Сири раскажува за настаните од последните неколку месеци, во кои била разделена од банда млади бандити позната како „Стаорците“ и заробена од суров ловец на глави, кој работи за Нилфгард, по име Лео Бонхарт. Откако се сетила на нејзината поврзаност со Цинтра, Сири - откако го користела името „Фалка“ - првично имала намера да се врати во нејзината татковина и да го бара нејзиното родово право, отфрлајќи ја лагата дека Империјата пронашла девојка за која тврдат е Сири, која всушност е лажна. Сепак, наместо да го стори тоа, таа одлучила да се врати и да им помогне на Стаорците откако го разбрала дека Бонхарт ги гони. Таа пристигнува во селото предоцна и гледа како Бонхарт ги убива нејзините пријатели, вклучувајќи ја и нејзината љубовница Мисл. Сири се обидува да се бори против Бонхарт, но тој е премногу вешт и ја поразува. Наместо да ја убие како што е наложено, тој има намера да заработи од неа, истовремено обидувајќи се да го докаже нејзиниот вистински идентитет како вештер и принцеза на Цинтра, за што се сомнева, но не може да потврди. Тој ја одведува во домот на еден крут благородник по име Хувенагел, кој води арена во која животни и чудовиштата - а понекогаш и луѓето - се борат за натпреварување. Тука, Бонхарт ја тера Сири да се бори за својот живот во арената, докажувајќи ги своите вештерски способности и потврдувајќи која е таа навистина.
Во меѓувреме, вештерот Гералт од Ривија продолжува да патува со својата дружина, во која спаѓаат неговиот пријател Јаскер поетот, Милва стрелецот, веле вампирот Риџес и поранешниот нилфгардски војник, Кејхир, со кого Вештерот има затегната врска. Откако биле прифатени во партизанскиот сојуз на кралицата Меве од Ривија, Гералт и групата уживаат во нивниот нов јуначки статус некое време, но Гералт се брзал да ги пронајде друидите со надеж дека ќе дадат информации за каде се наоѓа Сири, а тие разделуваат од војската. Тие тргаат во потрага по група на друиди, но неколкупати се задржуваат. За време на нивните патувања, тие дознаваат дека за нивните глави е поставена награда од еден загадочен полувилењак и група криминалци предводена од човек по име Најтингејл (Славеј). Во партнерство со поранешен член на оваа група, девојка по име Енгулем која личи на Сири, тие имаат намера да се фатат во стапицата на бандитите и да ги испрашуваат за информации за тоа кој ги врбувал, за кого Гералт се сомнева дека е волшебникот Вилгефорц. На пат да го пронајдат Најтингејл, тие наместо тоа наидуваат на полувилењакот, ајдук по име Шири и се обидуваат да го испрашуваат. Тој гледа низ нивната измама и избива борба, во која Кејхир е повреден, принудувајќи го него и Гералт да се кријат. Во ова време, Гералт и Кејхир се помируваат меѓу себе. Тие се соединуваат со остатокот од нивната дружина и дознаваат дека другите навлегле на територијата на Тусан, каде што патувале и друидите. Тие се обидуваат да ги лоцираат злосторниците, но наместо тоа се заробени од друидите, кои ги убиле злосторниците пред Гералт да ги сослуша. Во тоа дејствие, Гералт го губи вештерскиот медалјон, но изјавува дека повеќе не е важно, бидејќи тој веќе не е вештер. Во ова време, Гералт се среќава и со вилењачки мудрец познат како Авалах, кој разговара со него за пророштвото на Итлијан за крајот на светот, и како Гералт не смее да го бара Сири и дека неговата потрага нема никаква смисла бидејќи тоа што е предодредено ќе се случи, што и да прави и дека не е потребно тој да продолжи да ја бара затоа што веќе има друга личност која и помага на Сири. Гералт сепак останува посветен на пронаоѓањето на Сири.
На друго место, Сигизмунд Дајкстра патува во неутралната држава Ковир, во обид да го добие потребниот капитал за да подготви соодветна војска за државата Реданија, во пресрет на масовен обид за инвазија од Нилфгард. За време на неговиот престој таму, тој ја раскажува историјата на Ковир, поранешна вазална држава на Реданија, која се отцепила пред извесно време, изјавувајќи трајна неутралност. Откриено е дека волшебничките од Ложата, организација која ја поддржува превласта на магијата, веќе го започнале својот план да го воспостават Ковир како држава наклонета кон магијата, која потоа можат да ја контролираат. Голем број моќни волшебнички - вклучувајќи ги и Нилфграѓанките Асир вар Анахид и Фринџила Виго, и северната волшебничка Шила де Танкаревил, под водство на Филипа Ејлхарт - собираат информации за движењата и плановите на разни држави, и започнуваат да поставуваат свои планови во движење. Трис Мериголд, технички во сојуз со Ложата, но насамо, ги доведува во прашање нивните мотиви, бара информации за Јенефер од Венгерберг, за која се верува дека е мртва, по настаните од претходниот роман.
Езопови басни
Покрај тоа што се доказ за големината и разновидноста на хеленскиот дух, Езоповите басни се ран доказ за положбата на писателот и на книжевниот говор во однос кон општеството. Благодарејќи на тоа што човековите маани ги опишува посредно, преку однесувањето на животните и што непријатната вистина ја искажува низ наивна приказна, басната им дозволувала на писателите голема уметничка слобода. Езоп ги создавал басните за да ги поучи луѓето и да ги направи подобри, но покрај нивната педагошка намена, тие имаат и голема уметничка вредност, зашто се одликуваат со свежина, хумор, бистрина и правичност.
Кулата на ластовицата
Заплет
Откриено е дека Јенефер го преживеала бегството од Ложата и се засолнила во Скелег, барајќи помош од благородникот јарл, Крак ен Крејт, со кого има романтично минато, а кој во младоста ја познавал Сири. Крак и помага од верност, а Јенефер стекнува помош од Свештеничките од Фреја, предводена од верната Сигрдрифа, со цел да собере информации за плановите на Вилгефорц и да се обиде да го најде. За време на нејзиниот престој, таа има визија за Раг Нар Руг, крајот на светот и е поттикната од она што се чини дека е митската Модрон (Мајката) Фреја да избере страна. На крајот дознава дека Вилгефорц можеби се телепортирал во опасен дел од морето подалеку и од Скилег и патува таму, каде што очигледно е проголтана од вител, бродот што ја придружувал бил уништен. Јенефер се буди како затвореник на Вилгефорц, кој ја измачува за да ја лоцира Сири преку нивната емпатична врска. Таа одбива да попушти, но ненамерно му дозволува да го лоцира Гералт. Вилгефорз го испраќа Ширу да го убие Гералт, објаснувајќи ја заседата порано во романот.
Езопови басни
Басни
Некои од најпознатите Езопови басни се:
Кулата на ластовицата
Превод
Романот е објавен на чешки (Leonardo, 1998), руски (AST, 1999), шпански (Bibliopolis, 2006), литвански (Eridanas, 2006), германски (DTV, 2010), бугарски (InfoDar, 2010), француски (Bragelonne, 2010), српски (Čarobna Knjiga, 2013), фински (WSOY, 2015), италијански (Editrice Nord, 2015) и португалски (WMF Martins Fontes, 2016). Преводот на англиски јазик бил објавен од Gollancz (со наслов Кулата на ластовицата ) и од Orbit (насловена Кулата на ластовиците) во мај 2016 година. Полскиот наслов се однесува на ластовица во еднина, така што Кулата на ластовицата што ја користи Gollancz е поточен превод.
Орхан (книга)
„Орхан“ — раскази за деца на македонскиот писател Неџати Зекерија, првобитно објавена во 1973 година.
Изданија
Збирката „Орхан“ иам доживеано повеќе изданија:
Список на државни водачи во 329 година
Ова е список на државни водачи во 29 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Вангел Василев Шалдаровски
Дел од сведоштвото на Вангел Шалдаровски за време на Илинденското востание
Список на државни водачи во 329 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вангел Василев Шалдаровски
.......“Од мене Вангел Василев Шаларовски од село Крани Ресенско. Роден сум на ден 8.11.1871 година во село Крани од татко Васил и мајка Божана. Потекнувам од средна земјоделска фамилија и по народност сум македонец, државјанин на ФНРЈ. Во 1903 година на 1.7.1903 доброволно излегов и се приклучив во четите, тоест во востаниците кои тогаш се бореа за своја независна слобода и ослободување од турскиот јарем. На ден 2 август 1903 имавме средба со турските војски, на местото „Кранска река’. Друга средба ни беше кај местото „Герамидница – Метилец“ во атарот на селата Наколец и Штрбово. Во нашата тоест во мојата чета беше и Лазо Малинајдовски од село Штрбово кој е и денеска жив и можи да го утврди моето учество во Илинденското востание. Трета средба со турските војски ни беше на местото „Гура“ кое се наоѓа во атарот на селото Штрбово. Како главни војводи ни беа војводата Велјан Илиев - Пенчо и Никола Кокарев кои двајцата загинале при битка со турските војски на местото „Гура“ во село Штрбово на ден 15.08.1903 година. После убиството на нашите војводи, четите се реформираа и отидовме во селото Герман во Егејска Македонија. Во Германските планини имавме тешки борби и бевме напаѓани од страна на турските војски. Во Германските планини бевме цели 3 месеци, после затишјето на борбите и кога се даде помилување од страна на турската власт, да се врати секој по дома и тогаш си дојдов дома, во октомври месец 1903година заедно со моите другари.