cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Габриел Батистута
Животопис
На возраст од 16, тој се запознал со Ирина Фернандес, неговата идна сопруга, на нејзиниот петнаесетти роденден. Таа е изјавила дека го игнорира, но пет години подоцна, на 28 декември 1990 година, тие се венчале во Црквата Сент Роке. Двојката се преселила во Фиренца, Италија, во 1991 година, а една година подоцна се родил нивниот прв син, Тиаго, во моментов глумец. Благодарение на добрите настапи во италијанското првенство и со аргентинската репрезентација, Батистута се здобил со слава и почит. Тој снимил неколку реклами и бил поканет во безброј телевизиски емисии, но и покрај ова, Батистута секогаш останал семеен човек.
Во 1996 година, за време на победата на Фјорентина во Милано над Милан со 2-1, тој го постигнал одлучувачкиот гол на натпреварот и го прославил извикувајќи Te amo, Irina ("Те сакам, Ирина", на неговата сопруга) пред камерите. Во 1997 година, се родил вториот син на Батистута, Лукас, а третиот син, Хоакин, дошол на свет во 1999 година. Четвртиот син Шамел се родил во 2000 година кога Батистута и неговото семејство се преселило во Рим, каде тој настапувал за Рома. По две години Батистута бил позајмен на Интер. Во 2003 година, по 12 години во Италија, семејството се преселило во Катар каде Батистута ја прифатил профитабилната понуда од локалниот тим, Ал-Араби.
Батистута ја завршил својата кариера во Ал-Араби, а се пензионирал во март 2005 година, по серијата повреди кои го спречиле да игра понатаму. Набргу потоа тој се преселил во Перт, Австралија.
Почеток на кариерата
Како дете, Батистута повеќе посакувал некој други спортови пред фудбалот. Поради неговата висина тој играл кошарка, но по победата на Аргентина на Светското првенство 1978, во кое тој бил особено импресиониран од вештините и квалитетите на Марио Кемпес, решил да се посвети на фудбалот. По играњето со другарите на улиците и во малиот клуб Групо Алегрија, тој му се приклучил на млдаинскиот сектор на локалниот клуб Платенсе. Во 1988 година дошол во Њуел Олд Бојс.
Њуелс Олд Бојс
Батистута потпишал професионален договор со Њуелс Олд Бојс, чиј тренер бил тогаш Марсело Биелса, кој подоцна ќе стане тренер на Батистута во аргентинската репрезентација. Работите не врвеле како што треба за Батистута за време на неговата прва година во клубот. Тој бил далеку од дома, од неговото семејство, и неговата девојка Ирина, спиел во една соба на стадионот, а имал проблем со телесната тежина што го забавиле неговиот развиток. Иако за 19 годишен напаѓач тој постигнал солидни 4 гола, на крајот на истата година тој бил позајмен во помал тим, Депортиво Италиано, во Буенос Аирес, со кого учествувал во Купот Карневале во Италија, завршувајќи како најдобар стрелец со 3 гола.
Ривер Плејт
Во средината на 1989 година, Батистута направил трансфер во еден од најголемите клубови во Аргентина, Ривер Плејт, каде што постигнал 17 гола. Меѓутоа, се не се одвивало непречено. Тој имал бројни кавги со тренерот Даниел Пасарела (со кого тој имал подоцна недоразбирања и во репрезентацијата), и бил изоставен од тимот во средината на сезоната.
Бока Хуниорс
Во 1990 година, Батистута потпишал за градскиот соперник на Ривер, Бока Хуниорс. Батистута поминал долг период без игра, бидејќи неуспевал да ја пронајде својата најдобра форма. Сепак, на почетокот на 1991 година новиот тренер на клубот Оскар Табарес му дал полна поддршка и доверба, а овој му вратил станувајќи најдобар стрелец во лигата за таа сезона придонесувајќи обилно за Бока да го освои првенството.
Фјорентина
Додека настапувал за Аргентина на Копа Америка 1991, заменик-претседателот на Фјорентина бил импресиониран од квалитетите на Батистута и побрзал да потпише со него и да го доведе во италијанскиот клуб. Тој имал солиден почеток во Серија А, постигнувајќи 13 гола во неговата дебитантска сезона. Сепак, следната сезона (1992-1993) Фјорентина ја губи Битката за опстанок и испаднале во Серија Б, и покрај тоа што Батистута постигнал 16 лигашки голови. Клубот се вратил во Серија А по една сезона во Б, а придонесот на Батистута бил одново голем откако реализирал 16 гола под водство на тренерот Клаудио Раниери.
Во Фјорентина, Батистута играл во својата најдобра форма. Тој бил најдобар стрелец во Серија А во сезоната 1994-1995 со 26 гола, а тој го скршил и 30-годишниот рекорд на Ецио Пескути, постигнувајќи погодок во секој од првите 11 натпревари од сезоната. Во сезоната 1995-1996, Батистута со Фјорентина ги освоил Купот и Суперкупот на Италија.
По неговиот неуспех да триумфира во италијанското првенство со Фјорентина, Батистута отворено размислувал за трансфер во поголем клуб. Во обид да го задржи Батистута, Фјорентина дури го ангажирала Џовани Трапатони како тренер и ветиле дека ќе сторат сè за да го освојат Скудетото. По одличниот старт на сезоната, Батистута претрпел повреда која го извадила од терените за повеќе од еден месец. Тој го загубил интензитетот, а Фјорентина го загубила водството во првенството и завршиле на третото место во сезоната со дури 14 бода помалку зад шампионот, но со можност да учествуваат во Лигата на шампионите следната сезона.
Батистута останал во клубот и во следната сезона, меѓутоа по освојувањето на разочарувачкото 7-мо место во Серија А и елиминацијата во втората групна фаза од Лигата на шампионите, решил да го напушти клубот по завршувањето на сезоната 1999-2000.
Рома; првото скудето во кариерата
Во летото 2000 година, 31-годишниот Батистута се преселил во Рома во договор вреден 70 милијарди италијански лири. Тој потпишал тригодишен договор, со кој заработил 14,8 милјарди италијански лири годишно, без оданочување.
И веќе во својата прва сезона во Рим, тој конечно успеал да го оствари својот сон освојувајќи го скудетото, откако Рома триумфирала во Серија А во сезоната 2000-2001; прво скудето за римската волчица по цели 18 години чекање и сезоната 1982-1983. Батистута имал огромен придонес за освојувањето на титулата постигнувајќи 20 голови со кој бил најдобар стрелец во својата екипа и четврти во лигата.
Следната сезона во Рома, тој го променил бројот на својот дрес од 18. во 20., во однос на бројот на голови кој тој ги постигнал во текот на шампионската кампања. На стартот од сезоната тој го освоил својот втор наслов во Суперкупот на Италија во кариерата, после победата над неговиот поранешен клуб Фјорентина со 3-0. Меѓутоа, втората негова сезона во Рома не била толку успешна: тој страдал од различни повреди и постигнал само шест гола за целата сезона, додека Рома го предала насловот на новиот шампион Јувентус завршувајќи на второто место со само еден бод помалку.
Во трета сезона тој го носел дресот со бројот 33, по бројот на неговите години во тој момент.
Интер и Катар
Батистута не успеал да ја најде својата најдобра форма во Рома подоцна и бил позајмен во Интер, постигнувајќи 2 гола во 12 натпревари. Тој се обидел да се пресели во Англија, за да игра за Фулам, но не дошло до договор меѓу двете страни. Наместо тоа, тој отишол од Италија во катарскиот тим Ал-Араби со слободен трансфер, во договор вреден 8.000.000 $. Во Катар, тој го соборил рекордот за најмногу постигнати голови кој го држел Катарската легенда Мансур Муфтах постигнувајќи 24 гола. Тој бил награден да биде најдобар стрелец во сите арапски лиги во 2004 година со Златна Копачка.
Репрезентативна кариера
Во 1991 година, Батистута бил избран да игра за Аргентина на Копа Америка во Чиле, каде што тој го завршил турнирот како најдобар стрелец со шест гола помагајќи и на Аргентина да триумфира. Следната година, тој го освоил Купот на конфедерации со Аргентина, завршувајќи повторно како најдобар стрелец. Во 1993 година, Батистута ја одиграл неговата втора Копа Америка, овој пат одржана во Еквадор, на која Аргентина повторно победила со двата гола токму на Батистута за победата со 2-1 против Мексико во финалето.
Своето деби на Светските првенства го направил на Светското првенство 1994 во САД, и тоа било тотално разочарување за Аргентина. По ветувачкиот почеток тие биле совладани од Романија во осминафиналето. Моралот на тимот сериозно бил погоден од веста за суспензијата на Диего Марадона поради допинг. И покрај разочарувачката рана елиминација на Аргентина, Батистута оставил добар впечаток на првенството постигнувајќи четири гола во толку малку натпревари, вклучувајќи го и хет-трикот во воведниот натпревар против Грција.
За време на квалификациските натпревари за Светското првенство 1998 (во кои Аргентина од селекторската функција ја предводел Даниел Пасарела) Батистута бил изоставен од поголемиот дел од натпреварите поради конфликт со селекторот. Двајцата на крајот го оставиле спорот настрана и Батистута бил повикан за завршницата на турнирот. На отворањето на турнирот против Јапонија тој го постигнал единствениот погодок во натпреварот со кој и донел победа на Аргентина (1-0). Во вториот натпревар од групата против Јамајка, тој го реализирал вториот хет-трик на Светските првенства во кариерата, со што станал четвртиот играч кој успеал да го оствари ова (другите се Шандор Кочиш, Жуст Фонтен и Герд Милер) и првиот кој постигнал хет-трик на две Светски првенства. Аргентина била елиминирана од Светското првенство од страна на Холандија во четвртфиналето, кога Денис Бергкамп го постигнал победничкиот гол за лалињата во последната минута од натпреварот, менувајќи го резултатот откако претходно речиси целиот натпревар тој гласел 1-1.
Статистика на кариерата
Статистиката е ажурирана на 4 ноември 2016.
Бабунска акција
Бабунската акција или Масакрот кај Сеченица — колење извршено од страна на велешкиот и прилепскиот бугарски гарнизон во Втората светска војна, со поддршка на полицијата, контрачетите и специјални воени единици обучени да водат борба со герилски единици, специјалните единици биле доведени од Скопје и Бугарија, против Велешкиот партизански одред „Димитар Влахов“ на просторот Прилеп - Велес, во октомври 1942 година. Во неа, на 17 октомври 1942 година во Богомила брутално беа убиени и масакрирани 16 борци. Покрај нив, 64 души беа интернирани во логорите во Бугарија, а други 48 во затворите во Скопје и Велес. Една недела по овој масакр, на 24 октомври 1942 година бил извршен масакр во Долно Јаболчиште.
Жртви
Помеѓу загинатите биле:
Ристо Поповски, Тоде Јаневски, Шефки Исмаиловски, Милан Гиновски, Ванче Анастасовски, Веле Јаневски, Тоде Димитриевски, Игно Алексовски, Борис Јаневски, Петре Димовски, Коста Николовски, Ризо Јаневски, Петре Тодоровски, Темелко Ѓорѓиевски, Петре Стефановски и Тане Ристовски.
Г-77
Групата 77 (Г-77) е лабава коалиција на земји во развој формирана за да ги промовира заедничките економски интереси на своите членки и да се засили нивниот глас во рамките на Обединетите нации. Групата беше формирана на 15 јуни 1964 година од страна на 77 земји, но оттогаш нејзиното членство се зголеми на 132 земји членки. Првата важна средба се одржа во Алжир во 1967, кога беше усвоена Алжирската повелба.
Црква „Св. Илија“ - Волак
Свети Илија (Προφήτης Ηλίας Βώλακα) — црква во селото Волак, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата претставува трикорабна базилика. Во средината на западниот ѕид има вградена камена плоча со годината 1841. Во источниот агол на северниот ѕид стои релјефната плоча со ктиторскиот натпис:
Храмот има независна камена камбанарија, над чија врата мајсторите Неделко и Божик ставиле свој потпис и датум:
Според Георги Стрезов во 1891 г. во црквата се служело и на словенски и на грчки.
Во 1989 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
Кон почетокот на XXI век покривот на црквата пропаднал и таа била затворена.
NGC 3543
NGC 3543 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3543 се споменува и како UGC 6213, MCG 10-16-75, CGCG 291-34.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3543 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3543 има привидни димензии од 1,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 3543 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33953. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 24; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4146. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 712.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Црвеногушесто грмушарче
Опис
Црвеногушестото грмушарче е долго 12-13 см. Горниот дел од телото на мажјаците им е сивкав, а долниот посветол со цигла црвена нијанса. Има бели образи како мустаќи. Женките се одозгора кафеавкави со посива глава, а одоздола се со розовикава нијанса. Мажјаците имаат светлоцрвен прсен околу очите, а женките сивомаслинав. Младенчињата се одозгора кафеавомаслинави, а одоздола бели.
Мехриски јазик
Мехриски јазик — семитски јазик, дел од групата на современи јужноарапски јазици. Јазикот е мајчин јазик на Мехријците кои пак се населени во изолирани области во источниот дел на Јемен и западен Оман.
Црвеногушесто грмушарче
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се планините со дабови шуми, но најмногу сака грмушки од олендри во близина на реки. Ретко се среќава во градски средини. Се храни со инсекти преку лето, а со бобинки и семиња наесен. Пеењето е брзо и растреперено, слично на малото белогушесто грмушарче.
Мехриски јазик
Мехрискиот, заедно со останатите јужноарапски јазици, се зборувале на територијата на цела Јужна Арабија пред да навлезе исламот и арапскиот јазик во 7 век. Поради силното влијание на арапскиот и забележливиот билингвализам на Мехријците, јазикот е во опасност од исчезнување. Јазикот е воглавно говорен со мала книжевност и скоро и да нема писменост на јазикот помеѓу Мехријците.
Црвеногушесто грмушарче
Размножување
Сезоната на парење трае од средината на април до почетокот на јуни. Гнездото го сместуваат во ниска грмушка, не повисоко од 1 метар. Го градат со ситни гранчиња и тревки и го украсуваат со пајажина. Внатре го постилаат со меки тревки и животински влакна. Несат 3-4 зеленкави, испрскани јајца. Обата родитела, иако повеќе женката ги инкубираат јајцата што се излегнуваат по 11-13 дена. Двата родитела учествуваат во исхраната на пилињата што трае 11-12 дена, а ако женката има второ легло, мажјакот ги храни пилињата од првото.
Мехриски јазик
Дијалекти
Мехрискиот јазик денес е составен од два главни дијалекта, јеменски мехриски (или јужномехриски) и омански мехриски (или дофарски мехриски). Оманскиот дијалект се зборува од мал број луѓе и нема голема внатрешна варијација, но јеменскиот е поделен на западни и источни дијалекти.
Црвеногушесто грмушарче
Подвидови
Се разликуваат 4 подвида, поделени во три групи, кои се блиску до статусот на алотропски форми:. Освен S c. inornata, сите подвидови ги има во Средна Европа.
Мехриски јазик
Морфологија
Во прилог се личните заменки во мехрискиот:
Писмо
Мехрискиот, како и останатите јужноарапски јазици, имаат богата усна традиција, но немаат писмена традиција. Денес постојат три системи за пишување на јазикот: арапско писмо, изменето латинско писмо и изменето арапско писмо. Изменетото арапско писмо има дополнителни букви за звуци кои се уникатни за мехрискиот.
Битката кај Нови Пазар
Битката кај Нови Пазар била битка која се водела помеѓу ноември и декември 1941 година за време на Втората светска војна, меѓу четниците и албанските сили под команда на Оската во градот Нови Пазар, Санџак, во германското окупирано Кралство Југославија. И покрај трите напади, четниците не успеале да го заземат Нови Пазар.
За време на Втората светска војна, територијата на Санџак била предмет на територијални спорови меѓу Германија, Италија, како и локалното муслиманско и албанско население. Поради повеќекратните бунтовнички, етнички и верски групи во регионот, прогонството и геноцидот врз Србите, Евреите и Ромите го карактеризирале конфликтот во Југославија.
Инвазија на Југославија
Инвазијата на Југославија започнала на 6 април 1941 година и за неколку дена била освоена од силите на Оската. На 17 април германските трупи, 60-та пешадиска дивизија и 8-та панцирска дивизија го зазеле градот Нови Пазар. Тогаш Југославија била поделена меѓу силите на Оската. На 23 април било договорено градот да падне во германската окупациска зона.
Востанија во Црна Гора и Србија
Ситуацијата во Нови Пазар беше чувствителна, бидејќи локалните Срби беа управувани од муслимански гувернери. На почетокот на август 1941 година, многу Срби почнаа да се спротивставуваат на муслиманската власт. На 27 октомври бил постигнат договор за поделба на регионот на Санџак меѓу Германија и Италија. Сепак, Нови Пазар остана под германска контрола, заедно со Митровица и малата област на општина Сјеница, Дуга Полјана.
Многу вооружени конфликти меѓу четниците и албанско-муслиманските сили се случија во периодот меѓу октомври и декември 1941 година, при што беше формиран фронт меѓу Рашка и Нови Пазар. Следствено, цивилните села честопати беа уништени од двете страни. Помеѓу јуни и декември 1941 година, 60 Срби беа убиени, а уште 144 затворени, а 2.016 српски домови и 776 муслимански домови беа уништени во Нови Пазар. На 23 септември четниците ги нападнаа албанските сили на планината Рогозна и ја зазедоа по еднодневна битка. Конфликтот во регионот меѓу двете сили траеше до крајот на септември.
Кон крајот на октомври 1941 година, четниците и партизанската копаоничка чета се договориле заедно да го нападнат Нови Пазар. Одлучено е четниците да го нападнат Нови Пазар од северната, а партизаните од јужната страна.
Сили
Германците ја следеле својата стратегија да ги заштитат само точките од витално значење за време на востанието во Србија. За да го заштитат рудникот за олово, тие на 4 октомври ги префрлиле своите сили од Нови Пазар во Митровица. Германските вооружени единици на албанската жандармерија биле оставени да го штитат градот. Во периодот помеѓу 5 октомври и 7 декември 1941 година (кога германските сили се вратија во Нови Пазар) на сите Срби во градот им било забрането да го напуштат градот според наредбата на Хаџиахметовиќ, со цел да ги спречат да им се придружат на четниците или да ги информираат нив за силите во градот.
На 7 октомври првата група албански сили командувана од Шабан Полужа дошла во Нови Пазар. Хаџиахметовиќ нагласи дека оваа група го претворила српското населено место Ибарски Колашин во прав и пепел. Во октомври 1941 година вкупниот број на албанските сили кои дојдоа во Нови Пазар бил околу 500. За одбрана на Нови Пазар дошле и околу 100 муслимански сили од Тутин и Сјеница со силите на Билал Дрешај.
Напад на Нови Пазар во почетокот на ноември
Според договорениот план, две чети на Копаонскиот партизански одред под команда на Света Трифуновиќ ја презеле контролата над патот меѓу Нови Пазар и Косовска Митровица за да ги спречат вооружените албански сили да го користат овој пат за да стигнат до градот. Им се придружил една четничка чета и запалила неколку муслимански куќи. Муслиманските сили од Нови Пазар утре ги нападнаа српските куќи во Трнава и почнаа да ги палат. Партизаните ги нападнале и ги натерале да се повлечат во Нови Пазар. Поради расколот меѓу четниците и партизаните, четниците ги напуштија своите позиции на заедничкиот четничко-партизански фронт кај Краљево ноќта помеѓу 3 и 4 ноември. Ова имаше директна последица на четничко-партизанската соработка во Нови Пазар каде партизанските сили ги напуштија своите позиции за да ја пополнат празнината во Краљево.
Успехот на бранителите во битката бил прославен во Нови Пазар, луѓето вееја албански знамиња и извикуваа величајќи ја Голема Албанија. Вооружени бендови убиле десетици Срби во Нови Пазар за само неколку часа. Лицата на Дрешај носеа отсечени глави залепени на бајонетите од пушките и ги фрлија на ѓубрето. За да се спречат понатамошни убиства, Мула Јакуб предложил да се затворат сите Срби постари од 18 години. Ахметовиќ го прифатил овој предлог со намера да ги користи затворените Срби како заложници во идните преговори со четниците.
Напад на Рашка
За да обезбеди дополнителни сили, оружје и муниција, Хаџиахметовиќ испратил свои луѓе во соседните региони на Југославија припоени кон Албанија и Италија. За неколку дена во Нови Пазар дојдоа дополнителни сили, главно од Косово, така што вкупниот број на вооружени луѓе во Нови Пазар на 10 ноември 1941 година беше околу 3.150. Во градот биле внесени и голем број пиштоли, митралези и муниција. Ова го поттикнало Хаџиахметовиќ да се обиде да ги прошири границите на Голема Албанија со заземање на Рашка под контрола на четниците. За да купи малку време Хаџиахметовиќ склучил мировен договор со четниците на 10 ноември 1941 година. Според овој договор, муслиманите им гарантирале безбедност на Србите, додека четниците на муслиманите кои живееле на територијата под нивна контрола. Во текот на следните неколку дена дополнителни албански и муслимански сили пристигнале во Нови Пазар. На 14 ноември Хаџиахметовиќ имал околу 5.000 вооружени луѓе и одлучил да ја нападне Рашка и да ги запали сите српски села во регионот. На 15 ноември неговите сили започнале со палење на бројни српски села и убиле многу луѓе.
На 16 ноември во 10 часот Муслиманските и албанските сили ја нападнале Рашка. Тие брзо напредуваа кон градот. Ситуацијата за бранителите стана многу тешка, па Воислав Лукачевиќ, личноста на најголемата доверба на Михаиловиќ, лично се вклучи во одбраната на градот. Селаните од опожарените села се собраа и им се придружија на бранителите. На 17 ноември тие го запреа напредувањето на силите на Хаџиахметовиќ и ги принудија да се повлечат. Напаѓачите имаа 106 убиени мажи, додека бранителите убиле 34 мажи, без луѓе убиени за време на палењето на селата.
Кон крајот на ноември и почетокот на декември нападите на Нови Пазар
Четниците повторно го нападнале Нови Пазар на 21 ноември 1941 година. Во нападот учествувал Воислав Лукачевиќ, еден од најблиските соработници на Дража Михаиловиќ. При овој напад четниците ги запалиле сите муслимански села од Пожега до Вучиниќи. Четниците не успеаја да го заземат Нови Пазар и се повлекоа со жртви од 42 убиени мажи, додека бранителите имаа 26 убиени. Двете страни имале околу 45 ранети. На 5 декември пропадна последниот четнички обид за заземање на Нови Пазар. Врз основа на лажните информации дека комунистите зазеле некои делови од Нови Пазар, германските сили се вратиле во градот на 7 декември 1941 година.
Епилогот на борбата меѓу четниците и муслиманските и албанските сили во регионот на Нови Пазар биле 447 убиени лица (287 Срби, 136 муслимани и 144 Албанци). Жртви на теророт на конфликтните страни биле 115 Срби и 61 муслиман.
Јегуновце
Јегуновце — село и административно седиште на истоимената општина, во областа Долен Полог, во околината на градот Тетово.
Во него се наоѓа фабриката „Југохром“, која долги години повеќе не е во функција.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Егуновце во век. Името доаѓа од Егуменовци што е изведено од егумен или игумен со значење за старешина на манастир.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа во североисточниот дел на областа Долен Полог, сместено непосредна на левата страна на реката Вардар и претставува седиште и средишно место на истоимената општина. Селото е рамничарско, бидејќи лежи на алувијалната рамнина на Вардар, на надморска височина од 390 метри. Од градот Тетово е оддалечено 20 километри.
Селото се наоѓа во рамница, лево од реката Вардар. Северно од Јегуновце започнува Дервенската Клисура. Водата за пиење, мештаните ја добивале од плитки бунари (длабоки 1 до 2 метри).
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Пашина Бавча, Челакоо, Селиште, Бозиче, Дубрава, Зука, Црна Река, Ачково, Ракити, Фејзоо Лукинче, Драгајнца, Делба, Драгањак, Дуб, Бучеј, Паљеник, Гумења, Пладниште, Вир, Злокуќане, Долче, Фојник, Дупник, Златица, Косматица, Дворачки Дол, Градиште, Марков Камен, Маркоа Чешма, Олуш, Уши, Ќумуриште, Старо Ѓубре, Цер, Дубрава, Шаини Нивчиња, Рамниште, Присој и Осој.
Селото има збиен тип, а куќите се поделени во две маала: Горно и Долно Маало.
Историја
Во Дервенската Клисура, на десната страна од Вардар, на околу еден час пеш од Јегуновце се наоѓа месноста Градиште (кота 715 м.). Тоа е високо варовничко возвишение со слаби остатоци на ѕидини (цигли и камен) и ќерамиди. Околу Градиште постојат дупки во кои некогаш се правел вар (варници). Утврдувањето на јегуновскиот атар служело за чување на преминот низ клисурата. Околу Градиште се наоѓаат месностите Волчји Камен, Марков Камен и Маркова Чешма. За последните две се верува дека го носат името по Крале Марко.
Јужно од селото, во насока кон соседното Подбреге, се наоѓа месноста Селиште. Денес, таму се наоѓаат ниви, а остатоци од старини нема. Жителите не знаат дали таму некогаш имало село.
Денешното Јегуновце го основале доселени родови. Први кои се доселиле биле предците на родот Пепелкои, кои биле од Пештер, денес пусто селиште на планината Жеден. По нив дошле и доселеници од други места. Во втората половина на век, селото имало 16 православни домови.
Во 1945 година, во пожар во селото изгореле 25 куќи, кои потоа веднаш биле обновени.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 9,9 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 665 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 239 хектари, а на пасиштата незначителен дел.
Во основа, селото има полјоделска функција. Во селото работи комбинатот ХЕК „Југохром“, има продавници и други услужни објекти. Во селото работи и бензинска станица „Макпетрол“, а на реката Вардар е изградена МХЕ „Градиште“.
Кон крајот на и  век, Јегуновци станало чифчиско село. Некои од последните сопственици на имотите биле Есад-паша, Мемет-паша, Акик-паша и Јусуф-бег. Првиот живеел во селото Желино, а останатите во градот Тетово. Крајот на чифлизите бил во 1912 година.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Јегуновце живееле 110 жители, сите Македонци. Според статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јегуновце имало 192 жители, Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Јегуновце е село во Шемшевска општина и има 29 куќи со 332 жители, Македонци и Албанци.
Јегуновце е големо село, коешто во 1961 година броело 1.068 жители, од кои 965 биле Македонци, 36 Албанци, 25 Срби, 18 Хрвати, 6 Словенци и 17 други, а во 1994 година имало 868 жители, од кои 785 биле Македонци, 42 Роми, 29 Срби, 1 Влав и 11 други.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Јегуновце живееле 846 жители, од кои 804 Македонци, 21 Ром, 13 Срби и 8 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 705 жители, од кои 631 Македонец, 3 Албанци, 14 Роми, 6 Срби и 51 лице без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Јегуновце:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Јегуновце е македонско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Јегуновце било село во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото претставува административно седиште на Општина Јегуновце, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со додавање на поранешната Општина Вратница. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така седиште на Општина Јегуновце.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Тетово. Селото припаѓало на некогашната општина Теарце во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Шемшево, во која покрај селото Јегуновце, се наоѓале и селата Жилче, Јанчиште, Копанце, Озормиште, Подбреѓе, Прељубиште, Раотинце, Сиричино, Туденце и Шемшево. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Јанчиште, во која влегувале селата Јанчиште, Јегуновце, Копанце, Подбреѓе и Раотинце.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2117 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 748 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 726 гласачи.
Генерал Шерман (дрво)
Генерал Шерман (англ. General Sherman) е името на една џиновска секвоја. Ова е најголемото дрво на светот, а воедно и најголемото живо битие на светот. Зафатнината на трупот му изнесува 1487 м3 (2002). Староста му е некаде околу 2.200 години. Дрвото се наоѓа во Џиновската Шума во Секвојскиот национален парк во САД, источно од Висалија, Калифорнија.
Дрвото е именувано во чест на Вилијам Текусме Шерман, водач во Американската граѓанска војна од страна на природонаучникот Џејмс Волвертон во 1879 г. Волвертон бил поручник во 9-тата Коњица на Индијана под команда на Шерман. Порај ова, утописката социјалистичка заедница наречена Кавејска колонија, која се преселила во околината во 1880-тите, го именувала дрвото во чест на Карл Маркс. Дрвото било востановено како најголемо во 1931, по спорот наспроти блиското Генерал Грантово дрво. По овој спор запремнината на дрвата насекаде почнала да се смета за решителен фактор.
NGC 5989
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5989 се споменува и како UGC 9985, MCG 10-22-34, CGCG 297-28, IRAS 15405+5954.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5989 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5989 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 41 м 32,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 45' 18"".
Други поделби
Проучување на NGC 5989 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55802. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3875. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1413.
Касапли
Касапли (Υψηλό, Ипсило) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 16 километри јужно од градот Драма и на 9 километри источно од Доксат.
Селото се наоѓа на надморска височина од 104 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 310 жители.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1953 година, селото било преименувано во Ипсило.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 133 грчки семејства со 565 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 565 лица, додека во 1940 година селото броело 312 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 333 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 283 жители, во 1971 година имало 158 жители, во 1981 година имало 101 жител, додека во 1991 година имало 71 жител. Денеска, населението на селото е 50 жители според пописот од 2011 година.
Јужен Пол
Географски Јужен Пол
Географскиот Јужен Пол е една од двете точки каде оските на ротација на земјата ја сечат површината (другата е Северен Пол. На оваа точка се мисли најчесто кога се спомнува „Јужен Пол“.
Првите луѓе кои стапнале на географскиот Јужен Пол се Роалд Амундсен и неговата група на 14 декември 1911 година. Главниот соперник на Амундсен, Роберт Фалкон Скот стигнал на Полот еден месец подоцна. На враќање, Скот и неговата четворочлена група умреле од глад и екстремен студ. Постојат повеќе експедиции кои пристигнале на Јужниот Пол со превозни средства. Водачите на некои од нив се: Роалд Амундсен, Роберт Фалкон Скот, Едмунд Хилари, Вивиан Фуш, Антеро Хавола, Алберт Крари, Ранулф Фиенес. Американскиот адмирал Ричард Берд со помошникот Бернт Балхен на 29 ноември 1929 година станал првиот човек кој го прелетал Јужниот Пол. Најбрзата неподдржана пешачка експедиција до географскиот Јужен Пол од океан е 47 дена и била поставена во 1999 година од Тим Џарвис и Питер Треседер, кои влечеле санки со храна и масло за готвење тешки 200 килограми.
Во моментот, Антарктикот се наоѓа над Јужниот Пол, иако тоа не било така во минатото заради Земјиното разделување.
Во Интернационалната геофизичка година (1958) била воспоставена Амундсен-Скот станицата со постојан истражувачки и помошен персонал.
Проекцијата на јужниот географски пол на небесната сфера го дава јужниот небесен пол. Земјата на Јужниот Пол се наоѓа на приближно морско ниво. Сепак, ледената обвивка е дебела 3000 метри, па Амундсен-Скот станицата се наоѓа на голема висина.
Јужен геомагнетен пол
Јужниот магнетен пол е еден од двата магнети пола на Земјиното магнетно поле. Лежи близу до Географскиот Јужен Пол, но неговата точна локација постепено се менува. Јужниот магнетен пол го добил името според близината до географскиот Јужен Пол;, во строга магнетна смисла, тоа е Северен Пол. Јужниот Пол на магнет се привлекува со северните полови на други магнети, па Јужниот Пол на слободен суспендиран магнет (како компас) ќе покажува кон јужниот геомагнетен пол.
Јужен магнетен пол
Јужниот магнетен пол е точката најблизу до географскиот Јужен Пол каде линиите на Земјиното магнетно поле покажуваат директно на земја. Овој поим е различен од јужниот геомагнетен пол.
На 16 јануари 1909 година, Даглас Мејсон, Еџворд Дејвид и Алистер Мекеј во експедиција водена од Сер Ернест Шакелтон го најдоа јужниот магнетен пол.
Јужен пол на непристапност
Овој пол се наоѓа на -85.83333°N, 65.78333°W на површнината на Антарктикот и е најодалечен од Јужниот Океан. Бил најден во 1957 година од Советска Антарктичка Експедиција. Тие ја основаа 'Советскаја' станицата која била населена за време на летото 1957-1958.
Руски фолклор
Фолклорот на Русија е фолклор на Русите и на другите етнички групи на Русија.
Корените на рускиот фолклор се во паганските верувања на Старите Словени и истите се застапени во руските сказни. Епските руски билини се исто така важен дел од словенската митологија. Најстарите билини на киевскиот циклус биле запишани главно на север во Русија особено во Карелија каде што бил запишан и поголемиот дел на финскиот национален еп Калевала.
Во доцниот 19 век руските сказни почнале да се преведуваат на англиски јазик - Руски народни сказни (1873) од Вилијам Ралстон и Приказни и легенди од земјата на царот (1890) од Едит Хоџетс.
Многу руски сказни и билини биле адаптирани како анимирани или играни филмови од истакнати режисери како Александар Птушко (Илија Муромец, Садко) и Александар Ру (Морошко, Василиса Прекрасна).
Некои руски поети, меѓу кои и Петар Ершов и Леонид Филатов направиле добри адаптации на класичните руски бајки, а во некои случаи, како оној на Александар Пушкин, создале целосно оригинални сказни со голема популарност.
Историја на фолклорот во Русија
=== Народната традиција на Русија пред христијанството (Пред 987 година ) === Организацијата на ранословенското општество во голема мера се засновало на мали градови водени од група луѓе, а не од еден водач со силен акцент на семејството Областа за која се тврди дека била татковина на словенските народи се наоѓа некаде околу денешна источна Полска и се смета дека до 19 век, истата била силно пошумена. Природата одиграла важна улога во ранословенската култура.
Ранорускиот предмет на обожавање била "Влажната Мајка Земја" а подоцна можеби поврзана со божеството наречено Мокош чие име значи "влага" и може да има финско потекло. Мокош била божицата на жените, децата и на животните и била обожавана заради нејзината поврзаност со плодноста. Руската почва е генерално премногу слаба за плодно земјоделство. Врнежите се ретки и несоодветно се одвиваат во поголемиот дел од областа а сезоната на раст е релативно кратка. Плодноста и влагата се особено значајни за земјоделството на чиј успех се темелело руското општество особено ако се знае дека во постарите времиња луѓето во овие подрачја повеќе се занимавале со земјоделство отколку со лов или со сточарство и не биле во добри односи со соседните народи за да остваруваат успешна трговија.
Почитта кон предците бил еден од централните аспекти на племенскиот живот и служел како врска помеѓу минатото и идните генерации. Анимизмот бил исто така вообичаено верување а природните и куќните духови играле централна улога во секојдневниот живот.
=== Народната традиција во христијанска Русија (987 - 1917/1922 година ) === Владимир I (или "Владимир Велики", "Свети Владимир") се преобратил во христијанството во 987 година и го прогласил за државна религија на Киевски Рус. Христијанството веќе било присутно во областа и лесно се раширило. Паганските идоли биле уништени во Киев и Новгород, два града каде што Владимир претходно посветил посебно внимание во воспоставувањето на паганскиот пантеон. И покрај површното искоренување на паганското верување, анимизмот и обожавањето на предците преживеале во ритуалите, приказните, уроците и практиките во селскиот живот. Одредени пагански божества и предмети за обожување биле воведени во редовите на христијанските светци. Некое време паганските празници останале, но биле нарекувани со нови имиња, како што е Денот на Троица, кога селанките оддавале почит на природниот дух русалка, се искажувала почитта кон минатите предци и се практикувале ритуали на гатање. Друг таков празник е денот на Свети Јован, посветен на "гледање на пролетта" и вршење ритуали за да се поттикне пролетта да се врати наскоро. Соживотот на паганските и христијанските верувања во руската култура се нарекува "двојност на религијата" или "двојност на верувањето" и било истакнато во поголемиот дел од руската селска култура.
Одредени пагански ритуали и верувања биле толерирани па дури и поддржани од Црквата. Во овие случаи, обредите биле реинтерпретирани како суштинско христијански. На пример, зимскиот ритуал на постилање сено на подот се поврзува со славењето на раѓањето на Исус на Бадник.
=== Рускиот фолклор во Советска Русија (1917/1922 - 1991 ) === Фолклористите денес сметаат дека златната ера на фолклорот на Советскиот Сојуз бил во 1920-тите. Новата влада која морала напорите да ги фокусира кон воспоставување на нов административен систем и градење на напредокот на економијата на нацијата не можела да се труди околу контролата на книжевноста, така што проучувањата на фолклорот во овој прпв период напредувале. Во текот на деценијата имало два основни тренда во фолклорното проучување: формалистичка и финска школа. Формализмот се фокусирал на уметничката форма на старите билини и на сказните. Финската школа се интересирала за врските меѓу легендите поврзани со различните региони на Источна Европа. Финските научници собрале споредливи приказни од повеќе локации и ги анализирале нивните сличности и разлики, надевајќи се дека во епските приказни ќе пронајдат миграциски шеми.
Откако Јосиф Сталин дошол на власт и го активирал неговиот прв петгодишен план во 1928 година, советската влада почнала да ги критикува и цензурира фолклорните студии. Сталин и советскиот режим го потиснале фолклорот, верувајќи дека го поддржува стариот царски систем и капиталистичката економија. Тие го гледале како остаток од назадското руско општество што болшевиците работеле да го надминат. За да ги провери проучувањата на фолклорот и да ги спречи несоодветните идеи да се шират меѓу масите, владата го создала РАПП - Руската асоцијација на пролетерски писатели. РАПП посебно се фокусирал на цензурирање на бајките и на детската литература, верувајќи дека фантазиите и "буржоаската бесмисла" го нарушуваат развојот на добрите советски граѓани. Сказните биле отстранети од полиците за книги и децата биле поттикнувани да читаат книги фокусирани на природата и науката. РАПП на крајот го зголемил нивото на цензура и станал Сојуз на советските писатели во 1932 година.
За да продолжат со истражување и анализирање на фолклорот, интелектуалците требале да ја оправдаат неговата вредност за комунистичкиот режим. Во спротивно, збирките со фолклор, заедно со сета друга книжевност која се сметала бескорисна за целите на петгодишниот план на Сталин, би биле неприфатлив домен на проучување. Во 1934 година, Максим Горки одржал говор во Сојузот на советските писатели, тврдејќи дека фолклорот, всушност, може свесно да се користи за промовирање на комунистичките вредности. Покрај изложување на уметничката вредност на фолклорот, тој нагласил дека традиционалните легенди и сказни се ориентирани кон заедницата и би биле добар пример за советскиот граѓанин. Горки објаснил дека фолклорните ликови изразувале високо ниво на оптимизам и затоа можеле да ги поттикнат читателите на позитивно да размислуваат во новиот режим.
Јуриј Соколов, раководител со фолклорниот оддел на Сојузот на советските писатели, исто така, го промовирал проучувањето на фолклорот тврдејќи дека тој првично бил усна традиција на работниците и следствено на тоа можел да се користи за да се мотивираат и инспирираат колективните проекти помеѓу пролетеријатот. Ликовите во традиционалните руски народни приказни честопати биле на патот на самооткривање, процес што ги доведува да се ценат не само како поединци, туку и како неопходен дел од заедничката целина. Ставовите на таквите митски ликови биле блиски со размислувањето кое советската влада сакала да го всади во нејзините граѓани. Тој исто така укажал на постоењето многу приказни кои покажуваат како членови на работната класа ги надминуваат нивните сурови мајстори, со што повторно се докажувал фолклорот како вредност на советската идеологија, на нацијата и на општеството.
Советската влада била убедена од аргументите на Горки и Соколов а Сојузот на советските писатели почнал да собира и да оценува фолклор од целата земја. Сојузот собирал и запишувал приказни кои во нивните очи доволно го промовираат колективниот дух и ги покажуваат придобивките и напредокот на советскиот режим. Потоа продолжиле да се редистрибуираат копии од одобрените приказни низ целата популација. Во меѓувреме, локални фолклорни центри се отворале во сите поголеми градови. Одговорни за застапување на чувството за советскиот национализам, овие организации осигурувале медиумите на систематски начин да ги објавуваат соодветните верзии на руските народни песни.
За време на владеењето на Сталин, освен сказните и белините што ги одобрила владата, автори ги копирале соодветните советски идеологии и пишувале комунистички народни песни. Овие современи народни песни ги комбинираат структурите и мотивите на старите белини со современиот живот во Советскиот Сојуз. Нарекувани новини, овие новокомпонирани приказни се сметаат за ренесанса на рускиот еп. Фолклористите биле повикани да ги научат современите народни луѓе на конвенционалниот стил и структура на традиционалната белина. Тие, исто така, им објасниле на изведувачите за соодветните типови на комунистичка идеологија што треба да бидат претставени во новите приказни и песни.
Бидејќи изведувачите често биле слабо образовани тие требало да добијат темелно разбирање на марксистичката идеологија пред да може да се очекува да им ги пренесат на луѓето на начин што одговара на советската влада. Освен што поминувале низ обемно образование, многу народни изведувачи патувале низ целата нација, со цел да добијат увид во животите на работничката класа и на тој начин да ги кажат своите приказни поефективно. Поради нивната клучна улога во ширењето на комунистичките идеали низ Советскиот Сојуз, на крајот некои од овие изведувачи станале високо ценети членови на советското општество. Голем број од нив, и покрај нивната неписменост, биле избрани за членови на Сојузот на советски писатели.
Овие нови советски сказни и народни песни првенствено се фокусирале на контрастите помеѓу мизерниот живот во старата царска Русија и подобрениот под раководство на Сталин. Нивните ликови претставуваат идентитети за кои советските граѓани треба да се стремат, да ги образложат особините на "новиот советски човек". Хероите на советските приказни требало да прикажат изменета и подобрена верзија на просечниот граѓанин давајќи му на читателот јасна цел за идеалното колективно ориентирано јас. Овие нови народни песни го замениле волшепството со технологијата и натприродните сили на Сталин.
Наместо да добиваат суштински совети од митското битие, протагонистот добивал совет од „сезнајниот Сталин“. Ако ликот го следел божествениот совет на Сталин, тој можел да биде уверен во сите негови напори и целосна трансформација во "Нов Советски Човек". Негативците на овие современи сказни биле неспособните, уназадени капиталисти, додека советските граѓани биле непобедливите херои.