Среден_век
Новите општества
Политичката структура во Западна Европа била променета, но не толку многу како што некои историчари тврдат. Иако активностите на варварите обично се опишуваат како „инвазијаˮ, тие не биле само воена експедиција туку и доселување на сиот народ во Империјата. Ваквите движења се резултат од одбивањето на Западно-римските елити да ја поддржат војската или да ги платат даноците со што би се овозможило војската да ја потисне миграцијата. Царевите од 5-от век често ги контролирале воените моќници како Стилихон (408 г.), Аспар (471 г.), Рицимер (472 г.) или Гундобад (516 г.), а кога на редицата од западни цареви и дошол крајот, многу од кралевите коишто дошле на нивно место биле од исто потекло како и претходните. Мешаните бракови помеѓу новите кралеви и римските елите станале вообичаени. Ова довело до топење на римската култура со обичаите на освојувачките племиња, вклучувајќи ги и популарните собранија кои им дозволиле на машките членови на племињата поголемо учество во политичките прашања. Материјалните артефакти коишто им припаѓале на Римјаните и освојувачите честопати се слични со предметите на племињата, коишто очигледно се изработувани според моделот на оние на Римјаните. Голем дел од духовната култура на новите царства била исто така заснована врз римската духовна традиција. Важна разлика е постепеното губење на даночните приходи од новите државни уредувања. Многу од ново настанатите политички јадра, повеќе не предвидувале приходи од даноците за нивните војски, туку како замена им доделувале земјиште или им го давале под закуп. Ова само по себе повлекувало помала потреба од големи даночни приходи а воедно било и причина за распаѓање на даночниот систем. Војувањето било заедничко, помеѓу царствата но и во нивни рамки. Со намалувањето на резервите, на ропството му се наближувало крајот и општеството станувало се по рурално. Ново дојдените народи и моќните поединци во периодот меѓу 5-от и 8-от век, ја пополниле политичката празнина којашто зад себе ја оставила римската централизирана влада. Остроготите, под водство на Теодорих (526 г.) се населиле во Италија во доцниот 5 век и создале кралство коешто претставувало обележје на соработката меѓу Италијанците и Остроготите, барем до последните години од владеењето на Теодорих. Бургундите се населиле во Галија и откако Хуните го уништиле поранешното кралство во 436 г. тие создале ново кралство во 440 г. коешто се протегало меѓу денешна Женева и Лион. Со своето зајакнување, тоа станало моќно кралство во последните години од 5-от век и почетокот на 6 век. Во северна Галија, Франките и Бритите создале мали кралства. Кралството на Франките било во центарот на Североисточна Галија, а првиот крал за кого има многу информации е Хилдерик (481 г.). Под водство на Кловис (509 г.– 511 г.), синот на Хилдерик, кралството на Франките се проширило и населението преминало во христијанска вера. Бритите, во сродство со домородците на Британија – денешна Велика Британија, се населиле во денешна Бретања. Визиготите во Шпанија, Суевите во северозападна Шпанија и Вандалите во Северна Африка создале и други кралства. Во 6-от век, Ломбардите се населиле во северниот дел на Италија, на местото каде што било Остроготското кралство, ги групирале војводствата на чие чело бил избран да стои крал, повремено. До крајот на 6-от век ова уредување било заменето со постојана монархија. Инвазиите предизвикале навлегување на нови етнички групи во делови на Европа, но концентрацијата на населението не била рамномерна, на пример во Шпанија имало помасовно доселување за разлика од другите региони. Помасовното населување на Варварите во североисточниот дел за разлика од југозападниот дел на Галија било причина за нерамномерно населување на истата. Словенски народи се населиле во Централна и Источна Европа и Балканскиот Полуостров. Населувањето на народите било проследено и со промени во јазикот. Ова преминување од латинскиот јазик кон нови јазици траело многу векови. Групата јазици позната како романски јазици, којашто се разликувала од латинскиот јазик на Западно Римско Царство, постепено успеала да го истисне од употреба. Грчкиот јазик останал јазик на Византија, но преселбите на Словените ги вовеле словенските јазици во Источна Европа.