cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ирина Ангелина
Ирина Ангелина (грчки: Еἰρήνη Ἀγγελίνα, околу 1181 - 27 август 1208), била византиска принцеза членка на династијата Ангелос и со нејзините два брака Кралицата Сицилија во 1193 и кралицата на Германија од 1198 до 1208 година. Таа била втората ќерка на византискиот цар Исак II Ангелос и неговата прва сопруга, непозната Палеологија? која стана монахиња со името Ирина.
Живот
Ирина е родена во Цариград, нејзиниот татко Исак II го отворил своето владеење со решавачка победа над напаѓачите на Норман на Балканот во Битката за Деметритис во 1185 година. Во 1193 година тој и кралот Танкред од Сицилија го договориле бракот на Ирина со најстариот син на Танкред. Роџер бил прогласен за ко-цар, но умрел на 24 декември 1193 година, непосредно пред смртта на татко му на 20 февруари 1194 година. Сицилија била тврдена од тетка Танкред, Констанца и нејзиниот сопруг, царот Хенри VI. Откако го освоил сицилиското кралство, Ирина била фатена на 29 декември 1194 година и била мажена на 25 мај 1197 година за помладиот брат на Хенри, војводата Филип од Швабија. Во Германија, таа беше преименувана во Марија. Откако царот умрел на 28 септември, Филип бил избран за крал на Римјаните во Милхаузен на 8 март 1198 година. Таткото на кралицата Ирина, кое беше соборено во 1195 година, побарало од неа да ја добие поддршката на Филип за негово враќање; нејзиниот брат, Алексиј, подоцна поминал извесно време на судот на Филип за време на подготовките за Четвртата крстоносна војна. Така, таа имала рано влијание врз евентуалното пренасочување на крстоносната војна во Цариград во 1204 година. Филип, со соперник од Вилф-оревот Ото IV, можел да го консолидира своето владеење над германското царство. На 21 јуни 1208 година, тој бил убиен од баварскиот гроф Палатин Ото VIII од Вителсбах, оставајќи ја Ирина вдовица по вторпат. По убиството на нејзиниот сопруг, Ирина, која во тоа време беше бремена, се повлече во замокот Хоенштауфен. Таму, два месеци подоцна, на 27 август 1208 година, таа родила уште една ќерка (наречена Беатрикс Постхума). Детедо и мајката починале кратко потоа. Таа била погребана во семејниот мавзолеј во манастирот на лордот Лорх, заедно со нејзината ќерка и синови. Нејзиниот гроб бил уништен и не може да се реконструира.
Семејство
Филип и Ирина имале шест деца, двајца синови (Рејналд и Фредерик) кои починале во доенчиња и четири ќерки:
Во уметноста
Во неговата песна за Божиќните прослави на Магдебург на кралот Филип, минезингер Валтер фон дер Фогелд ја опишал Ирина како роза, која се појавила во доцната песна (на среден висок германски "роза без трн, гулаб без жолчка").
Lemonade Tycoon
Lemonade Tycoon — серија економски видеоигри за бизнис со лимонада.
Начин, залихи и рекламирање
Lemonade Tycoon вклучува три начини на игра; кариера, предизвик и шампион. Начинот кариера му овозможува на играчот да остане колку што сака. Начинот предизвик има 30-дневна граница за да види колку брзо вашиот штанд може да расте во рамките на временскиот период. За да можат да продаваат лимонада, играчите треба да купат залихи, кои вклучуваат мраз, лимони, шеќер и чаши. Играчот има можност да го рекламира својот штанд. Секој ден, играчот може да плати такса за рекламирање во различни избори за рекламирањето што се на располагање. Рекламирањето го зголемува бројот на потенцијални клиенти.
Локации
Постојат пет различни локации каде што можета да го поместите вашиот штанд. Некои места се попопуларни од другите. Секоја локација има поинаква цена за изнајмување. Секоја локација има задоволство и популарност. Популарноста се менува во зависност од тоа колку штандот на играчот станува популарен. Задоволство и рекламирањето донесуваат повеќе клиенти. Задоволството гарантира дека корисниците ќе се вратат на штандот. Ако има кратки линии, постојат добри цени, играчот им служи на сите клиенти додека не заминат, и исто така играчот треба да има добар рецепт, за задоволството да може да се зголеми. Со зголемување на задоволството, корисниците ќе се вратат на штандот на играчот. Задоволството и популарноста се засновани на локацијата. Тие не патуваат со вас додека се движите од локација до локација.
Бриџит Фонда
3.	Филмографија
Фонда за првпат се вклучи во театарот кога беше учесник во екипата на училишната продукција на Harvey.Таа одби да побара помош и совети за глумата од нејзините познати роднини, и студираше глумечки методи на Њујорк Универзитетот Tisch School of the Arts и Lee Strasberg Theatre Institute. Фонда дебитираше на филм со улога без текст во комедијата Partners во 1982 година. Дури во 1988 година таа ја доби првата улога со текст, глумејќи со глумецот Џон Харт во Scandal според Profumo affair. Истата година се појаби и во филмовите You Can't Hurry Love и Shag. Првата голема улога во филм Фонда ја имаше во The Godfather, Part III, глумејќи привлечна новинарка. Откако се стекнува со дополнително искуство во неколку театарски продукции и малу филмдки улоги, таа беше дел од екипата на Single White Female. Во интервју New Yorker објавено е дека таа била”...провокативна, подбивачка, забележителна…”, додека Rolling Stone напишаа дека Фонда е “комично восхитување”. Исто така на Фонда и беше понудена улогата на Али МегБил, пред да и биде на Калиста Флокхарт, но таа ја одби за да се фокусира на нејзината филмска кариера. Табела 1: Филмографија година	Филм	режија 1982	Partners 1987	Aria 1988	You Can’t Harry Love 1989	Scandal 1989	Shag 1989	Strapless 1990	Frankenstein Unbound 1990	The Godfather Part III 1991	Drop Dead Fred 1991	Out of the Rain 1991	Doc Hollywood 1991	Iron Maze 1992	Leather Jackets 1992	Single White Female 1992	Singles 1992	Army of Darkness 1993	Bodies, Rest & Motion 1993	Point of No Return 1993	Little Buddha 1994	It Could Happen to You 1994	The Road to Wellville 1994	Camilla 1995	Rough Magic 1995	Balto 1996	City Hall 1996	Grace of My Heart 1997	Touch 1997	Mr. Jealousy 1997	Jackie Brown 1998	Break Up 1998	A Simple Plan 1998	Finding Graceland 1999	Lake Placid 2000	South of Heaven, West of Hell 2001	Delivering Milo 2001	Monkeybone 2001	Kiss of the Dragon 2001	The Whole Shebang 2002	Snow Queen
4.	Литература
•	Камерон Кров ја имал предвид за сценариото за филмот Singles (1992) •	(1999) Била во врска со пејачот/глумецот Двајт Јоакам •	(1986-1989) Живеела со Ли Драјсдел •	И била понудена улогата на “Али МегБил” (1997) но ја обила за да фокусира на снимање филмови. Всушност таа дури не го ни прочитала сценариото стравувајќи дека ќе и се допадне. •	(1990-1998) Живеела со Ерик Столц •	Братучетка со Трој Гарити •	Внука на Хенри Фонда (дедо), Џејб Фонда (тетка). •	Ќерка на Питер Фонда. •	Сестра од Џустин Фонда •	(1995) Прогласена во топ 100 за најсекси ѕвеѕда во филмот History од Empire магазинот (#85). •	Братучетка со Ванеса Вадим. •	Ќерка на Сузан Бревер.
Христијанско тетовирање во Босна и Херцеговина
Историја
Се смета дека обичајот е пред словенската преселба на Балканот, па дури и пред христијанството. Во 1 век п.н.е., грчкиот историчар Страбон пишувал за тетовирањето меѓу жителите на овие простори, заедно со уште еден илирски обичај. Женките Власи од Грција, Македонија и Херцеговина исто така користеле тетоважи. Археологот Чиро Трухелка ги истражувал овие типови на тетоважи кон крајот на 19 век, станувајќи еден од првите што пишувал за нив и ги илустрирал. Во 1894 година, лекар од Босна по име Леополд Глук објавил статија во Виена со наслов Die Tätowirung der Haut bei den Katholiken Bosniens und der Herzegowina (Тетоважата на кожата кај католиците од Босна и Херцеговина ) во која детално се забележани тетоважите.
Жените од босанските Хрвати во некои делови од земјата ги тетовирале рацете и другите видливи делови од телото (како што се веѓата, образите, зглобот или под вратот) со христијански симболи и украси од стеќак. Ова може да се види денес, не само во Босна и Херцеговина, туку и кај Босанките кои живеат во странство. Тоа било направено со цел да се спречи киднапирање на млади христијани од страна на Турците Османлии и нивно претворање во ислам. Децата (обично девојчињата) се тетовирале уште од шестата година, обично во периодот помеѓу празникот Свети Јосиф во март до празникот Свети Јован Крстител во јуни.
Дизајни
Најчестите симболи кои се тетовирале биле крстот, нараквица , ограда и гранки или гранчиња. Крстот имал бројни варијации, а една од најчестите вклучувала мали линии слични на гранчиња наречени „ “. или „" (Борово дрво). Околу женските зглобови понекогаш се тетовирале дизајни како нараквица, или со крстови или со мотив налик на ограда. Имало користени многу нехристијански или пагански симболи, а најчестите се состоеле од кругови за кои се верува дека се поврзани со традиционалните кружни („„) ора на селата . Паганските и христијанските симболи биле мешани неселективно, при што првиот потекнувал од природата и семејството во илирското време, а другиот со подоцна адаптирано христијанско значење. Најчестите области за тетовирање биле рацете (вклучувајќи ги и прстите), како и на градите и челото.
Современ период
Обичајот за тетовирање млади девојки изумрел по Втората светска војна со воспоставувањето на новиот југословенски режим, а тетоважите направени по традиционален метод сега се гледаат само кај старите жени. Денес, постои растечки тренд на современи уметници за тетовирање кои ги користат традиционалните дизајни со современи методи на тетовирање во Хрватска и Босна и Херцеговина.
Во медиумите
Во 2013 година на хрватскиот телевизиски канал ХРТ 3 се емитувал документарен филм со наслов Сичање, бочање, тетовирање. Во 2011 година, Vice објавил статија со наслов „Хрватскиот култ на баба со тетовирање“. Понатаму, Vice Serbia објавил приказна и краток филм со наслов Tetovirane bake (Тетовирани баби), каде што интервјуираат различни босански Хрвати за нивните тетоважи.
Скилзи
Скилзи е хуманоид и симболизира слободен стил на фудбал, како и културата на уличниот фудбал и пана. Официјално, маскотата била претставена на 24 март 2019 година.
Одлики
Скилзи е хуманоид, официјално претставен на 24 март 2019, за време на натпреварот од квалификациите за Европското првенство 2020 меѓу Холандија и Германија во Амстердам.
Маскотата симболизира слободен стил на фудбал, како и културата на уличниот фудбал пана. Скилзи е претставен од страна на изведувачите на слободниот стил на фудбалот — Лив Кук и Тобијас Бек. Тие поканиле луѓе од сите 12 градови домаќини (подоцна останале 11 по откажувањето на Даблин), да поставуваат видео записи со вештини кои најдобро го претставуваат нивниот град, после што избирале кандидати кои одат на јавно гласање, а потоа биле избрани по две лица од секој град (маж и жена), кој ќе бидат официјални претставници на слободниот стил на Европското првенство 2020 и ќе добијат шанса да ги покажат своите вештине на одредени стадиони.
И така натака
И така натака — единаесеттиот студиски албум на македонскиот бенд Леб и сол. Албумот содржи 9 песни, од кои најголем хит е Си заљубив едно моме (претходно на албумот Live In New York ). Гости на овој албум се Дадо Топиќ, Сергеј Трифуновиќ и Слободан Тркуља. Албумот бил издаден на 17 април 2008 година, објавен од Hammer production (македонски пазар), PGP RTS (српски пазар) и Croatia records (хрватски пазар).
Албумот бил објавео со видео запис за песната Си заљубив едно моме.
Бистрица-Насауд (округ)
Бистрица-Насауд (Judeţul Bistriţa-Năsăud; Beszterce-Naszód megye) е округ во Романија, сместен во северниот дел на земјата. Главен град на округот е градот Бистрица, а значаен е и градот Насауд.
Местоположба
Округот Бистрица-Насауд е копнен округ во Романија. Окружен е:
Релјеф
Округот се наоѓа во историската област Трансилванија. Во округот се наоѓаат долини по горниот тек на реката Самош, кои се опколени со делови од Карпатите.
Демографија
Округот спаѓа во оние окрузи во Романија, во кои претежно живеат Романци. Според пописот во Романија во 2002 година, Романците сочинуваат 90% од населението во округот, Унгарците 6%, а останатите 4% ги сочинуваат припадници на други етничка заедница.
M94 (галактичка група)
M94 (група M94 или група Ловечки Кучиња I) — расеана издолжена галактичка група на далечина од 13 милиони светлосни години во соѕвездијата Ловечки Кучиња и Береникина Коса. Ова е една од многуте групи во суперјатото Девица (т.е. Месното Суперјато) и една од најблиските до Месната Група.
Иако галаксиите во ова јато делуваат како да образуваат една голема облачна структура, многу од нив имаат слаба гравитациска поврзаност, а некои немаат ни стабилни орбити околу средиштето на групата. Највеќето галаксии во групата се движат со ширењето на вселената.
Членови
Во долуприкажаната табела се наведени галаксиите заведени како членови во Каталогот на блиски галаксии, каталогот „Лионска група на галаксии“ (LGG) и трите списоци на групи составени од примерокот „Блиски оптички галаксии“ на Џуричин и др.
Список на државни водачи во 1763 година
Ова е список на државни водачи во 763 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2035
NGC 2035 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2035 се споменува и како ESO 56-EN161, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2035 е од видот EN. NGC 2035 има привидни димензии од 3' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 35 м 32,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 35' 8".
Други поделби
Проучување на NGC 2035 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
NGC 6659
NGC 6659 — астеризам во соѕвездието Херкул, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јули 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6659 е од видот *Grp. NGC 6659 има привидни димензии од 7' х 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 34 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 35' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 6659 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 160; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2107. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 284.
Белковинско натсемејство
Белковинско натсемејство — највисокиот степен на групирање (клад) на белковините за кои постојат докази за заедничко потекло (види хомологија). Обично заедничкото потекло се заклучува по пат на структурно порамнување и механистичка сличност, дури и доколку не постои очигледна сличност во аминокиселинската низа. Но и покрај малата сличност во низите, понекогаш може да биде откриена низна хомологија. Едно белковинско натсемејство обично содржи повеќе белковински семејства, а членовите во рамките на едно семејство покажуваат значителна сличност во низите. Поимот белковински клан обично се користи за именување на натсемејствата на протеази и гликозил хидролази, во MEROPS и CAZy класификационите системи.
Идентификација
Белковинските натсемејства можат да бидат идентификувани со голем број на методи.
Сличност во низата
Историски гледано, сличноста помеѓу различните аминокиселински низи е најчестиот метод за откривање на хомологија. Сличноста во низите се смета за добар предвидувач на сродност, бидејќи сличните низи најверојатно се резултат на генска дупликација и дивергентна еволуција, отколку на конвергентна еволуција. Аминокиселинската низа се смета за почувствителен метод за детекција на хомологност, бидејќи аминокиселинските низи обично се посочувани во текот на еволуцијата од РНК-низите (поради дегенеративноста на генетскиот код). Бидејќи некои од аминокиселините имаат слични физичко-хемиски својства (на пример, електричен полнеж, хидрофобност, големина), конзервативните мутации често се неутрални и немаат влијание на функцијата. Најсочуваните региони во низата на белковините се оние кои се функционално најважни, како што се каталитичките и врзувачките места, бидејќи овие региони најмалку толерираат промени.
Употребата на сличноста во низата за откривање на хомологија има неколку ограничувања. Не постои минимално ниво на сличност во низата кое гарантира добивање на идентични структури. После долги периоди на еволуција, сродните белковини може да ја изгубат сличноста во низите. Низите кои претрпеле мноштво на вметнувања и бришења во текот на еволуцијата, понекогаш тешко може да се порамнат за да се идентификуваат хомологните региони. Во PA кланот на протеази, на пример, не е сочуван ниту еден аминокиселински остаток во низите на различните припадници на ова натсемејство, дури и оние во склоп на каталитичката тријада. Спротивно на тоа, поединечните семејства кои го сочинуваат натсемејството се дефинирани врз основа на порамнувањето на низите, на пример семејството на протеази C04 во рамките на кланот PA.
Сепак, сличноста во низата е најчесто користениот доказ за сродство, бидејќи бројот на познати низи е многу поголем од бројот на познати третични структури. Во отсуство на структурни информации, сличноста во низите ги стеснува границите за вклучување на нови белковини кон одредено натсемејство.
Механистичка сличност
Каталитичкиот механизам на ензимите во рамките на едно натсемејство најчесто е сочуван, иако специфичноста кон супстратот може да биде значително различна. Исто така, каталитичките аминокиселински остатоци имаат тенденција да се појават во ист редослед во белковинските низи. Семејствата во рамките на PA кланот на протеази имаат сличен механизам на ковалентна, нуклеофилна катализа на белковини, пептиди или аминокиселини, иако покажуваат дивергентна еволуција на остатоците од каталитичката тријада. Сепак, механизмот сам по себе не е доволен за да се докаже сродство. Некои каталитички механизми имаат еволуирано независно едни од други по конвергентен пат, па затоа формираат посебни натсемејства,  а во некои натсемејства може да се сретне спектар на различни (иако често хемиски слични) механизми.
Еволутивно значење
Белковинските натсемејства ја претставуваат моменталната граница на нашата способност за идентификување на заедничко потекло кај белковините. Тие се моментално најголемото можно еволутивно групирање добиено врз основа на директни докази. Некои натсемејства имаат членови кои се присутни во сите царства на животот, што укажува на тоа дека последниот заеднички предок на тоа натсемејство бил присутен во последниот универзален заеднички предок на сите живи организми (LUCA, од анг. Last Universal Common Ancestor).
Членови на едно натсемејство може да се најдат во различни видови кои имаат заедничко потекло, т.е. заеднички предок (ортологија). Спротивно на тоа, тие може да се најдат во рамките на истиот вид, а еволуирале од една иста белковина чијшто ген подлегнал на генска дупликација (паралогија).
Диверзификација
Повеќето белковини содржат повеќе домени во својата структура. Меѓу 66-80% од сите еукариотски белковини имаат повеќе домени, а 40-60% од сите прокариотски белковини имаат повеќе домени. Со текот на времето, многу од натсемејствата на домени се имаат искомбинирано меѓусебе во структурите на повеќедоменските белковини. Всушност, многу ретко се среќаваат т.н. „доследно изолирани натсемејства“. Кога домените се комбинираат, N- до C-терминалниот редослед во доменот („доменска архитектура“) најчесто добро е сочувана. Дополнително, бројот на комбинации на домени кои се среќаваат во природата е многу помал во споредба со бројот на можните комбинации, што укажува на тоа дека можните комбинации подлегнуваат на процесот на селекција.
Примери
Натсемејство на α/β хидролази - Членовите на ова натсемејство споделуваат α/β-плоча која содржи 8 бета нишки поврзани со алфа-завојницаи, со ист редослед на остатоците од каталитичката тријада. Тие имаат активности на протеази, липази, пероксидази, естерази, епоксид хидролази и дехалогенази.
Натсемејство на алкални фосфатази - Членовите на ова натсемејство споделуваат структура на αβα сендвич, како и промискуитетни реакции со заеднички механизам.
Глобинска натсемејство - Членовите на ова натсемејство споделуваат глобински склоп од 8 алфа-завојници.
Имуноглобулинско натсемејство - Членовите на ова натсемејство споделуваат структура на сендвич од две бета плочи со антипаралелни бета нишки (Ig-склоп), а имаат улога на препознавање, врзување, и адхезија.
PA клан - Членовите на оваа натсемејство споделуваат структура слична на химотрипсин и слични механизми на протеолиза, иако имаат низна сличност <10%. Овој клан ги содржи цистеинските и серинските протеази.
Ras натсемејство - Членовите на ова натсемејство споделуваат ист каталитички G домен на β-плоча од 6 β-нишки опкружена со 5 α-завојници.
Серпинско натсемејство - Членовите на ова натсемејство споделуваат високоенергетски, нестабилен склоп кој може да подлегне на голема конформациона промена, која служи за инхибиција на цистеинските и серинските протеази со нарушување на нивната структура.
Натсемејство на TIM цилиндар - Членовите на ова натсемејство споделуваат голем α8β8 цилиндар. Тој е еден од најчестите белковински склопови.
Ресурси за белковински натсемејства
Постојат неколку биолошки бази на податоци кои ги документираат белковинските натсемејства и белковинските склопови, на пример:
Постојат и алгоритми за пребарување на базите на податоци, како Protein Data Bank (PDB), со цел наоѓање на структурна хомологија, на пример:
Список на археолошки наоѓалишта во Струмичко
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Струмичко. Можно е списокот да е нецелосен.
Бавчи (Пухче)
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Човек од Западот (филм)
Синопсис
Поранешниот револвераш Линк Џонс (го игра Купер) живее чесен живот и станал угледен граѓанин во еден мал град. Неговите сограѓани го испраќаат во поголемиот град за да пронајде учителка за нивното ново училиште. Патувајќи со возот, Линк ги запознава измамникот Сем Бизли и убавата пејачка Били Елис (ја игра Лондон). Откако група маскирани разбојници го ограбува возот, Линк, Сем и Били остануваат сами во една пустелија, стотици километри од цивилизацијата. Линк ги поведува сопатниците до местото каде се криела неговата поранешна банда. Тогаш, Линк открива дека бандата сè уште е таму и дека токму таа го ограбила возот. Криминалците ги предводи злогласниот Док Тобин (го игра Л. Џ. Коб), кој долго време му бил како татко.
Освојување на слободата
„Освојување на слободата“ (српски: Освајање слободе) — југословенски филм од 1979 година во режија на Здравко Шотра. Главните улоги ги играат: Радко Полич, Иво Грегуријевиќ, Гордана Косановиќ, Радош Бајиќ и Милан Пузиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива по завршувањето на Втората светска војна, кога целата земја е разурната. Главните ликови во филмот ја бараат смислата на животот во неуморната работа за обнова на земјата, во борбата со остатоците од старите општествени односи, во потрагата по преживеаните и во воспоставувањето на тоталитарниот режим...
Руска авангарда
Руска авангарда – голем, влијателен бран на авангардната модерна уметност која процутела во Руската Империја и Советскиот Сојуз во периодот од 1890 до 1930 година. Некои историчари како нејзин почеток ја бележат 1850 година, а за крај ја наведуваат 1960 година. Терминот опфаќа многу поединечни, но неразделно поврзани уметнички движења кои цутеле во тоа време – супрематизам, конструктивизам, руски футуризам, кубофутуризам, заум и неопримитивизам. Со оглед на тоа што многу авангардни уметници биле родени или израснати во она што денес е Белорусија и Украина (Казимир Малевич, Александра Екстер, Владимир Татлин, Василиј Кандински, Давид Бурлјук, Александар Архипенко), некои извори зборуваат и за украинска авангарда.
Руската авангарда го достигна својот креативен врв и максимална популарност во раздобјето на Руската револуција, од 1917 до 1932 година, кога идеите на авангардата се судрија со новонастанатата државноспонзорирана насока на социјалистичкиот реализам.
Период пред Октомвриската револуција
На почетокот на XX век во руската архитектура пристигаат западноевропските влијанија, прво сецесијата, а потоа функционализмот. Главни двигатели на руската апстрактна уметност биле Василиј Кандински, кој воедно бил и авторот на првата апстрактна слика (1910), М.Ф. Ларионов и Н.С. Гончарова (основачи на рајонизмот), а Казимир Малевич бил најрадикален (зачетник на супрематизмот).
Зачетник на конструктивизмот, најраниот облик на апстрактната скулптура, бил Владимир Татлин. Идеите на конструктивизмот во Европа ги пронеле вајарите: Александар Архипенко, Антоан Певзнер и Наум Габо.
Советски стил
После Октомвриската револуција се јавил краткотраен, но славен обид за модернизација на руската уметност во кој авангардата станала службен стил. Но, набрзо авангардните уметници биле шиканирани и дури затворани, а од 1934 година единствен признат ликовен израз бил социјалистичкиот реализам. Во Русија биле родени, но ја напуштиле во текот или после Октомвриската револуција Алексеј Јавленски, Марк Шагал, Ел Листиски, М. Ф. Ларионов и неговата сопруга Н. С. Гончарова и С. Пољаков.
Во сликарството се величаат култовите на Сталин, младоста и работниците. Идеолошки монументални споменици и портрети изведувала В. И. Мухина, а во архитектурата превладал стилот во кој се величала моќта на државата (Ленинов мавзолеј на Црвениот плоштад) во Москва.
Современа руска уметност
Советскиот стил трае сè до распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година кога се јавува т.н. „постсоцијалистички стил“. Младата генерација архитекти проектира во сите постмодерни стилови на архитектурата. Периодот после 1990 година е обележан со појавата на многубројни уметнички групи кои се движат од геометриска апстракција преку хепенинг, лендарт, концептуална уметност, до хиперреализам вдахновен од социјалистичкиот реализам (т.н. уметност на перестројката).
Ќамуран Шакиров
Ќамуран Шакиров (,  – Рашче,, ) бил македонски бранител со ромско потекло, резервист во АРМ и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во несреќен случај на стража кај скопското село Рашче на 21 август 2001 година.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Ќамуран Шакиров е роден во 1961 година во Велес и потекнува од ромско семејство. Кога започна воениот конфликт 2001 година беше дел од „Велешката бригада“, која во текот на седумте месеци воени операции беше распоредена на Матка, Рашче, Танушевци, Карпалак, Кучково, Слупчане и Ваксинце. Шакиров посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија. Неговото име е испишано на бронзената плоча на споменикот на бранителите во центарот на Скопје. Шакиров е еден од шестемина велешки бранители кои го положија својот живот во територијалниот суверенитет и интегритет на Република Македонија.
Ѓорѓи Чековски
Ѓорѓи Чековски (роден на во ) — македонски поранешен кошаркар и репрезентативец.
Професионална кариера
Чековски својата кошаркарска кариера ја започнал во 1997 година во екипата на КК Работнички од Скопје.
Во август 2004 година, Чековски се преселил во бугарски Лукоил Академик, каде помошник тренер бил Марин Докузовски. Во истата таа сезона, Чековски заедно со Лукоил го освоиле Првенството.
Сезоната 2008/09 ја започнал во Фени Индустри. Таму останал сè до декември 2008 година.
Во јули 2015 година, Ѓорѓи Чековски потпишал едногодишен договор со косовски Сигал Приштина. На крајот на ноември 2015 година, Чековски ја напуштил Сигал Приштина и потпишал отворен договор со Работнички. На крајот на 2015 година, Ѓорѓи Чековски потпишал за Работнички до крајот на сезоната. Ѓорѓи и за сезоната 2017/18 продолжил да игра во Работнички. Чековски во таа сезона бил вицепрвак во Купот, додека во Првенството бил првак. За сезоната 2018/19, Чековски продолжил во редовите на Работнички. Со Работнички, Чековски го освоил Купот 2019, додека во Првенството бил вицепрвак. Во летото 2019 година, Чековски се пензионирал како активен кошаркар.
Репрезентативна кариера
Во јуни 2017 тој се вратил во македонската репрезентација за претквалификациите за Светското првенство 2019.
Список на државни водачи во 237 година
Ова е список на државни водачи во 37 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Гуангџоу
Гуангџоу (кинески : 廣州, пинјин : Guǎngzhōu ; буквално: „Широка префектура“), познат и како Кантон (Квангчоу или Квонг Чоу) — главен град и најголем град на кинеската покраина Гуангдунг. Се наоѓа на југот на Кина, во заливот познат како Бисерна Река (заеднички слив на реките Кси Џијанг, Беи Џијанг и Донг Џијанг). Се наоѓа во близина на Хонг Конг во една од најнаселените и најразвиените области на Кина.
Географски одлики
Гуангџоу се наоѓа на југот на Кина на заедничкиот слив на реките Кси Џијанг, Беи Џијанг и Донг Џијанг во заливот познат како Бисерна Река. Бреговите на тој залив се исклучително густо населени. Гуангџоу е тесно поврзан со околните градови Хонг Конг, Шенџен, Фошан, Жонгшан и Макао и образува еден метрополитенски регион кој е меѓу најнаселените и економски најдинамични делови на Кина (со најбрз економски раст).
Релјефот во областа на градот е ридски. Климата е влажна суптропска со силно влијание на монсуните. Поради монсуните, летата се многу повлажни од зимите.
Историја
Првиот град во областа Гуангџоу бил Панју, основан во 214 пр.н.е. Во 206 г.пр.н.е. станал главен град на кралството Нанју. Во 111 г.пр.н.е. бил припоен кон Кинеското Царство за време на династијата Хан и станал покраински центар. Гуангџоу тогаш било името на покраината, а не на градот. Подоцна, Панју сè почесто почнал да се нарекува Гуангџоу. Во 758 година бил нападнат од арапски и персиски пирати. Во 878 година бил нападнат од кинескиот бунтовнички водач Хуанг Чао. Раздобјето на петте династии и десет кралства (907–960) што следело по падот на династијата Танг било искористено од гувернерот на Подоцниот Лијанг, Лиу Јан, за да го направи Панју центар на неговото царствоа Голем Јуе или Јужен Хан, која опстојувала од 917 до 971 година. Во тоа раздобје градот уживал значителен културен и економски успех. Од 10-ти до 12-ти век, постојат записи дека големите странски заедници не биле исклучиво машки (Евреи, христијани, Парси), туку вклучувале и „Персијки“. Гуангџоу го посетил и мароканскиот патник Ибн Батута за време на неговото патување околу светот во 14 век. Тој детално го опишал процесот со кој Кинезите ги граделе своите големи бродови во пристанишните бродоградилишта. Првите Европејци кои ја посетиле оваа област биле Португалците кои пристигнале во 1511 година. Тие го нарекле Гуангџоу Кантао и според него Европејците често го нарекуваат градот Кантон. Во 1557 година Португалците основале трговско место во негова близина, Макао, кое имало монопол на трговијата со Западот и било португалска колонија до 1999 година. Од 1683 година Кина се отвора за трговија со странци, а Гуангџоу станува најважното трговско пристаниште за трговијата на Кина со Европејците и до 18 век станал едно од најважните трговски пристаништа во светот. Од 1757 до 1842 година, градот имал монопол на кинеската трговија со Европејците (т.н. Кантонски систем), а по Опиумските војни во 1842 година биле отворени и други кинески пристаништа. Главниот извоз бил чај и порцелан, а како место за средба на трговците од целиот свет, Гуангџоу станал претходник на подемот на модерната глобална економија. Од 1918 година, Гуангџоу е службено име на градот, а Панју останува име на јужната област на градот. Помеѓу 1938 и 1945 година градот бил под јапонска окупација. Јапонците го бомбардирале градот и го тероризирале населението. Во 1949 година Гуангџоу бил последното седиште на кинеската националистичка влада (Куоминтанг) која се борела против комунистите. Комунистите го зазеле градот на 14 октомври 1949 година, а националистите побегнале на Тајван. Под комунистичка власт, градот се обновува. По 1990 година, Кина се отворила за слободниот пазар и Гуангџоу многу брзо економски се развил заради неговата локација.
Знаменитости
Од династијата Сонг, постои белешка за „Осумте погледи на Гуангџоу“ во „Аналите на префектурата Гуангџоу“ (广州府志) каде што се наведени знаменитостите на Гуангџоу. Во текот на историјата, овие знаменитости се менувале, но денес (од 2011 година) најважните знаменитости се:Меѓу традиционалните знаменитости, будистичкиот храм на Шесте бањански дрвја, кралската гробница на Јужен Јуе и Западните династии Хан и катедралата Св. Срце. Островот Шамјан е важен рекреативен центар.
Гуангџоу е град кој брзо се развива и се градат многу модерни згради. Има деловен центар со бројни облакодери, од кои најважни се: СИТИК Плаца, Кула на Бисерната Река и Западна кула. Изградена е телевизиска кула (Кантонска кула), која е висока 604 метри и е меѓу највисоките згради во светот.
Управа
Гуангџоу е потпокраински град и има директна јурисдикција над единаесет окрузи.
Население
Пописот на населението од 2010 година покажал дека градот Гуангџоу има 12,78 милиони жители. Заклучно со 2014 година, населението било проценето на 13.080.500, со 11.264.800 урбани жители. Густината на населеност е околу 1.800 жители на км².
Стопанство
Гуангџоу е еден од стопански најразвиените градови во Кина и еден од градовите со најбрзо растечка економија. Поради брзата индустријализација, тој се смета и за еден од најзагадените градови во Кина. Но, како што развојот на градот станува позелен, тој сега е еден од најживописните градови во Кина.
Градот е важно деловно и финансиско средиште кој покрај пристанишните активности нуди и високоразвиена разновидна индустрија (прехранбена, автомобилска, биотехнологија и тешка индустрија)
Кантонскиот саем (формално: „Саме на кинескиот увоз и извоз“) го организира Министерството за трговија секоја година во април и октомври. Отворен во пролетта 1957 година, саемот е главен настан за градот. Тоа е саем со најдолга историја и највисоко ниво на стоковна размена во Кина.
Збратимени градови
Гуангџоу е збратимен со следниве градови:
Тасмански јазици
Тасманските јазици или Палаваските јазици биле мало староседелско јазично семејство во Тасманија, Австралија. Тргнувајќи од мал список на зборови, се доаѓа до претпоставка дека имало неколку јазици. Се верува дека јазиците исчезнале во 1905 година и последен човек кој говорел на тасмански била Фани Кокхране Смит. Денес, сите тасмански Абориџини зборуваат англиски.
За оваа група јазици многу малку се знае во лингвистиката и според прикажаното не се потврдени или предложени теории за класификација на јазикот, иако некои го поврзуваат со никој од јужните Австралиски абориџински јазици.
Добри Ставрески
Добри Ставрески (Јабланица,, - , ) — македонски пејач.
Животопис
Ставрески е роден во струшкото село Јабланица. Основно и средно образование завршил во Струга. Во 1948/49 г. неговото семејство се преселило во Битола. Уште во педесеттите години ги направил првите снимки во Радио Битола. По желба на неговиот татко се запишал на Градежниот факултет во Љубљана каде студирал, но потајно од неговите родители истовремено се запишал и на Музичка академија - соло пеење. Пеел исклучиво оперска музика и најомилена му била музиката од Енрико Карузо. Во Њујорк, САД, во 1962 година на „Студентски хорски натпревар“ за отворањето на Операта, учествувале 40 хорови кои имале задолжение да ја испеат песната „Аве Марија“. Единствено Добри настапил со сите хорови пеејќи како солист, за што добил овации од публиката, така што наредниот ден весниците во САД го нарекувле „младиот Енрико Карузо“. Подоцна пеел народна музика и изворни песни. Тој бил познат по интерпретација на песни со неповторливи широк гласовен дијапазон. Како пејач со богат колоритен глас Ставревски зад себе во фонотеката на Македонското радио оставил голем број снимки со народни и староградски песни, повеќе аудио и една видео касета. Добил голем број на награди, а една од најголемите награди што му е доделена била последната - Награда за животно и пеачко дело „Благоја Петров - Караѓуле“, која му била доделена од страна на колегите на „Серенада фест“ во 1993 година во Битола. Неговите песни: „На печалба тргам, мамо“, „Сношти минав покрај вази“, „Сум се родил мераклија“,„Гоце низ гора врвеше“, „Онаа страна оган гори“, „Црна се чума зададе“ и многу други, оставиле белег во македонската изворна музика. Починал во 1994 година, во Скопје.
Фудбалска репрезентација на Словенија
Фудбалската репрезентација на Словенија (Slovenska nogometna reprezentanca) ја претставува Словенија во машкиот меѓународен фудбал, управувана од Фудбалската асоцијација на Словенија, официјалното управно тело за фудбал во Словенија. Помеѓу 1920 и 1991 година, Словенија немала право да организира посебен тим за репрезентативни натпревари; локалните играчи наместо тоа играле за фудбалската репрезентација на Југославија. Словенија го одиграла својот прв официјален натпревар во 1992 година, една година откако земјата добила независност од Југославија.
Словенечката репрезентација учествувала на три големи фудбалски натпреварувања. Во 1999 година, Словенија се квалификувала на Евро 2000 година, откако ја елиминирала Украина во плеј-оф натпреварите. Словенија остварила уште еден успех две години подоцна, квалификувајќи се на Светското првенство 2002 година, овој пат совладувајќи ја Романија во плеј-офот. Тимот не загубил натпревар во целиот квалификациски циклус, и завршил на второто место со шест победи и шест реми, но не успеал да освои доволно бодови во групната фаза од финалето. И покрај тоа што не успеала да се квалификува за Светскиото првенство во 2006 година, Словенија била единствената екипа што ги победила победници на Светското првенство, репрезентацијата на Италија за време на квалификациите. Словенија се квалификувала на својот последен голем турнир во 2009 година за Светското првенство во Јужна Африка 2010 година, откако ја совладала Русија во плеј-офот.
Плоча (Брест)
Плоча — археолошко наоѓалиште во штипското село Брест. Наоѓалиштето претставува градиште од средниот век. Претставува висок рид што се издига на патот Штип-Радовиш, од десната страна. Има зарамнето плато на кое се забележуваат остатоци од темели на бедем и фрагменти од керамички садови. Т. Томоски на ова место го лоцира средновековниот град Добрун.
IC 67
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 67 се споменува и како ESO 354-17, MCG -6-5-15, IRAS 01555-3329.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 67 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 67 има привидни димензии од 1,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 48,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 14' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 43°.
Други поделби
Проучување на IC 67 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7393.
Јавно обвинителство на Македонија
Јавното обвинителство е дел од правосудниот систем на Македонија.
Задачи
Јавното обвинителство има надлежност во откривање на кривични дела и нивните сторители, прибирање на докази и кривично гонење на сторителите. Гонењето се презема според службена должност а надлежностите на јавното обвинителство се утврдени со Законот за јавно обвинителство и Законот за кривична постапка. Со Законот за кривична постапка, севкупната предистражна и истражна постапка се доверени на јавните обвинители кои имаат право и должност да ги насочуваат дејствијата на органите надлежни за откривање и пријавување на кривичните дела и на нивните сторители. Обвинителите одлучуваат за преземање или продолжување на кривично гонење за сторителите на кривични дела, поднесуваат барање за поведување прекршочна постапка, поднесуваат и застапуваат обвиненија пред судовите, изјавуваат редовни или вонредни правни лекови против судските одлуки.
Пајажина 2.0
Пајажина 2.0 (Web 2.0) е поим смислен од Орајли Медија во 2004 година, а се однесува на восприемените или предложените услуги засновани на интернет од втора генерација, како што се мрежните места за друштвено вмрежување, викија, алатки за комуникација и фолксономии, со кои се нагласува соработката преку интернет и споделувањето информации помеѓу корисниците. О‘Рајли Медија и Медија лајв интернешнл ја користеа фразата како наслов за серија конференции, по што некои техничари и луѓе од маркетингот ја имаа усвоено. Нејзиното значење не е точно определено, а некои експерти, како Тим Бернерс Ли, го имаат поставено прашањето дали терминот воопшто има значење.
Последната компактна дефиниција на Пајажина 2.0, според Тим Орајли, гласи: «''Пајажина 2.0 е деловна револуција во сметачката индустрија, предизвикана од придвижувањето кон интернет како платформа, и претставува обид да се разберат правилата за успех на оваа нова платформа. Главно правило во оваа област е: гради апликации кои ги користат ефектите од вмрежувањето за да станат подобри, па за да ги користат повеќе луѓе. (Ова на друго место го имам наречено „користење на колективната интелигенција“.)''». Концептот Пајажина 2.0 започна со сесија помеѓу О’Рајли и МедиаЛајв Интернешнл. Дејл Доџерти и О’Рајли, увидоа дека пајажината воопшто не се уништи, туку стана повеќе важен од било кога, со нови апликации и мрежни места. Компаниите кои го преживеаја колапсот имаат нешто заедничко. Дали колапсот на дот-компаниите означи некаков нов почеток за интернетот (пајажината)? Така беше родена идејата за Пајажина 2.0. Зголемувањето на оутсорсинг и мрежни услуги не е ништо друго туку почетокот на Пајажина 2.0, според Скот Диетзен, каде пајажината станува универзална, заснована на стандарди, интегрирана платформа. Пајажина 1.0 е коренот на компаниската инфраструктура.
Особености
Мрежните места направени според Пајажина 2.0, се градат врз инфраструктурата на Пајажина 1.0 овозможувајќи мрежа врз подлога и дозволувајќи корисниците да употребуваат апликации преку прелистувачот. Корисниците можат да ја поседуваат содржината на мрежното место или да ја контролираат. Овие мрежни места имаат архитектура на учество која ги охрабрува корисниците да додаваат вредност на апликацијата како што ја користат. Ова е различно од традиционалните мрежни страни, кои ги ограничуваат посетителите само на разгледување на мрежното место, и кои може да ги менува само нивниот сопственик. Мрежните места од Пајажина 2.0 нудуват богат, пријателски посредник заснован на Ajax и слични клиент рамки или на други апликациони клиент- опслужувач рамки. Други атрибути на Пајажина 2.0 се: богато корисничко искуство, корисничко учество, динамичка содржина, метаподатоци, мрежни стандарди и размерливост.
Ajax
Во основа, тоа што под Ajax се мисли е сега JavaScript функционира. А тоа значи дека мрежните програми сега можат да работат како десктоп апликации. Во овој момент, цела нова генерација на софтвер е пишувана за да го искористи Ajax. Ajax бумот не настана до 2005 кога се појавија Гугл мапи.
Демократија
Вториот голем елемент на Пајажина 2.0 е демократијата. Сега имаме повеќе примери со кои може да докажеме дека аматерите можат да ги надминат професионалците, кога имаат систем кој ги поддржува. Wikipedia е можеби најпознатата. Критичарите и даваат средни оценки, но можеби го одбегнуваат најважното: таа е доволно добра. И бесплатна е, што значи дека многу луѓе ја читаат. Дури и почетниците се различни овој пат. За време на бубачката, почетник значеше компанија водена од МБА кој користеше милиони долари инвеститорски пари да се развие брзо. Сега почетник е мала, млада, техничка група, која сака да направи нешто важно, а потоа ќе одлучи дали сака да користи пари од инвеститорите.
Нема малтретирање на корисниците
Вкупниот дизајн на просечното мрежно место во 90-тите беше навредлив. Многу од најпопуларните места беа оптоварени со големи реклами поради кои тешко се лоадираа. Притоа беше пратена пораката — ова е наше место, не ваше. Коренот на проблемот беше што местата сметаа дека даваат нешто бесплатно. Понекогаш доагаше до точка на економски садизам: сопствениците на мрежните места претпоставуваа дека колки повеќе болка му нанесуваат на корисникот, толку повеќе ќе имаат корист.