cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Словенија во Втората светска војна
Под нацистичка окупација
Мнозинството словенечки жртви за време на војната биле од северна Словенија, т.е Долна Штаерска, Горењска, Засевје и Корушка. Сепак, нивното формално припојување кон „Германскиот Рајх“ било одложено поради поставувањето на новите гаулајтери и рајхсштаталтери на Корушка, а подоцна нацистите се откажале од планот поради словенечките партизани, со кои сакале да се справат прво. Само долината Межа првично станала дел од Рајхсгау Корушка.
Нацистичкиот прогон на црквата
Нацистичкиот прогон на Католичката црква во припоена Словенија бил сличен на оној што се случил во припоените региони на Полска. Во рок од шест недели од нацистичката окупација, само 100 од 831 свештеник во Мариборската епархија и дел од Љубљанската епархија останале на слобода. Свештениците биле прогонувани и праќани во концентрациони логори, а имотите им биле запленети на религиозните редови.
Под окупација на Италија
Во споредба со германската политика во северниот дел на Словенија, окупирана од нацистите, и присилната фашистичка италијанизација во поранешното Австриско Приморје што била припоена по Првата светска војна, почетната италијанска политика во средна Словенија не била толку насилна. Десетици илјади Словенци од Долна Штаерска и Горењска, окупирана од Германија, избегале во покраината Љубљана до јуни 1941 година.
Меѓутоа, откако започнал отпорот во покраината Љубљана, италијанското насилство врз словенечкото цивилно население лесно се совпаднало со она на Германците. Покраината имала депортација на 25.000 луѓе - што е еднакво на 7,5% од вкупното население на покраината во една од најдрастичните операции во Европа што наполнило многу италијански концентрациони логори, како што е концентрациониот логор Раб, во концентрациониот логор Гонарс, Мониго (Тревизо), Реничи д'Ангјари, Кјесануова и на други места. За да го потисне растечкиот отпор од страна на словенечките партизани, Марио Роата усвоил драконски мерки на кратки погубувања, земање заложници, репресалии, интернирање и палење куќи и цели села. Памфлетот „3C“, што е еднакво на објава на војна на цивилите, го вклучило населението во италијанските воени злосторства. Ограда од бодликава жица - која сега е Патека на сеќавањето и другарството - била поставена околу Љубљана со цел да се спречи комуникацијата меѓу градските подземни активисти во Љубљана и мнозинството партизани во околните села.
Отпор
На 26 април 1941 година, неколку групи го образиле Ослободителниот фронт на словенечкиот народ, која била водечка сила на отпорот за време на војната. Фронтот првично бил демократска платформа. Со Доломитската декларација, потпишана во март 1943 година, комунистите, сепак, ја монополизирале. Таа емитувала своја радио програма наречена Кричач, чија местоположба никогаш не им станала позната на окупаторските сили и тие морале да ги одземат антените на приемниците од месното население за да спречат слушање на радиото на Словенечкиот ослободителен фронт. Нејзината воена рака биле словенечките партизани. Словенечките партизани ја задржале својата посебна организациона структура и словенечкиот јазик како заповеднички јазик до последните месеци од Втората светска војна, кога нивниот јазик бил отстранет како заповеднички јазик. Во март 1945 година, словенечките партизански единици биле службено споени со Југословенската армија и со тоа престанале да постојат како посебна формација.
На самиот почеток словенечките партизански сили биле релативно мали, слабо вооружени и без никаква инфраструктура, но ветераните од Шпанската граѓанска војна меѓу нив имале одредено искуство со герилските методи на борба против непријателот. Партизанските активности во словенечките земји првично биле независни од Титовите партизани на југ. Во есента 1942 година, Тито за прв пат се обидел да го контролира словенечкото движење на отпорот. Спојувањето на словенечките партизани со силите на Тито се случило во 1944 година.
Во декември 1943 година, Партизанската болница Фрања била изградена на тежок и нерамен терен, длабоко во окупираната од Германија Европа, на само неколку часа од Австрија и средишните делови на Третиот Рајх. Германската воена активност била честа во општиот регион за време на работата на болницата. Тој забележал последователни подобрувања до мај 1945 година.
Граѓанска војна и повоени убиства
Во летото 1942 година избувнала граѓанска војна меѓу Словенците. Двете борбени фракции биле словенечките партизани и антикомунистичката милиција спонзорирана од Италија, наречена од комунистите „Бела гарда“, подоцна реорганизирана под нацистичка команда како Словенечко домобранство. Мали единици на словенечки четници постоеле и во Долењска и Штаерска. Партизаните биле под команда на Ослободителниот фронт (ОФ) и Титовиот југословенски отпор, додека Словенечкиот завет служела како политичка рака на антикомунистичката милиција. Граѓанската војна главно била ограничена на покраинаата Љубљана, каде што биле активни повеќе од 80% од словенечките антипартизански единици. Помеѓу 1943-1945 година, помали антикомунистички милиции постоеле во делови од Приморска и во Горењска, додека тие практично не постоеле во остатокот од земјата. До 1945 година, вкупниот број на словенечки антикомунистички милиции достигнало 17.500.
Веднаш по војната, околу 12.000 членови на домобранците биле убиени во масакрите во Кочевски Рог, додека илјадници антикомунистички цивили биле убиени во првата година по војната. Овие масакри биле премолчени и останале табу тема сè додека Борис Пахор не го објавил интервјуто со Едвард Коцбек во неговата публикација „Залив“, предизвикувајќи го скандалот „Залив“ во Титова Југославија во 1975 година.
Крај на војната и последиците
Втората светска војна во словенечките земји траела до средината на мај 1945 година. На 3 мај, Националната Држава Словенија била прогласена како дел од Кралството Југославија. Ослободувањето на Љубљана била објавено на 9 мај 1945 година. Последната битка била Битката кај Пољана, која се одржала во близина на Преваље на 14 и 15 мај 1945 година, неколку дена по формалното предавање на Германија. Стотици етнички Италијанци од Јулиска Краина биле убиени од југословенската армија и партизанските сили во Фојбските масакри; околу 27.000 истраски Италијанци избегале од словенечка Истра од комунистичкиот прогон во таканаречениот Истраско-далматински егзодус. Припадниците на етничкото германско малцинство или побегнале или биле протерани од Словенија.
Број на жртви
Вкупниот број на жртви од Втората светска војна во Словенија се проценува на 97.000. Бројката вклучува околу 14.000 луѓе кои биле убиени или умреле поради други причини поврзани со војната веднаш по завршувањето на војната, и малата еврејска заедница, која речиси била уништена во Холокаустот. Покрај тоа, десетици илјади Словенци ја напуштиле својата татковина набргу по завршувањето на војната. Повеќето од нив се населиле во Аргентина, Канада, Австралија и во Соединетите Држави.
Вкупниот број на жртви од Втората светска војна во Словенија се проценува на 89.000, додека 14.000 луѓе биле убиени веднаш по завршувањето на војната. Така, вкупниот број на жртви од Втората светска војна во Словенија изнесувал околу 7,2% од предвоеното население, што е над југословенскиот просек и меѓу највисоките проценти во Европа.
Неекстрадиција на италијанските воени злосторници
Документите пронајдени во британските архиви од британската историчарка Ефи Педалиу и од италијанскиот историчар Давиде Конти, посочиле дека сеќавањето на постоењето на италијанските концентрациони логори и италијанските воени злосторства е потиснато поради Студената војна. Југославија, Грција и Етиопија побарале екстрадиција на 1.200 италијански воени злосторници, кои сепак никогаш не виделе нешто слично на Нирнбершкото судење. Екстрадицијата никогаш не се случила бидејќи владите на западните сојузници виделе во владата на Пјетро Бадољо гаранција за антикомунистичка повоена Италија.
Холмс (комета)
Холмс (офиц.: 17P/Холмс) — периодична комета во Сончевиот Систем, откриена од британскиот аматерски астроном Едвин Холмс на 6 ноември 1892 година.
Иако вообичаено бил многу слаб објект, Холмс станал забележителен за време на неговото враќање во октомври 2007 година, кога привремено се осветли за фактор од околу половина милион, во најголемиот познат излив на комета, и стана видлив со голо око.
Исто така, накратко стана најголем објект во Сончевиот Систем, бидејќи неговата кома (тенка топка од прашина што се расфрла околу кометата) се проширила до пречник поголем од онаа на Сонцето (иако неговата маса остана мала).
Откритие
Кометата Холмс била откриена од Едвин Холмс на 6 ноември 1892 година, додека вршел редовни набљудувања на Галаксијата Андромеда (М31).
Откритието на кометата беше потврдено од Едвард Волтер Маундер (Кралска опсерваторија, Гринвич, Англија), Вилијам Хенри Мо (Кенсингтон, Лондон, Англија), и Б. Кид (Брамли, Сари, Англија).
Независни откритија беа направени од Томас Дејвид Андерсон (Единбург, Шкотска) на 8 ноември и од Мајк Браун (Вилкс, САД) и од Џон Евен Дејвидсон (Мекеј, Квинсленд, Австралија) на 9 ноември.
Првите пресметки на елиптичната орбита на 17P/Холмс биле направени независно од Хајнрих Кројц и Џорџ Мери Серл. Дополнителните орбити на крајот го утврдија датумот перихел како 13 јуни и орбиталниот период како 6,9 години. Овие пресметки докажаа дека кометата не е враќање на Кометата на Биела.
Набљудувани се појавите во 1899 и 1906 година, но кометата била изгубена (види Изгубена комета) по 1906 година додека не била обновена на 16 јули 1964 година, од Елизабет Ромер Поморска опсерваторија на САД за знаме, Аризона, Соединетите Американски Држави). Потпомогнати од компјутерските предвидувања на Брајан Г. Марсден, кометата е набљудувана при секое следно враќање.
Излив од 2007 година
За време на неговото враќање во 2007 година, Холмс неочекувано осветли од магнитуда од околу 17 до околу 2,8 во период од само 42 часа, што го направи видливо со голо око.
Ова претставува промена на осветленоста со фактор од околу половина милион и е најголемиот познат излив на комета.
Испадот се случи од 23 до 24 октомври 2007 година.
Првата личност што наводно забележала промена била J. А. Хенрикез Сантана на Тенерифе на Канарски Острови; минути подоцна, Рамон Навес во Барселона ја забележа кометата со светлинска величина 7,3. Таа стана лесно видлива за голо око како светло жолта „ѕвезда“ во Персеј, Фишер, Даниел. и до 25 октомври 17P/Holmes се појави како трета најсветла „ѕвезда“ во тоа соѕвездие.
Иако големите телескопи веќе покажаа детали за кометата со ситни размери, набљудувачите со голо око го гледаа Холмс само како ѕвезда до 26 октомври. Тоа е затоа што за време на излетот на кометата, нејзината орбита ја однесе до противположба во однос на Земјата, и бидејќи опашките на кометата се насочени подалеку од Сонцето, набљудувачите на Земјата гледаа речиси право надолу по опашката на 17П/Холмс, со што кометата изгледа како светла сфера.
јадрото на Холмс се проценува на 3,4 км.
Кометата Холмс не само што стана посветла, туку и нејзината кома (небулозна обвивка околу јадрото) се прошири. Кон крајот на октомври 2007 година кома на очигледен пречник се зголеми од 3,3 лачни минути на над 13 лачни минути. Кометата остана видлива во февруари 2008 година иако стана предизвикувачка цел со светлинска величина +5 во соѕвездието Персеј. Се проширил на повеќе од 2 степени на лак како што се гледа од Земјата, и на тој начин имал многу мала површинска осветленост.
Во јануари 2015 година се случи излив од 3-4 степени, но сепак беше потребен голем телескоп за да се види.
Гијом ван Кејрсбулк
Гијом ван Кејрсбулк (Guillaume Van Keirsbulck; р. во ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Grand Tour general classification results timeline
СО = се откажал; — = не учествувал
Лучијано Де Крешенцо
Роден е во Неапол. Тој пораснал со глумецот Бад Спенсер. Де Крешенцо дипломирал инженерство и работел за IBM Италија до 1976 година, кога го објавил бестселерот Così parlò Bellavista ( Така се зборувало Белависта ), збирка факти и анегдоти за неговиот град која била продадена во 600.000 примероци во Италија и била преведена на многу јазици. Со текот на годините Де Крешенцо станал меѓународно успешен автор. Во 1980 година тој дебитирал како глумец во Il pap'occhio, под режисерската палка на неговиот пријател Ренцо Арборе, заедно со Роберто Бенињи.
Во 1981 година тој го направил своето ТВ деби заедно со Ренцо Арборе и Лори Дел Санто во успешното и иновативно шоу Tagli, ritagli e frattaglie.
Во 1984 година тој ја режирал успешната филмска адаптација на Così parlò Bellavista (во која тој исто така го играл главниот лик), проследено со Il mistero di Bellavista во 1985 година. Во 1995 година тој го напишал и режирал Croce e delizia, со Тео Теоколи и Изабела Роселини.
Во меѓувреме објавил долга серија книги, вклучувајќи романи и популаризации на филозофијата. За својата работа на полето на грчката филозофија тој добил почесно државјанство на Атина во 1994 година. Помеѓу 1977 и 2019 година, тој објавил вкупно педесет книги, продадени во 18 милиони примероци ширум светот, од кои 7 милиони во Италија. Неговите дела биле преведени на 19 јазици и објавени во 25 земји.
Пофално слово
Композициски текстот е составен од четири дела:
1. Обраќање кон народот за големината и славната победа на Кирил.
2. Откажувањата на Кирил од животните радости.
'''3. Подвизите и заслугите на Кирил во борбата против тријазичниците. '''
Стилот во словото е возвишен, но сосема разбирлив. Климент употребувал многу стилски фигури создавајќи така еден многу поетичен текст.
Многубројните епитети се често двојни (како кај Хомер): многугласен, златозрачни, ангеловидни, богодвижни, светлозрачен итн. Честа е употребата на компарацијата при споредбите на Кирил со возвишените нешта - хиперболична компарација (како ангел, како орел ги прелета, како сонце итн). За засилување на Кириловите постигања употребува реторски прашања (...која уста ќе ја искаже сладоста на неговото учење, а кој јазик ќе може да ги каже неговите подвизи...), контрасти, метафори (тревлив јазик), симболи (волци - за непријателите на словенската писменост), анафора (повторување на почетните зборови: блажени) итн.
Ландолфсхаузен
Ландолфсхаузен (Landolfshausen) — општина во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија.
Владимирово
Владимирово — село во Општина Берово, во областа Малешевија, во околината на градот Берово.
Географија и местоположба
Оваа голема населба се наоѓа речиси во средишниот дел на територијата на Општина Берово, чиј атар се издига до сртот на Малешевските Планини и таму се допира со териториите на општините Василево и Радовиш. Владимирово е второ по големина село во Малешевијата и со еден од најголемите атари во Македонија, којшто зафаќа простор од дури 98,6 км2. Владимирското подрачје се протега на западниот брег на реката Брегалница и зазема прилично голем дел од Малешевската Котлина.
На него сите три вида аграрни структури заземаат големи површини. Меѓутоа, најголема површина имаат шумите од 5.589 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 2.143,2 хектари, а на пасиштата 1.965,6 хектари.
Подрачјето на Владимирово, како дел од Малешевската Котлина, се граничи: од југоисток и југ со подрачјето на соседното село Русиново со најдолга граница; од југозапад граничи со струмичкото подрачје; од западната страна со куса граница се граничи со Радовишко; северната граница е мошне долга со повеќе гранични синори покрај реката Каменица граничи со подрачјето на селото Будинарци, со реката Брегалница и граничи со синорот на селото Мачево; североисточната граница е дел од полето на селото Робово и ЗИК „Малешевска слива“ сè до устието на Смојмирска Река во реката Брегалница. Границата Синорно Подрачје оди по текот на реката Брегалница, ја сече месноста „Лаго“ и излегува на патот за Берово, кај мостот на Ратевска Река.
Поголемиот дел од синорот, односно е планински дел под името „Планини“, а  порамен (полски) дел наречен „Полето“. Планините имаат просторни површини под пасишта, големи комплекси со широколисни и иглолисни шуми, а има и доста површини под ораници. По речните долинки има и ливади. Сета полска површина скоро е обработлива, а долините по Брегалница и Селска Река делумно се ораници за градинарски култури, а остатокот се ливади.
Историја
Во век, Владимирово било христијанско село во рамките на Малешевската каза на Отоманското Царство.
Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 година, македонскиот револуционер Ѓорче Петров за селото Владимирово запишал дека е расположено на источното подножје на планината Бозелџа и час лево од Брегалница co 250 македонски куќи. Жителите му биле доста освестени и богати, а според развојот на жителите заедно со тоа во црковно-училиштен однос владимировци биле на прво место меѓу сите Малешевци. Главните занимања им се земјоделство и сточарство.
Стопанство
Селото во основа има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Владимирово имало 1.650 жители Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Владимирово имало 2.000 жители.
Владимирово е голема населба, но со намалување на бројот на населението. Во 1961 година селото броело 1.791 жител, а во 1994 година бројот се намалил на 1.043 година, од кои 1.041 Македонец и 2 Срби. Според пописот од 2002 година, во селото живееле 861 жител, од кои 859 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 573 жители, од кои 552 Македонци, 1 Србин и 20 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Берово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Берово.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Владимирово, каде Владимирово било единствено село во општината.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на некогашната Општина Владимирово, во која покрај селото Владимирово се наоѓале и селата Мачево и Русиново.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Берово.
Список на децении
Ова е список на децении од XVII век п.н.е. па сè до денешен ден, со врски кон соодветни статии што содржат повеќе информации за секоја од нив.
Владимирово
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0009 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
NGC 87
NGC 87 — галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Список на децении
Во текот на XX век сметањето на децениите како историски ентитети сами по себе станало повообичаено. Со секоја деценија се асоцираат поедини трендови, стилови и гледишта (да речеме „дваесеттите“, „шеесеттите“ итн).
NGC 87
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 87 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 87 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 14,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 48° 37' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 87 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1357. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 386; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8026.
Замбоанга Сибугај
Замбоанга Сибугај — покраина на Филипините која се наоѓа во регионот Замбоанга на Минданао. Главен град е Ипил. Покраината се граничи со Северна Замбоанга на север, Јужна Замбоанга на исток и Замбоанга на југозапад. На југ излегува на заливот Моро.
Демографија
Според пописот од 2000 во Замбоанга Сибугај живееле 497.239 жители со густина од 161 жит/км2.
Најзборувани јазици се себуанскиот и хилигајнонскиот. Тагалошкиот и англискиот се исто така говорени и доста разбрани.
Стопанство
Индустријата главно е заснована на производство на храна и производсво на текстил. Оваа покраина е позната по производство на восок и свеќи.
Надворешни врски
6.58056°N, 122.03778°W
Диогенит
Диогенитите  се група од кланот ХЕД метеорит, тип на ахондрити камени метеорити.
Потекло и состав
Во моментов се верува дека диогените потекнуваат од длабоко во кората на астероидот 4 Веста, и како такви се дел од кланот ХЕД метеорит. Познати се околу 40 различни членови.
Диогените се составени од магматски карпи од плутонско потекло, кои се зацврстиле доволно бавно длабоко во кората на Веста за да формираат кристали кои се поголеми отколку во евкритот. Овие кристали се првенствено богати со магнезиум ортопироксен, со мали количини плагиоклаза и оливин.
Име
Диогените се именувани по Диоген од Аполонија, антички грчки филозоф кој бил првиот што предложил потекло од вселената за метеоритите.
Шваневеде
Шваневеде (Schwanewede) — општина во округот Остерхолц, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 14 километри западно од окружниот град Остерхолц-Шармбек и 22 километри северозападно од градот Бремен.
Соседни места
Шваневеде се граничи на запад со реката Везер (западно од нејзе е округот Везермарш), на север е општината Хаген им Бремишен (со местата Зандштет, Утледе и Вулсбител, во округот Куксхафен), на исток е градот Остерхолц-Шармбек и општината Ритерхуде (обете во округот Остерхолц), додека на југ е градот Бремен (со местата Блументал, Фегезак и Бурглезум).
Општински единици
Општината Шваневеде, покрај од истоименото главно место со 9.932 жители, се состои од уште единаесет други места (состојба 30 јуни 2007 г.), кои некогаш се поделени на други делови:
Со општинската реформа во 1974 година, островот во Везер, Харирсанд припаѓа на општината Шваневеде. Тој е еден од најдолгите речни острови во Европа и има песочна плажа.
Места на Шваневеде
Главното место се состои од следниве единици: Бринк, Драјенкамп, Флахсберг, Хамфер, Хиенштајн, Керкхоп, Клипенај, Келхорст, Копелсберг, Крајенмор, Лангенберг, Лемхорст, Метјензанде, Рајтберг, Шукамп, Зитландсвер, Трентхепен, Форберг и Фосхал.
Историја
Концентрацискиот камп Фарге се наоѓал во местото Нојенкирхен.
Том Даниелсон
Томас „Том“ Даниелсон (Thomas "Tom" Danielson; р. ) — поранешен американски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2002-2015 за екипите Меркури (2002), Сатурн (2003), (2004),  (2005–2007) и  (2008–2015). Тој бил двапати суспендиран за допинг во неговата кариера.
Рани години
Даниелсон моментално го држи рекордот за најбрзо искачување на планината Вашингтон, Њу Хемпшир, како дел од велосипедската трка, која се одржува таму. Претходниот носител на рекордот бил американската велосипедска легенда, Тајлер Хамилтон. Исто така го држи рекордот на планината Еванс во Колорадо, на кој поминува највисокиот асфалтиран пат во Северна Америка. Претходен носител на рекордот бил Џонатан Вотерс, кој е моментален тренер на Даниелсон.
Во 2004, Даниелсон имал големи несогласувања со италијанската екипа Фаса Бортоло, пропуштајќи го пролетниот дел од сезоната поради проблеми со визата. Подоцна, возел за американската екипа Дискавери Ченл, со која победил на Трката околу Џорџија 2005 и Трката околу Австрија 2006. Откако Дискавери Ченл се распаднал во 2008, Даниелсон станал дел од екипата Гармин-Чипотл.
2010
Даниелсон ја започнал сезоната со освојувањето на дванаесеттото место на Средоземната трка и на Тур ду Хаут Вар. Потоа, настапил на Париз-Ница, но имал потешкотии на трката и завршил на 52. место. По Париз-Ница, Даниелсон се вратил во форма и завршил втор на Трката Џила, веднаш зад Леви Лајпхајмер. Неколку недели подоцна, Даниелсон возел на Трката околу Калифорнија, но не успеал да ја заврши трката. Потоа, настапил на Тур де Свис, каде завршил на 25. место. Даниелсон бил осми на Трката околу Полска и Трофео Мелинда. Еден месец подоцна, Даниелсон првпат возел на Вуелта а Еспања. Ја завршил трката како највисоко пласиран Американец, на осмото место. Даниелсон ја завршил сезоната со 29. место на Џиро дел’Емилија.
2011
Даниелсон ја започнал сезоната на Вуелта а Мајорка и завршил 36. на третиот класик, Трофео Деја. Потоа возел на Волта ао Алгарве и завршил како 31., додека на Вуелта а Мурсија завршил на 20. место во генералниот пласман. Меѓутоа, по Мурсија, формата на Даниелсон опаднала, завршувајќи дури на 55. место на Волта а Каталуња, 47. на ГП Мигел Индураин и 18. во генералниот пласман на Трката околу Баскија. По Баскија, Даниелсон се повлекол од тркањето и се насочил кон тренирање. Неколку недели подоцна, Даниелсон се вратил и завршил на 20. место на Тур де Романди. Потоа, завршил на третото место во генералниот пласман на Трката околу Калифорнија и деветти на Тур де Свис, што му го донеле дебито на Тур де Франс, каде имал добар настап и завршил како највисоко пласиран Американец на осмото место. По Тур, Даниелсон завршил на петтото место во генералниот пласман на Трката околу Јута и бил четвртти на првото издание на САД Про Сајклинг Челинџ. По двете американски трки, Даниелсон ја завршил сезоната со настап Гран при Монтреал.
2012
Откако не можел да настапи на Тур де Лангкави, Даниелсон се вратил во форма на Волта а Каталуња, каде завршил како дванаесетти во генералниот пласман и втор во планинскиот пласман. По Каталуња, Даниелсон завршил на 20. место на Трката околу Баскија и покажал добри резултати на Трката околу Калифорнија, каде го освоил петтото место на кралската етапа на трката. Исто така завршил на деветтото место на етапата 5 на поединечниот хронометар, со што го задржал високиот пласман во генералниот пласман. Овие резултати му помогнале да дојде до третото скалило на подиумот. По Калифорнија, Даниелсон завршил единаесетти на националното друмско првенство, седми на Тур де Свис и бил избран да настапи на неговиот втор Тур де Франс. Меѓутоа поради повреди здобиени од падови, Даниелсон се повлекол од трката на шестата етапа. Следниот месец, Даниелсон се вратил на Трката околу Јута, каде завршил на 11. место во генералниот пласман и учествувал во победата на екипниот хронометар. Потоа, настапил на САД Про Сајклинг Челинџ, каде завршил на седмото место во генералниот пласман и ја освоил третата етапа. Списанието Bicycling подоцна ја именувала етапата како „највозбудливиот ден во друмскиот велосипедизам на американска почва“.
2013
По шесте месеци забрана, Даниелсон се вратил на трките на Волта а Каталуња, каде завршил како десетти во генералниот пласман. Меѓутоа, потоа не настапил на ГП Мигел Индураин, но сепак се вратил во форма на Трката околу Баскија, каде завршил на 11. место во генералниот пласман. Продолжил да вози силно и завршил четврти во генералниот пласман на Тур де Романди. Даниелсон возел на Џиро д’Италија со цел да му помогне на колегата Рајдер Хесједал да ја повтори минатогодишната победа, но Хесједал се повлекол по етапата 12. По повлекувањето на Хесједал, Даниелсон можел да вози по своја волја, но се разболел во последната недела и на крај завршил дури на 94. место. Во јуни, Даниелсон бил избран за настап на својот трет Тур де Франс како помошник. Даниелсон завршил на 60. место во генералниот пласман. По Тур, Даниелсон победил на Трката околу Јута. Даниелсон ја завршил сезоната со третото место на САД Про Сајклинг Челинџ.
2014
Во август, Даниелсон се вратил на Трката околу Јута и ја освоил. Ова било втора година по ред како ја освоил титулата. Следниот месец, Даниелсон го потврдил неговото учество на Икон ЛАСИК Трка на Месечината.
2015
На 20 јануари 2015 година, глумецот Патрик Демпси и Том Даниелсон биле домаќини на трка во Аризона наречена „Вози, Тусон!“. Трката содржела круг околу градот, кој бил затворен за сообраќај на три часа.
Во мај, Даниелсон го напуштил Џиро д’Италија поради повреда на коленото.
Допинг
Во септември 2012 во објава на форум, екипниот менаџер и сопственик на Гармин Шарп Џонатан Вотерс изјавил дека Даниелсон користел допинг со производи на крвта со цел зголемување на кислородот кој е потребен за мускулите. На 10 октомври 2012, американската антидопинг агенција (УСАДА) објавила дека Даниелсон ќе биде суспенсиран на шест месеци за признавање допинг за време на договорот со екипата УС Постал. Подоцна истиот ден, организацијата издаде изјава која го потврдува неговото потврдување на шестмесечната забрана од 1 септември 2012 до 1 март 2013. Воедно му биле одземени сите постигнати резултати помеѓу 1 март 2005 и 23 септември 2006. Даниелсон ја објавил својата изјава еден ден подоцна во која изразува жалење за неговата одлука „да ја помине линијата“. Тој изјавил: „Ја прифаќам одговорноста за мојот избор и им се извинувам на сите во мојот живот за тоа - во и надвор од спортот“.
На 3 август 2015 година, Даниелсон објавил преку Твитер дека бил позитивен на синтетички тестостерон при контрола надвор од трка на 9 јули. Бил суспендиран од неговата екипа, чекајќи го исходот од неговиот примерок „Б“. На 6 ноември 2015 година, УСАДА потврдил дека неговиот примерок „Б“ исто така е позитивен.
Личен живот
Роден во Ист Лајм, Конектикат, Даниелсон престојува во Булдер, Колорадо, со неговата жена Стефани и нивните деца, Стивен (р. 2010) и Стела (р. 2012). За време на детството престојувал во Конектикат, а средно училиште завршил во Дуранго, Колорадо. Даниелсон ги смета Булдер и Дуранго како свои родни градови.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; поништени резултати = пречкртани ; — = не учествувал
Милан Завков
Милан Завков (, -, ) — македонски виртуозен хармоникаш и музички творец.
Животопис
Завков хармоника започнал да свири кога имал 8 години. Првиот обид го имал на 14 години, кога бил дел од оркестарот на Ѓорѓи Димчевски во ансамблот „Млад Танец“. Во раните години, Завков свирел во КУД „Мирче Ацев“. Во времето кога се запишал на студии, немало отсек за хармоника. Така, тој дипломирал на музичката академија во Скопје, а главен инструмент му бил контрабас. Со октетот „Македонија“ ја снимил својата прва плоча, во 1970 година со четири ора.
Работел заедно со саксофонистот Ферус Мустафов, и бил долгогодишен член на групата „Македонски мерак“, а подоцна и на дел од ансамблот „Танец“ како симбол на македонскиот традиционален фолклор. Автор е на голем број песни, изведувани од страна на Виолета Томовска, Гоце Арнаудов, Ефто Пупиновски, Благица Павловска, Анета Мицевска, Ленче Кукиќ и Горан Кукиќ, и музичките групи Група Маестро и Група Академци.
Починал на 6 февруари 2023 г. од срцев удар.
Музичко творештво
Завков направил музика за голем број на песни на наши познати изведувачи:
Колонија 28
Производство
Играта била развиена од тим наречен 5-та Димензија предводен од Мартин Матејка. За време на развојот, Матејка се запознал со Јиндрих Рохлик, а 5-та Димензија им се придружила на Napoleon Games на Рохлик. Napoleon Games ја завршиле играта во 1997 година.
Играње
Колонија 28 е комбинација на 2D акциона игра и авантуристичка игра. Играта е играна како странично поместувачка платформска игра. Играчот контролира борбен робот и пука непријатели кои се обидуваат да го уништат. Постојат повеќе задачи што играчот треба да ги исполни на секое ниво. Откако ќе ги завршат задачите, преминуваат на следното ниво. Колонија 28 е инспирирана од игри како „Друг свет“ (Another World) и „Назаден миг“ (Flashback).
Приказна
Земјата била нападната од вонземјани во 2018 година. Човештвото било поробено, а на Земјата и било дадено името Колонија 28. Луѓето се претворани во послушни андроиди кои работат за вонземјаните. Протагонистот на играта е исто така заробен и претворен во киборг. Тој ги зачувува своите спомени како резултат на дефект. Потоа се свртува против вонземјаните и му помага на човековиот отпор.
Прием
Играта добила претежно позитивни критики.
Список на државни водачи во 36 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Колонија 28
Прием
Петр Булир од „Level“ дал на играта резултат од 60%. Тој изјавил дека играта е слична на „Назаден миг“. Тој забележал голема тешкотија во играта. Булир ја пофалил атмосферата и музиката на играта, но бил критичен за нејзините анимации и графика. Тој, исто така, ја пофалил приказната, особено нејзиниот крај.
Коста Групче
Коста Групче или Коста Групчев — македонски национален деец и борец за македонска национална самостојност. Евро бил член на Тајниот македонски комитет, каде членувале и Темко Попов, Наум Евро и Васил Карајовов. Евро и Комитетот се залагале за македонска самостојност, воведување на македонскиот јазик во училиштата, издавање на македонски граматика и правопис и одбрана од балканските пропаганди во Македонија. Групче проповедал дека: словените во Македонија се Срби и Бугари толку, колку што се и Руси, Чеси или Полјаци, тие се Македонци, совршено одделна словенска народност.
Животопис
Коста Групче е роден во 1848 година во Охрид, тогаш во рамките на Отоманското Царство, во големото семејство Групчеви. Тој е син на Ангел Групче, близок соработник на Григор Прличев, и на Катерина Групчева. Своето рано образование го стекнал кај Григор Прличев на грчки јазик. На 16 години тој заминал за Романија, а потоа во Виена и потоа пак се враќа во Отоманското Царство. Тој се занимавал со слаткарство, заедно со својот брат. Во 1885 година Коста Групче се запишал на Софискиот универзитет и станал член на ученичкото друштво „Свети Климент“. Истата година, Коста Групче заедно со Темко Попов. Наум Евро и Васил Карајовов го основале Тајниот македонски комитет. Тој бил уапсен од бугарските власт при неговото патување кон Истанбул и бил затворен во Стара Загора. Тој бил осуден како руски шпион, но потоа бил ослободен по српската и руска интервенција.
Во Истанбул, Коста Групче неуспешно се обидел да го издаде македонскиот весник „Македонски глас“ (1887) и да создаде македонски буквар, кој патем останал ракопис (1888). Тој умрел во Истанбул.
Гузов-Платков
Гузов-Платков (Gusow-Platkow) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Штолпен
Штолпен (Stolpen) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија.
Иго III Кипарски
Иго III Кипарски (1235 - 24 март 1284), роден како Иго од Поатје, подоцна Иго Лизињански (го прифатил мајчиното презиме Лизињански (Де Лусињан) во 1267 година), наречен Велики, ― крал на Кипар од 1267 и крал на Ерусалим од 1268 (како Иго I Ерусалимски). Тој бил син на Анри Антиохиски и Изабел Лизињанска, ќерка на кипарскиот крал Иго Први. Тој бил внук на Боемунд IV Антиохиски, а со тоа и потомок на Роберт Гвискард.
Регент
Од 1261 година тој служел како регент за Иго II Кипарски во Кипар, бидејќи Високиот двор во Кипар го сметал за маж за подобар регент од неговата мајка Изабела. Меѓутоа, таа била прифатена како ерусалимски регент во 1263 година. Починала во 1264 година, а Иго станал вршител на должноста регент на Ерусалимското Кралство, како и на Кипар. Регентството било оспорено од неговиот прв братучед Иго Бриенски, кој бил син на Мари Кипарска, најстарата ќерка на Иго I и оттаму постар наследник на Кипар, и наследник на Ерусалим по Иго II. Како и да е, Високиот ерусалимски двор го прогласил Иго Антиохиски за следен регент, за наследник на Изабела преку крвната блискост.
Крал на Кипар
Иго II починал во 1267 година без наследници. Бидејќи Иго Бриенски не го покренал своето барање за престолот, Иго Антиохиски наследил на 5 декември како неоспорен крал на Кипар и бил крунисан во Света Софија, во Никозија, на 24 декември. Тој го барал и Ерусалимското Кралство во 1267 или 1268 година по погубувањето на Конрадин. Сепак, престолот на Ерусалим го барала и Мари Антиохијска преку крвна блискот до Конрадин. Ерусалимскиот висок двор го отфрлил нејзиното барање и Иго бил крунисан за крал на Ерусалим во Тир на 24 септември 1269 година.
Иго и неговите потомци, кипарските кралеви, го презеле мајчиното презиме Лизињански во 1267 година, откако го наследија Кипар преку тоа семејство, со што била воспоставена Втората куќа на Лизињанците.
Иго не сакал да се занимава со разни поделби во Ерусалимското Кралство и заминал во Кипар во 1276 година како згрозен од нивниот пркос кон неговиот авторитет. Следната година, неговиот раководител (бајлиф), Балијан Ибелински, арсуфски господар, бил исфрлен од Роже Сансеверински, раководителот на Карло Анжујски, кој го купил престолничкото барање на Марија Антиохиски. Кралството останало под анжевинска контрола до крајот на владеењето на Иго.
Национален парк Ваденско Море
Националните паркови Ваденско Море, дел од светското природни наследство на УНЕСКО, се наоѓаат долж германскиот брег на Северното Море. Именувани по Ваденско Море, тие се состојат од три национални парка:
Иго III Кипарски
Крал на Кипар
Се претпоставува дека делото на Тома Аквински, „За кралството“ било напишано за Иго III.
Национален парк Ваденско Море
Овие национални паркови се одвоени еден од друг од административни причини, но тие создаваат еден единствен еколошки ентитет. Целта на националните паркови е заштите на екообласта Ваденско Море. Националните паркови формираат дел од Ваденското Море, како дел светското природни наследство на УНЕСКО.
Иго III Кипарски
Крал на Кипар
Тој бил погребан во Света Софија, во Никозија.
Семејство
Тој се оженил по 23 јануари 1255 година со Изабела Ибелинска (околу 1241 година - 2 јуни 1324 година). Тие имле:
Романска војна за независност
Романската војна за независност претставува војна од 1877 година на сојузничките руско-романски сили против Османлиското Царство. На 4 април 1877 година Русија и Романија потпишале договор во Букурешт за поминување на руските војски преку романска територија а за возврат по војната на Романија и била гарантирана независноста. Така на 12 април руските сили влегле на романска територија.
Позадина
На 21 мај 1877 година романскиот парламент на чело со Михаил Когалничану ја прогласил земјата за независно кралство а по еден ден оваа одлука била поддржана и од романскиот крал по кое романските власти откажале да го платат годишниот данок на империјата во износ од 914,000 леи.
Конфликт
Пред започнувањето на Руско-турската војна, Русите не сакале да соработуваат со романската армија, ниту да ја вклучат Романија во повоените договори. Но кај Плевен руската армија се соочила со силната армија на Осман паша составена од 50,000 војници. Во двата напади руската армија била поразена со големи загуби. . Поради тоа рускиот кнез Николај му понудил договор на романскиот кнез Карол I за вклучување на Романија во војната. Самиот крал бил назначен за главен командант на своите сили. . Така романските сили учествувале во третиот неуспешен обид за зазимање на Плевен но по блокадата на градот биле заземени Гривица и Орјахово а по неколкуѕ месеци сојузниците го зазеле и Плевен.
По крајот на Битката кај Плевен, романските сили се свртиле кон Дунав и учествувале во Битката кај Видин. По повлекувањето на османлиските сили кон јужните делови на Бугарија и склучувањето на примирјето од Едрене војната била добиена. Романија во војната имала околу 10,000 жртви.
По крајот на војната бил потпишан најпрвин Санстефанскиот а потоа и Берлинскиот конгрес по кој Романија добила независност.
NGC 6493
NGC 6493 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6493 се споменува и како UGC 11011, MCG 10-25-105, CGCG 300-84.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 50 м 22,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 33' 34"".
Други поделби
Проучување на NGC 6493 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60961. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4200. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1148.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Кинематографија на Еритреја
Историјата на кинематографијата во Еритреја датира од колонијалното владеење на земјата под Кралството Италија. Поврзано со растот на италијанската кинематографија во 1930-тите, подемот на кинематографијата се случи и во Асмара. Во 1937 година, Асмарската опера била претворена во театар и кино. До следната година, Асмара имала вкупно девет кина.
Италијанскиот мисионерски филм првпат бил претставен во дело од 1922 година, произведено во земјата од монаси капучини кои соработувале со колонијалната влада. И покрај независноста на земјата, проекциите на филмови во Еритреја главно сè уште се ограничени на филмови на англиски и италијански јазик.
Филмови како „Ева Нера“ биле продуцирани во Еритреја и ја покажале културата и разликите помеѓу еритрејскиот народ. Во режија на Џулијано Томеи, тој бил раскажан преку гледиштето на Доменико Меколи.
Европското влијание продолжува до ден-денес, како што се „Неделите на европскиот филм“, настан кој е одржуван секоја година во последните 15 години. Речиси 100% од филмовите продуцирани во Еритреја спаѓаат во категоријата „белетристика“.
Меркише Хее
Меркише Хее (Märkische Höhe) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Зојлинген
Зојлинген (Seulingen) — општина во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија.
Горан Кукиќ
Горан Кукиќ (р. во ) — македонски фолк и поп пејач, член на музичката група Јупитер. Победник е на првата сезона од шоуто „Никад није касно“.
Во 1986 година со Јупитер ја снимил песната „Шарасм барам“ за тогашното РТВ Скопје. Негова сопруга е пејачката Ленче Дедејска - Кукиќ.
Петков Дол (Спанчево)
Петков Дол — археолошко наоѓалиште во кочанското село Спанчево. Наоѓалиштето претставува населба од неолитско и римско време. На околу 1,5 км северно од селото има блага падина што се спушта кон левиот брег на потокот Киселица. На источната страна теренот преминува во рид. Во издолжениот простор, чија површина изнесува 200 × 700 м, поточно во нивите на селаните и на земјоделската задруга се среќаваат фрагменти од неолитска (вршничка) керамика и остатоци од градешен материјал од римското време.
NGC 88
NGC 88 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 88 се споменува и како ESO 194-10, AM 0018-485.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 88 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 88 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 22 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 48° 38' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 88 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1370. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 386; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8026.
Александар Блок
Александар Александрович Блок (Александр Александрович Блок; 28 ноември 1880 - 7 август 1921) — познат руски и советски поет од почетокот на XX век, истакнат претставник на рускиот симболизам.
Животопис
Блок е роден на 28 ноември 1880 година во угледно петроградско семејство. Tатко му бил професор на Варшавскиот универзитет, а дедо му по мајка, А. Н. Бекетов, во чијашто куќа ги поминал детинството и раната младост, бил истакнат општествен деец, прочуен ботаничар и ректор на Петроградскиот универзитет. Од есента 1883 до пролетта 1884, во придружба на најблиските роднини - мајка му, баба му, тетка му и дадилката, престојувал во Трст и Фиренца. Уште многу млад, во текот на 1893 година, посетувал театарски претстави и балетски претстави. На 1 јули 1896 година ја поставил првата аматерска театарска претстава во селото Шахматово на аристократска тема за спорот на античките богови за вкусовите.
И покрај своето буржоаско потекло, Блок бил воодушевен од Октомвриската револуција и веднаш им се приклонил на болшевиците. На 16 јуни 1917 година присуствувал како делегат на Првиот конгрес на Советот на работничките и војничките депутати. Во август 1917 година го напишал текстот „Последните денови на стариот режим“. На 30 септември 1917 година го започнал својот познат есеј „Интелигенцијата и револуцијата“. На 18 февруари 1918 година ја објавил поемата „Дванаесетмината“ во списанието „Знаме на трудот“.
На 31 мај 1918 во едно писмо до Зинаида Хипиус (жена на Мерешковски и најогорчениот емигрант меѓу писателите кои ја напуштиле Русија по Октомвриската револуција), Блок напишал: Зарем Вие не знаете дека Русија нема да постои исто така како што исчезнал Рим... Зарем не сфаќате дека светот се преуредува? Дека Стариот Свет доживува раслојување?