cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
33 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 33 година се протега во 2603 и 2604, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2663 и 2664 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 510. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 674 и 673 исламска година пред хиџра.
564 Дуду
564 Дуду — астероид во орбита околу Сонцето. Бил откриен на 9 мај 1905 година од германскиот астроном Паул Гец во Хајделберг, и е именуван по женски лик од делото Така говореше Заратустра од Фридрих Ниче. Врз основа на набљудувањата направени со ИРАС, 564 Дуду има пречник од 49,57 ± 4,9 км, и албедо од 0,0484 ± 0,011, и апсолутна величина (H-вредност) од 10,43.
Тврдина Бован
Тврдината Бован  се наоѓа во близина на градот Алексинац, Србија. Тврдината најверојатно била изградена на местото на поранешната римска кастра Praesidium Pompei. Градот во минатото бил главен извор на сол. Најстарите извори околу постоењето на тврдината се од 1395 година. Во 1413 година, таа била заземена од страна на Османлиите.
1219
1219 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1219 година од новата ера, 219. од вториот милениум, 19. од XIII век и последна од 1210-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6727 и 6728 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5969 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4979 и 4980 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1972.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1219 година се протега во 3855 и 3856, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3915 и 3916 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1762. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 615 и 616 исламска година.
Родени
Кристоф I Дански, крал на Данска (п. 1259)
Починале
13 февруари - Минамото-но Санетомо, јапонски шогун (р. 1192) 14 мај - Вилијам Маршал, Прв Ерл Пембрук (р. 1146) 17 јуни - Дејвид, Ерл од Хантингдон (р. 1143)
Федерална агенција за шумарство (Русија)
Федерална агенција за шумарство е федерално тело кое врши контрола над употребата на шумарството во Руската Федерација. Оваа федерална агенција е создадена во 2004 година како дел од руското Министерство за природни ресурси и животна средина.
Kатарза
Kатарза  (κάθαρσις) што значи „прочистување“ или „чистење“ или „појаснување“)
1. Прочистување и воспоставување душевна рамнотежа.
2. Етичко и душевно прочистување што се доживува и доведува до воспоставување душевна рамнотежа.
Платон зборувал за смртта како катарза (одвојување на душата од телото). За Аристотел, катарзата е естетско чистење на душата на оној што набљудува уметничко дело.
Во психологијата, катарзата е сложен процес со кој потиснатите идеи се доведуваат до свест, а потоа се усвојуваат преку преживување или вербализација. Ова ја намалува напнатоста предизвикана од потиснати патогени искуства и непријатните емоции поврзани со нив. Исто така, може да значи каква било форма на абракција без разлика на неговото психотерапевтско значење. На оваа претпоставка се заснова катарзичниот метод.
Фелде
Фелде (Felde) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Езеро Кантерно
Езерото Кантерно е езеро во провинцијата Фросиноне, Лацио, Италија.
Список на пустини по површина
Ова е список на пустини во светот подредени по површина. Опфатени се сите пустини со површина над 50.000 км2.
NGC 5199
NGC 5199 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5199 се споменува и како UGC 8504, MCG 6-30-24, CGCG 190-16, NPM1G +35.0274.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5199 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5199 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 30 м 42,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 49' 52"".
Други поделби
Проучување на NGC 5199 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47492. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2539. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 116.
Цотил
Цотил или Чотил — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Космос-1292
Космос-1292 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 август 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1292 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1475 км, а најмалото на 1464.
Хагенбург
Хагенбург (Hagenburg) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Географија
Хагенбург се наоѓа на јужниот брег на Штајнхудер Мер, помеѓу Ребургер Берге и Нојштетер Мор, западно од Штајнхуде, дел од градот Вуншторф, и северно од градот Заксенхаген. Сојузниот пат Б441 поминува низ местото.
Општината била создадена во 1970 година од самостојните општини Хагенбург и Алтенхаген.
Моден додаток
Моден додаток или моден прибор — предмет којшто служи за надополнување на облеката и се одбира со цел да служи како додаток на нечиј изглед. Ваквиот додаток влијае дополнително да дојдат до израз идентитетот на личноста и личното обележје со оглед на тоа што постојат додатоци коишто се разликуваат во обликот, големината, боите итн. Поимот влегол во употреба во 20 век.
Историја
На почетокот од 16 век, мажите со повисок општествен статус во Италија носеле шапки со значки како украс којшто потсеќал на оние коишто на своите капи ги носеле припадниците на војската. Значките на шапките често биле носени заедно со украсен меч и балчак. Тие претставувале модни плакети и често прикажувале сцени со лично значење за оној којшто ги носел.
Видови
Модните додатоци може грубо да се поделат во две општи групи: додатоци коишто се држат и додатоци коишто се носат. Традиционално, првата група вклучува чанти, ладала, рачни сонцобрани, паричници, бастуни и мечеви. Додатоците коишто се носат вклучуваат јакни, чизми, чевли, вратоврски, шапки, каиши, ракавици, рачни часовници, чорапи и разни видови накит.
Видот на додатокот којшто поединецот одбира да го држи или носи за да ја надополни својата облека може да се определи преку неколку чинители, како што е природата на пригодата каде што оди. На пример, ако поединецот оди на работа, тогаш неговиот/нејзиниот избор на додаток ќе се разликува од оној кога се оди на пијачка или вечера. Според тоа, различни додатоци се одбираат во зависност од тоа дали станува збор за работа или разонода. Слично, економскиот статус на поединецот, како и религиската и културна позадина исто така може да бидат чинители на изборот.
Тврдина Божевац
Тврдината Божевац се наоѓа во близина на градот Пожаревац, Србија. Денеска има осатоци од тврдината
ОУ „Андреј Савевски Ќиќиш“ - Тетово
Некогаш училиштето имало околу 800 ученици, додека денес има нешто помеѓу 250 и 300 ученици. Бројот на паралелки е 18 на македонски и 5 на албански јазик. Некогаш важело за видно училиште во Тетово и регионот.
Познати личности кои учеле во ова училиште
Голем број на познати личности особено научници, професори и уметници во Македонија и во странство го имаат своето образование во ова училиште.
Бјанко и Неро
Бјанко и Неро (италијански за „Црно и бело“) е италијански филмски журнал. Тоа е најстарата филмска публикација во Италија.
Историја и профил
Бјанко е Неро е основан во 1937 година од Лујџи Кјарини како официјален орган на драмската школа Centro Sperimentale di Cinematografia. Започнало како месечно списание, а неговата содржина вклучувала критики и есеи за филмска педагогија и теорија. Нејзиниот прв директор бил Лујџи Фреди. Од 1939 година, списанието објавило и серија специјални монографски книги за историјата, формата и техниката на кинематографијата. Привремено престанал да се објавува помеѓу 1944 и 1946 година поради Втората светска војна и продолжил во 1947 година. Во 1999 година, списанието го променило правописот на Бјанко и Неро и станал двомесечно.
Списанието го издава Универзитетот во Рим.
Шпанското филмско списание Објективо било по моделот на Бјанка е Неро.
Белешки
<references group="" responsive="1">
Инсајдер (телевизиска серија)
Инсајдер — македонска телевизиска серија во 26 епизоди, во режија на Игор Иванов-Изи. Како режисери на одделните епизоди се јавуваат: Вардан Тозија, Игор Иванов-Изи, Даријан Пејовски, Дина Дума и Марија Апчевска. Идејата за серијата потекнала од Сашо Кокаланов. Сценариото за серијата го напишале: Сашо Кокаланов, Елеонора Велинова и Драган Лука. Извршен продуцент на серијата е Атанас Кировски, а серијата е снимена во заедничка продукција на „ТВ Телма“ и „Слобода филм“. Главните улоги ги толкуваат: Светозар Цветковиќ, Ирена Ристиќ, Јордан Симонов, Дејан Лилиќ, Силвија Стојановска, Ѓорѓи Нешкоски, Горан Ников, Габриела Петрушевска, Ана Стојановска и Сања Арсовска. Покрај нив, во епизодни улоги се појавуваат и: Васил Зафирчев, Сашко Коцев, Драган Спасов-Дац, Јелена Јованова, Славиша Кајевски, Горан Илиќ, Борче Начев, Владимир Тулиев, Трајче Ѓоргиев и други.
Содржина
„Инсајдер“ е социјално ангажирана серија во која се обработени случки од секојдневието на една новинарска редакција. Дејството на серијата претежно се одвива во времето непосредно пред излегувањето на неделникот „Инсајдер“ во печат. Притоа, серијата обработува теми како од областа на новинарството така и некои важни општествени аномалии: корупцијата, јавното здравство, сиромаштијата, злоупотребите на службената положба, нетолеранцијата и омразата, политичките интриги, иселувањето на младите, итн.
NGC 626
NGC 626 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 626 се споменува и како ESO 297-6, MCG -7-4-18.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 626 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 626 има привидни димензии од 2,2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 35 м 11,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 39° 8' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 4°.
Други поделби
Проучување на NGC 626 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5901. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 388; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7542.
Под Вавилон – задачата на преведувачот
Под Вавилон : задачата на преведувачот  – македонски е книга стручна монографија од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2002 година во Македонија.
Содржина
„Под Вавилон : задачата на преведувачот“ е стручна монографија на Драги михајловски во која тој ги објаснува главните и суштински постулати во неговата грандиозна преведувачка и творечка активност: „Значи, она за што, фактички, е свесна нашата цивилизација, што го осознала и на што е осудена и во чиј начин на функционирање е поприлично воведена, е процесотна преведување. Оттука, чинот што го вршел нашиот Бог кога нè создавал нас и нашиот свет е чист чин или процес на преведување, а нашата активност потоа, разбирливо, како негови преводи, е само негова имитација, повторно преведување или препреведување на првите божји преводи: светот и нас самите со сите начини на нашето живеење, физички, духовни. Тогаш јасно е дека кога човекот ја менува природата, физичкиот свет, тој само „преведува“, ги преведува, на пример, реките во вештачки езера, ги преведува голините во шуми, дрвјата во мебел и целулоза, железната руда во железо, железото во Ајфелова кула, неразбирливиот црцор на птиците во убава книжевност, изгледот на тигрите во поезија, внатрешните недоумици и надворешниот од низ животот во проза, џагорот на душата во симфонии, ораториуми, опери, возбудата на окото во слики, графики итн... Преведувањето затоа е широк, најширок семиотички процес при којшто, не само што човекот преведува по угледот на својот Бог, туку „преведува“, и тоа секојдневно, и самата природа која, еднаш преведена од Бога, осудена е постојано да се преведува себеси низ многуте процеси што сеслучуваат во неа.
Светот е осуден на превод, човекот е осуден на превод, а преводот како процес, во суштина, ја искажува недостасаноста, незрелоста, несовршеноста, или просто, минливоста, менливоста и смртноста на светот и човекотво неа. Светот и човекот се, од самиот почеток, осудени како преводи да бидат неуспешни во сите свои активности бидејќи сè што прават никогаш не може да се заврши. Тие само преведуваат, а не можат ништо да допреведат. Тие се само една привремена форма, како и преводот, како нашиот Бог кој застанат на брегот од етерниот океан, самоги гледа површинските крукчиња на матниот простор (современата, најнова состојба на светот) и безнадежно го довикува оригиналот, оној што нив ги произведува и е скриен длабоко некаде во темните пазуви на безгазерното пространство без намера некогаш да се покаже. Дали при ова Бог е добар преведувач?“.
Од „4. Излегување во задачата на преведувачот“ „Најпосле, преводот е форма која симболички многу говори ИЗВАДОЦИ ОД „,ПОД ВАВИЛОН“ и за суштината на нашата цивилизација. Ни се чини, баремпо „резултатите“ од она што го направивме, дека нашата судбина, судбината на овој свет во кој доминира стремежот кон интертекстуалниот Бог, оригинал во делови чиј почеток и крај за нас, смртниците, е несогледлив, е преводот како форма и преведувањето како процес. Ние сме осудени на превод, тој е нужен и невозможен, таква, ни се чини, како во вавилонскиот случај што го живееме, е нашата постановка. Единственото што ни доаѓа како благодет во оваа долга, незавршлива, преведувачка „игра“ е задоволството од текстот. Само ова и ништо друго зашто начинот на кој функционира овој свет е преведувачки, а тој, во својата метонимиска поставеност не ја доградува вавилонската кула, туку сè повеќе ја разградува, ја тегне, ја шири по хоризонтала, никогаш во вертикала. Ние нужно живееме заедно со Бенјамин, Дерида, Де Ман, Иглтон, потиснати под нејзината хоризонтално полегната става во вечен плач (најсилен е на тие што се најдобри преведувачи) по недостижното суштинско што се крие во сонот за нејзиното завршување и исправање: а тоа е смртта на преводот и почетокот на разбирањето.
Алфонс Доде
Алфонс Доде (француски: Alphonse Daudet, 13 мај 1840, Ним, Франција - 16 декември 1897, Париз, Франција) - француски писател. Неговата трилогија, која ја сочинуваат романите „Тартарен Тарасконецот“, „Тарасконското пристаниште“ и „Тартарен на Алпите“, претставува ремек-дело на француската хумористична проза.
Животопис
Една година по смртта на Алфонс Доде, неговиот син, Леон Доде, ги објавил спомените на татко му во кои истакнал дека Алфонс Доде често повторувал следнава желба: „Би сакал, кога ќе ја завршам својата задача, да постанам продавач на среќа. Заработката би се состоела во мојот успех.“ Токму овој израз „продавач на среќа“ најточно го опишува Алфонс Доде како човек и неговите непосредни односи со луѓето.
Творештво
Една од основните одлики на творештвотот на Доде е важноста на емоцијата. Сепак, неговата способност за возбудување и неговата кревка сензибилност не го одвеле до точката на патос или мелодраматика. Во тој поглед, самиот Доде рекол дека „емоцијата се губи ако не се остане во границата на човечкото.“ Втора важна одлика на неговото творештво е длабоката хуманост: на пример, речиси нема расказ во неговата збирка „Писма од мојот млин“ во која што не е присутно разбирањето за страдањата на малиот човек. Сепак, во тој поглед, на Доде може да му се забележи дека никогаш не се обидел да продре подлабоко во причините за тешката положба на потчинетите, а понекогаш кај него се забележува и одредена доза на конформизам. Во продолжение, еден од пресудните елементи во творештвото на Доде е присуството на атмосферата карактеристична за југот на Франција. Во тесна врска со тоа е и големата доза на хумор што се наоѓа на средината меѓу старата галска шега што се среќава кај Рабле и повеќезначната комика на Пруст. Благодарение на извонредната смисла за она што е природно и човечко, во своите дела, Доде успеал да создаде низа живи ликови, како што се: Тартарен, Руместан, Бомпар итн. Неговата моќ за опсервација, нежноста кон човечките слабости, топлата иронија и здравиот хумор, заедно со неговото извонредно чувство за мера – тоа се одликите што го прават еден од најистакнатите мајстори на француската реалистична проза. Навистина, слично на Молиер, на Доде му недостасувал интерес и способност за продлабочување во крупните проблеми на философијата и метафизика. Но, тој точно ги проценил границите на својата дарба и движејќи се во нив го дал целиот свој придонес.
Поважни дела
Позначајни дела на Доде се:
Grand Theft Auto (видеоигра)
Grand Theft Auto (скратено GTA) е акциско-авантуристичка видеоигра од 1997 година изработена од DMA Design (сега Rockstar North), издадена од BMG Interactive. Играчот има улога на криминалец кој слободно може да се шета низ еден голем град. Има разни мисии кои можат да се извршуваат, како кражби на банки, убиства и други злочини. Ова е првата игра од серијалот Grand Theft Auto, којшто за сега се состои од 10 самостојни игри и три раширување. Играта прво требало да се вика „Race N Chase“. Како продолжение на GTA доаѓа Grand Theft Auto 2, а од 2004 година и двете игри се достапни за преземање од Rockstar Games на нивното мрежно место. На 4 јануари, 2008 година, играта стана достапна и за преземање со Steam.
Стил на играње
Grand Theft Auto се состои од неколку нивоа, секое во еден од три големи градови. На секое ниво, главната цел на играчот е да достигне одреден број на поени, кои се достигнуваат со извршување задачи за месните криминални здруженија. Секое ниво си има свои задачи. Со успешно извршување на задача, играчот добива бодови и можност за добивање потешки задачи за поголеми награди, додека неуспех дава малку бодови и може долготрајно да заклучи некои други задачи.
Можности
Играчот може да прави сè што сака. Може да добива бодови од убивање луѓе и уништување возила, или крадење и продавање на возила, но за да добие доволно пари за завршување на нивото, тоа многу полесно се прави со извршување задачи, кои ги множат бодовите со секој успех и ги намалува со секој неуспех. The multiplier multiplies the number of points scored for anything. Some criminal acts have an inherent multiplier; for example, using a police car for running over people doubles the number of points received.
Места
Grand Theft Auto се одвива во три големи градови, секој по ликот на некој вистински град: Либерти Сити по Њујорк, Вајс Сити по Мајами и Сан Андреас по Сан Франциско, Лос Анџелес и Лас Вегас. Сите три градови се растргнати од криминал и корупција, со постојани војни помеѓу месните криминални здруженија, разни насилства од улични банди, организирани кражби и убиства и корумпирани политичари и полицајци.
Овие три градови подоцна станаа место на одвивање и во други игри од серијалот: Grand Theft Auto III, Grand Theft Auto: Vice City, Grand Theft Auto: San Andreas, Grand Theft Auto (верзија за GBA), Grand Theft Auto: Liberty City Stories, Grand Theft Auto: Vice City Stories, Grand Theft Auto IV и Grand Theft Auto: Chinatown Wars.
Ликови
Играчот може да одбере еден од осум ликови со кои може да игра: Тревис, Кет, Ники, Дивајн, Баба, Трој, Кивлов и Алрика (верзијата за PlayStation ги има само четирите машки ликови). Сепак, во играта нема разлика помеѓу ликовите, бидејќи сите ја носат истата жолта блуза. Исто така, можете и да му дадете име на својот лик, што може да служи и како шифра, ако ја напишете точната шифра кај името.
Саундтрак
Grand Theft Auto содржи седум „радио станици, и една додатна полициска станица, кои можат да бидат преслушувани кога играчот ќе влезе во некој автомобил, меѓутоа секое возило може да прими само ограничен број на овие радио станици. Во верзијата за PlayStation, секој автомобил има само една радио станица.
Играчите на личен сметач ја имаат можноста да го извадат дискот кога играта ќе се вчита, и да стават аудио диск, при што кога играчот ќе влезе во некој автомобил, радиото ќе пушти песна од аудио дискот. Оваа опција постои и кај PlayStation верзијата.
Насловната музика на играта е „Gangster Friday“ од Крег Конер (кој ги свири сите инструменти во оваа песна), која во играта е изведувана од страна на измислениот бенд „Slumpussy“, на радио станицата Head Radio. Со исклучок на Head Radio FM, имињата на песните и радио станиците не се споменувани во игрите. Сепак саундтракот е вметнат во брошурата која доаѓа со играта.
Колекторското изданије за личен сметач го содржи саундтракот на посебен диск. Музичката листа ги содржи имињата на песните, радио станиците и на некои песни албумот во кој се наоѓаат.
Критики
Grand Theft Auto има рејтинг од 84% во списанието PC Gamer. Изгласана е како број 50 (заедно со Caesar III) во анкетата на тоа списание за најдобри 50 игри на сите времиња.
Родриго де Херез
Родриго де Херез бил еден од шпанските членови на екипажот кој отпловил кон Америка на Санта Марија како дел од првото патување на Кристофер Колумбо преку Атлантскиот Океан во 1492 година. Бил роден на во Ајамонте, мал град на југозападот на Шпанија. Се смета дека тој бил зпрвиот европски пушач.
На 12 октомври 1492 година, екипажот првпат наишол на тутун на островот Сан Салвадор на Бахамите, познат кај домородците како Гуанахани. Домородците им подариле вредни „суви лисја кои шират необичен мирис“. Екипажот подоцна ги фрлил листовите.
Во ноември 1492 година, Херез и Луис де Торес првпат забележале домородци како пушат. Тие го барале царот на Кина, императорот Хонгџи, во Куба. Очигледно, домородците правеле ролни од лисја од палма и маис „на начин на мускет од хартија“ со тутун одвнатре. Едниот ќе ја запалел едната страна и ќе го „испиел“ чадот од другата.
Херез ја започнал навиката за пушење тутун. Кога се вратил во Европа во Ниња, ја вовел оваа навика во неговиот роден град Ајамонте. Чадот што го опкружувал ги исплашил неговите соседи: шпанската инквизиција го затворила поради неговите „ грешни и пеколни “ навики, затоа што „само Ѓаволот можел да му даде на човек моќ да издишува чад од устата“. Кога бил ослободен седум години подоцна, пушењето тутун станало популарно.
Наводи
<references group="" responsive="1">
IC 1764
IC 1764 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1764 е од видот *.
Други поделби
Проучување на IC 1764 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
566 Стереоскопија
566 Стереоскопија — голем астероид со пречник од 168 км во Големиот астероиден појас во орбита околу Сонцето. Станува збор за припадник на Кибелското семејство сместено зад јадрото на појасот (Погледајте астероидни семејства). Вртежниот период изнесува 12,1 h.
NGC 7636
NGC 7636 — леќеста галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7636 се споменува и како ESO 470-2, MCG -5-55-5.
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7636 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 7636 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 22 м 33,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 16' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Список на концерти за пијано на Моцарт
Засега, зачувани се 30 клавирски концерти од Волфганг Амадеус Моцарт, меѓутоа, КВ 37, КВ 39, КВ 40, КВ 41 и три концерта из КВ 107 се аранжмани сосонатни ставови од других композитори. Моцартовиот прв независен клавирски концерт е КВ 175. Постојат и два одвоени ронда (КВ 382 и КВ 386), замислени како алтернативи во постоечките концерти.
Список на концерти за едно или повеќе пијана со оркестар
Анотација: Редоследот прво одговара на општо користената нумерацији, а другата, 6 тото издание Коцхел-Индек (КВ).
34 п.н.е.
34 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 34. година пред новата ера, 34. од првиот милениум п.н.е., 34. од 1 век п.н.е. и петта од 30-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5474 и 5475 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4716 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3726 и 3727 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 719.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 34 година се протега во 2602 и 2603, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2662 и 2663 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 509. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 675 и 674 исламска година пред хиџра.
NGC 5200
NGC 5200 — двојна ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5200 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 31 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 1' 47".
Патување во Арзрум
Патување во Арзрум («Путешествие в Арзрум»; целосен наслов: Патување во Арзрум за време на кампањата од 1829 година, «Путешествие в Арзрум во время похода 1829 года») ― патописно дело за патувањето на Александар Пушкин. Првично било напишано од Пушкин во 1829 година, делумно објавено во 1830 година, преработено во 1835 година, а потоа целосно објавено во Пушкиновото списание „Современик“ во 1836 година.
Делото ги раскажува патувањата на поетот на Кавказот, Ерменија и Арзрум (модерен Ерзурум) во денешна источна Турција во времето на Руско-турската војна (1828–29). Императорските власти никогаш не му дозволиле на Пушкин да патува во странство и му било дозволено да патува само до Тифлис (Тбилиси), денешниот главен град на Грузија и тогашната Кавкаско Наместништво. Неговото неовластено патување преку границата со Османлиската Империја, го налутило императорот Николај I, кој „се заканил дека уште еднаш ќе го ограничи Пушкин на својот имот“.
Текстот на Пушкин го оспорил, иако не го отфрлил целосно, ориенталистичкиот романтизам на неговиот претходник „Кавкаскиот заробеник“. Како резултат на тоа, делото не било популарно примено од современите читатели кои очекувле романтична епска песна за Кавказот.
„Патување во Арзрум“ подоцна било прилагодено во филм за време на советската ера. Произведено од Ленфилм и објавено на 100 годишнината од смртта на Пушкин во 1937 година, бил режиран од Мојсеј Левин, а во главна улога го глумел Дмитриј Журављов како Пушкин.
Кинематографија на Србија
Кинематографијата на Србија опфаќа уметност на филмот и креативните филмови снимени или на територија на Србија или од страна на српските филмски работници во странство.
Србија (и како независна држава и како дел од поранешна Југославија) ​​е дом на голем број на меѓународно признати филмови и режисери.
Српски театар и кино
Србија има богата театарска традиција со мноштво на театри. Српскиот народен театар е основан во 1861 година, а зградата во која се наоѓа е изградена 1868 година. Операта почнала да се прикажува кон крајот на 19 век за да во 1947 година претставите бидат на постојан репертоар. Истата година е основана е балетската група.
Битеф, Белградски меѓународен театарски фестивал, е еден од најстарите театарски фестивали во светот. Нови театарски тенденции е постојаниот поднаслов на фестивалот. Основан во 1967 година, Битеф континуирано ги следеше најновите театарски трендови. Тој стана еден од петте најважни и најголеми европски фестивали и еден од најзначајните културни институции во Србија.
Почетоците на српската кинематографија беа воспоставени прилично рано, така што веќе 12 филма беа снимени пред почетокот на Втората светска војна. Најпознат од предвоените филмови е Битката за Косово на режисерот Михајло Поповиќ од 1939 година.
ОУ „Антон Зако Чајупи“ - Отља
Антон Зако Чајупи  — основно училиште во Отља, Општина Липково. .
Кинематографија на Србија
Српски театар и кино
Српската кинематографија напредуваше и по Втората светска војна. Најзначајниот послевоен режисер е Душан Макавеев, кој беше меѓународно признат за филмот Љубовна случка или трагедија на поштенската службеничка од 1969 година, фокусирајќи се на тогашната југословенска политика. Неговиот филм Црна Гора беше снимен во Шведска во 1981 година. Зоран Радмиловиќ беше еден од најзначајните глумци во послевоениот период.
Српската кинематографија продолжи да напредува во 1990-тите и покрај превирањата од тој период. Емир Кустурица освои две Златни Палми за најдобар филм на Канскиот филмски фестивал, за филмот Татко на службен пат од 1985 година, а потоа и за филмот Андерграунд од 1995 година. Во 1998 година, Кустурица го освои Сребрениот лав за режија на филмот Црна мачка, Бел мачор.
До 2001 година, во Србија биле отворени 167 кина (со исклучок на Косово) и повеќе од 4 милиони Срби посетиле кино во текот на таа година. Во 2005 година филмот Сон на зимската ноќ од Горан Паскалевиќ предизвикал контраверзии околу неговата критика за улогата на Србија во југословенските војни од 1990-тите години.
Неколку српско-американски режисери создадоа лабава, интелектуална мултимедијална традиција и работат во истакнати академски институции, а исто така создаваат дела карактеристични по високите стилски експерименти. Во оваа група се вбројуваат: Славко Воркапиќ, творец на познати монтажни секвенци за холивудски филмови и декан на филмската школа USC; Влада Петриќ, телевизиски и филмски режисер, архивист и основачки куратор на хардвардската филмска архива; и Владан Николиќ, творец на Зенит филм и трансмедиален проект, а истовремено е професор во Новата школа за друштвени медиуми во Њујорк.
Глумци
Некои од најзначајните српски глумци се:
Крумвиш
Крумвиш (Krummwisch) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Хари Дин Стентон
Хари Дин Стентон (англиски: Harry Dean Stanton, 1926 - 15 септември 2017) бил американски глумец.
Животопис
Хари Дин Стентон е роден во Кентаки, во 1926 година.
Глумечка кариера
Првите професионални чекори, Хари Дин Стентон ги направил во театарот, каде играл улоги во грчки драми, во дела од Шекспир итн. Меѓутоа, според неговото признание: „Но, сакав само да играм во филм. Не мо беше грижа за театарот... Одзема премногу време, има премногу работа, а и не плаќаат доволно. Рано го сфатив тоа. Ако си на филм, имаш повеќе публика, повеќе пари, можеш да патуваш...“ Во средината на 1950-тите започнал да глуми во тв-серии, особено вестерн и криминалистички, во кои повеќе од една декада играл негативни ликови. Во 1966 година, Џек Николсон му понудил улога во филмот „Јавни го ветрот“ (Ride the Whirlwind) на режисерот Монти Хелман.
Хари Дин Стентон остварил долгогодишна филмска кариера, а според многумина тој е најголемиот епизоден глумец на сите времиња. За него, познатиот филмски критичар рекол: „Ниеден филм што го има Хари Дин Стентон во епизодна улога не може да биде целосно лош.“ Неговите епизодни улоги најчесто траеле од пет до десет минути, но често оставале голем ефект. Тој развил посебен метод на глума: наместо физичко и ментално поистоветување со ликот кој го глуми, тој го користел принципот на супстракција; наместо нагласување на емоциите, тој пристапувал кон одземање на емоциите, но тој самиот остварувал силна врска и суптилна размена на енергија со глумците со кои ја делел сцената. Хари Дин Стентон поседувал смирена проѕирност и минималистички глумечки израз, а сопственото искуство суптилно го преточувал во своите улоги. Според неговите зборови: „Ако го користиш својот живот и ја користиш болката во својот живот, ги користиш грешките што си ги направил... тоа станува премногу тешко. Тоа е нешто свето, во срцето на глумецот.“ Во 1984 година, тој глумел во филмот на Вим Вендерс, „Париз, Тексас“ и тоа било неговата прва и претпоследна главна улога во кариерата, која му донела голем успех. Потоа, тој добивал понуди за други главни улоги кои ги одбивал. Во 1990-тите започнал соработка со Дејвид Линч на серијата „Твин Пикс“, а посмртно бил објавен филмот Lucky, напишан за него. Исто така, за него е снимен и документарниот филм „Хари Дин Стентон: Делумно раскажување“ (Harry Dean Stanton: Partly Fiction).
Езеро Бусалета
Езерото Бусалета е Вештачко езеро во северозападна Италија, кое се протега меѓу провинциите Џенова (во Лигурија ) и Алесандрија (во Пиемонт ), во близина на градовите Фраконалто и Бусала. На надморска височина од 441м, неговата површина е 0,3 км².
Черушница
Черушница — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Плоштад „Кирил и Методиј“ (Љубљана)
Плоштад „Кирил и Методиј“, наречен и Кирил-Методиев плоштад (словенечки: Ciril-Metodov trg) ― плоштад или поточно улица во јадрото на Љубљана, Словенија. Наречен е по солунските просветители Свети Кирил и Методиј.
Историја
Во октомври 2009 година, плоштадот бил повторно отворен за употреба, по неговото обновување во тој период.
Особености
Плоштадот „Кирил и Методиј“ е опкружен со многу познати градби, повеќето од нив со средновековен дизајн односно поставеност. Плоштадот го означува почетокот на главната средновековна градска артерија, која продолжува со Стариот плоштад, Градскиот плоштад и Горниот плоштад. Денешниот изглед го добил делумно за време на барокниот период, а делумно по земјотресот во 1895 година. Најистакнато место на Плоштадот „Кирил и Методиј“ е соборната црква „Свети Никола“ и Архиепископскиот дворец. На местото на сегашната соборна црква во средината на 13 век постоела романска црква посветена на Свети Никола. Подоцна, таа била обновувана неколку пати. Нова барокна црква била подигната на почетокот на 18 век. Архиепископскиот дворец е поврзан со со соборната црква преку пристап над влезот на црквата. Зградата бил подигната набргу по основањето на епархијата на крајот на 15 век. Во источниот дел на Плоштадот „Кирил и Методиј“, свештенички куќи биле сместени помеѓу Замоковскиот Рид и Пазарската улица. Повеќето згради се двокатни и имаат мали дворови и живописни градини на падините на замокот. Од нив, најинтересен и најпознат е куќата на Кодели, која била изграден во 16 век. На нејзината фасада се зачувани одредени елементи од времето кога била изградена куќата, како што се аркади во дворот и аголен столб на камени конзоли. Во близина на Општинска зграда, на Плоштадот „Кирил и Методиј“ бр. 21, од 18 век наваму, постоел градски хотел наречен „Кај дивиот човек“ (словенечки: Pri divjem možu), познат и како „Бидлмон“. Куќата била изградена во 1742 година и е украсена со камен влезен портал, дело на вајарот Лудвик Бомбасија и интересна барокна фасада со пиластри.
Џипси меџик
Gypsy Magic (или Џипси меџик ) е македонски филм - мелодрама од 1997 година на режисерот Столе Попов, по сценарио на Владимир Блажевски. Филмот претставува обид да се прикаже вистинската положба на Ромите, кај кои материјалната беда стои веднаш наспроти психолошката слобода којашто треба да го претставува нивното вистинско богатство. Главните улоги ги толкуваат Бајрам Северџан, Горан Додевски, Катина Иванова, Владимир Јачев, Предраг Манојловиќ и Тони Михајловски. Добитник е на гран при за најдобар филм „Antigon D'Or“ на филмскиот фестивал во Монпелје, Франција, како и на специјалната награда од жири на филмскиот фестивал во Измир, Турција. Истовремено, филмот беше и македонската понуда за номинација за Оскар за најдобар странски филм, но не успеа да влезе меѓу петте номинирани. Музиката од филмот, компонирана и изведена од култниот македонски музичар Влатко Стефановски, доби високи признанија и популарност по издавањето на филмот.
Кратка содржина
Дејството на филмот се одвива во една ромска населба, а главните протагонисти се членовите на едно многубројно ромско семејство. Таип и Ремзија имаат шест деца, егзистенцијата ја обезбедува Таип, пребарувајќи по градската депонија и препродавајќи ги старите работи. На депонијата претендираат и други Роми, па така Таип доаѓа во конфликт со Омер, водачот на една банда, чии членови без многу размислување го користат ножот во пресметките. Бедата во којашто живее семејството не го попречува Таип да сонува, да мечтае за Индија, прататковината на сите Роми.
При погребот на третиот „починат“ син Бајрам, кој се согласува да „умре“ под услов да приредат вистински закоп, Таип доцни со откопувањето и несреќата влегува во неговото семејство. Големиот мечтател Таип се соочува со несреќите што им се случуваат на неговите блиски. Земените пари не се доволни за исполнување на неговите сништа. Најпосле, во одмазда за Омер, кој е убиен од Таиповиот син Фазли, гине и Таип. Неговото тело потпрено на скалилата на товарниот вагон заминува некаде далеку од чергарската населба.
Меѓународен конгресен и изложбен центар „Љутфи Кидар“ - Истанбул
Меѓународниот конгресен и изложбен центар „Лутфи Кидар“ или скратено ICEC (İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı) — повеќенаменски конгресен комплекс кој се наоѓа во населбата Харбије во округот Шишли во Истанбул, Турција.
Меѓународниот конгресен и изложбен центар е донаќин на Саемот и изложбен центар „Румели“, важни конвенции, саеми, концерти, изложби, како и социјални и културни настани.
Историја
По исклучителниот успех на турските спортски борачи постигнати на Европското првенство во борење во 1947 година и на Лондонската Олимпијада во 1948 година, било одлучено да се одржи следното Европско првенство во 1949 година во Истанбул. Меѓутоа, градот немал место за спорт во затворен простор соодветно за овој настан. Италијанскиот архитект Паоло Виети-Виоли (1882-1965) и турскиот архитект Шинаси Шахингирај и Фазил Ајсу, кој го дизајнирал и стадионот Долмабахче во 1939 година, го подготвил проектот.
На 30 јануари 1948 година, во присуство на гувернерот на градот и градоначалникот Лутфи Кидар (1887-1961), се одржала изградбата на Истанбулската сала за спорт и изложба. Кирдар го одбил предлогот на претседателот на Истанбулската федерација за фудбал и спортисти, направен за време на церемонијата, дека зградата ќе биде именувана по него, со образложение дека е неетичко додека сè уште е жив и на власт.
Веднаш по завршувањето на изградбата, објектот бил отворен на 3 јуни 1949 година за да биде домаќин на Европското првенство во борење. Следниот настан кој се одржал бил Истанбулскиот саем за меѓународна трговија и индустрија на 2 октомври 1949 година.
Во големата сала на центарот со седиште од 7.000 луѓе, се одржале многу различни национални и меѓународни спортски настани, во кошарка, ракомет, одбојка, бокс, кревање тегови, борење, уметничко лизгање, хокеј, како и циркус. Останувајќи ја единствената спортска сала и изложбена сала во земјата за многу години, таа била домаќин на саеми, концерти, состаноци и изложби со искористување на другите сали по потреба.
На 17 февруари 1988 година салата била именувана во чест на Лутфи Кидар на неговата 27-годишнина. Во 1996 година, салата била трансформирана во конгресен центар за одржување на Хабитат II, Втора конференција на Обединетите нации за човечки населби, и била преименувана потоа во Меѓународен конгресен и изложбен центар.
За да се одговори на зголемената побарувачка во секторот, местото било проширено со нова зграда во 2000 година, наречена Саемски и изложбен центар „Румели“.
Во 2009 година објектот бил проширен за одржување на годишниот состанок на ММФ и Светска банка за 2009 година со девет нивоа подземна структура од 120.000 м2.
Објекти
Центарот Љутфи Кидар како главна зграда на комплексот се состои од аудиториум Анадолу со капацитет за седење од 2.000 луѓе, салата Мармара, две сали Топкапи, три сали Долмабахче, сала Галата, сала Халиџ, три соби за состаноци Султан, три соби за состаноци Барбарос, четири сали за состаноци Левент и ВИП соби.
Ресторанот со традиција, ресторанот Богазичи Борса, кој е отворен седум дена во неделата и способен да прими 250 гости, се наоѓа во центарот на Љутфи Кидар.
Зградата е поврзана со премин кон Истанбулскиот конгресен центар и театарот Харбије Мухсин Ертугрул преку улицата, која е затворена за сообраќај. Во овој комплекс е достапен паркинг со капацитет од 1.000 возила.
Хаме
Хаме — село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век (1583 г.) во турски документи како Хаме маало во Раховник, а подоцна и само како Хаме или Хомеш. Името Хомеш веројатно доаѓа од личното име Хом(е), изведено од името на христијанскиот светец Пахомие. Постои верување дека името Хаме пак доаѓа од муслиманското лично име Хамед.