cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тахино
Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Тахино било село во Серската каза на Серскиот санџак. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Тахинос имало 650 жители Грци (т.е. погрчени Македонци). По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на Тахинос (Tachinos) се состоело од 750 Грци (т.е. погрчени Македонци) и во селото имало грчко училиште.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 557 жители кои во 1920 г. доживале мал пад на 535 лица. Во 1923 г. во Тахино се доведени 40 грчки семејства од Турција си вкупно 131 жител, со што селото станало етнички мешано.
Со исцедувањето на Тахинското Езеро во 1935 г. добиени се нови обработливи површини, на кои се сместени поголем број дополнителни грчки дојденци од Понд. Со тоа, во 1940 г. населението се накачило на 1.158 жители. Поради погодните услови, растот продолжил во следните десетлетија, достигнувајќи 1.502 лица во 1961 г. Во следните периоди бројот на жители почнал да се намалува, за во 2011 г. да се намали тројно во споредба со бројноста на почетокто од 1960-тите.
Стопанство
Селото има многу плодна почва која дава високи приноси во две реколти годишно. Се произведува доста памук, жито и други земјоделски производи, а развиено е и краварството.
Остен (списание)
Остен е хумористично и сатерично списание од областа на уметноста, слободната мисла и слободното творештво уште од 1945. Преку Светската галерија на карикатури и Светската галерија на цртеж Остен ги презентира уметниците од светот. Сите генерации креативни луѓе од неговото основање и од основањето на Светската галерија на карикатури во 1969, придонеле за неговото градење на реноме. Со оглед на тоа што карикатуристите се во основа цртачи, а карикатурите (без оглед на карикатурата во која се изработени) се во основа цртежи, на Светска галерија на карикатури, природно се надоврза Светската галерија на цртежи ,како содржина во рамките на Остен - уметност на хартија.
Историјат
1945 – На почетокот, „Остен“ беше прилог за сатира во билтенот на Првата македонска народна ослободителна ударна бригада под името „Сред поле ѕунѕуле“. Пионерите на „Остен“ во овој период беа: Лазар Мојсов, Блаже Конески, Владо Малески, Киро Хаџивасилев и други. Првиот број излезе на 1 јануари 1945, а името „Остен“ го дал Блаже Конески.
1951 – Оформувањето на „Остен“ Од 1951 до 1966 „Остен“ се развива како весник, се јавуваат рубруки за хумор, сатира и карикатура во дневните весници, но започнува да се појавува и на нов медиум – на Радио Скопје. Во тој период поддршка на весникот дава Здружението на новинарите на Македонија, а главен уредник во тој период е Владо Малески, при што на оформување на весникот, волонтерски учествувале плејада на општествени и културни работници, меѓу кои: Славко Јаневски, Панде Јаревски, Василие Поповиќ–Цицо, Цветан Станоевски, Дарко Марковиќ, Миле Попоски, Ацо Шопов и други. Во својот развој до 1968 весникот оформува своја професионална редакција и нејзин прв главен уредник е Дарко Марковиќ.
2004 - Списанието „Остен“ после трансформирањето на брендот Остен во приватна компанија, чиј сопственик е Мице Јанкуловски, сè уште упорно се бори за обезбедување на својата одржливост. Се направија обиди за негово континуирано присуство на македонската сцена како ‘весник за одвиткување’ во 2009/2010, а во моментов се прави концепт за негово повторно појавување како подлисток на дневникот Нова Македонија – редакцијата од каде што произлезе.
Карикатуристите кои со упорност и посветеност го создаваат списанието уште од првиот број во 1945 г. (во последните години Дарко Марковиќ, Миро Георгиевски, Драган Попоски, Васил Толевски и др.) – со право го дефинираа „Остен“ списание за хумор и сатира кое ‘излегува кога ќе му текне!’
Филипови
Филипови се мијачки резбарски род кои водат потекло од малореканското село Осој. Тие се автори на огромен број на иконостаси во Македонија, Албанија и Бугарија. Нивни најпознати дела се иконостасите во црквите „Св. Благовештение“ во Прилеп (1838) и „Св. Ѓорѓи“ во Јамбол (1897).
Бенџамин Роберт Хејдон
Бенџамин Роберт Хејдон (, -, ) — британски сликар кој се специјализирал за големи историски слики,  насликал и неколку современи теми и портрети. Неговиот комерцијален успех бил неуспешен поради неговите често нетактични односи со патроните и од огромниот обем на кој тој претпочитал да работи. Него во текот на животот го измачувале финансиските проблеми, што довело до неколку периоди на затвор поради долгови. Умрел самоубивајќ се во 1846 година.
Тој држел предавања за уметност и водел обемни дневници кои биле објавени по неговата смрт.
Детство
Хејдон е роден во Плимут, како единствен син на Бенџамин Роберт Хејдон, просперитетен печатар и издавач, а негова сопруга била  Мери, ќерка на свештеникот Бенџамин Кобли, ректор на Кингсбриџ, Девон. На рана возраст покажал способност за учење, која внимателно ја негувала неговата мајка. На шестгодишна возраст бил сместен во Плимут Grammar School, а на дванаесет во Plympton Grammar School, каде што благодарение наСер Џошуа Рејнолдс го добил најголемиот дел од своето образование. Читањето на Албинус го инспирирало кон анатомијата и уште од детството сакал да стане сликар.
Финансиски проблеми
Финансиските тешкотии кои го следеле до крајот на неговиот живот започнле во 1810 година кога, како одговор на тоа што Хејдон постигна одреден комерцијален успех, неговиот татко престанал да му го плаќа годишниот додаток од 200 фунти. Тој, исто така, влегол во спорови со Бомонт, за кого го насликал Макбет, и со Ричард Пејн Најт, кој го налути Хејдон негирајќи ја и естетската и финансиската вредност на скулптури од Партенон, неодамна донесени во Британија од лордот Елгин. Хејдон бил фасциниран од „Елгинските мермери“ и верувал дека тие обезбедиле докази дека античките грчки уметници студирале анатомија.
Рани слики
На крајот на мај 1814 година, Хејдон го искористил, прекинот на непријателствата со Франција за да го посети Париз со неговиот пријател Дејвид Вилки за да ги да ги види уметничките колекции собрани од Наполеон од цела Европа во Лувр. Голем дел од она што го видел таму го разочарало: ја опишал „Преображение“ на Рафаел, слика која особено сакал да ја види, како „мала и безначајна“. Во студиото на Франсоа Жерар видел портрет на Наполеон, фасциниран од поразениот француски лидер, иако, за разлика од некои од неговите порадикални пријатели како што е Вилијам Хазлит, Хејдон никогаш не му се восхитувал политички.
По враќањето во Англија, тој го создал „Христовото влегување во Ерусалим“, кое подоцна требало да го формира јадрото на Американската галерија на сликарството, подигната од неговиот братучед, Џон Хавиленд од Филаделфија] ]. Додека сликал уште едно големо дело, „Воскресението на Лазар“, неговите финансиски проблеми се зголемиле, при што бил уапсен. Во октомври, 1821 година, тој ги зголемил своите обврски кога се оженил со Мери Хајман, вдовица со две мали деца, кои ги познавал неколку години. Во 1823 година Хејдон поминал два месеци затворен за долг во [[Кингс клупа затвор, каде што добивал утешни писма од водечките луѓе од тоа време. Додека бил таму, тој подготвил петиција до Парламентот во корист на назначување на „комисијата што ќе ја испита состојбата на поттикнување на историското сликарство“, која ја презентираше Lord Brougham.
Понатамошното сликарство
Во текот на 1825 година, по договорот за неговата финансиска поддршка со неговиот адвокат, Томас Кирси, Хејдон, прилично неволно, се свртел кон сликарството на портрети и на почетокот имал значителен успех. Неговите дела во овој жанр сепак биле нападнати во дивјачката рецензија во неделниот весник на Теодор Хук „Џон Бул“. Хејдон подоцна ја обвинил статијата за неговата загуба на клиентела и повторно запаѓање во нови на долгови. По вториот период на затворање во затворот Кингс бенч во 1827 година, тој го насликал Лажни избори инспириран од инцидент на кој бил сведок таму. Сликата ја купил Кралот Џорџ IV за 500 фунти. , враќајќи се во затворот за да направи цртежи на некои од затворениците. Третата слика на современиот живот ја покажала публиката на претставата Панч и Џуди во Новиот пат во Мерилебон. Неговите надежи дека кралот ќе го купи ова дело пропаднале, за неуспех тој ги обвинил чуварот на сликите на кралот, Вилијам Сегуер.
Меѓу другите слики на Хејдон беа: Еукле (1829); Наполеон во Света Елена, за Сер Роберт Пил; „Ксенофонт, на неговото повлекување со „Десетте илјади“, првпат го виде морето“; и „Чекајќи ги времињата“, купени од маркизот од Стафорд (сите 1831); и „Фалстаф“ и „Ахил свири на лира“ (1832). Курциј скока во заливот и Уриел и сатаната. (1843).Како поддржувач на парламентарните реформи, тој имал идеја да наслика големо платно од состанокот на Њухол Хил, на кој му се обратил Томас Атвуд, лидер на политичкиот сојуз во Бирмингем. Обидите да се соберат претплати за финансирање на сликата пропаднале и биле направени само скици, но Хејдон навистина добил налог од новиот премиер на Виг, Лорд Греј, за слика од Реформскиот банкет одржан во Гилдхол. .
Подоцнежни години
Потоа го насликал „Безот на Аристид“, кој бил изложен, заедно со други дела, во Египетската сала во Пикадили, каде што најмил галерија неколку пати. посетиле изложбата на Хејдон.
Смртта
Тешкотиите на уметникот се зголемиле до тој степен што, додека ја сликал „Алфред и судењето од поротата“, надминал долгови од над 3.000 фунти, во разочарување и неблагодарност, тој напишал „Не истегнувајте ме повеќе на овој груб свет“, и се обиде да се самоубие пукајќи се себеси. Куршумот не успеал да го убие,подоцна си го пресекол грлото. Тој оставил вдовица и три преживеани деца, кои беа великодушно поддржани од пријателите на Хејдон.
Записи
Во 1839 година Хејдон започнал да работи на автобиографија, црпејќи ги материјалите од неговите обемни дневници. Пред неговата смрт тој ја завршил приказната за својот живот до 1820 година. Објавена е во три тома во 1853 година, уредена од Том Тејлор, со дополнителен материјал од дневниците, под наслов „Животот на Бенџамин Роберт Хејдон, Историски Сликар, од неговата автобиографија и списанија''.
Автобиографијата била оценета од Encyclopædia Britannica Единаесеттото издание на овој начин: -За да се направи точна проценка на Хејдон потребно е да се прочита неговата автобиографија. Ова е една од најприродните книги некогаш напишани, полна со разновидна и изобилна моќ и фасцинантна за читателот. [...] Неговата љубов кон неговата уметност беше и страст и принцип. Нему му беше тешко да управува со патроните и, немајќи такт да ги води нежно, се обиде жестоко да ги истера. Тој не успеа; злоупотребувани патрони и покровителство, и мешани разговори за најблагородната независност со дела кои не се секогаш достоинствени, но неговата упорност била таква каква што ретко се поврзува со толку многу жестокост и страст. [...] До последно веруваше во сопствените сили и во конечниот триумф на уметноста. [...] Тој се прогласи себеси за апостол и маченик на високата уметност и, не без некоја правда, веруваше дека има право на симпатии и поддршка на нацијата.
Секој читател на неговата автобиографија ќе биде воодушевен од зачестеноста и жарот на кратките молитви прошарани низ делото. Хејдон имал огромно чувство за лична, надвладелива и милосрдна промисла, што влијаеше на неговите односи со семејството, а донекаде и со светот. [...] Неговиот желен и борбен карактер беше делумно негов непријател, но тој имаше други непријатели поттикнати од недостојни мотиви како неговите, секогаш беа високи и на апстрактни основи за пофалба.
„Предавањата“ на Хејдон, објавени кратко по нивното предавање, покажале дека тој е храбар писател како сликар. Тој, исто така, ја напишал долгата и детална статија за „Сликарство“, во седмото издание на Encyclopædia Britannica.
Ученици
Хејдон имал неколку ученици. Меѓу нив беа Чарлс и Едвин Ландзир, Вилијам Бевик, Џон Џексон и Едвард Четфилд. .
Раноирска астрологија
Не е јасно дали постои форма на рана ирска астрологија пред контакт со западната астрологија, бидејќи најраните извори на ирски јазик се едноставно преводи од стандардни западни извори. Историчарот Питер Бересфорд Елис тврди дека иако постојат докази за развој на ирската астрологија од VII век од н.е. наваму, сè порано е оставено на претпоставка заснована врз континенталните келтски артефакти како календарот на Колињи.
Додека пред-келтските мегалити во Ирска често се усогласени со сончеви и месечеви феномени, не се пронајдени докази за видот на планетарниот симболен систем, како што се гледа во системите за астрологија на другите култури.
Черушнички манастир
Черушнички манастир или '''„Успение на Пресв. Богородица“''' (Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου) — манастир во Населичко, Егејска Македонија. Денес ѝ припаѓа на Шишанско-сачишката епархија‎ на Цариградската патријаршија.
Манастирот е сместен во јужните падини на планината Сињак кај селото Черушница (денес Микрокастро) во општината Горуша на Кожанскиот округ, денешна Западна Македонија, Грција. Лежи на неколку стотини метри југозападно од селото и на исто толку од брегот на реката Бистрица. Основан е во 1753 г. Манастирската црква е изградена во 1797 г. и има живопис со извонреден квалитет. Во иконостасот е вградена постара икона на Богородица од 1603 г., која се смета за чудотворна.
Во 1993 г. станал женски манстир. Според пописот од 2011 г. во него има 26 калуѓерки.
Вроштани
Вроштани или Врождани (Άγιοι Ανάργυροι, Агии Анаргири; до 1927 г. Βρόστιανη, Вростјани ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 37 жители (2011).
Географија
Селото е сместено во областа Населица, во источното подножје на планината Горуша. Лежи 30-ина километри југозападно од Лапчишта  и околу 25 км северозападно од Цотил. На запад се граничи со селото Драмишта, а на југ со Костанско.
Во Отоманското Царство
Од името е очигледно дека селото првично било македонско. На крајот на XIX век Вроштани било муслиманско гркојазично село во Населичката каза.
Вроштани е едно од малкуте населени места испуштени во бугарските статистики на Васил К’нчов и Димитар Мишев од почетокот на XX век.
Според статистика на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Вроштани (Βρόστιανη) живееле 140 Валахади (Грци-муслимани).
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. На пописот истата година се заведени 279 жители. кои во 1920 г. биле 286.
Кон средината на 1920-тите жителите на селото како муслимани се иселени Турција по сила на Лозанскиот договор и на нивно место се доведени грчки доселеници од Понд. Во 1928 г. Вроштани е заведено како наполно дојденско село со 182 жители (46 семејства).
Во 1940 г. населението на Вроштани броело 286 жители, но во 1960-тите населението драстично се намалило поради масовното преселување во градовите. Ова намалување продолжило и понтаму, до денешен ден.
Во 1927 г. македонското име е сменето во Агии Анаргири (што значи Свети Бессребреници).
Стопанство
Населението одгледува жито, компири, тутун и др. Делумно е застапено и сточарството.
Ден на љубовта
Денот на љубовта е прогласен за национален ден што се одржува на 12 јуни, годишнината од одлуката на Врховниот суд на Соединетите Американски Држави во 1967 година.
Loving v. Вирџинија која ги укина сите закони против мешани бракови во 16 американски држави.
Денот на љубовта потекнува од историскиот случај на Врховниот суд на САД Loving v. Вирџинија, која ги поништи законите кои забрануваат меѓурасни бракови. Случајот го покренал Милдред Ловинг, жена со црно и домородно американско потекло класифицирана како „обоена“, според Законот за расен интегритет на Вирџинија од 1924 година, и Ричард Ловинг, белец. Двојката се запознала во Централ Поинт, Вирџинија, кога таа имала 11, а тој 17. Ричард Ловинг бил семеен пријател и тие веќе се додворувале низ годините.
Ловингс се преселиле во Вашингтон и започнале правна постапка преку писмо до американскиот јавен обвинител Роберт Ф. Кенеди. Кенеди го упатува случајот до Американската унија за граѓански слободи, каде двајца адвокати, Бернард Коен и Филип Хиршкоп, го превземаат, тврдејќи дека законот на Вирџинија ја прекршил клаузулата за еднаква заштита од 14-тиот амандман.
Судот Ворен едногласно пресудува во корист на младиот пар на 12 јуни 1967 година, девет години по нивната венчавка, и тие се враќаат во Вирџинија, каде што живееја со нивните три деца. Од тој ден судот ги елиминира законите против мешани бракови во сите 16 држави.
Ричард Ловинг починува во сообраќајна несреќа,1975 година. Додека Милдред Ловинг на 5 мај 2008 година, на 68-годишна возраст.
Од 2013 година, Денот на љубовта се слави со годишен симпозиум во театарот Де Бали во Амстердам, организиран од фондацијата Stichting Loving Day.
The Flapper (филм од 1920)
The Flapper - американски филм од 1920 година, во режија на Ален Кросленд по сценариото на Френсис Мерион. Главните улоги ги играат: Олив Томас, Вилијам П. Карлтон, Ворен Кук, Теодор Вестман, Кетрин Џонстон, Артур Хаусман и Марсија Харис. Изразот Flapper означува слободоумна девојка во 1920-тите, која носи кратки фустани, слуша џез и им се спротивставува на конвенциите.
Синопсис
Џеневјев (Џинџер) Кинг (ја игра Томас) е шеснаесетгодишна девојка од малото место Оринџ Спрингс во Флорида. Таа е ќерка на сенаторот Кинг (го игра Кук) и не ѝ дозволена никаква слобода во однесувањето. За да стекне достојно воспитување, неа ја запишуваат во семинар за девојки во близината на Њујорк. Секој ден во близината на училиштето поминува убавиот господин Ричард Чанинг (го игра Карлтон) по кого лудуваат сите ученички, па така, во него се вљубува и Џинџер. Еден ден, таа го среќава младото момче Форбс (го игра Вестман) кое е вљубено во неа. Форбс ја кани на прошетка со санка, но тој не знае да управува, па санката се отпревртува. Додека тој го брка избеганиот коњ, тука поминува Чанинг кој ѝ помага на Џинџер при што таа го лаже дека има „околу 20 години“. Тој ја кани на забава и Џонџер следната вечер бега од пансионот. Додека таа се забавува, една од ученичките, Хортенс (ја игра Џонстон) ја пријавува кај раководителката на семинарот (ја игра Харис), која ја враќа Џинџер назад, а на заминување, Џинџер слуша дека Чанинг зборува со потсмев за неа. За време на нејзиното отсуство, Хортенс го краде накитот на ученичките и бега со своето момче, злосторникот Томас Моран (го игра Хаусман). Хортенс и Моран ја канат Џинџер во нивниот хотел во Њујорк, каде таа го среќава Чанинг, однесувајќи се студено кон него. Потоа, Моран ја принудува Џинџер да ги земе куферите со украдениот накит и да ги однесе во нејзиниот дом. Во хотелската соба, Џинџер ги наоѓа љубовните писма на Хортенс и самата си ги праќа на домашната адреса за да покаже дека им се допаѓа на мажите. Истовремено, таа доаѓа дома облечена како вамп-жена и на сите им кажува дека во Њујорк води двоен живот, исполнет со разврат. Таа ги испраќа куферите назад во Њујорк, но полицијата ја открива и доаѓа во нејзиниот дом, со налог за апсење. Токму тогаш пристигнуваат Хортенс и Моран по своите куфери, така што полицијата ги апси, а Џинџер признава дека цело време лажела со цел да покаже дека не е повеќе малечка девојка и да му се допадне на Чанинг. На крајот од филмот, таа е повторно во друштво со Форбс.
Супермесечина
Супермесечина — полна месечина или млада месечина која скоро се совпаѓа со перигеј - односно најблиското растојание на кое месечината се наоѓа од Земјата во својата елипсовидна орбита - што резултира со малку поголема од вообичаената очигледна големина на месечевиот диск како што е гледано од Земјата. Техничкото име е перигеј-сизигија (на системот Земја-Месечина-Сонце) или целосна (или нова) Месечина околу перигеја. Терминот супермесечина е астролошки по потекло и нема прецизна астрономска дефиниција.
Вистинската поврзаност на Месечината со океанските и корусните плими, довело до тврдења дека феноменот на супермесечина може да биде поврзан со зголемен ризик од настани како земјотреси и вулкански ерупции, но не е пронајдена таква врска.
Спротивниот феномен од супермесечина се нарекува микромесечина, иако овој термин не е толку раширен како супермесечина.
Светско првенство во ракомет за жени
Светско првенство во ракомет за жени — меѓународно ракометно првенство во организција на Меѓународната ракометна федерација почнувајќи од 1957 г.
Првенства
Првото светско првенство се одиграло во 1957 г. и на него учествувале девет репрезентации. Бројот на репрезентации пораснал на 24 во 1997. Низ историјата, доминантни биле европски екипи, така што Јужна Кореја во 1995 и Бразил во 2013 се единствените две репрезентации надвор од Европа кој успеале да освојат титула на првенството. Првите 5 турнири се одиграле на крајот на летото или на почетокот на есентта, а останатите биле одржани во ноември или декември.
Медали по репрезентации
ИХФ ги признава само освоените медали освоени на првенствата одиграни во затворени сали.
Сокол (Населичко)
Сокол (Παρόχθιο, Парохтио; до 1927 г. Συγκόλι(ον), Синголи(он) ) — напуштено село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Иако е запустено и во урнатини, селото не е отпишано.
Географија
Напуштеното село се наоѓа во областа Населица, десетина километри јужно од гратчето Лапчишта и околу 7 километри југоисточно од Цотил. Лежи помеѓу свиоците на реката Праморица. Атарот на југ му се граничи со гребенското село Дувруништа.
Во Отоманското Царство
Од името е очигледно дека селото првично било македонско. На крајот на XIX век Сокол (Сингол) било чифлигарско село во јужнот крај на Населичката каза. Според Васил К’нчов во 1900 г. во Сокол (Соколъ) живееле 30 Валахади (Грци-муслимани).
Според статистика на грчкиот конзулат во Еласона од 1904 г. Синголион (Συγκόλιον) имал 50 Грци христијани, очигледно погрешно заведувајќи им ја вероисповедта.
Ан-Луј Жироде
Ан-Луј Жироде де Руси-Триозон познат и како Ан-Луј Жироде или едноставно Жироде (29 јануари 17679 декември 1824) - француски сликар и ученик на Жак-Луј Давид, кој учествувал во раното романтично движење со вклучување на елементи на еротизам во неговите слики. Жироде е запаметен по неговиот прецизен и јасен стил и по неговите слики на членови на семејството Наполеон.
Сокол (Населичко)
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Сокол е припоен кон Грција согласно Букурешкиот договор. Бидејќи пострадало во војните, на пописот од таа година е заведено како напуштено, а истата состојба е забележана и во 1920 г.
Ан-Луј Жироде
Рана кариера
Жироде е роден во Монтаржи. И двајцата негови родители починале кога тој бил млад. Грижата за неговото наследство и образование паднала на неговиот старател, истакнатиот лекар Беноа-Франсоа Триозон, „лекар за дами“ („médecin-de-mesdames“), кој подоцна го посвоил. Двајцата останале блиски во текот на нивниот живот и Жироде го зел презимето Триозон во 1812 година. Прво студирал архитектура и продолжил со воена кариера. Се префрлил на сликарство кај учител по име Ликен, а потоа влегол во школата на Жак-Луј Давид. На 22-годишна возраст успешно се натпреварувал за наградата на Рим со слика на Приказната за Јосиф и неговите браќа. Од 1789 до 1793 година живеел во Италија и додека бил во Рим ги насликал неговите Хипократ ги одбива подароците на Артаксеркс и Заспаниот Ендимион (сега во Лувр, дело кое му донело големо признание во Салонот од 1793 година и му ја обезбедило репутацијата како водечки сликар на француската школа. Откако се вратил во Франција, Жироде насликал многу портрети, вклучувајќи и некои од членовите на семејството Бонапарт. Во 1806 година, во конкуренција со Сабините на Давид, тој ја изложил својата Сцена од потопот (Лувр), која ја добила десетгодишната награда. Во 1808 година ги насликал продуцираше Reddition de Vienne и Atala au tombeau, дело кое освои огромна популарност, со својот среќен избор на тема. – Романот Атала на Франсоа-Рене де Шатобријан, првпат објавен во 1801 година – и неговото извонредно отстапување од театралноста на вообичаениот начин на Жироде. Тој ќе се врати на својот театарски стил во La Révolte du Caire (1810).
Сокол (Населичко)
Во Грција
Во 1923 г. тука властите сместиле грчки дојденци од Мала Азија, па на пописот од 1928 г. е Сокол е заведен како наполно дојденско село со 68 грчки дојденци (20 семејства).
Ан-Луј Жироде
Подоцнежен живот
Жироде бил член на Академијата за сликарство и на Францускиот институт, витез од редот на Свети Михаил и витез на Легијата на честа. Помеѓу неговите ученици беа Иасинт Обри-Леконт, Огист ван ден Берге Помладиот, Франсоа Едуар Бертен, Анжелик Бује, Александр-Мари Колен, Мари Филип Купен де ла Купери, Анри Декен, Пол-Емил Детуш, Ашил Девериа, Ежен Девериа, Едм Дибуржал, Жозеф Фердинан Ланкренон, Антонен Мари Моан, Жан Жак Франсоа Монантеј, Анри Бонавантир Моние, Розали Реноден, Јохан Хајнрих Рихтер, Франсоа Едм Рикоа, Жозеф Никола Робер-Флери и Филип Жак ван Бре.
Сокол (Населичко)
Во Грција
Во 1927 г. е напуштено дотогашното грцизирано македонско име Синголи во полза на новото име Парохтио, што во превод значи „прибрежно“, веројатно поради неговата поставеност крај реката Праморица. Во 1940 г. селото се зголемило 189 жители, што се должи на понатамошните доселувања.
Во 1950-те и 1960-те години селото било зафатено од бран преселби во градовите и во странство, поради што во 1961 г. се смалило на 92 жители, а на крајот од тоа десетлетие било конечно напуштено. Денес сите градби се во рушевини, со исклучок на црквата „Св. Бессребреници“ и зградата на основното училиште.
Ан-Луј Жироде
Постхумно објавени дела
Жироде создал огромно количество илустрации, меѓу кои може да се наведат оние за изданијата на Дидо на делата на Вергилиј (1798) и Расин (1801–1805). Педесет и четири негови дизајни за делата на античкиот грчки поет Анакреонт биле изгравирани од М. Шатијон. Жиродет користел голем дел од своето време на книжевни состави. Неговата песна Сликарот (Le Peintre), заедно со лошите имитации на класичните поети и есеи за Генијот (Le Génie) и Благодарност (La Grâce), биле објавени постхумно во 1829 година, со биографска белешка од неговиот пријател Купен де ла Купери Делеклиз, во неговиот Луј Давид и неговото време, исто така има краток опис на животот на Жироде.
Анализа на делата
Жироде бил обучен во неокласичниот стил на неговиот учител Жак-Луј Давид, што се гледа во неговиот третман на машкото голо тело и неговото користење на модели од ренесансната и класичната антика. Сепак, на неколку начини отстапувал од овој стил. Особеностите кои ја означуваат позицијата на Жироде како предвесник на романтичното движење се веќе очигледни во неговиот Заспаниот Ендимион (1791 година, исто таканаречен Effet de lune или „Ефект на Месечина“). Иако темата и позата се инспирирани од класичните претходници, дифузното осветлување на Жироде е повеќе театрално и атмосферско. Вреди да се забележи и андрогиниот приказ на заспаниот овчар Ендимион. Овие рани романтични ефекти биле уште позабележителни во неговиот Осијан (Ossian), изложен во 1802 година. Жироде ги прикажува неодамна убиените војници на Наполеон кои биле пречекани во Валхала од измислениот бард Осијан. Сликата е впечатлива поради вклучувањето на фосфоресцентни метеори, пареа сјајност и спектрални протагонисти.
Истиот спој на класични и романтични елементи се забележуваат во Жиродеовите Данаја (1799) и Четири сезони (Quatre Saisons), направени за кралот на Шпанија (повторени за Компиењ), и се покажува во многу мала мера во неговата Фингал (збирка Лојхтенберг, Санкт Петербург) направена за Наполеон во 1802 година. Жироде може да се види овде како ги комбинира аспектите на неговата класична обука и традиционалното образование со нови литературни трендови, популарни научни погледи и целосен интерес за чудното и бизарното. На овој начин неговото дело го најавува подемот на романтичната естетика која ги цени индивидуалноста, изразот и имагинацијата над придржувањето кон класичните академски претходници.
Шангајските витези
„Шангајските витези“ (англиски: Shanghai Knights) — американски филм од 2003 година, во режија на Дејвид Добкин (David Dobkin) по сценариото на Алфред Гау (Alfred Gough) и Мајлс Милар (Miles Millar). Главните улоги ги играат: Џеки Чен (Jackie Chan), Овен Вилсон (Owen Wilson), Фан Вонг (Fann Wong), Томас Фишер (Thomas Fisher), Ејдан Гилен (Aidan Gillen) и Дони Јен (Donnie Yen). Овој филм претставува продолжение на „Шангајско пладне“ при што и двата филма постигнале голем комерцијален успех, благодарение на спојот на хуморот, акцијата и беспрекорната боречка кореографија.
Синопсис
На преминот на 19 во 20 век, лордот Ретбоун и неговите кинески помошници влегуваат во Забранетиот град и го крадат царскиот печат, убивајќи го неговиот чувар. Ќерката на убиениот чувар, младата Чон Лин (ја игра Вонг) го известува својот брат Чон Ван (го игра Чен), кој работи како шериф на Дивиот Запад. Ван веднаш оди во Њујорк, а оттаму, заедно со пријателот Рој О’Бенон (го игра Вилсон), заминува во Лондон, каде веќе се наоѓа Лин. Во Лондон, двајцата завршуваат в затвор, но веднаш се ослободени, а набргу од затворот бега и Лин, која е затворена поради обид за убиство на лордот Ретбоун. Ван и Рој спроведуваат истрага и откриваат дека лордот е поврзан со кинеските боксери и дека планира да стане новиот англиски крал. Истовремено, меѓу Рој и Лин се развива љубов на прв поглед...
Крило (ракомет)
Вообичаено левото крило е десничар, а десното левучар за да може максимално да се отвори при шутирање на голот. Исто така обично крилата се најмалите играчи, но тие се многу брзи (специјалисти за противнапади), експлозивни (шутот од крила и кунг футо изискуваат големо и долго истегнување) и голема еластичност на движење и на дланката (крилата често изведуваат шутеви „фелш“ и „сув лист“)
Дојди да го видиш рајот
„Дојди да го видиш рајот“ (англиски: Come See the Paradise) — филм од 1990 година, во режија на Алан Паркер, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Денис Квејд (Dennis Quaid), Тамлин Томита (Tamlyn Tomita), Саб Шимоно (Sab Shimono), Шизуко Хоши (Shizuko Hoshi), Стен Еги (Stan Egi), Роналд Јамамото (Ronald Yamamoto), Акеми Нишино (Akemi Nishino), Наоми Накано (Naomi Nakano) и Бреди Цурутани (Brady Tsurutani). Филмот, кој бил со успех прикажан на Канскиот филмски фестивал, ја обработува една од најсрамните случки во поновата американска историја — затворањето во логори на американските граѓани со јапонско потекло.
Крило (ракомет)
При изведување напад, крилата имаат улога што повеќе да се држат до аут-линијата за да ја развлечат одбраната во ширина. Исто така тие се вовлекуваат во противничката одбрана во улога на втор пикер, што може значително да ја дезорганизира противничката одбрана. Кога противничката екипа ќе ја изгуби топката во напад, крилото има улога што побрзо да истрча кон противничкиот гол за да ја прими топката од некој од своите соиграчи и да постигне гол од противнапад.
Исламот и астрологијата
Астрологијата се однесува на проучувањето на движењата и релативните позиции на небесните тела толкувани како влијаат врз човечките работи и природниот свет. Исламската јурисдикција, Куранот, Хадисот, Ијма (научен консензус) и Кијас (аналогија) ги поставуваат упатствата за ставот што исламот кој го зазема во астрологијата. Одлуката за концептот е поделена на она што е дозволено и она што е забрането. Астрологијата е постојано присутна сила во исламската историја и култура уште од 8 век. Во рамките на системите за исламското верување постојат мислења кои се согласуваат и не се согласуваат со концептот на небесните суштества (вклучувајќи ѕвезди, месечини и галаксии) кои имаат влијание врз животните форми. Додека огромното мнозинство на исламски секти и научници го отелотворуваат верувањето дека астрологијата е фундаментално забранета според надлежните власти опфатени со Куранот и Хадисот, некои научници сметаат дека апстрактните форми на астрологијата се пробиле во овој свет и дека така постои средство преку кое небесните суштества имале одредена улога во влијанието врз историските настани.
Многу толкувања на Куранот (примарен исламски текст) укажуваат на астрологијата како она што е спротивно на основните принципи што ги проповеда исламската верска традиција. Астрологијата на крајот укажува на улогата на небесните суштества во влијанието врз копнениот живот и во секојдневниот живот на поединците; на крајот спречувајќи ја нивната судбина. Различни извадоци од Куранот се толкуваат за да се побие оваа теорија. Најочигледно исламските научници ги земаат изјавите на Куранот во Сура Ал Џин. Во целина, потребата на хороскопи и последователното користење на астрологијата се отфрлаат во исламот. И покрај тоа, исламот создава преку Куранот употреба на астрологија при одредување на времето во годината (т.е. определување на месечевиот календар), како и на компактните лежишта. Куранот го отелотворува овој концепт укажувајќи на небесните суштества како „обележја“ украсени за приврзаниците како средство со кое тие би се воделе. Според тоа, Куранот укажува на примарната цел на астрологијата како средство за обезбедување физичко водство или навигација.
Хадисот се повикува на упатствата и практиките на пророкот Мухамед. Пророкот Мухамед упатил разни тврдења во врска со законитоста или незаконитоста на астрологијата во однос на исламската верска традиција. Раскажано од Абу Давуд, се сугерира дека пророкот Мухамед изјавил: „Кој бара знаење од вездите, бара една од гранките на вештерството ...“; тоа е забрането во исламот.
Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 7 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 7''' ― дуќан во прилепската чаршија, Македонија. Градбата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Список на лимеси
Ова е список на лимеси на вообичаени функции како што се елементарните функции. Во оваа статија, поимите a, b и c се константи.
Дефиниции на лимеси и сродни концепти
ако и само ако
Ова е (ε, δ)-дефиниција на гранична вредност.
Блумова таксономија
Блумова таксономија е група од три хиерархиски изградени модели кои се користат за класифицирање на воспитно-образовните цели по нивоа на сложеност и специфичност. Трите модели од Блумовата таксономија ги опфаќаат воспитно-образовните цели во спознајното, афективното и психомоторното подрачје. Моделот на спознајното подрачје е во центарот на традиционалната настава и често се користи при составувањето на наставните планови, односно при дефинирањето на воспитно-образовните цели, осмислувањето на проверката на постигањата на учениците и активностите во наставата.
Список на лимеси
Дефиниции на лимеси и сродни концепти
Горниот и долниот лимес на низата се дефинирани како
Блумова таксономија
Моделите се именувани по Бенџамин Блум, кој бил на чело на комитетот од педагози кои ја создале оваа таксономија. Тој исто така го уредувал и првиот том од стандардниот текст на Таксономија на воспитно-образовните цели: Класификација на воспитно-образовните цели.
Спознајно подрачје
Во првичната верзија на таксономијата, спознајното (или когнитивно) подрачје е расчленето на шест нивоа на воспитно-образовни цели. Во ревидираната Блумова таксономија од 2001, нивоата се нешто поразлични: запомни, разбери, примени, анализирај, евалуирај, создади (наместо синтетизирај).
Список на лимеси
Дефиниции на лимеси и сродни концепти
и.
Блумова таксономија
Знаење
Знаењето вклучува препознавање или помнење на факти, поими, основни концепти, или одговори чие значење може, но и не мора да биде разбрано од тој што го поседува знаењето. Неговите одлики може да вклучуваат:
Список на лимеси
Дефиниции на лимеси и сродни концепти
За функција, f(x), се вели дека е континуирана во точка, c, ако
Блумова таксономија
Знаење
На пример: Именувај три чести сорти на јаболка.
Список на лимеси
Операции на еден познат лимес
Ако тогаш:
Општо земено, ако g (x) е континуирана во L и тогаш
Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 15 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 15''' ― дуќан во прилепската чаршија, Македонија. Градбата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Георги Амартол
Георги Амартол (Γεώργιος Ἁμαρτωλός) — монах од Цариград за време на царот Михаил III (842–867) и автор на капитално летописно дело. Амартол не е име, туку епитет со кој авторот се претставува во неговото дело: „Зборен летопис од разни летописи и толкувачи, собрани и уредени од Георги, грешник (ὐπὸ Γεωργίου ἁμαρτωλοῦ)“. Ова било често самонарекување меѓу византиските монаси. Германскиот византолог Карл Крумбахер од XIX век (Byz. Litt., 358) бил против употребата на овој епитет во неговото име, залагајќи се за името Георги Монах (Γεώργιος Μοναχός).
Список на лимеси
Операции на два познати лимеси
Ако и  тогаш:
Георги Амартол
За него ништо не се знае освен она што е кажано во делото — дека живее за време на царот Михаил III и дека е монах.
Летопис
Летописот се состои од четири книги. Првата се занимава со световна историја од Адам до Александар Македонски. Втората ја обработува историјата од Стариот завет, а третата ја опфаќа римската историја од Јулиј Цезар до Константин Велики. Четвртата книга го опфаќа периодот од Константин до совремието на авторот, смртта на царот Теофил (842), чија вдовица Теодора II го обновила почитувањето на икони истата година. Летописот веројатно е единствениот меродавен извор за периодот од 813 до 842 г., при што другиот му припаѓа на Неизвесниот автор (Scriptor Incertus). Поради ова, делото е незаменливо. Како што е случај со ваквите средновековни летописи, озбилно треба да се сфатат само описите на настаните околу времето на пишување. Остатокот е интересен како пример за византиските идеи на разни тематики и прашањата што највеќе ги интересирале византиските монаси.
Блумова таксономија
Разбирање
Разбирањето вклучува демонстрирање и сфаќање на факти и идеи по пат на организирање, споредување, преведување, толкување, давање на описи и искажување на главните поенти.
Георги Амартол
Летопис
Во предговорот Георги го опишува неговиот идеал и начела. Вели дека користел старогрчки и современи извори, консултирал поучни дела со намера да пренесе корисни и неопходни нешта држејќи се строго до вистината, без намера да тежнее кон висок стил за да го задоволи читателот. Во делото се зборува за нештата најполезни за свештените лица во Цариград во тоа време. Тоа изобилува со богоугодни созерцанија и теолошки скршнувања. Пишува за тоа како се измислени идолите, за потеклото на монаштвото, религијата на Сарацените, и особено за неодамна свршениот спор со иконоборството. Како и сите монаси, Георги ги мразел иконоборците. Наведува долги извадоци од грчките отци.
Блумова таксономија
Разбирање
На пример: Спореди ги препознавачките одлики на јаболката „Златен делишес“ и „Грени Смит“.
Список на лимеси
Лимеси кои вклучуваат изводи или инфинитиземални промени
Во овие граници, бесконечно малата промена h често се означува \Delta x или \delta x. Ако f(x) е диференцијабилна во x ,
Блумова таксономија
Примена
Примената вклучува користење на стекнатото знаење — решавање на проблеми или задачи во нови ситуации со примена на стекнатото знаење, факти, техники и правила. Учениците треба да можат да го користат претходно стекнатото знаење во решавањето на проблеми, да ги препознаваат врските и односите и како тие се применуваат во нови ситуации.
На пример: Дали јаболката би можеле да спречат појава на скорбут, заболување предизвикано од недостаток на витаминот С?
Анализа
Анализата опфаќа испитување и расчленување на информацијата на составните делови, одредување во каков однос се деловите меѓусебно, препознавање на мотиви или причини, изведување на заклучоци и изнаоѓање на докази за да се поддржат генерализациите. Карактеристично е:
Синтеза
Синтезата опфаќа изградба на структура или закономерност од различни елементи. Исто така се однесува на актот на собирање на деловите за да се формира целина. Карактеристично за синтезата е:
На пример: Претвори го „нездравиот“ рецепт за пита од јаболка во „здрав“ рецепт со тоа што ќе го промениш твојот избор на состојки. Објасни ги здравствените придобивки од користењето на состојките кои ги избра наспроти првично избраните состојки.
Афективно подрачје
Вештините и способностите во афективното подрачје го опишуваат начинот на кој луѓето емотивно реагираат, како и возможноста тие да ја почувствуваат болката или радоста на другите живи суштества. Афективните цели обично се насочени кон свесноста и развитокот на ставовите, емоциите и чувствата.
Постојат пет нивоа во афективното подрачје кои поаѓаат од процесите од најнизок ред па сè до оние од повисок ред.
Восприемање
Најниско ниво; ученикот на пасивен начин обрнува внимание. Без ова ниво не може да има учење. Восприемањето се однесува на паметењето на ученикот, но исто така и на препознавањето.
Реагирање
Ученикот активно учествува во процесот на учење, не само со забележување на одредена дразба, туку тој и на некаков начин реагира на истата.
Вреднување
Ученикот придава вредност на одреден предмет, феномен или информација. Ученикот ја поврзува вредноста или некои вредности со знаењето со кое се стекнал.
Карактеризирање
Ученикот на ова ниво се обидува да изгради апстрактно знаење.
Психомоторно подрачје
Вештините и способностите во психомоторното подрачје ја опишуваат можноста физички да се манипулира со алат или инструмент. Психомоторните воспитно-образовни цели се насочени кон промена и/или развиток на однесувањето и/или вештините, односно способностите.
Блум и неговите колеги никогаш не создале поткатегории за вештините во психомоторното подрачје, но други педагози создале свои психомоторни таксономии.
Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 13 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 13''' ― дуќан во прилепската чаршија, Македонија. Градбата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Хевисајдова функција
Хевисајдова функцијата (исто така наречена единична откскочна функција), именувана по Оливер Хевисајд — прекинувачка функција која има вредност нула за негативните вредности на аргументот и еден за позитивните вредности на аргументот:
Хевисајдовата функцијата претставува функција на распределба на случајна променлива која речиси сигурно има вредност од 0.
Хевисајдовата функција е интеграл на Дираковата делта функција.
Не е усвоена единствена дефиниција за вредноста (0). Некои автори даваат (0) = 0, некои (0) = 1. Различни вредности имаат смисла во различни толкувања на Хевисајдовата функција. (0) = 1/2 е можеби најприфатената вредност, бидејќи ја максимизира симетријата на функцијата и станува целосно конзистентна со сигнувм функцијата. Ова нè води до следнава дефиниција:
Дискретен облик
Можеме да дефинираме и алтернативен облик на единичната отскочна функцијата за дискретна променлива:
каде n е цел број.
Оваа функција е кумулативна сума на Кронекеровата делта функција:
при што
функција на дискретен единичен импулс.
Список на лимеси
Нееднаквости
Ако за сите x во интервал кој го содржи c, освен можеби самиот c, и лимесите на f(x) и g(x) постојат во c, тогаш Ако  и  за сите x во отворен интервал кој го содржи c, освен можеби самиот c ,Ова е познато како теорема на стискање. Ова се однесува дури и во случаите кога f ( x ) и g ( x ) добиваат различни вредности на c, или се дисконтинуирани при c.
Полиноми по x
Генерално, ако p(x) е полином тогаш, според континуитетот на полиномите, Ова важи и за рационалните функции, бидејќи тие се континуирани во нивните домени.
Логаритми на произволни основи
За b > 1,
За b < 1,
И двата случаи може да се обопштат на:
Георги Амартол
Летопис
Првата книга обратобува неверојатно разновидни личности — Адам, Нимрод, Персијците, Халдејците, Браманите, Амазонките итн. Иако втората книга тврди дека се занимава само со библиска историја, во неа на широко се обработува Платон и филозофите воопшто. Амартол го завршува летописот со годината 842, како што сведочи колофонот во највеќето ракописи.
Список на лимеси
Тригонометриски функции
Ако x се изразува во радијани:
Георги Амартол
Продолжетоци
Делото го продолжиле разни дејци. Меѓу нив е истакнатиот историчар од X век Симеон Логотет (кој веројатно е Симеон Метафраст), кој дошол до 948 г. Во овие додатоци верските прашања се ставени на заден план, посветувајќи повеќе внимание на политички прашања со понароден јазик. Понатамошните продолжетоци доаѓаат до 1143 г. но немаат особена вредност.
Список на лимеси
Тригонометриски функции
И двата овие лимеси произлегуваат од континуитетот на sin и cos.
Георги Амартол
Продолжетоци
И покрај неговите груби идеи и жестоката омраза кон иконоборците до степен на неправичност, неговото дело има значајна важност во историјата на последните години пред расколот на Фотиј. Набргу Летописот бил преведен црковнословенски, а грузискиот превод го направил Арсен Икалтски. Со ова дело Амартол Станал образец за сите рани словенски историчари, меѓу кои значаен за источнословенската традиција е Нестор Летописец. Како многу популарна и користена книга со голем тираж, делото трпело постојани преуредувања и исправки од непознати писари, поради што реконструкцијата на изворното дело е едно од најтешките проблеми во византиската филологија. .
Список на лимеси
Суми
Општо земено, секоја бесконечна серија е граница на нејзините парцијални збирови. На пример, аналитичката функција е границата на нејзината Тејлорова серија, во нејзиниот радиус на конвергенција.
Асимптотски еквиваленции
Асимптотските еквиваленции,, се вистинити ако. Затоа, тие исто така може да се преформулираат како лимеси. Некои значајни асимптотски еквиваленции се:
Нотација големо О
Однесувањето на функциите опишани со ноцаија големо O може да се опише и со лимеси. На пример
Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 16 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 16''' ― дуќан во прилепската чаршија, Македонија. Градбата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 17 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Гоце Делчев“ бр. 17''' ― дуќан во прилепската чаршија, Македонија. Градбата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Мелдоница
Мелдоница или Мелидони (Μελιδόνι) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 38 жители (2011).
Географија
Селото е сместено на левиот брег на реката Бистрица, околу 6 км североисточно од Лапчишта.
Во Отоманското Царство
Според грчка статистика од 1904 г. во Мелдоница живееле 60 Грци христијани. Сепак, овој податок не може да се потврди од други извори, знаејќи ја пристрасноста на грчките извори.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Мелдоница е припоена кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 87 жители кои во 1920 г. станале 90. Во 1920-тите во властите довеле едно грчко семејство од Турција со 9 лица. Така, во 1928 г. во Мелдоница е попишано 121 лице, кои во 1940 г. се накачиле на 151. Оттогаш наваму населението на селото бележи постојано намалување.
Стопанство
Населението произведува тутун, жито и други земјоделски производи. Во помала мера застапено е и сточарството.
Јовица Елезовиќ
Јован - Јовица Елезовиќ (, роден ) е српски ракометен тренер и поранешен југословенски ракометар.