cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Компирови палачинки
Англиски колачиња од компири
Колачињата се вообичаени во Обединетото Кралство. Во североисточниот дел на Англија (особено во округот Дурам) постои јадење познато како тетис риба, бидејќи палачинката наликува на пржено парче риба. Палачинката се состои од брашно, јајца, рендан компир и кромид. Некои луѓе додаваат домат или сирење во мешавината, во зависност од вкусот.
Ирски боксти
Форма палачинка од компир, позната како боксти (bacstaí) е популарно традиционално јадење во поголемиот дел од Ирска, особено во северен Конахт и Јужен Алстер. Се прави слично на британскиот тип, со повеќе скроб и често со матеница и прашок за пециво. Таа има мазна, грануларна доследност.
Еврејска латка
Латки се палачинки од компири коишто ашкеназиските Евреи ги подготвувале како дел од фестивалот Ханука од средината на 1800-ти години, врз основа на постара варијанта на јадењето што потекнува од средниот век.
Латка не мора да биде направено од компири. Пред воведувањето на компирот во Стариот Свет, латките биле и во некои места сè уште се, направени од разни други зеленчуци, сирења, мешунки или скробови, во зависност од достапните локални состојки и храна од различни места каде што живееле Евреите. Бројни денешни рецепти бараат додавање на состојки како што се кромид и моркови. Варијации на латка може да вклучуваат тиквички, сладок кромид и некои варијации направени со сладок компир.
Зборот ' е изведен (преку јидиш) од источнословенскиот збор ', , со значење „мала палачинка“. Зборот , хебрејското име за латка, во книгата на Самуил се однесува на кнедла направена од тесто, како дел од приказната за Амнон и Тамар. Некои преведувачи забележале дека хомонимниот  значи „срце“, а вербалната форма l-v-v се јавува и во Песната на песните. Во лексиконот на ашкеназиските Евреи од Удмуртија и Татарстан, за време на осумдневниот празник Ханука, се забележани верзии на кошерниот назив на латка (draniki, dranki, krezliki, kremzliki, aski, итн.).
Корејски гамја-јеон
Гамја-јеон е корејска палачинка направена од рендан компир и компиров скроб. Може да се направи без дополнителни состојки, но понекогаш се меша со кромид, чили и листови перлила. Општо земено, таа е зачинета со мало количество сол и се сервира со сос од соја.
Тур де Романди 2015
Тур де Романди 2015 — 69. издание на велосипедската етапна трка Тур де Романди. Се одржала од 28 април до 3 мај и била четинаесетта трка во сезоната на Светската турнеја. Трката се одржала во областа Романди во Швајцарија, започнувајќи на езерото Жу и завршувајќи во Лозана. Трката вклучувала шест етапи, со екипен хронометар на почетокот и поединечен хронометар на крајот и четири ридести или планински етапи помеѓу нив. За кралска етапа се сметала петтата етапа, која завршувала на искачување над езерото Шампе.
Бранител на титулата на трката бил Крис Фрум, кој ги освоил претходните две изданија, во 2014 и во 2013.
Трката била освоена од Илнур Закарин од екипата.
Екипи
Бидејќи Тур де Романди е дел од Светската турнеја, сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Организаторите на трката на една професионална континентална екипа ѝ доделиле специјална покана и така била заокружена групата од 18 екипи.
Екипи во Светската турнеја биле:
Екипи кои добиле специјални покани биле:
Рута на трката
Трката вклучувала шест етапи во шест дена. Првата етапа била екипен хронометар, долг 19,2 километри; ова било промена од минатогодишните изданија на Тур де Романди, која вообичаено започнувала со пролог. Екипниот хронометар е важен при генералниот пласман, како и за самите екипи кои го користат како подготовка за сличната етапа на Тур де Франс 2015. Втората, третата и четвртата етапа биле ридести, но се очекувало да завршат во спринт. Крајните две етапи се очекувало да бидат одлучувачки за генералниот пласман: петтата вклучувала неколку искачувања и завршница на нагорнина, на езерото Шампе, а шестата етапа била поединечен хронометар околу Лозана, долг 17,3 километри.
Етапа 1
28 април — Жу до Јурапарк, 19,2 км (TTT)
Етапа 2
29 април — Апл до Сент Име, 166,1 км
Етапа 3
30 април – Мутје до Порентру, 173,2 км
Етапа 4
1 мај – Ла Невил до Фрибур, 169,8 км
Етапа 5
'''2 мај – Фрибур до Шампе, 166,1 км
Етапа 6
3 мај – Лозана, 17,3 км (ITT)
Поредок
На Тур де Романди 2015 биле доделувани четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси на етапите — десет секунди за етапниот победник, шест секунди за второпласираниот и четири секунди за третопласираниот. Немало временски бонуси на средните спринтови. Предводникот на пласманот ја добивал жолтата маичка. Овој пласман се сметал за најважен на Тур де Романди 2014 и победникот на овој пласман се сметал за победник на трката.
Исто така, постоел и планински пласман, каде се доделувала розовата маичка. Во планинскиот пласман, бодови се добиваат доколку велосипедистите се искачат на некое искачување пред другите велосипедисти, така што повеќе бодови има на повисоките категоризирани искачувања; постоеле четиринаесет категоризирани искачувања, поделени во три различни категории. На искачувањата од прва категорија, првите петорица возачи добивале бодови; првиот освојувал 12 бода. Бодови добивале исто така првите пет возачи на искачувањата од втора категорија, иако победникот освојувал само 8 бода. На искачувањата од третата категорија, само првите четворица возачи добивале бодови, а првиот меѓу нив добивал 5 бода.
Постои и бодовен пласман. На секоја од етапите постоеле два средни спринта. Првиот возач на овие спринта освојувал шест бода, вториот возач три бода и третопласираниот еден бод. Немало бодови на завршниците на етапите. Победникот во пласманот ја добивал зелената маичка.
Последен поединечен пласман била наградата за борбеност. По секоја друмска трка, жирито избирало еден возач на основа на покажаното и напорот на етапата. Возачот го добивал црвениот број на следната етапа. По последната етапа, жирито го бирало најборбениот возач на целата трка.
Постоел и пласман за екипите, каде времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа на секоја екипа освен на екипниот хронометар се додаваат заедно. На оваа етапа, завршното време на екипата било она на петтиот возач низ целта. Водечката екипа на крајот на трката е екипата со најниско вкупно време и секој член на победничката екипа добива маичка со жолт број на завршниот подиум.
Херншвенде
Херншвенде (Herrnschwende) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Херншвенде се наоѓа во Тириншката Котлина, источно од Гројсен на реката Хелбе, како и соседното село Наузис, кој бил составен дел на општината од 1951 година.
Миноштица
Миноштица (Μονόσπιτα, Моноспита; до 1926 година: Μινόστιτσα, Миностица) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Сместено е во областа Сланица, во западниот дел на пространото Солунското Поле, во подножјето на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла). Низ селото тече реката Арапица.
Историја
И ова село, како и сите села во околината, до 1924 година било населено исклучително со македонско население.
Во 1924 година, во селото биле населени 157 тракијски Грци, бегалци од Бугарија. Во 1928 година, Миноштица претставувала мешана населба со 8 бегалски семејства со вкупно 32 жители. .
Во 1926 година, селото било преименувано во Моноспита (Μονόσπιτα).
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Миноштица (Моноснита) живееле 170 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Литоштица (Моноспито) имало 240 Македонци.
За време на пописот од 1913 година, селото било забележано со 265 жители (од кои 132 мажи и 133 жени ), колку што имало и во 1920 година. Поради плодноста на почвата, по 1924 година тука биле сместени и бегалски грчки семејства преселени од Бугарија (вкупно 157 бегалци), така што селото станало мешана населба. Миноштица во 1928 година имала 541 жител, во 1940 година 766, во 1951 година 864, во 1961 година 941, во 1971 година 929, во 1981 година исто така 929, а во 1991 година 969 жители. Сите статистички показатели говорат за постојано зголемување на бројот на жителите, што се должело на големата плодност на почвата, која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 916 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 897 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антемија со седиште во селото Копаново, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Миноштица, во кој е единствено село.
Младост (роман на Модијано)
„Младост“ (француски: Une jeunesse) — роман на францускиот писател Патрик Модијано, објавен во 1981 година од издавачката куќа „Галимар“ од Париз. Модијано им го посветил делото на постариот брат Риди, како и на своите ќерки Зина и Марија.
Осврт кон делото
„Младост“ е седмиот роман на Модијано и се занимава со проблемот на суштината на егсистенцијата. Удобната, релативно сигурна сегашност со која почнува романот, е изградена на многу нестабилна основа. Двете главни личности, Луј и особено Одила, скапо ги плаќаат своите искуства од првата младост: полициски станици, насилство, штотуку започнато пријателство кое с епрекинува со чудно, тивко самоубиство. Приказната е раскажана во трето лице, еднина и множина, така што е одделена и од читателот и од раскажувачот. Од средината на романот, кога главниет протагонисти стануваат љубовен пар, приказната продолжува низ нивните заеднички искуства кои временски претходат на почетокот од приказната. На тој начин, сето она што е важно се поместува: минатото преку сеќавањата станува единствената сегашност, а вистинската сегашност од почетокот на романот се проектира во приказната како минлива иднина. И овде, Модијано ја применува техниката на површно прикажување на контурите, па заклучоците кои ги носи читателот се ублажени со бројните лесни потези со кои се насликани и водени главните личности и нивните постапки. Сепак, темните тонови се основа на сите причинско-последични односи и врски во овој роман за младоста. Токму со младоста се поврзани и имињата наведени во посветата — Риди, Зина и Марија — постариот брат на Модијано кој умрел млад, и двете ќерки на Модијано.
Територијално проширување на Грција
Со независноста на Грција од Османлиското Царство грчките политичари и народ подеднакво се стремеа на „Мегали Идеја“ за обединување на колку што е можно повеќе грчки малцинства од Блискиот и Средниот Исток, Турција, Епир и Македонија. Со ова обединување Грците се стремеа да направат т.н. Голема Грција во која главен град ќе биде Цариград, отколку Атина. Тие ја негуваа оваа нивна аспирација со цел да го зголемат малото кралство Грција во една голема империја смислена од националистичкиот премиер на Грција Елефтериос Венизелос.
Егејска Македонија
Во нацртот на „Мегали“ идејата Грците ја ставаат цела територија на Егејска Македонија заедно со Преспа и македонските градови Битола и Прилеп како дел од нивниот иредентистички концепт.
По Балканските војни во 1913 година со Букурешки договор, 1913 етничка Македонија е поделена и Грција ја презема Егејска Македонија под своја власт заедно со 326.426 Македонци (и 41.000 Македонци муслимани) во неа според пописот во 1912 кои претставувале мнозинство во овај регион. Тие се мачени, убивани, асимилирани и непризнаени од Грците.
Пругаво-шарен синец
Пригаво-шарениот синец (Leptotes pirithous) е пеперуга од семејеството на пеперуги синци, од видот синци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Опис
Оваа пеперуга е мала со распон на крилјата од 21 до 29 мм кај мажјаците, и од 24 до 30 мм кај женките. Горниот дел на пеперугата е виолетово-сина кај мажјаците, а кај женките е сино-кафеава. Долната страна е со темна беж боја со бели линии. Има маргинални портокалови и црни дамки и две мали опашки. Овие пеперуги летаат од февруари до ноември.
Ларвите се хранат со растенијата Plumbago capensis, Indigofera, Rynchosia, Vigna, Burkea, Mundulea, Melilotus, Crataegus, Quercus suber, Medicago sativa, Trifolium alexandrium, Arachis hypogaea, Lythrum, Calluna, Genista, Dorycnium, Lythrum salicaria, Calluna vulgaris, Onobrychis viciifolia, Ulex и  Melilotus alba. Еден животен циклус може да трае од четири до осум седмици, зависи од температурата.
Распространетост
Оваа пеперуга може да се најде во јужна Европа, Средоземјето, Мала Азија, Хималаите и во поголем дел од Африка.
Подвидови
До сега се идентификувани следните подвидови:
Живеалиште
Оваа пеперуга живее во области кои се обработливи, градини и ливади.
Смесница
Смесница — село во Општина Зелениково, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје, сместено во близина на левата страна на железничката пруга Скопје-Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија, во Таорската Клисура, на десниот брег на реката Вардар, на околу десетина километри од општинското средиште Зелениково и на 35 километри јужно од градот Скопје.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Скопскиот Вилает и имало 28 семејства и 5 вдовици, сите христијани.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Смесница живееле 180 жители, сите Албанци.
Во 1961 година селото има 159 жители, додека во 1994 година населението се зголемило на 168 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 59 жители, од кои 45 Албанци и 14 лица без податоци.
Родови
Смесица е албанско село. Според истражувањата од 1950 година, родови во селото:
NGC 1042
NGC 1042 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1042 се споменува и како MCG -2-7-54, IRAS 02379-0838.
Откривање
Објектот е откриен на 10 ноември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1042 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 1042 има привидни димензии од 4,3' х 3,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 40 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 26' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 1042 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10122. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5285. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Ингејерд Бирјершдотер од Бјелбо
Ингегерд (или Ингегерд ) Биргерсдотер од Бјелбо (или Бјелбо ; околу 1180–7 април по 1210 година, можеби 1230 година) била кралица на Шведска како втора сопруга на кралот Сверкер II.
Ингегерд е родена во едно од најмоќните шведски благороднички семејства, семејството Бјелбо, како дете на моќниот Јарл Биргер Броса и кралицата Давагер Бригида Харалдсдотер ; нејзината мајка била дете на кралот Харалд Гил од Норвешка и во нејзиниот прв брак била шведска кралица во 1160–1161 година.
Живот како кралица
Во в. 1200 година, таа се омажила за кралот Сверкер по смртта на неговата прва сопруга Бенедикта, и станала кралица на Шведска директно по нејзиниот брак. Преку нејзините врски, таа требало да игра важна улога во политиката на нејзиниот сопруг. Во 1202 година, нејзиниот татко починал, а кралицата Ингегерд и нејзиниот сопруг го прогласиле нивниот едногодишен син принцот Јохан за наследник и шеф на кланот Бјалбо преку неа, со наслов jarl. Се чини дека овој потег го отуѓил кланот Бјалбо од дворот на Сверкер. Синовите на претходниот крал Кануте I побегнале во Норвешка во 1204 година, враќајќи се следната година со норвешка поддршка. Тројца од синовите биле убиени во битката кај Алгарас, додека четвртиот Ерик избегал. Овие крвави настани се чини дека ги поставиле роднините на Ингегерд на страната на Ерик, како што се гледа од настаните во следните години. Без оглед на обидите на Ингегерд да дејствува како посредник меѓу кралот и нејзиното семејство, не успеале да ги помират. Сверкер и Ерик се запознале во битката кај Лена во 1208 година, каде што нејзиниот брат Кнут Јарл бил убиен на страната на Ерик, веројатно заедно со нејзиниот вујко Магнус Минискиолд. Сепак, Ерик победил и бил воспоставен како крал. Две години подоцна, во 1210 година, нејзиниот сопруг се обидел да го врати тронот, но бил убиен во битката кај Гестилрен. Фолке Јарл, веројатно уште еден нејзин брат, бил убиен на страната на Ерик.
По Гестилрен
Не е познат подоцнежниот живот на кралицата Ингегерд, ниту годината на нејзината смрт. Во 1216 година, нејзиниот син Јохан бил поставен за крал, но изворите не споменуваат ништо за неговата мајка. Историчарите сугерираат дека подоцнежниот живот го поминала со нејзиниот брат Магнус, во Сканија или во некој друг дел на Данска. Се претпоставува дека можеби преживеала до в. 1230.
Изворите за историјата на Ингегерд се ограничени на неколку референци во нордиските извори. Недостатокот на хронолошка прецизност предизвикал алтернативно толкување на редоследот на браковите на Сверкер II. Така Ингегерд можеби била првата кралица кон крајот на 12 и почетокот на 13 век. По нејзината смрт, Сверкер се оженил за Бенедикта Ебесдотер од Хвид, чиј татко Ебе Сунесен, брат на надбискупот Андреас Сунесен во Лунд, го поддржал Сверкер во катастрофалната битка кај Лена.
Кирил (патријарх на Бугарија)
Патријарх Кирил (Патриарх Кирил, световно име Константин Марков Константинов, Константин Марков Константинов; 3 јануари 1901 година – 7 март 1971 година) — првиот патријарх на обновената Бугарска патријаршија.
Животопис
Роден во Софија, Бугарија во семејство со влашко потекло, тој го зел своето монашко име Кирил во црквата Света Недела на 30 декември 1923 година и станал митрополит пловдивски во 1938 година.
На 10 мај 1953 година Кирил е избран за патријарх на Бугарската православна црква, кој функција ја извршува до својата смрт.
Кирил е погребан во главната црква на Бачковскиот манастир, на 89 километри од Софија.
Историската улога на Кирил во бугарскиот народен отпор кон холокаустот е раскажана во ораториумот „Меланхолична убавина“, компониран од Георги Андреев со либрето на Скот Кернс и Арје Финклештајн, првпат изведен во јуни 2011 година во Вашингтон. Текстот го опишува „Митрополитот Кирил“ во 1943 година, како се соочува со властите кои требало да ги депортираат бугарските Евреи. Кирил прво се обврзува да оди со нив во знак на солидарност, а потоа им кажува на стражарите дека ќе го блокира возот со своето тело. Стражарите одговараат дека штотуку добиле нова наредба да ги ослободат Евреите.
Донечка Област
Донечка Област (украински: Донецька область; исто така се нарекува и Донечшчина - украински: Донеччина) — област (покраина) во источниот дел на Украина. Административен центар на областа е градот Донецк.
Географија
Област има вкупна површина од 26.517 км2. На запад се граничи со Запорошката и Днепропетровската Област, на север со Харковската Област, на југ со Азовско Море, а на исток со Луганската област и Русија. Во областа има 874 села и 52 градови. Најдолга река во областа е Сиверски Донец, а други значајни реки се и Миус и Лугањ.
Демографија
Според пописот на населението во 2001 година, најголемиот дел од населението во Донечката Област го сочинуваат Украинците (56,87%), а остатокот го сочинуваат Руси (38,22%), Грци, Белоруси, Татари, Ерменци, Евреи и други.
Алгер
Алгер или Алгири (Αλγέρι) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото било чифлик сместен на северните падини на планината Каракамен, југоисточно од истоимениот врв Алгер. Се наоѓало меѓу селата Кадрево, Фурка и Ливадица.
Историја
Алгер било мало македонско село, растурено во немирните години во втората половина на XVIII век. Неговите жители се преселиле во блиското село Месимер.
Папа
Папата е врховен свештеник на римокатоличката црква. Папа е римокатолички бискуп по ранг на патријарх на Рим, поглавар на Римокатоличката црква и Гркокатоличката црква (унијати), како и Коптокатоличката црква.
Титулата на папата се определува како: „Бискуп на Рим, намесник на Исус Христос, кнез на апостолите, наследник на Свети Петар, врховен свештеник на целата црква, примус Италија, надбискуп и митрополит на Римската покраина, на суверената држава Ватикан, и слуга на Божјите слуги“.
Зборот „папа” произлегува од грчииот збор παπας, кое значи „татко, отец”. Во раното христијанство верниците така ги нарекувале своите духовни водачи. Од крајот на 2 и почетокот на III век во источното христијанство „папа” се вика и поглаварот на Александријската црква. На Запад оваа титула ја носеле епископите на Картагина и Рим. Најраниот познат натпис, во кој се среќава зборот „папа”, е пронајден врз карпите на римските катакомби на Свети Каликст и датира од крајот на III век. Од Раното средновековие зборот „папа” фигурира во црковните документи како титула на римскиот епископ, а во 1073 година папата Григориј VІІ изјавува дека право да ja носи оваа титула има единствено првосвештеникот на Рим.
Возраст на папите
Неколку папи дошле на чело на Римокатоличката црква доста млади– Јован ХІІ (955-964) на 18 години, Григориј V (966-999) – на 24, а Бенедикт ІХ (1032-1044) 20 години. Има и случаи, кога за папи се избирани доста возрасни. Така на пример, Павле ІV (1555-1559) бил на 79, а Климент Х (1670-1676) – на 80 години.
Повеќето папи се погребани во криптите под базиликата Свети Петар. И моштите за кои се верува дека се на првиот папа - Свети Петар се погребани под самиот средиштен олтар во базиликата Свети Петар.
Националност на папите
Не е возможно да се утврди националноста на римските епископи до III век, но повеќето биле римјани или од други места во Италија, но имало и грци, сиријци и други. Подоцна, поголемиот број папи доаѓаат од Италија, Франција и Германија. Според официјалната статистика, од 261 папи со сигурност се знае дека околу 200 се родени во Италија, 50 се странци, а националноста на останатите не е позната.
Име на папите
До VI век римските епископи си ги задржувале своите сопствени имиња. Првиот кој си го променил световното име бил Јован ІІ (533-535). Тој се викал Меркуриј и веројатно сметал за непристојно да го носи своето паганско римско име (по богот Меркур). Но, дури од средината на XVI век сите папи започнале да го менуваат своето световно име. Во однос на сегашните правила на Ватикан, по изборот на папата, деканот на кардиналскиот колегиум го прашува на веќе избраниот папа „ Кое име сакаш да го примиш?“.
Избор на нов папа
Смртта на папата ja утврдува камерленгот, при што ја удира нежно главата на покојниот папа трипати со златен чекан и изговарајќи и повикувајќи го по неговото име. Лекарот може но и не мора претходно да ја утврди неговата смрт. Камерленгот тогаш му го одзима печатниот прстен на папата, кој обично стои на десната рака, и го крши во присуство на другите кардинали (за да се спречи злоупотреба).
Телото на папата во одредено време (околу четвртиот и шестиот ден по неговата смрт) се изложува во главната катедрала. Папите од XX век обично се изложуваат во Базиликата Свети Петар. По погребот започнува деветдневна жалост.
Изборот на нов папа го вршат кардинали, кои се помлади од 80 години. Изборот на папата скоро секогаш се одржува во Систинската капела во Ватикан на заседанието кое се нарекува Конклава (од лат. cum clavi – под клуч). Членовите на Конклавата заседават во Систинската капела во Ватикан и не ја напуштаат додека не се избере нов папа. Се бираат тројца кардинали кои ќе ги собераат гласовите од другите кардинали, други тројца за да ги избројат гласовите, и други тројца за да ги пребројат гласовите. Секој од кардиналите се заколнува дека гласа за оној кој Бог смета дека треба да биде изгласан. Гласањето трае сè додека еден од кандидатите не собере две третини плус еден од гласовите.
По секое гласање, гласачките ливчиња се горат. Набљудувачите однадвор чекаат да се појави чад од капелата, како знак дека е избран нов папа. Ако нема резултат, кон гласачките ливчиња се додава специјален црн прав и чадот станува црн, што означува дека изборот продолжува. Белиот чад означува дека е избран нов папа.
Annuntio vobis gaudium magnum; habemus Papam: Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum [име на кардиналот] Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem [презиме на кардиналот] qui sibi nomen imposuit [папското име]. Што значи: Ви објавувам голема радост; имаме папа: Највозвишениот и најпреданиот Господин, Господин [име] кардинал на Светата Римска Црква [презиме] кој го презема името [папско име].
Критика на папите
Во своето дело „Пофалба на глупоста“, Еразмо Ротердамски ги исмејува папите, обвинувајќи дека ги интересира само богатството, власта и удобниот живот, а дека потполно ги занемариле свештеничките должности. Исто така, тој ги обвинува папите за поттикнување на војните и нив ги нарекува безбожни и најопасни непријатели на црквата, зашто го изопачуваат Христовото учење и него го убиваат со својот срамен живот.
60. источен меридијан
60. источен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Европа, Азија, Индискиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
60. источен меридијан образува голема кружница со 120. западен меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и насочувајќи се кон Јужниот Пол, 60. источен меридијан минува низ:
! scope="col" width="115" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Баренцово Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Карско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Баренцово Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" | 🇺🇿 ! scope="row" | 🇹🇲 ! scope="row" | 🇺🇿 ! scope="row" | 🇹🇲 ! scope="row" | 🇺🇿 ! scope="row" | 🇹🇲 ! scope="row" | 🇮🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Мохоси
Мохосите, Мохоанците или Мохењите (Moxos, Moxeños, Mojos) се староседелски народи во Боливија. Мохосите живеат во центалните предели на департманот Бени, во близина на реката Мадеира, поточно на бреговите на реката Маморе.
Традиционално, Мохосите биле ловци и берачи на плодови, како и фармери и сточари. До 1564 година Мохосите биле под управа на Инките, а по доаѓањето на Шпанците под шпанска колонијална управа. За време на колонијалниот период Мохосите станале католици. Во првата половина на 20 век имало околу 30.000 Мохоси. Мохоанскиот идентитет се создал со спојување на неколку етнички групи.
Јазик
Мохосите зборуваат на игнасијански јазик, кој е дел од групата на јужномајпурански јазици од семејството на аравачки јазици. Јазикот се користи за секојдневна употреба и се користи во основното образование (првите години). Речник и Новиот завет биле објавени во 1980 година на игнасијански јазик.
Омер Фарук Текбилек
Омер Фарук Текбилек (турски: Ömer Faruk Tekbilek, роден во 1951, Адана, Турција) - турски музичар и композитор на народна музика.
Животопис
Омер Фарук Текбилек е роден во 1951 година, во Адана. Во 1971 година ја запознал својата идна сопруга Сузан, поради која во 1976 година се преселил во државата Њујорк, во САД.
Творештво
Текбилек е еден од најпознатите композитори и изведувачи на турска народна музика. Тој свири на кавал, зурла, неј, саз, тарабука, ут и на неколку други дувачки, ударни и жичени народни инструменти. Музичкиот стил го темели врз традиционалната суфиска уметност и врз арапската традиционална музика кои ги поврзува со амбиенталната електронска музика. Четирите столба на неговата креативност се: мистицизмот, романтиката, фолклорот и имагинацијата. Музичката кариера ја започнал уште во младоста, кога соработувал со најпознатите турски музичари од крајот на 1960-тите: флејтистот Орхан Генчебеј, саксофонистот Исмет Сирал, перкусионистот Бурхан Тонгуч и со повеќе познати пејачи. Откако станал познат во Турција, започнал турнеја низ Европа и Австралија, а во 1971 година настапувал и во САД како член на турскиот класичен фолк ансамбл. Во САД ја формирал групата „Султан“, заедно со клавијатурист од Египет, еден музичар на бузуки од Грција и братот на сопругата, кој свирел на ударни инструменти. Најпрвин, групата свирела поп-музика, но набргу се свртеле кон традиционалната музика од Блискиот Исток при што групата снимила пет албуми.
Поширока светска популарност Текбилек стекнал во 1998 година, кога соработувал со американскиот композитор, продуцент и гитарист Брајан Кин (Brian Keane), снимајќи заедно неколку композиции. Потоа, Текбилек започнал да снима филмска музика, како и музика за телевизиски реклами. Исто така, Текбилек соработувал со голем број познати светски музичари, како: Дон Чери, Карл Бергер, Џинџер Бејкер, Офра Хаза, Симон Шахин, Енрике Моренте итн. Во текот на својата долга кариера соработувал со повеќе продуцентски куќи и снимил над 20 албуми. Како признание на неговата уметничка дејност сведочат многубројните награди кои ги освоил, меѓу кои и: US Golden Belly Musician of the Year (1998 и 1999 година) и BBC World Music Award во категоријата на земјите од Блискиот Исток (2003 година). На 21 јуни 2017 година, Текбилек одржал концерт во Македонската опера и балет во Скопје, на отворањето на „Скопско културно лето“, свирејќи заедно со неговиот ансамбл во состав: Алесандро Гвис (клавијатури), Бахадир Сенер (канон), Федерико Ферандина (гитара), Ратко Даутовски (ударалки) и Вагелис Карипис (ударалки).
Карадак
Природни карактеристи
Регионот Карадак му припаѓа на Скопско-црногорскиот и Кумановско-пчинскиот тектонски блок, кои се наоѓаат северно од Скопската депресија, а неговиот западен дел се издвојува во неколку серпентински раседи и депресивни тектонско блокови. Меѓу Кучевиште и Никуштак се јавува Липковско-пчинскиот гребен, кој е составен од различни релјефни седименти, кои се протегаат во правец на југоисток во една мошне нагласена раседна линија, широка околу 20 километри. Овој гребен, од тектонскиот блок на Скопската и Кумановската депресија е одделен со ридот Грост, кој претставува природна граница и со другите тектонски вардарски блокови.
Климатски услови
Тргнувајќи од природните одлики и метеролошките статистички показатели, Карадак има две климатски зони: изменето континентална клима и континентална клима. Изменето средоземната клима ги опфаќа речните долини на реките: Пчиња, Липковска, Коменска, Глажјанска, Бистрица, Табановска Река и Крива Река. Континенталната клима го зафаќа просторот на планинските масиви и превои што го опкружуваат овој регион.
Хидрографија
Речната мрежа во овој крај е дел на вардарското сливно подрачје. Притоките на Пчиња (Липковска, Коменска, Глажња, Бистрица, Табановска река и Крива Река), го сочинуваат нејзиниот слив во Варадар, кој зафаќа 2.300 квадратни километри, со должина на речен тек од 176 километри. Постоењето на овие речни „артерии“ овозможува околу 80.000 хектари да бидат искористени за развој на земјоделството, сточарството, градинарството и овоштарството. Од досегашните хидроинженерски истражувања и утврдувања за економска експлоатација на водниот потенцијал на реките, освен на одамна изградените акумулации „Липково” и „Глажња” предвидена е изградба на неколку нови хидроакумулации - „Бистрица”, ,„Коменска”, „Табановце” , со вкупна површина на акумулациите на овие брани од околу 1,700 хектари. Со овие хидроакумулации потребите за вода за пиење на населението би се решиле за наредниве неколку децении, а би се задоволила и потребата за наводнување на околу 95 проценти од вкупното обработливо земјиште во овој регион.
Обработливо земјиште, пасишта и шуми
Искористувањето на шумите и пасиштата во Карадак - Деве Баир претставува мошне важен фактор за натамошно опстојување на населението и ревитализација на селата. Но, досегашните статистички показатели говорат за тоа дека постои повеќедецениска нарушена рамнотежа во нецелосната искористеност на земјоделското обработливо земјиште, како и на шумите и на пасиштата. На почетокот од втората половина на 20. век во овој рурален регион живееле околу 20.000 жители, а населението секогаш обезбедувало земјоделско-сточарски прехранбени производи. Овој регион има 70.000 хектари пасишта и 80.000 хектари обработлива површина, од кои околу 50.000 хектари се погодни за одгледување на жито. Регионот порано бил и еден од поголемите сточарски краеви во северно-источна Македонија, во кој повеќе од шеесетина години се одгледувале над 300.000 грла крупен и ситен добиток. Поволните климатски услови овозможуваат во овој рурален регион непречено да се развива и овоштарството. Во руралниот регион Карадак, пред педесетина години, по горниот тек на реката Пчиња се одгледувале околу 400.000 круши „грглаши“, околу 130.000 круши „зиморки“ и над 150.000 стебла „маџарки“. Вкупната шумска површина во овој дел зафаќа 2.000 квадратни километри што претставува 10% од вкупните површини на шуми во Република Македонија. Шумите опфаќаат околу 74.000 хектари, од кои 10.700 хектари се во приватна сопственост, а 63.300 хектати се во државна сопственост, со вкупна дрвна маса од 8.588.000 кубни метри, со очекуван годишен прираст од околу 200.000 кубни метри. Денеска овде живеат 50.000 жители распоредени во руралните општински центри Чучер-Сандево, Липково, Младо Нагоричане, Нагоричане, Ранковце, Куманово и Крива Паланка, како урбани центри. Деве Баир е месност на која се наоѓа истоимениот главен и најголем граничен премин на македонско - бугарската граница, на оддалеченост од 22 километри од градот Крива Паланка. Местото се нарекува и Рамна Нива.
Бајернаумбург
Бајернаумбург — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Алштет.
NGC 2962
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2962 се споменува и како UGC 5167, MCG 1-25-11, CGCG 35-28.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2962 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 2962 има привидни димензии од 2,6' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 40 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 9' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 2962 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27635. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 242. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 233.
Канавурф
Канавурф (Kannawurf) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Канавурф се наоѓа помеѓу Хајнлајте и Випер близу Тириншката Порта.
Ратинген
Ратинген (германски: Ratingen) — град во германската држава Северна Рајна-Вестфалија. Тој е еден од 10-те општински центри на округот Метман. Според проценката во 2010 година, во градот живееле 91,704 жители.
Збратимени градови
Градот има збратимен статус со:
Оливија Њутн-Џон
Оливија Њутн-Џон, АО, ОБЕ ( - ) — австралиска пејачка, авторка на песни, и глумица родена во Британија. Таа била четири пати добитник на Греми којашто постигна дури пет Број 1 и десет други Топ 10 синглови на Билборд Хот 100 листата и два Број 1 Билборд 200 соло албуми. Единаесет од нејзините синглови (вклучувајќи и два платинести) и 14 од нејзините албуми (вклучувајќи два платинести и четири двојно платинести) се сертифицирани златни од страна на РИАА. Нејзината музика е успешна во повеќе жанрови вклучувајќи поп, кантри, и возрасно современа музика и има продадено 100 милиони плочи низ целиот свет. Таа глуми заедно со Џон Траволта во филмската адаптација на мјузиклот од Бродвеј Брилијантин, кој го оформи еден од најуспешните музички теми во Холивудската историја.
Њутн-Џон долго време била активист за животната средина и правата на животните. Откако преживеа рак на дојка во 1992, таа била поборник за здравствената свест вклучувајќи се во добротворнии организации, здравствени производи и напори за собирање на финансиски средства. Нејзините бизнис интереси вклучуваат лансирање на неколку производни линии за Коала Блу и e ко-сопственик на Гаја Ритрит & Спа во Австралија.
Њутн-Џон се омажила двапати. Таа е мајка на една ќерка, Клое Роуз Латанзи, со нејзиниот прв сопруг, глумецот Мет Латанзи, a втор сопруг ѝ бил Џон Истерлинг.
Ран живот и почетоци
На четиринаесет години Њутн-Џон формирала краткотрајна група само со девојки, Сол Фор, со три соученички кои често настапувале во кафулето на нејзиниот зет. Таа станала редовна на локалното Австралиско радио и телевизиски шоуа вклучувајќи го Д Хепи Шоу на ХСЦ-7 каде настапувала како "Lovely Livvy". Таа исто така се појавила и на Гоу Шоу каде ја сретнала идната партнерка во дует, Пет Керол, и идниот музички продуцент Џон Фарар (Керол и Фарар ќе стапат во брак подоцна). Таа учествувала и победила на натпревар за таленти на телевизиското шоу Синг, Синг,Синг чиј водител бил Австралиската икона Џони О’Киф, изведувајќи ги песните "Некој кој имал срце" и "Се што доаѓа е рози". Њутн-Џон првично не била подготвена да ја искористи наградата што ја добила, патување до Британија, но отпатувала таму дури една година подоцна откако нејзината мајка ја охрабрила да си ги прошири нејзините хоризонти.
Њутн-Џон го снимила нејзиниот прв сингл, "Додека не бидеш мој" т.е. "Засекогаш", во Британија за Дека Рекордс во 1966. Њутн-Џон ја фатила носталгија во Британија за нејзиното тогашно момче, Јан Турпи, со кој глумела во Австралиската серија, Смешни нешта се случуваат таму долу. Њутн-Џон постојано резервирала патувања назад во Австралија кои нејзината мајка ги откажувала подоцна. Перспективата на Њутн-Џон се променила кога Пет Керол се преселила во Белика Британија. Двете формирале дуо кое се викало "Пет и Оливиа" и правеле турнеи низ ноќните клубови во Европа. (Во еден инцидент, биле резервирани на ревија на Пол Рејмонд во Сохо, Лондон. Облечени примарно во Фустани со набори, биле несвесни дека ова е стриптиз бар сè додека не почнале да настапуваат на сцената.) Откако поминала визата на Керол принудувајќи ја да се врати во Австралија, Њутн-Џон останала во Британија да продолжи соло работа до 1975. Се свршила со гитаристот на Д Шедоус' Брус Велч, но никогач не биле во брак.
Њутн-Џон била повикана во групата Тумороу формирана од американскиот продуцент Дон Киршнер, кој исто бил музички консултант за раните снимки на Д Монкиис. во 1970, групата играла во "научно фантастичен мјузикл" филм и снимиле албум од придружни музички теми и двата именувани според групатз. Проектот пропаднал и групата се распаднала.
Ран успех
Њутн-Џон го издала својот прв соло албум, Ако не беше ти (Бр. 158 Поп), во 1971. наслов на песна, напишана од Боб Дилан и претходно снимена од членот на Битлси Џорџ Харисон за неговиот албум во 1970 Се мора да помине, бил нејзиниот прв интернационален хит (Бр. 25 Поп, Бр. 1 Возрасно Современа ("АЦ")). Нејзиниот следен сингл, "Бреговите на охајо", бил топ 10 хит во Велика Британија и Австралија. Била изгласана за најдобар Британски Женски Вокал две години по ред од списанието Рекорд Мирор. Имала чести појавувања на неделното шоу на Клиф Ричард, Ова е Клиф Ричард, и глумела со него во серијата, Случајот.
Во 1974, Њутн-Џон го претставувала Обединетото Кралство на Изборот за Песна на Евровизија со песната "Да Живее Љубовта". Песната била избрана за Њутн-Џон од Британската публика од шест можни опции. (Њутн-Џон подоцна признала дека не и се допаѓала песнатаg.) Њутн-Џон го освоила четвртото место на натпреварот во Брајтон по победничката песна на АББА "Вотерлу". Сите шест песни кандидати за Евровизија биле снимени од Њутн-Џон и додадени на нејзиниот албум Да Живее Љубовта, нејзин прв за Еми Рекордс ознака.
Во Обединетите држави, кариерата на Њутн-Џон по Ако не беше ти успеала. Последователните синглови вклучувајќи ги "бреговите на Охајо" (Бр. 94 Поп, Бр. 34 АЦ) и преработките на "Што е животот" на Џорџ Харисон(Бр. 34 АЦ) и "Одведете ме дома, Кантри Патишта" на Џон Денвер (Бр. 119 Поп) направиле минимален удар на листите сè до пуштањето на "Дозволи ми да бидам таму" во 1973. Песната достигна до Американскиот Топ 10 на Поп (Бр. 6), Кантри (Бр. 7), и АЦ (Бр. 3) листите кои и донеле Греми за најдобар женски кантри вокал и Академска Награда за кантри музика за женски вокал кој најмногу ветува. Албумот, Дозволи ми да бидам таму, Бр. 1 на листата за Кантри Албуми цели две недели и како Бр. 54 на Билборд 200 листата.
Албумот Да Живеe Љубовта бил издаден во Обединетите држави како Ако Ме Сакаш, Кажи Ми со изоставување на шестте Евровизиски песни за четири нови, повеќе кантри-ориентирани песни со цел да профитира на успехот на "Дозволи Ми Да Бидам Таму". Насловната песна била првиот сингл кој достигнал до Бр. 5 Поп, Бр. 2 Кантри (нејзиниот најдобар кантри пласман дотогаш) и Бр. 2 на АЦ листите. Следниот сингл, "Искрено те сакам", стана најпозната песна на Њутн-Џон. Напишана и компонирана од Џеф Бери и Питер Ален, баладата стана нејзиниот прв Бр. 1 Поп (две недели), втор Бр. 1 АЦ (три недели) и трет Топ 10 Кантри (Бр. 6) хит и и донесе на Њутн-Џон уште две Греми за Запис на годината и Најдобар Женски Вокал Поп Изведувач. Успехот на двата синглови му помогнале на албумот да достигне Бр. 1 и на Поп (една недела) и Кантри (осум недели) листите за Албуми.
Успехот во Кантри на Њутн-Џон предизвикало дебата помеѓу пуристите кои верувале дека странец кој пее поп-музика со кантри примеси не припаѓа во кантри музиката. Во прилог на нејзината Греми награда за "Дозволи Ми Да Бидам Таму", Њутн-Џон била именувана за Женски Вокал на годината во 1974 од кантри Музичката Асоцијација, победувајќи ги повеќе основани Нешвил-ориентираните номинирани Лорета Лин, Доли Партон и Тања Такер, како и канадскиот артист Ен Мареј. Овој бес доведе до формирање на краткотрајното Здружение на кантри Забавувачи (АЦЕ). Њутн-Џон на крај била поддржана од кантри музичката заедница. Стела Партон, сестрата на Доли, снимила "Ода за Оливија" и Њутн-Џон го снимилиа нејзиниот албум во 1976, Не Престанувај Да Веруваш', во Нешвил.
Сингловите на Њутн-Џон продолжиле без никаков проблем да бидат први на АЦ листата, каде што на крај постигна десет Бр. 1 синглови вклучувајќи рекорд од седум последователни:
Таа исто така обезбеди истакнат, но не награден, вокал за синглот на Џон Денвер "Одлетај" кој бил наследен од нејзиниот сингл, "Остави нека сјае"/"Тој не е напорен, тој ми е брат" на Бр. 1 на АЦ листата. ("Одлетај" се вратила на Бр. 1 после двенеделно владеење на "Остави нека сјае".) Њутн-Џон исто така продолжила да достигнува Топ 10 Кантри листата каде што евидентираше седум Топ 10 синглови во 1976-тата "Дојди овде" (Бр. 23 Поп, бр. 5 Кантри, Бр. 1 АЦ) и шест последователни (од вкупно девет во кариерата) Топ 10 албуми во 1976-тата Не престанувај да веруваш (Бр. 30 Поп, Бр. 7 Кантри). Нејзиниот прв телевизиски шоу беше наречен, Специјал Со Оливија Њутн-Џон, во ноември 1976.
До средните 1977-ти, успехот на Њутн-Џон во АЦ и Кантри музиката исто така почнувал да избледува. Нејзиниот Правејќи Добро Нешто Подобро албум (Бр. 34 Поп, Бр. 13 Кантри) не успеал да биде сертифициран за златен, и неговиот единствен сингл, насловната тема (Бр. 87 Поп, Бр. 20 АЦ), не успеа ниту да достигне до АЦ Топ 10 или Кантри листите. Подоцна истата година, Најголемите Хитови на Њутн-Џон (Бр. 13 Поп, Бр. 7 Кантри) станал нејзиниот прв платинест албум како што се подготвувала да започне со нова фаза од нејзината кариера.
Брилијантин
Кариерата на Њутн-Џон се издигнала по глумењето во филмската адаптација на Бродвејскиот мјузикл Брилијантин во 1978. И била понудена главната улога Сенди по средбата со продуцентот Алан Кар На вечерна забава во домот на Хелен Ред. Исплашена од искуството со утре и загрижена дека е престара да игра средношколка (таа наполни ла 29 за време на снимањето во 1977), Њутн-Џон инсистирала на екранско тестирање со филмскиот партнер, Џон Траволта. Филмот се прилагодил на австралискиот акцентна Њутн-Џон со замена на оригиналната Американка Сенди Дубровски со Санди Олсон, Австралијанка на одмор која подоцна се преселува со нејзиното семејство во обединетите Држави. Њутн-Џон претставува дел од музичката тема за филмот за време на нејзиниот втор телевизиски специјал за Американската мрежа, Оливија, заедно со гостите АББА и Енди Гиб.
Брилијантин станал еден од најголемите бокс-офис хитови во 1978. Албумот со Музички теми помина 12 недели на Бр. 1 и произведе три Топ 5 синглови за Њутн-Џон: платинестата "Ти си тој што го сакам" (Бр. 1 Поп, Бр. 23 АЦ) со Џон траволта, златната "Безнадежно Посветена на Тебе" (Бр. 3 Поп, Бр. 20 кантри, бр. 7 АЦ) и златната "Летни Ноќи" (Бр. 5 Поп, Бр. 21 АЦ) со Џон Траволта и глумечката екипаt. Првите две песни биле напишани од долгогодичниот музички продуцентr, Џон Фарар, специјално за филмот. ("Летни Ноќи" од оригиналната изведба била напишана од Џим Јакобс и Ворен Кејси.) Њутн-Џон станала втората жена (по Линда Ростадт во 1977) да има два синглови – "Безнадежно Посветена на Тебе" и "Летни Ноќи" –наe Билборд Топ 5 последователно. Изведбата на Њутн-Џон и донело Пиплс Чоис награда за Омилена Филмска Глумица. Таа исто била номинирана за Златен Глобус за Најдобра Глумица во Мјузикл и ја изведе номинираната "Безнадежно Посветена на тебе" во 1979 Академски Награди.