cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мачадо де Асис
Мачадо де Асис (португалски: Machado de Assis) (21 јуни 1839, Рио де Жанеиро, Бразил — 29 септември 1908, Рио де Жанеиро, Бразил) — бразилски писател.
Животопис
Мачадо де Асис бил Мулат по татко, така што целиот живот го носел товарот на своето потекло и се обидувал да избега од сиромаштијата и да се искачи во повисоките општествени слоеви, во што успеал.
Творештво
Мачадо де Асис отворил нови хоризонти во бразилската книжевност, свртувајќи се кон домашните теми и отфрлајќи го влијанието на португалската и на француската книжевност. Тој е најценетиот бразилски писател, а славата ја стекнал уште додека бил жив. Така, по основањето на Академијата за литература во 1897 година, тој бил избран за нејзиниот прв претседател. Најпознати дела на де Асис се: поетската збирка „Ларви“ (1864), збирката раскази „Рака и ракавица“ (1874), романот „Елена“ (1887), романот „Посмртните спомени на Брас Куба“ (1881), романот „Кинкас Борба“ (1891), романот „Дон Немтурот“ (1899) итн.
Радерфордиум
Радерфордиум — вештачки хемиски елемент со симбол Rf и атомски број 104, именуван по физичарот Ернест Ратерфорд. Како вештачки елемент, не може да се најде во природата и може да се создаде само во лабораторија. Тој е радиоактивен; најстабилниот познат изотоп, 267Rf, има полуживот од околу 1.3 часа.
Во периодниот систем на елементи, тој е елемент од d-блокот и вториот од транзиционите елементи од четвртиот ред. Тој е член на 7-миот период и припаѓа на групата 4. Хемиските експерименти потврдија дека радерфордиумот се однесува како потежок хомолог на хафниум во групата 4. Хемиските својства на радерфордиумот се одликуваат само делумно. Тие добро се споредуваат со хемијата на другите елементи од групата 4, иако некои пресметки укажуваа дека елементот може да покаже значително различни својства поради релативистичките ефекти.
Во 1960-тите, мали количини на радерфордиум биле произведени во Заедничкиот институт за јадрени истражувања во поранешниот Советски Сојуз и во Националната лабораторија Лоренс Беркли во Калифорнија. Приоритет на откривањето, а со тоа и именувањето на елементот беше оспорен меѓу советските и американските научници, но не беше сè до 1997 година кога Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија (МСЧПХ) го воспостави радерфордиум како официјално име за елементот.
Откривање
Радерфордиумот, наводно првпат бил откриен во 1964 година во Заедничкиот институт за јадрени истражувања во Дубна (тогаш во Советскиот Сојуз). Истражувачите таму бомбардирале плутониум-242 мета со неон-22 јони и ги одделија реакциите со градиентна термо хроматографија по претворање во хлориди со интеракција со ZrCl4. Тимот идентификувал активност на спонтано цепење содржана во испарливи хлориди кои покажуваат ека-хафниумови својства. Иако полуживотот не бил прецизно одреден, подоцнежните пресметки укажале дека производот е најверојатно радерфордиум-259 (скратено како 259Rf во стандардна нотација):
Во 1969 година, истражувачите на Универзитетот во Калифорнија, Беркли конечно го синтетизираа елементот со бомбардирање на калифорниум-249 мета со јаглерод-12 јони и го мереа алфа распаѓањето на 257Rf, во корелација со распаѓањето на ќерката од нобелиум-253:
Американската синтеза беше независно потврдена во 1973 година и обезбеди идентификација на радерфордиумот како родител со набљудување на K-алфа X-зраците во елементарен потпис на производот за распаѓање 257Rf decay product, nobelium-253.
Контроверзно именување
Руските научници го предложиле името kurchatovium и американските научници го предложиле името rutherfordium за новиот елемент. Во 1992 година, работната група за трансфермиум IUPAC/IUPAP (ТРГ) ги оцени тврдењата за откривање и заклучи дека двата тима обезбедија истовремени докази за синтезата на елементот 104 и дека кредитот треба да се дели помеѓу двете групи.
Американската група напиша остри одговори на наодите од ТРГ, наведувајќи дека тие дадоа премногу акцент на резултатите од групата Дубна. Особено тие истакнаа дека руската група неколкупати ги изменила деталите на нивните тврдења во период од 20 години, факт што рускиот тим не го негира. Тие, исто така, истакнаа дека ТРГ даде премногу доверба во хемиските експерименти што ги изведувале Русите и ја обвини ТРГ дека нема соодветно квалификуван персонал во комитетот. Одговорот на ТРГ е дека ова не е случај и оценувањето на секоја точка од американската група вели дека не нашле причина да го сменат својот заклучок во врска со приоритетот на откривањето. На IUPAC конечно се користи името предложено од страна на американскиот тим (rutherfordium) кој на некој начин може да се одрази на промена на мислење.
1623 во уметноста
1623 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Радерфордиум
Контроверзно именување
Како последица на првичните натпреварувачки тврдења за откривање, се појави елемент на контроверзно именување. Бидејќи Советите тврдеа дека прв го откриле новиот елемент, тие го предложиле името kurchatovium (Ku) во чест на Игор Курчатов (1903–1960), поранешен шеф на советското јадрено истражување. Ова име се користело во книгите на Советскиот блок како официјално име на елементот. Американците, сепак, предложија радерфордиум (Rf) за новиот елемент во чест на Ернест Радерфорд, кој е познат како "татко" на јадрената физика. Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија (МСЧПХ) го усвои unnilquadium (Unq) како привремено, систематско име на елементот, добиени од латинските имиња за броевите 1, 0, и 4. Во 1994 година, IUPAC предложи да се користи името dubnium (Db) бидејќи rutherfordium беше предложен за елемент 106 и IUPAC сметаше дека тим Дубна треба да биде препознаен за нивните придонеси. Сепак, сè уште постои спор околу имињата на елементите 104–107. Во 1997 година, вклучените тимови го решија спорот и го прифатија тековното име радерфордиум. Името dubnium беше дадено на елементот 105 во исто време.
Изотопи
Радерфордиумот нема стабилни или природни изотопи.Неколку радиоактивни изотопи се синтетизирани во лабораторијата, било со спојување на два атома или со следење на распаѓањето на потешките елементи. Шеснаесет различни изотопи се пријавени со атомски маси од 253 до 270 (со исклучок на 264 и 269). Повеќето од овие распаѓања се претежно преку спонтани патишта на цепење.
Животен век
Од изотопите чии полуживоти се познати, полесните изотопи обично имаат пократок полуживот; биле забележани полуживоти под 50 μs за 253Rf и 254Rf. 256Rf, 258Rf, 260Rf се постабилни на околу 10 ms, 255Rf, 257Rf, 259Rf, и 262Rf живеат помеѓу 1 и 5 секунди, а 261Rf, 265Rf, и 263Rf се постабилни, околу 1.1, 1.5, и 10 минути соодветно. Најтешките изотопи се најстабилни, при што 267Rf имаат измерено полуживот од околу 1,3 часа.
Најлесните изотопи се синтетизираат со непосредно соединување помеѓу две полесни јадра и како производи за распаѓање. Најтешкиот изотоп произведен со непосредно соединување е 262Rf; потешките изотопи се забележани само како производи за распаѓање на елементи со поголеми атомски броеви, од кои само 267Rf е потврден. Тешките изотопи 266Rf и 268Rf исто така, се забележани како електронски фати-ќерки од изотопите на дубниум 266Db и 268Db, но имаат кратки полуживоти на спонтано цепење. Се чини веројатно дека истото важи и за 270Rf, најверојатно ќерка од 270Db.
Во 1999 година, американските научници од Универзитетот во Калифорнија, Беркли, објавија дека успеале да синтетизираат три атоми од 293Og. За овие матични јадра биле пријавени последователно да испуштаат седум алфа-честички за да формираат јадра од 265Rf, но нивното барање беше повлечено во 2001 година. Овој изотоп бил подоцна откриен во 2010 година како конечен производ на распадот на 285Fl.
Хемиски
Радерфордиумот е првиот трансактиноиден елемент, а вториот член на шестата серија на транзициони метали. Пресметките за неговите потенцијали за јонизација, атомскиот полупречник, како и полупречникните, орбиталните енергии и нивоата на земјата во јонизираните состојби се слични на оние на хафниумот и се многу различни од оние на оловото. Затоа, беше заклучено дека основните својства на радерфордиумот ќе личат на оние од другите елементи од, групата 4, под титан, циркониум, и хафниум. Некои од неговите својства беа определени со експерименти со гасна фаза и водена хемија. Оксидациската состојба +4 е единствената стабилна состојба за последните два елементи и затоа радерфордиумот, исто така, треба да покаже стабилна +4 состојба. Покрај тоа, се очекува радерфордиумот да може да формира помала стабилна +3 состојба. Предвидено е дека стандардниот редукциски потенцијал на парот Rf4+/Rf е поголем од −1.7 V.
Првичните предвидувања за хемиските својства на радерфордиумот се врз основа на пресметките што укажуваа дека релативистичките ефекти врз електронската обвивка би можеле да бидат доволно силни за да 7p орбиталите би имале пониско ниво на енергија од 6d орбиталите, што ќе им даде валентна електронска конфигурација на 6d1 7s2 7p1 или дури и на 7s2 7p2, поради што елементот се однесува повеќе како олово отколку како хафниум. Со подобри методи за пресметка и експериментални испитувања на хемиските својства на соединенија на радерфордиумот, може да се покаже дека ова не се случува и дека радерфордиумот напротив, може да се однесува како остатокот од групата 4.
На аналогни начини на циркониум и хафниум, радерфордиумот е проектиран да формира многу стабилен огноотпорен оксид, RfO2. Реагира со халогени елементи за да се формираат тетрахалиди, RfX4, кои хидролизираат при контакт со вода за да формираат оксихариди RfOX2. Тетрахалидите се испарливи материи што постојат како мономерни тетрахерални молекули во фазата на пареа.
Во водната фаза, Rf4+ јоните хидролизираат помалку од титанот(IV) и до сличен степен како циркониум и хафниум, што резултира со RfO2+ јон. Третманот на халидите со халидните јони го промовира формирањето на комплексни јони. употребата на хлориди и бромидни јони ги создава комплексите на хексахлорид и. За флуоридните комплекси, циркониум и хафниум имаат тенденција да формираат хепта-и окта-комплекси. Така, за поголемиот радерфордиумовот јон, се можни комплексите, и.
Физички и атомски
Се очекува радерфордиумот да биде цврст во нормални услови и да има шестаголна кристална структура (c/a = 1.61), слична на нејзиниот полесен кондензатор хафниум.Тоа треба да биде многу тежок метал со густина од околу 23.2 g/cm3; за споредба, густиот познат елемент кој ја има измерената густина, осмиум, има густина од 22.61 g/cm3. Ова се должи на високата атомска тежина на радерфордиумот, на контракциите на лантаноид и актиноид, и на релативистичките ефекти, иако производството на доволно радерфордиум за мерење на оваа количина би било непрактично, а примерокот брзо ќе се распаѓа. Атомскиот полупречник за радерфордиумот се очекува да биде околу 150 pm. Поради релативистичката стабилизација на 7-орбитала и дестабилизација на 6-орбитален дел, се предвидува Rf+ и Rf2+ јони да се откажат од 6d електрони наместо 7s електрони, што е спротивно на однесувањето на неговите полесни хомолози.
Гасна фаза
Рана работа на студијата за хемијата на радерфордиумот фокусирана на гасна термохроматографија и мерење на кривата на адсорпција на релативната апсорпција на температурата. Првичната работа беше спроведена во Дубна, во обид да го потврди нивното откривање на елементот. Неодамнешната работа е посигурна во однос на идентификацијата на родителските радиоизотопи од радерфордиумот. Изотопот 261mRf е користен за овие студии, иако долгиот изотоп 267Rf (произведен во синџирите на распаѓање на 291Lv, 287Fl, и 283Cn) може да биде корисен за идните експерименти. Експериментите се потпираа на очекувањата дека радерфордиумот ќе започне со нова 6d серија на елементи и затоа треба да формира испарлив тетрахлорид поради тетрахералната природа на молекулата. Радерфордиум (IV) хлоридот е повеќе испарлив отколку неговиот полесен хомолог хафниум(IV) хлорид (HfCl4) бидејќи неговите врски се повеќе ковалентни.
Серија на експерименти потврдија дека радерфордиумот се однесува како типичен член од групата 4, формирајќи тетравалентен хлорид (RfCl4) и бромид (RfBr4) како и оксихлорид (RfOCl2). Намалена нестабилност беше забележана кај кога калиум хлоридот е обезбеден како цврста фаза наместо гас, многу индикативно за формирање на нетермички  мешани соли.
Водена фаза
Се очекува радерфордиумот да има електронска конфигурација [Rn]5f14 6d2 7s2 и затоа се однесува како потежок хомолог на хафниум во групата 4 од периодниот систем. Поради тоа, треба да се формира хидрирани Rf4+ јони во силен киселински раствор и треба лесно да се формираат комплекси во хлороводородна киселина, раствор со хидробром или со флуороводородна киселина.
Најконклузивните водни хемиски студии на радерфордиумот се изведуваат од јапонскиот тим во Јапонскиот институт за истражување на атомска енергија со користење на изотопот 261mRf. Експериментите за екстракција од раствори со хлороводородна киселина, со користење на изотопи на рутерфордиум, хафниум, циркониум, како и ториум на елементот псевдо-група 4, се покажаа како не-актиноидно однесување за радерфордиумот. Споредбата со неговите полесни хомолози цврсто го насочувала радерфордиумот во групата 4 и укажала на формирање на хексахлороуреформфорд комплекс во раствори за хлориди, на начин сличен на хафниум и циркониум.
NGC 6215A
NGC 6215A — спирална галаксија во соѕвездието Олтар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6215A се споменува и како ESO 138-4.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6215A е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6215A има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Долни Радеш
Долни Радеш — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш. Селото е иселено и според пописот од 2002 година нема жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа меѓу планините Смрдеш и Конечка Планина. Се наоѓа на крајбрежјето на вештачкото езеро Мантово.
Во 2013 година селото за првпат во своето постоење добило електрична енергија.
Историја
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 200 жители, сите Турци, додека селото Горни Радеш имало 50 жители Македонци.
По Втората светска војна, селото било постојано населено само од Македонци.
Селото било целосно напуштено во текот на 1990-тите години.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Нептунов тројанец
Нептунови тројанци — тела во орбита околу Сонцето близу една од стабилните Лагранжови точки на Нептун, сличмо ма тројанците на другите планети. Имаат приближно ист орбитален период како Нептун и приближно ја следат неговата патека. Познати се 22 Нептунови тројанци, од кои 19 кружат околу сончево–нептунската Лагранжова точка, 60° пред Нептун, а три вртат околу Нептуновото -подрачје 60° зад планетата.
Долни Радеш
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 припаѓало на тогашната општина Конче.
Нептунов тројанец
Откривањето на во високонаклонета (>25°) орбита е значајно, бидејќи го открива присуството на густ облак од тројанци (Јупитеровиte тројанци имаат наклон до 40° ), што укажува на зафат со замрзнување наместо образување на самото место или со судири. Се претпоставува дека големите (≈ 100 км во пречник) облаци од Нептунови тројанци се десеткратно побројни од Јупитеровите.
Долни Радеш
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Конче, во која покрај селото Долни Радеш, се наоѓале и селата Габревци, Горно Липовиќ, Долно Липовиќ, Конче, Лубница, Негреновци и Ракитец. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Загорци, во која влегувале селата Гарван, Долни Радеш, Загорци и Скоруша.
Нептунов тројанец
Во 2010 г. е објавено откривањето на првиот Нептунов тројанец во —. Следечкото -подрачје на планетата денес е многу тешко се набљудување бидејќи лежи во видна линија на средиштето на Млечниот Пат, каде небото е преполно со ѕвезди.
Долни Радеш
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1614 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница на селото Скоруша.
Нептунов тројанец
Откривање и истражување
Во 2001 г. е откриен првиот Нептунов тројанец — — близу -подрачјето на Нептун, со што станал петтиот познат стабилен содржател на мали тела во Сончевиот Систем. Во 2005 г. откривањето на високонаклонетиот тројанец довело до мислење дека Нептуновите тројанци населуваат густи облаци, ограничувајќи го можносто потекло на истите.
На 12 август 2010 г. е пронајден првиот тројанец во —. Откриен е со вршење на макотрпно прегледување на подрачјата каде светлината на ѕвездите близу галактичкиот центар е прикриена од правливи облаци. Ова упатува на тоа дека големите -тројанци се подеднакво застапени како големите -тројанци до извесен степен на несигурност, што уште повеќе ги ограничуваат моделите за нивниот настанок.
Долни Радеш
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2 гласачи.
Нептунов тројанец
Динамика и потекло
Орбитите на Нептуновите тројанци се мошне стабилни; Нептун може да има задржано преку 50 % од првобитното попреселбено тројанско население во животниот век на Сончевиот Систем. Неговата може подеднакво да вдоми стабилни тројанци како и. Нептуновите тројанци можат да либрираат до 30° од нивните Лагранжови точки во период од 10.000 години. Оние кои застрануваат влегуваат во орбити слични на кентаурските. Иако Нептун сега не може да зафаќа стабилни тројанци, приближно 2,8 % од кентаурите на растојание од 34 ае се сметаат за негови коорбиталци. Од нив, 54 % се во потковичести орбити, 10 % се квазимесечини, а 36 % се тројанци (рамномерно поделени меѓу групите и ).
Неочекуваните високонаклонети тројанци се клучни за осознавање на потеклото и развојот на населението во целина. Постоењето на високонаклонети Нептунови тројанци укажува на зафат за време на планетарната преселба наместо образба на самото место или со судири. Проценетиот подеднаков број на големи - и -тројанци вели дека немало отпор од гас при зафатот и упатува на заеднички зафатен механизам за тројанците од и. Зафатот на Нептунови тројанци при преселбата на планетите се одвива во процес сличен на безредното зафаќање на Јупитеровите тројанци во Ничкиот модел. Кога Уран и Нептун се блиску, но не во среднодвижечка резонанца, местата каде Уран го одминува Нептун можат да кружат со период кој е во резонанца со либрациските периоди на Нептуновите тројанци. Ова доведува до зачестени растројувања кои ја зголемуваат либрацијата на постоечките тројанци, предизвикувајќи нестабилност во нивните орбити. Овој процес може да биде и обратен, јавувајќи се при зафат на нови тројанци со продолжувањето на планетарната преселба. За високонаклонетите тројанци да можат да се зафатат, преселбата мора да била бавна, или да го стекнале нивниот наклон претходно.
Бои
Првите четири откриени Нептунови тројанци имаат слични бои. Тие се претежно црвени, малку поцрвени од сивите тела од Кајперовиот Појас, но не толку црвени како високоперихелските студени кубевана. Ова е слично на боите во сината шуплина на кентаурската бојна распределба, Јупитеровите тројанци, неправилните сателити на гасовитите џинјови, а можеби и на кометите, што доследно одговара на сличното потекло на овие населенија од мали тела во Сончевиот Систем.
Именување
Во 2015 г. Меѓународниот астрономски сојуз (МАС) усвоил ново имиња Нептуновите тројанци, кои се водат според амазонките, без да се прави разлика дали се во L4 или L5. Амазонките биле воинствено племе сочинето исклучиво од жени ко е се борело во Тројанската војна на страна на Тројанците, а против Грците. Во 2019 г. именувани Нептунови тројанци биле 385571 Отрера (по Отрера, првата кралица на амазонките од старогрчката митологија) и Клета (амазонка и прислужничка на кралицата Пентесилеја, која ги повела амазонките во Тројанската војна).
Членови
Бројот на набљудувани високонаклонети Нептунови тројанци е доста мал, но се смета дека тие всушност се четирипати побројни од нисконаклонетите. Претпоставувајќи албедо од 0,05, се очекува дека во Нептуновата постојат  тројанци со полупречници над 40 км. Од ова би се заклучило дека големите Нептунови тројанци се 5 до 20 пати побројни од Јупитеровите, зависно од нивните албеда. Има релативно помалку помали Нептунови тројанци, што може да се должи на тоа што тие лесно се распарчуваат. Големите -тројанци веројатно се рамнобројни на големите -тројанци.
и покажуваат значајна динамичка нестабилност. Ова значи дека тие може да се зафатени по планетарната преселба, но може и да се долготрајни членови кои едноставно не се сосема динамички стабилни.
Куп на шампиони 1977/78
Куп на шампиони 1977/78 — 23-то издание на Купот на шампиоинте, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување.
Нептунов тројанец
Членови
Во февруари 2020 г. се знаело а 29 Нептунови тројанци, од кои 24 кружат близу Лагранжовата точка во Сонце-Нептун, 60° пред Нептун, четири се близу Нептуновото -подрачје 60° зад него, а една кружи на спротивната страна на Неотун. но често си ја менува местопложбата во однос на него, на точките L4 и L5. Овие се наведени на следнава табела, која е изведена од списокот на нептунови тројанци на Центарот за мали планети при МАС а со пречници преземени од трудот на Шепард и Трухиљо посветен на, освен ако не е поинаку наведено.
Куп на шампиони 1977/78
Финалето е одиграно на 10 мај 1978 на стадионот Вембли во Лондон, каде што Ливерпул со резултат 1:0 го победил Клуб Брухе, со тоа успевајќи да го одбрани трофејот од претходната сезона.
Нептунов тројанец
Членови
и се сметале за Нептунови тројанци при нивното откривање, но подоцна е заклучено дека не се. За се сммета дека е во резонанца 3:5 со Нептун. тековно следи квазимесечинска јамка околу Нептун.
Куп на шампиони 1977/78
Прво коло
Напомена: Ливерпул како бранител на титулата директно се пласирал во осмина финалето.
1 Нант се пласирал во осминафиналето по правилото за постигнати повеќе голови на гости.
Четвртфинале
1 Борусија Менхенгладбах се пласирала во полуфиналето по правилото на постигнати повеќе голови на гостински терен.
Стојан Ристев Темјаноски
Животопис
Стојан Ристев Темјаноски е роден во селото Велмеј. Тој бил верен деец на револуционерната организација. Учествувал во Илинденското востание во битолскиот вилает, во областа Дебрца. Бил соработник со најпознатите дејци од областа на Дебрца, како и со Ѓурчин Војвода и Петар Чаулев. Учествувал во битката во близина на селото Сошани, против отоманските сили.
Годивска парохија
Годивската парохија е парохија која е под јурисдикција на Охридското архијерејско намесништво и е со седиште во црквата „Св. Ѓорѓи“ во селото Годивје. Во составот на ова парохија се селата Годивје, Арбиново, Врбјани, Лактиње, Сливово, Мраморец, Турје и Црвена Вода.
Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен:
Шеста охридска парохија
Во состав на оваа парохија е и селото Рамне.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
1624 во уметноста
1624 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Грамади (Безиково)
Грамади — археолошко наоѓалиште во кочанското село Безиково. Претставува населба од доцноантичко време. Во непосредната близина на маалото Чифлик, до куќата на еден селанец, на мала тераса издигната над долот се среќаваат многу фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
407 п.н.е.
407 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 407. година пред новата ера, 407. од првиот милениум п.н.е., 7. од 5 век п.н.е. и осма од 400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5101 и 5102 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4343 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3353 и 3354 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 346.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 407 година се протега во 2229 и 2230, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2289 и 2290 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 136. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1060 и 1059 исламска година пред хиџра.
NGC 3869
NGC 3869 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3869 се споменува и како UGC 6737, MCG 2-30-32, CGCG 68-59.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3869 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3869 има привидни димензии од 1,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 3869 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36669. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 867. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 468.
NGC 1789
NGC 1789 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1789 се споменува и како ESO 56-SC37, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 15 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1789 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m. NGC 1789 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 57 м 51,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 54' 3".
Други поделби
Проучување на NGC 1789 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9169.
Дуќан на ул. „Илинденска“ бр. 76 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Илинденска“ бр. 76''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Лима Барето
Афонсо Енрикес де Лима Барето (португалски: Afonso Henriques de Lima Barreto) (13 мај 1881, Рио де Жанеиро, Бразил - 1 ноември 1922, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател и новинар.
Животопис
Родителите на Лима Барето биле Мулати, така што поради своето потекло тој страдал во текот на целиот живот, поради што му се препуштил на алкохолизмот. Тој учествувал активно во интелектуалниот живот на Бразил и соработувал со бројни весници и списанија. Воодушевен од Октомвриската револуција, тој напишал манифест посветен на неа. Умрел рано, на возраст од 41 година, во Рио, во крајна сиромаштија.
Творештво
Целокупното творештво на Лима Барето (романи, раскази и хроники) има карактер на протест против дискриминацијата, предрасудите, глупоста, самоволието и социјалната неправда. Токму поради острата критика на своето време, тој останал непризнат од неговите современици, со исклучок на неколку критичари. Дури и 50 години по неговата смрт, постоела забрана за објавување на неговите дела во сите поважни бразилски весници, а главната причина за тоа бил романот „Спомените на писарот Исајас Камиња“ во којшто Барето го прикажал животот во редакцијата на еден весник. Дури 100 години по неговото раѓање и 50 години по смртта, Бразил го признал Барето како еден од основоположниците на современиот роман и како еден од врвните писатели на оваа земја. Неговите дела се објавени во 17 томови, како и исцрпна монографија за неговиот живот и за творештвото. Најважни дела на Барето се: романот „Спомени на писарот Исајас Камиња“ (1909), романот „Тажниот крај на Поликарпо Кваресма“ (1915), збирката раскази „Нума и нимфата“ (1915), „Животот и смртта на М. Ј. Гонзага де Са“ (1915), збирката раскази „Истории и сништа“ (1920) итн.
Градови во Швајцарија
Во Швајцарија за град се смета секоја населба со преку 10.000 жители. Според проценките од 2008 г. во државата има 133 града.
Главни урбани зони
¹ - Урбаната зона се протега и низ соседната Франција
² - Урбаната зона се протега и низ соседните Германија и Франција
Полупрофесионално
Полупрофесионално (англиски: Semi-Pro) е комедија американски филм од 2008 год.. Филмот својата премиера ја дожива на 22 февруари 2008 год. Филмот во својата прва недела од прикажување заработи $15,075,114 и се најде на првото место во американскиот бокс офис.
Синопсис
(Вил Фарел) го глуми Џеки Мун. Заработените пари од неговата хит-нумера "Love Me Sexy" Џеки ги вложува во купување на тим и со тоа исполнување на својот животен сон. Така, тој станува сопственик, тренер и главен играч во Флинт тропикс, кошаркарски клуб во Американската кошаркарска асоцијација (АБА). Флинт Личиген тропикс се најлошиот тим во лигата. Пред да се распадне АБА, Националната кошаркарска асоцијација (НБА) планира да ги избере најдобрите тимови од неа и да ги преземе на крајот од сезоната. Само четирите најдобри тима ќе имаат шанси да влезат во најголемата кошаркарска асоцијација. Ако сакаат да преживеат, Џеки мора да преземе нешто. Така, почнува наизглед неможната мисија – да се победи.
Секула Спасев Темјаноски
Секула Спасев Темјаноски деец на ВМОРО.
Животопис
Секула Спасев Темјаноски е роден во селото Велмеј во 1878 година. Учествувал во Илинденското Востание. Бил соработник со Дејан Војвода. Во текот на Втората светска војна се ставил во соработка на окупаторите, италијанците и албанците, и како таков бил поставен за кмет на селото. Исто така тој агитирал за селото да подпадне под бугарска власт, така што тој имал бугарофилски чувства. Поради неговата активност во текот на Втората светска војна, главните во месната заедница на селото Велмеј, Митре Пачески и Крсте Крстаноски побарале да не му биде одобрена илинденската пензија на Секула Темјаноски.
1625 во уметноста
1625 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Руда
Руда — вид на камен што содржи минерали со вредни елементи како метали се вади од земјата со рударење. Ископаниот материјал потоа се рафинира за да се добијат саканите елементи.
Класата или концентрацијата на на рудниот минерал или метал и обликот во кој се јавува истата го одредува трошокот на вадење на рудата. Исплатливоста на експлоатацијата зависи од вредноста на металот во рудата и степенот на негова застапеност. Металните руди може да се соединенија како оксиди, сулфиди, силикати или „самородни“ метали (како што е самородниот бакар) што се јавуваат концентрирани во Земјината кора. Покрај нив, постојат и „благородни“ метали како златото што се среќаваат во самостоен неврзан облик. Рудата потоа се обработува за да се добијат саканите метали, раздвојувајќи ги од камењата и другите непотребни минерал. Рудните лежишта се создаваат по пат на различни геолошки процеси. Тие процеси се основа за поделба на рудите, според кои тие се групираат.
Ископување
Рудните наоѓалишта се експлоатираат по следниве постапки:
Корана (река)
Реката Корана извира кај Плитвичките Езера (национален парк). Нејзината должина изнесува 134,2 км, а се влева во реката Купа кај Карловац. Припаѓа на црноморскиот слив и не е пловна. Многу делови од Корана минуваат низ, сликовити, варовнички кањони високи и над сто метри. Овие кањони се обраснати со букова шума или се оголени. Во горниот ток на реката се наоѓаат сликовити пештери.
Не се знае точно од каде потекнува името на Корана. Споре некои „Корана“ е извадок од зборот „Кора“ (билка или растение), а според некои „Корана“ таканаречена „Горана“, означува вода која тече од горе. Во Слуњ во Корана се влева Слуњчица. Овдека настанале водопадите Растоки. Кај Карловац во Корана се влева Мрежница.
Мал дел од реката протекува н низ Босна и Херцеговина (низ селото Тржац и Тржачка Раштела, во општината Казин). Во Тржац е направена плажа. Во неа се влева реката Мутница.
Неферкамин Ану
Неферкамин Ану — фараон на Стариот Египет за време на првиот преоден период. Според Кралскиот список од Абидос и последната реконструкција на Торинскиот канон, направена од страна на Ким Рајхолт, тој бил 13-тиот крал на Осмата династија. Ова мислење го делат египтолозите Јирген фон Бекерат, Томас Шнајдер и Дарел Бејкер. Како фараон од осмата династија, Неферкамин Ану владеел над регионот Мемфит.
Баб ел-Мандеб
Преглед
Името на протокот значи „порта на маката“ или „порта на солзите“, кое го добило поради опасноста при неговото преминување или, според едно арапско предание, поради големиот број на удавени во земјотресот кој ги одвоил Азија и Африка.
Неферкамин Ану
Потврди
Неферкамин Ану се споменува во делот 52 од Кралскиот список од Абидос, кој бил составен во раниот период на Деветнаесеттата династија. Списокот го наведува неговиот претходник како Неферкаре Пеписенеб и неговиот наследник како Какаре Иби. Торинскиот канон го идентификува Неферкамин Ану со Нефер, споменат во колона 4, линија 10 од документот, кој е во согласност со кралскиот список од Абидос. Секој детаљ за владеењето на Неферкамин Ану е изгубен во лакуна од Торинскиот канон.
Баб ел-Мандеб
Преглед
Баб ел-Мандеб е стратешка врска помеѓу Индискиот Океан and the Средоземното Море, преку Црвеното Море и Суецкиот Канал. Во 2006 г. низ протокот минувале 33 милиони барели (5.200.000 м3) нафта дневно (вкупниот танкерски превоз на нафта во светот изнесува 43 милиони барели дневно).
Протокот е широк околу 30 км, од ’ртот Менхели во Јемен до ’ртот Сијан во Џибути. Поделен е на два помали премини со островот Перим. Источниот е наречен Александров Проток (Баб Искендер), широк е 3 км и длабок е 16 сажени (30 м). Десниот е наречен Дакт ел-Мајун и има ширина од 25 км и длабочина од 170 сажени (310 м). Недалеку од брегот на Џибути има група помали острови, наречени „Седум Браќа“ или Саваби. Површинската струја во источниот канал води навнатре, додека пак под онаа под неа тече нанадвор, кон западниот премин.
Неферкамин Ану
Име
Името на овој фараон е транслитерирано како Неферкамин Ану, иако е пријавено како Снеферка Ану на Кралскиот список од Абидос. Причината за оваа транслитерација е дека хиероглифскиот знак O34, што се чита s, би можел да го замени знакот R22 за богот Мин и да се чита Mn.
Баб ел-Мандеб
Преглед
Според африканскат хипотеза за потеклото на човект, протокот Баб ел-Мандеб е веројатно место на првите иселување на денешниот човек (не вклучувајќи ги другите хоминини) од Африка, пред околу 60.000 години. Се претпоставува дека тогаш морското ниво било многу пониско, а протокот бил многу поплиток или воопшто немал вода, овозможувајќи да се случат низа преселби долж јужниот брег на Азија.
Според Етиопската православна црква, преку протокот поминале првиоте семитски доселеници (говорници на гиз) во АФрика, што се случило во времето еврејскиот на родоначалник Јаков (околу 1900 г. п.н.е.).
Најзначајна политичка сила на ова подрачје било Аксумското кралство на Африканскиот Рог, кое потоа се проширило и на Арапски Полуостров со освојувањето на Химјарското кралство.
Мост преку протокот
Во 2008 г. е претставен план за изградба на мост преку протокот, наречен „Мост на роговите“, поврзувајќи ги Јемен и Џибути. Ова би бил најдолгиот висечки мост на светот.
Како подрегион
Баб ел-Мандаб претставува и подрегион на Арапската лига, кој ги опфаќа Џибути, Јемен и Сомалија.
Селиште (Безиково)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кочанското село Безиково. Претставува населба од доцноантичко време и старо-христијанска црква. Во непосредната близина на маалото Острици, на тераса оградена со високи ридови се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси. Спорадично има и остатоци од топена железна руда. На северниот крај на наоѓалиштето се наоѓа црквата Св. Атанас која е изградена во поново време, врз темелите на старохристијанска црква.
Убиство
Убиство е секое дејство во кое еден човек убива друг човек. Убиството претпоставува само свесен акт на еден човек кој резултира во смрт на друг човек, т.е. убиството вклучува и случајни дејства, дејства од негрижа или од невнимание, дури и кога извршителот немал намера да ја предизвика смртта. Во правото постојат повеќе категории на убиства, вклучувајќи: убиство без умисла, убиство со умисла, оправдано убиство, убиство во самоодбрана, убиство за време на војна, евтаназија, итн. Овие видови убиства се третираат различно во правнитe системи, а некои од нив се дури и дозволени (како, евтаназијата).
Убиството во кривичното право
Убиството како злосторнички чин може да се јави во повеќе видови, од случајно убиство до убиство со свесна намера. Во основа, во кривичното право се разликуваат два вида убиство, убиство со умисла и убиство без умисла, во зависност од околностите, психичката состојба на извршителот и намерата.
Пајаци
Пајаците се осумножни членконоги кои припаѓаат на редот Araneae. Иако многу често се мешаат со инсектите (како што е и со скорпиите), тие сепак не се инсекти, а не се ни членови на истиот поттип во кој се класифицирани инсектите. Науката што се занимава со проучување на овие животни се нарекува арахнологија. Пајаците ги населуваат сите континенти, со исклучок на Антарктикот, но најголем број се среќаваат во тропските и суптропските области.
Фосилните остатоци на најстарите откриени пајаци датираат од пред 400 милиони години. Заклучно со мај 2021 година биле познати околу 49.800 видови на пајаци и околу 129 фамилии, но постои голема забуна во научната заедница околу тоа како овие фамилии би требало да се систематизираат, за што сведочат преку дваесетте класификациски системи кои се предложени од 1990 година до денес.
Бразилскиот пајак - скитник е најотровниот пајак во светот. Е застапен во тропските шуми на Амазонија, но е застапен во градовите на Бразил и слично. Овај пајак често се случува да влезе во обувките, креветите или домовите на луѓето и да предизвика човечки жртви. Има сивкаста боја и има тенки нозе.
Сиднејски пајак е еден од најотровните пајаци во светот којшто е застапен во тропските шуми во Австралија. Има многу остри заби, па така што е докажано дека може да пробие нокт од човечки прст со длабочина од 5 до 10 милиметри. Сиднејскиот пајак создава над 10 милиони различни биоактивни пептиди.
Тарантулата е вид на опасни и отровни пајаци. Има 900 видови на тарантули. Тарантулите се застапени низ цела Африка, Австралија, Јужна Америка и делови од Шпанија, Португалија и Турција. Колку повеќе влакненца на кожата имаат тарантулите толку повеќе содржат големо количество на отров, а колку помалку имаат бели влакненца не содржат толку многу количество на отров и не се опасни. Познат вид на отровна и опасна тарантула е мексиканската црвена тарантула.
Морфологија
За разлика од инсектите, пајаците имаат само два телесни сегменти (тагми) наместо три. Тие се главоград (цефалоторакс или прозом = споен главен и граден сегмент) и абдомен (опистозом). Исклучок од ваквата градба прават пајаците-убијци, чиј главоград се чини дека е поделен на две независни дела. Освен неколку видови на примитивни пајаци (од фамилијата Liphistidae), абдоменот кај овие животни не е надворешно сегментиран. Абдоменот и главоградот се поврзани со тенка мембрана означена како педицел или предгенитален сомит, структура која му овозможува на пајакот да го движи својот абдомен во сите насоки. Педицелот е всушност последниот сегмент (сомит) од главоградот и тој отсуствува речиси кај сите останати членови на Arachnida (пајаковидните членконоги) - кај скорпиите тој се забележува само во ембрионалниот развиток. Пајаците растат така што се преслекуваат неколкупати во текот на годината. Инаку, пајаците се со различни димензии, а најголемито пајак е „Голијатскиот јадач на птици“ (Theraphosa blondi). [[Слика:Spider-characteristics.png|thumb|лево|180px|Морфологија на пајак:
(1) четири пара на екстремитети за движење
(2) главоград
(3) опистозом]] За разлика од инсектите, кои имаат шест нозе, пајаците имаат осум нозе. Првиот пар на изменети екстремитети хелицери завршуваат со клешти што најчесто имаат отровни жлезди, а по нив следуваат педипалпите кои имаат улога во внесувањето на храната во усниот отвор. Останатите четири пара на вистински екстремитети служат за движење. На нив се наоѓаат и најразлични сетилни влакна со кои пајакот ја осознава средината (за разлика од инсектите, кои имаат сетилни структури на антените, кои отсуствуваат кај пајаците). Најостровен пајак на светот е Latrodectus mactans. Од сите видови пајаци, само околу 20-30 видови се опасни за човекот.
Пајаците може да поседуваат шест или осум очи (односно очели), при што распоредот на очите се користи при детерминацијата. Но, иако поседуваат очи, видот е слаб кај повеќето видови и најчесто се користи за детекција на движење. Скокачките и пајаците-волци кои го ловат својот плен имаат подобро развиен вид. Очите на пајаците не се сложени како оние на инсектите, туку се прости и обично поредени во два реда. Многу пајаци (освен скокачките и волк-пајаците) го фаќаат својот плен во мрежи од пајажина. Таа исто така може да се користи при детерминацијата на фамилијата или родот. Свилата од пајажината се лачи од посебни структури пајажинести жлезди со изводни каналчиња кои завршуваат со пајажинести брадавици. Последниве се наоѓаат на постериорниот долен дел на опистозомот (бројот им варира во зависност од видот, но најчесто се три пара). Пајаците не се залепуваат за пајажината бидејќи тие или стојат на нелеплив дел или, пак, секретираат специјално масло на нивните ,,стапала”. Свилата е течност која се стврднува при контакт со воздухот. Таа излегува во вид на многу тенки конци кои се здружуваат и формираат многу посилен конец. Свилата исто така се користи од страна на женките за да се изградат јајцеви торбички (кокони) каде младите остануваат и до неколку недели. Волк-пајаците ги носат јајцевите торбички кои се прикачени за пајажинотворните структури. Многу пајаци поседуваат т.н. листести бели дробови. Тие претставуваат листови од ткиво кои се полни со течност и разделени меѓусебно со воздушен простор. Повеќето видови имаат еден пар од овие респираторни органи.
Секоја зрела женка има пар на торбички за складирање на сперматозоиди кои се наречени спермотеки (т.е. семеприемници). Тие отпаѓаат со секое преслекување, така што женскиот пајак мора да се спари по секое преслекување (екдиза). Палпите на машките единки се изменети за трансфер на сперма во женскиот епигин (генитален отвор или гонопора), кој се наоѓа на  дорзалната  страна  од опистозомот. Епигинот на женката, како и копулирачките палпи на мажјакот можат да се видат само кај зрелите возрасни единки. Женките обично се поголеми од мажјаците.
Систематика
Постојат околу осум поголеми фамилии на пајаци. Фамилијата Aglenidae вклучува големи пајаци кои често можат да се најдат во подрумите. Најпознат претставник од оваа фамилија е Tegenaria sp. Екстремитетите на овој вид може да се долги и преку 10 cm, иако најчесто машките единки се тие кои имаат толку долги нозе. Видовите од родот Tegenaria се оние големи влакнести пајаци кои ги наоѓаме во нашите домови наесен. Притоа обично ние ги забележуваме машките единки, бидејќи женките претендираат да останат во нивните мрежи од пајажина. Машките единки се многу слични на женските, но се неколку mm помали, имаат потенок абдомен, подолги нозе и обично имаат подебели палпи во периодот кога се во потрага по женка. По завршеното спарување, мажјакот ќе живее уште некое време покрај женката, но ќе изумре пред зимата, така што женката е снабдена со храна за време на студениот период. Фамилијата Araneidae брои 4000 видови. Тука се групирани пајаците кои плетат кружни пајажини. Претставниците имаат 8 очи. При барањето на партнер за парење, мажјакот доаѓа до пајажината на женката и ги раскинува нишките од истата, со што и дава до знаење на женката дека тој не е нејзиниот следен оброк, како и да му обрне внимание. Најпознат претставник е видот Aranea diadema (градинарски пајак, пајак крстач или дијадемски пајак). Најчесто е многу лесно да се препознае поради големиот бел крст на абдоменот. Женката положува жолти кокони кои содржат 400 до 800 јајце-клетки, и тоа најчесто во затскриени места. Младите излегуваат со затоплувањето на времето напролет. Тие најпрво се собираат во една неодредена топка која при допир се растура, односно младите пајаци се разбегуваат во различни насоки. Фамилијата Theridiidae е составена од едни од најотровните пајаци, како што е на пример Latrodectus mactans (црна вдовица). Оваа фамилија е попозната како фамилија на чешлостапалести пајаци.
Рибејро Коуто
Рибејро Коуто (португалски: Ribeiro Couto) (12 март 1898, Сантос, Бразил - 30 мај 1963, Париз, Франција) - бразилски писател и дипломат.