cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Георги Христов (револуционер)
Животопис
По Првата светска војна, кога Скеча е дадена на Грција, Христов заедно со средното училиште се преселил во селото Смољан каде што учителствувал две години. Во периодот меѓу 1921 - 1924 година е учител во прогимназијата во Станимака. Работиел на решавање на проблемите на македонските бегалци и е претседател на Друштвото на Македонската федеративна организација до 1924 година. Се преселил во Трново Сејмен, каде што од 1925 до почетокот на 1927 година работел како службеник во конзорциумот за тутун. На 17 јуни 1927 година станал учител во селото Мало Градиште, а од 7 октомври е директор на прогимназијата. Подоцна се населил во Хасково.
По окупацијата на Грција во Втората светска војна, во мај 1941 година бугарската влада испратила делегација на Костурското братство во југозападна Македонија. Во неа влегувале Дамјан Илиев, Спиро Василев и Петар Марков од Загоричани, Пандо Киселинчев од Косинец и Георги Христов. Делегацијата ги обиколила Леринско и Костурско на патот Битола - Баница - Екши Су - Зелениче - Загоричани - Рупишта - Косинец - Лабаница - Смрдеш - Брезница - Рулја - Желево - Лерин, каде што на 24 мај присуствувале на манифестација во чест на Св. Кирил и Методиј.
Делегацијата предложила да се испратат Македонци-преведувачи при воените командантсва, да се настојува во македонските села да се назначуваат кметови Макеоднци и да се формира полиција од локалното макеоднско население, да се дозволи ширењето на бугарски весници и книги, во Битола да се создаде егејски комитет, кој ќе комуницира со бугарските власти.
Христов умрел во Хасково во 1964 година. Оставил ракопис "Хрупишчко", издаден во 2002 година, кој е едно од ретките описи на селата во Костурско.
Трговиште (појаснување)
Трговиште може да се однесува на:
With the Beatles
With the Beatles вториот издаден албум на Битлси излезе во продажба на 22 ноември 1963 на денот на убиството на претседателот на САД Џон Кенеди.Албум со мали измени е издаден и во САД со наслов Meet The Beatles!.До 1962 е продаден во повеќе од милион примероци со што станува вториот албум кој од кој се продадени милион копии.Албумот се наоѓа на 420 место на списокот на 500 најдобри албуми на сите времиња на списанието Rolling Stone.
Сота Хирајама
(роден ) — јапонски фудбалер.
Хас (округ)
Округот Хас (Rrethi i Hasit) е еден од 36-те окрузи во Албанија и еден од најмалите во државата. Округот има население од 17,419 жители и површина од 393 километри квадатни. Округот се наоѓа во североисточниот дел од земјата. Во округот се наоѓаат следните населени места:
Тајхволфрамсдорф
Тајхволфрамсдорф (Teichwolframsdorf) — село и поранешна општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Молсдорф-Тајхволфрамсдорф.
Падова
Падова (итал. Padova, лат. Patavium, вен. Padoa) — град во северна Италија, во покраината Падова (регион Венето). Градот има има 212.500 жители.
Сандиктау (округ)
Сандиктау е округ во Казахстан во покраината Акмоле во северен Казахстан.
Антон Драндар
Антон Хаџигеоргиев Драндар (ce потпишувал co псевдонимот А. Брутус) бил бугарски општественик од македонско етничко потекло, правник, трговец, новинар и публицист ; македонски национален деец.
Објавил повеќе публицистички трудови, меѓу кои и книгите „Положбата на христијаните во Македонија“ (1867), „Турската администрација во Македонија“ (1868) и друго. Брошурата „По повод едно движење во Македонија“ објавена во Брисел, во 1900 година, под псевдонимот А. Брутус, е посебно значајна за македонскиот народ.
Драндар книгите ги пишува на француски јазик и како ретко кој, покажува одлично познавање на традициите и дипломатијата. Но, иако секогаш бил близок со бугарскиот двор, неговите дела кои се наоѓаат во сите познати светски библиотеки, никогаш не биле преведени на бугарски. Константин Иричек, бугарски политичар од чешко потекло, во 1880-те за Драндар забележал дека не го научил бугарскиот јазик и постојано говорел македонски:
Дипломатски кор
Дипломатски кор или Corps diplomatique претставуваат сите дипломатски претставници во една држава. Na чело на Дипломатскоиот Кор е највисок дипломат во ранг- Доајен.
Антон Драндар
Животопис
Антон Драндар е роден во 1837 година во Велес, во семејството на Хаџи Георги и Марија Драндар. Татко му Хаџи Георги во текот на 1836 година добива од Султанот берат за привилегии. Добростоечкото семејство Драндар му овозможува на Антон да се стекне со одлично образование. Во 1850 година, на тринаесет години, татко му го испраќа да учи во Будимпешта, каде завршил средно образование и благороднички лицеј Сони, а потоа право, политика и дипломатија во Виена и Лондон. Во една прилика, употребувајќи ја фразата на Филип II Македонски кога се обратил на својот син Александар, унгарскиот професор Ченгиери Антал на својот ученик Драндар, му рекол: „Македонија е премногу мала за тебе синко, треба да бараш поголема земја“. По завршувањето на високото образование, Антон Драндар долго време живее во Англија, Франција, Холандија, Белгија, Швајцарија, Шпанија и Германија, каде се оддава на сериозно проучување на политичката организација и карактерот во секоја од овие држави.
Дипломатски кор
Во поширока смисла, Дипломатскиот кор ги содржи сите чланови на дипломатскиот персонал на страните дипломатски мисии во една земја (т.е. држава на акредитација), вклучувајќи ги и дипломатските претставници на мегународните организации во таа држава.
Антон Драндар
Животопис
Драндар живее 26 години во странство и добро ја запознава европската цивилизација. По враќањето во Македонија извесен период се занимавал со трговија во Солун. Во овој период Антон Драндар зема активно учество во борбата на велешаните против Цариградската патријаршија. Во писмото испратено до Георги Раковски од 17 јуни 1862 година, велешанецот Димитар Каранфилович, пишува:
Дипломатски кор
Дипломатски кор е колективно тело на претставниците со дипломатскиот статус во државата, но таквото тело е без одлики на правното лице. Дипломатите меѓусебно се разликуваат по својот ранг и клас, кои се наведени во акредитивините писма (покрај општиот ранг наведен и во дипломатски пасош).
Антон Драндар
Животопис
Во наредните десеттина години публикува уште неколку брошури, меѓу кои: „Кнез Александар Бетенберг во Бугарија, Петте години кнезување“ (Париз, 1884), „Трговските договори и прашањето за даноците и акцизите во Бугарија“ (Париз, 1885), „Политичките настани во Бугарија од 1876 до денешен ден“ (Брисел, 1896), „Положбата на Славјаните и Румуните во Австроунгарија“ (Брисел, 1900) и „По повод едно движење во Македонија“ (Брисел, 1900).
Тој бил назначен за личен секретар на втората жена на бугарскиот кнез Фердинанд, царицата Елеонора фон Ројс – Костриц, со која бугарскиот суверен стапува во брак на 28 февруари 1908 година. Тоа ќе биде предизвик за Драндар да ја публикува брошурата „Бугарија под власта на кнезот Фердинанд“ (Брисел, 1909). За своите заслуги Драндар бил носител на: бугарскиот орден од втор степен „За граѓански заслуги“ (1898, 1907), српскиот орден од трет степен „Свети Сава“ (1899), францускиот златен орден за искуство и наука, орден на Акедемски палми (1900), црногорски орден „Данило“ (1902, 1907), руски орден од втор степен „Свети Станислав“ (1907), орден од втор степен „Свети Александар“ (1917).
Антон Драндар бил почитувана личност и немал непријатели. Иако потекнува од богато семесјтво, тој живее скромно до крајот на живот во Софија, каде умира на 25 март 1925 година.
„По повод едно движење во Македонија“
Антон Драндар и велешанецот Димитар Каранфилович биле мошне блиски со бугарскиот двор. Така да во зависност од условите во кои работел и дејствувал, Антон различно пристапувал кон Македонија и македонското прашање. Сепак тој настојувал поадекватно да го определи политичкото уредување на Македонија и со голема доза на македонистички погледи го поддржувал македонскиот политички сепаратизам. Антон Драндар тоа особено го изразува во својата книга „По повод едно движење во Македонија“ („A Propos d'un Mouvement en Macédoine") објавена во Брисел 1900, под псевдоним: А. Брутус.
Во брошурата Антон Драндар тврди дека престојувал во Македоиија како функционер на една странска држава. Со оглед на позицијата која ја има во Бугарија, сосема е јасно зошто Драндар не изнесува повеќе подробности и ја објавува под псевдоним. Во неа тој ќе напише:
Надворешни врски
Антон Драндар
Кизлар-ага
Кизлар-ага (османлиски јазик: قيزلر اغاسی) — главен на евнусите кои го чувале Царскиот харем на отоманските султани во Цариград. Поради неговата близина со султанот и улогата на жените во харемот преку нивните интриги, позицијата на кизлар-ага била рангирана како една од најважните во Отоманското Царство до почетокот на 19 век. Наскоро по основањето на оваа функција, местото често било зазимано од страна на робови од Африка, поради кое главниот кизлар-ага се нарекувал и црн евнух.
Историја
Функцијата Кизлар-ага била создадена во времето на Мурат III (1574-1595) во 1574 година, кога Мехмед-ага со потекло од Етиопија станал прв црн евнух. Дотогаш, во отоманската палата доминирале белите евнуси, кои главно биле доведувани во палатата од христијанското население на Балканот или Кавказот. Меѓутоа, во 16 век, се забележува брз пораст на населението во палатата Топкапи, меѓу кои и кај евнусите, чии бројки се зголемиле од 40 во времето на Селим (1512-1520) до повеќе од илјада во времето на Мурат III. Додека црните евнуси служеле заедно со белите евнуси во палатата, до 1592 година, поради нејасни причини, се утврдило и одвојувањето на улогите, како и надмоќноста на црните евнуси над белите: белите евнуси биле ограничени на надзорот од машките деца (ич оглан), додека црните евнуси го презеле далеку попрестижниот надзор на приватните одаи на султанот и на палатата (харем). Како резултат на тоа, главниот црн евнух брзо го засенил главниот бел евнух или Капи-ага. Во времето на својата најголема моќ во XVII и XVIII век, кизлар-ага бил везир од прв ранг и трет во државната хиерархија, по Големиот везир и главниот верски водач, шејк-ул ислам.
Моќта на црниот евнух не произлегла само од неговата блискост со султанот, туку и од неговата поврзаност со сопругите на султанот, неговите мајки, кои честопати доминирале во политиката (види: Султанат на жените). Кизлар-ага, исто така, бил де факто единствениот посредник помеѓу затворениот свет на харемот и надворешните, машки четвртини од палатата (селамлик), контролирајќи го неговото обезбедување, како и пораките до и од палатата. Покрај тоа, тој бил единствениот поединец на кој му било дозволено да ги пренесува комуникациите на Големиот везир до султанот и да има призната улога во јавните церемонии. Меѓу неговите должности во палатата, исто така, било и надгледувањето на образованието на кнезовите (шехзаде) додека тие не влегле во пубертет.
До реформите на султан Махмуд II (1808-1839), во 1830-тите години, моќта на кизлар-ага конечно била ограничена, кога функцијата добила повеќе церемонијална улога отколку управувачка.
Администрацијата на вакуфите
Кизлар-ага, исто така, имал посебна улога како администратор (назир) на добротворните фондации и донации (вакуф) назначени за одржување на двата свети градови на исламот, Мека и Медина. Тие биле одговорни за нивно снабдување и за годишното ритуално испраќање на подароци. Вакуфите назначени за одржување на муслиманските свети места, биле основани од страна на припадниците на Отоманскиот суд, а нивната администрација им била доверена на посебни одделенија уште од крајот на 15 век. Првично под целосен надзор на Капи-ага, во 1586 Мурат III ја префрлил одговорноста на Кизлар-ага.
Така започнал долг процес со кој Кизлар-ага постепено се здобил со широка јурисдикција над разните вакуфи во царството: веќе во мај 1598 година, тој се здобил со контрола врз темелите наменети за одржување на султанските џамии во главниот град. Меѓу имотите што паднале на Кизлар-ага на овој начин бил градот Атина, чија администрација првично била доделена на Базилика, една од омилените наложници на султан Ахмед I (р. 1603-1617), но откако султанот добил многу поплаки за лошото управување, кизлар-ага го добил како подарок од султанот. По нејзината смрт, Атина се нашла под целосна надлежност на кизлар-ага.
Администрацијата на вакуфите претставувала, според зборовите на Бернард Луис, уште еден „извор на моќ и профит“ за Кизлар-ага, и неуспешни обиди биле направени во времето на Мустафа III (р. 1757-1774) и Абдул Хамид I (р. 1774-1789) за да ги отстрани од својата јурисдикција. Конечно, во 1834 година, Махмуд II го лишил местото на профитабилниот надзор на вакуфовите и му го доделил на новото Министерство за Вакуфи.
Вработување
Црните робови, обично купени како момчиња од Нубија, потоа кастрирани и инволвирани во службата на палатата, започнале да бидат вработувани како чувари на жените од султанскиот харем уште од времето на претходникот на Мурад III, Селим II (р. 1566-1574 ), и овој тренд продолжил до крајот на Отоманското Царство. Евнусите обично добивале имиња на цвеќиња, и по периодот на обука во палатата, тие влегле во служба во харемот. Евнусите започнувале како обични регрути и постепено напредувале низ редовите, од невбет калфа до највисоката позиција односно чувар на харемот. По завршувањето на обуката и по завршување на службата, некои од нив биле одвојувани од старателските должности и префрлани во харемот како личните слуги на султанот, валиде султан, главната сопруга на султанот (кадин) или принцот (шехзаде). Највисоките по ранг евнуси биле познати како хасили.
Дванаесетмината на Оушн
Дванаесетмината на Оушн (Ocean's Twelve) — американски филм од 2004 година, во режија на Стивен Содерберг. Главните улоги ги толкуваат: Џорџ Клуни, Бред Пит и Џулија Робертс. Филмот е второ продолжение на серијалот за Оушн.
Содржина
Дени Оушн планира три грабежи низ Европа, во Амстердам, Париз и Рим. Разбеснет поради парите што му ги украле, Тери Бенедикт испраќа свој човек во потрага по Дени. Во планот за грабеж е вклучена и привлечната Изабел Лири, агент на Јуропол. Дружината се среќава во Чикаго со поранешната жена на Дени, Тес, која е дванаесеттиот член на групата.
Косинус
Косинусот е тригонометриска функција. Во контекст на правоаголен триаголник со остар агол α, косинус од α претставува односот меѓу должината на страната соседна (легната) на него и должината на хипотенузата. Графиконот на функцијата претставува синусоида.
Дорф Мекленбург
Дорф Мекленбург (Dorf Mecklenburg) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на 6 јужно од Висмар. Во општината се наоѓа замокот „Микиленбург“ (старогермански за „голем замок“), од каде потекнува и името на државата Мекленбург. Општината претставува административно седиште на општинската заедница Дорф Мекленбург-Бад Клајнен.
Станбен објект на ул. „Широк сокак“ бр. 45 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 45 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 132 во Битола.
Френсис Фукујама
Јоширо Френсис Фукујама (англиски: Yoshihiro Francis Fukuyama 27 октомври 1952, Чикаго, САД) е американски филозоф, политичко-економски аналитичар и автор. Тој е најдобро познат по неговата книга Крајот на историјата и последниот човек, во која тврди дека во целиот свет, ширењето на либералните демократии, слободниот пазар и западниот животен стил се крајната точка во социо-културната еволуција на човештвото и конечна форма во човечкото уредување. Меѓутоа, во својата книга "Доверба: Социјални доблести и создавање на просперитет" ја изменил својата претходна позиција и признал дека културата не може чисто да се оддели од економијата. Фукујама е исто така поврзан со појавата на неоконзервативното движење, од кое подоцна се дистанцирал.
Рани години
Френсис Фукујама e роден во Хајд Парк во близината на Чикаго. Неговиот татко, Јошио Фукујама, е втора генерација на јапоно - американци, бил протестански свештеник кои се здобил и со докторат по социологија на Универзитетот во Чикаго. Неговата мајка, Ташико Кавата Фукујама, е родена во Кјото, Јапонија и е ќерка на Широ Кавата, основач на Економски факултет на Универзитетот во Кјото и прв ректор на Универзитетот во Осака.
Детските години Фукујама ги поминати во Њујорк. Во 1967 година неговото семејство се преселило во Државниот колеџ на Пенсилванија, каде што Фукујама го продолжил своето образование.
Образование
Фукујама дипломирал класични студии при универзитетот во Корнел, каде што студирал политичка филозофија под раководство на Ален Блум. Докторирал со тезата Советскиот Сојуз и Средниот Исток, при Универзитетот во Харвард под менторство на Семјуел Хантингтон и Харви Менсфилд. Меѓудругото, одржувал контакти со асоцијацијата Telluride уште од неговите додипломски студии во Корнел. Во оваа асоцијација членувале и други значајни интелектуалци, вклучувајќи го Стивен Ваинберг, Пол Волфовиц и Кетлин Суливан. Фукујама моментално е професор по меѓународна политичка економија при ''Бернард Л. Шварц, и е директор на Меѓународната Програма за развој при Павле Х. Ниче - Школата за напредни меѓународни студии''.
Личен живот
Во слободно време работи како фотограф, а исто така се занимава со рачна репродукција на класичен вирџинијански мебел. Тој е мошне заинтересирани за снимање и репродукција на звукот, истакнувајќи: "Овие денови се чини дека трошат онолку време во размислување за опрема, колку што трошам за анализа политиката во мојот работен ден.". Фукујама е во брак со Лаура Холмгрен, а својата идна жена ја запознал додека таа студирала на УКЛА. Својата книга: Trust: The Social Virtues and the Creation of Prosperity ја посветил на Лаура. Тие живеат во Калифорнија, со своите три деца, Јулија, Дејвис и Џон.
Крaјoт на историјата
Во летниот број на списанието The National Intereset во 1989 година, Фукујама ќе го објави текстот под наслов Крајот на историјата?. Овој текст настанл врз основа на предавањето кое Фукујама го одржал во Ценатрот за изучување на теоријата и практиката на демократијата при универзитетот во Чикаго. Овој есеј на Фукујама ќе биде повод за една од најголемите интелектуални дебати кон крајот на XX век. Во есејот Фукујама истакнува: нешто сосема фундаменатално се одигрува во светската историја. Алудирајќи на реформското движење кое се појавило во Советскиот Сојуз и Источна Европа, истакнувајќи притоа дека потрошувачката култура, Западот и Западната идеја триумфирале во светот:
Со кризата, а подоцна и со падот на комунизмот доаѓа да победа на либерализмот, првенствено во областа на идеиите или свеста, од друга стана таа победа не е целосна во матерјалниот свет. Меѓутоа, Фукујама истакнува дека постојат силни причини да се верува дека либерализмот е идеаал што ќе владее со матерјалниот свет на долг рок. Овој есеј, ќе предизвика критика на голем број интелектуалци како во САД така и во Јапонија, Европа, Бразил, Јужна Африка и др. На овие критики Фукујама ќе се обиде да одговори со дополнителни објаснувања, набргу потоа ќе го напушти State Departmen и ќе ја напише книгата Крајот на историјата и последниот човек каде ќе разложи својата теза за крајот на идеолошката еволуција на човекот.
Човечката Природа и реконструкција на општествениот поредок
Во 1999 година Фукујама ќе го објави своето дело The Great Disruption: Human Nature and the Reconstruction of Social Order каде ги презентирал своите истражувања за потеклото на општествените норми, како и анализа за тековните промени во структурата на нашите морални традиции.
Нашата постхумана иднина
Во 2002 година Фукујама го објавил своето дело Our Posthuman Future: Consequences of the Biotechnology Revolution, во која ќе истакне на опасностите по либералната демократија кои би можеле да се јаваат како резултат на развојот на биотехнолошките науки.
Во ова дело Фукујама тврди дека биотехнологијата ќе им овозможува на луѓето да ја контролираат својата сопствена еволуција, да ја менува човековата природа, и со тоа се доведува во опасност на либералната демократија. Еден од можните резултати од развојот на биотехнолошките науки, е менувањето на човечката природа, да доведе до радикални нееднаквости. Фукујама е жесток критичар на трансхуманизмот (transhumanism), интелектуално движење кое истакнува дека дека постхуманизмот (posthumanity) е пожелна цел, менување на човековата ДНК.
Неоконзерватизам
Фукујама ја има една од клучните улоги во администрацијата на Роналд Реган при создавањеро на таканаречената Реганова Доктрина (Reagan Doctrine). Во првата половина на 90 - години на 20 - век, Фукујама има значајно влијание за подем на Неоконзерватизамот (Neoconservatism) во надворешната политика на САД. Тој бил активен член на политичкиот институт (think tank) Прооект за Новиот Американски Век (Project for the New American Century).
Главна задача на оваа асоцијација е ширење на идејата за ползата од предводничката улога на САД во светот, притоа потенцирајќи дека хегемонијата на САД се добри и за Америја и за светот. Фукујама заедно со останатите соработници учествувал во изработката на мемоарот испратен до Бил Клинтон, во кое било побарано од тогашниот претседател на САД, да им се даде поддршка на ирачките бунтови за да дојде до соборување на Садам Хусеин.
Во 2003 година, Фукујама станува гласен критичар на Ирачка војната. Треба да се истакне дека Фукујама во суштина не е противник на војната, туку на начинот како таа војна била подготвена и како таа се води, притоа потенцирајќи дека САД поради војаната во Ирак и унилатералниот пристап во овој судир, си ги нарушила политичките добри односи со традиционалните сојузници, особено со пријателите во Европа, притоа побарал Доналд Рамсфелд да поднесе оставка на местото прв човек на военото министерство на САД. Во 2004 година, Фукујама потенцира дека администрацијата на Буш направила три големи грешки:
Сегашни ставови
Фукујама верува дека САД го имаат правото да ги промовират своите сопствени вредности во светот, но повеќе по должината на линиите, на она што тој го нарекува реалистичен Вилсонизам (realistic Wilsonianism), односно примената на воената интервенција само како последно средство и таа како прилог на други мерки.
САД троши повеќе на своите воени сили, отколку остатокот од светот заедно, но Ирачка војната покажува дека постоии ограничување на американската воена ефикасност. САД наспроти употребата на груба сила, треба да го поттикне политичкиот и економскиот развој и да има пофлексибилен пристап кон она што се случува во другите земји. САД треба да се стремат кон ширење на образованието, да се презентираат тајните за економски и политички развој, финансиски донации и убедување на луѓето, во овој случај ирачаните, да не се чека помош од надвор туку со свој сопствени сили да работат во полза на сопствената замја.
Фукујама потенцира дека треба да се возобнови кредибилитетот на меѓународните институции кои бил нарушен поради постапките на Бушовата администрација. САД во надворешната политика, да ги исконбинираа употребата на воена сила и меѓународна поддршка и легимитет преку светските организации. Оваа теза за нов реалистички Вилсонизам на Фукујама е подробно објаснета во неговата книга America at the Crossroads: Democracy, Power, and the Neoconservative Legacy.
Дела
Само едно дело е објавено на македонски јазик и станува збор за Крајот на историјата и последниот човек (Култура, Скопје, 1994, превод на Драган Јакимовски, рецезија м-р Ѓорге Иванов), останатите дела се дадени во оригиналните имиња како што се издадени во САД.
Решат Ахмети
Решат Ахмети (албански: Reshat Ahmeti;, ) — македонски академски сликар.
Животопис
Ахмети е роден на 16 мај 1964 година во Гостивар. Во 1984 година завршил УПУ во Скопје, а во 1998 дипломирал на ФЛУ  во Скопје, а во 2001 година магистрирал на ФЛУ во Приштина.
Досега имал над 20 самостојни и 50 групни изложби во Македонија и во странство, а учествувал и на многу домашни и меѓународни колонии. Член е на ДЛУМ. Од 2000 година е ангажиран на факултетот на ликовна уметност во Универзитетот во Тетово. Од 2003 е претседател на Комисијата за ликовно образование при Министерството за образование на Македонија.
Источна Азија
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 20em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Источна Азија
Источна Азија е регион во Азија. Површината на источна Азија зафаќа 12,000,000 км2. Во Источна Азија, главно, се вбројуваат териториите што спаѓаат во тихоокеанското сливно подрачје, односно просторот кој е органичен со високите планини Хималаи, Памир, Алтај, Јаблановските Планини и реката Амур. Во Источна Азија се наоѓаат териториите на НР Кина (Хонгконг, Макао), Монголија, Народна Демократска Република Кореја (Северна), Република Кореја (Јужна), Јапонија и Тајван.
Природни катастрофи
Големите нарушувања на природните и антропогените објекти на Земјината површина под уривачкото дејство на вулканите, земјотресите, морските бранови, поплавите, пожарите, лавините и др. се нарекуваат природни катастрофи. Источна Азија е една од териториите на Земјата што се одликува со појави на различни природни несреќи. Главна причина се тектонските движења и судири што се случуваат меѓу евроазиското копно и тихоокеанската и филипинската литосферна плоча. Таа, Источно од Јапонските и Филипинските Острови навлегува под евроазиската копнена плоча, така што долг длабокометарски ров се протега од Камчатка до Малајскиот Архипелаг. Судирот на двете плочи по должината на овој ров предизвикува многубројни земјотреси и вулкани. Токму затоа, овој појас се нарекува „Огнен појас“. Бројот на земјотреси во текот на годината е околу 1000, но голем дел од нив се слави и луѓето не ги чувствуваат. Меѓутоа, има и такви што предизвикуваат големи разурнувања и човечки жртви. Такви се, на пример, земјотресот од 1923год. во близина на Токио, кога загинаа повеќе од 150 000 луѓе и земјотресот од 1995год. во близина на градот Кобе и кога загинаа повеќе од 5 000 луѓе. Земјотресите ги проучува посебна научна дисциплина наречена сеизмологија, а се мерат со инструменти наречени сеизмографи. На линијата на „Огнениот појас“ се наоѓаат поголем број живи вулкани. Дел од нив се наоѓаат на копното, како: Фуџи во Јапонија, Клучевскаја Сопка на Камчатка и др. а дел се случуваат подводно. Вулканстака активност во овој појас е главна во овликувањето и создавањето на голем број острови. Подводните земјотреси и вулкани се основните фактори за предизвикување на разорни морски бранови, познати под името цунами. Тие на морската површина се незабележливи, но како повеѓеслојни бранови до бреговите стигнуваат како големи бранови и до 30м височина, и предизвикуваат огромни материјални штети и човечки жртви. Поради земјотре, такво цунами се случило во 2004год, кога загинаа околу 200 000 луѓе. Поради различните воздушни притисоци - над азиското копно од една и над тихоокеанските пространства од ругата страна - кон вреговите на Источна азија, особено во летниот период од годината, дуваат мошне силни ветрови наречени тајфуни. Тие предизвикуваат бранови со разорна моќ. Со себе носат обилни количества врнежи, стигнувајќи над низините на Источна Азија, предизвикуваат излевање на поголемите реки и поплавуваат огромни територии. Така се предизвикуваат големи материјални штети во земјоделството и на имотот на населението. Поради височината на планинските масиви и присуството на снежни маси често доаѓа до одронување на лавини, меѓутоа, тие главо не се опасност за луѓето бидејќи се случуваат во ненаселени области. На индонезиските и на Филипинските Острови поради обилни врнежи често се случува лизгање на земјиштето и уништување на цели населби.
Население
Територијата на Источна Азија е една од најнаселените во светот. Во источните делови на Кина, поточно во Кинеската Низина, во Манџурија, на Корејскиот Полуостров и во Јапонија жиеват повеќе од 1,6 милијарди луѓе.
Верска припадност
Според верската припадност, населението во Источна Азија, главно, ги исповеда учењата на конфуцијанството, будизмот и таоизмот. Така, на пример, на конфуцијанството во Кина припаѓаат околу 90% од населението, на будистите во Кина припаѓаат само 5%, Во Јужна Кореја околу 50%, во Монголија повеќе од 90%. Во Јапонија околу 80% од населението истовремено се приврзаници на шинтоаизмот и будизмот. На островот Тајван преовладуваат приврзаниците и на Конфуцијанството и на будизмот, а околу 20% припаѓаат на таоизмот. Карактеристично е тоа што во Јужна Кореја повеќе од 40% се христијани, претежно со протестанска и католичка вероисповед, додека пак во Северна Кореја луѓето официјално се нерелигиозни, а неофицијално исповедаат будизам, христијанство и шаманизам.
Јазици
Култура и обичаи
Народите од Источна Азија, кои во основа се групираат како Кинези, Јапонци, Корејци и Монголци, се одликуваат со посебна култура која во голема мера се потпира на долговековната традиција. Тоа се однесува и на верата, на образованието и во сферата на уметноста и архитектурата. Ваквте традиции се потпираат на секојдневниот живот и на работата на населението кое сè уште во голем број живее во селска средина. Меѓутоа, со индустрискиот развој населението сè повеќе се населува во големите градови каде што неминовно започнуваат општествени и културни промени. Сè поголем е трансферот од номадско-арскиот систем на живеење и обичани кон стационарно земјоделско стопанисување кое многу брзо се преориентира кон секундарните стопански гранки, така што во процесот на т.н. брзо живеење во градовите настануваат промени во обичаите. Доследноста на луѓето е посебна вредност, како, на пример, точноста на движењето на возовите во Јапонија, која се мери во секунди.
Виктор Васин
Виктор Васин (руски: Виктор Владимирович Васин, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК ЦСКА Москва.
Васин својата професионална кариера ја започнал во 2006 година како играч на ФК Спартак Наљчик, и во истиот тим се задржал до 2010 година, кога преминал во ФК ЦСКА Москва. Во сезоната 2009/2010 бил на позајмица во ФК Нижни Новгород.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2010 година и одиграл еден натпревар.
1875 во архитектурата
1875 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Стејтус Кво
Status Quo или познати како The Quo или само како Quo — британска рок група формирана во 1962 година.
Современ хебрејски јазик
Историски развој
Историјата на хебрејскиот јазик може да биде поделена на 4 периоди:
Оживување
Главниот резултат на книжевната работа на хебрејските интелектуалци во 19 век била лексичката модернизација на хебрејскиот. Нови зборови и изрази биле присвоени како неологизми од различниот корпус на хебрејски писанија, или преку позајмување од арапскиот (воглавно од страна на Елиезер Бен Јехуда), како и постари арамејски и латински зборови. Забележливо е и влијанието на европските јазици, особено од англискиот, рускиот, германскиот и францускиот. Современиот хебрејски станал службен јазик на британскиот мандат Палестина во 1921 година, покрај арапскиот и англискиот. По прогласувањето на независноста на Израел, новокодифицираниот хебрејски бил прогласен за службен јазик на државата. Денес, хебрејскиот го зборуваат 10 милиони луѓе и е главно средство за комуникација во државата.
Писмо
Хебрејскиот јазик се пишува со хебрејската азбука. Јазикот се пишува од десно кон лево. Хебрејската азбука всушност е согласно писмо (абџад) и има 22 букви. Древното палео-хебрејско писмо било слична со тоа за хананскиот и за феникискиот јазик. Современото писмо е засновано на букви кои налукуваат на коцки, познати како „ашурит“ (асирски), и потекнуваат од арамејското писмо. За рачно пишување се користи ракописно хебрејско писмо, каде буквите се покружни и поразлични одошто печатените форми. Ракописното писмо се заснова на едно постаро ракописно писмо кое се нарекува рашиево писмо. Бидејќи писмото е согласно, само се користат согласките при пишување, самогласките не се пишуваат и треба да се знаат на памет каде се при изговорот. Сепак, ако треба и тие да се запишат, тие се означени со систем на точки кои се ставаат на согласката со која прават слог, или пак преку употреба на букви кои основно означуваат согласка, а второстепено самогласка, кое пак е познато како „мајка на читањето“ или matres lectionis. Покрај надредните знаци за самогласките, во јазикот се користат надредни знаци за да се означи како точно се изговара самогласката, односно дали е 'с' или 'ш', 'б' или 'в' итн.
Фонологија
Современиот хебрејски јазик е фонетички поедноставен од библискиот хебрејски јазик бидејќи има помалку фонеми. Сепак јазикот е фонолошки посложен, односно има од 25 до 27 согласки (во зависност од тоа дали се изговараат грлените гласови) и од 8 до 10 самогласки (во зависност од тоа дали се сметаат дифтонзите).
Следната табела дава преглед на хебрејските согласки:
Препречните согласки се асимилираат во озвучување, односно безвучните  стануваат звучни   кога се појавуваат веднаш пред звучна препречна согласка и обратно.
Во хебрејскиот има девет самогласки, од кои пет се кратки и четири долги:
Долгите самогласки се појавуваат непредвидено каде имало две самогласки разделени со грлена или гласилна самогласка. Секоја од петте самогласки може да се реализира со темен глас  кога не е акцентирано. Во јазикот има и два дифтонга  (ај) и  (еј).
Кај повеќето од зборовите во хебрејскиот акцентот паѓа на еден од двата последни слога во зборот, а најечест е акцентот на последниот слог.
Морфологија
Како и сите семитски јазици, така и хебрејскиот има коренски форми кои се типишно трилитерални, или составен од 3 согласки (но постојат и корени од по 4 согласки). Од овие корени се создаваат именки, придавки и глаголи. Преку внетнување самогласки, удвојување на согласките и со додавање на афикси се создаваат новите зборови.
Хебрејскиот јазик користи бројни претставки од по една буква кои се користат за различни цели. Тие се нарекуваат „неразделни препозоции“ или „корисни букви“ (אותיות השימוש, Otiyot HaShimush). Такви се на пример членот ha- (определен член); be-  (="во"), le-  (="до"), mi-  (="од"; кратка форма на min); ve-  (="и"), she-  (="дека"), ke-  (="како"), итн.
Синтакса
Секој хебрејски збор мора да содржи најмалку еден подмет, еден прирок, а другите елементи се незадолжителни. Зборовниот ред на современиот хебрејски е случен со македонскиот и ангискиот на пример,односно подмет-прирок-предмет, за разлика од библискиот хебрејски кој имал зборовен редослед прирок-подмет-предмет. Современиот хебрејски е окарактеризиран по асиметријата помеѓу определениот предмет и неопределениот предмет. Во јазикот има акузативен бележник „ет“, само пред определен предмет (повеќето се определени именки и лични имиња). „Ет“ и „ха“ во скоро време се во процес на спојување и има тежнеење да станат „та“,.
Изговор
Изговорот на современиот хебрејски јазик е воглавно заснован на сефардскиот хебрејски јазик. Во одредени аспекти има и фонолошки црти од ашкенашкиот хебрејски јазик, особено во:
Позајмени зборови
Современиот хебрејски јазик има голем број позајмени зборови од различни јазици, како што е случај и со повеќето јазици во светот. Голем дел од позајмените зборови се од арапскиот, арамејскиот, јидиш, ладино, германскиот, рускиот, англискиот, полскиот и други помали јазици. Современиот хебрејски зачувал голем број древни хебрејски зборови, кои пак во тогашно време биле позајмени од околните древни јазици (акадски, арамејски). Некои типични позајмени зборови во хебрејскиот се:
Надворешни врски
Hebraimiutut
Благоја Талески
Благоја Талески (, 17 јануари 1924 -, 26 март 2001) бил македонски комунист и политичар. Носител е на Партизанска споменица од 1941.
Бил активен младинец уште во деновите пред фашистичката окупација. Станал член на КПЈ во 1940 година. Во 1940 година повеќепати бил апсен и затворан. По излегувањето од затвор активно се вклучил во подготовките за вооружено востание. Учествувал во формирањето на оперативната зона на партизанските одреди „Даме Груев“ и „Гоце Делчев“, а од април 1943 година бил секретар на Вториот обласен комитет на КПМ.
По ослободувањето вршел повеќе функции. Бил генерален директор на Здруженото претпријатие „Југотутун“ во Скопје. Од 1963 до 1966 година бил претседател на Сојузот на синдикатите на Македонија, од 1974 до 1982 година, во два мандата, бил претседател на Собранието на СРМ, а потоа бил член и претседател на Претседателството на СРМ (април 1983 - април 1984). Бил и член на Претседателството на ЦК СКМ.
1876 во архитектурата
1876 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Европско првенство во ракомет за жени 1994
Европското (прво) првенство во ракомет за жени 1994 беше одржано во Германија од 17 до 25 септември. Првенството го освои репрезентацијата на Данска по победата над Германија со резултат од 27 - 23 во финалниот меч.
Домаќини
Европското првенство во ракомет за жени се одржа во следните градови:
Кашвиц
Кашвиц (Caaschwitz) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Фудбалска репрезентација на Србија
Фудбалска репрезентација на Србија е репрезентација под контрола на Фудбалскиот сојуз на Србија и Меѓународната федерација на фудбалски асоцијации -ФИФА, како и УЕФА, ја третираат репрезентацијата на Србија како наследник на репрезентација на Кралството Југославија (1918—1941, до 1920. како Кралство СХС, 1920—1929. како Кралство СХС), СФР Југославија (1943—1992, до 29. ноеммври 1945 година, како ДФ Југославија, 29 ноември 1945—1963 година како ФНР Југославија), СР Југославија (1992—2003) и Србија и Црна Гора (2003—2006).
Репрезентацијата настапува под разни имиња и тоа:
Пред распадот на Југославија
Репрезентацијата на Кралството Југославија својат прв службен натпревар го одиграла во 1920 године против репрезентацијатата на Чехословачка на Летните олимпијски игри во Антверпен и била поразена со резултат од 7:0. Најголемиот успех на светските првенства Југославија го остварила во 1930 година во Уругвај и во Чиле во 1962 година, со пласманите во полуфинале. Најдобрите резултати на европските првенства биле остварени во 1960 и 1968 година со пласманите во финалињата на овие натпреварувања. На Летните олимписки игри во Рим 1960 година, Југославија ја освоила златниот медал. Својот последен натпревар пред распадотот на Југославија,  репрезентацијата го одиграла на 25 марта 1992 година во Амстердам против Холандија. Во тој период Југославија играла на осум светски и четири европски првенства, како и единаесет пати на олимписките игри.
По распадот на Југославија
Во 2006 година, репрезентацијата настапила на Светско првенство во фудбал 2006 година во Германија, бидејќи во квалификациите го освоила првото место во својата група, пред Шпанија, со само еден примен гол. Србија и Црна Гора ја победила Босна и Херцеговина со 1:0, со голот на Матеја Кежман во 7-та минута и со тоа го остварила пласманот на мундијалот во Германија. На 11 јуни, репрезентацијата на Србија и Црна Гора го одиграла првиот натпревар на Светското првенство, против Холандија на централниот стадион во Лајпциг и изгубила со резултат 0:1, а голот за репрезентацијата на Холандија го постигнал Арјен Робен. На 16 јуни, репрезентацијата на Србија и Црна Гора го доживеала најголемиот дебакл во историјата на оваа репрезентација, против Аргентина 6:0 во Гелзенкирхен. На 21 јуни, репрезентацијата на Србија и Црна Гора го одиграла последниот натпревар на овој мундијал против Фудбалската репрезентација на Брегот на Слоновата коска на Алијанц арена во Минхен пред 66 илјади гледачи. Србија и Црна Гора повела во десеттата минута со голот на Никола Жигиќ и десет минути подоцна Саша Илиќ ја зголемил предноста, но тимот на Брегот на Слониватата коска постигнал гол во 37 та минута и на одмор се отишло со резултат од 2:1. Во второто полувреме, репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска целосно го свртела резултатот и победила со 2:3. Со одиграни три натпревари на првенството, репрезентацијата на Србија и Црна Гора забележала три порази со гол разлика 2:10.
По распадот на Србија и Црна Гора
После распадот на Србија и Црна Гора, селекторот Илија Петковиќ бил сменет, и на негово место бил именуван шпанскиот стручњак Хавијер Клементе. Србија својот прв натпревар по распадот на државната заедница Србија и Црна Гора го одиграла во Чешка и победила со резултат од 3:1, со головите на Данко Лазовиќ, Марко Пантелиќ и Александар Тришовиќ. Својат прв натпревар во квалификациите за Европското првенство 2008 година, Србија го одиграла на втори септември 2006 година против Азербејџан на Маракана и забележала победа од 1:0. Единствениот гол на мечот го постигнал Никола Жигиќ во 72та минута. На 17 октомври 2007 година, Србија го декласирала Азербејџан со резултат 1:6 во Баку. На крајот на квалификациите Србија завршила на 3-та позиција во групата А со 6 победи, и исто толку реми и 2 порази, со што не успеала да се квалификува на Европското првенство.
Светско првенство 2010 година
Кон крајот на август 2008 година на местото на селектор на државниот тим е доведен Радомир Антиќ. На клупата на Србија, Антиќ дебитирал во квалификациите за Светското првенство во фудбал 2010 година против Фарски Острви и забележал победа од 2:0. Наредниот натпревар во квалификациите Србија го одиграла на Стад де Франс против Франција и покрај одличната игра, била поразена со 2:1. На 11 октомври Србија ја победила Литванија со 3:0 која до тој натпревар имала две победи и тоа без примен гол. Четири дана подоцна, Србија ја победила Австрија со резултат 3:1 на Ернст Хапел стадионот во Виена. На 28 март 2009 година, Србија ја победила Романија со 3:2 во Констанца. На 6 јуни Србија је победила Австрија со 1:0 на Маракана пред 55 илјади гледачи. Србија своето присуство на Мундијалот го заверила со победата од 5:0 над Романија. Србија го завршила квалификациониот циклус на прво место, со 7 победи, 1 реми и 2 пораза, со гол разлика 22:8.
Првиот натпревар на Светското првенство во Јужна Африка, Србија го одиграла на 13 јуни против Гана на Лофтус Версфелд стадион во Преторија и изгубила со резултат од 1:0. Орлите играле со играч помалце од 74 минута, поради вториот жолт картон на Александар Луковиќ и примиле гол од пенал во 85 минута. На 18 јуни, Орлите ја победиле Германија на Нелсон Мандела Беј стадион во Порт Елизабет со голот на Милан Јовановиќ во 38-та минута. На 23 јуни, Србија е поразена од Австралија со резултат 2:1, и со тоа го завршила учеството на Мундијалот во Јужна Африка. Единствениот гол на тој натпревар го го постигнал Марко Пантелиќ.
Квалификации за Светско првенство 2018
Србија била извлечена во групата Д, со полуфиналистите на Евро 2016 Велс, Австрија, Ирска, Грузија и Молдавија. Својата кампања за Светското првенство 2018 година ја започнале со нерешен резултат од 2-2 против Ирска на стадионот на Рајко Митиќ, а потоа продолжиле со добра форма со победи над Австрија, Грузија и Молдавија.
Тоа ги придвижило на првата позиција во нивната група и директна квалификација за Русија. На почетокот на септември Србија одиграла со Молдавија во Белград еден од клучните натпревари каде што издвојувале победа со головите на Александар Коларов, Александар Митровиќ и Мијат Гациновиќ. Тоа ја консолидирала првата позиција во групата, пред двобојот против Ирска за врвот во групата. Тие победиле на тој натпревар со гол од 55. минута на Коларов, што ги приближило до нивна прва квалификација на едно првенство по речиси една деценија. Играјќи против Австрија и Грузија во октомври на крајот од кампањата, нивните резултати во таква конкурентна група сигнализирале промена на формата на репрезентацијата во споредба со последните неколку години. Србија ги завршила квалификациите со победа над Грузија од 1-0  и со тоа го завршила квалификаиониот циклус на првото место од групата Д со што се квалификувала за турнирот во Русија во 2018 година.
Моментален состав
Следните играчи биле повикани на натпреварот противМолдавија на 2 септември 2017 година, и за натпреварот против Република Ирска на 5 септември 2017 година. Настапите и головите се ажурирани од 11 јуни 2017 година по натпреварот против Велс.
1877 во архитектурата
1877 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Шортанди (округ)
Шортанди е округ во Казахстан во покраината Акмоле во северен Казахстан.
Кристина Паксон
Кристина Хал Паксон (Christina Hull Paxson, родена на 6 февруари 1960) е економист, експерт за јавно здравје и деветнаесетти Ректор на Брауновиот Универзитет. Претходно, таа била професор по економија и јавна политика „Хјуз Роџерс“ на Универзитетот Принстон и декан на Принстоновата Школа за Јавни и Меѓународни Работи „Вудроу Вилсон“.
За ректор на Брауновиот Универзитет беше избрана во март 2012. Официјално ја презема функцијата од Рут Симонс на 1 јули 2012, а беше инаугурирана на 27 октомври 2012 година.
Тангенс
Тангенс е тригонометриска функција. Во контекст на правоаголен триаголник со остар агол α, тангенс од α претставува односот меѓу должината на страната спротивна на него и должината на страната соседна на него.
Африкански леопард
Африканскиот леопард (Panthera pardus pardus) е најбројниот подвид на леопард во светот. Овој подвид е распространет низ Африка, од планинаските региони (ЈАР, Зимбабве...) до пасиштата (Габон, Конго...) и саваните (Кенија, Танзанија...), вклучувајќи и доста сурови пустински региони како пустината Калахари во Намибија. Сепак, најмногу ги има во недостапните дождовни шуми. Како и останатите големи цицачи, и овој подвид на леопард е отсутен во регионите каде што има голема концентрација на луѓе.
Особености
Базичната боја на крзното на африканскиот леопард варира во разни делови од Африка. Во зависност од местото и живеалиштето, бојата варира од црвеникаво-кафена, преку темножолта до кремава. Африканските леопард се прошарани со црни розети, најчесто без точки во внатрешноста. Шарата на крзното е уникатна за секоја единка. Мажјаците генерално се поголеми и потешки од женките за околу 40%. Тие достигнуваат тежина до 90 килограми и се долги 1,90 метри плус околу метар долгата опашка.
Исхрана и лов
Африканскиот леопард се храни со најразлични видови вклучувајќи инсекти, глодачи, влекачи, големи цицачи, па дури повремено и домашна стока. Леопардите се многу силни животни и можат да качат на дрво плен кој е неколкупати потежок од нив (како на пример синото гну). Овие животни го качуваат пленот на високите гранки за да го заштитат од натрапници. Африканските леопарди се ноќни животни и најчесто не ловат до самрак. Сепак, тие се опортунистички ловци па можат да ловат и преку ден доколку е неопходно. Леопардите го следат нивниот плен. Го убиваат со задушување кое следи по загриз на грлото со нивните моќни вилици. Ретко се борат со други грабливци за храна, најмногу поради ризикот од повреда.
Национална библиотека на Албанија
Национална библиотека на Албанија (Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë) е албанска национална библиотека со седиште во главниот град Тирана. Основана е во 1920 година и инаугурирана на 10 декември 1922 година.