cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
V1028 Лебед
V1028 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 13,00.
Список на државни водачи во 1321 година
Ова е список на државни водачи во 321 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Либена
Либена (Libehna) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Зидлихес Анхалт.
Црква „Св. Троица“ - Солун
Света Троица (Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Сместена е на истоимената улица „Агија Тријада“ во населбата Пирги. Храмот е црква на најголемата парохија во епархијата.
Историја
Црквата е првиот храм изграден на југ вон ѕидините на Солун. Според црковните архиви, отворен е во 1832 г. и е меѓу првите неовизантиски цркви со купола. Во 1860-тите неговата женска црква се срушила, убивајќи 12 лица. За кратко во 1902 г. црквата престанала да работи. Во 1925 г. веројатно од кандило избувнал пожар, во кој изгореле дел од дрвениот иконостас и вредните икони на него изработени од монаси од светогорскиот скит Кавсокаливија. Во 1966 г. земјотресот на Халкидик му нанел сериозни штети на храмот. Специјалната комисија предупредила дека куполата ќе се сруши, што и се случило.
На 28 октомври 1956 г. е поставен камен-темелникот на новиот храм од митрополитот Пантелејмон I Солунски. Истиот владика ја отворил црквата во 1960 г. На 13 јуни 1970 г. храмот е осветен од викарниот епископ Стефан Талантски.
Архитектура
Архитектурата на новиот храм е поинаква од онаа на црквата од 1832 г. и претсставува трикорабна базилика со камбанарија. Дело е на инженерот Варвоглу. Живописувањето на храмот е направено од 1970 до 1994 г. Од 1967 г. при храмот е создаден детски хор, духовен центар и спортски клуб „Анагениси“. Во 1972 г. за децата црквата основала детско одморалиште во Гомати на Халкидик за децата од парохијата.
Во храмот се чува вредна икона на Богородица, како и мошти на отците од манастирот „Св. Сава“, подарени од игуменаот на Панахрантоскиот манастир на 29 март 2002 г. Два дена подоцна црквата добила и мошти на подарок од митрополитот Пантелејмон II Солунски. Во 2002 г. во дворот е отворен параклисот „Св. Сава“.
Друг параклис на црквата е и храмот „Св. Соломониja“ на улиците „Кралица Олга“ и „Параскевопулос“, изградена во 1950 г. од архитектот Варис Карајанис со застаклена фасада. Во храмот има мошти на Света Соломонија, подарок од патријархот Атинагора.
IC 711
Откривање
Објектот е откриен на 19 мај 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 711 е од видот *2.
Други поделби
Проучување на IC 711 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Сподња Идрија
Сподња Идрија (словенечки: Spodnja Idrija) — мал град во Општина Идрија во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Мухибе Дарга
Мухибе Дарга (турски: Muhibbe Darga, 13 јуни 1921 – 6 март 2018) била турски археолог, хетитолог и филолог. Се родила во 1921 година во Аџибадем, Истанбул како внука на Даругазаде Мехмет Емин Бег, прв чембрлен на султанот Абдул Хамид, поет и преведувач на романите на Жил Верн од француски на турскиот јазик.
Семејство
Дарга е родена во Аџибадем, Истанбул во јуни 1921 година и била одгледана од страна на француски гувернанти. Нејзиниот татко бил лекар и поради неговите професионални обврски, таа патувала низ Анадолија во тек 1930-тите, заедно со семејството. Главните теми на ова интелектуално семејство од крајот на Отоманското Царство честопати биле римската и грчката историјата како и дебатите за уметност и литература. Згора на тоа, тие ги славеле сите верски градски празници како Божиќ, Велигден, Рамадан и често организирале гала вечери и балови.
Образование
По завршување на средното образование во Женската гимназија Еренкој, во 1939 година, Дарга се запишала на Истанбулскиот универзитетот на одделот за археологија. Таа се запознала со многу познати личности на одделот на овој факултет, основан од страна на проф. д-р Теодор Босер кои пред војната побегнале од Германија. Нејзиниот ентузијазам и екстровертност, извонредноста во францускиот и германскиот јазик и секако страст за археологијата го привлекле вниманието. Во текот на 1940-тите организирале експедиции за ископување историски локации и патувале на коњи со километри. Таа како студент била една од оние кои го откриле наоѓалиштето Каратепе заедно со професорот Теодор Босер. Дипломирала на одделот за археологија во 1943 а во 1945 станала асистент на Истанбулскиот универзитет за јазиците и културата на Древна Мала Азија. Направила истражувања за хетитските хиероглифи а во 1947 била назначена за подготовка на својот докторат кај професорот Босер.
Професија
Помеѓу 1950-59, предавала историја, историја на уметност и француски во неколку гимназии во Анадолија во Турција. На факултетот се вработила во 1960 како асистент доктор, во 1965 станала доцент а во 1973 станала професор. Дарга на факултетот предавала Хетитологија: хетитска уметност и јазик. Од 1983-1985 таа бика декан на Одделот за стари јазици и култура на Истанбускиот универзитет.
Дарга учествувала во проекти за ископувањето локации во: Каратепе, Гедикли и Дегирментепе. Во 1978-1979 почнала да претседава со историската локација Шемсијетепе во југоисточниот дел на Турција, која сега е под вода поради изградба на регионалната брана. По една деценија напори за ископување во Шемсијатепе, во непосредна близина на реката Еуфрат, започнала со ископување на Дорилајон, фригиско-хетитска населба која се наоѓа во Ескишехир, Централна Анадолија. Таа одржала многу предавања во Турција и во странство. Како претседател на Дорилајонските истражувања, станала и почесен член на Турскиот институт за археологија а воедно и член на Германскиот археолошки институт.
Охрид и Охридско во НОБ
Охрид и Охридско во НОБ се вклучиле уште во 1941 година. Одиграле клучна улога во борбата против фашизмот, посебно што на територијата на Охридско се оформени неколку партизански одреди и бригади.
Позадина
По окупацијата на кралството Југославија, германските завојувачи им го препуштиле владеењето со земјата на своите вазали сојузници, кои ја поделиле територијата на Македонија. Со поделбата, тогашната Охридска околија паднала под власта на два окупатора: Бугарија и Италија, со воспоставена линија кај Свети Размо и Свети Стефан. Бугарските окупатори владеат под изговор дека ослободуваат, а италијанските окупатори ја препуштиле административната власт на албанските вазали.
Во Охрид и Охридско веќе постоел револт кај народот, кој зел замав по економската криза од 1930-те години, и уште повеќе по Априлската војна во 1941 година. Студентите кои учеле на Загрепскиот и Белградскиот универзитет, се враќале во Охрид со нови идеи и барања за поголеми политички слободи и права. Единствениот организиран пункт во 1941 година бил Месниот комитет на КПЈ во Охрид со три партиски ќелии во градот, како и неколку младински активи. Движењето на отпорот во бугарската зона било силно спречувано, а во италијанската зона во 1942 година отпорот се зацврстува, и во 1943 година прераснал во народно востание.
Во текот на НОБ
На теренот на Охридската околија, во февруари 1942 година во село Белчишта е формирана првата партиска ќелија, а потоа се формирани и во села во Дебрца, како и во некои села од Струшка Малесија и Мешеишко-Требенишкото подрачје.
Во 1943 година, ЦК КПМ и Главниот штаб на Македонија се трудат да разгорат вооружена борба. На 1 мај 1943 година, во Дебрца се формира првата вооружена група, која влегла во состав на Кичевско-мавровскиот партизански одред. Првата изведена акција била на 23 мај 1943 година, напад на карабинерската станица во с. Сливово.
Во октомври 1943 година, на Караорман бил објавен Манифестот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ на Македонија. Првата македонско-косовска ударна бригада се формирала на 11 ноември 1943 година во село Сливово. На слободната територија се организирале училишта на мајчин јазик.
По капитулацијата на Италија, на територијата што ја држела Италија во Македонија почнале да го владеат банди под закрила на германските фашисти. На територијата што ја држи Бугарија, се формирале контра чети. Сојузничката воена мисија за првпат доставува воена опрема и облека на партизаните, преку импровизираниот аеродром на Славеј Планина, во Дебрца се формирале работилници за опрема, а во Караорман работела печатница „Гоце Делчев“, каде се печателе брошури и билтени.
Себастијан Шиндцилорц
Себастијан Шиндцилорц (роден на 21 јануари 1979 во Крапковице, Шлеска) — поранешен германски фудбалер, играч од средниот ред.
Охрид и Охридско во НОБ
Во текот на НОБ
На поширокото подрачје на оваа територија во 1944 година се формирале: Првата македонска ударна бригада, Првата косовско-метохиска ударна бригада, Шестата македонска бригада, Четвртата албанска бригада на НОВ и ПОЈ и Охридската бригада.
Во Охрид, на 18 октомври 1944 година влегуваат борците на Првата македонска ударна бригада како ослободители на градот. Сепак Германците го презеле градот за кусо време, и повторно на 7 ноември 1944 година борците на Првата македонска ударна бригада, заедно со борците на Петтата македонска ударна бригада и Петнаесеттата македонска бригада го заземаат градот по дводневни борби. Во слободниот Охрид, ГШ на Македонија одржал состанок со дивизните штабови, каде се донела одлука за целосно ослободување на Македонија.
Атлетика на Летните олимписки игри 2004 – 5.000 метри за мажи
Прелиминарни трки
Првите 5 учесници од секоја трка одат во финалето, и уште 5 според оствареното време од двете трки.
Оливера Трајковска
Оливера Трајковска — македонска новинарка. На македонската публика и станува позната по култните Пулсирања и Без наслов но со повод, емисии во кои Трајковска ги прави првите посериозни интервјуа, со врвни политичари и јавни личности во времето на раните деведесетти. По Црвената линија и Светла точка, од 2012 ја уредува и води дебатната емисија Win-Win. По неколку години, Трајковска почнува да работи во новинарската редакција на телевизијата Телма, како водител и уредник на дебатната емисија Топ тема.
Животопис
Оливера Трајковска е родена во Скопје во 1967 година. Дипломирала психологија на Универзитетот Кирил и Методиј во 1989 година. Со новинарство се занимава уште од своите средношколски денови кога работела во радио. Првите чекори на телевизија ги имала во култната емисија Пулсирања во раните деведеести на МТВ. Кариерата ја продолжила како политички новинар. Најмногу е препознатлива како домаќин на разни ТВ дебати и интервјуа, иако таа лично најмногу го претпочита телевизиското интервју, како посебен ТВ формат. Уште во раните студенски денови, Трајковска пројавувала интерес за разни општествени настани и процеси и важела за мошне активна во младината на Македонија и поранешната Југославија.
Награди
Оливера Трајковска е добитник на повеќе државни признанија и награди за особен придонес во новинарството и медиумите во Македонија. Прогласувана е за лице и новинар на годината на манифестациите на весникот Вечер, 12 величествени и Златна буба мара на популарноста. Според повеќе странски дипломатски претставништва во Скопје, е окарактеризирна како една од највлијателните жени јавни личности во Македонија.
Win-win
Win-Win, e независен авторско-продукциски серијал на емисии на Оливера Трајковска, кој се емитува на ТВ Телма. Емисиите премиерно се имаат емитувано секој четврток од 21 часот и репризно во недела, во истиот термин. Сезоните на Win-Win се емитуваат од октомври до крајот на јуни. Истиот концепт, но во поинакво руво Трајковска го продолжува на телевизијата Телма во рамките на дебатната емисија Топ тема.
Џордан Роудс
Ипсвич Таун
Роудс беше купен од страна на Ипсвич од Барнсли за £ 5,000 во март 2005 година, кога неговиот татко дојде во Ипсвич Таун како тренер на голманите. Тој постигна повеќе од 40 гола за Ипсвич Таун во категоријата за играчи под под-16 години, под 18 години и резервниот тим во неговата прва целосна сезона во клубот. Тој исто така беше повикан во селекцијата на Англија под-17 години, но се повлече поради повреда.
На почетокот на сезоната 2006-07 Роудс доживеа бројни повреди вклучувајќи и изместувањето на рамото и период во кој беше во бесознание. Тој го направи своето деби за Ипсвич во сезоната 2007-08, кога влезе како замена во финишот од мечот против Барнли.
На 9 април 2008 година, Роудс го постигна својот прв гол во лигата во 73-тата минута против Кардиф Сити и донесе израмнување на 1:1, по влегувањето во играта како замена.
Хадерсфилд Таун
На 10 октомври, тој постигна хет-трик со глава во рок од осум минути во победата од 4-0 над Ексетер Сити, со што го поби претходниот рекорд поставен од страна на Дикси Дин во 1930. Роудс ја заврши сезоната како топ стрелец на Хадерсфилд со 23 гола во сите натпреварувања. Тој повторно беше нивниот најдобар стрелец и во сезоната 2010-11, и покрај ограничените настапи, Роудс постигна 22 гола вкупно. Неговиот гол / минута сооднос беше околу 1 гол на секој 120 минути.
Родос беше ставен на списокот на бројот 46 во FourFourTwo 'Топ 50 фудбалска лига, играчи Анкета за 2010 година.
2011-12
Роудс ја започна 2011-12 сезоната со 13 голови во својте први 13 меча во сите натпреварувања. Тој исто така беше првиот играч на Хадерсфилд којшто успеал да постигне два хет-трика едноподруго од 1920-тите години, двата доаѓаат против Ексетер Сити, на 15 октомври 2011 година во 4:0 гостинската победа и во 3-1 победата дома над Престон на 22 октомври. На 17 декември, тој ги постигна сите четири гола за Хадерсфилд во ремито нагости што заврши 4-4 кај Шефилд Венздеј. Тој го направи својот 100-ти настап во лигата против Честерфилд постигна гол.
Блекбурн Роверс
На 30 август 2012 Роудс потпиша за Блекбурн Роверс за сума од £8,000,000. По комплетирањето на трансферот во Роверс, Роудс изјавил за неговиот премин во клубот од Ланкашир : "Јас сум воодушевен, тоа е одлично да се биде тука и да се биде дел од овој престижен клуб, тоа е фантастично".
Роудс го направил своето деби за Блекбурн Роверс на 1 септември 2012 година во ремито 3-3 со Лидс Јунајтед. На 15 септември, тој постигнал два гола во 5-3 победата на гости против Бристол Сити. На 6 ноември, тој постигнал гол на неговото враќање во Хадерсфилд Таун во натпреваар што завршил 2-2.
983 п.н.е.
983 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 983. година пред новата ера, 983. од првиот милениум п.н.е., 83. од 10 век п.н.е. и четвртта од 980-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4525 и 4526 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3767 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2777 и 2778 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 230 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 983 година се протега во 1653 и 1654, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1713 и 1714 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 440 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1653 и 1652 исламска година пред хиџра.
982 п.н.е.
982 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 982. година пред новата ера, 982. од првиот милениум п.н.е., 82. од 10 век п.н.е. и трета од 980-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4526 и 4527 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3768 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2778 и 2779 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 229 пред основањето на Рим.
Црква „Св. Никола Болнички“ - Охрид
Свети Никола Болнички — македонски православен храм, кој се наоѓа во стариот дел на градот Охрид, на улицата Цар Самоил, помеѓу охридското пристаниште и Куќата на Робевци, веднаш наспроти црквата Света Богородица Болничка. Изградена и живописана во 1313 година од непознат зограф. Црквата е еднокорабна со засводен полукружен свод. На нејзината западна страна се наоѓа камбанарија - преслица единствена во Македонија, изградена под влијание на приморската архитектура. За првпат се споменува во еден документ за имотот на црквата "Света Богородица Перивлепта". Во XV век на јужната страна од црквата дограден е параклис, од кој денес е сочуван апсидниот дел со претставата "Причестувањето на апостолите". Во дворот на оваа црква се наоѓаат остатоците од градските ѕидини, кои од Самоиловата тврдина се спуштале до самото езеро.
Коропуна
Коропуна — вулкан кој се наоѓа на Андите во јужните делови на Перу. Неговиот врв достигнува надморска височина од 6.377 метри. Вулканот, кој се наоѓа 155 километри од Арекипа, главно е направен од лавини текови образувани од миоценски игнимбрити. Коропуна е активен најмалку пет милиони години, при што поголемиот дел од денешниот конус настанат за време на плиоценот и плеистоценот.
Вулканот е покриен со дебел слој на мраз, втор по големина во тропските предели и претрпел неколку фази на проширување и намалување. Од 2016 година, ледената капа е во повлекување. Една проценка предвидува дека истата ќе исчезне до 2045 година. Повлекувањето на ледниците на Коропуна се заканува на снабдувањето со вода на десетици илјади луѓе, а интеракцијата помеѓу вулканска активност и ледничките ефекти да создаде одлив на мраз кој може да биде опасност за околните популации доколку се врати вулканската активност.
Планината се сметала за света од Инките, и таму се откриени голем број археолошки наоѓалишта. Инките го изградиле највисокиот систем за наводнување во светот токму на оваа планина.
Геологија
Коропуна е стратовулкан кој потекнува пред околу 1 до 3 милиони години за време на плиоценот. Вулканот постојано бил активен за време на холоценот. Геолозите идентификувале холоценски лавини текови кои се спуштале на растојание од 8,5 километри. Исто така, постојат и депозити на пепел во полупречник од 7 км околу планината. Коропуна припаѓа на заспаните вулкани. Привремената активност е ограничена од неколкуте топлински извори во областа чија температура на водата е од 20 °C до 51 °C. Основата на огромниот вулкан има пречник од околу 20 километар. Областа на планината е обележана со најмалку шест врвови покриени со мраз.
Леден слој
Во денешно време, снежната линија поминува на височина од 5300 до 5600 метри. Топењето на ледниците на Андите во голема мера се зголемило во текот на изминатите 50 години. Ако во 1955 година површината на мразот била 122,7 km 2, тогаш во 2003 година таа останала само 56,7 км2, што одговара на пад со 54%.
Света планина
Корупона, како и другите планини во Перу, според мислењето на домородните Индијанци, е света планина во која живее богот Апу. Апу е планинско божество, силно почитуван за време на Инките, на кој се пренесувале жртви, за да одговара климата или количината на врнежите на желбите на жителите.
Туризам
Искачувањето на врвот технички не е комплицирано, но оддалеченоста на вулканот, големата височина и крајните понекогаш ниски температури бараат доста висока физичка подготовка од алпинистите. Качувањето започнува уште од Лагуна Паларкоча, сместена на југозападното подножје на ледникот.
Харц
Харц (Harz) — највисок планински венец во северна Германија со мошне нерамен терен што се протега во Долна Саксонија, Саксонија-Анхалт и Тирингија. Името потекнува од средногорногерманскиот збор '/' (Hercynia), што значи „планинска шума“. Највисока планина во системот е Брокен, со надморска височина од 1.141 м.
Местоположба и планини
Харц е долг 110 км, протегајќи се од Зезен за северозапад до Ајслебен на исток. Широк е 35 км и зафаќа површина од 2.226 км2. Поделен е на Горен Харц (Oberharz) на северозапад, висок 800 м (освен масивот Брокен со 1.100 м) и Долен Харц (Unterharz) на исток со приближна висина од 400 м и плодни висорамнини.
Во подрачјето на Харц целосно или делумно влегуваат следниве окрузи: Гослар и Остероде на запад, Харц и Мансфелд-Јужен Харц на север и исток и Нордхаузен на југ. Горен Харц е повисок, обраснат со елови шуми, додека пак Долен Харц постепено се спушта во околните предели и има листопадни шуми на места испрекинати со ливади.
Линијата што ги дели Горен и Долен Харц се протега од Илзенбург до Бад Лаутерберг — делница на сливовите на реките Везер (Горен Харц) и Елба (Долен Харц). Венецот надминува 1.000 м н.в. само во работ околу југоисточен Горен Харц, наречен Висок Харц (Hochharz). Највисока планина е Брокен (1.141 м), со споредните врвови Хајнрихсхее (1.044 м) на југоисток и Кенигсберг (1.023 м) на југозапад. Други поистакнати ридови на масивот се сртот Акер-Брухберг (927 м), Ахтерман (925 м) и Вурмберг (971 м) кај Браунлаге. Во најисточниот дел планините се спојуваат со источнохар падини (во округот Харц) и долината на Зелке. Дел од јужен Харц влегува во тириншкиот округ Нордхаузен.
На Харц се наоѓа и Националниот парк Харц кој го опфаќа Брокен и околните околината. Во последно време во паркот е успешно повратен рисот, кој добро се вклопува во екосистемот. Во планините на Харц живеат околу 600.000 жители, претежно во села и помали градови.
Реки
Поради големото количество на врнежи во регионот, реките се заградени со брани уште од поодамна. Харц има 17 брани на вкупно 12 реки со електростопанска и водостопанска намена и за спречување на поплави.
Најголеми реки на Харц се Инерсте, Окер и Боде на север, Випер на исток и Одра на југ. Инерсте се спојува со Лајне, со притоките Нете и Гране. Во Окер се велваат реките Радау, Екер и Илзе, а притоки на Боде се Хасел, Зелке и Холтеме. Притока на Випер е Ајне. На Руме му се придружуваат Зезе и Одрам а во Хелме се влеваат Цорге, Вида и Уфе.
Историја
Харц првпат се споменува во 814 г. како „Хартингове“ (Hartingowe) поседовен документ на каролиншкиот крал Лудвиг Побожниот. Планините почнале да се населуваат дури пред 1000 години, бидејќи дотогаш шумите биле прегусти и непристапни.
Во 968 г. кај Гослар е откриено наоѓалиште на сребро, по што уследил развојот на рударството ширум планините. Во средниот век, рудата од регионот се извезувала надалеку, дури до Месопотамија. Со исцрпувањето на рудните резерви на почетокот на XIX век, рударството згаснало и жителите се отселиле. Меѓутоа, набргу почнал да се развива туризмот, по што подрачјето е повторно населено. Од 1945 до 1990 г. низ Харц минувала внатрегерманската граница, делејќи ја земјата на СР Германија (Западна) и ДР Германија (Источна). Денес ужива популарност во како во летниот, така и во зимскиот туризам.
Стопанство
Харц во минатото бил многу важен рударски регион. Особено се експлоатиралао сребро, железо, бакар, олово и цинк. Денес ресурсите се речиси исцрпени, па затоа индустриското стопанство почива претежно на шумарство и дрвопреработувачката индустрија. Бакарот и понатаму се експлоатира во околината на Мансфелд.
Од голема важност за стопанството е и туризмот. Има многу бањски гратчиња и речиси секое село на планините и во предгорјето има сместувачки капацитети. Познати знаменитости што привлекуваат посетители се Националниот парк Харц, планината Брокен и старите гратчиња околу подножјето.
Населени места
На Харц и околината се среќаваат следниве населени места:
Габрово (Бугарија)
Габрово (Габрово) е град во централна Бугарија. Габрово е центaр на Габровската област и се наоѓа близу до Трjaвна (18 км), Дрjаново (20 км) и Севлиево (27 км). Градот е сместен на северните падини на шипченскиот дел на Старата Планина, крај река Јатра. Градот е административен центар на општина Габрово.
При археолошките ископувања (1985 и 1989 г.) била проучена повеќеслојната некропола во центарот на Габрово, која датира од периодот на ХІІІ-ХІХ век и остатоците од црквата Св. Петка. Со тоа било потврдено минатото на населбата на габровска земjа од времето на Втората бугарска држава.
Во историскиот музеj на Габрово се наоѓа првата бугарска банкнота со сериски број 000001 од 1881, една од трите златни монети на Филип Македонски од ІІІ в. пред новата ера.
Наjстарото друштво на Црвениот крст на Балканот е основано на 1 ноември 1883 г. во Габрово. Тука е и Палатата на хуморот и сатирата - културен институт, центар, музеj и галерија за популaризирање на светската хумористичка уметност.
Сиенско училиште
Сиенската школа за сликарство „процветала“ во Сиена, Италија, помеѓу 13 и 15 век. Меѓу најважните уметници се вклучувал Дучио, чие дело го покажувало византиското влијание, неговиот ученик Симоне Мартини, браќата Пјетро и Амброџо Лоренцети и Доменико и Тадео ди Бартоло, Сасета и Матео ди Џовани.
Историја
„Сиенската уметност „цветала“ дури и кога самата Сиена почнала да опаѓа економски и политички. И додека уметниците од Сиена од 15 век не уживале широко распространето покровителство и почит што ги добиле нивните предци од 14 век, сликите и илуминираните ракописи што ги направиле претставувале едни од потценетите богатства во раскошот на италијанската уметност.“
Кон крајот на 15 век, Сиена „конечно подлегнала“ на учењата на фирентинската школа за перспектива и натуралистичко претставување, апсорбирајќи ја нејзината „хуманистичка култура“. Во 16 век таму работеле маниристите Бекафуми и Ил Содома. Додека Балдасаре Перуци бил роден и трениран во Сиена, неговите главни дела и стил ја одразувале неговата долга кариера во Рим. Економскиот и политичкиот пад на Сиена до 16 век, и нејзиното евентуално потчинување од Фиренца, во голема мера го провериле развојот на сиенското сликарство, иако тоа значело дека добар дел од сиенските дела во црквите и јавните згради не биле отфрлени или уништени.
Стил
За разлика од фирентинската уметност, сиенската уметност се определила за подекоративен стил и богати бои, со „потенки, елегантни и дворски фигури“. Исто така, имала „мистична низа...карактеризирана со заеднички фокус на чудесни настани, со помалку внимание на пропорциите, искривување на времето и местото и често сонишна боја“. Сиенските сликари не сликале портрети, алегории или класични митови.
IC 712
IC 712 — галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 712 се споменува и како NPM1G -13.0320.
Откривање
Објектот е откриен на 13 мај 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 712 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. IC 712 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 16 м 36,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 58' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на IC 712 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170124.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
V1061 Лебед
V1061 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 9,21.
Викиликс
Викиликс е меѓународна непрофитна организација која издава преданија на приватни, тајни и доверливи медиуми од анонимни извори на известување и пропусти на вестите. Нејзиното мрежно место пуштена во 2006 година и раководена од страна на Саншајн Прес создаде база на податоци од повеќе од 1,2 милиони документи за една година од пуштањето во употреба. Организацијата ги опишува своите создавачи како мешавина од кинески опозиционери, новинари, математичари и технолози од компании во развој од Соединетите Американски Држави, Тајван, Европа, Австралија и Јужна Африка. Џулијан Асанж, австралиски интернет активист е главно опишан како нејзин директор. Викиликс беше првично пуштена како страна со уредувања од корисниците, но понатаму продолжи напредувачки како модел на потрадиционално објавување, и повеќе не прифаќаше ниту коментари од корисниците, ниту пак уредувања.
Во април 2010 година, Викиликс објави видео од инцидент во 2007. година во кој беа убиени ирачки граѓани и новинари од страна на американски воени сили на мрежната страница наречена Второстепено убиство. Во јули истата година Викиликс го објави дневникот за војната во Авганистан, компилација од повеќе од 76.900 документи за војната во Авганистан кои претходно не биле достапни за јавноста. Во октомври 2010. групацијата објави пакет од скоро 400.000 документи наречени ирачки воени дневници во согласност со поголемите главни медиумски организации. Во ноември 2010. година Викиликс започна со објавување на дипломатските врски на Стејт Департментот на САД.
Викиликс прими пофалби но исто така и критики. Организацијата доби бројни награди, вклчувајки ја новата медиумска награда во 2008. година „Економист„ и „Амнести„ меѓународна медиумска награда во Велика Британија во 2009. година. Во 2010. година дневните вести на Њујорк ја посочија Викиликс како страна која може „целосно да ги промени вестите, а Џулијан Асанж беше именуван за лице на годината од страна на читателите на Тајмс во 2010. година. Поддржувачите на Викиликс во медиумите ја пофалија организацијата за разоткривањето на државните тајни и тајните на соработка, зголемувањето на транспарентноста, поддршката во слободата на новинарството и засилувањето на демократскиот јавен говор, при тоа предизвикувајки ги моќните институции.
Во исто време, одредени владини лица ја критикуваа Викиликс поради разоткривањето на доверливи информации, загрозувањето на националната безбедност и изложувањето на ризик на меѓународната дипломатија. Некои организации за човекови права ја критикуваа Викиликс за несоодветно прозивање на имињата на цивилните лица кои работат со меѓународните сили. Некои новинари исто така го критикуваа забележителниот недостаток на издавачка дискреција при ослободувањето на илјадници документи наеднаш без доволна анализа. Во негативните јавни реакции во САД луѓето ја окарактеризираа организацијата како неодговорна, неморална и нелегална.
Основање
Името на областа Викиликс. орг беше регистрирано на 4 октомври 2006 година. Мрежно место беше откриена, и го издаде својот прв документ во декември 2006 година. На страната се вели дека е „основана од Кинески опозоционери, новинари, математичари и технолози од компании во развој, од САД, Тајван, Европа, Австралија и Јужна Африка. Создавачите на Викиликс не беа идентификувани формално. Тие беа претставени во јавноста во јануари 2007 година. Џулијан Асанж се опиша себеси како член на одборот на советници на Викиликс. Извештаите во Аустралианго нарекоа Асанж „основачот на Викиликс„. Според списанието „Вајрд„ доброволец рекол дека Асанж во неофицијален разговор се опишува себеси како „срцето и душата на организацијата, нејзиниот основач, филозоф, гласноговорник, оригинален основач, организатор, финансиер и се останато. Од јуни 2009 година страната има регистрирано преку 1 200 доброволци и го прикажа одборот на советници кој го содржеше Асанж и осум други луѓе. Еден од таквите членови на одборот на советници, Таши Намгиал Камситсанг, рече дека додека добивал мејлови од Викиликс тој никогаш не се согласил да биде советник. Филип Адамс, друг член на одборот, рече дека тој никогаш не го сретнал Асанж ниту пак некогаш бил прашан за совет и упатуваше на тоа дека одборот бил само „за замачкување на очите„. Од декември 2010 година одборот воопшто не се спомнува на мрежната страница на Викиликс.
Цел
Викиликс изјави дека нивниот главен интерес е разоткривањето на угнетувачките режими во Азија, поранешниот Совестски блок, Африканските земји под Сахара и Средниот Исток, но исто така се очекува да бидат од помош на луѓето од сите региони кои сакаат да разоткријат неетичко однесување во нивните влади и здруженија. Во јануари 2007 година Мрежната страница објави преку 1,2 милиони пробиени документи кои се подготвуваа да бидат објавени. Еден напис во „Њујоркер„ вели: Еден од активистите на Викиликс поседувал опслужувач кој бил употребуван како алка за Тор Нетворк. Милиони тајни преноси поминувале низ него. Активистот забележал дека хакери од Кина ја употребуваат мрежата за да соберат информации за странските влади и почнал да го снима овој сообраќај. Само мал дел бил објавен на Викиликс, но почетната транжа послужила за основање на страната или како што Асанж знаел да каже:„ние имаме примено преку милион документи од тринаесет земји„. Асанж одговори на прашањето дека надгледувањето на Кинеските хакери одиграло главна улога во првите денови на Викиликс велејќи:препишувањето е неточно. Таквите факти се потпираат на тоа дека во истрагата од 2006 година околу Кинеската шпионажа беше вмешан и еден од нашите контакти. Некаде околу грст или пак ни толку од тие документи беа објавени на Викиликс. Невладините цели на кинеска шпионажа, како на пример Тибетските организации беа информирани (од наша страна). Групата постепено ослободи други бројни значајни документи кои станаа нови точки на дневен ред на вестите на насловната страна, рангирајки се од документацијата за трошоци за опрема и поседување на војната во Авганистан до корупцијата во Кенија. Главната цел на организацијата е да се осигура дека дојавувачите и новинарите нема да бидат затворени поради испраќање на осетливи и доверливи документи, како што се случи со Кинескиот новинар Ши Тао кој беше осуден на 10 години во 2005 година заради издавање на и-мејл од Кинеските власти во врска со годишнината од масакрот на плоштадот Тиананмен. Проектот донесе споредба со разоткриените документи за Пентагон на Даниел Елсберг во 1971 година. Во САД разоткривањето на некои документи може да биде законски заштитено. Американскиот Уставен Суд изгласа дека Уставот гарантира анонимност, барем во областа на политичката сфера. Авторот и новинар Витли Стрибер зборуваше за придобивките од проектот Викиликс, велеќи дека „ разоткривањето на владин документ може да значи затвор,но затворските казни можат да бидат прилично кратки„. Меѓутоа постојат многу места каде би можело да значат долго затворање, па дури и смрт како во Кина, делови од Африка и Средниот Исток.
Финансирање
На 24 декември 2009 година Викиликс најави скратување на трошоците, и го стопираше целосно пристапот до страната освен опцијата за поднесување на нов материјал. Претходно објавуваниот материјал повеќе не беше достапен, иако одреден дел можеше да се види преку неофицијални прозорци. Викиликс објави на своето мрежно место дека целосно ќе продолжи со работа откако ќе бидат покриени оперативните трошоци. Викиликс гледаше на ова како еден вид на удар „за да се осигура дека секој којшто е вмешан ќе престане со нормалното работење и ќе почне со собирањето на приходи„. Организацијата првично планираше да се соберат средства до 6 јануари 2010 година, но не ги собра дури до 3 февруари 2010 година кога Викиликс објави дека целта за собирање на минимални средства е постигната. На 22 јануари 2010 година,ПејПал ги сопре сите донации на сметката на Викиликс и ги замрзна своите имоти. Викиликс рече дека ова се случувало и порано, и тоа без некоја посебна причина. Сметката беше обновена на 25 јануари 2010 година. На 18 мај 2010 година, Викиликс објавија дека го повратиле своето мрежно место и архивата. Така да од јуни 2010 година, Викиликс беше финалист за доделување на повеќе од половина милон долари од фондацијата на Џон С. и Џејмс Л. но не успејаа да победат. Викиликс коментирше преку Твитер„ Викиликс беше највисоко рангираниот проект на Најт предизвикот, силно препорачан на одборот но не доби финансирање. Е ајде сфатете го тоа. . „Викиликс објави дека фондацијата „Најт„ ја доделиле наградата на „12-те доделувачи кои би влијаеле на иднината на вестите, а не на Викиликс„ и запрашаа дали фондацијата „Најт„ бараат впечаток. Гласноговорникот на фондацијата „Најт„ оспори делови од изјавата на Викиликс велејќи дека Викиликс не биле препорачани од одборот на вработени на „Најт„. Меѓутоа тој одби да каже дали проектот на Викиликс бил највисоко рангиран на советничката табела на „Најт„ која се состои од луѓе кои не се во персоналот, меѓу кои и новинарот Џенифер 8, Ли кој претходно работел за Викиликс со новинарите и со страните на друштвените мрежи.
Оперативни предизвици
На 17 јули Џејкоб Апелбаум зборуваше во името на Викиликс на конференцијата одржана во Њујорк во 2010 година наречена Хакерите на планетата Земја, како замена за Асанж поради присуството на федерални агенти на конференцијата. Тој објави дека системот за поставки на Викиликс е повторно пуштен, откако бил привремено запрен. На изненадување Асанж беше говорник на ТЕД конференцијата во Оксфорд, и потврди дека страната почна повторно да прифаќа измени. По враќањето во САД од Холандија, на 29 јули, Апелбаум беше задржан три часа на аеродромот од страна на Американски агенти, според анонимни извори. Изворите и кажале на Си нет дека му била претресувана торбата на Апелбаум, сметкопотврдите од неговата торба биле фотокопирани, неговиот лап топ бил пребаруван, иако недоверливо во секој случај. Апелбаум гласно одбил да зборува без присуство на адвокат, и не му било дозволено да оствари телефонски повик. Неговите три телефони му биле веднаш одземени и не му биле вратени. На 31 јули тој зборуваше на Дефкон конференцијата и спомна дека неговиот телефон бил замрзнат. По говорот, му пријдоа двајца ФБИ агенти и го испрашуваа. Асанж призна дека практикувањето на поставување на доверливи информации на интернет може да доведе еден ден мрежната страница да има „крв на своите раце„Тој ја произнесе можноста дека потенцијалот да спаси животи, сепак, ја пренесува опасноста на невините„. Понатаму Викиликс ги отслика независните истражувања кои не успеале да најдат докази во кои се повредени цивили како последица на активностите на Викиликс. Во 2010 година скоро дузина од клучните поддржувачи на Викиликс ја напуштија страната, најзабележително, Даниел Домшеит-Берт кој го напушти формирањето на Оупенликс. ком новата разоткривачка организација и мрежно место со различен менаџмент и дистрибуирачка филозофија.
Администрација
Според интервјуто во јануари 2010 година, тогашниот тим на Викиликс се состоел од пет вработени со постојано работно време и од околу 800 привремени работници, од кои ниту еден не бил плаќан. Викиликс нема официјално седиште. Годинешните трошоци изнесуваат околу 200 000 евра, главно за опслужувачи и бирократија, но достигнувале и до 600 000 евра доколку моменталната работа од доброволците била наплатена. Викиликс не плаќа за адвокати, поради стотиците илјади долари за законодавна поддршка донирани од медиумски организации како што се Друштвото на новинари, Лос Анџелес Тајмс и Здружението на националните издавачи на весници. Единствениот доток на приходи е од донации, но Викиликс планира да додаде аукциски модел за продажба на предвремен пристап до документи. Холандската фондација Вау помага во пренесувањето на донациите до Викиликс. Во јули 2010 година, фондацијата изјави дека Викиликс не прима пари за лични трошоци, туку само за хардвер, патувања и проширување на врските. Како што еден член во „Технолошко око„ напиша: како доброволна донација под Германскиот закон, донациите за Викиликс можат да бидат остварени до фондацијата. Средствата се чуваат во прибежиште и се даваат на Викиликс по отворањето на страната која би содржела документи како доказ за плаќањето. Фондацијата не исплаќа каков било вид на плата ниту пак дава некаков надоместок за персоналот на Викиликс, поткрепувајќи ја изјавата на поранешниот Германски претставник Даниел Шмит [вистинско име Даниел Дормшеит-Берг] на националната телевизија дека севкупниот персонал работи доброволно, дури и говорниците. Сепак, во 2010 година Холандската фондација Вау утврди дека 4 постојани работници, вклучувајќи го и Џулијан Асанж, почнале да примаат плата.
Проблеми околу водењето на страната
Во врка со Викиликс, постои јавно несогласување помеѓу основачот и гласноговорник Џулијан Асанж и Даниел Дормшеит-Берг, поранешниот германски претставник на страната кој беше суспендиран од страна на Асанж. Дормшеит-Берг на 28 септември 2010 година објави дека ја напушта организацијата поради внатрешни несогласувања околу раководењето со страната.
Финансирање
Викиликс е непрофитабилна организација, која зависи од јавни донации. Главните методи на финансирање ги вклучуваат вообичаените трансфери во банка и системите за плаќање преку интернет. Холандската фондација Вау, еден од главните канали за финансирање на Викиликс, тврдеа дека примиле повеќе од 900 000 евра (1. 2 милиони долари) од јавни донации помеѓу октомври 2009 година и декември 2010 година, од кои 370 000 евра се префрлени на Викиликс. Хендрик Фулда, потпретседателот на Холандската фондација „Вау”, спомна дека фондацијата прима двапати повеќе донации преку ПејПал отколку преку обичните банки, пред ПејПал да одлучат да ја укинат сметката на Викиликс. Тој исто така додаде дека „секоја нова објава на Викиликс наидувала на бран поддршка” и дека најголемите донации дошле откако Викиликс почнале со објавување на разоткриените дипломатски врски.
Имиња на опслужувачи
Викиликс ги користи секојДНС услуги, што водат до ДДОС напади на домаќините. Нападите се одразуваат на квалитетот на услугата на СекојДНС, па компанијата ги повлече своите услуги од Викиликс. Професионалните Викиликс поддржувачи се одмаздија со лансирање на ДДОС напади против СекојДНС. Поради грешките во блогосферата, некои поддржувачи случајно го помешале ЛесенДНС со Секој ДНС (EasyDNS with Every DNS) и го нападнале. Нападите предизвикале и ЛесенДНС и СекојДНС да доживеат катастрофа. После тоа ЛесенДНС одлучи да им овозможи на Викиликс услуги од името на нивниот опслужувач.
Име и Политики
И покрај употребата на Викиликс, мрежната страница не е повеќе заснована на вики од декември 2010 година. Исто така, и покрај познатото помешување бидејќи и двете содржат Вики во своите имиња, Викиликс и Википедија немаат никакво сродство едни со други т. е. „вики” не е брендирано име. Викиа, профитабилна организација е слободно поврзана со фондацијата Викимедиа, и сепак некако купува неколку области поврзани со името на Викиликс (вклучувајќи ги Викиликс. ком и Викиликс. нет) како „заштитна мерка на брендот” во 2007 година. Страната „за,околу” оригинално прочитана: За корисникот, Викиликс изгледа многу слично како Википедија. Секој може да се приклучи кон неа и секој може да додава нешто кон неа. Не е потребно стручно знаење. Подесувачите можат да поставуваат документи анонимно и без трага. Корисниците можат јавно да дискутираат околу документите и да ја анализираат нивната веродостојност и вистинитост. Корисниците можат да дискутираат околу интерпретацијата и содржината и во соработка да формулираат колективни објави. Тие можат да читаат и пишуваат објаснувачки статии за разоткривањето вклучувајќи материјал и содржина во позадина. Политичката важност на документите и веродостојноста на ставовите ќе бидат откриени помеѓу илјадниците од нив. Сепак, Викиликс воспостави урдувачка политика која прифаќа документи кои се од „политички, дипломатски, историски или етнички интерес” (со исклучок на „материјал кој е веќе достапен за јавноста”). Ова се совпаѓа со претходното критикување дека немањето уредувачка политика би го исфрлило добриот материјал во ѓубре и би промовирало „автоматизирано и недискриминирано објавување на доверливи извештаи”. Повеќе не е возможно за било кој да го објави или да го додаде тоа, како што ветуваше оригиналниот Еф Еј Кју. Наместо тоа подесувањата се регулирани со процесот на внатрешно разгледување и некои се издадени, додека документите кои не соодветствуваат со издавачките критериуми се одбиени од страна на анонимни прегледувачи на Викиликс. До 2008 година, ревидорскиот Еф Еј Кју тврдеше дека „било кој може да постави коментар на тоа…Корисниците можат јавно да дискутираат околу документите анализирајќи ја нивната веродостојност и важност”. По повторното лансирање во 2010 година, поставувањето на нови коментари на страната повеќе не беше возможно.