cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лешочки манастир
Второ сардисување
Кога пристигнала војската, бил извршен претрес во манастирот, а Алај-бег Гали добил уверение од игуменот Еротеј дека во манастирот не се кријат комитите. Потоа Алај-бег наредил башибозукот да се испрати дома и против нивната волја тие биле принудени да се оддалечат од манастирот и „понижени да се вратат во своите куќи“. За да се смират локалните Албанци и да стивне целокупната тензија, турските власти презеле истрага, а организирале и потера по убијците на падарот.
Но, со овој настан не завршило се. Откако истрагата во манастирот покажала дека игуменот Еротеј бил во право, т.е. дека во манастирот не се криела четата, биле преземени други чекори. Од некои претходни сознанија и обвинувања на Албанците од селото Слатина биле уапсени членовите на Организацијата од селата што гравитираат кон манастирот, но и од Тетово. Според извештајот на рускиот конзул во Скопје, на 28 август 1905 година биле уапсени 29 христијани, од кои 12 набргу биле пуштени на слобода. Апсењето на Македонците, конзулот го толкува исклучиво со потребата од задоволување на страстите на, како што вели тој, „калканделенските Арнаути“.
Сепак, за повеќето Македонци што биле задржани во затвор со сигурност знаеме дека биле членови на Организацијата, а некои и индиректни учесници во настанот, како курири на четата, но имало и комити од Брезјанската чета. Уапсените биле задржани неколку дена во тетовскиот затвор, а потоа во синџири биле спроведени во злогласниот Куршумли ан во Скопје, каде што останале цели 6 недели. Меѓу оние што биле во скопскиот затвор се: Спиро Симоновски од Лешок, Јасре Попоски од Лешок, Трпко Мојсиловски (Мојсовски) од Брезно, Симче Петроски - Кубур од Варвара, Ѓурчин Деспотовски од Лешок, Стојан Ивановски од Лешок, Трпо Коач од Варвара, Сане Гуле од Тетово и Атанас Поп Ончев од Лешок, потоа уште еден Столе од Лешок, Стојан од Вратница, Јосиф од Лешок, Мојсо од Непроштено, Трипун Симњаноски од Брезно, а можно е меѓу овие 17 уапсени да биле и Ѓорѓи Цветковски од Лешок, Божин Кочоски од Лешок и Коце Н. од Лавце. Од овие сознанија се гледа дека ниту еден од познатите комити во Тетовско-гостиварската чета не бил уапсен, што потврдува дека таа успешно се извлекла од Полог.
Уапсените членови на Организацијата немале некоја директна врска со четата и инцидентот, а властите не поседувале вистински докази за нивното учество, освен обвинувањата на Албанците од соседното село Слатино. Затоа, целиот процес изгледал монтиран пред јавноста, а тоа го знаеле и конзулите во Скопје. Тетовскиот комитет, заедно со Окружниот од Скопје, не седел со скрстени раце и презел низа мерки за заштита на нивните членови во затворот и на судењето. Имено, за цело време затворениците добивале храна и облека, а поткупените стражари во затворот дозволувале и кореспонденција и посети. Токму затоа затворениците во ниеден момент не се чувствувале осамени и напуштени, туку напротив, биле и охрабрени. Сето тоа се одразило и на самото судење. За нивна одбрана биле ангажирани српски, бугарски и австриски адвокат. На судењето присуствувале дипломати и многуброен народ.
Обвинувањата дека кај некои затвореници се добиени некакви хартии со недозволена содржина биле неосновани. Преживеаниот падар, Албанец, го обвинил Трпо Коач како еден од комитите од четата што го убила неговиот соселанец, но кога адвокатот побарал од него да го препознае меѓу обвинетите, падарот воопшто не го идентификувал Трпо, кој седел во вториот ред. Главниот сведок на обвинителите, падарот Нешо од Лешок, бил доведен во судницата и било побарано од него да сведочи против обвинетите. Но тогаш Нешо ја симнал капата од својата глава и на неа се виделе траги од удари што му ги нанеле турските полицајци, и тој изјавил: „Еве гледајте, затоа сум рекол“. Откако судијата увидел дека изјавата на сведокот била насилно изнудена и е лажна, тој веднаш ги ослободил обвинетите и така завршила лешочката криза.
Трето сардисување
Манастирот по вторпат бил разрушен за време на воениот конфликт во тетовско на 21 август 2001 година. Уништувањето на манастирот предизвика широка реакција во Македонија и светот. Чинот на рушење бил споредуван со настаните од Авганистан, кога Талибанците ги уништувале будистичките храмови во земјата. Со силна детонација во 3 часот утрото, црквата била разрушена до темел, со минирање. Останал само нартексот од западниот дел и скоро целиот западен ѕид од наосот. Двете куполи на нартексот исто така останале. На јужната купола биле видливи конструктивни пукнатини. Од експлозијата сè било уништено, освен неколку фрески на светители. Исто така, оштетени биле и манастирските конаци, изградени во XIX век од јеромонахот Езекил. Конаците претходно било неколкупати поправани и санирани, а целосна санација била извршена во периодот од 1993 до 1996 година. Како резултат на експлозијата, биле настанати значителни оштетувања на кровната конструкција и на фасадата. Поголеми оштетувања имало на прозорците: искршени биле стаклата и руинирани цели прозорци.
Просториите во приземјето и на катот од конаците биле значително оштетени, особено градежната столарија. Било извршено ограбување на сите вредни работи од конаците, меѓу кои и предмети од историска вредност. Капелата во чест на светите Кирил и Методиј, во манастирскиот конак, била обиена и имала оштетувања од детонацијата, на малтерот на плафонот. Полиелејот бил искршен и неупотреблив. Четири престолни икони биле оштетени, а украдени биле и Светите Садови од Светата Трпеза.
Во кругот на манастирскиот двор бил оштетен и гробот на архимадритот Силвестер и гробот на јеромонахот Кирил Пејчиновиќ. Не била поштедена ниту новата летна трпезарија, која била обиена и покрадена.
Иако разурнат, манастирот сепак на 28 август 2001, бил посетен и во него прославен празникот на Успението на Пресвета Богородица, но не со зурли и тапани, туку со солзи. Некои од посетителите ги завиткувале парчињата скршени црковни камења во крпи и ги земале со себе деловите од она што некогаш било фасада или фреска од свет храм, другите ги бакнувале урнатините клекнати на колена, трети ги бришеле солзите од жал и јад. .
На 15 февруари 2002 година, манастирот бил посетен од членови на европската комисија каде било утврдено повторно да се возобнови и да воскресне ова светило. Манастирскиот комплекс бил реконструиран и завршен во јуни 2006 година. Црквата „Св. Атанасиј“ била реконструирана со истиот камен што бил користен во нејзината првична изградба. Камењата биле сочувани и нумерирани со помош на Институт за заштита на културното наследство, кој направил детална студија за проектот. ЕУ обезбедила околу 410.000 евра за обнова на ѕидот и фасадата, преку Европската агенција за реконструкција во Македонија.
Возобнова 2007
Неговото преосветување било на 14 октомври 2007 година, кога Македонската православна црква прославувала 40 години од својата автокефалност. На празникот на Покров на Пресвета Богородица било извршено осветување на црквата „Св. Атанасиј“. Осветувањето на црквата го извршил архиепископот охридски и македонски г. г. Стефан, а на чинот на осветувањето присуствувале и поголем број од архијереите на Синодот на МПЦ.
"Колку малку требаше нечија омраза, па овој храм да се претвори во урнатини, и колку многу љубов требаше потоа па од купот камења повторно да се изгради ова велелепно дело, изјави по осветувањето поглаварот на македонската православна црква                        - архиепископ охридски и македонски г.г. Стефан"
Зографисувањето завршило по 10 месеци активно работење на седуммина зографи од Националниот конзерваторски центар предводени од конзерваторот Момчило Трајковски. Исцртувањето на фреските и уметничкото уредување на внатрешноста почнало во октомври 2006 година.
Тетовски фолк фест
Познатиот Тетовски фолк фест се одржува секоја година во дворот на манастирот. На Летната сцена во кругот на манастирот во предвечерието на големиот христијански празник „Успение на Пресвета Богородица“ секоја година гостуваат најпознатите македонски фолк пејачи. Овој фестивал е најголемиот во Македонија поради фактот што е следен од неколку десетици илјади публика.
Меѓународна средба на книжевните преведувачи
Лешочкиот манастир е домаќин на традиционалната меѓународна средба на книжевните преведувачи, која се одржува секоја година во комплексот. Првата средба се одржала во 1972 година. Ова место е избрано поради тоа што тука живеел и творел монахот Кирил Пејчиновиќ, кој бил преродбеник, писател и преведувач на македонски народен јазик. Средбата во 2010 година која била 39 по ред имала јубилеен карактер за македонската и севкупната преведувачка книжевност бидејќи се одбележувала 100 годишнината од раѓањето на писателот Ѓорѓи Абаџиев, а 90 години на Славко Јаневски, како и 80 години од раѓањето на повеќемина истакнати македонски преведувачи и писатели како Бистрица Миркуловска, Ката Мисиркова Руменова, Цане Андреевски, Георги Сталев и други. Меѓународната средба се одржува секоја година на крајот од Август и претставува еден вид на вовед за прославата на Меѓународниот ден на преводот кој се прославува на 30 септември.
Митот за закопаното богатство
Во последно време раширен е митот дека во старата манастирска црква Св. Атанасиј се наоѓа закопано богатство. Кога околу црквата Јоаникие изградил ќелии за монасите, тогаш се формирал манастирскиот комплекс. Во него се пронајдени три епископски саркофази, еден осамен гроб и уште две други гробници што укажуваат дека во овој комплекс се водел богат, активен монашки живот. Стариот манастир „Свети Атанасиј“ опстојувал, без голем пречки, до средината или до крајот на 17 век. По овој период, престојот на монасите станал несигурен поради многуте арамиски зулуми. Затоа тие и го напуштале манастирот. Во годините што следувале месното население секогаш доаѓало за црковно-народниот празник Атанасовден да запали свеќи и да се помоли за здравје на урнатините од храмот. Во 1927 година рускиот монах Теодорит, ги раскопал остатоците на стариот манастир - „Свети Атанасиј“ од земјените наслојки. Но надворешните sидови се оставени до ден-денешен, на еден метар во земјата. Според Груиќ „Побожното поклоништво кон светоста, но и разните сказни за закопано богатство во урнатините, бил мотивот што го навел Теодорит да ги извади остатоците од храмот од пазувите на земјата“, и за тоа тој направил обемен извештај за тоа што се било пронајдено при тогашните раскопувања на наоѓалиштето. Во внатрешноста на црквата бил пронајден мермерен иконостас во целост, од пет столба, со капители со извајани човечки и животински глави и хоризонтална греда. Биле откриени и архијерејскиот престол и чесната трпеза, направени од мермер или од оникс. Подот бил од правоаголни плочи, изделкани од тој материјал, со ѕвезда под кубето на Христос Седржителот.
Приказните за наводно богатство околу овој манастир продолжиле да се шират и во денешни дни, поради што тој не еднаш бил цел на вандалски копања и на доуништувања од диви копачи на археолошките наоѓалишта. Дивите копачи барале злато, накит, вредни предмети, и не обрнувале внимание на фактот дека нема ништо од тоа во ваквите манастирски светилишта, каде што живеело монашко братство. Единственото богатство на монасите од овој стар манастир била нивната духовност. Според експертите од Музејот на Македонија, дивите копачи во повеќе наврати го имале уништувано овој верски објект, кој е уникатен по тоа што е прв сакрален објект во Македонија, во кој се применети елементите на романичката пластика. Богатството што се наоѓа во црквата всушност е само неговата архитектонска конструкција со приморско-дубровнички и византиско-старомакедонски елементи при градбата. Во Македонија има само неколку манастири како овој со розета: старомакедонскиот симбол - 16-кракото сонце, вградено во него. Но, археолошката мафија во изминативе години успеала да ги искорне и плочите со изгравираното 16-крако сонце, кои се наоѓаа на подот, точно во средината на манастирот. На тоа место сега зјае само земја. Пред неколку години претставници на Обвинителството предупредувале на сериозните индикации дека, можеби, и во тетовскиот регион постои разработена грчка врска, која ги препродава украдените археолошки богатства на Македонија преку границата. Но, таквите сомневања останале без евентуална потврда низ една истражна постапка. Неколкупати во таквите обиде на лице место биле фатени криминални групи. Во 2007 фатена е група од 5 диви копачи на лице место и наредната 2008 биле осудени на затворски и парични казни.
NGC 4700
NGC 4700 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4700 се споменува и како MCG -2-33-13, IRAS 12465-1108.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4700 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4700 има привидни димензии од 3,2' х 0,8'.
Подгорци
Подгорци — село во областа Дримкол, Општина Струга.
NGC 4700
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 7,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 24' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Подгорци
Потекло на името
Името на селото потекнува од неговата местоположба, односно се наоѓа во подгорјето на планината Јабланица.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дримкол, во јужниот дел на територијата на Општина Струга, во западниот дел на Струшкото Поле, чиј атар се издига на источната падина на планината Јабланица. Селото е планинско, на надморска височина од 910 метри. Од самиот град Струга е оддалечено 12 километри.
Соседни села се Лабуништа на север и Вевчани на југ. На планината се наоѓа помало езеро, меѓу мештаните наречено Локва.
Месностите во атарот на селото во западниот дел на селото ги носат следниве имиња: Црн Камен (2.257 м.), Фурна, Ајдарова Ливада, Долиште, Гогов Даб, Кубур Ливада, Пироски Камен, Присој, Ледина, Лениште, Коприви, Млаки, Длабоки Кутел, Мало Кутле, Петрово Сено, Петреска Краста, Грчев Кутел, Јадрин, Скала, Вишевац, Ѓуров Кладенец, Корен.
Месностите во атарот на селото во источниот дел на селото се следни: Долиште, Лазиште, Браненица, Марул, Голем камен, Селиште, Ранкостен, Шаркин орев, Маринска кула и Суво поле.
Селото е од збиен тип и се дели на Горен, Среден и Долен крај. Во секој крај има маала кои зависат од имињата на родовите кои живеат во нив. Вакви маала се: Србакоско, Маринско, Сулејмановско, Дервишовско и други.
Селото Подгорци е скоро споено со селото Лабуништа. Селата се веќе споени и нема голема оддалеченост меѓу нив. Многу куќи од селото Лабуништа се градат на територијата на селото Подгорци, и обратно.
Историја
Месноста Селиште се наоѓа 1 километар источно од денешното село. Преданието наведува дека таму најпрвин се наоѓало селото, но пораду чума се префрлило на денешното место. На Селиште не можат да се пронајдат остатоци од старини, бидејќи земјата се обработува како ниви.
Подгорци спаѓа меѓу најстарите струшки села, кои постоеле од средниот век до денес. Старинците во селото биле сменети со доселеници во помал дел низ времето. Постојаноста на жителите се гледа и преку зачуваните топоними.
Селото најпрвин претставувало мала словенско-христијанска населба. Подоцна, селото станало мешано: христијанско и муслиманско. Податоци за постоење на Муслиманско население во населбата добиваме од фамилијарни извори кои датираат од крајот на XVII век, кога во селото се доселуваат првите Муслимани со Османлиска традиција и начин на живеење. прв официјален доказ за доселувањето на Муслимани во селото се трите гробови кои се наоѓаат во дворот на Селската Џамија, кои меѓи населението се познати како „Бабалари“ и дошле во населбата при крајот на XVII век. од местото кое претставува центар на Османлиската наука и образование во тоа време, познатиод средноазиски образовен центар Конија, денешна Турција, а низ историјата познат како престолнина на големото Селџучко Царство.
Џамијата во населбата е изградена на имотот на „Бабаларите“ едни од првите Муслимани кои се доселиле во населбата во XVII. век од денешна Конија. Се смета дека е изградена во век. Потоа, во 1903 година, според вградениот клесан камен во минарето, поради дотраеноста на градбата, имошен старец, кој сакал да остане анонимен, со сопствени средства им платил на Подгоречки групи на мајстори да ја обноват џамијата. Од тогаш џамијата внатрешно, како и фасадата, заедно со некои други додавки и поправки, претрпела уште една обнова на крајот на XIX. Век. Последната измена џамијата ја добила во 2003 година, кога е урнато старото минаре, кое било изградено во 1903 година и на негово место било изградено ново минаре.
Клесаниот камен кој е испишан на османлиски јазик со персиско писмо, најпрво бил вграден во основата на старото минаре во 1903 година, но во 2003 година поради обновата на минарето, каменот бил изваден и вграден во ѕидот над влезот во џамијата, каде што стои и ден денес. Во населбата постојат две стари гробишта, кои според надгробните споменици се муслимански и потекнуваат од 1800 па сѐ до 1930-тите години. Станува збор за сто и педесетина гробови, кои имаат надгробни споменици испишани на османлиски јазик и персиско писмо. Во старите гробишта кои се наоѓаат на патот до месноста „Марул“ пронајдени се семејните гробишта на Абдурахман-ага, чии надгробни споменици претставуваат вистинска уметничка вредност и реткост на просторите на кои се простирала османлиската држава. Абдурахман-ага бил селски големец и вазал, потекнувал од населбата, бил убиен од страна на властите, бидејќи бил сметан за опасност за новонастанатата држава како човек на Османлиското Царств. во 1927. Година, кога му е опрано и целото семејство, а благодарение на срреќна околност жив останува само еден негов син. Погребан е на наведеното место, каде се наоѓаат уште и гробовите на неговиот син, ќерка, сопруга и брат.
Тражица (Прилеп)
Тражица — археолошко наоѓалиште во Прилеп. Наоѓалиштето претставува фурна од римското време. Во новото корито на Ореовечка Река, во непосредна близина на фабриката „Партизанка“ се откриени неколку фурни за печење на градежна керамика.
Подгорци
Историја
Во век, Подгорци било село во рамките на Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот се издига дури до сртот на планината Јабланица и зафаќа простор од 13,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 567 хектари, на пасиштата отпаѓаат 480 хектари, а на обработливото земјиште 256 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Во минатото, жителите на Подгорци помалку се занимавале со сточарство и повеќе биле полјоделци или оделе на печалба. Иако селото се наоѓа во подножјето на планината Јабланица, селските пасишта не припаѓале на Подгорци и Вевчани, туку на влашкото село Горна Белица. Поради тоа малку било развиено сточарството. И денес, одењето на печалба е доста присутно.
Стопанството во селото е доста развиено. И покрај тоа што сепак претставува селска населба, има преку 100 регистрирани фирми со постојана работа.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 70 домаќинства и 201 жител, 21 муслиман и 180 христијани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Подгорци имало 1.150 жители, од кои 600 Македонци христијани и 550 Македонци-муслимани.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Подгорци имало 640 жители.
Подгорци е големо село со пораст на населението. Така, во 1961 година имало 1.240 жители, од кои 1.176 биле Македонци, 37 Турци и 12 жители Албанци. Во 1994 година, бројот се зголемил на 2.231 жител, од кои 1.339 биле Македонци, 465 Турци, 103 Албанци двајца жители Срби, а 322 жители се изјасниле како останати.
Според пописот од 2002 година, во селото Подгорци живееле 2.160 жители, од кои 376 Македонци, 573 Албанци, 564 Турци, 7 Власи, 41 Бошњак и 599 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.430 жители, од кои 243 Македонци, 583 Албанци, 857 Турци, 1 Влав, 18 Бошњаци, 641 останат и 87 лица без податоци.
Внатрешните податоци добиени преку разговори со жителите и користејќи ги внатрешните податоци од селото, како што се податоците од Основното Училиште во Селото и членовите во верските институции во селото (Џамиски Одбор и Црковен Одбор), покажуваат дека селото има преку 3000 жители и се сомневаат во веродостојноста и веродостојноста на податоците од пописот спроведен во 2021 година, во врска со кој има поднесени забелешки, токму за оваа населба, кои индицираат пропусти во начинот на спроведување на пописот, со кои пропусти бројот на населението е значително променет.
Во селото, според пописот од 2002 година, се зборувале следниве јазици како мајчини:
Според пописот од 2002 година, во селото се застапени следните религии:
Родови
Според податоците од 1977 година, родови во селото се:
Македонски православни родови во Подгорци се: Маринци (10 к.) се староседелци, а една нивна родовска огранка на крајот на век преминала во ислам и од нив потекнува селскиот род Сулејмановци; Чуруковци или Младеновци (5 к.); Стрезовци (5 к.) се смета дека имаат подалечно потекло од околината на Булчицаа во Албанија, а од кои потекнува писателот Јован Стрезовски; Бимбовци (5 к.); Бошнаковци (6 к.) доселени се од некое место во Босна; Куцкини (3 к.); Торбичковци (3 к.); Србаковци или Пашовци (20 к.) нивниот предок Симо Србак бил донесен како младо момче заробено во војната (востанието) во Србија во 1813 година, а во селото го довеле предците на муслиманскиот род Муслиовци, го знаат следното родословие: Душан (жив на 70 г. во 1977 година) Стојан-Анастас-Коста-Секула-Симо, кој бил донесен од Србија; Поповци или Крстиќи (5 к.), Шкуртовци (5 к.) и Бојчевци (5 к.) доселени се веројатно од некое место во Црна Гора, во турско време биле многу познат род, и дале 23 свештеници ; Стојановци или Ѓорговци (5 к.) се доселиле од селото Здрчани во Голо Брдо; Кукунешовци (3 к.) имаат влашко потекло и се доселиле некаде од Албанија.
Родови на Муслимани во Подгорци се: Сулејмановци (60 к.), староседелски муслимански родови се и: Беговци (15 к.), Садиковци (15 к.), Мазниковци (15 к.) и Имеровци (15 к.); доселени муслимански родови се: Исаковци (15 к.) Агушовци (12 к.) и Муслиовци (10 к.) сите три родови се доселени од селото Клење во Голо Брдо; Дервишовци (30 к.) и Муратовци (13 к.) некогаш сочинувале еден род.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Струга.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото било дел од тогашната општина Велешта.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Лабуништа, во која покрај селото Подгорци, се наоѓале и селата Бороец и Лабуништа. Во периодот 1950-1952 година, селото припаѓало на некогашната општина Лабуништа, во која влегувале селата Лабуништа и Подгорци.
Избирачко место
Во селото постојат следниве избирачки места: 1910, 1910/1 и 1911 според Државната изборна комисија, сите сместени во основното училиште во селото.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2.081 гласач. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2.083 гласачи.
Култура и спорт
Редовно се одржуваат „Зимски игри“, кои се одржуваат на падините на Јабланица.
Во селото работата две здруженија на граѓани, „Амбиција“ и „Леништа“.
Иселеништво
Од селото имало иселувања. Од Македонците иселени се околу 160 домаќинства, најмногу во Белград, Скопје, Струга и Романија. Има и сосем отселени селски родови. Еден таков род бил Гоговци. Торбешите главно не се иселувале. Само во поново време, има околу 20 семејства кои се отселиле во Охрид и во Струга. Во Турција заминале 5 домаќинства.
Иселеништвото од оваа населба, моментално се одвива преку заминувањата на машкото население на привремена работа во некоја од поразвиените европски држави, па потоа повлекувајќи го и своето семејство со себе, но во историјата од оваа населба се бележи голема преселба во четвртата, петтата, па сѐ до осмата деценија на век, кога голем број на семејства од оваа населба емигрирале во Турција. Печалбарството е застапено од 90% од населението на оваа населба, издршката ја бараат во развиените западноевропски држави работејќи како градежни работници.
Присовјани
Присовјани — село во Општина Струга, во областа Малесија, во околината на градот Струга.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Малесија, во западните падини на планината Караорман. Оддалечено е 23 километри северно од Струга.
Поедини места во атарот на селото ги носат следните имиња. Распаѓе, Гола, Краста, Фурка, Рамни Камен, Горни Ливаѓе, Рамна Ливада, и др.
Историја
Во XIX век селото било дел од Охридската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Присовјани живееле 800 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Присовјани имало 480 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 11 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите 3 лица без податоци.
Родови
Присовјани е чисто македонско село.
Според истражувањата во периодот од 1948 до 1950 година, родови во селото биле:
Галерија
Галерија од фотографии на Присовјани
Иселеништво
Од родовите се знае за следните иселеници до 1950-тите.
Вељановци се иселиле во Безово во Дебарски Дримкол. Во Присовјани припаѓале на родот Грковци.
Денес селото е пред целосно изумирање. Иселувањата продолжиле и после 1950та година. Воглавно во блиските градови Охрид и Струга.
Естонска азбука
Естонската азбука е писмо што го користи естонскиот јазик, заснована е на латиницата но со поголемо германско влијание врз неа. Како последица на тоа естонската азбука ги има буквите Ä, Ö и Ü. Буквите Ö и Ü ги имаат истите звучни вредности како истоимените германски букви, буквата Ä има звучната вредност [æ:]. Азбуката има 32 букви и во неа се вклучени таканаречени странски букви како што се: F, Š, Z и Ž и тие се користат во зборови што се од странско потекло. Исто така во странски зборови се користат буквите C, Q, W, X и Y. Без странските букви естонската азбука брои 23 букви.
Виола
Виолата е гудачки инструмент, сличен на виолината, само нешто поголем. Кај виолата горната граница на висината на тонот е c3 во оркестарска изведба, а во солистичката достигнува и до а3.
Виолата е помалку виртуозен инструмент, а тонот го одликуваат потемни бои од виолината. Мекиот звук на виолата често се користи за пополнување на внатрешните хармонии.
Постои уште една разлика меѓу овие два инструмента, а тоа е нотацијата. Кај виолата записот на нотите се врши во alt-C клуч, додека кај виолината се врши во виолински.
Виолата е претежно оркестарски и камерен инструмент. Соло литературата за неа е оскудна. Волфганг Амадеус Моцарт ја компонирал Концертната симфонија за виола и виолина, а Хектор Берлиоз ја напишал симфонијата "Харолд во Италија" за соло виола. Исто така, постојат и концертите за виола на Георг Фридрих Хендл и Јохан Кристијан Бах.
Историја
Постојат две толкувања за настанувањето на овој инструмент, т.е. неговите претходници. Порано се мислело дека виолата настанала од семејството на стари виоли (XV век): виола да брачо и виола да гамба. Постои уште една виола од оваа група, тоа е виола д’аморе, која е наречена така поради мекоста на својот звук.
Денес се смета дека виолата настанала од лирата да брачо, како нешто поголема варијанта на виолината.
Сан Лео
Сан Лео ( San Lé  ) е една од општините во провинцијата Римини во италијанскиот регион Емилија-Ромања, лоцирана е на околу 135 km југоисточно од Болоња и околу 35 km југозападно од Римини. Според проценката која што се направила во 2011 година, во населбата живееле 204 жители. Населбата се наоѓа на надморска височина од 605 м.
Географија
Сан Лео граничи со повеќе италијански општини како што се: Мајоло, Монтекопиоло, Монте Гримано, Новафелтриа, Сасофелтрио, Ториана, Верукио, како и во независната држава Сан Марино, Аквавива, Киезануова и градот Сан Марино.
Сан Лео претставува локација на голема тврдина, сместена на надморска височина од 600 m. Ко-катедралата Сан Лео е романескна црква.
Историја
По референдумот кој што се одржал на 17 и 18 декември 2006 година, Сан Лео бил одвоен од провинцијата Пезаро и Урбино ( Марке ) за да се приклучи на Емилија-Ромања и провинцијата Римини на 15 август 2009 година
Список на државни водачи во 1008 година
Ова е список на државни водачи во 008 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Гордијан III
Гордијан III бил римски цар. Попознат е и како Марко Антониј Гордијан Пиј . Роден е на 20 јануари 225 година. Со Римското Царство управувал од 238 година до 11 февруари 244 година. Бил наследен од страна на Филип I Арапски, негов брат. Цар станал само на 12 години, и како млад и неискусен бил во најголема мера зависен од преторот Тимеситеј.
Црнобуки (археолошко наоѓалиште)
Црнобуки — археолошко наоѓалиште во битолското село Црнобуки. Претставува депо на монети од средниот век. Во самото село било откриено депо со 214 бакарни скифати од XII — XIII век. Сега се чуваат во Народниот музеј во Белград.
Евин Рубар
Евин Рубар (родена на 14 декември 1975 година) е шведска ТВ новинарка и создавачка на документарци. Нејзиното семејство е со курдско потекло.
Операција (математика)
Операција — дејство или постапка во математиката и логиката што вродува нова вредност од нула или повеќе зададени вредности. Поконкретно во математиката, ова е низа постапки при решавање на задачи. Бројот на операнди ја одредува арноста на операцијата.
Најчесто користени операции се унарни или бинарни. Унарните работат со само една вредност, како да речеме негација и тригонометриски функции, додека пак бинарните имаат две вредности. Примери за бинарни операции се собирањето, одземањето, множењето, делењето и степенувањето.
Операциите не подразбираат само броеви, туку и други математички објекти. Во логиката, вредностите „точно“ и „неточно“ се распоредуваат во разни логички операции како и, или и не. Додавање и одземање се врши и со вектори. Ротациите можат да се комбинираат во композиции, со нивна последователна примена. Кај множествата важат бинарните операции „унија“ и „пресек“ како и унарната операција „дополнување“. Во работењето со Функции спаѓаат операциите композиција и конволуција.
Не секоја можна вредност има операција. На пример, реалните броеви не се деливи со нула, а негативните броеви не подлежат на коренување. Вредностите за кои е определена операција образуваат множество наречено „домен“. Множеството на исходни вредности се нарекува „кодомен“, но множеството на фактички вредности добиени со операцијата се нарекува „дефинициона област“. На пример, кај реалните броеви, квадрирањето дава само ненегативни броеви; кодоменоте множеството од реални броеви, но областа опфаќа само ненегативни броеви.
Вредностите во операцијата се нарекуваат „аругументи“ или „операнди“, а добиената вредност се нарекува „резултат“, „вредност“ или „извод“. Операциите може да имаат помалку или повеќе од два аргумента.
Општа дефиниција
Операцијата ω е функција од обликот ω : V → Y, каде V ⊂ X1 × … × Xk. Множествата Xk се нарекуваат „домени“ на операцијата, множеството Y е нејзин „кодомен“, а неоменливиот ненегативен цел број k (бројот на аргументи) се нарекува „тип“ или „арност“ на операцијата. Така, унарната операција има арност еден, а бинарната операција има арност два. Секоја операција со арност нула (наречена „нуларна операција“) е едноставно елемент на кодоменот Y. Операција со арност k се нарекува k-арна операција. Така, k-арна операција е (k+1)-арна релација коај е функционална на нејзините први k домени.
Дланка (мерка)
Дланка — често употребувана мерка во градежништвото во минатото. Нејзината големина е одредена од широчината на дланката, без палецот, и како таква претставува клучна единица во формирањето на сите антропоморфни мерки, особено на аршинот.
БутанГас
БутанГас е една од најголемите дистрибутери на течен нафтен гас во Европа. Била основана во Милано, Италија,1948 година од италијанско - романскиот претприемач Јосиф Константин Драган, сега компанијата работи во Европа и Магреб. Компанијата поседува и некои танкери за нафта, а и издавачка куќа во Романија.
Бурчин Терзиоглу
Бурчин Терзиоглу е турска глумица.
Животопис
Tерзиоглу почнала да глуми на возраст од пет години како дете, се појавува во неколку филмови и телевизиски серии од 1980-те. Таа подоцна студирала во центарот на уметност Муџат Гезен.
Терзиоглу беше во брак со ѕвездата Мурат Јилдирим од 2008 година до 2014 година. Таа со нејзиниот сегашен парнер Илкер Калели глумеше во серијата Појраз Карајел од 2015 година.
1088 п.н.е.
1088 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1088. година пред новата ера, 88. од вториот милениум п.н.е., 88. од 11 век п.н.е. и деветта од 1080-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4420 и 4421 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3662 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2672 и 2673 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 335 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1088 година се протега во 1548 и 1549, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1608 и 1609 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 545 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1762 и 1760 исламска година пред хиџра.
Тополе (Менгеш)
Тополе (словенечки: Topole, германски: Fieburg) — населeно место во Општина Менгеш, Среднословенечки статистички регион, Словенија.
Контрабас
Контрабасот е најголем и според регистрите најдлабок гудачки инструмент со четири жици (порано имал три). Припаѓа на групата гудачки инструменти, као и виолината, виолата и виолончелото. Гудалото за контрабас е најкратко и најтешко во однос на останатите. Се свири стоејќи или седејќи на висок стол. Регистарот на контрабасот е во квартно растојание од 1Е,1А,Д,Г.
Својата солистичка улога контрабасот ја стекнал дури во малите состави на џез музичарите.
Гудрун Шиман
Таа била лидер на Шведската левичарска партија од 1993 до јануари 2003 година. Таа останала членка на Левата партија до 2004 година, кога заминала за целосно да се фокусира на нејзината феминистичка политичка работа по скандалот со затајување данок. Таа останала независна членка на Риксдагот до 2006 година.
Водачка на левичарската партијата
Во 1993 година, Шиман била избрана за водачка на Левичарската партија.
Најголемата предност на Шиман биле нејзините симпатии од гласачите, а нејзината партија повеќе од двојно го зголемила бројот на пратеници за време на нејзиното раководење. Таа се здобила со популарност поради нејзината искреност: на пример, била отворена за нејзината борба со алкохолизмот и ја поддржала иницијативата Риксдагот да се направи работно место без алкохол. За време на нејзиниот период како претседателка на партијата, партијата го усвоила феминизмот како идеолошка основа. Во 2003 година, таа била обвинета, а подоцна била прогласена за виновна за наведување на даночните власти со обид за преземање незаконски даночни одбивања. Таа била привремено наследена од Ула Хофман.
Во 2002 година, таа одржа контроверзен говор во врска со угнетувањето на жените од страна на мажите, во кој рече: „Дискриминацијата и прекршувањата се појавуваат во различни форми во зависност од тоа каде се наоѓаме. Но, тоа е исто норма, истата структура, истата шема, која се повторува и во Талибански Авганистан, и тука во Шведска".
Во октомври 2004 година, Шиман заедно со другите европратеници на Левичарската партија предложиле пред Риксдагот, национална проценка за цената на насилството на мажите врз жените; Понатаму тие побарале државата да ги финансира засолништата за жени. Предлогот привлекол големо внимание, а медиумите го нарекле „машки данок“.
Основачка на Феминистичката иницијатива
Шиман ја напуштила Левицата во 2004 година, а во 2005 година ја коосновала Феминистичката иницијатива (ФИ), организација која на својот прв конгрес одлучила да се натпреварува на претстојните парламентарни избори. Џејн Фонда ја поддржала во 2006 година, за време на кампањата на партијата пред општите избори во 2006 година. Фи доби само приближно 0,7% од гласовите, далеку под прагот од 4% потребен за парламентарно претставување. На изборите за Европскиот парламент во 2009 година, партијата доби 2,22% од гласовите. Во летото 2010 година - што доведе до општите избори во 2010 година - Шиман запали 100.000 шведски круни во протест против нееднаквите плати во Шведска. Трик, изведен од рекламниот колектив Студио Тотал, му даде широко внимание на Фи; сепак, на изборите партијата добила само 0,4% од гласовите. Изборите за Европскиот парламент во 2014 година се покажале како најуспешни избори на партијата досега; привлекле 5,3 отсто од гласовите на национално ниво, при што Сораја Пост зазела едно место како европратеник. На општите избори во 2014 година, Фи добиле 3,1% од гласовите; и покрај тоа што сè уште не го исполниле прагот од 4,0% за добивање пратенички места, таа станала најпопуларната партија надвор од Риксдагот.
Тополе (појаснување)
Тополе може да се однесува на:
Словенија:
Список на острови во Хрватска
Во хрватскиот дел на Јадранско Море има 718 острови, 389 островчиња и 78 гребени. правејќи го хрватскиот архипелаг втор по големина во Средоземно Море, веднаш по грчкиот. Од 718-те острови само 47 се населени, се зема во обзир на островот да живее макар и еден човек. Островите во Хрватска се населени уште во античко време, на пример Хвар е населен околу 3500-2500 година пред нашата ера. Најразвиени гранки од индустријата на островите се полјоделството, рибарството и туризмот. Од полјоделството предничи лозарството и одгледувањето на маслинки.
Најголеми острови
Ова се најголемите острови во Хрватска почнувајќи од северозапад кон југоисток:
Северен Јадран:
Северна Далмација:
Средна и Јужна Далмација:
NGC 4701
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4701 се споменува и како UGC 7975, MCG 1-33-15, CGCG 43-34, IRAS 12466+0339.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4701 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 4701 има привидни димензии од 2,8' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 23' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 4701 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43331. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 293. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Филип Арапски
Филип Арапски бил римски цар. Попознат е и како Марко Јулиј Филип . Роден е во 204 година. Со Римското Царство управувал од 244 година до август 249 година. Бил наследен од страна на Дециј Трајан. Познат е по тоа што е единствениот римски цар роден надвор од нејзините граници.
Црква „Св. Георги Победоносец“ - Блаце
„Свети Георги Победоносец“ — црква во селото Блаце во околината на градот Скопје. Храмот се наоѓа во густа листопадна шума, североисточно од селото и до него води асфалтен пат, кој се двои од самиот почеток на селото Блаце. За историјата на оваа црква е забележано дека таа е изградена на темели на постара црква, која повеќепати била споменувана во средновековни записи и прикази за цркви и манастири. Изградбата на црквата датира од XVI или XVII век, а самата црква изобилува со прекрасен живопис, икони и иконостас кои сведочат за нејзината старост. Внатре во црквата постои камен со латински натпис, кој најверојатно потекнува од блиските антички римски населби Бадаријана или Тауресиум. Во внатрешноста постојат и повеќе стари икони, меѓу кои е и иконата на патрониот светец Св. Георги како ја убива ламјата, подарена и изработена во 1866 година, од иконописец од блиското село Летевци. Влезот на црквата е приземен и низок, а над него стои фреска на Свети Георгиј Победоносец со натпис на старословенски за дарителите и градителите на црквата. Околу градбата на црквата се доградувани ѕидови со што е добиен простор за трпезарија, во кој стојат масите на кои се дава ручек за патрониот празник Ѓурѓовден и останатите црковни собори и прослави. Во кругот на црквата се и селските гробишта.
Демзин
Демзин (Demsin) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Јерихов.
Хилма аф Клинт
Хилма аф Клинт (26 октомври 1862 – 21 октомври 1944) била шведска уметница и мистик чии слики се сметале за првите апстрактни дела познати во историјата на западната уметност. Значителен дел од нејзината работа претходи на првите чисто апстрактни композиции на Кандински и Мондријан. Таа припаѓала на групата наречена „Петката“, која сочинувала круг на жени инспирирани од Теозофијата, кои споделуваа верување во важноста да се обидат да контактираат со таканаречените „Високи мајстори“ - често по пат на сеанси. Нејзините слики, кои понекогаш личат на дијаграми, биле визуелен приказ на сложени духовни идеи.
Раниот живот
Хилма аф Клинт била четврто дете на Матилда аф Клинт (родена Зонтаг) и капетанот Виктор аф Клинт, шведски поморски командант, и таа ги поминувала летата со своето семејство во нивниот имот, „Ханмора“, на островот Аделсе на езерото Маларен. Во ова идилично опкружување, таа стапила во контакт со природата во рана фаза од нејзиниот живот, а длабоката поврзаност со природните форми требало да биде инспирација во нејзината работа. Подоцна во животот, Хилма аф Клинт живеела постојано на Мунсо, остров веднаш до Аделсе.
Од нејзиното семејство, Хилма аф Клинт наследила голем интерес за математиката и ботаниката. Таа покажала рана способност во визуелната уметност и, откако семејството се преселила во Стокхолм, студирала на Техничка школа во Стокхолм (Констфак денес), каде научила портрет и пејзаж.
Таа била примена на Кралската академија за ликовни уметности на дваесетгодишна возраст. Во текот на годините 1882-1887 година студирала главно цртање, портретно сликарство и пејзажно сликарство. Таа дипломира со почести и и била доделена стипендија во форма на студио во т.н. "зграда на Ателјеа" (Ateljébyggnaden), сопственост на Академијата за ликовни уметности помеѓу Хамнгатан и Кунстрагарден во центарот на Стокхолм. Ова бил главниот културен центар во шведскиот главен град во тоа време. Во истата зграда се наоѓало и Blanch's Café и Blanchs уметничката галерија, каде што постоел конфликт помеѓу конвенционалниот уметнички поглед на Академијата за ликовни уметности и опозициското движење на „Уметничкото друштво“ (Konstnärsförbundet), инспирирано од француските сликари En Plein Air. Хилма аф Клинт започнала да работи во Стокхолм, добивајќи признание за нејзините пејзажи, ботанички цртежи и портрети.
Гродно
Гродно или Гродна (Гродна, Гродно, Grodno) – град на крајниот запад на Република Белорусија и административен центар на Гродненската област. Градот се наоѓа на брегот на реката Њемен недалеку од тромеѓата со Полска (15 км западно) и Литванија (30 км посеверно).