cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џиновска панда
Историја
За разлика од останатите животни во стара Кина, пандите не биле употребувани за лековити цели. Во минатото, пандите биле сметани за ретки и благородни суштества. Мајката на кинескиот цар Хан Вен била закопана со череп од панда, а царот Танг Тајцунг ѝ подарил на Јапонија две панди и една кожа од панда како знак на добра волја. Џиновската панда првпат била презентирана на западот во 1869 кога францускиот мисионер Арман Давид добил крзно од панда од ловец. Првиот човек од западот кој видел жива панда е германскиот зоолог Хуго Вајголд во 1916. Кермит и Теодор Рузвелт Џуниор се првите странци кои застрелале панда во 1920-тите. Во 1936 Рут Харкнес донесе жива џиновска панда (младенче со име Су-Лин ) во зоолошката во Брукфилд во Чикаго. Донирање џиновски панди на зоолошките градини во Америка и Јапонија претставува значаен дел од дипломатијата на Кина во 1970-тите. Сепак, во 1984 Кина почнува да дава панди на заем на 10 години. Заемот вклучува исплата од еден милион американски долари годишно и договор дека секое младенче родено во периодот на заем е сопственост на Народна република Кина. Од 1998 благодарение на WWF законот дозволува американска зоолошка да увезе панда само доколку може да се гарантира дека повеќе од половина од исплатата за Кина е наменета на заштита на џиновската панда и нивното живеалиште.
Заштита
Џиновската панда е заштитен вид, кој е загрозен поради губењето на природното живелиште и многу слабата стапка на размножување и во дивината и во заробеништво. Еден од многу проекти за заштите е и создавањето на 40 (до 2006 година) резервати во покраините Сечуан, Гансу и Шанси во Кина, споредено со 13те резервати кои постоеле 2 децении пред тоа. Во овие програми спаѓа и формирањето на специјална гарда за борба против ловокрадството. Во 2006 научниците објавуваат дека бројот на панди во дивината е потценет за околу 1000 единки. По извршеното истражување со помош на нови методи, како ДНК анализи на измет од џиновски панди, научниците веруваат дека популацијата е околу 3000. Иако овој вид е сѐ уште загрозен, се смета дека сите напори кои се влеваат во заштита на овие животни се исплатат. Живеалиштата на џиновската панда во југозападниот дел на покраината Сечуан кои покриваат 7 природни резервати се дел од светското наследство УНЕСКО од 2006 година.
Легенди
Постојат неколку легенди за црните дамки на пандата.
Џорџ Бул
Џорџ Бул (англиски: George Boole; 2 ноември 1815, Линколн, Англија – 8 декември 1864 Корк, Ирска) — англиски математичар и филозоф. Неговото најголемо достигнување било во математиката и логиката.
Резиме
Еден од најголемите математичари на своето време, Џорџ Бул, гениј во своето творештво, својата кариера ја започнал релативно доцна, а својот живот го загубил рано, на 49 години, од една обична настинка која го донела до пневмонија и му го одзела животот. Неговото најголемо достигнување е воведот во математиката и логиката на Буловата алгебра. Таа сѐ уште денес има широка употреба во воспоставување на телефонски линии, како и во дизајнирање на современиот компјутер. Неговата работа се смета за огромен чекор напред во денешната компјутерска револуција.
Дивани
Дивани е калиграфска разновидност на арапско писмо, курзивен стил развиен за време на владеењето на раните отомански Турци (16 век - почетокот на 17 век). Својот врв на популарност ја достигнал во времето на Сулејман I Величествениот (1520–1566). Правилата не биле познати секому, туку само на неколкумина бистри ученици. Со ова писмо се пишувале сите кралски декрети, финансиските документи и резолуциите.
Черешник
Черешник — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Отлак.
Сириска кафеава мечка
Сириската кафеава мечка (Ursus arctos syriacus) е најмалиот под-вид на кафеавата мечка. Тие се сештојади и јадам секако вид на храна, вклучувајќи месо, растенија и плодови.
Распространетост
Овој подвид е распространет во регионот на западна Азија, но бројноста на нивната популација се намалува поради уништувањето на нивното природно живеалиште и ловот. Сиријските кафеави мечки во минатотo се среќавале во Анадолија (Турција), Сирија, Либан, Израел, Ирак, Иран и делови на Авганистан и Пакистан.
1656 во музиката
1656 година во музиката содржи некои значајни настани.
Завој (село)
Завој — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во североисточниот дел на Охридското Поле, во повисокиот источен дел на Општина Охрид, чиј атар се издига на северната падина на Петринска Планина и се допира со подрачјето на Општина Ресен. Селото е планинско, на надморска височина од 1.050 метри. Од градот Охрид селото е оддалечено 18 километри, а од патот Охрид-Ресен околу еден километар.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Крушио, Бачинов Рид, Стар Завој, Локва, Арбанајца, Шатица, Стара Ливада, Степанов Рид, Крстон, Лакарица, Рамни Рид, Дуње, Ѓуро Глава, Прентов Мост и Крива Река.
Селото во основа има збиен тип. Одредени делови од селото се нарекуваат по родови, како што се: Цветановци, Тасевци, Крстановци и други.
Завој се наоѓа во падините на планината Петрино, од десната страна на патниот правец Охрид-Ресен.
Историја
Првото пишано спомнување за селото потекнува од 1582 година. Тогаш, селото имало 69 христијански домаќинства и вршело дервенџиска служба.
И народните преданија говорат дека селото влегува во старите села на областа. До 1860 година се наоѓало на положбата Стар Завој, 3 километри источно од денешното село, во близина на планинскиот превој Буково. Меѓутоа, во првата половина на век, како чувари на превојот се населиле муслимански Албанци. Поради зулумите, христијанското население се раселило.
Три домаќинства од Стар Завој го основале новото село на денешната положба. Претходно, на тоа место имале сточарски кошари. Од нив потекнуваат сите денешни родови.
Во век, Завој било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Во минатото, низ селото поминувал стариот пат Охрид-Ресен.
Стопанство
Атарот е среден по големина и зафаќа простор од 18,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 997,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 439,9 хектари, а на пасиштата само 82 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
До крајот на Втората светска војна, селаните се занимавале со сточарство и со земјоделство. Се одгледувале кози, овци и волови. Исто така, се сечеле дрва, кои ги продавале како дрва за огрев во Охрид.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 60 домаќинства и 170 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Завој живееле 280 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Завој имало 280 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од ова планинско село се иселил голем број од населението и тоа е доведено во фаза на раселување. Така, во 1961 година селото имало 611 жители, а во 1994 година бројот се намалил само на 41 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Завој живееле 12 жители, сите Македонци.
Родови
Родови во Завој се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Косел, во која покрај селото Завој, се наоѓале и селата Вапила, Горно Лакочереј, Долно Лакочереј, Косел, Куратица, Ливоишта, Опеница, Орман, Плаќе, Расино, Речица, Свиништа Сирула. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Опеница, во која влегувале селата Завој, Куратица и Опеница.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1340 според Државната изборна комисија, сместено во месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
Иселеништво
Во годините помеѓу двете светски војни имало незначителен број на иселувања од селото. Се знае само за следниве иселеници: Ѓорѓиоски (2 к.) во селото Орман и Тодороски (2 к.) и Завојчани (4 к.) во селото Подмоље.
Меѓутоа по Втората светска војна настапило големо иселување. Главно се населиле во селото Лескоец (60 до 80 куќи), а помалку во банатското село Јабука (8 к.), но и во Скопје.
Црква „Св. Архангели“ - Драма
Свети Архангели (Ναός Ταξιαρχών Δράμας) — средновековна црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1976 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
Историја
Црквата се наоѓа во градскиот центар, многу близу до североисточниот дел на ѕидините со кои е врзан со скалиште. На источниот крја на ѕидот се откриени римски натписи што сведочат дека овде порано имало пагански храм претворен во црква. Црквата е мал храм од времето на Палеолозите на почетокот на XIV век со забележителен живопис. Според една од верзиите за неговото потекло, веројатно бил погребален параклис во која почивала царицата Ирина Монфератска (сопруга на Андроник II Палеолог), за која се знае дека починала во Драма во 1320 г.
Храмот е обновен во денешниот облик во 1973 – 1974 г. по макотрпни ископувања и проучувања.
Архитектура
Во внатрешноста, во источниот дел и околу прозорците, има остатоци од фрески датирани во првите децении на XIV век. Ова се сцени од Страстите и одделни светци, които се добри претставници Палеолошкото сликарство и покрај лошата состојба. Во црквата имало и мермерен иконостас, од кој се откриени доста делови за време на обновата, па така и тој е реставриран. Се состои од четири вертикални потпори кои држат хоризонтален архитрав, а два столба ги блокират празнините меѓу нив.
Банка на Италија
Банката на Италија (италијански: Banca D'Italia) е централна банка на Република Италија и е дел од Европскиот систем на централни банки (ЕСЦБ) и Евросистемот.
ЦЕЛИ
Банката на Италија е јавно-правна институција и се стреми кон исполнување на целите од општ интерес во монетарното и финансиското подрачје. Во овој контекст, може да се наведат следниве цели: ценовната стабилност, која е примарната цел на Евросистемот под Договорот за основање на Европската заедница (ДЕЗ) и стабилноста  и ефикасноста на финансискиот систем, на тој начин исполнувајќи го принципот на заштита на заштеди отелотворени во Уставот (член 47 (1):  "Републиката го охрабрува и заштитува штедењето во сите негови форми, се уредува, координира и контролира обезбедувањето на кредит"); и други работи кои му се доверени тоа од страна на италијанскиот закон.
ИСТОРИЈА
Потеклото на банкарството се губи низ времето. Но не и од оние централни банки, чија историја е исцрпена целосно во распон од едвај три века.За секој од нив, датумот на раѓање е познат со прецизност: 1668 за централната банка на Шведска, 1694 за тоа на Англија, 1800 за Франција, 1814 за Холандија, 1817 за Австрија, 1850 за Белгија, 1875 за Германија, 1882 за Јапонија, 1893 за Италија, 1913 за Банката на федерални резерви на САД. Постои можност оваа список на датуми да не биде точна. Всушност, централната банка не се јавила како целосна и развиена институција која ја знаеме денес. Централната банка е тело кое се развивало со текот на времето, постепено стекнувало нови и повеќе комплексни функции, должности и функции, за создавање повеќе и повеќе сложени и деликатни односи со остатокот од банкарскиот и финансискиот систем и со политичкиот систем и економијата воопшто.
Банката на Италија беше конституирана во 1893 година како дел од целокупната реорганизација на банките во Италија. Во 1926 година на Банката и беше дадено значајно признание, бидејќи таа стана единствена надлежна институција за издавање книжни пари. И беше доделена моќ на банкарска супервизија која ќе се проширува и зајакнува со Законот за банките 1936, со која официјално и се призна статусот на Банката како јавно правна институција. Ова остана како основно законодавство на италијанското банкарство до 1993 година, кога Консолидираниот  Законот за банки, кој и ден денес е во сила, беше донесен. Клучениот момент во историјата на Банката беше стабилизирање на лирата во 1947 година. Повоениот бран на инфлација беше скршен и монетарните услови за "економско чудо" на 1950-тите беа утврдени. Уставот од 1948 година го чуваше принципот на "заштита на заштеди." По шоковите од 1970та година, па сè до меѓународниот монетарен систем и лирата, италијанската дезинфлација беше помогната од посилната правна заштита на независната Централна Банка. Повторното воспоставување на стабилноста на валутата и почетоците за  прилагодување на јавните финансии и овозможија на  Италија да се усогласи со стандардите поставени од страна на Мастришкиот договор (1992) и да се квалификува во водечките групи на земји во усвојување на еврото како своја валута во 1999 година. Евро банкнотите и монетите почнаа да циркулираат во промет во 2002 година.
ОРГАНИЗАЦИЈА
Раководните тела на Банката се Собранието, Управниот одбор, гувернерот, генералниот директор и три Заменик директори; Последните пет ја сочинуваат Дирекцијата. Организационата структура на Банката ги одразува трите нивоа во кои работи:  меѓународни, национални и локални. Дирекцијата ги изготвува и спроведува стратешките, управувните и оперативните политики. Собранието се одржува еднаш годишно и со цел одобрување на сметки и назначување на ревизори. Одборот на директори има административна власт и со него претседава гувернерот (или од страна на генералниот директор во негово отсуство). По реформата во 2005 година, гувернерот изгуби одговорност во поглед на одлуките на надворешните релевантни (односно банкарскиот и финансискиот надзор), кои се пренесени до Дирекцијата (со мнозинство гласови). Генералниот директор е одговорен за ден-за-ден администрација на банката, и делува како гувернер кога тој е отсутен.
Одборот на ревизори ја оценува администрацијата на банката во согласност со законот, прописите и статутот.На национално ниво Банката е организирана во филијали сместени во регионалните престолнини и во некои провинциски престолнини. Нивните активности се однесуваат на банкарскиот и финансискиот надзор, циркулирањето на домашната банкнота, платниот систем на услуги, економските анализи и статистичките истражувања на локално ниво.
Банката има претставништва во Лондон, Њујорк и Токио, голем број на офицери се назначени како финансиски приврзаници на некои италијански амбасади и конзулати.Банката на Италија во моментов е во процес на општата реорганизација наменета за подобрување на квалитетот, економијата и на ефикасноста на услугите што ги дава државата, во согласност со менувањето на економската и финансиската состојба и од можностите што ги нудат технолошките иновации. Оваа реорганизација,во која учествуваат Дирекцијата, филијалите и претставништва во странство, почна во 2007 година и сега е при крај.
ЧЛЕНОВИ НА ДИРЕКЦИЈАТА (управниот одбор)
Дирекцијата (Владејачкиот одбор) е колегијален орган, предмет на членовите 21, 22 и 23 од Статутот, кој е составен од гувернерот, генералниот директор и тројца заменици директори.Тие се овластени да усвојат мерки од екстерно значење во однос на остварувањето на јавни функции кои им се доверени со закон на Банката во извршување на своите цели, освен одлуките кои потпаѓаат под надлежност на ЕСЦБ. Резолуциите се донесуваат со апсолутно мнозинство на присутните, каде бројот на поделба е еднаков,а гувернерот има решавачки глас.
ФУНКЦИИ И УПРАВУВАЊЕ
Функционалните и управувачки аранжмани на  Италија се засноваат на различни правни извори: правото на Заедницата, кој ја регулира активноста на Европскиот систем на централни банки (ЕСЦБ), одредбите од банкарскиот и финансискиот закон во врска со неговите надзорни овластувања, другите одредби кои ги регулираат своите односи со Министерството за економија и финансии и други органи, и Статутот.
Главните функции на Банката на Италија се дизајнирани за да се обезбеди монетарна и финансиска стабилност, што е нужен услов за траен раст на економијата. Банката придонесува во одлуките за единствена монетарна политика на еврозоната и ги врши задачите кои и се доверени, како централна банка која есоставен дел на Евросистемот. Тој е одговорен за спроведувањето на овие одлуки во Италија преку работењето со кредитни институции, политика на отворен пазар, и менаџментот на задолжителните резерви. Банката промовира непречено функционирање на платниот систем преку обезбедување на насоки, регулирање и контрола. Таа врши услуги за државата со спроведување на трезорско работење (јавен сектор приходи и расходи), дејствувајќи како агент за јавен долг, и борбата против каматата.
Еден дел од активностите на банката се насочени на високо ниво на меѓународна соработка, особено во делот за финансиската стабилност. Таа учествува во соработка со разни групи и комитети на европско ниво и во мултилатерални форуми. Исто така, обезбедува техничка помош на регулаторните тела на новите и земјите во транзиција.
МОНЕТАРНА ПОЛИТИКА
Согласно со членот 105 од Договорот за ЕЗ, стабилноста на цените е примарна цел на Евросистемот, кој се состои од Европската централна банка и централните банки на земјите-членки, кои го прифатија еврото. Целта е следена преку единствена монетарна политика. Банката на Италија придонесува за монетарната политика во Евросистемот преку учество на гувернерот на Управниот совет на ЕЦБ. Економските анализи кои се вршат од страна на вработените во банката на Италија се важен придонес кон дискусијата и процесот на донесување одлуки во Советот и техничките комитети на Евросистемот и работните групи.
Целта на монетарната политика е одржување на ценовната стабилност, дефиниранирана од страна на Управниот совет како водење на хармонизиран индекс на потрошувачките цени на еврозоната подолу, но блиску до 2 отсто во текот на среден рок.Советот користи различни инструменти, вклучувајќи ги и промените во официјалните курсеви и регулирање на количината на резерви на меѓубанкарскиот пазар по пат на отворен пазар операции. При донесувањето на одлуките на Управниот совет во врска со официјалните каматни стапки се утврдуваат условите на кредитните институции за собирање финансиски средства. Преку сложен процес на овие одлуки се гледа на различни начини: на различни степени, во приносите на други пазари, во домаќинствата и заштедите, расходите и инвестиционите одлуки на фирмите и, во крајна линија, во економијата во целина и особено на ниво на цените. Спроведувањето на монетарната политика се заснова на принципот на супсидијарност, според кој операциите на Евросистемот вообичаено се вршат од страна на централните банки на поединечни земји-учеснички.
ДЕВИЗНИОТ ПАЗАР И ЗАДОЛЖИТЕЛНИТЕ РЕЗЕРВИ
Задачите и функциите доверени на Банката на Италија во рамките на Европската институционалната рамка ги вклучуваат интервенциите на девизниот пазар и управувањето со девизните резерви.
Девизен пазар
Постојано, со правилата со кои се регулира Евросистемот, Банката на Италија придонесува за интервенции на девизниот пазар. Таа може да бидат повикана да интервенира на пазарот, заедно со другите национални централни банки и Европската централна банка. Таа учествува секојдневно во телеконференција со другите главни централни банки, со цел да се утврди индикативноста на девизниот курс на еврото во однос на 35 валути. Покрај тоа, Банката на Италија учествува на состаноците во кои централните банки учеснички во новиот механизам на девизниот курс даваат извештај за активностите на девизниот пазар.
Задолжителни резерви
Задолжителните резерви се од суштинско значење и за Банката и за Евросистемот. На прво место ЕЦБ може да побара Централните Банки да обезбедат резерви за да се исполнат некои посебни потреби. Второ, националните резерви можат да се искористат за сервисирање на странски долг во странска валута, со што можат да се избегнат многу дисторзивни ефекти на пазарот. И на крај, бидејќи официјалните резерви на поединечните национални централни банки се составен дел од оние на Евросистемот, нивното целокупно ниво и правилно управување придонесе за зачувување на кредибилитетот на ЕСЦБ. Банката управува со резервите преку нивно инвестирање директно на меѓународните пазари. Таа управува, паралелно со другите централни банки врз основа на критериумите и целите утврдени од страна на Управниот совет на ЕЦБ и дел од девизните резерви ги доделува на Европската централна банка во почетокот на монетарен сојуз.
СИСТЕМ НА ПЛАЌАЊЕ
Системот на плаќање може да се дефинира како збир на инструменти, постапки и лица (како посредници и други), инфраструктура и правила кои придонесуваат за трансфер на пари од еден оператор на друг.
Интервенцијата на централните банки има за цел да ја зачува довербата на јавноста во валутата како средство за плаќање, преку промоција на условите за ефикасност, стабилност и безбедност. Со полесен трансфер на пари помеѓу операторите и поттикнувањето на раст на трансакциите, непреченото функционирање на платниот систем е неопходен услов за стабилност и ефикасност на финансиските пазари и растот на реалната економија. Обезбедувањето на директно плаќање за услугите е една од клучните елементи на располагање на Централната банка, заедно со регулирањето на системот (надзорната функција) и соработката со пазарот, со која треба да се промовира непречено функционирање на платниот систем. Во Италија, централната банка работи преку национални платежни системи, особено "BI-Rel", за решавање во брзо време големи поединечни трансакции, и "BI-Comp", за клиринг и порамнување на исплати на мало. Во нејзината улога како оператор на системите за плаќање, Банката дефинира политики за подигнување на ефикасноста, сигурноста и безбедноста на директно давање на домашните платежни услуги. Акцијата на национално ниво е поставена во европски контекст и повеќе се одликува со силен притисок да се создадат заеднички процедури заедно со еврозоната и усогласување на регулаторната рамка.
Евросистемот и довери задача на Банката на Италија, заедно со централните банки на Франција и Германија, да придонесат во развивање и функционирање на платформата на новиот европски систем за плаќање TARGET2. Банката објави дека е подготвена, заедно со централните банки на Франција, Германија и Шпанија, да изгради единствен европски систем за порамнување на хартии од вредност (TARGET2 хартии од вредност). Акциите на банката во платниот систем, каде што системските ризици и цената на пазарната неефикасност се високи, придонесоа, заедно со технолошките и финансиските иновации за зголемување на меѓународната интеграција на земјата и за доведување на платниот систем на Италија во согласност со стандардите на други водечки индустриски економии.
БАНКНОТИ И МОНЕТИ
Банката на Италија издава евро банкноти во согласност со принципите и правилата утврдени во рамките на Евроситемот и ги контролира сите готови пари во оптек во Италија. Како дел од Евросистемот, Банката произведува количина на евро банкноти кои биле доделени, ги става во промет, учествува во потрагата и експериментирањето на нови безбедносни одлики и придонесува кон дефинирање на заеднички стандарди за квалитет на парите во оптек и борбата против фалсификувањето.
Банката на Италија, исто така, има овластување да ги контролира оние институции коишто работат со парите. Во случај на прекршок,банката може да наметне парични и административни санкции. Евро монетите се коваат во Италија од страна на државната печатница и во име на Министерството за економија и финансии, кое во својот капацитет како издавачко тело, гарантира дека тие се распоредени на национално ниво преку филијали на Банката на Италија.
ВИЗИЈА
Банката на Италија планира да ја зајакне својата повеќеаспектна акција за подобрување на монетарна и финансиска стабилност и тоа преку: формулирање и имплементација на монетарната политика на евро-областа;  регулација  и супервизија на финансиските посредници, пазарите и на платниот систем; анализата на италијански и светски економии за да ги информира другите италијански институции и јавното мислење и да придонесе во економските дебати. Банката има намера да ги извршува работите совршено, настојувајќи да ги намали трошоците, брзо да одговара на ризиците и да ги награди добрите заслуги и вештини. Тоа ќе се постигне на основа на нејзината независност.
АКЦИОНИ ПЛАНОВИ
Акционите планови идентификуваат начини на кои стратешките цели се преземаат и се инструмент за спроведување на активности и следење на напредокот.
КОМУНИКАЦИЈА
Да се подобри темелноста и делотворноста на надворешната и внатрешната комуникација за резултатите од активностите на Банката и за управувањето на своите ресурси со разгледување методи и канали на комуникација, со посебен осврт на: Одговорно лице: Генералниот секретар Реализација: Втората половина на 2013 година
ИНОВАЦИИ
Да се изврши реформа на системите за управување  на банката (патека на кариера, оценување, мотивација, пол). Одговорно лице: Генералниот секретар Реализација: Втората половина на 2013 година
Подобрување на менаџмент системот за контрола за да се надополни стратешкото планирање, меѓу другото, преку проучување на можноста за воведување на децентрализираните буџети и, поконкретно: Одговорно лице: Главниот сметководител како член на Управниот Координативен комитет
Да се заврши процесот на интеграција на ИТ, управувањето со персоналот,организациските и работни процеси, и планирањето и контролата, со цел да се зголеми продуктивноста преку дизајнирање и спроведување на интегриран информативен систем. Овој систем треба да му овозможи на постојаниот секторски систем на банката добра комуникација, правејќи ги интероперабилни. Единица надлежна: Управниот комитет за координација Реализација: Првата половина на 2013 година
Да се создаде нов модел на управување со имотот што Банката го изнајмува и да се добијат многу глобални купувачот, по што Банката да ги насочи своите сили за купување на стоки и услуги кои во моментов се распределени на различни единици. Одговорно лице: Управниот директор за сопственост и купување Реализација: Првата половина на 2014 година
ОПШТЕСТВЕНА ОДГОВОРНОСТ
Да се намали влијанието врз животната средина што се создава од активностите на Банката преку:
УСЛУГИ ЗА НАСЕЛЕНИЕТО
Банката на Италија дејствува како благајник на италијанската држава. Таа прави исплати за сметка на општите владини тела и ги собира обврските кон нив. Граѓаните може да добијат плати и други исплати од владините тела, да го платат она што им го должат на оние органи или на трети лица, и да добијат извештаи за реализираните трансакции.
Оваа услуга врши замена на оштетените евро банкноти и монети преку носење на банкнотите и монетите на една од банките на Италија кои ја обезбедуваат оваа услуга.
Оваа услуга овозможува да се испитаат осомничените банкноти за кои се смета дека се фалсификувани и доколку резултатите го докажат тоа,да се преземат соодветни мерки. Секој кој се сомнева во исправноста на својата банкнота има право да ја однесе во која било банка или пошта да се провери. Потоа банката или поштата ја носи банкнотата до Централната банка на Италија каде што се проверува банкнотата од Националниот Центар за анализа на фалсификати.
Централниот Кредитен регистар е информатички систем управуван од страна на Банката на Италија која ги собира податоците доставени од страна на банките и финансиските компании за кредитите што тие  ги доделуваат на своите клиенти. Службата ги дава овие податоци на располагање бесплатно.
Регистарот овозможува да си ги проверите податоците за вас во својата база на податоци, може да се следи редовната циркулација на чекови и платежни картички на банката и поштата, и обезбедува појаснувања во врска со функционирањето на регистарот. Исто така служи да се спречи неправилното користење на чековите и платежните картички издадени од банките и поштата,ја зголемува сигурноста на овие инструменти и од тука и довербата на граѓаните. И оваа услуга е бесплатна.
Со оваа услуга од банката може да се пријават неправилни или несоодветно постапување од страна на банките и финансиските посредници на Банката на Италија. Банката ги разгледува поплаките и потврдува дали се прекршени транспарентноста и исправноста на барањата и потоа интервенира. Банката одговара на поднесителот на жалбата, ја повикува банката или финансискиот посредник да одговори во целост, прецизно и брзо што се случило, и, конечно, дава одговор.
Народниот првобранител е еден од алтернативните начини на решавање на жалби од страна на клиентите за банките или другите финансиски посредници. Постојат три регионални одбори, кои се наоѓаат во Рим, Милано и Неапол.
Оваа улуга овозможува пристап до историската архива на банката која се состои од 20 комплети на книги. Од нив, најстариот датира од 1840 година.
Колекциите на Банката на Италија се управувани од страна на две библиотеки: Паоло Baffi библиотека, која е специјализирана за банкарството, финансиите и економијата, а другата библиотека, се специјализира за дела од банкарски и финансиски права и закони. Вкупната количина изнесува 150.000 тома, 8500 периодични публикации на хартија, и 1300 електронските ресурси.
КОДЕКС НА ОДНЕСУВАЊЕ ЗА СЛУЖБА ВО БАНКА НА ИТАЛИЈА
На 26 октомври на Одборот на директори го одобри Кодексот на етика за персоналот на Банката. Кодексот ги утврдува општите принципи со кои вработените треба да се усогласат во извршувањето на нивните должности, потоа со јавната природа на Банката и важноста на интересите кои им се доверени на нив. Поточно, кодот ги вклучува принципите за независност и непристрасност, забрана за прифаќање на подароци, судири на интереси, доверливост, и продолжување на работите по престанокот на работниот однос.Кодот служи како пат за насочување на однесувањето на вработените, без повреда на обврските и забрани утврдени во формалните прописи.
Огастес де Морган
Огастес Де Морган (англиски: Augustus De Morgan) (27 јуни 1806 – 18 март 1871) бил британски математичар и логичар со потекло од Индија. Ги формулирал Деморгановите закони и бил првиот што го изнел стручниот израз и ја направил ригорозната идеја за математичката индукција. Де Моргановиот кратер на месечината е наречен според него.
Универзитетско образование
Во 1823 на шестнаесет години се запишал на колеџот Тринити во Кембриџ, каде што веднаш бил ставен под туторство на Џорџ Пикок и Вилијам Вивел.Тие останале пријатели до крајот на животот. Од почетокот покажал интерес за обнова на алгебрата, а подоцна покажал интерес за обнова на логиката-двата предмети во неговиот иден живот. На колеџот флејтата на која што свирел одлично му служела за рекреација. Не зел учество во атлетиката, но затоа бил истакнат во музичките клубови. Неговата љубов кон знаењето за негова сметка му пречела со тренингот за големата математичка трка; како последица на тоа настанал четвртиот кавгаџија. Ова му ја дава оценката дипломиран студент за уметности; но за да зеде поголема оценка за квалификуван учител за уметности и со тоа да стане квалификуван во заедницата било потребно да го помине тестот за теологија. За потпишувањето на каков било документ Де Морган силно се спротивставувал иако бил однесен во Англиската Црква. Околу 1875 теологичкиот тест за академски оценки биле укинувани во универзитетите во Оксфорд и Кембриџ.
Пензионирање и смрт
Во 1866 година катедрата за умствена филозофија на Универзитетскиот колеџ била слободна. Д-р Мартино, свештеник и професор за умствена филозофија бил препорачан од Сенатот на Советот, но во советот имало некој кој се спротивставувал на таа одлука. Лаикот на училиштето Беин и Спенсер бил назначен. Де Морган сметал дека неговиот стар стандард за религиска неутралност бил повлечен надолу и без двоумење се откажал. На 60 години неговите ученици му осигурале пензија од 500 долари но го следела лоша среќа. Две години подоцна неговиот син Џорџ – помладиот Бернули како што сакал да го викаат, во алузија за двајцата еминенти матаматичари со тоа име, поврзани како татко и син—починал. По ова следела смртта на ќерката. Пет години од оставката од Универзитетскиот колеџ Де Морган умрел од нервозна потиштеност на 18 март 1871, на неговиот 65-ти роденден.
Математичка Работа
Де Морган беше брилијантен и досетлив писател, дали како полемичар или како дописник. Во неговото време постоеја два Сер Вилијам Хамилтон кои често се смешувани. Едниот беше Сер Вилијам Хамилтон, 9-ти Барон (т.е. неговата титула била наследена), Шкот, професор по логика и метафизика на универзитетот во Единбург; а другиот беше витез (т.е. ја добил титулата), Ирец, професор по астрономија на универзитетот во Даблин. Баронот продонесе кон логиката, особено кон квантификација на тврдењата.; а витезот, чие цело име беше Вилијам Рован Хамилтон, придонесе кон математиката, особено геометриска алгебра, и прв даде опис на кватернионите. Де морган беше заинтересиран во работата на двајцата, но соработката со со Штотланѓанецот заврши контроверзно, додека онаа со Ирецот беше обележана со пријателство и се прекина со смртта. Во едно од писмата кон Рован, Де Морган вели: „знај дека отлжкрив дека ти и другиот Сер В.Х. сте поларно стротивни точки со почитта спрема мене( интелектуално и морално, каде Штотланѓанецот е поларна мечка, а вие поларен џентлмен). Кога направив едно истражување во Единбург, тој В.Х. реже дека сум го зел од него. Кога ти праќам тебе едно, ти го земаш, го генерализираш, и така генерализирано го презентираш на општеството, и ме правиш втор откривач на позната теорема“
Соработката на Де Морган со Хамилто математичарот траеше 24 години; и содржи не само математички теми туку и теми од општ интерес. Се одликува со генијалноста на Хамилтон и досетливоста на Де Морган. Хамилтон напиша „мојата копија на Беркелеевата работа не е моја; како и Беркелеј, знаеш и јас сум Ирец“. Де Морган возврати: „ Твојата фраза „Мојата копија не е моја“ не е бесмислено, туку е совршено англиски да употребиш еден збор со две различни значења во една реченица, особено кога имаш од тоа корист. Нескладноста во јазикот не е абсурд, бидејќи додава значење. Но нескладноста во идеи, тоа е апсурд.
Де Морган е полн со лични занимливости. На пригодата на поставување на неговиот пријател како ректор на Универзитетот во Единбург, сенатот му ја понудил титулата почесен доктор на науки; а тој ја одбил понудата како погрешно именувана. Тој еднаш си го напиша името: Огастес Де Морган, H - O - M - O - P - A - U - C - A - R - U - M - L - I - T - E - R - A - R - U - M.
Тој не ја сакаше руралната средина, и додека неговото семејство уживаше на морскиот брег, и додека членовите на научните клубови се забавуваа на научни собири во природа, тој остануваше во прашливите библиотеки во метрополата. Тој велеше дека се чувствувал како Сократ, кој велел дека колку е подалеку од Атина, толку е подалеку од неговата среќа. Тој никогаш не сакаше да стане член на Благородничкото Здружение, и никогаш не присуствуваше на нивните собири; тој рече дека немал ништо заедничко со физичките филозофи. Овој став се должеше на неговото кревко здравје, поради кое не можеше да биде ни надгледувач, ни како Експериментатор. Никогаш не гласал на избори, ниту ги посетил значајните британски знаменитости. Доколку пишувањата на Де Морган биле објавени во форма на собрани дела, тие би направиле мала библиотека. За нас значајни се неговите трудови кон Филозофското општество на Кембриџ, создадено со напорите на Пикок и Вивел, кон кое тој придонел со четири мемоари за основите на алгебрата, и исто толкав број за формалната логика. Неговата најдобра презентација на алгебрата се наоѓа во Тригонометрија и двојна алгебра, објавено во 1849; и неговите рани видувања на формалната логика кои ги има во дело објавено во 1847. Неговата најзначајна работа е насловена како Буџет на Парадокси; првпат се појави како писма во колумната на Athenæum journal; потоа беше ревидирана и довршена од Де Морган во последните години од неговиот живот, а беше посмртно објавена од неговата вдовица. За овие работи ќе дискутираме подетално во наредниот дел.
Теоријата на алгебрата на Џорџ Пикок беше многу подобрена од страна на Д.Ф. Фрегори, помлад член на Кембриџ, кој се зафати со работа не само на равенките, туку и на постојаноста на некои формални закони. Оваа нова теорија на алгебрата како наука на симболи и законите за нивна комбинација беше логички доработена од страна на Де Морган; и неговиот метод на работа е сѐ уште следен од страна на Англиските алгебристи. Од тука Учебникот по алгебра на Џорџ Кристал се заснова на теоријата на Де Морган; иако повнимателниот читател може да препознае дека тој се оддалечува од неговата теорија кога ги опишува бесконечните серии. Де Моргановата теорија е дадена во неговото дело Тригонометрија и двојна алгебра. Во поглавјето „Симболична Алгебра“ тој пишува: По напуштањето на значењето на симболите, го напуштаме и значењето на зборовите кои ги опишуваат. Овој додаток, сега е бесмислен. Тоа е модел на комбинација презентиран од +; кога + ќе добие значење, тогаш ќе добијат и следните зборови. Важно е студентот да знае дека, со еден исклучок, ни еден збор или симбол од аритметика или алгебара има какво било значење во ова поглавје, тука објект се симболите, и законите за нивната комбинација. Така да А,В,С... може да има повеќе значења. Читателот може да поверува, да се спротивстави, како што сака, но не надвор од ова поглавје. Единствениот исклучок погоре наведен, кој има некое значење е =, поставено помеѓу два симбола А=В. Тоа покажува дека двата симбола имаат иста вредност како резултат, со било кои употребени операции. Дека доколку А и В се бројни вредности, станува збор за исти бројни вредности, или доколку се операции, тие го постигнуваат истиот ефект и т.н“
Тука, може да се запрашаме, зошто симболот = ја крши теоријата на симболи? Де Морган се согласува дека постои исклучок, но исклучокот го докажува правилото, не на обичниот и нелогичен начин на неговото поставување, тука на страиот и логичен начин на негово тестирање. Доколку постои исклучок, тогаш не постои правило, или пак тоа правило треба да се промени. Тука не станува збор за граматички правила, туку за научни и приридни правила.
Де Морган продолжува да дава опис на фундаменталните симболи на алгебрата и исто така збир на законите на алгебрата. Симболите се 0, 1, +, −, ×, ÷,, и буквите; овие се основните а се друго е изведено. Неговиот збир на фундаменталните закони е изнесен преку 14 поглавја, но некои од нив се само дефиниции. Законите можат да се сведат на следниве, кои според Де Морган не се меѓусебно независни. 1.	Закон на знаци. + + = +, + − = −, − + = −, − − = +, × × = ×, × ÷ = ÷, ÷ × = ÷, ÷ ÷ = ×. 2.	Комутативен Закон. a+b = b+a, ab=ba. 3.	Дистрибутивен Закон. a(b+c) = ab+ac. 4.	Закони за индекси. ab×ac=ab+c, (ab)c=abc, (ab)d= ad×bd. 5.	a−a=0, a÷a=1.
Доколку оваа теорија е точна, следниот чекор би бил Тројна Алгебра ако  навистина претставува линија во одредена рамнина, мора да биде возможно да се најде трет термин кој откако ќе се додаде на равенката ќе претставува линија во просторот. Арганд и некои руги претпоставуваа дека тоа е  иако ова се коси со вистината поставена од Ојлер дека. Де морган и многу други напорно работеа на овој проблем, но без резултати сè додека на ова не се нафати и Хамилтон. Сега ни е јасна причината: симболот од двојната алгебра не претставува должина и насока, туку множител и агол. Во неа аглите се во една рамнина; така што следната фаза би била Четворна Алгебра, каде и оската на рамнината е променлива. Ова го дава одговорот на првото прашање; двојната алгебра не е ништо повеќе од аналитичка тригонометрија на рамнина, и затоа се сметала за најдобро решение на задачите со променливи струи. Но Де Морган не стигна толку далеку; тој почина со убедувањето „дека двојната алгебра мора да остане како метод за целосен развој на концептот за аритметика, сè додека тие симболи се во прашање, коишто аритметиката ги предлага.“
Кога математичките студии се вратија на Универзитетот во Кембриџ, се вратија и студиите за логиката. Мотиватор беше Вивел; но други познати негови современици беа Сер В.Хамилтон од Единбург, и прф. Бул од Корк. Де Моргановата работа на формалната логика, објавена во 1847, е значајна во принцип на развој на бројчено дефинираните силогизми. Следбениците на Аристотел велат дека од два одредени предлога како Некои М се А, и некои М се Б, ништо не укажува дека А и Б се поврзани. Но тие одат дотаму да за секоја врска помеѓу А и Б да биде точна, средниот термин мора да биде универзално земен во една од премисите. Де Морган посочува дека од Најчесто М се А, и најчесто М се Б, следува потребата дека некои А се Б и го формулирал бројчениот дефинитивниот силогизам кој го поставува овој прицип во јасна бројна форма. Да претпоставиме дека бројот на М е м, на М кои се А е а, и на М кои се Б е б.; тогаш постојат најмалку (a + b − m) A кои се Б. Да претпоставиме дека бројот на луѓе на еден брод е 1000, дека 500 биле во салонот, а 700 биле изгубени; следува правило по кое најмалку 700+500-1000, т.е., 200 патници од салонот биле изгубени. Овој принцип е доволен да се докаже точноста на сите Аристотелови тврдења; и според тоа е принцип на неопходно резонирање. Тука веќе Де Морган прави голем напредок со претставување на квантификација на термините. Во тоа време Сер В. Хамилтон предаваше во Единбург доктрина за квантификацијата на тврдењата., и настана соработка. Сепак, Де Морган наскоро увиде дека Хамилтоновата квантификација е од друг карактер; дека се мисли на пример, кој ги заменува двете форми Цело А е Цео Б, и Цело А е дел од Б за Аристотеловата форма Сите А се Б. Филозофите во глобала имаат голема нетолеранција, тие се убедени дека ја знаат целата вистина и дека се надвор од нивниот систем е грешка. Хамилтон сметал дека го нашол клучот на Аристотеловата кула; и го кажал тоа; иако тоа била чудна кула која стоела 2000 г. без клуч. Како последица тој немал простор за Де Моргановите иновации. Тој го обвинил Де Морган за плагијатизам, и контроверзноста траеше со години во колумните на Athenæum и во делата на двата автори.
Мемоарите за логиката кои Де Морган ги даде на Филозофското општество на Кембриџ пред издавање на неговата книга Формална Логика се неговите најголеми придонеси кон науката, а особено неговиот четврт мемоар, во кој тој ја почнува работата на широкото поле на логика на релативности. Ова е целно поле на секој логичар на 20 век, каде е направена голема работа кон подобрување на јазикот и олеснивање на мисловните процеси кои се случуваат цело време во практиката. Идентитетот и разликата се двете работи обработувани од страна на логичарите, но има многу други кои заслужуваат проучување., како еднаквост, еквивалентност, сродност, афинитет и сл.
Во предговорот на Буџет на Парадокси Де Морган објаснува што мисли со зборовите. „Многу поединци, уште од почетокот на математичката работа, имаат, секој за себе, ги напаѓано своите директни и индиректни последици. Ќе го наречам секој од овие луѓе Парадоксер, а неговиот систем Парадокс. Го користам зборот во старата смисла; парадокс е нешто надвор од генералното мислење, како во тема, така и во метод и заклучок. Многу од работите кои ќе ги наведам ќе бидат наречени Ексцентричности, што е најблискиот збор кој го имаме за стар парадокс. Но постои разлика, со самото тоа што нешто нарекуваме ексцентричност ние зборуваме лесно за тоа, што не е целната смисла на парадоксот. Така да во 16 век многу луѓе зборуваа за Земјиното движење како Парадоксот на Коперник и таа теорија имаше големо признание, и дури привлече голем број на луѓе кон себе. Во 17 век настапи темата за недостаток на значење, барем во Англија“
Како може да се разликува вистинскиот од лажниот парадоксер? Де Морган го дава следниот тест: „Начинот на кој парадоксерот ќе се претстави себеси, дали ќе има смисла или не, не зависи от тоа што застапува, туку от тоа колку знаење има стекнато од трудовите на другите, особено доколку го применува, што е предуслов за создавање на сопствени знаења. Новите знаења, со каква било примена, мора да бидат извод на старите знаења, во секоја смисла на зборот, и ретко је го следат ова правило. Сите светски откритија на некој начин наследиле не што од сбоите претходници, таму нема исклучок.
„Се сеќавам дека пред Американската Асоцијација да се сретне во Индијанаполис во 1890, локалниот весник издаде голема приказна која беше претставена пред присутните научници- млад човек кој живееше некаде на село беше го направил кругот-квадрат. За време на состанокот набљудував млад човек кој шеташе со ролна хартија во раката. Тој ми рече дека хартијата на која е неговото откритие не е примена. Го прашав дали неговата цел не е да му се објави делто за сите да можат да го видат, сето тоа што тој го постигнал. Но, Реков, Многу луѓе работеле на ова прашање, и нивните резултати се целосно тестирани,и отпечатени за сите оние кои знаат да читаат; дали сте се информирале за нивните резултати? По ов аследуваше дамо брза насмевка од лажниот парадоксер.“
Буџетот се состои од ревизии на голем број на парадоксални книги кои Де Морган ги имал акумулирано во својата библиотека, дел со купување од библиотеки, дел од книги кои му биле пратени за ревизија., дел од книги кои му биле пратени од авторите. Тој ја дава следната класификација. Квадратори на кругот, трисектори на аглите, дупликатори на коцката, конструктори на постојано движење, променувачи на гравитацијата, стагнатори на Земјата, градители на Универзумот. Ќе најдете примери за вакви луѓе низ цел свет во новиот век.
Де Морган го презентира сопстеното знаење за парадоксерите.„ Се сомневам дека знам повеќе за Англичаните од повеќето Британци. Никогаш не водев сметка за тоа. Но знам дека година по година, зборував со повеќе од петмина годишно, што ми даде некои 150 примероци. За ова сум сигурен и е моја вина што не биле 1000. Никој не знае како се собираат, освен оние до кои природно се обраќаат. Тие се од сите рангови и занимања, од сите возрасти и карактери. Тие се многу вредни луѓе и нивната цел е добра волја, т.е. објаснување на парадоксите. Голем дел- множеството од нив- се неписмени, и многу други ги трошат своите средства, и се приближуваат кон сиромаштијата. Овие истражувачи се мразат меѓусебно.“