cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Портрет на млада жена
Сликата е насликана во исто време со попознатата Девојка со бисерна обетка и има речиси идентична големина. Поради ова и нејзината блискост во тонот и композицијата, понекогаш се смета дека е или варијанта или пандан на Девојка со бисерна обетка. Девојките на двете слики носат бисерни обетки, имаат марами префрлени преку рамениците и се прикажани пред обична црна позадина. Дополнително, се сугерирало (иако и тоа исто така е широко оспорувано) дека создавањето на двете дела вклучува употреба на некој оптички уред, како што е камера опскура или огледало, како што шпекулира Хокни-Фалкоовата теза.
Опис
Девојката што седи е прикажана со лице - широко и рамно - со мал нос и тенки усни на релативно голема глава. Недостатокот на идеализирана убавина довело до општо верување дека ова дело е насликано по нарачка, иако е можно модел да била ќерка на Вермер. Уметникот веројатно користел жив модел, но, како и кај Девојка со бисерна обетка, не го создал делото како портрет, туку како трони, холандски збор што значи „лице“ или „израз“. Сликата од 17 век е ценета поради нејзините „невообичаени костими, интригантни физиономии, сугестија на личноста и демонстрација на уметничка вештина“. Сликата го поттикнува гледачот да биде љубопитен за мислите, чувствата или карактерот на младата жена, нешто типично за многу слики на Вермер.
Девојка со бисерна обетка и Портрет на млада жена се невообичаени за Вермер по тоа што им недостасува вообичаената богата позадина. Наместо тоа, девојките се врамени со позадина со длабока црна боја. Се чини дека овој изолирачки ефект ја зголемува нивната ранливост и навидум желба да му дадат доверба на гледачот. Во 1994 година, историчарот на уметност Едвард Сноу напишал дека „Портрет на млада жена“ ја пренесува „желбата за убавина и совршенство во љубезно прифаќање на она што е погрешно“.
Сопственост и изложби
Сликата можеби била во сопственост на Питер Клаес ван Руивен од Делфт пред 1674 година, потоа на неговата вдовица, Марија де Кнуијт од Делфт, до 1681 година; потоа на нивната ќерка, Магдалена ван Рујвен, до 1682 година, па на нејзиниот вдовец, Џејкоб Дисиус, до 1695 година. Се смета дека сликата била дел од продажбата на Дисиус на 16 мај 1696 година (бр. 38, 39 или 40). Веројатно тогаш му припаѓала на д-р Лухтманс, кој ја продал во Ротердам како дел од продажбата од 20-22 април 1816 година (бр. 92) за 3 холандски гулдени (околу 30 грама сребро), дури и тогаш за ниска цена. Принцот Огист Мари Рејмонд д'Аренберг од Брисел, ја поседувал сликата до 1829 година, а таа останала во неговото семејство, во Брисел и Шлос Мепен, од 1833 до почетокот на 1950-тите. Во 1959 година (или 1955 година, според друг извор), бил купена на приватна продажба од принцот д'Аренберг од г-дин Чарлс Рајтсман и г. Џејн Рајтсман од Њујорк за сума проценета на околу 125.000 фунти. Во 1979 година, Рајтсман ја донирале сликата на Музејот на уметност Метрополитен во спомен на кустосот Теодор Русо Џуниор.
Craft&design
craft & design ― поранешно списание за занаетчиство во Обединетото Кралство. Списанието првично било објавено како „Craftsman Magazine“ од неговото започнување во 1983 година до јули 2007 година. По неговото печатено издание од март-април 2017 година, се повлекло и станало единствено-мрежно списание. Во декември 2018 година, мрежното списание и мрежната страница на „craft&design“ се затвориле поради пензионирање на неговите сопственици.
Историја и профил
Во 2007 година, по скоро 25 години објавување на „Craftsman Magazine“, Енџи и Пол Бојер, директорите на „PSB Design and Print Consultants Limited“, повторно го започнале насловот како „craft&design“. Иако списанието добило нов формат, нов дизајн и промена на насловот, целта на публикацијата останала иста - да им помогне на занаетчиите во Обединетото Кралство да заработат за живот од својата работа.
Суштинските промени што биле направени во дизајнот и содржината на списанието го одразувале современиот пат по кој заминале британските занаети во раните години на 21-от век. Претходно се фокусирало на обезбедување информации за занаетчии кои сакале да ја продадат својата работа првенствено на занаетчиски и трговски саеми во Обединетото Кралство, повторно пуштеното списание сега исто така, опфаќало галерии за занаети и изложби, нарачани работи, резиденции за уметници и производители, како и информации за занаетчиски и трговски саеми во Обединетото Кралство. Главниот едиторијал и одлики биле за уметници, дизајнери и творци на современи занаети; со информации обезбедени преку интервјуа со производители, и деловни совети и поуки што доаѓале од народот што работеле во британската занаетчиска индустрија.
Објавувано двомесечно, 6 пати годишно, „craft&design“ било приватно списание во Обединетото Кралство кое ги опфаќало сите аспекти на британските занаети и разните занаетчиски дисциплини. Списанието станало онлајн списание по објавувањето на последниот број за печатење, март-април 2017 година.
Гватемала
Гватемала (Guatemala), официјално Република Гватемала () — држава во Средна Америка. На север и запад се граничи со Мексико, на северозапад со Белиз и на југоисток со Ел Салвадор и Хондурас. На југозапад државата излегува на Тихиот Океан, додека на исток излегува на Карипското Море.
Вкупната површина на Гватемала е 108.890 км2 каде живеат околу 13.276.517 жители. Главен град на државата е истоимениот град Гватемала и Гватемала има 23 службени јазици. Гватемала е претседателска република. Државата има големо природно богатство и со богат растителен и животински свет.
Потекло на поимот
Потеклото на името Гватемала не е сосема познато, но биле предложени неколку теории за истото. Првата теорија вели дека името „Гватемала“ потекнува од мајанско-толтечкиот јазик што во превод би значело „земја на дрва“. Друга теорија вели дека името потекнува од наватлскиот израз „Quauhtitlan“ што во превод би значело „помеѓу дрва“. Куаухтитлан било името на Тлошкалтеканските војници кои го придружувале Педро де Алварадо за време на шпанската инвазија на територијата.
Географија и клима
Гватемала е планинска земја, освен во јужниот дел на земјата каде се наоѓаат низини. Два планински масива се протегаат низ Гватемала од запад кон исток и ја делат државата на три големи географски региони: висорамнини, тихоокеанскиот брег и регионот Петен. Скоро сите поголеми градови се наоѓаат во висорамнинските предели на тихоокеанскиот брег. Највисока точка во Гватемала, но и во Средна Америка, е вулканот Тахумулко со 4.220 метри надморска височина.
Реките во Гватемала се кратки и се влеваат то Тихиот Океан и Карипското Море. Поголеми реки во Гватемала се Полочик, Дулсе, Мотагуа и Усумасинта.
Гватемала долго време тврдела дека нејзини територии биле окупирани од Белиз, независна соседска држава. Гватемала го признала Белиз во 1990 година но со тоа спорот не се затворил. Вкупната површина на Гватемала изнесува 108.890, каде живеат околу 13.276.517 жители. Главен град на државата е градот Гватемала. Гватемала се граничи на север и запад со Мексико, на северозапад со Белиз и на југоисток со Ел Салвадор и Хондурас. На југозапад државата излегува на Тихиот Океан, додека на исток излегува на Карипското Море.
Политички систем
Гватемала е претседателска република, каде шеф на државата и шеф на владата е претседателот. Извршната власт во државата е во рацете на владата. Законодавната власт е во рацете на владата и во Конгресот на Републиката. Судската власт е независна власт во Гватемала.
Административна поделба
Гватемала е поделена на 22 департмани, кои пак се поделени на 332 општини.
Департманите на Гватемала се:
Стопанство
Според ЦИА, БНП по глава на жител во Гватемала изнесува 5.000 американски долари, но сепак оваа земја во развој има многу социјални проблеми и е меѓу 10. најсиромашни држави во Северна Америка. Приходот во државата не е еднакво распореден меѓу населението и така скоро половина од населението живее во сиромаштија и државата има невработеност од 3.2%.
Што се однесува за странските инвестиции во Гветамала, приловот на пари од гватемалската емиграција се најголем странски приход.
Население, јазик и вероисповед
Иако шпанскиот јазик е службен јазик во државата, тој не е најмногу зборуван помеѓу староседелското население, ниту пак како втор јазик. Во Гватемала се зборуваат 21 мајански јазик и два немајански јазици односно шинкаски јазик и гарифуна јазик. Според гватемалскиот закон, шпанскиот е службен јазик, додека останатите се национални јазици Сепак шпанскиот како прв или втор јазик го зборуваат околу 93% од населението.
Околу 50 до 60% од населението се Католици, 40% се Протестанти и околу 1% се припадници на мајанска релгија.
Култура
Главниот град на државата е центар на голем број библиотеки и музеи, меѓу кои се и Нациналната архива, Националната библиотека и Музејот на археологија и етнологија кои имаат голем број на артефакти за Маите. Постојат исто така и приватни музеи кои воглавно се фокусираат на мајанската цивилизација. Скоро во секоја општина во државата има по еден музеј.
Чувашка Автономна Советска Социјалистичка Република
Чувашка Автономна Советска Социјалистичка Република (чувашки: Чăваш Автономлă Совет Социаллă Республики; руски: Чувашская Автономная Советская Социалистическая Республик) — автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Руска СФСР.
Републиката била основана во 1925 година.
Територијата на земјата опфаќала 18.300 квадратни километри, а бројот на населението било 1.330.000 луѓе. Односнот меѓу градското и селското население бил 759.000 кон 571.000 луѓе.
Таа била наследена од Чувашија.
Ѓунер Исмаил
Ѓунер Исмаил (роден на година во ) — македонски политичар, издавач, публицист, општественик и политичар од турско потекло.
Животопис
Завршил Филозофски факултет во Скопје. Со пишување почнал во студентските денови, со театарски рецензии за МОТ и фестивалот „Војдан Чернодрински” во Прилеп. Првите публицистички трудови ги објавил во весникот „Комунист”, а кон крајот на осумдесеттите години соработувал и во „Млад борец”. Во наредната деценија е колумнист во „Дневник”. Заедно со Сашо Ордановски е основач и сопственик на магазинот „Форум”, подоцна „Форум плус”, каде што од првиот број (30 декември 1997) е колумнист. Пишува и за списанија од областа на политиката и општествените науки. Бил министер за култура во периодот од 5 септември 1992 до 20 декември 1994 и портпарол на Владата на Македонија.
Кримска Автономна Советска Социјалистичка Република
Кримска Автономна Советска Социјалистичка Република (кримскотатарски: Qırım Muhtar Sotsialist Sovet Cumhuriyeti; руски: Крымская Автономная Социалистическая Советская Республика ) — поранешна автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Руската СФСР.
Чарли Ален (дизајнер)
Образование
Ален се школувал во училиштето Хајбери Гроув (под Родос Бојсон) и во уметничкото училиште во Челси каде заработил диплома за уметност и дизајн. На уметничкото училиште во Челси, Ален специјализирал сликарство и печатење на свила.
Во 1982 година, тој магистрирал по дизајн на машка облека на Кралскиот колеџ за уметност.
Кариера
Ален бил добитник на наградата за меѓународен дизајнер на постелнина на годината и шеф на машка облека на Кралскиот колеџ за уметност од 1994 до 1997 година.
Чеченско-ингушка Автономна Советска Социјалистичка Република
Чеченско-ингушка Автономна Советска Социјалистичка Република (чеченски: Нохч-ГІалгІайн Автономнин Совецки Социалистически Республика; руски: Чече́но-Ингу́шская Автономная Советская Социалистическая Республика) — автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Руска СФСР.
После воспоставување на советската власт, во март 1920, Терската област била расформирана, а Чеченскиот (обединет со Учкерискиот) и Ингушетскиот (обединет со Нагорниот) округ станале самостојни територијални единки.
На 20 јануари 1921 година, Чеченија и Ингушетија заедно со Карачаево-Черкесија, Кабардино-Балкарија и Северна Осетија влегуваат во новосоздадената република Горскаја АССР.
На 7 ноември 1924 година Горскаја АССР била ликвидирана и со тоа се создала Ингушска АО во состав на РСФСР.
На 15 јануари 1934 била создадена Чеченско-ингушетската автономна област, која на 5 декември 1936 година станала Чеченско-Ингушка АССР (ЧИАССР).
Во февруари 1944 г. оваа република била расформирана, за после да влезе во составот на Северно-Осетинската АССР.
На 15 мај 1991 година ЧИАССР е преименувана во Чеченско-Ингушетска Република, а на 1 октомври 1991 година со решение на Врховниот совет на РСФСР Чеченско-Ингушетската Република била разделена на Чеченија и Ингушетија.
Територијата на земјата опфаќала 19.300 квадратни километри, а бројот на населението било 1,155,805.
Таа била наследена од Чеченија и Ингушетија.
Бутково
Бутково (Κερκίνη, Керкини; до 1923 г. Μπούτκοβο, Бутково ) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 980 жители (2001).
Географија
Селото е сместено во Серското Поле, 51 км северозападно од градот Сер и западно од Валовишта (Демир Хисар), до западниот брег на Бутковското Езеро.
Во Отоманското Царство
Во XIX и на почетокот на XX век Бутково било средишно село и пазарен центар со етнички мешано население Серската каза. Голем дел од машкото население се занимавало со риболов во езерото, а жените со земјоделство. Бутковци било прочуени како мајстори-риболовци, кои го продавале уловот во Валовишта. Во овој период на историјата на селото се забележуваат усилби на двете најсилни странски пропаганди.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бутково (Boutkovo) имало 90 домаќинства со 110 жители муслимани и 120 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 655 жители, од кои 220 Македонци христијани, 160 Турци, 225 Черкези и 50 Роми. Според статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на Бутково се состоело од 520 Македонци под Бугарската егзархија. Во селото има едно основно бугарско училиште со 1 учител и 15 ученици.
Во 1912 г. селото имало околу 200 куќи, од кои половината македонски, 70 турски, 30 черкески и 10 ромски. Сите живееле во одделни маала.
Во Грција
Во 1913 г. Бутково е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 1.367 жители, поради што Симовски заклучува дека селото мора да било многу поголемо отколку што го претставувале претходните извори. . Во 1920 г. нивниот број изнесувал 1.816. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор сето турско и черкеско население е иселено во Турција, а протерани се и 15 Македонци во Бугарија. На нивно место биле доведени 213 грчки доселеници (86 семејства). Во 1928 г. Бутково е заведено како мешана македонско-дојденска населба со вкупно 832 жители, во која мнозиството го имале староседелските Македонци.
Во 1940 г. селото имало 1.086 жители, кои во 1951 г. се накачиле на 1.280. а во 1961 г. — на 1.645 лица. Следниот период бележи пад на населението: 1.312 во во 1971, 1.246 во 1981 и 1.214 во 1991 г. Во 2001 г. е забележан пораст на 1.472 жители, но во 2011 г. бројот се спуштил на само 980 лица.
Стопанство
Селото има многу плодно земјиште кое се наводнува од Бутковското Езеро и дава високи приноси. Се произведуваат големи количства на памук, пченица, пченка и други култури, а развиено е краварството.
Биковња
Историја
Од почетокот на 1920 година до крајот на 1940-тите, односно во времето на сталинистичките чистки, советската влада започнала да ги собира телата на убиените политички затвореници на боровите шуми надвор од селото Биковња и ги погребувала во гробница од 15.000 м2. Досега се идентификувани 210 масовни гробници од страна на полските и украинските археолози кои работат на наоѓалиштето.
Масовната гробница била откриена од страна на Германците, заедно со многу други такви места во Советскиот Сојуз. Сепак, по откривањето на Катинскиот масакр, Биковња не била дел од германскиот план на место за погубувања. Во 1950 година селото било реконструирано како предградие на Киев. Во 1970-тите години советските власти планирале да изградат голема автобуска станица на местото на масовната гробница, но идејата не успеала.
Освен политички погубувања, се смета дека на ова место биле убиени и полски војници и офицери кои во 1939 година биле заробени по нападот на СССР врз Полска. Нивниот број изнесува 3.435 луѓе. Сепак, во текот на советската ера било невозможно да се спроведе некакво истражување околу тоа за колкав број на жртви станува збор. Во 1962 година, Васил Симоненко бил до смрт претепан поради обвинување за жртвите.
По падот на комунизмот, на 30 април 1994 година бил изграден голем меморијален споменик на жртвите на комунизмот. Приближно во исто време биле спроведувани и археолошки ископувања од страна на полски и украински археолози. Во 2001 година, Виктор Јанукович местото го прогласил за историско-меморијален комплекс. Виктор Јушченко станал првиот претседател на Украина кој учествувал во чествувањето 100.000 луѓе закопани во масовната гробница во околината на Киев. Тогаш тој изјавил: Ние мораме да ја знаеме вистината бидејќи нашиот народ изгубил повеќе од 10.000.000 луѓе без борба.
Наводи
Биківнянські могили
Црква „Вознесение Христово“ - Чеган
Вознесение Христово (Αναλήψεως) — црква во селото Чеган, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во северниот дел на селото. Изградена е во 1700 г. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив и полукружна апсида, нартекс, женска црква, трем на југ и камбанарија на југозапад. Внатре е зачуван резбан и насликан владички престол во стилот рококо, амвон и иконостас од 1833 г. Зачувани се и некои фрески од XIX век во средишниот кораб. Во парохиската црква на Нов Чеган се чувааат икони од оваа црква од XVIII и XIX век, како и евангелие од 1737 г.
Храмот е прогласен за историски споменик на 23 октомври 1995 г.
Геракари
Геракари (Γερακαρού, Јеракару) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина, помеѓу Лагадинско Езеро и Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 136 метри.
Историја
Во XIX век Геракари е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство, со алтернативно турско име Доганџи. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 45 семејства со 146 жители муслимани и 52 Грци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 115 Грци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.
Тумор на мочниот меур
Тумор на мочниот меур претставува заболување на мочниот меур.
Симптоми
Еден од првите симптоми е крвава урина, без присуство на болка, а други симптоми може да бидат: почесто мокрење, тешкотии во мокрењето, болка во предниот дел на мочниот меур итн.
Дијагноза
За рано откривање на болеста најчесто се применуваат следниве дијагностички постапки: Најголемо значење има цитоскопијата со која се откриваат изгледот на туморот, неговата големина и положба, бројот на тумори итн.
Хируршки и постхируршки третман
Туморот на мочниот меур вообичаено се отстранува ендоскопски, а ако се работи за инфилтративен тумор, кој го зафатил и мускулот, тогаш се зема примерок од туморот и се носи на хистолошка верификација. Натамошниот третман зависи од резултатите од хистолошкиот наод. Ако станува збор за површински тумор на мочниот меур, може да се пристапи кон дополнителна интравезикална имунотерапија. Ако туморот е инфилтративен, тогаш се пристапува кон една од најсложените уролошки операции - целосно отстранување на мочниот меур (радикална цистектомија), при што, се прави отвор на предниот абдоминален ѕид преку кој се насочува исфрлањето на урината или пак се оформува нов мочен меур од одредени делови на тенкото црево. Ако се зафатени и лимфните жлезди се пристапува кон дополнителна хемотерапија, т.е. болниот се третира со цитостатици.
Прогноза
Кај инвазивните карциноми на мочниот меур, стапката на петгодишното преживување изнесува 66%, а стапката на десегодишното преживување се движи од 43% до 60%. Доколку туморот метастазирал и ги зафатил лимфните жлезди, стапката на десегодишното преживување се намалува на 20-27%.
Ардамери
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина во јужниот брег од Лагадинско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 249 метри.
Историја
Во XIX век Ардамери е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 400 жители Грци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 500 Грци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 628 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 555 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.
Демографија
Во 1928 година селото броело 513 жители. , додека во 1940 година селото броело 738 жители.
Фаето
Заедно со соседната општина Селе ди Сан Вито, таа го сочинува единственото француско-провансалско малцинство во јужна Италија.
Физичка географија
Сместена на планините Даунија, во горната долина Селоне, Фаето е втората највисока општина во регионот на Апулија. Всушност, општината се наоѓа на надморска височина од 820 мнв  на регионалната граница со Кампанија, наоѓајќи се на 47 км југозападно од Фоџа, главниот град на провинцијата.
Ардамери
Демографија
Селото во пописот од 1951 година броело 831 жител, во 1971 година имало 474 жители, во 1981 година имало 339 жители, додека во 1991 година имало 636 жители. Денеска, населението на селото е 308 жители според пописот од 2001 година.
Фаето
Физичка географија
Зад градот се развива шумата Фаето, голема природна шума со високи дрвја со мешана вегетација. Општинската територија, која ја минува сливот на Апенини, исто така се протега на тиренската страна за да ги вклучи изворите на реката Мискано, притока на Уфита.
Историја
На почетокот на 1440 година, Фаето ја изгубил својата автономија и бил припоен кон баронијата Валмаџоре, во која биле вклучени и Кастелучио и Челе ди Сан Вито. Баронијата им припаѓала, низ вековите, на различни семејства, меѓу кои се издвојуваат Карафа и Карачоло ; Дури на почетокот на 19 век, со укинувањето на феудализмот, општината ќе ја врати целосната автономија.
До XVIII век Фаето му припаѓал на Ултра Кнежевството, а во четиригодишниот период 1743-46 бил предмет на територијална јурисдикција на кралскиот трговски конзулат на Аријано.
Штефан-Болцманов закон
Штефан-Болцманов закон — закон според кој вкупното количество енергија j*, на идеално црно тело во единица за површина и во единица за време, е правопропорционална со неговата апсолутна температура T на степен 4:
Фаето
Демографска еволуција
Регистрирани жители:
Штефан-Болцманов закон
каде σ - константа на пропорционалност или Штефан-Болцманова константа, која се добива од другите природни константи и има вредност:
Фаето
Јазици и дијалекти
Заедно со соседниот центар Селе ди Сан Вито го формира единственото француско-провансалско јазично малцинство во Апулија, признаено од италијанската држава согласно законот бр. 482 од 1999 година. Како важен лингвистички остров, имаше многу студии на оваа тема; особено постои истражувачка библиографија за дијалектот Фаетано која е дел од проектот Heritage Language Variation and Change in Toronto, Canadа. Фаето, исто така, се граничи (на јужната страна) со друг јазичен остров, арберешкиот Гречи.
Штефан-Болцманов закон
каде k – Болцманова константа, h – Планкова константа и c – брзина на светлината во вакуум. Во реалноста не постои идеално црно тело кое емитува 100 % светлина, туку постои сиво тело, кое се бележи со ε – степен на емисија (од 0 до 1; за идеално црно тело ε = 1):
Фаето
Музеи
Во срцето на историскиот центар на Фаето, во внатрешноста на Каса дел Капитано од петнаесеттиот век, се сместени Етнографскиот музеј на француско-провансалската цивилизација и Граѓанскиот музеј на територијата. Внатре во нив се чуваат многу наоди поврзани со античката агро-пасторална култура, слична на онаа на блиското Celle di San Vito, но добро диференцирани од оние на околните места.
Настани
Фестивалот на шунка Фаето ( Fféte de lu Cajunne на фаетански дијалект ) се одржува во првата недела од февруари и август, а во мода е од поствоениот период.
Штефан-Болцманов закон
За да се добие јачината на зрачење на некое тело, треба да се земе предвид и неговата површина A (u m2):
Температура на Сонцето
Со овој закон, Штефан успеал да ја пресмета температурата на сончевата површина. Знаејќи дека интензитетот на количеството зрачење за Сонцето е 29 пати поголем од парче врел метален лим. Кружен метален лим е сместен под ист агол од кој го гледал Сонцето и неговата температура помеѓу 1900 – 2000 °C. Штефан претпоставил дека една третина од Сончевото зрачење впива Земјината атмосфера, така што интензитетот на Сончевото зрачење според Штефан излегол 29 × 3/2 = 43,5 пати поголем од парчето лим.
Штефан ја земал средната вредност на температурата на лимот 1950 °C и кога ја претворил добил 2220 K. Од 2.574 = 43,5 следува дека температурата на Сончевата површина е 2,57 пати поголема од температурата на лимот, па следува 2,57 x 2220 K = 5705 K (денешната вредност изнесува 5778 K ), со што се потврдува дека бил близу до решението.
Температура на ѕвезда
Температурата на ѕвезда, слично како и температурата на Сонцето, може приближно да се пресмета (како идеално црно тело кое зрачи 100 %), на сличен начин:
каде R_\odot, е полупречник на Сонцето итн.
Со Штефан-Болцмановиот закон, астрономите лесно можат да го пресметаат радиуосот на некоја ѕвезда.
Температура на Земјата
Слично може да се пресмета и делотворната температура на Земјата TE :
Каде TS – Сончева температура,, rS – полупречник на Сонцето и a0 – оддалеченоста на Земјата од Сонцето. Се добива делотворна температура од 6 °C на површината на Земјата. Оваа груба пресметка ги занемарува температурните разлики и промените на Земјата, како и Ефектот на стаклена градина. Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC) и останатите наводи ја претставуваат делотворната температура од 255 K (-18 °C), која го зема предвид Земјиниот албедо (коефициент на рефлексија) – 0,3, што значи дека по претпоставка 30 % од Сончевото зрачење, кое ја озрачува Земјата се одбива во Вселената без Земјата да го впие. Меѓутоа, сепак е поголем уделот на зрачењето кое атмосферата го впива во вид на стакленички гасови, како што се водената пареа, јаглерод диоксид и метанот, па така Земјината делотворна температура во просек изнесува 288 K (14 °C).
Мохамед Салах
Мохамед Салах Гали (роден на 15 јуни 1992 во Басијун) — египетски фудбалер, крило или напаѓач на Ливерпул и на египетската репрезентација.
Има прекар Египетскиот Меси.
Технички одлики
Неговата омилена позиција е лево крило во напад со 3 играчи, но исто така може да игра и по десната страна, како офанзивен играч од средниот ред или како втор напаѓач. Тој е природен левак, а најдобрите одлики му се брзината на дриблингот, техниката и брзина кој му овозмужуваат да асистита на својте соиграчи и да постигнува голови.
Ел Мокавлон
Мохамед Салах ја започнал својата професионална играчка кариера во 2010, кога дебитирал за екипата на Ел Мокавлон, влегувајќи како замена за последните десет минути во ремито 1-1 против Ел Масура на 3 мај 2010. На 25 декември 2010 го постигнал својот прв гол во професионалната кариера во натпреварот против Ал-Ахли. На 26 мај 2011 тој за првпат постигнал два гола на еден натпревар во својата кариера, во победата со 2-0 против екипата на Смоуха. Следната сезона (2011-2012), станал стартер меѓутоа првенството било суспендирано за рок од две години поради немири.
Базел
На 10 април 2012, Салах потпишал четиригодишен договор со швајцарскиот шампион Базел. Своето деби го направил на 8 август во натпревар од квалификациите за Лигата на шампионите против норвешкиот Молде. Четири дена подоцна, на 12 август дебитирал во Швајцарската Супер лига во победата со 3-1 против Тун на домашен терен, играјќи го целиот натпревар. Својот прв погодок за Базел го постигнал во следното првенствено коло, при победата дома над Лозана со 2-0. На 11 април 2013, Салах го постигнал својот прв гол во европските натпреварувања откако ја затресол мрежата на Тотенхем во четвртфиналето на Лига Европа за сезоната 2012-2013; помагајќи им на швајцарците да се пласираат понатаму на пенали со 4-1, откако двата натпревара завршиле со резултат 2-2 (или вкупни 4-4). На 2 мај во реваншот од полуфиналето против Челси на Стмфорд Бриџ Салах одново бил стрелец, но неговиот тим бил елиминиран со вкупни 2-5. И покрај неуспехот во Европа, Салах ја завршил својата прва сезона во Базел со трофеј откако тие ја освоиле титулата во швајцарското првенство со три бода предност пред Грасхопер. Исто така клубот бил финалист во Купот на Швајцарија каде загубиле на пенали од Грасхопер, меѓутоа Салах не играл во тоа финале поради повреда. Сезоната ја завршил со вкупно 50 настапи во сите натпреварувања и 10 постигнати гола.
Следната сезона ја започнал во фантастична форма, постигнувајќи гол уште во првото коло од новото првенство при победата со 3-1 над Арау. Потоа тој постигнал два гола во првиот натпревар од плејоф рундата од квалификациите за Лигата на шампионите против бугарскиот Лудогорец, при победата со 4-2 на гости, за потоа со уште една победа во Базел швајцарците да се пласираат во групната на натпреварувањето. Во групната фаза Салах постигнал два гола во шест натпревари и двата против Челси; првиот на отворањето на 18 септември при победата со 2-1 на неговата екипа на Стемфорд Бриџ, а потоа и единствениот на натпреварот (1-0) одигран на Сент Јакоб Парк на 26 ноември. Овие перформанси ги натерале челниците на сините од Лондон да го доведат еѓипќанецот во својте редови веќе во следниот трансферен прозорец во јануари 2014.
Челси
На 23 јануари 2014, Челси го купил Салах за 11 милиони фунти (15 милиони евра). На 8 февруари 2014 го направил своето деби за Челси во натпреварот од Премиер лигата против Њукасл Јунајтед кој сините го добиле со 3-0, влегувајќи како замена. На 22 март истата година, Салах го постигнал својот прв гол за Челси во победата со 6-0 во лондонското дерби против Арсенал на Стемфорд Бриџ, воедно и последни на натпреварот само неколку минути подоцна откако влегол во игра на местото на Оскар. На 5 април го постигнал својот втор гол во дресот на Челси во кариерата во победата со 3-0 над Стоук Сити.
Пред почетокот на сезоната 2014-2015 се појавиле шпекулации, дека Салах ќе биде принуден да се врати во својата татковина, за да ја отслужи воената служба, но подоцна е официјално објавено, дека службата му е одземена. Во текот на сезоната не успеал да се наметне кај менаџерот Жозе Мурињо, запишувајќи минути само во 3 натпревари.
Фјорентина
На 2 февруари 2015, заминал на заем во Фјорентина како дел од трансферот на Хуан Квадрадо. Фјорентина му платила на Челси 1 милион евра за заем на Салах до 30 јуни 2015, со можност за откуп за 15 милиони евра. Салах избрал да го носи дресот со број 74, во чест на жртвите во Порт Саид. Дебитирал во Серија А на 8 февруари во натпреварот Фјорентина-Аталанта 3-2, влегувајќи како замена во 65-тата минута на местото на Хоакин. На 14 февруари, го постигнал првиот гол за виола во натпреварот од лигата против Сасуоло. На 26 истиот месец постигнал гол и во Лигата на Европа во победата со 2-0 над Тотенхем на домашен терен во шеснаестина-финалето. Салах ја продолжил својата серија на важни голови, постигнувајќи го одлучувачкиот во победата на Фјорентина (со 0-1) на гостувањето кај Интер на 1 март. Пет дена подоцна, во првиот натпревар од полуфиналето на Купот на Италија, со своите два гола им овозможува на виолетовите победа над Јувентус (2-1), кој бил непоразен на својот стадион уште од 2013. Позајмицата во Фјорентина ја завршил со 26 настапи и 9 гола во сите конкуренции.
На крајот на сезоната Фјорентина го платила однапред договорениот износ за откупување на клаузула за откуп на играчот, но преку приватен договорот му е овозможено на Салах да се ослободи еднострано од клубот. Фјорентина, сепак, не го смета за валиден таквиот договор и се заканила со тужба.
Рома
На 6 ноември 2016 година, во натпреварот помеѓу Рома и, од десеттото коло на Серија А 2016-2017, тој го постигнал својот прв хет-трик во кариерата. За време на сезоната 2016-2017, Салах постигнал 15 гола во Серија А, 2 во Купот на Италија и 2 во УЕФА Лига Европа. Својот последен натпревар во дресот на џалоросите го имал на 28 мај 2017 во победата со 3-2 против на Олимпико; тој го започнал натпреварот и играл до 54-тата минута кога бил заменет од клупската легенда Франческо Тоти, кој исто така во истиот тој натпревар се простил со навивачите на Рома по 25 години поминати во клубот.
2017–2018: Рекорди и поединечни успеси
Салах постигнал гол уште на своето деби за црвените против Вотфорд во ремито 3-3 на Викариџ Роуд на 12 август. На 24 август, Салах го постигнал својот втор гол за Ливерпул, во плејоф рундата од квалификациите за Лигата на шампионите при победата со 4-2 над германскиот Хофенхајм, што бил неговиот прв гол пред домашните навивачи на Анфилд. Три дена подоцна, Салах постигнал нов гол и забележал асистенција во победата со 4-0 во дербито против Арсенал. Тој бил награден за својте добри игри во својот прв месец во клубот, откако бил избран од навивачите за Играч на месецот на Ливерпул за август. На 17 октомври, Салах постигнал два гола во убедливата победа во Лигата на шампионите со 7-0 над Марибор, помагајќи му на Ливерпул да ја достигне највисоката досега остварена победа во гости во ова натпреварување и воедно највисоката победа во гости на англиски клуб.
На 17 март 2018 година, Салах постигнал четири гола во победата од 5-0 над Вотфорд, што бил негов прв хет-трик за Ливерпул. Во овој натпревар, тој исто така соборил уште еден рекорд станувајќи првиот играч кој постигнал 36 гола за Ливерпул во својата дебитантска сезона, а исто така станал и водечки стрелец во најдобрите пет европски лиги - престигнувајќи ги ѕвездата на Барселона Лионел Меси и напаѓачот на Тотенхем Хари Кејн. Откако Салах го постигнал рекордниот гол за Ливерпул, поранешниот капитен на црвените Стивен Џерард изјавил „сведоци сме на почетокот на величието“.
На почетокот на април 2018 година, тој постигнал гол во двата меча од четвртфиналето во Лигата на шампионите против Манчестер Сити. На 22 април 2018 година, на Салах му била доделена наградата ПФА Играч на годината според фудбалерите, откако претходно бил избран во ПФА Тимот на годината за Премиер лигата. Два дена подоцна, тој постигнал два гола во првиот натпревар од полуфиналето на Лигата на шампионите, кој Ливерпул на домашен терен го добил со 5-2 против поранешниот клуб на Салах, Рома. Притоа, тој истовремено станал првиот играч од Африка и првиот играч на Ливерпул кој постигнал 10 гола во една кампања од ова натпреварување. Неговите два гола, исто така, го однеле до бројката од 43 гола за оваа сезона во сите натпреварувања, надминувајќи ја бројката од 42 гола на Роџер Хант, што го направило втор најдобар стрелец на Ливерпул во рамките на една сезона, зад Ијан Раш. Тој претходно, исто така, соборил уште еден клупски рекорд во ерата на Премиер лигата, надминувајќи ја бројката од 36 голови на Роби Фаулер постигнати во сезоната 1995–1996 и како 33-те голови на Фернандо Торес, што го направило играч со најмногу постигнати голови за Ливерпул во својата дебитантска сезона во клубот. После двата гола и асистенција на првиот натпревар против Рома, Салах им помогнал на црвените во реваншот да ја сочуваат предноста од првиот натпревар против италијанците и со вкупен резултат од 7–6 да обезбедат пласман во финалето за првпат по единаесет години. До крајот на сезоната тој станал најдобар стрелец на сите времиња во Премиер лигата во сезона со 38 натпревари, регистрирајќи го својот 32. лигашки погодок во победата од 4-0 против Брајтон и Хоув Албион за да биде награден со Златната копачка на Премиер лигата.
Во Финалето на УЕФА Лигата на шампионите против Реал Мадрид, Салах го повреди левото рамо во 30-тата минута. Откако првично се обидел да продолжи, подоцна тој го напуштил теренот во солзи откако паднал на земја по еден двобој со дефанзивецот на шпанскиот клуб Серхио Рамос; натпреварот заврши со пораз на Ливерпул од 3-1. Неколку дена подоцна египетската фудбалска асоцијација изјавила дека ова нема да има никакво влијание врз неговото играње на Светското првенство 2018 во Русија и дека Салах сепак ќе биде повикан во последниот состав на тимот на 4 јуни. Ден по натпреварот, Рамос напишал порака во која вели дека му посакува се најдобро на Салах.
Репрезентативна кариера
На 3 септември 2011 година, Салах дебитирал за египетската репрезентација во поразот со 2-1 на гостувањето кај Сиера Леоне.
Венецијански одбранбени дела помеѓу 16 и 17 век: Земјишни поседи – Западни поморски поседи
Венецијанските одбранбени дела помеѓу 16 и 17 век: Земјишни поседи ― Западни поморски поседи - светско наследство на УНЕСКО, кое се состои од шест бастионски тврдини изградени од Венецијанската Република на нејзините земјишни поседи (Stato da Terra) и нејзините поморски поседи (Stato da Mar). Со зголемувањето на војувањето со огнено оружје во ренесансата дошло до значителни промени во воената стратегија и дизајнот на тврдините. Една од овие промени бил развојот на бастионската тврдина, или утврдувањата „ала модерна“, со тврдина во облик на многуаголник со бастион на ќошевите. Овие дизајни потекнуваат од Венецијанската Република, но наскоро се прошириле низ цела Европа и останале стандард за одбрана до 19 век. Во 2017 година, шест од овие утврдувања во Италија, Хрватска и Црна Гора биле запишани на списокот на Светско наследство на УНЕСКО. Овие шест места даваат квинтесенцијални примери за овој дизајн на тврдина, го демонстрираат влијанието на Венеција од ерата на ренесансата и даваат сведоштво за голем напредок во историјата на војувањето.
Својства
Местата што го сочинуваат светското наследство ја прикажуваат широчината на архитектонските стилови и тврдините изработени во Венецијанците. Изграден во 15 век, утврдениот град Котор е најстарото место, кое прикажува преоден период помеѓу традиционалниот дизајн на тврдината и дизајнот „ала модерна“. Во 16 век биле изградени утврдувањата во Бергамо и тврдината Свети Никола, покажувајќи додавање на посложен и средиштен систем на бастиони, ѕидови и горни ровови. Одбраните во Задар, Пешкјера дел Гарда и Палманова биле завршени во 17 век.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Острово
Успение на Пресвета Богородица (Kοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во гратчето Острово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен на јужниот крај на гратчето. Изградена е во XVIII век. Има вредни фрески и насликан иконостас.
Санстефански договор
Санстефанскиот мировен договор е договор помеѓу Руското Царство и Отоманското Царство склучен на крајот од Руско-турска војна (1877-1878). Бил потпишан на 3 март 1878 во Сан Стефано (Јешилќој), село западно од Истанбул, од страна на Никојал Игнатјев и Александар Нелидов од страна на Руското Царство и министерот за надворешни работи Сафет-паша и амбасадорот во Германија Садулах-беј од страна на Отоманското Царство. Со договорот всушност се воспоставила Санстефанска Бугарија како независна држава. Според некои извори, за Русија Санстефанскиот договор претставувал само прелиминарен договор кој требало да служи како основа за понатамошни преговори со останатите големи сили од тоа време.
Австроунгарија, Британската Империја и Франција не биле задоволни со проширувањето на влијанието на Русија, додека Србија и Грција биле незадоволни од воспоставувањето на Голема Бугарија. Ова незадоволство довело до потпишување на нов мировен договор само неколку месеци подоцна, на Берлинскиот конгрес одржан во јуни и јули 1878 година.
Британскиот историчар A.J.P. Тејлор вели: „Ако договорот од Сан Стефано останел на сила, и Отоманското Царство и Австроунгарија би преживеале до денес. На крајот од 1878 Роберт Сесил пишува: ''Треба повторно да формираме рахитична форма на турското владеење на југот од Балканот. Но, тоа е само одмор. Нема виталност останато во него''.“
Денот на потпишувањето на овој договор во денешна Република Бугарија се слави како национален ден на ослободување.
Позадина
По крајот на Руско-турската војна во Едрене било потпишано примирје. Уште во почетокот на Руско-турската војна ситуацијата во Европа била загрижувачка. И покрај противењето на опозицијата на чело со Вилијам Гладстон во мај 1877 година, Владата на Велика Британија донела одлука да се вклучи во војната на страната на Отоманското Царство во случај Русија да го нападне Истанбул и да навлезе на територијата на Египет или да ги окупира Дарданелите или Персискиот Залив. Руската влада брзо ја уверила на Англија дека Египет и Персискиот Залив не се во нејзините планови.
Бидејќи стравувала од сојуз на Русија со Германија и Австроунгарија, британската влада сакала да ја привлече Австроунгарија на своја страна. Во мај 1877 година британскиот премиер испратил таен меморандум до австроунгарската влада која одговорила дека не би се согласила на една долготрајна руска заштита над Бугарија. Отворените антируски искази во Англија и несогласувањето на Хабсбуршката монархија со руските планови довело до тоа Високата Порта да побара дипломатска помош. Виена сепак ја отфрлила османлиската молба за помош бидејќи не барала начин да ја спаси империјата, туку да се прошири кон Балканскиот Полуостров. Поради тоа Австроунгарија сакала мировниот договор по војната да биде потпишан од сите Големи сили, зад кој договор застанала и Велика Британија.
Во февруари 1878 година Германија ја зазела страната на Русија бидејќи се интересирала само за слободен превоз по Дунав и Дарданелите, а освен тоа се залагала за поробеното христијанско население на Балканот. Канцеларот Ото фон Бизмарк понудил да посредува во руско-британските несогласувања. На крајот на истиот месец министерот за надворешни работи на Австроунгарија остро се спротивставил против проширувањето на Бугарија на југ од Стара Планина. Во меѓувреме Русија започнала да има тешкотии и со балканските сојузници. Романија изразила незадоволство од преминувањето на Јужна Бесарабија во составот на Руската Империја иако таа ја добила Северна Добруџа како компензација. Подоцна сите овие околности, вклучувајќи го и фактот што руската армија не ги ослободила Македонија и Родопите, ја попречиле реализацијата на Санстефанскиот договор и поради тоа истиот бил ревидиран преку Берлинскиот договор.
Потпишување
Делегацијата на Отоманското Царство се противила на границите на Бугарија и Србија, кои заземале значителни делови од териториите на империјата. Руските претставници не сакале да отстапат од своите позиции. На 25 февруари во Сан Стефано пристигнал големиот везир Ахмед Вефик, но повторно не бил постигнат успех па на 28 февруари истите биле прекинати. Истиот ден грофот Игнатјев го известил главниот командант на војските кнез Николај Николаевич дека примирјето мора исто така да биде прекинато, но Николаевич бил загрижен дека ваквите дејства би довеле до војна со Велика Британија. На 1 март руските претставници ѝ поставиле ултиматум на османлиската делегација да го потпише договорот или воените дејствија ќе бидат обновени, а во исто време руската армија започнала подготовки за да тргне кон османлиската престолнина. Така Високата Порта започнала повторно да преговара. Договорот бил потпишан на 3 март 1878 година, а одлуките од договорот стапиле на сила на 18 март.
Бугарија
Со договорот се воспоставува автономна област во рамките на Отоманското Царство со широки овластувања, христијанска управа и право на сопствена армија. Оваа територија го опфаќа просторот помеѓу Дунав и планинскиот масив Стара Планина, регионот на Софија, Пирот и Врање во долината на Морава, Северна Тракија, делови на Источна Тракија и речиси цела Македонија (Член 6 од договорот).
Принц избран од народот, потврден од страна на Отоманското Царство и Големите сили ќе управува со територијата. Совет на видни луѓе ќе дадат предлог на Устав (Член 7). Воените трупи на Отоманското Царство ќе се повлечат од оваа територија, додека руската воена окупација ќе продолжи во следните две години (Член 8).
Црна Гора Согласно договорот, речиси двојно ја зголемува својата територија за сметка на Отоманското Царство, при што ѝ се преклучени Никшиќ, Подгориц и Антивари. Отоманското Царство ја признава нејзината независност.
Србија
Србија ги припојува моравските градови Ниш и Лесковац и станува независна држава (Член 3).
Македонија
Поголемиот дел од Македонија влегува во состав на Санстефанска Бугарија.
Романија
Отоманското Царство ја признава независноста на Романија (Член 5).
Русија
Во замена за воена репарација, Отоманското Царство ѝ ги отстапува на Русија кавкаските територии, вклучувајќи ги Батуми и Карс, како и Северна Добруџа, која Русија ѝ ја отстапува на Романија во замена за Југозападна Бесарабија (Член 19).
Отоманско Царство
Отоманското Царство ветува реформи за Босна и Херцеговина (Член 14), Крит, Епир и Тесалија (Член 15).
Морските теснеци Босфор и Дарданели — се декларираат за отворени за сите неутрални бродови во војна и мир (Член 24).