cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Апостол Јуда
Смрт и останки
Во Кефар Барух во Јизреелската Долина најдена е едноставна костурница означена со натписот „Јуда Тадеј“ (Ιουδας Θαδδαιου), заедно со фрагменти од четири необележани костурници. Наоѓалиштето датира не подоцна од раниот II век.
Иконографија
Јуда традиционално се претставува како носи слика на Исус во рака или на градите, повикувајќи се на легендата за Мандалионот запишана во апокрифната преписка помеѓу Исус и Авгар и внесена во делото „Црковна историја“, I, xiii на Евсевиј Кесариски. Евсевиј вели дека осроенскиот крал Авгар од Едеса (денес Шанлаурфа, југоисточна Турција) писмено му се обратил на Исус барајќи помош за болест што го мачи. Писмото го пратил по архиварот Ханан, и во него му нуди на Исус безбеден дом во неговото кралство. Пратеникот го насликал Исус со најдобри бои (според друга верзија, воодушевен од Авгаровата верба, Исус на своето лице притиснал платно и му го дал на Ханан) за да му го однесе на Авгар заедно со одговорот. Кога ја видел сликата на Исус, кралот го ставил платното на почесно место во еден од неговите дворци. По Христовото погубување, апостолот Јуда Тома го испратил Тадеј (еден од 70-те или 72 апостоли во Лука 10,1–12) кај кралот Авгар и тогаш кралот оздравел. Вчудовиден, тој станал христијанин, а со него и добар дел од неговите поданици. Покрај ова, Јуда често е прикажан со пламен над главата, што го претставува неговото присуство на Педесетницата, кога го примил Светиот Дух заедно со другите апостоли.
Почитување
Според преданијата, по неговото мачеништво, народот почнал да доаѓа на поклонение на неговиот гроб поради големата помош која им ја укажувал. Го добил звањето „Светец на безнадежните и очајните“. Св. Бригита Шведска и св. Бернард Клервојски имале виденија во кои Бог им заповедал да го прифатат Јуда како „светец надлежен за невозможното“.
Во православието, Апостол Јуда, син Јаковов (Левиј, Тадеј), брат Господов се чествува на 19 јуни одделно и на 30 јуни во склоп на празникот Собор на Светите славни и сефални Апостоли)
Јуда (заедно со Симон) се почитува во Црквата на Англија со слава на 28 октомври.
Католиците, англиканците и лутеранците го слават на 28 октомври.
Тадеј Едески, еден Седумдесетте апостоли (понекогаш поистоветен со Јуда Тадеј, еден од Дванаесетте апостоли) се чествува на 21 август и 4 јануари по стар стил (Собор на светите седумдесет апостоли) во православието.
Монашкиот ред Доминиканци почнал со својата дејност во денешна Ерменија набргу по неговото основање во 1216 г. Во овој период Јуда веќе бил значително почитуван меѓу католичките и православните Ерменци. Ова траело сè до прогонството на христијаните од ова подрачје од страна на муслиманите во XVIII век. Почитувањето на Јуда продолжило во XIX век, почнувајќи од Италија и Шпанија, па ширејќи се во Јужна Америка и најпосле во САД (најпрвин од околината Чикаго) заради влијанието на Кларетинците и Доминиканците во 1920-тите.
Заштитништво
Кај некои римокатолици, Јуда се смета за „светец-заштитник на изгубени случаи“. Ова наводно произлегува од фактот што луѓето го избегнувале во молитвите за да не бидат погрешно сфатени дека мислат на слично наречениот предавник Јуда Искариот. Според верувањето, овој запоставен светител станал доста зажелен да помогне на секој што ќе му се обрати, дури и во најочајни состојби.
Јуда е заштитник на Чикашката полиција, цариниците, ФК Фламенго (фудбалски клуб од Рио де Жанеиро, Бразил) и две гелски спортски здруженија (во Даблин, Ирска и Саутхемптон и Борнмут, Англија). Важи и за надлежен во очајни состојби во болница. По него е наречена детската болница за терминални случаи во Мемфис, Тенеси.
Светилишта и цркви
Многу земји го почитуваат апостол Јуда и имаат светилишта или цркви посветени на него. Такви има во Австралија, Бразил, Шри Ланка, Куба, Индија, Иран, на Филипините, во Нов Зеланд, Велика Британија, САД и Либан. Националното светилиште на Свети Јуда во Чикаго е основано во 1929 г. од калретинските мисионери. Во Балтимор има национален центар во негов спомен, отворен во 1917 г. од Палотините. На Филипините има Национално светилиште на Свети Јуда Тадеј, отворено во 1954 г. во кинеската парохија на Манилската епархија. Слично национално светилиште е отворено во 1955 г. во Февершам, Англија. Светилиште има и во Лагос, Нигерија, основано од Доминиканците.
Иван Асен II
Борил никогаш не ја зајакнал својата власт, што му овозможило на Иван Асен да собере војска и да се врати во Бугарија. Тој го зазел Трново и го ослепил Борил во 1218. Првично, тој го поддржал заедништвото на бугарската црква со папството и склучил сојузи со соседните католички сили, Унгарија и Латинското Царство. Тој му нанел тежок пораз на Теодор Комнен, солунскиот цар, во Битката кај Клокотница во 1230. Царството на Теодор набрзо се распаднало, а Иван Асен освоил големи територии во Македонија, Тесалија и Тракија.
Планирање на наставата
Планирањето на наставата сочинува важен дел од работата на наставникот. Ги вклучува сите потребни елементи за подготовка за изведување на наставен час или наставна единица. За оваа цел, во образованието на наставниците, се учат концепции во врска со тоа кои предметни, дидактичко-методски и педагошки околности треба да се земат предвид пред изведување на наставата и како истите да се документираат.
Планирањето на наставата служи како ориентир за наставникот додека држи настава. Од друга страна, планирањето треба да ги оправда целите на наставата во согласност со избраниот дидактички модел.
Околности кои се земаат предвид при планирањето
Анализа на предусловите за изведување настава
Техничка анализа
Дидактичка анализа
Методска анализа
Оценување или евалуација
Дневната подготовка на наставникот е на ниво на планирање на одделен наставен час. Обично се прави во табеларна форма, со хронолошка структура. Изгледот е во зависност од избраниот дидактички модел. Наставата заснована на наука се артикулира во зависност од целта. Еден од начините на кои може да се претстави е прикажан подолу.
Како прилози можат да бидат:
Звонимир Сердарушиќ
Звонимир „Нока“ Сердарушиќ (роден во, на ) — поранешен југословенски ракометен репрезентативец и тренер.
Повторно започнал како ракометен тренер во Вележ, продолжил во Механика од Метковиќ. Потоа поминал една година во германскиот Шварцбук, три години во Фленсбург, а од 1993 година до 2008 година во Кил. Заедно со Уве Швенкер, тој го издигнал ракометниот клуб Кил на највисоко ниво.
Вила Орхидеја
Вила Орхидеја - хрватски филм од 1988 година, во режија на Крешо Голик, кој е автор на сценариото, заедно со Ружа Јурковиќ. Главните улоги ги играат: Рене Медвешек, Гордана Гаџиќ, Невена Росиќ, Гала Виденовиќ, Златко Црнковиќ, Реља Башиќ, итн.
Синопсис
Борис (го игра Медвешек) е млад писател кој заедно со својата свршеница Ирена (ја игра Гаџиќ) доаѓа во родното село во Славонија, во посета на својот вујко (го игра Црнковиќ). Таму ја здогледува вилата „Орхидеја“ која му ги буди спомените на детството и младоста. Во неа живеела Убавата Јулија во која Борис бил вљубен уште како дете, но откако нејзиниот татко западнал во долгови, таа била принудена да се омажи за богатиот човек, наречен Касап. Борис често оди да ја набљудува напуштената вила во која понекогаш навраќа Касапот во придружба на една жена за која Борис е убеден дека е Јулија. Како последица на разбудените спомени, Борис почнува да страда од халуцинации. Поради тоа, тој се враќа во Загреб, но и таму на секој чекор ја гледа Јулија. Поради тоа, тој повторно се враќа во селото, оди во близина на вилата, а таму го заробуваат шумските разбојници. Тогаш, Борис сонува дека разбојниците го затвориле во вилата, дека таму ја ослободил Јулија, но и дека го убил стариот домар. Во сонот, Јулија го повикува Борис да ја убие Ирена. Утредента, полицијата врши увид во вилата и таму ги наоѓа телата на неколку убиени разбојници, но и телото на убиениот домар, а покрај него се наоѓа запалката на Борис. Тогаш, Борис заминува со автомобилот на Ирена, но излетува од патот и умира.
Фридрих Николај
Живот
Николај е роден во Берлин, каде неговиот татко Криштоф Готлиб Николај (р. 1752), основачот на книжарницата Николаеше Бухандлунг. Тој се стекнал со добро образование и во 1749 година заминува во Франкфурт (Одер) за да го научи бизнисот на татко му, наоѓајќи време и да се запознае со англиската литература.
Неговите романси во голема мера се заборавени, како Das Leben und die Meinungen des Herrn Magister Sebaldus Nothanker (1773–17666), а неговата сатира на Гетевиот Вертер, Freuden des jungen Werthers (1775), била од голема важност во тој период. Помеѓу 1788 и 1796 година, Николај објавил дванаесет тома под името Beschreibung einer Reise durch Deutschland und die Schweiz, што сведочи за конзервативизмот во неговите погледи во подоцнежниот живот.
Николај починал во 1811 година во Берлин.
Николеајевиот „Bildniss und Selbsbiographie“ е објавен од Мозес Самуел Леве во Bildnisse jetzt lebender Berliner Gelehrter, во 1806 година.
Теодор Комнен
Теодор Комнен Дука (Θεόδωρος Κομνηνὸς Δούκας, починал c. 1253) бил владетел на Епир и Тесалија од 1215 до 1230 и на Солун и поголемиот дел од Македонија и западна Тракија од 1224 до 1230. Тој исто така имал големо влијание за време на владеењето на неговите синови Јован и Димитрија со Солун во 1237–1246.
Теодор бил потомок на истакнато византиско аристократско семејство поврзано со царските династии Комнини, Дука, и Ангел. Сепак, ништо не е познато за животот на Теодор пред освојувањето на Константинопол и распаѓањето на Византиската империја после Четвртата крстоносна војна во 1204. По падот на Константинопол, тој служел кај Теодор I Ласкарис, основачот на Никејското Царство, неколку години пред да биде повикан за Епир, каде што неговиот полубрат Михаил I Комнен основал независна држава. Кога Михаил починал во 1215, Теодор го презел управувањето со епирската држава. Тој ја продолжил политиката на својот брат за територијално проширување. Во сојуз со Србиј, ја проширил својата територија во Македонија, заканувајќи му се на латинското Солунско Кралство. Заробувањето на латинскиот император Пјер II де Куртене во 1217 отвори можност за постепено напредување, што кулминирало со освојување на Солун во 1224.
Ленс Стивенсон
Ленс Стивенсон (Lance Stephenson; Бруклин, САД, 5 септември 1990 година) - кошаркар од Соединетите Држави. Тој игра на позициите бек и крило и во моментов игра за Љаонинг Флајинг Лепардс. Тој учел во средното училиште Линколн во Кони Ајленд, Бруклин. Стивенсон имал освоено првенство во сите четири години средно училиште, и тој бил најдобриот стрелец на сите времиња во средното училиште. Изготвен како 40-ти пик во драфтот за 2010 година од страна на Индијана Пејсерс и играл за Шарлот Хорнетс, Лос Анџелес Клиперс, Мемфис Гризлис, Њу Орлеанс Пеликанс и Минесота Тимбервулфс, Стивенсон се вратил во Индијана Пејсерс во март 2017 година. Последен НБА тим му бил Лос Анџелес Лејкерс.
Средно училиште
Стивенсон го привлекол вниманието на извидник на 12-годишна возраст, кога Кларк Френсис, ловец на таленти, се виде како играл на турнир во Бронкс. Уште пред да започнел средно училиште, тој присуствувал на логорот Адидас.
Факултет
Во единствената сезона на Синсинати, 2009-10, Стивенсон одиграл 32 од 34 натпревари. Тој во просек имал 12,3 бода и 5,4 скока по натпревар. Тој постигнал најмногу бодови против Универзитетот Џорџтаун. Тој бил првиот стрелец помеѓу новајлии од Истокот, кој бил прогласен за дебитант на годината. Неговиот факултет е на ранг 19-16.
Индијана Пејсерс
Тој постигнал 21 бод во своето деби во летната лига, остварил четири скока и поделил три асистенции во победата над Орландо Меџик. Стивенсон потпишал повеќегодишен договор со Пејсерс на 22 јули 2010 година. На 25 април 2012 година, Стивенсон бил во почетната петорка и постигнал 22 бода против Чикаго Булс. За време на сезоната 2012-13, Стивенсон влегол во почетната петорка поради повредата на Дени Гранџер. На 8 мај 2013 година, во шестиот натпревар од полуфиналето на Источната конференција против Њујорк Никс, Стивенсон постигнал 25 бода со 10 скока и три додавања и ги довел Пејсерс до победа над Никс и го одведол својот тим во финалето на Источната конференција против Мајами Хит. На 11 ноември 2013 година, против Мемфис Гризлис, Стивенсон го забележал својот прв трипл-дабл со 13 бода, 11 скокови и 12 додавања. Стивенсон го имал својот втор трипл-дабл на 22 ноември 2013 година против Бостон Селтикс. Тој имал 10 бода, 10 додавања и 11 скокови. Со оваа победа Пејсерс го подобриле својот учинок на 11-1, што е нивниот најдобар почеток во историјата на франшизата. Стивенсон го забележал својот трет трипл-дабл од сезоната, на 22 декември 2013 година во друга победа против Селтикс. Тој имал 12 бода, 10 додавања и 10 скокови. На 16 јануари 2014 година, Стивенсон постигнал 28 бода, најмногу во НБА кариерата, во победата против Никс. Стивенсон ја завршил сезоната со пет трипл-дабл натпревари, и бил втор во гласањето за признанието „Најподобрен играч на НБА“.
Шарлот Хорнетс
Стивенсон потпишал тригодишен договор со Шарлот. На 29 октомври 2014 година, го направил своето деби за Хорнетс во нивниот прв натпревар против Милвоки Бакс. За нешто помалку од 40 минути, тој имал 7 бода, 13 скокови и 8 асистенции во победата од 108-106 по продожение. На 7 ноември против Атланта Хокс, со просек од помалку од седум бода по натпревар во сезоната, Стивенсон победил во натпреварот за Хорнетс по две продолженија со шут за победа. Тој тогаш го запишал и својот прв дабл-дабл со 17 бода и 13 скока.
Лос Анџелес Клиперс
Тој го направи своето деби за Клиперс во сезоната отворено против Сакраменто Кингс на 28 октомври, постигнувајќи 7 бода како дел од првата петорка. На 2 декември, тој постигнал најмногу 19 бода, најмногу во сезоната, во поразот против неговиот поранешен тим Индијана Пејсерс.
Мемфис Гризлис
Во февруари 2016 година, Ленс бил разменет во Гризлис. Три дена подоцна, правејќи го своето деби за Гризлис во поразот од Торонто Рапторс, тој постигнал 16 бода, три скока, две додавања и една украдена топка за 22 минути од клупата. На 11 март, тој постигнал најмногу бодови во кариерата (33) во победата по продолжение од 121-114 над Пеликанс.
Њу Орлеанс Пеликанс
Во септември 2016 година, тој потпишал за Пеликанс. По повредата на препоните на 4 ноември и по пауза од 10 недели, Пеликанците го отпуштиле 7 ноември.
Минесота Тимбервулфс
Во февруари 2017 година, тој потпишал 10-дневен договор со Минесота. Тој го направил своето деби за Минесота во победата над Торонто, во неговиот прв натпревар за три месеци. Тој имал 6 бода и 2 скока и едно додавање. По седум дена тој бил повреден во натпреварот против Кливленд. По повредата, тој потпишал уште еден десетдневен договор. 18 март, Минесота го раскинала договорот со него.
Враќање во Индијана
Тој се вратил во Индијана на 30 март, играл шест натпревари пред разигрувањето, постигнувајќи 7,3 бода по натпревар. Тој одиграл 4 натпревари во НБА разигрувањето и во просек имал 16 бода.
Дреново (Населичко)
Дреново (Δρυόβουνο, Дриовуно; до 1927 г. Δρυάνοβο, Дрјаново ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 251 жител (2011).
Географија
Селото е смесетено на левиот брег на реката Бистрица, во западното подножије на планината Сињак. Лежии југоисточно од, Костур северозападно од Сачишта и околу 12 км североисточно од Лапчишта.
Во Отоманското Царство
На крајот на на XIX век Дреново било село во Населичката каза. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Дреново било село во Костурската каза со 240 Македонци и 100 Грци.
Во селото силно работела грчката пропаганда и успеала да го погрчки македонското население. На почетокот на XX век Дреново потпаднало под врховенството на Цариградската патријаршија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дреново живееле 155 „Грци“ под патријаршијата.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Дреново е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 666 жители. На пописот 1920 г. населението се намалило на 546 лица. Во 1927 г. селото е преименувано во Дриовунон. Во 1928 г. населението се накачило на 650 жители кои во 1940 г. достигнале 740 лица. Во 1960-тите населението почнало да се намалува. Најголем пад доживеало во 2000-те, кога нагло се преполовило во рок од десет години.
Стопанство
Селото произведува жито, тутун и компири, а застапено е и сточарството.
Остен Биенале на цртеж
Биенале на цртеж е конкурс за цртежи и повеќе други категории од уметноста на хартија, каде централен настан е објавувањето на наградите и изложба на селектирани дела. Се одржува во парните години и на неа земаат учество уметници од цел свет, а селекцијата и изборот на награди го прави интернационално жири.
Основната цела на секое издание на Остен Биенале на цртеж е преку награди и признанија да се поттикне продукцијата на уметноста на хартија, но и на поттикнување на нови, креативни и современи интерпретaции на цртежот со потполна уметничка слобода. За наша основна мисија го сметаме поврзувањето на најголемите уметници во светот со уметниците кои допрва доаѓаат во заеднички настан, истовремено овозможувајќо им на уметниците ширум светот преку јазикот на ументоста своите дела да ги претстават пред пошироката публика, додека делата остануваат во колекцијата на Остен како доказ за состојбата на уметноста во времето кога настанале и на располагање на професиналците за понатамошни истражувања. Делата од уметниците кои учествуваат на Остен Биеналсто на цртеж се основен извор на ажурирање на колекцијата на Остен, која во моментов брои околу 13.000 дела организирани по национални колекции.
Остен Биеналето на цртеж е манифестација за која секое наредно издание има поголема заинтересираност од претходното, а квалитетот на пристигнатите дела и бројот на учесниците е сè поголем.
Светска галерија на карикатури
Светска галерија на карикатури е основана во 1969 година, кога се одржувале 6-те Средби на солидарноста, кои во текот на 10 години се одржувале секоја година после катастрофалниот земјотрес во Скопје во 1963 година.
Организацијата на оваа манифестација која до денес се организира секоја година, била доделена на редакцијата на Остен. Една година подоцна „Остен” и Светската галерија на карикатури влегуваат во состав на Новинско издавачкото претпријатие „Нова Македонија“. Светската галерија на карикатури е единствена манифестација од овој вид во Македонија, најстара на Балканот и една од најстарите во светот. Со нејзиното формирање во 1969 од редакцијата на списанието Остен, критичката мисла изразена преку уметничките форми како карикатурата, сатиричниот цртеж и стрипот, станала достапна за широката публика. Во нејзиното досегашно постоење знаела за различни времиња од комплетна поддршка на заедницата и на институциите, до транзициона невозможност да се појави со годишно издание.
Фран Гербич
Фран Гербич (5 октомври 1840, Церкница – 29 март 1917 година, Љубљана) ― австроунгарски словенечки композитор и оперски тенор.
Гербич бил роден во Церкница и влегол во учителско училиште во 1856 година, каде што еден од неговите инструктори бил Камило Машек. Му било дадено да учителствува во Трново (сега дел од Општина Илирска Бистрица), каде што служел и како свирач на оргула и ги компонирал своите први дела.
Во текот на 1940-тите Гербич беше еден од најпознатите композитори од Југославија, слушан во странство.
Дела
Опери
Песни
Ахим фон Арним
Живот
Арним е роден во Берлин, во благородничкото Бранденбургшко семејствоУрадел првпат спомнато во 1204 година. Неговиот татко бил Прускиот соработник на царот ( Камерхер ) Јоаким Ердман фон Арним (1741–1804), царски пратеник во Копенхаген и Дрезден, кој подоцна бил и директор на Берлинската дворска опера. Неговата мајка, Амалија Карлонија Лабес (1761–1781), починала три недели по раѓањето на Арним.
Арним и неговиот постар брат Карл Ото детството го поминале со бабата на мајката Мари Елизабет фон Лабес, вдовицата на Михаел Габриел Фредерсдорф од нејзиниот прв брак, во Церников и во Берлин, каде се образувал воГимназијата Јоахимстал. Во 1798 година продолжил да студира право, природни науки и математика на Халешкиот универзитет. Неговите рани трудови вклучувале бројни статии за научните списанија. Неговото прво големо дело, Theorie der elektrischen Erscheinungen (Теорија за електричните појави) укажувала на наклонетост кон натприродното, вообичаеност меѓу германските романтичари. Во Хале се дружел со композиторот Јохан Фридрих Рајхард, во чија куќа се запознал со романтичарскиот поет Лудвиг Тик. Од 1800 година ги продолжил студиите на Гетингенскиот универзитет, каде се запознал со Јохан Волфганг фон Гете и Клеменс Брентано, по што го сменил интересот од природните науки кон литературата. Арним се стекнал со звањето доктор на медицина во 1801 година, но никогаш не работел по струка.
Тој продолжил да патува низ Европа со својот брат од 1801 до 1804 година. Во овој период ја запознал својата подоцнежна сопруга Бетина во Франкфурт, патувал по долината на Рајна заедно со Клименс Брентано, ја посетил Гермина де Стал во Копе, Фридрих Шлегел и неговата сопруга Доротеја во Париз и го продолжил своето патување кон Лондон и Шкотска.
Арним бил под влијание на пишувањето на Гете и Хердер, од кои научил да ги цени убавините на германските традиционални легенди и народни песни. По враќањето во Германија, тој започнал да создава збирка од песните и во 1805 година за првпат ги објавува, во соработка со Клеменс Брентано, под наслов Des Knaben Wunderhorn. По ова тој заминува во Вајмар да го види Гете, со цел да ја доуреди збирката. Во Франкфурт се сретна со адвокатот Фридрих Карл фон Савињи, почетокот на трајно пријателство.
Уредничкото дело на Арнимс сè повеќе беше засегнато од Наполеоновите војни. По поразот на Прсуија во Јена-Ауерштетската битка во 1806 година, тој заминал со кралскиот двор до Кенигсберг, каде се придружил во кружокот на пруски реформатори предводени од Баронот фом Штајн. Во 1807 година се враќа назад во Вајмар и Касел, каде ги посетил браќата Грим и, конечно, во Хајделберг. Тој и Брентано го завршиле вториот и третиот том од својата збирка на народни песни и од 1808 година заедно со Јозеф Герес го објавуваат во Хајделберг важниот романтичен Zeitung für Einsiedler (весник за хермити) во 1808 година. Романтистичкиот кружок во Хајделберг, исто така, ги вклучувал Тик, Фридрих Шлегел, Жан Пол, Јустинус Кернер и Лудвиг Уланд. Од 1809 година Арним повторно се сели во Берлин, меѓутоа, неговите планови за влез во пруската државна служба пропаднале. Во 1810 година тој се венча со својата љубов и на 11 март 1811 година се родила нивната ќерка Жизел (едно од седумте деца) која и самата станува позната писателка. Набргу по нивниот брак, двојката заминува во посета на Гете во Вајмар, меѓутоа, повторната средба била засенета од вжештената кавга помеѓу Бетина и сопругата на Гете, Кристина.
Во Берлин, Ахим работел на зачувување на творештвото на Хајнрих фон Клајст и го основал патриотското здружение на христијани Deutsche Tischgesellschaft. Тој бил во постојан контакт со пруските патриоти Адам Хајнрих Милер и Фридрих де ла Мот Фуке, па дури и командувал со баталјонот „ Ландштурм“ за време на германскиот поход од 1813 година. Од октомври 1813 година тој работи како издавач на берлинскиот весник „Пруски допис“, сè додека не влегол во кавга со неговиот претходник Бартолд Георг Нибер во февруари 1814 година.
Додека неговата сопруга престојувала во Берлин, Арним во 1814 година се сместил во Кунстлерхаус Шлос Виперсдорф, неговиот семеен дом, каде живеел до својата смрт предизвикана од мозочен удар во 1831 година. Неговото творештво, објавено во весници, списанија и алманси, како и самостојни книги, вклучува романи, драми, приказни, песни и новинарски творби. По неговата смрт, неговата библиотека ја презела дворската библиотеката од Вајмар.
Трудови
Арним се смета за еден од најважните претставници на германскиот романтизам. Неговите дела се собрани, во дванаесет тома (1839–48) со вовед од Вилхелм Грим. Хајнрих Хајн напишал еулогија за Арним во неговото дело Дојчланд. Познати негови дела се:
Светска асоцијација за визуелни уметности
Светска асоцијација за визуелни уметности е доброволна, независна, непрофитна организација формирана во 2014 година, за обединување на поединци и институции ширум светот чија заедничка основа се визуелните уметности. Главната цел е на оваа асоцијација да се собере потенцијалот на визуелните уметности со цел да се постигне конкурентно опкружување преку мрежно поврзување и заедничко дејствување на глобалната уметничка сцена и да се промовираат, негуваат и зачувуваат визуелните уметности како важен дел од подвижното културно наследство во светот.
Посебни цели на оваа асоцијација се:
За посеопфатно глобално покривање, Светска асоцијација за визуелни уметности соработува со следните региони: Балкан, Средна Европа, Западна Европа, Источна Европа, Северна Америка, Средна Америка, Јужна Америка, Азија и Австралија.
Ватрослав Лисински
Ватрослав Лисински (8 јули 1819 – 31 мај 1854) ― хрватски композитор.
Лисински бил роден како Игнатиј Фухс во германско еврејско семејство. Подоцна ќе го промени своето име во Ватрослав Лисински, што е хрватска преведеница на неговото изворно име. Извесен период работел како службеник во судот (т.н. Бански стол) на Хрватска во Загреб.
Лисински ја компонирал првата хрватска опера „Љубов и злоба“ (1846), која ја напишал по наговор на Алберто Огњен Штрига и „Порин“ (1851), како и бројни дела за оркестар, хор и солисти. Концертната сала „Ватрослав Лисински“ го носи неговото име.
Тој исто така бил еден од основачите на илирството, движење кое го застапувало значењето на хрватското и поопшто јужнословенското културно наследство, како реакција на магијаризацијата за време на австроунгарското владеење.
Лисински умрел во Загреб на 31 мај 1854 година и бил погребан на гробиштата Мирогој.
Меѓународниот воз ЕН 498/499 што ги поврзува Загреб и Минхен го носи името „Лисински“.
Еденска градина
Во аврамските религии, Еденската градина или Едемска градина или Господова градина ( and ), исто така викана и Земен рај, е библиски рај опишан во Битие  2–3 и Езекил 28 и 31.
Местоположбата на Еден е опишана во Книгата Битие како извор на четири притоки. Дадени се различни претпоставки за неговата местоположба: на врвот на Персискиот Залив, во јужна Месопотамија (сега Ирак) каде што реките Тигар и Еуфрат се влеваат во морето; и во Ерменија.
Како наративот за потопот во книгата Битие, наративот за создавањето книгата Битие и приказната за Вавилонската кула, приказната за Еден го одгласува месопотамискиот мит за кралот, како исконски човек, кој е сместен во божествена градина за да го чува дрвото на животот. Хебрејската Библија ги прикажува Адам и Ева како голи шетаат низ рајската градина поради нивната безгрешност.
Еден исто така се спомнува во Библијата на други места во книгите Битие, Исаија 51:3, Езекил 36:35, и Јоил 2:3; Захарија 14 и Езекил 47 користат рајски слики без да го именуваат Еден.
Името потекнува од акадскиот збор, од сумерски збор што значи рамница   или степа, тесно поврзан со арамејскиот коренски збор што значи плоден, добро наваден. Друго толкување го поврзува името со хебрејскиот збор за „задоволство“; така што Вулгата гласи во 1. Мојсеева 2:8, а Библијата на Дуај-Рајмс, која следи, го има составот „И Господ Бог засади рај на задоволство“.
За некои христијани, особено во православната традиција, Еден се смета за стварност надвор од емпириската историја што влијае на целата историја на универзумот како што се гледа во идејата за атемпорален пад што го одделува сегашниот намален облик на време на човештвото од божествениот живот во Еден. Оваа идеја за атемпорално одвојување од Еден неодамна ја бранеле теолозите Дејвид Бентли Харт, Џон Бер и Сергеј Булгаков, а исто така има корени во делата на неколку рани црковни отци, особено Ориген и Максим Исповедник.
Битие
Вториот дел од повеста за создавањето во книгата Битие, Битие 2:4–3:24, започнува со ЈХВХ - Елохим (преведен овде „Господ Бог“) создавајќи го првиот човек (Адам), кого го сместил во градината што ја засадил „на исток од Еден“:
Човекот можел слободно да јаде од кое било дрво во градината, освен од дрвото на познавање на доброто и злото, кое било забрането. Најпосле, Бог направил жена (Ева) од ребро на мажот да му биде придружник на мажот. Во Битие 3, мажот и жената биле заведени од змија да го каснат забранетото овошје и биле избркани од градината за да не можат да јадат од дрвото на животот и со тоа да живеат засекогаш. Херувими биле поставени источно од градината, „и пламен меч се вртел на сите страни за да го чува патот до дрвото на животот“.
Езекил
Во Езекил 28:12–19, пророкот Езекил „син човечки“ го поставува Божјото слово против царот на Тир: царот бил „печат на совршенството“, украсен со скапоцени камења од денот на неговото создавање, поставен од Бога во рајската градина на светата гора како чувар херувим. Меѓутоа, царот се огрешил со зло и насилство и затоа бил истеран од градината и фрлен на земјата, каде што сега е горен од Божјиот оган: „Сите, што те знаеја меѓу народите, се згрозуваа над тебе, ти стана за ужас и исчезна засекогаш“. (Езекил 28:19).
Според Терје Стордален, Еден во Езекил се чини дека се наоѓа во Либан. „се чини дека Либан е алтернативно поставување во феникискиот мит (како во Ез 28,13, III.48) за Еденската градина“, и постојат врски помеѓу рајот, Еденската градина и шумите во Либан (можно симболично користени) во пророчките списи. Едвард Липински и Питер Кајл Мекартер сугерираат дека градината на боговите, најстариот сумерски аналог на Еденската градина, се однесува на планинско светилиште во Либан и Антилибански венци.
Претпоставки за местоположбата
Местоположбата на Еден е опишана во Битие 2:10–14:
Претпоставките за местоположбата на Еденската градина се врвот на Персискиот Залив, како што тврди Јурис Заринс, во јужна Месопотамија (сега Ирак и Кувајт) каде што реките Тигар и Еуфрат се влеваат во морето; и во Ерменските Висорамнини или Ерменското Национално Плато. Британскиот археолог Дејвид Рол ја сместил во Иран и во околината на Табриз, но овој предлог не е прифатен во научните извори.
Некои религиозни групи веруваат дека местоположбата на градината е во нивна близина, вон Блискиот Исток. Некои рани водачи на мормонизмот сметале дека тој се наоѓал во округот Џексон, Мисури. Здружението Панацеа од 20 век верувало дека се наоѓало на местото на нивниот роден град Бедфорд, Англија, додека проповедникот Елви Е. Калавеј верувал дека е на реката Апалачикола во Флорида, во близина на градот Бристол. Некои сугерирале дека градината е во Ерусалим.
На неговото трето патување во Америка во 1498 година, Кристофер Колумбо мислел дека можеби стигнал до Земниот рај кога првпат го видел јужноамериканското копно.
Паралелни претстави
Голем број паралелни претстави на библиската Еденска градина постојат во разни други религии и митологии. Дилмун во сумерската приказна за Енки и Нинхурсаг е рајско живеалиште на бесмртните, каде што болеста и смртта биле непознати. Градината на Хесперидите во грчката митологија исто така била донекаде слична на еврејската претстава за Еденската градина.
Зборот „рај“ влегол во англискиот јазик од францускиот, наследен од латинскиот , од грчкиот. Грчкиот, пак, бил изведен од стар ирански облик, самиот од протоиранскиот *parādaiĵah-, „ограден простор“, кој потекнува од староперсискиот (prdydam,, од каде потекнува  авестанот , . Буквалното значење на овој збор е „ограден (ограден)“, од pairi- „околу“ (сродно со грчкиот  и англискиот peri-, со исто значење), и -diz, „да се направи, создаде (ѕид), изгради“ (сродно со грчкиот  , 'ѕид'). Етимологијата на зборот е на крајот изведена од коренот PIE, , „залепување и поставување (ѕид)“ и , „околу“.
До 6/5 век пр.н.е., староиранскиот збор бил позајмен во акадскиот јазик како, „домен“. Последователно, тој ги означувал пространите рајски градини на Првото Персиско Царство, а потоа бил позајмен на голем број јазици; на грчки како, „парк за животни“, во Anabasis, најпознатото дело од почетокот на 4 век пр.н.е. на атинскиот историчар Ксенофонт; на арамејски како, „кралски парк“; и на хебрејски како пардес , „овоштарник“, кој се појавува трипати во Танах: во Песната на Соломон (4:13), Проповедник (2:5) и Неемија (2:8).
Во Септуагинтата (3-1 век пр.н.е.), грчкиот  се користел за преведување и на хебрејскиот   и , што значи „градина“ (на пр (Битие 2:8, Езекил 28:13): токму од оваа употреба произлегува употребата на „рај“ да се однесува на Еденската градина. Истата употреба се појавува и на арапски и во Куранот како.
Идејата за ѕидан ограден простор не била зачувана во повеќето ирански употреби и обопштено се однесувала на насад или друго обработувано парче, а не нужно ограден со ѕид. На пример, стариот ирански збор опстојува како во новоперсискиот јазик, како и неговиот дериват  (или ), што означува парче земја со зеленчук.
Зборот се појавува три пати во хебрејската Библија, но секогаш во други контексти освен во врска со Еден: во Песната на Соломон 4:13: „твојот насад е градина  од дрвја со вкусни плодови, кипар и нард,“; Проповедник 2:5: „си уредив градини и овоштарници и посадив таму секакви овошни дрвја “; и во Неемија 2:8: „и писмо до Асаф, чуварот на цар­ските шуми , да ми даде дрва за врати­те на тврдината што е кај Божјиот дом, и за градските ѕидишта, и за ку­ќата, во која ќе живеам.“ И царот ми даде, бидејќи раката на Бога беше над мене.“ Во овие примери,  јасно значи „овоштарник“, „градина“ или „шуми“, но во апокалиптичната книжевност и во Талмудот „рајот“ ги добива своите асоцијации со Еденската градина и нејзиниот небесен прототип, а во Новиот завет „рајот“ станува царството на блажените (наспроти царството на проколнатите) меѓу веќе умрените, со книжевни хеленистички влијанија.
Еврејска есхатологија
Во Талмудот и еврејската кабала, научниците се согласуваат дека постојат два вида духовни места наречени „Градина во Еден“. Првата е прилично копнена, со изобилство на плодна и бујна вегетација, позната како „долниот Ган Еден“ (ган значи градина). Вториот е замислен како небесен, живеалиште на праведни, еврејски и нееврејски, бесмртни души, познати како „горниот Ган Еден“. Рабините прават разлика помеѓу Ган и Еден. Се вели дека Адам живеел само во Ган, додека за Еден се вели дека никогаш не го посведочило ниедно смртно око.
Според еврејската есхатологија, повисокиот Ган Еден се нарекува „Градина на праведноста“. Создаден е од почетокот на светот и славно ќе се појави на крајот на времето. Праведниците кои живеат таму ќе уживаат во глетката на небесниот шајот што го носи Божјиот престол. Секој од праведниците ќе оди со Бога, кој ќе ги води во оро. Неговите еврејски и нееврејски жители се „облечени во облека на светлина и вечен живот и јадат од дрвото на животот“ (Енох 58,3) блиску до Бога и неговите помазаници. На овој еврејски рабински концепт за повисок Ган Еден се спротивставуваат хебрејските поими и, фигуративни имиња за местото на духовно прочистување на злите мртви во јудаизмот, место замислено како на најголема можна оддалеченост од небесата.
Некои современи православни Евреи веруваат дека историјата ќе се комплетира и дека крајната дестинација ќе биде кога целото човештво ќе се врати во Еденската градина.
Легенди
Во книгата Легенди за Евреите од 1909 година, Луис Гинзберг ги составил еврејските легенди пронајдени во рабинската книжевност. Меѓу легендите се и оние за двете Еденски градини. Отаде Рајот е горниот Ган Еден, каде што Бог е устоличен и им ја објаснува Тората на нејзините жители. Горниот Ган Еден содржи триста и десет светови и е поделен на седум оддели. Преградите не се опишани, иако се подразбира дека секоја преграда е поголема од претходната и е споена врз основа на нечија заслуга. Првиот оддел е за еврејските маченици, вториот за оние кои се удавиле, третиот за „Рабинот Јоханан бен Закаи и неговите ученици“, четвртиот за оние што ги однел облакот на славата, петтиот за покајниците, шестиот за младите кои никогаш не згрешиле; а седмиот за сиромашните кои живееле пристојно и ја проучувале Тората.
Во второто поглавје, Легендите за Евреите даваат краток опис на долниот дел од Ган Еден. Дрвото на знаењето е жива ограда околу дрвото на животот, кое е толку огромно што „на човек ќе му требаат петстотини години да помине растојание еднакво на пречникот на стеблото“. Од под дрвјата течат сите светски води во облик на четири реки: Тигар, Нил, Еуфрат и Ганг. По падот на човекот, светот повеќе не се наводнувал со оваа вода. Меѓутоа, додека биле во градината, на Адам и на Ева им служеле јадења со месо од ангели, а животните во светот го разбирале човечкиот јазик, го почитувале човештвото како Божји лик и се плашеле од Адам и Ева. Кога некој ќе умрел, неговата душа морала да помине низ долниот Ган Еден за да стигне до горниот Ган Еден. Патот до градината е пештерата Махпела што ја чува Адам. Пештерата води до портата на градината, чувана од херувим со пламен меч. Ако душата не е достојна да влезе, мечот ја уништува. Во градината има столб од оган и чад кој се протега до горниот Ган Еден, на кој душата мора да се искачи за да стигне до горниот Ган Еден.
Исламски поглед
Поимот („Еденски градини“ или „Градини на постојан престој“) се користи во Куранот за целта на праведните. Постојат неколку спомнувања на „градината“ во Куранот, додека Рајската градина, без зборот, вообичаено е четвртиот слој на исламското небо и не мора да се смета за живеалиште на Адам. Куранот често се однесува на различни сура за првото место на живеење на Адам и Хава (Ева), вклучувајќи го и сура Сад, кој содржи 18 стихови на оваа тема (38:71–88), сура ал-Бакара, сура ал-Араф, и сура Хиџр иако понекогаш без да се спомене местото. Наративот главно го опкружува протерувањето на Хава и Адам откако тие биле искушани од Иблис (сатаната). За разлика од Библијата, Куранот споменува само едно дрво во Еден, дрвото на бесмртноста, кое Бог конкретно им го забранил на Адам и Ева. Некои тефсири додале извештај, за Сатаната, преправен во змија за да влезе во градината, постојано му кажувал на Адам да касне од дрвото, и на крајот и Адам и Ева го сториле тоа, што резултирало со непослушност на Бога. Овие приказни се вклучени и во збирките на хадиси, вклучувајќи го и Ал-Табари.
Курански запис на приказната
Куранските стихови Q.2:35-8, се верува дека ја раскажуваат приказната за Адам кој не ја послушал Божјата заповед и каснал од Забранетиот плод, а Бог му наредил да ја напушти градината.
Гностицизам
Гностичкиот учител од 2 век, Џастин, сметал дека постојат три изворни божества, трансцендентално суштество наречено Добро, средна машка фигура позната како Елохим и Еден, која е мајка на Земјата. Светот е создаден од љубовта на Елохим и Еден, но злото подоцна се внесува во универзумот кога Елохим дознава за постоењето на Доброто над него и се искачува обидувајќи се да го достигне.
Уметност
Една од најстарите претстави на Еденската градина е направена во византиски стил во Равена, додека градот сè уште бил под византиска контрола. Зачуван син мозаик е дел од мавзолејот на Гала Плацидија. Кружните мотиви претставуваат цвеќиња од рајската градина. Мотивите на рајската градина најчесто прикажани во илуминирани ракописи и слики се „Спиењето на Адам“ („Создавањето на Ева“), „Искушението на Ева“ од Змијата, „ Падот на човекот “ каде што Адам го зема плодот, и „Протерување“. Поретко била прикажувана идилата на „Денот на именување во Еден“. Микеланџело прикажал сцена во Еденската градина на таванот на Сикстинската капела.
Книжевност
За многу средновековни писатели, сликата на Еденската градина, исто така, создава место за човечка љубов и сексуалност, често поврзана со класичната и средновековна тропа на locus amoenus.
Во Божествената комедија, Данте Алигиери ја поставува градината на врвот на планината Чистилиште. Данте, аџијата, влегува во Еденската градина во Канто 28 одЧистилиштето. Овде му е кажано дека Бог му ја дал Еденската градина на човекот „сериозно или како залог за вечен живот“, но човекот можел да живее таму само кратко, бидејќи набрзо паднал од благодатта. Во поемата, Еденската градина е и човечка и божествена: додека се наоѓа на земјата на врвот на планината Чистилиште, таа служи и како порта кон небесата.
Домагој Дувњак
Домагој Дувњак (Шаково, 1 јули 1988 година ) е хрватски ракометар. Тој станал член на репрезентацијата на Олимписките игри во 2008 година во Пекинг, Кина.
Во август 2009 година, тој потпиша тригодишен договор вреден 1,1 милиони евра, што го прави најскапиот млад ракометар. Од 2014 година Дувњак настапува за најтрофејниот германски клуб THW Kil.
Во изборот на Меѓународната ракометна федерација, тој беше прогласен за најдобар ракометар на светот во 2013 година
Цветан Радославов
Цветан Радославов Хаџиденков (Цветан Радославов Хаджиденков; 1863 – 1931) ― бугарски учител и автор на тековната химна на Бугарија, „Мила родино“.
Роден во Свиштов во 1863 година, дипломирал филозофија во Лајпциг. Во 1885 година, додека бил на пат кон бојното поле за време на Српско-бугарската војна, Радославов ја компонирал песната „Горда Стара Планина“, која била досредена од композиторот Добри Христов во 1905 година и станала државна химна на Бугарија во 1963 година како „Мила родино“.
Покрај создавањето на бугарската химна, Радославов бил и истакнат научник. Тој беше еден од тројцата Бугари (со д-р Крастјо Крастев и Димитар Алексиев) кои докторирале кај таткото на современата психологија Вилхелм Вунд. Одбивајќи ги поканите да работи како учител во Виена, Лајпциг и Прага, тој се вратил во Бугарија за да работи во Третото машко училиште во Софија, верувајќи дека го помага развојот на современа Бугарија со тоа што ги учи учениците европски и антички јазици, психологија, етика и логика.
Радославов живеел во мал стан на улица „Ангел Канчев“ бр. 3, каде што денес е одбележано со плоча напревена од вајарот Георги Чапканов.
Љупчо Малинков
Љупчо Малинков (роден на во ) — македонски кошаркарски тренер и помошник тренер и репрезентацијата на Македонија.
Клупска кариера
Во април 2019 година, Љупчо заминал од тренерската функција на Фени Индустри.
Во почетокот на декември 2019 година, Малинков станал тренер на Пелистер. Во септември 2020 година, тој потпишал за косовски Влазними. Но со Влазними ја прекинал соработката и веќе во март истата сезона, станал тренер на Сигал Приштина.
Хозе Бернардо Алзедо
Хозе Бернардо Алзедо (шпански José Bernardo Alzedo или понекогаш José Bernardo Alcedo (Алседо); 20 август 178828 декември 1878) ― перуански композитор.
Алзедо бил роден во Лима, Вицекралство Перу. Изучувал музика во манастирот „Св. Августин“ и, на 18-годишна возраст, го компонирал Миса во Д дур (Misa en Re Mayor). Во 1806 година тој бил доминикански фратар, но неговото однесување во овој религиозен ред било опуштено.
Алзедо бил победник на натпреварот во 1821 година спонзориран од генералот Хозе де Сан Мартин за избор на национална химна на Перу. Оваа химна била „Somos libres, seámoslo siempre“ (Слободни сме, да бидеме секогаш), според зборовите на Хозе де ла Торе Угарте.
Во 1822 година Алзедо отишол во Чиле како војник во воена група. Во Сантијаго ја напуштил војската и се посветил на музиката. Во 1833 година тој влегол во хорот на соборната црква во Сантијаго. Во 1846 година станал капелски челник. Тој престојувал во Чиле 40 години, а се вратил во Перу во 1864 година. Тој станал раководител на перуанскиот воен бенд и претседател на Филхармонијата. Последните години од животот ги поминал во Перу. Ја напишал книгата „Елементарна филозофија на музиката“ (Filosofía Elemental de la Música; 1869 година), каде ја истражувал темата за музиката на Кечуаните. Компонирал народни песни, бројни верски дела и воена музика.
Иридион
Иридион ― драма напишана од рускиот полски поет Зигмунт Красињски. Тој започнал да работи на неа во 1832 година и ја објавил во 1836 година. Дебитирала на сцената во 1913 година во Полскиот театар во Варшава.
Останува едно од најпознатите дела на Красињски.
Заплет
Дејствието на драмата се одвива во Стар Рим околу 222 година од нашата ера, за време на владеењето на Елагабал. Основниот мотив на претставата е бунтот на Гркот Иридион, син на Амфилох, против Римјаните - проѕирна алузија на трагедијата на полското Ноемвриско востание. Приказната е насочена на дилемата што се врти околу противречноста помеѓу легитимната и благородна цел за соборување на деспотството и попрозаичната мотивација на постапките на Иридион (одмазда) и одвратните средства (измама, немилосрдност) што тој ги користи за да ја унапреди својата цел. Трагедијата на јунакот е резултат на прерани дејствија, како и уништувачкото влијание на античката судбина.
Тема и значење
Во „Иридион“, Красињски повторно ја зазема темата на општественото распаѓање. Тој ги осудува ексцесите на револуционерните движења, тврдејќи дека мотивите како што е одмаздата немаат место во христијанската етика; Меѓутоа, многу современици ја гледале претставата како поддршка на воената борба за независност на Полска, додека намерата на Красињски била да се залага за органска работа како средство за унапредување на општеството. Красињски почнал да го пишува „Иридион“ пред неговото поиздржливо дело, драмата „Небожествена комедија“, но ја објавил по второто. Чеслав Милош коментирал дека, иако „Иридион“ е дело со значителен талент, особено во неговата прониклива анализа на декаденцијата на Рим, тоа не е на исто ниво со „Небожествената комедија“.
Тахино
Тахино (Αχινός, Ахинос) — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 4.947 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со погрчени Македонци.
Географија
Селото е сместено во Серското Поле, 3 км од десниот брег на реката Струма и 5 км северно од Џинџос.
Во Отоманското Царство
Селото е основано во XVII век на брегот на Тахинското Езеро. Во XVIII век е изградена црквата „Св. Константин и Елена“. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ де вели дека во 1873 г. Тахино (Tahino) било село со 158 домаќинства, со 480 жители Грци (т.е. погрчени Македонци).
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ (Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи) напишал за Тахино: