cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атанас Бабата
Животопис
Неговите врсници го нарекуваат Бабата заради неговото крупно тело и најмногу заради неговата голема глава. Во Софија темпераментниот млад човек влегува во Унтерофицерското училиште и во 1897 година станува член на ВМОРО.
Револуционерна дејност
Во 1897 година Атанас Бабата се вклучува во четата на Антон Бозуков и заедно со четите на Гоце Делчев и Кочо Муструкот ги обиколуваат Драмско и Серско, за да го организираат населението и да собираат средства за ВМОРО.
Во почетокот на 1901 Атанас Бабата веќе е помошник војвода во четата на Петар Јуруков, која дејствува во Тиквешко, а подоцна истата година е назначен за самостоен војвода.
Учествува во прочуената Афера Мис Стон заедно со Христо Чернопеев, Јане Сандански, Сава Михајлов, Крсто Асенов и Андон Ќосето, која дава голема популарност на македонската борба пред европската јавност.
Борби со српските чети
По востанието Атанас Бабата се враќа во Софија заедно со поголем дел од раководителите на Организацијата. Меѓутоа уште во март 1904 година тој повторно влегува во Македонија како предводник на чета. Тоа се првите чети, кои Организацијата ги испраќа во Македонија по востанието – четата на Боби Стојчев – за Скопско и на Атанас Бабата – за Кратовско.
Во новата ситуација по Илинденското востание, Организацијата започнува повторно да ја возобновува револуционерната мрежа и да создава комитети. Основниот проблем, кој се исправува пред Атанас Бабата е засилената српска пропаганда во Кратовско.
Србоманите се ставиле во услуга на турските власти и повеќепати ги предаваат четите на Организацијата. После едно такво предавство на 11 јули 1904 година четите на Атанас Бабата, Славејко Арсов и Стојан Донски се опколени кај село Горно Ѓуѓанци, Светиниколско. Борбата траела шест часа. Турците употребуваат артилерија и кавалерија, но четите успеваат да го пробијат кордонот и да се извлечат, при што загинуваат околу 20 четници, а ранетиот војвода Славејко Арсов се самоубива.
Набрзо српската шпионска мрежа е откриена, донесени се смртни пресуди, кои се исполнети од кратовската чета на Атанас Бабата. Имено, откако Атанас Бабата добил информации дека четите биле поткажани од србомани од селото Кокошиње, на 6 август неговата чета влегува во ова село и убива 53 селани. Нивните трупови биле оставени на сред село и била оставена белешка дека се убиени како одмазда за убиените четници на ВМОРО.
Подоцнежна активност
На 2 јануари 1905 година над село Кнежево, Кратовско, се одржал конгрес на Скопскиот револуционерен округ. За членови на окружното раководство на Скопскиот реон се избрани Даме Груев, Ефрем Чучков, Крсто Б’лгаријата, Мише Развигоров и Атанас Бабата.
На 25 јуни 1905 година меѓу селата Куклица и Пендак четата на Атанас Бабата попаѓа на турска потера. Војводата ја изнесува четата од 21 души на врвот Видин и зазема одбранбена позиција. Врвот е опсаден од неколку илјадна турска војска и башибозук. Борбата започнува околу 10 часот изутрината, но и покрај нерамноправноста на силите, четниците ги одбиваат сите напади.
Од Куманово пристигнува и кавалерија од два ескадрона, но и таа не успева да ги преземе позициите на револуционерите. Подоцна од Куманово доаѓа и планинска артилерија, која започнува да стрела кон врвот и положбата на четата станува критична. Нападите на аскерот се обновени, но комитите ги одбиваат.
Најкритичниот момент настанува кога привршуваат патроните. Тогаш четниците ги кршат своите пушки, ја уништуваат архивата и ја зачувуваат последната бомба за себе. Нерамната борба завршува со херојска саможртва, слична на борбата на Ножот. За да не паднат живи во рацете на Турците четниците самите се убиваат. Последен ја активира својата бомба војводата.
Значење
Атанас Бабата дејствува како револуционер во Македонија осум години и неговиот придонес во борбата за слободата на Македонија е неоспорен. Од 1897 до 1905 година Атанас Бабата организира 15 револуционерни реони во Македонија. Неговата чета води повеќе од 30 борби со Турците. Неговиот соборец и деец на Организацијата Стефан Аврамов за него рекол:
Бабата беше една од крупните фигури на ослободителното движење. И каква вера имаа во него Гоце, а потоа и Даме! Со својата неисцрпна енергија и свеж дух тој ја будеше од вековен сон поробената раја и ѝ вдахновуваше живототворен ентузијазам за борба и вера во започнатото ослободително движење... Неговата челична структура, неговиот добар дух и неговата творечка енергија не му даваа одмор. Тој не знаеше што е замор. Неговата смелост и решителност се ретки во историјата на македоно-одринското ослободително движење.
Ева Клајн
Ева Клајн (р. ) — унгарско-шведска научничка. Клајн работела во Институтот Каролинска откако ја напуштила Унгарија во 1947 година. Таа се смета за основач на имунологијата за рак.
Нејзиниот живот и избор на кариера како млада Еврејка биле ограничени од дискриминација и таа ги преживеала доцните фази на германската окупација криејќи се. Лекар со докторат по биологија, работела во имунологијата за рак и вирусологија.
Во 1960-тите, таа го предводела откривањето на природните клетки убијци и развојот на клеточните линии на Буркит лимфом.
Во 1975 година, Американскиот институт за истражување на ракот ја основал наградата Вилијам Б. Коли за истакнати истражувања во основната и туморската имунологија. Инаугуративната награда ја поделиле 16 научници кои се сметаат за „основачи на имунологијата за рак“, меѓу кои и Ева и Џорџ Клајн. Нивната награда ги истакнале нивните „откритија на тумор-специфични антигени кај глувчето, до најсеопфатната имунолошка анализа на човечкиот рак, Буркит-ов лимфом“.
Таа ги следела своите сопствени линии на работа, како и блиска соработка со нејзиниот сопруг, Џорџ Клајн. И двајцата се сметаат за основачи на имунологијата за рак. Имаат три деца.
Ран живот и образование
Ева Фишер е родена на 22 јануари 1925 година во Будимпешта, Унгарија во добро ситуирано еврејско семејство. Посетувала приватно училиште, со интерес за спорт, театар и наука (инспирирана од животот и делото на Марија Кири ). Нејзиниот избор на кариера бил ограничен од политичката ситуација, со влошување на антисемитизмот и прогонството кога Унгарија била окупирана од Германија откако таа го завршила средното училиште.
Фишер посетувала медицинско училиште на Универзитетот во Будимпешта, и во 1944/45 година таа и неколку членови од нејзиното семејство преживеале криејќи се во Хистолошкиот институт на Универзитетот во Будимпешта. Ним им помогнал Јанос Сирмаи, вклучувајќи и фалсификување документи. Сирмаи бил почестен како еден од праведните меѓу народите од Јад Вашем. Фишер се откажала од студиите по медицина за да глуми во театар, но се вратила на медицината.
Ева се омажила за друг студент по медицина Џорџ Клајн, оставајќи ја Унгарија за да живее во Шведска во 1947 година. Медицинската диплома ја завршила на Институтот Каролинска во Стокхолм, Шведска во 1955 година.
Покрај тоа, на Клајн му биле доделени почесни дипломи од Универзитетот во Небраска (во 1993 година) и Државниот универзитет во Охајо (во 2003 година).
Кариера
Клајн станала доцент на Институтот Каролинска во 1948 година, а мандатот го стекнала во 1979 година. Таа формирала свои области на истражување од 1948 година, поттикнати од Торбјорн Касперсон од Катедрата за клеточно истражување и генетика на Каролинска, а исто така тесно соработувала со нејзиниот сопруг во текот на нејзината кариера.
Ева Клајн има објавено над 500 трудови и работела како уредник на списанието, Семинари за биологија на ракот.
Личен живот
Клајн и нејзиниот сопруг Џорџ Клајн работеле додека студирале за нивните медицински дипломи во Стокхолм. Имале три деца: најстарото е син математичар, а потоа две ќерки, од кои едната е лекар, а другата драматург. Докторската теза ја одбранила кога била бремена во осмиот месец со своето второ дете. Дури и со помош, управувањето со нејзината научна кариера и подигањето на три деца било борба. Таа рекла дека нејзиниот сопруг не ја поддржувал работата во домаќинството и воспитувањето.
По пензионирањето, Клајн продолжила да ги поддржува студентите и да ги следи своите истражувачки интереси како почесен професор со своја истражувачка група. Друг нејзин интерес бил преведувањето на унгарската поезија на шведски. Таа дала интервју за шведското радио во ноември 2015 година, велејќи дека продолжувањето на работата ја одржува младоста на 90 години
Семејството Клајн презела широка пионерска работа, заеднички и одделно, во имунологијата на ракот и како злоќудното однесување на канцерогените клетки може да се потисне преку гените во нормалните клетки.
Големи достигнувања и почести
Во 1960-тите, Ева Клајн развила клеточни линии од Буркит-овиот лимфом кои сè уште продолжуваат да се користат.
Во 1970-тите, истражувачките групи на Клајн истражувале дали има интеракција помеѓу лимфоцитите и антитуморниот одговор. Ева се занимавала со област која ја сметала за критична, додека други не. Таа заедно надгледувала тројца студенти (Ролф Кислинг, Хју Прос и Микаел Јондал) со друг професор (Ханс Вигзел), што довело до откривање на уникатен тип на лимфоцити (бели клетки) одговорни за спонтана цитотоксичност - способност да ги „убие“ клетките на туморот. или клетки инфицирани со вируси. Клајн ги нарекла „клетки природни убијци“.
Клајн имала долгогодишен интерес за вирусологијата, како и за имунологијата, проучувајќи ја улогата на вирусот Епштајн-Бар во Буркит-ов лимфом.
Клајн станала член на Кралската шведска академија на науките во 1987 година и на Унгарската академија на науките во 1993 година Во 2013 година, таа била избрана за стипендија на Американското здружение за академија за истражување на ракот.
Во 2005 година, годината на 80-те родендени на Клајн, научниците од Институтот Каролинска ја основале Фондацијата Георг и Ева Клајн, вклучувајќи и голема донација од Институтот за истражување на ракот.
Клајн била наградена со Сребрен медал на Каролинска за медицински истражувања во 2010 година.
Административна поделба на Сан Марино
Сан Марино е поделен на следниве девет општини, локално познати како „замоци“ (castelli).
Најголем град во Сан Марино е градот Догана кој не е посебна општина, туку е во состав на општината Серавале.
Секоја општина има главен град локално познат како „каполуого“ (capoluogo).
Црква „Вознесение Христово“ - Тополчани
Вознесение Христово (Св. Спас) — црква во прилепското село Тополчани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена на сретселото. Според натписот на мермерна плоча, градежните работи се завршени на 26 мај 1864 г. под началствувањето на митрополитот Венедикт Византиски. Зографските работи во внатрешноста започнале веднаш по изградбата. Ангажиран е зографот Адамче Најдов од Прилеп, чие име со годината 1864 се спомнува на краткиот натпис на напречната греда во наосот. Друг натпис на гредата над јужната врата вели дека живописувањето е завршено на 29 јули 1869 г. за време на свештеникот Алексиј Константинов и епитропите Нешко и Тошо Кочеви, а зографи биле Константин и Димитар Анастасови од Магарево.
Алатка за луле
Алатка за луле мала направа направена за припомош при пполнењето, пушењето и празнењето на тутун од луле.
Типичата алатка за луле се состои од чепкалка, гребалка, и тапкало:
Магаза на Кичеевци
Магаза на Кичеевци — магаза во градот Охрид, прогласена за културно наследство на Македонија.
Историја
Градбата е сместена на улицата „Цар Самоил“ бр. 8 и 10, во непосредна близина на плоштадот „Свети Климент Охридски“. Му припаѓа на поновиот тип на камени трговски објекти од европски тип, таканаречените магази, кои почнале да се појавуваат во средината на XIX век како замена за еднокатните дрвени дуќани. Според натписот на плочата, изградена е во 1871 година, но градителот не е запишан. Ова ја прави најстарата позната магаза во градот. Натписот на плочата гласи: „1871 Јованче Кир. Папа Нинков ...“. Му припаѓала на Васе Кичеец.
Архитектура
Објектот се состои од две магази кои се функционални поврзани — има приземје во југозападниот дел и подрум, приземје и кат во другиот дел. Катот на североисточниот дел е надограден помеѓу двете светски војни и се одликува со особеностите на охридската староградска архитектура. Југозападниот дел е изграден од бигорни блокови, при што за хоризонталните појаси и сводовите над правоаголните отвори е искористена полна тула. Над јужната страна има тимпанон од тули, а триаголните тимпанони на другите две страни се од камен и бигорни блокови. Сите стреи се со профилирани венци од бигор. Во внатрешноста е зачуван оригиналниот таван со сводови од полна тула.
Приземјето на североисточната страна е изградено со наизменични појаси од бигор и полна тула. Врз тоа има хоризонтален венец од профилирани бигорни блокови. Подрумот е од камен, а меѓукатната конструкција е од метални шини и тули. Металните капаци типични за охридските магази се делумно зачувани.
Рамел
Рамел или Рамил (Ραχώνα, Рахона; до 1926 г. Ράμελ, Рамел ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 586 жители (2011). До 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Солунското или Ениџевардарското Поле. Лежи 11 км источно од Пазар (Ениџе Вардар).
Праисторија
Североисточно од Рамел, во месностите Тумба и Трпеза е откриена населба од бронзено и железно време, наречена Рамелска праисториска населба, прогласена за заштитен археолошки споменик.
Во Отоманското Царство
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал Храмел како македонско село.
Во последните десетлетија на XIX век се направени обиди за воведување на бугарската пропаганда во селото, но истите биле осуетени од дејците на грчката пропаганда, кои тогаш биле помоќни. Во мај 1880 г. главешината на Рамел е уапсен од кајмакамот, бидејќи одел по селата да собира потписи за молби до бугарскиот егзарх Јосиф I. Како последица од тоа се уапсени главешините и старешините на неколку пазарски села, и од нив е побарано рачателство дека се доверливи, кое би можел да го даде само грчкиот митрополит. Така митрополитот успеал да ги придобие селата Крива, Баровица, Црна Река, Тушилово, Петрово, Бозец, Постол, Геракарци и Кониково и да ги стави под грчката црква — Цариградска патријаршија.
Според Николаос Схинас, во средината на 1880-тите Рамел (Ράμελι, Рамели) било село со 25 христијански семејства.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Рамел имал 200 жители Македонци христијани. Во 1906 г. прогрчкото маало во селото е изгорено како одговор на андартскиот напад на Куфалово. Прогрчките семејства се преселиле во Постол и Паар, а дел од нив се вратиле во селото по Младотурската револуција.
По илинденскиот период, целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија и бугарската пропаганда нашла поповолни услови за работа. По податоци ан егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Рамел (Ramel) имало 144 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.
По податоци егзархијата, во 1910 г. Рамел било чифлигарско со 92 семејства од 175 жители Македонци и една црква.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото (Ремељ) се состоело од 28 македонски куќи, што делува премалку.
Во Грција
Во 1912 г. Рамел е заведен како село со христијанска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 233 жители, од кои 125 мажи и 108 жени. Во 1920 г. тие се зголемиле на 265 лица. Во 1924 г. сите жители (официјално 63 лица) се иселени во Бугарија, а на нивно место се доведени грчки колонисти од Понд и Источна Тракија. Во 1926 г. името на селото е сменето во Рахона. На пописот од 1928 г. Рамел е претставен како чисто дојденско село со 454 грчки жители (122 семејства) иако прашање е дали навистина не останале Македонци со оглед на тоа што властите иселиле само 63 лица.
Во 1940 г. селото се зголемило на 625 жители и продолжило со умерен демографски развој и во следните десетлетија.
Стопанство
Селото произведува претежно жито, тутун, памук и овошје. Делумно е застапено и сточарството.
Драговиштица
Драговиштица е река која тече низ Србија и Бугарија. Реката е долга 115 километри. Произлегува од Божичка Река и Љубатска Река. Реката во Србија има тек од 52 километри на во Бугарија има 63 км. Реката се влева во Струма. Драговиштица припаѓа на Егејскиот слив и не е пловна.
Протокот низ Србија
Драговиштица извира во југоисточна Србија, во Босилеград, со комбинирањето на Божичка река и Љубатска река, на надморска височина од 787 метри.
Божичка река
Божичка река извира во областа наречена Краиште (помеѓу Власинско Езеро во источниот дел на државата во близина на државната граница со Бугарија, на само неколку километри од изворот Јерма.
IC 1517
IC 1517 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1517 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 29 м 34,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 59' 27"".
Други поделби
Проучување на IC 1517 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Борис Цветановски
Борис Нешов Цветановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во селото. Се занимавал со земјоделство и чување на добиток. На 1 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада ѝ со неа учествувал во завршните операции за ослободувањето на Македонија, како ѝ во борбите против Германците во Качаничката Клисура. Потоа со Бригадата заминал на Косово, каде биле разоружани заостанатите балистички банди. Оттаму заминал за Земун, каде успешно ја завршил обуката во ракувањето со новото оружје. На 12 април 1945 година бил на позициите кај Шид, во општата офанзива на Првата југословенскатга армија. Учествувал во ослободувањето на Војводина, Хрватска и Словенија. На 13 мај 1945 година кај Подсреда во Словенија, во една борба против Германците, пред време му експлодирала бомба в раце ѝ тешко бил ранет. Во Загрепската болница, подлегнал на раните добиени од експлозијата. Посмртните останки му биле пренесени и закопани во неговото родно село.
Хезел (општинска заедница)
Хезел (Hesel) — општинска заедница во округот Лер, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Хезел.
Општинската заедница Хезел се состои од следниве општини:
Дебела, бисквити, чипс и љубовна болка
„Дебела, бисквити, чипс и љубовна болка“ (хрватски: Debela, keks, čips i ljubavna bol) е роман за деца на хрватската писателка Силвија Шесто Стипаничиќ. Во 2001 година, за овој роман, авторката ја добила наградата „Ивана Брлиќ Мажураниќ“. Романот e објавен на македонски јазик во 2005 година, во издание на издавачката куќа „Детска радост“ од Скопје, како дел од библиотеката „Тин“.
Содржина
Романот се состои од 106 поглавја.
Технички податоци
Книгата има 256 страници, со големина од 20 сантиметри и мек повез. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-715-6. Преводот го извршила Наташа Аврамовска; дизајнот, графичко-ликовното уредување и компјутерската обработка ги извршил Жарко Туниќ; автор на корицата е Здравко Гиров; а лектурата и коректурата се дело на Софија Чолаковска-Поповска. Книгата е отпечатена во печатницата „Илинден 2002“ од Штип.
KB
KB може да биде:
Кошички Крај
Кошичкиот крај (Košický крај; Kassai kerület; Кошицький край) ― еден од осумте словачки административни региони. Регионот за првпат бил основан во 1923 година, а сегашните граници биле воспоставени во 1996 година. Се состои од 11 окрузи и 440 општини, од кои 17 имаат градски статус. Околу една третина од населението во регионот живее во агломерацијата Кошице, која е нејзин главен економски и културен центар.
Географија
Сместено е во јужниот дел на источна Словачка и зафаќа површина од 6.752 км 2. Западниот дел на регионот е составен од источниот дел на Словачките Рудни Планини, вклучувајќи ги и неговите делови: Словачки Карст, Словачки Рај, Воловски Планини, Црна Гора. Сливот Хорнад се наоѓа на северозапад. Областа помеѓу Словачките Рудни Планини и Сланските Планини е опфатена со Кошичкиот Слив, именуван по градот. Областа источно од Сланските Планини е опфатена со Источнословачката Низина и има вулкански опсег, Вихорлатските Планини, на североисток, близу до украинската граница. Поголемите реки се Слана на југозапад, Хорнад на запад и центар, Уж и Бодрог на исток, заедно со мал дел од реката Тиса на крајниот југоисток. Што се однесува до административните поделби, регионот се граничи со Прежовскиот крај на север, Закарпатската област на Украина на исток, со окрузите Саболч-Сатмар-Берег и Боршод-Абауј-Земплен на Унгарија на југ и со регионот Банска Бистрица на запад.
Демографија
Просечната густина на населението во регионот е 117,9 жители на км2, што е многу слично со просекот на земјата (110 на км2). Најголемите градови се Кошице, Михаловце, Списка Нова Вес, Требичов и Рожава. Според пописот од 2001 година, во регионот имало 766.012 жители, со мнозинство Словаци (81,8%), но има многу унгарско малцинство (11,2%) на југот, а има и малцинства Роми (3,9%) и Чеси (<1%).
Економија
Платите во просек се 40% повисоки во Братиславскиот отколку во Кошичкиот крај, но и таму трошоците за живот се значително поголеми.
Невработеноста во регионот била 15,6% во 2014 година.
Административна поделба
Кошичкиот крај се состои од 11 области. Во самиот град Кошице има четири окрузи, седум окрузи се надвор од градот. Постојат 440 општини, од кои 17 се градски.
Мегабајт
Толкување
Поимот „мегабајт“ најчесто се користи со значење 10002 бајти или 10242 бајти. Се јавил како компромисен технички жаргон за содржателите на бајтот што требале да се изразуваат степенувано на основа 2, но немале погоден назив. Бидејќи 1024 (210) е приближно на 1000 (103), што грубо земено одговара на SI-содржателите, ова почнало да се користи за бинарни содржатели. Кон крајот на 2007 г. владините служби и организациите за стандардизација како IEC, IEEE, ЕУ и NIST предложиле стандарди за бинарни претставки, со што се бара мегабајтот да значи точно 10002 бајти, а мебибајтот да значи 10242 бајти. Поради ова, сè поголем број на програмски проекти ги користат новите определници, но некои податотечни раководители сè уште ја прикажуваат големината на податотеките според бинарното толкување (10242 бајти). Поимот и понатаму е двосмислен, и може да се води по едно од следниве две значења:
Полупроводничките памтила се удвојуваат во големина со секое додавање на адресен ред во секој пакет интегрални кола, и тука се претпочита изразувањето на величини на основа 2. Капацитетот на тврдиот диск е производ на големината на секој сектор, бројот на сектори по виуга, бројот на виуги по страна и бројот на диск-плочи во уредот. Промените во некој од овие фактори обично ја удвојуваат големината. Големините на секторите се утврдени по пат на удвојување (256 бајти, 512 бајти итн.) за полесна обработка. Затоа зголемувањето на дискот се изразува во содржатели на големината на секторите, давајќи мешавина од декадни и бинарни содржатели за изразување на капацитетот на дискот.
Примери за употреба
Зависно од методот на збивање и податотечниот формат, мегабајт податоци може да биде:
Кристоф Керн
Кристоф Керн (Christophe Kern; р. во Висембур, Долна Рајна) — поранешен француски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал од 2003 до 2014 година.
Јасли (ѕвездено јато)
Јасли, познато и како Месје 44 или NGC 2632 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Рак, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2632 се споменува и како M 44, OCL 507.
Откривање
Телото е откриено во 260 п.н.е. година од страна на Арат Солски, со помош на голо око, чијашто леќа имала пречник од 0,27 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2632 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 3,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 3,5 m. NGC 2632 има само една позната привидна димензија, која изнесува 70'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 40 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 40' 12".
Други поделби
Проучување на NGC 2632 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1395. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1311.
Ана-Клара Романус-Алфвен
Ана-Клара Романус-Алфвен (1874–1947) била пионерска шведска лекарка, учителка, суфражетка и активистка за правата на жените. Откако дипломирала како лекар во 1906 година, таа била првата жена што отворила ординација во Норшепинг, честопати бесплатно ги лекувала своите посиромашни пациенти. Во 1907 година, Романус-Алфвен се приклучила на локалниот огранок на Националното здружение за право на глас на жените (ЛКПР), претседавајќи со организацијата до 1919 година. Таа, исто така, го предводела женскиот совет во Норшепинг, обезбедувајќи поддршка за обесправените жени и деца.
Биографија
Родена на 24 ноември 1874 година во Ландскрона, Ана-Клара Романус била ќерка на оргулистот и наставник по музика Јохан Романус Петерсон (1833–1914) и неговата сопруга Јохана Марија родена Рајнхолдсдатер (1845–1935), учителка. Таа била второ од трите деца на семејството. Во гимназијата за девојки во Карлскруна, таа била инспирирана од романописецот и добитничка на Нобеловата награда Селма Лагерлеф. И покрај првичното противење на нејзините родители на нејзината желба да стане учителка, тие на крајот се согласиле. По матурата во Малме, таа тренирала да биде учителка во Калмар. Потоа, таа работела како учителка во Ескилстуна, каде што можела да работи на студирање медицина за да стане доктор.
Во 1898 година, таа започнала студии на Институтот Каролинска, дипломирајќи како лекар во 1906 година. Таа одлучила да се пресели во индустрискиот град Норшепинг каде што отвори ординација во работничката област во градот. Се покажало како голем успех, особено затоа што многу жени претпочитале да имаат женски лекар. Таа често ги лекувала самохраните мајки и нивните деца, бидејќи инаку не би можеле да добијат медицинска нега.
Романус-Алфвен исто така била голем поддржувач на правата на жените. Во 1907 година, таа се приклучила на огранокот Норшепинг на движењето за право на глас на жените, држејќи предавања за воспитување на девојчиња, грижа за деца и сексуална хигиена. Таа година се омажила за колегата лекар Јоханес Алфвен (1878–1944), брат на композиторот Хуго Алвен. Заедно имале две деца. Во 1910 година била избрана за претседател на здружението за право на глас, функција која ја задржала додека Швеѓанките не успеале да добијат право на глас во 1919 година.
Таа, исто така, претседавала со локалниот женски совет на Норшепинг неколку години, работела како училиштен лекар и предавала здравствена заштита во различни училишта и институции во околината. Во 1920-тите, таа неуспешно се обидела да биде избрана во парламентот на либералите.
Ана-Клара Романус-Алфвен починала на 9 ноември 1947 година во Есинг, Стокхолм.
Авлија (Радибуш)
Авлија — населба од доцната антика во атарот на селото Радибуш, Македонија. Во непосредната близина на селото, од јужната страна, над Радибушка Река се наоѓа мал рид со зарамнето плато. На површината се гледаат остатоци од ѕидови и фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Цитоза
ЦИТОЗА
Цитозите претставуваат процеси на пренесување на големи молекули или честички (во тврда или течна агрегатна состојба). Пренесувањето на ваквите материи, обично е сврзан со одредени промени во клеточната мембрана. Процесот на внесување на такви материи во клетката е наречен ендоцитоза, а изнесувањето од клетката е наречен егзоцитоза. Материјалот што се внесува или изнесува секогаш се наоѓа во клетката обвиткан со мембрана. Разликуваме:
Ендоцитоза
При едноцитоза клетката обично ги прима неопхподните хранливи материи, а при егзоцитозата одделува материи кои се произдводи од животната активност, кои пак можат да бидат непотребни и треба да се исфрлат надвор од клетката или мозажат да бидат неопходни за други клетки (како ензими, хормони и др.). Во ендоцитозата разликуваме: Во допир со честичките, клеточната мембрана создава вдлабнатинки (инвагинации) и ја заобиколува честичката. Секоја таква вдлабнатинка се затвора микровакуола, а честчката останува заробена во вакуолата и како таква останува во клетката.
Пиноцитоза
Пиноцитозата има големо значење за организмот, бидејќи клетките добиваат неоходни супстанци: белковини (ферменти, антитела, хормони), липиди, јаглехидрати и др.
Егзоцитоза
При егзоцитоза (како спротивен процес на ендоцитозата), вакуолата со одреден клеточен материјал се доближува до клеточната мембрана. Потоа преку спојување на мембраната од вакуолата со клеточчната мембрана, вакуолата се отвора кон надворешната средина и се ослободува материјата. Егзоцитозата е особено карактеристична за поголемиот број жлездени клетки (со што се овозможува излачување на секретот надвор од клетката) и за клетките на крвните капилари (каде обезбедува исхрана на клетките и отстранување на крајните производи и метаболизмот).
Валентино (моден дизајнер)
Валентино Клементе Лудовико Гаравани (Valentino Clemente Ludovico Garavani, роден на ), познат како Валентино, е италијански моден дизајнер. Основач е на модната куќа Valentino и модните марки Valentino Garavani, Valentino Roma, R.E.D. Valentino.
Животопис
Валентино е роден во Вогера, во провинцијата Павија, Ломбардија, Италија. Неговата мајка му го дала името по нејзиниот идол од екраните, Рудолф Валентино. Тој станал заинтересиран за модата додека бил во основното училиште во родниот крај, а потоа Валентино се преселил во Париз за да го продолжи својот интерес кон модата, со помош на својата мајка Тереза де Бијаџи и неговиот татко Мауро Гаравани. Во Париз учел во „Националната школа за ликовни уметности“ и во „Сојуз на париската мода“.
Неговиот прв избор за школување во Париз бил Жак Фат, а потоа Баленсијага. Валентино ѝ помагал на грофицата Жаклин де Рибес да ги скицира идеите за облекување. Потоа две години му се придружил на Ги Ларош. На изложбата во Рим во 1991 година неговите скици се појавиле на екранот, на кои се восхитувале неговите подоцнежни клиенти како Мари-Хелен де Ротшилд и Елизабет Тејлор.
По пет години, Валентино го напуштил Жан Десес поради инцидент во врска со продолжениот одмор во Сен Тропе. Сепак, неговиот пријател Ги Ларош го спасил, па Валентино повторно се вратил на својата „мала, ситна“ модна куќа.
Кариера
Во 1960 година Валентино го напуштил Париз и отворил модна куќа во Рим со поддршка на неговиот татко и негов соработник. Просториите наликувале на вистинска модна куќа, какви што Валентино видел во Париз. Валентино станал познат по своите црвени фустани и оттогаш оставил свој печат во модната индустрија.
На 31 јули 1960 година, Валентино се запознал со Џанкарло Џиамети, кој подоцна станал негов бизнис партнер. Во тој период бизнисот на Валентино бил на работ на банкротирање.
Во 1964 година, Жаклина Кенеди се заинтересирала за некој од моделите на Валентино, по што тој бил поканет во септември таа година во САД да претстави дел од својата колекција. Госпоѓата Кенеди иако не присуствувала на презентацијата, сепак купила шест фустани во црно-бела боја, кои ги носела подоцна по смртта на Џон Кенеди. Валентино исто така го дизајнирал невестинскиот фустан што го носела Жаклина на венчањето со Аристотел Оназис.
Во 1966 година, Валентино правел ревии во Рим, а во текот на 1970-те години Валентино во живеел во Њујорк.
Во 1990 година била отворена „Академија Валентино“ во Рим. Во текот на наредната година, по сугестија на Елизабет Тејлор, Валентино и Џанкарло отвориле здружение за помош на партнери болни од СИДА.
На 4 септември 2007 година, Валентино најавил дека од јануари 2008 година ќе се пензионира, по последната ревија во Париз, која била одржана на 23 јануари 2008 година. Ревијата била нарушена од критиките на неговите соперници Долче & Габана, како и од смртта на глумецот Хит Леџер. На ревијата присуствувале познати лица како: Ева Херцигова, Наоми Кемпбел, Клаудија Шифер, Каролина Куркова и Карен Мјулдер.
Во 2008 година бил снимен документарен филм за Валентино со наслов Валентино: Последниот император, премиерно прикажан на Венецијанскиот филмски фестивал.
Американци
Американците (Americans), помалку познати како Соединетодржавци (United Statesian) ― граѓаните кои живеат во Соединетите Држави (познати и како Америка). Сите жители на Соединетите Држави немаат исто етничко и национално наследство, тие се мешавина од народи кои имаат прифатено единствен национален (државен) идентитет. Денешните Американци (освен американските староседелци - Индијанци) почнале да го населуваат регионот на САД пред околу 500 години. Американците претежно зборуваат англиски јазик. Американската култура е направена според традициите во Англија, Африка, Ирска, Велс, Германија, Шпанија, Мексико, Холандија и Шкотска.
Американците според расата се делат на бели Американци и Афроамериканци. Белите Американци се мнозинството. Има 308.000.000 бели Американци во САД или 72.4% од вкупното население според пописот во 2010 година и 38.093.725 Афроамериканци или 12.4%. Останатото население се од две или повеќе раси или американски староседелци.
Американците како нивни службени јазици ги користат американскиот и афроамериканскиот англиски јазик кои се дијалекти на англискиот јазик.
Американците како тема во уметноста и во популарната култура
Во делото „Богатството на царот Радован“, српскиот поет Јован Дучиќ вели дека Американците не се љубоморни зашто повеќе го ценат своето време и здравјето отколку своите жени. Во романот „Сликата на Доријан Греј“, Оскар Вајлд забележува дека повеќето Американки се многу убави и дека убаво се облекуваат. За Американците вели дека имаат цела збирка со евтин хумор, дека се бескрајно интересни луѓе, дека се совршено разумни и дека не прават глупости. Според Френсис Скот Фицџералд, Американците би прифатиле да бидат и слуги, но секогаш тврдоглаво одбиваат да бидат селани. Во расказот „Мачка со исклучителна убавина“, руската писателка Људмила Улицка зборува за „прославената американска бездуховност и тапост“. .
1468
1468 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1468 година од новата ера, 468. од вториот милениум, 68. од XV век и деветта од 1460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6976 и 6977 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6218 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5228 и 5229 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2221.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1468 година се протега во 4104 и 4105, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4164 и 4165 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2011. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 872 и 873 исламска година.
Настани
30 јуни: Катарина Корнаро се мажи со Жак III Кипарски 14 октомври: Договор од Перон е потпишан од Карло Смелиот, војводата од Бургунди и Луј XI.
197
197 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 197 година од новата ера, 197. од првиот милениум, 97. од II век и осма од 190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5705 и 5706 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4947 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3957 и 3958 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 950.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 197 година се протега во 2833 и 2834, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2893 и 2894 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 740. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 438 и 437 година пред хиџра.
Свињарство
Свињарство — сточарска гранка која се занимава со одгледување на свињи. Таа во однос на другите сточарски гранки отсекогаш имала голема улога во обезбедувањето на населението со храна за подмирување на енергетските и белковинските потреби на човекот за нормално функционирање на неговиот организам извршување на физичките и умствените напори.
Свињата како животно
Свињата има бројни компаративни предности во однос на другите животни, како во однос на квалитетот и економичноста на производството, така и во однос на можноста за целосно индустријализирање на производната технологија. Во една година од една маторица се добиваат по две или повеќе легла со 20 и повеќе живородени прасиња. Прасињата се одликуваат со висок дневен прираст, мала потрошувачка на храна и веќе на четири месечна возраст ја постигнуваат потребна жива маса за колење. Благодарение на високата репродуктивна способност, годишно од една свиња може да се обезбеди производство на месо од околу 1,6 тони. Свинското, во однос на другите видови на месо, има и одредени биолошки предности. Поради високата содржина на масти, во однос на говедското и овчото, свинското месо има поголема енергетска вредност (71,5%) и овчото (72,5%). Поради значајните квалитативни особини на свинското месо, не само во денешно време, туку и во иднина свињарството е и ќе биде мошне важна сточарска гранка за кланичната и меснопреработувачката индустрија, бидејќи гоените свињи се доминантна суровина во работата на месната индустрија. Нашите поволни климатски и други услови ни одат на рака, не само да произведуваме свинско месо за задоволување на домашните потреби, туку и за извоз. Свинското месо во свежа или преработена состојба е еден од најбараните производи на странскиот пазар. Производството на свинското месо има големо значење во поголем број земји во светот, како гранки во сточарското производство, така и во вкупниот обем на производство на месо. Во светот во последните години се произведува околу 185 милиони тони или околу 35%, така и потрошувачката на свинско месо во светот по човек е најголема од сите видови на месо. Така, на пример, во Европа, потрошувачката на свинското месо по човек во Данска изнесува околу 64 килограми, а во другите земји вон Европа, во Канада се со околу 40 килограми на човек. И ова производство се смета за многу, рентабилна гранка на сточарското производство во светот и нашата земја. Производството на свињи во нашата земја е организирано во приватен сектор. Во последниве години, приватниот сектор е во поголема тенденција на порасти. Спрема ова, во наредниот период фармерот ќе биде основен носител на производство и одгледување на свињи. Според тоа, и во иднина развојот на свињарството ќе има поголема перспектива во регионите каде што има и најголеми можности за производство на зрнеста храна, бидејќи концентрираната храна во гоењето на свињи е основна суровина.
Избор на раса за одгледувачка цел
После втората светска војна, во нашата земја масовно се одгледуваа свињи на екстензивен начин во поглед на количината и квалитетот на месото и плодноста, односно број на опрасени маторици по легло. Во главно, тогаш доминирале домашните раси, додека оплеменетите бели раси во вкупното производство биле во многу мал број. Но, со напредок на свињарството, во Р. Македонија со добра организација и стручна работа расната состојба на свињи се промени така во последните децении голема важност заземаат големите културни раси на свињи (во главно расата Ландрас).
Одгледувачко-селекциската работа треба да се одвива во правец на: Расни измени на популацијата на свињи во корист на оплеменетите раси и нивните мелези; Користење и примена на нова технологија на одгледување, тестирање и селектирање. Зголемување на вкупното производство на квалитетни свињи за колење. Создавање линии; Нормирана и избалансирана исхрана, здравствена заштита, репродукција и селекција; Организирање најмалку 2,2 легла годишно по маторица; Смалување на смртноста на прасињата. Одгледувачко-селекциската работа и производството на приплоден материјал треба да бидат основни задачи на одгледувачите и сите фармери. Према ова, и потребите на пазарите, посебна значајност за унапредување на свињарството во наредниот период треба да се одгледа во: а) формирање на групи за производство чисторасни раси и правење на елитни групи (нуклеуси). б) групи преку кои ќе се шири, умножуваат елитни грла за поставување генетски напредок (репродуктивни групи). Од вака организираната одгледувачко-селекциска работа во свињарството треба да се очекуваат поголеми производни резултати. Према оваа основна одгледувачка цел за подобрено производство на свињи треба да биде што поголем: број на опрасени и одгледани маторици по легло, зголемување на дневниот прираст во гоење, подобрено претворање на храна за килограм прираст, зголемен процент на месо и зголемено годишно производство на месо. Технологија на одгледување свињи
Во современото свињарство, проблемот за сметување на свињите е едно од покрупните прашања. За разлика од порано, кога свињите поголем дел од животот го минувале во дворовите, или пасиштата, денес тие се сметуваат во посебно изградени свињарници. Според техничките и технолошките решенија, денешните свињарници претставуваат објекти со максимална синхронизирана функција. Ваквите објекти на свињите им обезбедуваат оптимални животни услови, не само во однос на просторните сметувања, туку и по однос на амбиентални услови. Индустриската технологија, во производството на свинско месо при градбата на свињарниците бара вклучување и висока техничка опременост, висока продуктивност на трудот, заштита на здравјето на човекот и на свињите и економично производство. Според тоа, секој свињарник таксуван како современ објект мора да ги исполнува следните услови: - свињарникот треба да обезбедува таков амбиент што ќе се одразува поволно врз здравјето и продуктивноста на свињите, па и човекот; - со техничко - технолошката опременост, свињарникот да осигура висок степен на функционалност; - свињарникот да е евтино изграден, односно со помали инвестициони вложувања.