cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теодор Драјзер
Животопис
Теодор Драјзер е роден во Терехот (Terre-Haute), во државата Индијана. е потомок на германски доселеници: неговиот татко (католик по вероисповед) се преселил во САД за да ја избегне воената обврска, а мајка му (припадничка на протестантската верска секта Менонити) потекнувала од словенско семејство од Пенсилванија. Неговото семејство било не само сиромашно, туку и неприфатено од соседите. Татко му, кого подоцна Теодор Драјзер го опишал како заостанат, се однесувал тирански кон своите деца, а како последица на тоа, некои од нив подоцна се препуштиле на неуреден и несреден живот. Од нив, само Пол Дресер имал успех, најпрвин како патувачки глумец, а потоа како писател и композитор на слатки, популарни песнички. Иако татко му се откажал од него, Пол Дресер финансиски ги помагал родителите, а на својот помлад брат Теодор му служел како пример за успешен човек. Подоцна, во своите дела, најмногу во „Празник во Индијана“ и во „Зора“, Драјзер отворено раскажувал за своето семејство и за младоста во која бил непознат и запоставен, но исполнет со копнеж кон раскошот и со надеж дека ќе успее во животот. За време на школувањето, тој сакал многу да чита книги, а кога бил во средното училиште, еден негов наставник го натерал да прими од него заем за едногодишен престој на Универзитетот во Индијана. Кога имал 16 години, неговото семејство се преселило во Чикаго, каде Драјзер работел разни ситни работи. На возраст од 21 година станал новинар, известувајќи од Чикаго, Сент Луис и неколку помали градови од Средниот Запад, а две години подоцна преминал во Њујорк кај брат му Пол Дресер. Исто така, Драјзер живеел некое време и кај неговата сестра, која побегнала од Чикаго во Њујорк со некој оженет човек. На почетокот на 20 век, Драјзер се занимавал со новинарство и си успех уредувал разни списанија.
Творештво
Својот прв роман, „Сестрата Кери“, Драјзер го објавил во 1900 година, откако го привлекол вниманието на Френк Норис, лектор во една издавачка куќа. Книгата му била толку непријатна на еден член на издавачката куќа (или на неговата сопруга), што била објавена без никакво воодушевување и се продала во мал број примероци, иако наишла на малку подобар прием во Англија. Обесхрабрен од првичниот неуспех, Драјзер немал сила да ја продолжи работата на вториот роман кој веќе започнал да го пишува. Во следните десет години, тој бил почитуван од малубројните воодушевени приврзаници, но неговите дела речиси никој не ги читал. Меѓутоа, по излегувањето на романот „Џени Герхард“ во 1911 година, Х. Л. Менкен јавно истапил како бранител на Драјзер, препознавајќи го во романот новиот дух на американската книжевност. Следната година ја објавил книгата „Финансиер“, а потоа се појавила книгата „Патник во четириесеттата“ во која се опишува неговото патување низ Европа. Во 1914 година излегла книгата „Титан“, а следната година и романот „Гениј“ кое издавачот го повлекол од продажба по една година, поради заканата од Њујоршкото друштво за отстранување на пороците. Во тој период, Драјзер веќе станал познат американски романсиер, иако и понатаму се соочувал со непријателскиот став на критиката и со неодобрувањето на читателите. Посветен на мудрото расудување, Драјзер не ја поседувал вештината на популарните раскажувачи, поради што не бил омилен кај публиката, меѓутоа тој недостаток многумина го сметаат за негова предност. Тој никому не му дозволил во негово име да ги решава прашањата кои се однесуваат на задачите и обврските на човечкиот род, иако ниту тој никогаш не го пронашол конечното решение. Напротив, целото негово размислување е проникнато со сомнеж, а единствениот закон во кој можат луѓето да веруваат е промената. Драјзер покажал дека промените доаѓаат од длабочините, од бескрајниот хаос, а некаде стои ситниот човек чија сила е целосно посветена на борбата за опстанок. Метежот на елементите, кој е толку очигледен во делата на Драјзер, доаѓа од судирите на неговите расположенија и од неговата свест која се труди точно да ги прикаже фактите на однесувањето и на карактерот. За него, простите приказни за простиот свет вредат исто како и кои да било други, а бидејќи во овој свет сите учења и идеали се веројатно лажни, најдобро е да се држи до поединецот. Ако поединецот е вистински, тогаш неговата повест може да има смисла за другите луѓе, ако е раскажана со целосна искреност.
Теодор Драјзер излегол од рамките на типичниот англо-американски роман, обработувајќи теми кои се карактеристични за континентална Европа. Меѓутоа, во проширувањето на тематиката на американскиот роман, тој не се зафатил со обработка на помодниот европски свет, во стилот на Хенри Џејмс. Напротив, Драјзер останал верен на домашните теми при што може да се каже дека неговиот дух бил од селански тип во однос на темпераментот. Надарен со генијалност, отворен кон сите чувства и идеи, непопречен од навиките и предрасудите, тој се одликува со простодушниот селански поглед на светот, пишувајќи со природната отвореност на селаните и, исто како нив, бил збунет пред сложеноста. Драјзеровиот едноставен говор на разновидни теми бил во согласност со неговите книжевни принципи и доаѓал од неговата лична природа, зашто тој размислувал во едноставни поими и зборувал просто за префинетите и сложени теми, како што се моќта и богатството, љубовта и уметноста, кои го интересирале најмногу. Така, во романите „Финансиер“ и „Титан“, тој ја опишува повеста на големиот бизнисмен Франк Купервуд, чиј лик е инспириран од магнатот Чарлс Т. Јеркис при што гради голем споменик создаден од факти кој, иако повремено е здодевен, без сомнение е многу убедлив и претставува најсилниот еп посветен на американскиот бизнис. Во „Сестрата Кери“ и во „Џени Герхард“ Драјзер пишува за љубовта однесувајќи се како слободен биолог кон моралноста. Во овие романи, љубовта е жива, експанзивна енергија која дејствува низ целото човечко ткиво и не го познава ни доброто и злото, водејќи постојана војна со човечките закони и правила кои настојуваат да ги спречат амативните нагони. За него, Џени Герхард не е морално ниска жена и во неа не гледа ништо порочно, а токму таквиот однос ја лутела американската публика.
Десет години по објавуавњето на „Гениј“, Драјзер не објавил ниту еден роман, но продолжил да пишува други дела. Негвоите две драми, „Театарски игри за природното и за натприродното“ (1916) и „Лончаревата рака“ (1918) едвај биле прикажани на театарските сцени, зашто неговите мрачни теми и тешкото изложување на материјата претставувале голема тешкотија за режисерите. Во 1918 година се појавила и збирката „Слободни и други раскази“. По патувањето низ Европа, Драјзер ја поминал Индијана со автомобил, што резултирало во книгата „Празник во Индијана“ (1916), запоставено дело кое има вредност како драгоцен приказ на родниот крај на Драјзер. Во 1919 година ја објавил книгата „Дванаесетмината“ во која ги опишал карактерите на 12 личности кои добро ги познавал. Во „Книгата на таинственоста и ужасот и чудата на животот“ (1920), Драјзер се обидел да ја изложи својата општа филозофија, но тоа не го направил успешно, зашто тој не поседува способност за аргументирање и ја губи силата штом почне да мудрува. Својот автобиографски извештај го продолжил во книгата „Книга за мене“ (1922) во кое ги опишува годините кога работел како новинар, додека во „Бојата на големиот град“ (1923) ги опишал првите години на својот живот во Њујорк. Во тој период, од година во година, издавачката куќа го најавувала неговиот следен роман „Бедем“, но тој бил објавен дури по неговата смрт, а тогаш, во 1925 година се појавило неговото ремек-дело „Американска трагедија“ кое му донело голем успех. По ова дело, Драјзер никогаш повеќе не објавил уште еден роман, туку само ги собрал своите раскази кои се појавиле во збирките „Синџири“ (1927) и „Галерија на жени“ (1928) кои не се одликуваат со некоја голема вредност. Потоа, тој се вратил на автобиографските теми и го започнал делото „Мојата историја“, замислено во четири книги, но се појавила само првата книга, „Зора“ (1931), а следната година го објавил делото „Трагичната Америка“ во кое пишува за внатрешните прилики во САД.
Драјзер е најистакнатиот претставник на натурализмот во САД и еден од најголемите американски писатели, воопшто. Сепак, за него се воделе бурни дебати, а најчесто бил обвинуван дека пишува грубо за непријатни личности. Делумно, тие критики произлегуваат оттаму што во американскито роман тој ги внесол темите и ставовите кои биле целосно туѓи на американската книжевна традиција и токму тоа претставувало навреда за критиката и за публиката. Пред него, сите американски романсиери им биле верни на основните англо-американски животни принципи. Драјзер ги научил своите земјаци да бидат толерантни кон сето она што може да се прикаже во романот. ПО него дошле нови генерации писатели кои биле повешти и поодлучни од него, но сепак, тој останува забележан како поглавар на својата школа. Неспретноста на неговиот стил, повремената претерана зборливост и честите ирелевантности не можат да го поматат она што е најдобро во неговото творештво: големиот дух што бдее над светот кого длабоко го сака. Навистина, понекогаш, тој не е способен да ги воочи некои нежни карактерни нијанси, неговото совесно кажување на простите вистини понекогаш страда од одбивањето да повлече строга линија меѓу доброто и злото, или меѓу убавото и грдото, или мудрото и будалестото. Земено во целост, тој добива исто толку колку што и губи поради широчината на своето космичко филозофирање, но неговото размислување за ситните души сепак им дава одредено достоинство и оттаму произлегува возвишената визија која ја збогатува неговата тешка нарација.
Библиографија
Поважни дела на Теодор Драјзер се:
Окрузи во Унгарија
Унгарија административно е поделена на 20 региони од кои 19 се окрузи (на унгарски: megyék, еднина: megye), а другата административна единица е главниот град (főváros): Будимпешта. Понатаму е поделена на 173 подрегиони (kistérségek), со Будимпешта како посебен подрегион.
Поделба
Постојат 23 града кои управуваат со округот (megyei jogú városok, singular: megyei jogú város), понекогаш нарекувани и урбани окрузи. Локалните власти на овие градови имаат проширени надлежности, но тие не се независни територијални единици.
Постојат уште 5 града кои можат да управуваат со округот во кој се наоѓаат. Тоа се:
Поврзано
Comitatele Ungariei
Херота
Херота (Хуарота ) е планинска река во областа Адлер во градот Сочи, која се влева во Црното Море. Формирана е од сливот на две реки во центарот на селото Ориол- Изумруд: Болшаја Херота и Малаја Херота што течат од Сребреното Езеро. Должината на реката со Големата Херота е 14 километри. Сливното подрачје е 24,7 км². Во 2020 година, реката била преименувана во Хорота поради дисонанцата на името.
Етимологија
Името има локално, апхазиско ( саџиско ) потекло, за што сведочи географскиот формант -та (сп. Хоста, Мацеста, Мзимта, Гумиста ). Топонимот потекнува одха (хабла) - „село“ и презимето на АбхазијаАрютаа Арјутаа, збирно значи „село на кланот Арјутаа“.
Податоци од воден регистар
Според државниот регистар на води на Русија, тој припаѓа на областа Кубански слив, делот за управување со вода на реката - реката на сливот на Црното Море од западната граница на сливот на реката Шепси до реката Псоу (границата на Руска Федерација со Абхазија ), речниот подслив на реката - е отсутен. Речниот слив на реката е сливот на реките на Црното Море.
Во градот, реката е многу загадена.
Кенигслутер
Кенигслутер (службено наречен Кенигслутер на Елм; Königslutter am Elm) — град со околу 16.000 жители во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Градот се наоѓа во средишниот дел на Природниот парк Елм-Лапвалд и на североистоќната страна на пошумениот врв Елм. Блиски големи градови се Брауншвајг на околу 23 километри западно и Волфсбург на околу 20 километрисеверно; окружниот град Хелмштет се наоѓа на околу 15 километри источно од Кенигслутер. Низ Кенигслутер поминува познатиот пат на фахверкот.
Соседни општини
Следниве градови и општини граничат со Кенигслутер (од север надесно):
Градски единици
Кон Кенигслутер на Елм припаѓа и населбата Лангелебен на Елм.
Припојувања
До нивното припојување во 1924 година, селата Оберлутер и Штифт Лутер (Кајзердом) претставувале посебни општини.
Историја
Село наречено „Лутере“ (Lûtere) во Војводството Саксонија било првпат споменато во декрет од 1135 година, кога царот Лотар III основал бенедиктански манастир посветен на Светите Петар и Павле. Црквата претставува голема романескна базилика, каде се закопани тој и неговата сопруга Рихенза Нортхајмска, како и неговиот зет, велфскиот војвода Хајнрих Гордиот. Местото било именувано по блискиот карстен извор на потокот Лутер (од средногорногерманскиот јазик: lauter, „чист“).
Воден замок бил изграден околу 1200 година и во 1318 година била забележана околна населба како пазарен град. Околу 1400 година, војводите на Брауншвајг ѝ доделиле на населбата градски права. Од век натаму, местото било наречено Конигеслутере (Konnigesluttere), во чест на царот Лотар III.
Сместен на трговскиот пат од Брауншвајг до Магдебург (денешниот автопат 1), производството на пиво и ископување на варовник биле главните индустрии во раното ново време, додека манастирот се развил како свето одредиште. До 1924 година, манастирот и блиската населба Оберлутер (Oberlutter) биле споени како град. Манастирската црква е позната по своите скулптури и гробот на царот.
Збратимени градови
Кенигслутер е збратимен со следниве градови:
Брезе
Брезе (Breese) — општина во округот Пригниц, во Бранденбург, Германија.
Полошка Котлина
Природно-географски и релјефни одлики на Полог
По својот настанок, Полог е тектонска котлина, спуштена по должината на раседи помеѓу планините Шар Планина, Сува Гора, Жеден и Буковиќ. Од западната и делумно и на северната страна Полог е ограден со Шар Планина, од источната страна е ограден со планините Сува Гора и Жеден, а на југ е ограден со падините на Бистра (Влаиница), Буковиќ и Челоица. Се протега во правец североисток-југозапад. Има доста издолжен облик кој се простира од југозапад кон североисток. Се простира по горното течение на Вардар при што тој ја претставува главната оска иако делот на област лево од течението е значително поголем од оној на десниот брег. Правецот на протегање на Полошката Котлина целосно се совпаѓа со насоката на течението на Вардар. Должината на Полошката Котлина изнесува околу 40 километри, а просечната широчина е 6,5 км. Најмалата ширина е помеѓу селата Пирок и Радиовце од 5,2 км, а ова стеснување претставува и граница помеѓу Горни Полог - гостиварскиот дел и Долни Полог - тетовскиот дел. Котлината зафаќа површина од 1475 км2, а се наоѓа на надморска височина помеѓу 300 и 2774 метри. Просечната надморска височина на рамнината изнесува 500 метри и се движи од 360 до 430 метри во Долни Полог (тетовскиот дел) и од 430 до 580 метри во Горни Полог (гостиварскиот дел), зафаќајќи површина од 33.200 хектари. Рамнинскиот дел на котлинското дно зафаќа површина од 33.200 ха, а се протега помеѓу 400 и 600 метри надморска височина. Рамничарскиот дел постепено се спушта од Гостивар (520 м) спрема Јегуновце - Раотинце (385 м), како и од подножјето на Шар Планина спрема Сува Гора и Жеден. Од сите страни Полошката котлина е затворена со високи планини, со исклучок спрема источната рамка, каде што по долината на Вардар, низ Дервенската Клисура и преграбенската долина Тетовска Суводолица е поврзана со Скопската Котлина. Морфолошки, Полошката котлина претставува доста изразена пределна целина како голем котлински басен ограден со планински венци од сите страни и отворен до извесна мера само на североисточната страна кон Скопската Котлина преку Групчинскиот преод меѓу Жеден и Сува Гора и Дервенската Клисура на Вардар. Во својот јужен крај полето е, исто така, аглесто, а во северниот е заоблено и постеснето. Во сите делови полето е многу рамно. Планините и височините кои го ограничуваат, стрмно завршуваат на него. Природно е да се претпостави дека тоа некогаш имало свои нерамнини, но наносите на шарските потоци го израмниле, како што ја уништиле и закосеноста на подножјата по околните планини. Во југозападниот дел на Полог се наоѓа изворот на најголемата македонска река Вардар која протекува вдолж целата котлина во должина од 68 километри. Од изворот и по горното течение, Вардар во Полог прима 12 поголеми притоки од кои најголема е реката Пена.
Поделба
Главна, најпозната и вообичаена поделба на просторот во Полошката Котлина, воспоставена од самото население е на Горни Полог (околу 718 км2 или 45%) и Долни Полог (околу 855 км2 или 55%). Ваквата народна поделба е воспоставена на основа на течението на Вардар, а покрај географските одлики таа претставува и поделба на етнолошките и етнографските одлики на населението во две засебни групи со свои говор, носии, обичаи и одлики. Границата помеѓу Горни и Долни Полог ја сочинува долината на Боговињска Река која е лева притока на Вардар или поточно линија во правец југоисток - северозапад која се протега по границите на атарите на соседните села Стенче и Теново на подножјето на Сува Гора, Радиовце и Пирок во котлинската рамнина и Ново Село и Ѓурѓевиште на Шар Планина. Средиште на Горни Полог е Гостивар, а средиште на Долни Полог е Тетово. Оваа поделба на Полог на горен и долен дел е многу стара и во пишаните историски извори се споменува уште во XI век. На основа на етнографските црти, истражувачот Јован Трифуноски предлага и посебна целина наречена Среден Полог со селата Челопек, Милетино, Блаце, Теново и Радиовце. Покрај оваа главна поделба на Горни и Долни Полог, котлината се дели и на помали предели. Местото и селата крај Шар Планина се нарекуваат Подгорје или Полог, а местата и селата по Вардар – Вардарија, додека во другите делови на полето делумните имиња се даваат според имињата на селата во него. Долни Полог се дели на: Подгор кој го зафаќа закосениот ридски предел поплавуан од шарските реки во подножјето на Шар Планина од Тетово на југозапад до Вратница на североисток со главно средиште во селото Теарце, потоа Вардарија или Поселје (како што се именува во Вратница) е најнискиот дел на областа кој се простира околу Вардар и подножнјето на Жеден почнувајќи на југозапад кај селото Палатица завршувајќи на североисток кај Јегуновце со средиште во селата Сиричино и Раотинце, додека некогаш средиште било Подбреѓе и конечно со името Дервен се нарекува клисурата од Јегуновце до Радуша.
Население
Етничкиот состав на населението во статистичкиот регион Полог (2002) е следниот:
Статистичкиот регион Полог е еден од 8-те Статистички региони во Република Македонија, и има површина од 2417 км2 и население 304.125 жители (2002). Вклучува 9 општини: Боговиње, Брвеница, Врапчиште, Гостивар чиј западен дел е надвор од границите на Полог, Желино, Јегуновце, Маврово и Ростуше која се наоѓа целосно надвор од природно-географските граници на Полог, Теарце и Тетово.
Историска демографија на Полог
Османлиското Царство во своите реализирани пописи ги запишувала само главите на семејствата, како и вдовици и неженети. Населението единствено било поделено само на христијани и муслимани.
Во продолжение следува преглед на бројот на население во нахија Калканделен од 1467/68 година:
Земјоделство и стопанство
Покрај Пелагонија и Струмичкото Поле, Полог претставува еден од земјоделски најразвиените региони во Македонија. Котлината е најпозната по гравот односно прочуениот тетовски грав или тетоец кој најмногу се одгледува во Долни Полог. Од житните култури најзастапени се пченката и пченицата. Од градинарските култури застапени се и зелката, кромидот (особено во Горни Полог), пиперките, патлиџаните (доматите) итн. Голем дел од обработливите површини во Полог се под градинарски култури, овоштарници и жита. Почвата на полето се состои од црница со слаби примеси од глина, којашто ѝ дава сиво-бела боја. Песочните наноси од притоките, помешани во неа, ја прават наносна. Со таков состав таа самата по себе не е толку многу плодна. При сето тоа Тетовското Поле се смета за едно од најблагодатните места, за што главните причини се изобилството од вода и доброто обработување. Тетовското Поле е наменето да дава храна на населението во сите полски и планински села и затоа е разделено на ситни парчиња, коишто трудољубивото тетовско население многу грижливо ги обработува. Благодарение на тие две околности Тетовското Поле дава доста добар род. Пченица дава најмногу десет товари од едно, пченка и ‘рж 15 од 1, а јачмен има места коишто во добри години дале и 60. Сразмерно со плодноста, густината на населението и големината на пространството коешто се обработува се движи и вредноста на земјата. Тоа е земјоделски закон којшто е во сила и во Тетовско: тука земјиштето (дјулјум) се продава 5-20 лири, доста скапо споредено со околните места. Чифлизите не можат да виреат при тавка густа населеност, каква што има Тетовското Поле. Полето дава доста убаво жито: пченица, ‘рж, јачмен, овес и др.
Метално време
Кон крајот на 4. милениум ст.е., започнуваат првите продори на новите доселеници, степски народи од Средна Азија- Индоевропејците, кои уништувајќи и асимилирајќи ја старата неолитска култура создаваат нов енеолитски културен комплекс на Балканот, наречен Салкуца-Бубањ-Криводол. Траги од ова ново население најдени се и во Полог (во Палчиште, Желино итн.). Оваа состојба се стабилизира во средното бронзено време кога се појавуваат првите зачетоци на балканските праетнички, а подоцна и етнички заедници. Во овој период започнува и силен продор на материјалните обележја од југ од развиената Микенска култура, што се гледа и преку еден параден луkсузен бронзен меч пронајден во Тетово, увезен токму од тие микенски центри. Иако и наредните епохи ќе бида во знак на масовни миграции, сепак Железното Време се одликува со стабилизација, што довело до развој на трговијата. Од овој период датираат и керамичките големи питоси за житарици, пронајдени близу с.Ларце.
Во овој период, според записите на Страбон кои се однесуваат на ковницата во Дамастион, а особено според зачуваните ономастички траги од подоцнежните времиња, се гледа дека Полог бил населен од Бригите (Briges, Brigoi). Бригите биле составен дел на подоцнежните етнички заедници на Пајонците, античките Македонци, Дасаретите, Едоните и Мигдонците. Дури и Пајонците, иако биле стара бронзеновременска популација, на овој дел од Балканот, имале неоспорни врски со Бригите. Пајонската и античко-македонската лингвистика и ономастика покажуваат голем број глоси и имиња со бригиски корен, што упатува на фактот дека Бригите биле substratum или база во пајонското и античко-македонското етничко формирање.
Рана антика
Од досега откриените археолошки пронајдоци се дознава дека Полог бил населен уште во античко време. Во 1932 год. блиску местото наречено Балезова Чешма, е пронајдена статуа од бронза од периодот на Агријаните, IV век п.н.е., и претставува вреден археолошки пронајдок, најден во Тетовската околија. Статуата е со димензии 9 cm, долга и 4 cm широка, и се наоѓа во Музејот на Македонија во Скопје. Влијанијата на грчките занаетчиски центри врз овој дел на Балканот, всушност ќе доведат до дополнителна промена на културата и начинот на живот на овдешните популации. Токму тие промени го најавуваат новиот, архајски период и преминот од епохата на праисторијата во епохата на историјата и антиката. На археолошки план овие трансформации се видливи преку новите материјални (нови типови керамика, накит и други занаетчиски производи), и духовни (нов начин на погребување: кремирање наместо инхумација, прифаќање на култовите на грчките божества) и други обележја, кои отпрвин биле прифаќани како престиж од најелитните општествени слоеви, а потоа и од останатото население, што најдобро се гледа од т.н. кнежевски гробници, од кои најпозната е онаа од Тетово, во која е пронајдена и познатата статуетка на Менада.
Во минатото постоеле различни теории за тоа кое античко племе го населувало овој крај. Сепак според најновите сознанија, целиот простор на Јужна Србија, Источно Косово и Северна Македонија, вклучително и Полог, во овој период, а сè до III век п.н.е. бил населен од најсеверното античко-македонско (пајонско) племе Агријани (Agrianes). Ова се гледа по континуитетот во археолошките хоризонти, развиениот керамички импорт од грчкиот југ, богатите кнежевски гробници и сл. Ова племе имало свои кралеви од кои најпознат е Лангар (Langaros) кои во 335 п.н.е. му помогнал на македонскиот крал Александар III, при неговиот поход против Трибалите на север. Агријаните него го следеле и при неговиот поход низ Азија кога се покажале како едни од најбезмилосните борци во многу клучни битки, по што станале особено познати во античкиот свет.
Поради економскaта и трговска развиеност и одредени градови ковале свои автономни монети. Таков бил случајот со градот Пелагија (Pelagia) кој низ целиот IV век п.н.е. кова свои сребрени монети во ковницата во Дамастион. Градот Пелагија се смета дека се наоѓал близу денешно Тетово, и е всушност, во урбанистичка смисла негов антички предок, од чиј назив подоцна е изведено и денешното словенско име на целата котлина Полог (Пелагија-Полог, како во случај и со Скупи-Скопје, Астибо-Штип, Тесалоника-Солун итн).
Римски период
Дури во 29. ст.е. и Полог, задно со останатите делови на Дарданија, па на север сè до Дунав, ќе подапнат под римска управа, по што ќе започне ера на стабилизација, мирен живот, трговија и напредок. Според записите на Тит Ливиј во Полог во античко време имало 11 гратчиња Од II-III век н.е. датираат неколку камени плочи- стели, на кои епитафот е напишан со грчко писмо што говори дека овој регион бил во склоп на грчката јазична сфера, за разлика од Косово и скопкскиот регион кои биле дел од латинската јазична сфера. Ова значи дека во Раноцарскиот период (I-III век н.е.) Полог бил дел од римската провинција Македонија, а во доцната атника (III-VI век н.е.), по реформите на Диоклевцијан дел од провинцијата Македонија Втора (Macedonia Secunda). Пронајдените стели содржат и богат ономастички материјал и лични имиња кои се доминатно автохтони и од кои се гледа дека романизацијата на овиепериферни краеви, надвор од главните патишта, не зела голем замав.
Поучена од големите варварски продори (Келти, Остроготи, Хуни) кои сè почесто се случувале од III век, а траеле и низ наредните векови, римските цареви почнале во доцниот IV век да градат укрепени градови и тврдини на доминантни ридови. Од тој период датираат и бројните каструми (castrum), кастели (castellum) и збегови (refugium) за населението во тетовскиот крај од кои најзначајни се оние близу денешните села Рогле, Орашје, Лешок, Стенче, Јегуновце, Градец и наоѓалиштето Исар-Бањиче крај Тетово.
Иако христијанството во Македонија доаѓа со Св.Апостол Павле во 50-тите години од I век н.е., сепак дури по легализацијата на Константин во 313. н.е. тоа можело помасовно да продре до обичните луѓе, и да се отпочне со градење на ранохристијански цркви- базилики. До денес во Полог се регистрирани траги од 16 ранохристијански базилики, од кои 12 во Тетовско и 4 во Гостиварско, при што најдобро проучени се базиликата од Стенче од V век н.е. која е единствена во Македонија со 3 крстилници (баптистериуми), и онаа во Туденце која датира од втората пол. VI век. и е најстарата триконхална (трикорабна) црква воопшто во Република Македонија, а е ретка и во цела Јужна Европа.
Сепак, по силните аварско-словенски продори во доцниот VI век н.е. сите тврдини се напуштени но не во целост и срушени. Поголемиот дел од нив, два-три века подоцна, кога повторно е воведена стабилна државна организација, повторно ќе бидат обновени со истата намена, но овојпат тие ќе бидат населени од доминантното словенско население поставувајќи ги темелите за новите средновековни гратчиња.
362
362 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 362 година од новата ера, 362. од првиот милениум, 62. од IV век и трета од 360-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5870 и 5871 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5112 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4122 и 4123 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1115.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 362 година се протега во 2998 и 2999, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3058 и 3059 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 905. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 268 и 267 година пред хиџра.
1422 п.н.е.
1422 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1422. година пред новата ера, 422. од вториот милениум п.н.е., 22. од 15 век п.н.е. и трета од 1420-тите п.н.е.
NGC 7324
NGC 7324 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
1422 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
NGC 7324
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7324 се споменува и како MCG 3-57-26, CGCG 452-36, KCPG 569B.
1422 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4086 и 4087 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3328 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2338 и 2339 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 669 пред основањето на Рим.
NGC 7324
Откривање
Објектот е откриен на 13 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
1422 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1422 година се протега во 1214 и 1215, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1274 и 1275 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 879 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2106 и 2105 исламска година пред хиџра.
NGC 7324
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7324 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7324 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 37 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 8' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 7324 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69321. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 167; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1704. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 842.
Јадрени малајско-полинезиски јазици
Јадрените малајско-полинезиски јазици се гранка на австронезиското семејство за скои се смета дека со време се распрснале од нивната прататковина, островот Сулавеси. Се нарекуваат „јадрени“ бидејќи го сочинуваат концептуалното јадро на малајско-полинезиското семејство. Овие јазици се среќаваат ширум Индонезија, со исклучок на средишниот дел на Борнео, Сабах и северот на Сулавеси, како и во Меланезија и тихоокеанското подрачје.
Групата ги содржи јазиците што го напуштиле т.н. „австронезиско порамнување“ наследено од прамалајскополинезиската синтакса. Тука спаѓаат традиционалните географски групи како централните, источните, и дел од западните малајско-полинезиски јазици, дел кој се нарекува внатрешни малајско-полинезиски јазици.
Затоа, внатрешните малајско-полинезиски јазици (сундско-сулавеските) се дефинираат негативно, т.е. оние јазици на Сунда и Сулавеси кои не се вбројуваат во централно-источните малајско-полинезиски јазици. Централно-источните претставуваат подрачна група, различна од останатите малајско-полинезиски јазици поради нивните неавстронезиски (папуански) супстрати, наместо поради некаква генеалошка сродност.
Јазици
Јадрените малајско-полинезиски јазици се состојат од голем број на кладови со неутврдена сродност. Тука се наведени оние што не се сметаат за спорни како единици:
Дубаи
Дубаи (دبيّ‎, Дубај) — најголемиот и најнаселен град во Обединетите Арапски Емирати (ОАЕ). Се наоѓа на југоисточниот брег на Персискиот Залив и е главен град на истоимениот емират, еден од седумте емирати што ја сочинуваат земјата. Абу Даби и Дубаи се единствените две емирати кои имаат право на вето над критичните прашања од национално значење во Сојузниот Врховен совет на земјата. Градот Дубаи се наоѓа на северното крајбрежје од земјата и се раководи од метрополитенската област Дубаи-Шарџа-Аџман. Дубаи ќе биде домаќин на Светска изложба 2020.
Дубаи се појавил како глобален град и деловен центар на Блискиот Исток. Исто така е главен транспортен центар за патници и товар. До 1960-тите, економијата на Дубаи се засновала на приходите од трговијата и, во помала мера, на концесии за истражување на нафта, но нафтата не била откриена до 1966 година. Приходот од нафта започнал да доаѓа во 1969 година. Приходите од нафта во Дубаи помогнале да се забрза раниот развој на градот, но нивните резерви се ограничени и нивото на производство е ниско. Денес, помалку од 5% од приходите на емиратот доаѓа од нафтата.
Емиратскиот модел за бизнис во западен стил ја поттикнува економијата со главните приходи што денес доаѓаат од туризмот, воздухопловството, недвижниот имот и финансиските услуги. Дубаи неодамна бил прогласен за најдобро одредиште за муслимански патници според Salam Standard. Дубаи неодамна го привлечел вниманието на светот преку многу иновативни големи градежни проекти и спортски настани. Градот станал иконски поради своите облакодери и високи згради, особено највисоката зграда во светот, Бурџ Калифа. Дубаи е критикуван за прекршувања на човековите права во врска со градската работна сила од Јужна Азија и Филипините. Пазарот за недвижности во Дубаи доживеал големо влошување во периодот 2008-2009 година, по финансиската криза од 2007-08, но економијата на емиратството направила враќање кон растот, со предвидениот вишок во буџетот за 2015 година.
Од 2012 година, Дубаи бил 22-ми најскапиот град во светот и најскапиот град на Блискиот Исток. Во 2014 година, хотелските соби во Дубаи биле оценети како втори најскапи во светот, по Женева. Во 2013 година, американската глобална консултантска фирма Мерсер го оценила Дубаи како најдобро место за живеење на Средниот Исток.
Потекло на поимот
Предложени се многу теории за потеклото на зборот „Дубаи“. Една теорија сугерира дека зборот бил користен за да се опише зборот сук. Арапска поговорка вели дека името доаѓа од „Даба Дубаи“ (арапски: دبا دبي), што значи „дојдоа со многу пари“. Според Федел Ханхал, научник за историјата и културата на ОАЕ, зборот Дубаи можеби е изведен од зборот даба (арапски: دبا) што значи „лазење“, што се однесува на бавниот проток на Дубаи Крик во внатрешноста. Во 1820-те години, Британците го викале градот Ал Васл.
Историја
Иако се пронајдени камени алатки на многу археолошки наоѓалишта, малку е познато за раните жители на ОАЕ, бидејќи се пронајдени само неколку населби. Многу антички градови во областа биле трговски центри меѓу Источниот и Западниот свет. Остатоците од древно мангрово мочуриште, датирано во 7000 п.н.е., биле откриени за време на изградбата на канализациски линии во близина на Дубаи Интернет Сити. Областа била покриена со песок пред околу 5.000 години, кога брегот се повлекол во внатрешноста, станувајќи дел од сегашната крајбрежна линија на градот. Предисламска керамика била пронајдена од 3 и 4 век Prior to the introduction of Islam to the area, the people in this region worshiped Bajir (or Bajar). . Пред воведувањето на исламот во областа, луѓето во овој регион се поклонувале на Баџир. По ширењето на исламот во регионот, Омејадите од источниот исламски свет ја нападнале југоисточна Арабија и ги протерале Сасанидите. Ископувачите на музејот во Дубаи во регионот на ел-Џумејра пронашле неколку артефакти од периодот на Омејадите.
Дубаи се смета дека бил основан како рибарско село во почетокот на XVIII век и бил, до 1822 година, град со околу 7-800 луѓе. Во 1833 година, по племенските расправии, членовите на племето ел-Бу Фаласа се отцепиле од Абу Даби во Дубаи. Егзодусот од Абу Даби бил предводен од Убаид бин Саид и Мактум бин Бути, кои станале заеднички водачи на Дубаи додека Убаид не починал во 1836, оставајќи го Мактум да ја воспостави династијата Мактум.
Дубаи го потпишал првиот договор за постојано поморско примирје во 1820 година, заедно со другите држави, по што следувал уште еден договор во 1853 година. По ова, заедно како и неговите соседи, Дубаи влегол во договор во кој Велика Британија ја презела одговорноста за безбедноста на емиратството во 1892 година.
Две катастрофи го погодиле градот во текот на 1800-тите. Прво, во 1841 година избувнала епидемија на големи сипаници во местото Бур Дубаи, принудувајќи ги жителите да се преселат источно во Деира. Потоа, во 1894 година, голем пожар го зафатил реонот на Деира, опоарувајќи голем дел од куќите. Сепак, географската местоположба на градот продолжила да привлекува трговци од целиот регион. Емирот од Дубаи бил заинтересиран да ги привлече странските трговци и ги намалил трговските даноци, на кој начин ги привлечел трговците подалеку од Шарџа и Бандар Ленге, главните трговски центри во тоа време. Во овој период започнале да пристигнуваат и голем дел од персиските трговци.
Преднафтен период
Географската близина на Дубаи до Иран го направил важна трговска локација. Градот Дубаи бил важно место за странските трговци, главно оние од Иран, од кои многумина на крајот се населиле во градот. До почетокот на 20 век, Дубаи претставувал важна порта.
Дубаи бил познат по извозот на бисери до 1930-тите, но трговијата со бисери била намалена во текот на Големата депресија во 1930-тите и иновацијата на културните бисери. Со колапсот на индустријата за бисери, Дубаи паднал во длабока депресија и многу жители гладувале или мигрирале во други делови на Персискиот Залив.
Во раните денови од своето основање, Дубаи постојано бил во конфликт со Абу Даби. Во 1947 година, граничниот спор меѓу Дубаи и Абу Даби во северниот сектор на нивната заедничка граница ескалирал во војна. Арбитражата на Британците и создавањето на тампон границата што се протега на југ кон исток од брегот на Рас Хасиан резултирало со привремен прекин на непријателствата.
И покрај недостатокот на нафта, владетелот на Дубаи од 1958 година, Шеик Рашид бин Саид ел-Мактум, користел приходи од трговски активности за изградба на инфраструктура. Биле основани приватни компании за изградба и управување со инфраструктура, вклучувајќи за електрична енергија, телефонски услуги и пристаништа и авионски оператори. Аеродромот бил основан во Дубаи во 1950-тите, а во 1959 година бил изграден првиот хотел, хотел Ерлајнс. Ова било проследено со Амбасадор и Карлтон Хотели во 1968 година.
Во 1962 година британскиот политички агент забележал дека „се градат нови куќи и блокови на канцеларии и станови ... Владетелот е решен, против советите [од Британците] да продолжат со изградбата на авионскиот аеродром ... Сè повеќе европски и арапски фирми се отвораат и иднината изгледа светла“.
Во 1962 година, поради расходите за инфраструктурни проекти кои веќе се приближувале до големо ниво, шеикот Рашид му побарал на својот брат по право, Владетелот на Катар, за заем за изградба на првиот мост кој ќе поминува преку потокот Дубаи. Овој премин бил завршен во мај 1963 година и била воведена такса при преминот од страна на Дубаи од потокот до страната на Деира.
British Overseas Airways Corporation првично не сакаала да започне редовни летови помеѓу Бомбај и Дубаи, стравувајќи од недостаток на побарувачка за места. Меѓутоа, до времето кога асфалтната писта на аеродромот во Дубаи била изградена во 1965 година, отворајќи го Дубаи за регионален сообраќај и за сообраќај со долги релации, голем број странски авиокомпании започнале да се натпреваруваат за правата при слетување. Во 1970 година била изградена нова терминална зграда на аеродромот, во која биле вклучени првите бесцарински продавници во Дубаи.
Период на нафтата
По неколку години истражување по големите наоди во соседниот Абу Даби, нафтата конечно била откриена во територијалните води надвор од Дубаи во 1966 година, иако во многу помали количини. Првото поле беше наречено „Фатех“ или „добра среќа“. Ова го принудило на емирот да им додели отстапки на меѓународните нафтени компании, што довело до голем прилив на странски работници, главно Азијци и од Блискиот Исток. Помеѓу 1968 и 1975 година населението на градот се зголемило за повеќе од 300%.
Како дел од инфраструктурата за транспорт и пренос на нафта од Фатех, кој се наоѓа на брегот на областа Џебел Али во Дубаи, биле изградени повеќе од 50.000 галон резервоари за складирање, познати локално како „Казанци“.
Така во Дубаи веќе започнал период на развој на инфраструктурата и проширување. Поради приходите од нафтата, во Дубаи започнал период на голем раст, со политика на градење на инфраструктура и разновидна трговска економија пред да се намалат ограничените резерви на емиратството. Нафтата изнесувала 24% од БДП во 1990 година, но се намалила на 7% од БДП до 2004 година.
Критички, еден од првите големи проекти Шеик Рашид започнал со изградбата на Порт Рашид, пристаниште без длабочина, изградено од британската компанија Халкроу. Тоа првично било наменето да биде пристаниште со четири пристаништа, по кое било проширено на шеснаесет пристаништа, бидејќи изградбата била во тек. Проектот имал извонреден успех, со редовни часови за пристап до новите објекти. Пристаништето било официјално отворено на 5 октомври 1972 година. Порт Рашид требало дополнително да се прошири во 1975 година за да се додадат уште 35 пристаништа пред да се изгради поголемото пристаниште Џебел Али.
Освен Порт Рашид, во следниот период започнало изградба на модерна трговска инфраструктура, вклучувајќи патишта, мостови, училишта и болници.
Модерна ера
Во текот на 1970-тите, Дубаи продолжил да расте од приходите добиени од нафта и трговија, дури и кога градот забележал прилив на имигранти што бегале од Либанската граѓанска војна. Пограничните спорови меѓу емиратите продолжиле и по формирањето на ОАЕ. Во 1979 година бил постигнат формален компромис што ги завршило несогласувањата. Пристаништето Џебел Али било основано во 1979 година. JAFZA (Слободна зона Џебел Али) била изградена околу пристаништето во 1985 година за да им обезбеди на странските компании неограничен увоз и извозен капитал.
Бомбашки напад на аеродромот Домодедово (2011)
Терористичкиот напад на аеродромот Домодедово е бомбашки напад што се случил на 24 јануари 2011 година на аеродромот „Домодедово“ кој се наоѓа во Москва, Русија. Во бомбашкиот напад починале 30 луѓе а повеќе од 150 биле повредени.
Руските власти потврдиле дека нападот е дело на бомбаш самоубиец, кој експлозивната направа скриена околу телото ја активирал на влезот на салата за подигање на багаж, во терминалот за меѓународни летови. . На местото на крвавиот атентат на московскиот меѓународен аеродром Домодедово била пронајдена главата на осомничениот атентатор-камиказе.
Дубаи
Географија
Дубаи се наоѓа на брегот на Персискиот Залив на Обединетите Арапски Емирати и е приближно на ниво на морето (16 метри). Емиратството ги дели границите со Абу Даби на југ, Шарџа на североисток и Оман на југоисток. Хата, мала ексклава на емиратот, е опкружена од три страни од Оман и од емиратите Аџман (на запад) и Рас ел-Хајма (на север). Персискиот Залив граничи со западниот брег на Дубаи. Дубаи има координати: 25.2697°N, 55.3095°W и опфаќа површина од 4,110 км2, што претставува значајно проширување надвор од првичните 3.900 км2 како резултат на подобрување на земјиштето од морето.
Дубаи лежи директно во Арапската пустина. Сепак, топографијата на Дубаи е значително различна од онаа на јужниот дел на Обединетите Арапски Емирати, во кои голем дел од пејзажот во Дубаи е нагласен од песочните пустински дезени, додека чакалските пустини доминираат во поголемиот дел од јужниот дел на земјата. Песокот се состои главно од школка. Источно од градот, крајбрежните рамнини со сол, познати како сабха, отстапуваат од линијата на дините на север-југ. На исток, дините растат и се црвени со железен оксид.
Политика
Дубаи е управуван од семејството ел-Мактум од 1833 година. Емиратството е апсолутна монархија без избори (освен неколку илјади граѓани на Дубаи кои учествуваат во изборниот колеџ за Сојузниот национален совет на ОАЕ). Владетелот, Неговото Височество Шеик Мохамед бин Рашид ел-Мактум, исто така е потпретседател и премиер на Обединетите Арапски Емирати и член на Врховниот совет на Унијата. Дубаи назначува осум члена во период од два месеца до Сојузниот национален совет (ФНЦ) на Обединетите Арапски Емирати, највисокото федерално законодавно тело.