cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2614
NGC 2614 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2614 се споменува и како UGC 4523, MCG 12-9-5, CGCG 331-58, CGCG 332-5, IRAS 08373+7309.
Откривање
Објектот е откриен на 1 декември 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2614 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 2614 има привидни димензии од 2' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 42 м 47,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 72° 58' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 2614 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24473. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 7; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4381. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1325.
DC Comics
DC Comics (транскрипција: Ди-си комикс, првобитно основана во 1934 како National Allied Publications) — една од најголемите и најпопуларните американски компании за стрипови и слична медија, заедно со Marvel Comics. Како подружник на Warner Bros. Entertainment уште од 1969, DC Comics произведува материјал кој обработува голем број добро познати ликови, вклучувајќи ги Супермен, Бетмен, Чудесната Жена, Флеш, Зелениот Фенер, Капетан Марвел, Зелената Стрела, Лига на правдата и остатокот од DC-светот.
NGC 7473
NGC 7473 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7473 се споменува и како UGC 12335, MCG 5-54-30, CGCG 496-38.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7473 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7473 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 3 м 57,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 9' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 7473 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70373. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 124; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2750. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 914.
Дубровничка Република
Дубровничка Република (Republica de Ragusa; Respublica Ragusina; Repubblica di Ragusa; Dubrovačka Republika; Repùblega de Raguxa) — поранешна држава центрирана во градот Дубровник (тогаш Рагуза). Својот врв го достигнала во XV и XVI век, пред да биде освоена од Француското Царство предводено од Наполеон. Имала население од околу 30.000 жители, од кои 5,000 живееле во градските ѕидини. Мотото на Републиката било "Non bene pro toto libertas venditur auro", што значи „Ни за сето злато (на Светот) слободата не се продава“.
Потекло на градот
Според делото За управувањето со царството на византискиот император Константин VII Порфирогенит, градот бил основан најверојатно во VII век, од страна на жителите на римскиот град Епидаурум (денешен Цавтат) после неговото уништување од страна на Аварите и Словените c. 615. Некои од преживеаните жители се преселиле 25 km на север на мал остров близу брегот каде што основале нова населба, Лауса. Се смета дека при втор напад на Словените во 656 година целосно бил уништен Епидаурум. Словените се населиле покрај брегот во VII век. Тие ја нарекле својата населба Дубровник. Римјаните („Латините“) и Словените биле настроени антагонистички, иако до XII век двете населби се споиле. Каналот што го делел градот бил пополнет, со што била создадена денешната главна улица (Страдун) која станала градски центар. Така, името на обединетиот град станало Дубровник.
Венецијанска власт (1205–1358)
Во 1205 година, Венецијанската Република ја освоила Далмација со војската од Четвртиот крстоносен поход, и Рагуза била принудена да плаќа данок. Рагуза започнала да ја снабдува Венеција со производи како кожи, восок, сребро, и други метали. Венеција го користела градот како своја поморска база на јужниот Јадран. За разлика од Задар, немало голема спротивставеност помеѓу Рагуза и Венеција бидејќи градот сè уште не бил носител на трговијата помеѓу Истокот и Западот; за возврат, градот го задржал поголемиот дел од својата независност. Жителите сепак негодувале за растечкиот данок.
Во средината на XIII век островот Ластово бил додаден на првобитната територија. На 22 јануари 1325, српскиот крал Стефан Урош III издал документ за продажба на неговите поморски поседи на градот Стон и полуостровот Пељешац на Рагуза. Во 1333, за време на владеењето на српскиот крал Стефан Душан (Стефан Урош IV, r. 1331–1355), двата поседа и биле предадени на Рагуза. Во Јануари 1348, Црната смрт го погодила градот и го десеткувала населението.
Независност од Венеција (1358)
Во 1358, со Задарскиот договор, Венеција била принудена да се откаже од своите поседи во Далмација. Дубровник прифатил блага хегемонија на унгарскиот крал Лајош I Анжујски. На 27 мај 1358 бил постигнат конечен договор во Вишеград. Градот го признал суверенитетот на Унгарија, но локалното благородништво продолжило да владее со мало мешање од страна на унгарскиот двор во Буда. Републиката профитирала од владеењето на Лајош од Унгарија, чие кралство не било поморска сила, и со кое тие имале мал судир на интереси. Иако со Вишеградскиот договор Дубровник формално бил под јурисдикција на банот на Хрватска, градот успешно пружал отпор и на кралската и на банската власт.
Во 1399, градот ја стекнал областа помеѓу Рагуза и Пељешац, наречена Приморје (Дубровничко приморје) со Слано (lat. Terrae novae). Таа била купена од босанскиот крал Стефан Остоја. Кратката војна со Босна во 1403 и 1404 завршила со босанско повлекување. Помеѓу 1419 и 1426, регионот на Конавле, јужно од Astarea (Жупа дубровничка), во кој спаѓа и градот Цавтат, бил додаден кон Републичките поседи.
Османлиско сизеренство
Во 1430 и 1442, Републиката потпишала договори со Османлиската империја со кои се дефинирал нејзиниот статус. Во 1458, Републиката потпишала договор со Османлијците за плаќање на данок. Дубровник секоја година на 1 ноември испраќал пратеници во Цариград, наречени поклисари, да исплатат одредена количина на данок. Султанот ја гарантирал заштитата на градот и им дал огромни трговски привилегии. Според овој договор, републиката го задржала автономниот статус и практично била независна, и често стапувала во сојуз со Анкона.
Републиката можела да стапи во односи со други сили и да склучува договори со нив (сè додека не се во спротивност со османлиските интереси), а нејзините бродови пловеле под сопствено знаме. Вазалството исто така им овозможило посебни трговски права во рамките на Империјата.
Од своја страна, Османлиите го гледале Дубровник како пристаниште од големо значење, бидејќи поголемиот дел од трговијата помеѓу Фиренца и Бурса (османлиско пристаниште во северозападна Aнадолија) се одвивала преку Дубровник. Фирентиските бродови пловеле преку пристаништата во Пезаро, Фано или Анкона за да пристигнат во Дубровник. После тоа стоката се пренесувала по копнен пат преку Сараево–Нови Пазар–Скопје–Пловдив–Едрење.
Заедно со Англија, Шпанија и Џенова, Дубровник бил еден од најголемите кункуренти на Венеција во XV век на сите мориња, дури и на Јадранот.
Падот на Републиката
Португалските истражувања отвориле нови океански патишта, со што трговијата со зачини се помалку се одвивала по Средоземјето. Освен тоа, со откривањето на Америка започнала криза со транспортот по Средоземјето. Ова било почеток на падот на Венецијанската и Дубровничката Република.
На 6 април 1667, разорен земјотрес го погодил градот при што загинале околу 2,000 граѓани, и до 1,000 други кои престојувале во Републиката, вклучувајќи голем број на патрици и кнезот Шишмундо Геталдиќ. Земјотресот исто така срамнил со земја голем број на објекти, при што само надворешните ѕидини останале неоштетени. Згради во готски и ренесансен стил – палати, цркви и манастири – биле уништени. Од поголемите јавни градски градби, само палатата Спонза и предниот дел на Кнежевата палата го преживеале земјотресот. Постепено градот бил повторно изграден во поскромен барокен стил. Со голем напор Дубровник успеал да се обнови, но сепак останал само сенка на поранешната Република.
Во 1683 Османлиите биле поразени при опсадата на Виена. Фелдмаршал на австриската армија бил дубровчанецот Франо Гундулиќ. Во 1684, бил обновен договорот од Вишеград од 1358 и бил прифатен суверенитетот на Хабзбурзите над Дубровник како унгарски кралеви, со годишен данок од 500 дукати. Во исто време Дубровник продолжил да го признава и суверенитетот на Османлиите. Ова отворило повеќе можности за дубровничките бродови во пристаништата на далматинскиот брег, во кои тие често се закотвувале. Со договорот од Карловци (1699), Османлиите им ја отстапиле цела Унгарија, Трансилванија, Славонија, Далмација и Подоље на победниците Хабсбурзи, Венецијанци и Полјаци. После ова, Венеција зазела дел од територијата на Републиката и се приближила до нејзините граници. Ова претставувало опасност за целосно опкружување на Републиката и прекинување на копнените патишта. Со оглед на оваа опасност и предвидувајќи го поразот на Османлиите, во 1684 биле испратени емисари кај императорот Леополд во Виена, со надеж дека австриската армија ќе ја заземе Босна. За среќа на Републиката, Османлиите ја задржале контролата на својата внатрешност. Со договорот од 26 јануари 1699, Републиката отстапила два дела од својот брег на Османлиската империја со цел да ја оневозможи Венеција да ја нападне од копно, туку само од море. Едниот дел, северозападната граница кај градот Неум, денес е единствениот излез на Босна и Херцеговина на Јадранското Море. Југоисточното гранично село Суторина подоцна станало дел од Црна Гора. После договорот, Неум и Суторина станале дел од Херцеговинскиот Санџак во Босанскиот Пашалак. Дубровник ја продолжил политиката на неутралност во Војната за австриското наследство (1741–48) и во Седумгодишната војна (1756–63).
Власт
Организацијата на власта се засновала на венецијански модел: административните тела биле Големиот совет (Consilium maius, Maggior Consiglio, Velje vijeće), Малиот совет (Consilium minus, Minor Consiglio, Malo vijeće) (од 1238) и Сенатот (Consilium rogatorum, Consiglio dei Pregadi, Vijeće umoljenih) од 1253. На чело на државата се наоѓал Кнез (Rector).
Кнезот (rector, rettore) имал мандат од еден месец. На овој начин требало да се оневозможи претераното зацврстување на власта и да се спречи можното самовластие. До 1358 кнезот (comes) доаѓал од Венеција со мандат од две години. После тоа, кнезот бил избиран од Големиот совет. За време на мандатот, кнезот морал да живее во Кнежевата палата. Кнезот бил чувар на државниот печат.
Рајнштет
Рајнштет (Reinstädt) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Рајнштет се наоѓа во Рајнштетер Грунд, странична долина на Зале. Низ местото тече истоимениот поток.
Општински единици
Кон Рајнштет припаѓаат местата Гојниц и Цвајфелбах, како и имотот Бергерн, составен од неколку куќи.
Котомо
Островот Котомо ― мал остров покрај островот Пин, Нова Каледонија. Исто така се изговара како Кутомо или Кутумо.
Важна птичја област
440 хектарскиот тракт кој го опфаќа јужниот дел на островот е признат како важна област на птици (ВПО) од страна на BirdLife International затоа што поддржува размножувачка колонија од околу 38.000 парови на клинскоопашeсти пафини.
Томе Китановски
Томе Китановски — македонски фудбалер, роден на 21 мај 1992 година во Битола. Моментално игра на позицијата одбранбен играч во ФК Македонија Ѓорче Петров во македонската прва лига. Тој дури играше во Прва фудбалска лига на Хрватска за Славен Белупо.
Шумадија
Шумадија (Шумадија) — географска област во Србија. Го добила името по шумите, кои некогаш го прекривале најголемиот дел од нејзината територија. Најважен град во областа е Крагуевац, кој воедно е административен центар на Шумадискиот округ.
Граници
Областа се наоѓа меѓу реките Сава и Дунав од север, Велика Морава од исток, Западна Морава од југ и реките Колубара, Љиг и Дичина од запад. Според некои толкувања (на пр. географот Јован Цвииќ и етнологот Јован Ерделјановиќ ), северната граница на Шумадија се протега меѓу планините Авала и Космај. Според тоа гледање, Белград не припаѓа на Шумадија.
Среден век
Во раниот XI век, Шумадија била територија на словенските племиња Мерехани (Моравци). Во 844 г. Баварскиот Географ ги споменува како соседи на јужните Франки. Живееле во долините на Велика Морава и сè уште не биле потчинети од бугарската држава сè до 845 г. кога почнува приклучувањето на словенско население кон бугарското општество. Шумадија е сместена веднаш севевероисточно од Рашка, која била јадрената територија на Српското кнежевство. Тогашните српски кнезови како Часлав Клонимировиќ и Константин Бодин  придодавале делови од Шумадија кон својата територија, за на крај целата област да потпадне под власта на големиот жупан Стефан Немања и династијата Немањиќи (1166–1371).
Османлиски период
Во XVIII век, шумите и ридовите на Шумадија биле прибежижте за ајдучките дружини кои се бореле против Османлиите. Во 1718 г. делови од Смедеревскиот санџак (цела Шумадија) биле ослободени од австриската војска, со што е основано вазалното Кралство Србија. По Руско-австриско-турската војна (1735–39) санџакот е возобновен. Во 1788 г. Слободниот корпус (Фрајкорите) под австриска команда ја ослободиле Шумадија и овозможиле понатамошно освојување на целиот санџак од страна на австриските сили, што довело до хабсбуршката окупација од 1788 до 1792 г. Во 1804 г. избило Првото српско востание и со тоа областа била ослободена и ставена под самостојна востаничка власт под водство на Караѓорѓе Петровиќ. Со Второто српско востание (1815) под водство на Милош Обреновиќ, османлиските војски се успешно одвратени, а во 1830 г. Србија стекнува целосна автономија и подоцна, независност на централна Србија.
Понова историја
Од 1922 до 1929 г. Шумадиската област била административна единица на Кралството Југославија со приближно исти граници како денешниот Шумадиски округ и со административен центар во Крагуевац.
Поважни населени места
Поголеми населени места во Шумадија се:
Помали населени места:
Британски фолклор
Британскиот фолклор го сочинува фолклорот на Обединетото Кралство и вклучува теми како што се легендите, рецептите и народните верувања во регионот. Британскиот фолклор вклучува англиски фолклор и ирски фолклор.
Бланкенбург (Тирингија)
Бланкенбург (Blankenburg) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Бланкенбург во северозападниот дел на Тириншката Котлина.
Источно од општината се наоѓа природната област Гросер Хорн.
Толеранција на неправилно работење кај дистрибуираните компјутерски системи
Толеранција на неправилности
Карактеристична особина на дистрибуираните системи според која се разликуваат од единичните машини е поимот на парцијални неправилности. Парцијална неправилност може да се случи кога една компонента на дистрибуираниот систем откаже. Оваа неправилност може да влијае врз правилното извршување на други компоненти, додека во исто време можат да постојат компоненти кој нема да бидат засегнати од оваа неправилност. За разлика од тоа, кај единичните системи доколку се појави неправилност, може да дојде до нестабилност на ниво на целиот систем.
Важна цел кај дизајнирањето на дистрибуираните системи е да се конструира таков систем што би можел автоматски да се оправи од парцијална неправилност без сериозни последици на вкупните перформанси. Кога ќе се случи некоја неправилност, добро дизајниранот дистрибуиран систем треба да продолжи со својата работа на некој прифатлив начин додека траат поправките, односно, треба да има толеранција на неправилности.
Основни концепти
За еден дистрибуиран систем да биде толерантен кон неправилности потребно е да биде нешто што се нарекува „сигурен систем“. Сигурноста е термин кој покрива голем број на корисни барања кај дистрибуираните системи вклучувајќи:  достапност, постојаност, безбедност и одржливост.
Достапноста се дефинира како особина која дозволува еден систем да може да се користи во било кое време. Исто така достапноста означува и дека еден систем функционира правилно во било кој момент и е во состојба да ги извршува барањата од страна на корисниците. Со други зборови, достапен систем е оној кој би бил во функција во дадено време.
Безбедноста се однесува на ситуација кога системот не работи правилно но сепак ништо катастрофално не се случува. На пример, кај системите со многу процеси, како системите во атомските централи или вселенските станици, се бара нивото на безбедност да биде високо. Доколку таквите системи престанат со правилна работа барем и на краток временски период, последиците можат да бидат катастрофални. Високото ниво на безбедност спречува, при пад на системот, последиците да бидат минимални.
Одржливоста се однесува на тоа колку лесно може да се поправи еден оштетен систем. Високо одржлив систем може да покаже висок степен на достапност, особено ако неправилностите можат да се дознаат и поправат автоматски. Сепак автоматското поправање на неправилностите е многу тешко.
За еден систем се вели дека е неупотреблив или паднат, кога не може да ги оствари своите должности. Поточно, кога еден систем е дизајниран да им овозможи голем број на услуги на корисниците, системот е неупотреблив или паднат кога нема да можат да се пружат една или повеќе услуги. Грешка претставува дел од состојбата на системот која може да води до неправилност на системот, односно негово откажување.
Градењето на сигурни системи е тесно поврзана со контролирањето на неправилностите. Постои разлика помеѓу спречување, отстранување и прогнозирање на грешки.
Грешките се класифицираат како минливи, повремени и постојани.
Модели на неправилности
Системот којшто не функуцинора не ги овозможува услугите поради кои бил дизајниран, односно опслужувачите, комуникациските канали, или во некои случаи и двата, не ги извршуваат своите задачи. Во дистрибуираните системи, постојат таканаречени релации на зависност, односно функционирањето на една компонента зависи од функционирањето на друга. Постојат повеќе класификациски шеми за типовите на неправилности, меѓу кои и шемите опишани во „Cristian“ (1991) и „Hadzilacos and Toueg“ (1993):
Нај сериозни се арбитражните неправилности, исто така познати и како „Византиски неправилности“. Пример, еден опслужувач може да дава излезни податоци што всушност никогаш не ни требал да ги даде, но истите не можат да се откријат дека се неточни. Во некој ситуации може да се наиде на сценарио кога еден малициозен опслужувач соработува со други малициозни опслужувачи за да даваат неправилни податоци.
Маскирање на неправилностите со редундантност
Ако еден систем е толерантен кон неправилности, тогаш тој треба да се потруди да ги скрие неправилностите од другите процеси. Главната техника која се користи при маскирање на неправилностите е редундантноста. Постојат три типа на редундантност:
Кај информациската редундантност, дополнителни битови се додаваат за полесно оправување од неправилни битови. Пример, на пратените податоци може да се додаде Хамингов код за оправување од шум на линијата за пренос.
Кај временската редундантност една акција може да се повторува повеќепати. Пример ако некоја трансакција откаже, истата може да се повтори без да се нанесе штета. Временската редундантност е од помош особено кај повремените и минливите неправилности.
Кај физичката редундантност, дополнителни опреми или процеси се пуштаат во употреба за да се намали недостатокот од не функционирањето на некоја друга компонента. Физичката редундантност може да се изврши со додавање на хардверски или софтверски делови. Оваа редундантност со години се користи кај струјните кола.
Еластичност на процеси
Со помош на реплицирање на идентични процеси во групи, се намалува можноста од неправилна работа на процесите. Главната особина на ова организирање е кога се испраќа порака до самата група, сите процеси (членови) ја примаат. На овој начин, ако еден процес од групата откаже, некој друг процес може да ја преземе работата. Групите на процеси можат да бидат дунамични, односно можат да се создаваат нови групи, а старите да се уништуваат. Еден процес може да се придружи на нова група или да ја напушти за време на операциите. Исто така, еден процес може да биде член на повеќе групи во исто време.
Процесите се претставуваат на групи. Еден процес може да испрати порака до група на опслужувачи, без притоа да знае кои се тие опслужувачи, колку се на број или каде се наоѓаат. Во некои групи процесите се еднакви меѓусебно и колективно донесуваат одлуки, додека во други групи постојат процеси кои се главни координатори, односно групи каде има хиерархиска поделеност.
Потребно е постоење на некој метод кој ќе биде одговорен за создавање и бришење на групи, како и некој кој ќе дозволува процесите да можат да напуштаат групи и да се приклучуваат на нови. Еден начин е да се има опслужувач за групи, на којшто ќе му се испраќаат сите побарувања. опслужувачот за групи потоа ќе може да чува своја база на податоци за сите групи и нивните членови. Методот е ефикасен и лесен за имплементација, меѓутоа тој има една точка на неправилност. Ако опслужувачот падне, менаџирањето на групите ќе престане да постои, со што може да се случи сите групи да треба да бидат структурирани од почеток како и да се изгуби работата што претходно ја извршувале. Спротивно на ова, менаџирањето на групите може да се извршува на дистрибуиран начин. Пример, ако еден процес сака да се приклучи на некоја група, може да испрати мултикаст до сите групи и да најави дека сака да се приклучи кон некоја. Спротивно на ова, доколку сака да напушти некоја група, потребно е да испрати порака за напуштање до сите. Но во практиката тоа не е толку едноставно, бидејќи процес кој ќе откаже не секогаш испраќа порака дека ќе биде надвор од употреба. Другите членови мораат сами да откријат дека еден од процесите откажал, на тој начин што ќе приметат дека процесот престанал да одговара. Откако ќе откријат, можат да го исфрлат од групата. Исто така, пристапувањето и напуштањето на групите мора да биде синхронизирано со податочните пораки кои се испраќаат. Постои уште една непрвилност кај менаџирањето со групи, а тоа е дека мора да постои некој протокол кој ќе ги изгради од почеток групите, кога повеќе машини ќе престанат да функционираат. Некои од процесите мора сами да ја преземат иницијативата.
Маскирање на неправилности и репликација
Групирањето на процеси овозможува маскирање на процеси со неправилност со тоа што ќе се сокријат во групата. Со други зборови може да се реплицираат процесите и да се организираат во групи за да се намали штетното влијание на самостоен процес и да се смести во група која е толерантна на неправилности. Постојат два начина за ваква репликација:
Главниот проблем кога се користи репликација за толеранција за неправилности, е да се одлучи колку репликација е потребно. Кај вториот случај на активна репликација кај рамните групи на процеси, кога еден процес ќе откаже потребни се k+1 процеси за да се овозможи k толерантна група.
Од друга страна доколку имаме Византиска неправилност, потребни се 2k+1 репликации за да се овозможи k толерантна група.
Детекција на неправилности
Покрај тоа што некои неправилности можат да се маскираат на различни начини, останува фактот дека тие најпрво треба да се откријат. Детекцијата на неправилности претставува основа кај толеранција на неправилности кај дистрибуираните системи. Кога станува збор за детекција на неправилности, најчесто има два механизма: активна проверка на процесите или пасивно чекање одговорите да почнат да доаѓаат од друг процес. Во практира најчесто се користи првиот механизам со проверка на процесите. Исто така постојат механизми кои користат часовници, механизми кои сугерираат секој активен процес да ги информира другите дека е активен.
Системот за детекција на неправилности треба да може да ги препознава неправилностите кои настануваат поради недостатоци во мрежата од неправилното работење на процесите, односно не треба да се дава одлуката на еден процес. Кога ќе се забележи неправилност во работењето на некој процес, потребно е повеќе процеси да пробаат да стапат во контакт со процесот што предизвикува неправилно работење, па потоа да одлучат дали тој процес е сè уште достапен. Доколку процесот работи, меѓусебно треба да се информираат за неговата состојба.
Доверливи клиент-опслужувач комуникации
Во многу случаи толеранцијата на грешка во дистрибуираните системи е концентрирана на грешките на процесите. Но, предвид треба да се земат и комуникациските грешки. Во некои случаи комуникацискиот канал може да биде изложен на некои пропусти, паѓање на каналот, временски и произволни грешки. Во практика, кога се прават доверливи комуникациски канали, во центарот на вниманието се пропустите и паѓањето на каналите.
Комуникации од тип точка-точка
Во многу дистрибуирани системи, доверлива комуникација од типот точка-точка е воспоставена со користење на доверлив протокол на транспорт како што е TCP. TCP ги маскира пропустите кои се појавуваат во форма на изгубени пораки, користејќи потврди и ретрансмисии. Таквите грешки се целосно скриени од TCP клиентот. Но, грешките со паѓање не се маскирани. Оваа грешка може да се појави кога TCP врската е ненадејно прекината со што не може да се пренесуваат пораки низ комуникацискиот канал. Единствениот начин да се маскираат такви греши е да ми овозможиме на дистрибуираниот систем автоматски да направи нова врска, со едноставно препраќање на барање за поврзување.
RPC семантика во присуство на грешки
Сега да ја погледнеме подобро клиент-опслужувач комуникацијата кога се користат комуникациски олеснувања од високо ниво како што се Remote Procedure Calls (RPCs). Целта на RPC е да ја скрие комуникацијата правејќи го RPC да личат како да се локални. Проблемот овде се јавува кога се појавува грешка. Во тој случај разликите помеѓу далечинските повици и локалните не се маскираат лесно. Има пет различни класи на грешки кои можат да се појават во PRC системите:
Доверлива комуникација во групи
Имајќи предвид колку е важна еластичноста на процесите од страна на репликацијата, не е толку изненадувачки дека доверливи се и мултикаст сервисите. Овие сервиси гарантираат дека пораките се испорачани до сите членови на групата. Но за жал, тоа не е секогаш така и во овој дел ќе ги погледнеме подобро прашањата кои се вклучени во доверливото испорачување на пораките до членовите на групата.
Основни шеми на доверливо мултикастирање
Прво да дефинираме прецизно што е всушност доверливо мултикастирање. Интуитивно, тоа значи дека пораката која е пратена до некоја група треба да биде испорачана на секој член од таа група. Но, што ќе се случи ако за времетраењето на комуникацијата друг процес (член) се вклучи во групата? Треба ли и тој процес да ја прими пораката? Исто така треба да се одлучи што ќе се случи ако процесот кој праќа падне за време на комуникацијата. За да се покријат овие ситуации разлика треба да се направи помеѓу доверлива комуникација во моментот на паѓањето на процесот, и доверлива комуникација кога се претпоставува дека процесите работат како што треба. Во првиот случај мултикастирањето се смета дека е доверливо кога може да гарантира сите членови од групата кои работат ќе ја примат таа порака. овде заплетканиот дел е дека договорот треба да се направи на тоа како изгледала групата пред да биде испорачана пораката, во поглед на понатамошните случувања. Ситуацијата станува поедноставна ако претпоставиме дека договорот е кој е член на групата а кој не е. Во основа, претпоставуваме дека процесите не паѓаат, и порцесите не и се придружуваат или ја напустаат групата додека се одвива комуникацијата, доверливо мултикастирање едноставно значи дека секоја порака треба да биде испорачана на секој моментален член на групата.
Размерливост во доверливото мултикастирање
Оваа послаба форма на доверливо мултикастирање е релативно лесна за имплементација е лесна за имплементирање, но бројот на примачи е ограничен. Ако има N примачи, праќачот треба да биде подготвен да прими барем N потврдувања. Со многу примачи праќачот може да биде преплавен со повратни пораки, што исто така се нарекува повратна експлозија. Едно решение на овој проблем е да не има повратни пораќи за потврда. Наместо тоа, примачот да прати порака да праќачот само да го информира ако не му стигнала пораката. Друг проблем со враќањето само на негативните потвдувања е тоа што праќачот во теорија ќе биде приморан да ја чува пораката во неговиот бафер со историја засекогаш, бидејќи праќачот не знае дали пораката била точно испорачана па затоа треба да биде спремен за повторно барање за истата порака од страна на примачот. Неколку предлози и различни шеми постојат за размерливо доверливо мултикастирање.
Хиерархиска конрола на потврдувања
За да објасниме како работи хиерархиската контрола, да претпоставиме дека има само еден единствен праќач кој треба да ги прати пораките до големи групи на примачи. Групата на примачи е партиционирана (поделена) на број од подгрупи, кои понатаму се организирани во дрво. Подгрупата која го содржи праќачот го формира коренот на дрвото. Со секоја подгрупа, било кое доерлива мултикастирачка пема која работи на мали групи може да се користи. Главнот проблем со хиерархиски решенија е конструкцијата на дрвото. Во многу случаи дрвото треба да биде конструирано динамички.
Наводи
[1] Andrew S. Tanenbaum, Maarten Van Steen, Distributed Systems Principles and Paradigms (2002) first edition
[2] Andrew S. Tanenbaum, Maarten Van Steen, Distributed Systems Principles and Paradigms (2006) second edition
[3] Colorious, George, Dollimore J., Kindberg T., Distributed Systems, Concepts and Design (2001) 3rd ed., Pearson Education, p. 2.
[4] Brian Selic, 2004,  Fault tolerance techniques for distributed systems , http://www.ibm.com/developerworks/rational/library/114.html
Ширли Гејл Крос
Ширли Гејл Крос (27 август 1915 година, Оклахома - 14 јули 2008 година, Источен Сендвич, Масачусетс) била американски ботаничар, ботанички илустратор и конзерватор.
Биографија
Ширли Гејл пораснала во Глостер и Марблхед и дипломирала на Државниот колеџ во Масачусетс (преименуван во 1947 година во Универзитетот во Масачусетс Амхерст). На колеџот Редклиф, таа го добила својот докторат. во 1939 година со ML Fernald како нејзин раководител на тезата.
Во 1941 година се омажила за Честер „Чет“ Е. Крос (1913–1988), нејзин соученик кој добил докторат. во палеоботаниката од Харвард. Двојката се преселила во историскиот округ Спринг Хил во Сендвич, Масачусетс, каде што поседувале и одгледувале три мочуришта од брусница за да снабдуваат брусница за пазарот на свежо овошје. Тие продолжиле да одгледуваат брусница до кратко пред смртта на Чет Крос. Таа и Гордон Дилон ги нацртале илустрациите за книгата на Едит Скаман од 1947 година, папрати и папрат сојузници од Њу Хемпшир. Ширли Гејл Крос ги нацртала илустрациите на Ринхоспора и многу од илустрациите од папрат за 8-то издание на прирачник за ботаника.
Крос била основачки член на Друштвото Торнтон В. Бурџис и ја осмислила, дизајнирала, одгледувала и организирала градината со диви цвеќиња на Друштвото именувана во нејзина чест.
По нејзината смрт, таа останала со три сина, шест внуци и едно правнуче.
Самовилска Вода (Блаце)
Самовилска Вода — археолошко наоѓалиште во тетовското село Блаце. Претставува сакрален објект од старохристијанското време и средниот век. Се наоѓа на падините на Сува Гора, на оддалеченост од 2 км југоисточно од селото. Се забележуваат урнатини од сакрален објект врз кој е изградена новата црква „Св. Троица“. Од постариот објект има остатоци од архитектонска пластика од мермер. Во Музејот на тетовскиот крај се чува столпче со капител, изработено од мермер.. Самовилската вода се смета за лековита вода, разни луѓе од разни краишта доаѓаат за да го посетат ова наоѓалиште.
Непчена коска
Непчената коска (os palatinum) е парна коска сместена зад максилата.
Делови
На непчената коска се разликуваат:
Зглобови
Непчената коска се зглобува со коските на черепот кои се наоѓаат на задниот дел од носната шуплина помеѓу максилата и сфеноидалниот израсток. Учествува во градбата на три шуплини: латералниот ѕид на носната шуплина, покривот на устата, подот на орбитата така што формира инфериорна пукнатина.
Кај животните
Кај рибите непчената коска се состои од плоча која лежи на внатрешниот раб од максилата. Непчени коски може да се сретнат и кај некои водоземци и жаби. Кај птиците непчените коски се одвоени од задниот дел од горната вилица.
Барбара Нтамбирвеки
Барбара Нтамбирвеки Каругоњо е адвокат ка, академик и активистка во Уганда. Таа е предавач на Правниот факултет на Уганда Пентекосталниот универзитет, приватен универзитет.
Позадина и образование
Нтамбирвеки има диплома по правни науки на Универзитетот Макерере, најстариот и најголемиот јавен универзитет во Уганда. Таа, исто така, има диплома за правна пракса од Центарот за развој на правото. Нејзиниот магистер по правни науки се стекна на Универзитетот во Кејп Таун во Јужна Африка.
Кариера
Таа е предавачка на Правниот факултет на кампусот Кампала на Универзитетот во Уганда Пентекостал. Таа, исто така, служи како адвокат во адвокатската канцеларија на Ntambirweki Kandeebe & Company Advocates, специјализирана за комерцијални трансакции, судски спорови и административно право. Таа истовремено работи како истражувачки службеник во организацијата Адвокатес Коалиција за развој и животна средина, каде што „обезбедува истражувачка и административна поддршка за различните проекти во рамките на Програмата“.
Во нејзините лични текстови, Нтабирвеки ја препознава доминацијата на земјоделството во националната економија. Таа тврди дека за да се максимизира земјоделското производство, примената на науката и технологијата е критично важна. Таа го критикува малото финансирање од страна на владата на Уганда за земјоделски истражувања.
Маџир Маало
Маџир или Мухаџир Маало — скопска населба која се наоѓа на десната страна на реката Вардар. Неговото име потекнува од муслиманските доселеници во Македонија кои биле наречени Мухаџири или Маџири. Десната страна на реката Вардар почнала да се населува во 1873-1874 год. кога била изградена железничката линија Солун - Митровица. Покрај доселениците кои живееле на новоформиранита улица Бошњачки сокак или Бошњачки куќи, во Маџир маало имало и староседелци меѓу кои биле старите угледни скопски фамилии Калајџиеви, Димитријевиќ, Галиќ и Бајрам.
Маџир маало имало испресечени куси и тесни улици по кои едвај можело да се помине со кочија со коњи. Прави улици имало во Ново маало, како и помеѓу Маџир и Влашко маало во христијанскиот дел на градот Скопје. Во маалото имало неколку јавни чешми, но, речиси во секој двор имало бунар. На десната страна на реката Вардар постоела џамија, наречена Муџахир џамија, која според легендата била подигната од Турци-бегалци од Ниш.
Сега Маџир маало е современа населба која сѐ уште чека урбанистички план од страна на град Скопје и општина центар. Некои куќи се под заштита на градот како културни знаменитости и не е дозволено нивно рушење и преправање на првобитниот изглед. Со урбанизацијата се предвидува градење на ниски згради.
Романизација на бугарскиот јазик
Романизација на бугарски јазик — транслитерацијата на текстот од бугарска кирилица на латиница.
Црква „Преображение Христово“ - Битуше
Преображение Христово (Свето Преображене) — црква во мијачкото село Битуше, Општина Маврово и Ростуше, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Дебарското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Изградена е од месниот градител Саре Јаковов. Иконите во храмт са дело на дебърския мајстор Саве Поп Божинов од Селце.
Според месна легенда, секоја година на храмовиот празник 18 август нешто огнено и црвено се спушта од кон истоимениот храм „Преображение Христово“ во с. Ербеле, денес од албанска страна.
Македонска народна банка (Софија)
Македонска народна банка била банка на македонската емиграција во Софија.
Историја
Луѓето оставени сами на себе во туѓина биле без можност за да дојдат до некаков напредок. Македонците, кои биле иселени под присила, од сите страни, својот спас го барале во Бугарија. Македонската емиграција решила да создаде финансиски институции кои ќе можат да им помагаат првенствено на самите Македонци. Основањето на Македонска народна банка во Софија било замислено уште пред 1908 година при создавањето на Сојузот на македонски конституциони клубови во Солун. Идејата да се создаде финансова институција била реализирана од македонските емиграциски институти пред 1929 година.
Основање
Уставот на Македонската народна банка бил одобрен од Софискиот Окружен Суд со одлука 1746 од 1 јуни 1929 година, а излезен во Државен весник број. 59 од 1925 година. Основниот капитал на банката изнесувал 32.000.000 лева распределени во 64.000 акции секоја по 500 лева. Македонската народна банка најпрвин започнала со доделување на кредити на трговци, индустријалци, занаетчии итн. Тоа било во 1929 година а веќе во наредната 1930 година тој влог бил удвоен на 40.000,000 лева. Македонската народна банка имала отворена четири филијали и тоа, во: Св. Врач (денес Сандански) на 25.5.1930, Петрич на 5.1.1930, Неврокоп (денес Гоце Делчев) 11.5.1930 и Горна Џумаја (денес Благоевград) 19.10.1930. Претседател бил најпрвин, Иван Караџулов до 1930, а потоа Д-р.Петар Џидров, додека потпретседатели биле Крум Чепраников, Борис Антонов, Христо Станишев, Аврам Чаловски итн.
Пад на Отоманското Царство
Во текот на овој период, империјата се соочила со предизвиците на одбрана од странските напади и окупации. Поради фактот што Османлиите сè повеќе започнале да ги губат своите позиции во Европа, таа започнала да гради сојузништва со европски земји, како што се Франција, Холандија, Велика Британија. Таков е примерот со Кримската војна од 1853 година, кога Османлиите во сојуз со Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска, Втората Француска Република и Кралството Сардинија војувале против Руската Империја.
Кримската војна го предизвикала масовното иселување на Кримските Татари. Од вкупното татарско население кое броело околу 300.000 во Тавридсакта област, околу 200.000 Татари биле преселени во Отоманското Царство. Kон крајот на Кавкаските војни, голем број на Черкези ги напуштиле своите домови во Кавказ и принудно заминале во Отоманското Царство. Во текот на 19 век, иселувањето или протерувањето на муслиманското население од Bалканот, Кавказ, Крим и Крит кон денешна Турција станало честа појава.
За време на периодот на Танзиматот (арапски Tanzîmât, што значи "реорганизација") (1839-1876), османлиските власти вовеле уставни реформи во империјата, како и модернизација на војската, банкарскиот систем, биле заменети занаетчиските дејности со изградба на неколку модерни фабрики. Во 1856 година бил донесен реформски акт наречен Хатихумјун. Според овој акт, во империјата се ветувало верска и национална рамноправност на сите народности во империјата, слобода на вероисповед и мислење, мешани судови, право на христијаните да стапуваат на државни должности, да служат во османлиската војска и да имаат свои претставници во Државниот совет. Тој предвидувал и црковни реформи, замена на натуралните даноци кон црковните великодостојници со парични суми, реорганизација на државната администрација, судството, полицијата и даночната политика, воведување на редовен буџет од приходи и расходи на државата, поправка на патиштата, унапредување на земјоделството и трговијата и друго. Освен тоа, било формирано ново ерменско национално собрание..
Периодот на реформите својот врв го достигнал кога бил донесен Отоманскиот устав, кој бил напишан од страна на членовите на Младотурците. Тој бил изгласен на 23 ноември 1876 година. Споиред уставот, во рацете на султанот останала апсолутната власт, и самите министри останале да бидат одговорни пред него. Освен тоа, уставот ги гарантирал личните слободи на граѓаните, слобода на печатот, еднаквост пред законите, право на сопственост. Првата уставна ера од историјата на империјата (турски: Birinci Meşrûtiyet Devri) била краткотрајна. Во 1876 година, султанот Абдул Азис бил симнат од власт од страна на неколку либералните кругови во империјата. Тој абдицирал во корист на Мурат V. Сепак, новиот султан бил ментално болен и од престолот бил соборен по само неколку месеци. Негов наследник станал Абдул Хамид II (1876-1909). Во време на неговото владеење во империјата стапил насила првиот Отомански устав, на 23 декември 1876 година. Исто така бил создаден и првиот отомански парламент. По неуспехот на Цариградската конференција, империјата претрпела пораз по Руско-турската војна од 1877-1878, по која империјатата засекогаш ја изгубила Бугарија со потпишувањето на Санстефанскиот мировен договор (3 март 1878 година). Во почетокот на 1878 година уставот бил суспендиран и парламентот распуштен. Бил воспоставен тирански режим во останатите делови на Отоманското Царство (претежно Македонија).
Национализмот во Отоманското Царство од страна на потчинетите народи сè повеќе доаѓал до израз. Во 1821 година била формирана Првата Грчка република. Таа била првата земја од Балканот која ја прогласила својата независност од империјата. Официјално од страна на Високата порта, новата земја на Балканот била приознаена по завршувањето на грчката војна за независност. Танзиматските реформи не го сопрел национализмот во Дунавските кнежевства и Кнежевство Србија, кои биле полунезависни за речиси шест децении. Во 1875 година, Црна Гора и Србија, заедно со Обединетото кнежевство Влашка и Молдавија ја прогласиле својата независност од Отоманското Царство. Во 1876 година, на територијата на денешна Бугарија избувнало т.н. Априлско востание кое индиректно довело до создавање на новата бугарска држава, кое се случило по две години, по Руско-турската војна од 1877-1878, како Кнежевство Бугарија.
Во Македонија, како и во останатите балкански земји, исто така избувнале неколку востанија. Така, во 1876 и 1877 година избувнале Разловечкото востание и Кресненското востание. Едно од наголемите востанија на македпнскиот народ избувнало во 1903 година, познато како Илинденско востание. Востанијата главно биле насочени против османлиската тиранија и желбата за создавање на нова држава на Балканот. Сите овие бунтови против османлиската власт биле крваво задушувани.
Вилаетите Босна и Новопазарски санџак делумно биле окупирани од страна на силите на Австроунгарија по потпишувањето на Берлинскиот конгрес во 1878 година, но тие номинално останале во границите на империјата. И покрај присуството на отомански војници, Босна во 1908 година била анексирана кон Австроунгарија по т.н. Босанска криза.
Освен овие територијални промени, по Берлинскиот конгрес Кипар ѝ бил доделен на Велика Британија.
Во 1862 година, британските сили го окупирале Египет и Судан. Како отомански провинции, овие денешни земји останале де јуре до 1914 година кога Отоманското Царство се приклучила кон Централните сили во Првата светска војна. Во текот од 1830 - 1912 година во Северна Африка биле изгубени и други провинции, како Алжир (окупиран од Франција во 1830), Тунис (окупиран од Франција во 1881 година) и Либија (окупирана од Италија во 1912).