cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изадора Данкан
Смрт
Данкан била минувач во Амилкар – автомобилот на згодниот француско-италијанскиот механичар Бенут Фалчето, кого таа го нарекувала "Бугати". Пред да влезе во автомобилот таа ù рекла на пријателка си, Мари Дести и на некои придружници, "Adieu, mes amis. Je vais à la gloire!"(„Пријатно, пријатели, заминав по слава!“). Сепак, според дневниците на американскиот раскажувач Гленвеј Вескот, кој во тоа време бил во Ница и го посетил телото на Данкан во мртовечницата (неговите дневници се наоѓаат во библиотеката Бајнек при универзитетот Јеил), Дести признала дека лажела за последните зборови на Данкан. Наместо тоа, таа му рекла на Вескот – Данкан всушност рече: "Je vais à l'amour"(„Заминав по љубов!“). Дести сметала дека тоа што го рекла Данкан било премногу срамно за да влезе како последен епилог во историјата на легендите, особено што тоа објаснувало дека Данкан се надевала дека таа и Фалчето оделе до нејзината хотелска соба на љубовен состанок.
Без разлика на нејзините последните зборови, кога Фалчето го запалил автомобилот и тргнал, долгата свилена марама на Данкан, подарок од Дести, се заглавила на едно од тркалата и задната осовина. Како што The New York Times објави во посмртницата – "Изадора Данкан, американската танчерка, вчера трагично загина на ривиерата во Франција. Според соопштенија од Ница, г-ца Данкан на чуден начин паднала од отворениот автомобил во кој се возела и веднаш починала поради јачината на ударот со која паднала на плочникот." Други извори ја опишуваат незијанта смрт како последица од давење, каде што се споменува дека дури и главата и била отсечена од счучајното затегнување на марамата околу нејзиниот врат.
Изадора Данкан била кремирана, а нејзината пепел била сместена до тие на нејзините сакани деца во „колумбариумот“ на гробиштата Пер Лашез во Париз.
Кога починала била првиот граѓанин на Советскиот Сојуз, кој сакал да биде условно ослободена во САД.
Наследство
Инсисистирањето на Данкан на поприродни движења во балетот, неограничените костуми и емоционални изрази, во широки размери, влијаеле врз другите танчари. Иако нејзините училишта не траеле долго, нејзиното дело имало влијание во уметноста. Честопати се сметала за основач на модерниот танц.
Филм
Животот на Изадора Данкан највидно е отсликан во филмот Isadora, од 1968г. каде Ванеса Редгрејв ја игра главната улога. Вивијан Пиклс ја играше во биографскиот филм на Кен Расел од 1966-та г. за БиБиСи, насловен како 'The Biggest Dancer in the World' и воведен од страна на биографот на Данкан, Сивел Стоукс.
Во други филмови, сценаријата вклучувале референици од Данкан како инспирација.
Агим Нухиу
Агим Нухиу ( во Слатино) — министер за внатрешни работи во периодот 2016–2017.
Животопис
Агим Нухиу е роден на 24 август 1977 година во тетовското село Слатино. Во 2001 година дипломирал на Правниот факултет на Универзитетот во Тетово. Од 2005 до 2007 година предавал граѓанско право на Универзитетот во Тирана, а од 2001 до 2008 година истото и на Приштинскиот универзитет. Во 2013 година ја одбранил дисертацијата по право на универзитетот во Тирана. Помеѓу 2002 и 2004 година бил член на Сенатот на Универзитетот во Тетово. Потоа станал потпретседател на Одборот на директори на Институтот за заштита на здравјето во Тетово (2002 - 2007), член на комисијата за правни и законски прашања на Општина Теарце (2002 - 2008), декан на истражувањата на Правниот факултет на Универзитетот во Тетово, вршител на должноста декан на Правниот факултет (2009 - 2010), член на Надзорниот одбор за спроведување на Охридскиот рамковен договор (2011), декан на научниот дел на Правниот факултет на Државниот универзитет во Тетово (2015). Уредник е на Меѓународното научно списание за правни прашања ‘‘Ulpianus‘‘, Здружение на Правници Албанци во Македонија, 2002; Од 29 декември 2016 до 1 јуни 2017 бил министер за внатрешни работи, станувајќи првиот Албанец кој стапил на таа должност.
Земјина орбита
Земјина орбита — патеката која ја опишува Земјата при нејзиното движење околу Сонцето на просечно растојание од 149,60 милиони км. Една обиколка трае точно дена (1 ѕвездена година), и за тоа време поминува 940 милиони км. Занемарувајќи го влијанието од други тела во Сончевиот Систем, Земјината орбита е елипса со тежиште Земја-Сонце како едно жариште и тековна занесеност од 0,0167. Бидејќи оваа вредност е блиску до нула, средиштето на орбитата е релативно блиску до средиштето на Сонцето (во однос на големината на орбитата).
Гледајќи од Земјата, орбиталното напредно движење на планетата ни дава печаток дека Сонцето се движи во однос на други ѕвезди за 1° источно секој сончев ден (деноноќие). Земјината орбитална брзина изнесува просечно 29,78 км/с (107.208 км/ч), што е доволно брзо за да го помине пречникот на планетата за 7 минути, а растојанието до Месечината за 4 часа.
Гледајќи од точна над северниот пол на Сонцето или Земјата, Земјата делува ккао да се врти спроти часовникот околу Сонцето. Од истото гледиште, и Земјата и Сонцето делуваат како да се вртат спроти часовникот околу сопствените оски.
Историја на изучување
Хелиоцентризмот е научен модел кој го ставил Сонцето во средиштето на Сончевиот Систем, а планетите како Земјата ги сместил во неговата орбита. Историски овој систем бил спротивставен на геоцентризмот, кој ја става Земјата во средината. Хелицоентричниот модел е предложен од Аристарх од Самос уште во III век п.н.е. Во XVI век Никола Коперник изложил опфатна расправа за хелиоцентричен модел на вселената како што Птоломеј тоа го направил за геоцентричниот модел во II век. Оваа „Коперникова револуција“ го решила проблемот на повратното движење на планетие, аргументирајќи дека таквото движење е само привидно. Прв кој изработил карта на овој модел бил холандскиот картограф Јан Блау еден век подоцна.
Влијание врз Земјата
Бидејќи Земјиниот осен наклон (накосеност на еклиптиката), наваленоста на Сончевата траекторија на небото (гледајќи од Земјата) се разликува зависно од времето во годината. За оние во северните краишта, кога северниот пол е навален кон Сонцето денот трае подолго и Сонцето е повисоко на небото. Од ова произлегуваат потопли просечни температури бидејќи површината е поозрачена од Сонцето. Кога северниот пол е навален на другата страна, времето е постудено. Северно од Северниот Поларник и јужно од Јужниот Поларник имаме краен случај каде еден дел од годината е мрачен, а другиот дел е постојано сончев. Ова се нарекува поларна ноќ и полноќно сонце. Разликите во временските услови (заради насоченоста на осниот наклон) водат до годишни времиња.
Настани во орбитата
По астрономски обичај, четирите годишни времиња се определени од сонцестоите (двете точки на Земјината орбита со најголема наваленост на Земјината оска, кон или обратно од Сонцето) и рамнодениците (двете точки на Земјината орбита каде навалената Земјина оска и замислената права од Земјата до Сонцето се точно нормални една на друга). Сонцестоите и рамнодениците ја делат годината на четири приближно еднакви делови. На северната полутопка краткодневница се јавува околу 21 декември; летниот сонцестој е околу 21 јуни; пролетнат арамноденица е околу 20 март, а есенскта рамноденица е на 23 септември. Ефектот на Земјиниот осен наклон на јужната полутопка е обратен на оној на северната, и затоа годишните времиња, сонцестоите и рамнодениците се обратни (на пр. северниот летен сонцестој се случува истовремено со јужниот зимски сонцесто).
Земјиниот перихел се јавува околу 3 јануари, а афелот околу 4 јули. Со други зборови, Земјата е поблиску до Сонцето во јануари, а подалеку во јули, што делува нездраворазумски за жителите на северната полутопка (бидејќи таму јануари е зимски месец, а јули е летен). Промената во растојанието Земја-Сонце води до 7 % зголемување на вкупната сончева енергија која стасува до Земјата во перихел до однос на афелот. Бидејќи јужната полутопка е навалена кон Сонцето во времето кога Земјата е најблиску до Сонцето, оваа полутопка прима малку повеќе сончева енергија од северната. Меѓутоа, овој ефект е многу помалку значаен од вкупната енергетска промена што се должи на осниот наклон, и највеќето вишок енергија се впива во водната површина, која е многу попространа на јужната полутопка.
Иднина
Математичарите и астрономите (како Лаплас, Лагранж, Гаус, Поакнаре, Колмогоров, Арнол и Мозер) изнашле математички постапки и низа докази за стабилноста на Сончевиот Систем. By most predictions, Земјината орбита ќе биде релативно стабилна долго време во иднината.
Џон Ворт
Во својата политичка работа, тој беше претседател на невладината организација Млади европски федералисти Европа помеѓу 2003 и 2005 година. Во британската политика, тој беше одговорен за онлајн кампањата за кандидатурата на Хариет Харман во 2007 година да биде заменик-лидер на Лабуристичката партија и исто така водеше онлајн кампања за кандидатурата на Дајан Абот за лабуристичко лидерство во 2010 година. Тој беше еден од основачите на кампањата за атеистички автобуси во 2008 година, а кампањата за прв пат беше визуелизирана во неговиот блог запис „Во твоето лице атеизам?“. Во 2013 година, во времето на неговото преселување во Берлин, тој ја напушти Лабуристичката партија и се приклучи на германските Зелени, каде што се кандидираше на локалните избори во 2016 година
Тој е визитинг професор на Колеџот на Европа во Бриж, каде предава од академската 2015–16 година. Тој им предава на студентите на одделот за политика за онлајн комуникации и ЕУ и (заедно со Пјерпаоло Сетембри и Костанца Херманин) ја води симулацијата на преговорите.
Како државјанин на ОК во Германија, тој редовно се појавува во германските медиуми за да зборува за Брегзит.
Тој е член на Групата за европска политика на Светскиот економски форум и на советодавната група на ЕУ Транспаренси интернешнал.
Во летото 2022 година тој ја започна кампањата #CrossBorderRail за да побара внимание за проблемите со европската железничка мрежа, и конкретно граничните врски меѓу земјите.
Порече во НОБ
Порече и Поречието во НОБ се вклучиле уште во 1943 година. Одиграле клучна улога во борбата против фашизмот, посебно што на територијата на Порече биле оформени партизански одреди и една бригада.
Позадина
Местоположбата на Порече, слабите комуникациски врски, и теророт што го спроведувала бугарската војска, влијаеле на тоа во Поречието организираниот отпор да биде слаб. Голем број селани се криеле по шумите, а дел се приклучиле на организацијата предводена од Војче Трбиќ. Таа четничка организација единствено дејствувала во тој реон, а селаните се приклучувале не поради идеолошката припадност кон неговата организација, туку заради личната безбедност и желбата за вооружен отпор против бугарската војска.
Во текот на есента 1943 година, Кире Гаврилоски дошол во с. Ропотово со цел да оформи реонски комитет во Брод, а цел на комитетот била да оформи селски револуционерни комитети во селата низ Порече. На 17 септември 1943 година Велешкиот партизански одред „Димитар Влахов“ влегол во селото Црешнево, каде командантот Стоилко Ивановски-Планински одржал говор пред насобраните селани. Со цел да се активира народноослободителното движење во Порече и Азот, окупирани од бугарските сили, ГШ на НОВ и ПОМ донел решение Првата македонско-косовска ударна бригада да дејствува во правец на овие територии. Така, на 21 ноември 1943 година бригадата тргнала во правец на Порече, но била принудена да се врати на слободната територија.
За време на Февруарскиот поход, во секое село биле добро прифатени партизанските единици кои минувале низ територијата на Порече, а голем број од населението и се приклучило на партизаните.
Во текот на НОБ
Првиот поречки партизански одред бил формиран на 12 мај 1944 година. Воен командант бил Никола Макеларски, а политички комесар Бранислав Шикиќ. На 24 август 1944 година во селото Боровска брезница била формирана Поречка народноослободителна бригада, во која влегле борци од четничката единица и борци од Прилепската бригада. Ноќта на 6 септември 1944 година бригадата учествувала во борби со бугарската војска кај преминот Барабас, а на 7 септември, влегле во Брод без борба. Со борбите на Барабас завршиле борбите за ослободување на Порече, со што била создадена слободна територија речиси по целиот тек на реката Треска, односно цела територија на Порече. По ослободување на Порече и Брод, Поречката бригада на 10 септември 1944 година учествувала во борбите за ослободување на Прилеп, а кон крајот на септември учествувала во разбивање на балистичките сили во реонот на Кичевско. Најжестоките борби биле водени на 24 и 25 октомври 1944 година на Сува Гора, каде имало 14 загинати, 39 ранети и 16 исчезнати борци. Поречани учествувале во акциите за ослободување на Кичево, на 15 и 16 ноември 1944 година, како и Гостивар и Тетово.
Поречани во голем број биле дел од македонските бригади, не само во Поречката бригада, туку и во Првата македонско-косовска ударна бригада и Шестата македонска ударна бригада. Сепак, најголемиот број борци од Порече формациски влегле во составот на Петнаесеттиот македонски корпус, кој бил испратен на Сремски фронт.
Во текот на НОБ, во Порече загинале 195 поречани.
Список на државни водачи во 692 година
Ова е список на државни водачи во 92 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кара Ахмед Паша џамија
Кара Ахмед Паша џамија (турски: Kara Ahmet Paşa Camii) е отоманска џамија која се наоѓа во Фатих, Истанбул, Турција.
Како главен архитект на џамијата е Мимар Синан во 16 век.
Кевин Спејси
Животопис
Кевин Спејси е роден на 26 јули, 1959 г. во Саут Оринџ, Њу Џерси. Тој е најмалиот од трите деца на Томас и Кетрин Фаулер. Татко му често ги менувал работните места, па така целото семејство било принудено постојано да се сели од едно место на друго. Додока посетувал средно учичиште, Кевин бил редовно повикуван да толкува некоја од улогите во школските приредби. Училиштето го завршил во 1977 г. а истата година го присвоил и презимето Спејси, моминско презиме на неговата мајка. По матурата, Спејси си ја пробал среќата во стенд ап комедијата, како комичар во некои клубови. Интересна била и неговата наместена насмевка, по која го паметеле за време на настапите, и која денес е негово облежје. По убедување од еден негов соученик од факултет, се решил да глуми во ТВ драмата „Џулијард“, но оттаму дал отказ по две години.
Првите улоги
Во 1982 г. се случило неговото глумечко деби во филмот „Духови“, под режисерската палка на Лив Улман. Неговата појава била забележана за време на кастингот за филмот „Вистинско нешто“. Иако не ја добил улогата, оставил позитивен впечаток врз Мајк Николс, со кого подоцна и ќе соработува. Во наредните години, Николс му доделил помали улоги на Спејси во неговите филмови „Љубовна болка“ и „Работлива девојка“. Овде имал прилика да глуми заедно со филмски легенди како Џек Николсон, Мерил Стрип, Харисон Форд и Мелани Грифитс, и со тоа да стекне поголемо искуство. Временскиот интервал 1987-1992 го искористил за подигнување на личниот рејтинг појавувајќи се во телевизиски серии и во театарот. Во 1994 г. го снимил своето продуцентско деби, насловено како „Пливање со ајкулите“.
Следната година добил поголема доверба од режисерите, со тоа што ја играл улогата на Роџер Кинг во филмот „Дежурни виновници“ за која и го освоил неговиот прв Оскар. Истата година, заедно со Бред Пит и Морган Фримен биле соработници во крими-трилерот „Седум“, каде Спејси ја толкувал ролјата на серискиот убиец Џон Доу. Во 1997 г. Кевин за првпат се нашол во режисерското столче, и тоа во филмот „Албино алигатор“. Со „Доверливо од ЛА“ дефинитивно си го пробил пат кон добивање поголеми улоги во претстојните филмови.
Успехот со Американска убавина
Кога се случила проекцијата на „Американска убавина“ низ кино-салите ширум светот, Кевин Спејси нагло ја зголемил својата популарност во Холивуд. И критиката и публиката биле едногласни дека еден таков уметнички перформанс е вистинска реткост, такво умешно претставување на средовечниот американски човек е врвно достигнување. За толкување на ликот на главниот протагонист Лестер Бурхам пристигнале дузина признанија и награди на сметка на Кевин. Интересно, за време на победничкиот говор при церемонијата на доделување Оскари, Спејси му ја посветил наградата на неговиот ментор Џек Лемон. Со наградата за најдобро глумечко остварување, тој е само шестиот артист на кого му пошло од рака да ги собере наградите за споредна и главна машка улога од холивудските глумци. Филмот бил прикажан и на многу интернационални филмски фестивали, и секаде предизвикувал бура од одушевување.
На 5 октомври 1999 г. му била направена голема почест на Спејси со тоа што Холивуд му оддал сопствена ѕвезда на патеката на славните. На таа пригода присуствувале Џек Лемон, Едвард Нортон, Френсис Фишер и гордата мајка Кетрин Фаулер. Во наредните три години снимил исто толку филмови. По 2002 г. се посветил на правење кусометражни филмови, кои за изненадување привлекле огромно внимание. Што се однесува на останатите активности, заедно со американскиот екс-претседател Бил Клинтон ја посетиле Африка, каде учествувале во хуманитарна акција. Во Лондон помогнал околу организација на големиот концерт на Елтон Џон. 2003 г. немал некои поголеми филмски проекти, а тогаш и се преселил во Лондон, каде станал директор на старото театарско здание „The Old Vic“. Со договор се обврзал да остане на директорското место сè до 2015 г.
Подоцнежната кариера
Неговата нова функција не го оддалечила од филмското платно. Во 2004 г. излегол биографскиот филм на пејачот Боби Дерин, под името „Преку морето“. Пет години му биле потребни на Спејси за да ја реализира замислата за овој мјузикл, за кој доби Златен Глобус и Греми номинација за најдобра филмска музика. Овој филм и го посветил на својата неодамна почината мајка. Во исто време одиграл и неколку улоги во Лондонскиот театар, меѓу кои највпечатлива била таа на кралот Ричард II во драмата на Шекспир. Во 2006 г. се пријавил на кастингот за најновиот филм за Супермен, на кој му била доделана ролјата на главниот непријател на Супермен, Лекс Лутор.
Позначаен филм во 2008 г. му бил „Пребројување“, каде главната улога ја споделил со Лоренс Фишбурн. Со ова филмско остварување заработил уште еден Златен Глобус, како и Еми награда за најдобар глумец. Во периодот кој следел, Кевин не се појавува во некоја голема улога, туку прифаќал само во помали ролји. На 3 ноември 2010 г. бил промовиран во Командант на почесниот ред на Велика Британија, медал кој му бил врачен од принцот Чарлс на церемонија во кралската резиденција, по повод неговите големи заслуги за англискиот театар. Спејси исто така има и своја фондација за поддршка на млади и надежни глумци, сценаристи и режисери, именувана по драгиот негов ментор Џек Лемон.
Во февруари 2011 г. Спејси на прес-конференција со новинарите ги открил неговите идни планови. Имал намера да организира патувачки театар низ источните азиски земји со глумците од неговата фондација. Поради позитивната реакција на публиката за драмата на Шекспир, Ричард III, глумечката екипа на чело со Спејси направила мала турнеја низ јужна Европа и далечно азиските земји. Моментално Спејси нема театарска улога поради најновиот филм на Сем Мендес, во кој повторно ќе соработува со режисерот на безвременската приказна „Американска убавина“.
Болести на пчелите
Најчести пчелни болести се:
Штетници може да бидат:
Труење на пчели
Браславски езера
Браславски езера (Браслаўскія азёры) - група езера во северна Белорусија во близина на градот Браслав во Витепска област. Се наоѓа во близина на белоруско-летонската граница.
Патник (расказ)
Патник ― расказ на рускиот автор Владимир Набоков од Соединетите Држави, првично објавен на руски во 1927 година.
Приказна
Еден писател и еден критичар разговараат во воз. Приказната користи раскажување во трето лице и започнува со писателот кој го објаснува своето гледиште дека Животот создава многу подобри ситуации отколку што некогаш би можел писателот, и дека задачата на писателот е да плагијат од вистинско искуство, сето тоа додека ги чисти изнемоштените рабови на „Животот неуреден гениј“, како што прави продуцент на роман кога снима филм. Писателот потоа раскажува вистинска приказна за патник што го слушнал како липа во воз. Откако полицијата објавила дека се сомнева дека во возот се наоѓа убиец кој ги убил сопругата и нејзиниот љубовник, ги проверила пасошите и открила дека патникот кој плаче не е убиецот.
Писателот и критичарот потоа разговараат дали ова е добар пресврт. Писателот бара од критичарот да биде искрен и да признае дека очекувал расплаканиот патник да испадне дека е убиецот. Критичарот му кажува на писателот дека задачата на уметникот е да направи приказна од ова навидум случајно искуство, давајќи објаснување за плачот. Критичарот, откако го предупреди писателот да не претерува со својот метод на обид да „произведе впечаток на очекување со најприродното разрешување“, го потсетува дека „На Зборот му е дадено возвишеното право да ја зголеми шансата и да направи од трансценденталното нешто. тоа не е случајно“. По ова, тој предлага свое објаснување, покажувајќи ја својата целосна уметничка и замислувачка неспособност: губењето на паричникот на патникот. На крајот доаѓа келнерка да им полие уште пијачки (наведувајќи дека ова е само пијан разговор меѓу патниците).
Визитинг научник
Во академската средина, визитинг научник, визитинг истражувач, визитинг колега, визитинг предавач или визитинг професор е научник од институција што посетува универзитет домаќин за да предава, предава или врши истражување на тема за која посетителот е ценет. Во многу случаи, позицијата не е платена затоа што посетителот е платен од нивната матична институција (или делумно платен, како во некои случаи на одмор од американските универзитети). Некои гостински позиции се платени.
Вообичаено, визитинг научник може да остане неколку месеци или дури една година, но престојот може да се продолжи. Вообичаено, во институцијата-домаќин е поканет научник на посета и не е невообичаено за нив да обезбедат сместување. Таквата покана често се смета за признавање на истакнатоста на научникот во областа. Посетата на истакнати визитинг научници често им овозможува на постојаните факултети и дипломирани студенти да соработуваат со истакнати академици од други институции, особено странски.
Во Обединетото Кралство, научник или академичар кој го посетува обично треба да плати таканаречена такса за клупа на универзитетот, што ќе овозможи пристап до заеднички канцелариски простор и други универзитетски капацитети и ресурси (како што е библиотеката). Надоместоците за клупи се разликуваат низ универзитетите во ОК.
Целта на програмите за визитинг научници е генерално да се доведе до предметниот универзитет или образовна институција исклучителен висок научник кој може да придонесе за интелектуалните и истражувачките напори на заедницата и меѓународната проекција. Оттука, покрај спроведувањето на сопственото истражување, од посетителите често се очекува да учествуваат во продуктивни институционални активности, како што се:
Индиска кујна
Индиската кујна се состои од широк спектар на регионални и традиционални кујни од индискиот потконтинент. Со оглед на опсегот на разновидност во типот на почвата, климата, културата, етничките групи и занимањата, овие кујни значително се разликуваат еден од друг и користат локално достапни зачини, билки, зеленчук и овошје. Индиската храна, исто така, е под силно влијание на религијата, особено на хиндусите, и на културните избори и традиции. Исто така, влијанијата од Блискиот Исток и Средна Азија се случиле на северно индиската кујна од годините на владеењето на Могал. Индиската кујна сè уште се развива, како резултат на културните интеракции на нацијата со други општества.
Историските инциденти, како што се странските инвазии, трговските односи и колонијализмот играле улога во воведувањето на одредени видови храна во земјата. На пример, компир, главен производ на исхраната во некои региони на Индија, бил донесен во Индија од страна на Португалците, кои исто така воведоа чили и лебници. Индиската кујна ја обликува историјата на меѓународните односи; трговијата со зачини меѓу Индија и Европа беше примарен катализатор за (Age of Discovery) во Европа. Зачините биле купени од Индија и се тргувале низ Европа и Азија. Индиската кујна влијаела на други кујни ширум светот, особено оние од Европа, Блискиот Исток, Северна Африка, потсахарска Африка, Југоисточна Азија, Британски Острови, Фиџи и Карибите.
Трол
Трол — суштество од нордиската митологија, кое ги инкарнира силите на природата или магијата и чија главна одлика е што е спротивен на луѓето и на боговите. Тролот честопати е исто суштество со јотуните, односни, « џинови » во нордиската митологија. Се појавува во Среден век, претставен во скандинавските легенди и верувања како натприродно суштество.
Опасен за човекот и непријателски настроен, тролот се поврзува со природните сили непознати за човечката цивилизација, особено со морињата, планините и шумите. Дијаболизиран од страна на христијанството, верувањата во тролот се зачувале само во скандинавските преданија, сè до 19 век. Во денешни времиња, тролот се појавува како лик во фантастиката, во книжевни дела или во популарната култура. Модерниот архетип честопати го претставува како џин со огромна сила, наивен или злобен.
Троловите се најчестите суштества во скандинавските бајки и поприсутни од вилениците, џуџињата, вештерките и џиновите. Тие се опишани во разни големини и може да се огромни како џиновите или мали како џуџињата. Речиси секојпат се сметаат за суштества со ниска интелигенција (особено машките тролови), со голем нос, долги раце, влакнести и не многу убави (освен некои ретки женски тролови).
Во скандинавските бајки троловите главно се претвораат во камен при допир со сончева светлина, истиот аспект го усвојува и Толкин иако неговите тролови имаат доста поинаков физички аспект. Нивното живеалиште е во шумите и во планините и понекогаш киднапираат деца кои се принудени да живеат со нив. Некојпат крадат човечки деца а место нив на луѓето им ги оставаат своите деца (старо традиционално објаснување за деца родени со Даунов синдром). Децата во Шведска честопати биле заплашувани со тролови - еден од начините да се навикнат да ги четкаат своите заби било да им се каже да се ослободат од малите “забни тролови“ кои им прават дупки во забите.
Потекло на поимот
Зборот « трол» е позајмица од шведскиот или норвешкиот troll збор, кој и во двата јазика е со истото значење. Терминот на исландски се пишува tröll, на дански trold.
Овие скандинавски термини се позајмени од старонордискиот (староисландскиот) јазик, појавувајќи се во старонордиската книжевност во средниот век и опишуваат ликови од митологијата, и според Свеинсон означуваат некој « кој ја поседува магијата или мрачните сили ». Терминот е поврзан со старонордискиот глагол trylla што значи « збудалува, се доведува до огромен бес, се исполнува со лутина» или « претвора во трол, маѓепсува».
Од друга страна, во модерните скандинавски јазици зборовите troll и trylla постојат во коренот на бројни изрази, сите поврзани со магијата (добра или лоша) : troldom (дански), trolldom (шведски) што значи « волшебништво», trolderi (дански), trolleri (шведски), « магија, маѓепсаност», trollsk (шведски) « магично », troldmand (шведски) « волшебник», на дански : tryllekraft « магична моќ », tryllemiddel, trylleri « магија, волшепство » … Во средновековниот германски се среќава сепак зборот trolle или trol « фантом, чудовиште, волшебник », и trüllen « лаже, мами ».
Нордиска митологија
Терминот « трол » е споменат во нордиската митологија, односно во збирката митови од Северна Европа, особено оние од Скандинавија (југот на Норвешка, Шведска, Данска), северот на Германија а воедно и во Исланд, уште во 9 век. Овие митови потекнуваат од старата религија (паганството) на Викинзите, и биле народно верување до појавата на христијанството во 10-13 век. Според текстовите, тролот честопати се поврзува со јотунот, суштества кои ги симболизираат природните сили, понекогаш опишувани како « џинови » во нордиската митологија.
Има многу конфузија во употребата на старонордиските термини jǫtunn, troll, þurs и risi, кои опишуваат различни суштества. Според Јакобсон терминот « трол » се користел во среден век за да опише разни суштества, како џин или планински човек, маѓесник, ненормално силна или грда личност, зол дух, фантом, паганско полубожество, демон итн. .
Според Еинар Олафур Свеинсон, значењето « џин » се појавува дури кон крајот на 11-12 век и дури оттогаш терминот трол станал синоним за јотун (односно, џин). Во Еда, се споменува богот Тор кој отишол на исток за да се бори со троловите. est allé à l'est pour combattre des trolls. « Жените-тролови » односно « женските тролови » се споменати во сагите ; тие главно се опишани како џинови, но некогаш како волшебнички. « Полутроловите » исто така се споменати во исландските саги. На пример полутролот Торир, спомнат во Сага Гретис, или полутроловите со кои се борел Гретир Асмундарсон во Халмундовата песна.
Особености
Според Свеинсон, не може прецизно да се опишат одликите на митолошкиот трол, бидејќи постојат многу варијации на описите согласно текстовите и епохите. Троловите опишани во фолклорот најчесто се опишувани како осамени битија, животински или монструозно грди, со “џиновска“ големина, жители на осамени планини, облечени во крзна или животински кожи. .
Верувањата и одликите на тролот се мошне различни зависно од епохите и скандинавските региони па тешко е да се даде некаков генерален опис на тролот. Значаен аспект на легендите е дека тролот ретко е опишан физички: легендите главно не се осврнуваат на изгледот на тролот и повеќе се фокусираат на неговите дејства и на споменувањето на неговата натприродност, односно, на неговата различност во однос на луѓето. Неговиот изглед понекогаш е идентичен со оној на луѓето. Висината на тролот ретко е спомената во легендите; сепак се чини дека тој е карактеристичен наследник на јотунот од постарата митологија. Модерната идеја за огромната или џиновска висина на тролот главно се должи на фикцијата на бајките и на илустрациите.
Легендарниот трол се дефинира главно по неговата врска со елементите на природата: морето, некои шуми, планини, карпи, односно, осамени места на кои е ретко присуството на луѓето. Тролот така станува симбол или инкарнација на природните сили, кон кои човекот чувствува стравопочит, бидејќи се опасни или непознати. Легендите го споменуваат често проблемот на средбата на луѓето со троловите, грабнувањето жени и деца од страна на тролот, начинот да се избегне средбата со него, да се победи или да се убие; особено, ранливоста на тролот соочен со огнот, грмотевиците и со сончевата светлина.
Скандинавски фолклор
Тролот во фолклорот е присутен во бројни легенди и народни верувања. Тие биле пренесувани од генерација во генерација, главно по устен пат (приказни, бајки, песни, ритуали). Овие легенди и верувања биле присутни главно во скандинавската култура и пренесувани во регионите на скандинавските јазици. Главно, во Норвешка, во Шведска, во Данска и некои региони на северот на Германија и во Исланд. Тролот останал предмет на верување до појавата на христијанството. На почетокот на 20 век бројни легенди биле собрани од страна на истражувачите. По појавата на христијанството, тролот главно се смета за измислено суштество, односно фиктивен лик во книжевноста, научно-фантастични романи или филмови.
Традиции
Во XIX и XX век, традицијата и дефиницијата на тролот во фолклорот доста се разликува од регион во регион низ Скандинавија. Хартман разликува две спротивни традиции: норвешка традиција на запад, и традицијата на исток (јужниот дел на Шведска, Данска).
Норвешка традиција
Според норвешката традиција, тролот е осамено суштество, големо и грдо - но сепак измислено, непостоечко, односно - фикција. Неговиот опис многу е сличен со џиновите, односно јотуните од нордиската митологија. Ваквиот трол бил лик на приказните, претставник на некое зло или демонска сила. Така, тој не бил предмет на народните верувања, според Хартман, спротивно од хулдрефолкот кој бил дел од народното верување во тоа време во Норвешка.
Шведска и данска традиција
Другата традиција за тролот глобално се протега низ централна и јужна Шведска и во Данска. Во оваа традиција, троловите биле предмет на народните верувања. ваквите тролови биле сметани за група на натприродни антропоморфни суштества (некојпат дури и со човечки лик) кои живееле во планините и шумите, честопати поврзувани со семејството на ватарите (vättar) - шведски, или она на хулдерфолк (huldrefolk) - норвешки. Понекогаш овие тролови биле сметани за народ кој живее во мир со луѓето, но најчесто, сепак, биле сметани за опасни и нечесни. Во оваа традиција, тролот честопати се сметал за суштество кое грабнува деца, налик на оние легенди кои постојат во келтскиот фолклор. Иако тролот се поврзувал со магијата и со натприродното, верувањето во него било поинакво од верувањето во волшебниците.
Традицијата на островите кај Шкотска
На Шетланд и на Оркниски Острови, северно од Шкотска, натприродните суштества опишани како trow (или trowe, drow) се слични на норвешките хулдерфолк и сугерираат на некакво можно заедничко потекло. Според Петер Нарваез, терминот « трол » можеби бил донесен од старите нордиски доселеници на овие острови и се користел за општо да се означат натприродни суштества, додека подоцна, неговото значење се свело само на џиновските суштества (јотун) од митологијата.
Во книжевноста
Троловите освен во бајките, често се споменуваат и кај скандинавските писатели на 19 век. За нив пишувале норвешкиот писател Петер Кристен Асбјорнсен како и Финецот Захарија Топелиус во 19 век. Нивните тролови се огромни и моќни волшебници кои сакаат сурово да си подигруваат со човекот. Таква е и пиесата на познатиот норвешки драматург Хенрик Ибзен " Пер Гинт " од 1867. Во оваа пиеса тој својот јунак го соочува со троловите чиј крал е Старецот на планината. За да се ожени со ќерката на кралот мора да се откаже од својата човечка состојба, но пред да го стори тоа, побегнал. Ибзен се послужил со делата на Асбјорнсен и Јерген Мое за да прикаже на сцена ликови и ситуации од норвешкиот фолклор.
Во серијалот детски книги Мумини (на шведски: Mumintroll ) на шведско-финската писателка Туве Јансон, ликовите се семејство од дебелушкасти ликови инспирирани од бајките, со пријателски изглед, кои наместо на страшни тролови наликуваат на некакви нилски коњи.
Троловите се популаризираат откако биле споменати во романи како "Хобитот" од 1937 година на англискиот писател Џ.Р.Р. Толкин. Троловите кај Толкин се огромни (10 метри), зли, но наивни човекојадни суштества, посличен на огри отколку на скандинавските тролови. Толкиновите тролови се претвораат во камен кога се при допир со сончева светлина. Троловите се појавуваат повремено и во делото "Господарот на прстените".
Во светот на Хари Потер, фикција на познатата британска писателка Џ.К. Роулинг, троловите се џиновски чудовишта кои убиваат секој што ќе го сретнат.
Филмови
Освен во филмуваните верзии на книжевните дела на Толкин и на други писатели на фантастична литература, троловите се споменуваат и во: - во филмот Вилоу (Willow) (1988) на Рон Хауард троловите се непријателски суштества, влакнести и високи околу 1,5 м. Одат на четири нозе и имаат способност брзо да се движат, преку ѕидови или на дрвени мостови. - во фантастичниот норвешки филм Ловец на тролови (Trollhunter) (2010) на Андре Евредал, троловите се поделени на разни видови и живеат над 1000 години. Тие од страна на норвешката влада се третирани како „државна тајна“ која се обидува да го скрие постоењето на троловите и сака да ги уништи.
Мери Картрајт
Дама Мери Луси Картрајт, ДБЕ (Dame Mary Lucy Cartwright; - ) била британска математичарка.
Со Џ. Е. Литлвуд таа била една од првите математичарки, кои го изучуваале она што подоцна ќе стане познато како теорија на хаосот.
Ран живот и образование
Картрајт е родена во Ајнхо, Нортемптоншир, каде што нејзиниот татко, Вилијам Дигби Картрајт, бил викар. Преку нејзината баба Џејн Холбех таа беше потекнувала од поетот Џон Дон и Вилијам Момпесон, Викарот на Ијам. Таа имала четири браќа и сестри, двајца постари и две помлади: Џон (роден 1896), Најџел (роден 1898), Џејн (родена 1905) и Вилијам (роден 1907).
Раното образование го започнала во средното училиште Лемингтон (1912-1915), а потоа училиштето Грејвли Менр во Боскомб (1915-1916), пред да го заврши во училиштето Годолфин во Селисбари (1916-1919).
Студирала математика на колеџот Св. Хју, Оксфорд, дипломирајќи во 1923 година со диплома од прва класа. Таа била првата жена која го добила завршниот степен на предавања и била прва што го добила. Потоа предавала во училиштето Алис Отли во Ворчестер и во училиштето Викомб Еби во Бекингемшир, пред да се врати во Оксфорд во 1928 година, за да прочита за неа Док. за Филозофија.
За докторатот била под надзор на Г. Х. Харди. Во текот на академските години 1928-29, Харди бил во Принстон, па затоа таа била Е. Ц. Тичмарш која ги презела должностите како надзорник. Нејзината теза "Нули на Интегрални Функции на Специјални Видови" била темелно проверена од Џ.Е. Литлвуд, кого таа првпат го сретнала, како надворешен испитувач, во нејзиниот устен испит за оваа 1930 година, Д.Фил. Таа подоцна ќе воспостави трајна соработка со Литлвуд.
Во 1930 година, Картрајт била наградена со стипендија Јероу  за истражување и заминала во колеџот Гиртон, Кембриџ, за да продолжи да работи на темата на нејзината докторска дисертација. Присуствувајќи на предавањата на Литлвуд, таа решила еден од отворените проблеми што ги поставувала. Нејзината математичка теорема, сега позната како теоремата Картрајт, дава проценка за максималниот модул на аналитичката функција, која ја зема истата вредност, но не повеќе од p пати во единицата диск. За да ја докаже теоремата, таа користела нов пристап, применувајќи техника што ја претставил Ларс Алфорс за конформално мапирање.
Кариера
Во 1936 година, Картрајт станала директорка за математички студии на колеџот Гртон, а во 1938 година започнала да работи на нов проект, кој имал големо влијание врз насоката на нејзиното истражување. Одборот за радио истражување на одделот за научни и индустриски истражувања изработил меморандум во врска со одредени диференцијални равенки, кои произлегле од моделирањето на радиото и радарската работа. Тие побарале од Лондонското Математичко Друштво, ако може, да помогне во пронаоѓањето на математичар, кој би можел да работи на овие проблеми, а Картрајт се заинтересирала за овој меморандум. Динамиката што стоела зад проблемите била непозната на Картрајт, па ѝ пристапила на Литлвуд за помош во овој проблем. Тие започнале да соработуваат во проучувањето на равенките. Литлвуд напишала:"За нештото да се направи ние продолживме и понатаму на нештото без земските изгледи за „резултати“; одеднаш целиот пријатен изглед од драматичната фина структура на решенија со широко отворени очи гледаше во нас, во лице."Фината структура, што овде ја опишува Литлвуд, денес се смета за типичен пример на ефектот на пеперутката. Соработката довела до важни резултати, и тие во голема мера влијаеле врз насоката што модерната теорија на динамичките системи ја презела.
Во 1945 година, таа го поедноставила основниот доказ на Хермит за ирационалноста на π. Нејзината верзија на доказот била објавена во додатокот на книгата на Сер Херолд Џефрис, Научен заклучок. Во 1947 година, таа била избрана за соработник на Кралското друштво, но иако таа не била првата жена што била избрана во тоа друштво, таа сепак била првата жена математичарка.
Картрајт била именувана како Влијателната жена од Гртон во 1948 година, а потоа, во прилог на тоа, Читател во Теоријата на Функциите во Кембриџ во 1959 година, го задржал ова именување сè до 1968 година. Од 1957 до 1960 година била претседател на Кембриџ Асоцијацијата на Универзитетски Жени.
По пензионирањето од Гртон, таа била гостински-професор на Универзитетот Браун од 1968-1969 година и на Академското училиште Клермонт од 1969-1970 година.
Смрт
Таа починала во 1998 година во домот за стари лица Мидфилд Лоџ во Кембриџ.
Признанија
Картрајт била првата жена:
Таа, исто така, го добила медалот Де Морган од Друштвото во 1968 година. Во 1968 година била избрана за почесен Соработник на Кралското Друштво од Единбург (ХонФРСЕ). Во 1969 година таа била издвоена, за да биде почесна од кралицата со голема почит, станувајќи Дама Мери Картрајт, дама командант на Редот на Британската Империја.
Адријано Леите Рибеиро
Адриано ја започнува својата кариера во 1999 година во јуниорскиот состав на фудбалскиот клуб Фламинго. Откако го забележале неговиот талент за една година почнал да игра во првиот стандарден тим. Со неговата одлична игра во Фламинго и Бразилската репрезентација тој во 2001 преминува во Интер. Светска слава доживува на 14 август истата година кога на првиот настап за Интер постигнува гол против Реал Мадрид на Сантјаго Бернабе. Тогаш Интер забележал победа со резултат од 2-1. Адриано 2002 година заминува во Фиорентина, истата година летото потпишува договор со Парма. За 2 сезони во Парма постигнува 23 гола од 37 натпревари. Во 2004 година се враќа во Интер каде што потпишува нов четиригодишен договор а истата година (2004) освојува (Копа Америка) со Репрезентацијата на Бразил и бил најдобар стрелец на голови како и прогласен за најдобар играч.
Список на државни водачи во 1307 година
Ова е список на државни водачи во 307 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 733
IC 733 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 733 се споменува и како NGC 4057 ?.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 733 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 5 м 9,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 15' 36".
Други поделби
Проучување на IC 733 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Казбек
Казбек (грузиски: მყინვარწვერი, Mqinvartsveri) — заспан стратовулкан кој се наоѓа на Кавказот на границата на грузискиот округ Казбеги и руската република Северна Осетија-Аланија .
Казбек е третиот највисок врв во Грузија (по планината Шхара и Џанга) и на седмиот највисок врв на Кавкаските Планини. Казбек е, исто така, втор највисок вулкански врв на Кавказ, по планината Елбрус. Врвот се наоѓа директно на запад од градот Степанцминда и ги содржи едни од најистакнатите географски одлики на областа. Казбек е највисокиот врв на Источна Грузија. Името на грузиски јазик, Mqinvartsveri, во превод значи „Замрзнат студен врв“.
Местоположба
Казбек се наоѓа на Кохискиот масив, планинско подрачје кое се протега северно од Големото Кавказско подрачје и кое е прободено од клисурите на Ардон и реката Терек. Во источното подножје се протега Грузискиот воен пат преку преминот Дарјал на 2.378 метри (7805 стапки). Самата планина лежи по должината на Северниот Анадолски Расед. Регионот е многу активен тектонски, со бројни мали земјотреси кои се случуваат во редовни интервали. Казбет е потенцијално активен вулкан, изграден од трахит, и има облик на двоен конус, чија основа лежи на надморска височина од 1.770 метри. Казбек е највисок од вулканските конуси на Казбешката вулканска група, која исто така ја вклучува планината Кабаржина (3.142 метри).
Благодарение на стрмнината на неговите падини, ледниците на Казбек не се многу големи. Вкупната површина на сите ледници на Казбек е 135 км 2. Најпознатиот ледник е Девдараки кој се издига по североисточната падина во клисура со исто име, достигнувајќи ниво од 2.295 метри (7.530 стапки). Другите ледници на Казбек ги вклучуваат Мна, Денкара, Гергети, Абано и Чата. Неодамнешниот колапс на Колка, кој се наоѓа во долината меѓу планината Џихара и Казбек во 2002 година и се припишува на вулканската активност на северната падина на планината, иако немало ерупција. Покрај настанот од 2002 година, масовниот колапс на ледникот Девдараки на североисточниот падина на планината, кој се случил на 20 август 2014 година, довел до смрт на седум лица. Ледничкиот колапс ја зафатил реката Терек во клисурата Дарјал и го поплавил Грузискиот воен пат.
Легенда
Планината Казбек се поврзува со грузискиот фолклор на гогор Амирани, грузиската верзија на Прометеј, кој бил затворен поради украдениот оган од боговите и предавањето на смртниците. Местото на неговото затворање подоцна станало христијанско место кое се наоѓа на ниво од околу 4.000 метри. Според легендите, во оваа пештера се наоѓале многу свети мошти.
Искачување
Врвот за првпат бил искачен во 1868 година од страна на Д. В. Фрешфилд, А. В. Мур и В. Такер од Алпскиот клуб, со водичот Франсоа Девуасуд. По нив следеле женската руска алпинистка Марија Преображенска, која се искачила девет пати кон почеток во 1900 година.
Природен резерват
Областа околу планината Казбек била прогласена за природен резерват од советската влада во 1979 година. Многу од растенијата и животните во резерватот се ендемски за регионот Кавказ.
Планетарни прстени
Систем од прстени е диск или прстен кој кружи околу астрономско тело. Се состои од цврсти материјали како вселенска прашина и месечинки, и обично се јавува во сателитските системи околу џиновските планети. Систем од прстени кој се јавува околу планета се нарекува планетарен прстен.
Најпознати планетарни прстени во Сончевиот Систем се Сатурновите прстени, но и останатите три џиновски планети (Јупитер, Уран и Нептун) имаат планетарни прстени. Систем од прстени може да имаат и други видови астрономски тела, како помали планети, месечини и кафени џуџиња, но можат да се најдат и во меѓупланетарен простор (на пример меѓу Венера и Меркур.