cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бајројт
Нацистички период
Со оглед на тоа дека бил засолниште на десничарските партии уште од 1920 година, Бајројт станал центар на нацистичката идеологија. Во 1933 година, тој бил главен град на нацистичкиот гау (округ) Баварски Остмарк (од 1943 Гау Бајројт). Нацистичките водачи често го посетувале фестивалот на Вагнер и се обидувале да направат нацистички модел од градот Бајројт. Тој бил еден од неколкуте места во кое градското планирање било спроведувано директно од Берлин, а тоа се должи на посебниот интерес на Хитлер за градот и за фестивалот. Хитлер ја обожавал музиката на Рихард Вагнер и станал близок пријател на Винифред Вагнер, откако ја презела функцијата на фестивалот. Хитлер често присуствувал на настапите на Вагнер во бајротската фестивалска сала.
За време на Втората светска војна, седиштето на концентрациониот логор Флосенбург бил во градот, во кој затворениците морале да учествуваат во физички експерименти за Фау-2. Виланд Вагнер, внук на композиторот Рихард Вагнер, бил заменик цивилен дитектор од септември 1944 до април 1945 година. Непосредно пред крајот на војната, делови на Народниот суд биле сместени во градот.
На 5, 8 и 11 април 1945 година, околу една третина од градот, вклучувајќи многу јавни згради и индустриски објекти, како и 4.500 куќи биле уништени од тешките воздушни напади. На 14 април, американската војска го освоила градот.
Повоен период и обнова
По војната, Бајројт се обидел да се оддели од своето несреќно минато. Тој станал дел од американската зона. Американската воена влада поставила камп за раселените лица, со што им излегла во пресрет на овие загрозени лица. Повеќето од нив биле од Украина. Кампот бил надгледуван од Обединетите нации.
Вдомувањето се одвивало многу тешко: имало околу 55.000 жители во градот, многу повеќе од пред војната. Овој пораст се должел на големиот број бегалци. Дури и во 1948 година биле избројани повеќе од 11.000 бегалци. Бидејќи многу домови биле уништени во војната, илјадници луѓе живееле во привремени засолништа, па така за овие потреби бил обезбеден и ресторанот во Фестивалската сала.
И културниот живот наскоро се вратил на вистинскиот пат: Во 1947 година, биле одржани фестивалските недели на Моцарт во Оперската куќа, од кои се развиле Франкониските фестивалски недели. Во 1949 година, фестивалската сала за првпат повторно почнала да се употребува, а таму бил отворен гала-концерт со Виенската филхармонија, предводена од Ханс Кнапертсбуш. Во 1951 година, се одржал првиот повоен фестивал на Рихард Вагнер, под водство на Виланд и Волфганг Вагнер.
Во 1949 година, Бајројт повторно станал седиште на владата на Горна Франконија.
По војната бил уништен значителен број на историски објекти и градби.
Во мај 1972 година се случила тешка сообраќајна несреќа на фолклорниот фестивал, кога преполн вагон на тобоган излетал од шините и неколку луѓе излетале. Четворица загинале, а пет биле посериозно повредени. Тогаш, тоа било најлоша несреќа по Втората светска тојна.
XXI век
Во 2006 година, Бајројт го избрал првиот градоначалник од редовите на CSU, адвокатот Михаел Хол, а во 2007 година бил оформен „Младинскиот парламент“, кој се состоел од 12 члена на возраст од 14-17 години. На крајот на октомври било одбележано отворањето на долго планираната автобуска станица и околните згради на новосоздадениот плоштад Хоенцолерн (Hohenzollernplatz).
Рихард Вагнер и Бајројт
Секое лето се одржуваа едномесечен фестивал во чест на Рихард Вагнер во фестивалската сала, познат како „Бајројтски фестивал“. Фестивалот секоја година привлекува илјадници луѓе и постојано неговите билети се распродадени, па така во моментов списокот на чекање се протега на 10 или повеќе години.
Благодарение на добриот однос на Вагнер со тогаш непознатиот филозоф Фридрих Ниче, првиот фестивал во Бајројт се наведува како клучна, пресвртна точка во филозофскиот развој на Ниче. Иако прво ентузијастички гледал на музиката на Вагнер, Ниче на крајот станал негов непријател. На фестивалот гледал како симптом на културно пропаѓање на буржоарската декаденција, настан кој ги насочил очите на луѓето по моралните вредности, почитувани од страна на општеството како целина.
Местоположба
Бајројт се наоѓа на реката Црвена Мајна, јужниот од двата извори на реката Мајна, меѓу Фихтелските Планини и Франконска Швајцарија.
Градски единици
Градот Бајројт е поделен на 39 окрузи:
Градски совет
Резултатите од локалните избори во Баварија биле следниве (во заградите е промената од претходните избори):
Збратимени градови
Градот Бајројт има блиски партнерства со следниве градови:
Исто така постојат и културни партнерства со покраината Градиште, Австрија и партнерство меѓу Универзитетот во Бајројт и Универзитетот Вашингтон и Ли во Лексингтон, Вирџинија.
Помош
Во 1955 година, Бајројт презеде низа акции за помош на раселените судетски Германци од градот Франценсбад во округот Хеб.
Грб
Грофот Алберт Ахил, кој исто така бил изборен кнез на Бранденбург, го промовирал грбот на градот Бајројт во декември 1457 година, кој се користи и денес. Двете полиња ги покажуваат белиот и црниот грб на династијата Хоенцолерн. Црниот лав на златна со црвено-бела позадина бил општински грб на грофовите од Нирнберг. Заедно, двете дијагонали, со мали триаголни лопати со малку свиткано вратило го претставуваат крајот на името на градот -ројт.
Театри
Маркгрофовската оперска куќа е отворена во 1748 година и е еден од најзнаменитите барокни театри во Европа. Таа истовремено е музеј и претставува најстара сцена во Бајројт.
Фестивалската сала потекнува од XIX век и сега се користи само за Бајројтскиот фестивал. Таму се прикажуваат само дела на Вагнер.
Градската куќа Бајројт (Stadthaus) нема свој состав, па поради тоа редовно го користи театарскиот оркестар.
Само два театри имаат свои ансамбли: Studiobühne Bayreuth и аматерското драмско друштво Brandenburg Kulturstadl. Места на настап на студискиот театар во Бајројт се театарот во улицата Рентген, урнатините од паркот Ермитаж во Бајројт и дворот на производителот на пијана во Бајројт („Steingraeber & Söhne“).
Јавни паркови и гробишта
Најпознатиот парк во Бајројт е Ермитаж во округот Св. Јоханис, со вкупна површина од 50 хектари и е најголем парк во Бајројт.
Бајројт е избран да биде домаќин на шоуто „Баварска Градина“ во 2016 година. Поради тоа се планира изградба на уште еден парк помеѓу Фолкфестплатц и автопатот А9.
Најстарите гробишта се градските гробишта (Stadtfriedhof), каде се закопани многу познати личности. На јужниот дел од градот се јужните гробишта („Südfriedhof“) и крематориумот. Окрузите Св. Јован и Георген имаат свои гробишта. На Нирнбергштрасе, во источниот дел на градот, се наоѓаат израелските гробишта.
Спорт
Над 60 клубови нудат стотици видови спорт. Најуспешниот клуб во градот е хокејскиот клуб „Урагани Бајројт“ („Hurricans Baureuth“), кои трипати биле второпласирани (1998, 2004, 2006) и пет пати прваци (1996, 1997, 2001, 2005, 2007). Единствен друг клуб во елитна конкуренција е лизгачкиот клуб Бајројт, кој ја освоил лигата во 2002 година и бил второпласиран во 2005 и 2008 година. Исто така биле четврто во Светската лига во 2008 година. Кошаркарскиот тим ББС Бајројт игра во кошаркарската Бундеслига. Ракометниот клуб „ХаСпо“ Бајројт, фудбалерите на Бајројт и одбојкарите на БСВ Бајројт играат во покраинските баварски лиги. Исто така и екипата ЕХЦ влегла во баварската лига за хокеј на мраз.
Бајројт ја доживеал својата спортска слава во доцните 1980-ти и раните 1990-ти години на XX век. Кошаркарскиот екипа Штајнер Бајројт, двапати бил квалификуван во германскиот куп (1987-1988 година и 1988-1989 година) и во сезоната 1988-1989 година повторно го освоија германското првенство. Хокејскиот тим СЦЦ Бајројт двапати бил шампион на втората јужна Дивизија. Во тоа време и пинг-понг тимот на Штајнер Бајројт бил тим од прва класа (од 1983 година - 2. Дивизија, во 1984/85, 1986/87 година и 1987/88 година - 1. Дивизија, а од 1988 година, тимот играл во 2. Дивизија). Екипата на Бајројт играла во првата лига за пинг-понг од 1994-1997 година.
Во 1999 година, во Бајројт се одржало Светското првенство во параглајдерство.
Патишта
Автопати (Autobahnen):
Сојузни автопати (Bundesstraßen):
Железници
Од главната железничка станица Бајројт постојат железнички линии кон север до Нојенмаркт-Вирсберг, а оттаму до Бамберг и преку Шифе Ебене до Хоф, на исток до Вајденберг, југоисточно до Вајден и на југ кон Шнабелвалд со поврзаност до Нирнберг. Линиите околу Бајројт се неелектрифицирани и по една пруга.
Ана Дијамантопулу
Ана Дијамантополу (грчки: Άννα Διαμαντοπούλου, родена на ) е грчки политичар од партијата на ПАСОК, и поранешен министер за образованието на Република Грција. таа е поранешен евро-пратеник.
Бајројт
Железници
Франкен-Саксен-Експрес обезбедува директна линија до Дрезден, а веќе од декември 2007 година, на секои 2 часа. Исто така, постојат регионални експрес возови преку Лихтенфелс до Бамберг и Вирцбург и преку Лихтенфелс и Кронах до Залфелд.
Ана Дијамантопулу
Ана Дијамантополу е родена во. Завршила на факултетот за градежништво, но уште пред да го заврши истиот, таа се вклучуила во политичкиот живот на земјата. Во 1984 година станала управител на Кожани, како една од најмладите на таа позиција. На таа функција останала до 1986 година, кога била назначена за главен секретар на образованието. Во 1993 година станала претседател на EOMMEX, органзиација на големите и средните бизниси во земјата.
Бајројт
Локален јавен превоз
Регионалната железница е управувана од страна на Омнибусверкер-Франконија. Од 1 јануари 2010 година, јавниот превоз од градот и областа на Бајројт бил интегриран во регионалната транспортна мрежа на Нирнберг (Verkehrsverbund Großraum Nürnberg).
Ана Дијамантопулу
Во 1996 година станала пратеник. По ова, таа била поставена на функција заменик-министер за развојот. По ова, таа станала евро-пратеник, а по истекот на нејзиниот мандат, таа се вратила во Грција.
Бајројт
Велосипедизам
На повеќе места постојат означени велосипедски патеки. Во самиот центар на Бајројт, велосипедизмот е прилично едноставен поради релативно рамната топографија, нешто што ја охрабрува употребата на велосипеди како секојдневен начин на превоз. Поради близината на главната велосипедска патека „Мајна“ долга 600 километри, Бајројт е одредиште за многу туристи. Поради реткоста на автобуси во системот и неговата долга ноќна пауза, студентите ги користат велосипедите како нивен начин за секојдневен превоз. Велосипедите може да се префрлаат со надоместок во возовите на DB Regio и автобусите на VGN.
Ана Дијамантопулу
По доаѓањето на власт на Папандреу, таа станала министер за образование.
Бајројт
Воздушен сообраќај
Локалниот аеродром ги опслужува комерцијалните летови до Бајројт, поединечните бизнис патувања, општата авијација и воздушните спортови. До 2002 година, дневно имало дури три лета во Бајројт од страна на авиокомпанијата од Франкфурт.
Исто така, аеродромот во Биндлахер Берг е еден од најважните бази за параглајдерство во Германија. Во 1999 година, таму се одржало Светското првенство. За воздушната спортска заедница во Бајројт, аеродромот е појдовна точка за едрилицата, летови кои учествуваат во конкуренција на националната Бундеслига. Локалниот параглајдерски клуб, исто така, дава инструкции во летање на едрилици и лесни авиони.
Гарнизон
Бајројт со векови бил гарнизон на Пруската армија, Кралската баварска армија, Рајхсверот, Вермахтот, американската армија, германската армија (Bundeswehr) и германската погранична полиција (Bundesgrenzschutz). Во раните 1990-ти години, по завршувањето на Студената војна, гарнизонот во градот пропаднал, кога касарните на американската војска и граничната полиција на Германија биле затворени.
IC 244
IC 244 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 244 се споменува и како ESO 509-77, MCG -4-32-44.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 244 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 244 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 36 м 2,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 52' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на IC 244 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47987.
Ковин
Ковин е град и општина сместен во Јужнобанатски Округ во автономната покраина Војводина, Србија. Градот има население од 13.515 жители, додека општината има 33.722 жители.
На романски, градот е познат како Кувин, на унгарски како Кевевара или (до 1899 година) Темескубин, а на германски како Кубин или Темешкубин. Во минатото, градот бил познат и како Доњи Ковин („долниот Ковин“) за разлика од градот со исто име во Унгарија кој на српски бил познат како Горњи Ковин и на унгарски како Рацкеве.
Историја
На Дакијци племето Албоценесес живееле во оваа област во 2 век од нашата ера. Има остатоци од античката римска тврдина наречена Контра Маргум, спроти Маргум, тврдина од другата страна на Дунав. Во 9 и 10 век, оваа област била населена со Словени и Романци. Областа била вклучена во средновековното Кралство Унгарија. Во 11 век, еден од потомците на Глад, Ахтум, владеел со регионот, но и тој бил поразен од Унгарците.
Најраното спомнување на населбата било во 1071 година како Кеје. Ковин се споменува во 12 век како седиште на округот, кој го опфаќал најголемиот дел од западниот Банат. Од 14 век, градот има големо српско население кое побегнало од Србија под закана од Османлиите. Српскиот деспот Лазар Бранковиќ ја презел контролата над градот во 1457 година, но во следната година тој повторно бил под контрола на Кралството Унгарија.
Во 16 век, градот бил вклучен во Отоманско Царство и станал дел од Отоманската провинција Темешвар. За време на отоманското владеење (16-17 век), Ковин бил претежно населен со етнички Срби. Во 1716 година, таа станала дел од Хабсбуршка Монархија и припаѓала на Хабсбуршкиот Банат Темесвар до 1751 година кога станал дел од воената граница на Хабсбург (Банат Краина).
Во 1848/1849 година, Ковин бил дел од Српското војводство, но во 1849 година повторно бил ставен под управа на Воената граница. Со укинувањето на воената граница во 1873 година, Ковин бил инкорпориран во округот Темес во рамките на Кралство Унгарија. Според пописот од 1910 година, округот Ковин имал население од 35.482 жители, од кои 21.795 зборувале српски, 6.587 германски, 5.705 романски и 5.355 унгарски.
Овој град имал значајна улога во избувнувањето на Првата светска војна. Во јули 1914 година, наводната воена пресметка овде била блиска причина за објавувањето војна против Србија од страна на Франц Јосиф I од Австрија, но извештајот за таквата пресметка бил очигледно лажен или многу претеран.
Во 1918 година, Ковин станал дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (преименувано во Југославија во 1929 година). Помеѓу 1918 и 1922 година, тој бил дел од округот Банат; меѓу 1922 и 1929 година дел од Подунавската област; а помеѓу 1929 и 1941 година дел од Дунавската Бановина. Помеѓу 1941 и 1944 година, Ковин бил под окупација на Оската и бил дел од автономниот регион Банат во рамките на германската окупирана Србија. Градот бил силно бомбардиран од сојузниците во 1944 година. Во 1945 година, таа стана дел од Социјалистичката автономна покраина Војводина во рамките на Социјалистичка Република Србија и Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Во 1992 година, Ковин стана дел од Сојузна Република Југославија, која во 2003 година беше трансформирана во државна заедница на Србија и Црна Гора. Од 2006 година, градот е дел од независна Србија.
Населени места
Општина Ковин го вклучува градот Ковин и следните села:
Во општината постои и оваа неофицијална населба:
Етнички групи
Следната табела дава преглед на вкупниот број на регистрирани лица вработени во правни лица по нивната основна дејност (од 2018 година):
Тајна вечера
Во христијанските Евангелија, Тајна вечера (исто така позната и како Мистична вечера) — последниот оброк на Исус Христос кој тој го поделил заедно со Дванаесетте апостоли пред неговото предавање од страна на Јуда Искраиотски и неговата смрт. Тајната вечера е насликана на една од најпознатите слики на Леонардо да Винчи.
Според она што Апостол Павле го раскажал во Првото послание кон Коринќаните во 11:23-26, во текот на Тајната вечера, во која се јадело леб и вино. На собирот, Исус најавил дека ќе биде издаден од еден од неговите ученици, по што ќе биде погубен. По ова, тој го зел лебот во раката говорејќи::
"Земете, јадете, ова е Моето тело, кое се крши за вас. Правете го ова за Мој спомен''!"
Земајќи ја чашата рекол: "„Ова е чаша на Новиот завет во Мојата крв. Правете го ова, секојпат кога пиете, за Мој спомен!”"
По вечерата, Исус заедно со неговите ученици отишле во Гетсиманската градина за да се молат. Според митологијата на христијаните садот од кој се пиело виното се поврзува со Светиот грал.
Список на државни водачи во 386 година
Ова е список на државни водачи во 86 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Џули Бервалд
Џули Бервалд (Julie Berwald, полно име Џули Матилда Бервалд; 1822-1877) - шведска оперска пејачка (сопран).
Биографија
Родена на 14 октомври 1822 година во Стокхолм во семејството на музичарот и неговата сопруга - концертна пејачка, каде што пораснала со уште две сестри.
Сите три добиле образование за пеење од нивната мајка и формирале концертно трио пејачи, настапувајќи во Финска (1842), Копенхаген (1844) и Берлин (1847). Џули потоа работела независно во 1847-1852 година како оперска пејачка во Кралската шведска опера во Стокхолм; од 1848 година била водечка глумица (примадона) на театарот. За време на нејзините години во Кралската опера, таа станала една од најголемите шведски оперски звезди. Во 1851 година, таа настапила на турнеја во Копенхаген со голем успех.
За време на нејзиниот мандат во Кралската опера, цените на билетите биле зголемени за 50 проценти, а таа добила третина од приходот, што било невообичаена привилегија. Откако станала многу популарна за време на нејзината кратка кариера, таа ја играла Сузана во Свадбата на Фигаро, Агата во „Волшебниот стрелец“, Памина во Волшебната флејта, Алиса во Роберт ѓаволот, Адаjиза во Норма и Мари. Во „Ќерките на полкот“.
Во 1852 година, Џули Бервалд се омажила за Фригер Кнут Окерхилм и се повлекла од сцената, што било редок чин меѓу оперските пејачи кои се во својот врв на кариерата.
На 16 декември 1853 година, пејачката била избрана во Кралската шведска академија за музика како член бр 337.
Таа починала на 1 јануари 1877 година.
Грдиот Рике
Грдиот Рике е народна приказна, чија најпозната верзија е онаа на Шарл Перо, објавена во Приказни или сказни од минатото во 1697 година.
Името
Постојат три претпоставки за да се објасни името на Рике : Освен тоа, оваа приказна е бајка тип 500 - името на ѓаволот, каде името со корен Рик несомнено алудира на ѓаволот, бидејќи истото е присутно во бројни стари кодови.
Приказната
Си била една кралица кој имала многу грдо дете. Но самовилата кој била на неговото раѓање ѝ рекла на кралицата дека, иако синот е грд, тој ќе биде многу паметен и ќе може умот да го сподели со кого ќе посака. По седум-осум години, кралицата на соседното царство родила две ќерки. Првата била многу убава, ама самовилата ѝ кажала на кралицата дека нема да биде многу паметна. Втората била многу грда, но толку ќе била паметна што никој немало да ѝ ја забележува грдоста. Првата ќе можела да ја пренесе нејзината убавина на кого сака. Како што растеле, сите биле заинтересирани само за принцезата надарена со дух и никој или речиси никој не ја забележал убавата принцеза. Еден ден кога убавата принцеза отишла во шумата да плаче, видела некој многу грд човек. Тоа бил Рике со туфка на косата. Тој ја утешил и ѝ ветил дека ќе ѝ даде памет ако се согласи да се омажи со него после една година. Таа се согласила да се омажи за него и Рике ѝ го пренесол својот ум како што рекла самовилата. Сите млади принцови на кралството дошле да се сретнат со неа бидејќи била убава и станала паметна. Таа сакала да размисли пред да донесе одлука, имајќи заборавено на ветувањето што го дала кога била глупава. Отишла во шумата да размисли. Одеднаш земјата под нејзините нозе се отворила и кујна полна со луѓе се појавила од под земјата. Поминало токму година откако таа му ветила дека ќе се ожени за Рике. Но Рике не можел да ја убеди принцезата. Сепак, ѝ рекол дека таа може да го направи убав затоа што таков дар ѝ дала самовилата. принцеата се согласила да го исполнила тоа и Рике станал најубавиот маж во светот.
Модерна приказна
Приказната на Перо е инспирирана од приказната напишана од писателката Катерин Бернар, наводно внука на Корнеј која му била современичка на Шарл Перо за време на Луј XIV. Одбраната тема му одговара на Стариот режим и на тогашните книжевни салони во кои љубовта била предмет на жестоки дебати. Идејата на приказната е дека љубовта дава ум и убавина на она што го допира. Наравоучението на Перо е дека убавината, морална или физичка, постои само во очите на набљудувачот.
Поврзано
Шарл Перо
Зграда на музејот во Рума
Зградата на музејот во Рума се наоѓа на главната улица бр.182, изградена во 1772 година за Фрањевачката гимназија. Претставува културно наследство и како споменик на културата од големо значење. Ја изградил баронот Марко Пејачевиќ, кој по реорганизацијата на Воената граница ја избрал Рума за свое седиште и значително придонел за економскиот и урбаниот развој и напредокот на овој град во 18 век. Според една легенда, таа била првата катна зграда во Рума.
Изглед
Објектот бил изграден како масивна аголна катна зграда со основа во форма на кириличната буква „Г“ и двокрилен покрив покриен со бибер ќерамиди. Фасадите се едноставни, без фасадна декорација, со низа правоаголни прозорци на приземјето и катот. Хоризонталната поделба е направена со едноставен кордон и профилиран тавански корниз. Главната улична фасада гледа кон север, а другиот дел, исто така уличната фасада, гледа кон запад. До денес, зградата целосно го зачувала својот изглед и одлики на воената гранична архитектура.
Денес во неа е сместен роднокрајниот музеј со својата колекција и две наследства, на сликарите Миливој Николајевиќ и Роман Соретиќ.
Конзерваторско-реставраторските работи се извршени во 1977-1982, 1986-1988, 2002 и 2005 година.
Призма (оптика)
Призма или оптичка призма — во оптикаta, обично е тристрана призма, направена од стакло или некој друг проѕирен материјал. Кога зрак монохроматска светлина паѓа на една површина од тристрана призма, тој се прекршува на влезот и излезот од призмата. Аголot под кој зракот отстапува од неговата првобитна насока, поминувајќи низ призмата, се нарекува агол на отстапување θ, и зависи од аголот на призмата α и показателот на прекршување n на материјалот од кој е направена призмата. Со мерење на аголот на отстапување и соодветниот агол на призмата, може да се пресмета показателот на прекршување на материјалот од призмата. Аголот на отстапување зависи и од аголот на упаѓање на зракот. Тоа е најмал θmin кога зракот симетрично минува низ призмата. За призмата прикажана десно важи следното:
каде што n е показателот на прекршување на материјалот од призмата. Бидејќи аголот на отстапување зависи од показателот на прекршување и показателот на прекршување на брановата должина на светлината, призмата може да се користи за раздвојување на светлината на компоненти и на тој начин да се добие дисперзија на светлината. Ова својство на призмата се користи за добивање на спектри во спектроскопски инструменти. Призмата за целосно одбивање е тристрана правоаголна призма која, поради целосна одбивање, може да ротира зрак светлина за 90 ° или да го врати назад. Овие призми се користат во многу оптички инструменти (на пример, Николова призма).
Прекршување на светлината во призма
Оптичка призма е проѕирно тело ограничено со две рамнини кои се сечат под остар агол наречен агол на прекршување на призмата ρ. Зракот се прекршува на влезот во призмата во точката A и на излезот од призмата во точката B. Во точката A зракот отстапува од првобитната насока за агол δ1 = α1 - β1. Во точката B за аголот δ2 = α2 - β2, значи вкупното отклонување или отстапување на светлосниот зрак од неговата оригинална насока:
Бидејќи збирот на аглите во триаголникот е 180 °:
и од таму:
Отстапувањето ќе биде најмало кога зракот светлина ќе помине симетрично низ призмата, односно кога α1 = β2. Ако аголот на прекршување ρ е мал, имаме тенка призма, па сите други агли се мали. Според тоа, во изразот за показателот на прекршување можеме да ги замениме синусите со самите агли, односно:
па така:
Ако го вклучиме ова во изразот за отстапување:
или затоа што:
добиваме:
NGC 4195
NGC 4195 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4195 се споменува и како UGC 7244, MCG 10-18-10, CGCG 292-83, CGCG 293-4.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4195 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,9 m/лм2. NGC 4195 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Други поделби
Проучување на NGC 4195 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39082. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Градиште (Лесново)
Градиште — градиште од доцноантичко време. Во планинскиот предел Коњарево, оддалечен 4 километри северно од селото Лесново, на еден зарамнет простор се наоѓаат остатоци од утврдување со приближни димензии од 110 на 100 метри. Всушност, зачувани се темелите од бедемот чија дебелина изнесува 1,5 метри, кои се градени од кршен камен и варов малтер. Во внатрешниот простор на градиштето се забележуваат остатоци од повеќе објекти, а на површината има голем број фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Најдени се и повеќе бронзени монети, од кои неколку се чуваат во штипскиот музеј.
NGC 387
NGC 387 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1873 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 387 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 387 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 7 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 23' 27".
Други поделби
Проучување на NGC 387 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3987. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Котва
Котва или сидро  — направа со која бродот привремено се врзува за дното против ветер, водни струи и речна матица. Котвата со тежината и обликот се вкопува во дното на морето, езерото или реката и го задржува бродот, условно кажано, на едно место.
Историја
Првото сидро било голем, тежок, прободен камен. Било поврзано со бродот со синџир или јаже. Подоцна се бирало дрво со многу краци, со неправилен облик. Тоа многу полесно се вкопувало во дното и со тоа посигурно да се закотви. Во VIII век пр.н.е. Грците направиле железни котви. На почетокот на н.е. се појавуваат котви со два крака (лопати) и шипка (столб). Денес се користат: адмиралитетско сидро со две лопати и подвижен столб, конструиран од Англичанецот Портер; зглобно сидро без столб со подвижни лопати; печуркино сидро за трајно закотвување на бродови-светилници; сплаварски котви за сплавови и четирикраки котви за речни бродови.
Симбол на сидро
61x61пкс|Знак за сидро Бродовите се закотвуваат на одредено место наречено сидриште. Ова место е означено на наутичките карти и на самите сидришта со симболот на сидро како на сликата или со превртено сидро кога не е дозволено закотвување на бродови. Како симбол на морето и морнарицата, ги украсува морнарските униформи, капите и копчињата на сите морнари во светот. Често е мотив на тетоважи, како во хералдиката и вексилологијата.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Манастирско Доленци
Историја
Се верува дека манастирската црква и самиот манастир бил подигнат во 1316 година, односно пред потпаѓањето на Македонија под отоманска власт.
Црквата до век била мала, одвај собирала стотина посетители. Поради тоа, истата била урната во 1846 година и на нејзиното место била изградена денешната монументална градба од страна на игуменот Теодосиј. Изградбата се одвивала доста брзо и во 1848 година била готова, а во 1849 година била осветена. Градбата била изградена од мајстори од селото Луково, Струшко.
Градба
Црквата е од типот на големи соборни цркви и е една од најголемите во Македонија. Во основа претставува базилика, со висока купола и осмостран тамбур. Ѕидовите се од камен варовник и бигор. Од надворешната страна камењата се делкани - приделкани во хоризонтални редови во вид на квадрати, завршувајќи со богато профилирани венци. По својата убавина посебно се истакнува источната фасада на црквата, бидејќи оттаму е главниот влез - капијата. Внатрешно ѕидовите се ојакнати со пиластри што меѓусебно се поврзани со полукружни лакови над кои се издига куполата, па се постигнува единствен простор во наосот.
Иконостас
Црквата поседува импозантен иконостас, кој бил направен за време на игуменот Стефан во 1864 година. Самата дрвена градба била изработена од мајсторот Дојчин Зулфа, додека украсувањето било извршено од неговиот син Добре, двајцата од селото Лазарополе. Иконите во самиот иконостас се дело на познатиот зограф Дичо Зограф од Тресонче.
Дичо Зограф започнал да слика за иконостасот во црквата во 1853 година, по завршувањето на фрескоживописот во олтарот во 1852 година. Од некогашниот иконостас, единствено е зачувана престолната икона „Богородица Одигитрија“ од зографот Анастас Христов.
Нема податоци кога е изработена олтарната преграда во плитка резба, но се посочува периодот помеѓу двете светски војни. Во тој период била извршена и измена на распоредот на иконите. Препознатлива е замената на иконата „Благовештение Богородично“ од 1856 година со истоимената икона од 1911 година на српскиот сликар Милислав Марковиќ, како и шест други икони од зографот Аврам Дичов од 1881 година.
Дичо Зограф ги создал иконите за иконостасот во периодот 1848-1865 година и на повеќето од нив се има потпишано. Така, од 29 икони што се со натпис во црквата, на 19 од нив се наоѓа неговото име. Воедно, покрај иконите, по порачка на јеромонахот Симеон, во 1860 година Дичо Зограф изработил и плаштаница.
Царските двери се од век, но не се знае кој ги создал. Изработени се во длабока ажурна резба. Поради нивниот стил и мотиви, се претпоставува дека биле изработени од резбар од тајфата на Макарие Фрчковски.
Најгоре на иконостасот се наоѓа голем крст изработен во резба. Изработен е како претставата „Распетие Христово“, а долу, над устите од резбаните аждаи, се насликани Богородица и Свети Јован.
Најважна икона во целата црква претставува чудотворната икона. Од една страна на неа е Исус Христос, а од другата страна е Богородица во прегратка со Христос. Неа, во 1865 година ја ретуширал зографот Дичо Зограф, кој успеал целосно да ги дочува стилот и бојата. Во 2006 година, иконата повторно била конзервирана. Се наоѓа на западната страна од наосот, поставена на бигорен камен над изворот.
Фрескоживопис
Живописот во олтарниот простор е дело на тајфата на најголемиот зограф од XIX век во Македонија, Дичо Зограф, кој го завршил во 1852 година.
Живописот е значително оштетен поради влагата, која навлегувала од покривот, кој век и пол бил со камени плочки. Поради тоа, во 1988 и во 1989 година биле извршени конзерваторски интервенции на оштетениот фрескоживопис.
IC 245
IC 245 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 245 се споменува и како ESO 509-88, MCG -4-32-47, AM 1336-253.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 245 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 245 има привидни димензии од 2,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 38 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 50' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на IC 245 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48258.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Атанасие Иванов
Биографија
Атанасие Иванов е роден на 24 март 1883 година во унијатско семејство во село Алексово, Кукушково тогашната Отоманска империја. Во Солун завршил три години богословско училиште и на 2 јули 1910 година владиката Епифанј Шанов го ракоположува за свештеник и бил поставен за управител на црквата „Свети Антониј“ во село Лелево. За време на Втората балканска војна, во јули 1913 година, кога грчката војска упаѓа во градот Кукуш, тој, зедно со неговото семејство и група верници од источно католичка вероисповед бегаат од Кукушко кон Софија, Р. Бугарија, каде се згрижени од бугарскиот архиепоскоп Роберт Менини во локалното католичко училиште. Бидејќи најголемиот дел од неговите верници се преселиле кон Струмичко, на 10 март 1914 година се сели и тој во село Нова Мала, струмичко, каде ја основа парохијата „Успение на Пресвета Богородица“. На 18 јануари 1923 година се сели во Струмица, а на 29 јули 1924 тогашниот владика на крижевската епархија Дионизиј Њаради, со декрет број 849, отец Атанасие Иванов го именува за водител на источно католичката заедница во Струмица. Таа година литургиите ги служи во мала капела во неговиот дом, сè до почетокот на 1925 година кога завршила градбата на црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во Струмица. Прв парох во оваа ено­рија бил отец Атанас Иванов, кој на 22 февруари 1962 г. деканот на Деканатот св. Кирил и и Методи, архиепископот  д-р Габриел Букатко, го именувал монс. Атанас Иванов за парох и декан во Струмица, кој останал на таа позиција до својата смрт, односно до 11 април 1971 година.
Балкански сојуз
Балкански сојуз — сојуз помеѓу Србија, Бугарија, Грција и Црна Гора насочен против Османлиското Царство. Балканскиот сојуз е едната од страните која ја води Првата балканска војна. Судирот на сојузниците, по војната води до Втората балканска војна.
Создавање на сојузот
Мотивите за создавање Балкански сојуз е поделбата на Османлиското наследство во Европа, а непосреден повод била Италијанско-турската војна во 1911 година, бидејќи Османлиското Царство била зафатена на друго место.
Преговорите за создавање на Балканскиот сојуз започнале есента 1911 година. Особено компликувани биле преговорите меѓу Србија и Бугарија, и тоа поради несогласувањата околу поделбата на Македонија. Под силен притисок на Русија двете страни биле принудени на разни отстапувања. За да започнат преговорите услов било Бугарија да се откаже од прелиминарниот Санстефански договор и на Србија да и го признае правото на дел од Македонија.
Според бугарската влада, потпишувањето на спогодбата било забрзано од следните причини: таа сметала дека Младотурците ќе го истребат бугарското население во Тракија и во Македонија; дека руско-турските преговори ќе овозможат користење на Босфорот и на Дарданелите на руската флота, со што ќе ја загуби Русија како заштитник на бугарските интереси во случај на војна со Турција, дека врз основа на спогодба меѓу Австроунгарија и Романија ќе се овозможи проширување на Романија на бугарска територија и дека Турција ќе отпочне превентивна војна против Бугарија. Сите овие стравови биле оправдани.
Српската влада имала сопствени причини да го забрза потпишувањето на спогодбата со Бугарија. По избувнувањето на Италијанско-турската војна, српската влада веднаш испратила доверлив допис во Петроград, во Лондон и во Париз, обрнувајќи и внимание на тројната Антанта на последиците што Италијанско-турската војна, веројатно, ќе ги предизвика на Балканот, напоменувајќи притоа дека најдобар начин за зачувување на интересите на балканските народи ќе биде создавањето сојуз меѓу балканските држави.
Грција не го очекувала решението на македонското прашање од Големите сили, меѓутоа во согласност со дотогашната поддршка на грчката политика, особено од Англија, очекувала да го оствари своето територијално проширување на територијата на Македонија. Поради тоа била солидарна со другите балкански држави за создавање балкански сојуз.
Црна Гора се солидаризирала со Србија, а своите територијални претензии ги насочувала кон Скадар и кон Албанија.
Големите сили и Балканскиот сојуз
Русија со сите сили настојувала да ги одоброволи Англија и Франција за поддршка на балканските сојузници, очекувајќи да добие хегемонија на Балканот. Италија била запознаена со српско-бугарскиот договор, и дури добила понуда од балканските сојузници и тие да ѝ се придружат во војната против Турција. Германската влада, пак, го сметала балканскиот сојуз под патронат на Русија за опасен, и дека може да се насочи колку против Турција, толку и против Австроунгарија.
Австроунгарската влада дознала за српско-бугарскиот договор во мај 1912 година, благодарение на романскиот крал Карол. Меѓутоа, овој сојуз бил проследен со молчење. Сепак, австроунгарската дипломатија работела упорно на тоа да го ослаби сојузот, а по можност и да го разбие.
Блаже Конески
Блаже Конески (, –, ) — истакнат македонски книжевен, културен и јавен работник, академик, поет, прозаист, есеист, книжевен историчар, филолог и јазичар, преведувач и професор на Филозофскиот факултет во Скопје. Тој бил и еден од кодификаторите на современиот македонски литературен јазик и значајна личност во македонската книжевност.
Животопис
Блаже Конески е роден на 19 декември 1921 година во с. Небрегово (Прилепско), од мајката Цака. Тој потекнува од познатиот прилепски сој Љаме (Љамев(ци), Љамески), од гранката Конески (по поглаварот Коне, неговиот дедо). Блаже Конески имал сестра Милица. Основното образование го започнал во Небрегово, каде семејството живеело седум години по што се преселило во Прилеп и таму Конески го продолжил и го завршил основното училиште, а потоа и нижа гимназија. Како најдобар ученик во училиштето, добил стипендија и образованието го продолжил во Крагуевац, каде завршил виша гимназија. Потоа се запишал на Медицинскиот факултет во Белград, но по еден семестар се префрлил на Филозофскиот факултет, на студиите по филологија, на отсекот за словенска филологија. По капитулацијата на Кралството Југославија, Конески се префрлил на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“, каде ги продолжил студиите по филологија, дипломирајќи во 1944 година. Со оглед на тешката положба во која се наоѓале Македонците во Кралството Југославија и во Царството Бугарија, Конески студирал на Универзитетот во Белград како Благој Коневиќ, а на Универзитетот во Софија како Благој Конев.
По завршувањето на Втората светска војна, Конески се вработил како лектор во Македонскиот народен театар во Скопје, а во 1946 година станал предавач на Филозофскиот факултет во Скопје, каде во 1957 го добил звањето редовен професор. Притоа, тој го предавал предметот историја на македонскиот јазик, а во текот на целата универзитетска кариера ја извршувал и функцијата шеф на Катедрата за македонски јазик и јужнословенски јазици. Во 1952/1953 година бил декан на Филозофскиот факултет, а во 1958-1960 година бил ректор на Универзитетот во Скопје. Исто така, Конески работел и како уредник на списанијата „Нов ден“ и „Македонски јазик“. Во 1967 година станал член и на МАНУ и прв претседател, а таа функција ја извршувал до 1975 година. Покрај тоа, Конески бил дописен член на академиите на сите републики на Југославија, во 1968 година станал почесен доктор на Универзитетот во Чикаго, а бил почесен доктор и на Универзитетот во Вроцлав.
Творештво
Конески е истакнат јазичар, меѓународно реномиран славист, еден од најзначајните протагонисти во процесот на кодификацијата на македонскиот стандарден јазик, втемелувач на македонистиката на Филолошкиот факултет во Скопје (кој денес го носи неговото име), ценет професор, еден од основачите и прв претседател на МАНУ, член на академиите на науките и уметностите во Загреб, Белград, Сараево, Чикаго, Лоѓ. Конески е вистински полиграф. Тој е суптилен лиричар, автор на 13 поетски книги, лауреат на значаен број македонски и меѓународни награди и признанија (Хердерова награда, Његошова награда, Златен венец на Струшките вечери на поезијата, итн.). Исто така, тој е истакнат прозаист, есеист, публицист, литературен историчар, полиглот, препејувач од многу јазици на делата на низа поети (Његош, Прешерн, Хајне, Блок, Мицкевич, Неруда, Волкер, Мајаковски). Неговите дела се преведени на голем број јазици.
Научна и творечка дејност
По ослободувањето на Македонија, Конески активно се вклучил во стандардизирањето на македонскиот јазик: ја изработил граматиката на современиот македонски јазик, го составил правописот на македонскиот литературен јазик, а исто така бил уредник на „Речникот на македонскиот јазик“.
Конески е основач на студиите по македонистика на Скопскиот универзитет, а од 1958 до 1963 бил ректор на универзитетот. Во 1967 станал член на Македонската академија на науките и уметностите (МАНУ) и бил нејзиниот прв претседател (до 1975). Исто така, тој бил член на Македонскиот ПЕН центар и еден од основачите на Друштвото на писателите на Македонија (1947) и негов прв претседател. Покрај тоа, Конески бил член на академиите на науките и уметностите во Загреб, Белград, Сараево, Чикаго и Вроцлав.
Конески, работел како уредник на литературните списанија „Нов ден“ и „Македонски јазик“, а бил и редовен соработник на списанието „Современост“, каде биле објавени негови песни и прилози, како: „Ангелот на Света Софија“, расказот К„рчмите“ (по кој била снимена првата македонска ТВ драма), и други текстови.
Книжевно творештво
Своите први песни Конески ги напишал во еден стар нотес меѓу 1941 и 1945 година, а нотесот случајно го зачувал Владо Малески. Подоцна, тие се објавени како циклусот „Од стариот нотес“, објавен во списнието „Современост“, VIII, бр. 3 од 1958 година. Потоа, во 1945 година, тој ја објавил поемата „Мостот“, која најпрвин се појавила како посебна книга (издание на „Култура“), а потоа била вклучена во збирката „Земјата и љубовта“ од 1948 година.
Конески се занимавал и со преведувачка дејност. Така, тој превел на македонски јазик повеќе странски дела, како: „Горски венец“ од Петар Петровиќ Његош (1947), „Лирски интермецо“ од Хајнрих Хајне (1952), „Отело“ од Вилијам Шекспир (1953), „Поезија“ од Александар Блок (1966) и „Крштавање на Савица“ од Франце Прешерн (1980).