cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изабел Едвардшон
Личен живот
Од 2003-2014 година живеела во Брауншвајг во Германија, од 2014 година живее во Хамбург со нејзиниот сопруг, танчерот Маркус Вајс. Во 2017 година станала мајка на син.
Плутониум
Плутониум — редок радиоактивен, метален и токсичен хемиски елемент. Тоа е цепни елемент кој се користи во повеќето современи јадрени оружја. Најзначајниот изотоп е 239Pu, со полураспад од 24.100 години. Плутониумот може да се произведе од природен ураниум. Најстабилниот изотоп е 244Pu, со полураспад од околу 80 милиони години, доволно долг за да се најде во екстремно мали количества во природата.
Лорестан
Лорестан (, Ostān-e Lorestān ) е покраина во Иран. Главен град е Хорамабад. Друг поголем град е Боруџерд. Населението брои 1.739.644 жители (2006).
Има вкупна површина од 28.392 км2. Други поголеми градови се: Алигударз, Доруд, Кухдашт, Азна, Алаштар, Нур Абад, и Пол-e-Дохтар.
Името Лорестан во слободен превод значи „Земја на Лурите“.
Корешта (село)
Корешта (дикалектно: Корешча; Νέος Οικισμός, Неос Икисмос или Κορέστια) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населено е исклучиво со Македонци.
Географија
Селото се наоѓа во областа Корешта, на левиот (источен) брег на Рулска Река (Бистрица). Оддалечено е 12 км северно од градот Костур
Беќир Нуредини
Беќир Нуредини — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Вителни струи
Вителни струи (вртложни струи или Фукоови струи ) — јамки на електрична струја предизвикани во проводници при промената на магнетното поле во проводникот, поради Фарадеевиот закон за индукција. Вителните струи течат во затворените јамки на проводниците, во рамнини нормални на магнетното поле. Тие можат да бидат предизвикани од неподвижни проводници во нивната близина со временско променливо магнетно поле создадено од електромагнет или трансформатор на променлива струја, на пример, или од страна на релативно движење помеѓу магнет и близок проводник. Големината на струјата во одредена јамка е пропорционална со силата на магнетното поле, со површината на јамката, и стапката на промена на флуксот, и обратно пропорционална на отпорноста на материјалот.
Според Ленцовиот закон, вителните струи создаваат магнетно поле, кое се противи на магнетно поле што го создава, а со тоа вителните струи се враќаат  кон изворот на магнетно поле. На пример, проводната површина во близина ќе приложи сила на завлекување на магнетот во движење што се противи на нејзиното движење, поради вителните струи предизвикани на површината на магнетно поле во движење. Овој ефект е карактеристичен за вителните кочници кои се користат за брзо закочи вртењето на алатите кога тие се исклучени. Струјата која тече низ отпорноста на спроводникот, исто така, ја распределува енергијата како топлина во материјалот. Така вителните струи се причина за загуба на енергијата кај наизменичната струја, намотки, трансформатори, електромотори и генератори, и други видови на машини, при што е потребно да се изработат посебни ламинирани магнетни јадра за да ги минимизираат вителните струи. Вителните струи исто така се користат за загревање на објекти птрку индуктивно греење кај печки и опрема, како и за откривање на пукнатини и дефекти во метални делови со користење на вителни тестирачки инструменти.
Потекло на поимот
Поимот вителни струи доаѓа од истоветните струи забележани во водата при веслање со весла, предизвикувајќи локализирани области на турбуленции. Истоветно, на вителните струи потребно им е време за да се создадат и можат да издржат многу кусо време во спроводници поради нивната индуктивност.
Велслебен
Велслебен (Welsleben) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од јануари 2008, е дел од општината Берделанд.
Вителни струи
Историја
Првиот човек кој ги набљудувал вителните струи бил Франсоа Араго (1786-1853), 25-тиот премиер на Франција, кој исто така бил математичар, физичар и астроном. Во 1824 година тој го набљудувал ротационениот магнетизам, и забележал дека повеќето спроводени тела може да се магнетизираат; овие откритија беа надополнети и објаснети од Мајкл Фарадеј (1791-1867).
Францускиот физичар Леон Фуко (1819-1868) е заслужен за откривањето на вителните струи. Во септември 1855 година, тој открил дека силата потребна за вртење на бакарен диск станува поголема кога тој врти меѓу половите на магнетот, истовремено дискот се загрева од вителните струи навлезени во металот. Првата употреба на вителните струи за полезно тестирање се случило во 1879 година, кога Дејвид Хјуз ги искористил принципите за да изведе металуршки тестови за сортирање.
Објаснување
Магнетот предизвикува кружни струи во метален лим минувајќи покрај него. Погледајте на сликата десно. На сликата е прикажан лим (C) движејќи се десно под неподвижен магнет. Магнетното поле ( B, зелени стрелки ) од Северниот Пол на магнетот N се пренесува низ лимот. Бидејќи металот се движи, магнетниот тек низ лимот се менува. На делот од лимот под работ на магнетот (лева страна) магнетното поле над лимот се зголемува како што се приближува до магнетот,. Од Фарадеевиот закон за индукција, во лимот се создава кружно електрично поле во насока спротивна од часовникот, околу магнетните силови линии. Ова поле предизвикува течење на струја во лимот во насока спротивна од стрелките на часовникот ( I, црвена ). Оваа струја е вителна струја. На задниот раб на магнетот (десна страна) магнетното поле низ лимот се намалува,, поттикнувајќи втора вителна струја во лимот во насока на стрелките на часовникот.
Манастир „Св. Варвара“ - Пулево
Манастирот се наоѓа на 2-3 км северозападно од Пулево и 7 км северно од градот Валовишта. Во него има топол извор.
Вителни струи
Објаснување
Друг начин да се разбере струјата е да се види дека слободните носители на електрицитет (електрони) во лимот се движат на десно, па магнетното поле предизвикува странична сила врз нив, поради Лоренцовата сила, бидејќи брзината v на носителите е на десно и магнетното поле B е насочено надолу, од правилото на десната рака, Лоренцовата сила за позитивни полнежи F = q(v × B) и е насочена наназад. Ова предизвикува стурја I кон задниот дел под магнетот, која кружи наоколу низ делови од лимот надвор од магнетното поле, во насока на стрелките на часовникот на десно и во насока спротивна од стрелките на часовникот во лево. Носителите на електрицитет во металот, електроните, всушност, имаат негативен полнеж (q < 0) така што нивното движење е спротивно во насока на прикажаната конвенционална струја.
Поради Амперовиот закон секоја од овие кружни струи создава спротивно магнетно поле ( сини стрелки ), кое поради Ленцовиот закон се противи на промената на магнетно поле кое ја предизвикало, предизвикувајќи сила на завлекување кон лимот. На работ на магнетот (лева страна) според правилото на десна рака, струјата со насока спротивна од стрелките на часовникот создава магнетно поле насочено нагоре, спротивсавувајќи му се на магнетното поле, предизвикувајќи одбивна сила помеѓу магнетот и работ на магнетот. Спротивно на тоа, на задниот раб (десна страна), струјата со насока кон стрелките на часовникот предизвикува магнетно поле насочено надолу, во иста насока со магнетното поле, создавајќи привлечна сила помеѓу лимот и задниот раб на магнетот. И двете сили се противат на движењето на лимот. Кинетичката енергија, која се троши за да се надмине оваа завлечна сила, преминува во топлина од струите кои течат низ отпорноста на металот, па металот се загрева под магнетот.
Вителни струи во проводници со отпорност различна од нула произведуваат топлина и електромагнетни сили. Топлината може да се користи за индуктивно греење. Електромагнетните сили може да се користат за левитација, придвижување или да дадат силен сопирачки ефект. Вителните струи исто така може да имаат несакани ефекти, на пример губење на моќноста кај трансформаторите. При оваа примена, тие се сведени на минимум со тенки плочи, преку ламинирање на спроводници или други детали на спроводничките облици.
Самопредизвиканите вителни струи се одговорни за површинскиот ефект кај спроводници. Тие може да се користат за полезно тестирање на материјали за геометриски одлики, како микро-пукнатини. Сличен ефект е ефектот на блискост, кој е предизвикан од надворешни вителни струи.
Тело или дел од тело кој е изложен на постојан интензитет на полето и насоката во која што сè уште има релативно движење на полето и на телото (на пример, во средината на полето на сликата), или нестабилни полиња каде струите не можат да циркулираат како резултат на геометријата на спроводникот. Во овие ситуации електрицитетот се насобира на или во рамките на телото и овие електрицитети тогаш произведуваат статички електрични потенцијали кои се противат на какви било понатамошни струи. Струите може првично да бидат поврзани со создавањето на статички потенцијали, но тие може да бидат минливи и мали.
Вителните струи создаваат отпорни загуби кои трансформираат некои форми на енергија, како што е кинетичка енергија, во топлина. Ова Џулово греење ја намалува ефикасноста на трансформаторите со железно јадро и на електричните мотори и други уреди кои користат менување на магнетни полиња. Вителни струи се сведени на минимум во овие уреди, со избирање на материјали со магнетно јадро кои имаат ниска електрична спроводливост (на пример, ферити) или со користење на тенки лимови од магнетен материјал, познати како ламинати. Електроните не може да ја преминат изолационата шуплина помеѓу ламинацијата и така не се во состојба да циркулираат во широки лакови. Електрицитетот се насобира на границите на ламинатите, во процес сличен на Халовиот ефект, создавајќи електрични полиња, кои се противат на каков било дополнителен раст на електрицитетот, а со тоа и ги потиснуваат на вителните струи. Што е покусо растојанието помеѓу соседните ламинати (на пример, што поголем е бројот на ламинати по единица површина, нормална на применетата област), толку е поголемо потиснувањето на вителните струи.
Претворањето на енергетскиот внес во топлина не е секогаш пожелено, но сепак има некои практични примени. Една од тие примени е кај сопирачките на некои возови познати како вителни кочници. При сопирање, металните тркала се изложени на магнетното поле од електромагнет, создавајќи вителни струи во тркалата. Оваа вителна струја е создадена преку движењето на тркалата. Значи, според Ленцовиот закон, магнетното поле создадено од вителната струја ќе се спротивстави на причината за неговото постоење. Така тркалото ќе се соочи со сила која се спротивставуваа на почетното движење на тркалото. Колку побрзо тркалата се вртат, толку е посилен ефектот, што значи дека како што возот забавува, силата на кочење се намалува, овозможувајќи полесно сопирање.
Индукциско греење исто така користи вителни струи за да обезбеди греење на метални предмети.
Моќност на дисипација на вителни струи
Под одредени претпоставки ( непроменлив материјал, постојано магнетно поле, без површински ефект, итн) изгубената моќ под дејство на вителни струи по единица маса за тенок лим или жица може да се пресмета со следнава равенка:
каде
Оваа равенка важи само во рамките на т.н. квазистатички услови, каде што честотата на магнетизацијата не резултира во површински ефект; при што, електромагнетните бранови целосно навлегуваат во материјалот.
Површински ефект
При многу брзи промени на полето, магнетното поле не навлегува целосно во внатрешноста на материјалот. Овој  површински ефект  ја прави горната равенка неважечка. Меѓутоа, во секој случај, зголемената честота со иста вредност на полето секогаш ќе ги зголеми вителните струи, дури и со непостојано навлегување на полето.
Длабочината на навлегувањето на добар проводник може да се пресмета преку следнава равенка:
каде δ е длабочината на навлегувањето (m), f е честотата (Hz), μ е магнетната пермеабилност на материјалот (H/m), и σ е електрична спроводливост на материјалот (S/m).
Дифузиона равенка
Изведувањето на корисна равенка за моделирање на ефектот на вителни струи во материјал започнува со диференцијална, магнетостатична форма на Амперовиот закон, обезбедувајќи изразување на магнетизирачко поле H опкружувајќи густина на струја J:
Земајќи го предвид роторот на двете страни на оваа равенка, а потоа користејќи познат векторски идентитет за роторот на роторот се добива:
Од Гаусовиот закон за магнетизам, ∇ · H = 0, па
Користејќи го Омовиот закон, J = σE, кој се однесува на густината на струјата J кон електричното поле E во однос на спроведливоста на материјалот σ, и под претпоставка на изотропска хомогена спроводливост, равенката може да се запише како
По дефиниција,, каде M е магнетизамот на материјалот и μ0 е вакуумската пермеабилност. Равенката на дифузија е
Електромагнетно сопирање
Вителни струи се користат за сопирање; бидејќи не постои контакт меѓу папучата и барабанот, не постои механичкo триење. Сепак, кочницата која користи вителна струја не може да обезбеди „опстојување“ на вртежениот момент и од оваа причина мора да се користи во комбинација со механички кочници, на пример, на кранови. Друга примена е кај луди железници, каде тешки бакарни плочи кои се протегаат од вагонот се сместуваат меѓу парови на многу силни постојани магнети. Електричениот отпор во рамките на плочите предизвикува ефект на завлекување сличен на триење, кој ја намалува кинетичката енергија на автомобилот. Истата техника се користи во електромагнетни кочници во вагоните за брзо да се запрат сечилата во алати како кружни пили. Користејќи електромагнети, за разлика од постојани магнети, силата на магнетното поле може да се прилагоди и така големината на ефектот на сопирање може да се промени.
Одбивни ефекти и левитација
Во променливо магнетно поле индуцираните струи покажуваат дијамагнетски одбивни ефекти. Спроводливо тело ќе биде под дејство на силата на одбивност. Оваа сила може да подигнува објекти противејќи се на гравитацијата, иако со постојан доток на моќност за замена на енергијата потрошена од вителните струи. Пример за примена е раздвојувањето на алуминиумските конзерви од други метали во вителен сепаратор. Феритните метали се задржуваат на магнетот, а алуминиумот (и другите неферитни проводници) не се задржуваат на магнетот; на овој начин може да се разделат металите на феритни и неферитни.
Со многу силeн рачен магнет, како што се оние направени од неодиум, лесно може да се набљудува многу сличен ефект, со брзо превртување на магнетот над монета на мало растојание. Во зависност од силата на магнетот, составот на монетата, и растојанието помеѓу магнетот и монетата, може да се предизвика монетата да биде турната малку понапред од магнетот - дури и ако монетата не содржи магнетни елементи. Друг пример вклучува пуштање силен магнет надолу низ цевка на бакар - магнетот паѓа со драматично бавно темпо.
Во совршен проводник без отпор (суперспроводник), површинските вителни струи го прекинуваат полето точно во внатрешноста на спроводникот, па нема магнетно поле кое го продира спроводникот. Бидејќи не е изгубена енергија од отпорот, вителни струи опстојуваат кога магнетот ќе се донесе во близина на спроводникот, постоејќи дури и кога магнетот е во мирување и точно ги урамнотежуваат силите на гравитација, обезбедувајќи магнетна левитација. Суперспроводниците исто така имаат посебно изразен квантно механички појава наречен Мајснеров ефект според кој магнетните силови линии присутни во материјалот кога тој станува суперпроводлив се отсутни, со што магнетното поле во суперпроводникот е секогаш еднакво на нула.
Со користење на електромагнети со електронско префрлање споредбено со електронската регулација на брзината можно е да создаваат електромагнетни полиња движејќи се во произволна насока. Како што е опишано во претходниот дел за вителните кочници, површината на неферомагнетен спроводник тежнее да биде во мирување се во ова подвижно поле. Сепак кога ова поле се движи, едно возило може да лебди и да се придвижува. Ова е слично на маглев, но не е поврзано со шините.
Привлечни ефекти
Во некои геометриски целини целокупната сила на вителните струи може да биде привлечна, на пример, кај линиите на флуксот кои се нормални на површината, индуцираните струи во близина на проводникот предизвикуваат сила која го турка спроводникот кон електромагнетот.
Препознавање на метали
Во продажните автомати кои користат монети, вителни струи се користат за откривање на фалсификувани пари. Монетата се тркала кон неподвижен магнет, и вителните струи ја забавуваат брзината. Силата на вителните струи, а со тоа и успорувањето, зависи од спроводливоста на металот на монетата. Фалсификуваните пари се успорени за различен степен од вистинските пари, со што тие се користат за да ги испратат во отворот за одбивање.
Вибрации и позициони сензори
Вителните струи се користат во одредени видови на сетилници на близина за да се набљудува вибрацијата и позицијата на вртежните оски во рамките на нивните лежишта. Оваа технологија првично беше создадена во 1930-тите со користење на кола од вакуумски цевки од истражувачите на „Џенерал електрик“. Во доцните 1950-ти години, употребливи верзии биле развиени од страна на Доналд Бентли во корпорацијата „Бентли Невада“. Овие сетилници се исклучително чувствителни на многу мали поместувања што ги прави погодни за набљудување на мали вибрации (од редот на неколку илјадити делови од еден сантиметар) во современата турбомашинерија. Типичен сетилник за близина кој се користи за следење на вибрациите има осетливост од 200 mV/mil. Широката употреба на ваквите сетилници во турбомашинеријата доведе до развој на индустриски стандарди кои ги пропишуваат нивната употреба и примена. Примери за такви стандарди се стандардите на Американскиот институт за нафта (API) 670 и ISO 7919.
Фераровиот сетилник за забрзување, исто така, наречен Фераров сетилник, е бесконтактен сетилник кој користи вителни струи за мерење на релативното забрзување.
Структурно тестирање
Техниките на вителни струи најчесто се користат за полезно испитување (NDE) и следење на состојбата на голем број на метални конструкции, вклучувајќи ги тука и цевките разменувачи на топлина, труповите на авионот и авионските структурни компоненти.
Несакани ефекти
Слично на тоа, во магнетните материјали со конечна спроводливост, вителни струи предизвикуваат ограничување на поголемиот дел од магнетните полиња на само неколку површински слоеви на површината на материјалот. Овој ефект го ограничува флуксното поврзување во спроводниците и трансформаторите со магнетно јадро.
Ирци
Ирци (Muintir na hÉireann, na hÉireannaigh, na Gaeil, Irish people) се етничка група во Западна Европа, која потекнува од Ирска. Етничките Ирци живеат во повеќе земји на западот, а најмногу во англофонските (Ирска, Велика Британија, САД, Канада, Австралија). Во САД живее приближно 10 пати повеќе население од ирско потекло, отколку во Ирска. Ирците најчесто се идентификуваат како наследници на Келтите, иако многу мал дел од нив денес го зборуваат Ирскиот јазик (Gaeilge) кој припаѓа во групата Келтски јазици и се дели на повеќе дијалекти - јужен, западен и северен. Под влијание на Викинзите и Англичаните, Ирците во Република Ирска денес зборуваат варијанта на Англискиот јазик кој се нарекува Ирско-Англиски (Irish-English). Ирците се едни од првите народи во Европа кои почнале да користат презимиња. Специфични и општопознати се ирските презимиња кои започнуваат со О', на пример О'Конор, О'Брајан (O'Connor, O'Brien), со значење внук на... или потомок на... или Мек, на пример Мекарти, Мекдоналдс (McCarthy, McDonald's), со значење син на... Овие презимиња се еквивалент на Македонските - ски и ов. Бројот на Ирците во Република Ирска денес изнесува околу 4,5 милиони.
Бог
Бог — еден од поимите со кои се опишува совршено, натчовечко и натприродно битие, за коешто луѓето кои веруваат во него, исто така веруваат и дека е создавател на универзумот.
Сфаќањата за Бог во религијата
Некои религии кога говорат за Бог, него го опишуваат припишувајќи му и некои антропоморфни особини, додека други пак сметаат дека е невозможно и навредливо да се замислува Бог претставен во физичка форма. Некои сметаат дека Бог е олицетворение на целокупното добро, додека пак други сметаат дека Бог е нешто повеќе од обичните сфаќања за моралноста кои ги има човекот. Кај многу политеистички верувања постојат и полови разлики меѓу боговите, па така имаме и женски богови, т.е. божици. Речиси во сите сфаќања, човекот е претставен како понизен, потчинет и зависен од Богот.
Во некои митологии, боговите се претставени покрај како антропоморфни, како зооморфни (во вид на животно) или пак аморфни (без материјална форма). Претставата за изгледот на боговите е показател за развојот и видот на соодветната религија. Така, на пример, за религиите поврзани со тотемизмот, покарактеристични се зооморфните богови, а за анимистичките религии, боговите се антропоморфни.
Верувањето во еден Бог се нарекува монотеизам. Монотеистички религии се христијанството, јудаизмот и исламот. Христијаните го нарекуваат Бог, едноставно Бог или Господ, а муслиманите Алах. И едните и другите веруваат дека Бог, т.е. Алах е создател на светот и човекот. Верувањето во повеќе Богови се нарекува - политеизам. Во политеизмот сите богови и божици имаат свои, посебни важни функции. Постои и примотеизам. Примотеизмот всушност е политеистичка религија, со тоа што се зема еден Бог како врховен и особено важен за светот и за човечките битија, а останативе Богови се сметаат како помалку битни и потчинети на врховниот Бог.
Нерелигиски толкувања на Бог
Според Ерих Фром, Бог е историски условен поим во кој човекот го изразил своето доживување на сопствените повисоки сили, својот стремеж за вистина и единство, во определен историски период. Тој смета дека во современото капиталистичко општество, „бог е претворен во оддалечен генерален директор на претпријатието „Универзум“ за кого знаеме дека е таму и дека ја режира претставата (иако таа, веројатно, би се одвивала и без него), вие никогаш не го гледате, но го признавате неговото водство, додека го извршувате својот дел од работата.“ Во делото „Ecce Homo“, германскиот философ Фридрих Ниче вели дека Бог е „најголемиот приговор против животот“ и „дрзок одговор, еден неделикатес кон нас мислителите, - во основа дури само дрска забрана за нас: не мислете!“ Тој тврди дека поимот „Бог“ е измислен како „спротивен поим на животот“ и дека во него „сето штетно, отровно, отпадничко, сето смртно непријателство против животот е сведено во едно ужасно единство!“
Во есејот „За поетот“, српскиот поет Јован Дучиќ вели дека поетите се првите кои го објавиле Бога. Според него, идејата за божеството се појавила во својата големина само во уметноста: штом примитивниот човек почнал да создава, тој ја добил идејата за создавањето; а гледајќи се себе како творец на едно нешто, тој посакал да го осознае творецот на сите други нешта. Така, мерејќи ги своите дела со делата на непознатиот градител, човекот го добил поимот за семоќта и сезнаењето на Бог. Поетот е толкувач на божеството, зашто тоа е слика на човечкиот идеал, а поетот секогаш говори само за највисоките вредности. Оттука, според Дучиќ, ниту еден поет не е безбожен, туку поетот е религиозен, зашто поетите ја измислиле религијата. Затоа, дури и кога се сомнева, поетот верува.
Боговите како тема во уметноста и во популарната култура
Бог, воопшто, или некој конкретен бог, се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура.
NGC 3349/1
NGC 3349/1 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3349/1 се споменува и како MCG 1-28-2, CGCG 38-2, VV 514.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3349/1 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 3349/1 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 3349/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2800964. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 260. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Чукаре (Градиште)
Чукаре  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Градиште.
Омајадска џамија
Омајадската џамија е муслимански храм кој се наоѓа во Дамаск, Сирија. Оваа џамија е една од најголемите џамии во светот, и е позната како Големата џамија во Дамаск. Во оваа џамија се чува главата на погубениот Јован Крстител, и се смета дека таа била откриена за време на раскопувањата на џамијата. Во нејзиниот двор се наоѓа и гробот на Саладин.
Чукаре (Градиште)
Претставува некропола од римско време.
На источната периферија на селото се откриени гробови од типот циста од помала некропола.
Невена Божовиќ
Невена Ивановиќ (родена на 15 јуни 1994 година) — српска пејачка-текстописец. Таа дебитирала со тоа што ја претставувала Србија на детскиот натпревар за песна на Евровизија 2007 со песната "Пиши ми", заземајќи го третото место. Божовиќ се искачила на второ место на телевизискиот пеачки натпревар Првиот глас на Србија во 2013 година.
Следната година, Божовиќ и уште двајца финалисти, Мирна Радуловиќ и Сара Јовановиќ, ја формирале женската група Моје 3 и ја претставувале Србија на Евровизискиот натпревар 2013 со песната " Ljubav je svuda ", но не успеале да стигнат до финалето. Таа била првиот уметник што некогаш се натпреварувал и за натпреварите за возрасни и помлади на Евровизија како главен изведувач. Божовиќ повторно се натпреварувала на натпреварот за песна на Евровизија 2019 како соло пејач со песната " Круна ".
Раниот живот
Таа е родена и посетувала училиште во Косовска Митровица. Божовиќ студирала музика на Универзитетот за уметности во Белград.
Кариера
Во 2007 година, Невена учествуваше во Избор за детска песна на Евровизија, национална селекција на Србија за детска Евровизија со "Пиши ми". На последната ноќ, таа го освои првото место и отиде во Ротердам, Холандија, за да ја претставува Србија. На 8 декември, Невена беше рангирана на третото место со 120 бода, што го направи најдобриот резултат на Србија на натпреварот. Во 2009 година, по мала пауза од музиката, таа одлучи да се врати, учествувајќи во Сончене скала со "Ти".
Во 2012 година Невена учествуваше во српската верзија на The Voice. По тримесечни живо концерти, битки и предизвици, Невена се квалификуваше за финалето, каде што се најде на второто место по Мирна Радуловиќ.
Награда по математика за девојчиња
Наградата за математика на Advantage Testing Foundation , честопати наречена Награда по математика за девојчиња, е годишен натпревар по математика, отворен за ученички од средните училишта од САД и Канада. Натпреварот ја нуди најголемата единствена парична награда во светот за математика за млади девојки. Во 2017 година, наградата за првото место беше 46.000 УСД (за првпат поделена подеднакво меѓу тројката), и уште 9.000 УСД поделени меѓу преостанатите финалисти. Девојките можат да освојат максимум 50.000 УСД со учество на натпреварот во текот на повеќе години. Организиран секоја година од Фондацијата за тестирање на предност, се смета дека е врвен натпревар по математика за млади девојки во Северна Америка.
На еднодневниот годишен натпревар можат да учестуваат ученички од средно училиште 12 одделение или подолу, од Соединетите држави и Канада кои постигнале квалификациски резултат на Испитите за американски натпревари по математика, поточно АМЦ 10 или АМЦ 12 доделени во февруари секој година. Секоја година се избираат до 300 учесници за натпреварот. Учесниците мора да одговорат на 20 прашања со кратки одговори кои содржат проблеми од темите геометрија, алгебра, тригонометрија и други теми по математика за 150 минути. Тестовите потоа ги разгледува судии, кои доделуваат парични награди на учесниците со најдобри резултати.
Историја
Натпреварот беше основан 2009 година од страна на Арун Алагапан и Д-р Рави Бопана во обид да ја инспирираат следната генерација жени математичари и да создадат заедница на млади жени кои имаат страст за математика. Бопана, основачот и директор на натпреварот, во една од неговите изјави, рече дека „Наградата по математика е создадена за да ги разоткрие стереотипи и да ги поддржи младите жени кои гледаат на математиката на повисоко ниво како потрага која е предизвикувачка, забавна и неверојатно наградувана“. Првите две години од натпреварот се одржуваа во Њујорк, а од 2011 година, натпреварот се одржуваше секоја година на МИТ во Кембриџ, Масачусетс.
Победници
Секојгодишните добитници на прво место на Наградата по математика за девојчиња се наведени во табелата подолу: Дополнително, Математичка награда за девојчиња ја доделува Наградата за Млади на ученици со највисоки оценки од 9 одделение или подолу. Добитници на оваа награда во 2017 година беа Јунсео Чои и Алисија Зи. Победници во 2016 година беа Ешли Ке и Јунсео Чои.
Советодавен одбор
Од 2017 година, Советот на советници на конкурсот ги има следниве членови:
NGC 5825
NGC 5825 — засега неутврден објект во соѕвездието Воловар, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5825 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 2 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 42' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 5825 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 153; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1481. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 54.
Гилотина
Гилотината претставува справа за извршување на смртна казна со која се отсекувала главата на осудените затвореници во Франција. Била воведена во 1792 во време на Француската револуција на предлог од страна на лекарот д-р Жозеф И. Гијотен. За последен пат гилотината во Франција се употребила на 10 септември 1977, а на 9 октомври 1981 година смртната казна била укината.
NGC 1450/2
NGC 1450/2 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 22 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1450/2 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,4 m/лм2. NGC 1450/2 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 36,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 13' 58".
Други поделби
Проучување на NGC 1450/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5304. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1480.
Георг Прајдлер
Георг Прајдлер (Georg Preidler; р. во ) — австриски професионален друмски велосипедист, кој моментално е суспендиран од спортот откако бил вмешан во допинг-скандалот „Операцијата Адерлас“.
Кариера
Како јуниор го освоил државното првенство, а својата професионална кариера ја започнал во 2010 во австриската екипа. Возел за екипата на Тур де Франс 2015, завршувајќи на 87. место.
Допинг
Во февруари 2019 година, весникот „Кронен Цајтунг“ објавил дека бројни професионални велосипедисти биле вклучени во допинг-скандалот откриен на Светското нордиско првенство 2019. Прајдлер признал дека вадел крв за можна трансфузија. На 3 март, Прајдлер признал за допингот во полиција и го прекинал неговиот договор со преку мејл. Прајдлер признал дека неговата крв била вадена на двапати во 2018 година. Екипата, потоа, го контактирала Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI), француската анти-допинг агенција (Agence française de lutte contre le dopage) и Движењето за кредибилен велосипедизам (MPCC; Movement for Credible Cycling). Прајдлер добил четиригодишна забрана на 27 јуни 2019 година.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Телур тетрахлорид
Chemical compound
Телур тетрахлорид е неорганско соединение со емпириска формула TeCl4. Соединението е испарливо, сублимирајќи се на 200 °C на 0,1 mmHg. Растопениот TeCl 4 е јонски, се дисоцира на TeCl 3 + и Te 2 Cl 10 2 −.
Структура
TeCl 4 е мономерно соединение во гасната фаза, со структура слична на онаа на SF <sub id="mwGg">4. Во цврста состојба, тоа е кластер од тетрамерен кубански тип, кој се состои од јадро Te 4 Cl 4 и три терминални хлоридни лиганди за секој Te. Алтернативно, оваа тетрамерна структура може да се смета како Те 4 тетраедар со хлори што го покриваат лицето и три терминални хлори по атом на телур, што му дава на секој атом на телур искривена октаедрална средина
Синтеза
TeCl 4 се подготвува со хлорирање на телуриум во прав:
Реакцијата се започнува со топлина. Производот се изолира со дестилација.
Апликации
TeCl 4 е од повремен интерес за органска синтеза. Се додава на алкените за да се добијат деривати на Cl-CC- TeCl3, при што Те може последователно да се отстрани со натриум сулфид. Арените богати со електрони реагираат и даваат соединенија на арил Те. Така, анизолата дава TeCl 2 (C 6 H 4 OMe) 2, што може да се редуцира на диарил телурид.
Безбедносни размислувања
Како што е случајот со другите соединенија на телур, TeCl 4 е токсичен. Исто така, ослободува HCl при одредена хидролиза.
Гота (округ)
Гота (Gotha) — округ во средишниот дел на Тирингија, Германија. Соседни окрузи се Унштрут-Хајних, Земерда, слободниот град Ерфурт, Илм, Шмалкалден-Мајнинген и Вартбург.
Историја
Округот бил основан на 1 октомври 1922, кога новосоздадената држава Тирингија била административно поделена на 15 окрузи и 9 слободни града.
Географија
Југозападната област на округот претставува дел од Тириншката Шума, со врвот Гросер Инзелсберг (916 м, Großer Inselsberg) како највисока точка во округот. Во северниот дел на округот се наоѓаат многу овоштарници, особено во областа Фанер Хее (Fahner Höhe). Реката Унштрут тече на кратко на самата северна граница на округот.
Централен Калимантан
Централен Калимантан (Kalimantan Tengah), е индонезиска покраина. Таа е една од петте покраини во Калимантан, индонезискиот дел на Борнео. Престолнина на провинцијата е Палангкараја и во 2010 година неговото население било над 2,2 милиони, додека 2015 година покажало пораст на 2,49 милиони и најновата официјална проценка (за средината на 2019 година) е 2.649.803.
Историја
Во 1957 година Јужен Калимантан бил поделен за да му обезбеди на дајачкото население поголема автономија од муслиманското население во покраината. Промената била одобрена од индонезиската влада на 23 мај 1957 година според претседателскиот закон бр. 10 година 1957 година, со кој Централниот Калимантан бил прогласен за седумнаесетта покраина на Индонезија. Претседателот Сукарно го назначил дајачкиот националени јунак, Тјелик Ривут за прв гувернер и Палангкараја за главен град на покраината.
Слалом
Слаломот и велеслаломот се техничките дисциплини во натпреварите во алпско скијање за разлика од брзите дисциплини во кои спаѓаат супервелеслаломот и спустот. Техничките дисциплини вообичаено се состојат од две возења на различни патеки, но на истиот терен.
Историја
Зборот „слалом“ доаѓа од моргедалски/селјордски дијалект од норвешкиот збор „slalåm“. „Sla“ значи блага падина, а „ låm“ трага по скиите. Творците на модерното скијање ги класифицирале патеките согласно нивната тежина. „Слалам“ (slalåm) била патека за момчиња и девојчиња кои сè уште не можеле да се натпреваруваат на попредизвикувачки терени. „Уфсилам“ (ufsilåm) била патека со препрека („уфсе“) како скок, ограда, тешко свртување, и сл. „Увирдслам“ (Uvyrdslåm) била патека со повеќе препреки. Норвешкиот воен натпревар во скијање во 1767 година вклучувало трка меѓу дрвја „без да се падне или да се скршат скиите“. Скијачкиот натпревар во 1866 година во Осло бил комбинација од скијачко трчање, скокање и слалом. Во слалом, на натпреварувачите им било дозволено да користат „стапови“ за кочење и вртење, а бил оценуван и нивниот стил (соодветно држење на телото на скијачот). Кон крајот на 19 век норвешките скијачи во сите дисциплини (скок, слалом и трчање) често учествувале со ист пар на скии. Слаломот и неговите варијанти често биле нарекувани брдски трки. Околу 1900 година, брдските трки биле изоставени на Осло-првенствата. Развојот на ски-спојките кој го направил Матијас Здарски, придонел брдските трки да станат специјалност на алпскиот регион.
Правилата на модерниот слалом ги развил Арнолд Лун во 1922 година за Британското национално скијачко првенство, и истите биле прифатени за алпското скијање на Зимските олимписки игри во 1936 година. Според овие правила вратите биле обележени со парови бајрачиња наместо со поединечни, и така поставени што натпреварувачите требало да користат разни вртења за да ги поминат. Бодувањето било само на основа на времето, не на време и стил.
Патека
Патеката се поставува со редење на серија од врати, формирани од наизменични парови на црвени и сини стапови. Скијачот мора да помине меѓу стаповите кои ја формираат вратата со двата врва од скиите и со двете нозе. Патеката има 55 до 75 врати за мажи и 40 до 60 за жени. Висинската разлика за патеката за мажи е 180 до 220 м, а малку помалку за жени. Вратите се поставени во разни конфигурации за да бидат предизвик за натпреварувачите.
Со оглед дека свртувањата во слалом се релативно мали, натпреварувачите заземаат скоро права линија и често ги удираат стаповите при минувањето што е познато како блокирање. (Главната техника на блокирање во модерниот слалом е накрсното блокирање при кое скијачот оди право на вратата и остро ја фаќа кривината па може да ја блокира вратата со надворешната рака.) Во модерниот слалом за заштита се користи разновидна опрема како штитници за раце, кациги и штитници за лице.
Минување на капиите
Порано, се користеле бамбусови стапови за капиите чија крутост ги принудувала скијачите да ја заобиколуваат секоја врата со цело тело. Во раните 1980-ти години, крутите стапови биле заменети со јаки пластични стапови, зацврстени на основата со универзална спојка дизајнирана и патентирана од Питер Лехи и Стефан Даг во Аспен, САД. Според ФИС правилата, потребно е само скиите и чевлите на скијачот да ја заобиколат капијата. Од 1989 година скоро сите врвни технички светски скијачи ја прифатиле техниката со накрсно блокирање. Новите капии дозволувале подиректен пат по слалом-патеката со процесот на накрсно блокирање или „пискарење“ на капиите. Накрсното блокирање е техника при која нозете ја заобиколуваат капијата со горниот дел од телото наклонето кон, или дури преку, капијата; во овој случај надворешната штека на скијачот и пискобранот ја удираат капијата, туркајќи ја долу и вон патеката. Накрсното блокирање се изведува со туркање долу капијата со подлактиците, рацете или писките.
Опрема
Со воведувањето на заоблените скии (карвинг) на преминот во XXI век, опремата за слалом на меѓународните натпреварувања драстично се променила. Во осумдесеттите и деведесеттите години на XX век, скијачите вообичаено користеле скии долги 203-207 см, но на Зимските олимписки игри во 2002 година во Солт Лејк Сити, повеќето натпреварувачи користеле скии со должина од 160 см или дури помалку.
Недостаток на пократките скии е помалата стабилност заради помалата нагазна површина. Од безбедносни причини Меѓународната скијачка федерација на почетокот ја ограничила минималната должина на скиите на 155 см за мажи и 150 см за жени, но веќе за сезоната 2003-2004 ги зголемила на 165 и 155 за мажи и жени соодветно.
Османов Дол (Студена Бара)
Османов Дол — археолошко наоѓалиште во кумановското село Студена Бара. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 1,5 км северно од селото, во нивата на еден жител, на површина од 100 м × 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, многу градежен материјал и питоси.
Георги Шоптрајанов
Георги Шоптрајанов (Велес, 2 февруари 1907 – Скопје, 2001) — македонски филолог, универзитетски професор и културно-просветен деец. Бил еден од најголемите македонски франкофони. Бил прв Македонец доктор по лингвистички и литературни науки.
Животопис
Георги Шоптрајанов е роден во Велес на 2 февруари 1907 година како најмалото дете на Диме и Пандора Шоптрајанови. Основно образование и гимназија завршил во родниот град. Бил претседател на подмладокот на Црвениот крст и претседател на Литературниот кружок „Нада“ („Надеж“) во гимназијата. Уште тогаш собирал народни умотворби. Се приклучил на комунистичкото младинско движење и станал член на СКОЈ во 1924 година. Како студент на Филозофскиот факултет во Скопје (1926-1930), бил основач и секретар на Академското потпорно друштво (1927), основач и претседател на Литературниот кружок „ЛИПИК“ (Литература, поезија и критика). На 4 мај 1927 година, како надарен и вреден студент, Шоптрајанов бил избран за асистент и така станал прв Македонец со универзитетско звање (иако бил со се’ уште незавршена втора година на студии).
По дипломирањето работел како средношколски професор по француски јазик во повеќе градови на Кралството Југославија. Добил стипендија од француската влада за специјализација по француски јазик и литература (1932) и престојувал во Дижон, Женева, Париз и други градови. Неговите професори од Сорбона го испратиле во Бургундија на научно-истражувачки студии за епохата на францускиот хуманизам и ренесанса. Во 1935 година со успех ја одбранил докторската дисертација на тема „Етјен Табуро Дезакор - живот и дело (1549-1590)“ со што го оживеал значајниот француски деец од средновековната ренесанса и станал првиот Македонец, доктор по лингвистички и литературни науки.
Во Априлската војна бил мобилизиран во воена единица составена главно од комунисти, а по нејзиното разбивање на 6 април 1941 година, преку Куманово се вратил во Велес. За да биде поставен за просветен работник во Македонија, тој морал, како и другите македонски просветни работници, во текот на 1941 година да престојува во Софија за да се здобие со документ дека го посетувал специјализираниот курс за бугарски јазик. Поради неговата научно-истражувачка дејност и познавањето на неколку странски јазици, се родила идејата тој да биде избран за професор на Софискиот универзитет. Но, тој пак претпочитал да се врати во Македонија. Во тие тешки времиња на бугарската окупација Шоптрајанов се движел на релација с. ’Рлевци (Велешко) - Велес - Скопје. Соработувал со НОВ и бил член на АСНОМ.
По ослободувањето, Шоптрајанов бил именуван за прв директор на новооснованата Народна библиотека во Скопје. Бил и член на Првата комисија за јазик и правопис која е основана од Президиумот на АСНОМ во ноември 1944 година со цел да поднесе предлог за азбука и правопис на македонскиот јазик. Во текот на расправите во Првата комисија за кодификација на македонскиот јазик, Шоптрајанов, заедно со Венко Марковски, Ѓорѓи Киселинов и други, се залагал јазикот на македонското централно подрачје да биде земен за основа на македонскиот литературен јазик и бил против обидите во азбуката да се земат некои српски букви. Откако од страна на Президиумот на АСНОМ препораките на Комисијата биле отфрлени, Шоптрајанов во знак на протест го откажал своето учество во Втората комисија за јазик и правопис.
Шоптрајанов останал на местото директор на Народна библиотека во Скопје до 1946 година. По формирањето и започнувањата на предавањата во декември 1946 година тој е еден од првите пет професори кои предаваат на Филолошкиот факултет во Скопје (заедно со Блаже Конески, Михаил Петрушевски, Харалампие Поленаковиќ и Љубен Лапе). Тој е основоположник на Катедрата за романска филологија на Филозофскиот факултет во Скопје и професор по француски јазик и книжевност.
Носител е на одликувањата Витез на легијата на честа и Офицер на легија на честа на Француската Република (1976).
Во негова чест во 2000 година е одржан свечен научен собир.
Tcpdump
tcpdump е често користен анализирач на пакети кој работи под command line интерфејс. Tcpdump овозможува корисникот да пресретнува и да прикаже TCP/IP и други пакети кои се испратени или примени преку компјутерска мрежа на која копјутерот е прикачен. Тој најпрво беше напишан во 1987 од Van Jacobson, Craig Leres and Steven McCanne кои, во тоа време, работеле во Lawrence Berkeley Laboratory групата за развивање на мрежи.
Дистрибуиран е под BSD лиценца, tcpdump е бесплатен софтвер.
Tcpdump работи на Unix заснован оперативен систем како : Linux, Solaris, BSD, Mac OS X, HP-UX и AIX. Во тие системи, tcpdump ја користи libpcap библиотеката да пресретнува пакети.
Исто така постои верзија на tcpdump за Windows наречена WinDump, која користи WinPcap, која е изменета верзија на libpcap за Windows.
Почести употреби
Tcpdump има можност да го анализира однесувањето на една мрежа, перформансите и апликациите кои генерираат или примаат пакети во мрежата. Исто така тој се користи за анализа на мрежната инфраструктура преку одредување дали потребното насочување е без грешка, и со тоа овозможувајќи на корисникот да го пронајде изворот на даден проблем.