cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Печатена плоча
Повеќеслојните плочки настанале заради потребата за сместување на повеќе компоненти на што помал простор. Притоа печатената плочка се изработува од неколку многу тенки еднослојни или двослојни печатени плочки кои потоа се прилепуваат една на друга. Во таа техника не е нужно метализираните дупчиња да поминуваат низ целата дебелина на готовата плочка, туку е можно да поминуваат само низ некои поединечни слоеви и така да спојуваат спроводници на различни слоеви.
Во денешното индустриско производство сè повеќе се истискува употребата на компоненти чии изводи се провлекуваат низ дупчиња на печатената плоча, туку сè повеќе се применува технологијата на површинско монтирање (англ. Surface-mount technology), каде компонентите се лепат на површината на плочката, а изводите или рабните површини се лемат на онаа страна на печатената плочка на која се наоѓа компонентата.
Светскиот пазар на голи печатени плочи во 2014 година изнесувал 60,2 милијарди долари и се проценува да достигне 79 милијарди долари до 2024 година.
Во Македонија производител на печатени плочи е hi-tech чие целокупно производство се извезува.
Круша
Крушата (науч. Pyrus) е средноевропско овошје, кое најмногу се одгледува во Европа, Северна Америка и Азија. Најпознати производители на круши се Италија, САД и Кина.
Веројатно најстарото сè уште родно дрво на круша во Македонија е од сортата „боздонка“ и се наоѓа во Ресен, во дворот на една семејна куќа во близина на Сарајот. Се претпоставува дека дрвото било засадено во времето на Нијази-бег пред околу 150 години. Крушата е висока над 10 метри и таа е една од ретките круши во Ресен што не ја уништила болеста ервенија.
Крушата како лек
Најновото научно истражување покажало дека крушите не само што го намалуваат нивото на холестерол во крвта, ја олеснуваат констипацијата (запек) и имаат противвоспалително дејство, туку помагаат и во лекувањето на мамурлакот.
Така, пиењето сок од круша пред консумирањето алкохол би можело драстично да го намали ризикот од мамурлак и да го намали нивото на алкохол во крвта. Најдобрата превенција би била 200 мл сок од корејска круша, но и консумирањето на самото овошје е доволно за позитивно дејство. Од друга страна, консумирање на сокот откако веќе сте консумирале алкохол, нема никакво дејство.
Крушата е едно од најздравите видови овошје кое може да се јаде свежо, а со него може да се прават и салати и свежи сокови кои изобилуваат со здравје. Крушата има витамин Ц, има фруктоз а и гликоза, како и пектин кој служи за добра функција на дебелото црево.
Крушата е извор за енергија, штити од настинки и грипови, го нормализира притисокот и помага да се намали ризикот од појава на рак.
ФК Кјево Верона
ФК Кјево Верона (A.C. ChievoVerona) или само Кјево — италијански фудбалски клуб кој моментално се натпреварува во Серија А. Својте домашни натпревари Кјево ги игра на Стадионот Марк'Антонио Бентегоди, кој го делат со градскиот соперник Хелас Верона. Прекари на клубот се Летечките магариња и Gialloblu (прев. жолто-сини) заради бојата на дресовите.
Историја
Клубот е основан 1929, како ОНД Кјево во предградието на Верона, Венето. За првпат клубот настапил во Серија А во сезоната 2001-02 и завршувајќи ја сезоната на петтото место биле вистинска сензација во италијанскиот фудбал таа сезона. Истата година клубот имал право да се натпреварува во Купот на УЕФА, но биле поразени веќе во првото коло. Најголемиот успех на клубот во Серија А е остварен во 2006 година, кога Кјево завршил на четвртото место, и изборил учество во 3-тото квалификациско коло во Лигата на шампионите, но неуспеале да го совладаат бугарскиот претставник Левски Софија. Од сезоната 2008-09, Кјево повторно се натпреварува во Серија А, откако една сезона претходно играле во Серија Б. Најголем дострел на Кјево во Купот на Италија е четвртфинале во сезоните 2006-07 и 2011-12.
Мачеста (река)
Мачеста (река) е река во Краснодарската област во Русија која се влева во Црното Море. Должина - 18 км. Површината на сливот е 67,5 км².
Географија
Потекнува од јужните падини на гребенот Алек на надморска височина од околу 900 метри, тече во областа Хостински во Сочи и се влева во Црното Море. Највисоката точка на сливот на реката Мачеста е 1003 метри надморска височина.
Реката Мачеста има многу притоки, но најголемите од нив се: Цаник и Змејка.
Име
Реката е најпозната по своите минерални извори на сулфурводород (види. одморалиште Мачеста). Името на реката обично се преведува од јазикот убих како „огнена вода“, поради фактот што кожата на човекот станува црвена по потопување во изворите. Според друга верзија, името на реката доаѓа од абхазискиот „местото каде што удри гром“.
Постои легенда за една девојка по име Мачеста, која продрела низ пештера во подземјето до духот на цревата и по цена на својот живот го убила духот и на површината извадила лековити извори.
За прв пат во историјата, реката била спомната во 137 г. д., кога познатиот историчар и поморски командант Флавиј Аријан, во своето писмо до римскиот император Адријан, дал опис на брегот, посочувајќи, меѓу другото, на реката Масаитика (подоцна Мачетика).
1623
1623 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1623 година од новата ера, 623. од вториот милениум, 23. од XVII век и четвртта од 1620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7131 и 7132 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6373 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5383 и 5384 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2376.
1492 п.н.е.
1492 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1492. година пред новата ера, 492. од вториот милениум п.н.е., 92. од 15 век п.н.е. и трета од 1490-тите п.н.е.
1623
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1623 година се протега во 4259 и 4260, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4319 и 4320 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2166. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1032 и 1033 исламска година.
1492 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4016 и 4017 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3258 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2268 и 2269 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 739 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1492 година се протега во 1144 и 1145, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1204 и 1205 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 949 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2178 и 2177 исламска година пред хиџра.
Откритија
-1492 1492 m. pr. m. e.
NGC 7374
NGC 7374 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7374 се споменува и како NGC 7374A, MCG 2-58-7, CGCG 430-6, KUG 2243+105, KCPG 572B.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7374 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7374 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 46 м 1,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 51' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 7374 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69676. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1155. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 800.
Уха
Уха — чиста руска супа, направена од разни видови риба, како што се лубин, сом, штука, па дури и гргеч.
Опис
Обично содржи коренест зеленчук, корен од магдонос, праз, компир, ловоров лист, копра, естрагон и зелен магдонос и се зачинува со црн пипер, шафран, морско оревче и семе од анасон. Риби како што се костреш, линар, сом и слатководен бакалар понекогаш се користат за да се додаде вкус на супата. Супата потекнува од културата на руските Козаци - коњаниците од степите, а супата најмногу се поврзува во Русија со регионот Дон. Иако уха е јадење од риба што се прави со супа, нема да биде сосема точно ако се нарече „рибја чорба“. „Уха“ почна да се користи како термин за рибја чорба во руската кујна кон крајот на 17-ти до почетокот на 18-от век. Во претходните времиња, овој израз се однесуваше на густи чорби од месо, а подоцна и на чорби од пилешко месо. Од 15 век, рибата почнала сѐ почесто да се користи за подготовка на уха, со што се создаде супа со карактеристичен вкус. Во 19 век, многу патници кои ја посетиле Русија тврделе дека ухата е едно од најдобрите јадења во руската кујна.
При подготовката на уха се користело малку зеленчук, а всушност, во класичната белоруска кујна, ухата едноставно била богата чорба од риба која се служела со рибји пити (пирошки, растегаи, кулебјака и други пироги). Овие денови ухата најчесто е рибја чорба, варена со компири и друг зеленчук. Може да се користат различни видови слатководни риби, а некои страсни љубители на јадењето сметаат дека не може да се направи добра уха од видови морска риба. Слатководната риба дава најдобар вкус на јадењето и затоа, ако се користи замрзната риба, подобро е да не се одмрзнува. Предност се дава на помалите, помлади риби, при што не се користат опашките на поголемите риби.
233
233 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 233 година од новата ера, 233. од првиот милениум, 33. од III век и четвртта од 230-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Сува Река (Дервенска)
Сува Река или Суводолица — река во Тетовско и Скопско, последна лева притока на Треска ја прима спротиводно на 3,9 км од својот влив. Тече крај патот од Тетово за Скопје, во вкупна должина од 22 км. Иако реката го има називот „Дервенска“ како определнциа, таа не тече низ Дервенската Клисура, туку само во начелното географско подрачје.
Опис
Реката извира над с. Добарце, Општина Желино, на надморска височина од 800 м, а се влева на 275 м во с. Глумово, Општина Сарај. Точната должина од изворот до вливот и изнесува 22,1 км, а минималната должина е 19,4 км, со коефициент на развиеност е 1,14. Вкупниот пад помеѓу изворот и вливот изнесува 525 м а просечниот и изнесува 23,7‰.
Вкупната должина на водоразделната линија на Сува Река изнесува 64 км, а сливот и зафаќа или 7,9% од вкупната површина на сливот на реката Треска.
Водород
Водород (латински: hydrogenium, од грчки: hydro — 'вода', genes — 'создава') — наjлесниот хемиски елемент во периодниот систем. Карактеристичен е по тоа што во неговото атомско јадро нема неутрони.
Водородот е најраспостранет елемент во вселената. Тој го создава најголемиот дел од материјата на ѕвездите. На Земјата водородот го има како слободен и тоа во горните слоеви на нејзината атмосфера но најмногу го има сврзан во негови соединенија: во водата (H2O) сврзан со кислородот, потоа во киселините, во хидроксидите(бази) и др.
Водородот бил најпрво пронајден во 16 век, преку мешање на метали со киселини. Во 1766-91, Хенри Кевендиш бил првиот што открил дека водородот е дискретна субстанца, и се добива вода кога ќе се запали, а таа способност и го дала името „водород“.
Индустриското производство најчесто се добива преку претворање на пареа во природен гас, а поратко преку интензивни високоенергетски методи како електролиза на водата. Водородот најчесто се користи за добивање на амонијак на пазарот за ѓубрива. Водородот се користи и во металургијата.
Пронаоѓање
Првите хемичари го мешале водородот со други гасови сè додека британскиот физичар и хемичар Хенри Кевендиш ги објаснил својствата на водородниот гас во средината на 18 век. Многу научници пред Кевендиш го создавале “запаливиот гас” со мешање на метали со киселини. Кевендиш го нарекол гасот „запаллив воздух” и го проучувал. Тој во 1766 г. демонстрирал дека сулфурната киселина реагирала со метали за да создаде „запаллив воздух”. Подоцна Кевендиш го палел својот „запаллив воздух” во регуларен воздух за да создаде вода. Многу историчари сметаат дека тој треба да се земе како пронаоѓач на водородниот гас, иако шкотскиот инженер Џејмс Ват пријавил дека и тој произвел вода отприлика во исто време со Кевендиш.
Изотопите девтериум и тритиум се откриени во 20 век. Кратко после Првата светска војна (1914-1918), британскиот физичар Френсис В. Астон го измислил масниот спектрофотометар, направа која ги одделува атомите според нивните маси. Тој пронашол атоми со невообичаени маси, наречени изотопи. Ова довело до трага за постоење на девтериум. Во 1932 г. американскиот хемичар Харолд Ц. Јуреј и неговите соработници го одвоиле и откриле девтериумот. Јуреј предвидел дека вода создадена со девтериум ќе испарува многу поспоро отколку вода создадена со протиум и на овој начин било возможно да се оддели и изолира девтериумот. Научниците првпат создале тритиум во 1935 г. со бомбардирање на девтериумот со јадро од друг девтериум. Научниците неодамна пронајдоа тритиум во мали количини и во обичната вода. Тритиумот се формира природно во некои атмосферски реакции.
1622
1622 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1622 година од новата ера, 622. од вториот милениум, 22. од XVII век и трета од 1620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7130 и 7131 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6372 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5382 и 5383 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2375.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1622 година се протега во 4258 и 4259, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4318 и 4319 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2165. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1031 и 1032 исламска година.
Александар Вучо
Александар Вучо (25 септември 1897 - 21 јули 1985) бил српски и југословенски романописец, поет и надреалист.
Колоња
Колоња е општина во округот Корча, Југоисточна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 во соединување на следниве поранешни општини: Бармаш, Члирим, Ерсека, Лесковик, Молас, Новосело, Центар Ерсека и Центар Лесковик. Седиште на општината е градот Ерсека. Населението брои 11,070 (попис 2011), а површината 846.06 км2. Површината се совпаѓа со поранешниот округ Колоња.
IC 1466
IC 1466 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1466 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1466 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Сува Река (Дервенска)
Долина
Долината на Сува Река е преграбенска и има широко долинско дно. Страните на долината кон планините Сува Гора, Осој и Грамада стрмно се издигаат, додека кон Бојанското Поле постепено или пак кон целиот Љубин, каде што има ерозивен отсек од 20-30 м. Во поречјето има абразиони-полигенетски и флувијални површи и тераси.
Партагас
Историја
Шпанецот Дон Хаиме Партагас Равело работел во тутунската индустрија во Куба со години, пред да основа своја фабрика со име Real Fábricas de Tabaco Partagás во 1845, на ул. Индустрија бр. 60 во Хавана, една од најголемите во своето време. Името, кое се преведува како „Кралска фабрика за тутун Партагас“, било избрано за да го изрази фактот што Дон Хаиме бил набавувач на пури за разни европски и азиски кралски семејства. Тој поседувал многу од најдобрите планнтажи во тутунскиот регион Вуелта Абахо и заради тоа станал и многу успешен. Се смета дека експериментирал со разни иновативни процедури на одлежување и ферментација, и дека бил првиот работодавач кој вработил т.н. лектор за да им чита на виткачите додека работат.
Дон Хаиме бил убиен (се претпоставува од љубовен соперник) во една од неговите плантажи во 1864 или 1868 и потоа дејноста ја презема неговиот син, Хозе Партагас. Подоцна фабриката и марката ги купува банкарот Хозе А. Бансе, кој пак потоа ги продава на Сифуентес, Фернандес и Д-р во 1900. Во 1916, Дон Хозе Фернандес ја напуштил фирмата, па Рамон Согуентес Љано се заортачил со Франциско Пего Пита, па ја основале фирмата Сифуентес, Пего и Д-р Во 1927 фирмата се здобива со правото на марката Рамон Аљонес, а потоа почнала и со производство на марката Сифуентес. Сифуентес починал во 1938, а Пего во 1940, па така сега единствено семејството Сифуентес ја пуравувало сѐ попрестижната фабрика и марка (не се знае зошто Пеговите наследници не барале ништо) и фирмата се преименува во само Сифуентес и Д-р Во 1954 семејството Сифуентес ги добило марките Боливар и Ла Глорија Кубана од Хозе Ф. Роча и го преместиле производството во нивната фабрика. Во 1958, фабриката партагас била вториот најголем извозник на пури во Куба (по фабриката Х. Упман), со над четвртина од сите извезени тутунски производи.
По националицијата на стопанството со Кубанската револуција, на семејниот партијарх, Рамон, најпрвин му било понудено работно место во управата, но тој одбил и ја напуштил земјата. Фабриката потоа ѝ припаднува на новоформираната државна тутунска институција Кубатабако. По јаз од речиси седумнаесет години, патронот на семејството, Рамон Сифуентес почнал да произведува пури од марките Партагас и Боливар за Џенерал Сигар и американскиот пазар, прво од Јамајка, а потоа од плантажа и фабрика во Доминиканската Република, каде истите се прават и ден денес. Рамон Сифуентес починал во 2000 год.
Пред и по револуцијата, кубанските Партагас се едни од најценетите и најпродаваните марки на пури во светот. Многу познавачи ја сметаат оваа марка за омилена, со тоа што Serie D No. 4, Lonsdales (вон производство), Lusitanias и Shorts се неверојатно популарни и познати витоли. Фабриката Партагас (оттогаш преименувана во „Франциско Перез Герман“) сеупште прозиведува Партагас и бројни други марки на пури за извоз и се има покажано како многу популарно одредиште за љубителите на пури на одмор во Хавана.
Во 2002 Алтадис купува контролен дел од државната Хабанос СА и со тоа се спроведуваат ред промени. Една од овие промени е решението марките постепено да се направи строга поделба на марките на сосема рачно-изработени или сосема машински-изработени, да се намали бројот на вишок големини во рамките на една марка, и да се прекине со производство на многу од малку купуваните пури. На големо жалење на познавачите ширум светот, Партагас, кои историски имаат произведувано разни рачни, машински или машински-довршени пури, со ова губи неколку витоли.
Сѐ од започнувањето со годишните изданија Edición Limitada, Партагас излегуваат со посебна големина секоја година: Pirámide во 2000, Serie D No. 3 во 2001, Serie D No. 2 во 2003 и D No. 1 in 2004. Во 2005, Партагас воведува додатна пура во својата редовна производна линија, пирамида наречена Serie P No. 2. Досега, оваа нова пура се покажува како неверојатно популарна кај љубителите.
Партагас исто така произведува две машински цигариљоси (Mini и Club) и марка на цигари.
Витоли во рамките на кубанскиот Партагас
Ова е список на витоли (големини) во рамките на производната линија на Партагас и нивната големина во англиски и метрички единици, со vitolas de galera (фабричко име), и конвенционалното име во американскиот тутунски жаргон.
Рачно-изработени витоли Машински-изработени и рачно-доработени витоли
Edición Limitada
Водород
Согорување
H2 реагира со секој оксид. Водородот реагира спонтано и бурно на собна температура со Хлор и Флуор додека не постигне форма на соодветните водородни халиди, Хлороводород и Флуороводород, кои исто така се опасни Киселини.
Нивоа на енергија на електроните
Основната состојба на ниво на енергија на електрон на водородниот атом е −13.6 eV, which is equivalent to an ultraviolet Photon of roughly 91 nm wavelength. што е еквивалентно на ултравиолетовиот Фотон грубо 91 nm бранова должина.
Нивоата на енергија на водородот може да се пресметаат прецизно со употреба на Боров модел на атомот, кој го концептуализира електронот како орбитира аналогно на тоа како земјата кружи околу сонцето. Електромагнетната сила привлекува електрони и протони, додека планетите и другите небесни тела се привлекуваат меѓу себе како резултат на гравитацијата. Поради дискретизација на Аголен момент постулиран во раната Квантна механика, електронот во Боровиот модел може опфати само одредени дистанци од протонот, и одредени енергии. По прецизен опис на водородниот атом, користејки ја квантната механика, ни дава Шредингеровата равека, Дираковата равенка, па дури и Фејмановиот Интеграл се користи за да се пресмета веројатната гстина на електронот околу протонот. Рамнотежата на сооднос меѓу ортоводород и параводород зависи од температурата, но порати орто формата има бурна фаза и повисока енергија од пара формата, таа е нестабилна и не може да се прочисти. На многу ниски температури, рамнотежата е воспоставена само од пара формата. Течната и гасовитата фаза имаат термални својства од чист параводород кој значително се разликуваат од тие во нормална форма поради разликите во ротациотните топлински капацитети. Орто/пара разликата исто така се појавува и во други молекули каде има водород или функционални групи на водород како што се вода и метилен, но со многу помала значајност од нивните термални својства.
Елементарни молекуларни форми
Постојат два различни исомери на спинот на водородот. Во ортоводородна форма, спинот на 2 протона е паралелер и формира тројна врска со молекуларен спин и квантен број 1 (1⁄2+1⁄2); во форма на параводород спиновите се антипаралелни и формираат единечна врска со молекуларен квантен број (1⁄2–1⁄2). На стандардна температура и стандарден притисок, водородот содржи околу 25 проценти пара и 75 проценти орто форма, позната како "нормална форма". Соодносот на рамнотежа на Ортоводороддо параводород зависи од ремпературата, но поради тоа што орто формата е во возбудена состојба и има поголема енергија од пара формата, таа е нестабилна и не може да биде прочистена. на многу ниски температури, рамнотежата е воспоставена само од пара формата. Разликата Орто/Пара исто така се појавува и во молекулите во кои составен дел е водородот или функционалните групи на водородот како вода и метилен но со многу мала застапеност во однос на нивните термални својства.
Ковалентни и органски соединенија
Иако H2 не е многу реактивен во стандардни услови, тој се соединува со повеќето елементи. Вдодородот може да се соедини со елементи кои се по електронегативни, како што халогените (Пр. F, Cl, Br, I), или Кислород. Во овие соединениениа водородот има парциално позитивен полнеж. Кога е сврзан со флуор, кислород или азот, водородот може да учествува во еден вид на средно силни не ковалентни врски сврзувајки се со водородот од други слични молекули, овој феномен се нарекува сврзување на водород, но има критична стабилност доколку се сврзува со повеќето био молекули. Водородот исто така формира соединенија со елементи кои не се толку електронегативни, како метали и металоиди, каде што се сврзува со делумниот негативел електричен полнеж. Овие соединенија се познаци како хидрати.
Водородот формира широк спектар на соедниненија со јаглерод кои се наречени јаглеводороди, а има дури и поширок спектар на соединенија со хетероатоми, поради нивната генерална асоциајција со живите делови, наречени органски соединенија. . Проучувањето на нивните својства е познато како органска хемија и науката која ги проучува живите организми се нарекува биохемија. Според некои дефиниции, "органските" соединенија мора да содржат јаглерод. Повеќето од нив содржат водород, а тоа се случува затоа што јаглеводородната врска на овие соединенија им ги дава дел од хемиските одлики, јаглебодородните врски се речи си задолжителни во оргаската хемија. Познати се милиони јаглеводороди, и тие се најчесто формирани со сложени синтетички начини кои ретко го користат елементарниот водород.
Хидрати
Соединенијата на водородот често се нарекуваат хидрати, тоа е поим кој се користи поретко. Поимот "хидрат" ни кажува дека H атомот има стекнато негативен или анјонски карактер и се користи кога водородот фермира соединение со електропизитивен елемент. Постоењето на водородниот анјон препорачано од Гилберт Н. Луис во 1916 било демонстирано од Моерс во 1920 преку електролиза на молтен литиум-хидрат правејќи стоикиометрија на водородот кај анодата. За другите хидрати, под овој термин се подразбира водород со ниска електронигативност. Иклучок во групата 2 прави која е полимерна. Во литиум алуминиум хидратот анјонот носи хидрилични центри цврсто прикачени за Al(III).
Иако хидратите може да се формираат скоро со секоја група на елементи, бројот на комбинации на врски кои може да се формираат варира. На пример,познати се повеќе од 100 бинарни боран хидрати, но само еден бинарен алуминиум хидрат. Бинарниот индиум хидрат сè уште не е идентификуван, затоа што постојат многу сложености. .
Во неорганска хемија, хидратите исто така служат како премостувачи кои поврзуваат два метални центри во координирачки комплекс. Оваа функиција е многу честа во елементи група 13, особено во боранови (боран хидрати) и алуминиум комплекси.
Историја
Во 1671, Роберт Бојл ја откри и ја опиша реакцијата помеѓу железни  струготини  и разредени  киселини, што резултира со производство на водороден гас. Во 1766 година, Хенри Кевендиш беше првиот што го препозна  водородот  како дискретна супстанција, и го нареце гасот  од метал-киселинаска реакција  "запаливи воздух". Тој шпекулираше дека "запаливиот воздух", всушност, е идентичен  со хипотетичка супстанца наречена " флогистон " и понатаму откривајки  во 1781 година дека гасот произведува вода кога согорува. Тој го нареце ова откритие како елемент. Во 1783 година, Антонио Лавоазје го даде на елементот  името водород ) , кога тој и Лаплас го  репродуцираа откритието  на Кевендиш дека вода се произведува кога водородот се гори.	Лавоазје произведува водород за неговите експерименти на конзервација на маса  со реакција на проток на пареа со метални железо низ  взестена  железна  цевка загреана  на оган. Анаеробна оксидација на железо од протони вода на  висока температура може да се шематски претстави како сет на следните реакции:
Многу метали како циркониум  подложни на слична реакција со вода доведува до производство на водород.
Водород е направен течен, за првпат од страна на Џејмс Девар во 1898 година со помош на регенеративно ладење и својот изум, на вакуум колба . Тој произведе цврст водород следната година. девтериум е откриен во декември 1931 година од страна на Харолд Уреи и тритиум беше подготвен во 1934 година од страна на Ернест Радерфорд , Марк Олифант и Пол Хартрек . Тешката вода, која се состои од девтериум на  местото на обицен  водород, беше откриена од страна на група Urey во 1932 година Франсоа Исак де Rivaz изградил првиот   Риваз мотор , моторо со внатрешно согорување кој се напојува со мешавина од водород и кислород во 1806 година Едвард Даниел Кларк измислил  blowpipe на водороден гас во 1819. светилката Добераинер е и горилникот  беа измислени во 1823.
Година рвиот со водород исполнет  балон бил измислен од страна на Жак Чарлс во 1783 година  Водород овозмози прва сигурна форма на патување во воздух во 1852 по пронаоѓањето на првиот со водород подигнат воздухоплов  од страна на Хенри Гифард . Германскиот гроф  Фердинанд фон Цепелин ја промовираше идејата за крути воздухоплови исполнети со водород, кој подоцна биле наречени цепелини ; првиот на кој имаше свој лет е во 1900 година  Редовни летови започна во 1910 година и до почетокот на Првата светска војна во август 1914 година, тие превезле  35.000 патници без сериозни инциденти. Водородните летала беа користени како платформи за набљудување и бомбардери за време на војната.
Првиот нон-стоп трансатлантските лет беше направен од страна на британскиот авион R34 во 1919 година. Редовна патничка услуга продолжи и во 1920 година, и откривањето на хелиум резерви во САД вети зголемување на безбедноста, но Владата на САД одби да го продаде гасот за оваа намена. Затоа, H2 беше користен во Хинденбург балонот, која беше уништен  во пожар во воздухот над Њу Џерси , на 6 мај 1937 година  Инцидентот бил пренесуван во живо на радио и снимен. Палење истечен водород се претпоставувасе дека е причината, но подоцна истражувања укажаа на палење од статички електрицитет при триенје на алуминиумската обвивка на воздухопловот . Но, штетата на угледот на водород како гас за користење во балони  е веќе направена.
Во истата година, првиот на  водородно ладење, турбогенератор беше пуштен во употреба, со гас водород како средство за ладење во роторот и статорот во 1937 година во Дејтон, Охајо, со Дејтон Сила и Светлина, со оглед на топлинска спроводливост водородот , ова е најчестиот вид во оваа област и денес.
никел водородната батерија  се користи за првпат во 1977 година, во сателит-2 (НТС-2). на американската морнарица во навигациска технологија На пример, на ISS , Марс Одисеја  и Марс Глобал Сурвејор  се опремени со никел-водородните батерии. Во мрацниот  дел од својата орбита, вселенскиот телескоп Хабл е исто така напојуван со никел-водородните батерии, кои на крајот беа заменети во мај 2009 година,  повеќе од 19 години по лансирањето, и 13 години по текот на нивниот животен век.
Улога во квантна теорија
Линии емисија спектар водород во видливиот спектар. Овие се четирите видливи линии на серија Балмер Поради својата едноставна атомска структура, се состои само од протонот и електронот,, заедно со спектарот на светлина произведена однего или се апсорбира од него, е од централно значење за развојот на теоријата на атомската структура. Понатаму, едноставноста на молекулата на водород и соодветните катјони овозмозува поцелосно разбирање на природата на хемиска врска , која следеше по кратко време по квантно механичкиот  третман на атомот на водород кој бил развиен во средината на 1920-тите.
Еден од првите квантните ефекти јасно забележани (но не сфатени  во тоа време) беше набљудувањето на Максвел вклучувајќи го  водородот, половина век пред целосно квантно механички теорија да пристигне. Максвел забележал дека специфичниот топлински капацитет на H 2 неразјаснето заминува од онаа на двоатомски гас под собна температура и почнува да личи повеќе на едноатомен гас при ниски температури. Според квантната теорија, ова однесување произлегува од растојанието на вртежна нивото на енергија, кои се особено широко распоредени во H 2 поради неговата ниска маса. Овие широко распоредени нивоа инхибираат еднаква поделба на топлинска енергија во вртежна движење во водород при ниски температури. Двоатомски гасови составен од потешки атоми немаат такви широко распоредени нивоа и не покажуваат ист ефект.
Антиводород ( H ) е антиматерија пандан на водород. Се состои од антипротон со поситрон  . Антиводород е единствениот вид на антиматерија атом кој се произведува од 2015 година.
Продукција
Н2 се произведува во хемиски и биолоски  лаборатории, најчесто како нус-производ на други реакции; во индустрија за хидрогенација на незаситени  подлоги; и во природата како средство за протерување на намалување еквиваленти во биохемиски реакции.
Реформирање на пареа
Водород може да бидат подготвен на неколку различни начини, но економски најважните процеси вклучуваат отстранување на водород од јаглеводороди а околу 95% од производството на водород доагја  од реформирање со пареа околу 2000  година Комерцијалниот  водород обично се произведува со  реформиранје со пареа  на природен гас  . На високи температури (1000-1400 К, 700-1100 °C или 1300-2000 °F), пареа (водена пареа) реагира со метан  за да даде  јаглерод моноксид и  H 2 .
Оваа реакција е фаворизирана при ниски притисоци, но, сепак е спроведена на високи притисоци (2,0 MPa, 20 atm или 600  inHg ). Тоа е затоа што при висок притисок добиен  H2 најмногу се продаваи  системи за прочистување (ПСА) работат подобро на повисоки притисоци. Мешавина на производот е познат како синтетицки гас, бидејќи тоа често се користи директно за производство на метанол и сродни соединенија. Јаглеводород, освен метан, можат да се користат за производство на синтетски гас со различни пропорции на производот. Една од многуте компликации на оваа високо оптимизиран технологија е формирање на јаглен или јаглерод:
Како резултат на тоа, реформирање со пареа обично е совишок на H 2 O . Дополнителен водород може да се обнови од пареа со употреба на јаглерод моноксид преку реакција промена , особено со железо  како катализатор. Оваа реакција е, исто така, распространет индустриски извор на јаглерод диоксид:
Други важни методи задобиванје на H2 се  делумна оксидација на јаглеводороди:
И реакција на јаглен, што може да послужи како вовед во реакцијата на промена, погоре:
Водород понекогаш се произведува и консумира во истиот индустриски процес, без да бидат одвоени. Во процесот Хабер за производство на амонијак, водород е генерирана од природен гас. [84] електролиза на солена вода за да се добие хлор, исто така, произведува водород како ко-производ. Електролизата на расолница за добивање на хлор исто така дава водород како нуспроизвод.
Meтал-киселина
Во лабораторија , H 2 е обично подготвени од реакцијата на разредена не-оксиданси киселина на некои реактивни метали како цинк со апарат знаењето е моќ .
Алуминиум исто така може да произведе H2  по третман со бази.
Електролиза е едноставен метод на производство на водород. Низок напон струја се спроведува низ  вода, и гасовит кислород се формира  на анода додека гасовит водород се формира на катодата . Обично катодата е направен од платина или друг инертен метал кога е за производство на водород за складирање. Ако, пак, гасот е да се запали на лице место, кислородот е пожелно да помогне при согорување, и така двете електроди ќе бидат  направен од инертен метал. (Железо, на пример, ќе оксидира, а со тоа да се намали добиениот кислород) Теоретска максимална ефикасност (електрична енергија која се користи наспроти  енергетската вредност на водород произведен) — во опсег од 80-94%.
Легура на алуминиум и галиум во форма на пелети додадена на вода може да се користи за производство на водород. Процесот исто така, произведува алуминиум оксид , но скапиот галиум, која го спречува формирањето на поврсински оксид на пелетите ,па  може повторно да се користат. Тоа има важни потенцијалните импликации за економија на водород, како водород може да се произведува на лице место и не треба да биде транспортиран.
Термохемикали
Постојат повеќе од 200 термохемикални циклуси, што може да се користи за разделувањето на водата, околу една десетина од овие циклуси како што циклус железен оксид , цериум (IV) оксид-цериум (III) оксид циклус , цинк цинк-оксид циклус , сулфур, јод циклус , бакар-хлор циклус и хибридни сулфур циклус се во фаза на истражување и во фазата на тестирање за производство на водород и кислород од водата и топлина, без користење на електрична енергија. Голем број на лаборатории (вклучувајќи ги Франција, Германија, Грција, Јапонија, и САД) се развива термохемикални методи за производство на водород од сончева енергија и вода.
Анаеробна Корозија
Под анаеробни услови, железо и челик легури се оксидира бавно од протони вода истовремено се намалени во молекуларен водород. На анаеробни корозија на железо прво води до формирање на црн хидроксид (зелен 'рѓа) и може да се опише со следнава реакција:
Пак, под анаеробни услови, црн хидроксид  може да се оксидира со протоните на вода за да се формира магнетит и молекуларен водород. Овој процес е опишан од страна на реакција Шикор:
Добро кристализиран магнетит — термодинамички постабилен од црна хидроксид.
Александар Вучо
Биографија
Следната година се нашол во Ница и таму го завршил средното училиште, а потоа се запишал на Правниот факултет на Сорбона, во Париз. Таму ја запознал својата идна сопруга Јулијана Симеоновиќ, а во 1920 година и се венчале. Во Париз ги добиле и нивните два сина, Џорџ (1921) и Џон (1922). Вучо со семејството се вратил во Белград, каде по правило требало да го наследи семејниот бизнис, но Вучо повеќе се интересирал за интелектуалната работа и така во 1923 година започнал да соработува со списанието „Путеви“, а потоа и со „Светочанство“. Својата прва песна ја објавил во 1926 година под наслов „Покрив над прозорецот“, а во 1928 година романот „Корен на видот“. Следната година излегла и книгата „Ако се сетам уште еднаш или принципи“.
Во тие години, Белград бил под влијание на повоеното расположение. Вучо, кој многу доживеал и видел во младоста, живеејќи во Европа и студирајки во француските училишта, набргу станал незадоволен од социјалните услови и душевната состојба во градот. Со истомисленици, тој ја основал белградската група на надреалисти и почнал активно да се вклучува во политичкиот живот. Како еден од основачите и потписниците на манифестот, тој станал еден од уредниците на алманахот Возможно. Покрај поезијата го објавил и првото сценарио за филмот „Школки на градите“. Соработувал за списанието „Надреализмот денес и овде“ и пишувал написи во         „Политика“ под псевдонимот Аскерланд. Тој се појавил во раните 1920-ти со песни кои наликувале на Црњански со нивната лирска мекост и мелодија. Toa значело плоден период за него, затоа што била објавена познатата поема „Неменикуе - Кирил и Методиј“, како и песната „Хуморот Заспан“. Во нив прекинот со конвенциите на традиционалниот поетски јазик е доведен до крајност. Тие се полни со вербални шеги, игри со зборови, игра на зборови, смели импровизации, бизарни и живописни комбинации на зборови, „надвор од протекторатот на разумот“, како што забележал поетот. Поемата „Хуморот заспан“ е врв на таа поезија на апсурдноста и алегоријата, најозлогласеното од нашите модерни поетски дела, еден вид „Крал Ибија“ на српската поезија. Изграден е на хумористични - бурлески синтагматски врски, на звучни совпаѓања без значење, наспроти значењето или дури и инает на смислата, на необични рими, понекогаш блиски до начинот на кој детето го доживува светот. Истата година во павилјонот на Цвијета Зузориќ во Белград била организирана позната изложба на надреалисти, а следната година Душан Матиќ ја објавил „Подвизи на петте петли“, дело наменето за деца, со фотографии од синовите на Вучо на корица на книгата. Ова е можеби најуспешното поетско остварување на Вучо. Тоа е продолжение на надреалистичките песни, но истовремено и отворање на нов круг во неговиот поетски развој, различен од претходниот, како во тематска, така и во уметничка смисла. Експериментите со звукот и значењето, кои претходно биле цел сами по себе, во оваа песна добиле подлабоко значење. Вербалниот хумор е доведен во врска со реалниот свет на градските деца, со нивните игри и фантазии, со нивните реални и имагинарни подвизи. Вучо на тој начин им овозможил на децата она што им е најблиску, „слободна и жива игра на духот“, и создал класично дело на српската модерна поезија за деца.
Александар Вучо имал одлична соработка со Душан Матиќ, со кој имал големо долгогодишно пријателство. Со него ја објавил поемата „Марија Ручара“, но и неколку години подоцна романот „Глуво време“. Во периодот од 1936 до 1940 година, Вучо бил уредник на списанието „Наша стварност“, но бидејќи тие времиња биле многу турбулентни и надреалистите се придржувале до принципите на марксизмот и поактивно учествувале во политиката, Вучо во тој период бил апсен двапати, во 1937 и 1939 г. Исто така, двапати бил затворен за време на народноослободителната борба и се знае дека починал во текот на 1941 година, пет месеци поминал во притвор во бањскиот камп. Поезијата создадена по војната се одликува со повеќекратно враќање на оригиналот, враќање во праисториското минато, меѓу чудовиштата пред поплавите (алегориска песна за борбата против фашизмот) („ Мастодонти “) (1951), („Алги“) (1968), нуркајќи во „оригиналните состојби“ во студениот и засенчениот свет на алгите и другите примарни растенија.
Од сите надреалисти, Вучо прво се свртел кон романот. Неговиот прв роман „Коренот на видот“ (1928) изразува лирско дело составено од автобиографски материјал во процес прилагоден на логиката на соништата. Обемниот соавторски роман „Глуво време“ (1940) претставува пресврт од поезија кон фактички сув реализам. Во повоените романи тој го напушта тој пат и се враќа на своите надреалистички искуства. Три романи за судбината на буржоаскиот интелектуалец во револуцијата, „Распуст“ (1954), „Мртве јавке“ (1957) и „Заслуге“ (1966), кои некој ги нарекол белградска трилогија, тие според авторот се „ сведоштво за судирот на еден човек со апсурдот околу него и во себе“. Дејството се одвива на две рамнини, во две временски рамнини, во сегашно време кое опфаќа воени и повоени настани и во минатото, од почетокот на овој век до војната. Двата планови се испреплетуваат. Драган Манојловиќ, херојот на трилогијата, враќајќи се во детството и младоста за да се пронајде себеси, се обидува да го направи својот лик од урнатините на неговото сеќавање. Овој процес на барање на изгубено време авторот го нарекува „внатрешно пишување“, „внатрешни белешки“.
Последниот голем романописецски потфат на Вучо, трилогија или роман во три дела, насловен „Омаме“ (1973), „И така, излез Омаме“ (1976) и „Омаме, крај“ (1980), е необична комбинација на поетски, автобиографски и романескно. Од сите негови прозни дела, тоа дело е најмалку роман, но има најмногу поезија и живот, а најлична одлика на Вучо како творец.
По војната, Вучо се посветил на филмската уметност и станал управител на југословенски филмски компании (1947) и претседател на Комитетот за кинематографија во југословенската влада. Покрај тоа, тој бил директор на Звезда-филм и Авала-филм. Напишал многу филмски критики и сценарија, бил уредник на „Борба“, „Дело“ и „Змај“. За неговото дело, тој е награден со награда за животно дело „Седми јули“, награда на Сојузот на писателите (за романот „Празници“), додека неговиот роман „Мртви вилици“ е прогласен за најдобар роман на годината. Тогашниот претседател на СФР Југославија, Јосип Броз Тито, го одликувал со Орден за заслуги за народот со златна ѕвезда. Во 1982 г. ја добил наградата „Алекса Шантиќ“ за книгата „Песни и поеми“. До крајот на животот се занимавал со интелектуална работа инспирирајќи ја сопругата и најмладиот брат Никола да пишуваат. Тој бил голем пријател со Иво Андриќ и често можеле да се видат како уживаат во приказната додека шетаат.