cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павија
Средновековна историја
Во следните векови Павија била важен и активен град. Павија го поддржала императорот Фридрих II против Ломбардскиот Сојуз, а војската на Павезе учествувала во бројни операции во служба на императорот и учествувала во битката кај Кортенуова во 1237 година. Според Договорот од Павија, императорот Луј IV за време на неговиот престој во Италија го доделил електоратот на Пфалц на потомците на неговиот брат војводата Рудолф. Павија се спротивставила на доминацијата на Милано, конечно попуштајќи му на семејството Висконти, владетели на тој град во 1359 година по тешката опсада; под Висконти Павија станала интелектуален и уметнички центар, како седиште од 1361 година на Универзитетот во Павија основан околу јадрото на старата правна школа, која привлекувала студенти од многу земји. За време на регентството на Галеацо II и Џан Галеацо, сеќавањето на улогата на главниот град и ломбардските традиции на Павија заеднички влегле во „пропагандата“ на новите господари на Павија: Галеацо II го преселил својот двор од Милано во Павија и помеѓу 1361 и 1365 г. Галеацо II изградил голема палата ( замокот Висконти ) со голем парк ( парк Висконти ), кој станал официјална резиденција на династијата. Во 1396 година Џан Галеацо ја нарачал зградата на Сертоса, изградена на крајот од паркот Висконти, која ја поврзувала Сертоса со замокот Павија. Црквата, последното здание од комплексот што требало да се изгради, требало да биде семејниот мавзолеј на Висконти. Во 1389 година, по волја на Џан Галеацо Висконти, некои семејства на германски Евреи се населиле во Павија, главно активни во финансиски активности. Еврејската заедница во Павија се зголемила во 15 век, кога Илија бен Шабетаи, личен доктор на Филипо Марија Висконти и професор на Универзитетот во Павија и, пред сè, Џозеф Колон Тработо, кој бил рабин од 15 век кој се сметал за најистакнат италијански Јудејски научник и талмудист од неговата ера, а на истиот универзитет бил активиран и курс по хебрејски јазик во 1490 година. Исто така во петнаесеттиот век, по волја на војводите од Милано, Универзитетот во Павија доживеал фаза на голем развој и почнал да привлекува студенти и од Италија и од други европски земји и предавале учители со голема слава, како што е Балдо дела Убалди., Лоренцо Вала или Џасоне дел Мајно.
Рано модерно
Во 1943 година Павија била окупирана од германската армија. Во септември 1944 година, американските воздухопловни сили извршиле неколку бомбардирања на градот со цел да ги уништат трите моста над Тичино, стратешки за снабдување со луѓе. Оружје и одредби германските единици ангажирани по готската линија. Овие операции доведле до уништување на Понте Коперто и резултирале со смрт на 119 цивили. Сојузничките трупи влегле во градот на 30 април 1945 година. На институционалниот референдум од 2 јуни 1946 година, Павија ѝ доделила на Републиката 67,1% од гласовите, додека монархијата добила само 38,2%.
Симболи
Симболите на Павија се грбот, банерот и печатот, како што е наведено во општинскиот статут. Транспарентот што го користи современиот град Павија верно го репродуцира оној што го користела општината Павија барем од 13 век: црвен транспарент со бел крст. Овој симбол, веројатно изведен од крвното знаме, оригиналното знаме на императорот на Светото Римско Царство, имал јасно политичко значење: да ја нагласи припадноста на Павија на фракцијата Гибелински. На грбот на општината е претставен и крстот кој почнувајќи од крајот на 16 век почнал да се претставува во овална форма и во богата рамка, на врвот на која има маска со круна на гроф и често е опкружена со два ангела кои го држат штитот и буквите CO-PP (Заедницата на Павија). Печатот на општината го прикажува Регисоле, древна доцноантичка бронзена статуа за коњи првично поставена во Кралската палата и, веројатно во 11 век, поставена на плоштадот на катедралата. Статуата била урната од Јакобинците во 1796 година.
Топографија
Општината Павија спаѓа во орографскиот систем на долината на реката По формирана по алувијалното полнење на широчината на заливот окупиран од Јадранското Море пред квартерното. Голем дел од историскиот центар на градот се наоѓа на работ на реката Тичино.
Градот зафаќа површина од 62,86 kм² западно од Ломбардија, сместен покрај таканаречениот „Карстен појас на изворот“, каде што се среќава, во подземјето, помеѓу геолошки слоеви со различна пропустливост, аспект што овозможува подземните води. повторно да се појават на површината.
Флувијалната тераса на која стои Павија изгледа врежана со две длабоки бразди поради ерозивното дејство на две постглацијални реки, претставени денес со Навиљацио (првично окупирана од Калвенца) и со Вернавола. Двете долини имаат тенденција да се спојуваат веднаш зад областа на античкиот град, така што примитивната Павија се нашла на речиси изолирано и тешко достапно стебло или трупец од тераса, речиси во триаголен облик, кој Тичино го имало на југ, Калвенца и потоа Navigliaccio на северозапад и Vernavola на северо-исток. Од висинска гледна точка, градот има различни висини. Највисоката точка се наоѓа во областа на замокот Висконти, околу 80 метри надморска височина, а потоа полека опаѓа. Од надморска височина од 80 метри се поминува до 77 метри за околу 500 метри. Низводно од Плоштадот Виторија, каде што се вкрстуваат кардото и декуманусот на римскиот град, наклонот станува поизразен, до нешто под 60 метри надморска височина во близина на Понте Коперто.
Влажноста на подрачјето е доста висока (75-80% е годишен просек), што предизвикува типична магла, која започнува главно во доцна есен и зима.
Главни знаменитости
Најпознатото обележје на Павија е Чертоса, или картуски манастир, основан во 1396 година и се наоѓа на осум километри ( 8 км) северно од градот.
Меѓу другите значајни структури се:
Музеи
Пинакотека Маласпина (која е дел од граѓанските музеи во Павија) основана од маркизот Лујџи Маласпина ди Саназаро (Павија 1754- 1834), содржи дела од значајни уметници на италијанската и меѓународната сцена, од 13 до 20 век, како на пр. Џентиле да Фабриано, Винченцо Фопа, Џовани Белини, Антонело да Месина, Бернардино Луини, Кореџо, Паоло Веронезе, Гвидо Рени, Франческо Ајец, Џовани Сегантини и Ренато Готузо. Во галеријата со слики е изложен и монументалниот дрвен модел на катедралата во Павија од 1497 година. Музејската мрежа на универзитетот е многу голема, која се состои од Универзитетскиот историски музеј на Универзитетот во Павија, поделен помеѓу Медицинскиот оддел, каде што се изложени и анатомски и патолошки препарати, хируршки инструменти (хируршки реквизити на Џовани Алесандро Брамбила ) и живот- анатомски восоци со големина, направени од фирентинскиот церопласт Клементе Сусини и Одделот за физика во кој е сместен кабинетот за физика на Алесандро Волта (каде се изложени стотици научни инструменти од 18 и 19 век, некои од нив му припаѓале на Алесандро Волта).
Археолошкиот музеј на Универзитетот е основан од Пјер Виторио Алдини во 1819 година и во него се сместени праисториски, египетски, грчки, етрурски (вклучувајќи збирка глинени заветни понуди донирани од папата Пие XI) и римски (некои од Помпеја ).
Природонаучниот музеј на Универзитетот (Космос), сместен во Палацо Бота Адорно, е еден од најстарите во Италија, тој всушност бил основан од Лазаро Спаланзани во 1771 година и кој зачувува натуралистичко наследство со висока научна и историска вредност, вклучувајќи речиси 400.000 наоди поделени меѓу збирките на зоологија, компаративна анатомија и палеонтологија. Потоа, тука е музејот Голџи, лоциран во истите средини во кои работеле и Камило Голџи и неговите студенти, простории и лаборатории кои ги зачувуваат и оригиналниот мебел и научните инструменти од тоа време, со цел да му овозможат на посетителот да влезе во 19-ти. -вековен истражувачки центар; додека Музејот на електрична техника, изграден во 2007 година, ја илустрира историјата на електричната технологија во пет секции. Потоа следуваат Музејот на хемијата, па тој на физиката и Музејот за минералогија, основан од Лазаро Спаланзани.
До катедралата, внатре во криптата на античката катедрала Санта Марија дел Пополо (11 век), се наоѓа Епархискиот музеј во Павија, отворен во 2023 година, кој собира сребрени предмети и литургиски предмети (меѓу кои и кросер во слонова коска врежан, насликан и позлатени од сицилијанска работилница од рака на арапски занаетчии и кои датираат од крајот на 12 век), скулптури и слики, како што е панелот на Мадона дела Мисерикордија од Лоренцо Фасоло.
Библиотеки и архиви
Историјата на општината Павија, од десеттиот до дваесеттиот век, може да се раскаже преку количината на документација собрана во рамките на Archivio Storico Civico (основан во 1895 година), кој исто така содржи збирки кои ги содржат архивите на многу аристократски семејства од Павија и на градските личности, како што се Гаетано Саки, Бенедето Каироли и Лујџи Робеки Бричети. Архивио ди Стато (основан во 1959 година) собира и средства од благородните архиви (Бекарија, Ботигела, Белкреди, Маласпина ) и многу повеќе, како што е колекцијата Мори, која ги собира трудовите на Чезаре Мори. Во архивата се зачувани и актите на нотарите од Павија (1256-1907), картите на Терезијанскиот катастар на областа Павија (18-19 век) и архивите на универзитетот (1341-1897 година), на Болницата Сан Матео (1063-1900), Префектурата, Полицискиот штаб и Судот. Подеднакво важен е и Archivio Storico Diocesano, во кој се сместени документацијата на епархијата во Павија од десеттиот век. Истражувачки центар за традицијата на ракопис на модерни и современи автори, исто така познат како „Центар за ракописи“), основан од Марија Корти во 1980 година, е одговорен за конзервацијата и проучувањето на модерното и современото архивско и библиографско наследство. Центарот, меѓу најважните од ваков вид во Италија, чува збирки документарен материјал (ракописи, машински записи, писма, први изданија, библиотеки, фотографии, цртежи, покуќнина, слики и други предмети) кои се однесуваат на писатели, интелектуалци, издавачи, уметници и научниците од изминатите два века. Меѓу зачуваните архивски збирки се сеќаваме на оние на Алберто Арбасино, Рикардо Бачели, Романо Биленки, Емилио Де Марки, Енио Флајано, Алфонсо Гато, Тонино Гуера, Клаудио Магрис, Лујџи Менегело, Еугенио Монтанели С, Салдровати, Амелија Росели, Умберто Саба и Роберто Санези.
Библиотечната традиција на Павија потекнува од библиотеката Висконти Сфорца, основана во втората половина на четиринаесеттиот век од Џан Галеацо Висконти во замокот Висконти, каде што се чувале скапоцените илуминирани ракописи на војводите од Милано. Во 1499 година, со падот на Лудовико ил Моро, францускиот крал Луј XII ги зел повеќето ракописи од замокот и тие сега се чуваат во Националната библиотека на Франција во Париз. Од речиси илјада ракописи што ја сочинувале библиотеката, само еден кодекс останал во Павија: Триумфите на Франческо Петрарка тој ечуван во Универзитетска библиотека.
Во втората половина на 16 век, во градот се појавиле три историски библиотеки: онаа на Епископската семинарија и библиотеките на колеџите Боромео и Гислиери, основани соодветно од Чарлс Боромео и папата Пие V. да се овозможи пристап до универзитетот (тогаш единствениот од целото Војводство Милано ) на надежни млади луѓе, но со оскудни економски ресурси. Во 1754 година, по волја на царицата Марија Тереза, била создадена Универзитетска библиотекa, најважна во однос на книжното наследство во градот, во која се зачувани и 1.404 ракописи, 702 инкунабули, 1.153 пергаменти (од 1103 до 1789 година). отпечатоци и 1.287 стари географски карти.
Во 1887 година била основана Граѓанската библиотека Карло Бонета, главното седиште на библиотечниот систем на градот, кој е поделен на осум точки за заем и читање распределени рамномерно низ целата општинска област. Меѓу универзитетските библиотеки треба да ја споменеме и Библиотеката за хуманистички студии, родена од спојувањето на неколку библиотеки на хуманистичките факултети на универзитетот, како што е онаа за археологија (изградена во 1819 година), Библиотеката за наука и технологија, каде што библиотеката, исто така, ги споила Ботаничката градина (основана во 1773 година), Правната библиотека (1880), Научната библиотека, во која се сместени и томовите на Медицинското и хируршкото друштво на Павија (основано од Камилио Голџи во 1885 година), Областа библиотека Медика Адолфо Ферата, Библиотеката за политички науки (изградена во 1925 година ), Економската библиотека и библиотеката на колеџот Џасоне дел Мајно (родена во 2000 година).
Кујна
Главен град на провинција во форма на китка грозје, како што ја дефинирал Џани Брера, има многу плодови што ги нуди оваа земја и од кои потекнуваат различни локални јадења. Богатството на извори и водни патишта ја направиле Павија и нејзината територија, еден од главните италијански центри за производство на ориз, затоа не е случајно што постојат бројни рецепти кои ви дозволуваат да откриете илјада лица на оваа житарка. како што е картузиското рижото, според легендата создадена од монасите на Чертоза, засновано на ракови, моркови и кромид, рижото со грав за очи или рижото со колбас и бонарда и рижото со обичен хмељ (ürtis на павезе дијалект). Меѓу првите јадења, покрај оризот, се издвојува и супата павезе, создадена, според традицијата, од една селанка со малкуте состојки на располагање (чорба, јајца и сирење) за да го нахрани кралот на Франција Франциско I по катастрофалниот пораз пред портите на градот. Помеѓу вторите јадења треба да ги споменеме раго ала павесе, локална варијанта на попознатата касоеула, полесна затоа што се готви само со свински ребра, чорбата ала павесе, бисека (телешко шкембе ала павесе), коски со грашок (ос büš cum i erbion) и избеганите птици (üslin scapà) телешки парчиња исполнети со сланина и жалфија. Според локалната традиција, месото, особено ако е варено, се служи заедно со два вида сосови: певерата (веќе спомната од Opicinus de Canistris во XIV век) на база на пиперки, целер, аншоа и јајца, како и зелје од багнет, подготвено. со магдонос, аншоа, лук и каперси. Покрај јадењата со месо, кујната во Павија се одликува и со бројни јадења од слатководни риби, како што е јагулата ала боргиџиана (која го добила името од античкото предградие на градот од другата страна на Тичино, по Понте Коперто ), пастрмка во бело вино и омлет со мрачен, без да ги заборавиме жабите, вметнати во рижото или послужени во чорба, и полжави, варени со печурки од порцини. Меѓу десертите, покрај познатата рајска торта, питата со тиква (turtâ d'sücâ), Сан Сирини, мали тркалезни колачи направени од пандишпан, обилно натопени во рум и покриени со темно чоколадо, се подготвуваат неколку дена пред 9 декември, денот на Свети Сир, и sfâsö, типични палачинки кои се печат на карневалот.
Јасно е дека секој курс мора да биде поврзан со вина од блискиот Oltrepò Pavese. Конечно, и покрај тоа што е типичен милански десерт, најстарата и најсигурната потврда за панетоне се наоѓа во регистарот на трошоци на колеџот Боромео во Павија во 1599 година: на 23 декември истата година во списокот на курсеви предвидени за ручек Божиќни оброци. се појавуваат и за 5 килограми путер, 2 суво грозје и 3 унци зачини што му се дадени на пекарот за да направи 13 „лепчиња“ што треба да им ги дадат на студентите на колеџот на Божиќ.
Паркови и градини
Општина Павија е дел од природниот парк долина Тичино и зачувани се две шуми ( строгиот природен резерват Боско Сиро Негри и природен резерват Боско Гранде ) кои ни ја покажуваат првобитната состојба на природата на долината По пред доаѓањето на Римјаните. пред човечкото населување. На север и исток од градот, мал поток, кој потекнува од изворите, Вернавола, создава длабока долина, побегната од урбанизацијата, која е дом на паркот Вернавола, додека на запад, зелениот прстен околу Павија е затворен од паркот Сора. 9% од површината на општината Павија е окупирана од природни области, паркови или градини (околу 594 хектари, 1467 хектари, од кои 312 се покриени со широколисни шуми).
Училишта
Во 2021 година имало над 45 училишта од сите видови и нивоа, вклучувајќи: над 26 училишта помеѓу градинка и основни училишта (вклучувајќи едно двојазично: италијанско-англиски ), 8 пониски средни училишта и 11 средни училишта. Некои од овие можат да се пофалат со вековна историја, како што е класичниот ликеј Уго Фосколо, првично започнат во 1557 година во близина на манастирот Санта Марија ди Канепанова од татковците Барнабити или Научно средно училиште Торквато Тарамели ( научен ликеј ), наследник на нормалните училишта основани во 1799.
Универзитети, колеџи и други институции
Павија е голем италијански колеџ град, со неколку институти, универзитети и академии, вклучувајќи го и античкиот универзитет во Павија. Еве нецелосен список на главните институции лоцирани во градот:
Здравствена грижа
Иако античките болници наменети за прием и лекување на болни и патници се појавиле во градот барем од 8 век, првите болници во Павија кои го опслужуваат целиот град од кои останале документирани траги се болницата Санта Марија во Бетлем (посведочено од 1130) и онаа на Сан Лазаро (1157), кои биле оперативни со векови. По 1449 година, тие ја отстапиле својата примарна улога на болницата Сан Матео која станала една од најважните институции во Павија. Древната посветеност на Сан Матео сè уште ја носи поликлиниката Сан Матео, чие полно име е болницата Фондацијата поликлиника IRCCS Сан Матео.
Во прилог на Поликлиника на болницата Сан Матео, Павија има пет болници, вклучувајќи јавни и поврзани, специјализирани или општи болници кои ги покриваат патологиите предвидени со националните протоколи. Пациентите од други региони често прибегнуваат кон нив. Меѓу болниците има неколку кои спаѓаат во категоријата научни институти за хоспитализација и лекување, таканаречени IRCCS. Меѓу специјализираните се, Националниот невролошки институт Касемиро Мондино и Научниот клинички институт Маугери, додека меѓу општите болници најважни се Институтот за грижа на градот Павија и Институт за рехабилитација и нега Санта Маргерита. Покрај тоа, Павија е домаќин на Националниот центар за андротерапија онкологија (Фондацијата CNAO), првото болничко и клиничко и радиобиолошко истражување во центарот во Италија (четвртата земја во светот што воспоставила таков). Формирана е во 2010 година од страна на Министерството за здравство и е специјализирана за третман на радиорезистентни тумори преку употреба на терапија со честички. Центарот врши и научно истражување за да идентификува ефективни алатки во борбата против ракот.
CNAO користи синхротрон каде честичките се произведуваат во два извора, тие се однапред забрзани со линеарен акцелератор и се испраќаат до линијата за инјектирање за пренос во синхротронниот прстен, каде што дополнително се забрзуваат и извлекуваат.
Демографија
Почнувајќи од 80-тите години на дваесеттиот век, Павија претрпела забележителна демографска инволуција поради трансферот на многу семејства во општините кои веднаш се граничат со главниот град. Во рамките на урбаната агломерација на градот Павија, според пресметките направени со примена на меѓународниот критериум за функционални урбани области, би живееле приближно 121.000 жители.
Етнички групи
Според најновите статистички податоци спроведени од ISTAT, приближно 14,54% од населението се состои од неиталијанци. Околу 33% од имигрантската популација се состои од оние со различно европско потекло (главно романско, украинско и албанско), останатите се оние со неевропско потекло, главно Доминиканци (5,99%), Египќани (5,84 %), Кинези (4,81%) и Камерун (4,03%).
Религија
Првата религиозна исповед во Павија е католичката, која, за разлика од другите области на Ломбардија, е од римски обред, со исклучување, во градот, црквата Сан Џорџо во Монтефалконе, доверена на украинската заедница на Украинците. Грчка католичка црква. Втората верска заедница е Источната православна црква, како романската во Виа Република и грчката православна црква Сант'Амброџо, во Виа Олевано. Потоа, тука е муслиманката, која се наоѓа во два исламски културни центри (преку Сан Џованино и Виа Полак), додека некое време има места за богослужба на протестантите во Павија, како што е валденската црква во Виа Алесандро Рола,. Евангелистичката црква на Божјите собранија во via Angelo Ferrari, Евангелистичката црква на помирување во viale Cremona, Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни во via Grevellone и Салата на Царството на Јехова Сведоците во via Langosco.
Земјоделство
63,3% од површината на општината Павија (околу 4.000 хектари) е наменета за земјоделство, а особено за одгледување ориз (околу 2.400 хектари ), кој се шири, почнувајќи од 14 век, главно во мочуришна земја. додека не станало, особено од 18 век, како главно одгледување. Големите количества на вода потребни за оризот значи дека во текот на вековите била дизајнирана и изградена многу густа мрежа за наводнување која сè уште денес го карактеризира пејзажот на селата на Павија. Исто така, треба да се забележи дека градот е главен град на италијанската провинција со најголемо производство на ориз во земјата: над 84.000 хектари од провинциското земјиште се користат за полиња со ориз. Само покраината Павија произведува ориз колку и цела Шпанија. Останатите култури присутни во рамките на општинското подрачје се оние на пченка и пченица (1.376 хектари), насади со тополи (636 хектари), додека многу ограничени површини се користат за ливади (158 хектари), овошни насади и зеленчукови градини (29.30 хектари). Сè уште на територијата на општината Павија, сè уште има околу педесет фарми наменети за земјоделска дејност, од кои 18 се домаќини на сточарски фарми, каде што се одгледуваат околу 820 грла.
Индустрија
Градот доживеал силен развој на индустријата почнувајќи од 1880-тите, толку многу што беше домаќин и на претпријатија од национално значење, како што се Necchi или првата голема италијанска фабрика за вештачка свила и синтетички ткаенини, Snia Viscosa, изградена во 1905 година. Во 1951 година речиси 27% од работната сила во Павија била вработена во индустрискиот сектор. Почнувајќи од 70-тите години на дваесеттиот век, градот претрпел ненадејна деиндустријализација што довело до затворање на многу компании, особено оние во хемискиот и механичкиот сектор, додека оние поврзани со прехранбениот сектор, како Рисо Скоти, фармацевтските компании. и поврзани со пакување и етикетирање.
Транспорт
Павија е исто така поврзана со Милано преку линијата S13 на приградската железница на Милано со возови на секои 30 минути. Павија П. Гарибалди е мала железничка станица на железничката пруга Павија-Мантуа.
Збратимени градови - збратимени градови
Павија е збратимена со:
Луѓе
Луѓе кои родени во Павија:
Меѓу славните научници кои студирале или предавале на Универзитет во Павија, најмалку вреди да се споменат: драматургот и либретист Карло Голдони (1707-1793), Џероламо Кардано, математичар Героламо Сачери (1667-1733), Уго Фосколо, Алесандро Волта пронаоѓачот на батеријата, биологот и физиолог Лазаро Спаланцани (1729-1799), анатомистот Антонио Скарпа (1752-1832), лекарот Карло Форланини (1847-1918), нобеловецот биолог Камило Голџи, нобеловецот хемичар Џиулио 1391 -1979) и Емануеле Северино (1929-2020), еден од најзначајните современи италијански филозофи.
Понатамошно читање
Објавено во 19 век
Објавено во 20 век
Ваџеба Сакор
Ваџеба Сакор (роден на 14 април 1996) — норвешки фудбалер, играч од средниот ред на Волеренга, на заем од Јувентус.
Јастребовидни
Јастребовидни — предложен и делумно прифатен ред што ги опфаќа највеќето грабливи птици што ловат дење: јастребите, орлите, мршојадците и разни други птици (вкупно 225 вида). Долго време во минатото, овие птици се вбројувале во соколите, во состав на редот соколовидни (Falconiformes), но неодамнешните испитувања на ДНК укажуваат на тоа дека соколите не се во блиско сродство со јастребовидните, туку се поблиски на папагаловидните и врапчевидните. Оваа одвојување денес е усвоено од Меѓународниот орнитолошки конгрес (IOC), како и комисиите за класификација на јужноамериканските и северноамериканските птици (SACC и NACC), на Американскиот сојуз на орнитолозите,
Согласно класификациите на NACC и IOC, во редот влегуваат и американските мршојадци. SACC ги става овие мршојадци во свој ред. Оваа дилема постои уште од 1990-тите години. Статијава се води по класификацијата на првоспоменатите два органа.
Особености
За јастребовидните се знае дека постојат уште од средниот еоцен (од можниот базален род Masillaraptor од Меселската Јама) и обично имаат остри свиени клунови со месести кожурки на основата, во кои се сместени ноздрите. Крилјата им се долги и прилично широки, погодни за едрење по воздухот.
Ваџеба Сакор
Кариера
Во јануари 2013 година тој потпишал за италијанскиот клуб Јувентус. Тој бил вклучен во младинскиот Примавера состав за кој го направил своето деби на 2 март 2013 во поразот од Џенова со 1-2.
Јастребовидни
Особености
Имаат силни нозе и стапала, опремени со канџи и спротивставена задна канџа. Речиси сите членови на редот се месојадни. Пленот го ловат денски или на самрак и имаат остар вид. Живеат многу долго и имаат ниски стапки на размножување.
Пилињата имаат долга предлетна фаза, а по првиот лет остануваат во гнездото уште 3–8 недели. Полова зрелост достигнуваат дури по 1 до 3 години, како возрасни единки. Половите значително се разликуваат: женката понекогаш е преку двапати потешка од мажјакот. Овој полов диморфизам е доведен до крајност кај птицојадите како вистинскиот јастреб (Accipiter), а речиси не постои кај мршојадците. Птиците од овој ред по правило се моногамни, што значи дека до смена доаѓа само ако едниот умре.
Јастребовидните се едни од најразнообразните редови на птици по големина. Разликите се јасно воочливи ако се споредат малите јастереби со најголемите мршојадци, и нешто поголемиот андски кондор (веројатно најголемата летечка птица на светот), ако не се бројат американските мршојадци.
Таксономија
Ред јастребовидни (Accipitriformes)
Џејмс Хачинсон Стерлинг
Џејмс Хачинсон Стерлинг (англ. James Hutchison Stirling, 22 јануари 1820–19 март 1909), филозоф од Глазгов. Дипломирал медицина во Единбург и работел на професијата сè до смртта на неговиот татко во 1851. Потоа ѝ се посветил на филозофијата.
Во „Историја на филозофијата“, исусовскиот историчар на филозофијата Фредерик Коплстон се изразува позитивно за Стерлинговата претстава за Хегел како голем застапник на христијанството.
Џорџијана Хоутон
Џорџија Хаутон (1814–1884) била британска уметничка и спиритистичка медиум.
Биографија
Хотон е родена во Лас Палмас де Гран Канарија, но подоцна се преселила во Лондон. Таа ги изработила своите први апстрактни дела, кои потоа се нарекуваат „духовни“ цртежи, во 1859 година на приватни сеанси. Таа изложила колекција на апстрактни цртежи со акварел пред јавноста на изложба во Новата британска галерија во Бонд Стрит, Лондон во 1871 година.
Хотон се поврзала со измамничкиот фотограф Фредерик Хадсон за да продава репродукции од неговите фотографии.
Во 1882 година, Хаутон објавила Хроника на фотографии на духовни суштества и феномени невидливи за материјалното око. Книгата вклучувала наводни духовни фотографии од Хадсон и други фотографи со медиуми како што се Агнес Гупи-Волкман, Стејнтон Мозес и спиритуалистите Алфред Расел Валас и Вилијам Ховит. Фотографиите во книгата биле критикувани од магичниот историчар Алберт А. Хопкинс. Тој истакнал дека фотографиите изгледаат сомнително и дека таквите слики може да се направат со измамнички методи.
Уметничка кариера
Џорџијана Хотон започнала да ги создава своите духовни слики прво со цртање и на крајот почнала да експериментира со акварели. Нејзините слики биле произведени со автоматски процес, за кој таа опишала дека се случува под раководство на духови. Оваа техника била повторно разгледана од Остин Осман Спере во 1913 година, од шведскиот уметник Хилма аф Клинт и, од околу 1919 година, од надреалистите. Нејзините најрани познати дела прикажуваат екстремно стилизирани цвеќиња и плодови. По период на формално експериментирање, Хотон развила целосно апстрактен или необјективен стил, најмалку 40 години пред Кандински, Малевич, Франтишек Купка и Пиет Мондријан - сите во одредена мерка биле инспирирани од духовните теми. (Актуелната дебата за прашањето за родовата пристрасност во традиционалната историја на модерната апстракција се повеќе се фокусира на упорното занемарување на достигнувањата на Хотон, особено во поглед на врската со спиритизмот што нејзината уметност ја дели со онаа на овие и други подоцнежни машки пионери на апстракцијата. ) До крајот на 1860-тите, апстракциите на Хотон биле во корелација со натприродната природа на нејзините поданици. Таа не прикажува предмети од природниот свет, туку она што го опишува како духовно искуство. Како што продолжувало нејзиното производство, сликите на Хотон станале сложени, прикажувајќи сè поголем број слоеви, бои и мали детали. Во 19 век, „апстракцијата“ сè уште не била концепт, па оттука и збунетиот тон на критичкиот прием на сликите. Хотон ги опиша навидум нереферентните облици и бои во нејзините слики како систем на „света симболика“ во кој секој формален елемент има уникатно значење.
Изложби
Во 1871 година, Хоутон организирала и приватно субвенционираше јавна изложба „Диховни цртежи во водени бои“ на 155 нејзини акварели во Новата британска библиотека во Лондон. Во април 2015 година, Универзитетот Монаш ја организирала изложбата „Не верувајте во секој дух, туку пробајте ги духовите“ на која беа прикажани 25 акварели на Хаутон. Во јуни 2016 година, Институтот за уметност Кортолд создаде нешто посеопфатна изложба посветена на уметникот: „Џорџиана Хугтон: Цртежи на духови“.
Сидни Ланиер
Сидни Клоптон Ланиер (англиски: Sidney Clopton Lanier, 3 февруари 1842 – 7 септември 1881) бил американски музичар, поет и автор. Тој служел во Армијата на Конфедеративни држави на Америка. Работел на блокада за водење на брод за која тој бил затворен (заради туберкулоза), работел во хотел каде што учел и имал музички изведби, бил црковен органист  и работел како адвокат. Како поет тој понекогаш, иако не исклучиво,  користел дијалекти. Многу од неговите песни се напишани на американскиот англиски. Тој станал флејтист и продавал песни. Тој на крајот станал професор по литература во Универзитетот Џонс Хопкинс во Балтимор, и е познат по неговата адаптација на музичката  поезија. Многу училишта, други институции и две езера се именувани во негова чест.
Од другата страна на надежта
„Од другата страна на надежта“ (фински: Toivon tuolla puolen) — финско-германски филм од 2017 година, во режија на Аки Каурисмаки (Aki Kaurismäki), кој е автор и на сценариото. Главмите улоги ги играат: Шерван Хаџи (Sherwan Haji), Сакари Куосманен (Sakari Kuosmanen), Илка Којвула (Ilkka Koivula), Јане Хитjајнен (Janne Hyytiäinen) и Нупу Којву (Nuppu Koivu). Филмот има освоено повеќе награди, меѓу кои и две награди на 67. издание на Берлинскиот филмски фестивал (за најдобра режија и „Сребрена мечка“). По завршувањето на филмот, Каурисмаки изјавил дека повеќе нема да режира.
Синопсис
Валдемар, поранешен трговски патник, добива пари на покер, купува ресторан и почнува да се занимава со угостителство. Бегалецот од Сирија, Халед, илегално влегува во Финска во потрага по својата сестра и бара азил, а откако го одбиваат, тој бега и се крие во близината на ресторанот на Валдемар, кој решава да му помогне на бегалецот...
Филозофски истражувања
Филозофски истражувања (Philosophische Untersuchungen; англиски: Philosophical Investigations) е дело на филозофот Лудвиг Витгенштајн, објавено, посмртно, во 1953. Во него, Витгенштајн расправа за најразлични проблеми и загатки од полето на семантиката, логиката, филозофија на математиката, филозофија на псхиологијата и филозофија на умот. Главното тврдење во книгата е идејата дека повеќето поимни нејасности околу јазикот и неговата употреба се коренот на повеќето филозофски проблеми, противречејќи и оспорувајќи голем дел од изложеното во неговото прво дело Логичко-филозофски трактат (1921).
Витгенштајн ја оспорува тезата дека повеќето проблеми подлежат на неколкумина поврзани претпоставки за природата на јазикот, кои пак претпоставуваат посебна идеја за суштината на јазикот. Тој ја отфрла оваа идеја како премногу општа. Според него, една ваква есенцијалистичка дефиниција на јазикот е претесна да ги собере сите различни нешта кои луѓето ги прават со јазикот. Книгата почнува со цитот од Августин, кој е еден од првите филозофи кои ја бранат тезата: "Секој збор означува предмет—речениците се комбинација од зборови. Кај оваа јазична претстава ја сретнуваме следнава идеја: Секој збор има значење. Ова значење е поврзано со зборот. Секој збор стои за некаков предмет." Во остатокот од книгата тој се обидува да ги покаже недосатоците на оваа теорија, земајќи примери од историјата на филозифијата кои произлегуваат како резултат на оваа кратковидна претстава. Филозофски истражувања е доста влијателно дело, особено во аналитичката традиција на филозофија, каде многумина го сметаат за едно од најбитните дела на XX век, кое продолжува да биде проучувано од најразлични филозофи.
Зетабајт
Зетабајт (од англ. zettabyte), (симбол: ЗБ или ZB, изведен од SI-претставката „зета-“) е единица за информации или складирање на сметачки податоци еднаква на еден секстилион (трилијарда) бајти.
Поимот „зебибајт“ (ЗиБ, ZiB), кој има бинарна претставка, се користи за изразување на основа на 1024.
Споредба
Еден зетабајт е еднаков на милијарда терабајти.
Според годишното истражување на International Data Corporation, количеството на дигитални податоци во светот се очекува да надмине 1,2 зетабајти во текот на 2010 г. Ова е рамносилно на податоците што би се создале ако секој на светот постојано испраќа пораки на Twitter цел век без престан.
Стручњакот Марк Либерман пресметал дека сите зборови изговорени во историјата на човештвото би можеле да се сместат на дигитална снимка од 42 зетабајти со 16-битен запис при 16 kHz.
Според истражувањето извршено на Универзитетот на Калифорнија во Сан Диего, во 2008 г. Американците потрошиле 3,6 зетабајти информации.
Наводи
Byte
NGC 5036
NGC 5036 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5036 се споменува и како NPM1G -03.0451.
Откривање
Телото е откриено на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5036 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5036 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 14 м 42,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 10' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 5036 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46057. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4961. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1077.
17
17 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 17 година од новата ера, 17. од првиот милениум, 17. од I век и осма од 10-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5525 и 5526 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4767 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3777 и 3778 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 770.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 17 година се протега во 2653 и 2654, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2713 и 2714 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 560. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 624 и 623 година пред хиџра.
Надворешни врски
10er
319 (број)
319 (триста и деветнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 318 а претходник на бројот 320.
Наводи
300 (number)
Грамади (Отошница)
Грамади — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Отошница. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. Јужно од патот Отошница-Ветуница, на левиот брег на Отошинска Река, во нивите на еден жител и земјоделската задруга „Малина“, се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал односно кршен камен, тегули и покривни ќерамиди.
Бад Лар
Бад Лар (до 1975 година: Лар; Bad Laer) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Поради бањски области во општинските единици Хардензетен, Мишен, Вестервиде и Винкелзетен, општината од 1975 година е признато одморалиште и лековита бања.
На 1 мај 1981 година, општината Гландорф е одвоена од Бад Лар и станала самостојна општина.
Местоположба
Бад Лар се наоѓа на преминот од Тевтобуршката Шума во Оснабрички крај со граница кон Минстерски крај и со Источна Вестфалија. Највисока точка е Клајне Берг со височина од 208 метри.
Општински единици
Во состав на општината влегуваат следниве единици (состојба 2006 г.):
Соседни општини
Бад Лар се граничи со следниве општини:
Триглавски Езера (планинарски дом)
Планинарскиот дом кај Триглавските езера (Koča pri Triglavskih jezerih) ― планинарски дом на 1685 м, помеѓу Двојното Езеро и вештачкото езеро Мочивец под планината Тичарица во срцето на Јулијските Алпи, северозападна Словенија. Првата градба била изградена во 1880 година од австриски клуб за пешачење. Во 1955 и 1988 година, таа била повторно изградена и проширена. Има четири трпезарии со 150 седишта, 13 соби со 30 кревети и 13 поголеми простории за спиење со 170 кревети. Ложата е отворена од крајот на јуни до почетокот на октомври.
Гронау
Гронау може да се однесува на следниве места:
Букараманга (сеизмички регион)
Букараманга е сеизмички регион сместен во Колумбија. Наречен е по градот Букараманга, Сантандер.
IC 1534
IC 1534 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1534 се споменува и како NPM1G +12.0278.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1534 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1534 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 31 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 21' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на IC 1534 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3090993.
Гронау (Лајне)
Гронау (Gronau; службено наречен Гронау (Лајне)) — град во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Лајне, околу 15 километри југозападно од Хилдесхајм и 35 километри јужно од Хановер.
Од 1 ноември 2016 година, поранешните општини Бантелн, Бетелн, Бриген, Дешпетал и Реден се дел од градот Гронау.
Географија
Гронау се наоѓа југозападно од Хилдесхајм помеѓу Лајнското Средногорје на запад и Инерстенското Средногорје на исток. Се наоѓа западно од Хилдесхајмската Шума и североисточно од Зибен Берге. Низ градот тече реката Лајне.
Западно од Гронау поминува сојузниот автопат Б3.
Градски единици
Кон градот Гронау припаѓаат самиот град со местата Бантелн, Барфелд, Бетелн, Бриген, Едингхаузен, Ајцум, Хаус Ешерде, Хајнум, Нинштет, Реден и Валенштет.
Збратимени градови
Гронау е збратимен со следниве градови:
320 (број)
320 (триста и дваесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 319 а претходник на бројот 321.
Наводи
300 (number) Nombres 300 à 399
Кралска музичка академија (Шведска)
Кралската музичка академија (швед. Kungliga Musikaliska Akademien) во Стокхолм е една од кралските академии во Шведска. Основана во 1771 од страна на кралот кралот Густав III. Ова е независна организација, која има за цел да ја развива музиката на уметнички, научени, образовен и културен план.
Порано академијата била сместена во домот Кирстејнска.
Рубен Севак
Рубен Чилингирјан (Ռուբէն Հովհաննեսի Չիլինկիրյան) познат под псевдонимот Рубен Севак (Ռուբէն Սեւակ), (, – , ) – истакнат ерменски поет, прозаист и преведувач од подрачјето на Османлиското Царство од крајот на 19 и почетокот на 20 век. По занимање бил лекар.
Роден бил во Силиври, недалеку од Цариград во имотно трговско семејство. Во 1911 години ги завршил студиите по медицина на Универзитетот во Лозана, Швајцарија, каде некое време работел како лекар. Во 1914 година со семејството се враќа во Стамбол. На 24 април 1915 година бил уапсен со уште околу 250 истакнати ерменски интелектуалци. Настрадал како жртва на геноцидот на Ерменците во Османлиското Царство во текот на Првата светска војна. После неполни 4 месеци поминати во затвор во Сириската Пустина, бил брутално убиен на 26 август.
Слободан Унковски
Слободан Унковски (Скопје, 17 август 1948) — македонски театарски режисер, универзитетски професор и политичар.
Режисерска кариера
Унковски бил режисер на голем број претстави во Македонија и во странство. На 24 септември 2014 година, неговата поставка на драмата „Три сестри“ од Чехов, а во реализација на Градскиот театар „Гавела“ од Загреб, била прикажана во Скопје, во склоп на фестивалот „Млад отворен театар“.
Политичка кариера
Унковски бил министер за култура во Владата на Република Македонија.
Волта а Каталуња 2015
Волта а Каталуња 2015 — 95. издание на велосипедската етапна трка Волта а Каталуња. Се одржала од 23 до 29 март и била петта трка во сезоната на Светската турнеја. Бранителот на титулата Хоаким Родригес требало да ја брани титулата, но се повлекол од учество неколку дена претходно, поради стомачен вирус.
Трката била освоена од Ричи Порт, негова втора победа во сезоната, додека Алехандро Валверде се нашол на второто место, а подиумот го заокружил Доменико Поцовиво.
Екипи
Волта а Каталуња е дел од Светската турнеја, па така сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Организаторите на трката, исто така, дале седум специјални покани на професионалните континентални екипи. Групата била составена од 24 екипи.
Екипи во Светската турнеја биле:
Екипи кои добиле специјални покани биле:
Етапа 5
Забелешки:
Поредок
На Волта а Каталуња 2015 се доделувале четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временските бонуси на средните спринтови (3, 2 и 1 секунда) и на крајот на етапите (10, 6 и 4 секунди, соодветно за првите тројца велосипедисти), предводникот ја добил бело-зелената маичка. Овој пласман се сметал за најважен на Волта а Каталуња 2015 и победникот на овој пласман се сметал за победник на трката.
Дополнително, постоел и спринтерски пласман, кој се наградувал со белата маичка. Во спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат на некое од првите 3 места на средните спринтови во текот на секоја етапа; овие средни спринтови исто така нуделе и бонус секунди за генералниот пласман. Исто така, постоел и планински пласман, каде се доделувала црвена маичка. Во планинскиот пласман, бодови се добивале доколку велосипедистите се искачат на некое искачување пред другите велосипедисти, така што повеќе бодови имало на повисоките категоризирани искачувања.
Постоел и пласман за екипите, каде времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа на секоја екипа се додавале заедно; водечка екипа на крајот на трката била екипата со најниско вкупно време.
NGC 2646
NGC 2646 — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2646 се споменува и како UGC 4604, MCG 12-9-19, CGCG 332-19, ARAK 180, CGCG 331-69.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јули 1883 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2646 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 2646 има привидни димензии од 1,3' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 50 м 21,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 73° 27' 46".
Други поделби
Проучување на NGC 2646 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24838. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 7; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4381. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1325.
Струмички конгрес од 1904
Струмички конгрес од 1904 година е конгрес на Струмичкиот револуционерен округ прв окружен конгре од многуте одржани по Илинденското востание на кој биле разгледувани голем број на прашања од кој најважно секако била идната дејност на самата Организација.