cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Димово
Историја
По опсадата и падот на Белоградчик на 12 февруари (стар стил) 1878 година за време на Руско-турската војна, Черкезите заминале заедно со турските трупи кои се повлекувале. Нивните земји и куќи биле окупирани од Бугари од соседните села и од Бугари од Одринска Тракија, бегалци по прекројувањето на границите по Берлинскиот конгрес.
Уште во 1878 година, на левиот брег на реката Арчар (помеѓу Римскиот мост и локалитетот Попадија) имало околу 73 куќи на бегалци од Тракија. Населбата го добила своето прво бугарско име — Брзица. Од пролетта на 1879 година, повторно на левиот брег на Арчар почнале да се населуваат бугарски семејства од селото Стакевци, кои набрзо пораснале на 60. Втората Брзица на доселениците од Стакевци се споила со првата од „Тракијците“ и населба стана Брзици. Набргу северно од Белската долина, во рабовите на западните ридови, се појавија уште 40 куќи на доселеници од различни старопланински села — Врбово, Прауджда, Граничак и други. Бидејќи Тракијците се с необичен дијалект за регионот и имале обичаи различни од оние на другите доселеници, три години по доаѓањето на Балканџиите, тие постепено емигрирале и оставиле како спомен само име на лолакитетот „Тракјански дол“.
Во мај 1881 година, откако бугарскиот кнез Александар Батенберг застанал и ручал во селото на пат од Белоградчик кон Видин, после тоа Брзици било преименуванo во Александрово.
На почетокот на Балканската војна, едно лице од Бојница доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
Во 1951 година населбата повторно била преименувана, овој пат во Димово по псевдонимот Димо на локалниот комунистички деец Живко Пуев. На 29 август 1969 година селото било прогласено за град.
Битон Јоси
Битон Јоси (роден 1974, Сафед) е пратеник во јорданскиот парламент, шминкер и претприемач. Јоси Битон е роден во Сафед во 1974 година. Извесно време живеел во Франција. Во 2004 година, Јоси Битон го основа првото училиште за шминка во Хаифа. Со текот на годините, филијалите се отворија на север и во центарот на Израел, со филијали лоцирани во Тел Авив, Хаифа, Рош Пина. Во 2018 година, Битон отвори училишта за шминка во Киев и училиште за ултраправославни ученици во Бнеи Брак. Покрај тоа, Yossi Bitton има бренд B COSMIC.
Светско првенство во ракомет за мажи 1982
Златниот медал го освоила репрезентацијата на СССР, победувајќи ја Југославија во финалето, додека бронзениот медал го освоила Полска.
Табела
Извор: Меѓународна ракометна федерација
Крваво небо
Крваво небо (Blood Red Sky) — германски акционен филм на ужасите трилер од 2021 г. во режија на Петер Торварт, кој го напишал сценариото заедно со Штефан Холц. Во филмот играат Пери Баумајстер, Роланд Мелер, Чиди Ајуфо и Александар Шер. Бил објавен на 23 јули 2021 г. од Нетфликс.
Содржина
Германската вдовица Надја и нејзиниот син Елијас се подготвуваат да се качат на авион за Њујорк; Надја, која изгледа боледува од леукемија, планира да посети лекар за лекување. На аеродромот, Елијас се спријателува со маж по име Фарид, додека мајка му зема лекови што ѝ предизвикуваат тешка непријатност.
Додека патниците се подготвуваат за вечерта, група мажи, меѓу кои и сопилотот Бастијан, ги убиваат воздухопловците и ја уништуваат црната кутија, спречувајќи го авионот да биде следен на радарот. Нивниот водач, Берг, објавува дека тој и неговите луѓе сега имаат целосно управување и очекуваат сите да останат на место додека не се плати откуп. Елијас се обидува да се сокрие, а Надја го следи. Социопатски грабнувач по име Ејтбол ги гледа и пука во Надја. Претпоставувајќи дека е мртва, грабнувачите го принудуваат Фарид да сними изјава со која се чини дека авионот е запленет од исламски терористи за самоубиствен напад, знаејќи дека ќе биде соборен.
Додека Надја се освестува, таа го преживува денот кога нејзиниот сопруг, Николај, починал. Тој отишол во месна фарма за помош откако им се расипал автомобилот. Кога не успеал да се врати, Надја тргнала да го бара и ја каснал неговиот убиец, вампир што се запалува при изгрејсонце. Надја, сега вампирка, се вратила во фармата барајќи одговори. Постар вампир ја нападнал затоа што го убила неговиот син, но таа го претепала до смрт и избегала со шишиња вампирски потиснати средства.
Надја пристапува до товарниот простор, ги отстранува контактите и протезите што ги сокриваат нејзините мутирани очи и песјаци и се храни со куче. Грабнувач ја фаќа на дело, а таа го убива и ја пие неговата крв, што целосно ја претвора во вампирка. Таа го наоѓа Фарид и тие го враќаат управувањето над авионот со помош на студентот по име Мохамед додека грабнувачите се подготвуваат да излезат со падобран. Мохамед ги враќа на нивниот првичен план за летање. Кога Берг се обидува да го врати управувањето над воздухопловната кабина, Надја го изненадува и го гриза. Таа го прободува со нож пред тој целосно да се преобрази.
Грабнувачите го задолжуваат Ејтбол за да ја убие Надја. Тој ја покорува со УВ-светлина и ѝ ја вади крвта, но пред да ја прободе, Елијас случајно го притиснува авионот со пиштолот на Берг. Кога Мохамед ќе се задуши, грабнувачите ја враќаат воздухопловната кабина и го обновуваат притисокот. Ејтбол бега во товарниот простор и се вбризгува со крвта на Надја; таа не успева да го убие пред тој да се преобрази во вампир. Ејтбол влегува во заседа и ги убива другите грабнувачи, освен Бастијан. Останатите патници се вооружуваат. Надја ги убедува дека сака да помогне, а тие го заклучуваат Ејтбол во товарниот простор и го обезбедуваат авионот.
Бастијан ја известува Надја дека авионот нема доволно гориво за да стигне до Њујорк и мораат да слетаат наскоро. Патник на умирање го ослободува Ејтбол со надеж дека ќе биде каснат; наместо тоа, Ејтбол го убива и продолжува да ги претвора другите патници во вампири. Надја, знаејќи дека вампирите ќе избегаат ако слета авионот, решава да се жртвува користејќи го избувливото средство на грабнувачите за да ги убие. Елијас ја запира и оди самиот, но тој е опкружен со вампири откако го грабнува детонаторот. Надја успева да го натера Фарид да ѝ даде ветување дека ќе се грижи за Елијас, а потоа го убива Бастијан и се храни со него. Таа се обидува да го спаси синот, но Ејтбол ја напаѓа и ѝ ја цица крвта. Додека оди по Елијас, Фарид го управува авионот накај изгрејсонцето, предизвикувајќи Ејтбол да изгоре и да умре.
Елијас ја користи неговата крв за да го спаси животот на Надја, но таа го отфрла и бега, знаејќи дека нејзиниот вкус за неговата крв го става во опасност. Авионот слетува во базата на Кралското воздухопловство во Шкотска, но властите ги пренебрегнуваат молбите на Елијас и Фарид и се качуваат во авионот во потрага по преживеани, што произлегува со крвопролевање. Елијас бега од амбулантно возило и трча назад кон авионот, гледајќи ја мајка му како се храни со војник. Знаејќи дека таа е отидена со умот, тој го притиска детонаторот што го сокрил во своето мече, навидум убивајќи ја неа и другите вампири. Фарид излегува од надзор и го прегрнува Елијас.
Наводи
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Слепа баба (Гоја)
Слепа баба (шпански: La gallina ciega) — еден од рококо картоните насликан од шпанскиот уметник Франсиско де Гоја за таписерии за Кралската палата Ел Пардо. Делото прикажува момчиња и девојчиња како ја играат популарната игра „слепа баба“ со едно лице во средината со врзани очи и држи голема лажица додека се обидува да ги намами другите да танцуваат околу него во круг.
Младите се облечени во облека на шпански аристократи. Некои носат кадифени јакни и наметки со пердуви. Како пример на рококо периодот на Гоја, тој е типично жив и доловува шармантен момент од животот, со нежна шема на бои од розова и жолта боја во здолништата на жените и светла позадина.
Videoclip.bg
Videoclip.bg е мрежно место за споделување видео на бугарски јазик, достапна за бесплатно прикачување видео. Создаден е во 2011 година од Ричард Христов. Веб-страницата е во сопственост на „Кселериум“ ЕООД, чиј сопственик е Ричард Христов. Нејзиното седиште се наоѓа во градот Пловдив, Бугарија. Сајтот ги користи услугите на хостинг компанијата „Телепоинт“.
Почнувајќи од ноември 2019 година, Videoclip.bg е рангирана во Топ 50 сајтови во однос на посетите во Бугарија.
Портрет на Маркизата де ла Солана
Портрет на Маркизата де ла Солана е целосен портрет од 1795 година на Франциско Гоја на неговиот пријател Маркизата де ла Солана. Сега стои во Лувр во Париз, на кој му бил даден во 1953 година од Карлос де Бејстеги.
Во сè потеоретскиот уметнички свет на Њујорк од 1960-тите и 1970-тите, сликарството беше поместено во корист на скулптурата во нов режим кој го привилегираше концептот пред материјалот, идејата над сетилниот квалитет. Кога се појави сликарството, преовладувачката естетика повика на недопрени, монохроматски површини кои се чинеше дека биле недопрени од раката на уметникот.
Семејството на инфант Дон Луис
Семејството на инфант Дон Луис — слика од Франциско Гоја, изработена во 1783-1784 година, која денес се наоѓа во Фондацијата Мањани-Рока во Парма. Гоја бил поканет на имотот на Аренас де Сан Педро во близина на Авила во средината на август 1783 година од страна на братот на Карло III, Луис, кој е тема на портретот заедно со неговата сопруга Марија Тереза и нивните деца.
Макреш (Бугарија)
Макреш (Макреш) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Макреш во Видинската Област. Има население од околу 413 жители (2022).
Географија
Селото се наоѓа на 35 километри од регионалниот центар Видин, во најзападните делови на Дунавска Рамнина, во подножјето на Западна Стара Планина.
Светско првенство во ракомет за мажи 1986
Светско првенство во ракомет за мажи 1986 — 11-то Светско првенство во ракомет за мажи кое се одржало во Швајцарија. На турнирот вкупно учествувале 16 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Југославија, победувајќи ја Унгарија во финалето, додека бронзениот медал го освоила Источна Германија.
Бернардо де Ириарте (Гоја)
Бернардо де Ириарте е портрет слика од 1797 година на шпанскиот уметник Франциско Гоја. Изложенs е во Музејот на убави уметности во Стразбур, Франција. Неговиот инвентарен број е 1660.
Седителот, Бернардо де Ириарте, бил покровител и пријател на сликарот; посветениот натпис на долниот раб е доказ за „ взаемната почит и наклонетост “ на мажите. На нејзиното откривање, сликата беше поздравена поради нејзината сличност и виртуозност, и оттогаш таа се смета за ремек-дело.
Сликата е купена во ноември 1941 година од наследниците на од Адолф Вустер и Ханс Вендланд за Музејот Generalverwaltung der oberrheinischen (Општа управа на музеите на Горна Рајна ) на продажба во Hôtel Drouot и дадена на музејот во Стразбур. [Датумот на пристапување бил даден како 1942 година во претходните публикации. ]
Се смета дека композицијата на сликата е инспирирана од гравура по Човекот со ватиран ракав на Тицијан ( Национална галерија, Лондон ), а потоа се смета дека е портрет на Ариосто. Сопствениот Гоја од 1792 година  исто така предвидува некои аспекти на Бернардо де Ириарте што се однесува до ставот и погледот на седителот.
Портрет на Мануел Годој
Портрет на Мануел Годој ― голема слика со масло на платно од 1801 година на шпанскиот уметник Франсиско де Гоја, сега во Кралската академија за ликовни уметности „Свети Фердинанд“ (шпански: Real Academia de Bellas Artes de San Fernando). Таа била нарачана од шпанскиот премиер Мануел Годој за да ја одбележи неговата победа во кратката Војна на портокалите против Португалија.
Портретот е впечатлива психолошка одлика. Самоуверувањето на субјектот е прикажано преку неговото необично лежечко држење, околните коњи и дигнатата палка сместена меѓу неговите нозе. Сликата метафорично го поставува Годој како седи на врвот на шпанската влада. Уметникот ја доловува ароганцијата на Годој преку неговото држење и вклучувањето на португалските знамиња. Изборот на осветлување му дава интензитет на делото.
Во 1801 година Годој бил на врвот на неговата моќ, откако победи во Војната на портокалите, тој сега бил генералисимус на „копно и море“ и „Принц на мирот“; помпезни титули што доброволно ги прифаќал. Тој и Гоја биле пријатели, Годој поседувал два портрети со махи на уметникот, кои можеби тој ги нарачал. Тој бил близок и имал влијание врз сопругата на Карлос IV, Марија Луиза Пармска, и се оженил во кралското семејство преку грофицата на Чинчон, роднина на кралот. Гоја претходно го прикажал Годој во 1794 година, кога тој бил војвода на Алкудија, со мал портрет на коњаници. Неговата кариера завршила срамно и по Шпанската војна за независност, по што бил протеран да живее во сиромаштија. Починал во егзил во Париз во 1851 година. И покрај неговиот пад, тој продолжи да зборува поволно за уметникот и во своите мемоари се осврнува на „Капричосите“ на Гоја со крајна наклонетост, како и самиот да ги видел објавени.
Димитриос Караташо
Димитрар Караташо (1798–1861), роден како Димитар Џами Караташо или Димитар Константинов Караташо. познат исто под прекарот Јеро-Цамис или Јеро-Караташо — македонски поглавар кој учествувал во Востание на Караташо Помладиот и неколку други бунтови, барајќи да ја ослободи својата родна Егејска Македонија.
Раниот живот
Караташо е роден во селото Дихалеври во регионот Иматија (сега Егејска Македонија) во 1798 година, син на Анастасио Караташо. Се борел за време на Грчката војна за независност. заедно со неговиот татко, прво во областа Науса и, по уништувањето на Науса, во Румели. Во 1828 година, тој беше водечка фигура во последната фаза од војната за ослободување на Румелија од целото турско воено присуство.
Подоцнежниот живот
Во периодот 1844–1853 година тој се впуштал во српските и македонските заедници во Трст и во Скопје за да најде поддршка за заедничка кауза. Неговите задачи беа полуофицијални и може да се каже дека тој беше еден вид современ политички агент кој се обидуваше да создаде сојузи во доменот на тајната дипломатија.
Учество во востанието на Караташо Помладиот
Тој беше еден од главните поттикнувачи на бунтот, за време на кој стана познат под епитетот Јеро (грчки: „γέρο“ што значи „постар“), како Јеро-Цамис или Јеро-Караташо. Меѓутоа, бунтот не успеа во својот дел бидејќи ги влоши македонски-турските односи во наредните години.
После востанието
После тоа во 1854 се врати назад во Егејска Македонија и водел второ востание, вој пат сместено во Халкидики каде што пробал да го ослободи регионот, доби мала подршка од грчкиот крал Отон, во време на востанието тој се потпишувал како „Главен шеф на Македонија“ во писмата, но заради силната армија на Османлиската империја беше неуспешно востанието.
Во 1859 година тој ги објави своите тврдења јавно пишувајќи написи во грчки весник за Македонскиот народ посакувајќи да доби поддршка и совет за својата цел. Затоа, во 1861 година патувал во Белград за да ја шири неговите мисли. За време на престојот умрел од неутврдени причини, веројатно од болест, додека планирал уште едно востание.
Гола маха
Историја
Првиот регистриран сопственик на сликата бил тогашниот премиер на Шпанија, Мануел де Годој и Алварез де Фари, што довело до шпекулации дека жената на сликата би можела да биде неговата љубовница, Пепита Тудо од Кастиљо Фиела. Но, други мислат дека тоа е војвотката од Алба, со која се верува дека Гоја имал афера. Ниту една теорија не е потврдена, а поверојатно е дека сликата претставува идеализиран состав од две убавици. Гоја подоцна насликал сосема идентично дело наречено La maja vestida, т.е. „Облечена маха“, која е речиси идентична копија на сликата „Гола маха“. Сликите се разликуваат само по тоа што на едната жената е гола, а другата облечена, како што велат имињата на сликите. „Облечената маха“ се чува исто така во музејот Прадо и се наоѓа веднаш до „Голата маха“. Сликите никогаш не биле јавно изложени за време на животот на Гоја и биле во сопственост на семејството Годој до 1808 година, кога целиот имот на семејството Годој бил конфискуван од страна на кралот Фердинанд VII по падот од власт и прогонот, а во 1813 година шпанската инквизиција ги конфискувала двете дела како „непристојни“, а ѝ ги вратила на Академијата за ликовни уметности Сан Фернандо во Мадрид дури во 1836 година. Во 1815 година, Гоја бил изведен пред шпанската инквизиција, која ја сметала сликата за неморална, и тие се обиделе да откријат кој му нарачал на сликарот да направи гола слика. Резултатот од нивното истражување е непознат. Сликата е купена од Музејот Прадо во Мадрид во 1910 година и таму е до ден-денес.
Одлики
Како што сугерира нејзиното име, предмет на сликата е гола жена која, како Венера, римската божица на убавината и плодноста, ја осветлува темната средина со своето тело. Нејзиното таинствено лице и положба на телото само уште повеќе потврдуваат дека се работи за вистински пример за женска убавина во целосна смисла на зборот. Елеганцијата, опуштеноста и заводливиот изглед се преовладувачки компоненти на нејзиното тело, додека облините се ставени во втор план. Таа не прикажува никаква класична убавина, не подражава некоја божица или митолошко суштество, туку е приказ на обична гола жена што лежи на шезлонг. Прикажана е реално, како заводливо лежи на шезлонгот. Рацете ѝ се подигнати зад главата, има блага насмевка, а образите ѝ се забележително црвене, блескави, розови. Нејзиното тело се наведнува кон гледачот. Сликата е малку невообичаена со тоа што се прикажани срамни влакна. Во повеќето западни класични слики до тоа време, срамните влакна не биле прикажувани. Целиот светлосен фокус на сликата, силната светлина, е на голотијата на жената и на површината на каучот, што ја покажува важноста на субјектот на сликата. Позадината на сликата е претежно темна и не покажува други предмети освен ѕидот, па е во целосен контраст со жената. Може да се каже дека оваа слика е пресвртница во шпанската уметност, бидејќи врз основа на неа се создадени многу портрети на целосно голи тела. Благодарение на проширувањето на сликарските перспективи и мотиви на Гоја, сликарите почнале да се спротивставуваат на наметнатите догми на тогашната власт.
Внатрешност на затворот
Внатрешност на затворот (шпански: Interior de cárcel) — масло на платно завршено од шпанскиот уметник Франциско Гоја (1746–1828) во периодот помеѓу 1793-94 година. Сликата е облеана во слаба, ладна светлина што и дава чувство на чистилиште.
Тоа е едно од бројните дела што уметникот ги направил од сцени сместени во лудачки азили, вклучувајќи ги „Двор со Лудаци“ (1793–1794) и „Лудницата“ (1812-1813). Овие дела биле насликани во време кога лудниците биле „дупки на социјалната површина, мали депонии во кои можеше да се фрли психотикот без најмал обид да се открие, класифицира или лекува природата на неговата болест“. Гоја често се плашел за сопствениот разум, факт што ги нагласува овие дела со чувство на страв.
Кула (град)
Кула (Кула) — град во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Кула во Видинската Oбласт. Има население од околу 2.675 жители (2022).
Историја
За време на Римската Империја, градот бил наречен Кастра Мартис. Од 7 век е во границите на средновековната бугарска држава.
За време на османлиското владеење градот се викал Адлије. Кон крајот на 18 и почетокот на 19 век овде се населиле доселеници од Тетевенско, а и денес локалниот дијалект е под силно влијание на централнобалканскиот говор, спротивно на околниот преоден и северозападен говор.
Во 1858 година дебарските занаетчии ја изградиле црквата „Св. Свети Петар и Павле“. Фреските се од 1902 година — дело на Данаил Несторов, подарок според натписот на ликот на Свети Никола од родот Дичови.
За време на колективизацијата, во градот билo основанo Трудово кооперативно земјоделско стопанство „Мичурин“, именувана по советскиот агроном Иван Мичурин. Во периодот 1950-1951 година за време на Кулските настани, 8 семејства (31 лица) од градот биле насилно иселени од страна на комунистичкиот режим.
Портрет на Дона Антонија Зарате (1810–1811)
Портретот на Дона Антонија Зарате е слика од 1810–1811 година на актерката Антонија Зарате од Франциско Гоја или неговото студио. Сега се наоѓа во музејот Ермитаж, и ако е автограм дело, тоа е единствената слика на Гоја во руска колекција.
Се чини дека е нарачана од синот на субјектот Антонио Гил и Зарате во 1811 година по нејзината смрт и веројатно претставува преработка на претходниот поголем портрет на Гоја од 1805 година. Остана во Шпанија до 1900 година, кога била продадена во Њујорк. Поминал низ различни дилери и сопственици пред да го купи галеријата Кнодлер за 60.000 долари од наследник на Маршал Филд, магнат од стоковна куќа во Чикаго. Таа галерија била во сопственост на Арманд Хамер, кој потоа го искористил фронтот од Лихтенштајн за да ја продаде на својата фондација Арманд Хамер за 160.000 долари. Во 1972 година, Хамер го донирал на Ермитаж, тврдејќи дека вреди 1.000.000 долари.
Мануел Осорио Манрике де Зунига
Историја
Сликата е нарачана од таткото на момчето, (1756–1816), конде де Алтамира, кој имал многу титули и исто така бил директор на Банко де Сан Карлос. Алтамира бил еден од шесте достоинственици на новоформираната Банко де Сан Карлос насликана од Гоја помеѓу 1785 и 1788 година. Во 1786 година, откако насликал неколку портрети на дворот, Гоја бил номиниран за сликар кај Чарлс III, и продолжил од 1789 година како дворски сликар на неговиот наследник Чарлс IV.
Алтамира го ангажирала Гоја да наслика неколку семејни портрети. Оваа слика, од 1787–88 година, го прикажувала најмладиот син на Алтимира, Мануел, кој е роден во април 1784 година и починал на осумгодишна на 12 јуни  година. (1777–1837), и од неговата сопруга Марија Игнасија Алварез де Толедо и Гонзага, кондеса де Алтамира (1757–1795) со нивната ќерка Марија Агустина (родена 1787 година).
Опис
Мануел бил облечен во црвен свилен костим со бела јака и манжетни, сребрена сатенска појас и бели чевли украсени со машнички. Тој држел конец закачен за неговата милениче страчка, со визит-картата на Гоја во клунот. Лево од Мануел има кафез со сики, додека три мачки внимателно ја набљудуваат страчката од неговата десна страна. Бледото лице на момчето и светлиот костим контраст на мрачната маслинесто-кафеава позадина.
Анализа
Домашните миленици во овој портрет се анализирани на многу различни начини. Птиците во кафез може да ја симболизираат невината душа, мачките можеби се зла сила. На пример, Гоја покажува мачка меѓу суштествата во Спиењето на разумот произведува чудовишта, дел од Каприсите.
Наследство
Сликата била обесена со други семејни портрети во палатата на Алтамира во Мадрид. Беше на аукција во Париз во 1878 година за 1.200 франци, а потоа го купил драматургот Анри Бернштајн пред 1903 година. Бернштајн на сликата засновал делови од сценскиот дизајн за неговата драма La Galerie des glaces од 1924 година, а потоа ја продал на трговецот со уметнички дела Џозеф Дувен во 1925 година за 450.000 франци и 9.000 фунти.
Во 1926 година, Кетрин Баше Милер се заљубила во оваа слика додека била во париската уметничка галерија на Џозеф Дувен. Нејзиниот татко, Жил Баше, тогаш го купил за 160.000 долари. Сликата била закачена на видно место во нејзината дневна соба. Нејзиниот уредувач на ентериер, Били Болдвин, ја опишал нејзината приврзаност кон неа како да е живо суштество. Нејзиниот татко ја оставил сликата на Метрополитен музејот на уметност по неговата смрт во 1944 година, а неговиот имот ја префрлил сликата во музејот во 1949 година, но било дозволено периодично да се прикажува во станот на Милер додека таа не умре во 1979 година Од 22 април до 3 август 2014 година, музејот повторно го обединил Мануел со неговите родители на изложбата Гоја и семејството Алтамира. Изложбата вклучувала и портрети на неговите двајца браќа и неговата сестра.
Портрет на Фердинанд Гилемарде
Портрет на Фердинанд Гилемарде е слика од – година на Франциско Гоја, сега е во Лувр.
Го прикажува францускиот амбасадор во Шпанија помеѓу 1798 и 1800 година и бил изложен во Real Academia de Bellas Artes de San Fernando во јули 1799 година. Нејзината тема отишла во Франција и подоцна била дадена на Лувр (каде што сега е закачена) од синот на Гилемарде, Феликс, пријател на Ежен Делакроа.
Гумното
Гумното (шпански - La trilla ) е скица со масло од Франциско Гоја. Тој го насликал во 1780-тите како скица во мали размери за цртан филм со таписерии со наслов Лето, дел од збир на дизајни за таписерии за Кралската палата Ел Пардо, особено просториите на принцот од Астурија (идниот Чарлс IV ) и неговата сопруга Марија Луиза. Скиците за таписериите беа претставени на кралско одобрување пред подготовката на цртаните филмови, но наместо да влезе во кралската колекција, Ла трила остана во сопственост на уметникот додека не ги продаде и неколку други дела на неговите патрони, војводата и војвотката од Осуна. . Тие останаа во војводската палата во Аламеда де Осуна до нивната продажба на Р. Трауман на аукција во 1896 година. Тие биле купени помеѓу 1925 и 1927 година од колекционерот Хозе Лазаро Галдијано и останале во музејот Лазаро Галдијано. Гоја ја прикажува оваа сезона со сцена на жетварите кои се опоравуваат од летните горештини со седење покрај куп неодамна собрани житни снопови. Некои, како фигурата од десната страна, ја продолжуваат својата макотрпна работа, додека лево група селани се обидуваат да напиат друг лик чија облека и став го дефинираат како типичен лик: селскиот идиот.
Светско првенство во ракомет за мажи 1995
Светско првенство во ракомет за мажи 1995 — 14-то Светско првенство во ракомет за мажи кое се одржало во Исланд. На турнирот вкупно учествувале 16 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Франција, победувајќи ја Хрватска во финалето, додека бронзениот медал го освоила Шведска.
Куп на Македонија во ракомет 2013 (мажи)
Купот на Македонија 2013 - 21. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортско рекреативниот центар Кале во Скопје, од 18 до 19 мај 2013 година, во организација на РК Вардар ПРО. Купот бил освоен од Металург по петти пат.
Признанија
Извор:
Водоносец (Гоја)
Шпанскиот наслов на оваа слика „La Aguadora“ има различни преводи на англиски, Водоносец, Млада жена со стомна, или Водоносител. Тоа е сликарство масло на платно од Франциско де Гоја,кое е сега во Музејот на ликовни уметности во Будимпешта.
По долг период продуцирајќи цртани таписерии за кралската фабрика, каде што неговите дела одговарале на рококо стилот на дворот, Гоја почнал да слика жанровски сцени. Делата како Водоносецот, со луѓе од работничката класа, може да се видат во контекст на шпанскиот отпор кон француската окупација во Војната за независност.
Франциско де Гоја најверојатно ги насликал Воданосачот (La Aguadora) и неговото придружно парче Мелница за ножеви (Ел Афиладор) за својот дом. Носачот на вода вредел 300 реали во 1812 година, релативно висока цена со оглед на големината на сликата.
Историчарката на уметност Џулиет Вилсон-Баро сугерирала дека ова дело и неговото придружно парче Мелница биле насликани за да се стават во куќата на сликарот во Мадрид. Сè уште бил во негова сопственост во 1812 година Бил купен од Алоис Венцел фон Кауниц-Ритберг, кој служел како австриски амбасадор во Шпанија 1815-1817 година.
Портрет на Дон Рамон Сатуе
Портрет на Дон Рамон Сатуе е сликарство со масло на панел од 1823 година на шпанскиот уметник Франциско де Гоја во колекцијата на музејот Ријкс, во Амстердам. Тоа е единствената јавно одржана Гоја во Холандија.
Сликарство
Судијата Рамон Сатуе, член на судот во Мадрид по име „Sala de Alcaldes de Corte per la Audiencia Territorial“ стои, до половина, гледа налево и свртен да погледне во гледачот. Тој носи црн костум со црвен елек и бела кошула лежерно отворена на вратот. Тој е разбушавен, а рацете му лежат во џебовите од панталоните. Гоја ја должи својата слава на неговите портрети на шпанскиот двор и на неговите идиосинкратски отпечатоци. Тој веќе наполнил 76 години кога го насликал овој моќен портрет. Сатуе беше судија во највисокиот трибунал на Кастилја. Лежерната поза и отворената јака имаат неформалност што Гоја обично го резервираше за портретите на своите најинтимни пријатели.
Потекло
Оваа слика е купена во 1922 година од Веренигинг Рембрант и подарена на Ријксмузеумот, каде што оттогаш е вклучена во сите каталози на Рајксмузеј. Првично припаѓала на колекцијата на маркизот де Хередија од Мадрид, кој го продаде преку Бенито Гарига од истиот град на аукција во 1890 година во хотелот Друо во Париз. Се продавала за 1.500 франци (лот бр. 3). Истата аукциска куќа повторно ја продала во 1902 година (лот бр. 21) за 9.510 франци од д-р Јоаким Карваљо за неговиот имот Шато де Виландри, Франција.
Пресликан скриен портрет
Додека експертите веќе се сомневаа дека има поинаква композиција под овој портрет на судијата Сатуе, истражувачите Јорис Дик и Коен Јансенс користеле технологија за рендген што ја развија за да ја испитаат оваа слика и открија дека навистина покажува друг портрет во фустанот на постар Француски функционер со медали на градите: генерал или можеби дури и кралот на Шпанија, Џозеф Бонапарта. Таа долна слика би била насликана околу 1810 година за време на Полуостровската војна. Според Јорис Дик, „Гоја, знаеме, успеа да ги преживее двете политички ситуации - трансферот на Шпанија на Французите и назад во Шпанија... По 1820 година, [таков портрет] можел да биде опасен. Тогаш веруваме дека портретот бил насликан со фигурата што можеме да ја видиме сега, бидејќи таа слика постои уште од 1823 година.“
МС 1970
MS 1970 — комплекс на скокалници во Штрсбе Плесо, Словачка. Се состои од голема скокалница (МС 1970 А) од категоријата К 120 и од нормална скокалница (МС 1970 B) од категоријата К 90.
Скоканске Мастки
Скоканске Мастки — поранешна скокалница во Брусно, Словачка. Скокалницата била изградена во 1983 година, но подоцна била срушена. Била од категоријата К 33.
Начин на летање
Начин на летање ( Modo de volar ) е отпечаток на шпанскиот сликар и графичар Франциско Гоја. Создаден помеѓу 1815 и 1816 година, тој е 13-та од 22-те акватинти кои ја сочинуваат серијата Los disparates. Заедно со остатокот од серијата, за прв пат била објавена во 1864 година од Real Academia de Nobles Artes de San Fernando.
Разгледани се повеќе различни толкувања за делото. Некои сметаат дека употребата на летот од Гоја е метафора за нестабилност, човечка ирационалност и непостојаност на среќата. Други коментатори го гледаат како метафора за политички и филозофски иновации.
Подготвителни цртежи
Како и со сите негови отпечатоци, Гоја направил подготвителен цртеж за Начин на летање. Има и уметнички доказ кој е направен само со гравираната слика пред да се додаде акватинтата.
Техника
Направен е начин на летање со помош на офорт и сува точка за создавање на линиите и акватинта за создавање на позадината. Направен е на обложена хартија.
Иконопис
Иконопис — посебна сликарска техника што ја негува христијанската црква (особено православната).
Корените ѝ се во раното христијанство, но се обликувала со текот на времето додека не го стекнала својот конечен облик (и врв) во ерата на средновековна Византија. Разликуваме иконопис (сликање на икони на табла) и фрескопис (живопис на икони - фрески на ѕид).
Правила
Во православната црква е особено распространет култот на иконите, и иако иконите спаѓаат во култ и на други конфесии, православието го развило иконописот на најубав и детален начин, така што сите правила и методи на иконописот, напишани подолу., се особени за православната црква. Во другите деноминации кои ја почитуваат иконата, овие правила не мора да се почитуваат (пример е Римокатоличката црква, каде што начинот на сликање икони не е детално специфициран и догматски определен).
Во православната црква постојат одредени канони (правила) на иконописот до кои се придржува секој иконописец. Правилата не се официјално пропишани, туку се пренесуваат низ генерациите од мајстор на ученик. Основното непишано правило е дека иконата е направена според образец (предлошка) на постара икона (што е општо прифатен образец). Сликањето икони според имагинацијата на уметникот без познавање на овие правила не претставува црковно учење и не може да се нарече икона во строга смисла.
Симболика
Иконата е полна со симболи кои на визуелен начин го претставуваат учењето на црквата. Некои од овие симболи се:
Иконата не се стреми да го прикаже настанот на сликарски реалистичен начин, туку се стреми да навлезе во подлабокото значење на настанот што го прикажува. Честопати, иконите прикажуваат два настани што се случиле во два различни моменти во времето или во ист момент, но на далечни места. Исто така, едно лице може да се појави повеќе од еднаш на иконата. Така, на една икона Јован Крстител ја држи сопствената отсечена глава.
Особености
Иконописот се одликува со следниве особености:
Византиски стил
Автентичниот стил во иконописот е она што се нарекува „византиско иконопис“. Тој е израз на учењето на Православната црква.
Коптски стил
Во текот на историјата на Коптската црква, многу ја развила коптската уметност на иконопис, по што станала позната во светот.
Руски стил
Рускиот иконопис е класично византиско со елементи на руската народна уметност. Најпознатиот руски иконописец Андреј Рубљев сликал во класичен византиски стил.
Барокен стил
Во некои православни цркви, постои традиција на „барокен иконопис“ (цркви и манастири во Војводина). Има и разни икони во мешан стил карактеристични за 17 и 18 век.
Прибор
Во приборот за позлата спаѓаат ахатни пегли, позлатарско перниче, позлатарски нож и чеканче за злато. Позлатарското перниче е штичка покриена со памук и преку него со кожа. Служи на него да се сече злато со позлатарски нож. Позлатарската четкичка се користи за пренесување на златото од перничето на иконата бидејќи златното ливче е премногу тенко за да се допре со прстите.
Стапот е специфична алатка на иконописецот. Служи како потпора за раката при влечење потези. Без него не би било можно да се направат толку прецизни потези со сликарска четка.
Слоеви
Секоја слика нужно се состои од носител и обоен слој, а некои слики, покрај овие два основни слоја, имаат и подлога, позлата (за икони) и заштитен слој од лак. Иконата се состои од следниве слоеви:
Носител
Носител на иконата е дрвена штица, најчесто од липово дрво, иако се среќаваат и штици од други видови дрво. Плочите треба да бидат суви и без јазли. Важно е како се исечени од трупецот. Доколку се исечат така што годовите на штичката се во насока на дебелината на штицата, искривувањето ќе биде минимално. Штицата е составена од неколку (најчесто три) помали даски кои се спојуваат странично со лепење и одзади со клинови.
Позлата
Иконата се позлатува на два начина. Првата е понова и се нарекува „позлата со микстион“ или „маслена позлата“. Златните ливчиња се лепат на претходно подготвена површина премачкана со микстион - лепило на основа на масло од коноп. Другиот метод е постар и се нарекува „водена позлата“ или „позлата со болус“ при што златните ливчиња се нанесуваат на болус (вид глина) што претходно е навлажнета со ракија или вотка. Залепеното ливче се пегла со ахатни пегли. Овој вид на позлата е поиздржлив и поценет, но процесот на позлата е многу потежок.
Боја
За сликање икони се користи јајчена темпера - сликарска боја каде што врзивно средство е жолчка од кокошкино јајце. Сликањето со бои направени од жолчка од јајце е многу старо. Речиси сите икони од средниот век биле насликани со јајчена темпера. Јајчената температа е многу стабилна, што е главната причина зошто иконите стари илјада години денес се во добра состојба. Јајчената темпера се состои од два дела: врзивно средство и пигмент. Пигментот е прашок од минерално или синтетичко потекло што на сликарста боја ѝ дава одредена обоеност. Врзивносто средство (во овој случај жолчката од јајце) е супстанцијата која служи за поврзување на пигментните честички заедно. Јајчената темпера може да се чува во фрижидер околу една недела. Постапката за правење јајчена темпера е како што следува:
Во средниот век се користеле природни пигменти, претежно од минерално потекло: различни нијанси на жолта, црвена, окер и кафеава како земја. Како црн пигмент се користеле јагленисани лозови стапчиња во прав (слонова коска или буково дрво). Уште во средниот век се знаело за добивање вештачки бои: оловно бело и цинобар. Денес се користат претежно синтетички пигменти, иако се користат и некои природни пигменти, обично земјен окер и црна од винова лоза. Порано пигментот рачно се ситнел и правел во прав, додека денес се купува веќе фабрички подготвен.
Потсликување е нанесување на основна боја на која подоцна се додаваат светлост на сенки и детали. Потсликувањето се врши со повеќе проѕирни слоеви кои се нанесуваат со рамна четка така што на претходно исушениот слој се нанесува нов слој. Бидејќи се слика со акрилни бои односно со јајчена темпера, претходните слоеви не се „размачкуваат“.
Заштита
Иконите се лакираат за да се заштитат од механички оштетувања, влијание на влагата и кислородот. Во минатото, иконите најчесто се лакирале со олифа - згуснато масло со додавање на разни природни смоли. Олифата се добивала или со долго изложување на масло на висока температура во печка или со изложување на сонце во лето. Денес се користат разни лакови. Лаковите на база на масло се избегнуваат поради нивната тенденција да потемнуваат со текот на времето. Најчесто се користи лакот „дамар“ - природна смола растворена во природен терпентин или некој лак на база на синтетички смоли како акрилен лак. Лакот може да се нанесува со четка или со прскање.
Двор со Лудаци
Двор со лудаци (шпански: Corral de locos) — мала слика завршена од шпанскиот уметник Франциско Гоја помеѓу 1793 и 1794 година. Гоја рекол дека сликата била инспирирана од сцени на институции на кои бил сведок во младоста во Сарагоса. Двор со лудаци бил насликан во времето кога кај Гоја се развивала глувоста и стравот од ментална болест и тој се повеќе се жалел на своето здравје. Една современа дијагноза гласела: „звуците во неговата глава и глувоста не се подобруваат, но неговиот вид е многу подобар и тој повторно ја контролира својата рамнотежа“.
Ова е полошо
Ова е полошо (шпански: Esto es peor ) е цртеж со офорт и миење на шпанскиот уметник Франциско Гоја (1746–1828). Завршена помеѓу 1812 и 1815 година, иако не била објавена до 1863 година, таа е дел од неговата серија „Кастрофи на војната“, која Гоја ја создал како визуелен протест против насилството на востанието Дос де Мајо од 1808 година и последователната полуостровска војна од 1808-1814 година. .
Сликата е заснована на сцена што се случила во Чинчон во декември 1808 година, во време кога братот на Гоја живеел таму како парохиски свештеник. Кога двајца француски војници беа убиени од шпанските бунтовници, Французите возвратија со масакрирање на локални луѓе. Гоја покажува осакатено тело на бунтовник набиено на гранките на дрвото на две точки - преку неговиот анус и сечилото на рамото. Главата на жртвата е свртена кон гледачот на сликата, во мотив што го повторува насловот на друго дело од серијата „Кастрофи“ - Не може да се погледне. Десната рака му е отсечена над лактот. Во позадина, француските војници продолжуваат со масакрот. Цртежот содржи сексуални тонови со тоа што изгледа дека жртвата била силувана. Во оваа ужасна сцена е прикажано постојано растечко насилство. Пробниот доказ за овој отпечаток го носи натписот „Оној кај Чинчон“, што сугерира дека уметникот бил сведок на оваа сцена на човечко варварство. Фигурацијата на мртвиот маж делумно се заснова на хеленистичкиот фрагмент од машко голо тело, Белведере Торсо, од атински скулптор. Гоја претходно направил црна студија за цртање на статуата за време на посетата на Рим. Сепак, тој ги превртувал класичните мотиви што се користат во воената уметност со додавање на одреден степен на театар - гранка низ анусот, анимирани раменици и затворено кадрирање. Човекот е гол, што сам по себе е смела презентација за шпанската уметност во 19 век.
Двор со Лудаци
Позадина
За историчарот на уметност Артур Данто, делото означува точка во кариерата на Гоја каде што тој преминува од „свет во кој нема сенки во свет во кој нема светлина“. Делото често се споредува со позрело, но подеднакво мрачното негово дело „Лудницата“ од 1812-1919 година. Тоа е опишано како „мрачна визија за човечки тела без човечки разум“, како една од „длабоко вознемирувачките визии за садизам и страдање“ на Гоја, и дело што го означува неговиот напредок од нарачан портретист во уметник кој го следел само неговиот мрачен и безмилосен поглед на човештвото. Некои историчари шпекулираат дека симптомите на Гоја може да укажуваат на продолжен вирусен енцефалитис, а мешавината од тинитус, нерамнотежа и прогресивна глувост може да бидат симптоми на Мениеровата болест. Други сметаат дека тој боледувал од ментална болест. Сепак, овие обиди за постхумна дијагноза се чисто, и само, шпекулативни и хипотетички. Дијагнозата на Гоја до денес останува непозната. Она што е познато е дека живеел во страв од лудило, а своите стравови и очај ги проектирал преку својата работа.
Ова е полошо
Отпечаток на Ова е полошо од 1863 година бил купен од Националната галерија на Шкотска во 1967 година
Двор со Лудаци
Позадина
Делото е сместено во лудница. и насликано во време кога таквите институции, според уметничкиот критичар Роберт Хјуз, биле ништо повеќе од „дупки на социјалната површина, мали депонии во кои можел да се фрли психотикот без најмал обид да се откријте, класифицира или лекува природата на нивната болест“. Дворот на Гоја е претерано остар, прикажувајќи затвореници со окови, оградени со високи ѕидови и тежок камен лак. Затворениците се караат и се смешкаат идиотски или се собираат во очај, сите облеани во угнетувачко сиво и зелено светло, чувано од еден самец. Делото стои како ужасна и имагинарна визија за осаменост, страв и социјално отуѓување, отстапување од прилично поповршниот третман на менталната болест во делата на претходните уметници како што е Хогарт. Џон Џеј пишува дека, „постои виртуелен вакуум на неразумност населен и реализиран од затворените, а особено од самиот управник“.
Ова е полошо
Белешки
<references group="" responsive="0">
Двор со Лудаци
Позадина
Во писмото од 1794 година до неговиот пријател Бернардо де Ириарте, тој напишал дека сликата покажува „двор со лудаци, и двајца од нив се борат целосно голи додека нивниот чувар ги тепа, а другите во вреќи; („тоа е сцена на која сум бил сведок во Сарагоса)“. Обично се чита како обвинение за широко распространето казнено постапување со лудите, кои биле затворени со криминалци, ставани во железни огради и рутински подложени на физичко казнување, на земја запечатена со ѕидарски блокови и железна порта. Овде пациентите различно зјапаат, седат, се држат, се борат, гримасираат или се дисциплинираат. Врвот на платното исчезнува со сончева светлина, нагласувајќи ја кошмарната сцена подолу.
Бидејќи една од суштинските цели на просветителството била реформа на затворите и азилите, тема која се наоѓа во делата на Волтер и други, осудата на бруталноста кон затворениците, без разлика дали се криминални или луди, била тема на многу подоцнежни слики на Гоја.
Сликата била отсутна од јавноста уште од приватната продажба во 1922 година; денес е сместена во музејот Медоус во Далас, донација од Алгур Х. Медоус во 1967 година
Ново Село (Видинско)
Ново Село (Ново село) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Ново Село во Видинската Област. Има население од околу 413 жители (2022).
Географија
Селото се наоѓа на брегот на Дунав, на 24 км од регионалниот центар Видин и 220 км од главниот град Софија.
Црната војвотка
Сликата обично се чува во Њујорк, каде што е дел од колекцијата на Хиспанското друштво на Америка.
За
Портретот на војвотката од Алба е насликан во 1797 година од шпанскиот сликар Франциско Хозе де Гоја и Лусиентес. Тоа е меѓу бројните дела на Гоја што ја претставува Марија Кајетана де Силва, 13-та војвотка од Алба. Во времето кога е создадено делото, таа имала триесет и пет години. Таа покажува кон земјата, каде што лесно се врежани зборовите „соло Гоја“. Таа носи два прстени, на едниот е изгравиран зборот „Алба“, на другиот „Гоја“. Натписот на зборот „соло“ првично бил скриен, но по обновувањето на сликата зборот бил откриен.
Нејзиниот сопруг Хозе починал во 1796 година. Таа се повлече во резиденција во Андалузија на период на жалост. Гоја следеше и создаде бројни слики и скици на војвотката за време на нејзиниот престој. Постои една анегдота дека еден ден, војвотката влегла во студиото на Гоја и побарала да ја нашминка војвотката, а потоа да создаде слика за неа, што и го направил.
Облека
Изборот на црната боја на војвотката за мантил и здолниште го одразува фактот дека таа беше во жалост за својот сопруг. Таа е облечена во маја стил поврзан со пониските општествени слоеви. Можеби се согласила на овој приказ во очекување дека ќе ја покаже како „жена на народот“. Сепак, се чини дека позадината покажува еден од нејзините имоти.
Сопственост
Иако црната војвотка можеби била направена на барање на субјектот, во моментот на нејзината смрт таа останала во сопственост на уметникот. Бил продаден од синот на Гоја, Хавиер и имал различни сопственици пред да биде купен во 1906 година од Арчер Милтон Хантингтон и да се пресели во САД. Тој беше претставен на Хиспанското друштво од Хантингтон во 1907 година и остана таму. Во 2023 година беше прикажан на Кралската академија во Лондон.
Примож Петерка
Примош Петерка (Primož Peterka; роден на 28 февруари 1979 година) — поранешен словенечки ски-скокач кој се натпреварувал од 1996 до 2011 година. Тој е еден од најуспешните спортисти од Словенија, откако освоил петнаесетина натпревари на Светскиот куп во скијање, две последователни титули на СП во ски скокови на Светскиот куп, титула на Светски куп во скијање и четрите скокалници. Петерка во моментов работи како асистент тренер во словенечкиот женски тим за ски скокови.
Кариера
Петерка е роден во Прикрница, во близина на Љубљана, Словенија (тогаш дел од Југославија ). Тој започнал со скијачките скокови на мал рид (со К-точка на околу 20 метри) во близина на неговиот роден град Моравје, мал град околу 30 км североисток од Љубљана. Подоцна се приклучил на скијачкиот клуб Триглав од Крањ.
Лов на свињи
Лов на свињи ( La caza del jabalí ) е слика од 1775 година на Франциско Гоја и најраниот сочуван цртан филм за таписерија на уметникот. На него се прикажани мажи со кучиња и копја од свињи кои убиваат свиња.
Сликата припаѓа на првата серија цртани филмови на Гоја, наменети за серија таписерии на ловечки теми за Чарлс, принцот од Астурија и Марија Луиза од Парма. Таписеријата требало да се закачи во кралската палата Ел Ескоријал. Неговото авторство го потврдуваат неговите димензии во сметките за таписериите од архивата на Кралската фабрика за таписерии. Ова дело е дел од серијата од девет таписериски карикатури направени од Гоја, под надзор на Франциско Баје, за трпезаријата на принцот и принцезата од Астурија во палатата Сан Лоренцо де Ел Ескориал. Молерите завршија две испораки за фабриката.
Работата на Гоја била надгледувана од неговиот зет Франциско Баје и братот на Франциско Рамон. Франческо му ги доставил овој и уште четири карикатури на ткајачот Корнелио Вандергротен на 24 мај 1775 година