cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3622
NGC 3622 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3622 се споменува и како UGC 6339, CGCG 314-20, IRAS 11171+6730.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3622 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3622 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Други поделби
Проучување на NGC 3622 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34692. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 24; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4152. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 977.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Ѓорги Стоилов
Ѓорги Стоилов (роден на во Струмица) — македонски професионален фудбалер кој настапува за ФК Академија Пандев, во Првата македонска фудбалска лига, и македонски репрезентативец.
120 п.н.е.
120 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 120. година пред новата ера, 120. од првиот милениум п.н.е., 20. од 2 век п.н.е. и прва од 120-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5388 и 5389 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4630 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3640 и 3641 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 633.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 120 година се протега во 2516 и 2517, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2576 и 2577 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 423. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 764 и 763 исламска година пред хиџра.
Кресна (општина)
Општина Кресна (Община Кресна) — општина во Пиринска Македонија, во денешната Благоевградска област, југозападна Бугарија. Центар на општината е градот Кресна. Општината има 7 населени места со вкупно население од 5.683 жители (2015).
Населени места
Општината има вкупно 7 населени места. Тие се следниве:
Веделово Море
Веделовото море е рабно море во Јужниот Океан, на брегот на Антарктикот. Веделовото море зафаќа површина од 8,245,000 км2. Од север е опкружено со Јужните Шетландски Острови, Јужните Оркиниски Острови, Јужните Сендвички Острови, од запад и југозапад се наоѓа Антарктичкиот Полуостров, а од југ и југоисток се наоѓа Антарктичкото копно. Најголемата длабочина измерена во ова море изнесува 5.148 м. Просечната годишна температура на површинскиот слој изнесува помалку од 0 °C, која во длабочините се зголемува. Морето е откриено од англичанецот Џејмс Ведел во 1823, по чие име го добило и морето.
1582 во музиката
1582 година во музиката содржи некои значајни настани.
Анхел Мадрасо
Анхел Мадрасо Руис (Ángel Madrazo Ruiz; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Мадрасо го напуштил на крајот на сезоната 2013, и се приклучил на  за сезоната 2014. Во август 2016 година, објавиле дека Мадрасо ќе им се приклучи во сезоните 2017 и 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Стикс
Реката Стикс, заедно со реките - Флегетон, Ахеронт и Кокитус, се влеваат во големо мочуриште во самото средиште на Адовиот подземен свет.
Реката Стикс ја чуваат Флегиите, кои ја носат душата од едната на другата страна на реката, иако во некои извори се споменува дека Флегетон и Харон ги носеле душите низ оваа река.
Боговите ја почитувале реката Стикс, а заклетвата дадена во неа не можела да се прекрши. Зевс ѝ се заколнал на Семела во реката Стикс па морал да ја исполни нејзината желба да го види во вистинска божествена форма, по што починала. Хелиј му се заколнал на својот син Фаетонт и му ветил дека ќе му ја исполни секоја желба. Тој посакал да ја вози неговата златна кочија - Сончевата кочија, но не успеал и загинал. Ако некој од боговите ја прекршел заклетвата, требало да се напие вода од реката Стикс, со што го губел гласот на девет години. Стикс поседувал  волшебна моќ со која може некого да го направи бесмртен. Во детството, Ахила неговата мајка Тетида, држејќи го за пета, го потопила во реката Стикс па тој останал ранлив само на тоа место така што и до денес изразот Ахилова пета или тетива означува некоја исклучително слаба точка на некој човек. Иако Стикс првенствено се јавува во грчката и римската митологија, се споменува и во Божествената комедија на Данте, некаде околу петтиот круг во пеколот. Во далечните, древни времиња, Стикс било име за подрачје на река помеѓу денешна Украина и Русија.
Божица Стикс
Името Стикс било и име на божицата, најстарата ќерка на богот Океан и Тетија, која, како единствена женска претставничка, ја претставувала таа река. Таа чест ја заслужила бидејќи му помогнала на Зевс во борбата против Титаните. Таа била прва која застанала на страната на Зевс. Со титанот Палант, Стикс ги родила Зелос, Кратос, Бија и Ника (митологија.
Нимфа Стикс
Стикс било и име на Најади, водени нимфи чија река била света. Божицата Стикси и нимфата Стикс честопати ги сметале за иста личност.
4Q108
4Q108 (или 4QCantc) е фрагмент што содржи дел од песна над песните на хебрејски јазик. Фрагменти од три свитоци биле најдени во пештерата 4 кај Кумран. Овој свиток како и свитокот 6Q6 од пештерата 6, кои потекнуваат од 2 век п.н.е., се досега пронајдени свитоци кои содржат текстови од „Песна над песните“, и се дел од Свитоци од Мртвото Море.
Идентификување
Се знае дека 4Q108 не е дел од другите два ракописи што содржат делови од „Песна над песните“, а се најдени во пештерата. Последните два збора од „Песна над песните“ 3:7, g'bore Israel („воини на Израел“) се додадени кон свитокот 4Q106; а ракописот од 4Q107 е поинаков од ракописот на 4Q108. Стилот на пишување на буквите алеф и шин се разликува во овие ракописи.
Содржина
Ракописот 4Q108 е мал фрагмент и содржи само десет букви во два реда — пет букви од стихот седум и пет букви од стихот осум од третото поглавје. Петте букви од седмиот стих се: למה lmh, последните три букви од Соломон; и שש šš (shesh), шест од зборот шеесет. Петте букви од осмиот стих се еден збор אחוזי aḥuzi, со додавка за пасив на глаголот. Според ова во ракописот 4Q108 пишува:
Катандуанес
Катандуанес е островска покраина на Филипините сместена во Бикол Регионот на Лузон. Главен град е Вирак и се граничи со Јужен Камаринес преку Македа Каналот.
Народ и култура
Народот на Катандуанес се Биколанци кои имаат силно влијание на својот јазик од страна на висијанскиот јазик. Дурин и самите шпански колонизатори забележале дека овој народ не е како Висајанците.
Географија
Катандуанес на многумина им е познат како островски рај, барем источниот дела на островот. Има површина од 1.511,50 км2 и е составен од 4 поголеми острови како Панај, Палумбанес, Паронгпонг, Калабахио и 23 други помали.
Џефри Раш
Џефри Рој Раш (англ.: Geoffrey Roy Rush) е австралиски глумец и прв човек роден во Австралија да добие оскар за глумење.
Тичино
Тичино (италијански: Ticino) е еден од кантоните во Швајцарија. Тичино е најјужниот кантон во федерацијата и единствен кантон каде само италијанскиот е службен јазик. Името на кантонот потекнува од реката Тичино. Тичино со граничи со Ури на север, Вале на запад, Граубинден на североисток и со Италија на југ. Во самиот кантон се наоѓа италијанската ексклава Кампионе д’Италиа. Тичино, заедно со делови од Граубинден, ја сочинуваат т.н. Италијанска Швајцарија.
Џефри Раш
Рани години
Раш е роден во Тувумба, Квинсленд, Австралија, син на Мерл и Рој Баден Раш, еден книговодител за Австралиското воено воздухопловство. Неговите родители се разведија откога имал пет години. Тој следователно живеел со мајкаму и нејзините родители во предградските населби.
Приватен живот
Раш моментално живее во Камбервел, една населба во Мелбурн, Викторија.
Тичино
Географија
Тичино се наоѓа во јужниот дел на Швајцарија и е опколен од Италија од исток, запад и југ. На север се наоѓаат швајцарските кантони Вале, Ури и Гаубинден. Тичино има вкупна површина од 2.812 км2, од кои 3 четвртини се сметаат за продуктивни. Со шума е зафатена третина од територијата на кантонот. Во кантонот се наоѓаат езерата Маџоре и Лугано. Најголема река во кантонот е реката Тичино.
Окрузи
Кантонот Тичино е поделен на 8 окрузи:
Општини
Кантонот е составен од 157 општини, според состојбата до 2010 година. Општините се групирани во подокрузи, а подокузите во окрузи.
Демографија
Вкупното население на кантонот, според податоците за 2010 година, е 333.753 жители. Според податоците од 2007 година, во кантонот имало 82.794 странци или 25.2% од вкупното население. Густината на население на кантонот е 114.6 лица на километар квадратен. Во 2000 година, 83.1% од населението зборувале италијански, 8.3% зборувале германски и 1.7% зборувале српскохрватски. Околу 76% од населението се Католици и 7% Протестанти. Единствен службен јазик е италијанскиот.
Култура
Во кантонот се издаваат четири дневни весници на италијански јазик: Corriere del Ticino, laRegione Ticino, Giornale del Popolo и ''Il Grigione Italiano.
Ландтаг на Шлезвиг-Холштајн
Ландтаг на Шлезвиг-Холштајн (Schleswig-Holsteinischer Landtag) — покраински парламент на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Заседава во покраинскиот главен град Кил и моментално се состои од 69 членови од шест политички партии. Негови главни надлежности се во образованието, културата, регионалното планирање и домашната политика. Моментално мнозинство има коалицијата предводена од Социјалдемократската партија на Германија, Зелените и SSW, која ја поддржува владата на министерот-претседател Торстен Албиг.
Ландтагот одржува партнерства со парламентот на Западнопоморското Војводство, обласната дума на Калининградската Oбласт и парламентот на Поморското Војводство.
Седиште
Од 1950 година, Ландтагот заседава во Покраинската куќа (Landeshaus) во Кил, која била изградена во 1888 година како Кралска поморска академија. До 1950 година, Ландтагот заседавал во Либек, Фленсбург и Екернферде, покрај во Кил. Од неговата обнова во 2003 година, Ландтагот поседува нова плернарна сала во објектот.
Моментален состав
Изборите се спроведуваат користејќи го пропорционалниот изборен систем, каде се потребни освојување на минимум од 5% од гласовите за да се добие место во Ландтагот. Ова правило не важи во случајот на Изборниот сојуз на Јужен Шлезвиг, кој ги претставува данското и фризиското малцинство во Шлезвиг-Холштајн и со тоа е исклучок од правилото на 5%.
Претседатели на Ландтагот
Досега, претседатели на Ландтагот на Шлезвиг-Холштајн биле:
GN-z11
GN-z11 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, најстарата галаксија и најдалечната галаксија во видливата вселена според тековните сознанија. Има спектроскопско црвено поместување од z = 11,1, што одговара на сопствена оддалеченост од околу 32 милијарди светлосни години (9,8 гигапарсеци) од Земјата.
Називот на галаксијата е изведен од нејзината положба во галактичкото поле GOODS-Север (GOODS-North) и големото црвено поместување на Доплеровата z-скала (GN + z11). Сликата која ја имаме за GN-z11 е таква каква што била пред 13,4 милијарди години, само 400 милиони години по Големата експлозија; поради што постои заблуда дека таа е оддалечена 13,4 милијарди светлосни години од нас.
Откривање
Галаксијата е пронајдена од екипата што ги проучувала податоците од вселенскиот телескоп „Хабл“ и (проект CANDELS) на „Спицер“ (преглед GOODS-Север). Истражувачите се послужиле со широкополскиот апарат за спектроскопски да ја утврдат оддалеченоста на GN-z11, разделувајќи ја светлината на нејзините составни бои за да го измерат црвеното поместување предизвикано од ширењето на вселената. Наодите, објавени во март 2016 г. укажуваат на тоа дека галаксијата е подалеку отколку што претходно се мислело, на границата на досегот на вселенскиот телескоп „Хабл“. GN-z11 е околу 150 милиони години постара од претходната рекордно оддалечена галаксија, EGSY8p7, и е забележана „ многу блиску со крајот на таканаречената темна доба на вселената“, а „близу самиот почеток“ на ерата на рејонизација.
GN-z11 е 20 пати помала од нашата галаксија (Млечниот Пат) има 1% од нејзината маса и раѓа нови ѕвезди приближно 20 пати побрзо. поради просечната старост на нејзините ѕвезди од 40 милиони години. Сознанието дека постои толку масивна галаксија создадена толку бргу по настанокот на првите ѕвезди претставува предизвик за некои од тековните модели на образувањето на галаксиите.
Ромео и Јулија
„Ромео и Јулија“ (англ. Romeo and Juliet) е трагедија од славниот драматург Вилијам Шекспир во која се работи за двајца млади љубовници чија предвремена смрт засекогаш ги обединува нивните скарани семејства. „Ромео и Јулија“ заедно со „Хамлет“ се вбројува меѓу најпознатите Шекспирови дела. Денес ови двајца главните ликови се сметаат за архетипни млади љубовници. „Ромео и Јулија“ спаѓа во родот на антички љубовни трагедии. Заплетот во трагедијата е заснован на италијанска приказна, препеана во стихови како „ Трагичната историја на Ромео и Јулија ” од Артур Брук( Arthur Brook ) во 1562г. и прекажана во проза како „ Палатата на задоволствата ” од Вилијам Пејнтер во 1582г. Шекспир, главно ја пишувал трагедијата врз основа на двете дела, но додал и споредни ликови како Меркуцио и Париз, со цел да го прошири заплетот. Трагедијата се верува дека е напишана меѓу 1591 и 1595г.,а за првпат била објавена во кварто верзија во 1597г. Оваа верзија била со лош квалитет, но подоцна со поновите верзии таа сè повеќе наликувала на Шекспировиот оригинален текст. Шекспировата драматична структура, особено ефектите со помош на кои преминувал од комедија во трагедија до зголемена тензија, поголемата застапеност на споредните ликови, и споредните заплети и дејствија со цел да ја разубави приказната, сето тоа претставувало ран знак за неговата неверојатна драматична вештина. Драмата содржи различни поетски форми за различните карактери, понекогаш и формите се менуваат како што се развиваат ликовите. Ромео и Јулија е изведувана повеќепати на сцена, и адаптирана за мјузикл и опера.
Ликови
Дејствието во Ромео и Јулија се одвива во Верона, помеѓу три видни семејства.
Јаблановски Планини
Јаблановски Планини (Яблоновый хребет) — планински венец во Забајкалието (претежно во Читинската област) во Русија.
Венецот се протега на североисток од Монголија, минувајќи недалеку од Бајкалското Езеро. Долг е 1.600 км и завршува во Становојските Планини. Образува делница помеѓу реките од сливот на Северноледениот Океан и оние од тихоокеанскиот слив. Планините не се особено високи и големи, туку долги и тенки. Највисока е Сохондо (2.500 м). Геолошкиот состав на венецот е претежно се состои од гранит, кристален шкрилец и песочник. Падините се обраснати со ариш и, на места, со тајги од ела и сребрена ела. Јужните падини имаат доста борови шуми. Растителноста на надморска височина преку 1.200-1.400 м е од типот планинска тундра.
Ромео и Јулија
Датум и текст
Не е познато кога Шекспир точно ја напишал „ Ромео и Јулија ”. Дадилката на Јулија се осврнува на еден земјотрес кој таа вели дека се случил пред 11 години. Земјотрес се случил во Англија во 1580г., при што се смета дека авторот ги издал првите изданија во 1591г иако други земјотреси – и во Англија и во Верона се случиле и на други датуми, различни од 1591г. Но, стилските сличности со драмата „ Сон на една летна ноќ ” ( A Midsummer Night's Dream ) и други драми напишани во периодот меѓу 1594-95г, само ја потврдуваат претпоставката дека можеби Ромео и Јулија била напишана во истиот тој период. Една од претпоставките е дека Шекспир ја започнал драмата во 1591г. при што подоцна ја завршил во 1595г. But the play's stylistic similarities with A Midsummer Night's Dream and other plays conventionally dated around 1594–95, place its composition sometime between 1591 and 1595. One conjecture is that Shakespeare may have begun a draft in 1591, which he completed in 1595. Шекспировата Ромео и Јулија била издадена во две кварто изданија исто како и збирката под наслов „ Прво фолио ” ( First folio ) од истиот автор во 1623г. Двете изданија исто така се познати и како Q1 и Q2. Првото издание- Q1 се појавило во раната 1597г. испечатено од Џон Дантер ( John Danter ). Но бидејќи текстот доста се разликувал од подоцнежните изданија, означен е како „ лош кварто ”, и самиот Т. Џ. Б Спенсер ( T. J.B. Spencer ) – издавач од 20 век  го опишал како одвратен текст, дека најверојатно претставува реконструкција на драма врз основа на лошата меморија на еден или двајца глумци, а воедно и дека текстот бил нелегално испечатен. Дополнително објаснување за недостатоците на Q1 е тоа дека драмата ( како и многу други од тоа време ) веќе била издадена пред јавно да биде изведена на сцена од страна на драмската компанија. Како и да е, текстот се појавува во раната 1597г, па затоа се смета дека драмата можеби е напишана во 1596 година. An alternative explanation for Q1's shortcomings is that the play (like many others of the time) may have been heavily edited before performance by the playing company. In any event, its appearance in early 1597 makes 1596 the latest possible date for the play's composition. Супериорното Q2 издание беше насловено како „ Прекрасната и жална трагедија на Ромео и Јулија ” ( The Most Excellent and Lamentable Tragedie of Romeo and Juliet ). Изданието е печатено во 1599г, од Томас Крид ( Thomas Creede ), а објавено од Катберт Бурби ( Cuthbert Burby ). Изданието Q2 има 800 редови повеќе за разлика од изданието Q1. На неговата насловна страна пишува „ преправено, додадено и прегледано ”. Всушност, сите подоцнежни кварто и фолио изданија на Ромео и Јулија се засновани на второто Q2 издание, и сите тие се модерни изданија и кои било отстапувања од Q2 во наредните изданија ( без разлика дали се добри или лоши ) им се препишуваат на издавачите и комозиторите, а не на Шекспир.
Теми и мотиви
Делото „ Ромео и Јулија ” нема некоја специфична тема. Според некои предлози главната тема би можела да го опфаќа откритието на ликовите дека луѓето не се ни лоши ни добри, но се на некој начин слични, кои се будат од сонот и се наоѓаат во реалноста, каде што постои опасност од непромислена постапка, или доживување на трагична судбина. Никој од овие предлози не бил целосно поддржан во светот. Како и да е, иако не постои главна тема јасно е дека драмата содржи неколку мали тематски елементи коишто се испреплетуваат на различни начини. За некои од тие елементи разговараат академиците и се објаснети подолу:
Љубов
Вечната љубов меѓу двајвата љубовници е една од главните елементи во Ромео и Јулија. Ромео и Јулија претставуваат симбол за млада и забранета љубов. Голем број академици го проучувале јазикот и историскиот контекст на трагичната љубов. На првата средба, Ромео и Јулија употребуваат вид на комуникација- метафора, којашто ја употребувале голем број на автори за време периодот во кој живеел Шекспир. Употребувајќи метафори за зборовите „ светец ” и „ грев ”, Ромео сакал да знае што всушност Јулија чувствува за него. Оваа метода, на употреба на метафори е воведена од Балдасар Кастиглион ( Baldassare Castglione )- чии дела биле преведени на англиски јазик. Тој истакнува дека ако момчето употрби метафора со што ја поканува девојката, таа може да се преправа дека не го разбрала, а тој да се обиде уште еднаш и притоа да не го изгуби своето достоинство. Во овој случај, Јулија учествува во овој вид на комуникација, употребувајќи метафори. Религиозните метафори како што се „ свето место ”, „ поклоник ” и „ светец ” често се употребувале во поезијата во тоа време со значење на љубов, а не на безбожност- термин кој го поврзувале со католицизмот неколку години пред делото да биде напишано. Во сцената на балконот, според Шекспир, Ромео случајно го слуша монологот на Јулија, но според верзијата на приказната на Брук, монологот на Јулија никој не го слуша. По правило, девојката треб ада биде скромна и срамежлива за да провери дали нејзиниот додворувач е искрен, но со кршење на ова правило се забрзува заплетот во драмата. Љубовниците го прескокнуваат долгиот процес на додворување, и веднаш разговараат за врска и брак иако се познаваат само една ноќ. Последната сцена со самоубиството, всушност е контрадикторна- според Католичката религија, самоубиствата претставуваат грев кој се казнува во пеколот, додека пак во драмата оној којшто се самоубива за да биде со својата љубов на некој начин се искупува за својот грев и оди во рајот за да биде заедно со својот сакан. Од друга страна пак, иако љубовта на Ромео и Јулија е страсна тие одлучуваат да ја консумираат во својот брак со што не ја губат наклонетоста на публиката. Во драмата љубовта и сексот се споредуваат со смртта. Низ целото дејство во драмата, Ромео и Јулија заедно со останатите ликови, фантазираат за „ образот на смртта ”, којшто е синоним за     „ љубовник ”.Јулија еротски го споредува Ромео со смртта. Веднаш пред нејзиното самоубиство го грабнува ножот на Ромео и вели: „О среќен ножу! Еве ти ја канијата. Овде рѓосувај и пушти ме да умрам”.
Судбина и шанса
„О, јас сум шутот на судбината!” - Ромео
Мислењата на критичарите се поделени во однос на улогата на судбината во драмата. Не постои консензус во врска со тоа, дали судбината на ликовите им била да умрат заедно, или пак тоа се случило поради серија несреќни околности.
Светлина и темнина
Во целата драма на Шекспир, „ Ромео и Јулија ” доаѓа до израз контрастот светло-темно. Caroline Spurgeon ја споредува светлината со природната убавина на младата љубов. На пример, Ромео и Јулија се светлите ликови во темната позадина. Ромео ја споредува Јулија со сонцето, што повеќе свети и од факелот, со дијамант кој светка во ноќта, и светол ангел меѓу темните, црни облаци. И додека лежи навидум мртва во гробницата Ромео вели: „ убавината нејзина, го осветлува нејзиниот гроб ”. Јулија го опишува Ромео како „ ден во ноќ ” и „ побел од снег качен на грбот на гавранот црн ”.Овој контраст на светло- темно претставува и симбол на љубовта и омразата, младоста и староста на метафоричен начин. понекогаш овие вкрстени метафори создаваат драмска иронија. На пример, љубовта на Ромео и Јулија е светлина во среде темната омраза околу нив, но сите нивни дејствија се случуваат во ноќ и темнина, а расправиите на сред „ бел ден ”. Овој парадокс наметнува атмосфера на морална дилема за љубовниците: дали да му бидат лојални на семејството или лојални на љубовта. На крајот се си доаѓа на своето место, благодарение на љубовта меѓу Ромео и Јулија.
Драмска структура
Во драмата „Ромео и Јулија“, Шекспир употребува неколку драмски техники (ненадејната промена од комедија во трагедија) за кои добил пофалба од критичарите. Така, до смртта на Меркуцио во третиот чин, делото е комедија. По неговата смрт, драмата одеднаш станува сериозна и добива трагичен тон. Откако Ромео е прогонет, а не погубен, и фратарот Лоренс ѝ нуди план на Јулија за да повторно се соедини со својот сакан, публиката може сè уште да се надева на среќен крај. Неизвесноста трае до отворањето на завесата и до последната сцена во гробницата. Ако Ромео го дочекаше писмото, можеби и ќе имаше надеж тој и Јулија да бидат спасени. Овие промени од надеж во очај, спас и повторно надевање, ја потенцираат трагедијата кога и последната надеж умира и двајцата љубовници умираат на крајот. Шекспир, исто така, употребува и споредни дејствија со цел да се добие појасна слика за дејството на главните ликови.
Ромео и Јулија како мотив во книжевноста
Драмата „Ромео и Јулија“ извршила големо влијание врз подоцнежната литература, а мотивот на забранетата љубов меѓу момче и девојка од две непријателски семејства се среќава во поголем број книжевни дела. Така, во расказот „Ромео и Јулија в село“ на швајцарскиот писател Готфрид Келер се опишува љубовта на синот и ќерката на двајца селани во Швајцарија, кои се мразат меѓусебно поради една нива. Исто така, во расказот „Ромео и Јулија од нашата улица“ на македонската писателка Христина Аслимоска се опишува љубовта на две деца.
Ромео и Јулија во филмот и телевизијата
„Ромео и Јулија“ е можеби една од најприкажуваните драми на сите времиња. Најзначајните филмски изданија се оние на Џорџ Цукор, чија верзија од 1936 година била номинирана за наградата „Оскар“, верзијата на Франко Зафирели од 1968 година и верзијата на Баз Лурман во 1996 година. „Ромео и Јулија“ за првпат била пренесена на филмското платно во ерата на немите филмови од Џорџ Мелис, но денес филмот се смета за изгубен. Драмата за првпат беше видена на филм во 1929 година, кога Џон Гилберт ја повторил сцената на балконот заедно со Норма Сирер. Сирер и Лесли Хауард, со заедничка возраст од над 75 години, ги играле двајцата млади љубовници во верзијата на Џорџ Цукор, која ниту критиката ниту публиката не ја прифатиле со воодушевување. Кинематографите сметале дека филмот е премногу кичест. Ренато Кастелани ја освоил главната награда на Венецијанскиот филмски фестивал за неговиот филм „Ромео и Јулија“ од 1954 година. Неговиот Ромео веќе бил искусен филмски глумец, а спротивно на него, Сузан Сентал, која ја играла Јулија била секретарка, откриена од режисерот во едне лондонски бар и била изберена поради нејзината „слатка бледа кожа и медена руса коса”. Во 1960 година била снимена сценската пародија за студената војна „Романоф и Јулија“ (Romanoff and Juliet). Во 2006 година, во Дизниевиот филм „Средношколски мјузикл” било употребено дејството на „Ромео и Јулија“, сместувајќи ги двајцата млади љубовници во соперничко средно училиште наместо во скарани семејства.
Слатино (Албанија)
Слатино — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Слово
Телевизија Менада
Телевизија Менада е приватна телевизиска станица, која емитува од 2001 година во Тетово, Гостивар и регионот. Телевизијата е член на Асоциацијата на приватните електронски медиуми на Македонија.
Во сопственост на телевизијата е и радиото Плус Форте. Телевизија Менада е во тесна соработка со А1 телевизија, при што во своите простории функционира и тетовското студио на А1.
Црква „Св. Ахил и Св. Благовештение“
Свети Ахил и Свето Благовештение (Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αχιλλίου & Ευαγγελισμού της Θεοτόκου) — црква во градот Гребен, Егејска Македонија. Претставува катедрален храм на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија..
Историја
Камен-темелникот на храмот е поставен на 13 јуни 1908 г. за време на митрополитот Агатангел Гребенски. Црквата првично го ноисела името „Св. Ахил“ и и претставувала куполна базилика со закосувања на покривот, релативно ретка за своето време. Во архитектурата се забележуваат европски влијанија. Во 1922 г. митрополитот Емилијан II Гребенски ја обновил внатрешноста на храмот, кога е поставен и сегашниот иконостас, дело на светогорски монаси. Иконите на него исто така се светогорски — творби на јеромонахот Серафим од Кареја. Иконата на Благовештението е опкована со злато. Иконите се подарок од митрополитот Емилијан и од истакнати гребенски семејства. За време на митрополитот Филип Гребенски, поради проблеми со покривот, храмот е целосно преизграден — урната е куполата, покривот е снижен, двете проширувања на запад се срушени и на нивно место се подигнати две камбанарии. Изградена е и женска црква. Живописувањето на храмот почнало во 1987 г. за време на митрополитот Сергиј Гребенски. Манолис Јанусис од Периволи во олтарот ја насликал Пресвета Богородица Поширока од небесата. Останатите фрески се дело на зографот Аристотелис Варсамис од Мавронорес.
121 п.н.е.
121 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 121. година пред новата ера, 121. од првиот милениум п.н.е., 21. од 2 век п.н.е. и втора од 120-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5387 и 5388 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4629 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3639 и 3640 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 632.
Питер Каузер
Питер Каузер (роден во Трбовље, Словенија) е словенски кајакар кој се натпреварува од средината на 2000-та. Каузер освои еден златен медал во дисциплината К-1 слалом на ICF Кану Слалом Првенството 2009-та и еден бронзен медал во дисциплината 3 пати Кану К-1 слалом на ICH Кану Слалом Првенство во 2005.
Каузер исто така се натпреваруваше во категоријата кајак на диви води и дисциплината К-1 слалом на Летните олимписки игри во 2008 во Пекинг, но беше елиминиран во полуфиналето. Каузер се натпреваруваше и на Илинденскиот Кајак Слалом (ИКАС) во 2011 и го освои првото место.
Питер Каузер живее во Храстник, Словенија
1580 во музиката
1580 година во музиката содржи некои значајни настани.
Торемајор
Торемајор — општина во покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Според пописот од 2005 година (Национален статистички институт (INE)), општината има населени од 1020 жители.
Алтернативна хипотеза
Формулација на хипотези
Кога истражувачот сака да провери нова претпоставка,нова теорија,тој прво формулира хипотеза или тврдење за коешто претпоставува дека е точно. Важно е да се разбере која е разликата меѓу статистичкото оценување на непознатите параметри и проверување на хипотези за непознатите параметри како два основни сегмента на статистичкото заклучување. За разлика од оценувањето,со проверувањето на хипотези се утврдува дали таа популација поседува одредена одлика односно дали параметарот поседува одредена вредност.Тврдењата за популациските параметри се проверуваат така што се бира примерок,се пресметуваат соодветни статистики,па по испитување на резултатите од примерокот се донесува одлука дали да се прифати или не тврдењето за некоја одлика на популацијата. Со статистички речник искажано,хипотезата што сака да ја востанови истражувачот, се вика алтернативна хипотеза или истражувачка хипотеза. Спротивност на алтернативната хипотеза е нулта хипотеза. И двете хипотези дефинираат две различни состојби на популациските параметри и не можат истовремено да бидат точни и вистинити.
Demon Days
Demon Days — втор студиски албум на британскиот бенд Горилаз, објавен во мај 2005. На албумот учествуваат De La Soul, Нене Чери, Мартина Топлеј-Берд, Roots Manuva, MF DOOM, Ајк Тарнер, Бути Браун од Pharcyde, Шон Рајдер, Денис Хопер, Лондонскиот госпел хор од Лондон и Детскиот хор од Сан Фернандес.
Алтернативна хипотеза
Алтернативна хипотеза
Алтернативната или истражувачката хипотеза се означува со Ha или H1 и е онаа хипотеза за која истражувачот прибира докази да ја потврди.Најчесто ги содржи сите вредности кои може да ги има параметарот Мх,коишто не се опфатени со нултата хипотеза.Таа е дадена во облик на сложена хипотеза. .При поверувањето на хипотезите ,алтернативната(сложена или истражувачка)и нултата хипотеза се две ривални хипотези кои се споредуваат со статистичка проверка на хипотези.Пример:Mногу години се набљудувал квалитетот на водата на поток и проверката е составен од нултата хипотеза која гласи дека нема промена на клвалитетот на водата помеѓу првата и втората половина на податоците во однос на алтернативната која гласи дека квалитетот е посиромашен во втората половина од истраженото.
Постапка при проверување на статистичките хипотези
При проверувањето на статистичките хипотези најчесто се користи т.н класична постапка која ја спроведуваме во неколку етапи:
-Нултата и алтернативната хипотеза претставуваат две прецизни,помеѓу себе исклучувачки тврдења или претпоставки за вредноста на параметрите на основната маса. -Од реализираната вредност на статистиката на проверката врз основа на едно случајно избран примерок зависи дали ќе ја офрлиме или прифатиме Н1 -''При класичната постапка на проверка на хипотезите вообичаено е субјектот на одлучувањето однапред да го избере саканото ниво на значајност на проверката, α. Тоа значи дека тој свесно ја контролира веројатноста дека ќе ја отфрли точната нулта хипотеза,односно дека ќе ја прифати алтернативната.Меѓутоа во најголем број случаи,статистичкото заклучување(статистичкиот суд) се засновува на информацијата која сме ја добиле со еден случајно избран примерок и поради тоа со проверувањето не можеме апсолутно точно да ја утврдиме вистинитоста на хипотезата ,бидејќи таа се однесува на целокупното основно множество.'' -При самата постапка на проверувањето на хипотезата многу е важно да се определи распоредот на параметарот на примерокот,кој служи како основа за проверување на хипотезата за вредноста на параметарот на множеството.
Област на прифаќање и отфрлање на алтернативната хипотеза
Положбата на областа на отфрлање е детерминирана со карактерот на алтернативната хипотеза (Н1). Еднонасочна проверка (левострана):
Еднонасочна проверка (деснострана):
Владимир Крстиќ - Лаци
Владимир Крстиќ - Лаци (Ниш, 21 февруари 1959) е српски автор на стрипови‎ и сликар.
Стрипови објавувал во земјите на Југославија, Франција, САД, Италија итн. Поважни стрипови: "Billy Wanderer / Били Луталица)" (1984-1985, по сценарио на Миодраг Крстиќ), "Велики Блек" (1986, по сценарио на Петар Алаџиќ), "Нинџа" (1988, по сценарио на М. Крстиќ), "Шерлок Холмс" (2010-, по сценарио на Силван Кордури), "Адам Вајлд" (2014-2016, по сценарио на Џанфранко Манфреди), и Ghosted (2015, по сценарио на Џошуа Вилијамсон).
Еден е од основачите на Здружението на стрип уметници на Србија (Удружење стрипских уметника Србије, УСУС) во 2010 година.
Месје 65
NGC 3623 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 1 март 1780 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3623 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3623 има привидни димензии од 9,8' х 2,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 3623 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34612. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 861. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 66.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Јан Хенрик Домбровски
Јан Хенрик Домбровски (пол. Jan Henryk Dąbrowski; 29 август 1755 – 6 јуни 1818) — истакнат полски војсководец и национален херој.
Војната во Полска
Домбровски е роден во Пјешхуф, Малополска, а израснал во Саксонија и неколку години во служел во саксонската војска. Бил офицер на коњицата и се школувал во воено училиште во Дрезден. Полскиот сејм (собрание) во 1791 година ги повикал сите Полјаци кои служат во странските војски да се вратат во Полска. По враќањето во Полска, Домбровски добил задача да ја реорганизира на полската коњицата. Под команда на Понијатовски учествуваа во кампањата од 1792 година против Русите. Тој се нашол во Полска кога започнало востанието на Кошќушко во 1794 година. Активно учествувал во одбраната на Варшава и предводел еден корпус кој ги помагал востаниците во Полска.
Бил храбар офицер, а Тадеуш Кошќушко го унапредил во генерал. Не само што Кошќушко го ценел, туку по задушувањето на востанието, руската и пруската војска му понудиле служба.
Полска легија
Домбровски во историјата на Полска е познат како организатор на полската Легија која се борела во Италија во текот на француските револуционерни војни. Наполеон во 1796 година го поканил во Париз. На Цисалпската Република и била потребна полска воена помош. Тоа било по третата поделба на Полска во 1796 година Полска, кога Полска исчезнала од картата на Европа. Полјаците се обидувале да му помогнат на Наполеон, надевајќи се дека на тој ќе ја возобнови независноста на Полска.
Тој се борел на страната на Наполеон од мај 1797 година па сè до почетокот на 1803 година. Како командант на легиите имал значајна улога во војната во Италија. Во мај 1798 година влегол во Рим, и на 19 јуни 1799 година во Битката кај Требија се исткнал. Тој се истакнал и во други битки. Меѓутоа никогаш не полската Легија не го постигнала она за што сонувал на Домбровски, ослободување на Полска.
Наполеон го истакнал зголеменото незадоволство на полските војници и офицери, особено откако Франција и Русија го потпишале Луневилскиот мир. Полјаците ја изгубиле надежта дека Наполеон ќе ја ослободи Полска. Наполеон стравувал од бунт на полската Легија и одлучил да растури. Околу 6 000 Полјаци во 1803 година биле испратени да го задушат бунтот на Хаити. Од таму се вратиле само 3 000 Полјаци.
Варшавско Војводство
По распушањето на легијата и потпишувањето на амијенскиот мир, Домбровски бил назначен за генерал на дивизија во служба на Италијанската република. Наполеон во 1806 година повторно го повикал, за да формира полски сили кои би учествувале во ослободувањето на Големополска од власта на Прусија. Повторно се пријавиле полски доброволци, меѓутоа со помал ентузијзам од претходно. Домбровски заедно со своите Полјаци се истакнал во битките кај Гдањск и Фридланд во 1807 година.
Варшавското Војводство било создадено во 1807 година од полските делови на Прусија и била вазална држава на Наполеон. Домбровски бил разочаран бидејќи Наполеон му забранил да се бори за останатите полски територии. Тој се повлекол на својот имот кај Познањ. Меѓутоа во 1808 година тргнал во војната против Хабсбуршката монархија и се борел под команда на Јозеф Понијатовски. Полската војска влегла во Галиција и на 15 јули 1808 година бил освоен Краков.
Добровски во јуни 1812 година комадувал со полската дивизија во составот на Наполеоновата Голема армија во походот кон Русије. Имале големи загуби. При преминот на реката Брезина, Домбровски бил ранет. Се борел под команда на Огист Мармон во Битката кај Лајпцинг. Во 1814 година се вратил во Полска бидејќи не можел повеќе да се бори.
Полска во персонална унија со Русија
Полска со Виенскиот конгрес од 1815 година била во персонална унија со Царска Русија. Рускиот цар го именувал Домбровски за генерал на коњаницата и за палатински сенатор во Конгресот на Полска. Се повлекол во пензија на својот имот, каде што во 1818 година починал. Напишал неколку војно-историски дела на полски јазик.
Фина структура
Фина структура — разделувањето на атомските спектрални линии кое се должи на спинот на електронот и релативистичките исправки до нерелативистичката Шредингерова равенка.
Целата структурата на спектралните линии се согледува преку линискиот спектар, кој е предвиден од страна на квантната механика на не-релативистички електрони кои немаат спин. За водородниот атом, целокупното ниво на распределбата на енергија зависи исклучиво од основниот главен квантен број n. Меѓутоа, за многу попрецизен модел се земаат предвид релативистичките ефекти и спиновите, кој го разбиваат изродувањето на енергетските нивоа со што доведуваат до поделба на спектралните линии. Големината на Фината структура во однос на целата структура на енергии е од големина на (Zα)2Zα) каде што Z е атомскиот број а α е константата на фината структура, бездимензионален број кој изнесува приближно 1/137.
фината структура може да се подели на три соодветни поими: кинетичка енергија, спинска орбита и Дарвнинов метод. Целосниот Хамилтонијан е запишан со равенката :
Ова може да се забележи од нерелативистичката приближност на Дирковата равенка.
Релативистичка исправка на кинетичката енергија
Класична равенка за кинетичката енергија е :
каде p е импулсот и m е масата на електрони. Сепак кога ќе се рамисли за теоријата на природата и специјалната релативистичка теорија, мора да користиме релативистичка форма на кинетичката енергија. каде што првиот термин е вкупната релативистичка енергија, а вториот е останатата енергија на електронот.(c е брзината на светлината) Проширувајќи го ова во Тајлеровите серии (посебни биномни серии) ќе најдеме Потоа првaтa исправката на Хамилтон е Користејќи се со оваа пречка, можеме да ги пресметаме енергетските исправки поради релативистичките ефекти. Каде што \psi^{0} е смирена бранова функција. Од тука следува : За водородниот атом, , and каде a_{0}е боров полупречник,n e главен квантен број и l е квантен број. Затоа првата исправка на водородниот атом е каде искористивме: Конечната пресметка за релативистичката исправка на основната состојва е : .
Спој на спин-орбита
За водороден атом со Z протони, орбитанлно забрзување \vec L и електронски спин \vec S,равенката на спин-орбитата е дадена со :
m_e e масата на електронот, \epsilon_0 е вакуум, g_s е спин g-фактор. r е растојанието на електронот до јадрото. Исправката на спин-орбита може да биде разбрана од страна на менувањето на стандардната референтна рамка (каде што електронот орбитрира околу јадрото) во едно место каде то електронот е во мирување, а наместо тоа јадрото орбитрира.Во овој случај јадрата што орбитрираат со иста ефикасност, генерираат магнетно поле.Сепак самиот електрон има магнетен момент поради неговиот вроден аголен момент.Двата магнетни вектори \vec B и \vec B меѓу кој постои одредена енергија која зависи од нивната релативна ориентација. Ова доведува до енергетска исправка: Но тука постои и фактор 2,наречен Томасова прецесија, која доаѓа од релативистичката пресметка дека се враќа назад на рамката на електрони од рамката на јадрото. Од тука : каде вредност за очекувањата на Хамилтон се : Taка големината на спојувањето на спин – орбитралата е :. Напомена: На (n, l, s) = (n, 0,1 / 2) и (n, l, s) = (n, 1, -1 / 2) нивото на енергија, и нивото на фината структура се исти. Ако го земеме г-фактор да биде 2,0031904622, тогаш, пресметаното ниво на енергија ќе биде различно со користење на 2 како г-фактор. Само со користење на 2 како Г-фактор, може да одговараат на нивото на енергија во 1 само со приближување на релативистичката исправка.
Дарвинов Метод
Дирковата равенка е дадена со :
Целосен ефект
Вкупниот ефект добиен со собирање на 3 компоненти е даден со:: каде j е вкупниот аголен момент(j = 1/2 ако l = 0 и ). Овој израз првпат бил употребен од А.Зомерфелд и е заснован на Боровата теорија.
Завртка
Завртка или шраф – вид клин спирално нарежан, нажлебен, на кој може да се стави навртка. Завртката е машински елемент кој има цилиндрично тело со навои    и во повеќето случаи има глава која служи, со помош на соодветен алат, завртката да се притегне или попушти. Завртката се користи за разделни споеви, т.е. споеви кои може да се составуваат или разделуваат без оштетувања. Според насоката на навоите, завртките може да бидат десни (најчесто во употреба) или леви. Имаат валчест облик, а долж целата надворешна страна или нејзин дел, обликувана е со нарежани или втиснати навои, т.е. со спирални жлебови, кои делуваат како вешто изведени косини. Навојот во облик на хеликоид во облик на хеликоидна линија или тесна површина, со рамномерна стрмнина се обвива околу цилиндрично или, поретко, благо конусно тело и се искачува во насока на стрелките на часовникот (десен навој) или обратно (лев навој).
Според намената, навоите имаат различни облици на попречниот пресек (триаголен, трапезен, пилест итн.), може да бидат едновојни, двовојни или повеќевојни, метрички или цолни (на пример цевчест Витвортов навој). Карактеристични големини на навојот се агол на профилот, теориска и носива длабочина, чекор и друго. Поголемиот дел се стандардизирани, иако од различни причини се изработуваат и вон стандардите. Покрај телото со најовот, завртката вообичаено има глава со различен облик. Главата на завртката најчесто е шестострана призма, но може да биде и четириаголна, полукружна, валчеста, шестаголна (таканаречена инбус-завртка) или ѕвезда, потоа леќеста, крилна, очна или конусна. Главно има глава која овозможува завртување или одвртување со помош на соодветен алат, како на пример одвртувач или клуч (алат)клуч. Главата на завртката вообичаено е поголема од нејзиното тело за да може завртката да се запре при завртувањето, но и за да ја пренесе силата на носивата површина. Телото на завртката има навој кој може да биде полн навој или делумен навој.
Во почетокот на 15 век биле произведени првите метални завртки во Европа, но заради високата цена на производството отишле во заборав. Со почетокот на индустријализацијата во 18 век, производството на завртки станало поевтино. Оттогаш па до денес тие се стока за широка потрошувачка ширум светот.