cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Франко Корели
Кариера
На 27 јануари 1961 дебитира во операта Метрополитен во Њујорк во Трубадур од Верди, заедно со Леонтин Прајс; добиваат 42-минутни овации. Во тој театар последователно отпева уште две изведби вредни за паметење, во Турандот како Калаф и во Дон Карло. Публиката го прифаќа, а тој театар ќе стане едно од најважните места каде што тој ќе пее понатаму во кариерата. Интересно е да се спомене дека старата зграда на Метрополитен Операта на 39-та улица се затворила на 16 април 1965 со гала-концерт на кој последни пеат Рената Тебалди и Франко Корели во дует од Манон Леско. Во октомври компанијата се префрла во центарот Линколн и првата опера со која се сече лентата во новата зграда е премиерата на Џоконда од Амилкаре Понкјели во која повторно пеат Корели и Тебалди, заедно со Бисерка Цвејиќ, Корнел Мекнил и Чезаре Сјепи. Настан број еден во Њујорк. Билетите за сите 9 изведби биле распродадени уште во првите неколку дена. Во Метрополитен тој отпева 19 улоги во 15 сезони.
Кон крајот на `60-тите и почетокот на `70-те години од минатиот век, Корели додава неколку лирски улоги, нетипични за неговиот глас, првенствено од францускиот лирски репертоар, како што се Ромео и Јулија и Фауст од Шарл Гуно, Вертер од Жил Масне, како и Родолфо од Боеми и Едгардо од Лучија ди Ламермур, сите испеани во неговиот, сега „матичен театар“ – Метрополитен Операта.
За нас на овие простори е интересно дека тој ги отпева Дон Жозе во Кармен и Rодолфо во Боеми во Белград во декември 1970, почестувајќи ја и тогашната југословенска оперска публика со своето присуство.
Во 1971 тој почнува да се жали дека е подложен на голем стрес и дека не може да го изджи притисокот од напорните настапи. Сето тоа се рефлектира и врз неговиот глас, резултатот е нервозно пеење, иако технички не било никогаш подобро. Хемијата со публиката на мигови како да исчезнува. Полека почнуваат да се проретчуваат настапите. Повеќе ги нема драмските ролји карактеристични за неговиот глас, нема нови улоги во репертоарот, концертите се поретки, турнеите исто така. Кога некој би очекувал после ваква кариера на драмски тенор да се круниса со Отело, тој одеднашка се повлекува со комплетно лирска улога, Родолфо од Боеми, отпеана на 10 август 1976 во Торе дел Лаго, родното место на Пучини по повод јубилејот на 80-годишнината од праизведбата на неговата опера. Тоа му е последната изведба на сцена, на 55 години, после 25 години интензивна кариера.
По неколку години, во 1980 се појавува во неколку концерти во Њујорк, но видливо е дека гласот не е веќе тоа што бил. Тој решава да стави дефинитивен крај и повеќе нема да одржи ниту еден концерт. До крајот на животот останува активен во оперскиот живот, обидувајќи се во вокалната педагогија, организирајќи и натпревар по пеење во неговата родна Анкона. Умира во Милано, на 82 години.
Зад сцената
Голем тремаџија, кој знаел и заради најобична кашлица да откаже претстава и тоа во последен момент. Рената Ското еднаш изјавува дека требало да го туркаат за да излезе на сцена. Така, 1965 во премиерната продукција на Метрполитен Операта во Њујорк, го откажува учеството во Адријана Лекуврер, со образложение: „поради индиспонираност“. Во последен момент практично „скокнува“ Пласидо Доминго на сцената во улогата на Маурицио, кој за некоја вечер требало да дебитира во големиот велеград, но само во Градската Њујоршка Опера и со друга улога. Тоа е премиера, отворање на сезона, негово деби во најголемата оперска куќа во светот и негова партнерка е легендарната Рената Тебалди (!). Почеток за кој само може да се сонува. Доминго исто така е еден од најголемите и секако многу скоро требало да дебитира во Метрополитен, но вака?! Храбрите ги прати и среќата.
Притисокот поради настапот пред публика го прават страшно нервозен за време на пробите, како и после претставите. Исклучително избувлив, на мигови знаел да еруптира како вулкан, вистински да „одлепи“, на вчудовидување на останатите. Шведскиот сопран Биргит Нилсон, на шега еднашка изјавила дека тој за малку ќе ја натепал позади сцената затоа што во еден дует од Турандот таа подогло време од него држела висок тон. Подоцна, се откажува од продукцијата телеграфирајќи на Рудолф Бинг, менаџерот на Метрополитен сосема кратко со нејзиниот лош англиски: „Не може пее. Има беснила.“ Познато е дека еднаш повторно со неа на сцена си дофрлале пцовки. Но, тоа се веројатно нормални случувања кај големите уметници, тие и понатаму одржуваат плодна соработка, пеејќи во бројни претстави на Турандот и Тоска, а таа останува негова голема пријателка. По дебито во Метрополитен 1961, од критичарот на Њујорк Тајмс, Харолд Шенберг, практично не е ни споменат во статијата; целото негово внимание е насочено кон Леонтин Прајс, чиј настап исто така бил деби во таа куќа. Според мемоарите на Рудолф Бинг, Корели бил толку многу налутен, што се закчлучил во хотелската соба и цел ден не сакал да излезе. Не му било доволно објаснувањето дека настапот на црномурната Прајс било впрочем и политички, не само музички настан: движењето за човекови права земало сила, пријатели и поддржувачи патувале од цела Америка во Њујорк за да ја бодрат. Можеби затоа и се чинело дека таа е подобра.
Можеби еден од најголемите скандали во операта каде глумците ги изедначиле своите улоги во кои настапувале со реалниот живот, доловувајќи го вистинскиот ефект, била тепачката помеѓу Корели и легендарниот бугарски бас, Борис Христов, во 1958, за време на генералната проба на Дон Карло во Римската Опера. Христов, во улогата на Кралот Филип, во Auto da Fe, сцена каде тој треба да се мечува со Дон Карло, кој го толкувал Корели, практично го треснал овега со својот меч, по што двајцата почнале да се маваат со мечевите, додека не се втурнал Тито Гоби, кој го толкувал Родриго Поза, и не ги раздвоил. Можело да има сериозни последици. Еве како се сеќава Гоби на таа случка: „Застрашувачки миг во кој сè уште го гледам Борис како го крева својот меч кон оној на младиот и привлечен Корели и силно замавнува, по што следуваат неколку жестоки удари кои двајцата си ги разменуваат, додека не притрчав нанапред и не ги разделив, спречувајќи посериозен инцидент. Потсетувајќи се на оваа бурна проба, не можам да престанам да се прашувам дали магијата од сценската сугестија ги афектираше така силно, или пак некоја приватна омраза ја испровоцира оваа реалистична сцена?!“ Како и да е, Христов веднаш ја напуштил пробата и театарот и се повлекол од продукцијата, изјавувајќи дека Корели имал „недостаток на уметнички интегритет.“ За разлика од расправиите со Нилсон, тие двајцата повеќе никојпат нема да запеат заедно.
Терепели
Терепели — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Вендреша
Сјаољанг Сани Сје
Сјаољанг Сани Сје (谢晓亮, Xiaoliang Sunney Xie, р. во Пекинг, НР Кина) е американско-кинески биохемичар. Сје се смета за татко на биофизичката хемија со една молекула и ензимологијата со една молекула. Тој е професор на Пекиншкиот универзитет.
Ботаничка градина „Балчик“
Универзитетската ботаничка градина во Балчик — ботаничка градина која се наоѓа во Балчик, Бугарија и истата е на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“.
Таа била основана во 1955 година. Денес опфаќа површина од 194 декари и голем дел од нејзината територија има заштитен статус според Законот за заштитени територии на Бугарија. Во рамките на заштитената територија, специјалисти и аматери можат да ги набљудуваат природните екосистеми и богатата биолошка разновидност во регионот. Ботаничката градина е вклучена во 100-те национални туристички објекти на Бугарија.
Во составот на градината се наоѓа и палата која била користена како летна резиденција од страна на романската кралица Марија, кога оваа област била во составот на Романија во почетокот на XX век.
Од 2005 година Универзитетски ботаничка градина отворила своја адаптирана градина наменета за посета од лицата со хендикеп. Таа била официјално отворена по повод нејзиниот 50-годишен јубилеј.
Јадрен реактор
Јадрен реактор или нуклеарен реактор — постројка во која се одвива верижна реакција на јадрен распад под контролирани и стабилни услови. Јадрени реактори главно служат за создавање топлина за побудување на електрична енергија, но исто така можат да се најдат во подморниците и воените бродови како главен извор на енергија. Покрај тоа, исто така служат како извор на неутрони, кои можат да служат за создавање на разлини радиоактивни изотопи за јадрената медицина или индустријата.
Иако терминот „јадрен реактор“ исто така може да се користи за инсталација во која би се одвивала верижна реакција на јадрено соединување, најчесто тоа не се прави и под овој термин се подразбира инсталација во која се одвива верижна реакција на јадрено цепење.
Основен концепт на работа на јадрен реактор
Механичката енергија којашто генератор треба ја претвори во електрична енергија произлегува од јадрениот распад. При овој процес јадрото на тежок елемент како што е ураниумот апсорбира неутрон, поради што атомот станува нестабилен и доаѓа до негов распад при што се создаваат две помали јадра. При распадот на атом на ураниум се создаваат две помали јадра, 2 до 3 брзи неутрони и големо количество на енергија. Помалите јадра се радиоактивни и исто така се распаѓаат, поради што повторно се ослободува енергија.
Итно сопирање
Во случај на опасност верижната реакција може да биде сопрена. Сопирањето е познато под терминот „scram“ за BWR (boiling water reactor) јадрените реактори, додека кај PWR (pressurized water reactor) реакторите се користи и терминот „reactor trip“. Итното сопирање на верижната реакција во јадрениот реактор се случува така што голем број на шипки изработени од кадмиум и бор, борна киселина и други течни неутрон-апсорбери се внесуваат во јадрото на реакторот со цел да ги апсорбираат сите слободни неутрони. Верижната реакција се сопира доколку настанал или набргу ќе настане дефект во целокупниот систем за правилно работење на реакторот. Најчесто јадрените реактори се сопираат поради дефект во спроведувањето на електричната енергија до системот за ладење, или пак при големи вибрации, земјотрес на пример. Сепак материјата во реакторот останува топла подолго време поради што топлината треба да биде отстранета. Кај постарите јадрени реактори ова може да претставува проблем бидејќи единствен начин за отстранување на топлината е со активно ладење. При недоволно ладење материјата во јадрото на реакторот може да почне да се топи, односно доаѓа до процес наречен „meltdown“. За последен пат meltdown е регистриран во атомската централа Фукушима I во 2011 година како последица на земјотрес и цунами.
Пренос на топлина и создавање на електрична енергија
Кај BWR јадрените реактори топлината која настанува при распаѓањето на атомите на ураниум се апсорбира во деминерализирана вода и се насочува надвор од реакторот во вид на водена пареа. Кај PWR јадрените реактори топлината ја апсорбира исто така деминерализирана вода, но со таа разлика што водата е под притисок од околу 155 бара и има температура од 305 целзиусови степени.
Кај PWR јадрените реактори водата со апсорбираната топлина се насочува кон примарно коло, од каде топлината пак се префлува на секундарно коло каде што настанува водена пареа.
И во едниот и другиот случај резултатот е водена пареа под висок притисок (околу 60 бара) која се користи за ротирање на турбина која овозможува создавање на електрична енергија во турбогенераторот. На овој начин топлината најефикасно се користи за претворање на механичката во електрична енергија.
BWR и PWR реакторите се нарекуваат уште и лесноводени реактори бидејќи користат само вода како модератор на неутроните. Кај сите лесноводени реактори истата вода се користи за пренос на топлината од реакторот кон турбината. Јадрените реактори кај кои преносот на топлина се одвива со „тешка вода“ (девтериум оксид) која е под притисок се користи гас како што е хелиум или јаглерод диоксид за ладење на реакторот. Кај други јадрени реактори исто така се користи и солен раствор или течен метал (натриум, олово или бизмут).
Времетраење на еден циклус
Вкупното количество на енергија присутно во резервоарот на јадрено гориво најчесто се изразува како вкупниот број денови при коишто реакторот може да работи на полна моќ. Бројот на овие денови зависи од резервите на јадреното гориво.
На крајот од циклусот горивото кое е „изгорено“ се заменува со ново гориво. Кај BWR јадрените реактори се заменува околу една четвртина од вкупното гориво присутно во реакторот, додека кај PWR јадрените реактори се заменува околу една третина.
Ефикасност
Вкупното количество на енергија кое се ослободува од јадреното гориво се нарекува „burn up“, и се изразува како топлина-енергија добиена од почетната количина на јадреното гориво. Најчеста мерна единица за ова количество енергија е топлински мегават на метрички тон тешок метал. (Кадешто не се користи добиената електрична енергија, туку добиената топлинска енергија како мерна единица).
Видови јадрени реактори
Според брзината на неутроните кои се користат во процесот на јадрен распад, постојат две основни типови на јадрени реактори.
Топлински (спори) реактори користат спори неутрони. Повеќето јадрени реактори за создавање на електрична енергија се од овој тип. Користат модератор за да ги успори неутроните за да спречат нивно апсорбирање од страна на 238U. Се состојат од јадрено гориво, обвивки, садови под притисок, штитови за заштита од зрачење и инструменти за контролирање и регулирање на системите на јадрениот реактор. Првите реактори за продукција на плутониум биле топлински реактори кои користеле графит како модератор.
Брзи реактори користат брзи неутрони. За овој тип на реактори потребно е јадрено гориво од висок квалитет (гориво кое се користи во јадрено оружје) и не користат модератор. Јадреното гориво кое се користи кај овој тип на реактори е толку квалитетно што скоро не настанува 238U за да ги апсорбира неутроните. Овој тип на реактори се користи во атомските подморници кадешто ефикасно треба да се користи просторот и за продукцијата на плутониум.
Повеќето комерцијални реактори и реакторите кои се користат во бродовите користат голем сад под притисок во којшто добиената пареа се собира. Овој сад исто така служи како обвивка и како штит за заштита од зрачење.
PWR (pressurized water reactor) јадрените реактори користат лесна вода под висок притисок (155 бара) за ладење, а истовремено и како модератор. Првично, овие реактори биле планирани да се користат само во атомските подморници, но денес реакторите ги има во повеќе атомски централи за добивање на електрична енергија. Поради високиот притисок во садот водата не е во можност да врие, покрај тоа што има температура од околу 300 °C. Топлата вода оттргнува кон турбина и предизвикува таа да ротира поради што го поттикнува генераторот да ја претвори механичката енергија во електрична енергија. Големиот сад во кој водата е под висок притисок го претставува примарното коло на PWR јадрените реактори. Водата од примарното коло преку цевки се насочува кон втор сад каде што ја загрева водата која се наоѓа во тој сад. Овој сад и патот до турбините го претставува секундарното коло на PWR јадрените реактори. Важно е да се знае дека водата од примарното и водата од секундарното коло никогаш немаат „контакт“, односно примарното коло претставува затворен систем - има само замена на енергија, но не и на материја.
BWR (boiling water reactor) јадрените реактори користат лесна вода за создавање на водена пареа, којашто исто така служи и како модератор. Топлината која се создава поради јадреното цепење во јадрото на јадрениот реактор предизвикува водата да се претвори во пареа. Водената пареа ја поттикнува турбината на работа, а потоа со помош на кондензатор повторно се враќа во течна агрегатна состојба и се враќа во кората на реакторот од каде што повторно ќе се користи за истата употреба. Водата во јадрото на реакторот е на притисок од околу 75 atm поради што нејзината точка на вриење е 285 °C. Најголеми предности на BWR реакторите се тоа што работат на значително помал притисок во однос на PWR реакторите, содржат помалку елементи поради што веројатноста за дефект и прекин е помала, мерењето на нивото на водата за време на нормално работење и ненадеен настан се врши според иста процедура што придонесува кон интуитивна и лесна проценка на состојбата во реакторот. Поголеми недостатоци на BWR реакторите се потребата од комплексни пресметки и повеќе инструменти во јадрото на реакторот за правилно управување и тоа што садот е потребно да има поголеми димензии во однос на сад користен во PWR реактор.
CANDU (CANada Deuterium Uranium) јадрените реактори исто како и RBMK користат канали кои се под притисок за ладење. Карактеристично за овие реактори е тоа што користат тешка вода (девтериум оксид) во примарното коло, на кое се должи подобрата модерација поради што не е потребен збогатен ураниум. Тешката вода брзо го успорува неутроните поради што тие стануваат побрзо топлински и можат да предизвикат јадрен распад кај други атоми. Освен ураниум, CANDU реакторите можат да работат и на MOX (Mixed Oxides) гориво со плутониум од јадрено оружје, ториум или користено гориво од BWR и PWR јадрени реактори. Исто како и кај RBMK јадрените реактори, кај CANDU реакторите можат да се заменат шипките со јадрено гориво без притоа да биде стопиран реакторот. Сите атомски централи во Канада имаат CANDU реактори. Освен во Канада, атомски централи со CANDU реактори има во Кина, Романија, Аргентина и Јужна Кореја. Втората по големина атомска централа, Брус, исто така има CANDU реактори.
1. Шипки со јадрено гориво 2. Контролни прачки 3. Графит (модератор) 4. Собирач на употребено гориво 5. Зајакнет бетон 6. Циркулација на гас 7. Вода 8. Циркулација на вода 9. Цевка со вода 10. Водена пареа]]
LMFR (liquid metal fast reactor) јадрените реактори се напредни реактори кај кои примарно средство за ладење претставува течен метал. Бидејќи металите имаат поголема густина од водата, тие побрзо ја апсорбираат топлината и поради тоа се користат во јадрените подморници. Кај другите типови на јадрени реактори најчесто се зголемува притисокот за да се зголеми ефектот на водата како средство за ладење зголемувајќи ја нејзината точка на вриење, што со себе носи и безбедносни ризици и зголемено одржување на јадрените реактори. Кај LMFR јадрените реактори не се присутни ваквите безбедносни ризици бидејќи не користат вода како средство за ладење. Исто така, поради високата точка на вриење на металите, се создава водена пареа со повисока температура што ја зголемува нејзината термодинамичка моќност. Течните метали, бидејќи се добри електрични спроводници, можат да бидат подвижени со електромагнетна пумпа. Неповолности се проблемите поврзани со инспектирањето и репарацијата на LMNR јадрените реактори потопени во непроѕирен стопен метал, а покрај ова алкалните метали можат да предизвикат дури и пожар. Други неповолности се корозија и/или создавањето на радиоактивни производи. Најчесто се користат натриум, легура на натриум и калиум (NaK), олово, еутектична легура на бизмут и олово, а во првите вакви јадрени реактори се користела жива како средство за ладење. Натриумот и NaK (кнак) се не’рѓосувачки метали и можат да се користат со многу јадрени горива. Неповолноста е што во контакт со вода или воздух доаѓа до спонтано запалување при што се создава водороден гас. Неутронска активност на натриумот го прави сисокорадиоактивен, но сепак периодот на полураспаѓање е многу кус, па не постои потреба за дополнително отстранување на зрачењето. Оловото во течна состојба ги пропушта и слабо ги апсорбира неутроните и претставува моќен штит против гама-зрачењето. Високата точка на вриење на оловото овозможува предности околу безбедноста така што ја намалува температурата на реакторот поефикасно дури и кога неговата температура е неколку стотини целзиусови степени над границите на нормала. Сепак, бидејќи оловото има висока точка на вриење, тешко е да се замени оловото или пак да се сервисира ваквиот реактор. Со цел да се намали точката на вриење на оловото се легира со бизмут, но еутектичната легура на бузмут и олово е високо корозивна за повеќето метали. Калај не се користи како средство за ладење бидејќи создава кора, но се користи како дополнително или супституивно средство за ладење во случај на јадрена несреќа. Живата и оловото - користени во Чернобилската несреќа - се токсични, а натриум е лесно запалив. Водата испарува или истекува носејќи со себе радиоактивни супстанци создавајќи долготрајно загадување. Други предности се високата точка на вриење и способноста да создаде кора дури и над некој течен материјал заштитувајќи ја животната средина од отровни протекувања и чувајќи го средството за ладење во јадрениот реактор.
PBR (pebble-bed reactor) јадрените реактори користат пиролитички графит како модератор. Како средство за ладење користат инертен, полуинертен гас, азот или јаглерод диоксид. Најголемата разлика кај PBR јадрените реактори е тоа што јадреното гориво е во форма на топки, а не во форма на шипки. Ураниумските топки се покриени со графит којшто е отпорен на високи температури. Вториот слој се состои од сицилиум карбид, а третиот слој се состои од графит. Помеѓу последниот слој на графит и јадреното гориво има порозен графит. После три години реактивитетот на топките е толку опадната што истите мора да бидат заменети. После период од десет години радиоактивното зрачење значително се намалува, а во следниве педесет години нивото на зрачење целосно опаѓа.
MSR (molten salt reactor) јадрените реактори користат стопена сол како средство за ладење, а во одредени случаи солта е присутна и во јадреното гориво. MSR нуклеарите реактори можат да работат на следниве два принципа: Поради своите одлики, овие јадрени реактори можат да работат на повисока температура во споредба со конвенционалните јадрени реактори, постигнувајќи поголем коефициент на корисно дејство. Исто така, MSR јадрените реактори можат да работат на атмосферски притисок, што придонесува до поголема безбедност. Кај овие јадрени реактори може да се користи и ториум како јадрено гориво. Солта почесто е флуорид бидејќи флуоридите имаат повисока точка на вриење, а покрај тоа апсорбираат помалку неутрони. Најчесто се користи еутектичка смеса со цел да се постигне пониска точка на топење. Солта предизвикува корозија поради што компонентите на реакторот најчесто се изработуваат од хастелтој (легура на кобалт, хром, никел и молибден), јаглен, композитен материјал или молибден.
AHR (aqueous homogeneous reactors) јадрените реактори се вид јадрени реактори кај кои јадреното гориво (најчесто ураниум сулфат или ураниум нитрат) се раствора во вода. Горивото се меша со средството за ладење и модераторот, од каде што и произлегува името „хомоген реактор“. Водата може да биде „тешка“, односно девтериум оксид или диводород оксид. За реакторите кои користат тешка вода не е потребен збогатен ураниум, а покрај тоа користат и значително помало количество јадрено гориво. Дури и кај реакторите кои користат лесна вода 454 грама плутониум-239 или ураниум-233 се доволно за одвивање на целата реакција.
Преработка на јадрено гориво
Сите јадрени реактори користат јадрено гориво. Моменталната цена (2015) на ураниум е 35 американски долари за една фунта триураниум октаоксид. Еден килограм ураниум има енергетска вредност околу милион пати поголема отколку нафтата. Моментално нема недостиг на ураниум на светскиот пазар, но во иднината светот би можел да се соочи со ваков недостиг. Ако постоечките резерви на ураниум се потрошат, нови резерви на ураниум ќе мора да бидат вадени од морската вода. Морската вода содржи околу 3,5% сол, но исто така и мали количества на тешки метали. Милијарди години на ерозија предизвикале мали количества на тешки метали да се влеваат во морската вода. Така во еден кубен километар има околу 11 грама злато, но исто така и 3,3 килограми радиоактивни метали. Сета морска вода на Земјата содржи околу 4,5 милијарди тона на ураниум, доволно за моменталните јадрени реактори да работат безпрекорно за наредните 6500 години. Топлинските реактори најчесто им е потребен збогатен ураниум. Некои јадрени реактори користат смеса од ураниум и плутониум како јадрено гориво. Постојат и ториумски реактори кај кои ториум може да се претвори во 233U. Кората на Земјата содржи трипати повеќе ториум отколку ураниум. Јадрениот отпад и покрај тоа што е опасен е компактен. Еден кубен метар јадрен отпад произлегува од секој гигават-година. После 600 години истиот отпад повеќе не е радиоактивен. Здравствените ризици произлегуваат од токсичноста на тешките метали и јонизирачките зрачења.
Историја
Енрико Ферми и Лео Силард биле првите кои докажале дека е можно да се контролира една јадрена верижна реакција. Во 1955 година нивната иновација била патентирана. Првите јадрени реактори се користеле за производство на плутониум за изработка на јадрено оружје. Покрај тоа, американската морнарица почнала да користи јадрени реактори во бродовите. Исто како и САД, Советскиот Сојуз кон средината на педесеттите години од минатиот век почна јадрената програма да ја користи за невоени цели, кои исто така се држеле во тајност. На 27 јуни 1954 година во Обнинск била отворена првата атомска централа, Обнинск АМ-1, без знаење на Западот. Првата комерцијална атомска централа во САД била отворена во 1957 година во Шипингпорт, Пенсилванија. Во наредните години сè повеќе и повеќе атомски централи се отворале, а по нафтената криза во 1973 година светот сфати какво влијание има нафтата врз индустријата и производството на електрична енергија по што уште повеќе атомски централи биле отворени. По инцидентот на осторовот Три Милји во мартин 1979 година во САД дојде до дестабилизација јадрената индрустрија. Исто така, повеќе не се отворени нови атомски централи до ден денес во САД после овој инцидент. Чернобилската несреќа во 1986 година имала големи последици за јадрената индустрија. Многу влади од тој период биле воздржани околу производството на електрична помош со помош на јадрена технологија. После Фукушимската несреќа во 2011 година критиката околу јадрената енергија се зголеми поради што некои земји воведоа нови мерки за претпазливост во нивните атомски централи, а некои атомски централи биле затворени поради застарената технологија која ја користеле. Така, германската влада неколку дена по Фукушимската несреќа одлучила сите атомски централи кои биле изградени пред 1980 да бидат затворени. До 2022 година, сите атомски централи во Германија ќе бидат затворени.
Предности и недостатоци
Предности: Недостатоци:
Мисли на празно срце
Мисли на празно срце е книга од македонскиот блогер Оги Синко, издадена во едицијата „Блог-записи“. Едицијата е составена од 14 книги на независни автори - блогери на издавачката куќа „Аквариус пет“.
Вистинското име на авторот е недостапно за пошироката јавност, освен фотографијата. Оваа книга содржи еротски раскази со рафинирана мисла, која само се засилува со користењето на „вулгарните“ зборови.
''„Ноќта кога вештерките танцуваа, животот си наплати данок. Иронично, преку спасоносна порака: „Време е да излезам од твојот живот.“ Што би значело, време е да те ослободам, време е да почнеш да живееш. Време е да идеш у пизду матер. Ноќта кога вештерките танцуваа, ја прими хуманата порака и не знаеше што да прави со неа. Да беше напишана на хартија, можеше да ја урами, да ја соџвака, или да си ја напика во газ, вака електронска ... Ноќта кога вештерките танцуваа, еден човек посака да стане маѓесник. Не претпочиташе на голем маг, туку обичен чирак. Да научи, како некого да извадиш од срцето, без притоа да го распарчиш...“''
Наводи
Илузија
Не се согласуваа кој ден да го сметаат за почеток на нивната врска. - Кога се запознаа, гушнаа, или кога водеа љубов ? Малкумина разбраа дека на денот на вљубените, кога љубовта се слави, тие поднесоа жртва - се разделија ...
Ботаничка градина на Бугарската академија на науките
Ботаничката градина на Бугарската академија на науките — ботаничка градина која се наоѓа во Софија, Бугарија, на Софиската обиколница помеѓу населбите Драгалевци и Бојана.
Таа била основана во 1882 година како Кнежевска Ботаничка градина на периферијата на главниот град. На истото место денес е и Кнежевскиот парк, каде што се наоѓа Споменикот на Советската Армија.
Во 1947 година била предадена на Институтот за ботаника и подоцна била трансформирана во посебна единица на Бугарската академија на науките ..
Градината била преместена на сегашната локација во 1980-тите.
Момчето Мита
„Момчето Мита“ (српскохрватски: Дечак Мита) — југословенски филм од 1951 година, режиран од Радош Новаковиќ. Главните улоги ги играат: Растислав Јовиќ, Драгомир Фелба и Љубиша Јовановиќ. .
Синопсис
Момчето Мита, наместо да замине во Белград, му пристапува на илегалното движење против окупаторот. Германците, кои во меѓувреме го окупираат Белград, го започнуваат прогонот на комунистите. Многу од нив гинат, но Мита успева некако да се пробие до слободната територија, заедно со девојката со која првобитно се упатил кон Белград.
108 п.н.е.
108 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 108. година пред новата ера, 108. од првиот милениум п.н.е., 8. од 2 век п.н.е. и деветта од 100-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5400 и 5401 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4642 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3652 и 3653 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 645.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 108 година се протега во 2528 и 2529, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2588 и 2589 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 435. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 751 и 750 исламска година пред хиџра.
Перенична киселина
Перенична киселина е хемиско соединение со формула. Се добива со испарување на водени раствори на. Конвенционално, се смета дека переничната киселина ја има формулата, а видот на оваа формула се формира кога оксидот на рениум(VII) се сублимира во присуство на вода или пареа. Кога раствор на се чува во период од месеци, се распаѓа и кристали на  се формираат, кои содржат тетраедар. За повеќето цели, переничната киселина и рениум(VII) оксидот се користат наизменично. Рениумот може да се раствори во азотна или концентрирана сулфурна киселина за да произведе перенична киселина.
Својства
Структурата на цврстата перренска киселина е. Овој вид е редок пример на метален оксид координиран со вода; најчесто метал-оксо-аква видовите се нестабилни во однос на нивните соодветни хидроксиди:
Двата атома на рениум имаат различни геометрии на сврзување, при што едниот е тетраедар, а другиот октаедрален, и со водените лиганди координирани со вториот.
Гасовитата перенична киселина е тетраедрална, како што сугерира нејзината формула.
Реакции
Переничната киселина или сродниот безводен оксид <span data-cx="[{&amp;quot;adapted&amp;quot;:true,&amp;quot;partial&amp;quot;:false,&amp;quot;targetExists&amp;quot;:true,&amp;quot;mandatoryTargetParams&amp;quot;:[],&amp;quot;optionalTargetParams&amp;quot;:[]}]" data-mw="{&amp;quot;parts&amp;quot;:[{&amp;quot;template&amp;quot;:{&amp;quot;target&amp;quot;:{&amp;quot;wt&amp;quot;:&amp;quot;Хем2&amp;quot;,&amp;quot;href&amp;quot;:&amp;quot;./Предлошка:Хем2&amp;quot;},&amp;quot;params&amp;quot;:{&amp;quot;1&amp;quot;:{&amp;quot;wt&amp;quot;:&amp;quot;Re2O7&amp;quot;}},&amp;quot;i&amp;quot;:0}}]}" data-ve-no-generated-contents="true" id="mwPg" typeof="mw:Transclusion">& nbsp;  се претвора во дирениум хептасулфид при третман со водород сулфид:
Хептасулфидот, кој има сложена структура, ја катализира хидрогенизацијата на двојните врски и е корисен бидејќи толерира сулфурни соединенија, кои ги трујат катализаторите на благородни метали. исто така ја катализира редукцијата на азотен моноксид во азотен оксид.
Переничната киселина во присуство на хлороводородна киселина се подложува на редукција во присуство на тиоетери и терциерни фосфини за да се добијат комплекси на рениум(V) со формулата.
Перенична киселина во комбинација со платина на потпора дава корисен катализатор за хидрогенизација и хидрокрекање за нафтената индустрија. На пример, силициум диоксид импрегниран со раствор на перенична киселина се намалува со водород на 500 °C. Овој катализатор се користи во дехидрогенизацијата на алкохолите и исто така го промовира распаѓањето на амонијакот.
Катализа
Переничната киселина е претходник на различни хомогени катализатори, од кои некои се ветувачки во специфичните апликации што може да ја оправдаат високата цена на рениумот. Во комбинација со терциерни арсини, переничната киселина дава катализатор за епоксидација на алкените со водород пероксид. Переничната киселина ја катализира дехидрацијата на оксимите до нитрили.
Други употреби
Переничната киселина се користи и во производството на цели за рендгенски зраци.
Папа Григориј VI
Григориј VI (лат. Gregorius PP. VI; ? - 1048) — римски папа од 5 мај 1045 до 20 декември 1046. Бил избран за папа на местото од папата Бенедикт IX. Ја напуштилпапаската столица на соборот во Сутри, кој бил свикан од страна на императорот Хенрих III. Умрел најверојатно во Келн на почетокот од 1048.
Барт (град)
Барт (Barth) — град во округот Западна Померанија-Риген, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на заливот (Bodden; плитка вода) на Балтичкото Море спроти полуостровот Фишланд-Дарс-Цингст. Се наоѓа близу Националниот парк Западнопомерански лагуни.
Историја
Барт потекнува од средновековното германско доселување, пред областа да биде населена од Вендите од племето Љутичи или Рујани. Јаромар II, дански принц на Риген, му доделил градски права во 1255. Во истиот документ, се согласил да го повлече својот бург (Borgwall или Neue Burg), тогаш на северозападниот крај на границите на градот. Друг вендски бург (Alte Burg) близу денешната железничка станица, не бил користен повеќе. Германскиот град бил изграден на празниот простор помеѓу тврдините. Бидејќи не бил член на Ханзата, градот никогаш не стекнал важност и големина како соседните ханзеатски градови како Штралзунд. Последниот принц на Риген, Вицлав III, изградил суд на местото на поранешниот Neue Burg во 1315. Често престојувал во Барт.
По смртта на Вицлав во 1325 без наследник, неговото кнежевство било наследено од Вартислав IV на Војводството Померанија, кој меѓутоа морал да ги потврди неговите барања со две последователни војни со Мекленбург. Во текот на овие војни, Барт бил утврден со камења и ѕидини од тули. Војните како и подоцнежните епидемии на црна смрт (1349, 1405 и 1451), како и поплавите го спречиле развојот на Барт. Во 1452, Барт бил заземен од мекленбуршките трупи, кога Вартислав IX не ги платил своите долгови. Борбите помеѓу померанските војводи Ерик II и Вартислав X на една страна и ханзеатските градови Штралзунд и Грајфсвалд, Мекленбург и Маркгрофовијата Бранденбург на друга страна имало дополнителен негативен удар на градот.
Протестантска контрола
Во 1533, протестантската реформација го претворила Барт во лутерански град. Во 1572, Богислав XIII повторно го изградил војводскиот суд во ренесансен стил и се оженил со Клер од Брауншвајг-Линебург, која подоцна била закопана во Барт. Богислав планирал да му се спротивстави на Штралзунд со основањето на Францбург во неговата внатрешност, при што Барт служел како пристаниште на Францбург. Иако планот на крајот пропаднал, инвестициите на Богислав довеле до мал раст, кој бил попречен од епидемиите на чума во 1597 и 1598.
Во 1627, во текот на Триесетгодишната војна, царските сили на Валенштајн навлегле во протестантска Померанија и откога биле одвратени од Барт, повторно го зазеле и се одмаздиле. Пред шведските сили да влезат во Барт во 1630, царските сили предводени од Марицен кои се повлекувале го ограбиле градот. Како војната траела, некои жени обвинети за маѓесништво биле запалени во градот помеѓу 1645 и 1653, три од нив веќе биле запалени во 1611.
Шведска Померанија
По војната, Барт станал дел од Шведска Померанија. Во раниот шведски период, три морски бури (1649, 1663 и 1693), пожар во 1662 и друг пожар во 1678 го уништиле градот; вториот пожар бил подметнат од бранденбуршкиот водач Фон Трефенфелд во текот на Нордиската војна. Во текот на Големата северна војна, избрканиот полски крал Станислав Лешчињски бил назначен во стариот војводски суд од неговиот пријател и сојузник, светиот римски цар Карло XII и останај од август 1710 до март 1711. Тогаш, Барт бил освоен од Данска. До крајот на војната, кога Барт станал повторно шведски, помалку од половината куќи во градот биле населени. По пожарот во 1722, бројот на куќи бил намален на 76.
Меѓутоа, градот се опоравил и во 1795, бројот на куќи се зголемил на 520, вдомувајќи население од 3.150. Сепак, градот не се проширил надвор од своите средновековни граници. Утврдувањата околу градот биле претворени во парк во 1786.
Во 1807, во текот на Наполеоновите војни, Барт бил заземен од француски трупи. Шведскиот противнапад бил одбиен и Барт станал француски гарнизон до шведско-францускиот мировен договор.
Прусија
Швеѓаните го напуштиле Барт откако Шведска Померанија била доделена на Прусија во 1815. Оттогаш, градот бил дел од Покраината Померанија.
Во 1850, епидемијата на колера траела седум недели. Во 1872, Барт бил погоден од бура, која го поплавила, но водата се повлекла за десетина дена.
Во текот на втората половина на век, градот се проширил надвор од средновековните граници по првпат. На 1 јули 1888, Барт бил поврзан со железничката линија Росток-Штралзунд, во 1902 била изградена гасна централа, а во 1920 била воведена електрична енергија.
Светски војни
По Првата светска војна, Слободната Држава Прусија го поместила седиштето на округот од Францбург во Барт.
Во текот на Втората светска војна, во Барт се наоѓа воен камп „Сталаг Луфт I“, за заробени сојузнички војници. Присуството на воениот камп најверојатно го заштитило градот од сојузничкото бомбардирање.
ГДР и поново време
Округот Францбург-Барт бил распуштен во 1952, кога бил поделен помеѓу округот Рибниц-Дамгартен (со Барт) и округот Штралзунд, обата припаѓале на новосоздадениот Округ Росток (Bezirk Rostock). Со падот на Железната завеса и повторното обединување на Германија, била започната акција за обновување на стариот дел на градот. Пристаништето на градот и околните области биле надополнети со станбени и комерцијални објекти. Градот, денес, е популарно одредиште за туристите, особено со полуостровот Фишланд-Дарс-Цингст и градот Штралзунд, кој претставува светско културно наследство.
Во 2005, Барт ја прославил 750-годишнината од доделувањето на градските права. По административната реформа на 4 септември 2011, Барт припаѓа на новосоздадениот округ Западна Померанија-Риген, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија.
Петар Димитров Ангелов
Петар Димитров Ангелов (1878-1923) — македонски револуционер, паланечки војвода и член на Македонската револуционерна организација.
Барт (град)
Винета
Според теорија на Голдман и Вермуш, Барт е местото на потопениот град Винета. Барт привлекува туристи со оваа легенда, а денес во градот постои и музеј и фестивал посветен на потопениот град.
Петар Димитров Ангелов
Животопис
Петар Димитров Ангелов е роден на 29 јули 1878 година во Хасково, Бугарија. Завршил воено училиште. Во редовите на ТМОРО бил привлечен од страна на Михаил Герџиков. Учествувал на Конгресот на Одринскиот револуционерен округ што се одржал во месноста Петрова Нива, на 11 јули (стар стил) 1903 година. Таму бил назначен за војвода на чета. По Илинденското востание, од страна на Организацијата бил назначен за војвода на чета во Паланечко.
Учествувал како делегат на Првиот конгрес на Скопскиот револуционерен округ на Организацијата, во јануари 1905 година. Учествувал и на Вториот скопски окружен конгрес, во 1906 година, каде бил избран за член на скопскиот окружен комитет на ВМОРО.
Убиен е во Софија на 9 август 1923 година, по наредба на Тодор Александров, бидејќи тој ги разболичувал Александров и Протогеров како германски агенти и орудија на царот Борис III. Се смета дека неговото убиство било извршено од Димитар Ѓузданов.
Орхеј
Орхеј (романски: Orhei, руски Оргеев, јидиш: Uriv - אוריװ) — град во Молдавија во истоимениот реон. Градот има население од околу 25.680 жители и се наоѓа на околу 50 километри северно од главниот град Кишинев.
Ботаничка градина „Јевремовац“
Ботаничката градина „Јевремовац“ — ботаничка градина која се наоѓа во Белград, Србија и истата претставува единица од Белградскиот универзитет, заедно со институтот за ботаника.
Далеку е сонцето (филм)
„Далеку е сонцето“ (српскохрватски: Далеко је сунце) — филм од 1953 година, режиран од Радош Новаковиќ, заснован врз истоимениот роман на Добрица Ќосиќ. Главните улоги ги играат: Драгомир Фелба, Бранко Плеша, Раде Марковиќ, Олга Брајевиќ и Рахела Ферари. .
Синопсис
Притиснат од силната германска војска, штабот на еден партизански одред одлучува одредот да ја напушти планината Јастребац. Гвозден, селанец од тој крај, инаку храбар борец, се спротивставува на таа одлука и се заканува дека ќе го напушти одредот. Во интерес на дисциплината, тој е осуден и веднаш стрелан, иако целиот одред го жали...
Мало Езеро (Плитвички Езера)
Мало Езеро или Мали Јовиновац – едно од шеснаесетте Плитвички Езера. Се наоѓа во групата на Горни Езера и зафаќа површина од 0,01 км². Надморската висина му е 605 м, а најголемата длабочина 10 метра. Водата ја добива од Црна и Бела Река, кои непосредно пред Прошќанското Езеро се здружуваат во реката Матица. Од соседните езера одвоено е со туфовски бариери и поврзан е со слапови. Растителниот свет го сочинуваат бројни видови, од кои некои се ендемски и заштитени. И заштитени животински видови нашле засолниште во подрачјето на Големото Езеро.
Теман (Албанија)
Теман — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Терпан
Куќа на Славчо Стојменски
Куќа на Славчо Стојменски — стара куќа во градот Штип, проглесна за значајно културно наследство на Македонија.
Сместена е на улицата „Славчо Стојменски“ бр. 29 и претставува роден дом на истоимениот народен херој Славчо Стојменски (1921 - 1943).
1612 во музиката
1612 година во музиката содржи некои значајни настани.
NGC 3613
NGC 3613 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3613 се споменува и како UGC 6323, MCG 10-16-109, CGCG 291-49.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3613 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3613 има привидни димензии од 3,9' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 3613 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34583. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3831. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
The Neighbourhood
Соседството (англиски: The Neighbourhood, понекогаш претставено како „THE NBHD“) — американска рок- група основана во Њубери Парк, Калифорнија, во 2011 година. Групата е составена од вокалистот Џеси Радерфорд, гитаристите Џереми Фридман и Зак Абелс,басистот Мајки Маргот и тапанарот Брендон Александар Фрид.После издавањето на два ЕП, I'm sorry... и Thank You,соседството го издаде својот прв целовечерен албум I Love You на 23 април 2013 година, преку Колумбија Рекордс. Истата година, излегол ЕП „The Love Collection"; и во ноември 2014 година, мешавина со наслов #000000 & #FFFFFF. Втор албум, Wiped Out! беше ослободен на 30 октомври 2015 година. На 9 март 2018 година,излезе истоимен трет студиски албум,на кој му претходеше издание на две ЕП: Hard на 22 септември 2017 година,кој на кратко се најде на Билборд 200 и Да замисли на 12 јануари 2018 година По објавувањето на албумот, трагите од продолжените претстави што не беа вклучени на последниот список на песни беа собрани во друго ЕП, „Hard to Imagine“.
Никогаш не сум некогаш
„Никогаш не сум некогаш“, исто така познат како „Никогаш не сум...“ или „Десет прсти“, е игра за пиење во која играчите наизменично ги прашуваат другите играчи за работите што не ги направиле.Другите играчи кои ја направиле оваа работа реагираат со земање пијалок. Верзија која не бара пиење, обично ја играат деца и малолетни адолесценти, наместо тоа, играчите бројат резултат на прстите.
The Neighbourhood
Формација и Те сакам. (2011 — 2013)
„Соседството“ е формирано во август 2011 година од пејачот Џеси Радерфорд,гитаристите Захари Абелс и Џремиа Фридман,бас гитаристот Мајкл Маргот и тапанарот Брајан „Оливер“ Самис.Членовите на соседството го избраа британскиот правопис на „соседството“ по совет на нивниот менаџер,со цел да се разликуваат од бендот што веќе го користи американскиот правопис.