cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ехлоец
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ехлоец имало 475 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Ехлоец имало 560 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Ехлоец:
Во 1961 година селото броело 431 жител, додека во 1994 година бројот се намалил дури на само 23 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Ехлоец живееле 20 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, сите Македонци.
Родови
Ехлоец е македонско православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Зеревци, Голибеговци, Ѓурчевци и други. Брачните врски најмногу ги одржувале со блиските мијачки села (Лазарополе, Гари, Осој и други).
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Зеревци (16 к.), староседелци; Голибеговци (20 к.), доселени се од Лазарополе и Ѓурчевци (20 к.), доселени се од Старо Село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Ехлоец, се наоѓале и селата Горна и Долна Душегубица, Иванчишта, Извор, Кленоец, Малкоец и Попоец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0766 според Државната изборна комисија, сместено во селскиот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место бил запишан вкупно 1 гласач. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место бил запишан вкупно 1 гласач.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место бил запишан вкупно 1 гласач.
Иселеништво
Од селото имало иселувања. Родот Жежовци се иселил во демирхисарското село Смилево. Родовите Степановци (10 к.) и Голибеговци (3 к.) се иселиле во мијачкото село Лазарополе.
Карин Холмгрен
Карин Холмгрен (родена 1959 година) е шведски биолог и географ. Таа е професор по природна географија и е заменик-канцелар на Шведскиот универзитет за земјоделски науки од 1 јануари 2019 година.
Хершдорф
Географија
Хершдорф се наоѓа помеѓу Лангер Берг на запад и долината на Шварца на исток. Местото се наоѓа на височина од околу 650 метри. Северно од него се наоѓа изворот на реката Рине, а јужно извира Јункербах, притока на Шварца.
Соседни места
Општината се граничи со Илменау, Кенигзе, Дребишау, Меленбах-Гласбах, Вилденшпринг, Фридерсдорф и Гилерсдорф.
Карин Јоханисон
Карин Јоханисон (11 октомври 1944 година - ноември 2016 година) била шведска историчарка на идеи, која била професор по историја на наука и идеите на универзитетот во Упсала. Таа била член на Кралската шведска академија на науките.
Тур де Франс 2017 - етапа 12 до етапа 21
Тур де Франс 2017 е 104. издание на трката, една од големите тркиво велосипедизмот. Трката составена од 21 етапа ќе се одржи од 1 до 23 јули 2017 година, започнувајќи во Диселдорф, Германија, а ќе заврши на Шанзелизе во Париз. Дванаесеттата етапа ќе се одржи на 13 јули со почеток на етапата во градот По.
Меренбах
Меренбах (Möhrenbach) — село и поранешна општина во округот Илм, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Герен.
Аламосаурус
Аламосаурус — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој содржи еден познат видов, Alamosaurus sanjuanensis, од крајот на периодот креда на територијата каде денес се наоѓа Северна Америка. Изолираните пршлени и коски на екстремитетите покажуваат дека достигнал големини споредливи со Аргентиносаурус и Пуертасаурус, што би го направило најголемиот диносаурус познат од Северна Америка. Неговите фосили се пронајдени од различни карпести формации кои се протегаат во периодот на Мастрихт од од крајот на периодот креда. Примероци на малолетник Alamosaurus sanjuanensis се пронајдени на само неколку метри под границата креда-палеоген во Тексас, што го прави меѓу последните преживеани не-птичји видови диносаурус и.
Опис
Аламосаурусот бил гигантски четириножен тревојад со долг врат и опашка и релативно долги екстремитети. Неговото тело било барем делумно покриено со коскени оклопи. Во 2012 година Томас Холц дал вкупна должина од 30 метри или повеќе и приближна тежина од 72,5-80 тони (80-88 кратки тони) или повеќе. Иако повеќето од целосните остатоци доаѓаат од малолетни или мали возрасни примероци, три фрагментарни примероци, SMP VP − 1625, SMP VP − 1850 и SMP VP − 2104, сугерираат дека возрасниот Аламосаурус можел да порасне во огромни големини, споредливи со најголемите познати диносауруси како Аргентиносаурус, за кој се проценува дека тежи 73 метрички тони. Скот Хартман го проценува Аламосаурусот, заснован на огромна нецелосна голема писка што веројатно се однесува на тоа, да биде малку пократок на 28-30 метри и е еднаков на тежината со другите масивни титаносауруси како што се Аргентиносаурус и Пуертасаурус. Сепак, тој вели дека во моментот, научниците не знаат дали масивната тибија му припаѓа на Аламосаурус или на сосема нов вид на сауропод. Во 2019 година, Грегори С. Пол го проценил примерокот (SMP VP − 1625) на 27 тони (30 кратки тони), а тој исто така споменал и голем делумен преден каудален пршлен што сугерира примерок од Аламосаурус, кој е за 15 проценти димензионално поголем со слична маса на неговата проценка на Дреднаутус од 31 тони (34 кратки тони). Во 2020 година, Молина-Перез и Лараменди ја процениле големината на најголемиот поединец на 26 метри (85,3 стапки) и 38 тони (42 кратки тони). Иако никогаш не бил пронајден череп, пронајдени се заби во форма на прачка со скелети на Аламосаурус и веројатно припаѓале на овој диносаурус. Пршлените од средниот дел на опашката имаат издолжена центра. Аламосаурусот имал странични јазли на пршлени кои наликувале на плитки вдлабнатини. Овие плитки депресии се познати од Салтасаурусот, Малависаурусот, Еолосаурусот и Гондванатитанот. Вененосаурусот исто така имал коскени јами слични на депресија, но неговите „депресии“ продирале подлабоко во пршлените, биле поделени во две комори и се протегале подалеку во 'рбетните столбови. Аламосаурусот имал поцврсти полупречници отколку Вененосаурусот.
Историја
Остатоците од аламосаурус се откриени низ југозападниот дел на САД. Холотипот бил откриен во јуни 1921 година од страна на Чарлс Витни Гилмор, Џон Бернард Рисид и Чарлс Стернберг во Барел Спрингс Арохо на формацијата Охо Аламо (или формацијата Киртленд под друга дефиниција) на Ново Мексико, која била депонирана за време на Мастрихтска етапа од доцниот период на креда. Коски исто така се опоравени од други мастришки формации, како формацијата Северен рог на Јута и Црните врвови, формациите Ел Пикачо и Јавелина од Тексас. Неопишани фосили на титаносаурус тесно поврзани со Аламосаурус се пронајдени во формацијата Еванстон во Вајоминг. Три артикулирани каудални пршлени биле собрани над Хамс и се сместени во Музејот на палеонтологија, Универзитетот во Калифорнија, Беркли. Овие примероци не се опишани. Палеонтологот Смитсонијан Гилмор првично го опишал холотипот, USNM 10486, лева скапула (коска на рамото) и паратипот USNM 10487, десна седална коска ( карлична коска) во 1922 година, именувајќи го типскиот вид како Alamosaurus sanjuanensis. Наспроти популарните тврдења, диносаурусот не го носи името на Аламо во Сан Антонио, Тексас, или битката што се водела таму. Холотипот, врз основа на примерокот на кој се заснова името, бил откриен во Ново Мексико и, за време на неговото именување, Аламосаурусот сè уште не бил пронајден во Тексас. Наместо тоа, името Аламосаурус потекнува од Аламо, геолошката формација во која е пронајден и која, пак, била именувана по блиското трговско место Аламо (бидејќи за овој пат се водел одредена дебата за тоа дали да се преквалификува Аламосаурусот - кои носат карпи како припадност на формацијата Киртланд или дали тие треба да останат во формацијата Аламо ). Самиот поим аламо е шпански збор што значи „топола“ и се користи за локалниот подвид памучно дрво. Терминот саурус потекнува од саура (σαυρα), грчки „гуштер“ и е најчестата наставка што се користи во имињата на диносаурусите. Во родот има само еден вид , Alamosaurus sanjuanensis, кој е именуван по округот Сан Хуан, Ново Мексико, каде се пронајдени првите остатоци.
Некои блокови каталогизирани под ист број пристапување, како релативно комплетен и добро познатиот примерок USNM 15660, и се нашол во близина на тоа врз основа на коскените впечатоци, за прв пат биле под истрага од страна на Мајкл Брет-Сурман во 2009 година. Во 2015 година, тој објавил дека блоковите содржат остеодерми, што е прва потврда за нивната поврзаност со Аламосаурус. Не е познат материјал од череп, освен неколку тенки заби.
Возобновениот скелетен Аламосаурус се наоѓа во Музејот Перот   (на сликата десно).
Класификација
Гилмор во 1922 година бил неизвесен за прецизните афинитети на Аламосаурус и не го утврдил тоа подалеку од општата Сауропода. Во 1927 година Фридрих фон Хуене го сместил во Титаносауридите.
Аламосаурусот во секој случај бил напреден, или изведен член на групата Титаносаурија, но неговите односи во рамките на таа група се далеку од сигурни. Прашањето е дополнително комплицирано со тоа што некои истражувачи го отфрлаат името Титаносаурија и го заменуваат со Салтасаурија. Една голема анализа го обединува Аламосаурусот со Opisthocoelicaudinae во подгрупа Opisthocoelicaudinae од Салтасауриди. Голема конкурентска анализа го сместува Аламосаурусот како сестрински таксон на Пелегринисаурус, со двата рода сместени веднаш надвор од Салтасауридите. Други научници, исто така, забележуваат посебни сличности со солтасауридот Неукенсаурус и бразилскиот Тригоносаурус кој се користи во многу кладистички и морфолошки анализи на титаносауридите. Една неодамнешна анализа објавена во 2016 година од Ентони Фиорило и Рон Тикоски укажува на тоа дека Аламосаурусот бил сестрински таксон на Логнкосаурија, а со тоа и на видовите како Футалогнокосаурус и Мендозасаурус и лежел надвор од Салтасауридите (веројатно потекнувал од блиски односи со Салтасауридите), синапоморфија на морфологии на цервикален пршлен и две класистички анализи. Истата студија исто така сугерира дека предците на Аламосаурусот потекнувале од Јужна Америка, отколку од Азија.
Возраст
Фосили од Аламосаурус биле пронајдени во формацијата Аламо која датира пред околу 69-68 милиони години) и во Јавелина, чија точна возраст е тешко да се утврди. Како што било соопштено, малолетнички примерок од Аламосаурус бил изваден од формацијата Блек Пикс во Тексас од периодот креда. Примерокот Аламосаурус бил пријавен дека доаѓа од неколку метри под границата, датиран пред 66 милиони години, иако позицијата на границата во овој регион е неизвесна.  Само едно геолошко наоѓалиште во формацијата Јавелина досега дало точни типови карпи за радиометриско датирање. Излезот, сместен во средните слоеви на формацијата околу 90 метри под границата K-Pg и во рамките на локалниот опсег на фосили на Аламосаурус, датира од  милиони години.  Користејќи го овој датум, во корелација со измерената старост од основната формација Агуџа и веројатната локација на границата K-Pg во формација Блек Пикс, се смета дека Аламосаурусот живеел пред околу 70-66 милиони години, со најраните записи за Аламосаурус во близина на основата на формацијата Јавелина, и најновите веднаш под границата K-Pg во формацијата Блек Пикс.
Живеалиште и географско потекло
Скелетни елементи на Аламосаурус се едни од најчестите фосили на диносаурус пронајдени во југозападниот дел на САД од доцна креда и денес се користат за дефинирање на фауната од тоа време и место, позната како „фауна на Аламосаурус“. На југот од Северна Америка, преминот на фазите на фауната од Едмонтонија во Ланцијан е дури и подраматичен отколку што било на северниот дел. Овие фауни доминираат од Аламосаурус и се одликуваат со изобилство на животни како Квецалкоатлуси во Тексас.
Појавата на Аламосаурус можеби претставувала имиграциски настан од Јужна Америка. Аламосаурусот се појавува и постигнува доминација во својата околина многу нагло, што може да ја поддржи идејата дека настанала по имиграциски настан. Други научници претпоставуваат дека Аламосаурусот е имигрант од Азија. Сепак, критичарите на имиграционата хипотеза забележуваат дека жителите на една планинска средина како Аламосаурус се со поголема веројатност да бидат ендемски отколку крајбрежните видови и имаат помалку способност да ги преминуваат водните тела. Понатаму, титаносаурусите од раниот период на креда веќе се познати, така што потенцијалните предци на Северна Америка за Аламосаурус веќе постоеле.
Современиците на Аламосаурус на американскиот југозапад ги вклучуваат Тираносаурусот, Ojoraptorsaurus, Грипосаурусот и Критосаурусот, на оклопните нодосауруси како Глиптодонтопелта итн. Таксоните што не се диносауруси и кои имале иста околина со Аламосаурусот, вклучуваат џиновски птеросаурус Quetzalcoatlus, разни видови риби и зраци, водоземци, гуштери, желки.
Роберт Колдевај
Јохан Густав Едвард Роберт Колдевеј (10 септември 1855 година во Бланкенбург, Брауншвајг - 4 февруари 1925 година во Берлин ) — архитект и еден од најистакнатите германски археолози набљудувач на древната античка археологија и се смета за основач на современата монументална архитектура и историска архитектура.
Друштвото на Колдевеј
Друштвото Колдевеј е основано во 1926 година во Бамберг една година по неговата смрт и се занимавал со археолошки истражувања и постоело како асоцијација за градежно-историски истражувања до денес.
Објавување
- * Роберт Колдеј: Античкиот Баурест дер Insel Лесбос. Рејмер, Берлин 1890.
Дополнителна литература
- * Валтер Андра: Вавилон. Умре Вервенштат и Ир Асгреб Роберт Колдеј. Берлин 1952 година.
Црногорија
Црногорија — историско-географска област во северниот дел на Македонија. Областа ги опфаќа селата распослани на јужните падини на планината Скопска Црна Гора.
Граници
Во минатото селото Блаце (Чучер-Сандево) припаѓало на областа Црногорија поради присуството на словенското население. Истовремено, селата Раштак, Булачани и Црешево, се сметаат за дел од областа поради самото население. Поради доселувањата од селата на Скопска Црна Гора и селата Горно Оризари и Радишани се сметани за дел од областа.
Радогост
Во Ретра, градот помеѓу Лаба и Одра каде владеело племето на Ретеријани постоел храм на ова божество кој по Титмар има следни одлики: “ Во внатрешноста (на прекрасниот храм на Радигост) стојат кипови на боговите вешто изработени рачно; на секој од нив е издлабено неговото име; на глава имаат шлемови, покриени со панцири па изгледаат страшно. Првиот од нив се вика Сварожиќ, сите незнајбожци го почитуваат и му се поклонуваат повеќе отколку на другите богови. Тука се чуваат и знамињата, од светилиштето се изнесуваат само во случај на војна. За чување на ова богатство и храм поставени се особени жреци, кога народот ќе се собере во храмот да принеува жртва на идолите... единствено тие имаат право да седат...”
Во описите на А. Бремински сретнуваме друг податок: “Нивниот најмногубројниот град е Ретра, кој е истовремено и место на идолопоклонството. Во него има еден храм посветен на сатана, чиј кнез е Радигост. Неговиот идол е од злато, а постелата е темноцрвена пурпурна...” Според сè Радигост бил бог на војната, покробител на рицерските доблести. Од сведоштвата на Хелмолд се заклучува дека паганските племиња кои биле под неговата заштита се сметале себеси за најсилните и најблагородните поради моќта на нивниот бог да дава точни пророштва како одговор на нивните жртвувања. Гатањето во Радигостов храм се обавувале со коњ, по принесувањето на жртвата (принесувани му се човечки жртви, главата на епископ Јован пободена на кол).
Голем мајстор
Голем мајстор е титулата на водачите на различните витешки редови, но служела и како титула на некои воени и религиозни редови. Исто така и некои секти ја имале титулата Голем мајстор за својот возвишен водач. Оваа титула се упетрубувала и во Античкиот ред на Хиберинјаните и во Портокаловиот ред.
Во воените редови, како и во редот на темпларите или во редот на Ливонијанските браќа на мечот, Големиот масјтор бил избиран за формален и извршен водач кој стои на врвот на воената и феудалната пирамида, што се смета дека би важел принципот „држава со држава во неа“, според кој доколку редот е државно поддржан, тогаш Големиот мајстор е и главен во државата (ако е со Светото Римско Царство, тој е Рајхфирст) и главен во владата, а некаде и принц на црквата, како што е случајот со витезите, Тевтони и малтешкиот ред. Денешните редови во основа се разликуваат во почеста којашто ја имале некои антички редови во коишто возвишениот водач често ја имал титулата Голем мајстор, или ја прилагодувал на сродниот принц, којшто седнувал на престолот. Но, во другите редови за тоа имало друга титула или ранг.
Ерика Либман
Ерика Либман (1738 – 1803) била шведска поетеса и академик. Таа најверојатно била жена студент на универзитетот во Лундс.
Карна Лидмар-Бергстрем
Карна Лидмар-Бергстрем (родена 1940 година) е шведски геолог и геоморфолог, позната по нејзиното проучување на пред-кватернерните земјишни форми во Шведска и Норвешка. Во 2004 година е избрана за член на Кралската шведска академија на науките.
Космос-1814
Космос-1814 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јануари 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 700 килограми. Космос-1814 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 809 км, а најмалото на 770.
Стриндбергов музеј
Стриндберговиот музеј (Strindbergsmuseet) е музеј во Стокхолм (Шведска) посветен на писателот Аугуст Стриндберг (1849-1912), сместен во неговиот последен стан Blå tornet („Сина кула“) во реонот Нормалм. Отворен е во 1973, а со него раководи Стринберговото друштво (Strindbergssällskapet).
Стриндберг се преселил во станот во 1908 г. и живеел во него сè до неговата смрт во 1912. Музејот се состои од станот и библиотеката, како и простор за изложување. Тапетите и другите украси се реконструирани да изгледаат онака како што биле кога писателот живеел во станот, но мебелот и другите предмети се оригинални.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1917
Јужноамериканско првенство во фудбал 1929 — 2-ро издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Уругвај од 30 септември — 14 октомври 1929 година. На турнирот учествувале 4 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Уругвај, второто место припаднало на репрезентацијата на Аргентина а третото на репрезентацијата на Бразил.
Анхел Романо, репрезентативец на Уругвај, бил најдобар стрелец со четири голови.
Учесници
1.
2.
Голгетери
4 гола
2. гола
1 гол
Автогол
Балш
Балш (стар македонски назив: Главеница) — град во јужна Албанија, а воедно и главен град на областа Малакастер. Околината на градот е богата со нафта. Во градот има рафинерија. Градот има средоземна клима и е обиколен со врвовите на планината Малакастра.
Шимпанзо
Шимпанзото (лат. Pan) ― цицач од редот примати и од натсемејството големи човеколики мајмуни. Тој е најинтелигентниот претставник на ова семејство и воедно тој е најблискиот човеков сродник од светот на животните. Постојат два вида шимпанза, обично и џуџесто шимпанзо наречен бонобо. Сите имаат темно крзно, додека лицето, дланките од рацете и стапалата им се без влакна. Немаат опашка, а ушите, усните и аркадите над очите им се испакнати. Се среќава само во екваторска Африка, каде што живее во шумите и во саваните. Се движи главно по дрвја, но може да мине големи растојанија, движејќи се исправено на задните нозе. Кога оди четириножно, се потпира врз првата фаланга. На рацете има пет прста, исто како и човекот. Висината му варира од 95 до 175 см, а живее 30 години, со распон на рацете и до 2 метри; тежи меѓу 40 и 80 килограми.
Распространетост и живеалиште
Постојат два вида од родот шимпанзо, и двата претходно биле нарекувани едноставно шимпанза:
1. Обичните шимпанза или Pan troglodytes се наоѓаат скоро исклучиво во силно пошумените региони на средна и западна Африка. Со најмалку четири општоприфатени подвидови, нивното население и распространетост е многу пообемна од бонобите, во минатото исто така наречено „пигмејско(џуџесто) шимпанзо“.
2. Бонобите, Pan paniscus, се наоѓаат само во средна Африка, јужно од реката Конго и северно од реката Касаи (притока на Конго), во влажната шума на Демократска Република Конго во средна Африка.
Зачувување
Службата за рибји и животински свет на САД привршила правило на 12 јуни 2015 година, создавајќи многу строги регулативи, практично забранувајќи каква било активност со шимпанза освен за научни, зачувувачко ориентирани цели.
Надворешни врски
Mokómbósó Sjimpanse ลิงชิมแปนซี
NGC 2864
NGC 2864 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2864 се споменува и како MCG 1-24-20, CGCG 34-44, IRAS 09216+0609.
Откривање
Објектот е откриен на 6 март 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2864 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 2864 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 24 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 56' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 2864 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26644. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 234. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 28.
Еколози на Грција
Еколози на Грција (Οικολόγοι Ελλάδας, Ојкологи Еладас) ― грчка политичка партија со седиште во Атина, основана во 1988 година. Ја предводи Константинос Папаниколас.
Партијата го издава списанието Здравје и екологија (Υγεία - Οικολογία) и ја води телевизиската станица Телефос (Τηλεφώς). Исто така, воделе радио станица во Атина наречена Радио за здравје и екологија (Ράδιο Υγεία - Οικολογία) до 2001 година, кога била затворена.
На европските избори во 1989 година, тие освоиле 0,42% од гласовите. Нејзиниот дел од гласовите опаднал на следните избори. На парламентарните избори во 2000 и 2004 година, како и на локалните избори кои биле интервенирани, Еколози на Грција створиле сојуз со Демократското социјално движење (ДИККИ), Земјоделската партија (ПАЕКЕ) и други. Сојузот на овие избори освоил меѓу 1 и 3 отсто.
На 11 септември 2009 година, Јоргос Караџаферис, водач на крајно десничарската националистичка партија Народен православен собир (НПС/ЛАОС) објавил дека водачот на Еколози на Грција, Папаниколас, ќе се кандидира на државното место преку Лаос на грчките законодавни избори во 2009 година.
Жан Батист Грез
Детство
Грез е роден во Турни, Бургундија. Се смета дека бил самоук; ова е само делумно така бидејќи познато е дека уште од мали нозе, наспроти волјата на татко му, бил потпомаган од лионскиот уметник Грандон или Грондом, кој бил познат портретист. Грандон успеал да го убеди татко му на Грез да го пушти да го придружува како ученик во Лион, а подоцна и во Париз.
Во Париз
Кога се преселил во Париз, Грез работел по живиот модел во школата во Кралската академија, но не успеал да го привлече вниманието на неговите наставници; кога го насликал своето прво дело, „Таткото на семејството ја објаснува Библијата на своите деца“, тие се посомневале дека тој не бил неговиот вистински автор. Како и да е, Грез брзо се докажал со други, поимпресивни дела, го свртел вниманието и се здобил со поддршка од добро познатиот познавач Ла Лив де Жили, зетот на Мадам Депинај. Во 1755 г. Грез ја изложил својата слика „Измамениот слепец“ која била претставена од страна на вајарот Жан Батист Пигал, и со неа веднаш бил примен во Академијата.
Патување во Италија
При крајот на истата година Грез заминува за Италија заедно со игуменот Луј Гужено кој ја напуштил работата — иако станал conseiller au Châtelet за да го преземе малиот collet. Гужено бил донекаде запознаен со уметностите и бил многу ценет од страна на академиците кои, за време на неговото патување со Грез, го избрале за почесен член на нивниот кор заради неговите студии на тема митологија и алегорија; овие негови достигнувања биле добро искористени од нивна страна, но Грез не бил убеден во нивната вредност и затоа повеќе изгубил отколку што добил во посетата на Италија со Гужено. Веројатно тој решил да патува само за да ги замолчи оние кои го осудувале за непознавање на великите стилски модели, но и италијанските теми кои ги изложил во Салонот во 1757 г. исто така покажуваат дека тој бил на грешен пат и затоа набргу се вратил на неговите вистински извори на инспирација.
Повторно во Париз
Во периодот од 1759 до 1761 г. Грез станува сè по успешен; во 1765 го достигнува зенитот на својата ликовна моќ и реноме. Таа година се претставил со дури тринаесет дела, меѓу кои се и „Девојка ја оплакува својата мртва птица“,„Добрата мајка“, „Канзнувањето на лошиот син“ (Лувр) и „Татковата клетва“ (Лувр). Академијата ја искористила приликата за да го замоли за изработката на неговата дипломска слика, чија изработка била доста одложена и му оневозможила да изложува на нивните ѕидови сè додека нè ги задоволил нивните критериуми.
Во академијата
Грез сакал да биде гледан како историски сликар и насликал дело кое било наменето да ја оправда неговата омраза кон неговите квалификации како „битов сликар“. Ова несреќно дело „Север и Каракала“ (Лувр) било изложено во 1769 г. рамо до рамо со неговиот портрет на „Жорат“ (Лувр) и неговата прекрасна слика „Малото девојче со црно куче“. Академиците го примиле за нов член со сите почести, но при завршетокот на церемониите директорот му се обратил на Грез со следниве зборови: „Драг господине, Академијата ве прими, но како битов сликар; имаме обѕири кон вашите постари дела кои беа одлични, а за ова дело — кое не е достојно ниту на вашиот углед, ниту вам самиот — прогледуваме низ прсти“. На ова Грез се разлутил и и почнал расправија со другите и престанал да изложува дела сè до 1804, кога Француската револуција ширум ги отворила вратите на Акедемијата за секој во светот.
Следната година, на 4 март 1805 г., Грез умира во Лувр во голема беда. Иако некогаш бил прилично богат, парите ги потрошил во екстраваганции и лоша организација до таа мера што за време на неговите последни години почнал да ги продава и сопствените нарачки за сликање кои и така не можел веќе да ги извршува. За неговото брилијантно реноме не се заслужни неговите достигнувања како сликар во својата пракса, туку природата на тематиката со која работел. На тоа враќање на природата што ги испирирало нападите на Русо врз вештачката цивилизација му бил потребен и израз во ликовната уметност.
Оставнина
Дидро, во своето дело „Природониот син и таткото на семејството“, пробал да ја пренасочи домашната драма во сценско театарско дело; она што тој пробал да го направи и не успеал Грез, во сликарството, го постигнал со неверојатен успех, иако неговите дела, како и драмите на Дидро, биле повлијаени од истата таа извештаченост против која се бунтувале. Меѓутоа чувството на мелодрамска претераност кое оддаваат овие дела наоѓа една апологија во цврстиот и брлилијантен тек на дејствието, во свежината и силата на нијансите на телата, во примамливата мекост на изразот, во маѓепсната аура на здравје и младост, во сензуалните привлечности, накратко со тоа што Грез ги инвестира своите лекции во буржоаскиот моралитет. Како што Дидро се искажал за „Добрата мајка“, il a prêché à la population; и резултатот е една пикантност на копнтрастот која секогаш успева да привлече обожаватели.
Керстин Линдблад-Тох
Керстин Линдблад-Тох е научник во компаративна геномика, специјалист по генетика кај цицачи. Таа е научен директор за геномика на ’рбетници на Широкиот институт и професор по компаративна геномика на Универзитетот во Упсала. Во 2010 година, таа била ко-основач на лабораторијата „Наука за живот“ (SciLifeLab) заедно со Матијас Улен и дејствувала како ко-директор до 2015 година. Како водач на Иницијативата за геном кај цицачи на Широкиот институт, таа ги водела напорите за секвенционирање и анализа на геномите на разни цицачи, вклучувајќи глушец, куче, шимпанзо, коњ, зајак и опосум. Таа опширно истражувала на полето на генетика на кучињата, идентификувајќи ги гените и генетските варијанти важни за чувствителноста на болестите, морфологијата и однесувањето.
Александар Солженицин
Александар Исаевич Солженицин — (Александр Исаевич Солженицын, - ) — руски писател и нобеловец.
Животопис
Солженицин бил потомок на земјопоседници, засегнати од експропорцијата по Октомвриската револуција. Во 1941 година завршил математика на универзитетот во Ростов. Во февруари 1945 година бил уапсен за антисоветска пропаганда и осуден на осум години затвор и прогонство во Сибир. Во 1957 година бил рехабилитиран.
Творештво
Во 1962 година во списанието „Нови мир“ излегла повеста на Солженицин „Еден ден во животот на Иван Денисович“, во која низ погледот на еден затвореник се раскажува за безмилосниот живот во прогонство. Во своите подоцнежни раскази Солженицин го разобличувал сталинизмот - „Случајот на станицата Кречетовка“ (1963), „Во интерес на каузата“ (1963) и ги поддржувал христијанските и неотолстојските вредности (повеста „Куќата на Матренин“ од 1963 година). Откако во 1967 година испратил до Конгресот на писателите отворено писмо во кое се изјаснил против цензурата, неговите дела биле забранети и се објавувале само во странство: романите „Во првиот круг“ (1968) и „Одделение за рак“ (1968). Тоа се дела што го осудувале авторитарниот режим на Јосиф Сталин и системот на социјализмот. Во 1969 година Солженицин бил исклучен од Сојузот на писателите на СССР.
Во 1971, Солженицин го објавил романот „Август 1914“ година - прв дел од големиот циклус романи за Руската револуција, напишан со намера да се реставрира развојот на националната историја, што Солежницин ја сметал за фалсификувана. Во 1973 година, КГБ го запленил ракописот на романот „Архипелагот ГУЛАГ“, но копијата излегла од печат во Париз во декември 1973. Во февруари 1974 година, Солежницин бил уапсен, обвинет за државно предавство, лишен од советското државјанство и на 13 февруари бил прогонет во странство. Во текот на две години живеел во Цирих, а од 1976 година живеел во САД, каде ги објавил делата „Предупредување кон Запад“ (1980), „Исток и Запад“ (1980) и други. Во Русија се вратил по расформирањето на СССР.
NGC 987
NGC 987 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 987 се споменува и како UGC 2093, MCG 5-7-21, MK 1180, CGCG 505-23, IRAS 02338+3306.
Откривање
Објектот е откриен на 12 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 987 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 987 има привидни димензии од 1,6' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 36 м 49,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 19' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 987 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9911. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2328. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Корпоративен имиџ
Корпоративен имиџ се однесува на тоа како корпорацијата е перципирана. Тоа е општо прифатена слика за „што се залага“ компанијата. Создавањето на корпоративниот имиџ е дел од стварањето перцептивен менаџмент. Првенствено се создава од маркетинг експерти кои ги користат јавните односи и други форми на промоции за да ја сугерираат менталната слика кон јавноста. Вообичаено, корпоративниот имиџ е дизајниран за да биде привлечен за јавноста, за компанијата да може да предизвика интерес помеѓу купувачите, да создава мислење, генерира непристрасност кон марката, и со тоа ја олеснува производната продажбата.
Имиџот на корпорацијата не е создаден единствено од страна на компанијата. Други учесници кон имиџот на компанијата може да бидат и медиумите, новинарите, синдикатите, организациите за заштита на животната средина, и други НВО.
Корпорациите не се единствената форма на организации кои ги создаваат овие типови на имиџ. Владите, добротворните организации, религиозните организации, политичките организации и образовните организации сите се стремат кон уникатен имиџ, имиџ кој делумно намерно и делумно случајно, делумно само-создаден и делумно надворешно наметнат.
Јужен Вински Пат
Јужен Вински Пат (Südliche Weinstraße, ) — округ на југот од сојузната покраина Рајнска област-Пфалц, Германија. Се граничи со окрузите Југозападен Пфалц, Диркхајм, безокружниот град Нојштат, Рајна-Пфалц, Гермерсхајм и францускиот департман Долна Рајна. Округот го обиколува градот Ландау кој е окружно седиште, но не е дел од него.
Историја
На 27 мај 1832 г. во во Хамбашкиот замок се одржал Хамбашкиот празник — настан кој важи за почеток на германската демократија. Округот е создаден во 1969 г. со соединување на дотогашните окрузи Ландау и Бергцаберн. Отпрвин го носел името Ландау-Бад Бергцаберн, но во 1978 г. е преименуван во Јужен Вински Пат.
Географија
Округот е наречен по Германскиот вински пат (Deutsche Weinstraße), кој е првиот туристички пат во Германија, изграден во 1930-тите. Почнува од Бокенхајм, минува низ Бад Диркхајм, Дајдесхајм, и по 85 километри завршува во Швајген-Рехтенбах близу Бад Бергцаберн).
Реката Лаутер образува дел од границата со Франција на југ.
Грб
Грбот е многу сличен на оној од претходниот округ Ландау. Горе лево стои лавот на Изборното Кнежевство Пфалц. Белиот превез го симболизира Винскиот пат по кој е наречен округот. Долу десно има два грозда кои исто така се симбол на патот. Крстот е обележје на Шпајер, бидејќи Шпајерската епархија во минатото поседувала земја во округот. Круната по средината е преземена од грбот на округот Бад Бергцаберн и ги симболизира Трифелс и Анвајлер.
Грлица
Распространетост и статус
Грлицата е распоространета низ јужниот палеарктик, вклучувајќи ја и Турција и Северна Африка, а поретка е во Скандинавија и Русија. Таа е птица преселница која зимува во Јужна Африка. Грлицата ја има во: Авганистан, Албанија; Алжир; Андора; Австрија; Азербејџан; Бахреин; Белорусија; Белгија; Босна и Херцеговина; Бугарија; Буркина Фасо; Велика Британија; Габон; Гамбија; Грузија; Германија; Гана; Гибралтар; Грција; Гвинеја; Гвинеја-Бисао; Данска; Египет ; Еритреја; Ерменија; Естонија; Етиопија; Зелено'ртски Острови; Иран; Ирак; Ирска; Израел; Италија; Јордан; Јемен; Казахстан; Камерун; Катар; Кина; Кипар; Киргистан; Кувајт; Латвија; Либан; Либија; Лихтенштајн; Литванија; Луксембург; Мавританија; Македонија; Мали; Малта; Мароко; Молдавија; Монголија; Нигер; Нигерија; Обединетите Арапски Емирати; Оман; Палестина; Полска; Португалија; Романија; Руската Федерација; Саудиска Арабија; Западна Сахара; Сенегал; Сиера Леоне; Сирија; Словачка; Словенија; Сомалија; Србија; Судан; Јужен Судан; Таџикистан; Того; Тунис; Турција; Туркменистан; Узбекистан; Украина ; Унгарија; Фарските Острови; Финска; Франција; Холандија; Хрватска; Црна Гора; Чад; Чешка; Швајцарија; Шведска; Шпанија.
Во Европа, бројот на овие птици е значително намален (за 62%), најверојатно заради промените во земјоделието, а делумно заради убивањето на птиците во Медитеранот, за време на нивните миграции.
Опис
Грлицата е помала и послаба од многу други гулаби. Долга е 24-29 см, има распон на крилјата 47-55 см и тежи 85-170 грама. Се препознава по покафеавата боја и по црно-белите линии на страните од вратот. Опашката се забележува кога птицата лета кон набљудувачот, има клинест облик и во средината е темна, а има бели рабови и врвови. Кога се гледа одоздола, оваа шара заради белите подопашни пердуви со темна основа, се чинат како црни на бела позадина. Ова се гледа кога птицата застанува да пие и ја поткрева раширената опашка.
Возрасните птици имаат синосиви врат, глава, слабини и задница, а крилјата се цигла боја прошарани со црно. Градите се вино боја, а стомакот и под опашката е бело. Клунот е црн, а нозете и околу очите е црвено. Кај младенчињата отсуствуваат црно-белите линии на вратот, тие се покафаеви и побледи и имаат кафеави нозе.
Грлиците се едни од последните преселници кои пристигаат на север при крајот на април, а си заминуваат на југ во септември.
Ова е птица која повеќе сака отворени од многу шумовити предели, и често се храни на земја. Повремено може да гнезди во големи градини, но вообичаено е многу плашлива, најверојатно заради тешкиот прогон и лов за време на миграциите. Летот е опишуван како стреловит, но не премногу брз.
Свадбениот лет, висок и кружен, наликува на оној на гулабот гривнаш, но спуштањето надолу е понеодлучно и придружено со камшикувачкиот звук кога ги спушта крилјата. Пристигнувањето напролет е забележано со карактеристичниот грлен звук, длабокото, вибрирачко пуррр-пуррр, од кој птицата го добила своето име.
Неколку други гулаби од истиот род, исто така, се нарекуваат грлици:
Во културата
Најверојатно заради библиската метафора на грлицата во „Песна над песните“, поради нејзиниот волшебен глас, таа станала симбол на посветена љубов. Во Новиот завет, две грлици се споменува дека се жртвувани при раѓањето на Исус.
Во ренесансна Европа, грлицата е претставена како посветен партнер на птицата феникс. Такво значење има во поемите на Роберт Честер и Вилијам Шекспир („Феникс и грлица“). И во многу народни песни грлицата е поврзана со љубовта и посветеноста.
Soul Kitchen (песна)
„Soul Kitchen“ е песна на групата The Doors од нивниот прв истоимен албум The Doors. Песната е посветена на ресторанот Olivia's (Оливијас) во Венис Бич, Лос Анџелес, каде Џим Морисон почесто останувал долго време, затоа оваа песната го потсетувала на неговиот дом.
Заедно со многу други песни од The Doors, оваа песна се појави во филмот Форест Гамп.
Ра
Ра, понекогаш именуван и како Ре — древен египетски бог на Сонцето. Сè до Петтата династија тој бил едно од главните божества во древната египетска религија, и примарно се идентификувал со пладневното сонце, а со другите божества ги претставувал другите позиции на сонцето. Ра се менувал многу со текот на времето и подоцна за него се говорело дека го претставува Сонцето во сите фази од денот.
Потекло на поимот
Значењето на името Ра е неодредено, но главно се смета дека значи Сонце или дека е поврзано со „креативна сила“. Со самиот напредок на неговиот култ во египетскиот пантеон, Ра честопати го заменувал Атум како татко, дедо и прататко на боговите од Енеадата, па така стана творец на светот.
Потекло
За Ра се сметало дека е татко на децата од Хатор, бидејќи тогаш божествата биле поврзувани со фараоните. Иако не е современо мислење, брилијантниот Е.А. Волис Баџ (1857-1934) тврди дека Ра е единствениот бог на египетскиот монотеизам, додека сите други богови се само негови аспекти, манифестации, фази или форми. Како потврда на ваквиот став (во Папирусот на Ани т.е. египетската Книга на мртвите) тој ја наведува химната на Ра (1370 п.н.е.) која била напишана за да се нагласи пантеистичката природа на Ра и со тоа да се спречи надоаѓачкиот политеизам. Во оваа химна неколку богови се опишани како битија кои стојат од негова десна страна, но сепак тие се само одредени форми на Ра. На пример:
Мит
Сè до средината на дваесеттиот век, теориите на египтолозите постулираа дека свештенството од Хелиополис ја вовело Енеадата, со цел да го издигнат нивното локално сончево божество Ра над сите други божества од видот на Озирис. Многу египтолози денес го оспоруваат ова. Поверојатно е дека Големата Енеада - деветте божества: Атум, Геб, Изида, Нут, Озирис, Нефтида, Сет, Шу и Тефнут, најпрво се појавила во текот на опаѓањето на култот кон Ра во шестата династија, и дека по воведувањето на новата Енеада култот кон Ра наскоро доживеал голема обнова која траела сѐ дури обожувањето на Хор не стекнало голема популарност. Потоа обожувањето се фокусирало на синкретистичкото сончево божество Ра-Характу (Ра, кој е Хор на Двата Хоризонта). Во текот на периодот од Амарна во 18. династија, Акенатен го вовел обожувањето на друго сончево божество познато како Атен. Обоготворениот сончев диск го претставувало неговото примарно регионално божество, бидејќи тој се обидувал да го намали влијанието на храмот од Атум. Тој го изградил Веџес Атен (Wetjes Aten - издигнатиот Сончев-диск) храмот во Ану. Блоковите од овој храм подоцна беа искористени во изградбата на ѕидовите од средновековниот Каиро и се вклопени во некои од градските порти. Култот на бикот Мневис, кој е отелотворување на Ра, го имал својот центар овде, па се воспоставило формално погребно место за жртвување на бикови на северната страна од градот.
Во подоцнежните митови Ра е прикажуван како создател на Секмет, раната лавица и воинствена божица, која претходно доволно го казнувала човештвото во форма на одмаздничкото „Око на Ра“. На овој начин се присвојува тематиката на претходните митови како да се само аспекти на Ра, па честопати се говори дека тој е татко и на двајцата и брат на богот Озирис. Потоа речиси сите форми на живот наводно биле создадени само од Ра, кој сите нив ги оживотворил преку изговарање на нивните тајни имиња, па дури и луѓе биле создавани од солзите и потта на Ра. Заради тоа, Египќаните себеси се нарекувале „добитокот на Ра“
Симболизам
Богот Ра многу од неговите симболи ги споделувал со другите сончеви божества, особено со Хор, кој обично бил прикажуван како сокол. Во уметноста Ра примарно е насликуван како човек кој носи фараонска круна (знак за водство меѓу боговите) и сончев диск над неговата глава. Честопати имал глава од сокол слично како и Хор. Во понатамошните митови за Ра, сонцето е прикажувано различно во зависност од неговата позиција на небото. Припишувањето на различни имиња на сонцето, во зависност од неговата позиција на небото, било рана тема во египетските митови.
При изгревот тој бил младото момче Кепра, на пладне сокологлавиот Ра и при заоѓање стариот Атум. Ваквото постојано стареење било наведувано од некои подоцнежни Египќани како причина зошто Ра се одвоил од светот и ги оставил Озирис или Хор да владеат на негово место. Оваа идеја често е поврзувана со митот во кој Изида успеала да го измами стариот Ра преку откривање на неговото тајно име, и на тој начин ја стекнала неговата тајна моќ и владеела како фараонка на земјата. Ра понатаму ја изгубил својата моќ, а притоа се зголемила важноста на култовите кон Изида и Озирис.
Птицата Бену е Раовата „ба“ (суптилно тело (душа) на боговите со кое дејствуваат во вишите димензии) и симбол на огнот и повторното раѓање. Вадјет (wadjet) сончевиот диск, исто така, прикажуван преку хиероглифот ⊙, го симболизира животот што е даден од Сонцето.
За Ра, како Сонце, се сметало дека гледа сѐ. Се верувало дека Ра, како и Атум, биле татковците на Шу и Тефнут, кои потоа ги имале Геб и Нут. Овие пак подоцна биле родители на Озирис, Изида, Сет и Нефтида. Сите деветмина ја чинат хелиополската Енеада.
Значење
Ра или Хелиос е веројатно еден од најстарите богови кои ги обожавале Египќаните. Неговото име е толку старо што значењето му е непознато. Тој во сите периоди бил видлив амблем и претставник на Бога. На него секојдневно му биле принесувани дарови и жртви; времето т.е. денот започнувал кога Ра се појавувал над хоризонтот во облик на сонцето, а и човековиот живот бил спореден со неговото секојдневно патување. Се верувало дека Ра плови по небото во два чуна (барки). Во едната патувал од изгревањето на сонцето до пладне, а во другата од пладне до заоѓањето на сонцето, додека за време на ноќта се одморал во телото на Нут за идното утро повторно да се роди. Додека се раѓал бил нападнат од Апеп, моќен змеј или змија, претставник на мракот и злото. Ра се борел со него, сè додека не го забодел со стрелата која ја упатил на него. Оваа приказна се повторува во легендата за борбата помеѓу Хор и Сет, и во двете приказни всушност се претставува борбата меѓу светлината и темнината. Бидејќи Ра бил „татко на боговите“, секој бог требало да претставува некоја негова одлика, вид или облик.
Миа Лавхајм
Миа Лавхајм (родена 1968 година) е професор по социологија на религијата на Универзитетот Упсала во Упсала, Шведска со специјалист по нови медиуми.
Сенегамбија и Нигер
Сенегамбија и Нигер (француски: Sénégambie et Niger) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Западна Африка во периодот од 1902 до 1904 година, кога територијата територијата била вклучена во Горен Сенегал и Нигер.
Колонијата опфаќала делови и од денешните Сенегал и Нигер.
Нојштат на Ренштајг
Нојштат на Ренштајг (Neustadt am Rennsteig) — село и поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Гросбрајтенбах.
Географија
Нојштат се наоѓа на височина од 805 метри на Ренштајг, со што припаѓа на едни од највисоките места во Тирингија. Југозападно се наоѓа долината на Шлојзе.