cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марк Шпиц
Марк Ендрју Шпиц (роден на 10 февруари 1950, во, САД) е поранешен американски пливач и освојувач на 7 златни медали на Летните олимписки игри одржани во Минхен во 1972 година. Исто така, тој е еден од четворицата спортисти со 9 златни медали од Олимписките игри (заедно со Паво Нурми, Лариса Латинина и Карл Луис), а само зад Мајкл Фелпс со 14 освоени златни медали. Марк, исто така, е и поставувач на 23 светски рекорди во спринтерските дисциплини во слободен стил и делфин. Тој никогаш не бил светски првак, а кариерата ја завршил во 1973 година.
Својот голем талент овој натпреварувач го покажал уште на игрите 1968 во Град Мексико каде со само 18 години освоил 2 златни медали. На игрите, тој бил предводен од силниот американски пливачки тим и од нивниот најдобар пливач кој бил стимул и за другите Дон Сколандер кој на игрите 1964 во Токио освоил 4 златни медали. На овие игри Шпиц најавувакл освојување на 5 златни медали, но освоил само 2 и тоа во штафетите 4x100m слободно и 4х200m слободно. Освоил и сребро на 100m делфин и бронза на 100m слободно, додека во финалната трка на 200m делфин целосно потфрлил освојувајќи го само разочарувачкото осмо место.
На игрите 4 години подоцна, 1972 во Минхен, за Марк се отворила нова страница во кариерата. Впрочем, Марк Шпиц на овие игри освоил 7 златни медали во колку и дисциплини настапил (100m делфин, 100m слободен стил, 200m делфин, 200m слободен стил, штафета 4х100m слободен стил, штафета 4х200m слободен стил и штафета 4х100m мешано). Од овие дисциплини, последен златен медал Шпиц освоил како дел од штафетата на САД на 4х200m мешано на 4 септември. Веднаш по овој подвиг, тој бил принуден да го напушти Олимпиското село, бидејќи е Евреин (татко му е Евреин, а мајка му Порториканка).
20 години по својот најголем успех, Марк Шпиц имал смешен обид да се квалификува за Летните олимписки игри - 1992 одржани во Барселона, но се разбира не успеал.
Христос Минервин (Микеланџело)
Христос Минервин (италијански: Cristo della Minerva), познат и како Христос го носи крстот или Христос Откупител, ― мермерна скулптура на италијанскиот мајстор од високата ренесанса, Микеланџело, завршена во 1521 година. Таа е во црквата Санта Марија сопра Минерва во Рим, лево од главниот олтар.
Историја
Делото било нарачано во јуни 1514 година, од римскиот патрикиј Метело Вари, кој навел само дека голата стоечка фигура ќе го има крстот во неговите раце, но композицијата целосно му ја препуштил на Микеланџело. Микеланџело работел на првата верзија на оваа статуа во неговото студио во Мачело деј Корви околу 1515 година, но ја оставил во груба состојба кога открил црна линија во белиот мермер, на која Вари забележал во писмото, а подоцна од Улисе Алдрованди. Новата верзија била набрзина заменета во 1519-1520 година за да се исполнат условите од договорот. Микеланџело работел на тоа во Фиренца, а преселбата во Рим и последните допири му биле доверени на чиракот Пјетро Урбано кој, сепак, го оштетил делото и морал брзо да биде заменет со Федерико Фрици на предлог на Себастјано дел Пјомбо. Првата верзија, како што била груба, била побарана од Метело Вари, и му ја дал во јануари 1522 година, за малиот двор во градината на неговото палацето во близина на Санта Марија сопра Минерва,  преведено како „Како негова најголема чест, како да е од злато“, знак на почитта во која Микеланџело бил гледан“. Таму останал, опишан од Алдрованди во 1556 година, и забележана во некои современи писма како очигледно за продажба во 1607 година, по што била целосно изгубена од јавноста. Во 2000 година, Ирина Балдрига ја препознала изгубената прва верзија, завршена на почетокот на седумнаесеттиот век, во сакристието на црквата Сан Винченцо Мартире, во Басано Романо во близина на Витербо; на Христовиот лев образ јасно се разликува црната вена. Сега често се нарекува Џустинијаниев Христос. Подоцна завршените делови се „десната рака, делови од лицето и грбот“.
И покрај сите овие проблеми, втората верзија ги оставила впечаток на современиците. Себастјано дел Пјомбо изјавил дека само колената се достојни за повеќе од целиот Рим, кој Вилијам Валас ја нарекол „една од најљубопитните пофалби некогаш испеани за уметничко дело“. Христос е прикажан од Микеланџело облечен во стоечка поза. Христовите полови органи се изложени за да се покаже дека неговата половост е нерасипана од страста и целосно контролирана од неговата волја, така што во своето воскреснато тело тој го покажува својот триумф и над гревот и над смртта. Во 1546 година била додадена бронзена крпа вз слабината која ги штити гениталиите од гледање.
Ногата е свиткана и главата се врти наназад, според начелото на контрапост. Во споредба со првата верзија, поактивната поза овозможува поразновидни впечатоци кога статуата е гледана од различни агли, „не само што го активира просторот околу него, туку и наведува приказна што се одвива“. Првата верзија била изложена во Националната галерија, Лондон во 2017 година, во истата просторија со калапот на втората верзија, цртежи за неа и писмо во врска со неа.
Катерина Горачинова
Катерина Горачинова ( во ) — македонска фармацевтка и универзитетска професорка на Фармацевтскиот факултет во Скопје.
Животопис
Нејзината кариера ја започнала како фармацевт и редовен професор на Фармацевтскиот факултет во Скопје и раководител на Институтот за фармацевтска технологија. Има објавено над 70 научни и стручни труда и над 30 соопштенија на симпозиуми и конгреси во и надвор од земјата. Раководител и учесник на научноистражувачки проекти. Автор на едно поглавје во Фармакотераписки прирачник.
Винуфосен
Винуфосен е највисокиот водопад во Европа, а шести по висина во светот. Се наоѓа во Норвешка. Вкупната висина на водопадот изнесува 860 метри, додека пак најдолгиот пад изнесува 420 метри.
Бреда
Бреда е општина и град во јужниот дел на Холандија. добиенa од зборовите Brede Aa ("широк Aa" или "широка АА ') и се однесува на сливот на реките Марк и Аа. Како утврден град, градот е од стратешко воено и политичко значење. Бројот на население во Бреда во 2014 година изнесувал 180,420, градското подрачје, но со околината до 324,812 жители.
Историја
Градот Бреда во 1252 ја доби повелбата на градот. После тоа имала право да ги изгради своите утврдувања со ѕидови од тули и врати. Во текот на 15 век, дошло до брзо проширување на урбан просперитет. Била изградена голема готска црква со висока кула 97 метри. Анри III од Насау-Бреда изградил многу посилни утврдувања отколку претходно умерените. Таа станала силна основа во оваа линија на тврдини во Холандија. Во исто време, Бреда станала кралски град, кој привлекувал многу благородници кои изградиле големи куќа за живеење во стариот дел на градот. Најимпресивната палата била изградена од страна на италијанскиот архитект Томас де Винзор од Болоња. Тоа била палата во стилот на ренесансата од северот од Алпите.Таа станала место каде што престојувале првите холандски принцови. Бреда во 1534 е многу уништена од големиот пожар, кога огнот уништил околу 1300 куќи, цркви и капели заедно со градското собрание. По пожарот имало само 150 куќи и главната црква.
За време на Осумдесетогодишната војна Бреда била заземена од Шпанците во 1581 година. Но, уште еднаш потоа била освоена од Морис Насау во 1590 година. Тогаш 68 војници успеале скришно да влезат во градот, скриени под товарот во мал брод. Шпанците по десет месеци опсада во 1625 година повторно ја освојуваат Бреда. Предавањето на Бреда била овековечена од страна на шпанскиот сликар Диего Веласкес. Бреда повторно по четири месечната опсада се вратилаа на холанѓаните во 1637 година под команда на Фредерик Хендрик од Орање. По Вестфалскиот мир во 1648 година Бреда конечно станала составен дел на Холандија.
Стопанство
Економска активност во Бреда во главно била индустриска, а денес главни активности се трговијата и бизнисот. Исто така била центар на прехранбена индустрија и производство на пијалаци. Има многу компании кои се познати во западна Европа, а тоа се Ван Мел по производство на гуми за жвакање, Ментос, Квата по чоколади, Де Фам по ликери и други. Во Бреда се наоѓала најголемата пивара во Холандија, која била затворена во 2004.
Знаменитости
Градот Бреда има многу историски згради, а големиот плоштад (Groote Markt), е централна точка на градот. Во негова близина се наоѓаат бројни кафулиња, ресторани како и старата градска сала (Oude Stadthuis), Обединетата црква (Grote  Onze Lieve Vrouwekerk) и градскиот замок од 17 век.
Возови
Бреда има две железнички станици, Бреда и Бреда-Принсенбек, обезбедување на врски со Јужна-Холандија (Дордрехт - Ротердам - Хаг) и Тилбург - Ајндховен, и од станица Бреда, исто така, до Росендал со поврзување на Висинген и Антверпен. Покрај тоа, исто така, возови главно северно од Бреда се упатуваат до Амстердам, и на исток до Ден Бос - Нијмеген
Патишта
На A16 автопатот е на север кон Ротердам и кон југ, до белгиската граница до Антверпен. На A27 автопатот е, исто така, на север; Таа се поврзува со Утрехт. Исто така, А58 ја поврзува Бреда со Тилбург и Ајндховен.
Збратимени градови
Бреда е збратимена со:
Прасугрел
Прасугрел е лек кој се користи за превенција од формирање на формирање на тромби. Тој е инхибитор на агрегацијата на тромбоцитите.
Герлинци
Герлинци (словенечки: Gerlinci) — населба во Општина Цанкова во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
NGC 3965
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 3965 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 157086. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5520. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1562.
Бегови Вирови
Бегови Вирови — неколку вирови кои се природно завирени од издашен извор на вода, високо на планината Јакупица под врвот Кале поради што многу често во некои пишани изданија, карти и меѓу луѓето самиот тој врв, а некаде и целиот предел на планинската огранка се именува и е познат како Бегови Вирови. Сместени се на надморска височина од 1766 метри, на тревнатото планинско било на јужната падина на планинската огранка на Јакупица која со Јакупичкиот Преслап се одделува југоисточно од врвот Солунска Глава, на планинското седло помеѓу врвовите Кале (2112 м.) непосредно на североисток и Голем Јаор (1816 м.) на југозапад, високо над велешките села Бистрица и Црешнево. Бегови Вирови претставуваат природно завирена бразда со вода која, подводно извира од првиот вир (на северозапад) од кој со бавен проток, истек и дотек на водата кон југоисток се исполнуваат уште 8 други вирови и локви непосредно поврзани и споени во истата линија на браздата. Се одликуваат со многу бистра, чиста и студена вода. Нивната длабочина се движи меѓу 20, 25 и 30 сантиметри, а најголемите вирови во средината достигнуваат пречник со широчина и до 1 и 1,1 метар, додека просечната се движи до половина метар односно 50-60 см. Коритото на на некои од низводно погорните вирови е песокливо и каменесто со ситни камчиња, а на останатите вирови подолу е со земјано дно од црница, поради што во содејство поради слабиот проток водата е проѕирна и многу бистра. Поради големата штедрост на изворот со вода Бегови Вирови имаат постојан и речиси непроменлив водостој преку текот на целата година. Непосредната околина на Бегови Вирови има изобилство на повеќе силни и издашни извори на вода од кои се создава изворишното подрачје од кое протекува реката Камештица која се влева во Бабуна кај Нежилово. Водата од Бегови Вирови се користи за напојување на добиток заради што во близината постои и бачило на сточарите од Бистрица, а дел од водата е спроведена и за пиење во селата Црешнево и Нежилово. На процепите на бројните карпи во непосредната околина на Бегови Вирови е застапен реткиот растителен вид Campanula wanneri. До Бегови Вирови може да се пристапи единствено со пешачење во времетраење од 3 до 3,5 часа по тешко проодни, многу стрмни и необележани патеки од Бистрица, Црешнево и од Нежилово преку пределот Корда до кој води колски земјен пат.
Коќуша (водопад)
Коќуша е водопад во Босна и Херцеговина на реката Младе (Требижат) во Велјаци, општина Љубушки, Босна и Херцеговина. Водопадот е висок 5 метри, а широк околу 50 метри. Во близина на водопадот се наоѓаат млинови и печатници, од кои некои работат и денес.
Единаесетаголник
Единаесетаголник – многуаголник со единаесет темиња и единаесет страни.
Правилен единаесетаголник
Правилниот единаесетаголник е единаесетаголник кај кого сите страни се со еднакви должини и сите внатрешни агли се еднакви.
Внатрешните агли на правилен единаесетаголник имаат по 147° (степени), а збирот на сите внатрешни агли на кој било единаесетаголник изнесува 1620°.
Ако основната страна на единаесетаголник е a\,\!, неговата плоштина се определува со формулата:
Плоштината може да се пресмета и со:
каде
R - е полупречник на опишаната кружница, а
r - е полупречник на впишаната кружница.
Конструкција
Правилен единаесетаголник не може да се конструира со шестар и линијар.
Мосон (поларна станица)
Станицата Мосон, вообичаено наречена Мосон — една од трите постојани бази и истражувачки пунктови на Антарктикот управувани од Австралиската антарктичка дивизија (ААД). Мосон лежи во Холмовиот Залив во Мак. Робертсоновата Земја, Источен Антарктик во Австралиската Антарктичка Територија, територија за која има претензии Австралија. Основана во 1954 година, Мосон е најстарата антарктичка станица на Австралија и најстарата постојано населена станица на Антарктикот јужно од Јужниот Поларник.
Станицата била наведена во Регистарот на националниот имот во 2001 година и во списокот за наследство на Комонвелтот на 22 јуни 2004 година, како одраз на оживувањето на научните истражувања на Австралија и територијалните интереси на Антарктикот по Втората светска војна.
Цел
Станицата Мосон е база за научно-истражувачки програми, вклучително и подземен детектор на космички зраци, разни долгорочни метеоролошки аерономиски и геомагнетни проучувања, како и тековни биолошки проучувања за зачувување, особено на блискиот Аустер Рокери, место за размножување на царските пингвини и аделиските пингвини.
Инфраструктурата на Мосон вклучува земјена станица со сателитска антена АНАРЕСАТ (Австралиски национален сателит за истражувачки експедиции на Антарктикот) за комуникација.
Географија
Станицата Мосон се наоѓа во Холмовиот Залив, во Мак. Робертсоновата Земја, Источен Антарктик во Австралиската Антарктичка Територија, територија за која има претензии Австралија. Таа била именувана во јануари 1930 година од страна на Сер Даглас Мосон за време на неговото прво патување на Британската, австралиска и новозеландска истражувачка експедиција на Антарктикот (BANZARE), со бродот Дискавери. Се наоѓа во регион кој Мосон го прогласил за британска територија во неколку наврати во 1930 и 1931 година, а подоцна станал Австралиската Антарктичка Територија.
Некои значајни географски одлики во регионот ги вклучуваат планините Фрамнес, кои ја формираат драматичната позадина на станицата Мосон. Планините Фрамнес биле именувани во 1930-тите од страна на норвешки истражувачи финансирани од сопственикот на бродови и китоловски магнат Ларс Кристенсен.
Клима
Станицата Мосон доживува поларна клима:
Истражување
Во текот на март и април 1960 година, една анкета на АНАРЕ од станицата Мосон спровела барометриско контролно мапирање по трасата од 242 километри патување со санки со кучиња од Батербискиот ’Рт преку планините Непиер до островот Мартин во заливот на Едвард VIII. Членовите на оваа група - предводена од Сид Киркби - станале првите луѓе што стапнале на планините Напиер. Највисокиот врв од овој мал опсег - планината Елкинс - бил идентификуван и именуван во тоа време по Теренс Џејмс Елкинс. Многу други одлики на теренот биле мапирани, посетени или именувани како резултат на оваа експедиција, вклучувајќи го врвот Армстронг, Птичјиот Гребен, планината Грифитс, нунатакот Њуман, Вилкинсоновиот Врв и Младите Нунатаци.
Во 2018 година, астронаутот и академик Џеј СиБаки спровел истражување користејќи виртуелна реалност, на станицата Мосон на австралиската антарктичка дивизија, каде што експедиторите користеле VR-слушалки за да ги видат сцените на австралиските плажи, европските сцени од природата и северноамериканските природни сцени од шумите и урбаните средини, кои се разликуваат од изолацијата на белината и тишината на Антарктикот. Истражувањето требало да ги информира психолошките техники за поддршка на долготрајните вселенски летови, како на пример за астронаутите кои одат на Марс.
Историја
Во 1946 година, министерот за надворешни работи, Х.В. Еват ја искажал својата поддршка за предлогот на Даглас Мосон за воспоставување постојана австралиска база на Антарктикот. Поминале уште седум години пред соодветен брод, Киста Дан, да биде изнајмен за да постави објекти на јужниот континент.
Местото на станицата било избрано во 1953 година од Филип Ло, првиот директор на ААД, кој направил воздушни фотографии за време на американската операција „Скок во височина“ од 1946-1947 година, избирајќи го местото на големото природно пристаниште и трајно изложената карпа за градење. Станицата била изградена во 1954 година. Некои од малите претходно изработени колиби што се користеле во првите години остануваат на станицата, но тие се засенети од големите модуларни згради со челична рамка кои датираат од големата програма за обнова која започнала кон крајот на 1970-тите.
До 1959 година, капацитетите на станицата Мосон значително се прошириле. Персоналот во тоа време вклучувал 6 научници, 4 техничари, 2 пилоти, 2 набљудувачи на времето и 10 други. Претставените научни дисциплини вклучувале картографија, геологија и геомагнетизам, глациологија, сеизмологија, јоносферска и поларна физика, метеорологија и физиологија. Возилата вклучувале 2 авиони Де Хавиленд Канада DHC-2 Бивер, 3 трактори Катерпилер D4, 1 ТЕА-20 Фергусон и 1 Sno-Cat.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Фиток
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Фиток, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен во источниот дел на селото. Изградена е во 1955 г. Претставува сводеста трикорабна базилика со самостојна камбанарија на северозапад. Живописана е во 1990 г.
NGC 6312
NGC 6312 — галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 јули 1879 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6312 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6312 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 6312 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59751. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3081. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1135.
Дела на светите апостоли
Дела на Апостолите — една од книгите на канонскиот Нов завет, и кој се користи во сите православни и римокатолички, како е во останатите христијански деноминации како протестанти, Јеховини сведоци, адвентисти итн.
Според научните истражувања, оваа книга се препишува на авторот на Евангелието по Лука, односно Апостол Лука. Како и според евангелието на Лука, така и Делата на Апостолите започнуваат со обраќање кон Теофил, кој според некои бил римски големец. Според некои тој бил римски судија на судот на кој требало да му биде судено на Апостол Павле.
Во целина, Апостолски дела немаат конкретен назив, бидејќи поголемиот дел од книгата се однесува на животот и делото на апостолите Павле и Петар. За разлика од нив, останатите апостоли се споменуваа само неколкупати. Според некои научници, адекватниот наслов на книгата бил Дела на Светиот Дух.
Автор и име
Денеска сѐ уште се дебатира околу тоа дали Лука бил авторот на оваа книга која се наоѓа во Новиот завет. Отците на раната црква споменуваат дека Лука бил лекар, дека делувал во Антиохија и дека бил голем приврзаник на апостол Павле. Се смета дека авторот на евангелието по Лука е истиот кој ги напишал и делата на апостолите. Меѓутоа не постои консензус, па според Рејмонд Браун, сегашното мислење околу авторството на Лука е еднакво поделено меѓу истражувачите.
Името на насловот Дела на апостолите не бил оригинален. За прв пати ова име било употребено од страна на Иринеј Лионски во доцниот 2 век. Некои сугерираат дека насловот бил Делата на Исус или Делата на Светиот Дух, бидејќи во глава 1:1 се започнува со самиот Исус и продолжува околу она што Исус започнал и какво е неговото учење.
Најстариот досега познат примерок на „Делата“ е посведочен фрагментарно на папирус кој во науката е означен како П45 датиран околу 250 година, а пак, најстарата целосно сочувана верзија се наоѓа во т.н. Codex Vaticanus, датиран во околу 320 до 350 година. Делата на светите апостоли претставува единствениот новозаветен текст сочуван во два текстуални облици (верзии), западна (латинска) и александриска (страрогрчка). Притоа, науката, речиси едногласно, смета дека александриската верзија на „Делата“ е хронолошки постара и оттука единствено оригинална. Ваквото тврдење е прифатено и од страна на црквата.
Опис
Во Дела на апостолите најмногу се обрнува вниумание на ширењето на христијанството, излегување на Светиот Дух во денот на Педесетница до пристигнувањето на апостол Павле во Рим по околу 30 години, и организирањето на првите ранохристијански црковни општини не само во Ерусалим и Палестина, туку и пошироко во Мала Азија, Македонија и Грција. Овој период претставува важен дел од историјата на христијанството главно поради тоа што истото пристигнало во скоро сите делови на тогашниот познат свет.
Главниот збор кој се употребува во книгата е сведок, кој збор е споменет повеќе од триесет пати. Еден од најглавните стихови е: ...ќе примите сила кога Светиот Дух ќе слезе на вас и ќе Ми бидете сведоци како во Ерусалим, така и во цела Јудеја, и во Самарија, и сè до крајот на земјата...
Според податоци на црквата, до крајот на т.н. апостолска ера, бројот на христијаните бил околу 500.000 верници.
Свети Климент Анкирски
Климент Анкирски е христијански светец.
Роден e во 258 година во градот Анкир, од татко незнабожец и мајка христијанка. Неговата мајка Ефросинија му прорекла на синот маченичка смрт и го оставила кога Климент имал само 12 години. Нејзината другарка Софија го зела во својата куќа како син и помогнала за неговото воспитување во христијански дух. Климент бил толку прочуен заради неговиот добородетелен живот, па затоа бил избран за епископ Анкирски во 20 година од својот живот. Во млади години тој стекнал старечка мудрост и со голема воздржаност го скротил и го победил своето тело.
Според христијанските верувања, цели 28 години поминал во маки и по затвори. Единаесет мачители го малтретирале и го мачеле. Кога еднаш го удирале по лицето, го плукале и му ги кршеле забите, тој му довикнал на мачителот доментијан: “Ми правиш почест, o доментијане, а не ме мачиш, бидејќи на мојот Господ Исус Христос му беше така биена устата и образите удирани со шлаканици, па еве и јас недостојниот со тоа се удостоив!” Кога бил доведен пред царот Диоклецијан во Рим, царот поставил на една страна разни орудија за мачење, а на друга дарови, одликувања, одела, пари - сè што можел царот да подари, па му рекол на Климента да избира. Христовиот маченик со презир погледнал на сите царски богатства и ги избрал орудијата за мачење. И бил мачен неизмерно: парче по парче месо му било кинато од телото, така што коските белееле под месото. Најнакрај бил исечен од војниците во 312 година во црквата во Анкир, кога како архијереј служел Божја служба.
Православната црква неговиот ден го чествува на 23 јануари.
Ференц Мјуних
Ференц Мјуних (унгарски: Ferenc Münnich; (, –, ) — унгарски комунистички политичар кој служел како претседател на Советот на министри на Народна Република Унгарија од 1958 до 1961 година.
Животопис
Тој служел во австроунгарската војска во Првата светска војна, и војувал на Источниот фронт. Тој бил заробен во 1915 година, а потоа бил депортиран во Томск, Сибир.
Во 1918 година, бил ослободен и се вратил во Унгарија. Тој бил член на владата Унгарската Советска Република од 1919 година.
Тој се борел во Шпанската граѓанска војна и бил комесар на Ракошиевиот баталјон на XIII Меѓународна бригада.
Тој се приклучил на Унгарската комунистичка партија во октомври 1945 година. По Втората светска војна, тој се вратил од пат и станал полициски командир на Будимпешта. Во Унгарската револуција од 1956 година, прво официјално станал дел од владата на Имре Наѓ, служел како министер за внатрешни работи од 27 до 31 октомври, а потоа побегнал во Советскиот Сојуз. Тој се вратил со Јанош Кадар на 4 ноември 1956 година, служел како министер за внатрешни работи и министер за одбрана во „Првата влада на Кадар“ држејќи ги овие позиции сè до 1 март 1957 година. Неколку месеци подоцна, тој ја организирал Работничката милиција. Во 1965 и 1967 година, бил награден со Лениновата награда на Советскиот Сојуз.
Нарин (Пивка)
Нарин (словенечки: Narin) — населба во Општина Пивка во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Козјак (Козјачија)
Козјак е средновисока планина во североисточниот дел на Македонија, долж границата со Република Србија.
Геологија и хидрологија
Козјак се издига помеѓу долината на реката Пчиња на север и запад, Крива Река на југ и нејзините притоки: Мала Река и Бистрица на исток. Планинското било, кое е долго околу 15 км, има лачно протегање така што од првичен правец запад-исток, постепено скршнува кон југ. Во најголем дел, Козјак е составен од стари прекамбриумски и палеозојски кристалести карпи и тоа: гнајсеви, микашисти и шкрилци. Јужниот дел од планината пак е изграден од вулкански карпи, претежно андезити. Во релјефен поглед претставува планина од громаден тип, ограничена со раседи. Повисоките делови претставуваат стари зарамнини со височина од 800-1000 м. Врвовите се ниски и заоблени. Највисок врв е Перен со 1326 м. Под влијание на човечкиот фактор, најголем дел од планината е оголен, поради што се застапени силни ерозивни процеси. Затоа најголем дел од водотеците на планината Козјак имаат пороен карактер и преку лето се без вода. Силните ерозивни процеси, оголеноста и безводноста се причина Козјак да е речиси целосно раселен простор. Во јужниот дел на планината Козјак, кој е изграден од вулкански карпи, на главното зарамнето планинско било, се наоѓа и природното езеро од вулканско потекло, Мокро Езеро.
Ватерполо на Летните олимписки игри 1900
Ватерполото на Летните олимписки игри 1900 — првиот официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Париз, Франција. На турнирот учествувале вкупно 8 репрезентации.
Првото место го освоил Осборнскиот пливачки клуб од Обединетото Кралство, второто Бриселскиот пливачки и ватерполо клуб од Белгија и третото, кое било доделено на две екипи од Франција на Libellule de Paris и Pupilles de Neptune de Lille.
Александар Књажев
Александар Књазев (руски: Александр Александрович Князев) - руски виолончелист.
Музичка кариера
Књажев настапувал заедно со повеќе познати оркестри, како што се: Окрестарот на „Би-Би-Си“, Баварскито радио-симфониски оркестар, Симфонискито оркестар на Гетеборг, Токискиот симфониски оркестар, Симфонискиот оркестар на Балтимор, Прашката филхармонија, итн. Исто така, тој настапил на познатите фестивали: Espinio Festival, La folle journée, Enescu, Schloss Elmau, December Evenings, Tanglewood, Musika Cello Fest, Naphleon итн.
Шпре-Ниса
Географија
Округот се наоѓа во областа Лужица. Реката Шпре тече низ округот, додека реката Лужичка Ниса ја создава источната граница, која во исто време претставува и граница со Полска.
Историја
Округот бил создаден во 1993 со спојување на претходните окрузи Котбус, Форст, Губен и Шпремберг.
Ристе Стефанов
Ристе Стефанов (роден на во ) — поранешен македонски кошаркар и репрезентативец. Тој играл на позицијата бек.
Играчка кариера
Тој бил соиграч на Перо Антиќ во Лукоил Академик, и заедно го освоиле домашното првенство во Бугарија во сезоната 2007/2008, со скор од 40 победи и 0 порази.
Во јануари 2012, Стефанов, преку раскин на договорот, го напуштил МЗТ Аеродром.
За сезоната 2014/15, Стефанов потпишал за Работнички. Со Работнички, Стефанов го освоил Купот 2015. Потоа, во април, Стефанов го напуштил Работнички.
Останата кариера
Во август 2018, Стефанов престанал да е тренер на М-16 генерацијата на Работнички.
Ригодон (роман на Селин)
„Ригодон“ - роман на францускиот писател Луј-Фердинан Селин, објавен во 1969 година.
Осврт кон делото
„Ригодон“ е последното дело на Селин, кој утрото, 1 јули 1961 година, ја известил својата сопруга дека штотуку ја завршил втората верзија на романот, потоа напишал писмо до издавачот Галимар, а истиот ден, околу 18 часот, умрел. Во истоимениот есеј, францускиот критичар Ален Арди пишува дека зборот „ригодон“ зазема клучно место во опусот на Селин и се поврзува за три семантички полиња: полето на животност, радост; полето на движењето кое го опфаќа и танцот ригодон; идејата на смртта - прецизен погодок во центарот на метата. Ако се вкрстат второто и третото поле се добива ново значење на зборот, а тоа е „мртовечки танц“. Животноста, движењето со кое таа се изразува и смртта се трите централни теми во творештвото на Селин. Смртта е сеприсутна во неговото дело, таа е кралица на просторот и времето, таа е присутна секаде и секогаш. Селин како лекар постојано бил во допир со смртта, тој ја видел „илјада и илјада пати“ и долго време бил мисловно задлабочен во нејзината тајна, а истовремено ја проколнувал, неспособен да ѝ се спротивстави на чудната потчинетост кон неа.
Рени Толваи
Рената Тимеа " Рени " Толваи (Reni Tolvai година) е унгарска пејачка, танчерка и модел. Првпат станала позната во 2010 година по освојувањето на петтата сезона на унгарското шоу мегастар. Таа освои повеќе награди во Унгарија и учествуваше во Дал во 2012, 2016 и 2018 година.
Музичка кариера
Во 2010 година, таа имала само 19 години, кога покрај освојувањето на унгарскиот идол, таа станала и Унгарски глас на годината. Нејзиниот прв сингл се појавил со музичко видео во летото на 8 август 2011 година, кој постигнал голем успех и се нашол на врвните топ листи на унгарските радио музички листи. Во 2011 година Рени го издала својот деби-соло албум "Екцер". Во 2011 била избрана за унгарски женски пејач на годината. Годината 2013 била година на ренесансата на Рени: нов менаџмент, нови песни и нов изглед. Во март 2014 година, таа отишла на американска турнеја, каде што настапила во Помпано Бич и Сарасота, Флорида, Бруклин, Њујорк и Гарфилд, Њу Џерси.
Јапонски ариш
Јапонскиот ариш ; 唐松, карамацу) — вид на ариш со потекло од Јапонија, поточно од планинските предели на регионите Чубу и Канто во средишниот дел на Хоншу. Присутен е и во Македонија, каде е воведен во 1950-тите.
Ова е листопадно иглолисно дрво, средно до високо по големина, достигнувајќи височина до 20-40 м, со пречник на трупот до 1 м. Крошната му е широка и конусна; главните и гранки му се хоризонтални, а страничните исто така, со ретки исклучоци. Фиданките му се диморфични, со тоа што растот се дели на долги фиданки (10-50 см) со неколку пупки, и кратки фиданки (1-2 мм) со само една пупка. Листовите му се иглични, светло-синозелени, со должина од 2-5 см; пред да паднат на есен стануваат светлжолти до портокалови, така оставајќи ги розово-кафените фиданки голи сѐ до следната пролет.
Шишарките им се исправени, јајчесто-конусни, со должина од 2-3,5 см, и со 30-50 семени лушпи свиени на рабовите; во младоста тие се зелени, а кога ќе созреат се отвораат и ги пуштаат семињата, што се случува 4-6 месеци по опрашувањето. Старите шишарки остануваат на дрвото долги години, и по боја се сиво-црни.
Дрвото вирее на надморска височина од 500-2.900 м на добро исцедена почва, и избегнува расквасена земја.
Научниот назив дрвото го носи во чест на германскиот природонаучник Енгелберт Кемпфер. Дрвото е познато и по синонимот Larix leptolepis.
Употреба
Јапонскиот ариш има важна улога во шумарството, и се одгледува ширум северна и средна Јапонија (на север до Хокаидо), но исто така нашироко и во северна Европа, особено во Велика Британија. Дрвото му е цврсто и трајно, и се користи за општо градежништво. Често се среќаваат и огради од мали аришови прачки.
ЖС „Црвени Брегови“
Железничка станица „Црвени Брегови“ — железничка станица на железничкиот коридор 10 во селото Црвени Брегови, во јужниот дел на Македонија. Железничката станица се наоѓа на железничката линија Скопје — Гевгелија и на неа поминуваат регионалните домашни возови од Скопје кон Гевгелија, како и меѓународните возови Белград — Солун и Скопје — Солун.
Станицата поседува еден колосек.
Местоположба
Железничката станица се наоѓа на работ од селото Црвени Брегови, во непосредна близина на реката Вардар, односно во самото нејзино течение, како што поминува и самата железничка линија.
Портрет на Џулијано де Медичи (1479–1516)
Портрет на Џулијано де Медичи (1479–1516) ― мермерна скулптура од Микеланџело висока 1,68 метри, која датира од 1526 – 1534 година. Таа е дел од украсната шема на Капелата на Медичииеви во Сан Лоренцо во Фиренца. Тоа е средишната статуа на гробот на Џулијано и идеализиран портрет на Џулијано де Медичи (1479–1516).
Историја
Работата на портретот на Џулијано започнала околу 1526 година, откако завршил портретот на Лоренцо на Микеланџело. Скулптурата требала да биде завршена во 1534 година, годината кога Микеланџело заминал од Фиренца. Во 1533 година му било доверено на Монторсоли да ги заврши сите завршни работи. Има четири цртежи од Тинторето, кои содржат некои детали кои се разликуваат од статуата. Се смета дека овие цртежи укажуваат на изворната концепција на Микеланџело. Во нив фигурата е гола, што било вообичаена прелиминарна практика, пред костимот да биде додаден на скицата. На цртежите торзото било свртено повеќе налево и со десната нога потпрена на предмет што не се повторува во скулптурата. Со оглед на прекумерната мускулатура и позата на нозете, некои изучувачи мислат дека цртежите можеби се непрецизни копии од средината на шеснаесеттиот век
Опис и стил
Делото, вметната во ниша, го прикажува младиот војвода седнат, облечен како староримски генерал и во став на гордост, како што забележа Вазари, наспроти „меланхоличниот“ Лоренцо. Овој став е прочитан како метафора за „активен живот“ на неоплатонската доктрина, како персонификација на будноста или на смиреноста на мртвите души или на холерично-сангвистичниот темперамент на хуморалната теорија. Политичките читања ја забележаа идејата за силна волја и насилен деспот. Позата на Џулијано потсетува на онаа на Мојсеј, а исто така и на пророкот Јоил на сводот на Сикстинската капела. Оклопот се прилепува на телото како обвивка, откривајќи го мускулестото торзо, исто како што високите чевли исчезнуваат по потколеницата за да ги откријат босите стапала. Релјефите на оклопот му се припишуваат на Монторсоли, како и, според Шарл де Толнај, деталите на стапалото што штрчи од основата. Скулптурата ги идеализира одликите на ликот. Војводата ја држи командната палка во раката и две монети: тие се толкувани како потсетник на понудата што мртвите морале да ја платат во кралството на подземјето според античката митологија.
Андреј Коробејников
Андреј Коробејников - руски пијанист.
Музичка кариера
Коробејников ја започнал музичката кариера на возраст од осум години, кога во Баку се претставил со својот прв рецитал. Оттогаш, тој одржал бројни концерти ширум светот (Бразил, Канада, Кина, САД, Русија, Колумбија, Чешка, Данска, Германија, Латвија, Јужна Африка, Турција, Австрија, Белгија, Монако итн.) при што соработувал со познати диригенти, како што се: Јуриј Темирканов, Владимир Ашкенази, Иван Фишер, Око Каму, Питер Старк, Александар Рудин, Росен Гергов, Максим Шостакович итн. Иако често настапувал како солист, тој свирел и со голем број познати музичари: Вадим Репин, Дмитриј Махтин, Алина Ибрагимова, Александар Књажев, Јоханес Мозер, Татјана Василева, Борис Березовски, Александар Палеј, Икујо Накамичи и други. Во своите настапи, Коробејников бил придружуван од повеќе оркестри, како: Лондонскиот симфониски оркестар, Националниот оркестар на Франција, Фестивалскиот оркестар на Будимпешта, Чешкиот филхармониски оркестар, Токискиот филхармониски оркестар итн. Понатаму, тој учествувал на повеќе престижни фестивали, како што се: „La Roque d'Anthéron“, „Festival de Radio France et Monpelier“, „Klarafestival“, „Young Euro Classic“, „White Nights“ и „Northern Flowers“. Во 2000 година бил избран за доживотен член на одделот за уметност при Интернационалната академија на науките во Сан Марино. Исто така, тој е добитник на првата награда на третиот меѓународен натпревар за пијано, „Александар Скрјабин“ во Москва и на втората награда на вториот меѓународен натпревар за пијано, „Сергеј Рахманинов“ во Лос Анџелес.
Тишина (Словенија)
Тишина (словенечки: Tišina) — населба во Општина Тишина во источна Словенија. Населбата е центар на општината Тишина. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Надање Село
Надање Село (словенечки: Nadanje selo) — населба во Општина Пивка во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Полуостров Замбоанга
Полуостровот Замбоанга  е регион на Филипините. Номериран е како Регион IX, и се состои од 3 покраини. Главен град е Пагадијан Сити.
Економија
Замбоанга е првата извозна зона на Минданао. Фармерството и рибарството се најголемите економски активности на регионот. Се произведува и ориз и пченка во големи количини, како и кафе и гума од каучук.
Весна Гиновска-Илкова
Весна Гиновска-Илкова ( во ) — македонска оперска пејачка (сопран).
Животопис
Весна Гиновска-Илкова е првенка на операта на МНТ. Дипломирала соло пеење на Факултетот за музичка уметност (1994) во Скопје, а магистрирала на Белградската музичка академија. Дебатирала на оперската сцена на МНТ во 1996 година со улогата на Микаела во операта „Кармен“ во која настапила со рускиот тенор, Сергеј Дубровин. Истата година била ангажирана како постојан член на оваа музичка институција. Првиот меѓународен настап го забележала во 1998 година на меѓународниот натпревар „Борис Христов“, каде се претставила со улогата на Елизабета во операта „Дон Карло“. Потоа, таа настапила на повеќе познати сцени ширум светот, а во 2014 година одржала рецитал во Њујорк. Како признание на нејзините успеси, Стопанската комора на Македонија ја прогласила за Почесен амбасадор на културата во Република Македонија.
Во својата кариера, таа била носителка на повеќе главни улоги:
Настапувала и на концертниот подиум, изведувајќи рецитали на соло-песни и вокалноинструментални дела. Таа е уметник со богат гласовен материјал, динамична и вдахновена артстична визија, вокална префинетост, совршена интонација и јасно диференциран тонски јазик. Гостувала во повеќе европски земји (Бугарија, Србија, Словенија, Хрватска, Данска, Германија, Италија, Франција).
Кичевско муфтиство
Кичевското муфтиство е едно од тринаесетте муфтиства на Исламската верска заедница во Македонија.
Седиштето на ова муфтиство се наоѓа во градот Кичево.
Ова муфтиство ги опфаќа реоните на градовите:
528 п.н.е.
528 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 528. година пред новата ера, 528. од првиот милениум п.н.е., 28. од 6 век п.н.е. и деветта од 520-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4980 и 4981 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4222 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3232 и 3233 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 225.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 528 година се протега во 2108 и 2109, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2168 и 2169 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 15. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1184 и 1183 исламска година пред хиџра.
528 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 528. година пред новата ера, 528. од првиот милениум п.н.е., 28. од 6 век п.н.е. и деветта од 520-тите п.н.е.
NGC 1892
NGC 1892 — спирална галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1892 се споменува и како ESO 85-61, IRAS 05169-6500.
Откривање
Објектот е откриен на 30 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1892 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1892 има привидни димензии од 2,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 17 м 9,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 64° 57' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 74°.
Други поделби
Проучување на NGC 1892 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17042. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8886.
Свети Павлин Милостив
Најнапред Павлин бил римски сенатор, а потоа епископ во Нола. Го следел примерот на својот пријател Свети Амвросиј и го примил крштението. Потоа заминал во денешна Шпанија кадe се подвизувал. Павлин починал во 431 година. Неговитe мошти почиваат во Рим, во црквата на св. Вартоломеј.
Православната црква неговиот ден го чествува на 23 јануари.
Цел број
Целите броеви се состојат од позитивни природни броеви (1, 2, 3, …), нивните негативи (−1, −2, −3, ...) и бројот нула. Како и природните броеви, целите броеви сочинуваат преброиво бесконечно множество. [[File:Relative numbers representation.svg|thumb|alt=Representation of equivalence classes for the numbers −5 to 5 \mathbb{Z} = \mathbb{Z}-∪{0}∪\mathbb{Z}+
Множеството од сите цели броеви во математиката се изразува преку здебелената буква Z (или \mathbb{Z}), кое доаѓа од Zahlen (германски за „броеви“).
Изразот цел рационален број се користи во алгебарската теорија на броевите за да се разликуваат овие „обични“ цели броеви кај рационалните броеви кај другите концепти како Гаусовите цели броеви.
Алгебарски својства
Како и природните броеви, Z се затвора под операциите собирање и множење, т.е. збирот и производот од било кои два цели броја мора де е цел број. Меѓутоа, со придодавање на негативните природни броеви, и, особено, нула, Z (за разлика од природните броеви) исто така се затвора под одземање. Z не се затвора под операцијата делење, бидејќи количникот од двата цели броја (на пр., 1 делено со 2), не мора да биде цел број.
Еве некои од основните својства за собирање и множење на било кои цели броеви a, b и c.
На јазикот на апстрактната алгебра, првите пет својства погоре велат дека Z под собирање е абелова група. Како група под собирање, Z е цикличка група, бидејќи секој цел број кој не е нула може да се изрази како конечен износ 1 + 1 + ... 1 или (−1) + (−1) + ... + (−1). Впрочем, Z под собирање е единствената бесконечна циклична група, бидејќи бесконечната цикличка група е изоморфична на Z.
Првите четири својства погоре во колоната за множење велат дека Z под множење е комутативен моноид. Меѓутоа, треба да се забележи дека не секој цел број има помножителен обратен број; на пр. не постои цел број x кај кој 2x = 1, бидејќи левата страна е парна, додека десната е непарна. Ова значи дека Z под множење не е група.
Сите својства споменати во табелата погоре велат дека Z заедно со множењето и собирањето е коло со унија. Впрочем, Z ни дава мотивација за дефинирање на таквата структура. Отсуството на помножителни обратни броеви, што е еквивалентно на фактот дека Z не се затвора под делење, значи дека Z не е поле. Најмалото поле кое ги содржи целите броеви е полето на рационалните броеви. Овој процес може да се имитира за обликување на дробно поле од секоја целосна област, каде целосната област е комутативно коло со таква унија што со било кое ab = 0, или a = 0 или b = 0.