Ошо
Патување и враќање во Пуна: 1985 – 1990
По напуштањето на САД, Ошо се враќа во Индија, слетувајќи во Делхи на 17 ноември, 1985. Таму е пречекан како херој од страна неговите Индиски следбеници и го осудува САД, велеќи дека светот мора „да го стави чудовиштето Америка на неговото место“ и дека „или Америка мора да се стиши или таа ќе значи крај на светот“. Потоа останува 6 недели во Химакал Прадеж. Кога оние кои не се Индијци ги поништиле нивните визи на неговата забава, тој продолжува во Катманду, Непал, и потоа, неколку недели подоцна во Крете. Уапсен неколку дена подоцна од страна на Националната разузнавачка служба, лета до Женева, па до Стокхолм и до Хитроу, но никаде не му е дозволен влез. Следна е Канада која му издава забрана за слетување, па неговиот авион се враќа на аеродромот во Шанон, Ирска за да се наполни со гориво. Таму му е дозволено да остане две недели, во хотел во Лимерик, под услов да не излегува надвор и да не држи говори. Издадена му е Уругвајска лична карта, една година привремено жителство и можност за постојано жителство, па здружението тргнува, застанувајќи во Мадрид, каде што авионот е опколен од Цивилната гарда. Дозволено му е да помине една ноќ во Дакар, па потоа продолжува во Ресифе и Монтевидео. Во Уругвај, групата се сместува во куќа во Пунта дел Есте каде што Ошо почнува јавно да говори до 19 јуни, по што тој „е замолен да замине“ без некоја посебна причина. Добива двонеделна виза за Јамајка, но кога пристигнува таму полицијата во Кингстон и дава 12 часа време на групата да си замине. Откако се точи гориво во Гангер, и во Мадрид, Ошо се враќа во Бомбај, Индија, на 30 јули 1986. Во јануари, 1987, Ошо се враќа во ашрамот во Пуна, каде што води вечерни дискусии секој ден, освен кога е прекинат од наизменичното лошо здравје. Издаваштвото и терапиите продолжуваат и ашрамот се подлага на проширување, сега како „повеќенаменски“, каде што терапијата има функција на мост до медитацијата. Ошо развива нови методи на „терапија со медитација“ како што е „Мистична роза“ и почнува да води медитации за време на неговите говори после пауза од 10 години. Неговите следбеници од западот не формирале големи заедници, главно претпочитале обично поединечно живеење. Црвениот/портокалов фустан и „мала“ главно се отфрлени, станувајќи право на избор од 1985. Носењето на канелни облеки само во одаите на ашрамот, е повторно воведено летото, 1989, заедно со белите облеки кои се носеле на вечерните медитации и црните облеки за водачите на групите. Во ноември 1987, Ошо изразува верување дека неговото влошено здравје (гадење, замор, болки во екстремитетите и недостаток на отпорност на инфекции) се должи на труењето од страна на Американските власти додека бил во затвор. Неговите лекари и бивш адвокат, Филип Џ. Толкс (Швами Прем Нирен) поставува хипотеза за можно зрачење и талиум во намерно озрачениот душек, со оглед на тоа дека неговите симптоми се концентрирани на десната страна од неговото тело, но за истото нема цврсти докази. Американскиот обвинител Чарлс Х. Хантер го опишува ова како „целосна фикција“, додека други алудираат на ХИВ или хроничен дијабетис и стрес. Од почетокот на 1988, говорите на Ошо се фокусирани главно на Зенот. Во доцниот декември тој вели дека не сака повеќе да биде именуван како „Багван Шри Раџниш“, и во февруари, 1989 го прифаќа името „Ошо Раџниш“, скратено во „Ошо“ во септември. Тој исто бара секаде каде што стои Раџниш како заштитен знак, да се ребрендира во ОШО. Неговото здравје продолжува да слабее. Последниот јавен говор го држи во април, 1989, и оттогаш едноставно седел во тишина со неговите следбеници. Кратко пред неговата смрт, Ошо нафрла дека еден или повеќе членови од публиката на вечерните средби (кои сега се именуваат како (Братството во бела облека) го подлагале на некоја форма на зла магија. Била извршена истрага за виновниците, но не било пронајдено ништо. Ошо умира на 19 јануари 1990, на возраст од 58 години, наводно од слабост на срцето. Неговите коски се сместени во неговата најнова соба во куќата на Лао Цу во ашрамот Пуна. На епитафот пишува, „ОШО. Никогаш не се роди, никогаш нема да умре. Само ја посети оваа планета Земја помеѓу 11 декември 1931 и 19 јануари 1990.“