cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Утово
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1952 година:
Баку
Обликот на градот е правоаголен, а само во најстариот дел од градот, зад ѕидините од тврдината улиците се криви и тесни. Најнапредниот дел од градот се наоѓа јужно од стариот град. Изграден е огромната експлоатација на нафта која започнала пред околу еден век и има интересна уметничка архитектура.
Денес Баку се протега и надвор од ѕидините на стариот град. Овој град е поделен на 11 области: Азизбајов, Бинагади, Гарадах, Нариманов, Насими, Низами, Сабаил, Сабунчу, Катај, Суракани и Јасамал.
Демографија
Според проценките од 2007 година во Баку има 2.075.000 жители, а главните етнички групи се:
Во текот на XX век, етничката структура на градот значително се изменила како последица на нафтениот бум кон крајот на XIX век кој условил голем прилив на населението од околните земји, а потоа во текот на војната со Ерменците со повод на Нагорно-Карабах.
Географија
Градот Баку се наоѓа на западниот брег на Каспиското Море.
Религија
Над 94% од населението на Баку е претено со муслиманска вероисповед. Околу 4% се христијани (припадници на Руската и Грузиската православна црква). Во Баку живеат и Евреи.
Сообраќај
Аеродромот „Хајдар Алиев“ го опслужува Баку, а за време на СССР во Баку е изградено и метро. Моментално тој има две линии со вкупна должина од околу 30,2 км и 21 станица. Останатите видови на јавен превоз слабо функционираат. Превозот најмногу се одвива со минибус, кој како и во другите делови на поранешниот СССР се нарекува маршутка. Тие застануваат и каде и да им мавне патникот покрај патот, а во Баку постојат и некои тролејбуски линии.
Кралот и јас (филм од 1956)
„Кралот и јас“ (англиски: The King and I) - американски филм од 1956 година, во режија на Валтер Ланг (Walter Lang), според сценариото на Фред Фрејбергер (Fred Freiberger), Вилијам Танберг (William Tunberg) и Френк Фентон (Frank Fenton). Главните улоги ги граат: Дебора Кер (Deborah Kerr), Јул Бринер (Yul Brynner), Рита Морено (Rita Moreno), Мартин Бенсон (Martin Benson), Карлос Ривас (Carlos Rivas), Патрик Адиарте (Patrick Adiarte), Рекс Томпсон (Rex Thompson) итн. Филмот бил голем хит благодарение на филмските ѕвезди Јул Бринер (кој осовил „Оскар“ за својата улога) и Дебора Кер (која била номинирана за „Оскар“). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во девет категории, а победил во пет.
Синопсис
Во 1882 година, вдовицата Ана Леонвенс со својот син Луис доаѓа во Бангкок, каде ја чека работа како гувернанта на сијамскиот крал (го игра Бринер). Иако ѝ била ветена посебна куќа во која ќе живее со синот, поради недоразбирање, таа е сместена во кралската палата. На почетокот, таа не е задоволна, но подоцна се согласува, откако ги запознава децата на кралот. Набрзо, Ана почнува да ги подучува и жените на кралот и да ја теши несреќната Туптим, која му е подарена на кралот, но е вљубена во друг маж. За време на престојот на кралскиот двор, Ана му се спротивставува на кралот и наскоро ја освојува неговата доверба. Кога кралот ќе дознае дека кралицата Викторија го смета за дивјак, со помош на Ана, тој приредува прием за англискиот амбасадор. Приемот е успешен и кралот и Ана го слават успехот, но тогаш дознаваат дека Туптим е заробена а нејзиниот сакан Лун Та е убиен...
Пениг
Пениг (Penig) — град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Цвикауер Мулде, 19 километри северозападно од Кемниц. Во Пениг се наоѓал концентрационен камп во текот на Втората светска војна.
NGC 827
NGC 827 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 827 се споменува и како UGC 1640, MCG 1-6-46, CGCG 413-47, IRAS 02062+0744.
Откривање
Телото е откриено на 7 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 827 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 827 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 8 м 56,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 7° 58' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 827 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8196. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 630. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1282.
ПУ „Страшо Пинџур“ - Криволак
Основно училиште „Страшо Пинџур“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Страшо Пинџур“ - Криволак; скратено: ПООУ „Страшо Пинџур“) — подрачно основно училиште во селото Криволак, составен дел на истоименото училиште од градот Неготино.
Училиштето е именувано по македонскиот народен херој Страшо Пинџур.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Криволак.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Натриум
Натриум — хемиски елемент кој го има симболот Na, атомскиот број 11, атомската маса 22,9898 g/mol и има оксидационен број +1. Натриумот е мек, сребреникав, многу реактивен елемент и е член на алкалните метали, односно групата 1 од периодниот систем (позната и како група IA). Тој има само еден стабилен изотоп, 23Na. Натриумот бил изолиран најпрво од Хамфри Дејви во 1807 година со пропуштање на електрична струја низ стопен натриум хидроксид. Натриумот брзо оксидира во воздухот, поради што мора да се чува во инертна околина како што е керозинот. Натриумот се наоѓа во голема количина во Земјините океани како натриум хлорид. Тој е исто така и состојка на многу Земјини минерали и е есенцијален елемент за животот на животните.
Поважни одлики
Во хемијата, многу натриумови соединенија се сметаат за растворливи, но во природата има многу примери на нерастворливи натриумови соединенија како што се фелдспатите. Постојат други нерастворливи натриумови соли како што се натриум бизмутат NaBiO3, натриум октамолибдат Na2Mo8O25• 4H2O, натриум тиоплатинат Na4Pt3S6, натриум уранат Na2UO4. Растворливоста на натриум метаантимонат 2NaSbO3•7H2O е 0,3 g/L, како што е и пиро формата (Na2H2Sb2O7• H2O) на оваа сол. Натриум метафосфат NaPO3 има растворлива и нерастворлива форма.
Натриумовите јони се потребни за регулацијата на крвта и останатите телесни флуиди, преносот на нервните импулси, срцевата активност и одредени метаболички функции. Интересно е тоа што натриумот е потребен за животните, кои одржуваат високи концентрации во својата крв и вонклеточните флуиди, но јонот не е потребен за растенијата. Комплетна диета заснована на растителна храна би била многу ниска со натриум. Поради ова, многу хербивори го одржуваат натриумот во организмот преку крмење (лижење на површини богати со сол) и други минерални извори. Животинската потреба за натриум е веројатно причината за високосочуваната можност за вкусење на натриумот како "солен". Рецепторите за чистиот солен вкус одговараат најдобро на натриум, како и на неколку други мали едновалентни катјони (Li+, NH4+ и до некоја мерка K+). Калциум хлоридот исто така има донекаде солен вкус, но е многу погорчлив.
Најчестата натриумова сол, натриум хлорид (кујнска сол), која се користи како зачин и при зачувувањето на храната, има важен комодитет во човековите активности. Човековата потреба за натриум во диетата е помалку од 500 mg на ден. Многу луѓе конзумираат далеку повеќе натриум отколку што е физиолошки потребно. За одредени луѓе со крвен притисок осетлив на сол, овој голем внес може да има негативен ефект врз здравјето.
Примена
Во својата метална форма, натриумот се користи за рафинирање на некои реактивни метали, како циркониум и калиум, од нивните соединенија. Како Na+ јон, овој алкален метал е од животно значење за животните. Други примени:
Хемија
Атомот на натриум има 11 електрони, еден повеќе од многу стабилната конфигурација на благородниот гас неон. Поради оваа одлика како и ниската прва енегрија на јонизација од 495.8 kJ/mol ,атомот на натриум е по веројатно да го изгуби последниот електрон и да добие позитивен полнеж отколку да добие еден електрон и да добие негативен полнеж. За овој процес е потребна многу мала енергија така што натриумот е лесно оксидиран со давање на 11от електрон. За разлика од првата, втората енегрија на јонизација е многу висока ( kJ/mol) бидејќи 10от електрон е поблиску до јадрото од 11от електрон. Како резултат на ова, натриумот најчесто формира јонски соединенија со Na+ катјон.
Најчеста оксидациска состојба на натриумот е +1. Вообичаено е помалку реактивно од калиумот и повеќе реактивен од литиумот. Натриум металот се редуцира; стандарден редокс потенцијал за Na+/Na  пароте -2.71 волти иако калиумот и литиумот имаат уште по негативни потенцијали.
Соли и Оксиди
Исто така видете: Категорија:Соединенија на натриумот
Соединенијата на натриум се од огромна комерцијална важност, бидејќи се во центарот на индустриите што произведуваат стакло, хартија, сапун и текстил. Најважните соединенија на натриум се сол (NaCl), натриум карбонат (Na2CO3), натриум бикарбонат (NaHCO3), натриум хидроксид (NaOH), натриум нитрат (NaNO3), ди- и три-натриум фосфати, натриум тиосулфат (Na2S2O3·5H2O) и боракс (Na2B4O7·10H2O). Обично во соединенија натриумот е јонско врзан со вода и анјони и се смета за јака Луисова киселина.
Повеќето сапуни се соли на натриумот од масни киселини. Натриумовите сапуни имаат повисока температура на топење (затоа личат и поцврсти) од калиумовите сапуни
Како и сите алкални метали, натриумот реагира егзотермно со вода, и мошне големи парчиња се топат до сфера и можат да експлодираат. Оваа реакција произведува натриум хидроксид и запалив водороден гас. Кога се пали во воздух, најрпво формира натриум пероксид со малку натриум оксид.
Водени раствори
Натриумот формира растворливи соединенија како халиди, сулфати, нитрати, карбоксилати и карбонати. Главните водени раствори се аква комплексите [Na(H2O)n]+,каде n = 4–8; со n = 6 претставено од рентген податоци од дифракција и комјутерска симулација.
Директно добивање натриум соли од воден раствор е ретка бидејќи натриум солите најчесто имаат висок афинитет кон вода; исклучок на ова е натриум бизмутат (NaBiO3). Поради ова, натриумовите соли се добиваат како цврсти преку испарување на органски растворувач, како етанол; на пример само 0.35 gr/l натриум хлорид се потребни да се раствори во етанол.
Составот на натриум во големи количини може да биде одреден со третирање на голем вишок на уранил цинк ацетат; хексахлоридот (UO2)2ZnNa(CH3CO2)·6H2O се таложи и може да биде измерен. Цезиум и рубидиум  не и мешаат во оваа реакција, нот калиумот и литиумот се мешаат. Помали концентрации на натриум може да бидат утврдени со атомска апсорпциона спектоскопија или со потенциометрија користејќи јон-селективни електроди.
Интерметални соединенија
Натриумот формира легури со многу метали, како калиум, калциум, олово и елементите од 11та и 12та група. Натриум и калиум формираат KNa2 и NaK. NaK e 40-90%  калиум и е течен на собна темепратура. Тој е одличен топлински и електричен спороводник. Натриум-калциумовата легурата се нус-производи на електролитно добивање на натриум од  смеса на бинарна сол NaCl-CaCl2 и тројна смеса NaCl-CaCl2-BaCl2. Калциум е единствениот половично растворлив со натриум. Во течна состојба, натриумот е комплетно растворлив со олово. Има повеќе методи за добивање натриум-олово легури. Еден од нив е да се стопат заедно, а другиот е да се наталожи натирум електролитички на стопена живина катода. NaPb3, NaPb, Na9Pb4, Na5Pb2, и Na15Pb4 се некои од познатите натриум-олово легурите. Натриумот исто така формира легура со злато (NaAu2) и сребро (NaAg2). Металите од група 12 (цинк, кадмиум и жива) се познати по тоа што формираат легури со натриум. NaZn13 и NaCd2 се легури на цинк и кадмиум. Натриум и жива формираат NaHg, NaHg4, NaHg2, Na3Hg2, и Na3Hg.
Четници! Борбените герилци
Филмот првично бил наречен Седмата колона. Режиран е од Луис Кинг и е заснован на приказна на Џек Ендрјус, кој исто така го напишал и сценариото. Филмот бил продуциран од Сол М. Вурцел и Брајан Фој. Филмот бил најавен во списанието Бокс Офисе во изданието од 30 мај 1942 година: „„Седмата колона“, приказна заснована на подвизи на генералот Дража Михаиловиќ, југословенски герилски водач. Филмот се појавувил во каталогот на Американскиот филмски институт (АФИ) за американски играни филмови направени помеѓу 1941-1950 година''. ''
Натриум
Соединенија
Натриумовите соединенија што се најважни за индустријата се кујнската сол, каустичната сода (NaOH), натриум нитрат (NaNO3), бораксот (Na2B4O7 · 10H2O) и други.
Четници! Борбените герилци
Филмот беше рекламиран во оригинална печатена реклама на следниов начин:"„Најавуваме -- Највозбудливата слика објавена оваа година! Возбудата ја следи возбудата во оваа жива драма... која се распламтува од денешните наелектризирани наслови! Токму овој момент...се уништува воз на нацистичката војска. . .! Живејте, сакајте, борете се со Драја Михајлович и неговите борбени герилци“."
Натриум
Изотопи
Постојат тринаесет изотопи на натриумот кои досега се препознаени. Единствениот стабилен изотоп е 23Na. Натриумот има два радиоактивни космогени изотопи (22Na, полураспад = 2.605 години; and 24Na, полураспад ≈ 15 часа)
Акутното изложување на неутронско зрачење (на пример, од јадрена критична несреќа) го претвора стабилниот 23Na во човековата крвна плазма во 24Na. Со мерење на концентрацијата на овој изотоп, дозата на неутронското зрачење во жртвата може да се процени.
Четници! Борбените герилци
Заплет
Четниците заробуваат италијански конвој за снабдување. Потоа, Михаиловиќ преку радио контактира со германскиот штаб во блискиот крајбрежен град Котор во Црна Гора и нуди размена на италијански заробеници за бензин. Разгневен, генералот Фон Бауер одбива, но кога Михаиловиќ се заканува дека ќе ја извести италијанската висока команда за неговата одлука, полковникот на Гестапо Вилхелм Брокнер му наредува на Фон Бауер да се усогласи.
Брокнер, кој не можеше да го фати Михаиловиќ, е убеден дека сопругата на југословенскиот лидер Љубица и нивните две деца, Нада и Мирко, се кријат во Котор. Тој планира да ги искористи како заложници за да го уценува Михаиловиќ да се предаде. Брокнер ги предупредува жителите на градот дека секој што ќе биде фатен како му помага на семејството Михаиловиќ ќе биде погубен и подготвува депортација на 2.000 мажи од Котор во нацистичка Германија.
Сепак, секретарката на Брокнер, Наталија, е шпион на четниците и е вљубена во Алекса, еден од помошниците на Михаиловиќ. Предупредени од информациите на Наталија, четниците го напаѓаат возот во кој се превезувале двете илјади затвореници и ги ослободуваат. Во знак на одмазда, Брокнер дава декрет дека нема да им се дели храна на граѓаните на Котор додека Лубица и нејзините деца не бидат предадени на Германците. Лубица се обидува да му се предаде на Брокнер, но Наталија го спречува, по што Михаиловиќ бара да се сретне со Фон Бауер и Брокнер.
Меѓутоа, откако Михаиловиќ пристигнува во германското седиште, Фон Бауер изјавува дека, бидејќи официјалната југословенска влада капитулирала, меѓународното право не го спречува да го убие Михаиловиќ, иако тие се состануваат под знамето на примирје. Михаиловиќ потоа му открива на генералот дека четниците ги држат како заложници неговата сопруга и ќерка, како и љубовницата на Брокнер и дека ќе бидат погубени доколку на граѓаните на Котор не им се даде храна. Блефувајќи, Михаиловиќ исто така му кажува на генералот дека го заробил фелдмаршалот фон Клаузевиц и 600 војници и тие исто така ќе бидат погубени доколку не се исполнат неговите услови. Генералот налутено го ослободува Михаиловиќ и обезбедува оброци за Котор.
Синот на Михаиловиќ, Мирко, демонстрирајќи го својот патриотизам, го издава својот вистински идентитет на својата учителка по германски. По приведувањето на Мирко, Фон Бауер и Брокнер ја придружуваат Љубица до планинското упориште на Михаиловиќ и потоа го информираат дека секој маж, жена и дете во Котор ќе бидат погубени доколку четниците не се предадат во рок од 18 часа.
Михаиловиќ ја известува Љубица дека не може да се предаде. Таа потоа се враќа во Котор за да ги утеши нивните деца. Михаиловиќ веднаш организира план за напад и испраќа дел од своите луѓе на планинскиот премин во Котор, каде што ги измамуваат Германците да мислат дека се предаваат, додека останатите четници го напаѓаат градот од планините од другата страна.
Иако Алекса, кој добил задача да се инфилтрира во германската артилериска батерија, е заробен од Германците, планот на Михаиловиќ успева. По интензивна битка, четниците ја добиваат контролата над Котор и ги ослободуваат сите заложници, вклучително и семејството на Михаиловиќ.
Во последната сцена, Михаиловиќ емитува радио порака до своите сограѓани Југословени дека герилците ќе продолжат да се борат додека не ја повратат целосната слобода за својот народ и не ги избркаат трупите на Оската која напаѓа.
Критички прием
„Њујорк тајмс“ позитивно го критикуваше филмот на 19 март 1943 година, откако бил прикажан во Њујорк на „Глоуб“ во рецензијата на „ТМП“, Томас М. Прајор. Прајор напишал дека филмот е „прекрасно одигран“ и дека го има „вистинскиот дух“.
Хал Ериксон од Алл Мовие (AMG) исто така позитивно го критикуваше филмот, опишувајќи како Дража Михаиловиќ бил оправдан и ослободен од настаните по војната. Ериксон напиша дека филмот го прикажува Дража Михаиловиќ како „несебичен идеалист, кој ги водеше своите трупи на отпорот, познати како четници, во еден по друг напад против Германците за време на Втората светска војна“.
Филмот бил поволно оценет во весникот за забава во Лос Анџелес, „Холивуд репортер“, кога бил објавен во 1943 година: „Ретко кога Холивуд обрнал внимание на филм кој нуди повеќе возбудлив материјал од оваа прва функција за жив воен херој од Втората светска војна“.
Во прегледот во Чикаго Дејли Трибјун на 1 април 1943 година, „Приказната за четниците е драматично раскажана во филмот „ЧЕТНИК“, Меј Тине напиша: „Ова е жестоко задоволувачка слика. Сите знаеме за четниците, борбени герилци на Југославија. Го голтаме секој збор што можеме да го најдеме за да прочитаме за нив - и многумина од нас сонуваат за нив. . . . Сега доаѓа филмот. ..
Филмот бил прикажан во кината низ целата земја во САД во 1943 година. Филмот бил прикажан на Глоуб во Њујорк Сити на 18 март, Б и К Аполо во Чикаго, театарот Вилијамсбург во Вирџинија во недела, 21 февруари 1943 година како Борбените герилци: „четници“, во театарот Стенфорд во Пало. Алто Калифорнија и театарот Квилна во Лима, Охајо. Филмот бил прикажан како двоен игран во некои кина во 1943 година, во комбинација со Ние сме маринците (1942), документарен филм за американскиот марински корпус.
Според приказната во списанието Бокс Офисе од 3 април 1943 година, „Градоначалникот на Чикаго во ПС за дебито на четниците“, градоначалникот на Чикаго, Едвард Џ. на 1 април.
Наследство
Специјалистот на американската морнарица од прва класа Артур „Џиби“ Џибилијан, кој го гледал филмот во 1943 година, пред да замине во Југославија окупирана од Германија, каде што го запознал Дража Михајлович како дел од операцијата Хаљард, позитивно го прегледа филмот на IMDb во 2010 година.
Теорба
Теорба (итал. tiorba) — вид на долговратна лејта усовршена во доцниот XVI век, заради потребата од поголем басов опсег за употреба во оперите на Фиренската камерата и новите музички дела на основа на генералбас.
Музичарите ја конструирале теорбата со прилагодување на басова лејта (должина на жици ц.80+ см) со додаток на вратот каде додале бас жици, наречени дијапазони. Слични прилагодувања на тенорски лејти (должина на жици околу 55+ см) резултирале во создавањето на надлејтата, која е слична по изглед, но различно наштимана. Штимањето на теорбата генерално се одликува со со октавно поместување на двете најгорни жици, со тоа ограничувајќи го горниот дијапазон на инструментот.
При изведбата на генералбас, теорбата често се свири заедно со мала органа. Теорбата се користела сè до средината на XVIII век.
Како да украдеш милион (филм од 1966)
Синопсис
Никол Бонет (ја игра Хепберн) е ќерка на познатиот колекционер на уметнички дела Чарлс Бонет (го игра Грифит), но никој не знае дека нејзиниот татко истовремено е и фалсификатор на ремек-делата на светската уметност. Парискиот музеј од него ја позајмил скулптурата на Венера за која верува дека е дело на италијанскиот вајар Челини од 16 век, но всушност, делото го фалсификувал Бонет. Проблемот настанува кога музејот сака да ја осигура скулптурата и за таа цел да ја утврди нејзината старост. Никол сака да го спаси својот татко од проблемите и го ангажира симпатичниот крадец Сајмон Дермот (го игра О'Тул)...
Тројцата јунаци. Витешки потег
„Тројцата јунаци. Витешки потег“ (друго име: Тројцата јунаци и Јулиј Цезар) е 10 целосен анимиран филм на студиото„ Мелница“ и шести дел од анимацискиот циклус за авантурите на Илја Муромец, Добриња Никитич и Аљоша Попович. Во март 2014 година, бил издаден првиот тизер, а премиерата се одржала на 1 јануари 2015 година. На 11 декември 2014 година, гласовната глума на цртаниот филм била завршена. На 29 декември истата година, цртаниот филм бил прикажан за прв пат на ТВ- каналот РЕН.
Заплет
Дворскиот коњ Jулиус го слушнал разговорот на бојарите и започнал да се сомнева во нив за заговор против принцот. Принцот нема кој да го заштити - јунаците го фаќаат пиратот Потања, змејот Горнич е на одмор во Тибет, а војниците не се ниту во близина. Принцот и Јулиј избегале од палатата и ќе испратат гулаб писмоносец со писмо за јунаците, но за ова се потребни пари што ги нема ниту едниот ниту другиот. Тогаш Јулиус ја води камилата Васија до дабот што зборува за да заработи пари.
Камила Васија сакала да игра супер-игра, но Jулиус, подучен од горчливо искуство (како во првиот филм на франшизата), знае дека ова е измама и трча да ја спаси Васија од постерите. Јулија го фаќа дабот и, откако разбрал што се случува во Киев, заминал во палатата. Таму принцот го губи своето кнежевството во игра со дрвото. Истерани од Киев, тој и Јулиј ја поминале ноќта во колиба, која ја нашле во шумата. Утрото тие виделе овчари на летачки коњи - пегаз - и се среќаваат со јунаците што го фатиле Потања. Принцот и Јулиј ги информираат јунаците. Тие одбиваат да му го одземат кнежевството, бидејќи првично мислат дека принцот и дабот играат фер. Јунаците одлучуваат да го освојат повторно, но подмолниот даб повторно ги мами јунаците и го освојува целиот имот од нив.
Во меѓувреме, бојарите одат во Киев, но дабовите чувари не им дозволуваат таму. Бојарите трчаат и се среќаваат со јунаците. Излегло дека немало заговор - всушност, бојарите му дале подарок на принцот за неговата годишнина. Принцот горко плачел кога дознал дека токму поради Јулиј ја изгубил својата држава. Аљоша одлучил да ги пробие портите кон Киев, но Тихон решил да употреби воен трик. Тој играл игри на среќа со дабовото дрво, обложувајќи се на подарок на принцот - огромна златна статуа што го прикажува принцот на коњ (слична на бронзениот коњаник). Тогаш јунаците одеднаш лазат од под коњот (навестување на тројанскиот коњ) и ги победуваат чуварите на дабот, а потоа и дабот.
Филмот завршува со тоа што луѓето му честитаат на принцот со неговата омилена песна „Антошка“.
Критика
Филм.ру му дал на цртаниот филм 6 бода од 10, нагласувајќи дека овој цртан филм се покажал малку подобар од претходниот дел. „Препорачувам“ на цртаниот филм му дадоа 3,5 звезди од 5. Критиката на цртаниот филм му дала 43 бода од 100.
Игра
Истовремено со цртаниот филм, истоимената игра била објавена на Android и IOS. Заплетот на играта ја повторил заплетот на цртаниот филм.
Гробишта од Конде
Гробишта од Конде — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Рибница. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа северно од селото, покрај патот за селото Нивишта, каде се среќаваат камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад.
Протокол од Кјото
Протоколот од Кјото — меѓународен договор со кој се проширила Рамковната конвенција на Обединетите нации за климатски промени (UNFCCC) од 1992 година, која ги обврзува државите членки да ги намалат емисиите на стакленички гасови, врз основа на научниот консензус дека (прв дел) се случува глобално затоплување и (втор дел) дека ја предизвикуваат емисиите на CO2 создадени од човекот. Протоколот од Кјото бил усвоен во Кјото, Јапонија, на 11 декември 1997 година и стапил на сила на 16 февруари 2005 година. Имал 192 страни (Канада се повлекла од протоколот, од декември 2012 година) во 2020 година.
Протоколот се засновал на принципот на заеднички, но диференцирани одговорности: тој признавал дека поединечните земји имаат различни способности во борбата против климатските промени, поради економскиот развој, и затоа ја поставил обврската за намалување на тековните емисии на развиените земји врз основа на тоа што тие се историски одговорни за сегашните нивоа на стакленички гасови во атмосферата.
Вториот период на обврски бил договорен во 2012 година за продолжување на договорот до 2020 година, познат како амандман од Доха на Протоколот од Кјото, во кој 37 земји имале обврзувачки цели: Австралија, Европската Унија (и нејзините тогашни 28 земји-членки, сега 27), Белорусија, Исланд, Казахстан, Лихтенштајн, Норвешка, Швајцарија и Украина. Белорусија, Казахстан и Украина изјавиле дека може да се повлечат од Протоколот од Кјото или да не го стават во правна сила Амандманот со цели од вториот круг. Јапонија, Нов Зеланд и Русија учествувале во првиот круг на Кјото, но не презеле нови цели во вториот период на обврски. Други развиени земји без цели за вториот круг биле Канада (која се повлекла од Протоколот од Кјото во 2012 година) и Соединетите Држави (кои не го ратификувале). Од октомври 2020 година, 147 држави го прифатиле амандманот на Доха. Тој стапил во сила на 31 декември 2020 година, по неговото прифаќање од мандатниот минимум од најмалку 144 држави, иако вториот период на обврски завршил истиот ден. Од 37 земји со обврзувачки обврски, 34 ги ратификувале.
Преговорите биле одржани во рамките на годишните Конференции за климатски промени на UNFCCC за мерките што треба да се преземат по завршувањето на вториот период на обврски во 2020 година. Ова резултирало со усвојување на Парискиот договор во 2015 година, кој е посебен инструмент според UNFCCC наместо измена на Протоколот од Кјото.
881
881 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 881 година од новата ера, 881. од првиот милениум, 81. од IX век и втора од 880-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 881 година се протега во 3517 и 3518, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3577 и 3578 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1424. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 267 и 268 исламска година.
Цене Марков
Цене Марков бил српски војвода на Српскиот комитет на четничката акција.
Животопис
Тој е роден во 1864 година во околината на Тетово. До своите 15 години живеел во родното место. Потоа заминал на печалба во Бугарија и Русија. Во Русија завршил подофицерска школа и бил војни, а потоа повторно заминал за Бугарија по што се вратил во родниот крај. По враќањето во Македонија како деец на Македонската револуционерна организација земал учество во борбата против Османлиското Царство.
Со навлегувањето на првите српски чети во Македонија, преминал на страната на Српскиот комитет на четничката акција и како српски војвода на левата стран на реката Вардар војувал против четите на Македонската револуционерна организација.
Во почетокот на Првата балканска војна бил претходница на српската војска и ги нападнал туските караули. Во почетокот на Првата светска војна во Белград учествувал во борбата против војската на Австроунгарија, а потоа бил испратен за Македонија за да се спротивстави на ВМРО.
По крахот на Србија во 1915 година, дејците на ВМРО го нападнале кај Тетово, меѓутоа останал жив и заминал за Албанија.
IC 1980
IC 1980 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1980 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1980 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 34,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 57' 27"".
Други поделби
Проучување на IC 1980 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 87473.
Маријана Вебер
Маријана Вебер (родена како Маријана Шнитгер, 2 август 1870 - 12 март 1954) била германски социолог, активистка за женски права и сопруга на Макс Вебер.
Детство, 1870–1893
Маријана Шнитгер е родена на 2 август 1870 година во Орлингхаузен од медицински лекар Едуард Шнитгер и неговата сопруга Ана Вебер, ќерка на познат стопанственик од Оерлингхаузен Карл Вебер. По смртта на нејзината мајка во 1873 година, таа се преселила во Лемго и била воспитувана во следните четиринаесет години од нејзината баба и тетка. За тоа време, и нејзиниот татко и неговите двајца браќа полуделе и биле институционализирани. Кога Маријана наполнила 16 години, Карл Вебер ја испратил во модерни завршни училишта во Лемго и Хановер, од каде што дипломирала кога имала 19 години. По смртта на нејзината баба во 1889 година, таа живеела неколку години со сестрата на нејзината мајка, Алвин, во Оерлингхаузен.
Во 1891 година, Маријана започнала да го поминува времето со Шарлотенбург Веберс, Макс јуниор и неговата мајка, Елена, особено. Станала многу блиска со Елена, за која би се осврнала дека е „несвесна за сопствената внатрешна убавина“. Во 1893 година, таа и Макс Вебер се венчале во Оерлингхаузен и се преселиле во нивниот стан во Берлин.
Брак, 1893–1920 година
Во текот на првите неколку години од нивниот брак, Макс предавал во Берлин, а потоа, во 1894 година, на Универзитетот во Хајделберг. За тоа време, Маријана продолжила со своите студии. Откако се преселила во Фрајбург во 1894 година, таа учела кај водечкиот неокантиски филозоф, Хајнрих Рикерт. Таа исто така започнала да се вклучува во движењето на жените откако ги слушнала истакнатите феминистички говорници на политички конгрес во 1895 година. Во 1896 година, во Хајделберг, таа ко-основаше општество за циркулација на феминистичката мисла. Таа исто така работела со Макс за да го подигне нивото на жени студенти кои посетуваат универзитет.
Во 1898 година, Макс претрпел психолошки колапс, веројатно по смртта на неговиот татко, што се случило кратко откако Макс се соочил со него во врска со злоупотребата на Елена. Помеѓу 1898 и 1904 година, Макс се повлекол од јавниот живот, преселувајќи се во и надвор од менталните институции, патувајќи принудно и поднесувајќи оставка од својата истакната позиција на Универзитетот во Хајделберг. За тоа време, нивните улоги се промениле некако; како Макс работел кон обновување и одморал дома, Маријана присуствувала на политички средби, а понекогаш и до доцна во ноќта, и ја објави својата прва книга во 1900 година: Fichtes Sozialismus und sein Verhältnis zur Marxschen Doktrin ( "социјализам на Фихте и неговата поврзаност со марксистичката доктрина").
Во 1904 година, Веберците ја обиколиле Америка. Во Америка, Маријана ги запознала и Џејн Адамс и Флоренс Кели, и двете жестоки феминистки и активни политички реформатори Исто така, во текот на таа година, Макс повторно влегол во јавната сфера, објавувајќи, меѓу другото, Протестантската етика и Духот на капитализмот. Маријана исто така продолжила со сопствената стипендија, објавувајќи го во 1907 година нејзиното значајно дело Ehefrau und Mutter in der Rechtsentwicklung („ Жена и мајка во развојот на правото“).
Во 1907 година, Карл Вебер починал, и оставил доволно пари на својата внука Маријана за Веберови да живеат удобно. За тоа време, Маријана најпрво го основала својот интелектуален салон. Помеѓу 1907 година и почетокот на Првата светска војна, Маријана уживала пораст на нејзиниот статус на интелектуалец и научник кога ги објавила „Прашањето за разводот“ (1909), „Авторитет и автономија во бракот“ (1912) и „За Вреднување на домашната работа “(1912) и„ Жената и објективната култура “(1913). Додека Веберс претставувале обединет фронт во јавниот живот, бидејќи Макс ја бранел својата сопруга од нејзините научни омаловажувачи, Макс водел афера со Елзе Жафе, заеднички пријател.
Во 1914 година започнала Првата светска војна. Додека Макс се занимавал со објавување на својата повеќе-томна студија за религија, предавања, организирање воени болници, служејќи како советник во мировни преговори и кандидирајќи се за функции во новата Република Вајмар, Маријана објавила многу дела, меѓу кои: „Новата жена“ (1914), „Идеалот за брак“ (1914), „Војната како етички проблем“ (1916), „Промена на видовите на универзитетски жени“ (1917), „Силите што го обликуваат сексуалниот живот“ (1919) и „Специјални жени Културни задачи “(1919).
Во 1918 година, Маријана Вебер станала членка на Германската демократска партија и, кратко потоа, првата жена избрана за делегат во сојузниот државен парламент на Баден. Исто така, во 1919 година, таа ја презела улогата на претседател на Бунд Дојчер Фраунверајне (Лига на германски здруженија на жени), функција што ќе ја извршува до 1923 година. Исто така, во 1920 година, сестрата на Макс, Лили, одеднаш се самоубива, а Макс и Маријана ги посвоиле нејзините четири деца. Набргу потоа, Макс Вебер заболел од пневмонија и ненадејно починал на 14 јуни 1920 година, оставајќи ја Маријана вдовица со четири деца да ги одгледа.
Вдовица, 1920–1954 година
По неочекуваната смрт на Макс, Маријана се повлекла од јавниот и социјалниот живот, насочувајќи ги своите физички и психолошки ресурси во подготовка на десет тома од пишувањето на нејзиниот сопруг за објавување. Во 1924 година, таа добила почесна докторска диплома од Универзитетот во Хајделберг, и за нејзината работа во уредување и објавување на работата на Макс, како и за сопствената стипендија. Помеѓу 1923 и 1926 година, Вебер работела на Макс Вебер: Ајн Лебенсбилд („Макс Вебер: Биографија“), објавен во 1926 година. Исто така, во 1926 година, таа го воспоставила својот неделен салон и влегла во фаза на јавно говорење во која зборувала на публика до 5.000 посетители. Во текот на оваа фаза, таа продолжила да ги воспитува децата на Лили со помош на тесен круг на пријатели.
Маријана Вебер во нацистичка Германија
Кариерата на Вебер како феминистички јавен говорник завршила ненадејно во 1935 година кога Хитлер ја распуштил Лигата на германски здруженија на жени. За време на нацистичкиот режим до сојузничката окупација на Германија во 1945 година, таа одржувала неделен салон. Додека критиките за нацистичките злосторства понекогаш биле подразбирани суптилно, таа му рекла на интервјуерот Хауард Бекер во 1945 година дека „ние се ограничивме на филозофски, религиозни и естетски теми, правејќи ја нашата критика за нацистичкиот систем меѓу редови, како што беше. Никој од нас не беше материјалот за кој беа направени маченици “. Сепак, Вебер тврдела дека познава луѓе што биле вклучени во заговорот во јули.
Сепак, Вебер продолжила да пишува за тоа време и ги објавила Фрауен и Либе („ Жените и Љубовта “) во 1935 година и Ерфултес Лебен („Исполнетиот живот“) во 1942 година.
Подоцнежен живот
На 12 март 1954 година, Вебер починала во Хајделберг, во тогашна Западна Германија.
Теми
Основата на социологијата на Вебер била онаа на жената во патријархалното општество. Таа напишала за искуствата на германските жени од нејзиното време, од кои многумина влегувале во работната сила за прв пат. Оваа нова изложеност на жените во надворешниот свет довела до поместување на динамиката на моќ заснована на родот во домаќинството. Машки создадени и доминирани од мажи институции на правото, религијата, историјата и економијата обезбедуваат рамка за животот на жените, чијашто автономија страда како резултат. Вебер исто така сметала дека рамката и структурите на бракот може да се користат како студија на случај за поширокото општество, бидејќи бракот и судбината на жените да бидат во брак, се од централно значење за животот на жените и може да се видат низ целиот спектар. на правото, религијата, историјата и економијата. Таа признала дека иако бракот може да го ограничи животот на жените, тој може да послужи и како облик на заштита на жените, служејќи ја поткопувањето на „бруталната моќ на мажите со договор“. Работата на Вебер, особено сопругата и мајката во развојот на правото од 1907 година, била посветена на анализата на институцијата брак. Нејзиниот заклучок бил дека бракот е „сложен и тековен преговор за моќ и блискост, во кој парите, работата на жените и сексуалноста се клучни прашања“.
Друга тема во нејзината работа била дека женската работа може да се искористи за „мапирање и објаснување на конструкцијата и репродукцијата на социјалното лице и социјалниот свет“. Човечката работа создава културни производи кои се движат од мали, дневни вредности како што се чистота и искреност до поголеми, поапстрактни појави како филозофијата и јазикот. Помеѓу двете крајности лежи огромна, неистражена средна територија наречена „средина на непосредниот секојдневен живот“, во која голем дел имаат жените, кои се чувари, одгледувачи на деца и секојдневни економски чинители на семејството. Оваа средина е местото каде што се создава тоа јас, во најголем дел, тврди Вебер, и тоа јас потоа влијае на другите луѓе во своите секојдневни активности во светот. Таа исто така сметала дека постојаната борба помеѓу духовното и животното е она што ги прави луѓето луѓе и дека конфликтот помеѓу природното и моралното, наместо да биде криза што треба да се реши, претставува основа на човечкото достоинство. Оваа „милениумска борба на човечките суштества за потчинување на инстинктивниот живот под власта на морално слободната човечка волја“ е културен производ, за чие производство во најголем дел се одговорни жените. Конечно, Вебер исто така сметала дека разликите како класа, образование, возраст и основни идеологии, имаат огромно влијание врз секојдневните егзистенции на жените. Таа видела дека има длабоки разлики не само помеѓу руралните и урбаните жени, туку и меѓу различните типови на рурални жени и различните типови на урбани жени. Урбаните жени, од кои била и Вебер, се одликувале не само по занимањата на нивните сопрузи, туку и по своите. Во рамките на класата на работни жени, занимањата на жените (традиционална работа на жените наспроти елитата: академици, уметници, писатели, итн.) Имале секојдневно влијание врз моделот на секојдневниот живот и доведувалет до разлики во потребите, начинот на живот и целокупните идеологии.
NGC 5422
NGC 5422 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5422 се споменува и како UGC 8935, MCG 9-23-24, CGCG 272-16.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5422 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5422 има привидни димензии од 3,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 0 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 9' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
Други поделби
Проучување на NGC 5422 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49874. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3855. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Бошњачка Чешма (Кучевиште)
Бошњачка Чешма — некропола од доцноантичкото време во атарот на селото Кучевиште. Во 1989 година, при копањето на канал за водоводна инсталација, на улица „Призренска“ бр. 53, во куќен двор е откриен доцноантички гроб. Гробната конструкција е направена од обработени камени блокови, помал фрагмент од саркофаг, една цела и една фрагментирана надгробна плоча со латински натписи. Стелите и гробните наоди се чуваат во Музејот на Град Скопје.
Мечка - вар нога
„Мечка- вар нога“ е советски цртан филм од Галина Баринова од 1984 година, напишан од Виктор Мережко.
Заплет
Мечката се искачила на пчеларникот и, борејќи се со пчелите, со шепата ја погодила кошницата и се заглавила. Бидејќи ниту таа ниту шумските животни не можеле да ги отстранат, морала да оди кај луѓето за помош. Ноќе, мечката дошла во колибата во која живееле мажот и неговата сопруга, сопственици на пчеларниците и почнале да гледаат низ прозорците. Сопствениците се исплашиле и ја блокирале вратата, туркајќи со сиот мебел од домаќинството. Тие излегле во зори, мечката спиела во дворот. Мажот и неговата сопруга го исекле дното на кошницата и ја ослободиле мечката.
Видео публикации
Цртаниот филм постојано бил издаван на ДВД во колекцијата анимирани филмови „Михал Потапич“ („Сојузмултфилм“, дистрибутер „Крупен план“).
Осврти
<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">Главната тема на делата на Галина Баринова биле руски бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите - „Жирафа и очила“, „Страшна приказна“, „Лукавата врана“, „Мечка - нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција. - Сергеј Капков
Зотрум (општинска заедница)
Зотрум (Sottrum) — општинска заедница во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Зотрум.
Општинската заедница Зотрум се состои од следниве општини:
Глина
Глина — општ поим за разни комбинации од глинести минерали со мали примеси на метални оксиди и органски материи. Наталожената глина во земјиштето претежно се состои од филосиликатни минерали со различни количества на придружна вода.
Образување
Глинестите минерали се образуваат во текот на долг временски период со постепено хемиско елувијално распаѓање на силициумоносните карпи во содејство со мали концентрации на јаглеродна киселина и други разредени растворувачи. Овие кисели растворувачи се вижат надолу по слоевите, исцедувајќи се од секој претходен распаднат слој. Покрај ова, некои глинести минерали се создаваат и поради хидротермалните активности. Глинените слоеви може да се јават на место на остаточни почвени слоеви, но дебелите наслаги се обично се образуваат како последица од вторично седиментно таложење што се јавува по нивното свлекување и поместување на друго место.
Првичните глини, наречени каолинити, се среќаваат на самото место на образување. Вторични се оние што се среќаваат веќе однесени на друго место од ерозија или од водата и не се на изворното место на нивното образување.
Дефиниција
Глините се разликуваат од другите фини почви по големината на честичките и нивната минералогија. Милот e многу ситна почва што нема глинести минерали, no сепак има покрупни честички од глината. Кај некои глини и милови постои совпаѓање во големината на зрнцата и други физички својства, а постојат и лежишта кајшто се јавуваат обете. Точната разлика помеѓу нив зависи од дисциплината. Геолозите и изучувачите на почвата сметаат дека зрцата помали од 2 µм се глина, во седиментологијата границата е 4-5 μм, а пак во хемијата на колоидите, глината е сето она што е поситно од 1 μм. Во геотехниката, разликата помеѓу глините и миловите зависи од пластичните особини на почвата, согласно Атерберговите граници. Според стандардот ISO 14688, глината е поситна од 2 μм, а милот покрупен од тоа.
Групирање
Зависно од научниот пристап, постојат три до четири групи на глина: каолинит, монтморилонит-смектит, илит и хлорит. Хлоритите понекогаш се сместуваат во посебна група во рамките на филосиликатите. Во склоп на овие категории, постојат околу 30 вида на „чиста“ глина, но највеќето глина што се среќва во природата претставува мешавина составена од овие видови, покрај другите елувијални минерали.
Варвата е глина со „годови“, кајшто се гледаат наслаги од секоја година, образувани со сезонските разлики во ерозијата и органските содржини. Овој вид на наслојување е најчест кај поранешни леднички езера. Рамномерноста и сталоженоста на слоевите се должи на фактот што водата во ваквите езера речиси е неподвижна.