cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стокхолмска палата
Скулптури
На балустрадата помеѓу Логарден и Логардстрапан има четири алегориски скулптурни групи со различни теми; „Милост“, „Поезија“, „Музика“ и „Религија“. Тие се создадени во 1903 година од Јохан Аксел Ветерлунд и излеани во бронза од Ото Мајер. Големината е околу 1,5 × 1,0 метри.
Боење
Шемата на бои на фасадите се променила неколку пати откако новата северна должина на замокот била завршена во 1695 година. Првата шема на бои на Тесин денес може да се види во неговата сопствена палата во Слотсбакен: жолто малтерисани ѕидови со бело обоени делови од песочник. Нора Банкохусет близу Јарнторгет има иста шема на бои. Кога ова било завршено во 1730-тите, таа добила „прекрасна светло жолта боја, која давала најдобар изглед и за доброто на новиот Конг. Избран е предизборот на палатата“. Прозорските рамки биле жолти, а камениот столб обезбојувал во црвено („со кафеав корен“).
Во текот на 1770-тите и на почетокот на 19 век, малтерот бил обезбојуван со железен витриол во вар, што дава убава разновидна топла жолта боја која, сепак, со текот на годините станува сè потемна поради оксидираното железо во бојата. Каменот првпат бил обоен во сиво, по 1775 година жолто, во 19 век повторно сиво. Кога замокот требало да биде обновен во 1890-тите, се обиделе други пигменти да го имитираат железниот витриол и замокот добил поцрвено-кафеав малтер, а скулптурите од песочник и биле исчистени од бојата. Во текот на годините 1944–1972 година, различните фасади на замокот добиле нов, целосно обоен цементен малтер, кој се разликува од фасада до фасада бидејќи биле направени обиди да се имитираат сè повалканите претходни површини. Вака изгледа замокот и денес, но црвено-кафеавата боја со текот на времето станала покафеава. Отстранувањето на заштитната боја на песочникот придонело за нејзино оштетување од временските услови.
Осветлување
Сегашното фасадно осветлување на замокот било инаугурирано на 29 март 2006 година од страна на кралот Карл XVI Густаф. Претходното осветлување на фасадата датира од 1960-тите и оттогаш постепено се намалувало, со резултат што замокот се сметал за сè потемен.
Новите осветлувања се појавиле по долги дискусии и неколку тест осветлувања. Тие обезбедуваат речиси двојно повеќе светлосен флукс од старите, но со околу половина од количината на енергија. Зад проектот стоејат Шведската агенција за имот, Канцеларијата на гувернерот и архитектот на  замокот Јохан Селсинг, како и канцеларијата за сообраќај на градот Стокхолм. Бојата може да се опише како неутрално топло бела.
Според Јохан Селсинг, осветлувањето на фасадата требало да ја нагласи дистрибуцијата и нијансите на големата градежна маса на замокот и да ги истакне декоративните детали кои претходно не се гледале на вечерна светлина. Пример за ова е источната фасада каде што сега се осветлени краевите на крилата кон Скепсброн.
Реновирање
Во раните 1990-ти, започнала програма за реновирање на 922 прозорци на замокот. Староста на прозорците варира од средината на 18 век до 1970-тите. Причина за оштетувањето, меѓу другото, било и тоа што прозорците долги години не биле соодветно одржувани. Најизложени биле прозорците на јужната страна, каде што сонцето ја изгорело површината со гниење. Реновирањето на прозореците било извршено во соработка со Шведската агенција за имот, Канцеларијата на гувернерот, Националниот одбор за наследство и тогашниот архитект на замокот Ове Хидемарк. Вистинската работа била извршена во комплетна работилница во внатрешниот двор и траела околу 10 години. Во овој контекст, може да се спомене дека секој прозорец бил димензионално приспособен на отворањето на прозорецот кога тие биле поставени одвреме-навреме, што значи дека сите прозорци се различни.
Замокот моментално е предмет на опсежно реновирање на фасадите. Речиси половина од фасадите на замокот Стокхолм се состојат од песочник од Готланд, како и уметничка декорација на фасадите во форма на скулптури и украсно име. Шведската агенција за имот, која е одговорна за одржувањето на замокот, во 2008 година изјавила дека песочникот е истрошен и дека состојбата му е значително влошена. Меѓу другото, паднал и камен со тежина од 3 кг од 20 метри височина. Најизложени и најоштетени се сончевите страни, односно фасадите на југ и запад. Шведската агенција за имот одлучила, како привремено решение, на одредени делови од фасадите на замокот да се закачи црна текстилна мрежа за да се заштитат од можно паѓање камења.
Откако бил изграден замокот во 18 век, атмосферските влијанија на песочникот биле проблем, нешто што се забрзало откако каменот бил исчистен од маслената боја за време на реставрацијата во 1890-тите. Во пролетта 2008 година, Шведската агенција за имот започнала обемна физибилити студија за да може да воспостави долгорочен план за одржување во следните 50 годините. Физибилити студијата покажала дека песочникот од Готланд, кој ги краси сите фасади, е во уште полоша состојба отколку што се претпоставувало. Многу камења се испукани, а делови од нив се многу лабави.
Во мај 2011 година започнало најголемото реновирање на фасадата во историјата на замокот. Почнувајќи од источното крило кон северното крило кон Стромброн, сите фасади на замокот ќе бидат поправени во текот на следните 22 години, поделени на исто толку фази на изградба и по цена од 500 милиони круни. За негова имплементација, Шведскиот одбор за национално наследство, меѓу другото, размислувал и за отворање на каменолом во Готланд и формирање на каменорезари.
Преглед
Замокот моментално во 2009 година опфаќал 1430 соби, од кои 660 со прозорци. Прозорци: 972 парчиња Прозорски стакла: 31.600 парчиња.
Плановите на подот прикажани подолу се ориентирани со север нагоре. Така, „Јужна географска должина“ е на дното и „Северна географска должина“ на врвот, „Источна географска должина“ е десно и „Западна географска должина“ е лево. „Североисточното крило“ е надесно, а „јужното крило“ надолу лево. Северозападниот „Канслифлајгелн“ се наоѓа лево. Дворовите на замокот се (од лево кон десно): „Надворешен двор“ (во заоблените крила), „Внатрешен двор“ (во средината на зградата) и Логарден (помеѓу источните крила).
Поделбата на катови (бројот на соби се применува со исклучок на малите соби, плакари, скали, сводови и слично):
Замокот црква
Замокот црква е изграден во текот на 18 век и е парохиска црква за Судската парохија. Црквата се наоѓа во источната половина од јужната должина на замокот и ја зафаќа целата негова ширина и два ипол ката во висина. Влезот е од трезорот Содра, Слотсбацкен бр.1. Замокот црква се користи од страна на кралското семејство во црковните церемонии. Секоја недела и празник се служи богослужба во црквата замок. Во стариот замок Три Круни, пред пожарот во замокот во 1697 година, црквата на замокот се наоѓала во северниот дел, а клупите и тела во сребрена боја се делумно зачувани во сегашната црква замок. По пожарот на замокот во 1697 година, кога Никодим Тесин добил одврзани раце, црквата на замокот и Рикшал биле поставени на јужниот ходник и тие го вклучувале, вклучително и скалилата, целиот втор и трет кат од оваа патека. Црквата на замокот потоа ја претставува црковната моќ во земјата, додека Рикшал ја означува секуларната моќ, или моќта на кралот. Работата на Тесин која тој ја започнал била завршена од Карл Хорлеман по неговата смрт. Црквата била свечено отворена во исто време со целиот замок во 1754 година.
Риксален
Риксален се наоѓа во јужниот дел на должината на замокот, и бил ставен во употреба за 1755 Риксдаг. Салата била дизајнирана од архитектот Карл Хорлеман, кој се базирал на цртежите на Никодим Тесин, но сепак ги модифицирал. Во Рикшал се наоѓа и сребрениот трон на кралицата Кристина. Рикшал зафаќа два и пол ката во јужната должина на замокот. До големиот влез на Рикшал се стигнува од сводот на Содра. Салата на Царството и црквата замок се наоѓаат од двете страни на сводот, што е симбол дека кралот ја добил својата функција од Бога, во исто време кога световната моќ се среќава со духовната моќ.
Салите на Редот
Салите на редот се наоѓаат горе во западната патека и се состојат од четири сали, по една сала за секој ред; Орден на Серафим, Орден на мечот, Орден на Северната ѕвезда и Орден на Вааса. Постојана изложба за кралските наредби е прикажана во Салите на Редот. Тука порано бил Радсванинген, каде што Риксрадетот имал свои простории во средината на 1750-тите. Врховниот суд, основан во 1789 година, подоцна имал свои простории тука до 1949 година.
Подот на Бернадот
Подот на Бернадот се наоѓа горе во северниот дел и е именуван по шведското кралско семејство Бернадот. Името доаѓа од колекцијата портрети на членовите на кралското семејство во галеријата Бернадот, најголемата просторија на подот. Собите се наоѓаат главно во северната должина на замокот и се користат за публика, доделување медали и на состаноци на Комитетот за надворешни работи. Собите се прикажуваат и на јавноста. Подот првично бил украсен во 1730-тите и 1740-тите со Карл Хорлеман како архитект. Кралот Адолф Фредрик и кралицата Ловиса Улрика се преселиле во 1754 година, а потоа собите биле украсени со мебел направен од најистакнатите занаетчии во Стокхолм во тоа време. Последниот кралски пар кој го користел подот на Бернадот како резиденција биле Оскар Втори и Софија. Оттогаш, некои соби се обновени на нивниот оригинален изглед во 18 век, додека други соби го задржале декорот од времето на Оскар II, како што е просторијата за пишување на Оскар II.
Подот на принцезата Сибила
Подот на принцезата Сибила се наоѓа горе во источната должина и се користи како секојдневен под за претставување на кралската двојка и не е отворен за јавноста. Во текот на историјата на замокот, тој бил дел од замокот каде што кралот или близок роднина имал своја приватна резиденција. Горниот кат е познат по Синиот салон, каде што била објавена свршувачката на Карл XVI Густаф и за Силвија Сомерлат во 1976 година како престолонаследничка Викторија и Даниел Вестлинг во 2009 година. Внатрешниот салон на Сибила, просторијата за публика на поранешниот престолонаследник Густав, сè уште ја има внатрешноста на Карл Хорлеман со пиластри и врвови на вратите.
Партискиот под
Салата за банкет се наоѓа две скали на северната патека и се користи за претставување на кралската двојка. Во галеријата на Карл XI се одржуваат официјални вечери, вклучувајќи државни посети, по парламентарните избори и за нобеловците. Неколку пати годишно во советничката комора се одржува совет со владата. Првично, бил наменет како резиденција на кралската двојка, но кога кралот Адолф Фредрик и кралицата Ловиса Улрика се преселиле во 1754 година, тие дошле да живеат во сегашниот стан во Бернадот. Сепак, престолонаследникот Густав (III) и престолонаследничката принцезата Софија Магдалена се населиле на подот по нивната венчавка во 1766 година. Станот не се корисел како резиденција од времето на Оскар I.
Во североисточниот агол е Белото Море, кое првично било две соби; трпезаријата и соблекувалната на кралицата. Трпезаријата била наречена Бело Море, име што дошло да ја означува целата соба откако ѕидот бил урнат. Во врска со вечерите во галеријата на Карл XI, Белото Море е опремено како салон со места за седење. Собата потоа се користела како дневна соба пред или по вечерата.
Гостинскиот под
Апартманот за гости (исто така и главниот апартман за гости ) се наоѓа две скали погоре во западната должина и се користи од 1870-тите како резиденција за посета на шефови на држави за време на државните посети на Шведска. Собите првично биле украсени во 1760-тите под раководство на Жан Ерик Рен, кога биле украсени за братот на Густав III, Фредрик Адолф. Три од собите кои се прикажани на јавноста се наоѓаат во делот на меѓукатна соба, со прозорци свртени кон внатрешниот двор.
Подот на принцот Бертил
Подот две скали нагоре во источното крило се нарекува кат на принцот Бертил според неговите последни познати жители. Кралот Адолф Фредрик го користел станот како свој дом. За време на Густав III, таа била приватна резиденција на војводата Карл. За време на Карл XIV Јохан, тоа билл станот на престолонаследникот Оскар (I). Оскар ја украсил готската соба овде во 1828 година. Карл XV исто така го имал ова како негова резиденција, но за време на Оскар II станал стан на престолонаследникот Густаф (V). Ова подоцна било резиденција на принцот Бертил во замокот до неговата смрт во 1997 година По смртта на принцот Бертил, подот се користел за државни посети, интервјуа и семинари.
Канслифлајгелн
Северозападното крило на Канцеларијата било планирано да ги смести централните делови на националната администрација, Канцеларијата на Кралското височество. Големото пијано било завршено од архитектот Карл Фредрик Аделкранс и првично било нарачано за кралскиот корпус де гард, домашни, странски и воени експедиции, како и за Националниот архив. Меѓутоа, државната администрација се зголемила, се иселила од замокот и формирала независни власти и речиси 30 години по вселувањето, Канцеларијата била основана околу 1780 година како резиденција на тригодишниот престолонаследник Густав (IV) Адолф, а потоа и за неговата мајка вдовицата кралица Софија Магдалена. Приватната резиденција на тогашниот принц Густаф Адолф е основана овде во 1905 година - подоцна како крал Густаф VI Адолф, која ја користел како резиденција до неговата смрт во 1973 година. Во дел од меѓукатот горе, неговата приватна библиотека била опремена во 1930-тите. Во Канслифлигелн ќе најдете Спегелсалонген (ново дизајниран во 1866 година од Фредрик Вилхелм Схоландер ) и Зелен салон и Син салон. Архивата на замокот, дел од модерниот национален архив, сè уште се наоѓа во подрумот на клавирот.
Активности
Замокот е работно место за околу 200 постојано вработени. Има малку повеќе жени отколку мажи. Покрај тоа, дополнителен персонал работи на вечери, во текот на летото и на прикажување на замокот.
Кралските судови на правдата
Во замокот Стокхолм се сместени простории за канцелариите вклучени во Кралскиот суд на правдата; организацијата околу шефот на шведската држава и кралската куќа, и која е исто така одговорна за негување и прикажување на културното наследство на шведската монархија. Судските држави се предводени од Канцеларијата на Маршалот и вработуваат 216 позиции со полно работно време во 2009 година.
Музеи
Во замокот се сместени неколку музеи. Ливрусткамарен е најстариот музеј во Шведска и прикажува предмети поврзани со шведското кралско семејство од времето на големите сили наваму. Музејот има свои простории во источниот дел, со влез од Слотсбакен. Вториот најстар е античкиот музеј на Густав III во подрумот на североисточното крило, кој бил отворен за јавноста во 1794 година. Музејот ги прикажува античките скулптури што Густав III ги купил за време на неговото патување во Италија 1783-1784 година.
Во подрумските сводови под јужната должина се наоѓа Ризницата, која била отворена во 1970 година и ја прикажува шведската национална регалија, како и продавницата за сувенири Слотсбоден. Во подрумските сводови под западните и северните должини се наоѓа музејот Три Круни, кој е најновиот додаток на музеите на замокот. Тој бил отворен во 1999 година и содржи изложба за стариот замок Три Круни, кој бил уништен во пожарот во 1697 година.
Архиви и библиотеки
Во северозападното канцеларско крило на Кралската палата се Слотсаркивет. Архивата е основана во 1893 година и е складиште под Шведскиот национален архив од 1964 година. Архивата на замокот содржи архиви од дворот и кралските замоци. Во североисточното крило на замокот се наоѓа истражувачката библиотека Библиотека Бернадот.
Високата стража
Високата стража во замокот во Стокхолм е чуварска сила која делумно претставува почесна стража за кралот, а делумно го чува замокот. Стражата е и дел од воената подготвеност во Стокхолм. Високата гарда, меѓу другото, учествува и во владини церемонии, посети на шефови на странски држави и странски воени посети. Високата гарда била основана од Густав Васа во 1523 година за да биде одговорна за редот низ градот, односно во сегашниот Стар град. Погледот со висока стража е церемонија и туристичка атракција во надворешниот двор на замокот, кој се проценува дека собира најмалку 800 000 гледачи годишно.
Слотсбоден
Слотсбоден е продавница за подароци и сувенири на замокот со производи поврзани со предмети од кралските збирки. Голем дел од асортиманот се состои од литература за кралското културно наследство како историја, архитектура, биографии и истражување. Слотсбоден се наоѓа во југозападното криво крило со влез од надворешниот двор.
Духови на замокот
Има многу приказни за духови во замокот Стокхолм. Еден од нив е „Гра Губен“ или Сивиот човек кој според традицијата живее во подрумските остатоци од стариот замок Три круни. Тој се сметал за еден вид дух-чувар кој бдее над замокот и може да ја предвиди иднината. Некои веруваат дека тоа е самиот Ерл Биргер кој е на стража. Тоа се покажало, меѓу другите, и на Никодим Тесин и предвидел дека Тесин нема сам да ја заврши изградбата на замокот.
Често споменуваната Бела Дама е најпознатиот дух од замокот. Во многу европски замоци, па и во Стокхолм, може да се најде бела жена, бела дама. Според народното верување, штом ќе се појави, Белата дама ќе претскаже дека некој од кралското семејство ќе умре. Се вели дека е висока и носи бел свилен фустан; се слуша само шушкањето на нејзиниот фустан додека се приближува. Постојат неколку теории за тоа која била и од каде потекнувала. Според едно мислење, таа е војвотката Агнес од Меран, германска благородничка од семејството Хоенцолерн, која живеела во 13 век. Таа била мажена за грофот Ото од Орламинде и станала вдовица во 1293 година. Таа ги убила своите две деца од бракот со Ото за да се омажи за Албрект, градоначалникот на Нирнберг позната и како „Убавицата“, но тој ја напуштил. Таа умрела во заробеништво и оттогаш се појавувала како бела жена во замоците Хоенцолерн во врска со важни семејни настани. Други тврдат дека Белата дама е извесна Перхта фон Розенберг, друга германска благородничка од 15 век, ќерка на Улрих II фон Розенберг и против нејзина волја несреќно омажена за Јан од Лихтенштајн. Според традицијата, таа повторно оди во замокот Чески Крумлов во јужна Чешка. Се вели дека нејзиниот портрет е многу сличен на описите на Белата дама во Кралската палата.
Некои кралски смртни случаи се случиле во врска со појавувањето на Белата дама во замокот. Во март 1871 година, принцезата Евгениј го видела озлогласениот дух во замокот, а три дена подоцна, кралицата Ловиса починала. Во 1907 година, Белата Дама повторно се појавила и набргу потоа Оскар Втори умрел. Последен пат се појавила во 1920 година, кога умирала престолонаследничката принцезата Маргарета. Одеднаш знамето на замокот било поставено на половина столб и се вели дека чуварот кој требало да го крене ја видел Белата дама на покривот. Два часа по инцидентот, престолонаследничката принцеза починала.
Вангелија Десподова
Вангелија Десподова (р. во Галишта) — македонски филолог и научен советник во Институтот за старословенска култура од Прилеп, која што во моментов е во пензија.
Животопис
Вангелија Десподова е филолог и научен советник во Институтот за старословенска култура од Прилеп во пензија. Таа како дете бегалец живеела во Чехија од 1948-1958. Таму го завршила основното образование и класична гимназија. Во 1958 година доаѓа во Скопје каде што дипломирала на катедрата за славистика на Филолошкиот факултет (1963). Магистратурата, која ја завршила на истиот факултет ѝ била на тема: „Лексиката на Добромировото евангелие“ (1973), додека докторатот на темата: „Јужнословенскиот полн апракос“ (1981). Од 1964 до 1986 година била асистент, научен и виш научен соработник во Институтот за старословенска култура во Прилеп. Била повеќегодишен лектор на Семинарот за македонски јазик, литература и култура во организација на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, а една година и лектор по македонски јазик на Летната школа на Универзитетот во Загреб. Била член на Македонскиот славистички комитет (1983-1993), Балканолошкиот совет при МАНУ и Редакцијата на списанието „Balcanoslavica“. Објавени ѝ се 160 стручни и научни трудови, од кои 15 монографии (самостојно или како соавтор).
Танцхаз
Танцхаз (унгарски: Táncház, „танчерска куќа“) е унгарска манифестација. Тоа е аспект на унапредувањето на традицијата на унгарските корени на традиционалната култура која започна во раните 1970-ти години и останува активен дел од националната култура низ целата земја, особено во градовите како Будимпешта. Танцхаз се заснова на традиции од сите региони на Кралството Унгарија (особено Трансилванија ), особено музиката и танцот. Терминот произлегува од трансилванската традиција на играње на ора во домовите на поединците.
Танцхазските традиции биле пресоздавани што е можно поавтентично, процес потпомогнат од прилично детално истражување на унгарската култура. Движењето е составено од бројни неформални групи. Од 1970-те, неетничките Унгарци што живееле во Унгарија ги имале своите народни традиции третирани како нивните унгарски соседи. Покрај тоа, танчарското движење се слави и кај етничките Унгарци надвор од Унгарија, како што се оние во Трансилванија, Словачка и долината на реката Сирет во Молдавија .Сек во Романија има три улици: Фелсег, Сипкесег и Форосег, и секоја улица има своја "танцхаз". Две од танцувачките куќи биле обновени или повторно изградени: танцовата куќа на Сипкесег е сега музеј и во реконструираната танцова куќа на Форосег можете да му се восхитувате на танцувачките слики на Корнис Петер, фотограф од Будимпешта. Секој месец има унгарска танцова куќа во Сик / Сек во организација на Фондацијата Ципексег.
Во рамките на САД, унгарските танцови групи како Чурденгеле (во Њу Џерси ), ансамблот Тиса (во Вашингтон ), Карпаток (во Лос Анџелес ), Елефта (во Њујорк и Њу Џерси ) и Чардаш (во Кливленд ) на сцената кои го доведуваат чувството на танцхазот кон општата публика и кампови како Ти Тии Табор (во државата Вашингтон ) и Чипке (во Мичиген ) ги донесуваат наставниците и музичарите од Унгарија и Трансилванија за да ги научат Северно Американците нивниот унгарски стил на музика и танцување.
Важноста на методот танцхаз
Како признание за ревитализација и заштита на напорите на методот на танцхаз во наставата на традиционалниот танц,беше запишано во УНЕСКО во списокот на нематеријалното наследство на Итна заштитата во ноември 2011 година
Јаник Боласие
Јаник "Јала" Боласие (роден на 24 мај 1989 во Лион, Франција) — фудбалер од Демократска Република Конго, играч од средниот ред на Евертон.
Рана кариера
Боласие ја започнал својата кариера со Рашден и Дајмондс на возраст од 16 години. Тој поминал четири месеци како член на нивниот младински тим, а потоа имал престој во Хилингдон Боро во седмата англиска лига, пред да ја напушти Англија и да потпише за малтешката екипа Флоријана во 2007 година. Тој се вратил во Англија во 2008 година, откако му било понудено да дојде на проби во Плимут, каде доволно импресиониранл за да му биде понуден две-годишен договор. Во 2008 година се вратил се вратил во Рaшден и Дајмондс, екипата во која "поникнал", на неколку-месечен заем. Тој го направил своето деби против Истборн Бороу на 29 ноември, и направил седум настапи во Конференција пред да се врати во Аргајл во јануари 2009 година. Потоа следувале две позајмици во Барнет. Првата започнала на 25 јануари 2009 и траела до крајот на сезоната 2008-09, а Боласие одиграл 20 натпревари и постигнал 3 гола. Откако по завршувањето на сезоната, Боласие накратко се вратил во Плимут, во јули 2009 година тој отишол одново во Барнет на шест-месечна позајмица играјќи во 22 натпревари и постигнал 2 гола.
Плимут
Боласие се вратил во Плимут во јануари 2010 година и му била дадена шанса да импресионира од страна на менаџерот Пол Маринер, кој го наследил Старок еден месец порано, и го вклучи во тимот за гостувањето кај Барнсли на 13 февруари 2010. Тој го направил своето деби за клубот во тој натпревар, влегувајќи како замена од клупата за да даде промена на моментумот од 1-0 дефицит до победа од 3-1 за гостите. Тој го постигнал својот прв гол за клубот две недели подоцна во поразот на гости од Шефилд Јунајтед со 4-3. Крилниот играч, ја завршил сезоната со 16 првенствени настапи во Чемпионшип лигата, но не можел да помогне клубот да се спаси од испаѓање во Лига Еден. На Боласи му бил понуден нов договор со клубот во април 2010 година, и тој го потпишал во јули, по доаѓањето на Питер Рид како нов менаџер на клубот.
Бристол Сити
Боласие му се приклучил на Бристол Сити на 6 јуни 2011 година за неоткриена сума и потпишал двегодишен договор. Тој го постигнал својот прв гол за клубот во победата со 3-1 против Ковентри Сити на 9 април 2012 година. Тој поднел писмено барање за да биде ставен на трансфер листа во август 2012 година, бидејќи сакал да се врати назад во Лондон.
Кристал Палас
Во сезоната 2013-14, Боласие одиграл 29 натпревари за Кристал Палас во Премиер лигата, без да постигне ниту еден гол, но имал 4 асистенции. На 23 ноември 2013, во натпреварот против Хал Сити (1-0 за Палас) бил исклучен во 78-мата минута, откако му бил покажан директен црвен картон.
Својот прв гол во Премиер лигата го постигнал на 21 септември 2014, во победата со 3-2 над Евертон на Гудисон Парк. На 11 април 2015, постигнал хет-трик за само 11 минути (од 51-вата до 62-рата минута) во победата со 4-1 на гостувањето кај Сандерленд.
Евертон
На 15 август 2016 потпишал за Евертон.
Репрезентативна кариерa
Боласие имал право да ги претставува репрезентациите на Франција, Англија и ДР Конго на репрезентативно ниво преку раѓањето, воспитувањето и наследството, соодветно. Во јануари 2013 година, додека настапувал во Чемпионшип за Кристал Палас, Боласие ја отфрлил можноста да ја претставува репрезентацијата на ДР Конго на Африканскиот куп на нации 2013 тврдејќи дека тој не сака да го наруши напредок во неговата клупска кариера. Сепак, околу два месеци подоцна во март 2013 бил повикан повторно и го направил своето деби во квалификациите за Светското првенство 2014 против Либија.
Кокнгеди (Црвени Брегови)
Кокнгеди — некропола од доцноантичко време. На 2 километри северозападно од селото Црвени Брегови, по површина на нивите има фрагменти од тегули. Откриени се гробови со гробни конструкции од тегули-тип на две води како и со големи камени плочи-тип циста.
NGC 6286
NGC 6286 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6286 се споменува и како UGC 10647, MCG 10-24-84, CGCG 299-40, IRAS 16577+5900, PRC C-51, Arp 293.
Откривање
Објектот е откриен на 13 август 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Марија Лазаревиќ
Марија Лазаревиќ ( во ) — македонска универзитетска професорка на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје.
NGC 6286
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6286 е од видот Sb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6286 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Марија Лазаревиќ
Животопис
Дипломирала на Природно-математичкиот факултет во Скопје (1959), а докторирала на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје (1974), каде што работела од 1960 година (доцент од 1972 г., а редовен професор од 1982 г.) сè додека не се пензионирала во 1999 година. Автор е на научни трудови и на научноистражувачки проекти.
NGC 6286
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 58 м 31,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 56' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Џон Страт
Џон Страт, полно име: Џон Вилијам Страт, трет Барон Рејли (John William Strutt, 3rd Baron Rayleigh; 12 ноември 1842 - 30 јули 1919) — англиски физичар, кој заедно со Вилијам Ремзи, го откриле аргонот, што е достигнување за кое ја добил Нобеловата награда за физика во 1904 година. Тој исто така го има откриено феноменот што се нарекува Рејлиево расејување, со кој може да се објасни зошто небото е сино и го предвидел постоењето на површинските бранови, денес познати како Рајлиеви бранови. Рејлиевата книга, Теоријата на звук е сè уште во употреба и денес од страна на акустичарите.
Животопис
Џон Страт страдал од слабост и лоша здравствена состојба во неговата младост. Тој се образувал во училиштето „Хароу“, пред да го продолжи образованието на Кембричкиот универзитет во 1861 година каде што студирал на колеџот Тринити. Се стекнал со диплома истиот и бил добитник на првата Смитова награда во 1865 година и магистерирал во 1868. Тој подоцна е избран за член на друштвото Тринити. Тој бил на оваа функција сè до неговиот брак со Евелин Балфур во 1871 година, ќерка на Џејмс Балфур. Тој имал 3 сина. Во 1873 по смртта на својот татко го наследил баронството на Рејли.
Тој бил и втор професор „Кевендиш“ по физика на Кембричкиот универзитет (по Џејмс Кларк Максвел), од 1879 година до 1884 година. Тој прв го опиша динамичкиот лет на морските птици во 1883 година, во британското списание Nature. Од 1887 до 1904 година бил професор по природна филозофија на Кембрич.
Околу 1900 година Рејли ја развил дојната теорија за локализација со употреба на човековиот звук со помош на два бинаурални ритми, меѓуушна временска разлика (МВР) и звучна разлика (ЗР). Теоријата претпоставува дека луѓето користат два основни ритми за звучна латерализација, со помош на разликата во фазите на синусоидните компоненти на звукот и разликата во амплитудата меѓу двете уши.
Во 1919 година, Рејли бил претседател на Здружението за психички истражувања.
Рајл е единицата за акустична импеданса и е именувана во негова чест.
Како застапник дека едноставноста и теоријата требале да бидат дел од научниот метод, Рејли се залагал за принципот на сличност. Тој бил избран за соработник на Кралското друштво на 12 јуни 1873 година и бил претседател на Кралското друштво од 1905 до 1908. Од време на време учествувал во Домот на лордовите, но се вклучувал да говори само ако политиката била вклучена во науката. Починал на 30 јуни 1919 година, Витам. Тој бил наследен од својот син Роберт Страт, кој исто така бил познат физичар.
Томас Бејз
Англискиот теолог и математичар Thomas Bayeshttp://en.wikipedia.org/wiki/Thomas Bayes во голема мера придонесе во полето на веројатноста и статистиката.Неговите идеи создадоа многу контроверзии и дебати помеѓу статичарите во текот на годините.
Џон Страт
Освоени награди
Кратерите на Марс и Месечината се именуван во негова чест, како и видот на површински бран наречен Рејлиев бран. Астероидот 22740 Рејли е именуван во негова чест на 1 јуни 2007 година. Рејл, единицата за акустична импеданса, е именувана во негова чест.
Томас Бејз
Thomas Bayes е роден во 1702 година во Лондон,Англија.Таму се чини дека нема точни записи за неговиот датум на раѓање.Таткото на Bayes бил еден од првите шест Дисидентски министери да биде ракоположен во Англија.Родителите на Bayes  имале приватно образование за нивниот син.Нема информации за туторите со кои  Bayes работел.Сепак има шпекулации дека тој бил подучен од de Moivre,кој беше направил приватно школување во Лондон во ова време.
Bayes отиде за да биде ракоположен,како неговиот татко,Дисидентски министер.Тој за првпат со помош на неговиот татко во Холборн,Англија. Во доцните 1720 е Bayes презеде позиција на министер во Презвитерианец Капелата во Tunbridge Wells, што е 35 милји југоисточно од Лондон. Bayes ја продолжи својата работа како министер до 1752. Тој се пензионирал во тоа време ,но продолжил да живее во Tunbridge Wells до неговата смрт на Април 17, 1761. Неговиот гроб се наоѓа во Bunhill Fields Cemetery во Лондон.
Во текот на неговиот живот, Bayes исто така бил многу заинтересиран во областа на математиката, поточно од областа на веројатноста и статистиката. Bаyes верувал дека е прв кој ја употреби веројатноста индуктивно. Тој исто така воспоставил математчка основа за веројатноста на инференцијата. Веројатноста на инференцијата е средство за пресметување, од честотата со кој се служи во претходните испитувања, веројатно е дека ова ќе се користи и во иднина. Согласно со овој Bayesian поглед, сите количини се еден од видовите: познати и непознати за лицето со правење на инференција. Познатите количества се очигледно дефинирани од страна на нивните познати вредности. Непознатите количини се опишани од страна на заедничката веројатност дистрибуција. Инференцијата на Bayesian се гледа не како гранка на статистиката, но наместо тоа,како нов начин на гледање на комплетна слика на статистиката.
Bayes напишал голем број на документи во кои ја дискутираше неговата работа. Сепак,единствените познати се објавени додека тој беше сè уште жив тие се: Божјата Промисла и Владата е Среќата на Неговите созданија (1731) и вовед во Доктрината на Fluxions, на Одбрана на Аналитичар (1736). Во писмото хартија е напад врз епископот Berkeley за неговиот напад врз логичките темели на Newton's Calculus. Иако Bayes не беше високо признат за неговата математичка работа за време на неговиот живот,тој беше избран за соработник на Кралското друштво во 1742.
Можеби на Bayes најпозната хартија е неговиот Есеј за решавање на проблемите во Доктрината на Шансите. Овој документ е објавен во Филозофските Трансакции на Кралското друштво во Лондон во1764. Овој труд опишува статистичка техника Bayes е познат како Bayesian проценка. Оваа техника е врз основа на веројатноста за еден настан кој треба да се случи во дадена околност на претходна проценка на нејзината веројатност под овие околности. Овој документ е испратен на Кралското друштво на пријателот на Bayes по име Richard Price. Price го пронашол помеѓу Bayes во весниците откако тој починал. Наодите Bayes беа прифатени од страна на Лапласовата во 1781 мемоар. Тие подоцна беа откриени по игра на Condorcet, и останаа без конкурент. На дебатата не се појавиле додека Boole ја открил работата на Bayes. Во неговата композиција the Laws of Thought, Boole поставил прашање за техниките на Bayes.
Прашањата на Boole започнале со контроверзноста околу заклучоците на Bayes кои сè уште продолжуваат и денес. Во 19 век, Laplace, Gauss, и други земаа голем интерес во оваа дебата. Меѓутоа во почетокот на 20 век, оваа работа беше игнорирана или спротивно од страна на повеќето статичари. Надвор од областа на статистиката, Bayes продолжи да има поддршка од одредени истакнати личности. Двајцата Harold Jeffreys, физичар и Arthur Bowley економист, продолжија да аргументираат во име идеите на Bayes. Напорите на овие луѓе добиле помош од областа на статистиката која започнува околу 1950. Многу статистички истражувачи, како што се L. J. Savage, Buno do Finetti, Dennis Lindley, и Jack Kiefer, почнале да се залагаат со методите на Bayes како решение за конкретните недостатоци во стандартниот систем.
Сепак, некои истражувачи сè уште тврдат дека се концентрира на инференција за модел параметри е во погрешна насока и користи, теоретски количини. Поради овој скептицизам, некои не сакаат да дадат целосна поддршка на пристапот и филозофијата на Bayes.
Тоа го користи како теорија на веројатноста како логика и служи како појдовна точка за проблемите на инференција. Сè уште е нејасно што Бејз намени да се направи со оваа пресметка.
ејзовата теорема може да се изведе од производот Правило на веројатноста. Производот на Правилото е: P(A, B/I) = P(A/B, I) * P (B/I) = P(B/A,I) * P(A/I). Преуредувањето на ова и продолжување на владњеењето на повеќе секвенцијални надградби дава: P(H/E1,E2,E3,C) = P(H/C)*P(E1,E2,E3/H,C) / P(E1,E2,E3/C) = P(h/C)*P(E1/H,C) * P(E2/E1,H,C) * P(E3/E2,E1,H,C) P(E1/C) * P(E2/E1,C) * P(E3/E2,E1,C)
Ова станува многу комплицирано,бидејќи како секоја нова фигура на Е е доведена во равенката,ефектот е условен од сите претходни на Е. Сепак правејќи претпоставка на P(E2/E1,C) = P(E2/C) и P(E1/E2,C) = P(E1/C) се избегнува оваа тешкотија. Ова се претпоставува дека дадено е C знаејќи дека E2 дава никакви информации. (3) Производот на правилото се намалува до P(E1,E2/C) = P(E1/C) * P(E2/C). (3) Ова мора да се користи внимателно. Условната независност не се држи секогаш. Овие принципи се она што голем дел од контроверзиите се центрирани околу.
Како што може да се види, Томас Бејз има направено многу важен придонес кон развојот на веројатноста и статистиката. Иако неговата работа е контроверзна, тоа покрена многу нови идеи дека светот на математиката продолжува да истражува и да има корист.
Нов Зеланд на Олимписките игри
Нов Зеланд учествува првпат на Олимписките игри со натпреварувачот Виктор Линдберг, кој се натпреварувал за Озборновиот пливачки клуб на Велика Британија која го освоила медалот во Ватерполо во 1900 година. Официјално Нов Зеланд има испратено натпреварувачи да се натпреваруваат на сите Летни олимписки игри од 1908 година. На првите игри во, 1908 и 1912 година, Нов Зеланд се натпреварувал заедно со Австралија во заедничка екипа позната како Австралазија. Нов Зеланд за првпат испратиле независно своја екипа на игрите во 1920.
Учеството на Нов Зеланд на игрите во 1976 било спорно, и довело до бојкот на игрите од страна на африканските земји, кои протестирале поротив апартхејдот на Јужна Африка.
Новозеланѓанските спортисти освоиле вкупно 103 медали на Летните олимписки игри. Најуспешни биле во атлетика со вкупно 21 медал од кои 10 златни, па следи веслањето, исто така со вкупно 21 медал од кои 9 биле златни медали. Нов Зеланд има освоено само еден медал на Зимските олимписки игри, сребремниот медал на Анелис Кобергер во 1992 година и воедно бил еднствениот медал кој бил освоен од која било држава учесник од јужната полутопка.
Освоените 100 медеали од страна на Нов Зеланд го сместува Нов Зеланд на 32 место и на 27 место поред видот на медали.
НАционален олимписки комитет
Новозеландскиот олимписки комитет (НОК) е Националниот олимписки комитет на Нов Зеланд. Тој е создаден во 1911 година а бил признаен од страна на МОК во 1919 година.
Учество
Бидејќи географски се сместени во Јужниот Тих Океан, новозеланѓаните морале да минат долги периоди на помосртски патувања за да учествуваат на Олимписките игри. Дури во 1920 година Нов Зеланд испратил сопствена екипа на Олимписките игри, која се состоела од двајца тркачи, веслач, и 15 годишно девојче оливач. Претходно на игрите, три новозеланѓани освоиле медали заедно со австралиските спортисти како една екипа наречена Австралоазија во 1908 и 1912 година. Со почетокот на авионското патување на почетокот од 1950-ите, и поголемиот број на олимписки спортови, големината на новозеландската екипа се зголемила достатно.
По зимските игри во 2014 година, 1245 натпреварувачи го претставиле Нов Зеланд на Олимписките игри. Хари Кер се смета за првиот олимпиец, а Адријан Блинко бил 1000-от. Од 11 јуни 2009 година, од 1.111 олимпијци, 114 биле починати и за 21 не се знаело каде се. До 25 јуни 2009 година, останало да се најдат уште 9 олимпијци. Нема живи олимпијци од игрите кои се одржале пред 1948 година во Лондон.
Medals by sport
Медалите освоени како дел од Австралија се отстранети од табелата.
1768 во архитектурата
1768 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Кисалпска Галија
Кисалпска Галија (латински – Gallia Cisalpina што значи „Галија на страната на Алпите“) било римско име за географската област на територијата на северна Италија. Поголемиот дел бил населен од Келти.
Римска провинција
Понекогаш била нарекувана и „Gallia Citerior“, „Provincia Ariminum“ или „Gallia Togata“ (Гал кој носи тога, потенцира на раната романизација на регионот). Галија Транспадана го означувала делот од Кисалпска Галија помеѓу реката По и Алпите, додека пак Галија Киспадана била јужниот дел од реката.
Провинцијата била припоена кон Италија околу 42 г. п.н.е како дел од „итализацијата“ на Октавијан во времето на вториот триумвират. Распадот на законот за провинции барал нов владеечки закон, а неговиот модерен наслов е непознат. Делови од него се запишани на бронзени плочи кои се зачувани во музејот во Парма.
Вергилиј и Ливиј, двајца познати граѓани од провинцијата, биле родени во Кисалпска Галија.
Народи од Кисалпска Галија
Кисалпска Галија, во првиот милениум п.н.е, била населена од четири главни племиња, односно Венеди, Лигури, Етрурци и Келти кои ја освоиле територијата на Етрурците и Ретите.
Келти и Келтски-Лигури во Кисалпска Галија
Полибиј, Грчки историчар, пишувал за соживотот на келтите во северна Италија и етрурската нација во периодот пред грабежот на Рим во 390 г. п.н.е. Според Ливиј, римски иторичар, на овие северни Италијански предели, Келтите пристигнале околу шестиот век пред. п.н.е. Археолошките извори, во споредба со записите на Ливиј, укажуваат на доаѓањето на Беловесите и Инсубрите во времето на царувањето на Таркиниј Прициј (шестиот век п.н.е) заедно со основањето на Милан што ги довело италијанските и француските археолози да го одредат доселувањето на Келтите најрано во седмиот век п.н.е, ако не и порано.
Наводи
Galia
Градиште (Беранци)
Градиште — археолошко наоѓалиште во битолското село Беранци. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 2 км западно под селото на мал рид со зарамнето плато, опкружен со одбранбени ѕидови кои зафаќаат простор од 90 × 40 м. По површната се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, градежен материјал, а најдени се монети од Јустин I, Јустинијан I и постари, кои се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Регионален пат 1104
Делници
Регионалниот пат 1104 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 5 различни делници.
Константинов мост (Дунав)
Константиновиот мост (Константинов мост; Podul lui Constantin cel Mare) ― поранешен римски мост над Дунав кој бил користен за повторно освојување на Дакија. Тој бил завршен во 328 година од новата ера и останал во употреба четири децении.
Службено бил отворен на 5 јули 328 н.е. во присуство на императорот Константин Велики. Со вкупна должина од 2,434, 1,137 од кои се протегал над коритото на Дунав, Константиновиот мост се смета за најдолгиот антички речен мост и еден од најдолгите на сите времиња.
Изградба
Тој бил градба со ѕидани столбови и дрвен своден мост и со дрвена надградба. Изграден бил помеѓу Сукидава (денешна Корабија, округ Олт, Романија) и Оескус (современ Гиген, област Плевен, Бугарија), од Константин Велики. Мостот очигледно бил користен до средината на IV век, главната причина за оваа претпоставка е дека Валенс морал да го помине Дунав користејќи мост од чамци кај Константијана Дафне за време на неговата кампања против Готите во 367 година.
Технички податоци
Должината на мостот беше 2,434 со дрвена палуба со ширина од 5.7 м на 10 м над водата. Мостот имал два потпорни столбови на секој крај, кои служеле како порти за мостот.
Александар Атанасијевиќ
Александар Атанасиевиќ (4 септември 1991) е српски одбојкар, член на машката одбојкарска репрезентација на Србија, учесник на Олимписките игри (Лондон 2012), двократен европски шампион (2011, 2019), италијански шампион (2018). На професионално клупско ниво, тој игра за ПГЕ Скра Белчатов.
Клубови
Неговиот прв професионален клуб бил српскиот ОК Партизан. Негов тренер бил Славко Баранџиќ. Во 2011 година, тој се преселил во полскиот шампион, еден од најуспешните полски тимови на Плус Лига – ПГЕ Скра Белчатов. Во неговата прва сезона во Полска, тој главно бил заменик за Мариуш Влазли. Во втората сезона, тој станал главен играч на својата позиција, постојано добивајќи ја статуетката за најдобар играч на натпреварот. Со ПГЕ Скра Белчатов, тој освоил сребрен медал во полското првенство, полски куп и сребрен медал на Светското клупско првенство. Во 2012 година, Атанасиевиќ го освоил сребрениот медал во Лигата на шампионите во натпреварот против Зенит Казан за време на Фајнл-фор турнирот одржан во Лоѓ, Полска. Во 2013 година, тој се пресели во италијанскиот клуб - Сер Сејфти Перуџа. Во 2014 година, тој го освоил сребрениот медал на италијанското првенство откако ги загубил натпреварите од Лубе. Во мај 2014 година, тој потпишал нов тригодишен договор со Сер Сејфти Перуџа.
Репрезентација
Тој е златен медалист на ЕП 2011 година и бронзен на ЕП 2013 година. Тој беше репрезентативец на Олимписките игри Лондон 2012 година. На 19 јули 2015 година, српската репрезентација со него во тимот стигнала до финалето на Светската лига 2015 година, но загубила од Франција (0–3), и на крајот го освоила сребрениот медал. Атанасијевиќ доби индивидуална награда за најдобар спротивен шпајкер на турнирот.
Институт за јавно здравје
Институт за јавно здравје е институција на Република Македонија која има фунција заштита и превентива на населението од болести. Институтот е важна мултидисциплинарна, научна и наставна установа, која дејствува во областа на превентивната медицина во Македонија со тендеција да прерасне во референтна и меѓународно стручно призната институција.
Историја
Бил формиран како Завод за тропски болести во Скопје, на 10 јануари 1925. Потоа бил преименуван како Хигиенски завод, чија функција била заштита и унапредување на здравјето на луѓето. Бил основан под покровителство на д-р Андрија Штампар и со учество на Рокфелеровата фондација во Скопје. Оваа медицинска установа од превентивен карактер дејствувала во услови кога главно обележје на националната патологија во тој период биле заразните болести.
Во времето на Втората светска војна постоел под името Областен хигиенски институт во Скопје (1941-1945), а потоа под името Бактериолошко-хемиски институт. Од 1953 година функционирал како Централен хигиенски завод - Скопје, а од 1962 е преименуван во Републички завод за здравствена заштита.
Во 2010 е преименуван во Институт за јавно здравје на Република Македонија.
Организациона структура
РЗЗЗ првостепено е поделен на Регионални заводи и сектори.
Сектори
РЗЗЗ има 5 сектори и тоа: 1. одделение за заразни болести,
2. одделение за тропски и карантински заболувања и СИДА,
3. одделение за вирусологија,
4. одделение за бактериологија и
5. одделение за паразитологија
1. Одделение за радиациона дозиметрија
2. Одделение за хигиена на води и комунална хигиена
3. Одделение за испитување на здравствена исправност на водите
4. Одделенбие за хигиена на исхрана
5. Одделение за контрола на квалитет на прехранбени производи
6. Одделение за контаминети и екотоксикологија
7. Одделение за испитување на здравствената исправност на предмените за општа употреба
8. Одделение за радиоекологија
9. Одделение за медицина на трудот
10. Одделение за храна и диететско советувалиште
1. Одделение за организација, планирање и развој на здравствената дејност
2. Одделение за здравствена статистика и информатика во здравството
3. Одделение за здравствено воспитание, историја на медицината и публицистика