cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вавилонски броеви
Знаци
Бројот 60 е теоретски супериорен високо композитен број (претходниот и следниот број се 12 и 120), кој е избран поради неговата првостепена факторизација 2x2x3x5, што го прави делив со броевите 1, 2, 3, 4, 5, 6., 10, 12, 15, 20 и 30. Целите броеви и дропките се напишани на ист начин. Децималната точка не се пишувала, туку морала да се разбере од контекстот.
Нула
Вавилонците немале ниту знак ниту концепт за бројот нула. Дури и да ја разбирале идејата за ништожноста, тие не ја гледале како бројка, туку како број што недостасува. Наместо нула, тие првично користеле празно место, кое подоцна било заменето со симбол.
Црвена Река (притока на Драгор)
Црвена Река ― река од која произлегува реката Драгор. Се наоѓа во североисточниот дел на планината Баба, односно западно од Битола. Таа тече низ селото Нижеполе.
Болјарово
Болјарово (Болярово) — гратче во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Болјарово во Јамболската Област. Има население од 1.137 жители (2022).
Историја
Болјарово настанало за време на Бугарската преродба како чифлиг на турски паша, поради што селото се викало Пашаќој. Селото било преименувано во Болјарово во 1934 година, а во 1974 година било прогласено за град.
Војна на Шестата коалиција
Војна на Шестата коалиција (март 1813 - мај 1814), позната и како Ослободителна војна во Германија — европски конфликт во 1809 година кој бил дел од Наполеоновите војни и Коалициските војни. Коалиција формирана од Австрија, Прусија, Русија, Шпанија, Обединетото Кралство, Португалија, Шведска, Сардинија и голем број Германските држави ја поразиле Франција и го протерале Наполеон во егзил на островот Елба. По катастрофалната француска инвазија на Русија од 1812 година, во која тие биле принудени да ја поддржат Франција, Прусија и Австрија се приклучиле на Русија, Обединетото Кралство, Шведска и Португалија, и на бунтовниците во Шпанија кои веќе биле во војна со Франција.
Војната на Шестата коалиција имала големи битки во Лицен, Бауцен и Дрезден. Уште поголемата битка кај Лајпциг (позната и како Битка на народите) била најголемата битка во европската историја пред Првата светска војна. Со реорганизирање на нивните војски, сојузниците го протерале Наполеон од Германија во 1813 година и ја нападнале Франција во 1814 година. Сојузниците ги поразиле преостанатите француски војски, го окупирале Париз и го принудиле Наполеон да абдицира и да замине во егзил. Француската монархија била оживеана од сојузниците, кои му ја предале власта на наследникот на Бурбонската династија во Бурбонската реставрација.
Војната „Сто дена“ на седмата коалиција била активирана во 1815 година кога Наполеон избегал од своето заробеништво на Елба и се вратил на власт во Франција. Тој бил поразен повторно за последен пат во Ватерло, завршувајќи ги Наполеоновите војни.
Инвазија на Русија
Во јуни 1812 година, Наполеон ја нападнал Русија за да го принуди царот Александар I да остане во Континенталниот систем. Гранде Арме, составена од дури 650.000 борци (од кои приближно половина биле Французи, а остатокот доаѓале од сојузниците или освоените области), ја преминале реката Неман на 23 јуни 1812 година. Русија објавила патриотска војна, додека Наполеон прогласил „Втора полска војна“. Но, наспроти очекувањата на Полјаците, кои обезбедиле речиси 100.000 војници за инвазивните сили и имајќи ги предвид понатамошните преговори со Русија, тој избегнал да ја обнови старата Полско-литванска Државна Заедница. Руските сили се вратиле назад, уништувајќи сè што би можело да биде од корист за напаѓачите сè додека не сопреле кај битката кај Бородино (7 септември), каде што двете армии воделе разорна битка. И покрај фактот дека Франција извојувала тактичка победа, битката била неубедлива. По битката Русите се повлекле и на тој начин го отвориле патот кон Москва. До 14 септември, Французите ја окупирале Москва, но градот го пронашле практично празен. Александар I (и покрај тоа што речиси ја загубил војната според западноевропските стандарди) одбил да капитулира, оставајќи ги Французите во напуштениот град Москва со малку храна и засолниште (големи делови од Москва изгореле), а се приближувала зимата. Во овие околности, и без јасен пат до победа, Наполеон бил принуден да се повлече од Москва.
Така започнало катастрофалното Големо повлекување, за време на кое војската која што се повлекувала била под зголемен притисок поради недостаток на храна, дезертерство и сè посуровото зимско време, сето тоа додека била под постојан напад на руската армија предводена од врховниот командант Михаил Кутузов, и други милиции. Вкупните загуби на Големата армија биле најмалку 370.000 жртви како резултат на борбите, гладот и студените временски услови, а 200.000 биле заробени. До ноември, само 27.000 способни војници повторно ја преминале реката Березина. Наполеон ја напуштил својата војска за да се врати во Париз и да подготви одбрана на Војводството Варшава од напредните Руси. Русите исто така изгубиле околу 400.000 луѓе, а нивната војска била на сличен начин исцрпена. Сепак, тие ја имале предноста на пократки линии за снабдување и биле во можност да ги надополнат своите војски со поголема брзина од Французите, особено затоа што загубите на Наполеон во коњаница и вагони биле незаменливи.
Русија, Британија и Шведска
На почетокот на 1812 година, Британија веќе војувала со Франција осум години и се борела заедно со Португалците и Шпанците во Полуостровската војна повеќе од три години. Русија и Шведска, кои му се спротивставувале на Наполеон до 1807 и 1810 година, соодветно, биле принудени да се приклучат на неговиот Континентален систем против Британија, но продолжиле тајно да тргуваат со неа. На 9 јануари 1812 година, француските трупи ненадејно ја окупирале шведска Померанија, наводно за да стават крај на илегалната трговија со Обединетото Кралство од Шведска, што го прекршувала Континенталниот систем. Шведските имоти биле конфискувани, а шведските офицери и војници биле земени како затвореници.
Како одговор, Чарлс Јован, поранешен француски маршал Жан Батист Бернадот, сега престолонаследник и регент на Шведска, прогласил неутралност, и иако Шведска сè уште била во војна со Британија, а Русија била нејзин вечен непријател, тој испратил дипломати во Лондон и Санкт Петербург, да создаде нова коалиција против Франција. Потоа, Шведска го потпишала тајниот договор од Санкт Петербург со Русија против Франција и Данска-Норвешка на 5 април 1812 година. На 18 јули 1812 година, Договорот од Еребру формално ставил крај на војните меѓу Велика Британија и Шведска и Велика Британија и Русија, формирајќи ја основата на коалицијата меѓу Русија, Велика Британија и Шведска, иако точните параметри на воениот сојуз останале во преговори во текот на зимата на 1812-1813. Кога Наполеон марширал кон Москва во јуни 1812 година, ниту Британија ниту Шведска не можеле да дадат директна воена поддршка на Русија, иако истиот месец британската и шпанската армија напредувале во средна Шпанија, поразувајќи ги Французите во Саламанка и заземајќи го Мадрид, врзувајќи Француска војска од 230.000 борци во Шпанија. Британија помогнала во субвенционирањето на руските воени напори додека Чарлс Јован склучил пријателство со Александар и му давал морална поддршка, стратешки и тактички совети за тоа како да ги победи Французите, како и вредни сознанија за самиот Наполеон (имал многу контакти со Наполеон како член на поширокото царско семејство). Сепак, Русија го сносела најголемиот товар од францускиот напад само на нејзината територија.
Прусија
Таурогенската конвенција било примирје потпишано на 30 декември 1812 година во Таураге помеѓу генералот Лудвиг Јорк фон Вартенбург во име на неговите пруски трупи (кои биле принудени да ја зголемат Големата армија за време на инвазијата на Русија) и од генералот на руска армија, Ханс Карл фон Дибич. Според Договорот од Тилзит (9 јули 1807), Прусија морала да ја поддржи инвазијата на Наполеон врз Русија. Ова резултирало со тоа што некои Пруси ја напуштиле својата војска за да избегнат да им служат на Французите, како Карл фон Клаузевиц, кој се приклучи на руската служба. Кога непосредниот француски претпоставен на Јорк, маршал Мекдоналд, се повлекол пред корпусот на Дибич, Јорк се нашол изолиран. Како војник неговата должност била да се пробие, но како пруски патриот неговата позиција била потешка. Тој морал да процени дали моментот е поволен за започнување на ослободителна војна; и, каков и да е ентузијазмот на неговите помлади службеници, Јорк немал илузии за безбедноста на сопствената глава и преговарал со Клаузевиц. Таурогенската конвенција, потпишана од Дибич и Јорк, го „неутрализирало“ прускиот корпус без согласност на нивниот крал. Веста била примена со најлуд ентузијазам во Прусија, но прускиот суд сè уште не се осмелил да ја фрли маската и била испратена наредба Јорк да биде суспендиран од неговата команда во очекување на воениот суд. Дибич одбил да му дозволи на носителот да помине низ неговите линии, а генералот конечно бил аболициран кога Калишкиот договор (28 февруари 1813 година) дефинитивно ја сместил Прусија на страната на сојузниците.
Во меѓувреме, сојузот на Австрија со Франција завршил во февруари 1813 година, а Австрија потоа преминала на позиција на вооружена неутралност. Таа нема да и објави војна на Франција дури половина година подоцна, во август 1813 година.
Објава на војна
Во меѓувреме, Наполеон повлекол околу 20.000 војници од тековната Полуостровска војна за да ја зајакне својата позиција во Средна Европа, што ги оставило неговите пиринејски сили ослабени и ранливи на англо-шпанско-португалските напади. На 17 март 1813 година, неговиот брат, кралот Јосиф Бонапарта од Шпанија се повлекол од Мадрид, што бил јасен знак за губење контрола. Велингтон водел војска од 123.000 војници низ северна Шпанија, заземајќи го Бургос кон крајот на мај и решително го победил Журдан во битката кај Виторија на 21 јуни. Маршалот Соулт не успеал да ја сврти војната во своја полза по големата битка кај Пиринеите (25 јули до 2 август).
Во јуни, Обединетото Кралство официјално влегло во коалицијата. Првично, Австрија ѝ останала лојална на Франција, а министерот за надворешни работи Метерних имал за цел да посредува за мир меѓу Франција и нејзините континентални непријатели, но станало очигледно дека цената требало да биде растурањето на Рајнскиот сојуз, контролиран од Наполеон и враќање на предреволуционерните граници на Франција. Наполеон не бил заинтересиран за таков компромис кој всушност би ѝ ставил крај на неговата империја, па Австрија им се придружила на сојузниците и објавила војна на Франција во август 1813 година.
Пролетна офанзива од 1813
Наполеон ветил дека ќе создаде нова војска, исто толку голема, колку што испратил во Русија и брзо ги зголемил своите сили на исток од 30.000 на 130.000 и на крајот на 400.000 војници. Наполеон им нанел 40.000 жртви на сојузниците во Лицен (во близина на Лајпциг, 2 мај) и Бауцен (20-21 мај 1813), но неговата војска изгубила исто толку луѓе за време на тие борби. И двете битки вклучиле вкупни сили од над 250.000 - што ги прави меѓу најголемите битки од Наполеоновите војни до тој момент. Недостигот на коњи за коњаницата на Наполеон не му дозволило да ги следи неговите победи со енергична потера, одземајќи му ги решавачките резултати.
И покрај тоа што изгубил исто толку борци колку и сојузниците, победите на Наполеон во голема мера ги деморализирало Прусите и Русите. Загубите биле големи, а руските и пруските сили биле во хаос. И на двете сојузнички војски им требало значително засилување. Многу руски офицери копнееле да се вратат во Русија откако ја постигнале својата цел да ја ослободат Русија од Французите. Фридрих Вилијам од Прусија отсекогаш гледал на обновената војна со Франција како сомнителна, а двата порази кај Лицен и Бауцен го навеле да го преиспита мирот. Згора на тоа, Прусите и Русите се надевале дека ќе ги доведат Австријците во војна и прекинот во борбите ќе им даде време да преговараат со Виена. Друга победа на Наполеон, би можело да доведе до поволен мир, бидејќи не само што Русите и Прусите биле на нивниот надир, туку и Австријците, со нивните 150.000 војници, би виделе решавачка француска победа како доволен доказ дека војна со Франција би било најнепожелно.
И покрај двете победи над Прусите и Русите, француските загуби биле тешки и хроничниот недостаток на коњи за неговата коњаница значело дека Наполеон не можел целосно да ги искористи своите победи и да нанесе решавачки пораз во иста насока како Аустерлиц или Фридланд. Новата војска на Наполеон била полна со свежи регрути, немала доволен број на залихи и била исцрпена од нивниот долг марш од Франција и брзото маневрирање на Наполеон. На Французите им било „острана потребата од период на реконструкција и опоравување“, а на Наполеон му требало време да набави коњи за својата осиромашена коњаница и да донесе повеќе засилувања. Затоа, Наполеон бил љубезен на примирјето што го понудиле сојузниците и покрај тоа што сојузниците биле во тешка состојба. За време на примирјето, катастрофалниот состанок со австрискиот канцелар Метерних, во кој Наполеон ги обвинувал Австријците и ја фрлил шапката на земја за да ја удира со ногата, гарантирало дека Австрија ќе се приклучи на коалицијата против Франција. Наполеон не го знаел тоа во тоа време, но примирјето би се покажало како тешка грешка бидејќи сојузниците добиле многу повеќе од прекинот на непријателствата отколку тој.
Во меѓувреме, на 19 мај 1813 година, шведски корпус од 15.000 го окупирал Хамбург без наредба од Бернадот, по данската декларација дека ќе го задржат градот за Наполеон, неотповикливо обврзувајќи ја Данска за Франција, акција што ќе гарантира целосна шведска соработка во Северна Германија. Шведската окупација на Хамбург била добредојдена вест за сојузниците, бидејќи држењето на богатиот финансиски центар бил удар против Наполеон. Сепак, првичните сомневања на Бернадот за проширување на неговите трупи толку далеку од сојузничките линии биле потврдени кога маршалот Давут стигнал во Хамбург со голема француска сила, со намера да го врати градот. Швеѓаните тивко се повлекле на 26 мај и Давут го окупирал градот до абдикацијата на Наполеон во 1814 година. Тоа ќе биде последната голема акција пред примирјето во Пласвиц.
Примирје во Пласвиц
Воинствените држави објавиле примирје од 4 јуни 1813 година, кое траело до 13 август, за кое време двете страни се обиделе да се опорават од приближно четвртина милион загуби од април. Во тоа време, преговорите на сојузниците конечно ја донеле Австрија во отворена опозиција на Франција (како Прусија, Австрија се промени од номинален сојузник на Франција во 1812 година во воено неутрална држава во 1813 година). Две главни австриски војски распоредени во Бохемија и Северна Италија, придонеле за 300.000 војници на сојузничките армии. Севкупно, сојузниците сега имале околу 800.000 војници на германскиот фронт, со стратешка резерва од 350.000 борци. Како последица на примирјето, Французите ја загубиле првичната предност во број, бидејќи Австријците и огромните резерви на работна сила на Русија биле изведени на фронтот.
За време на примирјето, тројца сојузнички суверени, Александар од Русија, Фридрих Вилијам од Прусија и Карл Јохан од Шведска (дотогаш регент на кралството поради болеста на неговиот посвоител) се состанале во замокот Трахенберг во Шлеска за да ги координираат воените напори. Сојузничките штабови почнале да создаваат план за офанзивата во која Бернадот уште еднаш го искористил своето петнаесетгодишно искуство како француски генерал, како и блискоста со Наполеон. Резултатот бил Планот Трахенберг на Карл Јохан од Шведска и австрискиот началник на Генералштабот, фелдмаршалот поручник Јозеф Радецки, кој се обидувал да ги истроши Французите користејќи ја Фабиевата стратегија, избегнувајќи директна борба со Наполеон, а ангажирање и поразување на неговите маршали.
По конференцијата, сојузниците ги подигнале своите три армии: Армијата на Шлеска, со 95.000 Пруси и Руси, командувана од фелдмаршалот Гебхард фон Блухер; Армијата на Северот, 120.000 Швеѓани, Руси, Пруси и германски војници од Мекленбург, Ханзеатските градови и Северна Германија, под независна команда на шведскиот престолонаследник Карл Јохан; и Армијата на Бохемија, основната сојузничка сила на теренот, со која сојузничките суверени Александар, Френсис и Фридрих Вилијам ја надгледувале кампањата, броејќи 225.000 Австријци, Руси и Пруси под команда на принцот Карл фон Шварценберг.
Продолжување на војната
По завршувањето на примирјето, се чинело дека Наполеон ја повратил иницијативата во Дрезден (26-27 август 1813), каде што им нанел една од најнепромислените загуби во ерата на пруско-руско-австриските сили. На 26 август, сојузниците под принцот фон Шварценберг го нападнале францускиот гарнизон во Дрезден. Наполеон пристигнал на бојното поле во раните утрински часови на 27 август со гардата и други засилувања и покрај тоа што имал значително помала војска со само 135.000 луѓе, наспроти таа од 215.000 на Коалицијата, Наполеон избрал да ги нападне сојузниците. Наполеон го свртел сојузничкото лево крило и во вешто користење на теренот, го протерал кон поплавената река Вајсериц и изолирал од остатокот од Коалиционата армија. Потоа му ја предал задачата на својот познат командант на коњаницата и кралот на Неапол, Јоаким Мурат да ги уништи опкружените Австријци. Поројниот дожд го навлажнувал барутот, правејќи ги мускетите и топовите на Австријците бескорисни против сабјите и копјата на сабјите и лансери на Мурат кои ги растргнале Австријците на парчиња, заробувајќи 15 стандарди и принудувајќи 13,000 борци да се предадат.
Сојузниците биле принудени да се повлечат, откако изгубиле речиси 40.000 луѓе на само 10.000 Французи. Меѓутоа, силите на Наполеон исто така биле попречени од временските услови и не можеле да го затворат опкружувањето што Наполеон го планирал пред сојузниците за влакно да се извлечат. Така, неколкуте тактички грешки им дозволило на сојузниците да се повлечат, со што ја уништиле најдобрата шанса на Наполеон да ја заврши војната во една битка. Сепак, Наполеон уште еднаш и нанел голема загуба на главната сојузничка армија и покрај тоа што била побројна. Неколку недели по Дрезден, Шварценберг одбил да преземе офанзивна акција.
Меѓутоа, речиси во исто време Французите претрпеле неколку сериозни порази, најпрво од Северната армија на Бернадот на 23 август, кога Одино на поход кон Берлин, бил победен од Прусите, во Гросберен. Во Кацбах, Прусите, командувани од Блухер, го искористиле маршот на Наполеон кон Дрезден за да ја нападнат Армијата на Боберите на Маршал Мекдоналд. За време на поројното невреме на 26 август, и поради спротивставени наредби и дефект на комуникациите, неколку корпуси на Мекдоналдс се нашле изолирани еден од друг со многу мостови над реките Кацбак и Ниса уништени од надојдените води. 200.000 Пруси и Французи се судриле во збунета битка која прераснала во борби гради во гради. Меѓутоа, Блушер и Прусите ги организирале своите расфрлани единици и нападнале изолиран француски корпус, уништувајќи го; принудувајќи ги Французите во разбеснетите води каде што многумина се удавиле. Французите претрпеле 13.000 убиени и ранети и 20.000 заробени. Прусите изгубиле само 4.000 луѓе.
Самиот Наполеон, немајќи сигурна и бројна коњаница, не можел да го спречи уништувањето на цел армиски корпус, кој се изолирал гонејќи го непријателот по битката кај Дрезден без поддршка, во битката кај Кулм (29–30 август 1813), губејќи 13.000 луѓе дополнително ослабувајќи ја неговата војска. Сфаќајќи дека сојузниците ќе продолжат да ги победуваат неговите подредени, Наполеон почнал да ги консолидира своите трупи за да изнуди решавачка битка.
Французите потоа претрпеле уште една тешка загуба од војската на Бернадот на 6 септември во Дењевиц. Французите уште еднаш се обиделе да го заземат Берлин, чие губење Наполеон верувал дека ќе ја исфрли Прусија од војната. Сепак, Французите паднале во стапицата поставена од Бернадот и биле запрени од Прусите, а потоа разбиени кога престолонаследникот пристигнал со неговите Швеѓани и рускиот корпус на нивното отворено крило. Овој втор пораз од рацете на поранешниот маршал на Наполеон бил катастрофален за Французите, при што изгубиле 50 топови, четири орли и 10.000 луѓе. Дополнителни загуби се случиле за време на потерата таа вечер, и следниот ден, бидејќи шведската и пруската коњаница земале дополнителни 13.000-14.000 француски затвореници. Неј се повлекол во Витенберг со остатоците од неговата команда и не направил понатамошен обид да го заземе Берлин. Напорот на Наполеон да ја исфрли Прусија од војната не успеал. Откако ја изгубил иницијативата, тој сега бил принуден да ја концентрира својата војска и да бара одлучувачка битка во Лајпциг.
Дополнително на тешките воени загуби претрпени во Дењевиц, Французите ја изгубиле поддршката и од нивните германски вазални држави. Веста за победата на Бернадот во Дењевиц испратил шокантни бранови низ Германија, каде што француското владеење станало непопуларно, поттикнувајќи го Тирол да се крене во бунт, што бил сигнал за кралот на Баварија да прогласи неутралност и да започне преговори со Австријците (врз основа на територијални гаранции и задржувањето на неговата круна) како подготовка за приклучување кон сојузничката кауза. Тело на саксонски трупи пребегнало во армијата на Бернадот за време на битката, а Вестфалските трупи сега во голем број ја напуштале војската на кралот Жером. По прокламацијата на шведскиот престолонаследник кој ја повикал саксонската армија да премине на сојузничката кауза, саксонските генерали повеќе не можеле да одговараат за верноста на нивните војниците и Французите сега ги сметале за несигурни нивните преостанати германски сојузници. Подоцна, на 8 октомври 1813 година, Баварија официјално се спротивставила на Наполеон како член на Коалицијата.
М-84АS
Прототипот на главниот борбен тенк М-84АС е модернизирана верзија на М-84 произведен од Југоимпорт СДПР во Србија. M-84AS понекогаш се нарекува M-84AB1 и M-2001 и се базира главно на увезени компоненти.
Дизајн
Модернизацијата дава подобрен систем за контрола на пожар со интегриран дневен/ноќен вид.
Маршалов план
Маршалов план, официјално наречен План за европска обнова — план на САД за обновување на повоена Европа и сузбивање на влијанието на комунизмот по Втората светска војна. Задачата за подготовка на планот ја добил Џорџ Маршал и неговите колеги од Стејт департментот, а покрај Маршал за подготовка на планот најмногу придонеле Вилијам Клејтон и Џорџ Кенан.
Георги Бодлев
Георги Бодлев (1813-1882) бил учител и културен деец.
Со неговото заземање биле пронајдени и сочувани пергаментите со „Житието на Св. Климент“.
Ервин Адерс
Ервин Адерс (1881, Дизелдорф – 1974) бил главен дизајнер на германскиот „Хеншел и син“ за време на Втората светска војна. Тој го водеше дизајнот за тешките тенкови Тигар I и Тигар II.
За знаменитите мажи
За знаменитите мажи (De Viris Illustribus) — збирка од кратки биографии на 135 духовни дејци во напишана од латинскиот црковен отец Јероним Стридонски во IV век. Завршено е во Витлеем во 392–393 г. Се состои од предговор и 135 глави од исто толку биографии. Последната глава му е посветена на авторот. Опстојува и грчка верзија на делото, веројатно од Софрониј, опишаниот во глава 134. Многу од биографиите ги обработуваат важните личности од црковната историја и обраќаат особено внимание на нивните дела. Книгата е посветена на Флавиј Луциј Декстер, главен ризничар на Теодосиј I и преторијански префект на Хонориј. Декстер бил син на Свети Пацијан, опфатен во делото.
Воен музеј Оверлоун
Воениот музеј Оверлун ( холандски : Oorlogsmuseum Overloon ) се наоѓа во Оверлун, Холандија.
За знаменитите мажи
Содржина
Ова се личностите обработени во биографиите на Јероним. Редните броеви на главите се исти во сите изданија.
Воен музеј Оверлоун
Музејот е отворен на 25 мај 1946 година, тој бил еден од најстарите музеи во Европа посветен на Втората светска војна. Музејот се наоѓал на местото на Битката кај Оверлун, тенк и пешадиска битка од Втората светска војна помеѓу сојузничките и германските сили што се случило во септември и октомври 1944 година, како последица на операцијата Маркет Гарден.
За знаменитите мажи
Јероним за сопствените дела
Во завршниот дел на „За знаменитите мажи“, Јероним ја дава својата биографија. Во глава 135 тој ја опишува неговата дотогашна дејност:
Воен музеј Оверлоун
Музејот е поставен на 14 хектари шума. Одлика на музејот е големиот број изложени воени возила и опрема, и германски и сојузнички. Со години тие се чувале на отворено, но неодамна се преместени во затворени простории со цел да се зачуваат. Многу од изложените возила учествувале во битката кај Оверлун. Во 2006 година колекцијата била проширена со голем број возила од приватна колекција.
За време на божиќниот период во 2021 година, додека музејот бил затворен поради ограничувањата од пандемијата COVID-19 во Холандија, музејот објавил серија видеа за теми во својата колекција. Едно од овие видеа бил за Винсент Сперанза, американски ветеран од Втората светска војна.
Spähpanzer Ru 251
Spähpanzer Ru 251 е германски лесен тенк базиран на уништувачот на тенкови Kanonenjagdpanzer. Бил предложено да се замени M41 Walker Bulldog.
Историја
Ru 251 бил еден од проектите создадени од Бундесверот за време на Студената војна. Во врска со ова, започнал нов проект - Europanzer, кој доведе до создавање на Leopard 1 за Западна Германија или AMX-30 за Франција.
Во раните 1960-ти, Бундесверот сè уште користел американски М41 како тенкови за извидување. Во 1960 година беше лансирана програма за развој на нов лесен тенк за извидување. Прототипите биле изградени во 1963 и 1964 година
Дизајн
Ru 251 е базиран на уништувачот на тенкови Kanonenjagdpanzer и го користел истиот главен топ од 90 mm Rheinmetall BK 90/L40.
Како лесен тенк за извидување, Ru 251 не се користи за интензивна борба, поради неговиот лесен оклоп. Оклопот од 20 мм на Ру 251 лесно може да ги спречи пукањата на митралез од голем калибар, но станува многу ранлив на оган од поголем калибар. Ру 251 беше дизајниран како лесен тенк за извидување, за да се движи брзо и скришум и да напаѓа цели на можности, пред да се репозиционира користејќи ја неговата висока мобилност: секој вишок оклоп би ја попречил брзината на тенкот.
Ru 251 имал извонредна мобилност и огнена моќ со својот мотор Daimler-Benz MB 837 A од 650 КС и неговиот топ од 90 мм Rheinmetall BK 90/L40, но немал значителна заштита од противтенковска граната. Во 1964 година, прототипот Ру 251 беше подложен на интензивни оперативни испитувања, но во исто време главниот борбен тенк Леопард 1 со својот топ од 105 мм бил подготвен за сериско производство.
Наводи
https://wiki.wargaming.net/en/Tank:G103_RU_251
Македонска ракометна супер лига (жени) 2019-2020
Поради ширењето на заразата COVID-19 од вирусот SARS-CoV-2, Ракометната Федерација на Македонија на 12 март 2020 одлучила, поради безбедноста на ракометните работници, привремено да ја суспендира Супер лигата и останатите натпреварувања организирани од Федерацијата.
Систем на натпреварување
Во лигата учествуваат 13 екипи кој играат меѓусебе двокружно. За разлика од претходната сезона нема да се играат плејоф и плејаут.
Екипи учеснички
Ова е списокот на клубови кои се натпреваруваат во сезоната 2019-2020.
Екипата на Цемс се повлекла пред почетокот на првенството.
Табела
Извор: Ракометна Федерација на Македонија
ФК Копенхаген
ФК Копенхаген (Football Club København), или едноставно ФКК — дански фудбалски клуб од главниот град на Данска, Копенхаген. Моментално се натпреварува во Суперлигата на Данска, првото ниво на данскиот фудбал.
Клубот е основан во 1992 година, како надградба на КБ и Б 1903. ФК Копенхаген е еден од најуспешните клубови во Данска: моментално има освоено 15 титули во данското првенство, рекорд кој го делат со екипата на КБ, како и 9 освоени Купови на Данска. Во европскиот фудбал, ФКК стигнал до групната фаза на Лигата на шампионите и групната фаза на Лигата на Европа повеќе пати од кој било друг дански клуб, и е единствениот дански клуб кој стигнал до нокаут фазата на Лигата на шампионите.
Копенхаген ги игра своите домашни натпревари на стадионот Паркен. Најголем ривал на ФКК им е Брондби, со кои развиле жестоко ривалство уште од самото основање на клубот. Натпреварите меѓу двете екипи се познати како Дерби на Копенхаген и имаат најголема посетеност во историјата на данскиот фудбал.
Стадион
Од своето основање, клубот ги игра своите домашни натпревари на стадионот Паркен, познат и како Телија Паркен, кој се наоѓа во Копенхаген и може да собере 38.065 гледачи.
Изграден на локацијата на Идретспаркен, кој го користел КБ, Паркен бил домаќин на финалето на Купот на победниците на куповите 1993-1994, во кое ја победил  со 1-0 и финалето на Купот на УЕФА 1999-2000, во кое  ги победиле токму „топџиите“ по изведување пенали.
Тренери
<div style="float:left; font-size:90%; width:720px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Николај Духов
Николај Леонидович Духов (Николай Леонидович Духов;    – 1 мај 1964) бил советски дизајнер на автомобили, трактори, тенкови и нуклеарно оружје.
Биографија
Духов работел во фабрика за трактори. Во 1926 година, собранието на фабриката Комсомол го испратил да студира во институт во Харков, по што следел трансфер без тест на машинскиот факултет во Ленинградскиот политехнички институт за да студирал инженерски дизајн за трактори и автомобили. Тој бил одговорен за дизајнирање на советски трактори и тешки тенкови во 1930-тите.
Во Втората светска војна тој бил ко-дизајнер (заедно со Јозеф Котин ) на тешкиот тенк Сталин.
Во 1948 година, тој бил номиниран за помошник на Јули Каритон, главниот конструктор на советската атомска бомба. Тој ја продолжил својата работа на нуклеарни проекти до неговата смрт во 1964 година.
Предавал во Ленинградскиот патен институт и на машинскиот факултет на Ленинградскиот политехнички институт. Станал дописен член на Академијата на науките на Советскиот Сојуз (1953).
628-ми тенковски баталјон (САД)
628-от тенковски баталјон бил оклопен баталјон на Армијата на Соединетите држави активен за време на Студената војна, формиран во 1946 година и се споил во 103-от оклопен полк во 1959 година.
Формирана е во мај 1946 година во Националната гарда на Пенсилванија со редизајнирање на 628-миот баталјон за уништувачи на тенкови, потоа организиран во мај 1949 година како дел од 28-та пешадиска дивизија.
Баталјонот, заедно со остатокот од 28-та пешадиска дивизија, бил активиран за служба поради Корејската војна во септември 1950 година; по обуката, дивизијата била ставена под команда на Седмата армија и стационирана во Западна Германија. Бил соборен во јуни 1954 година, а баталјонот се врати во Националната гарда.
Во 1959 година, според новиот полк систем за борбено вооружување, баталјонот се здружил со елементите на 110-тиот пешадиски полк и 108-от и 166-от теренски артилериски баталјон за да го формираат 103-от оклопен полк.
Светско првенство во ракомет за жени 1993
Светско првенство во ракомет за жени 1993 — 11-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Норвешка. На турнирот вкупно учествувале 16 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Германија, победувајќи ја Данска во финалето, додека бронзениот медал го освоила Норвешка.
Група D
* И покрај тоа што Чехословачка се раздели на Чешка и Словачка, земјите сепак се натпреваруваа со унифициран тим.
Пласманска фаза
Поразените од првата фаза се натпреваруваат за местата од 13–16.
752-ри тенковски баталјон
752-ри тенковски баталјон официјално бил формиран на 1 јуни 1941 година.
Луѓето од 752-от тенковски баталјон се истакнале во некои од најтешките борби во италијанската кампања. Тие забележаа најголем број последователни борбени денови за кој било баталјон во целата Петта армија (341) и станала единствениот независен тенковски баталјон во Медитеранскиот театар за операции што ја доби цитацијата на претседателската единица. Оваа веб-страница со почит е посветена на луѓето од 752-от тенковски баталјон, кои се повеќе од оправдани во нивната гордост.
На 21 март 1943 година, додека бил во Тунис, баталјонот бил деактивиран од генералните наредби број 31, петта армија, и беше реконституиран како 2642-ри оклопен баталјон за замена. Нивната улога во тоа време бил да тренираат и подготвуваат замени за различни оклопни единици во Северна Африка. Меѓутоа, на 16 септември 1943 година, службената грешка била откриена, општата наредба за деактивирање на баталјонот била укината, а 752-та била повторно активирана како борбен баталјон. Единицата останала во Табарка и Бизерте додека не испратиле во Неапол на 12 јануари 1944 година за да се приклучат на италијанската кампања.
Прва борба - 23 мај 1944 година
Единицата била дел од Петтата армија на САД прикачена на 88-та пешадиска дивизија кога првпат се вклучи во непријателот.
Прилози
За време на своето време во МТО, 752-та била приклучена на следните единици, или како цел баталјон или поединечни компании:
Наводи
http://www.752tank.com/
Армијата на Соединетите Американски Држави, „752nd Tank Bn“ (1945). Светска војна полкови истории. Книга 60. http://digicom.bpl.lib.me.us/ww_reg_his/60
Р.П. Ханикат
Ричард Пирс Ханикат (15 јуни 1926 – 29 април 2011 година) бил американски историчар, познат по неговото истражување за оклопни борбени возила.
Р. П. Ханикат живеел во близина на Сакраменто во заливот Гранит, Калифорнија. Автор е на осум претходни тома за американски борбени возила: „Першинг“, „Шерман“, „Фајрпауер“, „Паттон“, „Абрамс“, „Стјуарт“, „Шеридан“ и „Бредли“. (Биографија на авторот на Боукер) — биографија од Шерман: Историја на американскиот медиум тенк
Ханикат е роден во Ешвил, Северна Каролина, во семејството на Џејмс Балард Ханикат и Ајда Бел Блек. Тој го променил својот извод од матична книга на родените за да се пријави во американската армија во септември 1943 година. На 30 април 1945 година, додека бил доделен во 7-та пешадиска дивизија на Окинава, тој бил ранет од непријателски минофрлачки оган кога неговиот митралез одред се спротивставувал на јапонскиот напад во близина на Хаксав Риџ. Набргу по борбата, командантот на 10-та армија, генерал Симон Боливар Бакнер Џуниор, излезе на сцената и му додели на ПФЦ Ханикат Сребрена ѕвезда и унапредување во наредник. ген. Бакнер бил убиен во акција речиси седум недели подоцна на истиот остров од непријателски артилериски оган. По војната, тој бил префрлен во Европа, каде што го заврши својот армиски прием додека бил стациониран во Франкфурт, Германија.
Магистрирал инженерство на Универзитетот Стенфорд, а подоцна работел во Џенерал Моторс. Во Детроит ја запознал својата идна сопруга Сузан Хејт. Подоцна работел како металург, консултант и партнер во инженерската фирма АНАМТ Лаборатории. Ханикат бил национално признат експерт за метален замор.
Ханикат е главно познат по неговото истражување во историјата и развојот на американските оклопни борбени возила. Автор е на многу книги за американските воени возила.
Историчарот Стивен Залога ја опишал повеќетомната студија како „суштински камен-темелник за секој што е заинтересиран за историјата на американските тенкови“.
Тенковски гробишта
Поимот тенковски гробишта или гробишта за тенкови се однесува на место кое содржи голем број на запуштени оклопни возила, воглавно како резултат на војување.
Иако тие често се само последно место за одмор за уништена, расипана или застарена опрема, гробиштата со тенкови може да бидат извор на делови за производство на нови или обновени возила. Украина, на пример, можела да исфрли стотици нови тенкови за да се бори во Руско-украинската војна со канибализирање на оние тенкови што биле на гробиштата уште од советско време.
Димитар Бечев
Димитар Христов Бечев (Роден Софија, 1975) — учител на политички науки од Бугарија. Тој е познат во македонија за неговите контроверзни гледишта кон Македонското прашање.
Биографија
Роден е во 1975 г. во градот Софија. Завршува Националната гимназија за антички јазици и култури. Член е на раководството на младинската организација ВМРО-СМД од 1995 до 2001 г. Има докторска степен по меѓународни односи од Оксфордски универзитет во Велика Британија и магистратури по меѓународни односи и по право од Софискиот универзитет. Специализирал е во Институти по економија во Лондон и во Харвард во САД. Работил и како директор на Софиското биро на Европскиот совет како надворешен политичар.
Контроверзни гледишта
Димитар Бечев во неговата книга „Историски дикционер на Република Македонија“ изјаснува различни контроверзни гледишта. Еден од неговите теории е дека Мирче Ацев не беше убиен од Бугарската фашистичка полиција, туку тој самиот се самоубил преку скокање низ прозорецот. Тој исто верувал во теоријата дека Македонскиот идентитет беше формиран после 1940тите, и дека сите дејци на МРО и ВМРО (Обединена) се гледале како „Бугари“ пред 1930тите, вклучувајќи го Димитар Влахов.
Димитар Бечев исто верува во теоријата дека првиот устав на Македонската револуционерна организација ја именува организација како „Бугаро-Македоно Одр. Рев. Комитет“. Голем број на гледиштата на Димитар Бечев се исти со бугарската историографија.
Семјон Александрович Гинзбург
Семјон Александрович Гинзбург ( Семён Алекса́ндрович Ги́нзбург ) (1900–1943) бил советски дизајнер на тенкови. Се запишал на деловно училиште во 1918 година, но потоа доброволно се пријавил за Црвената армија во 1919 година и служел во ескадрилата за лесна артилерија на 3-та пушка дивизија. Откако дивизијата се повлекла во Воронеж, Гинзбург се запишал на Воената академија на стратешките ракетни сили и дипломирал во 1920 година. Бил назначен за командант на вод во 52-та пушка дивизија и се борел кај Каховка и на Крим. Тој ги продолжил своите студии на Академијата за воена технологија Џержински во 1926 година, а дипломирал во 1929 година откако се специјализирал за дизајн на тенкови. Тој бил еден од најраните дизајнери на тенкови во Советскиот Сојуз кој експресно студирал да стане таков.
Работел во ГКБ (главното проектантско биро) и во КБ-3 во Москва. Во 1930 година тој бил член на советскиот комитет за набавки во Велика Британија кој подготвил купување лиценца за тенкот Викерс 6-тони.
Заменик на Џозеф Јаковлевич Котин, и самиот заменик на Народниот комесар на тенковската индустрија, Гинзбург бил директно одговорен за развојната работа на лесниот самоодни пиштоли СУ-76. Проблемите со преносот на првата сериска варијанта биле причина за неговото отстранување од таа позиција и испраќање напред. Тој станал главен технички офицер на 32-та тенковска бригада и бил убиен за време на битката кај Курск.
Лесниот тенк Т-26 бил развиен во 1931 година. Неговиот дизајн беше базиран на британскиот тенк Викерс. Првата верзија на Т-26 имал две одбранбени и бил опремена со митралези. Во 1933 година, тенкот Т-26 добил една купола со главно и секундарно вооружување: топ од 45 мм и митралез од 7,62 мм.
Наводи
https://ar.culture.ru/en/subject/legkiy-tank-t-26-maket
Украинската авијација во македонскиот конфликт
За време на воениот конфликт меѓу македонските власти и албанските бунтовници во 2001 година, Украина достави борбени хеликоптери (Ми-8 и Ми-24) и авиони (Су-25) на владината армија. Покрај тоа, имаше извештаи за директно учество на украински пилоти. Воената поддршка на Киев предизвика незадоволство кај западните земји.
Историја
Со избувнувањето на непријателствата, сојузниците на македонската влада, претставени од земјите на НАТО, се ограничија на воени советници. Сепак, на владините сили им требаше оружје. Воена опрема беше обезбедена од Грција, Бугарија, Украина. За возврат, Југославија снабдуваше мало оружје и муниција.
Во март 2001 година, украинското оружје почна да пристигнува во Македонија. Целата опрема беше пренесена според билатерален договор за воено-техничка соработка по намалени цени. Пратките со оружје предизвикаа незадоволство во Сад и НАТО. На 25 јули, украинскиот претседател Леонид Кучма се состана со советникот за национална безбедност на американскиот претседател Кондолиза Рајс во Киев. Американската страна побара да се запре воената поддршка За Македонија. Сепак, Кучма одби да се покорува. За две недели, Украина испраќа бугарски 30 тенкови и 20 оклопни транспортери во Македонија, надградени во нејзините фабрики. Во исто време, Западниот печат напиша дека владините хеликоптери и авиони управуваат украински пилоти.
Самите албански милитанти сериозно го сфатија зајакнувањето на непријателските авиони и се снабдија со МАНПАДИ од американско и советско производство.
Авијација
Табела за испораки на украинската авијација за време на конфликтот. Ова не вклучува испораки во 1994 година (четири хеликоптери Ми-17 со броеви VAM-301/Z3-HHC, VAM-302/Z3-HHD, VAM-303/Z3-HHE, VAM-304/Z3-HHF, влезе во 301. TRHE) и 28 декември 2001 година (два Ми-24К со броеви VAM-211 и VAM-212). Во летото 2022 година, се дозна за враќањето на четири нападни авиони Су-25 на украинската страна, кои не летаа од 2004 година. Во март 2023 година, шефицата на Македонското министерство за одбрана, Славјанка Петровска, рече дека земјата ќе пренесе 12 хеликоптери испорачани во 2001 година во Украина, бидејќи машините речиси истрчаа од животот.
Пилоти
Првите извештаи за учеството на украинците во конфликтот се појавија вечерта на 23 Март. Американскиот канал СИ-ЕН-ЕН изјави дека "нападот врз албанските бунтовници го извршиле руски хеликоптери со украински екипаж на бродот".
Официјален киев остро ги отфрли таквите тврдења, иако самите пилоти на хеликоптери потврдија во приватни разговори дека направиле "неколку летови" за "разумна такса" (меѓу нив е и Игор Шандригин .). Индиректно, фактот за учество на украинците потврдува дека предвоениот напад на македонските пилоти бил само околу 20 часа годишно. Покрај тоа, украинските инструктори останаа во Македонија уште два месеци. Повеќето од нив имале искуство во војната во Авганистан.
Странците не само што вршеле борбени операции, туку и обучувале македонски пилоти.
Борбени летови
За прв пат, украински авиони, особено Ми-8 и Ми-24, беа користени во близина на Тетово (23 Март) и во близина на Планината Шар Планина (25 Март). Од раните утрински часови на 22 јуни, Ми-24 почна да работи на милитантни позиции околу Арачиново. Тука, учеството на украинските пилоти на хеликоптери одигра една од најважните улоги. На 23 јуни, Су-25 првпат се појавија над бојното поле. Утрото на 10 август, четири Су-25, осум Ми-24 и четири Ми-8МТ поддржаа копнени единици во одбивањето на непријателската офанзива на селото Радуша и армискиот контролен пункт западно од Скопје. Интензивните воздушни напади продолжија до 14:00 часот следниот ден, а за прв пат беше забележана употреба на бомби ФАБ-250. Според официјалните податоци на Министерството за одбрана на Македонија, загубите на милитантите од акциите на воздухопловството изнесувале најмалку 400 лица убиени и повредени.
Според сеќавањата на украинските пилоти, во речиси секое летање, силен оган беше испукан врз авиони и хеликоптери за напад од земја, и тоа не беше само мало оружје од калибар 7,62 мм, туку и тешки митралези (12,7 мм) и противвоздушни пиштоли од калибар 20, 23 и 30 мм. Речиси секој хеликоптер имаше борбена штета. На некои, украинската механика броеше неколку десетици дупки. Неколку МАНПАДИ беа лансирани во авионот за напад, но авионот успеа да избегне.
ЛК I
Лајхтер Кампфваген (германски: Leichter Kampfwagen; лесно борбено возило) или ЛК I (LK I) ― германски прототип на лесен тенк од Првата светска војна. Дизајниран да биде евтин лесен тенк за разлика од скапите тешки тенкови кои влегувале во употреба во тоа време, тенкот стигнал до фазата на прототип само пред крајот на војната.
Историја
ЛК I бил дизајниран од Јозеф Волмер. Бил заснован на автомобилска шасија на Дајмлер, користејќи ги постојните оски за монтирање на запчаници и тркала. Неговиот дизајн следел автомобилска пракса, со мотор поставен напред и простор за возење зад него. Тој бил првото германско оклопно борбено возило опремено со бедем за пукање, вооружено со митралез МГ 08 од 7,92 мм.
Само два прототипа биле произведени во средината на 1918 година, но не биле нарачани за сериско производство. Дизајниран како опитен крстосувачки тенк, тој го отворил патот до ЛК II.
102-ри СС тежок панцерски баталјон
102-ри Тежок СС Панцерски баталјон ( schwere SS-Panzerabteilung 102 ) бил германски тежок тенковски баталјон на Вафен-СС за време на Втората светска војна. Се борел како дел од II SS Panzer Corps за време на битката кај Нормандија и бил речиси уништен. Ренумерирана како 502. Тежок СС Панцерски баталјон кон крајот на 1944 година, единицата била уништена во Халбе во пролетта 1945 година.
Оперативна историја
Во април 1943 година, Вафен-СС наредил создавање на серија тешки тенковски баталјони опремени со новите тенкови Тигар I — за употреба во офанзивните акции на Источниот фронт. Секој од тешките тенковски баталјони бил прикачен на корпус на Вафен СС. По формирањето, 102-та била приклучена на II SS Panzer Corps. Првично, секој тежок тенковски баталјон бил составен од една чета на Тигар I, прикачена на секоја соодветна СС Панцерска дивизија во Панцеркорпс. До јули 1943 година, претходникот на 102-та — СС Панцерски полк 2 на СС дивизијата Дас Рајх — беше опремен со 14 Тигар јас.
Операциите на овој тежок тенковски баталјон се многу помалку познати од оние на schwere SS-Panzer-Abteilung 101 или schwere Panzer-Abteilung 503 за време на борбите во летото 1944 година. Од почетокот на јули 1944 година, Тигрите од с. .SS-Pz.Abt.102 се ангажирани за прв пат на ридот 112 и ќе ја заклучат оваа стратешка височина речиси еден месец со успешно спротивставување на сите британски операции за преземање на Каен од назад.
Баталјонот бил испратен во Нормандија по слетувањето на Денот на сојузниците Д. Баталјонот бил речиси целосно уништен за време на борбите во Нормандија; во септември 1944 година бил повлечен назад во Германија за да се реформира. Стациониран во Сенелагер, баталјонот бил пренумериран како 502. Тежок СС Панцерски баталјон на 9 септември 1944 година Опремен со тенкови Тигар II, баталјонот учествувал во одбраната против Црвената армија на фронтот Одра. За време на битката за Берлин, баталјонот бил опкружен во Халбе во 1945 година и уништен.