cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ванче Лековски
Животопис
Се занимавал со земјоделие и сточарство. Бил татко на повеќечлено семејство, бил неписмен, но природно надарен и снаодлив човек. Бугарскиот окупатор се сомневал во него ѝ како непожелен за нив го интернирале во Бугарија, каде омразата кон окупаторот уште повеќе му се зголемила. По враќањето од интернација, иако бил следен од бугарската полиција, продолжил да го помага ослободителното движење. На 12 септември 1944 година го оставил семејството и се приклучил во редовите на Месна команда - Кратово, а потоа во состав на Седумнаесеттата Македонска бригада. Учествувал во сите борби што ги водела неговата бригада до конечното ослободување на Македонија. Загинал во една борба во близината на Гнилане на 30 декември 1944 година.
Орово
Орово или Рахово (Πυξός, Пиксос, до 1928 г. Ράχωβα, Рахова или Όροβο, Орово ) — поранешно село во крајниот северозападен дел на Егејска Македонија, во реонот на Општина Преспа. До 1949 г. било населено исклучиво со Македонци. Сместено е на 1080 метри надморска височина близу до самата граница со Албанија (Мала Преспа).
Историја и население
Селото Орово било чисто македонска населба, своевремено со статус на самостојна општина според царската наредба 259/21 од 19.12.1918 година. Според К’нчов селото броело 172 жители, а Милоевиќ го спомнува со 40 македонски куќи. Во 1913 година имало 363 жители,, во 1920 - 373, во 1928 година 431 жител, а во 1940 489 жители. Поради сиромаштијата, во селото постоела традиција за одење во прекуокеанските земји. По Граѓанската војна, селото е целосно раселено и уништено. Неколку семејства кои останале по нормализирањето на состојбата биле принудени да се населат во други села,бидејќи грчките власти не дозволиле селото повторно да се обнови, а со царска наредба од 8.5.1957 тоа е избришано од евиденцција и неговиот атар е приклучен кон општината Граждано. Денес е останата само селската црква „Свети Никола“. Денес некогашните жители на Орово и нивните потомци се населени во Скопје, Битола, битолското село Кравари, Тетово, Гостивар, Полска, Австралија, Америка, Канада итн. Пред извесно време неколкумина поранешни жители на Орово издале монографија посветена на селото.
Просветно дело
Просветно дело е издавачка куќа со седиште во Скопје.
1099
1099 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1099 година од новата ера, 99. од вториот милениум, 99. од XI век и последна од 1090-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6607 и 6608 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5849 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4859 и 4860 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1852.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1099 година се протега во 3735 и 3736, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3795 и 3796 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1642. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 492 и 493 исламска година.
Потреба
Потребата го претставува дејството и резултатот од користењето на едно добро или услуга, односно потребата е објективен израз на условите за опстојување на определен поединец, социјална група или општество. Самата потреба може да се јави како материјална или нематеријална, првична или вторична, поединечна или колективна, физичка,духовна или социјална итн. Крајна цел при користењето на потребата е задоволување на моментални или идни нужди.
ОУ „Кочо Рацин“ - Ивањевци
Основно училиште „Кочо Рацин“ (официјално: Централно основно училиште „Кочо Рацин“ - Ивањевци; скратено: ЦОУ „Кочо Рацин“) — централно основно училиште во селото Ивањевци.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа на крајот од селото, непосредно од левата страна на патот кој продолжува до Трновци. На местото на коешто се наоѓа училиштето во минатото постоела црква „Св. Никола“ околу која имало гробови, а при изградбата на училиштето целиот простор бил израмнет со земја.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Подрачни училишта
Во склоп на училиштето се следните подрачни училишта:
Од нив, единствено во подрачното училиште во Долно Српци се одвива настава од прво до деветто одделение, додека во останатите настава од прво до петто одделение.
Космос-1428
Космос-1428 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 јануари 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1428 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1004 км, а најмалото на 954.
NGC 5289
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5289 се споменува и како UGC 8699, MCG 7-28-58, CGCG 218-42, IRAS 13430+4145.
Откривање
Телото е откриено на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5289 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5289 има привидни димензии од 1,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 45 м 8,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 30' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 5289 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48749. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3029. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 154.
Роман Безјак
Роман Безјак (роден на 21 февруари 1989, во Словењ Градец) — словенечки фудбалер, напаѓач на и на словенечката репрезентација.
Марија Апчевска
Марија Апчевска (1987-, ) — македонска филмска и телевизиска режисерка и сценаристка.
Животопис
Марија Апчевска е родена на хххх година во Битола каде го завршила основното и средното образование.
Режисер
Апчевска ги режирала следните филмови:
Сценарист
Апчевска била сценарист на следните филмови
Вакуола
Вакуолите се органели на клетката. Тие се карактеристични особено за растителните и протистните клетки. Вакуолите се простори во цитоплазмата ограничени со мембрана наречена тонопласт и исполнети со растворени органски и неоргански соединенија во вода, како што се белковини, јаглехидрати, витамини, аминокиселини, соли итн. Овие материи се од голема важност за животот на клетката, а истовремено тие го одржуваат нејзиниот тургор. Вакуолите од клетките на некои плодови, меѓу другото, содржат и органски киселини (како лимонска, јаболкова, оксална), кои им го даваат вкусот на овошните сокови.
Вакуолите кај протистите имаат нешто посложена функција. Тука тие се аналогни на органите од многуклеточниот организам и ги извршуваат функциите на дигестија (хранлива вакуола), излачување (пулсативна вакуола) итн.
Хемиски состав на вакуоларниот сок
Вакуоларниот сок е течен производ од активноста на живата протоплазма. во него се наоѓа најчесто смеса од неоргански и органски материи. Едни од нив се резервни материи кои по потреба можат да се искористат од клетката, а други се издвоени како крајни производи кои неможат поторно да се искористат, додека трети се директно сврзани со размената на материите.
Составот на вакуоларниот сок може да се разликува во клетките на различните ткива, органи или растенија, а во одредени случаи може да е различен и за одделните вакуоли во една иста клетка.
Неоргански состојки
Содржината на водата во вакуоларниот сок изнесува 75 до 95% и може да варира според видот и составот на клетката. Кај некои алги, таа достига до 95% и повеќе. Со оваа застапеност, водата е основната маса на вакуоларниот сок.
Одделните неоргански материи ги има во траги. Кај некои црвени и кафеави алги, во вакуоларниот сок се содржат повеќе бром и јод, отколку што ги има водата како животна средина.
Органски состојки
Од киселините, најзастапена е оксалната киселина. Таа се среќава во вакуоларниот сок скоро кај секое растение. Најчесто е во вид на оксалати, бидејќи во слободна форма е токсична. Од своја страна, оксалатите се јавуваат во вид на монокристали или поликристали. Монокристали со стапчеста форма (стилоиди) има во лист на перуника; во форма на игла (рафиди) има во традесканција, момина солза итн., додека во лисната дршка на бегонијата има ромбоедрични монокристали. Поликристали, пак, има во кромидот, оревот, бегонијата итн.
Белковините се претставени со албумини, глобулини, глутелини, проламини и други белковини. При зреењето на плодовите, вакуоларниот сок дехидрира, при што белковините преминуваат во цврста агрегатна состојба, со што се добиваат белковински или алеуронски зрна.
Јаглехидратите (шеќерите) можат да бидат моносахариди, дисахариди (од олигосахаридите) и инулин (како претставник од полисахаридите). Од моносахаридите, најзастапени се глукозата и фруктозата. Дисахаридите се претставени со сахарозата, која во вакуоларниот сок на шеќерната трска ја има од 20 до 22%, а во шеќерната репка од 18 до 20%. Инулинот од полисахаридите го има особено кај родовите Инула и Далија, односно во нивните задебелени корења. Тој под дејство на алкохол формира сферокристали.
Гликозидите под дејство на ензимите глукозидази се хидролизиратт до глицидна компонента (глукон) и неглицидна компонента (аглукон). Во зависност од карактерот на аглуконот има неколку групи глукозиди во вакуоларниот сок:
Пигментите во вакуоларниот сок ја даваат бојата на многу плодови и цветови:
Танините се безбојни, а за нивно докажување се користат обоени реакции на соли и тешки метали. Во мртвите клетки, танините лесно оксидираат и даваат темножолти до кафеаво обоени производи кои можат да навлезат во клеточниот ѕид и да го обојат.
Од алкалоидите, во вакуоларниот сок се застапени хинин, стрихнин, кодеин, никотин и конин. Алкалоидите се образуваат во сите органи на растението. Најпознато растение кое содржи повеќе од дваесет алкалоиди е афионот.
Танзанит
Танзанитот е сина и виолетова сорта на минералот зоизит (калциум алуминиум хидроксил соросиликат), предизвикан од мали количини на ванадиум. Танзанитот припаѓа на минералната група на епидот. Се наоѓа само во Танзанија, во многу мала рударска област (приближно 7 км долга, и 2 км широка) во близина на ридовите Мерерани.
Скапоцениот камен го добил името „танзанит“ од компанијата Тифани и Ко., по Танзанија, земјата во која бил откриен. Научното име, „сино-виолетов зоизит“ не се сметало како доволно погодно име за потрошувачите од одделот за маркетинг на Тифани, кој го претстави на пазарот во 1968 година. Во 2002 година, Американското здружение за трговија со скапоцени камења го избрала танзанитот како камен на оние кои што се родени во декември, што е прва промена на нивната листа од „камења на раѓање“ од 1912 година.
Геологија
Танзанитот е формиран пред околу 585 милиони години за време на средината на периодот Едијакаран, со огромна тектонска активност на плочи и интензивна топлина во областа која подоцна ќе стане планината Килиманџаро. Минералот се наоѓа во релативно сложена геолошка средина. Депозитите обично се наоѓаат во „шарката“ на изоклиналните набори.
Комерцијална историја
Во јули 1967 година, Мануел де Соуза, кројач од Аруша, Танзанија (кој имал и втора работа како трагач по злато), пронашол проѕирни фрагменти од сини и сино-виолетови скапоцени кристали на гребен во близина на Мирерани, околу 40км југоисточно од Аруша. Тој претпоставил дека минералот е оливин (перидот), но, откако набргу сфатил дека не е, заклучил дека е „думортиерит“ (син минерал кој не е скапоцен камен). Набргу потоа, камењата му ги покажале на Џон Саул, консултантски геолог од Најроби и продавач на скапоцени камења, кој тогаш ископувал аквамарин во регионот околу планината Кенија. Џон Саул, ги елиминирал думортиеритот и кордиеритот како можности и испратил примероци до неговиот татко, Хајман Саул, потпретседател на Петтата авенија Сакс во Њујорк. Хајман Саул ги донел примероците преку улицата до Гемолошкиот институт на Америка, кој правилно го идентификувал новиот скапоцен камен како разновидност на минералот зоизит. Точната идентификација се направила и од минералози од Универзитетот Харвард, Британскиот музеј и Универзитетот Хајделберг, но првиот човек кој што ја добил вистинската идентификација бил Ијан МекКлауд, танзански владин геолог со седиште во Додома.
Научно наречен „син зоизит“, скапоцениот камен бил преименуван во танзанит од Тифани и Ко., кои сакаа да профитираат од реткоста и единствената локација на скапоцениот камен. Тие дошле до заклучок дека „синиот зоизит“ (што може да се изговори како „сино самоубиство“) не би се продавал добро. Оригиналната кампања на Тифани рекламирала дека танзанитот сега може да се најде на две места: „во Танзанија и кај Тифани“.
Од 1967г, околу два милиони карати танзанит биле ископани во Танзанија пред рудниците да станат национализирани од страна на владата на Танзанија во 1971 година.
Развивање на рударство на танзанит
Во јуни 2003 година, владата на Танзанија вовела закон со кој се забранува извоз на непреработен танзанит во Индија. (Како и многу скапоцени камења, повеќето танзанити се сечат во Џајпур . ) Причината за забраната е обидот да се поттикне развојот на локалните преработувачки капацитети, а со тоа да се поттикне економијата и да се надомести профитот. Оваа забрана се одвивала постепено, во период од две години, дотогаш биле дозволени само камења над 0,5 грама. Во 2010 година, владата на Танзанија го забрани ла извозот на груби камења со тежина од повеќе од еден грам.
По изградбата на 24 км периметарски ѕид околу рудниците, за да се подобри безбедноста и да се спречи шверцот, производството се зголемло од 147.7 кг во 2018 година до рекордни 781.2 кг во 2019 година
На 24 јуни 2020 година, бил поставен нов рекорд за најголемиот необработен танзанит во светот, откако рударот, г-дин Саниниу Лајзер, минирал два камена од 9.72 кг и 5.1 кг и ги продал на Владата на Танзанија преку Министерството за рударство за 7,74 милијарди танзаниски шилинзи (3,35 милиони американски долари) надминувајќи го рекордот од 16,839 каратен камен миниран од TanzaniteOne во 2005 година.
Вкупните резерви на танзанит се проценуваат на 109,000,000 карати, според извештајот објавен во 2018 година Блокот В, убедливо најголемата локација, е проценет на 87,100,000 карати со Life of Mine (LOM) што се очекува да трае до 2040-тите.
Фактори кои влијаат на вредноста: оценување
Не постои универзално прифатен метод за оценување на скапоцените камења во боја. TanzaniteOne, главен комерцијален играч на пазарот на танзанити, преку својата непрофитна подружница, Фондацијата Танзанит, воведе сопствен систем за оценување на бои. Скалите за оценување на бои на новиот систем ги делат боите на танзанит во низа нијанси, помеѓу синкаво-виолетова, индиго и виолетово-сина.
Нормалните примарни и секундарни нијанси во танзанитот се сина и виолетова. Нетретираниот танзанит е трихроичен скапоцен камен, што значи дека светлината што влегува во овој анизотропен кристал се прекршува на различни патеки, со различна апсорпција на боја на секоја од трите оптички оски. Како резултат на овој феномен, забележани се мноштво бои кај различни примероци: нијанси на виолетова, виолетова, индиго, сина, цијан, зелена, жолта, портокалова, црвена и кафена. По загревањето, танзанитот станува дихроичен. Дихроичните бои се движат од виолетова преку синкаво-виолетова до индиго и виолетово-сина до сина.
Оценувањето кај скапоцените камења во боја се заснова на стандардот за јасност, односно скапоцен камен се смета за беспрекорен ако не се видливи подмножества со голо око (претпоставувајќи 20/20 видливост). Гемолошкиот институт на Америка го класифицира танзанитот како скапоцен камен Тип 1, што значи дека обично е јасно видлив. Скапоцените камења со подмножества видливи за очи ќе се тргуваат со големи попусти.
Топлинска обработка
Топлинската обработка во печка обично се изведува помеѓу 370 до 390 °C за 30 минути. Камењата не треба да имаат пукнатини или меурчиња, бидејќи може да се скршат или пукнатините/меурот може да се зголемат за време на загревањето на печката.
Некои камења пронајдени блиску до површината во раните денови на откритието (во областа сега наречена Д блок) биле сини со квалитет на скапоцени камења без потреба од топлинска обработка - веројатно како резултат на шумски пожар во областа што ги загреал камењата под земја. Ова ја поттикнало идејата дека камењата „Д блок“ се попосакувани од танзанитот што се наоѓа во другите области на малата област за ископување танзанит.
Бидејќи топлинската обработка е универзална, таа нема ефект врз цената, а готовите скапоцени камења се претпоставува дека се топлински обработени. Гемолошкиот институт на Америка наведува дека изворот на греење е гемолошки незабележлив, но се претпоставува дека тоа е поради неговата распространетост.
Танзанитот може да биде подложен и на други форми на третман. Неодамна, обложени танзанити биле откриени и тестирани од лабораториите AGTA и AGL. Тенок слој кој содржи кобалт, утврден со флуоресценција на рендген, бил нанесен за да се подобри бојата. Било забележано дека „особено премазите не се сметаат за трајни“, а во САД се бара да бидат изложени на продажни места.
Плеохроизам во Танзанит
Плеохроизмот има физичко својство во кое скапоцениот камен ќе изгледа како да има повеќе бои врз основа на аголот на светлината што удира во каменот. Танзанитот е плеохроичен скапоцен камен. Повеќето танзанити се сини кога се гледаат од една насока, но може да варира од виолетова до црвена кога се гледа од различен агол.
Имитација и танзанит обложен со кобалт
Од 2020г. танзанитот никогаш не бил успешно синтетизиран во лабораторија, што значи дека сите вистински танзанити се природно создадени. Но, поради неговата реткост и побарувачка на маркетот, танзанитот бил имитиран на повеќе начини. Материјали кои што се користат за ова се: коцкест циркон, синтетички спинел, итриум алуминиум гранит и обоено стакло. Ако се направи тест на каменот (изведен со дихроскоп) може лесно да препознае фалсификат од вистински танзанит, бидејќи само од танзанит може да се појави двојно прекршување: двете прозорчиња од дихроскопот ќе покажат различни бои (едниот прозор - сина, а другиот - виолетова), додека пак имитациите се со единечно прекршување и на двете прозорчиња ќе се покаже иста боја.
Синтетички форстерит (, краен член на оливин богат со магнезиум ) исто така се продава како танзанит и има сличен изглед. Може да се разликува од танзанитот на три начини. Првиот е со користење на рефрактометар: форстеритот ќе покаже показател на прекршување помеѓу 1,63 и 1,67, додека танзанитот ќе покаже повисок показател од 1,685 до 1,707. Вториот начин е со користење на филтер Ханеман: преку него, вистинскиот танзанит ќе изгледа портокалово-розово, додека пак, форстеритот ќе изгледа зелено. Третиот начин е користење на стандардна лупа за златарство: форстеритот ќе покаже двојно прекршување, правејќи ги исечоците на павилјоните да изгледаат „удвојно нагоре“, додека многу пониското двократно кршење на танзанитот нема да ја има оваа одлика.
Тур де Франс 2011
Тур де Франс 2011 било 98. издание на Тур де Франс. Започнало на 2 јули 2011 со должина на првата етапа од 180 километри на Пасаж ду Гоа и завршило на Шанзелизе во Париз на 24 јули 2011. Комплетната маршрута на Тур де Франс 2011 била објавена на 19 октомври 2010. Оваа година, трката повторно накратко ќе навлезе во Италија.
Акцентот бил ставен на Алпите во 2011, слично како што било на Пиринеите во 2010, во чест на 100-годишнината од првата посета на овие врвови од страна на возачите во Турот. Галибје бил посетен двапати во текот на трката и на 18. етапа за првпат групата завршила на врв од 2.645 метри. Ова било највисокиот врв, кој воедно бил и крај за етапата, на ова натпреварување, надминувајќи го крајот на Гранон (2413 м, близу Сере Шевалие) во текот на Тур де Франс 1986 (17. етапа). Само по вторпат од 1967 година Тур 2011 стартувал со масовна почетна етапа наместо пролог, последниот таков почеток беше во 2008.
Австралиецот Кедел Еванс ја освоил трката, добивајќи го своето водство на поединечниот хронометар на претпоследниот ден. Тој станал првиот Австралиец, кој победил на трката и со 34 години, најстариот повоен победник. Енди Шлек од Луксембург завршил втор трета година по ред, а неговиот брат Френк Шлек завршил на третото место. Марк Кевендиш бил првиот британски победник во бодовен пласман, додека Самуел Санчес од Шпанија победил во планинскиот пласман.
Промена на правилата
Претходно, етапите оквалификувани како рамни имале три средни спринтерски точки со бодови вредни 6, 4 и 2 за првите три велосипедисти, кои поминувале низ линијата. Во 2011, рамните етапи имале само еден среден спринт, но бил од вредност од 20 бода за првиот велосипедист, кој ја поминал линијата, како и првите 15 возачи добиваат бодови. Намерата била фаворитите за зелената маичка да се натераат да спринтаат двапати во денот за да освојат бодови. Бодовите на крајот на рамните етапи исто така биле зголемени, од 25 за победникот во 2010 на 45. Среднопланинските етапи се наградувале по 30 бода за победникот, додека високо планинските етапи и индувидуалните хронометри по 20 бода.
Претходно во планинскиот пласман, за било кое искачување од екстра категорија, прва категорија или втора категорија се доделувале двојни бодови, доколку тоа е последно на крајот на денот. Во 2011, само врвните етапи кои завршувале на врв добивале двојни бодови, посебно етапата број 12, која завршува на Луз Ардиден, етапа број 14 на Плато де Бел, етапа број 18 на Галибје и етапа број 19 на Алп д'Оз. Претходно, првите осум возачи во искачувањето од прва категорија добивале бодови, како и првите шест низ втора категорија и првите четворица низ трета категорија. Сега бодовите се добивале на следниов начин:
Раните анализи довеле до шпекулации дека победникот во планинскиот пласман е поверојатно, во овој систем, да биде возач од генералниот пласман во однос на минатите години. Овие шпекулации се покажале точни, бидејќи Самуел Санчес, кој завршил шести во генералниот пласман, ја зел точкастата маичка.
Екипи
Сите 18 екипи во категоријата на Меѓународниот велосипедистички сојуз Proteam биле повикани и обврзани да се тркаат. Четири UCI професионални континентални тимови, сите француски, биле исто така поканети.
†: Поканети про-континентални тимови.
Фаворити пред почетокот
Победникот од 2010 Алберто Контадор бил отсутен од велосипедизмот за време на допинг-истрагата од септември 2010 до февруари 2011, за кое време финалистот од 2010 Енди Шлек бил оценет како фаворит. Кога суспензијата била укината, тој објавил дека негова желба е да се натпреварува на двете трки, и на Тур де Франс и на Џиро д’Италиа 2011, која и ја освоил. Од другите на списокот на фаворити, Денис Мењшов бил член на тимот, кој не бил поканет да учествува.
Резиме на трката
Специјалистот за класици Филип Жилбер прв ја зел жолтата маичка, победувајќи на првата етапа во Вандеја,, но на вториот ден биле најбрзи на екипниот хронометар, дозволувајќи му на Тор Хушовд да го преземе водството на трката, кое го задржал седум дена. Првата недела и половина била одбележана со бројни падови и несреќи, во кои имало голем број на познати возачи, како Андреас Кледен, Бредли Вигинс, Александар Винокуров, Јанез Брајкович, Крис Хорнер и Јурген ван ден Брук, сите морале да се повлечат поради повреди, додека Роберт Гесинк, Алберто Контадор, Самуел Санчес и Леви Лајпхајмер загубиле значително време и кондиција во текот на падовите. Имало и контроверзии, кога Ники Серенсен бил удрен од мотор, кој носел фотограф и кога Џони Хогерланд и Хуан Антонио Флеча биле повредени по инцидент со возила на Француската телевизија. Хаосот на етапата број 9 го искористил Тома Веклер кој го преземал водството на трката,, која ја носел цели 10 дена, спротивно на очекувањата, дури и низ Пиринеите и на сите, освен на една алпска етапа.
Клучните временски разлики помеѓу возачите, кои на крајот завршиле на првите три места во генералниот пласман, Кедел Еванс од, Луксембуржанецот Енди Шлек и неговиот постар брат и негов екипен колега Френк од , се случиле на етапата 16, кога Еванс доби 21 секунда во однос на Френк Шлек и минута и девет секунди во однос на Енди на крајот во Гап во влажни услови; етапата 18, кога 60 километарското бегство на Енди Шлек му донело предност од повеќе од две минути на највисоката етапна завршница во историјата на трката, на Галибје; и на претпоследниот ден, кога Еванс се најде на второто место на хронометарот, победувајќи го луксембуршкиот двоец за повеќе од минута и половина, со што ја обезбедил победата. И двајцата, Енди Шлек и Еванс, ја носеле жолтата маичка само по еден ден секој: Шлек на хронометарот, а Еванс на последната, во голема мера церемонијална, етапа во Париз.
Етапите, кои биле предвидени за спринтерски завршници биле доминирани од страна на манскиот спринтер Марк Кевендиш, кој освоил пет етапи, вклучувајќи ја и рекордната трета последователна победа на последната етапа на Елисејските полиња во Париз, со што победил и во бодовниот пласман, пред Хосе Хоакин Рохас и Филип Жилбер.
Во планинскиот пласман победил Шпанецот Самуел Санчес, кој имал победа и две втори места на четири планински етапни завршници. Енди Шлек завршил втор во таа категорија, а релативно непознатиот Белгиец Јеле Ванендерт трет.
Пјер Ролан победил во пласманот за млади возачи, во голема мера поради местата што ги постигнуваше во поддршката за неговиот екипен водач, Веклер, во текот на периодот кога тој ја носел жолтата маичка, но тој, исто така, ја освоил и престижната етапа на Алп д’Ез.
Бодови за светското бодување
Тур де Франс е еден од 27. настани во текот на сезоната, кои носат бодови за Светската турнеја 2011. Со бодови се наградуваат сите возачи во топ 20 на крајот на трката и по првите пет возачи на секоја етапа. Само на возачите во UCI ProTour тимовите им е дозволени да добиваат бодови.
Награден фонд
Вкупно, повеќе од 3,5 милиони евра биле поделени во текот на трката. Првично, секој тим добил 51.243 евра, додека секој тим со најмалку седум возачи, кои ја завршиле трката добиле 1.600 евра по возач. Победникот во генералниот пласман добил 450.000 евра, со помали награди за секое победничко место, сè до 400 евра до последниот возач.
Етапниот победник добивал 8.000 евра на нормална етапа и 10.000 евра на хронометар. Парите се намалуваат, па така 20. возач на целта добивал само 200 евра. Првата личност што ќе помина на спринтот добива 1.500 евра. Пари се добиваат и за поминување на категоризирани искачувања, за најдобриот млад возач на секоја етапа, најборбен возач и најдобриот тим на етапата.
Две други специјални награди, исто така, се доделуваат. За првата, во чест на Турмале и Галибје се добива сувенир Жак Годе и сувенир Анри Дегранж соодветно. Секоја награда вреди 5.000 евра.
NGC 704/1
NGC 704/1 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 704/1 се споменува и како UGC 1343, MCG 6-5-28, CGCG 522-34, 5ZW 134.
Откривање
Објектот е откриен на 21 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 704/1 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,4 m/лм2. NGC 704/1 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 52 м 37,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 36° 7' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 704/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6953. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2319. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
Алт Дуфенштет
Алт Дуфенштет (Alt Duvenstedt) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Александар Антонов (глумец)
Александар Павлович Антонов бил филмски глумец и имал долга кариера. Тој се родил на 13 февруари 1898 година во Москва, а починал на 26 ноември 1962 година.
Првата улога ја имал како Жозеф Жофре во филмот „Дневникот на Глумов“ во режија на Сергеј Ејзенштајн.
Негова најпозната улога била кога го глумел Григориј Вакулинчук во филмот на Сергеј Ејзенштајн „Бојниот брод Потемкин“. Тој исто така имал учествувано и во друг филм на Ајзенштајн, во филмот „Штрајк“.
Хидролиза
Хидролиза (од старогрчкиот хидро- 'вода', и лисис 'да одврзе') ― хемиска реакција во која една молекула се дели на два дела при реакција со молекула на вода, која има хемиска формула H2O. Еден од деловите на поделената молекула добива OH- јон од молекулата на водата, додека другиот дел добива H+ јон од водата. Поимот е користен нашироко за супституциски, елиминација и солвациски реакции во кои водата е нуклеофил.
Оваа реакција е различна од реакцијата на хидратација, во која водените молекули се адираат на супстанца, но делење на молекулата воопшто не се случува. Во органската хемија, хидролизата може да се смета како спротивен процес на реакцијата на кондензација, процес во кој два молекуларни фрагменти се спојуваат за сметка на секоја молекула вода која се создава. Бидејќи хидролизата е повратна реакција, кондензацијата и хидролизата може да се случат во исто време, со положбата на рамнотежа која ја детерминира количината на секој производ. Во неорганската хемија, овој збор често се користи за раствори на соли и реакциите при кои тие се претвораат во нови јонски соединенија или во талози (оксиди, хидроксиди или соли). Некои примери на хидролиза се објаснети подолу.
Хидролиза на метални соли
Многу метални јони се силни Луисови киселини и во вода тие може да подлежат на хидролиза при што се образуваат базни соли. Таквите соли содржат хидроксилна група која е директно поврзана со металниот јон на местото на водна лиганда. На пример, алуминиум хлоридот подлежи на екстензивна хидролиза во вода, таква што pH на растворот постанува мошне кисела:
<ce>{[Al(H2O)6]^{3+} } + H2O <=> {[Al(OH)(H2O)5]^{2+} } + H3O+</ce>
Ова значи дека доколку растворите на AlCl3 евапорираат, хлороводородната киселина се губи и резултатот е базна сол (во овој случај, оксихлорид) наместо AlCl3. Вакво хемиско однесување се огледува и кај други метални хлориди, како ZnCl2, SnCl2, FeCl3 и лантаноидните халиди, како DyCl3. Со некои соединенија, како TiO4, хидролизата може целосно да се одвива и се формира чист хидроксид или оксид, во овој случај TiO2.
Хидролиза на естерска врска
Во хидролитичка реакција при која се раскинува естерска врска, еден хидролитички производ содржи хидроксилна функционална група, додека другиот содржи карбоксилна група.
Постојат два главни методи за хидролиза на естери, базната хидролиза и киселинско - катализираната. При киселинско - катализираната хидролиза се користи разредена киселина за да ја протонира карбонилната група со цел да ја активира кон нуклеофилен напад од молекула на вода. Но, повообичаениот метод за естерска хидролиза вклучува рефлуксирање на естерот со водеста база, како штп се NaOH или KOH. Кога реакцијата е завршена, карбоксилатната сол се закиселува при што ја ослободува слободната карбоксилна киселина.
Важен пример на оваа реакција е ослободувањето на масни киселини од глицерол во триглицеридната хидролиза, што се случува за време на сапонификацијата.
Хидролиза на амидни врски
Во друга хидролитичка реакција, како што е хидролизата на амидна врска во карбоксилна киселина и амински производ амонијак, само производот карбоксилна киселина има хидроксилна група добиена од водата. Аминскиот производ (т.е. амонијакот) го добива останатиот водороден јон. Поспецифичен случај на хидролизата на амидна врска е хидролизирање на пептидните врски на аминокиселините.
Неповратноста на хидролизата под физиолошки услови
Под физиолошки услови (т.е. во разредени водени раствори), хидролитичката реакција на раскинување, каде концентрацијата на метаболитички претходник е ниска (од редот на 10−3 до 10−6 молови), е есенцијално термодинамички неповратна. На пример:
Претпоставувајќи дека x е крајната концентрација на производите и дека C е почетната концентрација на A, и W = = [H2O] = 55.5 мола, тогаш x може да се пресмета со равенката:
нека Kd×W = k:
За вредност од C = 0,001 мола, и k = 1 мол, x/C > 0,999. Помалку од 0,1% од првобитниот реактант ќе биде присутен штом реакцијата ќе заврши.
Темата за физиолошката неповратност на хидролизата се користи главно во метаболитичките патишта, бидејќи многу биолошки процеси се водени од цепењето на анхидридните пирофосфатни врски.
Гоа
Гоа е сојузна држава во Индија. Се наоѓа на западниот брег на Индија на Арапското Море во т.н. подрачје Конкан, а се граничи со Махараштра на север и Карнатака на исток и југ. Панаџи е главен град, а најголем е Васко де Гама.
Португалските трговци најпрво дошле во Гоа во XV век и брзо основале своја колонија, која траела 450 години, сè до 1961, кога повторно станала дел од Индија. Гоа е меѓународно позната по прекрасните плажи, па ја посетуваат илјадници домашни и странски туристи.
Бала Маало џамија
Бала Маало џамија — стара османлиска џамија во градот Кичево. Му припаѓа на Кичевското муфтиство на ИВЗ.
Џамијата се наоѓа во населбата Бала Маало, северно од ридот Китино Кале. Изградена е во раниот османлиски период. Можно е да се работи за Мехмед-хан џамијата спомената во османлиски сефтер од 1564 година.
Волен Сидеров
Волен Николов Сидеров (Волен Николов Сидеров) е бугарски политичар, претседател на бугарската националистичка партија Атака.
Сидеров бил претседателски кандидат на партиjата Атака на Претседателските избори на Бугариjа во 2006 година Сидеров тврди, дека негова партиjа е единствена опозициjа против владата.
Младост, образование и почеток на политичката кариера
Роден е во Јамбол, Бугарија на година. Во средното училиште учел за применета фотографија во родниот град и во Софија Сидеров започнал да студира бугарска литература и јазик во Софија, но не ги завршува студиите. Пред падот на комунизмот во 1989 година во Националниот музеј за литература во Софија работи како фотограф.
По падот на комунизмот Сидеров станува член на новооформеното Движење на човекови права. Во есента 1990 станува главен и одговорен уредник на списанието Демократија - официјален гласник на Сојузот на демократски сили. Тој имал важна улога во етаблирањето на весникот како весник на десницата.
Подоцна бил назначен за заменик главен и одговорен уредник на списанието Монитор кое се смета дека има националистички и конзервативни ставови. Подоцна добил отказ и од Монитор и започнал да води политичка емисија на бугарската кабелска телевизија СКАТ. Во оваа емисија тој зборувал за корупцијата во бугарската политика, а малцинствата ги претставувал како виновници за лошата економска состојба во земјата.
Во 2002 година се запишува на студии по теологија на Универзитетот во Шумен. Во април 2007 година требало да полага испити, но поради големиот интерес на медиумите не се појавува на испитот.
Во 2002 година бил поканет на контраверзна анти-глобалистичка конференција во Москва каде бил во друштво со Ахмед Рами (шведски писател од мароканско потекло и човек кој го негира холокаустот) и со Дејвид Дјук (витез на расистичката организација Кју Клус Клан     и поранешен републиканец од Луизијана).
Во мај оваа година (2009) Универзитетот во Шумен објавил дека Сидеров се стекнал со универзитетска диплома студирајќи по индивудуална програма.
Подем во политичката кариера
На 23 февруари 2007 година Волен Сидеров заедно со педесетина членови на неговата партија влегле во просториите на неделникот 168 часа, додека поголема група од околу стотина симпатизери чекале пред зградата на знак за напад. Толпата била иритирана од една статија која била напишана во весникот Сидеров и неговиот заменик Павел Шопов влегле во просториите на Николај Пенчев (главен и одговорен уредник на весникот) и вршеле притисок за да им биде кажано името на новинарот кој ја напишал статијата.
Претседателски избори 2006
На претседаделските избори во 2006 година во првиот круг добил 21% од гласовите, а Георги Прванов (сегашниот претседател на Бугарија) освоил 65% од гласовите. Поголемите десни партии во Бугарија во вториот круг не поддржале ниту еден од кандидатите.
Политички ставови
На почетокот на деведесеттите се залагал за реформи, за доближување до НАТО и САД. Кон крајот на деведесеттите започнал да користи анти-западна реторига и да пишува за светска конспирација и анти-бугарски политики. Зборува за дискриминација на бугарите во нивната сопствена држава
Од скоро целата бугарска политичка елита, како и од поголемите медиумски куќи, Сидеров се смета за популист и за ксенофоб.
Тој е многу добар говорник. Во текот на последните неколку години честопати одржува митинзи и маршеви по улиците со симпатизерите на Атака.
За македонските работи
Сидеров не го признава постоењето македонскиот јазик, со образложение дека тој е јазик "измислен како антибугарско оружjе", и се залага за единство против македонизмот.
Волен Сидеров се бори против глобализмот и се залага за заштита на православната религија.
Вилијам I
Вилијам I од Англија (англиски: William I the Conqueror), познат и како Освојувач или Копиле — војвода на Нормандија (1035 — 1087) и крал на Англија (1066 — 1087). Како војвода од Нормандија, тој станал еден од најголемите феудални владетели во Франција.
Вилијам е познат по тоа што извршил инвазија во Англија. Претходно, со престолот на Англија управувал Едвард Исповедник (1042-1066), и тој не оставил наследник. Поради тоа, претензии кон престолот изјавиле три страни: Харалд III од Норвешка, кој имал крвно сродство со претходниот крал, Вилијам Освојувачот и Харолд II кој во практика владеел со Англија уште во времето на претходниот крал. Помеѓу трите страни започнало да се водат битки. Вилијам тврдел дека самиот Едвард го одредил да биде идниот крал. Херолд пак бил избран за крал по традиционален начин и крунисан во 1066 година. Вилијам тоа не го прифатил, па побарал поддршка од папата за инвазија на Англија.
Кралот Харалд III од Норвешка во 1066 година ја нападнал северна Англија, и новоизбраниот крал немал време да ја мобилизира својата војска. Во Битката кај Стемфорд бриџ, на 25 септември 1066 година бил убиен норвешкиот крал, а Викинзите биле принудени да се повлечат. Во меѓувреме, Вилијам собрал флота од околу 600 бродови и војска од околу 7.000 војници. Тој својата војска ја регрутирал не само од Нормандија, туку имал поддршка и од Холандија и Германија. Така, во Битката кај Хејстингс, на 14 октомври 1066 година, Норманите издвојувале голема победа, а самиот крал Харолд бил убиен. Оваа битка и смртта на кралот Харолд се опеани во песната „Бојното поле кај Хејстингс“ на германскиот поет Хајнрих Хајне.
По таа битка, Вилијам преку Кент се упатил кон Лондон. Кон крајот на октомври тој бил прогласен за нов крал, а на 25 декември официјално бил крунисан во Вестминстерската опатија. Од тогаш, овој чин станал традиција за идните кралеви да бидат крунисувани во таа катедрала.
По стапувањето на престолот како Вилијам I од Англија, тој започнал со големи реформи во земјата. Тој спровел попис на населението и добрата, наредил да се изградат неколку тврдини, замоци, затвори. По негов налог била изградена и Лондонската кула. Норманскиот јазик станал официјален во земјата. Тој ја централизирал својата власт, голем број на имоти биле конфискувани. Главно поради тоа, голем број на Англосаксонци емигрирале од земјата.
Вилијам I од Англија починал во 1087 година. Негов наследник бил Вилијам II.
ОУ „Кочо Рацин“ - Кратово
Основно училиште „Кочо Рацин“ (официјално: Основно општинско училиште „Кочо Рацин“ - Кочо Рацин; скратено: ООУ „Кочо Рацин“) — централно основно училиште во градот Кратово.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски поет Кочо Рацин.
Историја
Училиштето започнало со работа во 1945 година во една стара училишна зграда во средиштето на Кратово. Поради зголемен број на паралелки и ученици била изградена нова училишна зграда во Царина Маало.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на македонски наставен јазик.
Подрачни училишта
Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:
Шанфлери
Во 1843 се преселил во Париз каде го запознал Шарл Бодлер, а следната година почнал да пишува критички осврти под името „Шанфлери“ во списанието L'Artiste. Бил еден од првите промотори на делата на Гистав Курбе, споменувајќи го во статија во Le Pamphlet во 1848. Во 1850, време кога шпанската уметност била игнорирана од критиката, тој позитивно го оценил Ел Греко, а ги рецензирал и сликите на браќата Ленен и Морис Кантен де Ла Тур. Имал и кратка афера со Евелина Ханска во 1851, вдовица на неговиот пријател Оноре де Балзак.
Неделникот Le réalisme го уредувал во периодот 1856–1857. Негов најпознат роман е Буржуите од Моленшар (1854), кој се смета за едно од најраните реалистични дела. Во 1869 ја објавил збирката есеи за мачки Разговори, во која имало портрети на мачки од познати уметници, а била издадена од француската ботаничка библиотека. Од 1872 до смртта во 1889 бил директор на Севрскиот порцелански завод. Ликот на Марсел од романот Сцени од животот на боемите на Анри Морже бил делумно иснпириран од Шанфлери. Морже и Шанфлери биле блиски пријатели.
Лемурија (континент)
Лемурија е име за хипотетички изгубен свет со можни локации во Индискиот Океан и Тихиот Океан. Потеклото на идејата е од 19 век и лежи во обидот да се објасни неповрзаноста во биогеографијата. Концептот за Лемурија се смета за застарен заради модерното сфаќање на тектонското движење на Земјината кора. Иако потопените континенти постојат – видете Зеландија во Тихиот Океан — не постојат познати геолошки формации под Индискиот или Тихиот Океан кои би одговарале на хипотетичката Лемурија.
Иако Лемурија е надвор од официјалната наука, на неа се повикуваат некои писатели на окултни теми, како и некои тамилски писатели од Индија. Објаснувањата за Лемурија се разликуваат, но сите се засноваат на општото верување дека овој континент постоел во древното минато и потонал под океанот како резултат на геолошки, односно катаклизмички промени.
Научно потекло
Иако живите видови лемур се најдени само на Мадагаскар и на неколку околни острови, биогеографијата на изумрените лемури се протега од Пакистан до Малезија.
Голем е ланецот на животните кои биле инспирација за називот Лемурија, кој во 1864 година прв го употребил зоологот Филип Скалтер во написот "Цицачите од Мадагаскар" објавен во списанието Д Квартерли Журнал оф Сајанс (The Quarterly Journal of Science). Во обид да ја реши загатката на присуство на фосили на лемури во Мадагаскар и Индија, но не и во Африка ниту во Средниот Исток, Скалтер претпоставил дека Мадагаскар и Индија некогаш биле дел од голем континент.
Теоријата на Скалтер не била премногу необична во тоа време. Прифаќањето на дарвинизмот ги повело научниците да бараат траги за мешањето на видовите од гледна точка на теоријата на еволуцијата. Биолозите често претпоставувале постоење на потонати копна со цел да го објаснат постоењето на копнени видови кои денес се одделени со водени препреки. На сличен начин, геолозите се обидувале да ја објаснат забележливата сличност на формирањето на карпите на различните континенти.