cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SWAT
Немири и политички конфликти од 1960-тите
Друга причина за создавање на екипите на SWAT беше стравот од осамени или барикадирани вооружени лица кои би можеле да ја надминат полицијата во престрелка, како што се случи во Остин со Чарлс Витман.
Организација
Релативната честота на повратни информации од SWAT значи дека овие скапо обучени и опремени службеници не можат да бидат оставени да седат наоколу, чекајќи итен случај. Во многу оддели, службениците обично се распоредени на редовни должности, но се достапни за SWAT повици преку пејџер, мобилни телефони или радио предаватели. Дури и во поголемите полициски агенции, како што се ЛАПД или Pујорк, персоналот на SWAT вообичаено ќе се гледа во улоги за сузбивање на криминал - специјализирани и поопасни од редовната патрола, но службениците не би го носеле својот посебен оклоп и оружје.
Бидејќи службениците треба да бидат на повик поголем дел од денот, тие може да бидат распоредени на редовни патролни обврски. За да се намалат времињата на одговор на ситуации кои бараат SWAT тим, сега е вообичаена практика да се постават SWAT опрема и оружје во обезбедените шкафчиња во стеблата на специјализирани полициски крстосувачи. Одделенија кои честопати го користат овој стил на организација се шерифи во округот, заради различните големини на окрузите и доминантноста на задните патишта. На места како Лос Анџелес, каде што сообраќајот може да биде тежок, ЛАПД користи крстосувачи за да одговорат со нивните службеници за да не мора да се вратат во полициска станица за да се оклопуваат. Сепак, можеби е потребна потешка опрема во зависност од ситуацијата што се јавува.
Потребата да се повика широко распространет персонал, потоа да се опремат и брифираат, предизвикува долго заостанување помеѓу почетната итна помош и реалното распоредување на SWAT на теренот. Проблемите со одложениот полициски одговор во Колумбина доведоа до промени во полицискиот одговор, главно брзо распоредување на линиските службеници за да се справат со активен стрелец, наместо да поставуваат периметар и да чекаат да пристигне SWAT.
SWAT Опрема
Тимовите SWAT користат опрема дизајнирана за различни специјалистички ситуации. Посебните парчиња опрема варираат од единица до единица, но има некои постојани трендови во тоа што го носат и користат. Голем дел од нивната опрема е различна од онаа доставена до војската. Персоналот SWAT носи слични униформи што ги носи војската. Многу полициски оддели се оддалечија од оригиналните стандардни црни или сини униформи, а униформата SWAT сега вклучуваат обични воени зелени и маскирни модели.
Првично, SWAT-единиците беа опремени со вишок челични кациги од Втората светска војна, па дури и шлемови за мотоцикли со стакло. Современите единици SWAT обично ја користат стандардната американска воена кацига. Балистичките елеци, понекогаш вклучително и цврсти инсерти на плочи. Овие елеци се означени со „ПОЛИЦИЈА“, „ШЕРИФФ“, „SWAT“ или слично, за да се овозможи лесна идентификација.
Оружје
Додека широк спектар на оружје се користат од тимовите SWAT, најчестото оружје вклучува разни пушки, карабини, пиштоли и снајперски пушки.
Тактичките помагала вклучуваат блиц-удирања, стингери и гранати со солзавец. Кучешките единици исто така може да бидат вклучени во SWAT тимови или може да се користат на ад хок основа.
9мм оружја Heckler & amp; Koch MP5 порано беше главната оружје на повеќето SWAT тимови, но ова е фазно од многу одделенија во корист на 5.56 карабини, како што е Colt CAR-15 и помодерна М4. Вообичаени пушки користени од единиците SWAT вклучуваат полуавтоматско Benelli M1, во помала мерка, акција на пумпата Remington & nbsp;  870 година.
Полуавтоматските пиштоли се најпопуларните странични рачки. Примерите може да вклучуваат, но не се ограничени на: пиштоли серии M1911, SIG Sauer серија (особено P226   и P229 ), Берета & nbsp;   92 серии,  Пиштоли за глок,   H & amp;K & nbsp;   USP серија, и 5,7х28мм FN & nbsp;   Пиштол со пет седмици.
Colt M16A2 може да се користи од трговците со марка SWAT кога е потребно подолго оружје. Вообичаени снајперски пушки се користат пушка М14 и Ремингтон 700П. Многу различни варијанти на пушки за активирање на завртки се користат од SWAT, вклучувајќи ограничена употреба на .50 & nbsp;  калибар снајперски пушки за поинтензивни ситуации.
За брзо кршење на вратите, осипувачки овни, пушки со рани за кршење или експлозивни обвиненија може да се користат за да се пробијат бравите, па дури и да се сруши самата рамка на вратата. Тимовите SWAT исто така користат многу нелетални оружја. Овие вклучуваат Тазери, спрејови за прскање, пиштоли од пипербол, гранати, гранати со блиц-тресок и солзавец. Балистичките штитови се користат во блиски квартали ситуации за да се обезбедат покритие за членовите на тимот SWAT и да рефлектираат огнено оружје. Пиштолите од пипербол се во суштина ознаки за топчести бои, натоварени со топки што содржат олеорезин капсикум.
Возила
Единиците SWAT исто така може да користат АРВ (оклопно возило за спасување ) за вметнување, маневрирање или за време на тактички операции како што е спасување цивили, офицери, пожарникари и / или воен персонал закачен со огнено оружје. Хеликоптерите можат да се користат за да обезбедат воздушно извидување, па дури и вметнување преку рапинг или брзо обложување. За да се избегне откривање од страна на осомничени лица при вметнување во урбани средини, единиците SWAT може да користат и изменети автобуси, комбиња, камиони или други навидум нормални возила. За време на престрелката во Северен Холивуд во 1997 година, ЛАПД СВАТ командуваше со оклопен камион за испорака на готовина, која ја користеа за да ги извлечат повредените цивили и офицери од силно вооружените банкарски разбојници.
Tenthredo maculata
Tenthredo maculata е палеарктички вид растителна оса.
Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Европа, Кавказ и Мала Азија. Во Македонија се среќава во Демир Капија и околината на Куманово.
Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 12,5-14 милиметри. Главата им е црна, основата на мандибулите жолти. Градите се црни, тегулите црвеникави, крилата стаклесто провидни, жилките и стигмата кафеави. Нозете се црни до колена, другите делови се жолти, абдоменот црн.
Ларвите достигнуваат должина до 25 милиметри, а се развиваат во текот на септември. Возрасните форми се среќаваат од мај до јулит.
Европско првенство во фудбал 2008
Европското првенство во фудбал 2008, често нарекувано само Евро 2008 е тринаесеттото Европско првенство во фудбал, најголем фудбалски турнир на кој учествуваат најдобрите фудбалски репрезентации од европскиот континент. Турнирот, чии домаќини беа Австрија и Швајцарија, започна на 7 јуни 2008 година и заврши со големото финале меѓу Шпанија и Германија, одиграно на Ернст Хапел стадионот во Виена на 29 јуни 2008, на кое шпанската репрезентација со голот на Фернандо Торес успеа да ја освои својата втора европска титула. На ова првенство, по вторпат улогата на домаќин ја имаат две земји. Репрезентацијата на Грција беше бранител на титулата.
На турнирот учествуваат шестнаесет земји. Австрија и Швајцарија се квалификуваа автоматски како домаќини; останатите четиринаесет тимови беа избрани низ квалификациски циклус, кој отпочна од август 2006 година. Шпанија, како победник на Евро 2008 се пласира на Купот на Конфедерациите 2009, закажан да се одржи во Јужна Африка.
Краток преглед
Квалификациите за Европското првенство во фудбал 2008 година отпочнаа во август 2006, само месец по завршувањето на Светското првенство од 2006 година. Во квалификацискиот циклус учествуваа сите репрезентации од европскиот континент со исклучок на Австрија и Швајцарија, кои се пласираа автоматски како домаќини, како и на репрезентацијата на Црна Гора, која предоцна беше признаена од УЕФА за да има право да учествува. Од досегашните девет европски фудбалски шампиони, само Данската репрезентација не успеа да ги помине квалификациите.
Ждребот кој се одржа на 2 декември 2007 веднаш ја даде групата на смртта во групата Ц, каде Италија, Франција, Романија и Холандија беа извлечени да се натпреваруваат за двете победнички места. Од друга страна, пак, Германија и Португалија добија релативно полесен ждреб, од причина што со ниту една од погоре спомнатите репрезентации не можеа да ја сретнат пред финалето, а уште една од големите репрезентации што овие две ја избегнуваа до самата завршница беше Шпанија.
Како најуспешни во фазата по групи се издвоија Хрватска, Холандија и Шпанија - сите се пласираа понатаму без изгубен бод. Без разлика на улогата на домаќини, Австрија и Швајцарија не успеаја да отидат понатаму, правејќи го Евро 2008 првото Европско првенство во кое ниту еден од домаќините не успеал да стигне до четврфиналето. Еден од највозбудливите натрпевари по групи се одигра во последниот меч од групата A, каде Турската фудбалска репрезентација (која мораше да победи за да се пласира понатаму) успеа да ја совлада репрезентацијата на Чешка иако до 75-та минута губеше со 2-0. Истиот натпревар го обележа една некарактеристична грешка на еден од најдобрите светски голмани - Петр Чех - кој, испуштајќи ја топката од своите раце на неколку минути пред крајот му овозможи на турскио напаѓач Нихат Кахвечи да го израмни резултатот; само две минути подоцна, истиот играч им ја обезбеди победата на Турција со прекрасен погодок на самиот истек од последната минута на натпреварот. Во судиското продолжение, голманот на турската репрезентација Волкан Демирел доби црвен картон откако неразумски го турна чешкиот напаѓач Јан Колер. Турците, со победата, и се придружија на репрезентацијата на Португалија како двете квалификувани репрезентации од група A. Во групата Б, Хрватска беше репрезентацијата што прва обезбеди пласман откако во второто коло ја совлада Германија која последната сламка на спасот ја фати совладувајќи ја Австрија во последниот натпревар од групата со прекрасен гол на Михаeл Балак од слободен удар. Во групата Ц, Франција беше репрезентацијата што не успеа да продолжи понатаму, неславно завршувајќи го својот настап со само еден освоен бод од ремито со Романија на првиот натпревар. Покрај Холандија, која ги освои сите бодови, и Италија се пласира во четврфиналето, откако во последниот натпревар ја совлада токму Франција со 2-0, во натпревар што беше реприза на финалето од 2006. Во групата Д, пак, бранителот на европската круна - Грција - не успеа да ја повтори играта од пред четири години и турнирот го заврши неславно како единствена репрезентација без ниту еден освоен бод. За разлика од неа, Русија успеа да ѝ се приклучи на Шпанија во четврфиналето, откако успеа да ја победи Шведска во еден одличен натпревар со 2-0 во решавачкиот меч од групната фаза.
Во четвртфиналето, Португалскиот тим не успеа соодветно да го испрати својот тренер Луиз Фелипе Сколари кој уште на средината на првенството ја прифати тренерската позиција во тимот на Челси, откако беше поразен во еден возбудлив натпревар од Германија. Турција, која по победите над Чешка и Швајцарија (ја совлада, исто така, со гол во 92та минута) се здоби со титулата Кралеви на пресвртот, потполно го оправда својот епитет и во натпреварот со Хрватска - откако натпреварот заврши 0-0 во регуларниот дел, Хрватите успеаја да поведат во претпоследната минута од второто продолжение со голот на Иван Класниќ; и кога сите мислеа дека е сѐ готово, веќе и по истекот на минутата продолжение, преку Семих Шентурк, Турците обезбедија пенали, преку кои стигнаа во полуфиналето, откако Хрватите промашија три од своите четири пенали. Во третото четвртфинале, холандскиот тренер Гус Хидинк ја однесе Русија меѓу четирите најдобри репрезентации во Европа, откако со два гола во второто продолжение од петнаесет минути ја порази токму Холандија - до овој натпревар сметана за главен фаворит за освојување на титулата; во регуларниот дел, натпреварот заврши 1-1, откако Холанѓаните израмнија на пет минути пред крајот на натпреварот. Последното четвртфинале меѓу Италија и Шпанија не донесе посебно возбудлив фудбал и по 120 минути игра без голови, пеналите беа тие што одлучија за четвртиот патник во полуфиналето - Шпанија.
Во првото полуфинале, Турција не успеа да направи уште едно големо изненадување и беше победена од Германија со нејзиниот сопствен рецепт. Натпреварот турската репрезентација го почна со севкупно 13 играчи - дури 9 им беа суспендирани или повредени. Па сепак, токму Турција покажа подобра игра во првото полувреме и токму таа поведе со 1-0, за само четири минути подоцна Бастијан Швајнштајгер да го израмни резултатот. Во 79та минута, Германија поведе со 2-1, но, на општо изненадување, Турција успеа да се стабилизира и израмни на 2-2 на само четири минути пред крајот. Сепак, во последната минута од регуларниот дел на натпреварот, Германија, преку Филип Лам го обезбеди своето шесто финале на Европските првенства. Поради страшно невреме во Австрија, телевизискиот пренос од овој натпревар беше обременет со прекини, кои му оневозможија на половина свет да го види вториот гол на Германија. Во второто полуфинале, пак, Шпанија убедливо ја совлада Русија со три нула, откако на полувреме натпреварот заврши 0-0. Чави, Даниел Гуиза и Давид Силва беа стрелците што ѝ овозможија пласман на Шпанија во финалето по 24 години фудбалски пост.
Избирање на домаќинот
Австрија и Швајцарија заеднички се понудија да го организираат првенството и се соочија силна конкуренција во Грција/Турција, Шкотска/Ирска, Русија, Унгарија, Хрватска/Босна и Херцеговина, како и четирикратната скандинавска комбинација Норвешка/Шведска/Данска/Финска. Австрија се обиде да ја добие организацијата и на Евро 2004 кога конкурираше заедно со Унгарија, но беше поразена од Португалија.
По прелиминарното гласање, Австрија/Швајцарија, Грција/Турција, и Унгарија останаа во трка. Грција и Турција отпаднаа први, па Унгарија и Австрија/Швајцарија останаа да го водат последниот двобој.
Победата на Австрија и Швајцарија го означи второто здружно организирано Европско првенство по Евро 2000 чии домаќини беа Белгија и Холандија. Првенството во 2012 што ќе се одржува во Полска и Украина било третото европско првенство со повеќе од еден домаќин.
Стадиони
Турнирот се игра на 8 стадиони сместени во двете земји - четири во Австрија и четири во Швајцарија. Секој стадион има капацитет од барем 30,000; најголем меѓу нив е Ернст-Хапел-Штадионот во Виена со вкупно 53,295 места. Токму поради оваа причин, на овој стадион ќе се игра финалето. Швајцарија сите свои натпревари во групата ќе ги игра на Сент Јакоб-Парк стадионот во Базел, каде исто така се играше и мечот на отворањето како компензација за финалето. Австриската репрезентација сите натпревари ги играше на Ернст-Хапел-Штадион.
Во 2004 година, стадионот во Цирих беше проблематичен за организаторите. Првенствено стадионот Хардтурм требаше да биде реновиран но низа правни одлучки ја оддолжија градбата до степен што истиот беше оневозможен да се користи за првенството од 2008. Проблемот се состоеше во тоа што договорот меѓу УЕФА и земјите-домаќини предвидувал употреба на четири стадиони во секоја од земјите. Сепак, сѐ беше решено кога организаторите предложиле да се реновира стадионот Летцигрунд; УЕФА го одобри планот во 2005 година. Првиот натпревар на реновираниот Летцигрунд се одигра на 23 септември 2007.
Трофеј, топка, маскоти, слоган
Адидас во соработка со Бајер-материјали ја произведе топката со која се играат натпреварите на првенството. Нејзиното име е „Европас“ (EUROPASS). Основната бела боја прошарана со црни полиња асоцира на изгледот на традиционалната фудбалска топка, а меѓу прикажаните детали се и логото на турнирот како и знамињата на домаќините. Секоја топка што ќе се користи на поединечните натпревари врз себе има испишано дата, име на градот, име на стадионот како и на спротивставените репрезентации.
Официјалните маскоти на Европското првенство во фудбал 2008 се Трикс и Фликс чии имиња беа избирани од публиката, во конкуренција на Трикс и Фликс, беа имињата Зиги и Заги, и Флитз и Блитз. Трикс и Фликс се браќа-близнаци ви црвено-бели дресови (боите на знамињата на Австрија и Швајцарија). Броевите на нивните дресови се „20“ и „08“ - заедно даваат „2008“. Црвената коса потсетува на логото првенството, а нејзиниот изглед на стрмнините на алпските планини. За дизајнот на маскотите се погрижи познатото холивудско студио Браќа Ворнер (Warner Bros. Consumer Products). Официјална песна на првенството е „Дали ме слушаш“ (Can You Hear Me) и истата ја пее Енрике Иглесијас.
Слоганот за Евро 2008 беше избран на 24 јануари 2007 и истиот гласи Очекувајте емоции (Expect Emotions.)
Квалификации
Ждрепката за квалификациите се одржа на 27 јануари 2006 године во Монтре, Швајцарија во 12:00 часот по средноевропско време.
Самите квалификации започнаа само еден месец по завршетокот на Светското првенство одржано во Германија истата година.
Форматот на квалификациите беше променет. Овој пат, и победникот и второпласираниот од сите седум групи се пласираа директно на Европско првенство без играње на бараж. Шест групи имаа по 7 тимови, а групата А - 8.
Ждреб
Ждрепката за групите се одржува на 2 декември 2007 година во Луцерн, во Швајцарија. Пред извлекувањето, репрезентациите се поделена во четири „шешири“ (групе) (од кој во секој по четири екипи) според ранг-списокот на УЕФА. Самата ранг-листа е направена врз основа на резултатите од последните два квалификациски циклуси за големите натпреварувања. Единствен исклучок е Германија, која, како домаќин, не играше квалификации за Светското првенство во 2006. Светскиот вицешампион Франција, поради лошите и неубедливи игри е ставена во четвртиот шешир, а Холандија го доби највисокиот коефициент од сите репрезентации.
Идејата на организаторите е самите групи да бидат извлечени од капитените на екипите кои во минатото биле европски шампиони; оттука, на ждрепката учествуваат неколку големи фудбалски имиња.
Домаќините на првенството Австрија и Швајцарија се носители. Одредено е носител на групата А да биде Швајцарија, а на групата Б - Австрија. Покрај домаќините, во првиот шешир сместени се уште и Грција, како бранител на трофејот и Холандија, како репрезентација со највисок УЕФА коефициент.
Распоред на репрезентациите по шешири
Процедурата на ждрепката е таква што прво се извлечени носителите на групите Ц и Д, а потоа и селекциите од останатите шешири.
Судии
Дванаесет судии и дваесет и четири асистенти се одбрани да го водат Европското првенство:
УЕФА Идеален тим на првенството
На крајот на првенството, Техничкиот тим на УЕФА го компонираше и Најдобриот тим, составен од 23 најдобри играчи во текот на турнирот. Девет аналитичари имале за задача внимателно да го следат секој натпревар пред да ги дадат своите конечни оценки по завршувањето на финалето. Во конечниот состав, дури девет играчи му припаѓаат на победничкиот тим на Шпанија; зад нив следи Русија со четворица, па Германија со тројца, Португалија и Холандија со двајца и Турција, Хрватска и Италија со по еден играч; ниту еден од играчите на репрезентациите елиминирани во фазата по групи не бил земен во обзир. Втората задача на Техничкиот тим на УЕФА беше изборот за најдобар фудбалер на првенството, одлука која истиот мораше да ја донесе дури и по согледувањето на гласовите на навивачите. Шпанскиот играч од средниот ред, Чави, беше играчот што ја понесе титулата. Златната копачка исто така му припадна на еден Шпанец - Давид Виља, кој од четирите голови постигнати на првенството, дури три постигна во победата од 4–1 над Русија во првиот натпревар на шпанската репрезентација.
Дисциплина
Следниве играчи беа суспендирани како резултат на добиен црвен картон или како последица на акумулација на два жолти:
Парични награди
Ако шампионот има победено во сите натпревари по групната фаза може вкупно да освои €23 милиони. Пред финалето, Шпанија е единствената репрезентација што има ваква можност.
Џамија Јавуз Селим
Џамијата Јавуз Селим (турски:Yavuz Selim Camii) е џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција, блиску Златниот Рог. Оваа џамија се смета за втора џамија која била направена во Отоманското Царство која била изградена во 1522 годин и главно била инспирирана од арапската архитектура, а самиот архитект e Акем Есир Али, кој со ова дело станал славен. Се смета дека нацртите за џамијата ги има изработено познатиот отомански архитект Синан, но за тоа нема докази.
Работничко самоуправување
Во комунистичките економии управувањето и планирањето на економијата не се одвивало според пазарни услови и со потполна автономија на економските субјекти, туку напротив, преку централизирано планирање и управување со секој деловен субјект посебно од страна на централната администрација. Ваквиот начин на управување со економијата се покажал како гломазен и неефикасен, особено во постарите комунистички општества, како СССР. Системот на работничкото самоуправување бил воведен од страна на комунистичкото раковоство на ФНРЈ со цел да се подобри ефикасноста на економијата.
На 26 јуни 1950. година бил донесен Закон за работничко управување, со кој управувањето на деловните субјекти (претпријатијата), а од 1952 и на установите, било пренесено на работничките совети.
Замената на административниот со самоуправниот систем се одвивала постапно и во неколку правци: 1) преку воспоставување на органите на работничкото самоуправување, кои постепено преземале се' повеќе функции; 2) преку постепено намалување на функциите на државните органи и укинување на некои од нив и 3) децентрализирање на надлежностите на државните органи, односно пренесување на некои функции од повисоките на пониските државни, републички па и локални органи.
Работничкото самоуправување во почетокот вовело ентузијазам кај работниците и позитивни економски ефекти, но подоцна се изобличило и станало инструмент на комунистите за наметнување на својата власт во управувањето со економијата, што конечно довело до економски колапс на економијата на СФРЈ.
Работничкото самоуправување било единствен пример во светската економска пракса кајшто сите економски субјекти во државата биле управувани од работниците и поради тоа било привлечно за теориски проучувања.
Економската теорија како еден од проблемите кои постојат при работничо самоуправување го посочува ефектот на "бесплатно возење", односно тоа што некои работници може и да не придонесуваат доволно а да бидат исто наградени поради фактот што имаат дел од сопственоста.
Мичешт
Мичешт (Miceşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 4.099 жители.
Рубенов
Рубенов (Rubenow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Општината е составена од следниве единици:
Маракана (стадион)
Стадионот Маракана (Estádio do Maracanã, службено име: Estádio Jornalista Mário Filho) — стадион во Рио де Жанеиро и е еден од најголемите во светот. Стадионот бил изграден за светското првенство во фудбал, кое се одржало во Бразил во 1950 година, со првична сместивост од 200.000. Сместивоста е значително намалена кога се поставиле сите седечки места. Тековната сместивост после реконструкцијата во 2013 година изнесува 78.838 седечки места.
Јавански леопард
Јаванскиот леопард (Panthera pardus melas) е подвид на леопард кој живее на островот Јава. Според генетските анализи, јаванските леопарди најмногу се разликуваат од останатите подвидови. Бројноста на популацијата е во опаѓање како последица на ловот поради неговото ценето крзно. Никој не знае точно како ова животно се населило на островот со оглед на тоа што нема вистинска врска со друга земја која е населена со леопарди. Овој подвид е еден од најмалите леопарди.
Независна Држава Македонија
Независна Држава Македонија — неостварен политички проект заснован врз идејната замисла на пост-револуционерно ВМРО за создавање на Независна Македонија. Обидот за реализација бил извршен од Ванчо Михајлов кој пред крајот на Втората светска војна, со поддршка од Германците, дошол во Скопје на 5 септември 1944, со задача да формира квислиншка македонска држава, но не нашол поддршка и се откажал.
Историја
Во пролетта 1940 година, Михајлов се преселил во Будимпешта. Таму тој ја разгледал можноста со германски и со италијански претставници за формирање македонска држава, во времето кога Третиот Рајх, како и фашистичка Италија, се занимавале со новата територијална поделба на југоисточна Европа. Влијанието на Михајлов врз преживеаните структури на ВМРО во Бугарија значително се намалило во април 1941 година – по повторната окупација на Вардарска Македонија од бугарските војски и воспоставувањето на бугарска администрација. Поголемиот дел од приврзаниците на Михајлов го одобруваат де факто присоединувањето и ги прифаќаат функциите во окупираната територија. Михајлов, кој непоколебливо ја следел целта - „Независна Македонија“, прифатил во мај 1941 година да се пресели во Загреб во германско-италијанската марионетска Независна Држава Хрватска. До 1944 година, Михајлов е најважниот надворешно-политички и воено-политички советник на хрватската управа на усташите, како и десна рака на Павелиќ.
Од Загреб Михајлов продолжил да одржува тесни контакти со Рим и со Берлин. Пролетта 1943 година, тој се договорил со началниците на италијанската армија за формирање на одреди кои би ги помогнале италијанските окупаторски сили во северна Грција. Во октомври 1943 година, непосредно по повлекуваењто на Италијанците од Балканот, по преговорите со Хајнрих Химлер, Михајлов договарил формирање на силна групација под името Охрана, која би била распоредена во грчки делови на Македонија окупирани од Германците. Меѓутоа, од Бугарија - Цар Борис III, како и власта на военото раководство во државата, гледале со немир врз активностите на Михајлов, бидејќи се плашеле дека неговиот план да формира „Независна Македонија“ може да успее. И за да може да биде контролиран, била поништена неговата смртна пресуда и му се предложило да се врати во Бугарија и да заземе раководно место во Вардарска Македонија, но Михајлов го отфрлил тој предлогот. Поповолна е неговата реакција кон предлогот на германскиот министер за надворершни работи, Јоахим фон Рибентроп да биде претседател на една македонска држава под покровителство на Третиот Рајх. Од друга страна, бугарскиот премиер Богдан Филов во својот дневник споменува дека на 30 август 1944 година министерот Александар Станишев бил во врска со македонски дејци кои ја поддржували идејата да се прогласи независна Македонија, како нивната желба било во неа да останат 2 бугарски дивизии, додека се организира локална војска.
Според некои податоци 8 септември бил избран за ден за референдумот на Независна Македонија во 1991 година, кој факт се засновал на историски значаjниот ден - 8 септември 1944 година.
Такс
Такс (англиски: Tux), познат и како Пингвинот Такс е официјалната маскота на Линукс јадрото.
Потекло
Концептот за линукс маскота бил предложен од Линус Торвалдс, авторот на Линукс. Такс бил направен од Лери Евинг во 1996, по првичен предлог на Алан Кокс. Првата личност која го нарекла пингвинот „Такс“ била Џемјс Хјуз, според кого тоа значи „(T)orvalds (U)ni(X)". Тукс бил дизајниран за натпревар за Линукс лого. Збунувачки, имало три паралелни натпревари и Такс не победил на ниеден од нив. Ова е причината зошто Такс се наведува како маскота, а не лого. Слики од некои од другите предлози можат да се најдат на оваа страница. Такс бил направен од Лери Евинг користејќи ГИМП (слободен софтвер за графика) и бил издаден под следните услови
Такс стана икона за Линукс и СС организациите, а една Британска Линукс корисничка група посвоила жив Африкански Пингвин во Бристолската зоолошка градина по повод еден Торвалдсов роденден.
Употреба
Такс е ѕвезда во многу игри, вклучувајќи го и Tux Racer, во кој корисникот го води Такс низ различни ледени ридови на неговиот стомак, пробувајќи да фати харинги и да ја достигне временската граница.
Во некои линукс дистрибуции, Такс го поздравува корисникот за време на подигање на системот, а кај повеќе-обработувачкките системи се прикажуваат повеќе такс-ови.
Благодарност до Такс
Во филмот Мадагаскар, пингвините кажуваат свој коментар за сцените. Кога Прајват се мачи со користењето на еден компјутер, Скипер му коментира „Ми кажа дека знаеш Линукс, Прајват!“
Шемкир (округ)
Шемкир (Şəmkir) — административен округ во Азербејџан. Главен град на округот е Шемкир.
Џамија Јени Валиде
Џамијата Јени Валиде (турски: Yeni Valide Camii) е џамија која се наоѓа во Усќудар, Турција. Џамијата е посветена на мајката на султанот Ахмед III, Еметулах Рабија Ѓулнуш султан.
Космос-2162
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 септември 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2162 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1420 км, а најмалото на 1407.
321 (број)
321 (триста дваесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 320 а претходник на бројот 322.
Наводи
300 (number)
Гркот Зорба (филм од 1964)
„Гркот Зорба“ (англиски: Zorba the Greek) — американско-британско-грчки филм од 1944 година, во режија на Мајкл Какојанис (Michael Cacoyannis), кој е автор и на сценариото, засновано врз истоимениот роман на Никос Казанѕакис. Главните улоги ги граат: Ентони Квин (Anthony Quinn), Алан Бејтс (Alan Bates), Ирене Папас (Irene Papas), Лила Кедрова (Lila Kedrova), Џорџ Фундас (George Foundas) и Елени Анусаки (Eleni Anousaki). Филмот бил толку популарен, што долги години привлекувал бројни туристи во Грција кои верувале дека таму ќе сретнат темпераментни луѓе како Зорба. Голем печат на филмот му дала музиката на Микис Теодоракис која, исто така, станала многу популарна. Филмот освоил три награди „Оскар“, и тоа: за најдобра споредна женска улога (Кедрова), за најдобар снимател (Валтер Ласали) и за најдобра сценографија (Васили Фотопулос).
Синопсис
Млад човек, роден во Англија, но со грчки родители(го игра Бејтс), кој се претставува како писател, иако долго време не напишал ништо, пристигнува на стровот Крит со намера да го отвори рудникот за јаглен кој штотуку го наследил. Додека го чека бродот, тој го запознава темпераментниот селанец Зорба (го игра Квин) и веднаш се спријателува со него. Зорба му ветува дека ќе работи за него и дека ќе му служи како водич. Тие се сместуваат во едно село, во куќата на старата проститутка (ја игра Кедрова) која жали за старите добри времиња. Во селото среќаваат и вдовица завеана во црнина (ја игра Папас), која никогаш не зборува, а момчето запознава и други необични жители на селото. Постепено, воздржаниот писател ги поприма одликите на Зорба и го прифаќа животот онака како што прави и Зорба...
Хаге
Хаге (Hage; Haag) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Хаге се наоѓа во близина на Северното Море, околу 5 километри источно од градот Норден.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Хаге се наоѓа како населба покрај патот на поранешен насип, на северниот раб од источнофризискиот гест помеѓу Норден и Арле.
Општински единици
Кон општината во 1972 година биле приклучени и поранешните самостојни општини Берум и Бландорф-Вихте.
Гулаг
Гулаг (Главное управление лагерей „Главна управа на логорите“) била владина агенција задолжена за советската мрежа на работни логори, основана по налог на Владимир Ленин, достигнувајќи го врвот за време на владеењето на Јосиф Сталин од 1930 до раните 1950. Зборот гулаг се користи како општ термин кој се однесува на сите логори каде имало принудна работа што постоеле во Советскиот Сојуз, вклучувајќи ги и логорите што постоеле во ерата по Ленин.
Гулаг е признат како главен инструмент на политичка репресија во Советскиот Сојуз. Во логорите биле сместени широк спектар на осудени лица, од ситни криминалци до политички затвореници, од кои голем број биле осудени по поедноставени постапки, како што биле тројки на NKVD troikas или со други инструменти за вонсудска казна. Во 1918–22 година, агенцијата ја администрирала Чека или Чрезвичајнаја комисија, следена од ДПА [Државна политичка администрација (1922–23)], ЗДПД [Заедничка државна политичка дирекција (1923–34)], подоцна од НКВР [Народен комесаријат за внатрешни работи (1934–46)] и во последните години од Министерството за внатрешни работи (МВР). Затворскиот логор Соловки, првиот поправен логор за труд изграден по револуцијата, бил основан во 1918 година и легализиран со декрет „За создавање логори за присилна работа“ на 15 април 1919 година.
Системот за интернирање рапидно растел, достигнувајќи население од 100.000 во 1920-тите. Според Никола Верт, годишната стапка на смртност во советските логори силно варирала, достигнувајќи 5% (1933) и 20% (1942–1943) додека значително опаднала во повоените години (околу 1 до 3% годишно почеток на 1950-тите). Во 1956 година стапката на смртност паднала на 0,4%. Итен консензус меѓу научниците кои користат официјални архивски податоци е оној од 18 милиони кои биле испратени во Гулаг од 1930 до 1953 година, приближно 1,5 до 1,7 милиони луѓе загинале таму или како резултат на нивното притворање. Сепак, некои историчари се сомневаат во веродостојноста на ваквите податоци и наместо тоа, многу се потпираат на литературните извори што доаѓаат до поголеми проценки. Архивските истражувачи не откриле „никаков план за уништување“ на гулаг популацијата и никаква изјава за официјална намера да ги убијат, а ослободувањата на затворениците значително го надминал бројот на смртни случаи во Гулаг. Ова делумно може да се припише на вообичаената практика на ослободување на затвореници кои или страдале од неизлечиви болести или биле близу смрт.
Скоро веднаш по смртта на Сталин, советскиот естаблишмент презел чекори за демонтирање на Гулаг системот. Била прогласена општа амнестија непосредно по смртта на Сталин, иако била ограничена на неполитички затвореници и политички затвореници осудени на не повеќе од 5 години. Набргу потоа Никита Хрушчов бил избран за Генерален секретар на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз, иницирајќи ги процесите на десталинизација и одмрзнувањето на Хрушчов, предизвикувајќи масовно ослободување и рехабилитација на политичките затвореници. Системот Гулаг конечно завршил шест години подоцна на 25 јануари 1960 година, кога остатокот од администрацијата биле распуштени од Хрушчов. Правната практика на осудување на злосторниците на казнена работа, иако воздржана, не била целосно укината и продолжува до денес, иако со многу поограничен капацитет, во Руската Федерација.
Александар Солженицин, добитник на Нобеловата награда за литература, кој преживеал осум години во Гулаг затвор, му го дал терминот на меѓународниот углед со објавувањето на „Архипелагот Гулаг“ во 1973 година. Авторот ги споредил бројните логори со „ланец острови“ и како очевидец, тој го опишал Гулаг како систем каде што луѓето работеле до смрт. Во март 1940 година, во Советскиот Сојуз имало 53 дирекции на логорите Гулаг (колоквијално наречени „логори“) и 423 работнички колонии. Многу рударски и индустриски градови и градови во северна и источна Русија и во Казахстан, како што се Караганда, Норилск, Воркута и Магадан, првично биле блокови на логори изградени од затвореници, а потоа управувани од поранешни затвореници.
Преглед
Некои сугерираат дека 14 милиони луѓе биле затворени во Гулаг логорите од 1929 до 1953 година (проценките за периодот 1918–1929 се потешки за пресметување). Другите пресметки, од историчарот Орландо Фигес, се однесуваат на 25 милиони затвореници на Гулаг во 1928–1953 година. Други 6–7 милиони биле депортирани и прогонети во оддалечените области на СССР, а 4–5 милиони поминале низ работничките колонии, плус 3,5 милиони кои веќе биле таму или биле испратени во работни населби. Според некои проценки, вкупното население во логорите варирало од 510,307 во 1934 година до 1,727,970 во 1953 година. Според други проценки, на почетокот на 1953 година вкупниот број на затвореници во логорите бил повеќе од 2,4 милиони од кои повеќе од 465.000 политички затвореници.
ГУЛАГ наспроти ГУПВИ
Институционалната анализа на Советскиот концентрационен систем е комплицирана од формалната разлика помеѓу ГУЛАГ и ГУПВИ.
ГУПВИ (ГУПВИ) била главната управа за работи на воени заробеници и интернирани лица (руски: Главное управление по делам военнопленных и интернированных, „Главна дирекција за воени заробеници и притвореници“), оддел на НКВР (подоцнежен МВР) цивилни интернирани и воени заробеници (воени заробеници) во Советскиот Сојуз за време и по завршувањето на Втората светска војна (1939–1953). На многу начини системот ГУПВИ бил сличен на Гулаг. Неговата главна функција била организација на странска принудна работа во Советскиот Сојуз. Највисокото раководство на ГУПВИ доаѓало од системот ГУЛАГ. Главната забележлива разлика од ГУЛАГ беше отсуството на осудени криминалци во логорите ГУПВИ. Инаку, условите во двата система на логори биле слични: тешка работа, лоша исхрана и услови за живот и висока стапка на смртност.
За Советските политички затвореници, како Солженицин, сите странски цивилни притворениците и странски воени заробеници биле затворени во ГУЛАГ; преживеаните странски цивили и странски воени заробеници се сметале себеси за затвореници во ГУЛАГ. Според проценките, вкупно, во текот на целиот период на постоењето на ГУПВИ, имало над 500 странски военозатворенички логори (во рамките на Советскиот Сојуз и во странство), кои се наоѓале во затвор со над 4.000.000 странски воени заробеници. Повеќето Гулаг затвореници не биле политички затвореници, иако значителен број на политички затвореници, можело да се најдат во логорите во било кое време.
Ситни злосторства и шеги на сметка на советската влада и службеници се казнувале со затвор. Околу половина од политичките затвореници во логорите Гулаг биле затворени без судење; официјалните податоци сугерираат дека имало над 2,6 милиони затворски казни за случаи што ги истражувала тајната полиција во текот на 1921–53 година. ГУЛАГ биле намалени во големина по смртта на Сталин во 1953 година, во период познат како Одмрзнување на Хрушчов.
Во 1960 година, боти (МВР) престанало да функционира како советска администрација на логорите во корист на одделните републички гранки на МВР. Централизираните простории за притвор привремено престанале да функционираат.
Современата употреба на зборот и користење на други терминологија
Иако терминот Гулаг првично се однесувал на државна агенција, на англиски и на многу други јазици, кратенката се здобила со квалитети на заедничка именка, означувајќи го Советскиот систем на затворен, неслободен труд. "Дури и пошироко, „Гулаг“ стана термин за самиот советски репресивен систем, збир на процедури што затворениците некогаш ги нарекувале „мелница за месо“: апсења, испрашувања, транспорт со ладни автомобили за добиток, присилна работа, уништување на семејства, години поминати во егзил, рани и непотребни смртни случаи."Западните автори го користат терминот Гулаг за означување на сите затвори и логори за притвор во Советскиот Сојуз. Современата употреба на терминот на моменти не е директно поврзана со СССР, како што е изразот „Гулаг на Северна Кореја“ за логорите што се во функција денес.
Зборот Гулаг не бил често се користен во рускиот, официјално или колоквијално; доминантните термини биле „логори“ (лагеря, lagerya) и „зоната“ (зона), обично еднина, за системот на работни логори и за поединечните логори. Официјалниот термин „поправен работен логор“ бил предложен за официјална употреба од страна на политбирото на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз на сесијата на 27 јули 1929 година.
Позадина
"Експлоатацијата на затворскиот труд, системот на истиснување на „златната пот“ од нив, организацијата на производство во затворските места, што иако е профитабилно од комерцијална гледна точка, во суштина нема никакво корективно значење - овие се целосно недопуштени во советските затворски места."Правната основа и насоките за создавање на системот на „корективни работни логори“ (руски: исправи́тельно-трудовые лагеря, Ispravitel'no-trudovye lagerya), столбот на она што обично се нарекува „Гулаг“, бил таен декрет од Совнарком од 11 јули 1929 година, за употреба на казнена работа што го удвоила соодветниот додаток на записникот од состанокот на Политбирото на 27 јуни 1929 година.
Откако се појавил како инструмент и место за изолирање на контрареволуционерни и криминални елементи, Гулаг, заради својот принцип на „исправка со присилна работа“, тој брзо станал независна гранка на националната економија обезбедена на евтина работна сила, претставена од затвореници. Оттука, тоа е проследено со уште една поважна причина за постојаноста на репресивната политика, имено, интересот на државата за непостојани стапки на примање евтина работна сила што била присилно користена, главно во екстремни услови на исток и север. Гулаг имал казнени и економски функции.
Формирање и проширување под Сталин
Гулаг официјално бил основан на 25 април 1930 година како УЛАГ од Заедничката државна политичка дирекција (ЗДПД) со налог 130/63 во согласност со наредбата Совнарком 22 стр. 248 од 7 април 1930 година. Во ноември истата година бил преименуван во ГУЛАГ.
Хипотезата дека економските размислувања биле одговорни за масовните апсења за време на сталинизмот била побиена врз основа на поранешните советски архиви, кои станале достапни од 90-тите години на минатиот век, иако некои архивски извори, исто така, имале тенденција да поддржуваат економска хипотеза. Во секој случај, развојот на системот на логори следел економски линии. Растот на системот на логори се совпаднал со врвот на советската кампања за индустријализација. Повеќето логори биле основани за да се сместат масите на затвореници кои доаѓале, им биле доделени различни економски задачи. Ова вклучувало експлоатација на природни ресурси и колонизација на оддалечени области, како и реализација на огромни инфраструктурни објекти и индустриски градежни проекти. Планот за постигнување на овие цели со „специјални населби“ наместо работни логори бил отфрлен по откривањето на аферата Назино во 1933 година; последователно, системот Гулаг се проширил.
Помеѓу 1934 и 1941 година, бројот на затвореници со високо образование се зголемил повеќе од осум пати, а бројот на затвореници со високо образование се зголемил за пет пати. Тоа резултирало во нивно зголемено учество во вкупниот состав на затворениците во логорот. Меѓу затворениците во логорот, бројот и уделот на интелигенцијата растел со најбрзо темпо. Недовербата, непријателството, па дури и омразата кон интелигенцијата била вообичаена одлика на советските водачи. Информациите во врска со затворските трендови и последиците врз интелигенцијата произлегувале од екстраполациите на Виктор Земсков од збирката на податоци за движењето на населението во затворскиот логор.
Раните години на Сталиновиот Гулаг (1929-31)
Гулаг бил административно тело што ги надгледувало логорите; на крајот, неговото име би се користело за овие логори ретроспективно. По смртта на Ленин во 1924 година, Сталин бил во можност да ја преземе контролата врз владата, и започнал да го формира системот гулаг. На 27 јуни 1929 година, Политбирото создало систем на самохрани логори кои на крајот ќе ги заменеле постојните затвори низ земјата. Овие затвори требало да примат затвореници кои добиле затворска казна поголема од 3 години. Затворениците кои имале пократка затворска казна од три години требало да останат во затворскиот систем кој сè уште бил под надлежност на НКВР. Целта на овие нови логори беше да се колонизираат оддалечената и непријателска околина низ Советскиот Сојуз. Овие промени се случија во исто време кога Сталин започна да воспоставува колективизација и брз индустриски развој. Колективизацијата резултираше со голема чистка на селаните и таканаречените Кулаци. Кулаците биле наводно богати (компаративно со другите советски селани) и се сметале за капиталисти од страна на државата и од екстензивните непријатели на социјализмот. Терминот исто така ќе се поврзе со секој што се противи или дури изгледаше незадоволен од советската влада.
Експропријација
Иако овие масивни процеси за преместување биле успешни во добивање голема потенцијална бесплатна работна сила онаму каде што требала да биде. „Специјалните доселеници“, како што им се обраќала советската влада, сите живееле на минимални порции храна, а многу луѓе умирале од глад во логорите, а секој што бил доволно здрав да избега се обидел да го стори токму тоа. Ова резултирало во тоа што владата морала да дава оброци на група луѓе од кои едвај имала корист и само ја чинеле пари. Заедничката државна политичка дирекција (ЗДПД) брзо го сфатила проблемот и започнала да го реформира процесот на експропријација. За да го спречи масовното бегство, ЗДПД започнала да регрутира луѓе во колонијата за да ги спречи луѓето кои се обиделе да заминат и да постават заседи околу познатите популарни патишта за бегство. ЗДПД, исто така, се обидела да ги подигне условите за живот во овие логори со цел да ги намали активните обиди на луѓето да бегаат, а на кулаците им било ветено дека ќе ги поврателе своите права по 5 години. Дури и овие ревизии на крајот не успеале да го решат проблемот, а процесот на експропријација бил неуспех во обезбедувањето на владата со стабилна принудна работна сила. Овие затвореници имале и среќа да бидат во гулаг во раните триесетти години на минатиот век. Затворениците биле релативно добро во споредба со она што ќе требало да го поминат затворениците во последните години на гулагот.
Политичката улога
Во пресрет на Втората светска војна, советските архиви укажуваат 1,6 милиони луѓе во логорите и колониите, во 1939 година, според В.П. Козлов. Ен Еплбаум и Стивен Роузефилд проценувале дека 1,2 до 1,5 милиони луѓе биле во затворските логори и колонии во системот Гулаг кога започнала војната.
По германската инвазија на Полска што го означило почетокот на Втората светска војна во Европа, Советскиот Сојуз ги нападнал и окупирал источните делови на Втората Полска Република. Во 1940 година Советскиот Сојуз ги окупирал Естонија, Латвија, Литванија, Бесарабија (сега Република Молдавија) ​​и Буковина. Според некои проценки, стотици илјади полски граѓани и жители на другите припоени земји, без оглед на нивното етничко потекло, биле уапсени и испратени во Гулаг логорите. Сепак, според официјалните податоци, вкупниот број казни за политички и антидржавни (шпионажа, тероризам) злосторства во СССР во периодот 1939–41 година бил 211,106.
Волме
Волме е река во Северна Рајна-Вестфалија, Германија, и е притока на реката Рур. Таа е 50,5 километри долга, од кои околу 21 км лежат во градските граници на Хаген. Нејзината најголема притока е Енепе.