Ошо
Проценка како харизматичен водич
Бројни коментатори дале забелешки за харизмата на Ошо. Спродеувајќи го Ошо со Ѓурџиев, Ентони Стор пишува дека Ошо бил „екстремно впечатлива личност“, ништо што „многуте кои го посетиле не го почувствувале. Нивните најинтимни чувства биле веднаш разбрани, тие биле прифатени и еднакво добредојдени, а не осудувани. Веројатно Ошо зрачел енергија со која ги будел скриените можности на коие кои дошле во контакт со него.“ Многу санијаси изјавиле дека со тоа што го слушале Ошо да зборува, „се вљубиле во него.“ Сузан Џ. Палмер забележува дека дури и критиките сведочат за моќта на неговото присуство. Џејмс С. Гордон, психијатар и истражувач, се повикува на тоа дека му е необјасниво како се смеел како дете, прегрнувал странци и имал солзи на благодарност во неговите очи по еден поглед на Ошо кога поминувал со Ролјс-Ројсот. Франсиз Фицџералд, слушајќи го Ошо лично, доаѓа до заклучок дека тој е одличен предавач, и изразува изненаденост за неговиот талент како комедијант, што не е очигледно при читање на неговите книги, како и хипнотичкиот квалитет на неговите говори, што има длабоки ефекти врз неговата публика. Хју Милн (Швами Шивамурти), бивш приврзаник кој меѓу 1973 и 1982 работел близу Ошо како водич на стражата во Пуна ашрамот и негово лично обезбедување, забележува дека по првата средба имал чувство дека меѓу нив се разменило нешто многу повеќе од зборови: „Не постои упад во приватноста, нема аларм, но тоа е како неговата душа да се слизнува низ мојата, при што во дел од секундата се пренесуваат информации од витално значење.“ Милин исто така набљудува и друг аспект на харизматичната способност на Ошо, изјавувајќи дека тој бил „брилијантен манипулатор за ученикот кој нема прашања.“ Хју Б. Урбан вели дека Ошо се вклопува во класичната претстава за хариматична фигура на Макс Вебер, со тоа што поседувал „неверојатна велесила или ’милост’, која е во суштина нерационална и емоционална.“ Ошо одговара на чистиот харизматичен тип на Вебер со тоа што ги одбива сите рационални закони и институции и изјавувајќи дека не прифаќа хиерархиски авторитети, иако Урбан забележува дека ветувањето за целосна слобода заедно со ова, резултира во бирократски организации и институционална контрола во рамките на поголеми општества. Некои интелектуалци велат дека Ошо, како и други харизматични водичи, можеби биле повеќе нарцисти. Во неговиот труд: „Нарцистички гуру: профил на Багван Шри Раџниш“, Роналд О. Кларк, Почесен професор по религиозни студии на државниот универзитет во Орегон, расправа дека Ошо ги покажува сите типични својства на нарцистичко пореметување на личноста, како величествено чувство на себе-вреднувањето и оригиналност; преокупација со фантазии на успеси без граници, потреба за постојано внимание и восхит; сет на карактеристични одговори за заканите на самодовербата; нарушувања во меѓучовековите односи; преокупација со личното негување во комбинација со често прибегнување кон премолчување или потполни лаги, и недостаток на емпатија. Врз основа на сеќавањата на Ошо на неговото детство во неговата книга „Одблесоци на златното детство“, тој вели дека Ошо страдал од недостаток на родителска дисциплина, поради тоа што растел згрижен од препопусливи баба и дедо. Само-признаениот статус на Буда што го имал Ошо, тој заклучува дека е дел од лажен систем поврзан со неговото нарцистичко растројство на личноста, состојба на надуеност на егото отколку состојба на не-его.