cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ерекција
Големина
Постојат поголем број испитувања за просечната големина на пенисот, и сите испитувања дале различни податоци. Сепак, консензусот е дека просечната голема на еректиран пенис е од 12.9 до 15 cm во должина, каде 95% од мажите се во рамките на должина од 10.7 до 19.1 cm. Возраста и големината на пенисот во мека состојба не се точни показатели за големината на пенисот. Истегната состојба на мекиот пенис грубо одговара со големината на пенисот при ерекција.
Должината на мекиот пенис не одговара со должината на еректираниот пенис. Така, има случаи каде пенис во мека состојба е мал, а може да нарасне во поголема должина при ерекција. Постојат и обратни случаи, каде релативни долг пенис во мека состојба може да биде не толку голем во ерективна состојба. Меѓу сите човеколики мајмуни, човекот има најголем пенис.
Според истражувањата во светот, големината на пенисот во ерективна состојба варира од од 9.6 до 16 cm. Разликата во големината не е само во генетиката, туку и до факторите од животната средина, како лековите за плодност, културата, исхраната и загаденоста. . Најдолгиот пенис забележан е од страна на д-р Роберт Лату Дикенсон. Пенисот бил долг 34.3 cm долг.
Насока
Иако големиот број на пениси се во нагорна насока при ерекција, често и нормално е за еректираниот пенис да е скоро вертикално поставен нагоре или надолу или пак хоризонтално прави. Кривината и правецот на пенисот зависи од лигаментот кој ја диктира положбата.
Во следната табела е прикажано честотата на аглите при ерекција. Студијата е изведена со 1.564 мажи на возраст од 20 до 69 години. Во табелата, нулта степен е прав пенис нагоре, по стомакот. 90 степени е прав нанапред, додека 180 степени е прав надолу, во насока на нозете. Најчеста положба е нагоре.
Импотенција
Импотенцијата е состојба кога нема можност да се оствари или одржи ерекцијата. Импотенцијата може да биде комплетен неуспех да се постигне ерекција, нејзина недоследност или способност да се одржи само краткотрајната ерекција. Проучувањето на импотенцијата во медицината се вика андрологија, поле на урологијата.
Импотенцијата може да е како резултат на психолошки и физиолошки причини, од кои повеќето лесно подлегнуваат на третман. Чести физиолошки прични се дијабетес, болести на бубрези, хроничен алкохолизам, склероза, атеросклероза, васкуларни болести и невролошки болести. Овие заедно опфаќаат околу 70% од причините за импотенција. Исто така, лекови кои се пијат за поедини болести може да причинат импотенција.
Како се доаѓа до ерекција? Пенисот се состои од две шупливи тела, т.н. corpora cavernosa кои се протегаат по целото тело. Овие тела се полни со сунѓерести ткива. Шупливите тела се завиткани со мембрана, т.н. tunica albuginea. Сунѓеротното ткиво содржи мазни мускули, фибротични ткива, шуплини, вени и артерии. Уретрата, која е канал за проток на урина и ејакулација, се протега до долната страна на кавернозата на corpora. Ерекцијата се стимулира со сетилна и ментална стимулација. Импулсите од мозокот и локалните нерви ги релаксираат мускулите на кавернозата на corpora, дозволувајќи им на крвта да тече и да ги пополни празни шуплини. Крв го зголемува притисокот во кавернозата на corpora, со што се зголемува пенисот. Tunica albuginea овозможува задржување на крв во кавернозата на corpora, која ја одржува ерекцијата. Ерекцијата завршува кога скршнуваат мускулите на пенисот (затегнете), со што се спречува протокот на крв и се отвораат излезните канали.
Пријапизам
Пријапизмот е состојба која може да е доста болна за мажот. Таа е одложена ерекција која трае и со часови, и при тоа пенисот не се враќа во нормална мека состојба, иако нема присуство на сексуални стимуланси или дразнења.
Варварица (Црнобуки)
Варварица — археолошко наоѓалиште во битолското село Црнобуки. Претставува доцноантичка некропола.
Дејвид Бекам
Дејвид Роберт Џозеф Бекам — поранешен англиски фудбалер, роден е во квартот Лејтонстоун во Лондон. Настапувал како десен или централен играч од средината на теренот и поминува голем дел од својата кариера како играч на Манчестер Јунајтед, но играл и за Реал Мадрид и ЛА Галакси. Во 2003 излезе неговата автобиографија наречена „Мојата вистина“.
Кариера
Како капитен на Англија, има одиграно 58 натпревари, од вкупно 100. Неговата кариера започна во 1992 година (17) кога потпиша професионален договор со Манчестер Јунајтед. Клубот го напушти во 2003 година, кога потпиша за шпанскиот Реал Мадрид, каде играше 4 сезони. Во јануари 2007 Бекам потпиша петгодишен договор со Лос Анџелес Галакси.Од ЛА Галакси на два наврати настапува во Милан како позајмен играч во време на пауза на американската МЛС лига,при што повторно се враќа во ЛА Галакси.Тој беше прв британски фудбалер кој забележал 100 настапи во Лигата на шампионите.
Интернационална кариера
Во меѓународниот фудбал, Бекам го направи своето деби за фудбалската репрезентација на Англија, на 1 септември 1996 година на возраст од 21 година. Тој беше капитен на репрезентацијата шест години, заработувајќи 58 настапи за време на неговиот мандат. Вкупно тој забележал 115 настапи за Гордиот Албион, настапувајќи на три Светски првенства и тоа: Франција 1998, Кореја и Јапонија 2002 и Германија 2006 година, како и на две европски првенства во Белгија и Холандија 2000 година, и во Португалија 2004 година.
Бекам е постојано рангиран меѓу фудбалерите кој највисоко заработуваат во фудбалот, а во 2013 година тој беше на списокот на најплатените играчи во светот, кој заработуваат повеќе од 50 милиони евра во последните 12 месеци. Тој е женет со Викторија Бекам од 1999 година и тие имаат 4 деца. Тој е амбасадор на УНИЦЕФ од 2005 година, а од 2015 година ја лансира 7: The David Beckham UNICEF Fund фондацијата Дејвид Бекам. Во 2014 година, МЛС објави Бекам и група на инвеститори ќе ја прошируваат американската лига со екипата на Мајами МЛС, што ќе започне во 2016 или 2017 година.
Приватен живот
Во 1997 година, Бекам започна да излегува со Викторија Адамс (сега Викторија Бекам) (Пош Спајс од Спајс Г’рлс). На 24 јануари 1998 година, Бекам се ожени со Викторија. На 4 март 1999 година, се роди нивниот прв син син, Бруклин. Четири месеци потоа, Бекам и Викторија се венчаа во еден замок во Ирска, а кум на венчавката им беше тогашниот клупски другар Гери Невил. Нивниот втор син, Ромео, се роди на 1 септември 2002 во Лондон, а третиот, Круз, на 20 февруари во Мадрид. Во 2011 ја добиваат и нивната прва ќерка Харпер Бекам. Кумови на Бруклин и Ромео e Елтон Џон.
Комунистичка партија на Грција
Комунистичката партија на Грција (КПГ) (на грчки: Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Коммунистикó Кóмма Еллáдас), позната под акронимот ККЕ, е најстарата и историски најактивната партија во Грција. Активна е од 1918, сè до денешен ден.
Основање и идеологија
Основана е во Солун на 4 ноември 1918 година, од страна на солунскиот Евреин Аврам Бенароја под името Социјалистичка работничка партија на Грција (акроним: SEKE, на грчки: Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας, Сосиалистикó Ергатикó Кóмма Еллáдас). Во 1920 година е преименувана во Социјалистичка работничка партија на Грција - комунисти (SEKE-K), а во 1924 година го добива денешното име, Комунистичката партија на Грција (ККЕ).
На својот трет вонреден конгрес во 1924 година, КПГ го прифаќа марксизмот-ленинизмот како официјална идеологија, втемелен врз принципот на демократски централизам. Партијата до ден денес се раководи од овие принципи.
До 1941
Уште од своето формирање партијата се бори за правата на работните маси, и е единствена партија во Грција која застанува во заштита на етничките малцинства.
КПГ Грчко-турската војна 1919-1922 ја оквалификува како империјалистичка и ги повикува грчките војници да дезертираат.
КПГ и нејзиниот печатен орган „Ризоспастис“ е единствената партија која го заштитува правото на етничките Македонци од Егејска Македонија на самоопределување, користење на мајчин јазик и други културни права.
Дури во 1934 година, КПГ потпишува декларација со која ја поддржува идејата за создавање на независна република Македонија обединета во нејзините етнички и географски граници. Но во 1937 се откажува од оваа декларација, заради сменетите услови во Северна Грција, кадешто Македонците не се веќе предоминантно население.
Партијата е забранета во 1936 година од страна на грчкиот фашистички диктатор Јоанис Метаксас, и голем дел од нејзините членови се или ликвидирани или заточени по островите.
Втора светска војна и Граѓанската војна
По фашистичката окупација на Грција, КПГ го организира отпорот против окупаторите, и го формира ЕАМ, и нејзината партизанска армија ЕЛАС. По завршувањето на Втората светска војна, КПГ го потишува Договорот од Варкиза со кој ветува разоружување на ЕЛАС, а привремената влада во Атина потпомогната од британската интервенција ветува учество на КПГ во политичкиот процес. Откако увидуваа дека е изиграна, ЦК на КПГ ја формира Демократската Армија на Грција и започнува преговори со претставниците на Народно-ослободителниот Фронт на Македонците од Егејска Македонија (кој по неговото формирање во 1945, се претвора во моќен фактор) за обединување на силите.
По обединувањето на ДАГ со НОФ, започнува Грчката граѓанска војна, која трае 4 години. Иако првите три години ДАГ, под раководство на генерал Маркос Вафијадис успева да нанесе огромни жртви на монархо-фашистите и да создаде слободни територии, во 1948 доаѓа до смена на раководството на Демократксата армија и на нејзино чело доаѓа генералниот секретар на КПГ Никос Захаријадис, кој герилската тактика ја заменува со фронтална. Во 1949 ДАГ е поразена во втората битка за Вичо, и со целиот свој состав ја напушта Грција.
Повоениот период
КПГ иако во прогон, постои да постои и да функционира. Челниците на КПГ се населени на територијата на Советскиот Сојуз, и во Казахстан до 1957 година одржуваат 4 конгреса. Во Грција пак, за тоа време, КПГ останува забранета, а од 1950 до паѓањето на владата на хунтата во 1973, стотици активисти на КПГ се стрелани и интернирани.
Денес
Во 1974 со акт на грчката влада, КПГ е легализирана, и влкучена во политичкиот живот на Грција. Од тогаш, до денес КПГ активно учествува на изборите, притоа на изборите во 2004 година добивајќи скоро 10% од гласовите.
КПГ и Македонија
Голем е и бројот на македонските членови на КПГ кои својот живот го даваат за заедничките идеали на демократскиот македонски и грчки народ - Лазо Ангеловски, Мирка Гинова, Лазо Трповски и други.
Комунистичката партија на Грција е единствената организација во Грција која ги признала правата на самобитноста на Македонците. Тоа го прави во 1934, и во историскиот петти пленум кога тогашниот водач Никос Захаријадис го признава правото на Македонците за самоопределување и формирање на обединета македонска држава. Во својата изјава тој рекол: „... поради невидената храброст на борецот Македонец, како и заради натчовечката саможртва на целиот македонски народ, утре во една слободна демократска Грција управувана од КПГ, Славомакедонците сами ќе си го решат националното прашање“.
И денес, КПГ е единствената партија која го поддржува решавањето на спорот со името на поволен начин за Македонците. Според КПГ, државата има право да се вика Република Македонија, додека народот да се вика Славомакедонци.
Конгреси на Комунистичката партија на Грција
Делегации на ККЕ имаат учествувано на меѓународни конфернции на комунистички и работнички партии одржани во 1957, 1960 и 1969 во Москва. ККЕ ги има одобрено одлуките донесени на овие конференции.
Список на секретари
а Единствен Македонец на позиција на генерален секретар на комунистичка партија на балканот во меѓувоениот период. Најверојатната причина за неговото сменување е неговата негрчка етничка припадност.
Парламент на Грција
а Резултатите од 1977 споредени со тие на Обединета левица на изборите во 1974.
Европски парламент
а Како дел од Коалиција на левицата и прогресот.
Список на државни водачи во 1011 година
Ова е список на државни водачи во 011 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Нојштат во Холштајн
Нојштат во Холштајн (Neustadt in Holstein) — град во округот Источен Холштајн, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на Либечкиот Залив (Балтичко Море), околу 30 километри североисточно од Либек и 50 километри југоисточно од Кил.
Историја
Во текот на Втората светска војна, подкамп до број 1049 на концентрацискиот камп Нојенгаме се наоѓал во градот.
Миреч Ливада (Бонче)
Миреч Ливада  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Бонче. Претставува неопределен наод од непознат период.
Кај Старо Бонче Во поширокиот простор на комплексот локалитети Старо Бонче, со рекогносцирање се откриени мошне вредни наоди од раноантичкиот период: сребрена алка со завршетоци во вид на змиски глави, фибула-копча од малоазиски тип, сребрена конусна обетка, како и две прекрасно зачувани бронзени монети од Александар Трети Македонски. .
Никифор Докијан
Никифор Докијан (починал 1040) — катепан на Италија од 1039 до 1040 година. Бил сведок на почетокот на бунтот на Ардуин Лангобардот, но не и неговиот крај. Бил убиен крај Асколи Сатриано на почетокот на 1040 година. Со неговата смрт, бунтот се проширил забрзано.
Матилда (војвотка од Саксонија)
Матилда (1156 - ) била ќерка на англискиот крал Хенри II и Елеонора. Преку нејзиниот брак со Хенри Лавот станала Војвотка од Саксонија, а подоцна и од Баварија.
Црешево
Црешево — село во Општина Гази Баба, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Црешево се наоѓа на североисток од Скопје односно оддалечено 15 километри од центарот на Скопје. Се наоѓа во подножјето на Скопска Црна Гора. На исток од Црешево се наоѓа селото Страчинци, на североисток се наоѓа Виниче, на северозапад е Булачани, на југозапад се наоѓа Смилковци, а на југ од Црешево е Стајковци.
Историја
Црешево е старо село кое се наоѓа на самото подножје на планината Скопска Црна Гора. Податоци за настанокот и од кој век постои селото не се познати. Се смета дека уште за време Римското Царство постоела населба која се наоѓала 3 км под селото и која се спомнува како Еленово.
За настанокот на селото постојат многубројни преданија и легенди. Едно предание гласи вака: Во дамнешно Турско во селото живеела една бабичка која имала едно петгодишно внуче по име Стојан. Стојан уште од најрана возраст останало сираче и ја имал само баба му. Кога дошол турскиот аскер како и секаде да наплати данок во крв дошле и кај бабата и го побарале малиот Стојан, бабата ги молела ги проколнувала да не ѝ го земаат зашто само тој ѝ останал. Турските аскери сакале да се пошегуваат со бабичката и рекле бабичке ја гледаш ли црешната во дворот која едвај имала едно гранка, ако сакаш да си го спасиш внучето за една недела кога ќе дојдеме на црешната да има макар една здрела црешна. Бабичката ги зарекла со беса дека ако се случи тоа дека ќе го поштедат малиот Стојан. Турците се согласиле и си отишле. Бабичката се тувкала и на крај ѝ текнало што да направи. Го прегнала коњот и отишла дури во Шишево каде уште тоа време било познато дека Шишево имало најрано цреши вадено на пазарот. Скршила една гранка на која имало десетина цреши и се вратила дома. Ја зела гранката, ја врзала на постоечката цреша и ги чекала да дојдат Турците. Кога дошле тие се изненадиле, кога дошле поблизу виделе дека бабичката мајтап си играла со нив многу се налутиле ја довеле бабичката до црешата ја мачеле, ја тепале да признае што направила пред очите на малиот Стојан. Таа не признавала под никаков притисок само да си го спаси внучето.Тоа многу ги разлутило Турците и ја погубиле пред очите на малиот Стојан, а него го оставиле жив за да за да раскажува за злоделата и моќта на турската империја. Од тогаш местото е наречено Црешево.
Временски гледано, во Црешево е една од најстарите цркви во Скопскиот Регион Црква „Св. Јован“ изградена во XI век, потоа постојат документи кои укажуваат за постоењето на село Црешево, од 1300 г во записите на Стефан Милутин во контраверзната книга Српско / Црногорска литература.
Црешево се опишува како гранично село на Црногорското царство, кое не припаѓа во границите, туку е погранично, во Српски етнографски зборник
Континуитетот пролжува со документите од Отоманското Царство, во документите на Мустафа паша кој бил награден за својата лојалност кон султанот Бајазит II. Мустафа Паша бил везир на султаните Бајазит II (1481-1512) и Селим I (1512-1520) и извршувал високи државни функции во Отоманското Царство. Тој поседувал голем имот во Румелија и четири села во околината на Скопје: Булачани, Батинци, Раштак и Црешево. Бил син на Абдулах (Абдулкерим), имал две жени, и двете по име Хуршид, и четири ќерки Хани, Уми, Шах Земан и Хума.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Црешево живееле 535 жители, сите Македонци.undefined Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Црешево имало 720 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
На пописот од 2002 година, селото имало 1.278 жители, од кои 1.263 Македонци, 1 Влав, 12 Срби и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 982 жители, од кои 911 Македонци, 8 Срби, 1 останат и 62 лица без податоци.
Родови
Црешево е македонско село.
Според истражувањата од 1963 година, родови во Црешево се:
Општествени установи
Во село Црешево има основно подрачно училиште "Наум Охридски" додека централното е во селото Булачани.
Култура и спорт
Секоја година се одржува културната манифестација ”Ревија на народни носии, инструменти и песни Црешево” каде сто се претставуваат бројни културни уметници,како и носии од различни краеви на нашата земња.
А од спортот исто така секоја година се одржува турнир во мал фудбал каде сшо земаат учество повеќе натпреварувачки екипи од попбиската и пошироката средина.
Иселеништво
Населението воглавно се иселувало во Скопје. А исто така и во околните населби и села. Стајковци (Смилковци, Трчковски и Тонковски), Инџиково (Пешови), Маџари (Црешевчани), Брњарци (Пупевци и Стојанови), Агино Село кај Куманово (Црногорчеви). На Тонковски подалечното потекло им е од кумановско.
Фарнаваз I
Фарнаваз I (ფარნავაზ I) (326 п.н.е. - 234 п.н.е.) - грузиски крал на Иберија од династијата Фарнавазиани.
Џун Алмеида
Џун Далзиел Алмеида (June Dalziel Almeida; – ) беше шкотски виролог која, со мало формално образование, стана доктор на науки и пионер во снимање, идентификација и дијагноза на вирусите.
Животопис
Џун Далзиел Харт е родена на 5 октомври 1930 во Глазгов во семејството на Џејн Далзиел (екс Стивен) и Хари Леонард Харт, возач на автобус. Го напушта училиштето на 16 години за да работи како хистопатолошки техничар во Кралската амбуланта Глазгов. Тогаш се преместува во Болницата Св. Бартоломеј за да ја продолжи својата кариера.
На 11 декември 1954 се мажи со Енрикес Розалио (Хенри) Алмеида (1913–1993), венецуелски уметник со кого има ќерка, Џојс. Се преселуваат во Канада каде работи во Инстутутот за рак Онтарио како микроскопичар. Иако со мал број на формални квалификации, унапредена е во согласност со нејзините способности. Публикациите ѝ оддаваат признание за нејзината работа во полето на идентификување на виралните структури. Нејзините способности се препознаени од А. П. Вотерсон, тогашен професор по микробиологија во Медицинското училиште Св. Томас, кој ја убедува да се врати во Англија и да работи во болница. Алмеида развива метод за подобро визуелизирање на вирусите преку употреба на на антитела. Работи на Хепатит Б и грип.
Џун ги прави првите слики од вирусот рубела користејќи имуно-електромикроскопија. Дејвид Тирел и Алмеида работат на карактеризирање на нов тип вируси, сега наречени коронавируси. Оваа фамилија вируси го вбројува и САРС вирусот.
Алмеида го следи Вотерсон во Медицинското училиште за постдипломски студии во Лондон, каде нејзините придонеси кон статиите се наградени со докторат. Ја завршува својата кариера во Велком Институтот. Додека работи таму, нејзиното име се наоѓа на неколку патенти во полето на снимање на вирусите. Го напушта Велком и станува инструктор по јога, но се враќа во улога на советник во доцните осумдесетти, кога помага да се снимат нови слики од вирусот ХИВ. Објавува Прирачник за брза лабораториска вирусна дијагноза во 1979.
Алмеида умира во Бексил од срцев удар во 2007.
Аквилеја
Аквилеја е антички римски град во Италија, на Јадранско Море, околу 10 километри од морето, на реката Натисо (денешна Натизоне), чиј тек е малку променет од римско време. Денес, градот е мал (околу 3.500 жители), но бил голем и истакнат во класичната антика како еден од најголемите градови во светот со население од 100.000 жители во 2 век од нашата ера  и е еден од главните археолошки наоѓалишта на северна Италија. Во доцната антика градот бил првиот град на Апенински Полуостров кој бил ограбен од Атила.
Римска Република
Аквилеја била основана како колонија од Римјаните во 180/181 година п.н.е, покрај реката Натисо, на копно јужно од Јулијанските Алпи, но околу 13километри (8ми) северно од лагуните. Колонијата служела како стратешка гранична тврдина на североисточниот агол на Италија (на далечната страна на реката По) и била наменета да ги заштити Венетите, верните сојузници на Рим за време на инвазијата на Ханибал во Втората пунска војна и за време на Илирските војни. Колонијата би послужила како цитадела за да се провери напредокот во Кисалпската Галија на други воинствени народи, како што се непријателските Карни на североисток во она што сега е Карнија и племињата Хистри на југоисток во денешна Истра. Всушност, локацијата избрана за Аквилеја била околу 6км од каде што се проценува дека 12.000 келтски тауриски номади се обиделе да се населат во 183 г. п.н.е. Меѓутоа, од 13 век п.н.е, локацијата на реката и на чело на Јадранот, била и од комерцијална важност како крај на трговијата со балтички килибар (суцинум). Затоа, теоретски не е малку веројатно дека Аквилеја била галски опидум уште пред доаѓањето на Римјаните. Сепак, неколку келтски артефакти се откриени од 500 п.н.е. до доаѓањето на Римјаните.
Колонијата била основана со латински права од триумвиратот на Публиј Корнелиј Скипио Насика, Каиус Фламиниус и Луциј Манлиус Ацидинус, од кои двајца биле од конзулски, а еден од преторијански чин. Секој од мажите знаел од прва рака за Цисалпската Галија. Насица го освоил Бои во 191 година. Фламиниус ја надгледувал изградбата на патот именуван по него од Бононија (Болоња) до Аретиум (Арецо). Ацидинус ги освоил Тауриските во 183 година.
Врз основа на доказите за имињата издлабени на камен, поголемиот дел од семејствата кои колонизирале потекнувале од Пиценум, Самниум и Кампанија, што исто така објаснува зошто колонијата била латинска, а не римска. Меѓу овие колонисти, педитите добивале по 50 мугери земја, центурионите добивале по 100 мугери, а еквитите добивале по 140 мугери. Или при основањето или не долго потоа, колонистите од блиското Венети ги надополнувале овие семејства.
Патиштата наскоро ја поврзувале Аквилеја со римската колонија Болоња веројатно во 173 п.н.е. Во 148 п.н.е., била поврзана со Генуа преку Виа Постумија, која се протегала низ паданската рамнина од Аквилеја преку или близу до Опитергиум, Тревизо, Вицеција, Верона, Бедриакум и трите римски колонии Кремона, Плацентија и Дертона. Изградбата на Виа Попилиа од римската колонија Римини до Ад Портум во близина на Алтинум во 132 п.н.е уште повеќе ги подобрила комуникациите. Во 1 век н.е., Вија Гемина ќе ја поврзе Аквилеја со Емона на исток од Јулијанските Алпи, а до 78 или 79 н.е. Виа Флавија ќе ја поврзе Аквилеја со Пула.
Во меѓувреме, во 169 г.п.н.е., уште 1.500 латински колонисти со нивните семејства, предводени од триумвиратот на Тит Аниус Луциј, Публиј Дециј Субуло и Маркус Корнелиј Кетег, се населиле во градот како засилување на гарнизонот. Откривањето на полињата со злато во близина на современиот Клагенфурт во 130 г.п.н.е. ја донела растечката колонија во понатамошно известување, и таа набрзо станала важно место, не само поради нејзината стратешка воена положба, туку и како трговски центар, особено во земјоделските производи и лозарството. Исто така, имало, барем во подоцнежните времиња, значителни полиња со тули.
Во 90п.н.е., првобитната латинска колонија станала муниципиум и нејзините граѓани биле припишувани на римското племе Велина. Царинската граница на Италија била блиску во времето на Цицерон. Јулиј Цезар го посетил градот во неколку наврати и поставил зимски камп во близина во 59–58 п.н.е.
Римско Царство
Иако Јапидите ја ограбиле Аквилеја за време на периодот на Август, последователните зголемени населби и недостатокот на профитабилна работа значеле дека градот можел да ги развие своите ресурси. Еврејските занаетчии воспоставиле просперитетна трговија со стакларија. Металот од Норикум бил кован и извезен. Продолжила античката венетска трговија со килибар од Балтикот. Се извезувало вино, а маслиновото масло било увезувано од проконзуларната Африка. Било развиено пристаништето, а на копно, Аквилеја била почетна точка на неколку важни патишта кои воделе надвор од Италија до северо-источниот дел на империјата - патот Вија Јулија Августа од кој се разгранувал од патот во Норикум, што водел од Вирунум (Клагенфурт) до Лауриум (Лорх) на Дунав, патот што водел преку Емона во Панонија и до Сирмиум (Сремска Митровица), патот за Тарсатица (во близина на Фиме, сега Риека) и Сишија (Сисак) и патот до Тергеште (Трст) и Истарскиот брег.
Август бил првиот од голем број императори што ја посетил Аквилеја, особено за време на Панонските војни во 12-10 г.п.н.е. Тоа било родното место на синот на Тибериј од Јулија, во последната година. Римскиот поет Марцијал ја пофалил Аквилеја како негово засолниште и почивалиште во старост.
Во однос на религијата, населението го прифатило римскиот пантеон, иако келтскиот бог на сонцето, Беленус, имал голем број следбеници. Евреите ја практикувале својата религија на предците. Во меѓувреме, војниците го донеле боречкиот култ на Митра. Во војната против Маркоманите во 167 година, градот бил тешко притиснат; неговите утврдувања се распаднале за време на долгиот мир. Како и да е, кога во 168 Марко Аврелиј ја направил Аквилеја главна тврдина на империјата против варварите од север и исток, таа се искачила на врвот на својата големина и наскоро имала население од 100.000 жители. Септимиј Север го посетил во 193 г. Во 238 година, кога градот застанал на страната на Сенатот против императорот Максимин Тракс, утврдувањата биле набрзина обновени и се покажале со доволно сила да се спротивстават неколку месеци, додека самиот Максимин не бил убиен.
Доцна антика
Во Аквилеја била изградена царска палата, во која често престојувале императорите по времето на Диоклецијан. Во текот на 4 век, Аквилеја ја задржала својата важност. Константин престојувал таму во многу прилики. Таа станала поморска станица и седиште на коректор Venetiarum et Histriae. Основана била кованица, од која монетите биле многубројни. Епископот на Епархијата Аквилеја се здобил со чин митрополитски архиепископ. Соборот одржан во градот во 381 година бил само првиот од серијата собори на Аквилеја кои биле свикувани низ вековите. Сепак, градот имал удел во борбите меѓу владетелите од IV век. Во 340 година, царот Константин II бил убиен во близина додека ја нападнал територијата на неговиот помлад брат Констанс. На крајот на IV век, Аусониј ја набројал Аквилеја како деветта меѓу големите градови во светот, ставајќи ги пред неа Рим, Константинопол, Картагина, Антиохија, Александрија, Трир, Медиоланум и Капуа Меѓутоа, таквата важност го направила цел и Аларик и Визиготите го опседнале во 401 година, за кое време некои од неговите жители избегале во блиските лагуни. Аларик повторно го нападнал во 408 година. Атила го нападнал градот во 452 година. За време на оваа инвазија, на 18 јули, Атила и неговите Хуни толку целосно го уништиле градот што потоа било тешко да се препознае неговото првобитно место. Падот на Аквилеја бил првиот од упадите на Атила на римската територија; проследено со градови како Медиоланум и Тицинум. Римските жители, заедно со оние од помалите градови во соседството, масовно побегнале во лагуните и така ги поставиле темелите на градовите Венеција и блискиот Градо.
Градиште (Црнобуки)
Градиште — археолошко наоѓалиште во битолското село Црнобуки. Претставува утврдена населба од хеленистичко и доцноантичко време. Се наошѓа на високо место крај селото. Та тоа место во минатото мештаните пронаоѓале стари монети, ќупови и кружни темели.
Аквилеја
Доцна антика
Сепак, Аквилеја повторно се издигнала, иако многу намалена, ќе продолжи да постои се додека Ломбардите не нападнале во 568 година; Ломбардите го уништиле по втор пат во 590 година. Во меѓувреме, патријархот побегнал во островскиот град Градо, кој бил под заштита на Византијците. Кога патријархот кој живеел во Градо се помирил со Рим во 606 година, оние што продолжиле во Расколот на трите поглавја, отфрлајќи го Вториот собор во Константинопол, избрале патријарх во Аквилеја. Така, бискупијата во суштина била поделена на два дела, при што копнената патријаршија Аквилеја била под заштита на Ломбардите, а островската патријаршија Аквилеја со седиште во Градо била заштитена од егзархијата на Равена, а подоцна и дужите од Венеција, со дослух на Ломбардите. Линијата на патријарсите избрани во Аквилеја продолжиле во раскол до 699 н.е. Меѓутоа, иако ја задржале титулата патријарх на Аквилеја, тие ја преселиле својата резиденција прво во Кормонс, а подоцна во Цивидејл.
Среден век
Ломбардските војводи од Фриули владееле со Аквилеја и околната копнена територија од Цивидал. Во 774 година, Карло Велики го освоил Ломбардското војводство и го направил франкско со Ерик од Фриули како војвода. Во 787 година, Карло Велики го именувал свештеникот и мајсторот на граматиката во палатата школа на Паулин II, нов патријарх на Аквилеја. Патријаршијата, и покрај тоа што била поделена со северен дел доделен на пастирска грижа на новосоздадената Архиепископија Салцбург, останала една од најголемите епархии. Иако Паулин главно живеел во Цивидале, неговиот наследник Максенциј размислувал за обнова на Аквилеја. Сепак, проектот никогаш не се реализирал.
Додека Максентиј бил патријарх, папата го одобрил Синодот во Мантуа, кој го потврдил првенството на патријархот на копното на Аквилеја над патријархот на Градо. Сепак, материјалните услови наскоро ќе се влошат за Аквилеја. Урнатините на Аквилеја биле постојано ограбувани за градежен материјал. И со колапсот на Каролинзите во 10 век, жителите страдале од нападите на Унгарците.
До 11-тиот век, патријархот на Аквилеја станал доволно силен за да тврди временска сувереност над Фриули и Аквилеја. Светиот римски император му го дал регионот на патријархот како феудална сопственост. Меѓутоа, временската власт на патријархот била постојано оспорувана и нападната од територијалното благородништво.
Во 1027 и 1044 година патријархот Попо од Аквилеја, кој ја обновил катедралата во Аквилеја, влегол и го ограбил соседниот Градо, и иако папата го потврдил патријархот на вториот во неговото достоинство, градот никогаш не закрепнал целосно, иако продолжил да биде седиште на Патријаршијата до нејзиното формално пренесување во Венеција во 1450 г.
Во 14 век Патријаршиската држава го достигнала своето најголемо проширување, протегајќи се од реката Пиаве до Јулијанските Алпи и северна Истра. Седиштето на Патријаршијата на Аквилеја било пренесено во Удине во 1238 година, но вратено во Аквилеја во 1420 година кога Венеција ја анектирала територијата на Удине.
Во 1445 година, поразениот патријарх Лудовико Тревисан се согласил со загубата на неговиот антички временски имот во замена за годишната плата од 5.000 дукати што му ја дозволиле од венецијанската ризница. Отсега само на Венецијанците им било дозволено да ја носат титулата патријарх од Аквилеја. Патријархалната држава била инкорпорирана во Република Венеција со името Патриа дел Фриули, управувана од provveditore generale или luogotenente што живеле во Удине. Патријаршиската епархија конечно била официјално задушена во 1751 година, а од нејзината територија биле основани седиштата во Удине и Горица.
Катедрала
Катедралата Аквилеја била базилика со рамен покрив подигната од патријархот Попо во 1031 година на местото на претходна црква и обновена околу 1379 година во готски стил од патријархот Маркард од Рандек.
Римски остатоци
Денес, Аквилеја е град помал од колонијата која првпат ја основал Рим. Низ вековите, опсадите, земјотресите, поплавите и ограбувањето на античките градби во потрага по материјали значат дека над земјата не останале зданија од римскиот период. Локалитетот Аквилеја, за кој се верува дека е најголемиот римски град кој допрва требал да се ископа, е впишан на списокот на светско наследство на УНЕСКО. Сепак, ископувањата открија дел од распоредот на римскиот град, како што се сегмент од улица, северо-западниот агол на градските ѕидини, речното пристаниште и поранешните локации на бањи, амфитеатар, циркус, на гробишта, на Виа Сакра, на форумот и на пазар. Националниот археолошки музеј на Аквилеја содржи над 2.000 натписи, статуи и други антиквитети и мозаици, како и чаши од локално производство и збирка нумизматика (монети).
Друго
Во фракцијата Монастеро се наоѓа христијанска базилика од 5 век, подоцна бенедиктински манастир, во кој денес се наоѓа Палео-христијанскиот музеј.
Збратимени градови - збратимени градови
Аквилеја била збратимена со следните населби:
Лео Есаки
Реона Есаки (江崎 玲於奈 ) исто така познат како Лео Есаки е јапонски физичар кој ја споделил Нобеловата награда за физика во 1973 со Ивар Јевер и Брајан Џозефсон за неговото откритие на феноменот на електронско тунелирање. Познат е по неговиот пронајдок на есакиевата диода која го експлоатирала тој феномен. Ова истражување било изведено со "Tokyo Tsushin Kogyo" (сега познато како Sony). Тој придонел како пионер во полуспроводноста во подредени уредувања на одредени атоми на суперрешетката додека бил во ИБМ.
Животопис
Бил роден во Осака, Јапонија. Студирал физика во Токискиот универзитет и таму дипломирал во 1947, а докторатот го завршил во 1959. Есаки бил награден со Нобелова награда за истражување кое го спровел окулу 1958 во врска со електронско тунелирање на цврсти материи. Се преселил во САД во 1960 и се придружил на ИБМ Томас Џ. Вотсоновиот истражен центар, каде што станал соработник со ИБМ во 1967. Неговата прва книга за полуспроводничката суперрешетка била објавена додека бил со ИБМ. Коментар од Есаки во 1987 број на тековна содржина во врска со оригиналната книга за суперрешетките гласи:
Последователно, тој бил претседател на бројни јапонски универзитети, како што се Цукубискиот универзитет и Шибаурскиот институт за технологија. Од 2006 тој е претседател на Јокохамскиот аптекарски колеџ. Есаки исто така е добитник на Поредокот на културата (1974) и Поредокот на изгрејсонцето (1998).
Лунгток Ѓацо
Лунгток Ѓацо или Лунгтог Ѓацо, а некаде и Лунток Ѓацо (1806-1815) бил деветтиот далај-лама.
Лунгток Ѓацо е роден во 1805 или 1806 година во близина на манастирот Чоекор во Дан Чокор, мало село во Кам до Тензин Чоекјонг и Дондуп Долма.
Во 1807 година тој бил препознаен како реинкарнација на осмиот далај-лама, Џамфел Ѓацо и бил однесен во Ласа со голема церемонија.Во 1810 тој бил поставен во Потала на Златниот престол на владата Ганден По-дранг. Тој ги примил обичаите од тогашниот панчен-лама и од него го добил името Лунгток Ѓацо.Истата година стариот регент Та-таск Нга-ванг Гон-по бил сменет,а нов регент станал Де-мо Тул-ку Нга-ванг Ло-занг Туб-тен Јиг-ме Гја-тсо (умрел во 1819).
Англискиот истражувач Томас Менинг во 1812 година ја опишал средбата со Лунгток Ѓацо којшто имал седум години,а по неговиот раговор со „детето“ тој заплакал од неверување за тоа што го видел и чул. Менинг пишува дека далај-ламата бил одлично образуван за едно дете, имал прекрасно младо лице и бил добро расположен.
За жал тој останал кратко должен до неговата смрт во 1815 година на возраст од 9 години. „Целата нација нурнала во тага“, којашто завршила 8 години подоцна со препознавањето на новата реинкарнација.
NGC 4697
NGC 4697 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4697 се споменува и како MCG -1-33-10, UGCA 300.
Откривање
Телото е откриено на 24 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4697 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4697 има привидни димензии од 7,2' х 4,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 35,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 48' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 4697 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43276. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4955. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Устав на ТМОРО
Полемики
Поради недостаток на изворна протоколарна документација и поради контрадикторност во сведоштвата на основоположниците на ТМОРО, постојат извесни недоречености во врска со вториот устав на организацијата. Имено, бугарската историографија смета дека Уставот на ТМОРО бил донесен во 1902 година и дека тогаш организацијата го менува своето име во
а дотогаш се викала:
а првиот Устав бил донесен во 1896 година, меѓутоа Христо Татарчев јасно истакнува дека префиксот бугарска бил намерно изоставен од името на МРО и ЦМРК за да не се предизвика:
Голем дел од македонските историчари сметаат дека одлука за менување на името на организацијата во Тајна македонско - одринска револуционерна организација е донесено на Солунскиот конгрес во 1896 година и дека било одлучено да се создаде нов Устав и нов Правилник.
Новиот Устав и Правилник бил изработен од страна на Гоце Делчев и Ѓорче Петров во Софија 1897 година.
Новиот Устав и Правилник биле изработени врз основа на постарите акти, но сега се дал акцент на конгресните одлуки од 1896 година.
Уставот на ТМОРО се состои од 19 члена поделени во 4 глави.
NGC 2490
NGC 2490 — галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2490 се споменува и како MCG 5-19-27, CGCG 148-78.
Откривање
Објектот е откриен на 14 февруари 1857 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2490 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2490 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 59 м 17,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 4' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 2490 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22382. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 140; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1934. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1344.
1092 п.н.е.
1092 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1092. година пред новата ера, 92. од вториот милениум п.н.е., 92. од 11 век п.н.е. и трета од 1090-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4416 и 4417 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3658 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2668 и 2669 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 339 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1092 година се протега во 1544 и 1545, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1604 и 1605 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 549 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1766 и 1765 исламска година пред хиџра.
Гевгелија
Гевгелија — град во југоисточниот дел на Македонија, сместен во Гевгелиско-валандовската Котлина, област Бојмија, во непосредна близина (3 км) на границата со општините Кукуш и Меглен во Егејска Македонија, денес во Грција.
Потекло на поимот
Најверојатно зборот Гевгелија потекнува од турскиот збор gölgeli, што означува место во кое има многу сенки.
Според една легенда за настанок на името Гевгелија се смета дека еден дервиш кој дошол и не сакал да си оди од Гевгелија, бидејќи многу му се допаѓало местото. Жителите не сакале да го примат и решиле насила да го прогонат. Разлутен од тоа, дервишот почнал луто да ги проколнува жителите кои се исплашиле и го повикале назад со зборовите гел-гери што значи „ела назад“. Иако легенда, гевгеличани ова го сметаат за заклетва на предците т.е. секогаш да бидат добредојдени оние што одлучуваат да ги задомат своите идеи во градот.
Историја
Гевгелија како град за првпат се споменува во официјални турски документи од 1664 година. Наоѓајќи се покрај многу важни патишта кои воделе од Солун и Дојран кон Струмица и Скопје, околу 19 век, Гевгелија бележи значаен стопански подем. Гевгелија како град почнала да се развива уште од средината на, кога населението од овие краеви ја почувствувало потребата да создава современа населба во помош на минувачите-трговци и да биде домаќин на нивните патувања кон Блискиот Исток со многубројни анови. Па така, од 1871 до 1886 година во Гевгелија биле отворени и првите занаетчиски дуќани. Ваквиот стопански и популациски растеж на населбата за да добие градска физиономија, односно заведувањето во катастарските книги како градска населба, официјално било извршено во 1886 година, кога во административно-управен поглед станала средиште на посебна каза - Гевгелиска.
Црквата „Вознесение Христово“ потекнува од 1842 година.
Вистински градски лик Гевгелија добива во 1886 година. На референдум кој се одржал на 23 април 2017, граѓаните на Општина Гевгелија се изјасниле против отворање на рудници за металични суровини.
Општи одлики
Ова подрачје отсекогаш претставувало значајна крстосница за патниците и стоката кои патувале од Европа кон Блискиот Исток или обратно. Со изградба на железничката пруга Скопје-Гевгелија-Солун во 1873 година и на автопатот Скопје-Гевгелија, таа станала значаен транзитен коридор. Гевгелија се наоѓа на само 70 км од Солун, а на 165 км од Скопје, главниот град на Р. Македонија. Токму поради значајните сообраќајници тука се вкрстуваат патиштата од север и југ, така што Гевгелија претставува европска порта за сите оние кои тргнале на север.
Клима
Гевгелија се наоѓа на 64 метри надморска височина и е под влијание на средоземна клима, пред сè, на средоземното климатско влијание од Егејското Море. Кожуф планина со својот највисок врв „Зелен бег“, кој се наоѓа на 2.167 метри надморска височина, претставува природна граница меѓу средоземната и континенталната клима. Гевгелија има 240 сончеви денови во годината, со годишна сума од 2.392 часови на осончување. Просечната годишна температура изнесува 14,3ºС, просечната годишна минимална температура изнесува 8,6ºС, додека просечната максимална годишна температура изнесува 20,6ºС. Највисоката максимална температура е измерена во јули 2004 година и изнесува 44,6ºС, а најниската минимална температура е измерена во декември 1999 година и изнесува -16ºС. Просечната годишна сума на врнежи изнесува 649 мм/м². Најмногу врнежи има во месеците октомври и ноември, додека најсушни се јули и август. Меѓутоа, само на 4 јуни 2004 година наврнаа 213 л/м². Просечниот број на денови со снежна покривка изнесува 4, а со магла 7 денови. Ваквите климатски погодности овозможуваат под ова средоземнолико поднебје да виреат и средоземните плодови, како што се, смоквите, калинките, маслинките, мандарините и лимоните. По долината на Конска Река, западно од Гевгелија, се среќава едно ретко и единствено зимзелено дрво на Балканот, познато како „гол човек“ (Arbutus andrachne), чие стебло е прекриено со црвеникава и лушпеста кора.