cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Главонози
Черупка и мантија
Надворешните черупки се отсутни кај видовите со две жабри (дибранхии). Лигните имаат внатрешна т.н. сипина коска, а кај октоподите внатрешната черупка е речиси целосно редуцирана.
Циркулација на вода и движење
Сите главонози пливаат со тоа што брзо ја истиснуваат водата од нивната мантијна празнина. Каламарите се високоспецијализирани пливачи и имаат пар на постериорни, латерални перки кои дејствуваат како стабилизатори. Мантијата содржи како надолжни, така и кружни мускулни фибрили. При инхалација, кружните мускули се опуштаат и надолжните мускули се контрахираат и ја зголемуваат мантијната празнина. Ова создава сукција и ја вовлекува водата во просторот сместен меѓу антериорниот раб на мантијата и главата. Кога мантијната празнина е полна, зголемениот притисок создаден од водата ги поттикнува кружните мускули да се контрахираат, што за возврат го затвора отворот низ кој водата навлегла. Потоа надолжните мускули се контрахираат и ја присилуваат водата низ вентралната тубуларна инка. Силата на истиснатата вода кога таа поминува низ инката го турка животното во спротивен правец. За време на брзо пливање, перките на лигните се припијуваат цврсто до телото. Кога бегаат од грабливци, како големи риби и делфини, лигните често скокаат од водата, а некои видови можат да пропатуваат големи растојанија во воздухот, со што нивните странични перки делуваат како мали "крила".
Наутилусот може исто така што плива со голема брзина. Процесот за оваа дејност е ист како кај лигната, но, истиснувањето на водата се прави кога неговото тело и мускулите на инката се контрахираат, наместо оние на мантијата. Наутилусот често се одмора на дното, формирајќи со своите пипала стабилизирачка платформа.
Октоподите се градени за поседентарен начин на живот. Нивното тело е глобуларно и торбовидно и нема перки. Мантијните рабови се соединети дорзално и латерално за телесните ѕидови, произведувајќи многу помал отвор во мантијната празнина. Октоподите можат да пливаат како лигната, но погрчевито. Меѓутоа, тие обично ползат на карпите од океанското дно. Нивните пипала, кои се наоружани со цицачки дискови, се користат за прилепување за супстратот.
Респираторен систем
Циркулацијата на водата низ мантијата не само што произведува моќ за пливање, туку и обезбедува кислород за жабрите. Тетрабранхиите имаат четири жабри, а дибранхиите имаат две. Површината на жабрите кај главонозите е многу зголемена и не е цилијарна како кај другите мекотели. Овие цилии се непотребни, бидејќи главонозите се грабливци, а не се хранат со филтрирање на храната. Циркулацијата на водата низ жабрите е обратна од онаа кај полжавите.
Циркулаторен систем
Циркулаторниот систем е од затворен тип кај сите главонози. Тој е најкомплексен од оние на сите други мекотели.
Циркулаторниот систем на октоподот се состои од едно системско срце и две жабрени срца, две жабрени жлезди (жабри) и крвни садови.
Двете бранхијални срца, кои се наоѓаат во основата на жабрите, ја собираат редуцираната крв (збогатена со CO2) од целото тело. Потоа тие се контрахираат и ја праќаат таа крв низ жабрените капилари. Двете аурикули на срцето потоа ја преземаат сега веќе оксидираната крв (збогатена со кислород) од жабрите и ја предаваат на медијалната вентрикула (комора). Потоа таа ја пумпа крвта низ телото преку антериорна и постериорна аорта, како и низ некои помали садови, сѐ до ткивните капилари.
Скопје (ликовна колонија)
Скопје претставува меѓународна ликовна колонија која се орджува секоја година во престолнината на Македонија, Скопје. Ликовната колнија започнала да се орджува од 2006 година. Традиционално се одржува секогаш кон крајот на август. Организатор на оваа ликовна манифестација е Музејот на Град Скопје, а покровител градоначалникот на Град Скопје. Делата на уметниците се изложуваат на денот на ослободувањето на Скопје, 13 ноември.
2006
На првата меѓународна ликовна колонија учествуво зеле Васко Ташковски, Симон Шемов, Владимир Георгиевски и Решат Амети од Македонија и уметници од Бугарија, Турција, Франција, Германија, Србија и Грција. Странските уметници доаѓале од збратимените градови на Скопје, како од Нирнберг, Германија  -Курт Неубауер, потоа Рухан Сахиноглу од Истанбул, Димитар Јаранов од Софија, Богољуб Ивковиќ од Белград, Никос Вартимидиас од Солун и Никол Ламаил од Дижон, Франција
2007
Во 2007 година, на втората ликовна колонија учествувале Ли Еунхан од Нирнберг, Германија, Златко Трако уметник од Сараево, Босна и Херцеговина, Десислава Денева од Софија, Бугарија, Игор Бамфри од Љубљана, Словенија, Јашал Чаули од Истанбул, Турција и Касиопеја Наумовска, Кирил Ефремов, Илија Кочовски, Билгаип Кочишта - Биге, Ниче Василев од Македонија.
2008
На третата ликовна колонија во 2008 година, учесниците работеле во хотелот Арка во специјално подготвени простори за работа. За време на ликовната колонија била организирана и еднодневна екскурзија низ Скопје и околината со цел гостите од странство да се запознаат со културно-историските богатства на Скопје. На манифестацијата од Македонија учествувале: Таки Павловски, Мариета Сидовски, Никола Иванов - Балтон, Павле Кузмановски и Сафет Спахиу, а гости од странство биле уметниците: Жан Кирстен, Барбара Лидфордс, Румен Лаптев, Луција Страмец и Мирослав Јовановиќ.
2009
На колонијата во 2009 година учествувале десетина уметници, меѓу кои домашните Маја Џартовска - Хил, Томе Мишев, Вељо Ташовски, Бурхан Аџмети и Жаклина Глигориева - Кочоска, како и гостите Фабиен Лид од Франција, Анка Крашна од Словенија, Ахмед Озел од Турција, Алдемар Ибрахимовиќ од Црна Гора, Славица Марин од Хрватска и други. Специјални гости на ликовната манифестација ниле уметници од Истанбул и од Дижон, кои работеле во посебни простории.
2010
Во 2010, колонија се оджала во хотелот Арка, каде покрај домашните, учествувале уметници од Турција и од Франција. Учесниците на ликовната колонија престојувале во Старата чаршија и во своите дела ја претставиле уникатната мешавина на архитектура, култура и традиции. По завршувањето на колонијата, бил отпечатен каталог и се организирала изложба со делата од колонијата.
Independent Group
Independent Group (IG) (мак. транскрипција: Индипендент Груп, превод: Независна група) била британска уметничка група која се состанувала на Институтот за современа уметност (Institute of Contemporary Arts - ICA) во Лондон, од 1952 до 1955. Се состоела од сликари, вајари, архитекти, писатели и критичари кои сакале да ги предизвикаат доминантните модернистички пристапи кон културата. Во дебатите за високата култура вовеле феномени на масовната култура, го превреднувале модернизмот и ја промовирале ready-made естетиката.
Историја
Меѓутоа, бидејќи Банхам бил преокупиран со неговата друга работа (писател и критичар), на почетокот на 1955 година тој им го отстапил местото на Лоренс Аловеј и Џон МекХејл. Во ова време, групата меѓу своите редови ги имала: литературниот критичар Лоренс Аловеј, архитектите Алисон и Питер Смитсон, Ричард Хамилтон, Вилијам Турнбул, Џон МекХејл, Едуардо Паолоци, Рајнер Банхам, Тони дел Ренцио и други уметници.
Во рамките на лондонскиот ICA се одржале голем број средби и дискусии. Овие дискусии се однесувале на популарната култура, како што се Вестерн филмовите, научната фантастика, рекламните постери, индустријата и нејзините машини... Тие биле чувари на длабоките вредности на американската и британската култура. Исто така, биле разгледувани и различните уметнички концепти, како футуризмот, надреализмот, дадаизмот, колективот Баухаус, итн.
Поп артот (популарна уметност), еден од најзначајните уметнички движења на XX век, всушност е произлезен од круговите на Independent Group. Лоренс Аловеј е првиот што го употребил терминот "масовна популарна култура" (mass popular art) во средината на 50-тите, и го користел терминот "поп арт" (pop art) во 60-тите, за да означи дека оваа уметност има основа во тогашната популарна култура и во вербата во моќта на сликите.
Групата се состанувала сè до 1962, кога Џон МекХејл, еден од основачите, заминал за САД.
Значење
Поп арт движењето се наметнало и станало култна уметност за колекционерите, јавноста и галериите. Поп артот едновремено и ја слави и ја исмева популарната култура - оваа двозначност е веројатно и неговиот најзначаен придонес во наметнувањето на различен културен светоглед во 20 век. На Independent Group може да ѝ се припише заслугата за создавањето на една алтернативна верзија на модернизмот - она што денес уметничката критика, но и пошироката јавност го нарекува постмодернизам.
Значењето на Independent Group било тема на дводневна меѓународна конференција во галеријата Тејт во март 2007. Групата се смета за претходник на поп арт движењето во Британија и САД.
Ајани
Ајани — првенци на вилает или град за време на Отоманското Царство.
Честопати посредувале помеѓу народот и управните власти. Од 18 век, посебен вид народни претставници, избирани на одредено време или доживотно. Се грижеле за собирање на државните приходи, з снабдување и опремување на војската, но и за безбедноста на својот крај. Во текот на 18 век, со задолженијата и привилегиите што ги имале, станале силни феудалци. Оттогаш започнале да собираат за себи и за валијата посебна давачка, наречена ајание.
За нивната позиција и власт, се дознава и од Турските документи и фермани. Еден таков документ е и ферманот издаден од Турскиот султан со кој се забранува премин на лица без документи од Албанија во Румелија, од крајот на јули, 1800 година во кој се вели:
Каденца (опера)
Каденца (опера)  - пасус, обично на крајот од операта, во кој пејачите изведуваат неколку импровизирани делови на вокално ефектна музика за да ги персонализираат своите ликови и да ја покажат својата виртуозност.. .
Мисија во Централноафриканската Република на Обединетите нации
Мисијата во Централноафриканската Република на Обединетите нации (MINURCA), која била формирана од иницијалите на нејзиното француско име Mission des Nations Unies en République Centrafricaine, била мировна сила на Обединетите нации во Централноафриканската Република. Мисијата со 1350 војници била основана со резолуцијата 1159 на Советот за безбедност на Обединетите нации во март 1998 година. Таа била заменета во 2000 година, откако Централноафриканската Република спровела два мирни избори, со целосно цивилното собрание на ООН за поддршка на градење мир во Централноафриканската Република (BONUCA).
Историја
Француските трупи кои биле присутни во земјата од нејзината независност, се обиделе да воспостават ред по барањето на претседателот. Во декември 1996 година, Патасе ги замолил претседателите на Габон, Буркина Фасо, Чад и Мали да посредуваат за примирје меѓу владата и бунтовничките сили. По овој процес на медијација, Договорите во Бангуи биле потпишани во јануари 1997 година од владата, опозициските сили и верските групи. Воспоставени биле мировни сили наречени Мисија за интерафрикаин од надзор на бангуи (MISAB) за да го надгледуваат договорот. Се состоела од околу 800 војници од Буркина Фасо, Чад, Габон, Мали, Сенегал и Того, покрај логистичката и финансиската поддршка од Франција. Напорите биле поздравени од Советот за безбедност на ООН со Резолуцијата 1125 во август 1997 година, со која било овластено присуството на силите за период од три месеци.
Француските трупи привремено ги поддржале мировните сили по ескалацијата на насилството во јуни 1997 година. Сепак, тие се повлекле од земјата во октомври 1997 година, затворајќи ја и нивната долгогодишна воена база во Буар. Резолуцијата 1136 на Советот за безбедност, донесена во ноември 1997 година, го овластила MISAB за уште три месеци. Повлекувањето на француските трупи и нивните планови за запирање на логистичката поддршка до април 1998 година го поттикнале Советот за безбедност да ја усвои Резолуцијата 1159 на Советот за безбедност во март 1998 година, со која се согласил да се формира Мисијата на Обединетите нации во Централноафриканската Република до 15 април 1998 година, за преземање од MISAB.
Активности
Мировните сили, што имале сила од 1350 г., биле собрани до 15 април 1998 година и биле составени од војници од Бенин, Буркина Фасо, Камерун, Канада, Чад, Брегот на слоновата коска, Египет, Франција, Габон, Мали, Португалија, Сенегал, Того и Тунис. Покрај воениот персонал, силите имале и 24 цивилен полициски и цивилен персонал. Мировните сили биле клучни во спроведувањето на законодавните избори кон крајот на 1998 година и претседателските во септември 1999 година. И покрај тоа што разоружувањето не било јасно наведено во неговиот мандат, MINURCA ја продолжила политиката на MISAB за чување и отстранување на оружје собрано од неистомисленици. Резолуцијата 1271 на Советот за безбедност, донесена во октомври 1999 година, го продолжила мандатот на MINURCA до 15 февруари 2000 година.
NGC 14
NGC 14 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 14 се споменува и како UGC 75, MCG 3-1-26, CGCG 456-34, KUG 0006+155, Arp 235, VV 80.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 14 е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 14 има привидни димензии од 2,8' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 8 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 15° 48' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 14 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 647. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1178. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1195.
NGC 6422
NGC 6422 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 август 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6422 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6422 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 36 м 29,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +68° 3' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6422 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60558. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Ланкен-Границ
Ланкен-Границ (Lancken-Granitz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Близу селата Ланкен и Буртевиц се наоѓаат неколку мегалитски гробови од неолитско време.
Општината Ланкен-Границ се состои од следниве села:
Список на реки во Парагвај
Ова е список на реки во Парагвај.
Реки
Подолниот список на реки во Парагвај е според речен слив и подредени според соодветен сооднот на притоки.
Список на археолошки наоѓалишта во Перу
Археолошките наоѓалишта во Перу ги опфаќаат наоѓалиштата на различен број стари цивилизации и култури од различен историско-културен период. Видот на наоѓалиштата е различен, па така има мали археолошки наоѓалишта но и големи наоѓалишта под заштита на УНЕСКО и важни за светската историја. Исто така, наоѓалиштата се разликуваат и по стилот на градба, па така има од пирамиди и храмови па сè до цели градови како што се Чан Чан или Мачу Пикчу. Надлежна институција за одржување на истите е Националниот институт за култура на Перу.
Наоѓалишта
Во прилог следува дел од наоѓалиштата кои можат да се најдат во Перу. Списокот не е целосен и може да се прошири.
Ефтимиј I Цариградски
Ефтимиј I Цариградски ( 834 – ) — Вселенски патријарх од 907 до 912 година. Монах од својата младост, тој станал духовен татко на идниот цар Лав VI, кој пак за возврат го издигнал до свештенската титула архѓакон. И покрај турбулентниот однос со Лав, во 907 година бил устоличен за патријарх и се задржал на таа позиција сè до неговата смрт во 912 година.
Живот
Ефимиј е роден во Силифке во Исаврија околу 834 година, при што станал монах од млади години. Според погребниот говор, напишан од Арет Цезариски, тој бил роднина на чудотворецот Грегориј Декаполит. По непријатностите со монашкото братство на Мал Олимп и манастир во близина на Никомедија, Ефтимиј пристигнал во главниот град, Цариград, и влегол во манастирот Св. Теодор во предградијата на престолнината. Ефтимиј имал контакти со патријархот Игнатиј I, кого тој го нарекува свој господар, и за веме на вториот мандат на Игнатиј како Вселенски патријарх (867–877) тој бил назначен за духовен татко на принцот Лав, најстариот син на царот Василиј I (867–886) и иден цар Лав VI (886–912). Според историчарката Шона Тофер, во својот труд вели дека во период на владеењето на Лав VI, ефтимиј бил духовен татко на сите синови на Василиј. Ефтимиј го поддржал Лав во неговиот судир со татко му околу неговата афера со Зоја Зауцена. Според Ефтимовата хагиографија,Vita Euthymii, му помогнал на Лав да го преживее своето затворање во периодот 883–886, кога принцот од него барал совети, со што ефтимиј бил приморан да биде во Цариград место во својот манастир.
Ефтимиј првично влегол во судир со Лав кога ја поддржал неговата прва сопруга, Теофанија, и ја разубедил да бара развод од нејзиниот сопруг поради запоставувањто на брачните обврски и постојаните афери на нејзиниот сопруг со неговата долгогодишна љубовница Зоја Зауцена. По смртта на Теофанија, Ефтимиј се противел на неговиот втор брак со Зоја поради нејзината лоша репутација, што му донело двегодишно затворање во манастирот Св. Диомедиј. Не бил пуштен да излезе сè до смртта на Зоја две години подоцна. По смртта на Зоја за време на раѓањето на ќерката, Ана, Лав повторно стапил во неканонски трет брак со Евдокија Бајана, во надеж да има машки наследник. Од овој брак го добива Василиј, кој се родил на Велигден 901 година, но Евдокија починала за време на породувањето а подоцна починало и самото бебе. Ова уште еднаш довело до судир царот и Ефтимиј. Во Vita може да се забележи дека по смртта на Зоја и нејзиниот татко и откривањето на заговорот на дел од нејзините родители, Лав се покајал поради својот однос кон Ефтимиј и побарал прошка. Царот постојано се совтувал со него, што честопати го посетувал притаеново неговиот манастир во Саматија. За време на една од посетите, Ефтими ја прорекол смртта на Евдокија, и подоцна одбил да присуствува на нејзиниот погреб, повлекувајќи се со свои шест следбеници во предградието Агато, имот на неговиот манастир.
Решен, царот повторно влегол во врска со љубоница, Зоја Карбонопсина, и во септември 905 година најпосле го прославил раѓањето на идниот цар Константин VII. Фактот што мајката на детето била љубовница предизвикало судири со водечките црковни власти, и Лав бил присилен да се раздели со Зоја како предуслов за крштевањето на новероденчето од страна на патријархот Никола I во црквата Аја Софија. Ефтимиј исто така бил убеден да учествува на церемонијата како кум, настан кој се случил во јануари 906 година. Покрај заветот дека ќе се раздели со Зоја, сепак, Лав се обидел да гио легализира својот син и сопруга со четврт брак, нешто што било целосно забрането со канонските закони и било казнувано со екскумуникација. Патријархот Никола првично го поддржал царот во неговите обиди да осигура стабилна икономија, но дрковното раководство било одлучно против оваа одлука, присилувајќи го Никола да го смени својот став. Како што расправиите продолжувале, во февруари 907 година Никола I бил сменет од страна на царот и на неговото место бил постаен Ефтимија. Во делото Vita се објаснува дека ставот на и неговата замешаност во заговорот на генералот Андроник Дука, но другите извори не се споменува позадината на овој заговор.
Покрај големата тврдоглавост на Ефтимиј, што најверојатно довело до Лав да не го постави за патријарх порано, се покажал волен да му даде на царот икономија, поддржан ос останатите патријарси во Пенатархијата. И покрај огромниот напор на Зоја, тој тврдокорно одбивал официјално да го признае нејзиниот брак со им ператорот со што таа би се стекнала со статусот на царица. Лав морал да се покае и да се исповеда за неговиот брак, и да донесе закон со кој се спречува некој друг да стапи во брак по четврти пат. Како резултат на оваа спогодба, на 15 мај 908 година Ефтимиј ко крунисал Константин VII за совладетел. Иако подоцнежните византискли хроники се на страната на Никола I против Лав, тие го прикажуваат Ефтимиј во позитивно светло. Според Vita, неговото патријархување го залечил раздорот во црквата и многу водечки црковни лица поради четвртиот брак на царот. Епископот Гаврил Анкирски се вели дека го испратил омофориумот на Св. Климент како подарок и знак на почитување.
Хагиографија и пишувања
Ефтимиовта хагиографија,Vita Euthymii, или Животот на Ефтимиј, најверојатно е дело напишано во 920/25 година или нешто по 932 година. Авторот е непознат, но, според Ш. Тофер, „авторот имал поглед на работите во дворот за време на владеењето на Лав VI“, и последователно е еден од најбогатите извори за тој период од смртта на Василиј I па до раните години на Константин VII. Сепак, покрај тоа што дава сликовит портрет на Лав и неговиот двор, со сведошни ангдоти кои го прикажуваат карактерот на царот, како извор на имформации е ограничен поради наклоноста кон Ефтимиј, како и поради фактот што неколку делови од текстот недостасуваат. Единственото цело дело било чувано во Берлин и истото исчезнало за време на Втората светска војна, но делото Vita постои во некоку критички изданија:
Пишувањата на самиот Ефтимиј се безначајни, содржински проповеди за зачнувањето на Св. Ана и беседа за Богородица. Неговиот современик Арет Цезариски исто така напишал панегирик во негова чест, но според А. Каждан „станува збор за обичен текст со ограничен број н податоци“.
Џејкоб Еклунд
Неговата сопруга Мари Ричардсон ја играл неговата девојка на екранот во трилогијата на филмовите Третиот бран, Извршна заштита и Нулта толеранција, како и во другите 17 филмови за Џохан Фалк, објавени помеѓу 2009 и 2015 година.
Колоратура (опера)
Колоратура (опера)  - детално орнаментирана вокална музика со пеење високо и ниско по скалата, со широки мелодични скокови и многу брзи премини по слог, кои се користат и за прикажување на зголемената емоционална состојба на ликот и за прикажување на „атлетската“ виртуозност на пејачот. Многу луѓе би го опишале ова како „типично оперско пеење“. .
Договор од Цариград (1736)
Договорот од Цариград — мировен договор потпишан во 1736 година преку кој завршила Отоманско-персиската војна (1730–1736).
Според кој Османлиите го признале Надер Шах како легитимен во Персија, Кавказ бил отстапен на Персија а на персиските верници им било овозможено да одат на аџилак во Мека, кој бил под османлиска власт. Во следните години Надер ја презел целосно контролата над Персиската империја и се прогласил за шах. Двете земји војувале уште еднаш под негово раководство (1743-4746) која војна завршила без победник. По неговата смрт Османлиите ја нападнале територијата на Кавказ и повторно ја зазеле.
Стефан II Цариградски
Стефан II Цариградски — Вселенски патријарх од 29 јуни 925 до 18 јули 928 година. Се верува дека е устоличен од страна на царот Роман I по смртта на Никола, по смртта на Стефан II устоличен е Трифун како пополнување сè додека на тоа место на стапил Романовиот син, Теофилакт, бил доволно возрасен за таа позиција. Стивен Рансиман го нарекува „намерно поставување“. Стефан II е прогласен за светец.
Душан Наумовски
За македонскиот првоборец и театарски режисер, видете Душко Наумоски.
Душан Наумовски (, -, ) — македонски режисер.
Животопис
Наумовски е роден на 8 јули 1938 година во Битола, во средина на сиромашно земјоделско семејство со револуционерна традиција и напредни сфаќања. Гимназиските денови Наумовски ги поминува со забележителна општествена и културна активност во организирање и покренување на многубројни настани и активности. По завршувањето на средното образование 1957 година се запишал на отсекот за режија на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград, Србија во класата на професорот Вјекослав Африќ, која со успех ја завршил во 1961 година. После дипломирањето се вработил како режисер во народниот театар во Битола каде ја зпочнал својата професионална активност во областа на драмската уметност. Во 1965 година се вработил во македонската Телевизија тогашна Телевизија Скопје, каде активно работел до своето пензионирање. Починал во Битола на 27 август 2011 година.
Филмографија
За време на 35-годишната професионална работа во телевизијата, Наумовски имал режирано значајни тв претстави, драми, серии за возрасни, но неговиот творечки опус е поврзан со создавањето за деца. Неговите играни серии за деца „13-от КЛУЧ“ ,„ДА ВИДАМ ДА ВИДАМ ШТО ДА БИДАМ“, „БУЛКИ КРАЈ ШИНИТЕ“, „СОНЦЕ НА ДЛАНКА“, „ВТОРАТА СМЕНА “, „ДО РЕ МИ“ ,„ГОЛЕМИ И МАЛИ“ претствауваат анталогиски телевизиски приказни за деца кои ги паметат многу генерации.
Грамади (Нерав)
Грамади — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Нерав. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. На блага падина северно од Видин Дол, источно од Неравска Река и јужно од месноста Спас, на површина од 150 x на 100 м, при орањето на нивите се откриени делови од керамички садови со груба фактура и црвена боја. Се среќаваат и градежни материјали.
Кандида
Кандида — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 1 јануари 2021 година било 1,100 жители.
Стојанка мајка Кнежополка
Стојанка мајка Кнежополка – поема на Скендер Куленовиќ настаната во 1942 година. Била создадена како поетско сведоштво на ужасите на усташкиот колеж над српските цивили на Козари.
Поема јазично е обликувани по модел на народна тажалка. Но таа е повеќе повик на одмазда, славење на слободата и животот, отколку тажење на мајката која изгубила три сина (Срѓан, Мрѓан и Млаѓен) во непријателската офанзива.
Во поткозарското село Меѓувоѓе по неа е именувано основното училиште „Мајка Кнежополка“.
Гереро
Гереро (Estado de Guerrero) — сојузна држава во Мексико, јужно од главниот град Мексико, на брегот на Тихиот Океан. На запад се граничи со сојузната држава Мичоакан, на север со државата Морелос, Пуебла и Мексико. На запад се граничи со Оаксака. Гереро има површина од 64.281 км2, а во него живеат 3,388,768 милиони жители.
Држава го добила името по Винсенте Гереро, херој од Мексиканската војна за независност. Настанала во 1849, од крајбрежните области на државите Мексико и Пуебла.
Главен град е Чилпансинго. Меѓутоа, во светот многу попознати се туристичките градови на крајбрежјето на Тихиот Океан: Акапулко и Икстапа. Градот Такско е мексикански центар за експлоатација на сребро, познат и по историската колонијална архитектура. Туризамот е најзначајна економска гранка на оваа сојузна држава.
Миделхаген
Миделхаген (Middelhagen) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Од јануари 2018 година е дел од општината Менхгут.
Збор
Збор е најмалата единица во јазикот. Зборовите имаат значење и фонетска вредност. Зборот се гради од гласови (во говорот) и букви (во пишан текст). Зборот може да се гради од еден или повеќе гласови (букви) и неговата одлика е дека има значење. Со комбинирање на зборови се градат посложени форми: фрази и реченици. Посложените форми на зборови, користени според правила формираат еден јазик.
Бел Тимок
Бел Тимок е река во источна Србија која се создава кај Књажевац со спојување на Сврљишки и Трговишки Тимок, од таму тече на север паралелно со границата на Србија и Бугарија на исток и  планината Тупижница на запад. Кај градот Зајечар Бел Тимок се спојува со Црн Тимок со кој го сочинуваат Големиот Тимок или само Тимок. Бел Тимок има должина од 49 км (со Сврљишки 115 км). Сливот на Бел Тимок зафаќа ппвршина од 1.096 км2. Порано бил познат под името Књажевачки Тимок. Неговата долина е широка и густо населена. Ширината преоѓа 1 500 m. Реката тече и образува меандри, кои го успорувааат отекувањето и излевањето на водата при отопување на снегот во сливовите на нејзина составнички, како и после силни и подолги дождови. Кај селото Вратаница усекот е 5 км долга и  190 m длабока клисура, која е граница помеѓу Књажевачка котлина на југ во Зајечарска котлина на север. Просечен годишен проток кај Књажевац е 11,7 м3/с, а кај Зајечар 17 м3/с. Најголем забележан проток на устието бил 254 м3/с, а најмањи 0,125 м3/с. Речна мрежа во сливот на Бел Тимок густа е и изнесува 873 м/км2, но голем број на притоки пресушуваат особено воо текот на летото. Помеѓу нив најголеми се Јелашничка, Коритска, Селачка, Грилшка и Лубничка река. Главните притоки се Јелашничка и Коритска река од десната страна и Грлишка и Лубничка река од левата страна. На Грлишка река изградено е вештачко езеро со зафатнина од 12 милиони м3, неговата основна функција е снабдување на градот Зајечар со вода.
Река на почеток на јули 2007, двапати доживеала еколошка катастрофа, по излевања на амонијак од књажевачките фабрики и канализација.
Контраалт (опера)
Контраалт (опера) — најнизок женски глас. Слично на мецосопраните, тие често отелотворуваат женски негативци или „улоги во панталони“, т.е. улоги напишани за мажи со повисок глас (како во барокната опера). .
Церемонија
Церемонија или свеченост е дејство со риатуално значење што се изведува по особена пригода.
Човечки живот
Церемонијата може да одбележува започнување на фаза од човечкиот живот (кариера и сл.), како на пример:
Владини церемонии
Во некои случаи церемонијата се изведува само од лице со извесен авторитет. Така, отворањето на Британскиот Парламент се врши од Претседавачот на Домот. Именувањето и пуштањето на еден брод е под надзор на капетанот или некој повисок поморски офицер. Венчавката се изведува од свештеник или матичар.
Послава на настани
Други општи церемонии одбележуваат годишни или сезонски повторливи настани како:
Други церемонии ја одбележуваат важноста на важни нерегуларни настани како:
Во азиските земји церемониите се важен дел од животот дури и за поситни нешта, како да речеме чајна церемонија.
Процедура
Церемониите имаат театрална компонента: танц, поворка, положување раце и др. Приликата се дефинира или завршува со декларативен вербален проглас, како на пример:
Физичките и вербалните компоненти на церемонијата станувааат дел од литургија.
Договор од Цариград (1724)
Договорот од Цариград  или Руско-турскиот договор — мировен договор потпишан на 12 јуни 1724 година преку кој Руската Империја и Османлиското Царство се договориле за поделба на териториите на Персија.
Според договорот источните делови од реката Кура и Арас биле вклучени во составот на Русија, додека западните на Османлиското Царство.
Факт
Факт е следното:
Царски омлет
Припрема
Од брашното, млекото, јајцата, шеќерот и солта се замесува тесто и се ства во тава подмачкана со зејтин и се подпечува.Потоа со вртење се подпечува и другата страна од омлетот. Царскиот омлет може да се служи на различни начини на пример може да се посипе прав од шеќер, да се додадат бадеми, и слично.
Легендата за потеклото
За време на Австроунгарската монархија овие слатки се шириле надолу низ Унгарија.
Контратенор
Контратенорите често пеат во барокните опери, но денес има и некои модерни литератури и репертоари за нив. .
Пирс Броснан
Пирс Броснан е ирски глумец и продуцент, најмногу познат по улогата на Џејмс Бонд во четири филмови од 1995 до 2002: Златно око (Golden Eye), Утрешнината никогаш не умира (Tommorow Never Dies), Светот не е доволен (The World Is Not Enough), и Умри Некој Друг Ден (Die Another day ).
Детство
Броснан е роден како син единец на дрводелец Томас, и Меј Смит во Наван во грофовијата Мит, во провинцијата Ленстер во Ирска. Мајката на Броснан се пресели во Лондон, Англија, поради работа, откако неговиот татко го напушти семејството; во 1964 година, на возраст од единаесет години Броснан и се придружи на неговата мајка. Броснан ја напушти Ирска на 12 август 1964, истиот ден кога почина Јан Флеминг. Мајка му подоцна се разведе од неговиот татко и се омажи за британски ветеран од Втората светска војна, Вилијам Кармикел, кој брзо беше прифатен како фигура на татко од својот млад посинок. Кармикел е тој кој првпат го одведе Броснан да гледа Џејмс Бонд филм (Златен Прст). Броснан се образуваше во Elliot училиштето, модерно средно државно училиште во Putney, западен Лондон. Кога одеше во средно училиште Броснан го доби прекарот „Ирец”. По завршувањето на училиштето, Броснан посакуваше да стане уметник и почна да тренира во комерцијални илустрации на колеџот Central Saint Martins Colledge of Art and Design. Кога Броснан имаше 16 години, еден циркуски агент го забележа како забавува како „голтач на пламен ” и го ангажира. Подоцна Броснан три години тренираше како глумец во Drama Centre, Лондон.
Семејство
На 23 септември 2004година, Броснан станал граѓанин на САД, но го задржал и ирското државјанство. По тој повод, Броснан изјавил: „Ирското во мене е во се што правам. Тоа е духот на она што сум јас всушност, како човек, како глумец, како татко. Тоа е она од каде што јас доаѓам.” Запрашан од еден обожавател, дали му смета тоа што луѓето ја мешаат неговата национална припадност, Броснан одговорил: „Ме зачудува на некој начин тоа што ме мешаат дека сум Англичанец, кога јас сум роден и одгледан Ирец. . . Инаку не летам под ничие знаме, но не ме загрижува тоа што ми ја мешаат националноста. ” Тој живее главно во Малибу, Калифорнија а има куќи и на Хаваите и во северен Даблин.
Хуманитарна работа
Броснан го поддржувал Џон Кери во претседателските избори во 2004 и е гласен поддржувач на контролата за оружјае и на истополовите бракови. Броснан уште во својата 9 година стана свесен за јадреното разоружување кога светот го осудуваше американското тестирање на нуклеарка во 1962 во Невада и тоа беше главна расправа во меѓународните списанија. Од 1997 до 2000, Броснан и неговата сопруга Смит работеа со Советот за заштита на природните богатства ([http://www.nrdc.org NRDC) и Интернационалната фондација за помош на животните (IFAW) да спечат една фабрика за сол да биде изградена во Laguna San Ignacio. Брачниот пар исто така успешно го победил Cabrillo Port Liquefied Natural Gas (LNG) капацитет кој беше оредложено да се гради на бреговите на Малибу. Броснан исто така собира пари кои подоцна се наменети за хуманитарни цели и преку своите уметнички слики. Тој претходно се обучувал за уметник, но се премести во театар; за време на фаталната болест на неговата прва сопруга тој се повлече од глумата за да биде со неа и повторно почна да се занимава со сликање од терапевтски причини, создавајќи пејзажи во јаки бои како и семејни портрети. Профитот од продажбата на неговите слики е доверен на „добротворни организации за заштиата на околината, здравјето на децата и жените. ” По смртта на Харис тој беше поборник за свесноста за опасностите од канцерот, во 2006, тој беше претставник на „Lee National Denim Day“ фондацијата за рак на дојката. Во мај 2007 Броснан и Смит донираа 100 000 долари за да се премести игралиште на Хаваи од Kauai, каде тие имаат свој дом. Тој беше почестен во Берлин со наградата „Златна камера“ и за уметничките дострели и за залагањата за заштита на околината.
Почетна кариера
По дипломирањето на Drama Centar во 1975, Броснан доби работа како помошен сценски менаџер во York Theatre Royal, кога го имаше и своето прво појавување на сцена во „Чекај додека да падне мрак”. По шест месеци тој беше одбран од драмскиот автор Тенеси Вилијамс да ја игра улогата на МекКејб во британската премиера на “The Red Devil Battery Sign”. Неговата изведба предизвика возбуда во Лондон и Броснан сѐ уште ја чува телеграмата од Вилијамс во која е изјавено само: „Фала му на Бога за тебе, драго мое момче”. Тој ја продолжи својата кариера со кратки појавувања во филмови како „Долгиот добар петок” (1980) и „Кршење на огледалото” (1980) како и раните телевизиски изведби во „Професионалци” (The Professionals), „Потезот на Марфи” (Murphy’s stroke) и „Играј за денес” (Play for Today). Тој стана телевизиска ѕвезда во САД со главната улога во популарниот минисеријал “Manions of America “ глумејќи со Кејт Малгриј, Дејвид Соул и Линда Парл. По ова следеше улогата од 1982 во маестралниот театарски документарец Robert Gould Shaw во кој е хронализиран животот на Вирџинија Лејди ненси Астор – првата жена која влезе во британскиот парламент. Улогата на лишениот од љубов, Шоул му ја донесе на Броснан номинацијата за најдобра споредна улога на наградите Златен Глобус.
Во 1982, Броснан јурна во популарност во САД со улогата на исклучително привлечниот насловен лик во NBC романтичниот серијал Remington Steele, глумејќи со Стефани Зимбалист која ја имаше улогата на формирачот на агенцијата Лара Холт. Washington Post забележа дека годината дека “Пирс Броснан би можел да биде младиот Џејмс Бонд”. Во 1986, му беше понудена улогата на Џејмс Бонд, пред серијалот Remington Steele да биде завршен, но не можеше да го раскине договорот со продуцентот. Тој продолжи со појавување во неколку значајни филмски остварувања како „Четвртиот протокол” (1987), „Измамници” (1988) и „Косачот” (1992). Во 1993 тој беше ангажиран во пробен филм за NBC кој се вика „Трчејќи диво”, играјќи ја улогата на репортер на Auto World магазинот чиишто стории ги отсликуваат неговите сопствени диви авантури. Џенифер Лав Хјуит ја играше улогата на негова ќерка, сепак серијата не беше одбрана и никогаш не се емитуваше. Следната година тој имаше споредна улога во комедијата “Mrs Doubtfire”. Тој се појави и во неколку телевизиски филмови како Ноќна стража (1995), хохг-конгшки шпионски трилер, глумејќи покрај глумецкарта Александра Пол.
Џејмс Бонд
Првиот контакт на Броснан со Џејмс Бонд филмовите беше кога тој ја посети својата сопруга Касандра Харис на снимањето на „Само за твоите очи”. Според извештај од 1986 година, Albert “Cubby” Broccoli, продуцент на сите Бонд филмови до тогаш, рекол „Ако тој (Броснан) знае да глуми. . . Тој е мој човек”, за да го замени тогашниот Бонд-Роџер Мур. Во тоа време се известуваше, и од Enterteinment Tonight и од National Enquirer, дека Броснан е способен да наследи и други улоги од оние на Мур, како „Светец”, „Simon Templar”.
Тој ги потврди шпекулациите во артиклот на Orange Coast магазинот но рече „Тоа сѐ уште чека на нечие биро во Холивуд”. Филмот конечно беше снимен во 1997 со Вал Килмер во насловната улога. Во 1986, по пензионирањето на Роџер Мур од улогата на Бонд, Тимоти Далтон беше понуден, откако тој ја одби улогата во 1967, 1968, 1980; неговиот ангажман во филмската адаптација на Brenda Starr го оневозможи Далтон да ја прифати улогата. Броснан чијашто теливизиска серија Remington Steele штотуку беше завршила, доби понуда за улогата но публицитетот ја обнови Remington Steele и Броснан мораше да ја одбие улогата на Џејмс Бонд заради договорот со шоуто. До тогаш, Далтон стана пристапен и ја прифати улогата во “The Living Daylights” (1987), што доживеа успех на топ листите, неговото второ појавување како 007, „Дозвола за убиство”, беше разочарувачко на Американскиот box-office, и нерасчистените работи околу сопственоста на филмското овластување резултираа со откажување на предложениот трет филм на Далтон во 1991 (предвидуван наслов: Имотот на дамата). „Златно око” беше оригинално напишан за Далтон во улогата на Бонд, но тој не ја прифати улогата што му ја остави вратата отворена на Броснан во 1994. На 7 јуни 1994, Броснан и официјално беше најавен како петтиот глумец кој ќе ја има улогата на Џејмс Бонд. Назначувањето на Броснан како Бонд го потполни кругот на глумецот кој изјави во повеќе интервјуа дека „Златен прст” (Goldenfinger) и дека изведбата на Шон Конери во улогата на Бонд го инспирирала да влезе во шоубизнисот.
Броснан потпиша договор за три филма со можност и за четврти и првпат се појави како агентот 007 во „Златно око” од 1995 што доби пофалби од филмската критика. Џејмс Берадинели го опиша Броснан како „дефинитивен напредок во споредба со неговиот претходник со чувство за духовитост кое го придружува неговиот природен шарм“, но додаде дека „една четвртина од „Златно око” е моментот на поставување убиство”. „Златно око” заработи повеже од 26 милиони долари за време на неговата отворена недела во САД и заработи околу 350 милиони долари за време на неговото издавање ширум светот. Беше на четвртото место на најголемите филмски остварувања во 1995. Броснан повторно се појави во 1997 со „Утре никогаш не умира” (Tommorow Never Dies) и во 1999 со „Светот не е доволен” (The World is not Enough), коишто исто така доживејаа голем успех. Во 2002 Броснан се појави по четврти пат како Бонд во „Умри друг ден ”.
- „Би сакал да снимам уште еден Бонд филм, секако. Конери направи шест. Шест би бил добар број, а потоа никогаш да не се вратам назад ”. –Изјави Броснан за време на промоцијата на „Умри друг ден ”. По некое време, откако беше издаден „Умри друг ден” медиумите почнаа да се прашуваат дали Броснан ќе ја преземе улогата на Бонд за петти и последен пат, во подоцна именуваниот филм „Казино Ројал ”.
Во текот на 2004, се шпекулираше дека преговорите помеѓу Броснан и продуцентот пропаднаа и се остава простор за нов и помлад глумец. Иако често се шпекулираше дека Броснан сѐ уште се труди околу тоа да ја преземе улогата на 007, тој го одрече тоа повеќепати, и во февруари 2005, тој објави на своето морежно место дека тој завршил со таа улога. И покрај тоа, продолжија гласините дека тој е во преговори со режисерот баш пред Даниел Крег да биде избран и најавен на 14 октомври 2005. Во едно интервју со The Globe Броснан беше прашан за неговото мислење за Даниел Крег како новиот Џејмс Бонд. Тој одговори: „Едвај го чекам, како што сите ние едвај го чекаме новиот филм. Даниел Крег е одличен глумец и ќе направи одлична работа. ” Тој ја потврди оваа поддршка во уште едно интервју изјавувајќи дека „Крег е на пат да стане значаен Бонд. ” Покрај ангажманите во Џејмс Бонд филмовите, Броснан зеде учество и во Џејмс Бонд видеоигрите.
Кариерата по Џејмс Бонд
Во 1996 година, Броснан станал сосопственик на продукциската куќа „Ајриш дримтајм“. Свесен за опасноста да биде деклариран како Џејмс Бонд, тој побарал од продукцијата „ЕОН“ да биде во можност да работи на други проекти помеѓу филмовите за Бонд. Барањето било прифатено и Броснан се појавил во неколку други филмови, вклучувајќи неколку кои тој сам ги режирал. Тој имал широк ранг на улоги, од улогата на научник во филмот на Тим Бартон „Марс напаѓа!“ (Mars Attacks!), до вулканологист во „Дантеовиот врв“ (Dante’s Peak) и насловната улога во “Grey Own”.
Првата улога на Броснан по улогата на Џејмс Бонд беше онаа на Даниел Раферти (Daniel Rafferty) во „Закони на привлечноста” од 2004 година. Истата година, Броснан играл во „По зајдисонцето”, со Селма Хаек и Вуди Харелсон. Следниот филм на Броснан бил „Матадорот” (The Matador) од 2005 година. Ослободувајќи се од имиџот на софистицираниот таен агент, Броснан го глумел Џулиан Нобел, измачуван и убиен, кој сретнува трговец-патник во мексикански бар. Филмот бил подобро прифатен отколку „По зајдисонцето”, и добил повеќе позитивни оценки. Првиот филм на Броснан во 2007 беше “Seraphim Falls ”, во кој играше покрај сонародникот-Ирецот Лиам Нисон. Следните проекти на Броснан ги вклучуваат „Пеперуга на тркалото” и „Оженет живот”. Почна снимањето на “The Thomas Crown Affair 2 “ како продолжение на филмот од 1999 “The Thomas Crown Affair “. Продолжението, режирано од Пол Верховен, ќе ја користи новелата на Ерик Амблер „Светлината на денот” и адаптацијата оа 1964 “Topkapi ” како основа. Во декември 2005, беше објавено дека Броснан стана ѕвезда во “The November Man”, адаптација на новелата на Бил Греингер “There are no spies”, но проектот беше одкажан во 2007. Броснан финансиски ќе го подржи Caitlin, филм за Caitlin Mac Namara, сопругата на поетот Dylan Thomas. Исто така во 2008, Броснан ќе и се придружи на Мерил Стрип во филмската адаптација за ABBA мјузикал “Mamma Mia!”. Тој ѓе ја има улогата на Сем Кармикел, еден од тројцата луѓе за кои се претпоставува дека се татко на Amanda Seyfried. Стрип ќе ја игра улогата на нејзината мајка. Џуди Креимер, режисерот на филмот, рече : „Сметаме дека ќе постои хемија помеѓу Мерил и Пирс во романтична комедија ”.
Во 2009, Броснан ќе глуми во “The Big Biazarro”, режиран од Вонди Хартис Хол. Глумецот и режисер Дени ДеВито изјави дека Броснан ќе се придружи на Дакота Фанинг и Морган Фримен во неговата адаптација на новелата од 1990, „Вистинска исповед на Шарлот Доил ”.
Тисов
Тисов (Thiessow) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Покрај Тисов во општината влегува и селото Клајн Цикер.
Од јануари 2018 година е дел од општината Менхгут.
Капозеле
Капозеле — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 30 април 2020 година било 3,371 жители.
Надворешни врски
^ All demographics and other statistics from the Italian statistical institute (Istat); Dati Istat - Popolazione residente all'1/5/2009
Љубивоје Ршумовиќ
Љубивоје Ршумовиќ (Љубиш, 3 јули 1939) е српски поет. Познат е по својата поезија за деца.
Животопис
Роден е 1939 година во Љубиш на Златибор во семејството на Милесе и Михаила Ршумовиќ. Подалечни предци му се Окиљевиќи од Гацко. Се школувал во Љубиш, Чајетина, Ужице и Белград. Дипломирал на Филолошкиот факултет во Белград, на Одсекот за компаративна книжевност.
Во Београд го запознал Душко Радовиќ, под чие влијание почнал да пишува песни за деца. Работел на Радио Белград Радио Београд, потоа на Радио-телевизија Србија, каде бил автор на емисијите за деца „Хиљаду зашто“, „Хајде да растемо“ и „Фазони и форе“. Управниот одбор на Здружението на книжевници на Србија 30 март 2012 го предложило за дописен член на Српската академија на науките и уметностите. . Данес живее во Белград. Бил е директор на театарот „Бошко Буха“, а сега е претседател на Културно-просветната заедница Србије.
Претседател е на советот на Меѓународниот фестивал на театри за деца кој се одржува во Суботица.