cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
556
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6064 и 6065 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5306 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4316 и 4317 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1309.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 556 година се протега во 3192 и 3193, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3252 и 3253 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1099. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 68 и 67 година пред хиџра.
Мила татковино
Мила татковино (бугарски: Мила Родино) е државна химна на Република Бугарија од 1964 г. Се заснова на музиката и текстот на песната „Горда Стара Планина“, напишана од Цветан Радославов (1863–1931) во 1885 година. Тој ја компонира песната по патот кон боjните полиња за време на Српско-бугарската воjна. Текстот е променет повеќепати, а за последен пат во 1990 година.
Други версии на химна
Оригинален текст на Цветан Радославв
Горда стара планина,
покрај него северот е сино.
до Цариградска кора.
Рефрен:
Драга Татковина,
ти си рај на Земјата
твојата убавина, твојот шарм,
ах, немаат крај!
Ајде, браќа Бугари,
да се оди на Балканот.
Херојска битка се подготвува таму,
за слобода, правда.
(Рефрен...)
Кога песната беше усвоена како химна на Народна Република Бугарија во 1964 година, последниот стих беше отстранет и беа додадени уште 2 стихови, дел од водечката улога на Бугарската комунистичка партија (која пропадна по 1990 година):
Паднаа безброј борци,
за нашиот сакан народ.
Мајко, дај ни машка сила,
нивниот пат да се оди!
(Рефрен ...)
Заедно браќа Бугари,
Москва е во мир и се бори со нас!
Голема забава за вода,
Streptococcus pyogenes
Streptococcus pyogenes е грам позитивна бактерија која расте во вид на синџир, без спори, флагели, некои видови имаат капсула, а некои не.
Расте на крвен агар и дава мазни непровидни, непигментирани колонии, а околу нив ẞ хемолиза.
Отпорност и токсичност
Средно отпорна бактерија отпорна на сушење, осетлива на пеницилин. Лачи јак еритроген токсин т.н. Диков токсин и тоа тип (A,B и C). Овој токсин доведува до оштетување на ендотелот на капиларите. Ги прави пропустливи и доведува до излевање на крвта во кожата во вид на точкасти крварења. Потоа токсинот по лимфохематоген пат се разнесува до паренхимните органи (слезина, црн дроб). Покрај овие лачи и хемолизин О и S. Стрептокинеза и хијалиранидаза, дезоксирибунуклеоза.
Антигенска структура и епидемиологија
Извор на инфекцијата е болен човек - клицоносител. Се пренесува директно по аерокапков пат, а поретко индиректно. Има сезонски карактер на јавување и тоа: есен, зима поради долг престој во затворен простор и близок контакт со болен.
Патогенеза
Влезна врата слузницата на горни дишни патишта. Заболувањата кои го предизвикуваат се наречени стрептококози. Се делат на: Кожа (апцес, фуринкули, карбункули, целулитис, еризипел, флегмона) Карактеристично за скарлатина - егзантем (исип) по кожата и телото и енантем (исип) по видливите слузокожи.
Егзантемот го зафаќа целото тело со исклучок на лицето, длаките, и табаните. Лицето е зацрвенето особено на јаболчниците сè до назолабјалната бразда каде имаме бледило тоа е знак на пасти на местото со повеќе кожни набори (вратот) аксилите, (препоните зад колениците). Егзантемот се слива во вид на црвени линии - знак на Филатов. Егзантемот отпаѓа со ситно брашнесто перутење на кожата и тоа почнуваќи од нејзините најнежни делови (врат, околу ноктите на рацете итн.) Рековалесценцијата (опоравување) започнува по втората недела.
Дијагноза
Анамнеза, клиничка слика епидимиолошка анкета, микробиолошка дијагноза, (се зема брис до влезното место, до грло, кожа, пункција на коскена срж, ликвор, крв и др.) Се прави препарат и се бои ои грам или се засејува на крвен агар и декстрозен бујон.
Терапија
Се даваат Пеницилини. Имунитетот е краткотраен. Профилакса изолација на болните и клицоносителите, а кај луѓе кои доживеале еден напад на ревматска треска се даваат на секој 15-30 дена во текот на 5 години депопеницилини.
Горно Свиларе
Горно Свиларе — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 712 жители.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 712 жители, од кои 711 Албанци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 845 жители, од кои 830 Албанци и 15 лица без податоци.
Родови
Горно Свиларе е албанско село, а порано имало и Македонци.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Албански
Македонски
Ирена Шевињска
Ирена Шевињска (родена како Ирена Киршенштејн на 24 мај 1946 г.), Irena Kirszenstein-Szewińska — поранешна полска спринтерка која била една од водечките светски спортисти во речиси две децении во повеќе дисциплини.
Ран и личен живот
Ирена Киршенштејн е еврејка, и е родена во Ленинград во еврејско семејство. Нејзиниот татко бил од Варшава а нејзината мајка од Киев. Тие се запознале во Ленинград, каде студирале во тоа време и во 1947 година се преселиле во Варшава..
Во 1967 година таа се венчала со нејзиниот тренер, Јануш Шевињски, кој се натпреварувал во атлетските дисциплини со пречки на државно ниво и подоцна работел како спортски фотограф. Тие имаат два сина, Андреј Шевињски (роден 1970 г.), кој играл одбојка и подоцна станал сенатор, и Јарослав (роден 1981 г.).
Во 1970 година Шевињска дипломирала на Варшавскиот универзитет со магистерска диплома по економија.
Кариера
Помеѓу 1964 и 1980 година таа се натпреварувала на пет изданија од Летните олимписки игри, освојувајќи седум медали, од кои три златни. Таа исто така соборила шест светски рекорди и е единствената спортистка која поседувала светски рекорд во трките на 100 метри, 200 метри и 400 метри. На Европските првенства таа освоила вкупно десет медали (пет златни). Помеѓу 1965 и 1979 година таа собрала 26 државни титули и поставила 38 рекорди во спринтерските трки (100, 200 и 400 метри) и скок во далечина.
Во 1974 година, таа станала првата шена која ја соборила границата од 50 секунди на 400 метри, и поставила нов светски рекорд од 22.21 секунди на 200 метри. Таа била рангирана на 1. во светот во трките на 100, 200 и 400 метри во 1974 година
Последниот олимписки медал таа го освоила на игрите во 1976 во Монтреал, победувајќи на трката на 400 метри со нов светски рекорд од 49.29 секунди. На воведното издание на Светскиот куп во атлетика во 1977 година, таа ги освоила титулите во трките на 200 и 400 метри; победувајќи ги фаворизираните спринтерки од Источна Германија, Барбел Вокел и Марита Кох редоследно. Таа била рангирана на 1. во светот во трките на 200 и 400 метри во 1976 и 1977 година.
Во 1998 година, Шевињска станала член на Меѓународниот олимписки комитет. Од 2004 година, таа е на чело на полската атлетска федерација.
На 3 август 2005, таа била избрана како трета жена во Советот на Меѓународната асоцијација на атлетски федерации (ИААФ) за време на првата сесија од 45. конгрес на ИААФ во Хелсинки.
Таа е член на Меѓународната еврејска спортска куќа на славни, и на куќата на славни на ИААФ.
Конотат
Конотат е израз што најчесто се употребува во уметничко-литературниот стил. Претставува израз што развива нови асоцијации кај читателот. Конотат е всушност секој двосмислен израз.
Пример:
Зборот „лисица“ претставува конотат, зашто има друго (конотативно) значење освен основното.
Сибирска кафеава мечка
Наводи
Лов на мечки во Русија
Манастириште (Валандово)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во Валандово. Претставува некропола од доцноантичко време. Наоѓалиштето лежи на 1 км северно од градот, во близината на средновековната тврдина, каде на едно мало плато е откриена група гробови со конструкција од камени плочи - тип циста, и од тегули „на две води“. Во гробовите се најдени повеќе керамички садови и монети од III и IV век (Диоклецијан, Константин I, Проб, Флоријан).
Космос-1229
Космос-1229 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 декември 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1229 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1464 км, а најмалото на 1416.
ОУ „Невена Георгиева - Дуња“ - Нежилово
Основно училиште „Невена Георгиева-Дуња“ (скратено: ОУ „Невена Георгиева-Дуња“) — поранешно основно училиште во селото Нежилово.
IC 1107
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1107 се споменува и како ESO 200-42.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 34 м 3,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 19' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на IC 1107 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13206.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
NGC 4767B
NGC 4767B — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4767B се споменува и како ESO 323-41, MCG -7-27-15, DCL 379, IRAS 12519-3934.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4767B е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4767B има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 44,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 51' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 99°.
Други поделби
Проучување на NGC 4767B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43954. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7776. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Термистор
Термистор – вид отпорник чиј електричен отпор се менува со промена на температурата. Заради оваа особина, термисторите наоѓаат примена како сетилници на температурни промени.
За жал, зависноста на отпорот од температурата е нелинеарна, што го отежнува користењето на термисторите. Од друга страна, осетливоста е голема и на мали промени на температурата. Заради тоа, термисторите најмногу се користат таму каде што е потребно тестирање на граничните температури (горна и долна), а не за мерење на истата.
Термисторот се состои од пулупроводен материјал, обично некој вид метален оксид.
Видови
Главната поделба е на термистори со позитивен (позитивен температурен коефициент, ПТК) и негативен (НТК) температурен коефициент. Ако отпорот се зголемува со зголемување на температурата, тоа е ПТК термистор. Во спротивниот случај, се работи за НТК термистор.
Самозагревање и уништување
При ниски температури, и многу мали струи низ термисторот може да предизвикаат доволно топлина да дојде до зголемување на температурата на истиот или смалување на отпорот. Ова смалување на отпорот предизвикува уште поголем струја низ термисторот и доаѓа до ефект на лавина, која може да го уништи термисторот (во најлош случај) или да доведе до погрешно мерење.
Индонезиска рупија
Рупијата ( Rp ) е официјална валута на Индонезија. Издадена и контролирана од Централната Банка на Индонезија, нејзиниот код за валута ИСО 4217 е IDR. Името „рупија“ потекнува од санскритскиот збор за сребро, рупјакам Понекогаш, Индонезијците, исто така, неформално го користат зборот „ перак “ („сребро“ на индонезиски ) во однос на рупијата. Рупијата е поделена на 100 сени, иако инфлацијата ги застари сите монети и банкноти деноминирани во сени.
Островите Риау и индонезиската половина на Нова Гвинеја ( Ириски Барат ) имале свои варијанти на рупија во минатото, но тие започнале да ја користат националната рупија во 1964 и 1971 година, соодветно (види Руау Рупија и Западноириска рупија ).
Идре
Идре (Eajra) е локалитет и ски -центар кој се наоѓа во општината Алвдален, округот Даларна, Шведска со 794 жители во 2010 година. Исто така, бил и историска парохија и поранешна општина.
Историја
Двете парохии Сарна и Идре првично биле дел од Норвешка, но биле окупирани од експедиција на шведски селани од Алвдален во 1644 година. Договорот од Брамсебро од 1645 година бил двосмислен во врска со статусот на парохиите, но кога требало да се одлучи точниот пат на границата во 1751 година, Норвешка прифатила граница западно од Идре и Сарна.
Космос-1230
Космос-1230 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 декември 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1230 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1463 км, а најмалото на 1401.
Теквондо на Летните олимписки игри 2012 – до 58 кг за мажи
Турнирот во теквондо до 58 килограми во машка конкуренција на Летните олимписки игри 2012 беше одржан на 8 август, во Ексел Центарот во Лондон.
Формат на натпреварување
Главната ждребка се состои од едноставен елиминационен турнир, кулминирајќи во натпревар за златен медал. На натпреварите во теквондо се доделуваат два бронзени медали. За утврдување на освојувачите на бронзените медали се користи репасаж. Секој натпреварувач кој загубил од еден од двата финалисти се натпреварува во репасажот, кој претставува елиминационен турнир. Поразените во полуфиналето се соочуваат со натпреварувачите кои загубиле од финалистите во елиминационата рунда и во четвртфиналето.
Резултати
На 13 јули 2012 година, Светската теквондо федерација ја објавила првичната ждребка која ги вклучувала осумте носители во натпреварувањето. Ждребката со останатите натпреварувачи била извлечена на 6 август 2012.
Репасаж
Секој натпреварувач кој загубил од еден од двата финалисти се натпреварува во репасажот, кој претставува елиминационен турнир. Поразените во полуфиналето се соочуваат со натпреварувачите кои загубиле од финалистите во елиминационата рунда и во четвртфиналето.
NGC 7083
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7083 се споменува и како ESO 107-36, IRAS 21318-6407.
Откривање
Објектот е откриен на 28 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7083 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7083 има привидни димензии од 3,9' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 35 м 44,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 54' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7083 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67023. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 458; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9111. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Глиминхес
Глиминхес е средновековен замок сместен во општината Симришамн, Сканија во јужна Шведска. Тоа е најдобро сочувано средновековно упориште во Скандинавија. Изградена е во 1499-1506 година, за време на ерата кога Сканија формирала витален дел од Данска и содржи многу одбранбени аранжмани од ерата, како што се парапети, лажни врати и ќорсокак коридори, „дупки за убиство“ за истурање врела врела, напаѓачите, рововите, мостовите и разни други форми на смртни стапици за да ги изненадат насилниците и да ги заштитат благородниците од востанијата на селаните. Долниот дел од камените sидови на замокот се дебели 2,4 метри, а горниот дел 1,8 метри.
Историја
Изградбата започнала во 1499 година од страна на данскиот витез Јенс Холгерсен Улфстанд и зидарот со камен и архитект Адам ван Дорен, мајстор од Северна Германија, кој исто така работел и на катедралата Лунд. Изградбата била завршена во 1506 година. Уметничкото дело поставено над влезот на замокот од Јенс Холгерсен Улфстанд ја одбележува годината за поставување на основата како 1499 година. Улфстен бил советник, благородник и адмирал кој служел под данскиот крал Јован I и многу предмети биле откриени за време на археолошките ископувања кои го дпокажуваат екстравагантниот начин на живеење на семејството на витезот во Глиминхес до смртта на Улфстан во 1523 година. Тука се пронајдени некои од најскапите предмети што се продаваат во Европа, како што се венецијанско стакло, обоено стакло од областа Рајна и шпанска керамика.
Доказите за богатството на семејството може да се видат и во камената тврдина, каде секојдневните удобности за семејството на витезот вклучувале канали за топол воздух во sидовите и седишта на клупите во вдлабнатините на прозорците. Што се сметало за удобно за својот период, исто така се тврди дека Глиминхес бил израз на „носталгија на витешкиот ред“ и не се сметал за доволно богат или прогресивен дури и за современиците на витезот, а особено не за подоцнежните генерации на сканиското благородништво. Се смета дека Глиминхес служел како станбен замок само неколку генерации пред да се трансформира во складиште за жито.
Наредбата од кралот Чарлс XI до администраторите на шведската власт на Сканија во 1676 година за уривање на замокот, со цел да се осигура дека нема да падне во рацете на данскиот крал за време на сканиската војна, не можело да се изврши. Првиот обид, во кој било наредено да помогнат 20 земјоделци од Сканија, се покажал неуспешен. Дополнителна сила од 130 мажи биле испратени до Глиминхес за да ја извршат наредбата во вториот обид. Меѓутоа, пред да ја извршат наредбата, данско-холандската поморска дивизија пристигнала во Истад, а Швеѓаните морале да ги напуштат обидите за уривање.
Модерна употреба
Во текот на 18 век, замокот се користел како склад за земјоделско производство, а во 1924 година бил дониран на шведската држава. Во текот на годините 1935-38 година, бил извршен обемен проект за реставрација и ископување. Денес со него управува Шведскиот одбор за национално наследство (шведски: Riksantikvarieämbetet ). На местото има музеј, средновековна кујна, продавница и ресторан и кафе. Во текот на летото, има неколку тури секој ден. Во локалниот фолклор, замокот е опишан како да е прогонуван од повеќе духови, а традицијата на раскажување приказни инспирирана од замокот се продолжува во летните настани во замокот наречени „Бизарни приказни и застрашувачки приказни“.
Палацо Строци
Палацо Строци е палата во Фиренца, Италија.
Историја
Изградбата на палатата била започната во 1489 година од Бенедето да Мајано, за Филипо Строци Постариот, ривал на Медичи кој се вратил во градот во ноември 1466 година и сакал највеличествениот дворец да ја потврди постојаната важност на неговото семејство и, можеби уште поважно, политичка изјава за неговиот сопствен статус. Голем број други објекти биле набавени во текот на 1470-тите и урнати за да се обезбеди доволно простор за новата градба. Џулијано да Сангало обезбедил дрвен модел на дизајнот. Филипо Строци починал во 1491 година, долго пред завршувањето на изградбата во 1538 година. Војводата Козимо I де Медичи го конфискувал во истата година, а на семејството Строци му го вратил дури триесет години подоцна.
Палатата е свртена кон историската Виа де Торнабуони.
Опис
Палацо Строци е пример за цивилна архитектура со својот рустикален камен, инспириран од Палацо Медичи, но со похармонични пропорции. За разлика од палатата Медичи, која се наоѓала на аголна парцела, а со тоа има само две страни, оваа зграда, опкружена од сите четири страни со улици, е слободна градба. Ова вовело нов проблем во ренесансната архитектура, кој, со оглед на новопочувствуваната желба за внатрешна симетрија на симетрија на планирање: како да интегрирало вкрстената оска. Планот на теренот на Палацо Строци бил ригорозно симетричен на неговите две оски, со јасно диференцирани скали на неговите главни простории.
Палатата има спарни прозорци (бифоре); зрачните вусоари на сводовите се зголемуваат во должина како што се издигнуваат до камениот камен, детал што бил многу копиран за заоблените прозорци поставени во рустикација во ренесансната преродба. Нејзиниот доминантен корниз е типичен за фирентинските палати од тоа време.
Палатата била оставена нецелосна од Симоне дел Полајоло (ил Кронака), кој бил задолжен за изградбата на палатата до 1504 година. Исто така покрај Кронака е кортилниот или централниот двор опкружен со аркада инспириран од Микелоцо.
Познати се предметите од ковано железо познати како феро кои ја красат зградата. Многу од овие состаноци за зградата, како што се штандови за знаме и факел, ковчези, фенери и скали ја украсуваат надворешноста на палатата и нејзините агли, како и исполнување на функционалните потреби на денот. Ферото на зградата е создадено од железар, Николо Гросо, познат како Ил Капара.
Палатата останала седиште на семејството Строци до 1937 година. Големи промени биле направени во зградата а сега е дом на Институтот за хуманистички студии и на Институтот за ренесансни студии исто така ја окупираа зградата од 1940 година. Денес, палатата се користи за меѓународни изложби, како што е сега годишното античко шоу, основано како Биеналето на Антиквариато во 1959 година, модни ревии и други културни и уметнички настани, како што е „Сезан во Фиренца. Двајца колекционери и изложба на импресионизмот од 1910 година“.
Белешки
<references group="" responsive="1">
Битка кај Сента
Битка кај Сента — воен судир помеѓу Османлиското Царство од една и силите на Австрија и Светото Римско Царство од друга страна, на 11 септември 1697 година кај Сента, денеска во Србија. Битката е дел од Големата турска војна. Австриската војска, која била под команда на Евгениј Савојски им нанела тежок пораз на Османлиите кои биле под команда на султан Мустафа II.
Битката кај Сента претставува пресвртна точка во вековната борба против Османлиите во Централна и Југоисточна Европа. Благодарение на победата дошло до Договорот од Карловци (1699), со кој биле поразени еднаш засекогаш османлиските амбиции за освојувањето на Виена и преку неа и на Средна Европа. Како резултат на битката се променил за првпат билансот на силите во Југоисточна Европа во корист на христијанските држави против Османлиското Царство, која им овозможила на европските монархии своите амбиции да ги насочат кон југоисток односно Балканот, Цариград, Црно Море. За првпат од времето на крстоносните војни, насоката на освојувања трајно се насочила повторно од запад кон исток, а не обратно. Сепак, победата сама по себе не била доволна. Потребно било да се развие иницијативата за делување, а кое било овозможено преку Австриско-турската војна (1716-1718). По оваа битка во дипломатијата се поставуил терминот "источно прашање".
Во 90-тите години на XVII век, Османлиите закрепнале од големиот пораз кај Виена. Главна заслуга за тоа имала француско-австриската војна. Во 1697 година султанот проценил дека среќата е повторно на нивна страна по кое следувало влегување на унгарска територија.
Во текот на воената кампања во 1697 година, османлиската армија одлучила да се префрли за призимуване на исток преку Тиса во Темишвар, немајќи податоци дека во близина се наоѓа австриската војска. Австрискиот принц решил да нападне. По 167 години, Унгарија повторно поминала трајно под христијанска власт по Мохачката битка од 1526 година. На страната на Австрија имало загинато околу 500 војници наспроти 30 000 османлиски војници заедно со 87 топови и богатства во неговиот камп. По оваа битка Австријците изненадувачки преминале во Босна и го запалиле градот Сараево.
Фокален напад
Фокалните напади (исто така наречени парцијални напади и локализирани напади) се напади кои првично афектираат само една полутопка од мозокот. Мозокот се состои од две полутопки, секоја составена од четири лобуси – фронтален, темпорален, париетален и окципитален. Фокалниот напад се генерира и афектира само еден дел од мозокот – цела полутопка или дел од лобус. Симптомите варираат во зависност од тоа каде се јавил нападот. Во фронталниот лобус симптомите може да вклучуваат чувство на „бранови“ во главата; во темпоралниот лобус, чувство на déjà vu; во париеталниот лобус, замаеност или трпки; и во окципиталниот лобус, нарушување во видот или халуцинации.
Список на реки во Обединетото Кралство
Ова е список на најзначајните реки во Обединетото Кралство наведени со нивната должина и земјите во кои се наоѓаат:
Наводи
בריטניה הגדולה
Чарлс Фокс (математичар)
Чарлс Фокс (17 март 1897 година, во Лондон, Обединето Кралство – 30 април 1977 година, во Монтреал, Канада) ― британски математичар кој ја вовел Фокс-Рајтовата функција и Фоксовата Х-функција. Во 1976 година, тој добил почесен докторат на Универзитетот Конкордија.
Младенци
Младенци — еден од поголемите христијански празници од пролетниот циклус каде што се слави споменот на четириесетте војници од Севастија кои маченички загинале за христовата вера. Младенци ги слават сопружниците во првата година од бракот, оние кои се венчале после 22 март претходната година. Се верува дека „Какво е времето денес, такво ќе биде цела пролет“. Младенци секогаш паѓа во периодот на Великиот пост. Во Македонија најпознат е обичајот Чет'рсе од Штип кој е прогласен за значајно културно наследство во Македонија и  дел од нематеријални добра на претставителниот список на заштитени добра на човештвото на УНЕСКО.
Житие
Житијата за Светите четириесет маченици како и повеќето народни преданија за нив меѓусебно малку се разликуват, но во сите се зборува дека четириесетте војници од Севастија маченички загинале не откажувајќи се од христијанската вера. Во 320 година четириесет војници од еден полк во Севастија је одбиле наредбата да се поклонат пред римските идоли и да им принесат жртви. Кога изјавиле дека тоа го прават бидејќи веруваат во Исуса Христа најпрвин биле повикани кај градоначалникот и биле убедувани да се откажат од христијанството и да му се вратат на идолопоклонството, а кога тоа го одбиле биле затворени, мачени и изведени пред суд. Биле осудени цела ноќ да стојат во вода што смрзнува. Во близината имало бања со топла вода, а на војниците им било речено дека ако некој се предомисли и се откаже од Исуса Христа да појде во бањата каде што го чекаат топла вода и вкусни гозби. Но момчињата храбро ги издржувале страдањата, молејќи се на Исуса и меѓусебно храбрејќи се. Само еден од нив не можејќи да издржи во водата што смрзнувала тајно го напуштил базенот и се упатил кон бањата, но на самиот влез во неа починал.
Ноќта сите стражари заспале, само еден останал буден. Во еден момент тој забележал светли венци над главите на војниците и бидејќи бил христијанин веднаш влегол во водата молејќи го Бога и нему да му даде таков венец. И навистина набргу над сопствената глава забележал ист таков венец. Утрото измрзнатите војници ги натовариле на кола и ги одвеле надвор од градот каде што ги запалиле.
Славење
Во минатото овој празник во Македонија го празнувале не само македонското христијанско население туку и муслиманското кое го именувало како „Султан Нефруз“. Очигледно е дека во минатото во Македонија со празникот „Свети четириесет маченици“ биле поврзани голем број обичаи и верувања. Еден дел од нив се поврзани со споменот за Светите 40 војници од Севастија, а другите со пролетната рамнодневица, со денот на пролетта и повторното оживување на природата. Во Гевгелиско во старите времиња кога неверниците го прогонувале секој што ќе се покрстел и ќе ја примел Христовата вера имало некој човек што имал 40 синови. Кога станале христијани ги оковале во синџири и ги фрлиле во темница, каде што и умреле. Но набрзо потоа христијанството зело замав и станало многу силно, поради што споменот за нив се празнува до денес. Преданието од Струшко, пак вели дека четириесетте маченици биле деца кои Евреите ги мачеле за да го кажат Исуса. Кога не успеале да ги придобијат ниту со ветувања, ниту со казни, решиле да ги погубат. Им дале црна волна и им заповедале со перење да ја направат бела, а потоа ги убиле осветувајќи им се за нивната приврзаност кон Исус Христос.
Поголем број обичаи што се изведуваат на овој ден се поврзани со бројот 40 во спомен на четириесетте маченици од Севастија. Собирачите на македонски фолклорни и етнографски материјали од половината на минатиот век до денес запишале повеќе вакви обичаи и верувања. Така на пр. Кузман Шапкарев сведочи дека „на 9 март (стар стил) поменот на 40-те маченици, се празнува со некои особености“. Тој сведочи дека спроти празникот собирале 40 полжави, потоа правеле 40 сарми со ориз и расол, а на ручекот пиеле по 40 чаши вино во спомен на 40-те маченици. И Ефтим Спространов запишал дека за овој празник во Охрид се правеле 40 сарми, се јаделе уште и 40 полжави, 40 ракови итн. Во Разлошко, во пиринскиот дел на Македонија, како што запишале браќата Костадин и Димитар Молерови секој требало да направи 40 метании пред Господ, од полето да донесе 40 прачки, 40 билки, и 40 ракови од реката, итн. Миленко С. Филиповиќ запишал дека во Скопската Котлина пиеле 40 чаши ракија, а Стефан Тановиќ во богатите записи од Гевгелиско сведочи дека на овој ден береле и прачки „четрирасат биз едно-за сновајне”.
Од поновите записи на пример сведоштвото на Зорка Делиниколова, дека во Радовиш се варела пченка од која секој апнувал по 40 зрна за да се заварат (затечат) 40 бучуци жито во амбарите, а освен што пиеле 40 чаши ракија и саделе 40 корења во нивата. Во Кумановско пак, како што запишал Велимир Николов на овој ден ништо не се садело зашто немало да никне 40 дена. На овој ден интересни обичаи се правеле во Штип. Александар Донски пишува дека во овој град луѓето оделе на Исарот од каде што секој фрлал по 40 камчиња кон Брегалница, а дома правеле 40 теганици за јадење. Во селото Елешница, Разлошко, според еден современ запис вечерта спроти празникот од реката донесувале 40 камчиња и ги ставеле во ќошовите на куќата и откако тука ќе преноќеле утрото пак ги фрлале во реката. Тоа се правело за здравје на куќата. Во таа смисла камчињата што ги собирале задолжително требало да бидат бели.
Денот на пролетната рамнодневица според многумина е вистински почеток на пролетта. Наголемениот ден во однос на оној во текот на зимата, посилното сонце, појавата на птиците преселници, враќањето на растителноста, во свеста на човекот создавале мислење дека е поминат критичниот период и дека во секој поглед доаѓаат поубави денови. Во таа смисла се и повеќе обичаи верувања поврзани со некои птици и растенија. Се мисли дека до овој празник денот е зголемен толку колку што може да скокне петел од прагот. Во врска со верувањето дека со овој ден започнува вистинската пролет е и обичајот да се јади нешто зелено (зелен ручек) со што се означува сиромашкото лето, период во кој, како што се вели не се умира за храна зашто таа може и на трн да се најде. Некои со ова верување ја поврзуват и пословицата: „Не умри магаре до зелена трева“.
Во повеќе краишта на Македонија со овој ден е поврзано враќањето на птиците преселници. Во Велешко како што забележал Д. Матов на овој ден ластовиците иделе од арапска земја, во с. Елешница, Разлошко, секогаш на овој ден доаѓал штркот, а и во струшки Дримкол на овој ден се очекувало доаѓањето на птиците преселници. Во врска со тоа е и верувањето дека ако човекот гладен (на гладно срце, како што се вели) слушне пеење на овие птици, (ластовици, кукавица, пупунец и др.) ќе биде разбиен од нив, ќе се разболи или не ќе има напредок во текот на целата година. Во таа смисла е и записот на Јордан Хаџи Константинов-Џинот објавен во „Цариградски весник“ од 1852 година: „Деветти Март кога ќе влезе, сите, мали и големи треба уште во постела да каснат по еден залак леб, за да не ги „пробие“ ненадејно ластовица, дури до Благовец. Исто така, ќе се чуваат и од штрк, да не го видат со боси нозе, т.е. без чевли“ Во Скопско верувале дека ако ги разбие пупунецот ќе им смрди душата, а ако ги разбие грлицата многу ќе кршат садови во текот на годината. Колку ластовици ќе видел човек на овој ден со толку облека ќе се подновел во текот на годината.
Извесен број обичаи и верувања се поврзани со растенијата. Во таа смисла интересен е записот на Стефан Верковиќ од Долновардарско, егејскиот дел на Македонија, во кој се вели дека „Спроти Свети четиријсат (9 марта) през ноќта секое дрво и растение си наведува врвут да си бакнува коренут. От тоги веке факе да расте“. И други запишувачи на македонски народни верувања забележале дека до тој ден на растенијата растеле само листовите, а од овој ден растеле гранките откако ќе им се поклонеле на корењата и ќе ги бакнеле.
Празникот на Светите 40 маченици, познат во народот и како Маченици но и Мучејнци, а најчесто како Младенци се држи како тежок празник и тогаш ништо не се работи. на овој ден се вели дека и пилците не правеле седело. Во Разлошко не смееле да фатат гребни, конци, игла или метла за да не гледаат змии. Сепак во други краишта жените пред сонце ги метеле дворовите за да ги затече чисти сиромашкото лето. Особено жените внимаваат да не месат зашто во текот на летото ќе имаат многу стоногалки во ношвите и на другите места каде што се чуваат лебот и брашното. Во некои места пак иако на овој ден не се работи чинело да се калеми. Исто така, мажите прошетувале низ полето да ги видат посевите, да позавршат некои работи и да испијат за адет, 40 чаши ракија. Во Гевгелиско над вратите обесувале коприви како растение кое ги одбива несреќите. Исто така, утрото луѓето каснувале лук и се намачкувале со него под мишките за да не се потат при работата и да бегаат од нив змиите.
Како период кога се затоплуваат воздухот и земјата во некои краишта се верува дека на овој ден излегуваат змиите од дупките. Интересни обичаи поврзани со култот кон змиите, и со верувањето во нивната исцелителна моќ сè уште се изведуваат во с. Орман кај Скопје. Според записите на повеќемина истражувачи, во минатото Миленко Филиповиќ, Христо Вакарелски, во наше време Лепа Спировска и др. во местото Змијарник, кај црквата што го носи името „Свети четириесет маченици” во близината на селото на овој ден се собира многу народ не само од ова и соседните села туку од цела скопска котлина. Особено доаѓаат лица на кои им се потребни лек и друга магиска помош: болни, жени што немаат деца, девојки што не можат да се омажат или момчиња што не можат да се оженат и сл. Тие, пред дупките од каде што се очекува излегувањето на змиите, ставаат разни нишани, најчесто облека (кошули, џемпери и сл.) и со нетрпение очекуваат змиите да излезат и да поминат преку нишаните. Некои луѓе дури без страв со гола рака ги фаќаат змиите што се обидуваат да ги заобиколат нишаните и ги ставаат врз нив. се верува дека ако змијата мине преку нишанот и болниот ќе оздрави, жената без деца ќе роди, девојката ќе се омажи, момчето ќе се ожени итн.
Во врска со култот кон змиите во ова и соседните села има и други верувања. Така на пр. неженети момчиња и немажени девојки носат во себе зрно грав проврено низ устата на пресечена змиска глава и веруваат дека со тоа побрзо ќе се оженат и омажат. Исто така, момче што ќе најдело змиска кошула и ќе ја ставело врз своето тело ќе се оженело со девојката што ја сакало.
Вечерта спроти празникот младите, девојките и момчињата изведувале повеќе обичаи т.н. гатање за брак, преку кои настојувале да ги дознаат своите идни брачни другари. Тоа го правеле на различни начини. Во Гевгелиско како што пишува Стефан Тановиќ вечерта спроти празникот, во мракот, девојките сечеле прачка од дудинка (црница, муренка) и ја ставале како мост преку некоја бразда или поток велејќи: „Који ми е удилен ваја вечер нека дојде на воја мост да пумине и уф нас да дојде!“ Овие зборови ги повторувала трипати и верувала дека ноќта ќе го сони момчето за кое ќе се омажи. Некои пак ова гатање го правеле на следниов начин: Вечерта спроти празникот земале три стракови коприва, секој посебно го врзувале со црвен конец и го наменувале на по едно момче. Утрото викале некоја своја другарка да одбере еден страк од копривите што ќе означува нејзиното момче, идниот брачен другар.
Слични обичаи и верувања се правеле и во Разлошко. И тамо девојките оделе надвор од селото кај некоја вода и плетеле мосчиња од врбови прачки. Притоа велеле: „Тој што ми е на касметот, да ме преведе преку мостот“. Вечерта на вечерата првиот залак скришум го вадела од устата и го ставала под перницата. Верувала дека ноќта ќе сонуваат како стои на мостот, а момчето како и вика: „Мори дај рака да те преведа, ти нема да минеш по тој мост”.
Во Штип од 40-те камчиња што од Исарот ги фрлале кон Брегалница младите неженети и немажени оставале едно за себе, го носеле дома и вечерта го ставале под перницата. Верувале дека тој што ќе го сонат таа вечер ќе биде нивниот иден брачен другар.
Имало и други начини младите да го дознаат својот иден брачен другар. На попретки земале памук, усукувале два конца, ги ставале еден до друг и заедно ги запалувале. Ако изгореле до крај значело дека сигурно ќе се земат.
Сонот таа ноќ никогаш не лаже, верувале во Гевгелиско, се вели во еден запис од Гевгелиско објавен во „Македонски преглед” од 1926 година, каде што е објавено и едно интересно кажување на баба Марија од село Милетково, која кога била девојка врзувала по две прачки со црвен конец и вечерта ги ставала над браздата како мосче, верувајќи дека ќе го сони момчето за кое ќе се омажи. „Три години по ред како мома правев мосчиња и трите години го сонував мојов дедо. И ми беше многу мака, зашто не го сакав, друг си имав на ум. Божичко колку сакав да го сонам тој што ми беше на ум, но не се случи. Мојов дедо го сонував и за него се омажив. Сонот во тој ден не е лажовен“.
Со празникот Свети четириесет маченици или Младенци се поврзани и други обичаи и верувања. Така на пр. во Радовиш овој ден бил празник на ковачите и тогаш се одело на визита кај членовите на овој еснаф. За таа цел во семејствата на ковачите се набавувала пченица, половината ја мелеле брашно и меселе проскури, а другата половина ја вареле. Оделе во црква, а по службата раздавале од пченицата и проскурите.
На овој празник се изведувале и обичаи со кои се прогнозирало колку ќе биде родна годината. Утрото веднаш по станувањето се земала првата гранка до која ќе се потпрел човекот, таа се горела и пепелта од неа се сеела. Потоа се гледале покрупните остатоци во ситото. Ако личеле на пченица таа година повеќе ќе родела пченицата, ако личеле на пченка, просо или нешто друго значело дека овие земјоделски култури ќе родат повеќе.
NGC 4767A
NGC 4767A — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4767A се споменува и како ESO 323-31, MCG -7-27-11A, DCL 347, IRAS 12502-3933.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4767A е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4767A има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 1,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 50' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 4767A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43744. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7776. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Карло I Анжујски
Карло I (почетокот на 1226/1227 г7 јануари 1285), најчесто наречен Карло Анжујски, бил член на кралската Капетинска династија и основач на втората куќа на Анжу. Бил гроф од Прованса (1246–1285) и Форкалкиер (1246–1248, 1256–1285) во Светото Римско Царство, гроф Анжу и Мејн (1246–1285) во Франција; тој бил и крал на Сицилија (1266–1285) и принц од Ахаја (1278–1285). Во 1272 година бил прогласен за крал на Албанија, а во 1277 година купил право на Кралството Ерусалим.
Најмладиот син на Луј VIII од Франција и Бланка Кастиљска, Карло бил предодреден за црковна кариера до раните 1240-ти години. Тој ги стекнал Прованса и Форкалкиер преку бракот со нивната наследничка Беатрис. Неговите обиди да ја врати централната власт го довеле во конфликт со неговата баба (мајка на сопругата), Беатрис од Савој и благородништвото. Карло ги примил Анжу и Мејн од неговиот брат, Луј IX од Франција, како апанажа. Тој го придружувал Луј за време на Седмата крстоносна војна во Египет. Набргу откако се вратил во Прованса во 1250 година, Карло принудил три богати автономни градови Марсеј, Арл и Авињон  да ја признаат неговата власт.
Карло ги принудил бунтовните провансалски благородници и градови на потчинување и ја проширил својата власт над десетина градови и господарства во Кралството Арл. Во 1263 година, по долгогодишни преговори, тој ја прифатил понудата на Светата Столица да го одземе Кралството Сицилија од Хоенштауфените. Ова кралство го вклучувало, покрај островот Сицилија, јужна Италија до северно од Неапол и било познато како Рењо. Папата Урбан IV објавил крстоносна војна против актуелниот Манфред Сицилијански и му помогнал на Карло да собере средства за воената кампања.
Карло бил крунисан за крал во Рим на 5 јануари 1266 година. Тој ја уништил војската на Манфред и го окупирал Рењо речиси без отпор. Неговата победа над младиот внук на Манфред, Конрадин, во битката кај Таљакоцо во 1268 година го зајакнало неговото владеење. Во 1270 година тој учествувал во Осмата крстоносна војна организирана од Луј IX и го принудил Хафсидскиот калиф од Тунис да му плаќа годишен данок. Победите на Карло го обезбедиле неговото неприкосновено водство меѓу Италијанците на Папството (познати како Гелфи), но неговото влијание врз папските избори и неговото силно воено присуство во Италија го вознемирило папата. Тие се обиделе да ги насочат неговите амбиции кон други територии и му помогнале да стекне претензии кон Ахаја, Ерусалим и Арл преку договори. Во 1281 година, папата Мартин IV го овластил Карло да започне крстоносна војна против Византија. Бродовите на Карло се собирале во Месина, подготвени да го започнат походот, кога избувнал сицилијанскиот Вечерен бунт на 30 март 1282 година, со што се ставило крај на владеењето на Карло на островот Сицилија. Тој можел да ги одбрани копнените територии (или Кралството Неапол) со поддршка на Франција и Светата Столица. Карло умрел додека се подготвувал за инвазија на Сицилија.