cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баркисимето
Баркисимето (шпански: Barquisimeto) е главен град на венецуелската држава Лара и се наоѓа во централнозападниот дел на Венецуела, на пола пат помеѓу Каракас и Маракаибо. Низ него поминува реката Турбио.
Развод
Јапонија
Во периодот на Едо (1603-1868), само мажите може да се разведат од сопругата со пишување писма за развод. Но всушност, нивните роднини или наговорници за брак често ги задржувале ваквите  писма и се обидувале да го задржат бракот. На жените не им се дозволувало да се разведат од нивните сопрузи. Некои жени биле во можност да се здобијат со светилиште во одредени Шинтоизам ,,развод храмови" за неколку години, и со тоа тие биле во можност да се здобијат со развод. Во 19 век во Јапонија, барем еден во осум бракови завршил со развод. Постојат четири видови на развод во Јапонија: развод по договор во кој разводот е заеднички, развод со посредство што се случува во семејниот суд, разводот со одлука на семејниот суд што се случува, кога двојката не може да ги завршува обврските,  развод преку посредување  и разводот со пресуда од Окружниот суд.
Индија
На сите нивоа во Индија, Законот за посебен брак бил донесен во 1954 година и Законот за хинду брак, во 1955 година со кој законски се дозволува развод на Хиндусите и другите заедници кои избрале да стапат во брак во рамките на овие акти. Развод може да се бара од страна на мажот или жената на одредени основи, вклучувајќи: прељуба, суровост, дезертерство за две години, вера, ментална абнормалност, венерични болести и лепрата. Развод исто така бил легален, врз основа на взаемна согласност на двајцата брачни другари, кој може да се поднесе по најмалку една година на одделно  живеење. Заемна согласност за развод не можела да се добие со жалба и законот предвидувал минимален период од шест месеци (од времето кога се поднесува барање за развод) за разводот да биде одобрен. Официјалните бројки на разводи не се достапни, но се проценува дека 1 од 100 или 11 од 1.000 бракови во Индија завршуваат со развод.
Различните заедници се раководат од страна на конкретно брачно законодавство, различно на Актот за хинду брак и следствено имаат свои закони за развод: • Бракот Парси и Актот на развод, од 1936 година • Поништувањето на актот на муслиманскиот брак, од 1939 година • Актот на надворешен брак, од 1969 година
Измената и дополнувањето на брачните закони за да се овозможи разводот врз основа на ,,неповратно распаѓање на бракот" (како што е наведено од страна на еден од брачните другари) е предмет на разгледување во Индија. Во јуни 2010 година, Кабинетот на унијата на Индија го одобрила Законот на брачните закони (Амандман) во 2010 година, кој, ако се прифати од страна на Парламентот, ќе го воспостави ,,неповратното распаѓање", како нова основа за развод.
Ислам
Во исламскиот закон за брачно право, разводот е наведен како талак (“talaq”). Кула (“khula”) е правото на жената во исламот да се разведе или да се раздели од нејзиниот сопруг. Тројниот талак е механизам за развод, кој постои во сунитска секта на исламот, а е одбиена од страна на шиитската секта. Талак (конфликт) се занимава со односот помеѓу верските и секуларните системи за престанок на бракот во конфликтот на законите.
Според Јосеф Рапапорт, во 15 век, стапката на разводи била повисока за разлика од денес, во современиот Близок Исток, кој вообичаено има ниска стапки на развод. Во 15 век во Египет, Ал- Сакави ја запишал брачната историја на 500 жени, што претставува најголемиот примерок за брак од средниот век и открил дека најмалку третина од жените во султанатот Мамелук од Египет и Сирија се мажеле повеќепати, од кои многумина по три или повеќепати. Според Ал- Сакави, три од десет бракови завршувале со развод, во 15 век. Во почетокот на 20-от век, некои села во западна Јава и Малајскиот полуостров имале стапка на развод, висока до 70%.
Филипините
Партијата на жените на Габриела го регистрира предлог- законот на Парламентот со бр. 1799, што претставува предлог-закон за развод на Филипините кој е донесен на 27 јули 2010 година. Поништување е легално на Филипините. Разводот може да се одобри во согласност со законот, ако се повторува физичкото насилство или грубото навредливо однесување кон подносителот, заедничкото дете или детето на подносителот; хомосексуалноста, напуштање и многу повеќе.
Причини за развод
Годишна студија во Велика Британија спроведена од менаџмент консултантите на Грант Торнтон, ги проценува главните причини за развод врз основа на истражувањата на брачните адвокати.
Главните причини во 2004 година биле:
• Прељуба; вонбрачен секс; неверство – 27 • Семејно насилство - 17% • Криза на средовечност - 13% • Зависност, на пр. алкохолизам и коцкање - 6% • Зависност од работа- 6%
Според ова истражување, во 75% од случаите, сопрузите се впуштаат во вонбрачни односи; сопруги во 25% од случаите. Во случаите на напнатост во семејството, во 78% од нив, сопругата е основниот извор на напнатост, во споредба со 22% од случаите кога сопрузите претставуваат основен извор. Емоционалната и физичката злоупотреба била порамномерно распределена, каде жените биле повредени во 60% и сопрузите во 40% од случаите. Во 70% од случаите со зависност од работа мажите биле причина за развод, а во 30% од случаите, сопругите. Истражувањето од 2004 година, покажува дека 93% од случаите на развод биле на барање од страна на жените, од кои многу малку виле оспорени. 53% од разводите, биле разводи на бракови кои траеле од 10 до 15 години, а пак 40% на бракови кои траеле од 5 до 10 години. Во текот на првите 5 години релативно се дозволува разводот, а доколку бракот опстанува повеќе од 20 години, веројатно е дека нема да заврши со развод.
Социјалните научници ги проучуваат причините за развод, во однос на основните фактори кои би можеле да поттикнат развод. Еден од овие фактори, е возраста на која едно лица стапува во брак; одложувањето на бракот може да обезбеди повеќе можности или искуство при изборот на соодветен партнер. Односот на платата, приходите и сексот, претставуваат други такви основни фактори кои се вклучени во анализите од страна на социолозите и економистите.
Религијата и разводот
Во некои земји (најчесто во Европа и Северна Америка), владата ги дефинира и управува браковите и разводите. Додека церемониите може да се извршат од страна на верски претставници во име на државата, граѓанскиот брак а со тоа и граѓанскиот развод (без вклучување на религијата) се исто така можни. Поради различните стандарди и постапки, една двојка може да не биде законски во брак, да биде во брак, или пак да се разведе со законска одредба, но двојката има различен статус кој се дефинира од страна на религиозен ред. Други земји пак, го користат верскиот закон за управување со браковите и разводите, елиминирајќи ја оваа разлика. Во овие случаи, верските службеници обично се одговорни за изложувањето и спроведувањето.
Милет системот, каде што секоја религиозна група ги уредува сопствените бракови и разводи, сè уште е присутен во различни степени во некои земји како Ирак, Сирија, Јордан, Либан, Израел, Палестина, Египет и Грција. Неколку земји го користат шеријатот (исламскиот закон) да управуваат со бракови и разводи на муслиманите. Така, бракот во Израел се управува, одделно од страна на секоја верска заедница (евреи, христијани, муслимани и друзите), и не постои одредба за меѓуверски бракови, освен онаа за стапување во брак во друга земја. За Евреите, бракот и разводот се управуваат од страна на православна рабини. Партнерите може да поднесат барање за развод или во рабинскиот суд или во израелскиот граѓански суд.
Родот и разводот
Според една студија објавена во Американски закон и економски преглед, малку повеќе од две третини од разводите во САД се покренуваат на барање на жените. Постои некоја разлика во државите, и во бројките, кои се менуваат со текот на времето, со околу 60% од барањата за развод се од страна на жените во поголемиот дел од 19 век, а над 70% од барањата за развод се поднесени од страна на жените во некои држави, откако во нив се воведува разводот кој не се заснова на вина. Се докажува дека меѓу високо образованите двојки, процентот на разводи иницирани од страна на жените е околу 90%.
Една студија покажува дека браковите меѓу бела жена и маж црнец, и меѓу бела жена и маж Азиец сè повеќе склони да дојдат до развод, за разлика од паровите во кои и двата партнери се белци. Спротивно на тоа, заедниците меѓу мажите белци и жените кои се од други раси (и меѓу Хиспанците и лицата од нехиспанско потекло) имаат слични или пониски ризици за развод, за разлика од браковите помеѓу белци.Во однос на спогодбите за развод, во согласност со истражувањето на Грант Торнтон од 2004 година во Велика Британија, жените добиле подобра или значително подобра спогодба отколку мажите, во 60% од случаите. Во 30% од случаите, имотот бил поделен 50-50, а во само 10% од случаите, мажи постигнале подобра спогодба (намалување за 24% од претходната година). Во извештајот се заклучува дека процентот на налозите за заедничко живеалиште треба да се зголеми, за да се направат поправични финансиски распределби, и притоа тоа да стане норма.
Некои судски надлежности даваат нееднакви права на мажите и жените при поднесувањето барање за развод.
За парови кои се придржуваат на Законот на конзервативни и православни Евреи (што според граѓанското право на Израелците ги вклучува сите Евреи во Израел), мажот мора да побара од неговата сопруга развод преку документ наречен ‘get’. Ако мажот одбие, жената може да поднесе жалба до судот или заедницата, за да изврши притисок врз сопругот. Жената, чијшто сопруг одбива да издаде ‘get’ или кој се води за исчезнат, се нарекува агуна (приковена- зацврстена жена во синџири) и таа е сè уште во брак, па затоа не може да се премажи. Според православниот закон, децата од вонбрачна афера со мажена Еврејка се сметаат за незаконити (mamzerim) и тие не може да стапат во брак со оние што се законски признати (non-mamzerim).
Горно Оризари (Битола)
Горно Оризари — градска населба во североисточниот дел на градот Битола, на излезот кон Прилеп, во централниот дел на територијата на Општина Битола.
Географија и местоположба
Горно Оризари е населба во градот Битола која се наоѓа на излезот кон Прилеп на магистралниот пат М-5. Во оваа населба се наоѓа ПОУ „Тодор Ангелевски“ - Горно Оризари, фабриката „Лозар“ и фабриката за тутун „Сокотаб“. Низ оваа населба поминува железничката пруга Битола - Скопје. Јужно од оваа населба се битолските нови и стари гробишта, како и црквата Црква „Св. Недела“ - Битола. Горно Оризари е административно во состав на Општина Битола, брои 2.454 жители од кои 2.431 се Македонци, од нив 1.209 биле мажи, а 1.222 жени. Порано село, сега приградска населба во Битола, Горно Оризари е сместено северно од Битола (на далечина од само 1 км), источно од излезниот пат кон Прилеп, и ограничениот пат кој ја поврзува Битола со Охрид и Ресен (западно) и Прилеп (северно).
Околни села се: Долно Оризари на исток и Раштани на запад. Порано, водата за пиење се добивала од чешми (две) и еден бунар. Во дворот од секоја куќа бунарот обично бил длабок 5-10 метри. Но, водата од нив била тешка и избивала од земјата, феномен кој се нарекува "езерска глина".
Атарот на населбата е голем. Потези се: Тумба, Рид, Градено, Лозје, Мутишица, Ограѓе, Подлинија, Гладно Поле, Средно Патче, Мерите и Чаир. Горно Оризари е населба од збиен тип. Куќите во стариот дел од населбата се групирани во две маала: Горно и Долно. Поединечни делови во маалата се викаат по родовите - Галевци, Реџовци, Аршинковци итн.
Улици
Улици во оваа населба се:
Историја
Крај патот Битола - Прилеп е потегот Тумба. Во 50. години од минатиот век, во селото се пронајдени остатоци од гробови. Мештаните говорат дека тоа биле "арапски гробишта". По тоа тие заклучуваат дека некогаш во ова село живееле Арапи. На местото на тие гробишта денес се наоѓа фабриката за изработка на цигли.
Во век, Горно Оризари се наоѓало во Битолската каза на Отоманското Царство.
Во 1912, селото имало 40 македонски куќи. Потоа мештаните ги купувале поседите од читлук сабијата. Некои го добивале земјиштето со аграрна реформа. Во атарот на Горно Оризари, ова земјиште го купувале и жителите на Карамани, Раштани (Битолско) и градот Битола. Од некогашниот просторен атар, жителите на Горно Оризари имаат само една четвртина, поради тоа што на атарот се наоѓа и битолскиот монопол.
Стопанство
Со оглед на фактот дека станува збор за малку урбанизирана средина, не може да стане збор за некаква развиена економија. Во населбата има само мали претпријатија и тоа главно од трговски карактер, што е и главна причина за неговата неразвиеност.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Оризари живееле 236 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Оризари имало 216 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Поради близината со градот, Горно Оризари по 1970-тите години станало имиграциско место каде што денес живее бројно население со потекло од битолските пелагониски, Железник (Демир Хисар) и Мариово.
Во 1990-тите во Горно Оризари добиле куќи и имоти и жителите на раселеното село Биљаник поради ширењето на рудникот Судовол, а исто така, во атарот на Горно Оризари се наоѓа и новоизградената Стрежевска Населба, каде што живеат доселеници од потопеното село Стрежево поради изградбата на хидросистемот Стрежевско Езеро.
Според пописот од 2002 година, населбата Горно Оризари броела 2.454 жители, од кои 2.431 Македонец, 13 Роми, 1 Влав, 3 Срби и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во населбата Горно Оризари живееле 2.521 жители, од кои 2.442 Македонци, 1 Албанец, 2 Турци, 4 Роми, 11 Власи, 8 Срби, 4 останати и 49 лица без податоци, и претставува најстарата населба во општината и воопшто во Битолско.
Родови
Горно Оризари било македонско православно село, едно од поголемите во Битолско, кое веќе претставува населба. Родовите се староседелски и доселенички.
Родови во Горно Оризари се:
Староседелци: Аршинковци (5 куќи), Поповци (5 куќи) и Ѓелевци (3 куќи).
Не се знае дали се староседелци или доселеници со непозната старина: Грујовци (13 куќи).
Доселеници: Галевци (5 куќи) доселени се од Радобор; Дрнковци (5 куќи) доселени се од Лознани; Стрезовци (5 куќи) доселени се од Новоселани; Биљаровци (2 куќи) и Кумитовци (2 куќи) доселени се од Коњари, Прилепско; Секоја (3 куќи) доселени се од Подино, таму биле староседелци; Прпачо (1 куќа) доселени се од Ношпал; Гроздан (1 куќа) доселени се од Горно Агларци; Тасе (1 куќа) и Комарец (1 куќа) доселени се од Раштани; Консуло (1 куќа) доселени се од Лопатица; Рек (1 куќа) доселени се од Крклино; Егејци (1 куќа) доселени се од Неокази, Леринско; Реџовци (9 куќи), Брбушковци (4 куќи), Дисковци (3 куќи) и Биљовци (1 куќа) доселени се однекаде, Блажевци (2 куќи) доселени од Беранци. Реџовци и Дисковци потекнуваат од ист предок.
Општествени установи
Во Горно Оризари постои ПОУ "Тодор Ангелевски"  кое работи во склоп на ЦОУ "Тодор Ангелевски".
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0039, 0039/1, 0040 и 0040/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2.364 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Црква Св. „Талалеј“ - камен темелник воставен во јуни 2021 година;
Редовни настани
Населбата Горно Оризари и селото Долно Оризари имаат панаѓур за Велигден. Тогаш во овие населени места доаѓаат гости и се приредува собир. Селските гробишта се во црквата Света Недела.
Рафиз Аљити
Животопис
Алити е роден во скопското село Радуша на 29 април 1959 година. Во Скопје завршил во гимназија Зеф Луш Марку, додека високото образование на Факултетот за физичка култура во Приштина на Косово. По професија е професор. За време на конфликтот од 2001 зема активно учество во т.н. ОНА и добива командантска функција. Псевдонимот му бил командант М‘суси (Mёsusi) и бил одговорен за реонот на Радуша. Себеси се смета за дел од интелетуалното крило на т.о. ОНА и со тоа зема активно учество во формирањето на Демократската унија за интеграција, каде е потпретседател на партијата. Во три наврата е пратеник во македонското собрание (2002-2006, 2006-2008 и 2008-2009 ). Од јули 2008 година избран за потпретседател на Собранието на Република Македонија. Добро ги познава српскиот и хрватскиот јазик. Женет е и живее во селото Радуша.
NGC 4832
NGC 4832 — леќеста галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4832 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4832 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 57 м 47,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 45' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 4832 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44361. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7776. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Пеце Пејковски
'''Пеце Н. Пејковски''' ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од селско семејство. Завршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство. Стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада и со неа учествувал во борбите за ликвидирање на заостанатите одметнати балистички банди на Косово. Потоа со XV македонски корпус заминал во Срем каде претходно се оспособил за фронтално војување, преку тромесечна обука. Со Шеснаесеттата бригада учествувал во пробивот на Сремскиот фронт, особено во борбите за ослободување на Славонска Пожега. Таму биле опколени големи германски и усташки единици и истите биле потполно уништени. Во таа голема и славна победа, храбро загинал во април 1945 година. Бил закопан во гробиштата на градот, за чија слобода го дал својот живот.
Евдокија Декаполитиса
Евдокија Декаполитиса била византиска царица, сопруга на византискиот цар Михаил III Пијаницата, последен претставник на Фригиската династија.
Брак
Михаил III се качил на византискиот престол кога имал две години. Во негово име започнало да управува регентство, на чело со мајка му Теодора II и Теоктист. Во 855 година Михаил II, кој веќе имал наполнето петнаесет години, започнал врска со првата љубовница, Евдокија Ингерина. Царицата Теодора не ја одобрувала оваа врска и решила да избере друга девојка за сопруга на својот син. За таа цел, таа собрала во палатата неомажени старешински девојки кои биле претставени на царот. Меѓу кандидатките била и самата Евдокија Декаполитиса. Нејзиното потекло сепак не е познато.
Изборот на идната сопруга на Михаил III бил направен од самата Теодора, додека на царот тоа право му било одземено. Постапката се претворила во традиција за византискиот царски двор, бидејќи самата Теодора била избрана од свекрвата Ефросина.
Царица
Во ноември 855 меѓу царот и регентството настанал конфликт, кој завршил со отстранување на Теоктист и Теодора од регентството. На 15 март 856 Теодора била лишена и од титулата август, но и било дозволено да остане во дворецот до 857, кога била вовлечена во заговор против својот син и била испратена во манастирот на својата ќерка. За време на овие настани положбата на Евдокија Декаполитиса е неизвесна, но таа останала законска сопруга и царицата на Михаил III до неговото убиство на 23 септември 867 година. Царицата Евдокија сепак била поштедена од заговорниците и вратена на родителите. Историските документи не содржат повеќе информации за понатамошната судбина на Евдокија Декаполитиса.
Џенис Рејмонд
'''Џенис Г. Рејмонд''' (родена 24 јануари, 1943) е радикална феминистичка активистка позната по нејзината работа против насилството, сексуалната експлоатација и медицинската злоупотреба на жените, како и за нејзините дела за транссексуализмот. Таа е исто така авторка на пет книги и повеќе статии, преведени на неколку јазици, за теми како: насилството врз жените, здравјето на жените, феминистичката теорија и био-медицината. Таа има објавено бројни статии за проституцијата и секс-трговијата со луѓе. Таа предава на меѓународно ниво за многу од овие теми преку Коалицијата Против Трговија со Жени (КПТЖ).
Застапувања
Преку нејзината работа со КПТЖ, Џенис Рејмонд е водач во кампањата со цел да се признае проституцијата насилството врз жените и една од најлошите форми на половата нееднаквост. Ова вклучува спротивставување на легализацијата на секс индустријата на меѓународно ниво, залагање за владите да обезбедат услуги и алтернативи за жените во проституцијата и да донесуваат закони против купувањето на жените и децата за сексуални активности.
За време на нејзиниот мандат, КПТЖ ја прошири својата меѓународна работа, особено во балтичките земји и во источните и јужните европски земји, вклучувајќи ги Естонија, Латвија, Литванија, Хрватска, Молдавија, Албанија, Косово, Унгарија и дриги. Особено, таа поддржа иновативни проекти за превенција, кои ја обесхрабруваат побарувачката за проституција - главна причина за трговијата со луѓе, предизвикувајќи младите мажи да имаат поинаков стандард на машкоста, и регрутирајќи ги во кампањата против сексуална експлоатација.
Во јануари 2004 година, д-р Рејмонд сведочеше пред Европскиот парламент на тема "Влијанието на секс индустријата во ЕУ". Во 2003 година, Рејмонд сведочеше пред подкомитетот на САД конгресот на тема "Тековните трагедии на меѓународното ропство и трговија со луѓе".
Написи за транссексуализмот
Во 1979 година, Рејмонд ја напиша книгата за транссексуализмот наречена Транссексуалната империја. Таа ја истакна улогата на транссексуализмот - особено психолошките и хируршки пристапи кон него - во зајакнувањето на традиционалните родови стереотипи, начинот на кој медицинско-психијатриски комплекс го медикализира "родовиот идентитет", и општествениот и политички контекст кој го воспостави транссексуалниот третман и операција како нормален и терапевтски лек.
Руен (планина)
Руен — ниска планина во средишниот дел на Македонија, во Општина Чашка. Планината се наоѓа на десниот брег на реката Бабуна, сместена спроти селото Мартолци.
Стив Бери
Стив Бери (Steve Berry, роден во 1955) — американски писател, романописец, професор и поранешен адвокат. Познат е по романите со историска фикција. Македонските изданија се на издавачките куќи Матица македонска и Култура.
Мирослав Најденов
Мирослав Најденов (роден на во ) е бугарски политичар и министер за земјоделство на Бугарија во периодот од 2009 до 2013 година.
Сигма-врска
Сигма-врска (σ-врска) — најсилниот вид дна ковалентна хемиска врска. Се образува со челен преклоп на атомски орбитали. Сигма-сврзувањето најпросто се дефинира за двоатомски молекули со посредство на симетриски групи. Во овој формален приод, σ-врска е симетрична во однос на вртењето околу оска на врска. По таа дефиниција, чести облици на сигма-врски се s+s, pz+pz, s+pz и dz2+dz2 (каде z се дефинира како оската на врската или меѓујадрената врска). Квантната теорија вели дека молекулските орбиали со истоветна симетрија всушност се мешаат или хибридизираат. Како практична последица од ова мешање на двоатомните молекули, брановите функции s+s и молекулските орбитали pz+pz се смешуваат. Степенот на ова смешување (или хибридизација) зависи од релативните енергии на молекулските орбитали со иста симетрија.
Кај еднојадрените двоатаомски молекули, сврзувачките σ-орбитали немат јазолни рамнини со нулта бранова функција, било низ сврзаните атоми или меѓу нив. Придружното антисврзување или σ*-орбитала се дефинира како присуство на една јазолна рамнина помеѓу двата сврзани атоми.
Сигма-врските се најсилниот вид на ковалентна врска поради непосредиот преклоп на орбиталите, па електроните во овие врски понекогаш се нарекуваат сигма-електрони.
Симболот σ е грчката буква сигма. Кога се гледа долж оската на врската, σ-молекулската орбитала има кружна симетрија, и така наликува на атомската орбитала „s“ која има иста звучност.
Единечната врска типично е сигма-врска, а повеќекратната врска е составена од една сигма-врска заедно со пи- или други врски. Двојната врска има една сигма- и една пи-врска, а тројната врска има една сигма- и две пи-врски.
Повеќеатомски молекули
Сигма-врските настануваат со челен преклоп на атомски орбитали. Концептот на сигма-сврзување is extended to describe сврзувачките заемодејства кои подразбираат преклоп на една резна на една орбитала со една резна на друга. На пример, пропанот се состои од десет сигма-врски, по една за двете врски C−C и по една за осумте врски C−H.
Повеќекратно сврзани комплекси
Преоднометалните комплекси диводородниот комплекс кои имаат повеќекратни врски имаат сигма-врски повеќе сврзани атоми. Овие сигма-врски можат да се дополнат со други сврзувачки заемодејства како π-повратоврзноста, как во случајот на W(CO)3(PCy3)2(H2), па дури и со δ-врски, како во случајот на хром(II) ацетатот.
Органски молекули
Ова правило е посебен случај на Ојлеровата одлика за графот кој претставува молекула.
Молекулата без прстени може да се претстави како дрво чиј број на врски е еднаков на бројот на атоми минус еден (како кај диводородот (H2) со само една сигма-врска, или амонијакот (NH3) со 3 сигма-врски). Не постои повеќе од 1 сигма-врска меѓу било кои два атома.
Молекулите со прстени имаат дополнителни сигма-врски, така што безенските прстени, кои имаат 6 сигма-врски C−C во прстенот за 6 јаглеродни атоми. Антраценската молекула (C14H10) има три прстени, така што правилото го дава бројот на сигма-врски како 24 + 3 − 1 = 26. Во овој случај има 16 сигма-врски C−C и 10 врски C−H.
Правилото не важи за молекули кои, кога ќе се нацртаат на рамен лист, имаат различен број на прстени отколку фактичкиот; на пример, бакминстерфулеренот (C60) има 32 прстени, 60 атоми и 90 сигма-врски, по еден за секој пар сврзани атоми; меѓитоа, 60 + 32 - 1 = 91, а не 90. Ова е бидејќи сигма-правилото е посебен случај на Ојлеровата одлика, каде секој прстен се смета за страна, секоја сигма-врска за раб, а секој атом за теме. Обично на просторот кој не се наоѓа во ниеден прстен му се дава една дополнителна страна, но кога ќе го нацртаме бакминстерфулеренот без ниедно вкрстување, еден од прстените го сочинува надворешниот петаголник; внатрешноста на тој прстен лежи вон графот. Ова правило не важи и за други облици — тороидните фулерени се водат по правилото дека бројот на сигма-врски во молекулата е точно ист со бројот на атомот плус бројот на прстени; истото важи и за наноцевката, која кога ќе се нацртаат на рамна површина како да се гледа низ едниот крај, имаат страна по средината (што одговара на крајот на наноцевката) кој не е прстен, и страна која одговара на надворешноста.
Козета и Гаврош (книга)
Козета и Гаврош е книга од францускиот писател Виктор Иго. Книгата е објавена на македонски јазик од страна на издавачкото претпријатие „Македонска книга“ од Скопје во 1970 година, во превод на Борис Благоевски („Козета“) и Славко Даскалов („Гаврош“).
Технички податоци
Книгата има 149 страници и не е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ ниту пак го поседува меѓународниот број ISBN број 978-608-65193-4-6. Јазичното уредување на текстот е дело на Евтим Манев, технички уредник е Коста Бојаџиевски, нацртот на корицата и илустрациите во книгата се дело на Александар Каевски, а коректурата ја извршиле Вера Арсова и Катерина Тошева. Книгата е испечатена во печатницата „Нова Македонија“ од Скопје, во 10.000 примероци.
Содржина
Книгата „Козета и Гаврош“, всушност, претставува извадок од романот „Клетници“ на Иго. Книгата е поделена на два дела: „Козета“ и „Гаврош“. На крајот од книгата се наоѓа куса белешка за писателот, која не е потпишана.
Козета
Во „Козета“ се содржат следниве поглавја:
Гаврош
„Гаврош“ ги содржи следниве поглавја:
Бито
Бито е италијанско сирење произведено во долината Валтелин во Ломбардија. Името го должи на реката Бито. Битото се произведува само во летните месеци кога кравите се хранат со високите алпски ливади.
Сирењето го добило признанието ДОП (Заштитена деноминација на потекло) во 1996 година, со помалку рестриктивна спецификација на производот од традиционалната.
Оттогаш, друга верзија на Бито, наречена Бито Сторико, е произведено со помош на традиционални методи и промовирана од Slow Food. Во Септември 2016 година, Бито Сторико го промени своето име во Бито рибеле.
Производствени области
Областа за производство ја опфаќа провинцијата Сондрио (од долината Сплуга до Ливињо), некои комуни од Вал Брембана и долините Герола Алта и Албаредо по Сан Марко.
Производство
Битто Сторико е направено од полномасно кравјо млеко произведено во летните месеци околу долината Валтелина, на кое мора да се додаде 10% до 20% козјо млеко. Додавањето поголем процент на козјо млеко овозможува долго стареење од 10 години или повеќе. Сепак, поради многу неконтролирани фактори, задача на млекарот е да одреди колку долго да старее секое тркало од Бито.
Бито ДОП може да се додаде со козјо млеко и може да се користи произволна храна за кравите, а употребниот ензим може да се користи во прав.
Јово Перазиќ
Јово Перазиќ ( во —  на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во Скопје се доселил во 1928 година. Потекнувал од сиромашно семејство. Пред Втората светска војна завршил трговска академија, а потоа работел и живеел во Скопје. По окупацијата на Македонија и се приклучил на организираната борба против окупаторот. Во 1943 година заминал во партизани. Бил борец на одредите кои во тоа време дејствувале во Западна Македонија. Учествувал во бројни борби. Летото 1943 година, во еден судир со бугарските фашисти на Кајмакчалан, храбро загинал.
Кралски академии во Шведска
Кралски академии — независни организации, основани со кралска наредба со цел да се развиваат уметностите, културата и науката во Шведска. Шведската академија и Академијата на науките се надлежни за избирање на добитниците на Нобеловата награда за литература, физика, хемија и економија. Групата академии опфаќа и неколку научни друштва, од кои три имаат добиено кралска повелба во текот на XVIII век.
Поради нивната научно-образовна дејност, академиите имаат ограничена даночна одговорност, дури и за приходите добиени од работење со нивните недвижности.
Во мај 2011 Кралската академија на науките ја основала Шведската младинска академија за млади научници и истражувачи.
Кадрифаковски масакр
Кадрифаковскиот масакр е колеж извршен од страна на ВМРО врз колонизираното српско население во светиниколското село Кадрифаково на 16 јануари 1923 година.
Настанот се случил кога четата предводена од војводата Иван Јанев-Брло го нападнала Светиниколското село Кадрифаково на 16 јануари 1923 година и убила 23 селани и членови на нивните семејства. Настанот означувал незадоволство од страна на Македонците за тешката состојба која се наоѓале под српска окупација и насилното колонизирање на други неавтохтони народи на македонските земји. По нападот српските колонисти го напуштаат селото. Потоа следи контра масакр на српските власти, при која се стрелани 29 души селани од селото Гарван.
После контрамасакрот од 59-те српски колонизаторски семејства се враќаат само 19.
Тимрава
Божена Сланчикова (словачки: Božena Slančíková, 2 октомври 1867, Полично - 27 ноември, 1951, Лученец), попозната под псевдонимот Тимрава, била словачки романописец,  раскажувач и драматург. Исто така пишувала и под името „Тетка Полична“. Тимрава потекнува од популарно словачко мало езерце.
Биографија
Родена е во семејството на Пол Сланчик, лутерански свештеник и еден од соосновачите на Матица Словачка. Имала десет браќа и сестри, од кои шест преживеале до полнолетство. На петнаесет години, таа накратко посетувала јавен интернат во Банска Бистрица, инаку нејзиното образование се одвивало целосно дома, каде што живеела до смртта на нејзиниот татко во 1909 година. Иако направи неколку обиди да замине, таа имала мал успех во наоѓањето работа. Три месеци била придружничка на една богата вдовица во Долни Кубин, а подоцна станала чувар на збирките во Словачкиот национален музеј во Мартин, но и тоа траело само кратко. По смртта на нејзиниот татко, таа се преселила кај нејзината мајка, во близина на ректоратот на нејзиниот брат близнак Абелова. Додека била во Мартин, таа се запознала со Елена Мароти-Шолтесова, членка на словачкото женско движење, која ја охрабрила да биде писателка. Меѓутоа, хонорарите беа мали и таа била принудена да заземе позиција како воспитувачка во градинка; функција што ја извршувала од 1919-1929 година, кога се пензионираше. Нејзината мала пензија не била доволна и хонорарите од нејзиното пишување не се зголемиле, па во 1945 година се преселила во Лученец, да живее кај роднини. Во 1947 година и била доделена титулата „Национален уметник“.
Арачиново
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на рамничарските предели на северна Скопска Котлина, или на јужните граници на Скопска Црна Гора, на надморска височина од 267 метри.
Историја
Во XIX век селото било дел од Скопската каза во Отоманското Царство.
Демографија
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов (Македонија. Етнографија и статистика) од 1900 година, во Арачиново живееле 205 жители, од кои 175 Македонци и 30 Роми.
Во 1961 година селото има 1.037 жители, од кои 296 Македонци, 406 Албанци, 188 Турци, 25 Срби и 122 останати.
На пописот во 1994 биле попишани 6.328 жители, а на последниот попис од 2002 година селото има 7.315 жители и претставува едно од најголемите села во Македонија, поголемо и од неколку помали македонски градови. Следува табела на националната структура на населението
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Иселеништво
Поголем дел од македонското население е раселено по Воениот конфликт во 2001 година, односно тие се внатрешни бегалци. Кај албанското население има иселување во странство.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2333, 2333/1, 2334, 2334/1, 2335, 2335/1, 2336, 2336/1, 2337 и 2337/1 според Државната изборна комисија, сите сместени во основното училиште.
NGC 7143
Откривање
Објектот е откриен на 15 септември 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7143 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 48 м 53,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 57' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 7143 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 122; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2214. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 383.
Кајсери
Кајсери  (турски:: Kayseri) е град во централна Турција. Градот е и главен на покраината Кајсери. Според проценките од 2009 година во градот живеат околу 911.984 жители. Кајсери се наоѓа на надморска висина од 1.054 метри во подножјето на згаснатиот вулкан Ерџијес.
Личности
Кајсери е родно место на славниот архитект Мимар Синан.
Североисточен Регион (Исланд)
Североисточен Регион (Norðurland eystra, тр. Нордирланд ејстра) — регион во северниот дел на Исланд. Најголем град е Акирејри, со население од 17.300 жители.
Редоследен алгоритам
Редоследен алгоритам или низен алгоритам ―алгоритам кој се извршува во информатиката последователно - еднаш, од почеток до крај, без да се извршува друга обработка - наспроти истовремено или напоредно. Поимот првенствено се користи за спротивност со истовремен алгоритам или напореден алгоритам; повеќето стандардни сметачки алгоритми се редоследни алгоритми и не се конкретно идентификувани како такви, бидејќи редоследноста е позадинска претпоставка. Конкурентноста и напоредноста се воглавно различни концепти, но тие често се преклопуваат – многу распространети алгоритми се и истовремени и напоредни – и затоа „редоследен“ се користи за спротивност со двата, без да се разликува кој од нив. Ако треба да се разликуваат, може да се користат спротивставените парови редоследни/истовремени и низни/напоредни.
„Редоследен алгоритам“ може да се однесува и конкретно на алгоритам за декодирање на конволутивен код.
Убава жена
Првобитно наменето за да биде темна предупредувачка приказна за класата и проституцијата во Лос Анџелес, преосмислен како романтична комедија со голем буџет. Филмот беше многу успешен во билетарниците и стана еден од филмовите со најголема заработувачка во 1990 година. Денес филмот е еден од најуспешните финансиски записи во жарнот на комедијата со проценет бруто-приход од 463.400.000 долари. Филмот исто така има има достигнато култ меѓу познавачите на романтичата комедија и се смета за еден од најуспешните филмови во тој жарн.
Убава жена се смета за еден од најпопуларните филмови на сите времиња; биле продадени најголем број на билети за романтична комедија во Америка, на мрежното место Бокс Офис се најдоа на листата како број еден романтични комедии, со најмногу продадени билети проценети на 42.176.400, што е малку повеќе од “Мојата дебела грчка свадба”(2002) со 41.419.500 билети.
Филмот исто така доби умерена количина на критична пофалба, особено за улогата на Робертс, за која таа ја доби наградата Златен глобус, како и номинација за „Оскар за најдобра глумица“. Покрај тоа, сценаристот Џонатан Фредерик Лоутон беше номиниран за награда за писател и БАФТА награда. Овој филм беше проследен со низа на други слични романтични комедии, вклучувајќи го Бегалка (1999), кој повторно ги обедини Гир и Робертс, уште еднаш под раководство на Гери Маршал.
Дејствие
Едвард Луис (Гир), е успешен стопанственик и „корпоративен напаѓач“, кој оди по заобиколен пат на Холивуд Булевар за да праша некого за правец. Тој добил мала помош налетувајќи на проститутка по име Вивијан Вард (Робертс) која е подготвена да му помогне да го пронајде своето одредиште. Наредното утро Едвард ја вработил Вивијан да го придружува една недела на сите социјални настани. Вивијан се согласува притоа кажувајќи му дека треба да и плати 3000 долари и пристап до неговите кредитни картички. Вивијан после тоа оди на шопинг на Родео Драјв само за да ја изнервира продавачката која  ја гледала со презир поради нејзиниот несоодветен изглед. Првично и менаџерот на хотел Бернард Томсон (Хектор Елизондо) бил исто така изненаден, но тој решава да и помогне да купи фустан, дури и да ја подучи како да се однесува на вечерата. Едвард се враќа и е воодушевен од трансформацијата на Вивијан. Бизнис вечерата не завршува добро, но сепак Едвард бил упорен во својата намера да ја уништи корпорацијата Морс, откако била купена и затворена зградата во која била сместена фирмата веќе 40 години, и го продал земјиштето за недвижен имот. Морс и неговиот внук ја напуштаат вечерата лути, додека Едвард останал преокупиран со договорот. Кога се вратил во хотелот Едвард разговарал со Вивијан и и открива дека со неговиот покоен татко не разговарал цели 14 и пол години. Подоцна таа ноќ воделе љубов на големото пијано во дневната во хотелот. Наредниот ден Вивијан му кажува на Едвард за игнорирањето што и се случило претходниот ден. Едвард потоа ја однел на шопинг Вивијан. Таа потоа се враќа, носејќи ги сите кеси од шопингот во продавницата во која ја понижиле, кажувајќи им на продавачките дека направиле голема грешка.
Наредниот ден Едвард ја носи Вивиен на натпревар во поло каде што е заинтересиран за вмрежување за неговата бизнис зделка. Додека Вивиен разговара со Дејвид Морс, внукот на човекот кој бил вклучен во најновиот договор на Едвард, Филип Стуки (адвокатот на Едвард) се прашува дали таа е шпион. Едвард почнал да го уверува дека таа не е шпион кажувајќи му како се имаат сретнато, а Филип (Џејсон Александер) после тоа и пристапил на Вивијан и и понудил да ја вработи откако ќе ја заврши работата со Едвард, ненамерно навредувајќи ја. Кога се враќаат во хотелот Вивијан лута се расправа со Едвард поради тоа што Едвард му кажал на Филип за неа. Таа планира да го напушти Едвард, но тој и се извинува и ја замолува да остане со него до крајот на неделата. Следниот де Едвард ја напушта работата порано и си зема слободен ден носејќи ја Вивијан на љубовен состанок во операта во Сан Франциско со неговиот приватен авион. Таа е воодушевена од операта (Травијата, чије дејствие се однесува за богат човек кој трагично се заљубува во проститутка).
Додека играат шах со Едвард по враќањето, Вивијан му кажала да земе слободен ден. Тие го поминале цел ден заедно и потоа воделе љубов, повеќе лично отколку професионално. Пред да заспие таа му признава на Едвард дека е заљубена во него. После појадокот Едвард и нуди на Вивијан да и купи апартман и така би можеле да продолжат да се гледаат. Таа се почувствува навредена и кажа дека ова не е “бајката” која што таа ја посакувала. Едвард потоа си заминал на работа без да го решат проблемот. Пријателката на Вивијан Кит Де Луча (Лора Сан Џакомо), доаѓа во хотелот и сфаќа дека Вивијан е заљубена во Едвард.
Едвард се состанува со г-дин Морс со цел да го потпише договорот, но во последен момент се предомислува. Поминатото време со Вивијан му помага да сфати дека постои уште еден начин на живеење и работа, земајќи слободно време и уживајќи во активностите за кои претходно имал многу малку време. Како резултат на тоа неговиот голем интерес за бизнис решил да го стави настрана. Тој одлучил да му помогне на Морс отколку да му ја преземе компанијата. Откако Филип дознава за тоа оди во хотелот да се соочи со Едвард, но тој таму ја наоѓа само Вивијан. Тој ја обвинува неа за промената на Едвард и се обидува да ја силува. Едвард пристигнува на време да го запре Филип во намерата да ја силува Вивијан и луто му кажува да ја напушти хотелската соба. Скокањето од белиот автомобил и потоа качувањето по сигурносните скали е урбана метафора за витезот на бел коњ - спасувањето на „принцезата“ од кулата - бајка која Вивијан му ја раскажала на Едвард и му кажала дека ѝ е омилена бајка од детството. Филмот завршува кога Едвард и Вивијан се бакнуваат на сигурносните скали.
Развој
Убава Жена првично беше замислена да биде темна драма за проституцијата во Лос Анџелес во 1980-тите години. Односот помеѓу Вивијан и Едвард, исто така, првично негувал контроверзни теми, вклучувајќи го и концептот Вивијан да користи наркотици; дел од договорот беше дека таа мораше да престане да користи кокаин за една недела, бидејќи и биле потребни пари за да оди во Дизниленд. Едвард на крајот ја исфрла од автомобилот и си оди. Во сценариото беше запишано дека филмот треба да заврши со Вивијан и нејзината пријателка, која исто така била проститутка, во автобусот за Дизниленд. Овие дејствија, земени предвид од продуцентот Лаура Зискин од една страна би требало да бидат симпатичен портрет за неа, а од друга страна лош, но беа отстранети и вградени во карактерот на пријателката на Вивиен, Кит. Овие “исфрлени сцени” биле објавени во јавноста, а некои од нив биле ставени на ДВД и објавени на 15-годишнината од филмот. На една таква сцена Вивијан му предлага на Едвард-“јас би можела да го направам тоа добро и да биде на мој начин” што укажува на недостаток на интерес за “разговор под перница”. Во друга сцена таа е одвлечена од страна на дилерите на дрога надвор од Блу Банана и спасена од страна на Едвард и Дарил.
Убава жена остави впечаток сличен на Пигмаиловите митови: особено улогата на Џорџ Бернард Шоу ,со истото име, која исто така била основа за улогата во мјузиклот од Бродвеј -Мојата убава дама. Тогаш во Дизни студиото претседателот Џефри Катзберг беше тој кој инсистирал филмот да биде повторно напишан како бајка со квалитети на љубовна приказна, наспроти како што првично беше замислено да биде темна драма за проституцијата во Лос Анџелес. Меѓутоа на крај беше именувана како романтична комедија. Оригиналниот наслов е именуван како “3.000долари“, но овој наслов беше изменет бидејќи директорите сметале дека тоа е наслов за филм со научна фантастика. Исто така, има непотврдени наводи за филмот „That Touch of Mink”, во кој играат Дорис Деj и Кери Грант.
Кастинг
Кастингот на “Убава Жена” беше прилично долг процес. Маршал најпрво ги имал предвид Кристофер Рив, Даниел Деј Луис и Дензел Вашингтон за улогата на Луис, и Ал Пачино, но тие го одбиле. Пачино отишол толку далеку што учествувал во кастингот на читање со Робертс, пред да ја изберат водечката улога. Гир се согласил на проектот. Гир станал се поактивен со својата улога, но Гери Маршал го тргнал на страна и му рекол: “Не, не, не, Ричард. Во овој филм еден од вас се движи,  а другиот    не. Погоди кој си ти?“ Џулија Робертс не беше прв избор за улогата на Вивијан, и не била посакувана од Дизни. Многу глумци се земени предвид во ова време. Маршал првенствено ја предвидувал Карен Ален за улогата. Таа ја одбила улогата поради тоа што се чувстувала непријатно со содржината во сценариото, и не и се допаѓала идејата да глуми проститутка. Винона Рајдер популарна билетарка во тоа време, била земена предвид и ја поминала аудицијата но била одбиена од Маршал зошто тој чувствувал дека е премлада. Џенифер Корнели била исто така отпуштена поради истата причина.