cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сексот и градот (филм)
Сексот и градот: Филмот (англиски: Sex and the City) е американски филм, заснован на истоимената серија на телевизискиот канал „ХБО“. Филмот „Сексот и градот“ продолжува точно таму каде што застана серијата. Мајкл Патрик Кинг, долгогодишниот извршен продуцент и автор на серијата го напишал сценариото, го режирал и го продуцирал филмот. Раскошната костимографија е дело на Патрисија Филд, а во филмот се појавуваат повеќе од 1.000 парчиња облека и накит на брендот Tiffany, вреден неколку милиони долари!
Синопсис
Четири години подоцна од настаните од “Американска Девојка во Париз, Втор дел”, филмот почнува со Кери (Сара Џесика Паркер) и Фаца (Крис Норт) кои го гледаат стан со намера да живеат заедно. Кери се заљубува во Penthouse апартманот, на што Фаца веднаш се одлучува да го купи. Меѓутоа, искуството на Кери од недвоумења околу сензибилитетот на овие одговори, објаснувајќи дека тие не се венчани, и како таква таа би немала законско право во својата куќа во случај од раздвојување. На нејзина грижа, Фаца ја запросува, и таа прифаќа.
Миранда (Синтија Никсон) е во пронаоѓање на балансирање на нејзиниот дом, работата и друштвениот живот кој сè повеќе опаѓа и се исповедува дека таа немала секс со Стив (Дејвид Еигенберг) веќе шест месеци. Таа е изнервирана и очајна кога открива дека Стив спиел со друга жена, и веднаш се одвојува од него. Таа често патува помеѓу Лос Анџелес и Њујорк. Шарлот (Кристин Дејвис) е среќна во бракот со Хери, и со посвоената кинеска ќерка, Лили.
Плановите за венчавката на Кери во таков случај Фаца добива искуство од двоумење. После нејзината караница со Стив на вечерата пред венчавката, Миранда му вели на Фаца дека тој и Кери се луди што ќе се венчаат. На денот на церемонијата, тој одлучува дека не може да помине низ тоа, и иако тој го менува своето срце и ќе се врати на место, Кери е веќе понижена и измамена. Четирите жени го преземаат медениот месец кое беше резервирано во Мексико.
Кога се враќа во Њујорк, Кери вработува асистент, Луис (Џенифер Хадсон), за да и ги премести работите во нејзиниот стар стан и да ја управува нејзината фирма. После што се водржува на еден аргумент со Кери, Миранда се согласува да оди на советување со Стив, и нив двајцата на крајот можат да се подобрат. Саманта почнува да се обидува да го задржи нејзиниот дечко Смит, но на крајот таа дознава дека нивниот однос едноставно не работи. Тие раскинуваат и таа се сели назад во Њујорк. Шарлот е трудна и е воодушевена, иако за неколку месеци се грижи дека може да му се случи нешто на детето, како што нејзиниот живот изгледа премногу совршен.
На изненадување на средбата со Фаца, Шарлот жестоко му се нафрла поради измамата на Кери, но нејзе и пука водењакот, па така Фаца ја носи во болница и чека додека бебето Роус е родено, во надеж да ја види Кери. Хари и вели на Кери дека Фаца постојано и се јавувал, и дека и пишувал често но таа не му праќала одговор. Кери пребарува на пораките, пред реализацијата што Луис ставила забрана до неговиот емаил пред што Кери и кажа да ги прекине сите комуникации со него. Таа заклучува дека тој и праќал десетици писма копирани од книгата “Љубовни писма од Големите Луѓе”, која Кери му ја читаше неколку дена пред венчавката.
Еден час пред да стигнат новите станари, Кери оди во заедничкиот стан со Фаца за да си ги земе парот чевли каде што ги остави. Таа го пронаоѓа Фаца во ормарот, и веднаш оди во неговите прегратки. После конечно потрошениот час во својот апартман заедно, зборуваат и се извинуваат еден спрема друг. Фаца и предлага да се венчаат веднаш и едноставно како што тој сакал. Тие подоцна се венчаваат на едноставен начин во New York City Hall, после што следело локална вечера со пријателите. Филмот завршува со четирите жени околу масата во ресторанот каде што Саманта го слави 50от роденден, и во која наздравуваат за следните педесет.
Прифаќање од критичарите
Критичарите на мрежното место Rotten Tomatoes го оценија филмот со 60% позитивни критики и велат дека иако не носи многу ново, квалитетно е направен. Спрема тоа воошто не не чуди коментарот на Daily Telegraph кој вели: ‘Од филмот ќе се воодушеват обожавателите на серијата, а останатите би можеле вистински да се разочараат.’ Сепак, мислиме дека коментарот на магазинот Box Office најдобро ги опишува работите: ‘Женскиот дел од публиката ќе уживаат во овој филм во иста мерка во која уживаа мажите додека го гледале Индијана Џонс и Кралството на кристалниот череп.’
Улоги
Главните улоги во филмот ги играат:
Премиера
Интернационалната филмска премиера беше сместена во Понеделник, 12 мај, 2008 на Odeon West End во Лондонскиот Леицестер Плоштад со публика од 1700 луѓе. Следната премиера беше во Берлин на 15 мај. Њујоршката премиера беше на Radio City Music Hall во Вторник, 27 мај, 2008.
Француска култура
Француска култура — се однесува на карактеристичните културолошки норми на Франција и на Французите. Франција со векови била центар на западниот културен развој. Многу француски уметници биле меѓу најреномираните од своето време, а Франција сè уште е прочуена во светот поради својата богата културна традиција.
Политичките режими секогаш го поттикнувале уметничко творештво, а создавањето на Министерството за култура во 1959 година помогна да се зачува културното наследство на земјата и да се направи достапно за јавноста. Министерството за култура било многу активно од своето создавање, доделување субвенции за уметници, промовирање на француската култура во светот, поддршка на фестивали и културни настани, заштита на историски споменици. Француската влада, исто така, ги брани аудиовизуелните производи направени во земјата.
Франција ја посетуваат најголем број туристи годишно, во голема мера благодарение на бројните културни објекти и историски згради, распрскани низ целата територија. 1.200 музеи годишно примаат повеќе од 50 милиони посетители. Најважните културни локации ги води владата, на пример преку јавната агенција Центар за национални споменици, која е одговорна за околу 85 национални историски споменици.
43.180 градби се заштитени како историски споменици, главно вклучуваат замоци и верски објекти (катедрали, базилики, цркви), но исто така и статуи, споменици и градини. Во списокот на светско наследство на УНЕСКО е впишано 41 место во Франција.
Уметност
Почетоците на француската уметност биле под големо влијание на фламанската и италијанската уметност во времето на ренесансата. Жан Фуке, најпознатиот средновековен француски сликар, бил првиот кој патувал во Италија да ја доживее раната ренесанса од прва рака. Ренесансното сликарско „Фонтенблоовско училиште“ било директно инспирирано од италијански сликари, како што се Франческо Приматичо и Росо Фјорентино, кој работел и во Франција. Два од најпознатите француски уметници од времето на барокот, Никола Пусен и Клод Лорен, живееле во Италија.
17 век бил периодот кога класицизмот француското сликарство станало истакнато и индивидуализирано. Премиерот на Луј XIV, Жан-Батист Колбер, во 1648 година ја основал Кралската академија за сликарство и вајарство за да се заштитат овие уметници, а во 1666 година тој ја создал уште активната Француска академија во Рим за француските уметници имаат директни односи со нивните италијански колеги.
Француските уметници го развиле стилот рококо во 18 век, како поинтимна имитација на стариот барокен стил, делата на уметниците поддржувани од дворот, Антоан Вато, Франсоа Буше и Жан-Оноре Фрагонар, како најрепрезентативни. Француската револуција донела големи промени, Наполеон ги фаворизирал уметниците од неокласицистички стил како Жак-Луј Давид и високо влијателната Академија на ликовни уметности, дефинирани во стил познат како академизам. Во тоа време Франција станала центар на уметничкото творештво, во првата половина на 19 век доминирале две последователни движења, прво романтизмот со Теодор Жерико и Ежен Делакроа и реализмот со Жан-Батист-Камиј Коро, Гистав Курбе и Жан-Франсоа Миле, стил кој на крајот еволуирал во натурализмот.
Во втората половина на 19 век, влијанието на Франција на сликарството станува уште поважно, со развојот на нови стилови во сликарството како што се импресионизмот и симболизмот. Најпознати импресионистички сликари од овој период се Камиј Писаро, Едуар Мане, Едгар Дега, Клод Моне и Огист Реноар Втората генерација на импресионистички сликари, Пол Сезан, Пол Гоген, Анри де Тулуза - Лотрек и Жорж Пјер Сера, исто така биле авангарда на уметничките еволуции,, како и фовистите Анри Матис, Андре Дерен и Морис де Вламенк
На почетокот на 20 век, кубизмот бил развиен од Жорж Брак и шпанскиот сликар Пабло Пикасо, кој живеел во Париз. Други странски уметници, исто така се населиле и работеле во или во близина на Париз, како што се Винсент ван Гог, Марк Шагал, Амедео Модиљани и Василиј Кандински.
Многу музеи во Франција се целосно или делумно посветени на скулптури и сликарски дела. Огромна колекција на стари ремек-дела создадени пред или во текот на 18-от век се изложени во музејот во државна сопственост Лувр, како што се Мона Лиза, исто така позната и како Џоконда. Додека палатата Лувр е долго време музеј, музејот Орсе бил отворен во 1986 година и од старата железничка станица Гар д’Орсе, при голема реорганизација на национални уметнички колекции, за да се соберат француските слики од втората половина на 19 век (главно импресионизам и фовистички движења)
Модерните дела се претставени во Националниот музеј на модерната уметност, кој во 1976 година се преселил во центарот Жорж Помпиду. Овие три државни музеи ги посетуваат блиску до 17 милиони луѓе годишно. Други национални музеи со сликарски изложби се Големата палата (Гран пале) (1,3 милиони посетители во 2008 година), како и музеи во сопственост на градовите. Најпосетуван од нив е Музејот на модерна уметност на градот Париз (0,8 милиони посетители во 2008 година) каде се изложени современи дела. Вон Париз сите големи градови имаат свои Музеи на ликовна уметност со дел посветен на европското и француското сликарство. Некои од најдобрите збирки се наоѓаат во музеите во Лион, Лил, Руан, Дижон, Рен и Гренобл.
Каролина Марија де Жезус
Каролина Марија де Жезус (14 март 1914 година – 13 февруари 1977), била бразилски писател која живеела најголем дел од својот живот во Фавела (сиромашни квартови) во Сао Паоло, Бразил. Таа била позната по нејзиниот дневник, кој првпат бил објавен како "Quarto de Despejo" ("Dumping Room", објавен на англиски како "Дете на мракот") во август 1960 година, откако го привлекла вниманието на еден бразлиски новинарот, станал бестселер. Ова дело останува единствениот документ објавен на англиски јазик од еден бразилски жител на сиромаштија од тој период.
Наднационална организација
Наднационална организација — вид на мултинационална,конфедерална или федерална организација каде договорната моќ е предадена на властите од страна на владите на земјите-членки. Концептот на наднационална организација понекогаш се користи да се опише Европската Унија, како нов вид на политички ентитет. ЕУ е единствениот ентитет кој има популарни меѓународни избори и оди над нивото на политичка интеграција нормално дозволена со меѓународниот договор. Терминот ,,наднационален" понекогаш се користи во широка, недефинирана смисла во друг контекст, понекогаш како замена за интернационално, транснационално или глобално. Друг метод за носење одлуки во меѓународните организации е меѓувладината соработка, во кој владите од државите играат поголема улога.
Потеклото како правен концепт
Советот на Европа создаде сѕстем кој се заснова на човечките права од основниот статут и конвенцијата за човекови права и основни слободи. Роберт Шуман, францускиот министер за надворешни работи ја започна дебатата за наднационална демократија во неговите говори во Обединетите Нации, при потпишувањето на статутот на Советот како и во многу други говори низ Европа и Северна Америка.
Терминот ,,наднационален" за првпат се спомнува во интернационален договор поточно во Договорот од Париз, на 18 април 1951 г. Овој нов правен термин го дефинираше методот на Заедницата при создавање на Европската заедница за јаглен и челик и започнувањето на демикратска реорганизација на Европа. Тој ја дефинира врската меѓу Високите власти или Европската комисија и останатите четири институции. Во договорот тој се однесува на нов демократски и легален концепт.
Основоположинците на Европската заедница и сегашната Европска Унија изјавија дека наднационализмот е камен-темелник на владиниот систем. Ова се содржи во Европската декларација создадена на 18 април 1951 г. , истиот ден кога Европските основоположници го потпишаа Договорот од Париз.
,,Со потпишувањето на овој Договор,страните-учеснички дадоа доказ за нивната одлучност да ја создадат првата наднационална институција и на тој начин тие се пставување на вистински темел на организирана Европа. Оваа Европа ќе остане отворена за сите нации. Ние длабоко се надеваме дека и други нации ќе ни се приклучат во нашиот заеднички потфат".
Оваа декларација на принципи во која беше вклучена нивната проценка за неопходните случувања во иднина го потпишаа: Конрад Аденауер (Западна Германија), Пол ван Зеланд, Џозеф Морис (Белгија), Роберт Шуман (Франција), Конт Сфорца (Италија),Јозеф Берх (Луксембург), Дирк Стикер, Јан ван ден Бринк (Холандија). Тој беше направен за да ги потсети идните генерации на нивната историска должност да ја обединат Европа, а се заснова на слобода и демократија преку владеење на законот. Така тие го видоа создавањето на поширока и подлабока Европа врзано за здрав развој на наднационалното и системот на заедницата.
Оваа Европа беше отворена за сите нации кои беа слободни да одлучат или поточно да упатат покана и да ги поттикнат на слобода земјите со железна завеса. Терминот наднационално го нема во постигнатите договори како што се Договорот од Рим, Мастришкиот договор, Договорот од Ница или Уставниот договор, или пак Договорот од Лисабон кој е сличен на него.
Особини на наднационалната организација
Наднационалната организација е наднационална област која се наоѓа некаде помеѓу конфедерација, што претставува асоцијација на држави и федерација, што претставува држава. Европската економска заедница беше опишана од нејзиниот основач Роберт Шуман како нешто помеѓу конфедерализмот,кој признава целосна независност на земјите кои се наоѓаат во асоцијација и федерализмот,кој настојува да ги спои во една супер-држава. ЕУ има наднационални надлежности, но таа ги поседува овие надлежности само до оној степен до кој тоа и го дозволуваат нејзините земји-членки. Во рамките на овие надлежности, организацијата своите надлежности ги извршува на суверен начин и има свои законодавни, извршни и судски власти. Наднационалната заедница исто така има своја комора за организирано граѓанско општество вклучувајќи и економски и социјални здруженија и регионални тела.
За разлика од земјите здружени во една федерална супер-држава, земјите-членки го задржуваат целосниот суверенитет, иако дел од суверенитетот е споделен или препуштен на наднационалните тела. Наднационалните договори поттикнуваат стабилност и доверба бидејќи владите не можат да ги прекршат меѓународните договори поради своја волја. Наднационалната акција може да биде временски ограничена. Ова беше случај со Европската заедница за јаглен и челик која беше договорена за времетраење од 50 години со можност за обновување. Наднационалните договори може да бидат и трајни, како на пример договор кој забранува војна помеѓу партнерите. Полниот суверенитет може да биде вратен назад со повлекување од наднационалните договори, но така земјата-членка ќе ја изгуби предноста која ја нудат заедништвото, економија на размер ,заедничките надворешни тарифи и други општи договорени стандарди како што е подобрената меѓународна доверба и демократија и надворешните заеднички позиции.
Наднационалните власти во некои области може да бидат независни од владите на земјите-членки, иако независноста не е толкава како со федерална влада. Наднационалните институции, како федералната влада, навестуваат можност за извршување на дневниот ред на начин на кој земјите кои имаат свои претставници таму не можат да го предвидат. Демократските наднационални заедници, сепак, се дефинирани со договор и со закон. Нивните активности ги контролира Судот, демократските институции и владеењето на законот.
Унијата има правна надмоќ над своите земји-членки (само) само до тој степен до кој тоа и го доделиле владите на нејзините земји-членки. Од поединечните влади зависи да обезбедат полна демократска поддршка во секоја од земјите-членки. Граѓаните од земјите-членки и покрај тоа што ја задржуваат својата националност и национално државјанство тие дополнително стануваат и граѓани на организацијата.
Бидејќи во некои структури на ЕУ одлуките се носат со мнозинство на гласови, можно е останатите земји-членки да натераат некоја земја-членка да ја спроведе одредена одлука. Земјите ја задржуваат надлежноста да додадат вакви дополнителни наднационални надлежности.
Наднационализам во Европската Унија
Историски концептот го претстави и го претвори во реалност Роберт Шуман кога француската влада се согласи на принципите во Шумановата декларација и го прифати Шумановиот план кој се задржуваше на одредени сектори кои се од витално значење за мирот и војната. Така започна системот на Европската заедница на кој му претходеше Европската заедница за јаглен и челик. Шесте земји основачки (Франција, Италија, Германија, Холандија, Белгија, Луксембург) ја договорија целта, со што војната не само што ја направија незамислива туку и материјално невозможна. Се договорија околу средствата, ставајќи го главниот интерес,производството на јаглен и челик, под надлежност на заедничка Високи власти, предмет на секојдневни, демократски и легални институции. Се договорија и во врска со Европското владеење на законот и нова демократска процедура.
Петте институции (покрај Високите власти) беа: Консултативен комитет (комора која ги застапува граѓанските социјални интереси на компаниите,работниците и потрошувачите), парламент и Совет на владините министри. Судот на правдата ќе решава спорови меѓу владите, јавни или приватни компании, групи на потрошувачи и секакви други групни интереси па дури и поединечни. Жалба може да се поднесе во локалниот трибунал или национлните соодветни судови. Земјите-членки сè уште треба да ги исполнат и развијат членовите од Парискиот и Римскиот договор за целосна демократија во Европскиот парламент и други институции како Економскиот и социјален комитет и Регионалниот комитет.
Шуман ги опишал наднационалните организации како нова состојба во човековиот развој. Таа се разликува од деструктивниот национализам од деветнаесеттиот и дваесеттиот век кој започна со славен патриотизам, а заврши со војни. Тој ги следел почетоците на концептот на наднационализмот уште од деветнаесеттиот век, пример за тоа е Поштенската унија, а терминот наднационално се користи и за време на првата светска војна. Демократијата, која тој ја дефинира како ,, во служба на народот и постапување во согласност со тоа" беше основен дел на наднационалната заедница. Сепак, владите започнаа да одржуваат директни избори во Европскиот парламент дури во 1979 г.,што не е во согласност со договорите. Еден изборен статут беше утврден во договорот за првата Европска заедница за јаглен и челик во 1951 г. Граѓанското општество (долго неопределено политички) требаше да има своја избрана комора во Консултативните комитети посебни за секоја заедница како што беше договорено демократски, но процесот (како и Европските парламентарни избори) го замрзна Шарл де Гол и други политичари кои се спротивставуваа на методот на заедница.
Денес, наднационализмот постои само во двете Европски заедници во ЕУ: Економската заедница (кој чесето го нарекуваат Европска заедница иако легално ги покрива сите државни активности) и Евроатом (Европската заедница за атомска енергија, заедница за спречување на проширување на јадреното оружје, во која одредени можности беа замрзнати или блокирани). Од наднационалните заедници произлегуваат моќни но генерално неексплоатирани и иновативни средства за надворешна демократска политика, со мобилизирање на граѓанското општество кон договорените демократски цели на Заедницата.
Методот на наднационална заедница беше нападнат не само од де Гол туку и од страна на други националисти и комунисти. Во периодот по де Гол, наместо да се одржат пан-европски избори со единствен статут како што е наведено во сите договори, владите одржуваа и продолжија да одржуваат посебни национални избори за Европскиот парламент. Ова често беше во корист на поголемите партии, а ги дискриминираше помалите, регионални партии. Наместо изборите да ги доделат да ги организира граѓанското општество во консултативните комитети, владите создадоа систем кој се состои од три столба со Договорот од Амстердам и Мастришкиот договор со што ги измешаа меѓувладините и наднационалните системи. Надворешната политика ја регулираатдва столба ,додека правдата и внатрешните работи не се предмет на истите демократски контроли како и системот на Заедницата.
Во Лисабонскиот договор и претходниот скоро идентичен Уставен договор, демократската независност од клучните пет институции дополнително е прекршена и нејасна. Со ова, проектот од целосно демократско наднационалистички преминува во правец не само на меѓувладино одлучување туку и до политизирање на институциите и воспоставување на контрола од страна на две или три најголеми политички партии. Комисијата ги дефинира клучните правни аспекти на наднационалниот систем бидејќи нејзините членки треба да бидат независни, не само за реклами, работа, потрошувачки, партиски или лобирачки интереси (член 9 од Договорот од Париз). Комисијата требаше да биде составена од мал број искусни луѓе, чија непристрасност беше вон дискусија. Како такви, првите претседатели на Комисијата и Високите власти беа големи бранители на европската демократија наспроти националната, автократска практика или правилото моќните да бидат над послабите.
Идејата на Конституционалниот и Лисабонскиот договор е Европската Комисија да ја водат како политичка установа. Владите претпочитаа да имаат национален претставник во Комисијата, иако тоа е против принципите на наднационалната демократија. (Оригиналниот концепт беше Комисијата да дејствува како еден непристрасен колегиум на независни, искусни луѓе кои ја имаат довербата од јавноста. Една од Заедниците беше дефинирана во договор со Комисијата со помалку членови отколку што има земји-членки.) Така, членовите на Комисијата стануваат претежно партиски, а понекогаш таа е составена од одбиени, посрамотени или несакани национални политичари. Првиот претседател на Високата власт беше Жан Моне, кој никогаш не беше дел од некоја политичка партија, што беше случај и со многу други членови на Комисијата. Тие беа со различни слободни професии и направија да бидат признати придонесите на Европската Унија.
Категоризирање на европскиот наднационализам
Џозев Х.Х. Вајлер во своето значајно дело ,, Двојниот карактер на наднационализмот" тврди дека во европскиот наднационализам постојат два главни аспекти, иако изгледа е така и со многу други наднационални системи.
Тоа се: -	Нормативен наднационализам: Односите и хиерархијата кои постојат општествената политика и правните мерки на една страна и политиката на натпреварување и правните мерки на земјите-членки на друга страна. (извршната димензија) -	Одлучувачки наднационализам: институционалната рамка и носењето на одлуки со кои такви мерки се иницираат, дебатираат, формулираат, носат и на крај се извршуваат. (законодавно-судската димензија) На многу начини,поделбата се гледа како поделба на власта ограничена на само две гранки. Споредба на Европската Унија со САД Во Лисабонскиот договор, поделбата на надлежностите на неколку политички области помеѓу земјите-членки и Европската Унија е преподелена на три категории. Во 19 век САД, имаше само извршни надлежности (од тогаш некои работи се променија, но основниот дизајн остана сè до денес). Надлежностите кои не се експлицитно наведени припаѓаат на пониски нивоа на власт.
Ексклузивни надлежности на ЕУ
Унијата има ексклузивни надлежности да дава директиви и да склучува меѓународни договори кои се предвидени со законските акти на организацијата. -	Царинската унија -	Воспоставување на правила на конкурентност кои се неопходни за функционирање на внатрешниот пазар -	Монетарна политика за оние земји-членки чија валута е еврото -	Зачувување на морските биолошки ресурси преку заедничката политика за рибарство -	Заедничка комерцијална (трговска) политика
Заедничките надлежности на ЕУ
Земјите-членки не можат да бидат надлежни во областите каде надлежноста ја има Унијата. -	Внатрешен пазар -	Социјална политика, за аспектите дефинирани во овој договор -	Економска, социјална и територијална кохезија -	Земјоделство и рибарство, со исклучок на зачувување на морските биолошки ресурси -	Животна средина -	Заштита на потрошувачи -	Транспорт -	Транс-европски мрежи -	Енергија -	Слободните област, сигурност и правда -	Заеднички безбедносни проблеми во јавното здравство, за аспектите дефинирани во овој договор -	Заедничка надворешна и безбедносна политика
Поддржувачка надлежност на ЕУ
Унијата може да врши дејствија што ќе ги поддржат, координираат или надополнат дејствата на земјите-членки. -	Зштита и унапредување на човековото здравје -	Индустрија -	Култура -	Туризам -	Образование, младина, спорт и стручна обука -	Заштита на граѓаните (превенција од катастрофи) -	Административна соработка
Ексклузивните надлежности на САД
Федералната влада на САД во 19 век. -	Внатрешно унапредување -	Субвенционирање (главно на транспортот) -	Даноци -	Ослободување од јавното земјиште -	Закон за имиграција -	Надворешна политика -	Авторски права -	Патенти -	Валута
,,Демократски дефицит"
Во една наднационална организација, проблемот како да се ускладат принципите на единство помеѓу нациите, кој се појавува во меѓународни (меѓувладини) организации, и принципот на единство помеѓу нациите кој се појавува во државите, се решава преку секторски пристап. Тоа дозволува иновативно демократско проширување бројот на луѓе кои ќе бидат вклучени. Тие се присутни не само во класичниот парламент кој има малку поинаква функција туку исто така и во Консулатативните комитети како Економско-социјалниот комитет и Регионалниот комитет, на кои договорите им дадоа моќ еднаква на парламентите во нивните региони, а кои сè до денес го развиваат својот потенцијал. Во Европската унија, Лисабонскиот договор спојува два принципи (класична парламентарна влада со политички избрана влада) и наднационална заедница со тотално независна Европска комисија. Владите исто така се трудат Лисабонскиот договор да го третитаат како едноставен класичен договор, па дури и како амандман од некој договор, кој не бара целосни мерки за поддршка и формално одобрување од страна на граѓаните. Предложениот Лисабонски договор и претходниот уставен нацрт-план сè уште задржаа во Европската Унија елементи од наднационална организација, што ја разликува од федерална држава од редот на Соединетите Американски Држави. Но тоа е на сметка на демократските потенцијали на една целосно наднационална организација како што беше создадена со првата Заедница.
Меч на судбината
Меч на судбината (полски: Miecz przeznaczenia) е втората (по својата измислена хронологија; прва во полското издание) од двете збирки раскази (другата е Последната желба), двете претходанички на главната Сага за Вештерот. Приказните биле напишани од полскиот автор за фантастика, Анджеј Сапковски. Првото полско издание било објавено во 1992 година; Англиското издание било објавено во Обединетото Кралство од издавачката куќа Голанц во 2015 година.
Заплет
Антологијата се состои од неколку приказни, тесно поврзани со хронологијата. Расказите во оваа збирка се случуваат пред настаните на романите и воведуваат ликови кои стануваат главни носители во романите. Насловната приказна, Мечот на судбината, е прва што го воведе ликот на Сири. Следната приказна, Нешто повеќе, која исто така ја прикажува Сири, е директен претходник на сагата Вештерот, во која се опишани настани што се случуваат непосредно пред оние во Сагата (како што е падот на Кралството Цинтра).
„Границите на разумот“
Granica możliwości
Гералт од Ривија, познат вештер, им се придружува на Борш „Трите Чавки“ и неговите зерикинијански телохранители Теа и Веа на авантура во потрага по еден змеј, за кој Гералт објаснува дека нема да го убие затоа што змејови не убиваат луѓе, туку обратното. Борш тврди дека неговиот интерес кон змејот е чиста љубопитност. Дружината се приклучува во масовен лов на змејот, во кој е вклучен неговиот поет пријател Јаскер; група џуџиња предводени од Јарпен Зигрин; познатата платеничка група по име Кринфридски ајдуци; Бохолт и неговата дружина; Ејк од Денесли паладин опседнат со витештво; баталјон предводен од малолетниот крал Нидамир; и волшебниците Доргареј и Јенефер, од кои на последната Гералт порано и бил љубовник. Дружината тргнува да најде и да убие зелен змеј што тероризира во околните гратчиња.
По низата незгоди и дофрлања, меѓу кои и онаа каде што Гералт и Јенефер за малку фатално ќе паднеле од скршен мост во свлечиште, дружокот се докрадува до претходно прославениот златен змеј, Вилентретенмерт, кој нуди фер битка без магија или исфрлање на оган кон секој што сака да го предизвика. Ејк од Денесли прв го предизвикува змејот и брзо е онеспособен, што ја ослабнува решеноста на дружокот и предизвикува заминување на луѓето на кралот Нидамир.
Бохолт, џуџињата и Ајдуците решаваат да го нападнат змејот заедно и да го поделат богатството додека Гералт, Доргареј и Јаскер не се согласуваат, поради што тие се парализирани од Јенефер и се врзани за кола. Јенефер брзо им се придружува откако се обидува да ги онеспособи џуџињата и Ајдуците за да може да го земе змејот за себе затоа што утробата на змејот наводно ќе ја излечи нејзината неплодност. Вилентретенемерт, уморен од чекање, влегува во конфликт и ги протерува Ајдуците и џуџињата, овозможувајќи бегство на зелениот змеј, и со преостанатите членови на дружокот оди да ја нападне надојдената милиција од соседното село. Теа и Веа се придружуваат и му помагаат на златниот змеј со Јенефер да обезбеди дополнителна магична помош пред повторно да се приклучат на дружокот.
Вилентретенемерт открива дека тој всушност е Борш, бидејќи златните змејови можат да имаат каков било облик што го посакуваат. Зелениот змеј, Миргтабрејк, го повикала на помош и го оставила своето „богатство“ (испилено змејче), како исплата за неговата помош и заштита. Гералт и Јенефер (тазе помирени) и остатокот од дружокот се збогуваат со Вилентретенемерт и Зериканијанките.
„Парче мраз“
Okruch lodu
Гералт лови и убива зигл кој живее во ѓубриштата надвор од Аед Гинвел. Тој се враќа кај Јенефер во нивната гостилница и се жали од градот и за тоа како се чувствува лошо таму, додека Јенефер инсистира на тоа да останат затоа што и се допаѓа градот и неговата историја (што вклучува мит заснован на Снежната кралица за која е именуван градот) и затоа што таа го посетува нејзиниот пријател волшебник Истред. Тие водат љубов.
По грубото утро во кое се чувствува изнервирано од секоја мала незгода, Гералт се среќава со помпезниот воин Иво Мирче, познат и како „Чикада“, кој работи за градскиот старешина Херболт. Откако разговарале за неговата исплата за зиглот (и е помалку исплатен затоа што Херболт тврди дека мора да го плати данокот за добивката), тој решава да се сретне со Истред, откако Херболт спомнува дека Јенефер била во Аед Гиневал многупати пред да го посети него. Чикада го малтретира Гералт околу неговиот углед и изјавува дека еден ден би сакал да види кој од нив двајца е посилен во борба до смрт.
Гералт се среќава со Истред кој му кажува на Гералт, дека е вљубен во Јенефер и дека ја запросил, со што таа барала време да размисли за тоа. Верувајќи дека Гералт и ја отежнува одлуката на Јенефер, Истред посакува Гералт да си замине и никогаш повеќе да не ја види Јенефер. Двајцата разговараат за човечноста на Гералт и фактот дека неговата вештерска обука значи дека тој не може да има чувства, што го вознемирува Гералт. Гералт тврди дека Јенефер го љуби него и дека тој има право на јенеферовата наклонетост, затоа што таа спиела со Гералт претходната ноќ, на што Истред самобендисано одговара дека таа исто така спиела со него тоа утро.
Јенефер се враќа дома таа ноќ и таа и Гералт разговараат за тоа какви се по природа. Јенефер со својата магија создава црн кестрел (вид на сокол) и го прашува која е вистината, на што птицата одговара дека вистината е парче мраз. Следниот ден, Гералт и Истред се согласуваат да се сретнат во двобој за раката на Јенефер, бидејќи поинаку таа нема да избере, на што Херболт му кажува на Гералт дека не му е дозволено да го убие Истред и дека ќе биде уапсен доколку го стори тоа. Уморен и погоден од табиетот на градот и разговорот од претходниот ден, Гералт пешачи по темен сокак без оружје и е нападнат од двајца крадци, кои брзо го оставаат откако сфатиле дека е вештер, при што еден од крадците му вели ако тој сака да се самоубие да не вклучува други. Таа вечер, тој добива порака од еден од црните кестрели на Јенефер.
Следното утро, Гералт го победува Чикада и неговите луѓе во тепачката што Чикада претходно ја замислил пред да се усмери кон Истред. Истред примил уште еден од јенеферовите црни кестрели со порака во која му посакува збогум. Истред не го прифаќа ова и сè уште посакува да се бори против Гералт, но Гералт му одговара со зборовите на крадците од претходно и си заминува.
„Вечен Пламен“
Wieczny ogień
Гералт се среќава со Јаскер во престолничката метропола Новиград, откако последниот е исфрлен од неговата гневна љубовничка Веспула. Парот се упатува кон блиската гостилница, каде Јаскер има активен долг што тој допрва треба да го плати. Јаскер планира да го замоли својот пријател, џуџестиот трговец Дејнти Баjбервелдт да му ја плати сметката и да ги чести вечера. Дејнти изразува некарактеристичен страв кон Гералт и триото прави кратки муабети пред да бидат прекинати од повалкан, претепан Дејнти Баjбервелдт. Оној Дејнти со кој Гералт и Јаскер разговарале, увидено е дека е имитатор - исто така познат и како векслинг, или како што се нарекува себеси, двојник - суштество кое може да се претвори во други и совршено да ја имитира нивната природа и менталитет откако ќе има доволно време да ги проучи. Двојникот се претставува себеси како Телико Лунгревинк Леторт, познат и како Пенсток и неговите пријатели го викаат Дуду. Телико го нападнал Дејнти во шумата надвор од Новиград и му ги зел коњите и караванот. Тој открива дека ги продал коњите и дека потрошил најголем дел од парите за да купи навидум безвредни добра во името на Дејнти, оставајќи го Дејнти во беда а неговиот углед како смел трговец е оштетен. Гералт одбива да го убие Телико бидејќи тој е интелигентно суштество. Телико бега и Дејнти е запрен од Шван, градски службеник кој има намера да собере данок на добивката направена од Телико, вкупно додавајќи огромна сума што Дејнти ја нема. Тој му дозволува на Дејнти до следниот ден напладне да го плати данокот.
Триото е соочено од Чапел, министер за безбедност и немилосрден политичар познат по тоа што мести „несреќи“ за оние што го измамуваат. Чапел објаснува дека приказните за двојникот во градот мора да престанат да се шират затоа што градот е заштитен од Вечниот оган, кој гори низ градот и им носи надеж на луѓето дека ќе бидат безбедни од чудовишта и слични на ним - затоа приказната за двојник во градот е теолошки невозможна и секој што ќе ја шири оваа приказна ќе биде затворен и/или убиен. Мускрат, мештански трговец и благајник на трговскиот еснаф, пристигнува и му кажува на Дејнти, дека неговата продажба на кохинил (вид на боја), една од ’бескорисните’ добра што ја купил Дуду, е масовно успешна поради неодамнешниот државен удар во Повис и потребата од ребрендирање.
Виме Вивалди, банкар пријател на Дејнти, објаснува дека Телико го користел пријателството на Вивалди и Дејнти за да може неговите разни набавки и продажба да поминат без проблем. Навидум, безвредните набавки на Телико, всушност биле маска за две легитимни, кои сега се продале за високи цени заради нивната политичка важност (за што Јаскер предупредува дека ќе го налути Чапел, бидејќи Дејнти очигледно знаел за политичкиот маневар пред Чапел да го дознае). Поради успехот на работата на Телико под името Дејнти, Дејнти сега повторно е воздигнат како смел трговец и го повратил своето богатство, со целосно исплатени даноци. Сепак, двојникот Телико сè уште го носи ликот на Дејнти и продолжува да прави навидум случајни набавки и продажби.
Гералт, Јаскер и Дејнти го лоцираат Телико и го бркаат. Телико се преобразува во Гералт, но набрзо сфаќа дека не може да победи во борба против него затоа што Телико е кукавица која не може да никого да убие. Телико објаснува дека тој едноставно сака да се вклопи и да преживее во градот како и сите други нечовечки раси. Тој се претвора во Јаскер и се упатува кон пазарот, каде што е за брзо е нападнат и претепан од сè уште лутата Веспула. Гералт повторно го фаќа Телико, но е запрен од Чапел, кој открива дека тој е исто така двојник кој ја зел формата на Чапел кој неодамна починал. Дејнти, Телико и Чапел брзо постигнуваат договор дека Телико ќе продолжи да живее во градот под прекарот на братучедот на Дејнти, Дуду Бајбервелдт и да работи како негов застапник во Новиград, делумно поради неговите смели деловни практики. Дуду открива дека неговите последни "безвредни" набавки се потребни за да се направат повеќе олтари на вечниот оган што ќе горат подобро и подолго, со тоа правејќи уште едно богатство.
„Мала жртва“
Trochę poświęcenia
Следниот ден, Гералт го започнува својот лов, со Еси која му се придружува за да види вештер на дело. Гералт не може да најде некој што сака да го однесе на последната позната местоположба на рибарскиот брод. Шеназ го предупредува Гералт да биде настрана од "Змејските заби", местото на исчезнувањето, каде што Еси верува дека укажува за вина на сирената. Знаењето на Еси за океанот и плимата, сепак, му дава идеја на Гералт да ги почека "Забите" на ниска плима, што тој го прави тоа подоцна со Јаскер со влечење, откако ја одбил помошта на Еси. Јаскер и Гералт наоѓаат скалила што водат надолу во водата за кои Јаскер теоретизира дека водат до подводниот град Ис. Ѕвоно почнува да ѕвони од под вода и тие двајца се нападнати од подводни суштества кои носат оклоп и оружје. Гералт е повлечен под вода додека тој и Јаскер бегаат, но е спасен од Шеназ кој повторно го предупредува да биде подалеку од океанот. Додека ги преврзува раните, Еси ја признава нејзината љубов кон Гералт. Сепак, Гералт не чувствува ништо за неа поради неговата љубов кон Јенефер, иако и дозволува на Еси да остане со него таа вечер. Гералт и дава сина школка што била пронајдена на скалилата кон Ис, која содржи бисер за кој Еси се колне дека ќе го чува со себе засекогаш.
Адријана Варежао
Адријана Варежао (родена во 1964 година во Рио де Жанеиро) — бразилска глумица. Tаа работела во различни дисциплини, вклучувајќи го сликарството, цртањето, скулптура, монтажа и фотографија. Варежао живее и работи во Рио де Жанеиро.
Меч на судбината
„Мала жртва“
Гералт му кажува на Агловал за новооткриената интелигентна раса, која нивните правила им забрануваат да убиваат или осакатуваат. Агловал решава да оди во војна со суштествата и покрај молбите на Гералт и Еси против тоа. Набргу потоа пристигнува Шеназ, откако направила „мала жртва“ на нејзината опашка да стане човек, така што таа може да се омажи за Агловал и да живее на копно засекогаш. Гералт, Јаскер и Еси заминуваат заедно и минуваат неколку дена на патот, при што Гералт и Еси ја кулминираат својата афера една вечер. Јаскер составува балада во тајност ноќта пред сите да разделат за еден вештер и поетеса кои се заљубуваат на плажа, која тој никогаш повеќе не ја изведува. Приказната кажува дека Еси умира од сипаници во епидемија неколку години подоцна, со тоа што Јаскер лично ја погребал со нејзината лута и бисерот што и го дал Гералт.
Адријана Варежао
Влијанија
Референците за ефектите од колонијализмот на Бразил од страна на Европа се евидентни во нејзината работа, во историјата на уметноста како и во илузијата. Нејзината работа алудира на проширување и трансформација на културниот идентитет, но сепак ја продолжува употребата на оваа тема за разбирање на минатото, со цел да се разбере сегашноста.
Меч на судбината
„Меч на судбината“
Гералт се упати кон Брокилон, Последната шума, за да достави порака до кралицата на драјдите, Ејтн, од кралот Вензлав. Тој наоѓа мала група тела оставени од драјдите, заедно со еден преживеан, неговиот пријател Фриксенет, кој е приумрен. Драјдите му се впуштаат на Гералт и драјдата Брен се согласува да го одведе него да ја види Ејтн откако го препознала и ја ислушала неговата задача. Гералт и Брен се среќаваат со и убиваат џиновска стоногалка која се заканувала на една млада девојка по име Сири, која им се придружува на групата на патот кон главниот град на Брокилон. Сири кратко го погледнува Гералт и објаснува дека таа е принцеза и дека требала да се омажи за принцот Кистрин, син на кралот Ервил, но избегала.
Адријана Варежао
Влијанија
Културната антропологија, или процесот на апсорпција и инкорпорирање на странски влијанија во родната бразилска култура, инспирира голем дел од работата на Варежао. Ова движење е евидентно низ историјата на Бразил во сегашноста, а дихотомијата на разновидност и единствена и честа тема меѓу современите бразилски уметници. Во делата на Варејао, таа ја проучува оваа тема во контекстите на расата, телото, идентитетот и ефектите на колонијализмот.
Меч на судбината
„Меч на судбината“
Брен, Гералт и Сири пристигнуваат во Дуен Канел, срцето на Брокилон. Гералт открива дека Фриксенет бил спасен и е лекуван (бидејќи драјдите имаат намера тој да оплоди некои од нив). Сири почнува да сфаќа дека драјдите планираат да ја задржат - драјдите водат бескрајна војна за шумата и го зголемуваат нивниот број со грабнување и перење мозок на млади девојки во драјадската култура (од кои еднаш Брен била дел). Гералт се среќава со Ејтн и двајцата разговараат за судбината, за која Ејтн верува дека е двостран меч; Гералт верува дека тој е едната страна од овој "меч" и дека смртта е другата и повеќе од тоа, судбината не постои.
Адријана Варежао
Медиуми
Врз основа на тензиите околу расата и етничката припадност во Бразил, Варежао користела инсталација, сликање на масла и цртање, за да коментира за перцепцијата на трката во Бразил во дваесет и првиот век. Таа често започнува со кава, додавајќи материјали како порцелан и керамика. Во својата работа под наслов "Полово", изложена во Леман Маупин во 2014 година, Варежао ги комбинирала теоријата на боја и теоријата на Каста (Латинска Америка), (општествена теорија која влијаела врз европските слики од освојувањето на Бразил), да ја испита нормата за дефинирање на расата во услови за боја на кожа. Сериите на речиси идентични автопортрети кои го формираа најголемиот дел од делото биле прикажани со индивидуализирани наслови што ги објаснило единствените разлики во портретите: насловите беа генерирани од бразилскиот попис од 1976 година, во кој Бразилците за првпат побарале да ги дадат своите дефиниции за нивниот тон на кожата; одговорите се движеле од бранквинха, "снежно-бело", до моренао, приближно "голем црн чувар.”
Меч на судбината
„Меч на судбината“
Ејтн и дозволува на Сири да избере дали сака да остане во шумата или да замине со Гералт. Таа ја тера Сири да ја испие брокилонската вода, што отстранува сеќавања од поранешниот живот, но тоа не влијае на Сири. Во исто време, водата предизвикува Гералт да сфати зошто Сири изгледа толку познато - таа е Сирила, ќерка на Павета и внука на кралицата Каланте од Цинтра, и гералтовото ветено "Дете на судбината", според Изненадниот закон, на кој тој се повикал во „Прашање за цена“ од „Последната желба“.
Адријана Варежао
Избрани дела
Неколку вајарски инсталации на Варежао, меѓу кои и "Линда да Лапа", "Склоп" и "Руина де Шарк - Нова Капела" (Нова Капела Јеркед-Говежка),” содржат структурна униформност и стабилност против уништувањето на човекот. Овие уметнички дела се состоеле од засечени азулежу - покриени ѕидови исполнети со човечки органи. Користејќи ги овие слики, Варежао ги коментирала постколонијалните бразилските општествени структури и имплицирала дека колонијално влијание врз редот е изграден врз човечкото уништување и насилство.
Меч на судбината
„Меч на судбината“
Сири и Гералт се будат на работ од Брокилон, откако се ослободени од Ејтн. Двајцата започнуваат да се движат назад кон Бриж, за да го пренесат ејтеновиот одговор до кралот Вензлав (што едноставно не е одговорено на неговото барање за припојување на дел од шумата). Двајцата наидуваат на група вердански платеници (испратена од кралот Ервил), кои убиле група трговци и покрај нивните тврдења дека тоа го направиле драјдите. Гералт се бори против нив додека Сири се крие (користејќи совети од една приказна за спиење која Гералт и ја раскажал претходно) а напомош им доаѓа група од драјди и друидот Маусек (исто така од Цинтра), кој е испратен да ја донесе Сири дома. Гералт, откако го сфатил потеклото на Сири и дека е очекувано тој да ја одведе со себе заради Изненадниот закон, ги остава збогувајќи се со Маусек додека Сири спие. Сири се буди и го повикува Гералт, кој ја игнорира и заминува.
„Нешто повеќе“
Coś więcej
Гералт го спасува трговецот Јурга од неживите чудовишта што ја превртиле количката на Јурга и ги исплашиле неговите слуги. Гералт го прави ова само откако ќе се повика на Изненадниот закон од Јурга. Гералт преовладува во последователната битка, но е сериозно ранет. Јурга го става во количката и му дава на Гералт една од неговите лековити напивки, што го онесвестува Гералт и го тера да сонува спомени.
Адријана Варежао
Колекции
Еден од најголемите нејзини проекти досега биле неодамна отворени во Интоним ( Центарот за уметноста во, Бразил) - специјално нарачан павилјон дизајниран во соработка со архитект Родригео Цервино Лопез. Нејзината работа е прикажана во бројни колекции низ целиот свет, од кои некои во Музејот на Соломон Р. Гугенхајм во Њујорк, Тејт Модерн во Лондон и Музејот на современа уметност Сан Диего, меѓу другите.