cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Град (метеорологија)
Појава
Се случува силните воздушни струи да ги одвлечат водените капки од облаците (кумулонимбуси) во повисоките слоеви каде температурата е пониска. Таму овие капки замрзнуваат и добиваат облик на топче, односно се претвораат во град. Кога влезното струење што ги понело тие капки веќе нема да може да ја одржи нивната тежина, замрзнатите топчиња паѓаат на земјата.
Големина
Најчесто овие замрзнати топчиња не се поголеми од 5 мм, но се случува да бидат и поголеми и да нанесат големи штети, па дури и да бидат опасни по здравјето и животот на луѓето.
Летото 2001 година во италијанската област Венето паѓал град со големина на кајсија и ги уништил посевите. На границата меѓу САД и Канада во 1998 година паѓал град цели девет денa, поради што повеќе од еден милион луѓе останале без електрична енергија и храна. Град со најголеми димензии паднал во Бангладеш во 1986 година при што тежината на пооделни топчиња мраз изнесувала дури и еден килограм. За време на оваа непогода загинале 92 луѓе.
Во Ориент, Ајова, САД, во август 1980 година, паднале големи количини град, при што длабочината на наносите изнесувала и до 2 метри, поради што морале да се расчистуваат со машини. На 11 јули 1990 година, град со големина на бејзбол топче во градот Денвер, Колорадо, предизвикал материјална штета од 625 милиони долари, главно кај автомобили и покриви на куќи. Четириесет и седум лица во еден забавен парк биле сериозно повредени кога прекинот на струјата ги заробил додека се наоѓале на големо тркало (Ferris wheel) и биле погодени од град со големина на безјбол топче.
NGC 5845
NGC 5845 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5845 се споменува и како UGC 9700, MCG 0-38-24, CGCG 20-59, ARAK 468.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5845 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. NGC 5845 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 0,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 38' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Борис Богданоски
Борис Дичов Богданоски (15 февруари 1915 во Арбиново, Охридско — 4 октомври 1943 во Зајас, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Борис Дичов Богданоски е роден во селото Арбиново, се занимавал со земјоделство. Во 1939 година заминал за Белград, како печалбар-работник. Зафатен од студентскиот бран учествува во низа демонстрации и штрајкови. По капитулацијата на стара Југославија се враќа во родниот крај. Со воспоставувањето на првите организирани јатки на движењето станува истакнат активист и еден од месните организатори. Во јули 1943 година доброволно стапува во партизанскиот одред Даме Груев. Со формирањето на партизанскиот одред Славеј станува негов прв политички комесар. Со посебна задача оди во Кичево. Загинува по заседа поставена од балистите кај селото Зајас, на пат за Буковиќ, на 4 октомври 1943 година.
Прешево
Прешево — градска населба и центар на истоимената општина во Пчињскиот округ во Србија. Се наоѓа на крајниот југ на Републикa Србија, недалеку до границата со Косово и Македонија во Прешевската долина и Поморавието, на надморска височина од 463 метри. Територијата на оваа општина се наоѓа на вододелницата на Егејското и Црното Море.
Вкупната површина на територијата на општина Прешево е. Според пописот од 2011 градот броел 13.426 жители (според пописот од 1991. градот имал 15.107 жители).
Историја
Првиот пишан документ за Прешево датира од 14 век. Во средновековната српска историја, е познато дека во 1389 година, кога, како се верува, во Прешевско поле се одиграла битка, која била вовед во Косовската битка меѓу Србите и Албанците. При крајот на 14 век и почетокот на 15 век, со градот владее кралот Углеша, и Прешево станува значајна населба, која се споменува како паланка, место и мало гратче, кој се наоѓал на самиот средновековен пат Приштина-Ќустендил (преку прешевска Скопска Црна Гора). Во 16 век гратчето Прешево имаше значителен број на население - според пописот од 1519, имало 59 христијански фамилии; според пописот од 1528, 76 христијански фамилии; според пописот од 1570 во Прешево живееле 90 христијански фамилии и 85 жители неомажени/неоженети.
Градот е под турска власт, од 1454 до 1912 година. Во поголем обем, како и околните села, зафатено е значајно иселување на Србите во текот на турското владеење, почнувајќи од 1690 година и подоцна, кога постепено се населуваат Албанци. нивното доселување најголема изразеност има по Втората австриско-турска војна од првата половина на 18 век.
При крајот на 19 век Прешево е центар на Прешевската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов од 1900 година, Прешево било населено од 2000 жители арнаути муслимани. Според Димитар Мишев, во градот имало и мал број на христијанско население, вкупно 280 жители.
Од 1929 до 1941 Прешево беше дел од Вардарската бановина. Во текот на априлската војна, Кралството Југославија капитулираше по 12 дена од воени дејствија против Силите на Оската. На 20 април, Бугарија окупираше дел од кралството Југославија, вклучувајќи го и Прешево. Фашистичкиот режим на Бугарите го окупираше овој дел сè до 7 септември 1944 со голем терор, кога ја предадоа власта на Нацистичкиот режим на Германија. Албанските сојузници на Нацистичкиот режим, Бали Комбетар, подоцна владееше со овој дел. Кон средината на ноември, Југословенските партизани ги присилија на повлекување, окупациските Албански сили.
При крајот на 80-тите во текот на СФРЈ локалните Срби предлагаа да се направи српска општина Источно Прешево. Но, таа идеја не беше прифатена и денес Србите во градот се во многу мал број.
Случувања во 2013
Кон крајот на 2012, српскиот премиер Ивица Дачиќ му упати ултиматум на локалните водачи на Албанците во Централна Србија за да се тргне споменикот на ОВПМБ во центарот на Прешево. Ова наиде на отпор од страна на локалните водачи при што во средината на јануари 2013 година, споменикот беше одстранет од локацијата.
Демографија
Во градот Прешево живее 8.641 жител, додека просечната старост на населението изнесува 29,9 години (29,2 кај мажите и 30,5 кај жените). Овој град и општина е главно населен со Албанци и претставува културен, административен центар на Албанците во Јужна Србија.
Според најновиот попис од 2011, општината Прешево има 3.066 жители, но во 2002, општината имала 34.000 жители затоа што Албанците го бојкотирале пописот.
Според српската историографија, Србите во околината на Прешево се раселувале во текот на големите селби во 1690 и 1737 година и во текот на целиот 18 век сè до почетокот на 19 век. Тие Срби кои преживеале на своите вековни огништа се протерани од страна на Арнаутите. Турците до крајот на 17 век па сè до почетокот на 19 век, масовно доселувале Албанци од Албанија а оние преостанати Срби од околината на Прешево се иселувале во околината на Бујановац, Врање и Централна Србија.
Политика
Во 1992, Албанците во овој дел организираа референдум во кој тие гласаа, Прешево, Медвеѓа и Бујановац да се припојат кон Косово. Меѓу 1999 и 2001, Албанска сепаратистичка организација наречена „Ослободителна војска на Прешево, Медвеѓа и Бујановац“ (ОВПМБ), оперираше во овој регион, со цел да ги одцепи овие три општини од Југославија и да ги припои кон идното и независно Косово. Овие активности привлекоа помал меѓународен медиски интерес во споредба со случувањата во Косово и Македонија. Терористите беа победени од страна на српските сили, во операција која не одзеде долго време и каде трупите на НАТО помогнаа контролирајќи, терористите да не ги префрлат борбите од Косово. Моменталната ситуација е стабилна, но Албанците прават некои тензии поради нееднаквиот однос од страна на Владата на Србија кон нив.
Шпански Пат
Шпански Пат — воен пат за снабдување и трговија користен од 1567–1633 година, кој се протегал од Северна Италија до Ниските земји. Минувал преку релативно неутрална територија и затоа бил најпосакувана воена рута во Европа. Во деновите на неговата употреба на француски јазик бил познат како „le chemin des Espagnols“.
Војниците биле во можност да маршираат 1000 километри од Милано до Фландрија во просек 23 километри на ден. Морскиот транспорт бил многу побрз, можело да се помине околу 200 километри на ден, но бил високо изложен на бури и непријателски напади. За големите групи, копнената комуникација била посигурна, дозволувајќи им на Шпанците да испратат над 123 000 мажи во споредба со само 17 600 по море, помеѓу 1567 и 1633 година.
Валсроде
Валсроде (Walsrode) — град во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1935 година ја носи додавката „град на Херман Ленс“ (Hermann-Löns-Stadt).
Поранешната општина Бомлиц станала дел од градот во јануари 2020 година.
Местоположба
Валсроде се наоѓа на реката Беме во јужниот дел на Линебуршкото Поле. Градот со своите 334,80 км² претставува еден од 100. најголеми градови во Германија по површина.
Градски единици
Градот има вкупно 31 единица. Покрај самото јадро на Валсроде, во градското подрачје се опфатени и следниве места:
Соседни општини
Соседни општини се градот Фиселхеведе (округ Ротенбург), Золтау, Бад Фалингбостел, слободната област Остерхајде, општинските заедници Швармштет, Алден и Ретем/Алер и општината Кирхлинтелн (округ Ферден).
Среден век
Во век бил основан истоимениот манастир од страна на грофот Вало. Не е позната точната година на основање. Првото споменување на градот е на 7 мај 986 година.
На 22 јули 1383 година, Валсроде ги добил градските права од страна на Војводството Брауншвајг-Линебург.
Градскиот грб првпат се појавил во 1479 година. Кон крајот на век, во градот се родил вајарот Ханс Бригеман, кој е творец на Бордесхолмскиот олтар, денес сместен во катедралата во Шлезвиг.
Ново време
За време на Триесетгодишната војна, градот бил уништен од страна на трупите на Тили. На 6 јули 1757 година 230 од 237. куќи во градот изгореле во голем пожар.
За време на Наполеоновите војни, Валсроде бил дел од департманот Ханза и со тоа граничен град помеѓу Кралството Вестфалија и Франција. По Виенскиот конгрес во 1814 година, градот припаднал на Кралството Хановер. По германските војни во 1866 година градот станал пруски.
Во 1890 година, градот добил железница.
век
Во 1957 година, Валсроде станал седиште на граничната полиција.
Во 1973 година, Валсроде станал признаено покраинско одморалиште, чиј статус го изгубил во 2009 година при повторното категоризирање.
На 1 март 1974 одина, општините Алтенбојцен, Бенцен, Бокхорн, Дисхорн, Ебинген, Фулде, Грос Ајлсторф, Хамвиде, Холиге, Хонердинген, Хинцинген, Идзинген, Кирхбојцен, Клајн Ајлсторф, Крелинген, Нордкампен, Шнехајде, Зифердинген, Штелихте, Зидкампен, Фетем и Вестехолц, биле припоени кон градот.
На 20 октомври 2004 година, областа била погодена од земјотрес со јачина од 4,5 степени според Рихтер.
За 2011 година била планирано спојување на Валсроде со градот Бад Фалингбостел и општината Бомлиц во градот Беметал. На 2 ноември 2008 година овие планови биле понудени на граѓанско изјаснување и биле прифатени од Валсроде и Бомлиц, но Бад Фалингбостел бил против. Поради тоа спојувањето не се случило.
Во мај 2017 година, општината Бомлиц и градот Валсроде започнале преговори за спојување. Тие завршиле на 19 јануари 2018 година. По согласноста од покраината Долна Саксонија, спојувањето се случило на 1 јануари 2020 година.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 34 избрани членови, што одговара за град со број на жители од 20.001 и 25.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На општинските избори од 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалничка на градот Валсроде е Хелма Шперинг (независна). На последните избори на 25 мај 2014 година била избрана со 59,7% од гласовите.
Збратимени градови
Валсроде е збратимен со следниве градови:
Броместа киселина
Chemical compound Бромната киселина е неорганско соединение со формулата HBrO2. Тоа е нестабилно соединение, иако соли на неговата конјугирана основа - бромити - се изолирани. Во кисел раствор, бромитите се распаѓаат до бром.
Откритие
Во 1905 година, Ричардс АХ го докажал постоењето на бромна киселина преку серија експерименти кои вклучуваат сребро нитрат (AgNO 3 ) и бром. Реакцијата на вишокот на ладна водена вода за да се формира хипобромна киселина (HBrO), бромид на сребро (AgBr) и азотна киселина (HNO 3 ):
Според Ричардс, хипобромната киселина (HBrO) настанува со реакција на раствор на бром и сребро нитрат:
Изомеризам
Молекулата HBrO 2 има свиткана структура со ∠(H−O−Br) агли од 106,1°. HOBrO, исто така, има изглед на нерамнинска конформација со една изомерна структура (2а) која прифаќа диедрален агол ∠(H−O−Br−O) од 74,2°. Покрај тоа, рамнинските структури на два други изомери (2b- cis и 2c- trans ) се преодна состојба за брза енантиомеризација.
Друга студија идентификуваше три изомери: HOOBr, HOBrO и HBr(O)O.
Реакцијата на оксидација помеѓу хипобромната киселина (HBrO) и хипохлорната киселина (HClO) може да се користи за производство на бромна киселина ( HBrO2 ) и хлороводородна киселина (HCl).
Посебна редокс реакција на хипобромна киселина (HBrO) може да формира бромна киселина (HBrO 2 ) како нејзин производ:
Реакција на преуредување, која е резултат на син-пропорцијата на бромната киселина (HBrO 3 ) и хидробромната киселина (HBr) ја дава бромната киселина (HBrO 2 ):
Натриум бромит
Солите NaBrO 2 · 3H 2 O и Ba(BrO 2 ) 2 · H 2 O се кристализирани. По обработката на овие водени раствори со соли на Pb 2+, Hg 2+ и Ag +, соодветните бромити на тешки метали се таложат како цврсти материи.
Реакцијата Белоусов-Жаботински
Бромната киселина е производ на реакцијата Белоусов-Жаботински, која произлегува од комбинацијата на калиум бромат, цериум (IV) сулфат, пропандиоична киселина и лимонска киселина во разредена сулфурна киселина. Бромната киселина е одредена со средна фаза од реакцијата помеѓу броматниот јон и бром (Br − ):
Други релевантни реакции во ваквите осцилирачки реакции се:
p K a мерење
Константа на киселинска дисоцијација на бромната киселина, K a =  , беше одреден со користење на различни методи.
Вредноста на p K a за бромната киселина била проценета во истражувањето кое го проучувало распаѓањето на бромитите. Истражувањето ја измерило стапката на распаѓање на бромит како функција на концентрациите на водород и јони на бромит. Експерименталните податоци од дневникот на почетната брзина биле нацртани во однос на рН. Користејќи го овој метод, проценетата вредност на p K a за бромната киселина било 6,25.
Користејќи друг метод, pK a за бромната киселина било измерена врз основа на почетната брзина на реакцијата помеѓу натриум бромити и калиум јод во pH опсег од 2,9-8,0, на 25 °C и јонска јачина од 0,06 M. Зависност од прв ред на почетната брзина на оваа реакција на диспропорција на [H + ] во pH опсег од 4,5-8,0. Вредноста на константата на киселинско дисоцијација измерена со овој метод е K a = и p K a =.
Реактивност
Во споредба со другите оксиданти центрирани на кислород (хипохалити, анјони на пероксиди) и во согласност со неговата ниска базичност, бромитот е прилично слаб нуклеофил. Константите на брзината на бромитот кон карбокациите и олефините супституирани со акцептор се за 1-3 реда на големина пониски од оние измерени со хипобромит.
Убавата Јелена (книга)
Убавата Јелена (српски: Лепа Јелена) - збирка раскази на српскиот писател Мирослав Јосиќ Вишњиќ, првобитно објавена во 1969 година.
Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:
За делото
Првобитно, книгата била објавена во август 1969, како дел од библиотеката на „Видици“. Во мај 1970 година, книгата била наградена со наградата „Исидора Секулиќ“. Подоцна, во 1980 година, таа била повторно објавена во библиотеката „Атлас“ на Српската книжевна задруга, заедно со романот „Чешка школа“. Авторот им ја посветил книгата на: Бојана Соколовиќ, Драгољуб Гајиќ, Петар Релиќ, Софија Стакиќ, М. Т. Тантал, на школските другари: Рајко Секулиќ, Амалија, А. Штефатиќ, М. Косановиќ и Слободанка Илиќ, на пријателите, познаниците и читателите, како и на споменот на неговиот татко.
Сиднејска опера
Сиднејската опера — мултифункционална сала за сценски уметности која се наоѓа во Сиднеј, Нов Јужен Велс, Австралија. Обмислена е и, во најголем дел, изградена од данскиот архитект Јорн Утзон. Отворена е во 1973 година после голем број на проблеми што започнале да се појавуваат уште кога проектот победил на конкурсот. Владата на Нов Јужен Велс, на чело со Џозеф Кеил, дала зелено светло за започнување со работа во 1958 година. Храбрата одлука на владата, да го одбере дизајнот на Утзон, честопати била засенета од скандалот кој следел.
Сиднејската опера е прогласена за дел од Светско наследство на УНЕСКО на 27 јуни 2007 г. Таа е меѓу најпрепознатливите градби на XX век и е една од најпознатите сали за сценски уметности во светот.
Сиднеј Опера Хаус се наоѓа на Бенелонг Поинт, на сиднејското пристаниште во близина на Сиднејскиот пристаништен мост. Лежи на североисточната страна на Сиднејската деловна област. Од три страни е опколена од пристаништето (Сидни Коув), а од копно граничи со Кралските ботанички градини.
Спротивно од нејзиното име (Оpera House = Дом на операта), градбата се состои од повеќе сали наменети за различни сценски уметности. Сиднејската Опера е домаќин на повеќе од 1500 настапи годишно кои ги посетуваат околу 1,2 милиони луѓе, што ја прави еден од најзафатените уметнички центри во светот. Таа е матична куќа на повеќе уметнички групи, меѓу кои спаѓаат и четирите постојани ансамбли, односно Опера Австралија, Австралискиот балет, Сиднејската театарска дружина и Сиднејскиот симфониски оркестар и презентира голем број на сопствени претстави. Операта е и една од најголемите туристички атракции во Австралија со повеќе од 7 милиони посетители годишно, од кои 350 000 најмуваат туристички водич. Со Опера Хаус управува Фондацијата на Сиднејската опера под покровителство на Министерството за уметност на Нов Јужен Велс.
Опис Сиднејската опера има модерен експресионистички дизајн и се состои од низа на големи бетонски "школки" кои претставуваат делови од сфера со полупречник од 75,2 метри, поставени на голема платформа. Зградата е долга 183м и 120м широка и зафаќа простор од 1,8 хектари. Се потпира на 588 бетонски столбови кои се наоѓаат 25м под морското ниво. Кровните структури на Операта најчесто се познати како "школки" (како и во оваа статија),но всушност немаат форма на вистинска школка. Тие се префабрикувани бетонски панели прикрепени за префабрикувани бетонски ребра. Иако од далеку "школките" изгледаат комплетно бели, всушност се покриени со суптилна Шеврон шема од 1,056,006 мат плочки во бела и крем боја, од шведско производство, од фабриката Höganäs AB која најчесто произведува камени плочки за индустријата за преработка на хартија. Со исклучок на плочките на школките и стаклената фасада на фоајеата, надворешноста на зградата во најголем дел е прикриена со поврзани панели од розов гранит изваден од каменоломот кај Терена. Значајна обрботка на површините во внатрешноста била изведена и со необработен бетон, фурнит од автралиска бела бреза од Вокоуп (Wauchope), град во Северен Нов Јужен Велс и греди од автралиското дрво,Браш Бокс (Brush box).
Од двете најголеми простории, Концертната сала се наоѓа во западната група на "школи", додека театарот „Џоун Сатерленд“ е сместен во источната група. Големината на "школките" била избрана за да одговара со висината на внатрешноста, со ниски влезови кои се извишуваат над делот за седење сè до високата бина. Помалите сали ("Драмскиот театар", "Плејхаус" и "Студиото") се наоѓаат под сцената на Концертната Сала. Помала група на "школки" сместени на западната страна од Монументалните скалила се дом на ресторанот Бенелонг. Подиумот е опколен од големи површини достапни за јавноста, меѓу кои е и големиот поплочен простор, сместен до Монументалните скали кој редовно се употребува како сценски простор.
Други објекти Во зградата исто така се наоѓаат и музичко студио, кафулиња, ресторани, барови и продавници. Прошетките со водич се достапни за јавноста, вклучувајќи го постојаното разгледување на просториите во предниот дел и дневните посети на задкулисниот дел каде посетителите можат да ги видат просториите наменети само за изведувачите и персоналот.
Потекло Планирањето на Сиднејската Опера започнало во доцните четириесетти години, кога Јуџин Гусингс, директорот на Државниот музички конзерватприум на Нов Јужен Велс, лобирал за соодветна сала за изведување на големи театарски претстави. Дотогашната сала за такви претстави, Сиднејското градско собрание, не ја сметале за доволно голема. До 1954г. Гусингс успеал да ја добие довербата на Џозеф Кејл, премиерот на Нов Јужен Велс, кој побарал нацрти за оперска куќа. Гусингс исто така бил оној кој инсистирал Бенелонг Поинт да биде локација за Оперската куќа. Тој сакал зградата да биде сместена на или близу до железничката станица Винјард, северозападно од градската економска област. Кејл распишал конкурс за проект на 13 септември 1955г. и примил 233 предлози од аехитекти од 32 земји. Критериумите барале голема сала со околу 3 000 седишта и мала сала со капацитет од 1 200 седишта, секоја да биде проектирана за различни намени, вклучувајќи големи оперски претстави, оркестарски и хорски концерти, масовни собири, предавања, балетски изведби и други настапи. Победникот, прогласен во 1857г., е данскиот архитект Јорн Утзон. Според една легенда проектот на Утзон бил спасен од пропаст после триесете одбивања од страна на познатиот фински архитект Еро Саринен. Наградата била 5 000 фунти. Утзон го посетил Сиднеј во 1957г. за да помогне во надгледувањето на проектот. Канцеларијата ја преместиле во Сиднеј во февруари 1963г. Утзон ја добил Прицкеровата награда за архитектура во 2003г.
Дизајн и изградба Формалната изградба на Операта започнала во март 1959г. со рушењето на трамвајската станица Форт Меквери којашто во тоа време се наоѓала на местото планирано за изградба на Операта. Проектот вил граден во три фази. Прва фаза (1959-1963г.) која се состоела од изградба на горната бина. Втора фаза (1963-1967г.) во која се поставувала конструкцијата за надворешните "школки". Трета фаза (1967-1973г.) изградба и уредување на внатрешноста.
Прва фаза: Сцена Првата фаза ја започнала градежна фирма Civil & Civic на 2 март 1959г.,а била нагледувана од инженерите Ove Arup and Partners. Владата вршела притисок работата да започне што поскоро плашејќи се дека паричните средства или јавното мнение би можеле да не одат во нивна корист. Сепак Утзон сè уште го немал завршено крајниот дизајн. Сè уште имало големи структурни проблеми. До 23 јануари 1961г. проектот веќе доцнел цели 47 недели, главно поради неочекивани потешкотии ( лошо време, потешкотии за избегнување на бури, започнување со изградба пред да се подготват соодветни нацрти, промени во оригиналниот договор и др.). Изградбата на сцената конечно била завршена во февруари 1963г. Принудното предвремено започнување на изгдабата довело до подоцнежни проблеми. Еден од нив е слабата потпора на столбовите на сцената, кои не биле доволно силни да го изджат товарот на кровната конструкција и морале да бидат одново изградени.
Втора фаза: Кров "Школките" во првобитниот проект од конкурсот биле со неодредена форма, но во раните фази на дизајнерскиот процес,"школките" биле замислени како низ од параболи поставени на однапред префабрикувани бетонски ребра. Сепак инженерите од Ove Apur and Partners не можеле да изнајдат прифатливо решение за да ги конструираат. Оплатата за користење на бетон на местото на изградба би била премногу скапа, но бидејќи не постоело повторување во формите на кровните делови, градењето со префабрикувани бетонски елементи би било уште поскапо.
Отворање Сиднејската Опера ја отворила Елизабета II, Кралицата на Австралија, на 20 октомври 1973г. Отворањето било масовно посетено. Архитектото Јорн Утзон, ниту бил поканет, ниту пак споменат. Се вршел и телевизиски пренос, а вклучени биле и огномет како и изведба на „Деветтата симфонија„ на Бетовен.
Први изведби Додека траела изградбата на Операта, за време на паузите за ручек, биле организирани мали претстви за работниците, од страна на Пол Робесон кој бил првиот уметник кој настапувал во (недовршената) Опера во 1960г. Повеќе настапи биле прикажани откако била завршена изградбата на Операта, но пред официјалното отворање: -Првиот рецитал на пијано го извела Ромола Константино во Концертната Сала на 10 април 1973г., пред поканета публика. - Првата изведена опера била „Војна и Мир“ на Сергеј Прокофиев, во, како што тогаш бил познат, Опера театар на 28 септември 1973г. Диригент бил Едвард Донс, музички директор на Австралиската Опера. (Оваа чест требало да му припадне на делото, „Обреди за премин“ на Питер Скалторп, но тоа не било сè уште подготвено. „Обреди за премин“ доживеало премиера скоро една година подоцна на 27 септември 1974г.) -првата вечерна оперска изведба била „Падот на Куќата на Ашер“ на Лери Ситски, диригирана од Рекс Хобкрофт. - Првиот јавен концерт во Концертната сала се одржал на 29 септември 1973г. Тој бил концерт на делата на Вагнер изведен од Сиднејскиот симфониски оркестар, диригиран од Чарлс Мекерас во придружба на сопранистката Биргит Нилсон. Првата изведена музичка точка била Увертирата во Die Meistersinger von Nürnberg. Концертот завршил со сцената на жртвување. - Првиот лид рецитал го дала Биргит Нилсон на 6 септември 1973 год, придружувана од Џефри Парсонс.
По отворањето: -Првиот концерт за виолина и пијано го одржала Ванда Вилкомирска, исто со Џефри Парсонс. -Првиот пејач кој настапувал во Операта бил Американецот Дик Роман.
Помирувањето со Утзон
Во доцните деведесетти години од минатиот век, Фондацијата на Сиднејската опера почнала да комуницира со Јорн Утзон во обид да предизвика помирување меѓу двете страни и да обезбеди негово учество во понатамошните промени на Операта. Во 1999г. Фондацијата го назначила Утзон за консултант за дизајн во понатамошните работи. Првата реконструирана внатрешна просторија била пуштена во употреба во 2004г. и во негова чест е наречена Собата на Утзон. Во април 2007г., тој предложил голема реконструкција на Опера театарот, како што тогаш бил познат. Утзон починал на 29 ноември 2008г. На комеморацијата, што се одржала на 25 март 2009г., со сите државни почести, во холот на Концертната сала на Сиднејската опера, присуствувале синот Јан и ќеката Лин. Се славела генијалноста на Јорн Утзон преку настапи, говори и сеќавања на истакнати личности од автралиската уметничка сцена. На 17 ноември 2009г. Сиднејскта опера официјално ги отвори обновените Западно крило и пристпните подобрувања, најголемите реконструкциски проекти завршени откако Јорн Утзон бил вратен на проектот во 1999г. Проектиран од Утзон и негвиот син Јан, во соработка со Ричард Џонсон од „Џонсон Пилтон Вокер“-(Jonson Pilton Walker), проектот ги трансформирал Западните фоајеа во стилизиран и функционален простор обезбедувајќи повеќе удобности како што се нови билетари, тоалети и гардероби. Многу важно е што новите ескалатори и јавниот лифт значано го олесниле пристапот на тешкопокретните лица, лицата со хендикеп и семејствата со детски колички. Истиот ден Лоу Соваж била најавена како првиот амбасадор на пристапноста на Сиднејската опера. На овој начин таа дава совети за спроведувањето на Стратешкиот план за пристап до Сиднејската опера со кој луѓето со хендикеп би добиле уште поголеми предности.
Спорт За време на Летните олимписки игри во 2000г. Операта била место на одржување на триатлонот. Тој се состоел од пливање (1,5км ) кај Фарм Коув, заедно со натпреварите во трчање и велосипедизам кои се одржувале во соседните Крласки ботанички градини.
Борис Пачески
Животопис
Борис Митрев Пачески е роден во селото Велмеј. Се занимавал со земјоделство. Активно работи во НОБ од 1942 година. Во 1943 година доброволно пристапил кон партизанскиот одред Даме Груев во јули 1943 година. Како борец на Првата македонско-косовска ударна бригада загинува при враќање од богомилскиот поход кај селото Староец, во февруари 1944 година.
Херзел
Херзел (Hörsel) — 56 километри долга река во Тирингија, Германија, десна притока на Вера. Се создава со влив на две помали реки во Лајнатал, на северниот крај од Тириншката Шума. Херзел тече северозападно низ градовите Херзелгау, Вута-Фарнрода и Ајзенах. Се влева во Вера во Хершел, село во близина на Ајзенах.
Владимир Бартол
Владимир Бартол  (24 февруари 1903 – 12 септември 1967 година) бил писател од Словенечко малцинство во Италија. Тој е најпознат по неговиот роман од 1938 година Аламут, најпопуларното дело на словенечката литература ширум светот, кое е преведено на многу јазици.
Животопис
Бартол е роден на 24 февруари 1903 година во Свети Иван (Sveti Ivan), предградие на Австроунгарскиот град Трст  (сега во Италија), во средна класа на  словенечко малцинско семејство.
Неговиот татко Грегор Бартол бил службеник во пошта, а неговата мајка Марица Бартол Надлишек била учителка, познат уредник и феминистички автор. Тој бил трето дете, од седмата година неговите родители му обезбедиле солидно образование. Неговата мајка го запознала со сликарството, додека татко му го споделил со него неговиот интерес за биологија. Бартол почнал да се интересира за филозофија, психологија и биологија, но исто така и за уметност, театар и литература, како што е опишано во неговиот автобиографски раскази.
Владимир Бартол своето основно и средно образование го започнал во Трст и го завршил во Љубљана, каде што се запишал на Универзитетот во Љубљана, студирал биологија и филозофија. Во Љубљана го запознал младиот словенечки филозоф Клемент Југ кој го запознал со делата на Фридрих Ниче.
Бартол, исто така, посветил посебно внимание на делата на Зигмунд Фројд.
Дипломирал во 1925 година и ги продолжил студиите на Сорбона во Париз, за што добил стипендија.
Во 1928 година служел војска во Петроварадин (сега во автономната покраина Војводина во Србија).
Кобилица (маглина)
Кобилица (NGC 3372) — оддавна маглина во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Владимир Бартол
Животопис
Од 1933 до 1934 година живеел во Белград, каде го уредувал Словенечкиот Белградски неделник. Потоа се вратил во Љубљана каде работел како слободен писател до 1941 година.
За време на Втората светска војна се приклучил на словенечките партизани и активно учествувал во движењето на отпорот.
Кобилица (маглина)
Откривање
Телото е откриено на 1751 г. од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Владимир Бартол
Животопис
По војната се преселил во родниот град Трст, каде што поминал цела деценија, од 1946 до 1956 година.
Подоцна бил избран во Словенечката академија на науките и уметностите како придружен член, се преселил во Љубљана и продолжил да работи за Академијата до неговата смрт на 12 септември 1967 година.
Кобилица (маглина)
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0.
Владимир Бартол
Животопис
Погребан е на гробиштата Жале во Љубљана.
Творештво
Некои од неговите дела, вклучувајќи го и романот од 1938 година Аламут, се толкувани како алегорија на TIGR и борбата против италијанската репресија на Словенечко малцинство во Италија. „Аламут“ е сместен во Персија во средниот век и го прикажува Орден на атентатори,.
Кобилица (маглина)
Други поделби
Проучување на NGC 3372 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 427; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8626. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Кралски Пат
Кралскиот Пат бил антички автопат реорганизиран и обновен од персискиот крал Дариј Велики (Дариј I) од првата (Ахаменидска) Персиска Империја во 5 век пр.н.е. Дариј го изградил патот за да ја олесни брзата комуникација низ неговата многу голема империја од Суза до Сардис. Курири со коњи од Ангариумот требале да поминат 2700 км од Суза до Сардис за девет дена; патувањето траело деведесет дена пеш.
Тек на Кралскиот Пат
Текот на патот бил реконструиран од списите на Херодот, археолошки истражувања и други историски записи. Започнувал во Сардис близу егејскиот брег на Лидија, патувал источно преку Анадолија (преминувајќи ја Халис според Херодот) и минувал низ Киликиските Порти до старата асирска престолнина Нинива во горната Месопотамија, а потоа вртел јужно кон Вавилон. Од близу Вавилон, се верува дека се делел на две рути, едната патувала североисточно, потоа источно преку Екбатана и по Патот на свилата (преку Големиот Хорасански Пат), другата продолжувала источно преку идната престолнина на Персија, Суза, а потоа југоисточно кон Персепол во планините Загрос. Се разбира, таквите долги рути за патниците и занаетчиите често траеле со месеци, а за време на владеењето на Дариј Велики биле изградени бројни кралски постојки (каравансараји).
Историја на Кралскиот Пат
Бидејќи патот не ја следел најкратката, ниту најлесната патека помеѓу важните градови на Персиската империја, археолозите веруваат дека најзападните делови од патот можеби првично ги граделе асирските кралеви, бидејќи патот се провлекува низ срцето на нивната стара империја. Повеќе источни делови од патот, препознатливи во денешен северен Иран, не ги забележал Херодот, чиј поглед кон Персија бил како еден јонски Грк на Запад; потезите на Кралскиот Пат преку средишното плато на Иран се совпаѓаат со главниот трговски пат познат како Патот на свилата. Оваа рута ја користеле куририте за да доставуваат пораки до персиската престолнина.
Сепак, Дариј I ја подобрил постојната патна мрежа во Кралскиот Пат, како што е препознаено денес. Подоцнежно подобрување од страна на Римјаните на патно корито со тврдо спакувана издлабена површина од 6,25 ширина м држена во рамките на камен затегнување е пронајдена во еден дел во близина на Гордиум. и ги поврзува деловите заедно во еднобразна целина што се протега на околу 2700 км, пред се како поштенски пат, со сто и единаесет поштенски станици одржувани преку снабдување со свежи коњи, брз начин на комуникација користејќи испратени групи на брзи јавачи-гласници, кралските пирадазии.
Изградбата на патот, подобрена од Дариј, била со таков квалитет што патот продолжи да се користи сè до римско време. Мост кај Дијарбакир, Турција, сè уште стои од овој период на употреба на патот. Патот и помогна на Персија да ја зголеми трговијата на долги релации, која го достигна својот врв за време на Александар Велики (Александар III Македонски).
Во 1961 година, под грант на Американското филозофско друштво, С. Ф. Стар го трагал патот од Гордиум до Сардис, идентификувајќи ги премините на реките преку античките носачи на мостовите. Тој бил одржуван од лични чувари. Персијците исто така го правеле патот безбеден. Стражарските станици биле стационирани покрај патот, биле направени и патроли за обезбедување на трасата. Кралскиот Пат би бил споменик на Персиската Империја.
Наследство
Грчкиот историчар Херодот напишал: „Нема ништо на светот што патува побрзо од овие персиски курири“. Пофалбите на Херодот за овие гласници — „Ниту снег, ниту дожд, ниту топлина, ниту мрак на ноќта, не ги задржуваат овие курири од брзото завршување на нивните назначени кругови“. Ова било запишано на Поштенската зграда „Џејмс Фарли“ во Њујорк и понекогаш се смета дека е религија на Поштата на Соединетите Држави.
Метафоричен „Кралски Пат“ во познати цитати
За Евклид се вели дека одговорил на барањето на кралот Птоломеј за полесен начин за учење математика дека „не постои Кралски Пат до геометријата“, споредПрокл.
Зигмунд Фројд славно ги опишал соништата како „кралски пат кон несвесното“ ( „Via regia zur Kenntnis des Unbewußten“).
Кралскиот пат кон романсата (1925) е првата книга на Ричард Халибуртон, која ги опфаќа неговите патувања низ светот како млад човек од Андора до Ангор.
Штаерска (Словенија)
Словенечка Штаерска (словенечки: Slovenska Štajerska) или Долна Штаерска (Spodnja Štajerska; германски: Untersteiermark) — еден од 8-те традиционални региони на кои е поделена Словенија. Областа ја сочинува јужната третина од поранешното Војводство Штаерска. Населението на Штаерска во нејзините историски граници изнесува околу 705.000 жители или 34,5% од населението на Словенија. Најголем град е Марибор.
Етимологија
[[Податотека:Borders_of_the_Historical_Habsburgian_Lands_in_the_Republic_of_Slovenia.png|врска=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Borders_of_the_Historical_Habsburgian_Lands_in_the_Republic_of_Slovenia.png|мини|300x300пкс|Tрадиционални региони во Словенија.1. Приморска
2. Крањска: 2a Горењска, 2b Нотрањска, 2c Долењска
3. Корушка
4. Штаерска
5. Прекмурје]] Во 19 век, Штаерското војводство, кое постоело како посебен политичко-административен ентитет од 1180 до 1918 година, порано било поделено на три традиционални региони: Горна Штаерска (Оберштајермарк; Згорња Штајерска) и Централна Штаерска (Мителштајермарк; Средња Штајерска). како и Долна Штаерска, која се протега од реката Мур и словенечките ридови на север до Сава. Горна Штаерска и Централна Штаерска, претежно од германско говорно подрачје, денес ја формираат австриската покраина Штаерска (Штаермарк). Јужната трета, доминантно словенечката Долна Штаерска, стана дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (Југославија) по Првата светска војна. По Втората светска војна, таа стана дел од претходникот на модерна Словенија, Социјалистичка Република Словенија.
Историја
Во средниот век, земјите од Долна Штаерска биле управувани од неколку непосредни (reichsfrei) династии како грофовите од Целје, чиишто големи поседи не биле вклучени во хабсбуршките поседи до 15 век.
Во 1918 година, по распаѓањето на австроунгарската монархија по Првата светска војна, Војводството Штаерска беше поделено меѓу новоформираните држави Австрија и југословенската држава Словенци, Хрвати и Срби. По кратка борба со германско-австриските паравоени единици, беше воспоставена сегашната граница, признаена од привременото собрание на Штаерска во Грац. До декември 1918 година, цела Долна Штаерска беше де факто вклучена во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.
Потврдено со Договорот од Сан Жермен од 1919 година, границата меѓу Југословенска и австриска Штаерска главно ја следеше етничко-јазичната линија на поделба помеѓу Словенците и Германците. Сепак, неколку села во кои се зборува словенечки останале во Австрија. Од друга страна, неколку градови со мнозинство германско население останаа во Југославија, особено Марибор (80% германски јазик), Птуј (86%) и Целје (67%).
По Втората светска војна, југословенската власт над регионот била воспоставена и словенечка Штаерска станала составен дел на Социјалистичка Република Словенија. Според претходните одлуки донесени од Антифашистичкиот совет за народното ослободување на Југославија, беше извршено протерување на преостанатото германско население, без оглед на нивната поврзаност со нацистичкиот режим.
Помеѓу 1950-тите и 1970-тите, многу области од регионот претрпеа брза индустријализација. Градовите како Марибор, Целје и Велење станаа меѓу најважните индустриски центри на Словенија и Југославија.
Градови
Културен и економски центар на Долна Штаерска отсекогаш бил градот Марибор. Други поголеми градови се Целје, Велење, Птуј, Брежице и Словењ Градец. Последните две повеќе не се сметаат за дел од соодветната Штаерска: Словењ Градец е прикачен на Корушка, формирајќи го новиот културен и економски центар на тој проширен регион, додека Брежице е еден од главните центри на Посавскиот регион, регион кој се развил по Втората светска војна на двата брега на реката Сава.
Зима
Зима едно од четирите умерени годишни времиња. Во зимата се појавува снег. Вид на врнеж кој се појавува единствено кога температурата на воздухот (а со тоа и на облаците) се спушта под нулата. Освен снегот, во зимата сите плодови и растенија исчезнуваат сè до почетокот на пролетта кога повторно се раѓаат.
Зимата како тема во уметноста и во популарната култура
Зимата се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура.
Џими Гресиер
Џими Гресиер (роден на 4 мај 1997 година) е француски тркач на долги патеки. Тој освои три златни медали во категоријата У23 на Европското првенство во крос-кантри. Тој е познат по прославите на финишот на трката. На Европското крос-кантри во 2018 година, додека беше на првото место на крајот од трката до 23 години, тој се обиде да симулира фудбалерско лизгање на колената, но заврши да паѓајќи на лицето додека ја минуваше линијата.
Лични најдобри достигнувања
На отворено
Црква Успение на Пресвета Богородица (Киев)
Црквата Успение на Пресвета Богородица (украински: Церква Успіння Богородиці Пирогощої) е христијанска црква која се наоѓа во Киев, Украина.
Оваа црква е православна црква, чии темели датираат од 12 век. Денешниот изглед, црквата го добила во 1998 година.
Историја
Првата црква започнала да се гради во времето на Мстислав I, а истата била завршена по неговата смрт. Таа станала првата црква во градот која била изградена од тули. Ѕидовите биле украсени со фрески а на врвот се наоѓал мозаик. Оваа црква била изградена во стил на романиката.
Храмот бил уништен во времето на монголската инвазија во Киевска Рус во 1240 година. Поголеми поправки на црквата биле направени во 15 век. Така, во 1474 година, таа била осветена. Во 1482 година црквата била повторно разрушена од страна на Татарите.
Во 1613 година, италијанскиот архитект Себастијано Браки ја реконструирал црквата во ренесансен стил. Во текот на XVIII век храмот бил реновиран во украински барок. По неколкуте големи пожари на почетокот на XIX век, храмот бил повторно реновиран добивајќи неокласичен стил. Камбанаријата била изградена во 1835 година.
Со доаѓањето на комунистите на власт, црквата била затворена, а во 1935 година срушена. Во 1997 година започнала повторната изградба на денешната црква, која целосно била изградена по една година.
Општина Делчево
Општина Делчево — општина во Источна Македонија. Центар на општината е градот Делчево. Географската површина изнесува 423 км2 и живеат околу 17.713 жители. Во Делчево се има 22 населени места и тоа: градот Делчево и селата: Бигла, Ветрен, Вирче, Вратиславци, Габрово (Делчевско), Град (Делчевско), Драмче, Ѕвегор, Илиово, Киселица, Косово Дабје, Нов Истевник, Очипала, Полето, Разловци, Селник, Стамер, Стар Истевник, Тработивиште, Турија и Чифлик (Делчевско). Градот го носи името на гордоста на македонскиот народ - Гоце Делчев. Во минатото општината била позната и под името „Царево Село“.
Географска положба
На 164 км источно од Скопје, во подножјето на планината Голак, распослан на двата брега на реката Брегалница лежи бисерот на источна Македонија, градот Делчево. Тоа е најголемо населено место во областа Пијанец, која се протега на површина од 453 км2, сместена помеѓу Осоговските планини (на север) и Малешевските планини (на југ).
Градот лежи на надморска височина од 590м до 640м. И покрај тоа што се наоѓа во најисточнот дел од државата Делчево има релативно добра географска положба и сообраќајна поврзаност. Тоа е крстосница за источна Македонија. Преку Пехчево (27 км) и Берово (34км) е поврзано со Струмица на југ, а преку Македонска Каменица (22км) и Кочани (48км) е поврзано со Штип на северозапад. На запад на 39 км, се наоѓа Виница, а граничниот премин „Арнаутски гроб“ е на исток, на оддалеченост од 11 км.
Сите рурални населби и рекреативниот центар Голак со градот се поврзани со асфалтни патишта од регионален и локален тип, додека, пак, до граничниот премин е изграден современ магистрален пат. Најоддалечено населено место од општинскиот центар е историското село Разловци (17.5 км).
Историја
Делчево, според едно предание во византиско време се викало Василево, што преведено од грчки значи Царево Село. За првпат како населба Царево Село се споменува во една повелба на Цар Душан од 1347 до 1350 година. со неа тој му подарил повеќе места и ниви од Пијанец на манастирот од Лесново. Во турско време Делчево се викал и Султанија.
До 17 век населбата лежела на десната страна на реката Брегалница на денешниот топоним Селиште, поточно под ридот Острец близу до патот што води за Р.Бугарија. Од првите векови на турското владеење за положбата на Делчево нема многу податоци. Во средината на 17 век во неговата околина претстојувал султанот Мехмед IV. Во времето на неговата посета на Пијанец врз населението е извршено масовно потурчување. Поради зулумот и притисокот многу македонски населби опустеле, а меѓу нив и тогашното Царево Село. Се претпоставува дека во времето на тој султан населбата е преместена на денешното место на левата страна на реката Брегалница. Како доказ се наведува и градската џамија изградена во 17 век.
Но, на размислување упатува тоа што турскиот патописец Евлија Челебија тука поминал само неколку години подоцна во 1670 год. и во својот Патопис запишал: “Од Виница се поткачивме на кочанската планинска рудина, движејќи се низ клисурата и по четири часа стасавме во Царево Село. Ова е муслиманско село расположено во полите на една планина и е украсено со околу 100 куќи и една ѓевѓирана со минаре чудесна џамија.
Како најстар дел на градот се смета турската колонија што се создала околу џамијата. Според Јаранов, сè до 19 век Делчево било село, турска колонија, населена со чистокрвни Турци и голем дел потурчено население, наречено помаци кое не го знаело турскиот јазик. Само неколку фамилии биле македонски.
Кон средината на 19 век почнала да се развива чаршијата и да расте населбата, а воедно и да се зголемува македонското население. Откако се исполнил просторот во Средно маало, започнало ширењето преку Гочо Поток т.е. горно маало или денешен I реон. Во 1863 г. во Делчево имало 75, а во 1873 г. 109 македонски куќи.