cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сиан
Мавзолеј на царот Ќин Ше Хуанг
За време на владеењето на Ќин Ше Хуанг, дотогаш независните феудални државички за првпат биле обединети во големо царство. Главниот иницијатор на овој извонреден воен и политички потфат бил царскиот канцелар Ли Си, еден од најспособните државници во кинеската историја. Покрај ова обединување, односно воспоставувањето на царството, други успеси на овој цар биле изградбата на Кинескиот ѕид, трасирање на голема мрежа на патишта и канали (Царски канал), воведување на единствени мерни единици, единствени пари и уедначување на писмото низ целото царство. Починал на 49-годишна возраст за време на инспекциско патување во провинцијата. Бил погребан во неговата гробница.
Загризи го куршумот
„Загризи го куршумот“ (англиски: Bite the Bullet) — американски филм од 1975 година, во режија на Ричард Брукс. Главните улоги ги граат: Џин Хекман, Стив Меквин, Џејмс Кобурн и Кендис Берген.
Сиан
Мавзолеј на царот Ќин Ше Хуанг
Го наследил неговиот втор син, Ќин Ер Ше, кој ни приближно не бил способен како неговиот татко. Само три години по смртта на Ќин Ше Хуанг, дошло до немири. Бунтовниците во 207 пр.н.е. провалиле во градбите со теракотни војници, ги пустошеле и уништувале, а го украле поголемиот дел од оружјето што првично го имале војниците. Ги запалиле дрвените делови на градбите и искршиле многу фигури.
Загризи го куршумот
Синопсис
Во 1906 година се одржува натпревар во јавање на далечина. За време на трката, еден поранешен јавач (го игра Хекман) интелектуално се натпреварува со преубавата но сомнителна дама (ја игра Берген). Истовремено, еден поранешен каубој (го игра Кобурн) се натпреварува со младиот англиски коњаник-курир...
Сиан
Мавзолеј на царот Ќин Ше Хуанг
За разлика од гробницата, теракотните воини не се споменуваат никаде во записите на современиците. Нивното откритие било голема сензација дури и за експертите. Летописците велат дека околу три децении пред неговата смрт, царот Ќин Ше Хуанг користел 700.000 принудни работници од сите делови на земјата за да му изградат раскошен подземен мавзолеј. Покрај тоа, бил изграден и бакарен саркофаг за владетелот, а гробницата исполнета со богатство била заштитена од ограбувачи со самострели кои стрелале автоматски. Кога умрел царот, неговиот син и наследник го погребал заедно со неговите конкубини кои немале деца и на крајот во мавзолејот живи ги закопал сите што знаеле за закопаното богатство. Робовите над гробот на царот навлекле рид висок 50 м и го засадиле со чемпреси. Во непосредна близина на тој рид, денес овоштарник, копачи на бунар дошле до ова чудесно откритие во 1974 година.
Авокајаски јазик
Авокајаски јазик — нилосахарски јазик зборуван во Судан, делови во Етиопија и ДР Конго. Бројот на луѓе што го зборуваат јазикот се движи некаде околу 130.000 говорници. Авокаја има два главни дијалекти аџугу и оџила дијалект. Авокаја јазикот е близок со логоски јазик.
Симеон Кавракиров
Симеон Кавракиров (Солун, 16 ноември 1898 -, ) — македонски револуционер, припадник на ВМРО (Обединета) и член на Бугарската комунистичка партија.
Образованието го започнува во родниот град. Во 1919 година се преселува во Софија, каде што студира право на Софискиот универзитет. Во 1920 година станува член на БКП и Емигрантскиот комунистички сојуз. Од 1924 година работи во Пловдив каде раководи со месниот комитет на БКП и воената организација. По нејзиното пропаѓање во мај 1925 година е осуден на една и пол година затвор. Влегува во ВМРО (Обединета) и од 1928 година е секретар на Обласниот комитет на организацијата, а од 1929 година раководител на третата револуционерна област (Пиринска Македонија). Под псевдонимот Павел работи по создавање групи на ВМРО (Об.) на територијата на Пиринска Македонија. На 8 јуни 1932 е киднапиран од бандити на ВМРО и две години e држан во робија. По деветнаесетомајскиот преврат 1934 година е убиен од нив во местото Семково, Рила планина. Неговата дејност го спротивставила со следбениците на Ванчо Михајлов, а тоа било причина во 1932 да биде грабнат, по наредба на Ванчо Михајлов, а по две години заложништво, Кавракиров бил убиен од ванчомихајловистите, кои се во тесни врски со бугарските фашисти.
Неговото име го носи селото Орман, Петричко, од 1951 година.
Ротума
Ротума — остров, кој заедно со околните мали островчиња, сочинуваат зависна територија на Фиџи. Ротума е татковина на Ротуманците, кои на островот сочинуваат околу 2000 жители, а низ цело Фиџи околу 10.000 Ротуманци.
Географија
Островот е со вулканско потекло и се наоѓа на 646 км северно од Сува. Самиот остров Ротума е 13 км долг и 4 км широк и со вкупна површина од 43 км2. Ротума е 12 најголем остров во Фиџи. Островот е составен од два поголеми дела, од кој источниот е значително поголем. Теснецот меѓу овие два дела е широк само 230 метри.
Демографија
Иако островот политички е дел од Фиџи уште од 1881 година, Ротуманџите имаат култура која е слична со Полинезија, особено со Тонга, Самоа, Футуна и Увеа. Поради полинезискиот изглед и посебниот ротумански јазик, Ротуманците сочинуваат призната малцинска група во рамките на Фиџи. Ротуманците воглавно живеат во Фиџи, а не на Ротума. Ротуманците се многу конзервативни и отпорни на промени, па така на пример во 1985 година 85% од Ротуманците биле против Ротума да се отвори за туризам.
Миодраг Божиновски - Мичо
Миодраг Божиновски - Мичо (, -, ) — македонски композитор, текстописец, аранжер и продуцент на песни од забавната и новосоздадената народна музика.
Животопис
Миодраг Божиновски е роден на 20 мај 1952 година во Куманово. Потекнува од петчлено работничко семејство. Со основно образование се стекнал во родниот град, а средно музичко училиште и Факултет за музичка уметност завршил во Скопје. По завршувањето на факултетот, Божиновски се вработил во селото К’шање, како наставник по музичко образование, но по една година преминал во Нижото музичко училиште „Панче Пешев“ во Куманово, каде што работел како наставник, а подоцна и професор, по солфеж, теорија, пијано и класична гитара. Во 1984 година се вработил во музичката продукција на Македонската радио-телевизија, каде што останал до крајот на животот, работејќи како музички продуцент - уредник на националните ансамбли.
Творештво
Своите афинитети кон музиката, Божиновски ги покажал уште во најраната детска возраст, кога неговите настапи со гитара претставувале составен дел на сите школски, а подоцна и градски, манифестации, на кои вообичаено ги свирел популарните мексикански песни. Подоцна, под влијание на Битлси, Божиновски членувал во неколку вокално-инструментални состави (ВИС), од кои, најдолго останал во ВИС „Red Roses“. Сепак, поради обврските околу школувањето во Скопје, постепено ги напуштил јавните настапи во Куманово, а музичката кариера во родниот град ја продолжил подоцна, во својство на диригент на забавниот оркестар при КУД “Илинден”. Својата десетгодишна работа во овој ансамбл, Божиновски ќе ја закити со изведбата на шест фестивали на забавни детски песни “Распеано детство”, како и многу други програми со возрасни пејачи на забавни песни, а дел од нив забележани како видео запис во емисијата на ТВ Скопје “Забавно меѓувреме”. Работејќи со КУД “Илинден”, Божиновски ги направил своите први оркестарски аранжмани, по што следувале покани од професионалните оркестри, со што тој започнал да го пробива патот кон врвот на најзначајните аранжерски имиња во Македонија.
Миодраг Божиновски се вбројува во врвните македонски композитори и текстописци на забавна и народна музика. Во својата долгогодишна кариера, тој создал голем број песни, меѓу кои се вбројуваат и големите хитови, како: „Свирете ми тамбури“ и „Бабино девојче“, во изведба на Нино Величковски и „Моја серенада“, изведувана од Гоце Николовски. Исто така, тој работел и со поголем број кумановски музичари, како: Маргица Антевска, Никола Давидовски, сестрите Маријана и Росана, Зоран Паневски, гитаристот Томислав Нешковски, триото “Носталгија”, групите “Корона” и “Симпатија” итн. Уште повеќе, по иницијатива и под музичко раководство на Божиновски е создаден октетот „Куманово“, за кој напишал 250 песни, кои се издадени на повеќе носачи на звук (четири касети и три плочи), забележани на бројни телевизиски настапи (“ОК ШОУ”(Октет Куманово Шоу), “Песна на ангелот”, “Опеана вода”, “Златна гранка” и др.) и наградувани на повеќе фестивали.
Божиновски е автор и на голем број детски песни, застапени во детските серии “Полетај песно”, “Расте Ана - расте Анче”, “Математика”, серијата од цртани филмови на МРТ “Саки од Саканија”, а меѓу нив се истакнува музиката за серијата „Во светот на бајките“. Исто така, тој создавал и музика за драмски претстави (“Мојот татко социјалистички кулак”, “Невеста”, “Господа Глембаеви”, “Оливер Твист”, “Зајко рококајко” итн.), телевизиски серии (“Североисточно од југозапад”, “Погрешно одсвирена нота”, “Погрешно време”), како и наменски песни, од кои се истакнуваат „Песна на ангелот“, „Водици“ и „Песна на цвеќето“, кои ги освоиле првите места на познатиот фестивал на Југословенската радио-телевизија што се одржувал во Неум, Босна и Херцеговина. Во продолжение, Божиновски пишувал и сериозна музика, создавајќи ги минијатурите за пијано под наслов Солзи. Во својата долгогодишна кариера, Божиновски ја извршувал функцијата уметнички директор на фестивалите “Златно Славејче” ′92, и “Цветници” ′95.
Во знак на благодарност за неговиот огромен придонес во збогатувањето, осовременувањето и афирмирањето на културното живеење во Куманово, во 1991 година, градскиот совет му ја доделил  “Ноемвриската награда”. Исто така, како потврда на целокупното творештво на Божиновски, во 2011 година, Советот на фестивалот „Охрид фест - Охридски трубадури“ одлучи посмртно да му додели награда за посебен придонес во развојот на музиката.
Нашелск (општина)
Нашелск (Nasielsk) — градско-селска општина во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска. Седиштето е во градот Нашелск, на околу 50 км северозападно од Варшава.
Зафаќа површина од, а во 2016 г. населението броело 19.860 жители.
Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места (од кои толко Нашелск не е село):
Соседни општини
Леонќин се граничи со шест други општини: Јоњец, Нове Мјасто, Помјехувек, Сероцк, Швјерче, Винница и Закрочим.
Џибути
Џибути ( جيبوتي Jībūtī, Jabuuti) или официјално Република Џибути — држава во Источна Африка. Државата се граничи со Еритреја на север, Етиопија на запад и југ и со Сомалија на југозапад. На исток државата излегува на Црвеното Море, поточно на Аденскиот Залив и на значајниот проток Баб ел-Мандеб. Вкупната површина на Џибути изнесува 23.200 км2 со вкупно население од 864.000 жители. Главен град на државата е истоимениот град Џибути.
Потекло на поимот
Името на Џибути е добиено по најдолната точка на заливот Таџура. Денес се претпоставува дека потекнува од афарскиот збор gabouti и тоа значи еден вид бришалка за пред врата изработена од палмово дрво. Покрај оваа, постои и уште една непотврдена теза која вели дека Џибути значи „земја на Техути“ или „земја на Тот“, по староегипетскиот бог. Колонијалните имиња на Џибути биле Француска територија на Афарите и Исаите (двете најголеми етнички групи) и Француски Сомалиленд (види Сомалија).
Историја
Историјата на Џибути главно е пренесена усно, преку фолклорот, поезијата и песните на номадскиот народ. Историските усни преданија посочуваат илјадници години историја, уште од времето на подемот на стариот Египет, Индија или Кина. Поради блискоста со Арапскиот Полуостров, Афарите и Сомалијците се меѓу првите етнички африкански групи кои го прифатиле исламот, а регионот меѓу првите африкански региони со исламска религија. Француските интереси за овој регион се појавиле во 19 век. Џибути била француска колонија од 1896 до 27 јуни 1977 кога станала независна држава.
Политички систем
Владата ја контролира сомалиската групата Иса. Скоро државата излегла од еднодецениската граѓанска војна помеѓу Афарите и Иса.
Административна поделба
Џибути се дели на 5 региони и еден град. Тие потоа се поделени на вкупно 11 окрузи.
Стопанство
Економијата на Џибути се заснова воглавно на овозможување на услуги поради стратешката географска положба на државата и статусот на слободна трговска зона во североисточна Африка. Две третини од населението живее во главниот град, додека остатокот е номадско население. Голем дел од храната во Џибути е увезена, додека се одгледува само одредени видови овошје. Во април 2005 година, се проценило дека во Џибути има 30.000 жители кои имаат недостаток на храна. Овој недостаток е како последица на сувата клима во Џибути. Главен економски проблем е невработеноста која изнесува 40% до 50%  од работоспособното население.
Население, јазик и религија
Вкупниот број на население на Џибути брои околу 864.000 жители. Две главни етнички групи во Џибути се Сомалијците и Афарите. Покрај овие староседелски народи, во Џибути живеат и мали групи на Французи, Италијанци, Арапи и Етиопјани. Поради тензии помеѓу Афарите и кланот сомалиски Иса во 1990-те години во Џибути имало војна. Сомалијците се воглавно припадници на групата Иса. Иако службени јазици се францускиот и арапскиот јазик, најмногу се зборувани афарски јазик и сомалиски јазик.
Најбројна религија во Џибути е исламот, кој е застапен со 94%. Како втора религија се јавува христијанството.
Култура
Културата на Џибути е под силно влијание на сушниот и топол регион и културната средина. Облеката зависи од временските услови, така може луѓето да облекуваат стандардна облека или традиционална облека наречена макави. Културното наследство е денес зачувано по пат на оралната традиција. Исто така, покрај локалната традиција, можат да се забележат француски, исламски или отомански културни елементи.
Олег Гусев
Олег Гусев (украински: Олег Гусєв, Суми, ) — украински фудбалер и репрезентативец. Гусев моментално игра за украинскиот клуб Динамо од Киев. Висок е 179 cm и тежок 73 килограми.
Кариера
Гусев кариерата ја започнал во Арсенал од Киев. Во Динамо Киев заиграл во летото 2003. Тој е еден од ѕвездите од средниот ред на украинската фудбалска репрезентација.
334 п.н.е.
334 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 334. година пред новата ера, 334. од првиот милениум п.н.е., 34. од 4 век п.н.е. и петта од 330-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5174 и 5175 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4416 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3426 и 3427 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 419.
NGC 6118
NGC 6118 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6118 се споменува и како UGC 10350, MCG 0-42-2, CGCG 24-8, KARA 736, IRAS 16192-0210.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6118 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 6118 има привидни димензии од 4,7' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 21 м 48,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 17' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 58°.
Други поделби
Проучување на NGC 6118 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57924. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 246; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5038. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 143.
Павле Раковски
Павле Раковски — македонски национален деец од Егејскиот дел на Македонија. Роден е во село Раково, Леринско. По професија учител. Комунист од пред војната. Активист од летото на 1943 година во Воденско. Во јули 1944 година е член на Штабот на Воденскиот македонски баталјон. Член е на Политичката комисија на Македонците под Грција, а од пролетта на 1945 година е член на Секретаријатот на Главниот одбор на НОФ.
Лендуски јазик
Лендуски јазик — нилосахарски јазик од подгрупата на централносудански јазици. Јазикот се зборува од околу 750,000 луѓе во ДР Конго и уште 10.000 луѓе во Уганда.
Алекси Гужар
Алекси Гужар (Alexis Gougeard; р. во ) — француски професионален велодромски и друмски велосипедист, насочен кон хронометрите. Станал професионалец во 2014 година како член на UCI World Tour екипата, каде уште е член.
Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015, каде ја освоил својата прва етапна победа на некоја голема трка на деветнаесеттата етапа, правејќи го победничкиот напад од групата на бегството.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Европски ревизиски суд
Европскиот ревизиски суд е петтата институција на Европската Унија. Истиот е основан 1975 година во Луксембург. Судот е составен од претставник од секоја од земјите-членки и претседател - од 2008 година, Витор Мануел да Силва Калдеира.
Членовите избираат еден од нив за претседател со три-годишен мандат.
Главната обврска на Судот е да проверува дали буџетот правилно се користи – со други зборови, да осигури приходите и трошоците на ЕУ да се легални и финансиски добро управувани. Тоа значи дека работењето на Судот го помага делотворното и отворено функционирање на системот на ЕУ. За да ги извршува овие задачи, Судот ги проверува документите на секоја организација која работи со приходите или трошоците на ЕУ. Според потреба, тој дури врши и проверки на самото место. Неговите заклучоци се запишуваат во извештаи со кои се привлекува вниманието на Комисијата и земјите-членки за проблеми од секаков вид.
За да ја извршува својата работа ефикасно, судот на ревизорите мора да остане независен од другите институции, но тој мора, истовремено, да биде во постајан контакт со нив.
Една од неговите клучни функции е да им помага на буџетските власти (Европскиот парламент и Советот на Европската Унија) со тоа што секоја година им поднесува извештај за претходната финансиска година. Коментарите што ги дава во овој годишен извештај играат многу важна улога за одлуката на Парламентот која се однесува на одобрување на Комисијата да раководи со буџетот. Покрај тоа, доколку е задоволен, Судот на ревизорите им испраќа на Советот и на Парламентот изјава на гаранција дека парите на европските граѓани кои плаќаат данок се правилно употребени. Конечно, Судот на ревизорите дава свое мислење пред усвојувањето на финансиските регулативи на ЕУ. Тој може да коментира во секое време на посебни теми, или може да дава мислење на барање на некоја од институциите на ЕУ.
Судот на ревизорите работи независно и има слобода на одлучување за тоа како да ги распореди своите ревизорски активности, како и кога да ги презентира своите заклучоци, и каков публицитет да им даде на своите извештаи и мислења. Персоналот брои приближно 550 квалификувани лица, од кои 250 се ревизори. Ревизорите се поделени во “ревизорски групи”. Тие подготвуваат првични извештаи по кои одлучува Судот. Ревизорите честопати спроведуваат инспекции во другите институции на ЕУ, во земјите- членки и во секоја земја што добива помош од ЕУ. Навистина, иако работата на Судот во голема мера е да се занимава со парите за кои е одговорна Комисијата, во практика со 90% од овие приходи и расходи управуваат властите на одделните земји. Судот на ревизорите нема правни овла стувања. Доколку ревизорите откријат измама или нерегуларности, тие таквата информација колку што е можно побрзо ја пренесуваат до одговорните тела на ЕУ, за да може да се преземат соодветни мерки.
За неколку долари повеќе
За неколку долари повеќе (италијански: Per qualche dollaro in più; англиски: For a Few Dollars More) е италијанско-шпанско-германски филм од 1965 година, во режија на Серџо Леоне. Главните улоги во филмот ги играат: Клинт Иствуд, Џан Марија Волонте, Ли Ван Клиф, Клаус Кински, Јозеф Егер итн. Ова е вториот дел од трилогијата на „шпагети“ вестерн-филмови кои го прославиле Клинт Иствуд. Овој филм е еден од култните дела на „шпагети“-вестерните и се смета за класик на светската кинематографија
Содржина
Во едно мало место пристигнува туѓинец кој се претставува како полковникот Даглас Мортимер (го игра Ван Клиф). Тој е ловец на уцени и го пронаоѓа, а потоа ладнокрвно го убива злосторникот по кого е распишана потерница. Истовремено, од затворот успева да побегне озглогласениот Ел Индио (го игра Волонте), кој со својата банда сее страв и трепет во Ново Мексико. Ел Индио кова план како да ја ограби банката во Ел Пасо. Полковникот ја насетува неговата намера и доаѓа во Ел Пасо, а наскоро во градот пристигнува уште еден ловец на глави, Манко (го игра Иствуд). На почетокот, полковникот и Манко се конкуренти, но на крајот се здружуваат во потерата по Ел Индио. За да го фатат бараниот злосторник, полковникот го советува Манко да стане член на бандата на Ел Индио. Полковникот и Манко ја чекаат бандата пред банката во Ел Пасо, но Ел Индио успева да ги надмудри, да ја ограби банката и да побегне. Тогаш, Манко повторно ѝ се придружува на бандата на Ел Индио, која се крие во едно мало место. Набрзо, таму доаѓа и полковникот, кој му помага на Ел Индио да го отвори сефот со парите. Ел Индио ги затвора Манко и полковникот, а истовремено прави план како да ги земе парите само за себе. Поради тоа, тој ги ослободува полковникот и Манко, потоа убива неколку члена на бандата и за тоа ги обвинува бегалците, а потоа ја испраќа бандата по нив, со надеж дека полковникот и Манко ќе ги убијат. Но, на неговот големо изненадување, Ел Индио открива дека Манко и полковникот му го зеле пленот. На крајот од филмот, полковникот и Манко ги убиваат сите членови на бандата, а во меѓусебниот двобој, полковникот го убива Ел Индио и тогаш се открива неговиот мотив: своевремено, Ел Индио ја силувал неговата сестра. Најпосле, полковникот си заминува, а Манко ги собира телата на убиените злосторници и оди да си ја собере наградата од распишаната потерница по нив.
Европска престолнина на културата
Европска престолнина на културата — град назначен од Европската Унија за период од една календарска година, во која се организираат серија културни настани со силна европска димензија.
Подготовката за европска престолнина на културата може да биде можност за градот да стекне значителни културни, општествени и економски користи и може да помогне во урбаната регенерација, менувањето на градскиот углед и подигнување на неговата видливост и профилот на меѓународната сцена.
Во 1985, поранешната глумица Мелина Меркури, тогашна грчка министерка за култура и нејзиниот француски колега Жак Ланг дојдоа до идеја за одредување годишен град на културата со цел донесување истакнување на богатството и разновидноста на европските култури и подигнувањето на свеста за нивнита заедничка историја и вредности.
Комисијата на Европската Унија управува со насловот и секоја година Советот на министри на Европската Унија формално назначува европска престолнина на културата: повеќе од 40 градови досега се назначени.
Меѓународна комисија на културни експерти е задолжена за оценување на предлозите од градовите за титулата во согласност со критериумите одредени од Европската Унија.
Студија од 2004 година од Роберт Палмер за Европската комисија, покажала дека изборот на европска престолнина на културата служи како катализатор за развојот на културата и трансформацијата на градот. Како резултат на тоа, корисниот социо-еконоски развој и влијание за избраниот град сега се смета во одредувањето на избрани градови.
Крајот на времето (краток филм)
Крајот на времето (2017) е експериментален краток филм на Милчо Манчевски.
Европска престолнина на културата
Историја
Програмата европска престолнина град на културата првично била наречена европски град на културата и била замислена во 1983 од Мелина Меркури, тогашна грчка министерка за култура. Меркури верували, дека на културата не ѝ се дава истото вниание како на политиката и еконоија и проектот за промовирање на европските култури во рамките на земјите-членки требало да започне. Програмата европски град на културата била отпочната во летото 1985 со Атина како нејзин прв носител. Во текот на германското Претседателство во 1999, програмата европски град на културата била преименувана во Европска престолнина на културата.
Крајот на времето (краток филм)
Содржина
Крајот на времето е експериментален филм за оној хипнотички момент во еден обичен вторнички ден кога сфаќаш дека времето застанало, а целиот универзум е вовлечен во само една насмевка.
Европска престолнина на културата
Минати години
* Според официјалното мрежно место на ЕУ. Градовите и државите од 2020 и 2029 не се точно одредени.
Идни градови
Земји-членки кои се опфатени во организирање на настанот помеѓу 2018 и 2019 се следниве (изборот ќе биде организиран во следните години во рамките на овие земји со цел избор на градови за титулата):
Комисијата предложи држави за домаќини на Европската престолнина на културата по 2019
Благородна Маркова
Благородна Панова Маркова ( во —  во ) — македонска партизанка, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од градско работничко семејство. Завршила основно училиште, а подоцна работела како плетачка. Од 2 ноември 1942 година се преселила во Скопје. По доаѓањето во Скопје учествувала во илегалното движење против окупаторот, особено во собирање материјална помош и опфаќање нови младинци за борба против окупаторот. На 14 август 1944 година заминала во партизани, а подоцна стапила во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Се истакнала со својата храброст во борбите против балистите и Германците, на падините на Скопска Црна Гора. Во борбите што се воделе во Тетово, иако партизаните ги разбиле балистичките банди, била заробена и ѕверски убиена. Телото не и било пронајдено.
Станислав Улам
Станислав Марсин Улам (Stanisław Marcin Ulam; 13 април 1909 – 13 мај 1984) бил полско-американски математичар. Учествувал во Проектот Менхетн, од каде настанал Телер-Уламовиот дизајн за термојадрено оружје. Го измислил методот Монте Карло со кој го пресметал и го предложил јадрениот пулсни погон. Докажал неколку теории и предложил неколку хипотези.
Животопис
Во октомври 1943 година, добил покана од Ханс Бете да се приклучи на проектот Менхетн во тајната национална лабораторија Лос Аламос во Ново Мексико. Тука работел на хидродинамички пресметки кои предвидуваат однесување на експлозивни сочива кои се користат кај имплозивните оружја. Распореден е во група со Едвард Телер, со кого работел на „Супер“ бомбата.
Жижи (филм)
Жижи — американски музички филм од 1958, режиран од Винсент Минели. Сценариото било напишано од Алан Џеј Лернер и се заснова на истоимениот роман на Колет, издаден во 1944. Во филмот се вклучени песни со текст напишан од Лернер, а музиката од Фредерик Лови, аранжирано од Андре Привин.
Набаски јазик
Набаски јазик — нилосахарски јазик и е зборуван од околу 232.000 луѓе во Чад.
Стојан Србиноски
Стојан Миланов Србиноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Ерзана
Ерзана Превала (моминско презиме Бериша; Скопје, 11 март 1978) — македонска поп-пејачка којашто е препознатлива по нејзиниот хит „Ноќна кралица“ со којшто настапила на Макфест во 1998 година и ја освоила наградата за најдобра интерпретација. Има син Доријан. Живее во Хартфорд, Конетикат, САД, заедно со нејзиниот сопруг Аријан Превала. Некогаш беше добро позната албанска пејачка, но пееше на македонски, ќерка на пејачката Агрон Бериша, Ерзана Бериша, настапуваше на повеќе македонски фестивали во минатото, од кои произлегоа нејзините хитови. Исто така и нејзиниот брат Линдон Бериша е музичар кој е до ден денес активен. Нејзиниот единствен албум т.н. „Без зборови“ важеше за еден од најпродаваните во времето кога беше актуелна. Ерзана како женски изведувач направи многу за забавната музика. Нејзиниот албум претставуваше нешто многу и дотогаш нечуено на овие простори. Таа беше една од првите македонски пејачки која направи соработка со странски рапер кој пее на англиски јазик - во големиот хит „Колекционер“.
Пиратско дешифрирање
Пиратско дешифрирање (анг. pirate decryption) — поим кој најчесто се однесува на прием на платени ТВ или радио сигнали без одобрување. Поимот „пиратски“ во овој случај се однесува на авторските права и нема или има многу мала врска со пиратските радија (емитување на радиосигнал без дозвола за емитување) или пак морските пирати.
Концептот на платена ТВ е стар речиси колку и концептот за ТВ. Овој концепт значи дека оној кој го емитува сигналот, најчесто емитува во нестандарден шифриран формат, со цел да им наплати на гледачите претплата за користење на посебен декодер потребен за прием на изобличениот (шифриран) сигнал.
Специјалните канали, филмските премиумски канали и сл., најчесто се шифрирани, во повеќето од земјите. Понатаму емитувањето на ТВ сигнал со експлицитна порнографија мора да биде шифрирано со цел заштита на оние кои не сакаат да бидат изложени на овој вид содржина.
Хомо (филм од 2020)
Хомо - филм на македонскиот режисер Игор Иванов од 2020 година. Филмот бил снимен во текот на 2019 година како копродукција меѓу Македонија, Бугарија, Словенија, Косово и Србија, а продуцент бил Томи Сакловски. Улогите во филмот ги играат глумците: Игор Ангелов, Јелена Јованова, Јовица Михајловски, Оливер Митковски, Сашко Коцев, Камка Тоциновски, Дејан Лилиќ, Наташа Петровиќ, Јордан Симонов, Владимир Тулиев и Славиша Кајевски.
335 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5173 и 5174 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4415 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3425 и 3426 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 418.
Cóntact 59
Cóntact 59 (се чита: „Контакт 59“) — млад бенд оформен во Скопје од членови кои свират слободна музика со разноликост и разнобојност во мелодијата. Музичкиот жанр кои тие го негуваат е инди-рок и пост-панк. Биле победници на скопскиот „Лузер Фест“ во 2016 година.
Андалусија
Андалусија  — автономна покраина во Шпанија. Таа граничи со Гибралтар, Средоземно Море и Атлантски Океан на југ; со Екстремадура и Кастиља-Ла Манча на север; со покраината Мурсија на исток; и со Португалија на запад. Андалусија зафаќа површина од 87.268 км2 и има 8,3 милиони жители. Главен град на Андалусија е Севиља.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Љ
Љ, љ — буква во македонската и српската азбука која првобитно била лигатура од Л и Ь и ја претставува фонемата.
Папа Павле IV
Павле IV (лат. Paulus PP. IV; 28 јуни 1476 - 18 август 1559) — римски папа од 23 мај 1555 до 18 август 1559.
Животопис
Џанпјетро Карафа се родил на 28 јуни 1476 во Карпиља Ироина, во близина на Неапол. Неговиот татко Џовани Антонио Карафа починал во 1516 во Западна Фландрија, а неговата мајка Виторија Кампонески била ќерка на Пјетро Лале Кампонески, голем неаполски благородник.
Изненадувачки бил избран за папа, по тринеделното папство на папата Марцел II. Во неговото папство, неговиот национализам бил движечка сила. Хабсбурзите не го сакале, па тој склучил сојузништво со франција, веројатно против неговите вистински интереси. Папата Павле IV верувал во Extra Ecclesiam nulla salus („Надвор од црквата нема спас“). Во 1555, тој ја издал булата Cum nimis absurdum, со која било официјално било формирано римското гето. Со тоа, Евреите биле принудени да живеат одвоено, во римскаиот реон Сант Анџело.
Павле IV е и папата кој го вовел индексот на забранетите книги.
Како и поголемиот број на папи од периодот на ренесансата, папата Павле IV сакал неговото семејство да биде успешно. Неговиот внук Карло Карафа бил кардинал. Постариот брат на Карло Џовани бил назначен за командант на силите на папата во грофовството Палијано. Третиот внук Антонио бил назначен за командант на папската гарда, а подоцна и станал Маркиз од Монтебело. Нивните високи функции уживале лоша репутација во Рим. Но, и покрај тоа, по катастрофата од војната против шпанскиот крал Филип II и по бројни скандали, во 1559, тие биле посрамотени пред папата и биле протеран од Рим.
Папата Павле IV бил погребан во базиликата Свети Петар, но подоцна неговите останки биле префрлени во Санта Марија сопра Минерва.
Бастијан Очипка
Бастијан Очипка (р. 12 јануари 1989, во Бершки Гладбах) — германски фудбалер, лев бек на Ајнтрахт Франкфурт.
Котор
Котор е крајбрежен град во југоисточниот дел на Црна Гора. Населението на градот е 13 510. Градот е еден од објектите на светското наследство на УНЕСКО. Помеѓу 1420 и 1797 Котор и околината бил под власт на Венецијанската република и од овие причини на овие простори се среќава и архитектурата од овие народи.
Масалитски јазик
Масалитски (kana masara) е нилосахарски јазици зборуван од масалитскиот народ во Судан. Јазикот се дели на тежок и лесен масалитски. Лесниот има упростен вокабулар и влијание од арапски јазик.
Футомани
- традиционален шинтоистички систем на претскажувањето. Преткажувачите се обидуваат да ја предвидат идните настани со раскажување на шемата на потцепите направени со загревањето на плешките на елен. Обредот се смета дека претходува на доведувањето на претскажувањето од желков оклоп, кој бил доведен од Кина: археолошкиот доказ предложува дека потекнува рано уште од Џомоновиот период.
Футомани сè уште се практикува во шинтовиот на Планината Митаке како годишен настан.
NGC 3762
NGC 3762 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3762 се споменува и како UGC 6591, MCG 10-17-27, CGCG 292-11.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3762 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3762 има привидни димензии од 1,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на NGC 3762 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35979. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4153. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 723.
Шуплива вена
Шупливите вени (латински "venae cavae", еднина "vena cava") претставуваат големи вени кои ја враќаат неоксигенираната  крв од телото во срцето.Кај луѓето тие се нарекуваат горна шуплива вена и долна шуплива вена, и заедно се влеваат во десната преткомора. Нивната локација е кон десната страна од телото.
Долната шуплива вена (или каудална шуплива вена кај некои животни) патува нагоре покрај абдоминалната аорта пренесувајќи крв од долниот предел на телото. Тоа е најголемата вена во човековото тело.
Горната шуплива вена (или кранијална шуплива вена кај некои животни) е сместена над срцето, и се создава од меѓусебно поврзување на левата и десната брахиоцефалична вена ,која содржи крв од главата и рацете.
Изговор
Потекло: 1590–1600; нов латински vena cava (едн.), venae cavae (множ.), 'шуплива вена/вени'. И покрај тоа што на класичниот латински јазик изговорот на venae cavae ќе биде приближно.
КК Водњански Лисици
КК Водњански Лисици - поранешен кошаркарски клуб од Скопје, Македонија.
Историја
Во сезоната 2009/10, Водњански Лисици завршиле на осмото место во Втората лига. Следната сезона го освоиле петтото место во Лигата. Во 2011/12, завршиле на високото трето место. Во сезоната 2012/13, повторно завршиле петтото место. Во 2013/14, Водњански Лисици завршиле на високото второ место и со тоа добиле право на учество во Првата лига за следната сезона. Сезоната 2014/15, завршиле на последното место во Првата лига и се вратиле во Втората лига.
Водњански Лисици го откажал учеството во Првата лига 2018/19 поради финансиски причини.
Состав 2014/15
Извор:eurobasket.com
Фудбалска Асоцијација на Малта
Фудбалската Асоцијација на Малта (Malta Football Association, ФАМ) е највисока фудбалска организација во Малта, кој раководи со развојот на фудбалскиот спорт, организацијата на натреварувањата и е одговорна за Фудбалската репрезентација на Малта.
Фудбалот на Малта почнал да се игра на почетокот на XX век, кога биле и основани првите клубови. Најсате клубови биле Сент Џорџ основан 1899 година, Флориана 1900 година, Валета 1904 година. Фудбалската асоцијација е основана во 1900 година.
Слепченски манастир (Демирхисарско)
Слепченски манастир (познат и како Манастир Св. Јован Претеча и Манастир Продром) — манастир кој се наоѓа на околу 3 км од Слепче, Општина Демир Хисар.
Манастирот „Св. Јован Претеча“ e еден од најголемите и добро сочувани манастирски комплекси во областа Железник и пошироко, кој се наоѓа под падините на планината Илиница, над селото Слепче.
Историја
Манастирот датира уште од 5 век, тој податок постои на една преклопна карта. Подемот Манастирот го доживува во Светоклиментово време кога станува ставропигијален манастир на Охридскиот Архиепископ. Манастирот прераснал во голем скрипториски центар, кој работел за потребите на архиепископијата.Тогаш во него се вршат преписи на книги, преводи од старогрчки и латински јазик за потребите на Охридската архиепископија, но се развива и творештвото во Манастирот, се пишуваат богословско - философски трактати, зборници и.т.н. Еден од најстарите сочувани артефакти е еден Апостол кој датира од втората половина на 10 век и 11 век, претставува палимпсест, а воедно и најстар препис на словенскиот превод на Апостолот директно од перото на светите браќа Кирил и Методиј. Овој ракопис е воедно и најстариот сочуван словенски Апостол, а денес помеѓу науката носи и латински назив Praxapostolos slepcensis. За долгиот и активен монашки живот ни сведочат зачуваните Слепченски Поменици кои по нивниот број ги надминуваат големите Балкански манастири.
Угледот на манастирот како во времето на својата постара историја, така и подоцна, привлекувал ктитори и приложници меѓу Византиските цареви, Урго-влашките војводи и најмоќните македонски благородници, кнезови од времето на Османлискиот период, богати закупци на рудниците во Железнец и Демир Хисар. Во долгата историја на Манастирот кон крајот на XIII век како ктитори се запишани византискиот цар Михаило VIII – Палеолог и неговата сопруга царицата Теодора Дукина Ватацина и нивнините имиња се запишани во најстариот зачуван Слепченски Поменик под бр. 1/116 кој се наоѓа во Одеса, Р. Украина. Потоа, како приложници се среќаваат Урго-влашките војводи во XV век, и кнезот Димитар Кратовски во средината на XVI век.
Манастирот се спомнува и во 1010 година, односно пред познатата битка помеѓу македонскиот цар Самоил и грчкиот цар Василиј II, што се одиграла на Беласица во 1014 година и завршила со трагичното ослепување на Самоиловите војници. Ослепената војска, по битката, се задржала во месноста на денешното село Слепче, кое, според овој историски настан, го добило и своето име, веројатно војската се одморила во манастирот и го продолжила својот пат за Преспа. По некои преданија како ктитор на западниот конак се јавува ќерката на цар Самоил.
За време на своето постоење, тој бил трипати пален: во 1675 год, од страна на Албанците кои ги земале сите негови драгоцености, оставајќи ги само кутијата со светите мошти и крстот; во 1954 изгореле трпезаријата и магерницата, а во 1972 година, изгорела десната страна на иконостасот. Денешната манастирска црква е изградена во 1862 година, на местото каде претходно постоела старата голема и живописана црква. Од повеќето сочувани стари уметнички предмети, со својата вредност се истакнуваат „Големиот крст со распнатиот Христос“ (XVI век), „Царските двери“ и певниците изработени во копаница. Посебно се интересни двете пронајдени врати, изработени во плитка резба со различни фигури и со мотивот плетенка, претставен на начин кој се сретнува во ракописи од XV-XVI век. На црковниот иконостас постои и голем „Чин“, што го изработил монахот Калиник во 1607 година. Од XVI-XVII век потекнува старата живописана трпезарија, како и двете влезни врати, западната живописана во 1637, а јужната во 1638 година.
Стојмир Србиноски
Стојмир Ников Србиноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Роден бил во селото Кнежино, но се доселил и живеел во Кичево. Во текот на ослободителната борба бил активен член на народноослободителниот одбор. Работел на собирање храна, облека и друга помош за потребите на народно ослободителното движење. Неговата активност била откриена и тој често бил малтретиран од балистите. Загинал во септември 1944 година, во борбите за ослободувањето на градот, во дворот на црквата во Кичево.
Бабин Заб
Бабин Заб – врв на Баба Планина. Висок е 1.850 метри и се наоѓа западно од Битола, над селото Брусник.
==Искачување == Теренската уникатност при искачувањето на Бабин Заб изобилува со природна раскошност и неповторлив поглед кој се отвора кон поголем дел од масивот Баба со нејзиниот главен врв Пелистер.
Се тргнува од Битола накај Брусничка населба, оттаму по асфалт до селото Брусник. Од селото се тргнува по прилично обрасната патека која е делумно маркирана на одредени места. Првиот дел од патот е најубав, искачувањето, по Брусничка Река, низ букова шума. На околу 30 минути над селото ја има една од најинтересните чешми која може да се сретне. Водата извира од под една голема карпа, и со тек на време има прокопано доволно колку да се влезе под карпата.
После околу еден час пешачење се прогледува Бабин Заб и почнува зимзелена шума. По петнаесетина минути одење се отвора поглед кон Пелистер, и за триесетина минути се стигнува на врвот. Тука се отвора поглед кон Неолица, Скрково и Муза. Искачувањето може да продолжи кон Неолица или кон Орлови Бари и Големо Езеро.
Боге Матевски
Боге Миланов Матевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Шат ел-Араб
Шат ел-Араб (شط العرب, „Арапски Поток“;, Арванд = „Брза“) — река во Југозападна Азија со должина од 200 км. Се создава со спојување на Тигар и Еуфрат кај местото Курна во покраината Басра во Јужен Ирак. Јужниот крај на течението ја исцртува границата помеѓу Ирак и Иран, сè до устието во Персискиот Залив. Во ширина се движи од 232 м кај Басра до 800 м во устието. Се смета дека реката настанала релативно доцна во геолошки рамки, а пред тоа Тигар и Еуфрат се влевале во Персискиот Залив преку друг водотек на запад.
Од иранска страна на реката ѝ се приклучува притоката Карун и донесува големо количество мил. Поради ова, коритото мора постојано да се ископува за да се задржи пловноста.
Во поречието е сместена најголемата шума на урмини палми во светот. Во средината на 1970-тите, подрачјето имало 17-18 милиони дрва, или од вкупниот број во светот. Меѓутоа, веќе во 2002 г, воените судири, штетниците и солта уништиле преку 14 милиони палми, од кои 9 милиони во Ирак и 5 милиони во Иран. Голем број од преостанатите 3-4 милиони дрва се во лоша состојба.
Во персиската книжевност и епот „Шахнаме“ (977-1010), името Арванд се однесува на Тигар, кој е една од реките што го сочинува Шат ел-Араб. Поимот почнал да се однесува на оваа река во периодот на Пахлевите и опстојува како таков и по Иранската револуција (1979) до денес.
Либиски арапски јазик
Либискиот арапски јазик — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на арапски јазици. Овој јазик се зборува во Либија,Египет и Нигер од страна на околу 4 000 000 луѓе. Либискиот арапски јазик може да биде разделен на два дијалекти од кој источниот се зборува во Бенгази а западниот во Триполи. Источниот му дијалект своите “граници“ ги проширува и во Египет.
Петте Дабје (Велмеј)
Петте Дабје — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува некропола од римско и доцноантичко време.
Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид.
Рилски манастир
Рилскиот манастир се наоѓа во југозападниот дел на Република Бугарија во планината Рила. Бил основан во текот на 10 век од страна на Св. Јован Рилски. Уништен од пожар во почетокот на 19 век, комплексот бил повторно изграден помеѓу 1834 и 1862 година.
Рилскиот манастир од 10 век сè до 1557 г. е во диецезата на Охридската архиепископија. Од 1557 до 1767 година е под јурисдикција на Пеќката патријаршија, од 1767 до 1870 година под управата на Цариградската вселенска патријаршија, дури од 1870 година е под Бугарската егзархија (од 1953 БПЦ).
Овој манастир е еден од културните споменици на Бугарија и е вклучен во списокот на УНЕСКО од 1983 година. Како национален музеј на Бугарија бил прогласен во 1961 година. Манастирот е прикажан на бугарската банкнота од 1 лев.
Фудбалска Асоцијација на Молдавија
Фудбалската асоцијација е основана во 1990 година. Член на Светската Фудбалска Федерација ФИФА и на Европската Фудбалска Унија УЕФА станала во 1994 година, по распадот на СССР на 27 август 1991 година.
Свети Ѓорѓи Кратовски
Ѓорѓи Кратовски се смета и за Бугарин во Бугарија и Србин во Србија.