cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кирил Лазаров
Меѓународна кариера
Во периодот од 2002 до 2007 година, Кире Лазаров настапувал за екипата на РК Веспрем од Унгарија. Со Веспрем станал пет пати шампион на Унгарија и пет пати освојувач на Националниот Куп на Унгарија. За првпат во редовите на Веспрем постигнал добри резултати и на европско ниво. Така, на двапати со својот тим стигнал до полуфиналето на Лигата на шампионите во ракомет, и станал најдобар стрелец. Во 2006 година бил избран за спортист на Веспрем. Во периодот од 2007 до 2010 година, Лазаров повторно настапувал за РК Загреб, каде станал трипати шампион на Хрватска и трипати освојувач на Националниот Куп на Хрватска. Во сезоната 2007-2008 станал најдобар стрелец во Лигата на шампиони во ракомет со 96 постигнати погодоци, а истото признание го добил и наредната 2008-2009, кога постигнал 93 погодоци. Во сезоната 2009-2010 од Лигата на шампионите, Лазаров постигнал 83 погодоци.
Трамвај
Трамвај (од англиски: tram = вагон, вагонетка и way = пат, името доаѓа од вагонетките за превоз на јаглен во шахта во Велика Британија) — релсово сообраќајно средство, вид уличен јавен превоз, обично на електрична влечна сила се користи најчесто во градовите за превоз на патници во одреден правец.
Кирил Лазаров
Меѓународна кариера
Во 2010 година, Лазаров потпишал за екипата на РК Атлетико Мадрид од Шпанија за сума од 125.000 евра. Со овој тим станал освојувач на ИХФ Супер глоб, трипати освојувач на Националниот Куп на Шпанија, еден пат освојувач на АСОБАЛ Купот. Во сезоната 2011-2012 станал втор најдобар стрелец во Лигата на шампиони во ракомет со 97 постигнати погодоци.
Во 2013 година, Лазаров преминал во „Барселона“, а во јануари 2015 година, медиумите во Хрватска објавиле дека годишната плата на Лазаров во „Барселона“ изнесува 450.000 евра, со што тој станал третиот најплатен ракометар во светот, по Домагој Дувњак и Никола Карабатиќ. Во февруари 2015 година, пред да му истече тековниот договор, Лазаров потпишал нов двегодишен договор со „Барселона“, со трајност до крајот на сезоната 2016/2017. Во првите две сезони поминати во „Барселона“, Лазаров бил најдобар стрелец на клубот во шпанската лига и во Лигата на шампионите. Со овој тим станал двапати освојувач на ИХФ Супер глоб, четири пати национален првак на Шпанија, четири пати освојувач на АСОБАЛ Купот и АСОБАЛ Суперкупот, двапати освојувач на Каталонскиот Суперкуп, како и освојувач на Лигата на шампионите. На крајот од сезоната 2014-2015, целиот тим на „Барселона“ добил место во идеалниот тим на шпанската лига „АСОБАЛ“, а Лазаров бил прогласен за најдобар десен бек во лигата. Регионалниот ракометен портал „Балкан хендбол“ го прогласил Кире Лазаров за најдобар ракометар од овие простори во сезоната 2014-2015. Притоа, Лазаров освоил 29 гласа, со што за еден глас го победил Момир Илиќ, кој бил прогласен за најдобар во 2014 година.
Трамвај
Историја
Трамваите почнале да функционираат во првата половина на 19 век, а електричните - на крајот на 19 век. Во периодот меѓу двете светски војни започнал нивниот пад, но од крајот на XX век се забележува значително зголемување на популарноста на трамваите. Во Сан Франциско, Калифорнија (САД) бил лансиран првиот кабелски трамвај во светот, во 1873 година.
Кирил Лазаров
Меѓународна кариера
Во 2017 година Лазаров потпишал двегодишен договор со РК Нант, а по една помината сезона, договорот го продолжил до 2021 година .со екипата на Нант станал својувач на „Трофејот на шампионите".
Трамвај
Видови трамваи
Повеќето трамваи користат електрична струја, добиваат преку контакт мрежа со помош на токоприемници (пантографи), но има и трамваи со напојување од трета шина, како и трамваи на батерии. Покрај електрични, има и трамваи влечени од коњ, кабелски трамваи и дизел-трамваи. Во минатото имало парни трамваи, како и трамваи влечени од мулиња и зебри.
Кирил Лазаров
Репрезентативна кариера
Лазаров е капитен на Ракометната репрезентација на Македонија и игра на позицијата десен бек. Тој е најдобар стрелец во историјата на светските првенства во ракомет.
Младинска селекција
Лазаров на свои 14 години го направил своето деби за младинската репрезентација на Македонија, учествувајќи на Европското првенство во ракомет за млади во Израел во 1994 година. На Светското првенство за млади во 1997 година, кое се одржало во Турција, Македонија го освоила 12-тото место, а Лазаров бил дел од тимот. Лазаров учествувал и на Европското првенство за млади во 2000 година, кое се одржало во Грција, каде Македонија го освоила 9-тото место.
Трамвај
Видови трамваи
Трамваите можат да се класифицираат исто како градски, меѓуградски, санитарни и товарни.
Кирил Лазаров
1999-2009
Кирил Лазаров за првпат бил повикан во сениорскиот тим на Македонија за Светското првенство во 1999 година кое се одржало во Египет, каде Македонија го освоила 18-тото место.
Константин Асен
Константин Асен — цар на Второто Бугарско Царство од 1257 до 1277 година. Константин бил син на скопскиот благородник и болјарин по име Тихомир, кој живеел во почетокот на XIII век. По мајчина линија Константин бил роднина на великиот жупан на Рашка, Стефан Немања. Во 1257 година Константин бил подигнат од Великиот болјарски совет во Трново да го замени на престолот неуспешниот Мицо Асен. Бугарското болјарство, незадоволно од последните Асеневци, одлучило да се спротивстави на последниот од нив - Мицо Асен. Во земјата избувнала граѓанска војна. Константин од Скопје добил сериозна поддршка и успеал да освои двобојот. По неговото влегување во Трново, Константин склучил брак со Ирина, ќерка на никејскиот цар и внука на Иван Асен II. Со ова Константин се стекнал со правото на презимето Асен и ја обновил врската со познатата Асенева династија. Поради одолговлечени и скапи неуспешни војни, постојаните Монголско-татарски приливи на Златната орда и економска нестабилност, во 1277 година во царството назрела граѓанска војна. Ивајло станал предводник на незадоволните и мизерни селани, остварувајќи контрола над големи области од земјата. Константин Асен се соочил со војска против Ивајло, но претрпел пораз и бил погубен во сопствената кола.
Кирил Лазаров
Европско првенство 2012
На 27 јануари 2012 година, Лазаров поставил нов рекорд како најдобар стрелец: На Европското првенство во ракомет за мажи 2012 што се одржало во Србија, тој постигнал 61 погодок, со што го срушил рекордот од 2002 година, поставен од Исланѓанецот Олафур Стефансон и Швеѓанецот Штефан Ловгрен на Европското првенство во Шведска од 57 погодоци.
Светско првенство 2015
На Светското првенство, одржано во Катар, Лазаров бил најдобар стрелец за Македонија, со постигнати 45 голови.
Европско првенство 2016
На Европското првенство, одржано во Полска, Лазаров бил најдобар стрелец за Македонија, со постигнати 42 голови.
Светско првенство 2017
На Светското првенство, одржано во Франција, Лазаров бил најдобар стрелец, со постигнати 50 голови.
Европско првенство 2018
На Европското првенство, одржано во Хрватска, Лазаров се повредил на натпреварот со Шпанија.
Светско првенство 2019
На Светското првенство, одржано во Данска и Германија, Лазаров бил најдобар стрелец за Македонија, со постигнати 48 голови.
Европско првенство 2020
На Европското првенство, одржано во Австрија, Норвешка и Шведска Лазаров бил најдобар стрелец за Македонија.
Личен живот
Кога имал 17 години, Лазаров ја запознал својата идна сопруга, Љубица (тогаш, на возраст од 19 години), родена во Гостивар. По долгогодишна врска со својата сограѓанка Лубица, Лазаров стапил во брак со неа во јуни 2006 година и со неа има две деца: синот Благојче и ќерката Лана. Неговиот брат Филип Лазаров е, исто така, познат македонски ракометар.
Во текот на септември 2018 година, Лазаров отворил ракометна школа во Битола.
1573 во музиката
1573 година во музиката содржи некои значајни настани.
Споменик на Бранителите (Скопје)
Споменик на Бранителите — споменик во Скопје, посветен на загинатите припадници на Вооружените сили на Македонија во војната од 2001 година, кој свечено се открил на 23 октомври 2011 година.
Споменикот на Бранителите е изграден со одлука на општина Центар, а е идејното решение е на скулптурот Киро Мукаедов. Споменикот на Бранителите се наоѓа во Жена-парк пред Градскиот трговски центар и Собранието на Македонија, до Триумфалната капија.
Молскавици
„М’скавици“ или „Молскавици“ (на современ македонски јазик) е првата збирка поезија на македонскиот поет и револуционер Коле Неделковски. Книгата е објавена во 1940 година во Софија, Бугарија и била испечатена на македонски јазик. Издавањето на збирката било помогнато и поддржано од Македонскиот литературен кружок. Авторот ја посветил збирката на мајка си.
Содржина
Збирката е составена од 16 песни:
Осврт кон збирката
Пред излегувањето на „Молскавици“, Неделковски веќе објавил неколку песни од збирката во списанието „Илустрација Илинден“ (Илустрация Илиндень), и тоа:
За разлика од Рациновата поезија, во социјалните песни на Неделковски не се среќава судирот меѓу содржината и формата, односно дури и тогаш кога поетот пее за посовремени теми, и формата и содржината директно се надоврзуваат на македонскиот поетски фолклор. На пример, таков е случајот со песните „Работник“ и „Стачка“ кои и според поетскиот израз се сосема во стилот и духот на народната песна. Затоа, идејноста на овие песни е поблиска до идејноста на народната поезија отколку до пролетерската поезија. Според Димитар Митрев, приклонувањето на Неделковски кон народната поезија може да се објасни со три причини: прво, неговата осаменост, затвореност и некомуникативност при што тој го нашол излезот од ваквата состојба во поврзаноста со својот народ поради што неговите животни погледи нужно биле блиски до духот на народната поезија; второ, на почетокот од поетскиот развој, тој бил под особено влијание на народните песни од Зборникот на Миладиновци; и трето, од недоволно утврдениот идеен став, со што се објаснуваат блискоста со општата бробена поента присутна во народната поезија (како, на пример, во песните „На кинисуење“, „Стојан на Ордановци“, „Мајка“, „Ангелко“) и присуството на ајдучките мотиви во неговите песни. Имајќи предвид дека чувственоста на ставот доминира во лириката на Неделковски, сосема е природно таа чувственост своето поетско оплодување да го побара во народната поезија.
Јазикот и правописот во „Молскавици“
Во основата на јазикот на кој е напишана збирката „Молскавици“ лежи велешкиот говор, а тоа го потврдуваат фонетско-морфолошките црти, како: скапуеш, бидеш, земња, друзи, причинуење, дојде, лаже, с'зи, м'ска, м'кне, у црнило сета, со тија очи, раци, плачеви, дворови, човек итн. Меѓутоа, во збирката има и фонетски форми кои се туѓи на велешкиот и на западномакедонските говори, како: всред (наместо сред), свободен (наместо слободен), закључен (наместо заклучен), контета (наместо контиња), грејнал свет (наместо грејнат свет), се скита (наместо се скиташе), горе (наместо гореше), ранено (наместо рането) итн. Нивното присуство зборува за влијанието од бугарскиот јазик, што се манифестира и со редовната употреба на формите кои завршуваат на шки (јунашки, ајдушки, крвнишки) наместо формата која завршува на чки која е најраширена во западномакедонските говори.
Изданија
По неговата смрт, збирката била објавена во неколку наврати, како:
Селиѕа
Селиѕа — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Комси
Црквиште (Колари)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во кичевското село Колари. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа на североисточниот раб на селото, каде со заштитните археолошки ископувања во 1966 година биле откриени средновековна некропола и остатоци од мала црква. Гробовите се градени од големи камени плочи со насоченост исток-запад. Во гробовите не се најдени други наоди освен железни клинци.
Бременосна категорија
Бременосна категорија претставува проценка на ризикот од штетното дејство на лековите врз фетусот, доколку се користи како што е наведено од страна на мајката за време на бременоста.
САД
FDA има изработено список на категоризирање на лековите кои се користат во бременоста во следниве групи:
Дива (филм)
Дива е француски филм од 1981 година. Сценариото и режијата се на Жан-Жак Бенекс (фр. Jean-Jacques Beineix), а филмот е заснован на новела од Даниел Одие (фр. Daniel Odier). Во главните улоги се појавуваат Фредерик Андре (фр. Frédéric Andréi), Роланд Бертин (фр. Roland Bertin), Шантал Деруа  (фр. Chantal Deruaz).
Заплет
Поштарот Жул крадешкум снимил концерт од Синтија Хокинс, дива на која тој ѝ се восхитува толку многу, што ѝ го краде фустанот. Без да знае, ќе стане сопственик и на касета што во торбата закачена на неговиот мопед ја фрлила една жена пред да биде убиена. Благодарение на Городиш и Алба кои ќе го примат кај себе, Жул ќе успее да им избега на гонителите – полицијата и скитниците кои се во потрага по касетата. Во сета таа збрка, тој ќе најде време да ја освои Синтија, која му простува за фустанот.
Клуб Атлетико Минеиро
Клуб Атлетико Минеиро или познат едноставно како Атлетико Минеиро е фудбалски тим од градот Бело Хоризонте, Минаш Жераис, основан на 25 март 1908 година.
Тие имаат освоено 45 официјални трофеи: од кој еден во новиот официјално фудбалско првенство на Бразил, Кампеонато Бразилеиро (во 1971) а на меѓународно ниво имаат освоено две првенства на CONMEBOL (во 1992 и 1997), додека во регионалното првенство, првененството на Минеиро, имаат освоено 41 наслов, а посленото било во мај 2012 година.
1572 во музиката
1572 година во музиката содржи некои значајни настани.
Блумендал
Блумендал е општина и град во Холандија, во покраината Северна Холандија. Блумендал заедно со Васенар, се двете  најбогати места во Холандија
Во октомври 2015 година, по долготрајни проблеми со локалната власт во Блумендал, на комесар от  на Северна Холандија, Јохан Ремкес, се закани дека ќе ја расформира општината дека проблемите не се фиксни за да се решат  во рок од една година. Бернт Шнеидерс, градоначалникот на Харлем, беше назначен за вршител на должноста градоначалник на Блумендал.
Население
Општина Блумендал се состои од следниве градови, села и / или окрузи: Бенебрук, Блуемндал, Арденхаут, Блуемдал зеи, Овервен и Вогелензанг.
Локална Влада
На општинските власти на Блумендал се состои од 19 седишта, кои се (во 2008 година) поделена на следниов начин:
Железнички врски
Блуемндал има железничка станица - железничката станица Блумендал. Постојат два други места во општина Блумендал - Оверен и Хемстеде - Аерденхоут..
Спорт
Блуемндал е дом на една од најпознатите клубови на хокеј на земјата, ХК Блумендал. Првиот тим се натпреварува за холандскиот Hoofdklasse (прва лига) насловот на речиси секоја година.
Staphylococcus capitis
Staphylococcus capitis е коагулаза-негативен вид од родот Staphylococcus. Овој вид е дел од нормалната микрофлора на човековата кожа, а најзастапен е на кожата на скалпот, лицето, вратот и ушите.
Клиничко значење
Коагулаза-негативните стафилококни видови создаваат слузави биофилмови кои им овозможуваат да се прикрепат за разни медицински уреди како што се протетски валвули и катетери. Оваа особина прави да тие тешко се отстрануваат од страна на имунолошкиот одговор на пациентот во текот на антибиотската терапија. Бидејќи овие бактерии се дел од нормалната флора на кожата и мукозните мембрани, тие можат да бидат воведени во внатрешните ткива секогаш кога кожата и мукозните мембрани се повредени, дали преку венска пунктура, вметнување на медицински уреди итн. Коагулаза-негативните стафилококни видови, како што се S. epidermidis и S. capitis, се евидентираат како најчестата причина за протетски валвуларен ендокардит.
S. capitis, за среќа, има помала склоност кон антибиотска резистенција и, исто така, создава помала количина на биофилм, во споредба со другите коагулаза-негативни стафилококи. Ова ја подобрува шансата за успешно сузбивање на перипротетски инфекции со S. capitis, во споредба со другите коагулаза-негативни стафилококни видови, како што е S. epidermidis.
Во Селото (Тајмиште)
Во Селото — археолошко наоѓалиште во кичевското село Тајмиште. Претставува рудник од доцноантичко време.
NGC 3625
NGC 3625 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3625 се споменува и како UGC 6348, MCG 10-16-120, CGCG 291-57.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3625 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3625 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 148°.
Други поделби
Проучување на NGC 3625 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34718. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3831. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Аеродром Марамбио
Аеродромот Марамбио  - аеродром кој ја опслужува Станицата Марамбио, аргентинска истражувачка станица на Островот Марамбио/Сејмур на Антарктичкиот Полуостров. Марамбио е главното средство за воздушна поддршка за повеќето мештански и странски станици во аргентинскиот Антарктик, обезбедувајќи целогодишна медицинска евакуација, пребарување и спасување, персонал, товар и пренос на пошта.
Набавките се носат во станицата Марамбио во текот на целата година за подоцна да се дистрибуираат до другите аргентински станици (освен Белграно II). Секоја година има над 100 меѓуконтинентални летови.
Установи
Контролната кула на аеродромот е 12 метри висока. Пистата е наредена со стробоскопски светла.
Просторот за паркирање обезбедува голем товарен авион како Херкулес Ц-130 со пристап до гориво и истовремени услуги. Постои хангар за аргентинското воено воздухопловство де Хавиљанд Канада ДХЦ-6 Твин Отер кој рутински работи од станицата заедно со два хеликоптери Бел 212 кои се распоредени за време на летните кампањи за поддршка на научни активности и поврзување со други аргентински станици.
Ненасочниот светилник Марамбио (идент. код: MBI) се наоѓа 1.7 км источно-североисточно од пистата. Радио предавателот VOR-DME (идент. код: MBI) се наоѓа на теренот.
Селани (Дебар)
Селани (Selanaj) — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Томи.
Дебело Брдо (Беласица)
Дебело Брдо (Дебело бърдо) — врв на планината Беласица, на границата меѓу Пиринска и Егејска Македонија. Висок е 1.951 м.
Се издига на главното планинско било, западно од врвот Пункова Скала и источно од првенецот Радомир. На север од него се одвојува Дебели Рид. Има куполест облик и благи падини. Сочинет е од метаморфни карпи. Почвата е кафеава шумска. Обраснат е со подалпска тревна растителност. По билото поминува државната граница помеѓу Бугарија и Грција. Врвот е обележан со граничната пирамида бр. 26.
Искачување
Главниот приодни места за искачување на Дебело Брдо се градот Петрич и планинарските домови „Беласица“ и „Конгур“.
Марков Град
Марков Град — археолошко наоѓалиште во скопското село Матка, Општина Сарај. Претставува тврдина (кастел) од доцноантичко време (V-VI век) и укрепен манастир и збег од средниот век. Лежи на северниот крај на долгата клисура на Треска, 2 км југоисточно од Матка, близу Скопје. Претставува стрмен гребен на источните падини на планината Осој, 380 м високо над реката и 860 м н.м. Опколена е со многу стрмни карпести гребени и раседлини. Има пристап само по една тесна патека од североисток. Местото е скриено со повисоки карпи од сите страни и има поглед на теснецот на реката и тешката комуникација низ теснецот.
Најстари остатоци
Во доцноантичко време местото било укрепено: ѕид од камен и малтер, широк 1,6—1,9 м, го опфаќал зарамнетиот врв и карпестиот гребен над него, каде што се издигала издвоена акропола. Укрепениот простор мермел 160 × 115 м (1,5 ха). Преку сондирање е истражуван станбениот слој; содржел парчиња од доцноантичка керамика и една монета од V век. Местото служело како непристапен збег.
Средновековни остатоци
Акрополата на стариот збег била обновена во XIV век: тука е изградена црквата на Св. Недела и северно од неа две манастирски градби. Новото обѕидие денес е добро сочувано на западната страна (со порта) и од север и североисток. Евидентна е бројна доцносредновековна грнчарија (од манастирската трпезарија и магацините). Начинот на градењето на црквата и остатоците од ѕидното фрескосликарство упатуваат на доцниот XIV век, како и црквата на Св. Андреја во подножјето на гребенот, на работ на денешното акумулационо езеро.
Во доцното средновековие позначајните манастири во источното Средоземје (на Света Гора, во Мала Азија, Сирија, Палестина, Синај, Грција), биле мета на чести ограбувачки напади како на воени одреди на нехристијанските земји така и на христијанските. По Битката на Марица (1371) и на Косово (1389), кога турските одреди упаѓаат во македонските краишта пред конечната и целосна окупација, повеќе македонски манастири биле укрепени (Зрзе, Трескавец, Св. Георги кај Скопје). Веројатно тогаш и Матка станала крепост и збег за околината.
ФК Милано
ФК Милано е македонски фудбалски тим од Куманово кој моментално игра во Општинската фудбалска лига Куманово. Клубот е бивш учесник на Првата македонска лига
Геоархеологија
Геоархеологија е наука со чија помош може да се толкува културниот развиток на некој регион исклучиво врз основа на податоците добиени од геолошкиот материјал и примената на геолошките методи. Од друга страна. Потекнува од зборовите геологија (грч. геа - земја, логос - наука) која претставува наука за развојот, составот и градбата на Земјината кора,, и археологија - наука која ги изучува материјалните остатоци, односно сите видливи траги на човечката дејност заради запознавање на нивната содржина во одредено време и простор, како и заради нивното значење во одредено социјално, економско и историско опкружување.
Геоархеологијата во контекст на едно истражувано археолошко наоѓалиште, се вклучува преку проучувањето на седиментите и почвите, како и геоморфолошките процеси кои учествувале во нивното формирање.
Седиментите и почвите се важни бидејќи во нивната внатрешна структура се зачувани единствените докази за реконструкција на човековото минато, артефактите и екофактите. Со проучување на седиментите се занимаваат профили на истражувачи т.н. геолози-седиментолози, како дел од Седиментологијата и нејзините методи. Седиментолошките методи се цел на низа теренско-лабораториски постапки во кои се користат и многу други геолошки дисциплини.
Петар Лавров
Петар Лаврович Лавров (на руски: Пётр Ла́врович Лавро́в; алиас: Миртов; - ) - бил рускиот социолог, филозоф и публицист. Идеолог на револуционерното народништво во Русија. Приврзаник на субјективно-идеалистичкиот метод во социологијата.
Животопис
По потекло Лавров е дворјанин. Добил образование во артилериското училиште во Санкт Петербург. Во 1860 година активно учествувал во литературните и јавни дејности и во студентското движење. Станува близок пријател со Николај Чернишевски. Член е на организацијата "Земја и волја" од 1862 година, а потоа и на партијата "Народна волја". По атентатот на Дмитриј Каракозов бил уапсен и испратен во прогонство. Таму тој го пишува најпознатото свое дело "Историски писма" (1868-69).
Во 1870 година со помош на Герман Лопатин избегал во Париз. Учествува во Париската комуна од 1871 година. Потоа заминал во Лондон, каде се запознава со Карл Маркс и Фридрих Енгелс. Од 1873 до 1877 година е уредник на списанието „Напред“.
Умира на 6 февруари 1900 година во Париз, каде е и погребан.
Малацидин
Малацидините се класа на хемиски супстанции кои ги создаваат бактериите, пронајдени во почвата и кои ги уништуваат Грам-позитивните бактерии. Нивната активност е зависна од калциум. Откривањето на малацидините беше објавено во 2018 година. За време на објавувањето на нивното откривање не е познато дали тоа ќе доведе до откривање на нови антибиотици, бидејќи се потребни големи вложувања во време и пари за да се открие дали потенцијалниот лек е безбеден и делотворен.
Хаттори Ханзоо
Хаттори Ханзоо (јап.服部 半蔵?, ~1542 г. – 4 ноември 1596 г.), на македонски изговор „Хатори Ханзо“, исто така познат и како Хаттори Масанари (јап. 服部 正成), бил познат самурај и нинџа од Сенгоку периодот, за кого се верува дека го спасил Токугауа Иејасу, и му помогнал да стане владетел на обединета Јапонија. Денес, тој често се појавува во модерната популарна култура.
Животопис
Тој бил син на Хаттори Ханзоп Јасунага, самурај кој служел во кланот Матсудаира (подоцна Токугауа). Подоцна го добил прекарот „Демонот Ханзоо“ (鬼の半蔵 Они но Ханзо) поради бестрашната тактика, како и за да се разликува од Уатанабе Ханзоо (Уатанабе Моритсуна), кого го нарекувале и Јари но Ханзоо (槍の半蔵, „Копјето Ханзоо“).
Јудеја
Јудеја (יהודה, стандарден Yəhūda, Iūdaea) — планински регион во јужниот дел на денешните држави Палестина и Израел. Името потекнува од хебрејското име Јехуда (македонски: Јуда), син на библискиот пророк Јаков/Израил, кој е зачетник на израелското библиско племе Јуда (Јехуда) и со него поврзаното Јудејско Царство.
Името продолжило да се користи од вавилонците, во персиските, хеленистичките и римските периоди како Вавилонски и Персиски Јехуд, Хасмонејското Кралство Јудеја, и потоа Иродијанска и Римска Јудеја, соодветно. За време на хасмонејската, иродијанската и римската власт, терминот се применувал на поголема област од историскиот регион Јудеја. Во 132 н.е., провинцијата Јудеја била споена со Галилеја во провинција наречена Сирија Палестина.
Терминот Јудеја бил возобновен од израелската влада во 20 век како израелски административен округ Јудеја и Самарија чија територија обично се нарекува Западен Брег.
Географија
Јудеја е планински регион, а дел од неа се смета за пустина. Највисокиот врв е на надморска височина од 1.020 m и се наоѓа на јужниот дел од Планината Хеброн, 30 км југозападно од Ерусалим, а на исток од регионот има депресија која се спушта до 400 m под нивото на морето. Климата, се движи од медитеранската на запад до пустинската клима на исток, а во средината има степска клима. Поголеми градови во регионот се Ерусалим, Витлеем, Гуш Ецион, Ерихон и Хеброн.
Во Библијата
Јудеја е средиште на поголем дел од настаните што се спомнуваат во Тората, и се вели дека патријарсите Авраам, Исак и Јаков се погребани во Хеврон во Гробницата на Патријарсите.
Историја
Во библијата се наведува дека Јудејското Кралство, заедно со Кралството Израел, било наследник на обединетата монархија на Израел и Јуда, но денешната историја тие податоци ги смета за неисториски. Како и да е, Северното Кралство било освоено од Новоасирското Царство во 720 г. п.н.е. Во текот на првата половина од VII век п.н.е., повторно станало независно, за во 609 година п.н.е повторно да биде освоено најпрво од Египќаните, а од 601 г. пр.н.е. од Нео-вавилонската империја, и конечно во 586 година пр.н.е., била освоена од Вавилон.
По смртта на хасмонеската кралица Салома Александра, во Јудеја започнала војна за наследување на тронот меѓу нејзините два сина, Хиркан II и Аристобул II. Хиркан ја искористил помошта на римската војска од Помпеј Велики во регионот, кој во 63 п.н.е. влегол во Ерусалим и го поставил на престолот; со тоа Јудеја била претворена во држава-клиент на Римската Република.
Јудеја била формално анектирана од Рим во 6 г.н.е., кога била создадена римската провинција Јудеја. Во 66 г.н.е., еврејското население се кренало на востание против римската власт кое било неуспешно. Ерусалим бил опколен во 70 година CE. Градот бил срамнет, Вториот храм бил уништен, а голем дел од населението било убиено или поробено.
По повторното воспоставување на римска надмоќ, царот Адријан се обидел целосно да го избрише еврејскиот идентитет и ја преименувал провинцијата во Сирија Палестина, а Ерусалим - Елија Капитолина (Aelia Capitolina). Многу Јудејци (Евреи) биле испратени како гладијатори во ропство или избегале од Јудеја и го започнале првото (присилно) раселување на еврејската дијаспора.
Александар Херцен
Александар Иванович Херцен (на руски: Алекса́ндр Ива́нович Ге́рцен; 6 април 1812, Москва — 21 јануари 1870, Париз) бил руски филозоф, книжевник и публицист. Припаѓа на основачите на аграрниот популизам и се нарекува како татко на рускиот социјализам. Неговата дејност придонела во политичките процеси за ослободување на кметовите во 1861 година.
125 п.н.е.
125 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 125. година пред новата ера, 125. од првиот милениум п.н.е., 25. од 2 век п.н.е. и шеста од 120-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5383 и 5384 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4625 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3635 и 3636 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 628.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 125 година се протега во 2511 и 2512, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2571 и 2572 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 418. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 769 и 768 исламска година пред хиџра.
Буха (Зале-Орла)
Буха (Bucha) — општина во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија.
NGC 3626
NGC 3626 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3626 се споменува и како NGC 3632, UGC 6343, MCG 3-29-32, CGCG 96-29.
Откривање
Телото е откриено на 22 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3626 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3626 има привидни димензии од 2,7' х 1,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
Други поделби
Проучување на NGC 3626 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34684. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1437. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 51.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Ајвс-Стилвелов опит
Временската дилација и релативистичкиот доплеров ефект били предвидени од Алберт Ајнштајн во неговата сторија во 1905. Ајнштај исто така во 1907 г. предложил експеримент врз основа на мерењата на релативните честоти на светлината согледани како движечки извор на светлина од страна на набљудувачот, каде го пресметал дополнителниот Доплеров ефект поради временската дилација. Овој ефект подоцна бил наречен „Попречен Доплеров ефект“(ПДЕ), зотоа што во почетокот се мислело експериментите да бидат изведувани под прави агли во однос на подвижниот извор, за да се одбегне влијанието на надолжниот Доплеров ефект. На крајот Херберт Ивес и Г.Р. Стилвел ја отфрлиле идејата за мерење на овој фкт од прави агли. Тие користеле зраци во надолжни насоки и нашле начин да ја одвојат помалиот ПДЕ од многу поголемите надолжни доплерови ефекти. Експериментот бил изведен во 1938 и бил извден уште неколкупати подоцна (Погледјте го примерот ). Слични експерименти биле изведени со зголемена прецизност од страна на Отинг(1939), Манделбер (1962) и Хаселкамп (1979).
Опитите од 1938
Ивес забележа дека е скоро невозножно да се пресмета попречниот доплеров ефект со светлински зраци емитирани од канални зраци под прави агли во правецот на движењето на каналните зраци, зошто влијанието тешко може да биде исклучено. Затоа развил метод за да го набљудува ефектот во надолжниот правец на движењето на каналните зраци. Ако се земе во обзир дека брзината на светлината е фиксирана во однос на набљудувачот, тогаш предните и задните Доплерово сменети честоти согледани на движечки објект ќе бидат:
каде v е намалувачка брзина. Под специјалната теорија, двете честоти исто така ќе вклучат и дополнителна исправка на Лоренцовиот фактор претставена од ПДЕ формулата:
Кога ќе ги претвориме овие врски за тие да се однесуваат на бранови должини а не на честоти, класичната теорија предвидува црвените и сините бранови должини дека имаат вредности од
1 + v/c
1 − v/c
, значи ако сите три бранови должини (црвената, сината и оригиналната) се маркирани на линеарна скала, според класичната теорија трите би требало еднакво да се оддалечени.
Но според специјалната теорија нема да бидат подеднакво оддалечени.
Опитот од 1941
Во екцпериментот од 1938 максимумот на ПДЕ бил лимитиран на 0,047 Å. Главната потешкотија која Ивес и Стилвел ја сретнале во обиди за поголеми менувања е тоа што кога ќе го зголемеле електричниот потенцијал помеѓу забрзувачките електроди повеќе од 20,000 волти, расипувања и искри се појавувале кое можеле да ја уништат тубата. Овој проблем бил надминат со користење на повеќе електроди. Користејќи четворо електродна верзија на каналните зраци со 3 празнини,се достигнала тотална потенцијална разлика од 43,000 волти. Пад на напон од 5,000 волти била користен во првата празнина додека останатиот напонски пад бил користен од другите две празнини. Со оваа туба биле достигнати највисоки 11 Å За H2+ јони. Други аспекти од експериментот биле подобрени. Препазливи тестови дека честичките кои се наоѓаат во централната линија стекнале мала брзина оформиле во истата насока на движење како и движечките честички.
Релативистички Доплеров ефект
Малце попрецизна потврда на Релативистички доплеров ефект е постигната со Мосбауеровите роторни експерименти. Извор во средината на вртечки диск, гама-зраци се праќаат до примач кај обрачот. Поради вртечката брзина на примачот, фрекбенцијата на апсорбција се намалува ако постои ПДЕ. Овој ефект всушност бил набљудуван користејќи го Мосбауеровиот ефект. Максималната девијација од временската дилатација била 10−5   на тој начин прецизноста била многу повисока од таа на експериментот на Ивес и Стилвел.
Брзо движечки часовници
Значително поголема прецизност била постигната во модерните вариации на Ивес-Стилвелов експеримент. Во тешки прстени за складирање како ТСР во MПИK или ЕСР во ГСИ Хелмхолтц Центар за Тешки јони, доплеровата смена на јони од литиум движејќи се со голема брзина се оценети со користење во  заситена спектоскопија.
Споро движечки часовници
Мерењето на временската дилација може да се изврши и во секојдневни брзини. Чоу создал два часовника кои се држеле меѓусебе со единствен Al+ во замка на Паул. Во едниот часовник Al+ јон бил придружен од Be+  јон додека во другиот бил придружен со Mg+ јон. Двата часовника биле оставени во посебни лаборатории и поврзани со оптички кабел долг 75м, за да разменуваат сигнали. Овие атомички часовници емитирале честоти во петахерци (1 PHz = 1015 Hz)и имале несигурности во честотие.
Марио дел Монако
Марио дел Монако (Mario del Monaco) (, –, ), италијански драмски тенор, еден од најголемите тенори на 20 век. Благодарение на исклучителните вокални одлики, комбинирани со драмски напнатата и емотивно содржајна интерпретација, улогите кои ги толкувал добивале дотогаш невидена мажественост, робустност, грубост, херојство, харизма, со кои тој го покорува и навидум најрамнодушниот слушател во салата. Според мислењата на публиката, до денес тој е ненадминат како толкувач на Вердиевата Отело, најтешката тенорска партија во италијанскиот вокален репертоар.
Почетоците. Артуро Мелоки
За краток период се разидува со Мелкоки. Учен, но недоучен до крај, мисли дека ќе го освои светот; пее насекаде „сè и сешто“, и доживува тешки вокални кризи: гласот можел да му се слушне одвај на неколку метри. Неговата вереница, Рина Филипини, која подоцна во 1941 ќе му стане сопруга, и самата студентка по пеење, успева да ги убеди обајцата да ги тргнат настрана несогласувањата и да продолжат со работата која неочекувано престанала. По шест месеци напорна работа, дел Монако се опоравува и го прави професионалното оперско деби во Театро Комунале во Каљи со улогата на Туриду во Кавалерија Рустикана од Пјетро Маскањи на 20 март 1940, на 24 години.
Воената обврска
Во тој период започнуваат воените дејствија на штотуку започнатата Втора светска војна. Марио е мобилизиран во италијанската војска, која тогаш била на фронтовите. Лош знак за неговата тукушто започната кариера; тој и да не биде воопшто пратен во војна, стагнацијата лошо би влијаела врз гласот. Среќа во несреќата, распределен е во батаљон во Милано, кој бил под заповедништво на полковникот Џино Нинки - голем вљубеник во музиката (Италијанците и војната?!). Полковникот, откога го слушнал како пее во кругот на касарната со пријателите, го ослободува од строгите војнички задолженија, овозможувајќи му поголеми отсуства во кои тој би можел да се занимава со пеење. Така, дел Монако се пријавува на аудиција во Тетарот Пучини во Милано во декември 1940. Пријавени имало многу, а комисијата делувала тотално незаинтересирано. Разлутен и разгневен од нивниот однос, кога му дошол редот да го отпее зададеното ариозо на Пинкертон, Addio fiorito asil, високиот Бе на крајот го држел толку долго време, како што самиот еднаш изјавува: „до состојба на експлозија, оставајќи го жирито во потресена состојба, да зјапа и гледа во мене како во чудо“. „Потресената“ комисија веднаш му ја доделува улогата на Пинкертон на „чудото“ од тенор, која оди на репертоарот неколку дена подоцна.
Растргнат помеѓу пеењето и воениот рок (нешто што само во Италија е возможно кога станува збор за пеењето), настапува низ театрите низ земјата во лирските и спинто улогите на Алфредо во Травиата, Родолфо во Боеми, Каварадоси во Тоска, Де Гри во Манон Леско, Калаф во Турандот, Едгардо во Лучија ди Ламермур, Рикардо во Бал под Маски и Енцо во Џоконда, Андреа Шение од истоимената опера и Л’Амико Фриц. Но, колку и да е сето тоа ангажирано и доследно, самата војна и ситуацијата во која се наоѓа земјата, создаваат очајни услови во кои не само тој, туку и целата оперска фела е во незавидна ситуација.
Репертоарот. Патот кон успехот
Следува напорен период на неуморна работа и уште десетина нови улоги, главно во драмскиот тенорски фах: Дон Жозе во Кармен, Лорис во Федора, Маурицио во Адријана Лекуврер, како и главните улоги во помалку изведуваните Есмералда, Ил Табаро и Гварани. Во 1947, во потрага по ангажмани и жеден за работа, не се воздржува да патува со брод во Рио де Жанеиро и таму на дебитира со улогата на Дирк Џонсон во Девојката од Западот, во Сао Паоло со Манрико во Трубадур, во Лисабон со Фауст во Мефистофеле 1948 и во Буенос Аирес 1949 со Алваро во Моќта на Судбината.
Светска слава
Дебито во Ла Скала ќе се случи во 1949, кога големиот театар комеморативно ја поставува Андреа Шение, опера од Умберто Џордано, кој починал истата година. Дел Монако дебитира со голем успех кај пребирливата и критички настроена публика. Понатаму сè е лесно. 1950 дебитира во Сан Франциско. Истата година повторно патува во Буенос Аирес, каде во Театро Колон на 21 јули 1950 за првпат пее во Отело, улога со која ќе се поврзува неговото име и ќе стане негов заштитен знак. Во наредните 25 години ќе ја отпее неверојатни 417 пати, што е еднакво на подвиг, земајќи ја предвид исклучителната тежина на Вердиевото ремек дело. Истата година пее и во историското поставување на Аида во Ла Скала, каде партнерка му е Марија Калас. Во Метрополитен Операта дебитира 1951, каде редовно ќе настапува сè до 1959, најчесто со Рената Тебалди. Скала и Метрополитен цели осум години ќе бидат неговите две најчести места каде што тој настапува.
Неуморно патува низ Европа, оди во Јапонија неколкупати, Јужна Америка е постојано негово одредиште; на мигови се чини дека неговите настапи имаат и по малце политичка конотација зад плаштот на уметноста. 1958 во Токио пее пред јапонскиот Император и членовите на кралското семејство. 1959, заедно со целокупниот ансамбл на Ла Скала оди зад „железната завеса“ и ги пее Дон Жозе и Каварадоси во Бољшој Театар во Москва, во присуство на највисокото раководство на Советскиот Сојуз. Воодушевените Руси му доделуваат Голем Ленинов Орден. Во период на затегнати односи помеѓу Италија и Југославија околу полуостровот Истра и Трст, тој патува 1960 во Белград и ја пее Отело во присуство на Тито, кој потоа го носи на Бриони на приватен ручек и му доделува Орден на Југословенското Знаме. Во Лондон 1962, домаќинка во Бакингемската палата му е Кралицата Мајка. На пауза меѓу чиновите на Отело во Ковент Гарден, пие шампањско со кралското семејство зад сцената.
Несреќата и крајот
Во 1963, при еден несакан инцидент, кога работникот возбудувајќи се од својот познат муштерија на неговата бензинска пумпа, заборава да го затвори капачето од резервоарот, како љубител на брзото возење од створената турбуленција, Марио дел Монако преживува несреќа. Повредите го држат за постелата цели осум месеци. Позната е анегдотата во која тој, откога се освестил од кома, најпрвин отпеал едно Це3, а после им се препуштил на лекарите, откога се уверил дека сè е во ред со гласот. На крај закрепнува, но последиците се одразуваат постериорно: после десетина години, како резултат на повредите, нему ќе му откажат бубрезите. Принуден е секојдневно да се приклучува на апаратот за дијализа, можноста за настапување драстично е смалена.
Сепак, триумфално настапува во Будимпешта 1968 и 1969 со Отело и Самсон. Во Брисел за последен пат ја пее Отело. На 58 години, во 1973 блеска како Канио во Паљачи во Виена. Наредната 1974 во Торе дел Лаго, родното место на Пучини, го пее Ил Табаро на комеморативна претстава по повод 50 години од смртта на големиот композитор. 1975 прифаќа да отпее 11 претстави за 20 дена во Палермо и Наполи. Тоа ќе бидат последните претстави во кои тој ќе пее, иако ќе следуваат уште понуди од театрите низ светот кои сакаат да го слушнат нивниот омилен тенор уште еднаш. Приморан е поради болеста предвреме да ја напушти сцената на 60 годишна возраст, после 35 години интензивна кариера и светска слава која долго време ќе остане незапаметена.
Останатите години ги поминува во својата вила во Местре. Интервјуата направени во тој период оддаваат слика на човек кој е прерано оттргнат од својата љубов, пеењето, и кој поради тоа полека гасне. Умира на 67 години, а неговата смрт е ден на жалост во Италија. Закопан е во костимот на Отело, улогата на неговиот живот, специјално дизајниран за неговите настапи, по негова желба и порачка.
NGC 6001
NGC 6001 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6001 се споменува и како UGC 10036, MCG 5-37-27, CGCG 166-58.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6001 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6001 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 47 м 45,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 38' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6001 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56056. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2039. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 134.
Зачин
Зачин или мирудија — додаток во храната која им се додава како би се подобрил оригиналниот вкус на храната, или истиот да се модифицира по желба. Зачините и адитивите се користат во прехранбената индустрија во текот на технолошкиот процес. Поради тоа што зачините се додаваат во мали количини, немаат хранлива вредност, па може да се каже дека во храната се додаваат исклучително поради подобрување на вкусот и мирисот. Според дефиниција, зачините се горните делови или цели билки, претежно од тропските предели, кои поради содржината на етерични масла, алкалоиди, гликоза и други ароматични соединенија, во храната предизвикуваат одреден вкус или мирис. Овие материи имаат и наздразнувачко дејство на дигестивниот систем: поттикнуваат излачување на плунка, односно секретот од жлездите, а со тоа и поголемо лачење на дигестивните ферменти; значи, ја подобруваат дигестијата. Во зависност од вкусот и мирисот можат да се поделат како лути, горки, слатки, кисели, комбинирани и слично. Зачините се пуштаат во продажба како цели билки или како поединечни нејзини делови, како мешавини, а во најново време и во форма на екстракт на зачинот. Тие можат да бидат еднокомпонентни, како што се на пример: сол, црн пипер, оригано, босилек и слично, или мешавина на различни билни состојки. Многу јадења не можат да се замислат без додавање зачини.