cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Македонска Каменица
Спорт
На 28 август 1984 година, во употреба е пуштен и олимписки пливачки базен, изграден од средствата од самопридонесот, свечено отворен од Ферчо Спасовски, претседател на месната организација на ССРНМ во Македонска Каменица.
Стопанство
Главна стопанска дејност на населението е рударството, покрај рудникот Саса, во градот работат и текстилни погони и цинкара. Од земјоделството застапено е собирањето на различни шумски плодови, габи, сечата на дрва за огрев и мебел, а во градот работат и повеќе продавници. Меѓу поголемите погони во Македонска Каменица се: „МИ-Саса“, „Цинкарна“, „Таматекс“, „Лука“ и „Текстил-М“.
Валшлебен
Валшлебен (Walschleben) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Geografie
Валшлебен се наоѓа помеѓу реката Гера и Валшберг, околу десет километри од центарот на покраинскиот главен град Ерфурт.
Баргулас
Баргулас — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Полчан и во општината Богово.
Џејмс Белич (историчар)
Професор Џејмс Белич (англ. James Belich) ОРЗНЗ (р. 1956) е новозеландски историчар, познат авторитет на тема Новозеландски војни.
Белич е од југословенско потекло (веројатно со изворно презиме „Белиќ“), а роден е во Велингтон во 1956, како син на Сер Џејмс Белич, подоцнежен лабуристички градоначалник на Велингтон.
Магистрирал историја на велингтонскиот универзитет Викторија, па добил стипендија и заминал за Оксфорд каде учел докторат. Неколку години предавална универзитетот Викторија во Велингтон пред да се префрли на Оклендскиот универзитет, каде е професор.
Делото „Новозеландски војни“ (The New Zealand Wars) (1987) се заснова на неговата докторска дисертација, и истата ја добила меѓународната Тревор Ризова Спомен-награда. Подоцна книгата била обработена во низа влијателни документарци за Телевизија Нов Зеланд.
Книгата Нема да умрам: Војната на Титоковару (I Shall Not Die': Titokowaru's War) (1990), која се заснова на неговата магистерска дисертација, добила високи оценки и Адамовата Награда за новозеланска книжевност.
Белич има напишано и двотомно дело со наслов Историја на Новозеланѓаните (A History of the New Zealanders), кое се состои од Создавање народи (Making Peoples) (1996) и Пресоздадениот рај (Paradise Reforged) (2001).
Маргарита Савојска
Маргарита Марија Тереза Џована Савојска (Margherita Maria Teresa Giovanna di Savoia), (, –, ) била кралица на Италија и сопруга на италијанскиот крал Умберто I кој владеел од 1878 до 1900 година.
Џејмс Белич (историчар)
Во 2006 кралицата Елизабета II го прогласила Белич за Офицер на Редот за заслужност на Нов Зеланд за неговите заслуги во историското истражување.
Космос-1761
Космос-1761 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 јули 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1800 килограми. Космос-1761 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9739 км, а најмалото на 615.
Оснабрик (округ)
Оснабрик (Osnabrück) — округ (Landkreis) во југозападниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Зафаќа површина од и со тоа е втор по големина во покраината.
Округот се граничи со окрузите Емсланд, Клопенбург, Фехта и Дипхолц, покраината Северна Рајна-Вестфалија (окрузите Минден-Либеке, Херфорд, Гитерсло, Варендорф и Штајнфурт) и градот Оснабрик.
Географија
Северните две третини од округот лежат во Северногерманската Низина; во насока исток-запад во јужната третина се протегаат венецот Тевтобуршка Шума и Виенските Ридови. Низ него тече реката Хазе од југ кон север. Во источниот дел тече Хунте.
Округот го обиколува безокружниот град Оснабрик. Заедно тие го образуваат Оснабричкиот крај (Osnabrücker Land) кој може да се подели на помалите области Артланд, Гренегау and Витлашки крај.
Текленбуршкиот крај на запад е географско продолжение на Оснабричкиот крај во соседната покраина Северна Рајна-Вестфалија. Честопати се смета за дел од Минстерскиот крај, иако историски му припаѓа на Оснабричкиот.
Историја
Округот во денешен облик е основан на 1 јули 1972 година со спојување на дотогашните окрузи Меле, Берзенбрик и Витлаге, како и најголемиот дел од стариот округ Оснабрик. Истата година кон градот Оснабрик се припоени осум општини: Атер, Пи, Хелерн, Нане, Фокструп, Дарум, Гретеш и Листринген. Поранешниот округ Оснабрик веќе бил проширен со природавање на Ибург уште во 1932 година. Со реформата од 1970-тите, бројот на општини значително се намалил.
Денешната здружена територија на градот Оснабрик е речиси истоветна на онаа на некогашното Епископско Кнежевство Оснабрик кое постоело сè до 1802 година кога претрпело медијатизација и било доделено на Изборното Кнежевство Хановер. Од 1807 до 1813 година кнежевството било под француска окупација, а потоа е вратено на Кралството Хановер. По Австриско-пруската војна од 1866 година Кралството Хановер бил припоено кон Прусија. Од 1 ноември 1946 година подрачјето е дел од сојузната покраина Долна Саксонија.
Грб
На грбот е претставена Беновата кула (Bennoturm) во Бад Ибург, која служела како тврдина за епископите до 1673 година. Во нејзиното подножје има тркало — симбол на градот Оснабрик.
Религија
Овој крај е со мешана вероисповед почнувајќи од протестантската реформација и Вестфалскиот мир, и се состои од лутеранци и католици. Бидејќи католичкиот Оснабрички крај се граничел со лутерански територии, во округот живеат лутеранци од XIX век наваму. Уделот на двете верски групи не е изменет и покрај приливот на Германци истерани од другите земји по 1945 година.
Гент-Вевелгем 2022
Гент-Вевелгем 2022 — 84. издание на велосипедската еднодневна трка Гент-Вевелгем, која се одржала на 27 март како десетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била долга 248,9 километри, која и покрај името на трката, започнала од градот Ипр трета година по ред. На почетокот, патеката на трката се движела кон Кортрејк на исток пред да се враќа назад кон Ипр, за да потоа сврти кон Верн на север. На првите 150 километри немало искачувања, но од Верн патеката на трката свртела кон југ и скоро да ја следела белгиско-француската граница додека не започнале седумте сектори со калдрма и деветте кратки брда на југ од Ипр. По првата калдрмисана секција следеле четири брда по што следеле неколку други секции со калдрма, а подоцна останатите пет брда. Последниот рид и третото качување на Кемелберг означувале дека до крајот има уште 34,4 километри. Откако повторно ќе се помине Ипр на 22,4 километри до крајот, завршницата до Вевелгем е прилично рамна.
Екипи
Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Од поканетите екипи,, со шест возачи, била единствената која не настапила со целосен состав од седум возачи. Подоцна, поради еден возач кој не ја започнал трката настапиле само со пет возачи; исто така имале возач кој не ја започнал трката и настапиле со шест возачи. Вкупно, 172 возачи ја започнале трката, од кои 106 ја завршиле.
Малпика де Бергантињос
Малпика де Бергантињос— општина во Шпанија, во покраината А Коруња во автономната заедница Галиција, Шпанија.
Операција одржлив човек
Операција одржлив човек (изворно: Operation Sustainable Human) ― книга од Крис Мекдоналд во 2019 година за оптимизиранo дејствие за климата. Книгата накратко ги опишува главните предизвици на климатските промени и во голема мера се насочува на највлијателните климатски решенија.
Ознака
Научен водич во четири чекори за борба против климатските промени (поедноставено големо влијание)
NGC 956
NGC 956 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Андромеда, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 956 се споменува и како OCL 377.
Откривање
Телото е откриено на 23 декември 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 956 е од видот IV1p. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 8,9 m. NGC 956 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 32 м 14,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 44° 38' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 956 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2844. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Битка кај Улм
Битката кај Улм — битка која се одвила од 16 октомври до 19 октомври 1805 година во близина на Улм во Виртемберг како дел од Војната на Третата коалиција. Битката била голема победа на Наполеон и резултирала со пораз и уништување на целата австриска војска. Битката кај Улм е една од најдобрите примери во воената историја во победа постигната со стратешка пресвртница.
Наполеон отишол да им помогне на Баварија
Велика Британија, Австриската империја, Шведска и Русија се создадени во 1805 година ,трета коалиција против Наполеон. Кога Баварија преминала на страната на Наполеон, Австријците одлучиле да направат превентивна инвазија на Баварија. Австријците ја нападнале Баварија со 72.000 војници под команда на австрискиот генерал Карл Макфон Лајбах. Баварската војска била сојузник на Наполеон и била принудена да се пензионира од Минхен. Французите, како баварските сојузници, отишле да им помогнат. Австрискиот сојузник Русија задоцни поради недоразбирање за датумот. Едниот го користел Грегоријанскиот, а вториот јулијански календар. Руската армија, под команда на Кутузов, се преселила во Полска за да им помогне на Австријците против Французите.
Стратешкиот маневар на Наполеон
Наполеон имал 77.000 војници во Булон, подготвени за инвазијата на Англија. Откако не ја примиле остатокот од француската флота потребна за преминување на Ламах, тие заминале во Германија на 27 август и до 24 септември тие веќе биле во позиција да се спротивстават на австриската војска околу Улма. Карл Мак фон Лајбах е 7. Во октомври тој забележал дека Наполеон планирал да го заобиколи своето десно крило за да ја прекине австриската војска од Русите, кои се упатиле кон Виена. Генералот Мак, поради тоа, ги променил позициите, но Французите продолжија со маневрирањето и тргнале понатаму и го преминале Дунав во Нојбург.
Битка кај Елинген
Повторно, Австријците се нашле во опасност од околината. Генералот Мак се борел да се извлече од неповолната положба, од која тој дошол поради маневрирањето на Наполеон. Генералот Мак затоа се обидел да го премине Дунав во близина на Гинкенбург, но тој се судри со францускиот шести корпус на 14 октомври во Битката кај Елинген. Австријците изгубиле 2.000 војници и се вратиле во Улма.
Битката кај Улма
До 16 октомври Наполеон ја кружела целата армија на Мак во Улма,а генералот Мак три дена подоцна се предаде со 30.000 војници, 18 генерали и 65 оружје. Околу 20.000 побегнале околу 10.000 биле убиени или повредени. Во битката биле убиени или повредени околу 6.000 француски војници. За време на предавањето, генерал Мек му го предадел мечот на Наполеон и се претставил себеси како "несреќен генерал Мак". Наполеон одговорил: "Јас го враќам несреќниот генерален меч и слобода, заедно со поздрав до вашиот крал". Австрискиот император не бил задоволен од ефектот на Мак, па генералот Ма бил осуден на две години затвор.
Бардај
Бардај — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Ура Вајгулоре и во општината Лумаси.
Македонска транскрипција на рускиот јазик
При транскрипцијата (предавањето) на руските имиња и зборови во македонски јазик по правило тргнуваме, не од нивниот изговор, туку од нивната пишана форма. Затоа промената во изговорот на самогласките а, о, е, што е во зависност од местото на акцентот, не се обележува со македонскиот правопис: Москва (рус. изговор: Масква́) — Москва, Толстой (рус. изговор: Талсто́ј) — Толстој.
н пред ье и ьи
Буквата н пред ье и пред ьи се предава со њ: Арсеньев — Арсењев, Евгеньич — Евгењич, Ананьев — Анањев.
Културно наследство на Македонија во Општина Конче
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Конче според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Поголеми урбани зони
Евростат, статистичката агенција на Европската Унија, има создадено концепт на Поголеми урбани зони (ПУЗ) во обид да ги хармонизира дефиниции на урбанизација во Европската Унија и во државите надвор од Европската Унија. Овие дефиниции беа договорени помеѓе Евростат и националните статистички служби на различните држави на Европската Унија по повод создавањето на програмата Урбан Аудит на Европската комисија во 2004. ПУЗ се критикувани поради нивната недоволна хармонизација на податоците, кои сè уште се собираат од националните влади во рамките на нивните локални административни единици, со што понекогаш е тешко да се споредат ПУЗ од различни земји. Во 2006, околу третина од дефиницијата за ПУЗ е сменета, значително подобрувајќи ја споредливоста на дефиницијата за ПУЗ во разни земји. Неколку градови, како што се Марсеј, Лил и Ница, се исклучени по дефиницијата од списокот на ПУЗ од технички, дефинициски причини, како што е совпаѓањето на метрополитенската област со урбаната зона.
На последната рунда на Урбан Аудит се додадени градови од земјите-кандидати и ЕФТА-државите.
Урбани дефиниции на Евростат
Список подолу ја покажува големината на населението на градовите во Европската Унија, како и кандидатските земји и не-ЕУ ЕФТА-државите. Списокот е ограничен на оние градови, чии Поголеми урбани зони (ПУЗ) имаат население од најмалку 500.000. ПУЗ претставува обид да се хармонизираат дефинициите за градското подрачје. Целта на Евростат е да има површина од значителен дел од жителите на градот, концепт познат како „функционален урбан регион“. Да се обезбеди добра достапност до податоците, Евростат ги прилагодува границите на ПУЗ до административните граници, кои се приближни со функционалниот урбан регион.
Методологија на рангирање
Списокот подолу содржи градови во Европската Унија и придружните земји кои учествуваат во третата фаза на програмата Урбан Аудит. Градовите се рангирани по големината на населението во Поголемите урбани зони. Бројките во базата на податоци на Евростат се обид за компромис помеѓу хармонизирани податоци за сите од Европската Унија и достапност на статистичките податоци, со што споредбите се поточни. Податоците се користат од 2006 Урбан Аудит III, кој користи информации собрани за 2004.
Куќа на Чолиќ во Варничи
Куќа на Чолиќ во Враничи, населено место била територијата на градот Чачак, претставувала недвижен културен имот бил културен споменик.
Интересно било, според приказната на Чолиќ, дека прото-благајник живеел во куќата, свештеникот од Миоковац-jубиќ, Михајло Радовиќ, дедото на поетот Душан Душко Радовиќ. Во оваа куќа е роден таткото на Душко Радовиќ, Угљеша Радовиќ, како и теткатарот на Душан Радовиќ, од кои најпознат бил Маргита Радовиќ во Чачак, кој бил директор на гимназијата Чачак.
Домаќинството на Чолиќ
Семејството Чолиќ се наоѓало на нежна падина што се спушта кон реката Чемерница. Во домаќинството биле зачувани куќи и сместена, дестилерија, фарма, млечни и печење печка. Куличката куќа била голема претставителна зграда над подрумот. Станбениот дел се состои од дневна куќа и просторија во градежна зграда, малтерисана и бела. Покривот на четири води бил покриен со плочка. Пред влезот на куќата имало аголен доксат со низок mидарски, малтерисан и вар ограда, од кој две врати воделе во внатрешноста. Под просторијата било камен подрум, малтерисан и исечен, со зрак на темел и закотвување оставено за да се пробие монотонијата на предната фасада. До влезот во подрумот било поставена плакета со името на сопственикот (Сретен Чолиќ) и годината на градбата, 1864 година.
Конзерваторски и реставраторски работи на куќата биле помошни згради (печка, фарма куќа, млеководител) било изведено во 1983 и 1984 година,според проектот на архитектот Р. Čубриќ и етнологот Р. Павичевиќ-Поповиќ.
Математичка логика
Математичка логика е поле во математиката. Се дели на теорија на моделите, доказна теорија, теорија на множествата и теорија на рекурзијата. Истражувањата во математичката логика имаат придонесено кон, и се мотивирани од, изучувањето на основите на математиката, но во математичката логика спаѓаат и области од чистата математика кои не се директно поврзани со основни прашања.
Заедничка тема во математичката логика е изучувањето на експресивната моќ на формалната логика и формалните доказни системи. Оваа моќ се мери по тоа што овие формални системи можат да докажат и по тоа што можат да дефинираат.
Претходно математичката логика се нарекувала симболичка логика (наспроти филозофска логика) и метаматематика. Првонаведениот термин сѐ уште се користи (како кај Здружението за симболичка логика), а второнаведениот термин се користи за извесни аспекти од доказната теорија.
Историја
Називот математичка логика го измислил Џузепе Пеано, кој и го дал на симболичката логика. Во нејзината класична верзија, основните концепти личат на оние на Аристотел, но напишани со симболичка нотација наместо природен јазик. Некои од пофилозофските математичари како Лајбниц и Ламберт направиле обиди за третирање на операциите во формалната логика на симболички или алгебарски начин; но нивните трудови биле малку познати и изолирани. Кон средината на XIX век Џорџ Бул и потоа Огастес Де Морган претставиле систематички математички начин на гледање на логиката. Традиционалната Аристотелова логичка доктрина била реформирана и довршена; и од неа произлегол адекватниот инструмент за истрага во фундаменталните концепти на математиката. Би било збунувачки да се каже дека основните полемики во периодот 1900–1925 се решиле сите до една; но филозофијата на математиката била мошне разјаснета со оваа „нова“ логика. Додека грчкиот развој во логиката (видете список на теми во логиката) остро ги нагласувал формите на аргументи, ставот на моменталната математичка логика може накратко да се опише како комбинаторичко изучување на содржина. Тука спаѓаат како синтаксичките (на пример праќање на низа формален јазик на компилаторска програма да го напише како секвенца инструкции за машината), така и семантичките (конструирање на конкретни модели или цели множества од нив, во теоријата на моделите). Ова изучување на математиката однадвор се нарекува метаматематика.
Некои дела од клучно значење се „Поимно писмо“ од Готлоб Фреге, „Логички студии“ од Чарлс Парс, „Принципија Математика“ од Бертранд Расел и Алфред Норт Вајтхед и „За формално нерешителните тврдења во „Принципија Математика“ и сродните системи“ од Курт Гедел.
Полиња на математичката логика
Книгата „Прирачник за математичката логика“ (Handbook of Mathematical Logic) (1977) ја дели математичката логика на четири дела:
Основните концепти на теоријата на множествата како подмножеството и релативно дополнение често се нарекуваат наивна теорија на множествата. Современото истражување се одвива во областа на аксиоматската теорија на множествата, која користи логички методи за изучување на тоа кои тврдења се докажливи во разни формални теории како Цермело-Френкеловата теорија на множествата или Новите основи.
Множеството од сите модели на дадена теорија се нарекува елементарна класа; класичната теорија на моделите се стреми кон одредување на својствата на моделите на дадена елементарна класа, или да одреди дали извесни класи на структури сочинуваат елементарни класи. Со цел да се покаже дека моделите на дадени теории неможат да бидат премногу комплицирани се користи методата на елиминација на квантификатори.
Во теоријата на рекурзијата исто така спаѓа и изучувањето на генерализирана пресметливост и дефинитивност.
Границите помеѓу овие полиња, како и помеѓу математичката логика и другите полиња на математиката, не секогаш се рески; на пример, Геделовата теорема за непотполноста не е само клучна во теоријата на рекурзијата, и во доказната теорија, туку исто така довела до Лебовата теорема, која е важна во модалната логика. Математичкото поле на теоријата на категориите користи многу формални анксиоматски методи слични на оние користени кај математичката логика, но теоријата на категориите обично не се смета за поле на математичката логика.
Поврзаност со информатиката
Постојат многу врски помеѓу математичката логика и информатиката. Многу од раните пионери на информатиката како Алан Тјуринг, биле исто така математичари и логичари. Изучувањето на теоријата на пресметливоста во информатиката е во блиско сродство со изучувањето на пресметливоста во математичката логика. Меѓутоа постои и разлика на нагласок. Информатичарите често се концентрираат на конкретни програмски јазици и изведлива пресметливост, додека истражувачите на математичката логика се концентрираат на пресметливоста како теоретски концепт и на непресметливоста.
Изучувањето на семантиката на програмскиот јазик е сродно со теоријата на моделите, како што е програмска верификација (поконкретно проверка на модели). Кари-Хавардовиот изоморфизам помеѓу доказите и програмите е сроден на доказната теорија; интуиционистичката логика и линеарната логика тука играат важна улога. Пресметките како Ламбда-сметањето и комбинаторичката логика денес се изучуваат главно како идеализирани програмски јазици.
Информатиката исто така придонесува кон математиката со развој на техники за автоматска проверка, па дури и изнаоѓање на докази како автоматското докажување на теореми и логичкото програмирање.
Пионерски подвизи
Фактот што континуумската хипотеза е доследна на ЦФТМ (ако самата ЦФТМ е доследна) е докажан од Курт Гедел во 1940. Фактот што негацијата на континуумската хипотеза е доследна со ЦФТМ (ако ЦФТМ е доследна) бил докажан од Пол Коен во 1963.
Секирци
Секирци — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Потекло на името
Името на селото Секирци потекнува од зборот секира. Според историското предание денешното село Секирци било основано на земјиште кое „сето било ади, пустарица, обраснато со грмушки“, поради што првите доселеници морале да ја крчат шумата. Добри дабови шуми околу Секирци имало до пред 140 години. Можно е поради ова големо сечење на шумата со секири, селото да го добило своето име Секирци.
Географија и местоположба
Селото Секирци е сместено во Прилепско Поле, северозападно од градот Прилеп. Селото Секирци се наоѓа во северниот дел на Прилепското Поле, а во средишниот дел на Општина Долнени. Тоа е рамничарско село на надморска височина од 620 метри. Од градот Прилеп е оддалечено 27 километри. Најблиски околни села се: Пешталево, Костинци и Браилово. Секирци е село од збиен тип кое не се дели на маала. Роднинските куќи се блиску една до друга и повеќето се групирани. Помали делови на селото носат имиња според родовите Спасевци, Волчевци итн. Атарот зафаќа простор од 8,9 км2.
Месностите и потезите на атарот ги носат следните имиња: Гарелица, Пепелиште, Мртвица, Баталица, Крива Врба, Камчеица, Влаканица, Бежица (нива купена од еден бег од Пешталево), Дабче, Гладница, Крушка, Испраен Камен за кои постои легенда која вели дека го фрлил Крали Марко од Марковите Кули над Прилеп, Бревче, Магарица, Јашарица, Кинатиште, Негрео Кладенче, Богатиница, Зад Корија, Грозданоец, Бучало, Шарена Петлица, Чаир (на карта: Голема Ливада).
Историја
Остатоците од старини сведочат дека овде имало населба уште од дамнешни времиња. На местото Пепелиште или Брегои, јужно од Секирци, селаните наоѓале големи ќупови и темели од куќни ѕидови. На Богатинец, североисточно од селото, откопан е стар гроб, а во самото село е пронајден стар бунар. Во месноста Шарена Петлица, 1 км северно во лозјата, ископани се гробови однатре обложени со големи ќерамиди чија должина била 90, а широчина 40 см. Некои мислат дека таму бил стариот манастир Свети Никола. Денешното село било основано на земјиште кое „сето било ади, пустарица, обраснато со грмушки“. Првите доселеници морале да ја крчат шумата. Добри дабови шуми околу Секирци имало до пред 140 години. Можно е поради ова големо сечење на шумата со секири, селото да го добило своето име Секирци. За најстар род се сметаат Пројковци. Потоа по староста доаѓаат Дубревци, Петревци и Спасевци. Останите родови се помлади. За време на турското владеење, Секирци било „рајатско“ односно слободно село со своја сопствена земја.
Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство. На крајот од XIX век, Албанци од соседното село Црнилиште, кои во Секирци работеле како полјаци, образувале три чифлизи, од кои секој имал 500 слогови земја и со тоа зафаќале половина од селската земја. Чифлизите настанале на тој начин што полјаците во селото примале награда во жито, а доколку некој селанец не им ја дадел договорената количина тие му ја одземале нивата. Во 1912 година, секој селанец од чифлик-сајбиите ја купил онаа земја која порано припаѓала на неговите предци. Во Првата балканска војна, 2 лица од селото се вклучиле во Македонско-одринските доброволни чети.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Секирци е село со 41 домаќинство и 166 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Секирци имало 480 жители Македонци христијани и 12 Роми. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година, во селото имало 480 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живеел 302 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 258 жители, од кои 247 Македонци и 11 лица без податоци.
Општествени установи
Во селото работи подрачното основно училиште „Ѓорче Петров“, каде што се изведува настава до петто одделение.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1487 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 212 гласачи.
Иселеништво
Се знае за овие иселеници од Секирци: Димковци живеат во Костинци. Панџовци живеат во Гостиражни. Димбаровци живеат во Кутлешево. Спироски и Тренковци живеат во Сливје. Волчевци живеат во Боротино. Волчевци живеат во Браилово. Значаен број иселеници има уште и во Прилеп (околу 30ина куќи), Скопје и Бугарија.
NGC 2834
NGC 2834 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2834 се споменува и како MCG 6-21-21, CGCG 181-29.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2834 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2834 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 20 м 2,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 42' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 2834 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26400. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2496. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 952.
Прва фудбалска лига на Македонија 2013/2014
Првата фудбалска лига на Македонија 2013/2014 - 22. издание на Првата фудбалска лига на Македонија. Вардар биле бранители на титулата откако ја освоиле седмата првенствена титула. Сезоната започнaла на 4 август 2013 и завршила на 18 мај 2014. Првак во оваа сезона бил Работнички и со тоа обезбедил место во втората рунда од квалификациите на Лигата на шампионите. Ова била последната сезона со 12 екипи, бидејќи Фудбалската федерација на Македонија одлучила да се намали лигата на 10 екипи. Затоа, 4 екипи директно отпаднале во Втората лига.
Екипи
1 Еуромилк Горно Лисиче домашните натпревари ги играл на стадионот Борис Трајковски бидејќи стадионот Горно Лисиче не ги пополнувал условите за Прва Лига.
Резултати
Секоја екипа одиграла трипати против друга екипа за вкупно 33 натпревари. Првите 22 натпревари се содржале со регуларен дома-гости распоред. Потоа, позициите во Лигата ги одлучиле натпреварите за последните 11 кола.
Лебен квасец
Лебен квасец или пивски квасец — вид на квасец. Тој е најкористениот квасец. Се користи во пекарството, производството на пиво и вино уште од антички времиња. Се верува дека првично бил изолиран од лушпата на грозјето (може да се забележи како компонента на тенкиот бел филм на лушпите на некои темно обоени овошја, како сливите; се наоѓа помеѓу восоците на растителната кутикула. Се размножува со процес на пупење.
Космос-1762
Космос-1762 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Лебен квасец
Корисни својства
Пивскиот квасец изобилува со витамини од групата Б, еенцијални аминокиселини, железо, селен, цинк, магнезиум, калиум, натриум и други минерали. Поради тоа, тој има широк спектар на лековити дејства и особено им се препорачува на луѓето кои се изложени на зголемен ризик од појава на болести на нервниот или локомоторниот систем. Поради високата концентрација на витамините од групата Б, пивскиот квасец ги ублажува тегобите поврзани со болестите на нервниот систем и ги ублажува психичките пречки, уморот и депресијата. Исто така, тој го подобрува паметењето и концентрацијата, ја подобрува крвната слика и помага во лекувањето на слабокрвноста. Поради тоа, пивскиот квасец често се користи како додаток во исхраната, најчесто во форма на таблети или во прав.
Космос-1762
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јули 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1762 бил сателит наменет за истражување на природните богатства на Земјата.
Лебен квасец
Наводи
Pinnakääritamine
Космос-1762
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 273 км, а најмалото на 258.
Сан Хуан (покраина во Аргентина)
Сан Хуан (San Juan) е покраина во Аргентина, сместена во западниот дел на земјата. Се граничи со Ла Риоха, Сан Луис и Мендоза и со Чиле на запад.
Географија и клима
Покраината е дел од континенталната полупустина Кујо. Бидејќи се наоѓа на Андите, таа е претежно планинска земја. врнежите ги има претежно во лето и се одликува со јаки бури.
Стопанство
Традиционално економијата е заснована на земјоделството, посебно винарството.
Се одгледува и домати, пченка, компир, смоква, праска и др.
Присутна е и текстилната индустрија и производството на конзерви, а од рударството се копа злато и олово и глина.
Административна поделба
Покраината е поделена на 19 департмани (departamentos).
Туризам
Покраината изобилува со атракции. Почнувајќи од Андите каке била присутна цивилизацијата на Инките, до националните паркови како Ischigualasto Provincial Park. Своевидна атракција се и многуте предели како Valle Fértil. Има и водни спортови, бањи голем број на археолошки локалите и музеи.
Молдавија на Олимписките игри
Молдавија за првпат како независна држава учествувала на Зимските олимписки игри во 1994 година, кои се одржале во Лилехамер. Од тогаш, Молдавија има учествувано на сите мундијали. Претходно, таа била дел од селекцијата на Советскиот Сојуз.
На Летните олимписки игри за првпат учествувала во 1992 година, кои се одржале во Барселона, заедно со т.н. Обединет тим.
Молдавија има освоено вкупно 5 медали на Летните олимписки игри, додека на Зимските нема освоено ниту еден.
Молдавија никогаш не била организатор на Олимписките игри.
Олимпискиот комитет на Молдавија бил формиран во 1991 година, а две години подоцна признаен од страна на МОК.
Исмаила Сар
Исмаила Сар (роден на 25 февруари 1998, во Сен-Луи) — сенегалски фудбалер, крило на Вотфорд и на сенегалската репрезентација.
Чертоза
Чертоза е манастир и комплекс во Ломбардија, Северна Италија, сместен во близина на истоимениот град во провинцијата Павија, 8 северно од Павија. Изграден во 1396-1495 година, некогаш се наоѓал на границата на голем ловечки парк кој му припаѓал на семејството Висконти од Милано, од кои денес останале само расфрлани делови. Тој е еден од најголемите манастири во Италија. Чертоза е италијански манастир од затворениот монашки ред на Картузијанците основан од Свети Бруно во 1044 година во Гранде Шартруз. Иако Картузијанците во нивните рани векови биле познати по својата осаменост и аскетизам и чистота на нивната архитектура, Чертозае позната по изобилството на својата архитектура, и во готскиот и во ренесансниот стил и по својата колекција на уметнички дела кои се особено репрезентативни. на регионот.
Историја
Џан Галеацо Висконти, наследниот господар и прв војвода од Милано, му ја нарачал градбата на Чертоза на архитектот Марко Солари, инаугурирајќи ги работите и поставувајќи го камен-темелникот на 27 август 1396 година, како што е забележано со барелеф на фасадата. Локацијата била стратешки избрана на средина помеѓу Милано и Павија, вториот град на Војводството, каде што војводата го имал својот двор, на крајот од паркот Висконти, кој ја поврзувал Чертоза со замокот Павија. Чертоза е исто така резултат на политичките аспирации на Џан Галеацо. Во државен удар во 1385 година, Џан Галеацо го соборил својот вујко Бернабо Висконти. Сега е господар на поранешните домени на Висконти вклучувајќи го и Милан. Меѓутоа, како и неговиот татко Галеацо II, Џан Галеацо престојувал и го одржувал својот двор во Павија, поранешен главен град на ломбардските кралеви и на кралството Италија. Џан Галеацо се стремел повторно да воспостави ново кралство во Северна Италија, што одговара на овие историски примери. Во 1386 година, жителите на Милано одлучиле да ја обноват новата зграда: Миланската катедрала. Меѓутоа, односите меѓу Џан Галеацо и шефовите на Фабрика дел Дуомо (конзорциумот на ѕидари и градежници избрани од граѓаните на Милано) честопати биле напнати: господарот имал намера да ја трансформира Миланската катедрала во династички мавзолеј на династијата, вметнувајќи го погребен споменик на неговиот татко Галеацо II во централниот дел на катедралата. Ова покренало жестоко противење и од Фабрика и од Миланезите, кои ревносно ја чувале својата автономија. На крајот, Џан Галеацо избрал да изгради нова црква: Чертоза од Павија, која ќе служи како мавзолеј за династијата Висконти. Бескрупулозно, тој назначил многу вработени во Фабрика дел Дуомо, како Џакомо да Кампионе или Џованино де Граси за овие нови проекти. За војводата, Дуомо станала црква за погребување на благородници, патрици, луѓе, занаетчиски и трговски еснафи од Милано, додека Чертоза ќе му служи на Војводството. Црквата, последното здание од комплексот што требало да се изгради, требало да биде семејниот мавзолеј на Висконти. Дизајниран е како голема градба со наос и две патеки, тип невообичаен за Картускиот ред. Наосот, во готски стил, бил завршен во 1465 година.
Со оглед на отсуството на каменоломи за мермер и камен во близина на Чертоза, околу средината на XV век, камениот материјал станал оскуден за градба. Картусите уживале значителен приход од огромните земјоделски површини донирани од Џан Галеацо Висконти и неговите наследници Сфорца. За разлика од другите големи ломбардски фабрики, катедралата во Павија никогаш не набавувала сопствени каменоломи за мермер, но секогаш се потпирала на приватни добавувачи, честопати главно потпирајќи се на Венеранда Фабрика дел Дуомо ди Милано. До 1463 година, миланскиот двор го снабдувал мермерот за капители на манастирите, а во 1473 година со договор помеѓу Фабрика дел Дуомо и монасите од Чертоза, било утврдено дека Фабрика се обврзала да гарантира континуирано снабдување со мермер и градежен камен на Чертоза. Контролата над мермерот му била доверена на Гинифорте Солари, кој во тоа време бил одговорен за двете градилишта. Материјалите, кои, слично како оние за Миланската катедрала, уживале војводско ослободување од должностите, стигнале до Чертоза преку Навиглиацио и биле симнати во Бинаско, од каде продолжиле со количка до градилиштето, меѓутоа, по обновувањето на делницата навигацијата помеѓу Бинаско и Павија (1473) било можно да се растовараат мермерите и камењата директно на Чертоза. Исто така, во 1473 година започнала работата на обложување и украсување на фасадата на манастирот, за што Картузијанците решиле да го искористат, уникатен случај во ломбардската област, мермерот Карара, кој тогаш се сметал со поголема вредност од оној на Кандоглија и трошоците кои биле повисоки од другите материјали достапни во областа Осола.
До 1476 година, Картузијанците воспоставиле односи со некои семејства на трговци и каменоломи од Карара, како што се Мафиоли, станари на каменоломите на Маркиз Маласпина. Скапоцениот мермер, откако бил качен во Карара, ја обиколил Италија и со брод пристигнал на устието на По, од каде потоа бил искачен до Павија. Транспортот на мермерот Карара кон Чертоза бил толку обемен што самите Картузијанци дошле да го препродадат на други ломбардски бродоградилишта и особено на Венеранда Фабрика дел Дуомо ди Милано. Меѓутоа, уште од основањето, ренесансата се проширила во Италија, а остатокот од зградата била изградена според новиот стил, редизајниран од Џовани Солари, продолжило од неговиот син Гинифорте Солари, и со неколку нови манастири. Солари како режисер на делата го следел Џовани Антонио Амадео (1481–1499). Црквата била осветена на 3 мај 1497 година. Долниот дел од фасадата бил завршен дури во 1507 година. Договорот за изградба ги обврзал монасите да користат дел од приходот од земјиштето што го чувале во корист на манастирот за да продолжат да го подобруваат објектот. Следствено, Чертоза вклучувала и огромна колекција на уметнички дела од сите векови од 15-ти до 18-ти.
Чертозапрвично имала само 12 картузијански монаси, кои живееле во тотално затворен живот и биле обврзани со договор кој предвидувал користење на дел од нивните приходи (ниња, земја, приход итн.) за изградба на самиот манастир. Во XVIII век, манастирот бил сопственик на големи имоти (делумно веќе донирани од Џан Галеацо и неговите наследници) расфрлани на плодното поле помеѓу Павија и Милано, како што се селата Бадиле, Батуда, Бернате, Бинаско, Бофалора, Боргарело, Карпијано. тоа било сопственост на монасите, исто така, замокот Карпијано и црквата Сан Мартино), Карпињано, Милано, Џовенцано, Графињана, Ландријано, Магента, Маркињаго, операта, Паирана, Пастураго, Квинтосоле, Сан Коломбано (каде што исто така го контролирале и замокот Сан Коломбано) Торе дел Мангано, Трецано, Велецо, Видигулфо, Вигано Сертосино, Вигентино, Виламаџоре, Вилантерио, Вилареџо и Зеконе, кои дошле до 2.325 хектари (5.745 хектари) наводнувано земјиште. Покрај тоа, Чертоза поседувала и голема палата, со градина и ораторство во Милано, во парохијата Сан Микеле ала Чиуса, палата и црквата Санта Марија д'Огнисанти во Павија и, од втората половина на 17. век, на голема фарма специјализирана за производство на вино, со зграда (наречена Certosa Cantù), во Замокот.
Во 1560 година, главниот генерал на Картузијанците, извесен Пјеро Сарде, одобрил поставување на соодветна опрема за печатење на писма и хорски книги, а на 28 август ги повикал сите картузијански манастири во Италија да се снабдуваат исклучиво со производите на новата печатница (првата книга Breviarium Carthusiensis е отпечатена во 1561 година).
Во 1782 година, Картусите биле протерани од Чертоза од страна на императорот Јосиф II од Австрија, и заменети во 1784 година од Цистерцијците и во 1789 година од Кармелитите. Во 1796 година, како одмазда за бунтот во Павија, војската на Наполеон ја отстранила оловната покривка од покривот на црквата, како и литургиските сребрени садови и големата крошна, покриена со златни снегулки и скапоцени камења, користени за Корпус Домини. поворка. Во 1810 година манастирот бил затворен се додека Картужаните повторно не го стекнале во 1843 година. Во 1866 година бил прогласен за национален споменик и задржан од италијанската држава, иако некои бенедиктинци живееле таму до 1880 година. Монасите кои моментално живеат во манастирот се цистерцијци, примени во него во 1960-тите.
Во август 1946 година во комплексот било откриено илегално ексхумираното тело на Бенито Мусолини. Двајца францискански монаси биле обвинети за помагање во сокривањето на телото.
Црквата
Фасадата на црквата е позната по своите бујни украси, типични за ломбардската архитектура, секој дел е украсен со релјефи, инкрустирани мермер и статуи. Скулптори кои работеле на него се Кристофоро Мантегаца и Џовани Антонио Амадео самиот и Бенедето Бриоско. Покрај применетата скулптура, самата фасада има богат скулпторски квалитет поради контрастот помеѓу површините со богата текстура, испакнати потпори, хоризонтални правци и заоблени отвори, од кои некои се во сенка, додека оние во малите камбанарии се отворени кон небото. Фасадата, создадена со наметнување едноставни правоаголници, е натоварена со украси, типична постапка на архитектурата на ломбардската ренесанса и е изработена од мермер Карара и во помала мера мермер Кандоглиа, камен од Варена, камен Салтрио и египетски црвен порфир (веројатно добиен од архитектонски наоди од римско време).
Трезвената форма на грубо завршениот фронт од тули може да се види на фреската на Амброџо Бергоњоне во апсидата на десниот трансепт, насликана во 1492–1495 година, кога започнала работата на новата фасада, прикажувајќи го Џан Галеацо Висконти како нуди модел на Чертоза на Пресвета Богородица. Неговиот профил, со покриви на три нивоа, е спореден со црквите Санта Марија дел Кармен во Павија и Сан Петронио во Болоња; меѓу архитектите во блиска кореспонденција на сите три проекти, Борлини му ја припишува формата на оригиналната фасада во Чертоза на Џакомо да Кампионе, кој работел во Павија додека неговиот вујко Матео го завршувал Сан Џовани во Монца. Архитектот Џовани Солари, при градењето на двојниот ред на аркади по страните на црквата, го изменил нејзиниот изглед. По неговата смрт тој бил наследен во Павија од неговиот син Гинифорте Солари, но работата запрела со смртта на Гинифорте во 1478 година.
Во 1492 година Џан Џакомо Долчебуоно ја започнал изградбата, со помош на лице место, бидејќи истовремено бил окупиран со катедралите во Павија и во Милано и други цркви, од неговиот неразделен соработник на двете катедрали, Џовани Антонио Амадео. Во нивни раце проектот бил темелно редизајниран. Биле вклучени голем број уметници. Порталот во класицистички стил е на Бенедето Бриоско (1501). Тремот има голем лак од класицистичка форма што се потпира на спарени коринтски столбови кои се надградени со многу силно моделиран корниз на кој се потпира лакот, а конструкцијата е изведена од класиката, користена од Филипо Брунелески, и употребена овде за храбар и впечатлив ефект. Декорацијата е со барелјефи кои ја илустрираат Историјата на Чертоза. Над централниот лак се наоѓа плиток балкон од три лака, над кој се издига централниот прозорец.
Оваа кампања била прекината во 1519 година, бидејќи работата не напредувала поради состојбата на француската окупација во Ломбардија по војната на Лигата на Камбре. Француските трупи биле логорирани околу Чертоза. Нотациите за работа на фасадата продолжиле до 1554 година, кога бил одобрен ревидиран дизајн под раководство на Кристофоро Ломбардо за завршување на фасадата над втората аркада; Таму мермерната интарзија била заменета за богатите скулпторски украси на долниот простор. Некои последни детали додал Галеацо Алеси.
Слики
Фреските што ги красат ѕидовите и сводовите на трансептот се должат, како што било кажано, на Амброџо Бергоњоне потпомогнат од група непознати мајстори, вклучувајќи го и многу младиот Бернардо Зенале. Силен отпечаток на Браманте произлегува од овие дела, во рамнотежата на пропорциите и прецизноста на перспективите. Во десната апсида на трансептот, фреската на Бергоњоне со Џан Галеацо Висконти ја претставува Богородица со моделот на Чертозата, помеѓу Филипо Марија Висконти, Галеацо Марија Сфорца и Џан Галеацо Сфорца, направена помеѓу 1490-1495 година, додека левата ја претставува апсидата на крунисувањето на Марија помеѓу Франческо Сфорца и Лудовико Сфорца, со кое овој сакал да го прослави своето династичко наследство, било добиено не без контроверзии по смртта на неговиот внук Џан Галеацо Сфорца. Двата жртвеници свртени еден кон друг на спротивните краеви на трансептот се барокните ремек-дела на Џовани Батиста Креспи, Мадона и Св. Чарлс и Хјуг де Гренобл насликани во 1617-1818 година, како и Мадона и Свети Бруно.
Чертоза поседува насликани ремек-дела од Бергоњоне, вклучувајќи ги панелите на Свети Амвросиј (1490) и Сан Сиро (1491) и, што е најважно, Распетието (1490). Други дела на Бергоњоне кои сега се наоѓаат во други музеи во Европа.