cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1473
Други поделби
Проучување на NGC 1473 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13853. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 443; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9153.
Румелихисар
Румелихисар (Римска тврдина или Румелиска тврдина) е тврдина која се наоѓа во Саријер, област на Истанбул, Турција, на еден рид на европската страна на Босфорот. Таа го дава името на населбата околу неа. Румелихисар е изграден од страна на османлискиот султан Мехмед II, помеѓу 1451 и 1452 година, пред тој да го покори Цариград. Трите големи кули биле именувани по трите везири на султанот, Халил-паша, кој во голема кула изградена веднаш до портата, Заган-паша, кој ја изградил кулата на југ, и Сарика-паша, кој ја изградил кулата на север.
Конструкција
Румелихисар се наоѓа на најтеснит дел од Босфорскиот теснец од 660 метри и е во непосредна (спротивна) близнина на Анадолски Хисар кој бил изграден во времето на Бајазит I. Местото било изберено за да се спречи помошта на престолнината која престигнувала преку Црно Море за време на османлиската опсада. Во претходните опсади на градот, султанот најмногу се соочувал со проблеми поради блокадата на Босфор од страна на взантиската флота. Тврдината која на ова место постоела во времето на Римската империјабила користена како затвор, а подоцна на ова место постоел и манастир.
Во рамките на подготовките за освојувањето на Цариград, Султанот Мехмед II (1432-1481), син на Мурат II, започнал да ја реализира изградбата на тврдината веднаш по неговото второ искачување на престолот во 1451 година. Тој ја одбил молбата за мир со византискиот цар Константин XI Палеолог (1404-1453), кој ја разбрал пораката која султанот ја истаќал со изградбата на тврдината. Изградбата започнала на 15 април 1452 година. Секоја од трите главни кули биле именувани по пашите кои ја надгледувале нивната конструкција. Султанот лично на неколкупати доаѓал за да ја надгледува изградбата. Со помош на илјадници ѕидари и работници, тврдината била завршена во рекордно време од 4 месеци и 16 дена на 31 август 1452 година.
Архитектура
Тврдината Румелихисар се состои од една мала кула, три главни кули и тринаесет мали караули поставени и поврзани со ѕидините на тврдината. Една караула е во вид на квадратна призма, шест караули се оформени како призми со многу агли и шест други се цилиндрични. Главната кула која се наоѓа на север и е во цилиндрична форма, е висока 28 метри (92 стапки), со пречник од 23,30 метри и нејзините ѕидови се 7 m дебели. Денес, оваа кула е наречена кула Фатих (Освојувачот) по Султан Мехмед II. Халил паша кула, која е во форма на призма призма, е сместена во средината на тврдината, е висока 22 метри со пречник од 23,30 метри и дебелина на ѕидините до 6,50 метри. Главната кула се наоѓа на на југ, и се вика Заганос кула. Таа има цилиндрична форма и е висока 21 метри (69 стапки), со пречник од 26,70 метри и дебелина на ѕидините од 5,70 m.
Тврдината, која била дизајнирана од архитектот Муслихидин. Во почетокот тврдината се нарекувала Богажкесен. Подоцна таа била преименувана под денешното и име кое име во превод значи “тврдина на земјата на Римјаните“ односно на византиска Европа.
По падот на Цариград, тврдината служела како резиденција во која султанот ги примил своите гости. Своето значење тврдината го изгубила кога на бреговие биле изградени повеќе тврдини. Во 17 век. Потоа таа се користела како затвор, пред сѐ за странски воени заробеници. Румелихисар била делумно уништена од земјотрес во 1509 година, а веќе во следните години истата била на неколкупати реновирена. Во 1746 година, пожарот кој избувнал ги уништил дврените делови на главните кули. Во времето на Селим III таа повторно била изградена.
Тврдината денес
Во 1953 година, по наредба на претседателот Целал Бајар, жителите од реонот биле преселени по кое започнала обемна поправка на целиот комплекс на 16 мај 1955 година, која траела до 29 мај 1958 година. Од 1960 година, Румелихисар бил претворен во музеј. Освен како музеј, тврдината се користи и како отворен театар за различни фестивални концерти во текот на летните месеци.
Мостот султан Мехмет го поврзува комплексот со градот. Румелихисар е отворен за јавноста секој ден освен во среда. Изградбата била прикажана на турската банкнота од 1939-1986 година The fortress was depicted in the following Turkish banknotes: Central Bank of the Republic of Turkey. Banknote Museum. – Links посетено на 20 April 2009. .
Сан Бартоломе де Корнеха
Сан Бартоломе де Корнеха — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Миравци
Свети Константин и Елена — главна селска црква во гевгелиското село Миравци. Црквата се наоѓа во горниот дел на селото, недалеку од патот кој води кон селата Петрово и Габрово. Капелата, кујната и трпезаријата се одвоени од црквата и се сместени на влезот на селото, во непосредна близина на селските гробишта.
Историја
Црквата е изградена во 1860 година. Во 1892 година, првобитната градба била опожарена, но набргу била обновена во 1893 година. Градител на црквата бил Андон Китанов. Во 1989 година, црквата била повторно опожарена и разурната, со исклучок на надворешните ѕидови кои не биле зафатени. Храмот бил повторно обновен во 1990 година.
Во периодот од 2009 до 2013 се изградени кујна и купола, кои се одвоени од дворот на црквата и се наоѓаат на влезот од селото, во непосредна близина на селските гробишта. Според натписната плоча поставена на еден од ѕидовите на овие објекти, тие биле изградени со блаослов и донација на Митрополитот Повардарски г. Агатангел, градоначалникот на Општина Гевгелија Иван Франгов, како и со донации од месното население на селото Миравци.
Црква
Градбата на црквата е трикорабна, со тавани и и полукружна олтарна апсида на источниот ѕид. Покривната конструкција е изградена на две води и е потпрена на шест четириаголни столбови во два реда. На јужната и западната страна е изграден нов отворен трем. По второто опожарување на храмот, внатрешните ѕидови не биле заографисани, со исклучок на внатрешната страна на олтарната апсида која делумно е покриена со нови фрески. Иконостасот исто така е изработен по последното обновување на црквата во 1990 година. Во дворот на црквата се наоѓа и камбанаријата која има осумаголна основа.
Македонска хералдика
Македонската хералдика — користењето на традиционални македонски грбови. Хералдиката или грбословието во Македонија се појавила во средниот век кога главно за симбол на штитот на грбот на Македонија се користел македонскиот лав. Лавот (заедно со македонското сонце) бил користен за означување на македонскиот народ и Македонија од античките времиња. Македонскиот златен лав бил користен како грб на етничка Македонија сè додека не се формира НР Македонија. Лавот бил предложен од многу политичари, политички партии и институции за грб на Република Македонија, но поради протесната нота на Република Бугарија и сличноста со нивниот грб за грб на Македонија била одбрана слична верзија на тој на СР Македонија. Изгледот на грбот на Македонија бил менуван во текот на средниот век, најповеќе зачувани грбови на Македонија има во грбовниците од XV век.
Главнито хералдички орган во Македонија кој ги уредува и доделува грбовите е Македонското грбословно друштво (порано наречено Македонско хералдичко здружение).
Елбрус
Елбрус или Ељбрус (Эльбрус; Минги тау) — заспан вулкан во западниот дел на планинскиот венец Кавказ во Кабардино-Балкарија и Карачаево-Черкесија, Русија, близу границата со Грузија. Врвот на Елбрус е највисок во Кавказ и во Русија, а според некои мислења и во Европа. или највисока во западна Азија, за малку надминувајќи ги венците Демавенд и Алборз во Иран. Елбрус (западниот врв) — висок 5.642 м; а источниот е малку понизок, со височина од 5.621 м.
Потекло на поимот
Името „Елбрус“ е метатеза на Алборз, кое пак доаѓа од легендарната планина Хара Березајти во иранската митологија.
Географија
Елбрус е сместен 20 км северно од главниот венец Голем Кавказ и 65 км југоисточно од рускиот град Кисловодск. Нејзината ледена покривка се преточува во 22 ледници, кои пак потоа се одлеваат во реките Баксан, Кубањ и Малка.
Елбрус е сместен на тектонско подрачје во движење и се смета дека е поврзан со расед. Длабоко под заспаниот вулкан лежи магма.
Казањ Арена
Казањ Арена («Казань Арена»; Казан-Арена) — стадион кој се наоѓа во Казањ, Русија.
Историја
На 5 мај 2010 година, рускиот претседател Владимир Путин поставил камен темелник на стадионот. Комплесот бил завршен во рекордно време - 36 месеци подоцна, во мај 2013 година, станувајќи првиот стадион изграден за Светското првенство 2018 во Русија.
Неговата сместивост е 45.379 гледачи. Со неговото отворање, стадионот го заменил Централниот стадион како главен фудбалски стадион во Казањ.
Архитектонскиот концепт на стадионот е дизајниран од страна на компанијата Populous. Според планот на главниот дизајнер Дејмон Лавел, стадионот е единствен одговор на локалната култура и место.
Стадионот во текот на своето постоење е најчесто домаќин на фудбалски натпревари, односно своите домашни натпревари на стадионот ги игра екипата на ФК Рубин Казањ. Освен тоа, стадионот бил домаќин на неколку меѓународни настани, како Летна универзијада - 2013, на Купот на конфедерации во 2017 година, а ќе биде домаќин и на натпревари од Светското првенство во фудбал во 2018 година. Казањ Арена, исто така, бил домаќин на Светското првенство во водени спортови во 2015 година.
Првиот фудбалски натпревар на стадионот бил одигран на 17 август 2014 година помеѓу ФК Рубин Казањ и ФК Локомотив Москва (1:1). Првата победа на новиот стадион ФК Рубин ја остварил на 23 август во натпреварот од 5-тиот круг од првенството на Русија, победувајќи го актуелниот шампион во тоа време - ПФК ЦСКА Москва (2: 1). На 5 ноември 2015 година на стадионот бил одигран првиот натпревар од Лига Европа против ФК Ливерпул. Од 17 јуни до 2 јули 2017 година, на стадионот во Казањ Арена се одржале четири натпревари од Купот на Конфедерации 2017, посетувајќи го повеќе од 150.000 гледачи.
Бела касарна
Белата касарна, како и Црвената, продолжила да биде експлоатирана и од српската војска веднаш по 1912 година.
Местоположба
Белата касарна се наоѓала во месноста Миризливи Ливади или Паша Капуси.
Местоположбата ги задоволувала барањата да биде блиску до градот, на јужна страна и комуникациски поврзана – била во непосредна близина на патот за Солун.
Градежен план
Градежниот план бил истиот како и за Црвената касарна со тоа што главниот влез бил поедноставен и бил изменет делот за коњите.
Изглед
Како и Црвената касарна, Белата касарна имала квадратен облик со димензии 180 х 180 метри, со огромно пацио во кој се влегувало од осум влеза. Главниот влез гледал на исток. Била изградена на приземје и кат.
На четирите агли биле изградени кули кои се издигале кои за разлика од Црвената касарна биле на исто ниво со останатите делови. Се претпоставува дека истите служеле како кујни, трпезарии, клубови и како дневни престојувалишта за војниците.
Едно бочно крило од касарната служело како коњушница.
Околината била облагородена со липи и цреши и станала примамлива за чести прошетки на граѓаните.
Финансиски посредници
Финансиски посредник (англиски: Financial Intermediary) е финансиска институција којашто ја врши својата функција на тој начин што позајмува средства од суфицитните економски единици (оние кои имаат вишок финансиски средства) и потоа им дава заеми или купува хартии од вредност од дефицитните економски единици (оние на кои им се потребни финансиски средства).
Функции на финансиските посредници
Финансиските посредници извршуваат неколку важни функции:
Во теоријата, првото објаснување на појавата на финансиските посредници и на нивната предност во однос на директното позајмување се темелело на трансакциските трошоци. Имено, при директното пренесување на финансискиет средства од штедачите кон должниците постојат неколку видови трансакциски трошоци, како: Притоа, ако трошоците на финансиските посредници се помали од вкупните трошоци на двата економски агенти (оној со вишок финансиски средства и оној кому му требаат финансиските средства), тогаш економски е оправдано трансакцијата да се изврши со финансиски посредник наместо непосредно меѓу двата економски агента.
Појавата на финансиските посредници може да се објасни и на друг начин: Ако потрошувачите се несигурни дали во иднина ќе имаат доволно финансиски средства за да ја финансираат својата потрошувачка, тогаш тие треба да чуваат резерва од ликвидни средства. Меѓутоа, портфолио-теоријата покажува дека вкупната ликвидносна резерва на финансискиот посредник е помала од збирот на резервите на поединечните потрошувачи. Најпосле, постоењето на финансиските посредници може да се објасни и со асиметричните информации меѓу штедачите и должниците: Имено, оној кој бара финансиски средства на заем знае повеќе за својот проект отколку оној кој ги позајмува средствата; овие асиметрични информации предизвикуваат две појави - морален хазард и погрешна селекција, кои ја намалуваат ефикасноста на директното позајмување на финансискиет средства, т.е. финансиските посредници, поради специјализацијата и експертизата, се подобро способни да се справат со овие проблеми.
Видови финансиски посредници
Финансиските посредници се делат на три категории: депозитарни институции (банки), институции за договорно штедење и инвестициски посредници.
Депозитарни институции
Депозитарните институции се финансиски посредници кои прифаќаат депозити од поединци и од институции и кои одобруваат кредити. Овие финансиски институции имаат посебно значење, бидејќи тие се вклучени во процесот на создавање на депозитите кои се значајна компонента на понудата на пари. Во овој вид институции спаѓаат комерцијалните банки и т.н штедно-кредитни институции: штедно- кредитни асоцијации, штедилници и кредитни унии.
Комерцијални банки
Овие финансиски посредници прибираат парични средства така што на поединците и на институциите им нудат трансакциски депозити, штедни депозити и орочени депозити. Потоа, банките ги употребуваат овие пари за да одобруваат комерцијални, потрошувачки и хипотекарни кредити и да купуваат хартии од вредност.
Штедно-кредитни здруженија и штедилници
Овие депозитарни институции прибираат парични средства преку штедни депозити (често наречени „удели“) и преку орочени и трансакциски депозити. Во минатото, овие институции биле ограничени во своите активности и најмногу одобрувале хипотекарни заеми за домување. Со текот на времето, ваквите рестрикции во нивното дејствување се намалиле, со што се намалила разликата помеѓу овие депозитарни институции и комерцијалните банки.
Кредитни унии
Овие финансиски институции вообичаено се многу мали кооперативни институции за кредитирање, организирани за одредена група: членови на унија, вработени на конкретна фирма итн. Прибираат финансиски средства преку депозити наречени „удели“ и најчесто одобруваат потрошувачки кредити.
Институции за договорно штедење
Институциите за договорно штедење, како што се осигурителните компании и пензиските фондови, се финансиски посредници кои прибираат финансиски средства во периодични интервали на договорна база. Договорните посредници склучуваат договори со своите клиенти заради штедење и/или финансиска заштита од загуба на животот, или сопственоста. Поради тоа што можат да предвидат со разумна точност колкави суми ќе треба да исплаќаат во годините што следат, тие не мораат да се грижат во толкав степен како депозитарните институции од брзо губење на паричните средства. Како резултат на ова, ликвидноста на средствата не е толку значајна тема за нив, како што е за депозитарните институции и тие имаат тенденција да ги инвестираат своите фондови во долгорочни хартии од вредност, како: корпоративни обврзници, акции и хипотеки.
Друштва за животно осигурување
Компаниите за животно осигурување ги осигуруваат луѓето од финансиски ризици (финансиски загуби) по настаната смрт и продаваат ануитети (годишни исплати на доход по пензионирање). Тие принираат парични средства од премиите што луѓето ги уплатуваат врз основа на полисите за осигурување и тие средства ги употребуваат најмногу за купување обврзници и хипотеки. Исто така, тие купуваат и акции, но се соочуваат со ограничувања во однос на износот на акции што може да го поседуваат.
Осигурителни друштва за пожари и несреќи
Овие компании ги осигуруваат имателите на полисите од кражби, пожари и несреќи. Тие се многу слични на компаниите за животно осигурување, прибираат парични средства преку премиите за нивните полиси, но се изложени на поголема можност за загуба, ако се случат големи несреќи. Поради оваа причина, тие ги употребуваат своите парични средства за купување на поликвидни средства отколку компаниите за животно осигурување. Во најголема мера, тие купуваат општински обврзници, корпоративни обврзници и акции, како и хартии од вредност од централната влада.
Пензиски фондови и владини пензиски фондови
Приватните пензиски фондови и државните и локалните пензиски фондови обезбедуваат пензиски доход, во форма на ануитети, за вработените кои се опфатени во пензиски план. Пензиските фондови прибираат средства преку придонесите од работодавците и вработените; тие придонеси или автоматски се одбиваат од нивните плати или, пак, ги уплатуваат доброволно. Најголемиот дел од активата на пензиските фондови се состои од корпоративни обврзници и акции.
Инвестициски посредници
Инвестициските посредници нудат хартии од вредност кои можат да бидат држани неограничено време како долгорочна инвестиција, или да бидат бргу продадени кога клиентот сака да си ги врати средствата. Како за договорните, така и за инвестиционите посредници, се тврди дека нивните приливи и одливи на средства можат да бидат полесно предвидливи, отколку финансиските текови на депозитните посредници. Тоа им овозможува на овие институции да ги минимизираат кусорочните, ликвидни инвестиции и да се фокусираат на подолгорочни инвестиции со повисоки приноси. Оваа категорија на финансиски посредници ги вклучува финансиските компании,инвестициските фондови, инвестициските фондови на пазарот на пари и инвестициските банки.
Финансиски компании
Финансиските компании прибираат парични средства преку продажба на комерцијални записи (краткорочни долговни инструменти) и преку емитување акции и обврзници. Потоа, тие им ги позајмуваат прибраните парични средства на потрошувачите, наменети за купување добра (како мебел и автомобили) и реконструкција на домовите или за малите бизниси. Некои финансиски компании се основаат од страна на корпорациите, со цел да им помогнат во продажба на добрата. На пример, „Форд мотор кредит компани“ им одобрува кредити на потрошувачите кои купуваат автомобили од марката „Форд“.
Инвестициски фондови
Овие финансиски посредници стекнуваат фондови преку продажба на акции на голем број поединци и ги користат приходите од таквата продажба за набавка на диверзифицирани портфолија на акции и обврзници. Инвестициските фондови им овозможуваат на акционерите да ги здружат нивните средства со што ќе можат да ја исползуваат предноста на пониски трансакциски трошоци при купување на големи блокови на акции и обврзници. Исто така, инвестициските фондови им овозможуваат на акционерите да поседуваат подиверзифицирани портфолија од портфолијата што тие би ги имале во друг случај. Акционерите можат да ги продадат (претворат во пари) акциите во било кој момент; но, вредноста на овие акции ќе биде детерминирана од вредноста на хартиите од вредност што ги поседува инвестицискиот фонд. Бидејќи таа вредност значително флуктуира, и вредноста на акциите на инвестицискиот фонд флуктуира, исто така; затоа, инвестициите во инвестициски фондови можат да бидат ризични.
Инвестициски фондови на пазарот на пари
Овие финансиски институции ги имаат одликите на инвестициски фонд, но исто така, тие во извесна мера функционираат како депозитарни институции, бидејќи нудат депозитни сметки. Како повеќето инвестициски фондови, тие продаваат акции за да стекнат парични средства што понатаму ги користат за купување инструменти на пазарот на пари, кои се и безбедни и многу ликвидни. Потоа, каматата од овие средства им се исплаќа на акционерите. Клучна одлика на овие фондови е фактот дека акционерите можат да пишуваат чекови на основа на вредноста на нивниот удел. Всушност, акциите во инвестициски фондови на пазарот на пари функционираат како чековни депозити на основа на кои се исплаќа камата. Овие фондови постигнале извонреден раст од 1971 година наваму, кога првпат се појавиле.
Инвестициски банки
Инвестициската банка, и покрај нејзиното име, не е банка или финансиски посредник во вообичаената смисла на зборот; односно, оваа институција не прима депозити за потоа да создаде заеми од нив. Наместо тоа, инвестициска банка е друг вид посредник што им помага на корпорациите да издаваат хартии од вредност. Најпрво ја советува корпорацијата кој вид хартии од вредност да емитува (обврзници или акции); потоа ѝ помага во продажбата (underwriting) на хартиите од вредност преку тоа што ги откупува по однапред одредена цена и ги препродава на пазарот. Инвестициските банки, исто така, дејствуваат како деловни менаџери при спојувањето и преземањето на фирмите.
Близанско
Близанско — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод. Селото е сместено на бреговите на езерото Козјак.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, на левата страна на реката Треска (денес на бреговите на вештачкото езеро Козјак), во северниот дел на Општина Македонски Брод. Селото е рамнинско, на надморска височина од 440 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 43 километри.
Атарот е зафаќа површина од 6,2 км2. Пред изградбата на езерото, атарот бил поделен на следниот начин: пасиштата заземаат површина од 556,3 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 56,9 хектари, додека шумско земјиште нема.
Во непосредна близина на селото се наоѓа и новоизградената викенд-населба Близанска, на самиот пат кон селото Здуње, каде била изградена и црквата „Св. Петка“.
Историја
Во век, Близанско било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Близанско имало 20 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Близанско имало 160 жители.
Вестерботен
Вестерботен (швед. ') или Западна Ботнија' е покраина (landskap'') на северот на Шведска. Се граничи со покраините Онгерманланд, Лапонија, Норботен и Ботнискиот Залив. Позната е по своето сирење кое го носи името на покраината.
Близанско
Население
Близанско е мало село, во фаза на раселување. Во 1961 година селото броело 114 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 52 жители, македонско население.
Вестерботен
Управа
Традиционалните покраини во Шведска немаат административна или политичка функција, туку постојат само како културно-историски целини. Административниот округ Вестерботен се состои од сета истоимена покраина и јужниот дел на шведска Лапонија.
Географија
Вестерботен се дели на градови и реони.
Близанско
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Близанско имало 37 жители, од кои 36 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 29 жители, од кои 26 Македонци, 1 останат и 2 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Здуње, во која влегувале селата Близанско и Здуње.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Растеш, во која покрај селото Близанско се наоѓале селата Битово, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Здуње, Косово, Растеш и Требовље.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0267 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
Урбанистичко зонирање
Урбанистичко зонирање е составен дел од просторното и урбанистичко планирање, и претставува разделување на територијата која е покриена со планскиот опфат на различни функционални зони, од коишто секоја има различна намена. Со дефинирање на зоните се дефинира и се ограничува намената на нивното користење - на пример:
Вестерботен
Градови
Највисока планина е Омлиден (550 м), а најголемо езеро е Бигдетрескет (29,2 км2)
Историја
Сè до завршувањето на Финската војна (или Руско-шведска војна) од 1808-1809 и Фредриксхамнскиот мировен договор, покраината Вестерботен опфаќала и мал дел од денешна Финска. Потоа тој дел ѝ припаднал на финска Лапонија.
Во 1810 округот Вестерботен е поделен на два дела. Северниот дел го добил името Норботен. Потоа мештаните во Норботен почнале да се нарекуваат Норботјани. Вака исцртаните граници постепено создале локален идентитет. Денес Норботен е посебна покраина.
Бачилско Езеро
Бачилско Езеро — се наоѓа во изворишниот дел на река Рибница, од левата долинска страна, на надморска височина од 1.760  метри. До езерото се  доаѓа  по  коњска  патека  која  води  од  село Тануше по долината на Рибница. Површината на езерото изнесува 318  м2, а неговата длабочина се проценува на околу 2 метри.
Местоположба
Езерото се наоѓа во широка вдлабнатина - цирк, источно од врвот Бачилски Камен на источната падина во јужниот дел на планината Кораб, недалеку од главниот срт на протегање на корапската верига. Поточно, езерото е сместено во вдлабнатина под седлото (помеѓу) кое ги поврзува врвовите Бачилски Камен и Бабин Камен. Во научната литература и истражувања ова природно ледничко езеро е познато и под името Езеро Бачилски Камен, поради неговата местоположба, односно бидејќи се наоѓа веднаш под истоимениот планински врв.
Манастириште (Говрлево)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во скопското село Говрлево. Наоѓалиштето претставува средновековна населба и некропола. Југоисточно од селото, во правецот на селото Осинчани, при обработувањето на нивите се откриени остатоци од ѕидови и камени плочи од гробни конструкции. По површината се среќава множество градежен материјал.
Југ-Пиринеи
Југ-Пиринеи (Midi-Pyrénées; Miègjorn-Pirenèus или ) е најголемиот региони на континентална Франција според површина, поголем од Холандија или Данска.
Демографија
Тулуза и околината е густо населена и некаде густината на население достигнува и до 3,500 жители на км² додека некои територии во регионот бележат само 12 до 60 жители на км², што според проценките е најниската населеност во цела Европа.
Регионот Југ-Пиринеи броел 2,787,000 жители во 2007 од кои :
Тулуза и околината е густо населена и во некои области густината на население достигнува и до 3,500 жители на км² додека пак други територии во регионот бележат само 12 до 60 жители на км², што според проценките е најниската населеност во цела Европа. Тулуза и околината брои 1,000,000 жители и е далеку понаселен од второрангираниот град во Југ-Пиринеи Тарб, со само 110,000 жители.
Во однос на старосната структура, населението во Тулуза и околината е значително помладо и со повисок степен на образование за разлика од останатиот дел на Југ-Пиринеи. Надвор од околината на Тулуза населението старее и се разретчува, како што е случај со Лимузен и други слични области во Франција. Заради овие причини, Југ-Пиринеи честопати се нарекува "Тулуза и јужно-пиринејската пустина", што се однесува на познатата реченица "Париз и француската пустина" што ја изрекол францускиот географ Жан-Франсоа Гравие зборувајќи за централизацијата во 1947, кога со огромната експанзија на Париз и неговата околина, многу поголем од останатите градови во Франција, можел набрзо кон себе да го привлече целото француско население и економија, претворајќи го остатокот на државата во пустина.
Јазик
Денес, францускиот јазик е доминантен јазик во целиот регион додека порано, до почетокот на 20 век, окситанскиот јазик секојдневно се користел во долините на Гарона и Тарн. Подалечните и поизолираните подрачја повеќе го задржале својот традиционален јазик така што тој сè уште можел да се слушне на пазарите во Гаскоња или Руарг сè до 70-тите на минатиот век. Сепак, промените во последните години на 20 век придонеле овој јазик полека да изумира и покрај регионалните напори за негово заживување со тоа што бил вклучен како предмет во училиштата. Денес на окситански главно зборуваат постарите луѓе во подалечните области Керси, Руерг а гаскоњски јазик зборуваат постарите кои живеат во подалечните области на Гаскоња и по пиринејските долини. Регионалниот канал France 3 неколку часа неделно емитува програми на окситански (но не и на гаскоњски). Бранителите на гаскоњскиот јазик негодуваат заради хегемонијата на окситанскиот јазик додека некои самопрогласени јазичари, како Лафит, одбиваат гаскоњскиот да се класифицира како дијалект на окситанскиот јазик. Францускиот јазик во Југ-Пиринеи се зборува со карактеристичен југозападен нагласок (со многу варијанти од Руерг, до Тулуза и Бигор). Згора на тоа, луѓето од Југ-Пиринеи користат некои изрази кои се разликуваат од оние на стандарден француски јазик и тешко се разбираат надвор од регионот. Во однос на тоа, јазичаричката ситуација во Југ-Пиринеи може да се спореди со онаа на Ирска, каде ирско-галскиот дијалект иако во изумирање, оставил силен печат на акцентот и вокабуларот.
Стопанство
Југ-Пиринеи е најголемиот регион во Франција. Тој зазема стратешка положба меѓу Средоземното Море и Атлантскиот Океан. Во 2006 вкупниот БДП изнесувал 87,915 милијарди $ for на популација од 2,755,000 жители. БДП по глава на жител изнесувал $32,519 годишно и стапка на невработеност од 8.9%.
Регионалната економија доминира во урбаната област на Тулуза. Главната дејност на Тулуза е во аеронаутичката индустрија. Само Ербас (Airbus), првиот светски производител на комерцијални авиони, има околу 20 000 вработени во регионот. Во однос на земјоделието, поради големината на регионот, тој има околу 60.000 активни фарми за развој на сточарството на земјоделска површина од 2.6 милиони хектари.
Тулуза исто така е значаен во областа на науката и истражувањето со својот три универзитета и големиот број на факултети.
Туризам
Туризмот е значајна дејност во регионот како поради топлата клима и добрата местопоставеност, така и поради присуството на Пиринеите. Регионот е познат по својата гастрономија и по квалитетот на живеење. Освен вообичаениот туризам кој го нудат природните ресурси, Југ-Пиринеи честопати е посетуван и од страна на религиозните христијани кои го посетуваат малиот познат град Лурд, како нивно место на поклонение. Лурд е втората најпосетувано одредиште во Франција после Париз.
Природно и културно наследство
Знаменитостите во регионот се класифицирани по региони:
Замокот Лагард - Замокот Фоа;
Родез - Конк - Вијадуктот Мијо - Вилфранш-де-Руерг - Нажак;
Ош - Маркијак - Баиз - Армањак
Тулуза - Каналот на двете мориња (под заштита на УНЕСКО) - Лишон;
Јужен бигорски врв - Лурд - Мост на Шпанија - Гаварнија;
Каор - Фижак - Рокамадур - Долина на Дордоња - Сен-Сирк-Лапопи
Алби (Катедрала Света Сесилија од Алби- под заштита на УНЕСКО) - Корд-сир-Сиел - Сорез - Ревел-Сен Фереол
Одвеано со виорот
„Одвеано со виорот“ (Gone with the Wind) — роман на Маргарет Мичел, објавен во 1936 година. Припаѓа на литературниот поджанр историска романса. Романот, исто така, е опишан и како почеток на класичниот еротско-историски жанр, со тоа имплицирајќи дека содржи мала доза на порно. Дејството се одвива во Округ Клејтон, Џорџија, и во Атланта за време на американската граѓанска војна и Реконструкцијата. Ги опишува искуствата на Скарлет О’Хара, разгалена ќерка на богат сопственик на плантажи, која по секоја цел мора да излезе од сиромаштијата во која ќе западне по Шермановиот „Марш кон морето“.
Маргарет Мичел започнала да ја пишува книгата во 1926 година во слободното време, закрепнувајќи од повреда предизвикана од сообраќајна несреќа. Во април 1935 година, Харолд Латам од „Макмилијан“, уредник кој трагал по нов роман, го прочита тоа што таа го напишала, и во него препознал бестселер. Откако Латам се согласи да ја објави книгата, Мичел 6 месеци ги проверуваше историските референции, и неколкупати ја променуваше почетната глава од романот. Мичел и нејзиниот сопруг Џон Марш, уредник, ја уредија конечната верзија. Мичел прво ги напиша последните моменти од книгата, а потоа случувањата што довеле до нив.
Мичел незнаеше што се случува со нејзините љубовници Ред Батлер и Скарлет О’Хара, откако романот завршува, и рече: „Јас мислам дека Ред би можел да најде некоја друга која не е толку тешка.“
Мичел за оваа книга доби Пулицерова награда за роман во 1937 г. Книгата беше адаптирана на американски филм во 1939 г. Одвеано со виорот е единствениот објавен роман на Мичел.
A Hard Day's Night (албум)
A Hard Day's Night е третиот албум издаден од Битлси. Издаден е на 10 јули 1964 во Обединетото Кралство и е саундтрак за истоимениот филм на Битлси, прв од нивните пет филма. Во САД албумот е издаден на 26 јуни. A Hard Day's Night е првиот албум на Битлси на којшто нема преработки од други музичари, а сите песни се на двојката Мекартни-Ленон. Ринго Стар и Џорџ Харисон немаат свои песни на овај албум.
Фразата A Hard Day's Night му се припишува на Ринго Стар, кој по подолго работење излегол од студиото со зборовите „It's been a hard day“ (Ова беше тежок ден), но кога видел дека надвор е темно додал само „night“ (ноќ). Албумот е на 5-тото место на најдобрите британски албуми според списанието „Q“ (Кју) и на 388. место на списокот на најдобри албуми според магазинот Rolling Stone (Ролинг Стоун).
Одвеано со виорот
Наслов
Расфрлени лилјани, лилјани кои танцуваат со ројот,
Да ги исфрлат твоите бледи, загубени рози од умот;
Скарлет О’Хара го користи насловот како фраза кога се прашува себеси дали нејзиниот дом на плантажата наречена „Тара“ сè уште постои или е „одвеан со виорот што ја зафати Џорџија“. Всушност, насловот е метафора за променетиот начин на живот во југот по граѓанската војна. Во контекстот на поемата на Досон за „Синара“, фразата „одвеано со виорот“ се однесува на губење на еротика. Поемата изразува жалење на некој кој ги загубил своите страсти за неговата „стара страст“, Синара.
Кратка содржина
Дејството се одвива во јужниот дел на САД во Џорџија за време на американската граѓанска војна (1861-1865 г.) и Реконструкцијата по војната (1865-1877 г.). Романот се развива во позадина на бунтот на седум јужни држави, меѓу кои и Џорџија, кои објавија нивно одделување од САД („Унијата“), и ги формираа Конфедеративните Американски Држави („Конфедерацијата“), откако Абрахам Линколн беше избран за претседател, без гласовите од десет јужни држави каде што ропството беше легално. Се појави спор околу правата на државите кој ги вклучи африканските робови кои беа работна рака на плантажите со памук низ југот. Приказната започнува во април 1861 г. на плантажата „Тара“, сопственост на едно ирско имигрантско богато семејство, О’Хара. Скарлет О’Хара е претставена како шеснаесетгодишната ќерка на Џералд и Елен О’Хара, која не е убава, но има влијание врз мажите, особено кога ќе и влезат во око. Дејството започнува еден ден пред мажите да бидат повикани на војна, а два дена по запалувањето на тврдината Форт Сумтер.
Има кратки но јасни описи на југот, како сè започнало и се развивало, со главните одлики: стилски и културен француски, џентлменски англиски, избегнување и исмејување на ирски јазик. Госпоѓицата Скарлет дознава дека еден од многуте нејзини убавци, Ешли Вилкс, наскоро ќе се сврши со неговата братучеда Мелани Хамилтон. Тоа ја погодува многу. Наредниот ден на скара кај Вилкс кај „Дванаесетте дабови“, Скарлет му изјавува љубов на Ешли и тој признава дека таа му се допаѓа. Сепак, тој знае дека нема да биде среќен во брак со Скарлет поради нивните карактерни разлики. Скарлет му се налутува на Ешли, а тој тоа го прифаќа смирено.
Кога ја напушта библиотеката и се придружува на другите гости на забавата, таа дознава дека е објавена војна и дека мажите ќе се пријават. Сакајќи да му се одмазди на Ешли за неговото одбивање, Скарлет прифаќа да се омажи за брат и на Мелани, Чарлс Хамилтон. Тие се венчаваат по две недели. Две недели по започнувањето на војната Чарлс умира од мали сипаници. Скарлет е трудна со нејзиниото прво дете. Како вдовица на едвај 16 години, таа раѓа момче, Вејд Хамптон Хамилтон, крстен по татко му. Бидејќи е вдовица таа мора да е облечена во црно и да избегнува разговор со млади мажи. Таа е безнадежна поради ограничувањата.
Тетка Питипат, која живее со Мелани во Атланта, ја поканува Скарлет да остане кај нив. Во Атланта таа се расположува и се зафаќа со работа во болница и шиење за Конфедеративната армија. Скарлет повторно налетува на Рет Батлер на игранка за Конфедерацијата. Иако Рет верува дека војната е само загуба, тој профитира од рушење на блокади. Мажите мора да наддаваат пари за танц со дама, и Рет понудува „150 долари во злато“ за танц со Скарлет. Сите се шокирани од понудата на Рет за Скарлет, вдовица која сè уште носи црно. Мелани ја брани Скарлет бидејќи таа ја поддржува Каузата за која нејзиниот сопруг Ешли се бори.
За Божиќ (1863 г.), Ешли е награден со привремено отсуство од армијата и се враќа во Атланта за да биде со Мелани. Војната не се одвива добро за Конфедерацијата. Атланта е под опсада (септември 1864 г.), „опколена од три страни“, луѓето паѓаат во очај, додека стотици повредени војници на Конфедерацијата лежат во градот, умираат или се веќе умрени. Мелани се породува, а само неискусната Скарлет е со неа да и помогне, бидејќи сите доктори се зафатени со војниците. Приси, млада слугинка, црнка, очајнички и исплашено плаче, „Јенките доаѓаат!“. Во овој хаос, Скарлет е оставена сама на себе, и плаче за комфорот и безбедноста на нејзината мајка и Тара. Растроената армија на Конфедеративната држава запалува оган до Атланта додека тие бегаат и ја препуштаат на Армијата на Унијата.
Мелани раѓа момче по име Бо, и тие мора да најдат засолниште. Скарлет и вели на Приси да го најде Рет, но таа се плаши да трча наоколу во мракот. Скарлет на тоа и возвратува „Зарем си го изгубила разумот?“ Тогаш Приси го наоѓа Рет, и Скарлет го моли да ја земе неа заедно со Вејд, Мелани, Бо и Приси во Тара. Рет се смее на таа идеја, но сепак краде изнемоштен коњ и мал вагон, и го следат повлекувањето на армијата од Атланта. На пола пат до Тара, Рет се предомислува и ја остава Скарлет да се придружи на армијата. Скарлет стигнува до Тара каде што нејзиниот татко Џералд ја пречекува на скалите. Јасно е дека работите драстично се промениле: Џералд го изгубил разумот, мајката на Скарлет е почината, нејзините сестри се болни од тифусна треска, робовите си заминале по ослободувањето, Јенките го запалиле целиот памук, и во куќата нема храна. Долгата и исцрпувачка борба за опстанок започнува со тоа што Скарлет почнува да работи на полињата. Има гладни луѓе кои треба да се нахранат а нема храна. Присутна е и заканата од Јенките кои крадат и палат, и во еден момент Скарлет убива мародер на Јенките со само еден истрел од пиштолот на Чарли, оставајќи „крвава локва кај носот“.
Голема редица од Конфедеративни војници кои се враќаат дома, застануваат кај Тара за да јадат и да се одморат. Двајца мажи остануваат, инвалиден крекер, Вил Бентин и Ешли Вилкс, којшто е психички скршен. Животот на Тара полека започнува да се подобрува кога се појавува нова закана во форма на данок.
Додека Френк е болен, тетка Питипат го негува, а Скарлет ги наоѓа сметките во продавницата, и дознава дека многу негови пријатели му должат пари. Таа сега е исплашена за данокот и одлучува дека потребни се многу пари. Таа го презема водењето на бизнисот додека тој е отсутен и многумина жители на Атланта се огорчени од нејзините бизнис постапки. Потоа позајмува пари од Рет и купува пилана која самата ја управува, на начин кој не и доликува на една дама. За среќа на Френк, Скарлет дознава дека е бремена, и тоа ги намалува нејзините активности. Го убедува Ешли да дојде во Атланта и да управува со мелницата, и дека сè уште е заљубена во него. Мелани го убедува и тој ја прифаќа работата во мелницата. Мелани наскоро станува центар на општествените кругови во Атланта, а Скарлет раѓа девојче по име Ела Лорена. „Ела на баба и Елен, и Лорена бидејќи тоа беше најмодерното име за девојчиња во тоа време“.
Државата Џорџија е под воена власт и животот таму станувал се пострашен. За заштита, Скарлет го чувала пиштолот на Френк напикан во тапацирот на колата. Нејзините патувања од и до мелницата ја носат преку еден сиромашен дел на градот каде што живеат криминалци. Една вечер враќајќи се од мелницата, Скарлет се соочува со двајца мажи кои се обидуваат да ја ограбат, но таа успева да побегне со помош на Биг Сем, црнец, поранешен надзорник на Тара. Сакајќи да го одмазди нападот врз неговата жена, Френк и Кју Клукс Кланот го напаѓаат сиромашниот град, каде што Френк е застрелан. Скарлет повторно е вдовица.
За да го спаси од апсење човекот што учествувал во нападот на сиромашниот град, Рет почнува да глуми. Тој влегува во домот на Вилкс заедно со Хју Елсинг и Ешли, пеејќи и преправајќи се дека се пијани. Офицери на Јенките го распрашува Рет надвор, и тој му кажува дека таа вечер со другите мажи биле во борделот на Били Ватлинг, а потоа Били ја потврдува таа приказна. Мажите му се должни на Рет бидејќи ги спасува, и тоа малку го подобрува нивното мислење за него, но нивните жени, со исклучок на Мелани, се бесни што Били Ватлинг е заслужна за спасувањето на нивните мажи.
Френк Кенеди лежи студен во ковчег во тивкиот спокој на салонот на тетка Питипат. Скарлет жали. Кога Рет доаѓа таа пие ракија од шишето на тетка Пити. Низ солзи му вели на Рет „Се плашам дека ќе умрам и ќе одам во пеколот“, на што Рет и одговара „Можеби не постои пекол“. Пред да продолжи да плаче, Рет ја запросува велејќи „Секогаш се трудев да те имам, на еден или друг начин“. Скарлет му кажува дека не го сака и дека не сака да се мажи повторно. Сепак, Рет страсно ја бакнува и во момент на слабост таа се согласува да се омажи со него. Една година подоцна, Скарлет и Рет ја објавуваат нивната свршувачка.
Во градот се зборува за претстојната венчавка. Госпоѓа и господин Батлер трошат многу на нивниот меден месец во Њу Орлеанс. Кога се враќаат во Атланта, парот се сместува во невестинскиот апартман во Национал Хотел додека се гради нивниот нов дом на Пичтри Стрит. Скарлет одбира модерен дом во стилот на шведска вила, како тој што го видела во „Харперс Викли“, и црвен тапет, танок црвен тепих и црн мебел од ореово дрво. Рет ја опишува куќата како „архитектонски хорор“. Кратко по вселувањето на семејството Батлер во новиот дом, саркастичните подбуцнувања меѓу нив се претвораат во огромни кавги. Скарлет се прашува зошто Рет се оженил со неа. Потоа „со вистинска омраза во нејзините очи“, му кажува на Рет дека е бремена со дете што не го сака.
Вејд има седум години во 1869 г., кога неговата сестра Евгенија Викторија, крстена по две кралици, доаѓа на свет. Таа има сини очи како Џералд О’Хара, и Мелани ја нарекува „Бони Блу“, според знамето на Конфедерацијата.
Кога повторно се чувствува добро, Скарлет оди до мелницата и разговара со Ешли кој е сам во канцеларијата. По разговорот таа почнува да верува дека Ешли уште ја сака и дека е љубоморен на нејзиниот однос со Рет, и таа помисла ја возбудува. Таа се враќа дома и му кажува на Рет дека не сака повеќе деца. Оттогаш, Рет и Скарлет спијат во различни соби, и кога Бони ќе има 2 години, спие во мал кревет покрај креветот на татко и (со запалени светла, бидејќи се плаши од темница). Вниманието на Рет е целосно насочено кон Бони, тој е луд по неа, ја разгалува, и се грижи за нејзината репутација кога ќе порасне.
Мелани тајно организира роденденска забава за Ешли. Скарлет оди во мелницата да го задржува Ешли сè до забавата, ретка можност за неа да биде насамо со него. Кога ќе го види „таа повторно се чувствува како да има 16 години, возбудена и без здив“. Ешли и кажува дека изгледа прекрасно, и се сеќаваат на деновите кога биле млади и зборуваат за нивните животи сега. Наеднаш очите на Скарлет се наполнуваат со солзи и Ешли ја прегрнува. Тогаш Ешли ја здогледува неговата сестра Индија Вилкс како стои на вратата. Озборувањата за аферата меѓу Ешли и Скарлет почнуваат да се шират уште пред да почне забавата, и доаѓаат до ушите на Рет и Мелани. Мелани одбива да прифати такви критики од нејзината золва и ја брка Индија Вилкс од нивниот дом, што предизвикува конфликти во семејството. Рет, пијан, како што Скарлет никогаш го нема видено, се враќа дома многу подоцна од неа. Неговите очи се крвави, мрачен е, и се однесува насилно. Ја принудува Скарлет да пие со него. Не сакајќи да покаже страв, Скарлет наеднаш пие една пијачка, станува од столот, и тргнува кон својата соба. Но Рет ја застанува и ја притиснува до ѕидот. Скарлет му вели дека е љубоморен на Ешли, а тој ја обвинува дека Ешли е „многу голем залак за неа“. Тој и вели дека би можеле да бидат среќни заедно „бидејќи ја сакал и ја познавал“. Рет тогаш ја зема во своите раце и ја носи по скалите до нејзината соба, каде што страста се разгорува.
Наредното утро Рет го напушта градот со Бони и Приси и останува таму 3 месеци. На Скарлет почнува да и недостига Рет, но не е сигурна дали уште ја сака, бидејќи бил пијан кога и го кажал тоа. Таа дознава дека е бремена со нејзиното четврто дете.