cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Константин Мишајков
Животопис
Пред неговата смрт, тој му го оставил својот имот на своите македонски сограѓани во Битола во вредност од повеќе од 25.000 златни лева. Починал на 16 септември 1880 година во Пловдив.
Дамчест белец
Дамчест белец (Euchloe ausonia) е пеперутка од видот на пеперутки белци. Пеперутката ја има и во Македонија.
Распространетост
Оваа пеперутка живее во Средна и Јужна Европа па сè до Тибет на исток. Пеперутките претпочитаат карпести стрмни предели, напуштени земјишта, отворени маслинови полиња и ливади. Живее на надморска висина до 1600 метри.
Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 36 до 48 мм. Мажјакот и женката се разликуваат по мали детали, односно женката е малку поголема и има потемни нијанси. Горната страна е воглавно бела, каде предниот дел има црни врвови, а задниот дел има бледо пресликување од долната страна на крилјата. Телото и антените се црни. Долната страна е бела во предниот дел со жолтеникави врвови. Задниот дел е исшаран со зелени дамки. Ларвите се хранат со растенијата Sinapis arvensis, Isatis tinctoria, Isatis glauca, Aethionema saxatile, Iberis sempervirens, Biscutella mollis, Biscutella laevigata, Bunias erucago и Aurinia saxatilis. Пеперугите имаат по две генерации годишно и летаат од март до јули.
Подвидови
Подвидовите на пеперутката се:
Семиноли (филм)
Семиноли (англиски: Seminole) - американски филм од 1953 година, во режија на Бад Боутихер (Budd Boeticher), според сценариото на Чарлс К. Пек Јуниор (Charles K. Peck Jr.), засновано врз неговиот расказ. Улогите ги толкуваат: Рок Хадсон (Rock Hudson), Барбара Хејл (Barbara Hale), Ентони Квин (Anthony Quinn), Ричард Карлсон (Richard Carlson), Хју О'Брајан (Hugh O'Brian), Расел Џонснон (Russell Johnson) и Ли Марвин (Lee Marvin). Филмот е посветен на борбата на Семинолите, најспецифичното индијанско племе во Северна Америка и единственото племе во САД кое официјално не капитулирало. Притоа, режисерот се однесува афирмативно кон нивната борба за слобода. Филмот се одликува со раскошна визуализација во која се искористени автентичните локации во Флорида, а посебна вредност се компактната приказна и глумачките ѕвезди: младиот Рок Хадсон ја игра својата прва главна улога; мала, епизодна улога има идната голема ѕвезда, Ли Марвин; а Ентони Квин е одличен во улогата на Оскеола.
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во 1835 година, во Флорида. Поручникот Ланс Калдвел (го игра Хадсон) е изведен пред воен суд и обвинет за предавство и за убиство. На судењето, тој раскажува што се случило: По завршувањето на школувањето на академијата Вест Поинт, тој се враќа во родната Флорида во која штотуку почнуваат непријателствата меѓу белите доселеници и индијанското племе Семиноли, предводени од главатарот Оскеола (го игра Квин). Калдвел ја посетува својата младешка љубов, Ревер (ја игра Хејл), која во меѓувреме се вљубила во Оскеола. Иако Оскеола сака мир, заповедникот на военото утврдување, мајорот Деган, сакајќи да добие унапредување во службата, наредува напад врз селото на Индијанците. По тешко и бавно пробивање низ мочуриштето, војниците успеваат да стигнат во индијанското село и во текот на ноќта ненадејно го напаѓаат селото. Меѓутоа, Индијанците во меѓувреме се скриле во шумата, а потоа ги напаѓаат војниците и им нанесуваат тешки загуби. Во борбата е ранет и Калдвел, но него го спасува Оскеола. Индијанците го земаат Калдвел со себе и го лечат, а дури тогаш тој дознава дека главатарот Оскеола е неговиот другар Џон, кој поради своето полуиндијанско потекло, наместо да се запише на воената академија, им се приклучил на Семинолите. Откако успева да се спаси, мајорот Деган ја наговара Ревер да го донесе Оскеола во тврдината за да преговараат за мир. Меѓутоа, кога пристигнуваат Оскеола и Калдвел, мајорот Деган наредува да се претепа и затвори главатарот, а Калдвел е ставен во домашен притвор. Ноќта, Индијанецот Каџак влегува во тврдината, убива еден стражар, а потоа се обидува да го убие Оскеола. Во истото време, еден војник му дозволува на Калдвел да го посети главатарот. Така, почнува борбата меѓу Оскеола и Калдвел против Каџак при што Оскеола умира, а Каџак успева да побегне. Иако ја раскажува својата приказна, сите докази се против Калдвел и воениот суд го осудува на смртна казна. Меѓутоа, токму кога треба да биде погубен, Семинолите ја опколуваат тврдината. Тогаш, Каџак признава дека тој го убил стражарот, потоа Семинолите го земаат телото на Оскеола, а Калдвел е ослободен од обвинението.
Синиот мост
Синиот мост (англиски:Blue bridge ) е историски мост во Амстердам, Холандија преку реката Амстел. Тој ја поврзува областа на Рембрандплеин со областа Ватерлоплеин, и лежи на југ до станбениот комплекс Стопера.
Мостот го должи своето име на дрвниот "син мост" кој бил таму од околу 1600 година, но повеќе не постои и кој бил насликан во карактеристичното сино на холандското знаме. Мостот задржал името по 1883 година, кога било заменето со распон на нов мост, кој е инспириран од архитектурата на неколку мостови над Сена во Париз.
Камениот мост има три отвори за бродови и е богато украсен. Основите се формираат како лакови на бродовите и на врвни столбови со лист-мотиви, маски и конечно Империјалистичката кралска круна на Австрија, исто така е присутна на грбот на градот. Исто така, столбовите на фенерите имаат украсни украси и самите фенери повторно се во облик на круни. Мостот носи пат кој исто така се користи од страна на трамваите.
Космос-32
Космос-32 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 10 јуни 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-32 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 322 км, а најмалото на 205.
Пливање на Летните олимписки игри
Пливањето на Летните олимписки игри — спортска дисциплина која на Летните олимписки игри била воведена уште од самиот почеток во машка конкуренција, додека во женска конкуренција пливањето било воведено во 1912 година. Заедно со атлетиката и гимнастиката, пливањето е еден од најпопуларните спортови на гледачите на игрите. Пливањето има втор најголем број на олимписки настани (по атлетиката).
Олимписки рекорди
Меѓународниот олимписки комитет ги признава најдобрите настапи на сите 32 актуелни (35 од 2020 година наваму) пливачки настани базирани на базен на Игрите како олимписки рекорди.
Вкупно
Последно ажурирање по Летните олимписки игри 2016 година
Пливање со долг тек
Последно ажурирање по Летните олимписки игри 2016 година
Маратонско пливање
Последно ажурирање по Летните олимписки игри 2016 година
Забележителни промени во спортот
Машките пливачи носеле костими за капење со цело тело до 40-тите години на минатиот век, што предизвикало повеќе влечење во водата отколку нивните современи колеги. Исто така, со текот на годините, дизајните на базените го намалиле влечењето. Некои размислувања за дизајнот овозможуваат намалување на отпорноста кон пливање, правејќи го базенот побрз. Имено, соодветна длабочина на базенот, елиминирање на брановите, елиминација на струјата, зголемена ширина на лентата, тркачки ленти кои апсорбираат енергија и употреба на други иновативни хидраулични, акустични, осветлувачки дизајни и костими за капење.
Олимписките игри во 1924 година први го искористиле стандардниот базен од 50 метри со обележани ленти. Во слободен стил, пливачите првично гулавеа низ ѕидовите на базенот, но нуркачките блокови биле вклучени почнувајќи од Летните олимписки игри во 1936 година. Системот на свртување наназад бил развиен во 1950-тите години. Очилата за пливање за прв пат биле дозволени во 1976 година.
Стилот „пеперутка“ за прв пат се одржал дури во 1956 година.
На жените на почетокот им било дозволено подолго растојание од 800 метри слободно во 1968 година, што останува најдолго на жените во базен. Дотогаш, жените се сметале за премногу „деликатни“ за да можат да пливаат на трка толку долго, иако мажите имале 1.500 метри слободно од раните години.
И на мажите и на жените им била доделена трката на 200 метри слободен стил во 1968 година, со што на пливачите им се дала трка на средна дистанца од 100 метри до 400 метри.
Женската штафета на 800 метри слободен стил била додадена во 1996 година - машка штафетна трка на тоа растојание била организирана од 1912 година. На шест олимпијади, мажите имале две штафетни трки во слободен стил, додека жените една. Почнувајќи од 1996 година, двата пола имаат по два.
Мешаните штафетни трки (4 × 100 метри) не се одржувале за мажи или жени до 1960 година, но оттогаш тие продолжуваат на секоја олимпијада.
Почнувајќи од 2008 година, и мажите и жените се натпреваруваат во маратонско пливање од патека која е диолга 10километри.
Симо Младеновски
Симо Младеновски (роден на година во село Враготурце, ) — македонски историчар, фолклорист и писател за деца, научен советник (1990) и редовен професор (1999) по помошни историски науки и методологија на научното истражување и раководител на Одделението за периодот меѓу двете светски војни во Институтот за национална историја.
Животопис
Симо Младеновски завршил Учителска школа и Филозофски факултет (група Историја) во Скопје, каде што посетувал и постдипломски студии од историјата на македонскиот народ во XIX и XX век., а докторирал на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Загреб во 1980 година. Бил професор во гимназијата со средно економско училиште во Кавадарци (1970–1974), а потоа работел во Институтот за национална историја, каде што бил избиран во стручни и научни звања. Бил член на Редакцијата и главен и одговорен уредник на сп. „Гласник“ на Институтот за национална историја, одговорен уредник на сп. „Родители и деца“, член на редакциите на „Историја“, „Македонско наследство“, „Развигор“, „Гоцеви денови“, „Просвета“ (Скопје) и „Народно стваралаштво – Фолклор“ (Белград). Бил директор на Државниот архив на РМ, претседател на Сојузот на друштвата на историчарите на Македонија и на Здружението на фолклористите на Македонија, член на Претседателството на Културно-просветната заедница на Македонија, претседател на Стручно-научниот совет на Државниот архив и координатор на проектот „Македонски историски речник“ на ИНИ.
За Институтот за фолклор во Скопје собрал повеќе илјади страници народно творештво од Кумановско (1966– 1970), а за Мемоарското одделение на ИНИ забележал сеќавања од околу 200 учесници во македонското националноослободително движење меѓу двете светски војни. Учествувал на стотина научни собири во земјата и во странство. Автор е на повеќе монографии, зборници на документи, учебници по историја за сите одделенија и класови на основните и средните училишта (на македонски, албански и турски јазик), како и автор на неколку книги раскази и поезија за деца. Бил и научен секретар на Македонската енциклопедија.
Скалпел
Скалпел е нож, со многу остри сечила кој најчесто се користи во хирургијата, анатомската дисекција, нега на стапалата и во уметноста и занаетчиство (наречен хоби нож). Скалпелите можат да бидат од еднократна употреба или да се употребуваат повторно. Повторно употребливите скалпели можат да имаат трајно прицврстени лопати што можат да бидат заострени или почесто отстранливи сечила за еднократна употреба. Скалпелите за еднократна употреба обично имаат пластична рачка со подвижен нож (како алат за нож ) и се користат еднаш, тогаш целиот инструмент е отфрлен. Сечилата на скалпелот обично се поединечно спакувани во стерилни торбички, но исто така се нудат нестерилни. Скалпелите со две острици се нарекуваат "ланкери".
Негев
Негев (, han-Néḡeḇ ) или Негевска Пустина — пустина и полупустински регион во јужен Израел. Пустината го зазема јужниот дел на државата и административно се совпаѓа со Јужниот округ. Најголем град во оваа пустина е Бершеба, и истиот се наоѓа во северниот дел на пустината. Јужниот дел на пустината излегува на Акапскиот Залив и тука се наоѓа туристичкиот град Ејлат. Покрај овие два града, во Негев се наоѓаат и уште неколку други развиени градови, како што се, поголемите, Димона, Арад и Мицпе Рамон, но и други помали гратчиња и села. Пистината Негев е позната туристичка атракција во Израел и позното одредиште во светски рамки, така што Lonely Planet ја рангирала пустината на второто место од светските 10 топ одредишта за патување за 2013 година. Негев е еден од бројните библиски наоѓалишта, односно месности кои се дел од Библијата, значајни за христијанството.
Име
Името „Негев“ потекнува од хебрејскиот збор што означува „суво“. Името се споменува и во Библијата и понекогаш се именува како „Негеб“.
Население
Според податоците од 2010 година, Негев е дом на 630.000 Израелци или 8.2% од вкупното население на државата, иако територијално зазема 55% од државата. Од вкупната бројка 75% или 470.000 се Евреи, а другите 25% или 160.000 се Бедуини. Бедуните се традиционално номадски народ и поливина од нив живеат во непризнати бедуински села, а половина во градовите, а најголем бедуински е Рахат.
Клима
Пустината е доста сува и има просечни годишни врнежи од 24 мм. Ова е поради влијанието на Сахара од исток, екстремните температури и Арапската Пустина. Сепак, Бершева и останати месни области имаат полусушна клима. Врежите од јуни до октомври се речиси 0. Снегот и мразот се реткост во северот, а во југот никогаш не се појавуваат.
Чифте мост
Мостот Чифте (турски: Çifte Köprü) — име за два мали соседни историски мостови во провинцијата Артвин, североисточна Турција.
Мостовите се наоѓаат во близина на Архави со координати 41.27639°N, 41.37556°W. . Под нив поминуваат две мали реки, Камилат и Согуџак. Мостовите не носат никаков натпис кој укажува кога биле изградени. Научниците проценуваат дека биле изградени во текот на XVIII век, за време на Отоманското Царство. .
Двата мостови се наоѓаат еден до друг, и имаат должина од 35,50 м и ширина 2,80 м. Тие биле подложени на реставрација во 2002 година. Поради нивната архитектонска структура и ограничена ширина, мостовите се користат само од пешаци
Спилието
Опис
Во една од пештерите кај излезот од клисурата се наоѓа Сливенската кула.
Космос-33
Космос-33 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 266 км, а најмалото на 209.
Боро Мокров
Боро Мокров (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски правник, публицист, припадник на комунистичкото и на студентското движење, политички работник и публицист, прв доктор по новинарство во Македонија.
Животопис
Боро Мокров бил активист на СКОЈ и член на КПЈ од 1939 година. Поради пројавените активности во КП и СКОЈ бил испратен во логорот Меѓуречје – Ивањица (Србија). По окупацијата работел на формирањето ќелии на КП во Азот, Велешко, и во подготовките на партизанска база. Во 1942 г. бил секретар на СКОЈ, од декември 1942 г. до крајот на 1943 г. бил во затвор, а потоа во интернација. По враќањето од интернација, во 1944 г. станал политички комесар на одредот „Трајче Петкановски“ и на Осмата велешка бригада. По војната бил пратеник (неколку мандати) во Собранието на Македонија. Се занимавал со историјата на печатот и на новинарството во Македонија. Автор е на повеќе статии и монографии.
Скити
[[Податотека:Бой_скифов_со_славянами.jpg|мини|350x350пкс|„Битка помеѓу скити и словени“,Во.М. Васнецов, 1881
]]
Скитите (во Средна Азија познати под етнонимот Сака) се антички народ од иранската група народи. Тој се состоел од номадски племиња и во различни историски периоди населувал големи територии меѓу Западна Монголија, Средна Азија, дури Североисточна Бугарија. Најзначајните скитски племиња, познати од античките извори, ги населувале земјите меѓу реките Дњепар и Дон. Потчинетите од нив народи кои живееле во периферните региони на Источноевропските степи, исто така биле нарекувани Скити, но тие всушност не зборувале ирански јазици. Византискиот емисар Приск, којимал средби со хунскиот водач Атила, неколку пати ги нарекува неговите сопатници „Скити“. Тоа е причина некои научници да претпоставуваат дека некои хунскиа племиња биле од скитско потекло.
Бидејќи не е откриена скитска писменост, огромниот дел од податоците кои се однесуваат на скитите доаѓаат од старогрчки и римски извори. Скитите биле организирани во мрежа од племиња кои одгледувале коњи, населувале голем дел од степските региони на Евроазија. Нивните населби достигнувале до Североисточен Казахстан. Тие биле управувани од племенска аристократија. По традиција, аристократите биле погребувани во кургани. Погребалните комори во нив биле изградени од штици од европски ариш (Lаrix dеciduа), дрво кое било од посебно ритуално значење, како единствено иглолисно дрво во Европа на кое му паѓаат игличките во зима, т.е. слично на широколисните дрвја кои ги менуваат листата, и на тој начин го симболизира повторното раѓање. Погреби како тој во Пазирик, во Алтајските планини, раскриваат впечатливо добро зачувани во лед скитски мумии, а една од нив е „Ледената девојка“ од 5 век пр.н.е..
Скитите биле особено познати по вештините во стрелање со лак, поради што многу Скити биле земани како наемници кај соседните народи. Врз основа на археолошките пронајдоци, некои научници сметаат дека скитските жени-воини послужиле како основа на старогрчкиот мит за амазонките. Некои откриени гробови од културата Пазирик делумно го потврдуваат ова мислење. Најдени биле скелети на маж и жена во полна борбена опрема. Сето тоа наведува на мислата дека некои жени, обично млади и неомажени, биле дел од воениот состав.
Историја
Макар што сè уште нема неспорни докази за потеклото и миграциите на скитите кон Кавказ и Украина, традиционално се прифаќа дека скитскиот етнос и култура се формират во Средна Азија и се раселува на запад меѓу 800 г. пр.н.е. и 600 г. пр.н.е.. Движењето на тие народи кон Европа се развива главно во два правци. Првиот преминува преку земјите јужно од Каспиското Море. Имено тие преселници од VII-VI век пр.н.е. станале познати во грчките извори под името „скити“. Вториот правец на преселување поминува северно од Каспиското Море. Тие средноазиски преселници најчесто во науката се нарекуваат со иранското име саки.
Најмногу информации за темата, покрај од археолошките проучувања, доаѓа од старогрчки извори. Хомер ги нарекува скитите „дојачи на кобили“, а Херодот ги опишува подетално: со подплатени панталони, стуткани во чизмите, и со отворени туники. Јавале без седло, а само со парче кожа на грбот на коњот. Според Херодот источните скити (сака) употребувале опојни семиња преку фрлање во огнан (изгледа марихуана или друг вид коноп), иако тврдењето е нејасно. Сепак слична пракса може да се поврзе со еден од клоновите на саките, имено тие, коишто персијците ги нарекуваат „хаумаварга“. Скитите користеле особено опасни стрели со боцки. Според римски извори тие се хранеле со крв од коњите. Се верува, дека тие први почнале да јаваат коњи и ги искористувале во борба.
Скитскиот филозоф Анахарс кој ја посетил Атина во 6 век пр.н.е., а неговата мудрост станала легендарна. Од 5 век пр.н.е. до 3 век пр.н.е. скитските племиња доживеале општествен подем. Кога Херодот ги пишувал своите „Истории“, хелените разликувале Велика Скитија, во регион започнувајќи на дваесет денови јавање од реката Дунав, преку украинските степи и до долниот тек на Дон, од Мала Скитија, којашто е денешната Добруџа. Оттогаш реката Дон (во антиката нарекувана Танаис) станала основна трговска маршрута. Скитите заработувале главно од трговијата со робови, а исто така извезувале жито, добиток и сирење кон Грција, преку грчките колонии во Северното Црноморие.
Со воениот поход од 339 г. пр.н.е., македонскиот владетел Филип II прекинал тие врски.
Иако античките извори тврдат, дека скитите „исчезнале“ околу 1 век пр.н.е., римските историчари продолжуваат да го користат тој етноним, за означување на сите племиња кои одгледувале коњи, кои навлегувале во Европа. Сарматските воени сојузи го преземаат скитското пространство северно од Црно море. Според историските податоци, сарматите, аланите и осетијците се наследници на сакските племиња, т.е. се во сродство со т.нар. историски скити. Осетијците се иранојазичен народ во Европа. Основните два диалекти се иронски и дигорски. Осетијскиот јазик припаѓа на источноиранските јазици и содржи некои блиски паралели со авестискиот.
Скитите се споменуваат дури и од ирски легенди, пишувани во христијанскиот период.
Археологија
Меѓу главните археолошки откритија, кои и припаѓаат на скитската култура, се впечатлливи кургани, во кои се пронајдени мајсторски изработени предмети од злато и други скапоцени метали, коприна, остатоци од принесени како жртви коњи и луѓе. Откриени се и добро сочувани човечки остатоци, од кои некои се намерно мумифицирани, а други – сочувани во ледот на планините Алтај.
Првите откриени скитски (сакски) гробови од бронзоената епоха се курганите во Република Алтај во Руската федерација. Тие ја образуваат Пазирикската култура по името на наоѓалиште крај денешото село Улаган.
Пет големи погребни могили и неколку поскромни гробови се испитувани во периодот од 1925 – 1949 г., главно од тим на рускиот археолог Сергеј Руденко. Могилите се составени од комори, изградени од стебла на листопаден бор (Lаrix Еuropаеа), заѕидани со големи камења.
Пазирикската култура доживеала подем меѓу 7 век пр.н.е. и 3 век пр.н.е. Таа била центар на поголемата од две сродни скитски заедници, кои самите се нарекувале себеси саки. Антрополошките испитувања на откриените скелети и мумии покажуваат мешана расна припадност на саките, дел од кои што биле светлокестењави до руси и со светла пигментација на кожата.
Источно од културата Пазирик, по горниот тек на Енисеј, е расположена сличната тагарска култура.
Археогенетика
Според постарите испитувања, генетскиот пренос во време на бронзената епоха, бил од запад на исток а улогата на миграцијата на индоевропејците на исток (културите Јамна и Андроново) е потврдена. Генетските испитувања врз номадите од железната епоха се ограничени од малиот број на тестирани проби, обично е ограничен до една културна група, или въз основа на анализа само на митохондриални хаплогрупи (mtDNА).
Според поновите истражувања на древна ДНК извршени на скитски коски од Пазирик, скитите се носители, како на западно евроазиски, така и на источноазиски и сибирски хаплогрупи, а меѓурасните контакти започнуваат през 5 век пр.н.е.
Во поскорешно проучување се анализирани проби од поединци поврзани со скитската култура од различни географски и временски периоди. Пробите се распределени во две групи земени од две географски зони: западна (регион Дон-Волга и регион југозападно од Урал) и источна зона (Источен Казахстан и планината Алтај). Последната група вклучува проби коишто се поврзуваат со културата Пазирик. И покрај тоа што двете групи се разделени од растојание 2000 – 3500 километри, археолошки податоци откриваат, дека тие се слични во културата и начинот на живот. Според тоа проучување скитите потекнуваат од носителите на т.нар. Јамска култура и се раселуваат како на запад кон Европа, така и на Исток во Средна Азија и Јужен Сибир. Поради големата подвижност како јавачи, со што го надминуваат затеченото население, тие преземаат големи територии. Според истражувањето, скитите се делат на Источни и Западни, а при населувањето се мешаат со месното население. На Исток тоа се првенствено носители на источноазиатска ДНК, но меѓу двете групи има не само културна размена, но и генетска. Западните скити исто имаат источноазиска генетска врска, но таа е послаба. Источноазиската ДНК кај Западните Скити се засилува најмногу во Железното време, многу пред доаѓањето на турските народи во раното Средновековие. Современите популации со генетска врска со западните скити се наоѓаат првенствено во блиска географска близина со Кавказ, Русија и Средна Азија, и се ирански и други индоевропски групи. Популациите со генетски сличности со источните скитски групи се распределени во поширок географски опфват речиси исклучително меѓу тие што зборуваат турски јазици.
Митологија на Скитите
Еве сведоштво од Херодот, којшто дава и споредба меѓу скитските и елинските богови: „Хестија на скитски се нарекува Табити (Табита), Зевс – Папај, според мене совршено правилно, Геја – Апи, Аполон – Гојтосир (Ојтосир), Афродита Уранија се нарекува Аргимпаса (Артимпаса, Арипаса), Посејдон – Тагимасад.“ Со исклучок на Посејдон  – Тагимасад, кој се почитува само од царските Скити, бројот на боговите е седум. Седумбожието е одржлива одлика на религијата на индоиранците. Таков бил првичниот број на Адитите – водечки богови во митологијата на ведијските арии. На прво место е посочена Табити (Табита), која што е не само божица на домашното огниште, но воопшто на огнот, како и на семејството – слично на Агни, индоаријскиот бог на огнот. Така опишаниот од Херодот пантеон се дели на три нивоа: „повисоко од сите“ или „пред сите“ се почитува Хестија-Табити, „покрај тоа“ или „потоа“ – Зевс и Геја, а „после нив“, „понатаму“ – останатите четири божества. Според иранистите, етимологијата на името на божицата Табити е „согорувачка“ или „пламена“, кое го потврдува толкуването како божество на огнот.
Космос-34
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 1 јули 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-34 бил надгледувачки сателит.
Црква „Преображение Христово“ - Кондороби
Свето Преображение Христово (Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος) — стара црква во селото Кондороби, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија. Денес е во урнатини.
Историја
Храмот датира од VIII - IX век и е познат по својата архитектура и акустика. Го следи истиот архитектонски модел како „Пресвета Богородица Куполна“ во Костур. Веројатно своевремено бил манастирска црква.
Космос-35
Космос-35 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 15 јули 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-35 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 212.
Српски јазик
Српски јазик — јужнословенски јазик и стандардизирана норма на српскохрватскиот јазик. Српскиот е службен јазик во Србија, Косово и Република Српска (Босна и Херцеговина), а се користи и во делови на Црна Гора и Хрватска и населените места кои се сметаат за српска дијаспора.
Во српскиот јазик, зборовите се пишуваат како што и се изговараат, и секоја буква претставува еден глас. Овој фонетички принцип е претставен во поговорката: "Пишувај како што зборуваш, читај како што е напишано", принцип користен во повеќе балкански јазици.
Друга одлика на српскиот јазик е што тој се пишува на две азбуки: кирилица и латиница. Двете азбуки се речиси еднакви, а единствена разлика е во користењето на буквите. Ова е последица на историски причини, имено делот од српската популација кој бил под влијание на Австроунгарија пишувал на латиница, а другиот дел кој бил под влијание на Византија пишувал на кирилица. Денес, сите образовани луѓе ги познаваат и двете азбуки.
Падежи и деклинација на именки
Во српскиот јазик има седум падежи: номинатив, генитив, датив, акузатив, вокатив, инструментал и локатив. Кога именките се деклинираат, акцентот се менува за датив и локатив.
Промена
Придавките имаат три рода (машки, женски и среден), седум падежи (номинатив, датив, генитив, акузатив, инструментал, локатив и вокатив кој е формално еднаков на номинативот), два броја (еднина и множина) и две промени (определена и неопределена). Неопределената промена според завршетоците е еквивалентна на промената на именките. Определената промена е специфична само за придавките и се разликува од неопределената, и по форма и по значење.
Компарација на придавки
Придавките имаат три степени: позитив, компаратив и суперлатив.
Глагол јесам
Нема инфинитив и има само сегашно време:
Глагол бити
Овој глагол е ист со македонскиот помошен глагол сум.
Ријалто (мост)
Мостот Ријалто (италијански: Ponte di Rialto, венецијански: Ponte de Rialto) — најстариот од четирите мостови кои се наоѓаат на Големиот канал во Венеција, Италија. Изграден е помеѓу 1588 и 1591 година. Мостот е еден од важните симболи на Венеција.
Историја
Првиот сув премин на Големиот канал бил понтонски мост изграден во 1181 година од Николо Баратиери. Тој бил наречен Понте дела Монета.
Развојот и важноста на пазарот Ријалто на источната страна го зголемил сообраќајот на мостот, кој бил заменет во 1255 година со дрвен мост. Оваа структура имала две наклонети рампи со подвижен централен дел и кој можел да се подигне за да се овозможи поминување на високи бродови. Врската со пазарот на крајот довело до промена на името на мостот. Во текот на првата половина на 15 век, по должината на страните на мостот биле изградени два реда продавници. Ов донело приход во државната каса, што помогнало да се одржи мостот.
Одржувањето било од витално значење за дрвениот мост. Тој бил делумно изгорен во револтот предводен од Бајмонте Типоло во 1310 година. Во 1444 година, мостот се срушил поради тежината на толпата што ја гледала парадата на чамците и повторно се срушил и во 1524 година.
Идејата за обнова на мостот но овој пат со употреба на камен најпрво била предложена во 1503 година. Неколку проекти биле разгледани во наредните децении. Во 1551 година, властите побарале предлози за обновување на мостот Ријалто. Плановите биле понудени од познати архитекти, како што се Јакопо Сансовино, Андреја Паладио и Џакомо Бароци да Вињола, но сите предложиле класичен пристап со неколку сводови, што било оценето како несоодветно за ситуацијата. Микеланџело, исто така, се сметал за дизајнер на мостот.
Овој камен мост, единствен распоред дизајниран од Антонио да Понте, конечно бил завршен во 1591 година. Сличен бил на дрвениот мост што претходно постоел. Две наклонети рампи доведуваат до централен трем. На двете страни од тремот, покриените рампи носат редови на продавници.
Денес мостот е една од врвните туристички атракции во Венеција.
Карпински вулкан
Карпински вулкан (руски: Вулкан Карпинского) — активен стратовулкан, кој претставува група сплотени вулкански конуси во северните Курилски Острови, во областа Сахалин во Русија. Тој е најјужниот дел од серијата вулкани на островот Парамушир и е дел од Карпинскиот гребен. Околу 80 километри од него е изграден градот Северо-Курилск. Вулканот е именуван по Александар Карпински, руски геолог, претседател на Руската академија на науките.
Опис
Висината на вулканот е 1345 метри, а основата е 15 километри. Се состои од два, речиси сплотени вулкански конуси со еден кратер. Вулканот има голема купа со пречник од 5 километри и длабочина од околу 700 метри. На внатрешната страна на источната падина, на надморска висина од 1100 - 1200 метри се наоѓа мар, плиток експлозивен кратер со стрмни ѕидови, опкружен од тефра. . Се одликува со бројни, интензивно активни солфатари.
На надворешната страна од источниот падина на купата, на височина 1200 метри се наоѓаат два големи конуси, формирани во доцниот плеистоцен или почетокот на холоценот. На првиот има активен кратер со фумароли и внатрешен конус во форма на потковица. Тој исто така пројавува солфатарна активност, во процесот на кој се формираат фонтани од течен сулфур со висина до 2 метри. И температура до 80 °C. Тие формираат сулфурни конуси до висина до 5 метри. Нејзините падини се пресечени од античките ледници и циркони. На падините на вториот конус течат потоци од андезитска и базалтска лава.
Вулканот е составен од андезитски и базалтски материјал. Според истражувачите, формирањето на вулканот било завршено во доцниот плеистоцен и почетокот на холоценот.
Вулканот денес
Единствената позната ерупција на вулканот се случила на 5 ноември 1952 година. Ерупцијата се случила во форма на слаби, поединечни експлозии. Активности на вулканот биле забележани и во 1846, 1953, 1973 и 2004 година. Денес се забележува фумалорна и топлинска активност во кратерите и падините.
Во случај на силна ерупција, потенцијална опасност претставува главно лавините потоци и евентуалната вулканска пепел. Во овој случај, градот Северо-Курилск би бил во ризична состојба во дијамета од 80 километри.
Увс Нур
Увс Нур (монголски јазик: Увс нуур, руски јазик: Убсу-Нур или Убса) е високосолено езеро кое се наоѓа во пограничното подрачје помеѓу Монголија и Русија (помал дел). Североисточниот дел на езерото се наоѓа во Руската Република Тува, а најголемата населба е во монголскиот дел, Улагом. Ова многу солено и плитко езеро е остаток од големото солено море кое зафаќало многу поголема површина пред неколку илјади години. Увс Нур, со површина од 3.350 км², е најголемото езеро во Монголија и се наоѓа на 759 метри под нивото на морето, во депресијата на Убсунурските басени, кревок затворен слив (ендорејски базен). Во долината Убсунур, најсеверната пустина на светот се среќава со најјужната зона на тундри на северната полутопка. Долината има површина од околу 70.000 км² и претежно се состои од ледник, алпска тундра, суб алпски пасишта, планинска тајга, но исто така и пошумена и гола степа со некои полупустински области, па дури и песочни пустини со дини. Бидејќи долината се наоѓа на границата на климатските зони Сибир и Средна Азија, температурите можат да варираат од -58 °C во зима до 47 °C во лето. И покрај ваквата екстремна клима, овој разновиден предел има и голема биоразновидност, и е дом на повеќе од 173 видови птици и 41 цицачи, вклучително и загрозени видови како снежниот леопард (Panthera uncia), аргали овци (Овис амон) и сибирски диви кози (Сибирска Капра). Отсуството на индустрија и зависноста на населението од традиционалната номадска пасторална грижа имаа минимално влијание врз пределот, оставајќи го речиси недопрен. Затоа, од 2003 година, биосферниот резерват од долината Убсунур (неговите 1.069 ха) е испишан на УНЕСКО - виот Список на места на светско наследство во Азија и Австралија
Димитар Молеров
Димитар Молеров (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски поет, драматург, фолклорист, филолог, публицист и револуционер, деец на Македонската револуционерна органзација. Тој бил член на Битолскиот окружен револуционерен комитет и одговорен за прилепското подрачје и член на штабот на востаниците. Подоцна во неговиот дом во Софија, членовите на Македонскиот литературен кружок биле чести посетители. Заедно со неговиот брат развиле активности за собирање и заеднички ја објавиле „Етнографски материјали од Разлошко“.
Животопис
Димитар Молеров е роден во 1874 година во селото Банско, Пиринска Македонија. Тој е брат на фолклористот и револуционер Костадин Молеров и син на Георги Молеров и внукот на Симеон Димитров Молеров, живописци на големото семејство Молерови. По завршувањето на основното училиште, тој продолжил во средно училиште во Солун.
Во 1898 година Димитар Молеров ја завршил Солунската машка гимназија, а потоа дипломирал во 1903 година (или во 1902 година) и словенска филологија на Универзитетот во Софија. Како добар студент и фолклорист, добил понуда да специјализира во Виена, но останал и предавал во неколку градови во Македонија и Бугарија. Работел како учител во Силистра (1903 - 1904), Битола (1905 - 1906), Сливен (1906 - 1911), Трново (1911 - 1915), Банско (1915 - 1924), Разлог (1924 - 1932).
Под псевдонимите Викенти, Д. Конаревски, Пиновски и Хераклит, Димитар Молеров развил книжевна дејност. Заедно со својот брат Костадин Молеров, тој собирал народни песни, гатанки, поговорки, приказни и други фолклорни материјали, кои ги обработувале, класифицирале и споредувале. Во 1896 година тој ја објавил „Стојна Пострумска“, поема за македонскиот живот, а во периодот 1893 - 1896 година објавил написи за говорот на Разлог во весникот „Вести“.
Димитар Молеров уште како гимназијалец се приклучил на Македонската револуционерна организација и во 1898 година бил член на градскиот револуционерен комитет во Горна Џумаја, а во 1905 - 1906 година - на окружниот револуционерен комитет. За време на Илинденското востание во 1903 година бил член на Битолскиот окружен револуционерен комитет и одговорен за прилепското подрачје и член на штабот на востаниците. Во 1903 година Димитар Молеров бил главен уредник на списанието „Ајдучка полјана“, а потоа кратко време бил уредник на весникот „Македонија“.
Во 1905 година тој ја објавил книгата за разлошкиот говор, а во 1909 година - „Придонес кон книжевниот речник“. Покрај тоа, Молеров е автор на идилата „Тенка и Китан“, објавена во 1907 година (трето ревидирано издание од 1926 година), оперската идила „Невестата на змејот“ од 1923 година и драмите „Јуда Искариотски“ од 1923 година и „Ајдучка полјана“ од 1926 година. Исто така тој е автор на драмите („Новото учене“, „Новиот даскал“), стихозбирката „Жална ми бабо, послушај“ (некои од песните се на помладиот брат Костадин), како и на повеќе статии од областа на историјата, литературата и филозофијата.
Димитар Молеров почќинал на 4 октомври 1961 година во Софија.
Федерално собрание (Русија)
Федерално собрание (руски: Федерално Собрание) е национален законодавен дом на Руската Федерација, според Уставот на Руската Федерација (1993). Го наследнил Врховниот Совет. Се состои од Државната дума, кој е долниот дом и Советот на федерацијата, кој е горниот дом. Двата дома се наоѓаат во Москва. Претседателот на Советот на Федерацијата е третата најважна позиција по Претседателот и Премиерот. Во случај кога и претседателот и премиерот се недостапни за извршување на функција, претседателот на горниот дом на рускиот парламент станува вршител на должноста претседател на Русија. Надлежноста на Државната дума вклучува: согласност за назначување претседател на Владата, решавање на прашањето за доверба во Владата, назначување и разрешување на претседател на Централната банка, назначување и разрешување на претседател и половина од ревизори на сметководствената комора, назначување и разрешување на комесарот за човекови права, прогласување амнестија, унапредување на обвиненијата против претседателот за неговиот импичмент и други.
Надлежноста на Советот на Федерацијата вклучува: одобрување на промени во границите помеѓу субјектите на Руската Федерација, одобрување на указот на Претседателот за воведување воена состојба или за воведување вонредна состојба, одлучување за можноста за употреба на вооружените сили на Русија надвор од територијата на Русија, назначување избори за претседател, импичмент на претседател, назначување судии на повисоки судови на Русија, назначување и разрешување на генералниот обвинител на Руската Федерација, назначување и разрешување на заменик-претседател и половина од ревизорите на целата сметководствена комора и други.
Овластувања
Како руски законодавен дом, сите закони мора да бидат изгласани во Федералното собрание пред да бидат пропишани со закон. Сите сметки, дури и оние предложени од Советот на Федерацијата, прво треба да бидат разгледани од Државната дума. По усвојувањето со мнозинство од полноправното членство во Државната дума, предлог-законот го разгледува Советот на Федерацијата, на кој има четиринаесет дена да го става законот на својот дневен ред. Советот на Федерацијата не може да направи измени во предлог-законите донесени од Думата и може или да ги одобри или да ги отфрли. Доколку Советот на Федерацијата го отфрли предлог-законот усвоен од Државната дума, двете комори можат да формираат комисија за помирување за да изготват компромисна верзија на законодавството. Ако две комори не можат да постигнат компромис, или Думата инсистира на усвојување на законот каков што е, ветото на Советот на Федерацијата може да биде поништено, ако две третини од уставниот состав на Дума гласаат за овој нацрт.
Државната дума и Советот на федерацијата обично се состануваат одделно. Заеднички сесии се организираат кога:
Парламентарен центар
Во средината на 2000-тите било предложено Парламентарниот центар на Државната дума и Советот на федерацијата да се комбинираат во една зграда. Во 2012 година, идејата била поддржана од претседателот Дмитриј Медведев. Причините наведени за изградба на нова зграда вклучуваа тесна природа на сегашните канцеларии на членовите на парламентот, оддалечените локации на овие канцеларии поделени на десет локации во Москва и желбата на владата да ги премести телата од центарот на градот за да се намали сообраќајниот метеж.
Разгледани се различни области на Москва како нов парламентарен центар: Кутузовски Проспект, насипот Фрунзенскаја, „ Москва Сити “, аеродромот во Тушино, Краснаја Пресња, насипот Москорецкаја, Парк Музеон и насипот во Софија. Во септември 2014 година, била избрана поплавената област Мњовники, одлука за која еколозите протестирале.
За дизајнот на новата зграда требало да се одлучи врз основа на архитектонски конкурс. Парламентарците, сепак, не се согласиле околу естетските одлуки меѓу кандидатите на конкурсот, кои не биле решени кога натпреварот бил спроведен по втор пат.
Финансиските проблеми предизвикале компликации. Првично, парламентарниот центар требало да биде финансиран од приватни инвеститори, кои за возврат ќе добијат сопственост на зграда што во моментов им припаѓа на Државната дума и Советот на Федерацијата, како и дозволи за нејзино рушење и замена на зградата со свои развојни проекти (како хотели). Приговор на овој план бил поднесен од архитектонскиот критичар Григориј Ревзин, тврдејќи дека Државната дума се наоѓа во зградата на Советот за труд и одбрана, дизајнирана од Аркади Лангман и изградена во 1935 година, со што постојната зграда на Државната дума е архитектонски споменик, што би било заштитено од државата и не може да се руши.
Работата на парламентарниот центар треба да започне во 2020 година.
Космос-36
Космос-36 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 30 јули 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 325 килограми. Космос-36 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 49,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 476 км, а најмалото на 253.
Бикини (појаснување)
Бикини е поим којшто може да ги има следниве значења:
Булга
Булга (латински:Martes foina) е диво животно од фамилијата на куни (Mustelidae). Во текот на летото живее во високите планински предели, а преку зимата се спушта во подножјето.
Во Бугарија ова животно се нарекува "белка" или "бялка" (бјалка), а во Русија - "каменная куница".
Креницински вулкан
Креницински вулкан (руски: Вулкан Креницына) — активен стратовулкан во јужниот дел на островот Онекотан, кој припаѓа на северниот дел на Курилските Острови, во областа на Сахалин во Русија. Тој се наоѓа наоѓа во купата Тао-Русир, формиран во околу 5.550 година п.н.е., како резултат на една од најсилните ерупции на Курилски Острови во времето на холоценот. Овој вулкан е најголемиот вулкан во светот, кој се наоѓа во купата на друг вулкан.
Опис
Балзатско-андезитската купа Тао-Русир има внатрешен пречник од 7,5 километри и пречник на основата од 16-17 километри. Ѕидовите на купата се помеѓу 540 и 920 метри. Овде се наоѓа и најдлабокото слатководно езеро во регионот на Сахалин - Калцовско Езеро. Неговиот пречник е 7 километри додека неговата максимална длабочина е 264 метри, а површината на водата е на 400 метри надморска височина. Вообичаено, водата е мирна, но по силниот ветер брановите можат да достигнат висина од 3 метри.
Флора
Внатрешните карпи на купата се покриени со евла и ливадна вегетација. На стрмните падини на вулканот, до тесниот крајбрежен појас, се спуштаат големи и помали камења. На падините на купата и на самиот вулкан растат здравец, каменоломка итн.
Активност
Се верува дека купата била формирана во 5550 п.н.е. како последица на многу голема ерупција која имала показател на вулканска избувност од 6. Единствената докажана ерупција на вулканот била во 1952 година со показател од 3. Ерупцијата се случила една недела по силниот земјотрес со јачина од 9 степени според Рихтеровата скала. Потоа, кратерското езеро било формирано на врвот како и лавина купола. Денес се забележува фумалорна и топлинска активност.
Енива
На Зимските олимписки игри во 1972 година, на планината Енива биле одржани машките и женските скијачки трки.
Ерупции
Последната ерупција се случила кон почетокот на XVIII век (околу 1700 ± 30 години). Не постојат историски записи за оваа ерупција, но тефрохронологијата укажува на фрективни експлозии со одливи од кратерот 3. Два века пред оваа ерупција (околу 1550 ± 75 години), симболот на радиојаглеродното датирање покажува слична ерупција од кратерот 2. Околу истото време (околу 1500 ± 150 години), радиојаглеродното датирање укажува на уште една ерупција, но од кратер 1. Оваа ерупција вклучувала лавина. Најстарата ерупција што е датирана е експлозивна ерупција од источната страна на врвот во околу 100 п.н.е. ± 100 години. Сите овие настани имале показател на вулканска избувност од 2.
Понте Векио
Понте Векио (италијански: Ponte Vecchio, во превод Стар мост ) — средновековен камен мост преку реката Арно, во Фиренца, Италија. Двата соседни мостови на Понте Векио се Понте Санта Тринита и Понте але Грацие.
Историја
Мостот се состои од три арки: главниот лак има распон од 30 метри, а двете странични арки 27 метри.
За време на Втората светска војна, Понте Векио не бил уништена од страна на Германците за време на нивното повлекување, за разлика од сите други мостови во Фиренца. Ова, наводно, било според многу месни жители и туристички водичи, поради изразената наредба на Хитлер.
Космос-37
Космос-37 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.