cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Давид Хилберт
Хилбертова основна теорема
Нека а биде водечки коефициент на fi и нека J е идеалот на R генериран од низата a1, a2, .... Бидејќи R Neterian постои N таков што J е генериран од a1, ..., aN. Затоа, во некои случаи, можно е да се добие контрадикција, ако е познато каде ni = degfN + 1 - degfi, бидејќи degg = degfN + 1 и нивните водечки коефициенти одговараат, така што fN + 1 - g е строго понизок степен на degfN + 1; Ова е во спротивност со изборот на fN + 1. На овој начин се добива дека I конечно е генерирана. Бидејќи произволниот идеал во R [x] е земен за I, секој идеал во R [x] конечно е генериран и следува дека R [x] е нелинеарен.
Ова било доказ за постоењето на конечен сет на генератори, а не буџет и потпирањето на законот на ексклузивна средина во бесконечност. Објавувањето на ова дело во Mathematische Annalen беше одбиено врз основа на тоа дека не е сеопфатно и целосно и дека воопшто не е математика. Хилберт во следната статија, која повторно ја испратил до Annalen, го проширил својот метод со давање пресметки на максималниот степен на минимален сет на генератори. Ова дело било оценето како најважна работа во областа на општата алгебра која магазинот некогаш ја објавува.
Геометриска аксиоматизација
Во текстот на Основите на геометријата (германски Grundlagen der Geometrie), објавен во 1899 година, Хилберт предложил збир на т.н. Хилберт аксиоми кои ги заменуваат традиционалните аксиоми на Евклид. Овие аксиоми ги корегираат слабостите забележани во евклидовите аксиоми кои биле користени буквално, како што биле запишани до тоа време. Независен од Хилберт, деветнаесетгодишниот студент Роберт Ли Мур го објавил истиот сет на аксиоми. Некои од нив се совпаѓаат и некои одговараат на теоремите во множеството на Хилберт и обратно. Пристапот на Хилберт го означи пренасочувањето кон модерна аксиоматска метода. Аксиомите веќе не се земаат како вистинити во себе.
Геометријата може да ги третира работите за кои имаме силна интуиција, но не е неопходно да се додаде експлицитно значење на недефинирани концепти. Елементи како што се: точка, должина и други може да се заменат, како што рекол Хилберт во табели, столици, чаша за пиво и други вакви објекти. Само нивниот дефиниран однос е важен.
Хилберт прво ги означувал недефинираните поими: точката, линијата, рамнината, лежи на (односот меѓу точките и линиите, точките и рамнината, линиите и рамнината), меѓу конјугацијата на паровите на точките и конгруентите на аглите. Аксиомите ја обединуваат геометријата на рамнината и геометријата на просторот во еден систем.
23 проблеми на Хилберт
Хилберт во форма на говорот претставил "Проблеми во математиката", списокот на нерешени проблеми на Меѓународниот конгрес на математичари во Париз во 1900 година, кој подоцна се проширил на 23 проблеми. Со овој говор сакал да заврши математички многу успешен 19 век и да го предвиди развојот на математиката во иднина. Во таа прилика рекол:
"Ако верувам во развојот на математичкото знаење во блиска иднина, мора да се занимаваме со недовршени прашања и да ги решиме проблемите со кои се соочува науката денес и чии решенија ги очекуваме. Знаеме дека секој век ги носи проблемите што се решаваат или заменуваат до новиот. Крајот на една голема епоха не повикува да се погледнеме назад во минатото, но и да ја разгледуваме непознатата иднина ".
Хилберт ги разгледувал двете најголеми достигнувања во претходниот век: развојот на аритметиката на континумот, кој го придонесоа Коши, Болкано и Кантор и прифаќањето на неевклидовата геометрија на Гауса, Бојаи и Лобачевски.
Неговите проблеми биле многу различни. Некои од нив се толку опширни што ги претставуваат целите области кои треба да бидат истражени. Другите  пак се многу конкретни и се решаваат многу брзо. Постојат оние кои се решени спротивно на очекувањата на Хилберт, но и оние кои сѐ уште се многу малку познати денес.
Хилберт ги поделил проблемите во четири групи. Првата содржела шест основни проблеми, додека другите шест се однесувале на неговото истражување на теоријата на броеви, третата група од шест проблеми претставувала мешавина од алгебарски и геометриски проблеми. Последните пет проблеми ги одразувале интересите на Хилберт.
На крајот, се покажало дека таков алгоритам не може да се развие.
Прашањето за аксиоматизацијата на физиката
Истражувањата во самите основи на геометријата претставуваат проблем: дали е можно да се набљудуваат, како аксиоми, знаењето во физиката во која математиката игра важна улога; прво, ова се однесува на теоријата на релативноста и механиката. Хилберт мислел дека би било добро кога нивното практично знаење би било логична надградба на теоријата заснована на усогласени аксиоми.
Не било решено.
Проблем топологија на алгебарски кривини и површини. Не било решено.
Проблемите на Хилберт станале еден вид манифест кој го отворила патот за развој на формалното училиште, една од трите главни математички училишта на 20 век. Според формалистите, математиката е игра без значење во која се игра со симболи без значење на формалните правила договорени однапред. Тоа е автономна игра на мислата. Меѓутоа, постојат сомневања дека набљудувањето на Хилберт било формалистичко во овој поглед.
Хилбертова програма
Во 1920 година, Хилберт го предложил истражувачкиот проект кој станал познат како Хилбертова програма. Тој сакал математиката да се формулира на цврста и целосна логичка основа. Тој верува дека во принцип ова може да се направи со прикажување: Оваа програма е препознатлива во популарната филозофија на математиката, која обично се нарекува формализам. На пример, групата Бурбаки (група француски математичари од 20 век) ја прифатиле селективната верзија на програмата како  соодветна за барањата на нивниот двоен проект кој се состои од: пишување преглед на основните работи и поддршка на аксиоматски метод како истражувачка помош.Овој пристап бил успешен во врска со работата на Хилберт во областа на алгебрата и функционалната анализа, но не успеал да привлече интерес во областа на физиката и логиката.
Придонесот на Гедел
Хилберт и неговите талентирани математичари со кои работел биле целосно посветени на неговата работа. Тие настојувале да ја поддржат аксиоматската математика со дефинирани принципи, кои би можеле да ги отфрлат сите несигурности во теоријата, но на крајот тие не успеале.
Во 1931 година, неговата теорема на некомплетност покажала дека одличниот план на Хилберт не бил возможен уште од самиот почеток. Следните достигнувања на теоријата на докази, како минимум, ја појаснуваат конзистентноста што се однесува на теориите со кои се зафатени математичарите заедно.
Со својата работа, Хилберт започнал со логичен пристап за појаснување на проблемот. Потребата за разбирање на работата на Гедел на крајот води кон развој на рекурзивната теорија и математичката логика како посебна дисциплина во 1930-тите.
Функционална анализа
Околу 1909 година, Хилберт се посветил на проучување на диференцијални и интегрални равенки, и на тој начин директно влијаел врз голем дел од модерната функционална анализа. За да го спроведе своето истражување, Хилберт го вовел концептот на бесконечно димензионалниот Евклидовиот простор, подоцна наречен Хилберт. Неговата работа во ова поле на анализа дава важен придонес во математиката во физиката. Подоцна, Стефан Банаќ го проширил својот концепт и го нарекол простор на Бана. Концептот на Хилбертовиот простор е најважната идеја во полето на функционална анализа во дваесеттиот век.
Хилбертов простор
Математичкиот концепт на Хилбертовиот просторот ја генерализирал идејата за евклидовиот простор на начин кој ги проширува методите на векторска алгебра од 2-димензионален и 3-димензионален простор до бесконечно димензионален простор. Тоа е апстрактен векторски простор во кој растојанијата и аглите може да се измерат и сите се во тој простор.
Просторот на Хилберт се појавува во математиката, физиката и инженерството. Како алатка таа е незаменлива во теоријата на парцијални диференцијални равенки, а во квантната механика неговата важност се гледа во тоа што нуди најдобра математичка формализација на квантната механика. Препознавајќи ги заедничките алгебарски структури во овие различни области создаде концептуално разбирање и со успехот на Хилбертовиот простор, започнала плодна ера за функционална анализа.
Геометриската интуиција игра важна улога во многу аспекти на теоријата. Хилбертниот просторен елемент може да биде едноставно одреден од неговите координати во однос на ортонормирана база. Основната интуиција, зад просторот на Хилберт, е многу едноставна: во голем број физички и математички ситуации, линеарен проблем може да биде претставен во некој простор на Хилберт и анализиран во едноставна геометриска смисла.
Уште една причина за успехот на теоријата за просторот на Хилберт е фактот дека: Иако тие можат да се разликуваат според нивното потчинување и изглед, поголемиот дел од просторите на Хилберт во математиката и физиката се очигледна манифестација на посебен Хилбертов простор.
Придонес кон физиката
До 1912 година, Хилберт бил исклучиво математичар. Дури и неговиот пријател и колега, математичарот Херман Минковски, кој бил во Бон во физичкото истражување, се пошегувал дека треба да поминат 10 дена во карантин пред да го посети Хилберт. Всушност, Минковски бил најмногу одговорен за поголемиот дел од физичките студии на Хилберт до 1912 година, вклучувајќи го и нивниот заеднички семинар во 1905 година.
Три години по смртта на Минковски, Хилберт речиси целосно се посветил на физиката. Тој започнал да ја истражува теоријата на кинетиката на гасовите, а потоа се префрла на истражување на основите на зрачењето и молекуларната теорија на материјата. Дури и во времето на војната, тој присуствувал на предавањата на Алберт Ајнштајн и други физичари.
Хилберт го поканил Ајнштајн во Гетинген во 1915 година за да одржи неделно предавање за неговата теорија на релативноста и теоријата на гравитацијата. Со размена на идеи, тие дошле до конечната форма на полево равенства од теоријата на релативноста, подоцна наречена поле за равенството на Ајнштајн и Ајнштајн-Хилбертовата постапка. Ајнштајн и Хилберт меѓусебно се пишувале за тоа кој прв ги откри равенките на полето, но тие никогаш не започнале јавна дискусија за тоа.
Понатаму, неговата работа овозможила напредок во математичката формулација на квантната механика. Набљудувањето на Хелман Вајлово и Џон фон Нојман за работата на Хилберт било од клучно значење за нивната работа на математичката еквивалентност на механиката на матрицата Хајзенберг и равенството на Шредингер, каде што просторот на Хилберт игра важна улога во квантната теорија. Во 1926 фон Нејман покажал дека ако ги разгледуваме атомските состојби како вектори во просторот на Хилберт, тогаш тие ќе одговараат на теоријата на Шредингер за брановите функции и матриците на Хајзенберг.
Во текот на физиката, Хилберт се обидувал да воведе математичка строгост во физиката. Иако тие биле зависни од повеќе математика, физичарите го користеле несмасно. Како чист математичар, користената математика на Хилберт била исклучително грда и тешко разбирлива. Со зголемување на знаењето за физиката и како да ја користи математиката во физиката, Хилберт развил кохерентна математичка теорија која ја сметал за многу важна во областа на интегралните равенки. Кога Ричард Картентон ја напишал книгата "Методи на математичката физика" во која биле вклучени некои идеи на Хилберт, тој го назначил за соавтор на книгата, иако не директно придонел за пишувањето на книгата.
Хилберт еднаш рекол дека "физиката е претешка за физичари", сакајќи да каже дека им треба математика претешка, така што книгата на Курант-Хилберт им олеснува.
Теорија на броеви
Хилберт ја поврзувал областа на алгебарската теоријата на  броеви со својата теоретска дискусија Захлберицхт ("извештајот за бројот"). Во поширока смисла,се решил проблемот на Варинг. Во тоа време тој има повеќе да објави на оваа тема, но само со појавувањето на модуларните форми на Хилберт во дисертацијата на ученикот може да видиме колку е врзан за таа област.
Тој направил многу претпоставки за класичната теорија на полето. Овој концепт бил многу влијателен, а неговиот придонес најдобро се гледал од имињата на Хилберт класа полето и Хилбертовиот симбол за локалната класична теорија на полето.
Хилберт не работел во суштината на теоријата на аналитички броеви, но неговото име стана познато по претпоставката на Хилберт-По.
Роберт I (Франција)
Роберт I ( – ) — крал на Западна Франкија (922–923), помлад син на Роберт Силниот, грофот од Анжу, и брат на Одо, кој станал крал на Западните Франки во 888. Западна Франкија со време се развила во Франција; за време на владеењето на Одо, престолнината била утврдена во Париз. Неговото семејство било познато како Робертини.
Животопис
Учествувал во Опсадата на Париз во 885. Откако неговиот брат Одо во 888 станал крал, го назначил на чело на повеќе грофовии, вклучително и Грофовијата на Париз. Роберт исто така бил и опат- покровител (in commendam) на повеќе опатии. Тој не ја побарал круната на Франција кога умрел неговиот брат во 898, туку го признал каролиншкиот крал, Карло Простиот, кој го назначил за Војвода на Франките,. Сепак, оваа титула "војвода на Франките" не е докрај потврдена. ). Роберт продолжил да ја брани Северна Франција од нападите на Норманите.
Мирот меѓу кралот Карло и Роберт траел до 921. Свештенството и благородниците му се налутиле на кралот Карло кој го фаворизирал грофот Аганон иако може да станува збор за некаков политички изговор ).
Благодарение на храброста и ладнокрвноста на синот на Роберт, Иго Велики, победата била во рацете на Робертините а кралот Карло III не можел да си ја врати круната. Кралските великодостојници тогаш за крал на Франките го избрале Раул, војводата на Бургоња и зет на кралот Роберт I. Тој бил крунисан на 13 јули 923.
Поколение
Роберт бил двапати женет. Со својата прва жена, Елида (или Адела од Мајна), имал две ќерки. Секоја ќерка се омажила со моќни вазали на нивниот татко:
Од неговата втора жена, Беатриса од Вермандоа, ќерка на Ербер I од Вермандоа, имал само еден син, Иго Велики, кој подоцна станал dux Francorum и му бил татко на кралот Иго Капет.
Меѓу другите ќерки кои веројатно ги имал, имал и ќерка по име Рихилда.
Лецдорф
Лецдорф (Leezdorf) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Хедерслебен (Мансфелд-Зидхарц)
Хедерслебен е село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Ајслебен.
Стреланите од Горно Врбени
Стреланите од Горно Врбени ― масакр извршен врз македонски борци (девојки) по потекло од селото Горно Врбени (Екши Су). Овие четири селанки од Горно Врбени, биле стрелани од страна на грчката полиција, во 1947 година.
Хронологија на настаните
Во 1947 година четворица селани од Горно Врбени (Екши Су, Екшисово) биле брутално убиени – трите сестри Аспасија, Веса и Ники Стрешови и Матка Попова.
Аспасија е родена во 1908 година, а Веса во 1912 година и потекнувале од сиромашно семејството. Откако го завршиле основното образование тие се вклучиле во животната борба. Двете работеле како шивачки ѝ Аспасија била позната во целиот Суровички регион. Тие имале помлада сестра Ники, која е родена во 1917. Ники, со помош на нејзините две сестри, успеала да заврши факултет во Лерин за да стане учителка.
По Варкиза, четирите жени продолжиле да се борат за демократските права. Нивната активност била забележана од грчките власти, тие биле уапсени и однесени во полициската станица во Суровичево. Таму биле подложени на деноноќна брутална тортура, но не направиле никаква отстапка. Најмногу била мачена Аспасија. Шефот на полицијата Бабурис, кога видел дека е подготвена да умре без да се предаде, истиот и го пресекол грлото. Другите две сестри, Веса и Ники, заедно со Матка Попова биле пренесени во полицискиот затвор Горно Врбени каде што биле дополнително мачени.
Кога полицијата увидела дека ништо нема да излезе од устите на овие три хероини, смислиле уште побрутални мачења. Ги одвлекле жените во дворот на Матка Попова, собрале многу луѓе од маалото на Матка и пред очите на четирите деца на Матка – на возраст од 8 до 16 години, како и мајката на Веса и Ники. Тие запалиле оган во дворот и со загреани пегли ги боцкале жените. Ниту овие средновековни начични на тортура не биле доволни да ги натераат жените да попуштат. Тие умреле како вистински хероини за народот.
Персиска детелина
Персиска детелина ( латински:Trifolium resupinatum) T. resupinatum L. var. majus Boss., T. suaveolens Willd.) е годишна детелина која се користи како сточна храна и сено, Класифицирана е во централна и јужна Европа, Медитеранот и југозападна Азија дури на југ до Пенџаб.
Опис
Цветовите, розови, црвени или виолетови, долги 4,5-8 мм, групирани во мали глави, прилично ѕвездести и со кратки педуни, чашката станува забележливо зглемена при оплодувањето, понекогаш е малку влакнеста.Таа достигнува висина и до 60 см  се одгледува за пасење на добиток или за косење на сено. Таа е важна култура за производство на сено во студените региони на Иран, Авганистан и други азиски области со студени зими.
Распространетост и живеалиште
Во Европа и низ Медитеранот. Населува тревни и влажни места, ровови, брегови на потоци и долови. Цвета во пролет и лето.
Џон Херт
Сер Џон Винсент Херт, ЗБИ (22 јануари 1940 – 25 јануари 2017) — англиски глумец чија кариера траела шест децении. Тој првично станал познат по споредната улога Ричард Рич во филмот Човек за сите времиња (1966). Подоцна, тој играл главни улоги, и тоа како Џон Мерик во биографскиот филм Човекот-слон (1980), Винстон Смит во 1984 (1984), Г-дин. Брадок во драмата Убиство (1984) и Стивен Ворд во драмата Скандал (1989). Тој е исто така познат по телевизиските улоги како Калигула во Јас, Клавдиј (1976) и како воениот доктор во Доктор Ху.
Херт исто така играл значајни улоги во затвореничката драма Полноќен експрес (1978), научно-фантастичниот хорор филм Осмиот патник (1979), авантуристичкиот филм Роб Рој (1995), политичкиот трилер О за одмазда (2006), натприродниот трилер Клуч на тајни (2005), научно-фантастичниот авантуристички филм Индијана Џонс и Кралството на кристалниот череп (2008), филмскиот серијал Хари Потер (2001–11), суперхеројските филмови Хелбој (2004) и Хелбој: Златната војска (2008) и шпионскиот филм Мислител, кројач, војник, шпион (2011). Последната сцена на неговиот лик во филмот Осмиот патник била прогласена од бројни публикации како една од најнезаборавните сцени во филмската историја.
Еден од последните филмови на Херт е биографскиот филм Џеки (2016). Негов последен филм во кариерата ќе биде филмот Најтемниот час, кој ќе биде издаден во ноември 2017 година, во кој тој ќе го толкува британскиот премиер Невил Чемберлен. Во својата богата кариера, тој добил две номинации за Оскар, еден Златен Глобус и четири БАФТА награди, од кои последната е за животно остварување за неговиот извондреден придонес кон британската кинематографија.
Флоренс Дикси
Дикси беше ентузијастички писател на писма до весниците за прогресивни прашања.
Дикси одржувала цврсти ставови за еманципацијата на жените, предлагајќи половите да бидат еднакви во бракот и разводот, дека Круната треба да биде наследена од страна на најстарото дете на монархот без разлика на полот, и дека мажите и жените треба да носат иста облека.
Во 1890 година, Дикси објавила утописки роман, Глоријана, или Револуцијата од 1900 година, која е опишана како феминистка фантазија. Во неа, жените го добиле правото на глас, како резултат на главниот лик, Глоријана, која маскирана како маж, Хектор Л’Естрејнџ, била избрана за Комората на општините на Велика Британија. Ликот на Л’Естрејнџ е очигледно инспириран од Оскар Вајлд. Книгата завршува во 1999 година, со опис на просперитетна и мирна Британија регулирана од жени. Во предговорот на романот, Дикси не предлага само право на глас, но и двата пола да бидат образувани заедно и сите професии и работни места да бидат отворени и за двете. Во овој предговор, таа оди уште подалеку и вели:
Природата непогрешливо им ја даде на жените поголемата мозочна моќ. Ова е очигледно во детството. Сепак, мажот намерно се поставува да ги спречи раните докази за менталниот капацитет, со поставување на закон според кој образованието на жената треба да биде на ниво пониско од она на мажот. Оваа постапка е произволна и сурова, и лажна според природата. Тоа било средство за испраќање до своите гробови непознати и анонимни, илјадници жени чиишто интелекти биле потрошени, и чии можности за правење добро биле парализирани и неразвиени.
Кале (Горно Татеши)
Кале — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Горно Татеши. Претставува утврдување од римско време. Се наоѓа на околу 2-3 км северозападно од селото на висок рид со местоположба која доминира над целата околина, на надморска височина од околу 1.000 м. На зарамнетото плато, кое зафаќа површина со димензии од 40 × 60 м, се гледаат темели од бедеми, а по површината е откриено големо количество градежен материјал. Откриени се и неколку базени за собирање на дождовница. На овој простор, пред Втората светска војна е пронајдена сребрена монета (веројатно тетрадрахма). Тоа укажува на можноста калето да постоело од I век пред н.е. па сè до доцната антика, што може да се заклучи и од големиот број фрагменти од керамички садови, питоси и друг археолошки материјал пронајден на површината.
Катедрала „Св. Андреј“ - Пицунда
'''Катедралата „Св. Апостол Андреј“, исто така позната како Катедрала Пицунда или Патријаршијска катедрала''' (ბიჭვინთის ტაძარი) — грузиска православна катедрала која се наоѓа во Пицунда, во Гагриска област, во де факто независна Република Абхазија, меѓународно признаена како дел од Грузија. Катедралата моментално се користи од страна на Абхазиската православна црква и служи како седиште на тоа тело, иако оваа употреба е оспорена од страна на Грузија и се смета за неправилна од страна на источноправославната заедница.
Катедралата Пицунда била изградена кон крајот на 10 век од страна на кралот Баграт III. Служела како седиште на грузискиот православен католикосат на Абхазија до крајот на 16 век, кога Абхазија паднала под османлиска хегемонија. Според францускиот патник Жан Чардин, католикосот кој повеќе не живеел во Пицунда, еднаш годишно ја посетувал катедралата со свикување на епископите и принцовите за да изврши миса. Катедралата била реконструирена во 1869 година кога Абхазија веќе била дел од Руското Царство.
Основата на катедралата е правоаголна со вкрстена купола, три кораби и три апсиди, обликувани како правоаголник со продолжени полукружни апсиди. Катедралата е препознатлива по својата импресивна големина, достигнувајќи височина од 29 метри (вклучувајќи ја и куполата), долга 37 метри и широка 25 метри, додека ѕидовите се дебели до 1,5 метри. Ѕидовите се составени од наизменични редови од камен и тула, типична техника за доцно-византиската архитектура. Катедралата содржи остатоци од ѕидното сликарство од 13 и 16 век. Грузискиот ракопис од четирите евангелија од 12 век, кој се наоѓал во катедралата од 1830 година, сега се чува во Грузискиот национален центар на ракописи во Тбилиси.
Џидимирци (Велешко)
Џидимирци — село во Општина Велес.
Географија и местоположба
Џидимирци е село сместено во крајниот североисточен дел на Општина Велес, неговиот атар се допира до границите на општините Свети Николе и Петровец односно со Овчеполието и Скопската Котлина. Од градот Велес, Џидимирци е оддалечено 27 километри. Селото е ридско и лежи на надморска височина од 490 метри во изворишниот дел и горното течение на реката Отовица во подножјето на Градиштанска Планина (Ѓуриште). Селските куќи се распоредени на две ритчиња од исток и запад. Атарот зазема простор од 14,7 км2, а на него преовладуваат шумите со 893 хектари, потоа следуваат пасиштата со 367 ха и обработливото земјиште со 124 ха.
Потекло и значење на името
Во најстариот историски запис од 1573 година селото е запишано како Жидмирци, а во XIV век е запишано и како Жемирци. Според П.Скок името на селото означува фамилиска населба, задруга или слично. Оттаму, не е исклучено името на селото да потекнува од личното име на некој кој бил основач или стопан на селото на пр. Жидимир кое е познато и присутно име во средновековието или пак Хаџи Димитар. Научните истражувања потврдуваат дека името на селото потекнува од личното име Жидимир или од топонимот Жидимир (дол, рид) што подоцна во изговорот било Турцизирано при што настанал денешниот облик Џидимирци. Во Македонија постои уште едно село со име Џидимирци кое се наоѓа во рамките на Општина Неготино од левата страна на Вардар, меѓутоа за неговото име се знае дека настанало од Хаџи Демирли, а подоцна под влијанието на христијаните било преобразено во Џидимирци.
Стопанство
Жителите на селото исклучиво се занимаваат со земјоделство. Се одгледуваат градинарски култури (кромид, лук, морков, домат, краставици) но пред сè за домашна употреба. На пространите зарамнети ниви во непосредна близина околу селото се одгледува жито и тоа најмногу пченица и јачмен, а во помала мера и стрмни жита како 'рж и овес. Покрај земјоделството застапени се и сточарството (одгледување на крави, кози и овци) и живинарството (одгледување на кокошки, гуски и други домашни птици). Ридестиот предел и големото пространство на нискостеблеста и грмушеста листопадна шума, многу придонесуваат за одгелдување на кози, па така многу поранешни жители, денес повратници се занимаваат со одгледување на кози и правење козјо млеко и сирење. Козарството е најразвиено во целиот поширок регион. Поради чистата природа и околина, во селото многу е застапено пчеларството и речиси секоја куќа има пчелни сандаци. Поради големата застапеност на шумите (листопадни: најмногу даб, орев, костен, врба, топола, а ретко и бука) развиено е и шумарството и сечењето дрва за огрев. Во близината на селото има големи наоѓалишта на камен за градежништво (ѕидање) познат како „ѓуришки камен“. Ридестиот и шумовит предел и големиот број на дивеч го прават Џидимирци привлечно за ловењето на диви животни, па така со одлука на Советот на Општина Велес, поранешната училишна зграда во селото му е доделена на користење од 10 години како ловен дом на ловното друштво „Руен“ од Велес. . Во минатото селаните на Џидимирци оделе на пазар во Велес и Свети Николе.
Население
Селото Џидимирци е мало и е во фаза на раселување. Бележи постојан пад на бројот на жителите па така од 266 жители (сите Македонци) во 1961 година, бројот опаднал на само 18 жители (сите Македонци) во 1994 година, а на пописот од 2002 година се попишани 9 жители, сите Македонци.
Во селото има 5 куќи со постојани жители и десетина викенд-куќи на иселените жители од селото. Заблежано е повратништво на иселени жители, кое е претежно привремено, но и трајно.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Селото Џидимирци отсекогаш било населено со Македонци од православна вероисповед. Македонски родови во слелото се: Павлешинци (од с. Павлешенци - Овче Поле, Св.Николско), Мишковци (од с. Лисиче - Велешко), Шутевци од (с. Кнежје - Овче Поле, Св.Николско), Мечкови (познати и како Цинцарови, од с. Милино Овче Поле, Св.Николско), Макавеевци и Шуманци (двата рода од с. Ѓуземелци - Овче Поле, Св.Николско). Во Џидимирци изумрел родот Мишеви, од кој потекнувал кметот Гајтан Велко. Дел од овој род се иселил и во Свети Николе, каде исто така изумреле.
Општествени установи
Во селото постои црквата Свети Никола, како и 2 цркви во околината посветени на Света Троица и Свети Атанасиј. Во селото постои некогашната училишна зграда, која денес служи како ловен дом на ловното друштво „Руен“ од Велес.
Самоуправа и политика
Селото Џидимирци е месна заедница во рамките на Општина Велес со претстедателот Тони Ѓорѓиевски.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2189 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект во сопственост на ордевски никола. Во ова избирачко место е опфатено и селото Крушје.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 26 гласачи.
Иселеништво
Иселеници од Џидимирци се забележани во Скопје, Велес, Свети Николе и велешките села Новачани и Ново Село. Дел од жителите на Џидимирци кон крајот на педесеттите и почетокот на шеесеттите години на XX век, се иселиле и на купените имоти од иселените Турци во соседното велешко село Иванковци.
Штефансплац
Штефансплатц е плоштад во географскиот центар на Виена. Именуван е по неговата значајна зграда Штефансдом, катедрала на Виена и една од највисоките цркви во светот. Пред 20 век, редица куќи го делеа Штефансплатц од Шток-им-ајзен-платц, но по нивното уништување, името Штефансплатц почна да се користи за пошироката област која ги опфаќа двата дела. На запад и југ, се скапите шопинг улици Грабен (буквално  "јаз") и Кертне Штрасе ("Кертне " е германски збор за Каринтиа). Opposite the Stephansdom is the Хас-Хаус, a piece of striking модерна архитектура дело на Ханс Холејн. И покрај тоа што јавното мислење во почетокот беше скептично за комбинацијата на средновековната катедрала и зградата изградена од стакло и челик, сепак се докажа дека од нив може да се добие една убава и впечатлива комбинација (сега се смета за пример како стара и нова архитектура може хармонично да се мешат).
Шток-им-ајзен
Шток-им-ајзен  ("staff in iron") се наоѓа на аголот на Кертне Штрасе и Грабен во ниша на аголот на Пале Екитабле. Тбиле заковани во средниот век, и коешто е заокружувано железно лента заклучено со катинар. Најраното пишувано спомнување датира од 1533 година и е предмет на легендите за Ѓаволот.
У-бан станица
У-бан станицата во Штефансплатз е една од најпосетените во градот, и е единствената допирна точка помеѓу подземните улици У1 и У3. Исто така е најблиската У-бан станица на многу туристички атракции во градскиот центар.
Виргил капела
Во 1973 год, за време на ископувањата за У-бан станицата, една средновековна капела беше откриена 12 метри под моменталната основа. . Била изградена околу 1250 год како подземна капела  во Magdalenenkapelle (скицата на која е покажана во плочникот на Штефансплатз). Можно е на почеток да била наменета за капела за погреби, но од 14 век станала гробница на едно трговско семејство.
Крушево (Виничко)
Географија и местоположба
Крушево — село во општина Виница. Од градот Виница, селото е оддалечено 12км, источно.
Историја
Денешното село потекнува од почетокот на XIX век. Тука се населил човек по име Учкун, тој имал тројца синови.
Население
Во 2002 година во селото имало 131 жител.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 53 жители, од кои 43 Македонци и 10 лица без податоци.
Родови
Крушево е македонско село.
1888 во филмот
Ова е преглед на настаните од 1888 година во филмот, вклучувајќи список на филмови и значајни луѓе кои биле родени или кои починале оваа година.
Крушево (Виничко)
Родови
Според истражувањата од 1959 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 323 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 100 гласачи.
Иселеништво
Од Крушево се иселиле неколку семејства во Виница, Зрновци и Скопје.
NGC 1084
NGC 1084 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1084 се споменува и како MCG -1-8-7, IRAS 02435-0747, KUG 0243-077.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1084 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1084 има привидни димензии од 2,8' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 45 м 59,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 34' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 1084 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10464. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5286. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1452.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Смилево (селска)
Свети Ѓорѓи (позната и како Свети Ѓорѓија) — главна селска црква во демирхисарското село Смилево, сместена на височинка во селото.
Историја
Црквата била изградена во 1911 година, една година пред завршување на отоманското ропство.
Архитектура
Градбата на црквата е прилично голема и во основа претставува трикорабна градба со полукружен дрвен средиштен свод и покриени странични бродови. Поседува петострана апсида со слепи аркади од надворешната страна.
NGC 3007
NGC 3007 — леќеста галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Смилево (селска)
Архитектура
Црквата поседува три влеза и големи пространи прозорци, поставени во два реда на северниот и на јужниот ѕид. Ѕидовите се од кршен камен, а на фасадата се обработени со фугирање. Има покрив на две води и истиот е од ќерамиди, но најверојатно првично бил од плочи. Отворите, венецот и апсидата се изработени од делкан камен.
NGC 3007
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3007 се споменува и како MCG -1-25-38, IRAS 09452-0612.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Смилево (селска)
Архитектура
Во внатрешноста црквата има галерија.
NGC 3007
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3007 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3007 има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 47 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 26' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 3007 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28150. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4901. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 649.
Уркабустаис
Уркабустаис — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Амурио има 1,336 жители.
Лукас Леива
Лукас Пецини Леива (роден на 9 јануари 1987 година), познат како Лукас, е бразилски фудбалер, играч од средниот ред на Лацио и на бразилската репрезентација.
Лукас ја започнал својата кариера како играч од средниот ред на Гремио, каде што тој го освоил шамоионатот Гаушу во 2006 и 2007 година. Во јули 2007 година тој се преселил во Ливерпул, каде што одиграл 347 професионални натпревари во текот на една деценија, освојувајќи го Лига Купот во 2012 година. Помеѓу 2010 и 2016 година Лукас предводел во Премиер Лигата со победени пет натпревари во шест сезони. Тој се приклучил на Лацио во 2017 година.
Репрезентативната кариера ја започнал во 2007 година, и оттогаш тој одиграл 24 пати за Бразил на олимписките Игри 2008 и 2011 Копа Америка, освојувајќи бронзен медал. Тој исто така бил капитен на тимот до 20 години кој победил на Јужно Америкаското Првенство за млади во 2007 година.
Мисионес (департман)
Мисионес е департман во Парагвај. Департманот се наоѓа во јужниот дел на земјата и главен град на истиот е Сан Хуан Баутиста. Департманот бил создаден во 1906 година и порано бил познат како Сан Игнасио. Сегашното име го добил во 1945 година. Името е во чест на Језуитските мисионери во Парагвај.
Географија
Мисионес се наоѓа во јужниот дел на државата, на граничниот појас со Аргентина. Департманот е релативно низински и низ него поминуваат поголем број реки. На север департманот се граничи со Парагвари и Казапа, на исток со Итапуа, на запад со Њембуку и на југ со Аргентина.
Окрузи
Департманот е поделен на 10 окрузи:
Космос-1960
Космос-1960 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 јули 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 514 км, а најмалото на 468.
Трета оперативна зона на НОВ на Македонија
Трета оперативна зона на НОВ на Македонија ― Нејзиниот штаб бил формиран во почетокот на април, 1943 година.
Територија
Третата оперативна зона го опфаќала подрачјето источно од железничката линија Велес-Гевгелија, со градовите Велес, Кавадарци и Гевгелија. Со формирањето на Втората македонска бригада, на 20 декември 1943 година, со наредба од Главниот штаб на НОВ и ПОМ, бил укинат штабот на зоната. Во почетокот на август 1944 година, ова подрачје било припоено кон Втората оперативна зона со наредба на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. Со истата наредба, се предвидувало оваа зона да го покрива просторот на поранешната Четврта оперативна зона (источна Македонија), каде што должностите на штабот на зоната ги вршел штабот на Четвртата македонска бригада, а од крајот на септември Штабот на педесеттата дивизија. Оваа состојба се задржала до крајот на октомври 1944 година, кога се формирани корпусните области.
Состав
Под команда на штабот биле НОПО „Добри Даскалов“ и НОПО „Сава Михајлов“, а подоцна ѝ баталјонот „Страшо Пинџур“, Вториот баталјон и диверзантски групи.
Спор за името помеѓу Македонија и Грција
Спорот околу името помеѓу Република Грција и Република Македонија опфаќа неколку прашања главно обединети околу името Македонија, етничкото потекло на населението што живее во оваа земја, како и ословувањето на јазикот кој тоа го користи. Засилувањето на спорот се проширува до такви рамки што неговото решавање вклучува и учество на меѓународни медијатори од највисоко рамниште.
Спорот, во главно, е плод на несогласувањето на Република Грција да го прифати уставното име Македонија. Привременото решение „поранешна Југословенска Република Македонија“ (во англиската верзија " the former Yugoslav Republic of Macedonia"), покрај Република Грција, го користат и неколку други земји кои не го признаваат уставното име на Македонија. Сепак сите членки на Обединетите Нации, и самиот ОН како целина, се согласни да го прифатат решението што ќе произлезе како резултат на меѓусебните разговори на двете земји.
Сегашните граници на Република Македонија се повлечени во 1946 година кога Народна Република Македонија станува дел од ФНРЈ. И остануваат исти до ден денешен. По осамостојувањето од Југославија во 1991 година, Македонија бара признавање под уставното име во Обединетите Нации, врз основа на извештајот на Бадентеровата комисија. Република Грција се спротивставува на меѓународното признавање на Македонија под уставното име, и тоа по неколку основи: Уставот на земјата, знамето и името. Со цел да го спречи признавањето на Македонија, Република Грција како земја членка на Европската Заедница, извршува притисок врз останатите земји членки преку Лисабонската декларација, која забранува какви било територијални претензии кон Република Грција, непријателска пропаганда или, воопшто, користење на терминот Македонија од страна на Република Македонија.
Поголемите политички партии на 13 април 1992, се согласуваат дека зборот Македонија не може да биде вклучен во ниту една форма во името на Република Македонија. Грчката дијаспора исто така се мобилизира, вршејќи силен притисок во Соединетите Американски Држави и Канада.
Република Македонија под своето уставно име аплицира за членство во Обединетите Нации на 30 јули 1992 година. Од официјалната апликација до официјалниот прием, предизвика дипломатска бура во ОН како и во балканското соседство. Во меѓувреме додека се чека признавање од ОН, Бугарија, Хрватска, Литванија, Словенија, Турција, Белорусија ја признаваат Македонија како Република Македонија. Растегнувањето на признавањето има сериозни импликации врз состојбите во Македонија.
Земајќи ги предвид состојбите во Хрватска и Босна и Херцеговина, станува повеќе од потребно Македонија да се стабилизира, па ова станува и дел од приоритетите на меѓународната заедница. Разградувањето на ситуациите во поранешна Југославија, предизвикаа за првпат ОН да создадат превентивни мировни трупи; истите се испратени во Босна и Херцеговина.
Историска позадина на спорот
Македонија преку чија територија поминуваа патиштата што водат од Средна Европа кон Блискиот Исток всушност претставува не само сообраќаен, туку и стратешки јазол. Долината на Вардар ја има предноста што од север преку Моравската долина води до големиот Солунски Залив, од каде преку Егејското Море завлегува на исток кон долината на Струма и на запад преку Албанија до Јадранско Море. Оттука за Македонија не се борат само младите балкански држави кои сакаат со Македонија да ги зголемат својата територија и бројноста на населението, но и големите – Австрија, Русија, Англија и Турција - чиј стремеж да играат клучна улога во структуирањето на Балканот ќе се манифестира токму преку нивните територијални претензии кон Македонија.
Оваа преокупација околу националниот карактер на Македонците произлегува од определени политичко-стратешки интереси - и тоа не само на балканските националистички кругови, туку и на големите европски сили (во прв ред на Австрија и на Русија), кои во трката за завладување на Балканот, настојуваат да ја вклучат и Македонија во својата интересна сфера, поради нејзината погодна географско-стратешка положба.
Принцип на народноста и самоопределувањето на Македонците
Бидејќи Македонците главно претставуваат импозантно мнозинство од населението, заинтересираните страни ги ангажираат сите свои сили, вклучувајќи ја тука и науката, за да ги прикажат нив било како Бугари, Грци или Срби, за да го имаат на своја страна при решавањето на македонското прашање и принципот на народноста.
Бугарските, грчките, српските, романските и мнозина европски писатели даваа контроверзни сведоштва за Македонија и нејзиното население. Поради тоа, подоцна и многумина се прашуваа (таков е случајот со Рене Пинон и Едмонд Буше), дали е воопшто можно, во овој галиматијас на докази, да се дојде до една вистина за Македонија и Македонците: самиот термин Македонија станува, во Западна Европа синоним на кулинарски вештини, на карташки игри, па дури и еден вид литерарен правец во Франција беше наречен со тоа име.
Имено, контроверзните “докази" за Македонија, со што e преокупирана европската јавност, им даваат поттик на некои духовити француски умови да го искористат терминот “Масеdoinе" во сосема практични цели. Со ова име тие не ја нарекоа само салатата составена од разновиден зеленчук или компот составен од разновидно зашеќерено овошје, туку и една игра со мешани карти. Дури, со ова име го нарекоа и еден вид литературни приредби што се одвиваа во цитирање на поезија и проза.
Балканските пропаганди во Македонија
Меѓутоа и ваквото поставување на прашањето произлегува не од фактот дека тие навистина се Грци или Бугари, туку од замрсеноста на проблематиката што произлегува од една страна, од етничкиот состав на населението, а од друга, од турскиот начин на поделба на населението не врз етничкиот принцип, туку врз црковната припадност. Бидејќи Македонците се под Цариградската патријаршија и како такви припадници на “грчката" вера, а по својот етнос Словени, тоа грчките и бугарските националисти сакаат да го искористат на свој начин, секој за своите интереси. На едните им пречи словенскиот етнос, на другите - црковната припадност.
Грчките националисти кои сонуваат за нивната Голема Идеја, во ова време почнуваат да тврдат пред Европа дека Македонците се пословенчени Грци, па според тоа и припаѓаат на грчката народност и држава. Бугарските пак водачи, поттикнувани од руските словенофили, тврдат обратно, дека тие како Словени не можат да бидат Грци, туку се Бугари. Меѓутоа, додека едните “докажуваат" дека македонските Словени се Грци, а другите дека се Бугари, од самата македонска средина почнуваат да се појавуваат луѓе кои на прашањето што се: Бугари или Грци? одговараат дека не се ни Грци ни Бугари, туку Македонци, потомци на старите Македонци и Словените.