cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Квантен број
Јадрени аголни импулси
Еднаквоста на бројот I употребен за обележување на состојбата на јадрениот аголен импулс,примери за некои изотопи од Водород (H), Јаглерод (C), and Натриум (Na) се;
Причина за невообичаени варации во I, дури од разлики на само еден нуклеон,се должи на парно/непарните броеви на протноните и неуторните-парови на нуклени кои имаат вкупен аголен импуплс 0(како елкторните во орбиталите), отстапување од прано/непарните броеви на неспарните нуклеони.Својствата на нуклерниот спин е важен фактор за опарцијата на NMR спетктроскпија во  органска хемија, и MRI во јадрената медицина, се должи на нуклерен магнетен импулс интерекација со ектерномагнетно поле.
Тушт
Туш ( Portulaca oleracea) е едногодишно тревесто растение од фамилијата. Го нарекуваат и тушт, тушац, тушњак, пркос и ледена трева.
Името на родот Portulaca доаѓа од латинскиот збор portula, што значи „мала врата“ и се однесува на капакот на грмушката што се крева за да се испушти семето. Името на видот oleracea значи „тревни“ и значи дека растението може да се користи како зеленчук. Името Portulaca за овој вид датира од Плиниј и е прифатено како име на родот.
Распространетост
Туштот потекнува од Кина и Индија, каде што се користел како зачин и зеленчук. Како таков бил познат во времето на Стариот Египет. Денес диво расте во сите делови на светот, а се уште се одгледува во многу земји.
Во нашето поднебје, расте главно како диво растение, покрај куќи и патишта, на сончеви места, како плевел во бавчите и лозјата. Расте само до 800 метри надморска височина.
Изглед и цветање
Тушт е ниско, едногодишно растение кое лежи на земја, разгрането од основата. Стеблото е кружно, месесто и сочно, светло зелено или црвеникаво, долго 5-30 см. Листовите се дебели, месести и сочни, долги 1-2 см. Спротивно на тоа, тие се јајцевидни, шпатулирани, неподвижни, сјајни и мазни, со светло зелена боја. Цветовите се мали, жолтеникави, во облик на ѕвезда и се отвораат само во сончевите утрински часови. Тие се развиваат од јули до октомври. Плодот е мешунка со капак, полна со мали, црни, бубрежни семиња. Семињата се многубројни. Може да се развијат до 10.000 семиња по растение. 'Рти во пролет во втората година, а ртењето го одржува и до 40 години.
Услови за живеалиште и одгледување
Туштот најдобро успева на плодна, песочна почва, на сончеви позиции, но е многу отпорен и добро расте дури и во неповолни услови. Отпорен е на температурни разлики и на суша, а поднесува и сиромашни почви. Кога на тоа ќе се додаде и способноста за брзо растење во вакви услови, може да се каже дека ги има сите одлики на плевел.
Иако е вообичаено мислењето дека туштот е обичен плевел, постојат контрадикторности. Според некои автори, туштот е корисен плевел на полињата бидејќи расте околу главниот род и ја покрива околната почва со своето густо и разгрането дрво, кое го спречува сушењето на почвата.
Туштот може да се одгледува и како растителен вид. Лесно се размножува со семиња, но и вегетативно, бидејќи стеблата многу лесно се вкоренуваат. Во светот се познати околу 40 варијанти на тушт.
Хемиски состав
Листовите на туштот содржат 20–50 mg% витамин Ц, каротин 1,5–5 mg%. Содржината на хранливи материи во туштот е релативно мала, бидејќи зелениот дел содржи 92-95% вода, количината на белковини е мала, 1-2,2%, масти 0,3-0,4, јаглехидрати 1,3-2,2%. Има и железо, калциум и фосфор.
Употреба
Туштот често се користи како многу вкусно диво растение. Целиот сочен надземен дел, сиров или варен, може да се користи за јадење. Младите листови имаат благ, кисело -солен и ароматичен вкус, па се користат во исхраната како салата, сами или помешани со друг зеленчук. Постарите листови се готват и се подготвуваат како чорба пред употреба, како и други лиснат зелен зеленчук, или од него може да се подготват вкусни супи и чорби. Исто така, целото растение може да се зачува во оцет, како што се корнишоните и другиот зимски зеленчук, кој дава лут зачин за разни јадења. Со сушење, туштот ја губи својата арома. Семето може да се меле во хранливо брашно.
Како лековито растение, туштот се користел во Стара Грција. Порано многу се препорачувал како лек против скорбут, но неодамна било откриено дека, во споредба со другите видови зеленчук, има релативно мала количина на витамин Ц. Неодамна било откриено дека туштот помага да се подигне крвниот притисок, делувајќи слично како адреналинот. Туштот се издвојува како вид со најголема содржина на омега 3 масни киселини од сите растенија, а содржи и одредени антиоксиданси. Киселиот вкус доаѓа од оксалната и јаболковата киселина, а нивната количина е најголема кога растението се собира рано наутро. Свежиот туш содржи многу оксалат, кој е познат како една од причинителите на камењата во бубрезите, па затоа не се препорачува претерана конзумација на ова растение.
Туштот покажува и одредени биоцидни својства, па може да се користи во борбата против габите, инсектите и нематодите.
Знаме на Гваделуп
Официјалното Знаме на Гваделуп е знамето на Франција, но постојат и неколку локални знамиња кои ги користат партиите и движењата за независност на Гваделуп.
Прва македонска кошаркарска лига 1994/95
Првата македонска кошаркарска лига 1994/95 - 3. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Годел Работнички.
Персонал
Извор:
Победнички состав
Главен тренер
Вик на Дарс
Вик на Дарс (Wieck auf dem Darß) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Сулфенамид
Сулфенамиди се група на органосулфурни соединенија со општа формула RSNR'2, каде R и R' се H, алкил, или арил. Сулфенамидите се користат во вулканизација на гумата. Тие се слични со оксидираните соединенија сулфинамиди (RS(O)NR'2) и сулфонамиди (RSN(O)2R'2).
Прецин
Прецин — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009, е дел од градот Шенебек.
NGC 6246
NGC 6246 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6246 се споменува и како UGC 10580, MCG 9-27-98, CGCG 277-5, CGCG 276-48, IRAS 16488+5537.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6246 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6246 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 6246 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59077. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3882. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
Бецендорф
Бецендорф може да се однесува на следниве општини во Германија:
Антриол
Антриол е општина на островот Бонер во склоп на Карибите. Селото е сместено на 1 километар северно од главниот град на островот, Кралендајк.
Достик
Достик е град во покраината Алмати во југоисточен Казахстан. Градот се наоѓа на границата меѓу Казахстан и областа Синѓанг во Кина.
Криви Дол
Криви Дол — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Историја
Во втората половина на XIV век селото му припаѓало на војводата Димитар, полубрат на деспотот Константин Драгаш, кој го дарувал на една од црквите во Штип.
Во XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Криви Дол живееле 50 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Криви Дол имало 48 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, од кои 9 Македонци, 5 Власи и 1 лице без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Според истражувањата од 1957 година, родови во селото
Македонски
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2288 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 25 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следните македонски родови иселени од селото. Во Горно Ѓуѓанци се иселиле Кушевци. Во Долно Ѓуѓанци се иселиле Миневи. Во Врсаково се иселиле Буклевци.
Псачки манастир
Псачки манастир — средновековен македонски православен христијански манастир кој се наоѓа во селото Псача во областа Славиште. Сместен е на искачување над селото Псача во шума, од каде се пружа поглед на целото Славишко Поле.
Цркви
Историските податоци се оскудни, но се смета дека е изградена во 1354 година. Црквата, како и нејзиниот ктитор властелинот Влатко со неговиот татко кнезот Пасхач се спомнуваат во една повелба издадена на 25 март 1358 година со која им било одобрено црквата да ја приложат на светогорскиот манастир Хиландар. Врз основа на оваа повелба како зачуваните портрети на фрескоживописот на јужниот ѕид во црквата може да се заклучи дека севастократорот Влатко и неговиот татко кнезот Паскач се ктитори на црквата. Најверојатно, од името на кнезот Пасхач потекнува и името на селото Псача. Над западната влезна врата во црквата некогаш постоел натпис за кој се претпоставува дека бил уништен во 1876 година поради тоа што во него се спомнувале кралевите Урош и Волкашин. Портретите на овие владетели се претставени на северниот ѕид, но натписите што се наоѓале до нив исто така биле уништени.
Создавањето на Адам
Создавањето на Адам (Creazione di Adamo) — една од деветте сцени на таванот на Систинската капела. Оваа фреска денес е една од најпознатите слики на светот.
Сликањето на таванот на Систинската капела, која е наречена така според папа Сикст IV, кој дозволил таа да се изгради, а ја нарачал папата Јулиј II, го насликал Микеланџело, од 10 мај 1508 година до 31 октомври 1512 година.
Димензиите на оваа фреска се 4,80 X 2,30 м. Иако е четврта по ред, завршеана е помеѓу последните. Во „Создавањето на Адам“ Микеланџело се приближил на тајните достигнувања на човештвото и Создавачот и ја оформил. На сликата монументалниот патријархален Бог ја пружи својата рака преку сликата носен од ангелите во овал на темноцрвен плашт, додека позади грбот наѕираат голи фигури, вклучувајќи една жена (која многумина ја сметаат за Ева) која љубопитно гледа преку неговото рамо и го вкрстува погледот со Адам. Во контраст со таа драматична група, Адам опуштено лежи на новосоздадената Земја затоа што сè уште ја немал примено искрата на животот која му ја пружа Божјата рака „Десната рака на Татковците“ (според папската химна Veni Creatot Spiritus) силно го поттикнува „првиот човек“ кој како да се буди од сон. Божјиот показалец насочен заповеднички и одлучно, додека Адам едвај успева да ја подигне раката. Господ ја потврдува и со строгиот поглед насочен на Адам кој се покажува како покорен и полн со стравопочитување.
598 п.н.е.
598 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 598. година пред новата ера, 598. од првиот милениум п.н.е., 98. од 6 век п.н.е. и деветта од 590-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4910 и 4911 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4152 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3162 и 3163 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 155.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 598 година се протега во 2038 и 2039, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2098 и 2099 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 55 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1256 и 1255 исламска година пред хиџра.
Унтервајсбах
Унтервајсбах (Unterweißbach) — општина во округот Залфелд-Рудолштат, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Унтервајсбах се протега три километри во долината на Лихте. Во јужниот дел на општината се наоѓа третото најголемо езеро во Тирингија, Лајбис-Лихте.
Општински единици
Кон општината Унтервајсбах припаѓаат местата:
Ник Калатес
Николас Вилијам Калатес (роден на 7 февруари 1989 година) е грчки кошаркар, плејмејкер на Барселона и на грчката репрезентација.
Кариера
Роден во САД, Калатес започнал да игра кошарка во средното училиште Лејк Хауел. Потоа, тој продолжил да игра колеџ-кошарка на универзитетот Флорида за екипата на Флорида Гејторс, каде поминал две години. Тој пружил одлични игри на колеџот, прославувајќи се како најдобар асистент во својата екипа во двете сезони, но и покрај тоа што му се предвидувала блескава НБА иднина тој се решил да ја започне својата кариера во екипата на Панатинаикос со која потпишал договор во мај 2009 година. Во меѓувреме, тој исто така учествувал на НБА драфтот, каде бил избран како 45-ти пик.
Калатес дебитирал за Панатинаикос во сезоната 2009-2010 и оттогаш со тој клуб освоил две титули во грчкото првенство, еден национален куп и титулата во Евролигата во сезоната 2010-2011. Во летото 2012 година, Калатес потпишал договор со руската екипа Локомотив Кубан. Со одличните игри во текот на сезоната, тој ја предводел руската екипа до титулата во УЛЕБ Еврокупот, а потоа бил избран и за најкорисен играч во натпреварувањето.
Во август 2013 година, Калатес потпишал двегодишен договор со НБА екипата Мемфис Гризлис. Своето НБА искуство го започнал на 30 октомври 2013 година, кога дебитирал во натпревар против Сан Антонио Спарс играјќи 4 минути во кои забележал два поени, два скока и една асистенција. Во април 2014, тој бил суспендиран од лигата заради тоа што бил позитивен на допинг-тест.
Во јули 2015, тој се вратил во екипата на Панатинаикос помагајќи му на клубот да освои уште три титули во грчкото првенство и три купа. Покрај тоа, тој се нашол во првата постава на идеалниот тим на Евролигата за сезоните 2017-2018 и 2018-2019. Во јули 2020 година, Калатес се преселил во шпанската екипа Барселона. Во првата сезона со нив тој ги освоил првенството и купот на Шпанија и стигнале до финалето на Евролигата каде загубиле од Анадолу Ефес.
Чичок
Чичок (Arctium lappa) е од род на скриеносеменици од фамилија морска ѕвезда (Compositae). Чичокот е двегодишно растение,има долг сиво-кафеавест вретенест корен. Во првата година се појавуваат големи приземни листови во форма на срце. Во втората година расте исправено разгрането дрво со висина од 1-1,5 м. Листовите стануваат се помали одејќи кон врвот на дрвото. Цвета во главици со темноцрвени тубуларни, густо спакувани цветови. Плодовите имаат боцки кои лесно се лепат за облеката. Расте покрај патишта, ливади и необработени површини.
Лековит дел од растението: коренот, листовите и семките се користат како лек. Двогодишниот корен се бере во пролет и есен, листовите се уште млади, а семето кога ќе бидесозреано.
Најпознатиот вид од овој род е Големиот Чичок (Arctium lappa).
NGC 3903
NGC 3903 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3903 се споменува и како ESO 378-24, MCG -6-26-8, AM 1146-371, IRAS 11465-3714.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3903 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3903 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 116°.
Бургхарт Клауснер
Бургхарт Клауснер (роден на 13 септември 1949 година) — германски филмски глумец. Од 1983-тата година наваму, тој играл во 50-тина филмови. Тој, исто така, го има позајмено гласот раскажувајќи многу аудио книги, вклучувајќи ги и Солар на Ијан Мекјуан и неколку од романите на Фердинанд фон Ширах.
Стараховице
Стараховице (Starachowice) — град кој се наоѓа во Полска, во Светокришкото Војводство, со население од 50,679 жители според податоци од 2013 година. Стараховице е седиште на Стараховичкиот регион. Градот се наоѓа на реката Камиена, притока на реката Висла.
Историја
Местото каде денеска се наоѓа градот Стараховице, во 16 век му припаѓало на семејството Starzechowski. Населбата која била изградена околу еднаковница, припаѓала до 1817 на католичкиот орден Цистерцити од Вонхоцк, град кој се наоѓа во близина. Во 1789 година започнала изградба на високи печки. Во 1815 година, печката била преземена од страна на владата на Конгресна Полска и во наредните години, Стараховице се појавил како главен центар на металургијата. Според планот на Станислав Сташиц, металната индустрија била развиена по течението на реката Камиена.
Во времето кога Полска ја вратила својата независност во 1918 година, владата во Варшава одлучила да се изгради фабрика за оружје во градот. На 12 октомври 1920 година, рударската комора на грдот потпишала договор со за снабдување на армијата. Набргу потоа започнала изградба на фабрика за муниција. Компанијата Zakłady прераснала во индустриски комплекс која вклучувала фабрика за муниција, артилериска опрема и фабрика за железо. Компанијата го произведела и пиштолот Бофорс 37 мм, кој се користел од страна на полската армија во 1939 година. Самиот град Стараховице не бил создаден до 1 април 1939 година, кога на античкиот град Виерзбник (основан 1624 година) се споил со решение со Стараховице.
За време на Холокаустот, гетото во градот било ослободено на 27 октомври 1942 година, и голем дел од затворениците биле испратени во логорот на смртта Треблинка. Останатите еврејски жители биле испратени во работнички кампови во околината. Заробениците од овие кампови во текот на летото на 1944 година биле депортирани во Аушвиц, каде што многу од нив се соочиле со смртта.
Во текот на Втората светска војна, Стараховице бил важен центар на Армија Крајова, каде единиците на Јан Пивник и Антони Хеда делувале. По војната, градот успеал да како важен индустриски центар. Во 1948 година била отворена фабриката за производство на камион „Стар“. Кога во 1989 година бил воведен капиталистичкиот систем, ситуацијата во Стараховице се влошила бидејќи невработеноста се зголемила драстично. Градот во моментов има посебна економска зона со пониски даночни стапки.
Географија
Градот се наоѓа во историскиот регион Мала Полска. Сместен е во северниот дел на војводството.
Спорт
Градот е домаќин на фудбалскиот клуб „Стар“.
Моранец
Моранец (Pachychilon pictum) — еден од ретките видови риби циприниди, наречен така зашто бил пронајден во Албанија, Франција, Грција, Италија, Северна Македонија и Србија и Црна Гора. Нејзините природни живеалишта се реките и слатководните езера. Загрозена е загуба на живеалиштата.
Опис и распространетост
Моранецот припаѓа на семејството Cyprinidae. Има вретенесто тело со мала грпка која се издига ведаш зад завршетокот на главата. Телото од горната страна е со зеленкасто маслинеста боја, од страните преоѓа кон сребрено бела, а стомакот е изразито бел. Телото му е прекриено со лушпи. Карактеристично за моранецот се црните неправилни пеги од страните на телото, по кои најлесно се препознава. Има малечка глава и крупни очи. Устата е мала, месната и се извлекува према долу. За оваа риба порано се мислеше дека е ендемичен вид за водите од Охридското Езеро, реката Црн Дрим, Скадарското Езеро и притоките на истите, но последните истражувања покажуваат дека се среќава во сите реки во Албанија кои се влеваат во Јадранското Море. Моранецот е внесен и во водите на Мавровско Езеро и Крушевско Езеро.
Основни биолошки одлики
Моранецот полово созрева на возраст од три до четири години. Во популацијата на моранецот 3/4 се женки и 1/4 машки единки. Мрестот започнува од крајот на месец април, најитензивен е во јуни и завршува при крајот на месец јули. Женката икрата ја полага на бујна макрофитска вегетација. Икрата е со жолтопортокалова боја и е со леплив слој. Просечна големина на икрата е околу 1 мм. Плодноста на женката изнесува од 3.000 до 30.000 зрна икра. Бројот и големината на икрата е во зависност од возраста и ухранетоста и големината на женските единки. Моранецот е риба со мали димензии и спаѓа во ситните риби. Може да достигне максимална должина до 20 см и максимална тежина до 100 грама. Животниот век на моранецот е до 10 години. Моранецот живее во поголеми или помали јата, на дно прекриено со покрупна песок, чакал и со камен каде има развој на макрофитска вегетација. Моранецот се храни со животинска и растителна храна. Двете компоненти приближно подеднакво се застапени во исхраната. Во животинска компонента припаѓаат ларви од инсекти и други животински организми кои живеат во водата, а во растителна компонента припаѓаат алгите и макрофитската вегетација.
Значење
Моранецот има бело месо кое е доста вкусно и нема ситни коски. Поради малата густина на популацијата во езерото, моранецот нема значење од аспект на рекреативен и стопански риболов.
Јамуларци
Јамуларци — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Ова поранешно село се наоѓало непосредно до реката Брегалница, на западната страна од Општина Штип, на 290 метри надморска височина, а атарот зафаќал површина од 13,3 км2. Селото било оддалечено 13 километри западно од градот Штип.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година во Јамуларци живеат 305 жители, сите Турци.
Јамуларци е целосно раселено по 1961 година, кога броело само 20 жители, Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
NGC 6246A
NGC 6246A — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6246A се споменува и како UGC 10584, MCG 9-27-101, CGCG 276-50, CGCG 277-7, IRAS 16492+5528.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 50 м 14 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 23' 5".
Други поделби
Проучување на NGC 6246A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59090. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3882. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
NGC 1817
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1817 се споменува и како OCL 463.
Откривање
Објектот е откриен на 19 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1817 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,7 m. NGC 1817 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 12 м 27 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 16° 41' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 1817 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 180; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1283. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 639.
Пентозо-фосфатен пат
Пентозо-фосфатниот метаболички пат се одвива во цитозолот и е алтернативен на гликолизата. Со него се генерира NADPH и се синтетизираат пентозни шеќери. Пентозо-фосфатниот пат се одвива преку две фази: оксидативна и неоксидативна. Во првата се добива NADPH, а во втората се синтетизираат пентозни јаглехидрати. Примарната улога на овој метаболички пат е анаболичка отколку катаболичка.
Оксидативна (линеарна) фаза
Линеарниот дел од овој пат се состои во оксидација и декарбоксилација на глукозо-6-фосфатот, произведувајќи притоа пентозен шеќер рибулозо-6-фосфат. Најпрво ензимот глукозо-6-фосфат дехидрогеназа ја катализира оксидацијата на алдехидот на С1 атомот (во вид на хемиацетал) глукозо-6-фосфат (1) до карбоксилна киселина во која постои естерска врска (лактон) – 6-фосфоглуконолактон (2). NADP+ служи како примател на електрони. 6-фосфоглуконолактоназа ја катализира хидролизата на естерската врска (лактонот) на 6-фосфоглуконолактон во 6-фосфоглуконат (3), што резултира со отворање на хетероцикличниот прстен. Иако отворањето на прстенот се случува во отсуство на катализатор, 6-фосфоглуконолактоназата ја забрзува реакцијата со тоа што го отстранува токсичниот 6-фосфоглуконолактон. Фосфоглуконат дехидрогеназа ја катализира оксидативната декарбоксилација на 6-фосфоглуконатот и ја дава 5С кетозата рибулозо-5-фосфат (4). Хидроксилната група на С3 атомот (С2 на продуктот) се оксидира во кетон. Со ова се поттикнува губење на карбоксилната група од С1 атомот во вид на јаглерод диоксид (CO2). NADP+ повторно служи како оксиданс, односно електронски акцептор. Регулацијата на одвивањето на пентозо-фосфатниот пат е во зависност од концентрацијата на NADP+ која се зголемува со искористувањето на NADPH во редуктивните анаболички патишта. Самиот ензим со кој и започнува пентозо-фосфатниот пат, глукозо-6-фосфат дехидрогеназа, дејствува во зависност од достапноста на NADP+.
Оксидативната фаза може да се претстави со формулата:
Нелинеарна фаза
Останатиот, нелинеарен, дел од пентозо-фосфатниот пат се состои во претворба на пентозата (кетоза) рибулозо-5-фосфат во друга (алдозна) пентоза – рибоза-5-фосфат. Тоа се врши со учество на ензимот рибулозо-5-фосфат изомераза. Меѓутоа, може да настане претворба во која Р-5-Ф се трансформира во својот стереоизомер ксилулозо-5-фосфат со рибулозо-5-фосфат епимераза. И во двете реакции се случува депротонација и се формира ендиолатен меѓупродукт, по што доаѓа до репротонација и се добива конечниот продукт. И двете реакции се повратни.Освен во рибоза-5-фосфат, рибулоза-5-фосфатот може да се претвори во 3С глицералдехид-3-фосфат и 6С фруктоза-6-фосфат. Транскетолазите и трансалдолазите го катализираат преносот од 2С и 3С молекуларни фрагменти, и тоа од кетозен дарител на алдозен примател. Имињата на овие ензими не се најсоодветни. Имено, транскетолазата всушност пренесува алдолен остаток (гликоалдехид), а трансалдолазата всушност пренесува кетолен остаток (дихидроксиацетон). Транскетолазата пренесува 2С фрагмент (во вид на глицералдехид-3-фосфат) од ксилулоза-5-фосфатот на рибоза-5-фосфатот или, пак, на еритроза-4-фосфат. Се добива седохептулоза-7-фосфат. Транскетолазата го има за простетична група тиамин пирофосфатот (TPP), кој е дериват на витаминот B1. H+ од тиазолниот прстен на ТРР брзо дисоцира од јаглеродниот атом сместен помеѓу N и S атомите. Амино групата од аминопиримидинскиот прстен е блиску до дисоцирачкиот протон и служи како протонски примател. Овој протонски трансфер е помогнат од глутаматскиот остаток поврзан за пиримидинскиот прстен. Тиазолниот карбоанјон кој резултира од дисоцијацијата на протонот, реагира со карбонилниот С на ксилулоза-5-фосфатот во реакција на адиција. Позитивно наелектризираниот N во тиазолниот прстен се однесува како депо на електрони, со тоа промовирајќи го раскинувањето на С-С врската. Со тоа се ослободува 3С глицералдехид-3-фосфат, а останатиот 2С фрагмент останува на ТРР. Комплетирањето на реакцијата се состои во обратна насока на овие чекори. 2С фрагментот кондензира со една од алдозите еритроза-4-фосфат (4С) или рибоза-5-фосфат (5С) и формира 6С или 7С кетозно-фосфатен продукт. Преносот на 2С фрагментот до 5С алдозната рибоза-5-фосфат дава седохептулоза-7-фосфат. Ако, пак, овој фрагмент се пренесе на 4С алдозната еритроза-4-фосфат се добива фруктоза-6-фосфат.
Трансалдолазата го катализира пренесувањето на 3С дихидроксиацетонскиот дел од седохептулоза-7-фосфатот на глицералдехид-3-фосфатот. -амино групата од лизинот од активниот центар реагира со карбонилниот С на седохептулоза-7-фосфатот и формира протонирана Шифова база како меѓупродукт. Бидејќи Шифовата база има алдолен карактер, со реакција на алдолна дезинтеграција се добива еритроза-4-фосфат и Шифова база со стабилизиран карбоанјон на С3, а се одделува и еден протон. Завршувањето на реакцијата се одвива во обратен правец, со тоа што карбоанјонот го напаѓа алдехидниот јаглероден атом од 3С алдозата глицералдехид-3-фосфат и дава 6С фруктоза-6-фосфат.
Правец на одвивање на пентозо-фосфатниот пат
Во зависност од релативните потреби на клетката за рибоза-5-фосфат, NADPH и ATP, пентозо-фосфатниот пат може да се одвива во различни насоки за да го зголеми количеството на различни продукти. Тој може да се одвива на три начини:
Скијачки скокови на Зимските олимписки игри
Скијачките скокови биле вклучени во програмата на сите изданија на Зимските олимписки игри. Од 1924 до 1956, натпреварите вклучувале скокање од скокалница чија должина се менувала од игри на игри. Повеќето историчари ја сместиле оваа должина на 70 метри и ја класифицирале како голема скокалница. На игрите во 1960 должината била стандардизирана на 80 метри. Четири години подоцна било додадено натпреварувањето на мала скокалница од 70 метри (K-90). Должината на големата скокалница била зголемена од 80 na 90 метри (K-120) на Зимските олимписки игри 1968. Екипното натпреварување на голема скокалница било воведено на Зимските олимписки игри 1988. Од Зимските олимписки игри 1992 натпреварувањата се водат по оддалеченоста на критичната точка наместо по должината на залетиштето и тоа е задржано до денес. На Зимските олимписки игри 2006, малата скокалница била означена како HS 106 (K-95), а големата како HS 140 (K-125).
На 6 април 2011 година, Меѓународниот олимписки комитет официјално ги прифатил скијачките скокови во женска конкуренција во официјалната програма на Зимските олимписки игри 2014 во Сочи, Русија. На 11 февруари 2014 година, Карина Вогт од Германија го освоила првиот златен медал во скијачки скокови во женска конкуренција на Зимските олимписки игри.
Еколошките мигранти
Еколошките мигранти се луѓе кои се принудени да го напуштат својот роден регион поради ненадејни или долгорочни промени во нивната локална или регионална средина. Овие промени ја компромитираат нивната благосостојба или егзистенција и вклучуваат зголемена суша, опустинување, пораст на нивото на морето и нарушување на сезонските временски обрасци (како што се монсуни). Иако не постои униформа, јасна дефиниција за миграцијата на животната средина, идејата привлекува внимание додека креаторите на политиките и научниците од областа на животната средина и социјалните науки се обидуваат да ги концептуализираат потенцијалните социјални ефекти од климатските промени и другата деградација на животната средина, како што е уништувањето на шумите или прекумерната експлоатација.
Дефиниција и концепт
Терминот „еколошки бегалец“ првпат беше предложен од Лестер Браун во 1976 година Меѓународната организација за миграција (ИОМ) ја предлага следната дефиниција за еколошки мигранти: "„Еколошките мигранти се лица или групи на лица кои поради убедливи причини за ненадејни или прогресивни промени во околината кои негативно влијаат на нивните животи или услови за живеење, се должни да ги напуштат своите вообичаени домови или да изберат да го сторат тоа, привремено или трајно, и кои се движат или во својата земја или во странство“."Климатските мигранти се подгрупа на еколошки мигранти кои биле принудени да бегаат „поради ненадејни или постепени промени во природната средина поврзани со најмалку едно од трите влијанија на климатските промени: пораст на нивото на морето, екстремни временски настани и суша и недостаток на вода.
Видови
Меѓународната организација за миграција предлага три типа на еколошки мигранти:
Други научници предложија разни други видови мигранти, вклучувајќи:
Глобална статистика
Имаше голем број обиди во текот на децениите да се набројат еколошките мигранти и бегалци. Џоди Џејкобсон (1988) се наведува како првиот истражувач кој го набројал ова прашање, наведувајќи дека веќе имало до 10 милиони „Бегалци од животната средина“. Потпирајќи се на „најлошото сценарио“ за пораст на нивото на морето, таа тврдеше дека сите форми на „еколошки бегалци“ ќе бидат шест пати побројни од политичките бегалци. До 1989 година, Мустафа Толба, извршен директор на Програмата на Обединетите нации за животна средина, тврдеше дека „дури 50 милиони луѓе би можеле да станат еколошки бегалци“ доколку светот не дејствува за да го поддржи одржливиот развој.
Во средината на 1990-тите, британскиот екологист, Норман Мајерс, стана најистакнатиот поборник на ова „максималистичко“ училиште (Suhrke 1993), истакнувајќи дека „еколошките бегалци наскоро ќе станат најголемата група на неволни бегалци“. Дополнително, тој изјави дека имало 25 милиони еколошки бегалци во средината на 1990-тите, понатаму тврдејќи дека оваа бројка може да се удвои до 2010 година, со горната граница од 200 милиони до 2050 година (Мајерс 1997). Мајерс тврдеше дека причините за поместување на животната средина ќе вклучуваат опустинување, недостаток на вода, засолување на наводнуваните површини и исцрпување на биолошката разновидност. Тој, исто така, претпостави дека раселувањето би изнесувало 30 метри во Кина, 30 метри во Индија, 15 метри во Бангладеш, 14 метри во Египет, 10 метри во други делта области и крајбрежни зони, 1 метар во островските држави и со инаку раселени лица од земјоделство со вкупно 50 метри до 2050 Неодамна, Мајерс сугерираше дека бројката до 2050 година би можела да достигне 250 милиони.
Норман Мајерс е најцитираниот истражувач во оваа област, кој откри дека во 1995 година постоеле 25 милиони еколошки мигранти во неговата работа (Мајерс и Кент 1995), која се потпира на преку 1000 извори. Сепак, Викрам Колманског изјавил дека работата на Мајерс може да биде „критикувана затоа што е неконзистентна, невозможна за проверка и неуспех да се земат соодветно предвид можностите за прилагодување“ (2008: 9). Понатаму, самиот Мајерс призна дека неговите бројки се засноваат на „херојска екстраполација“ (Браун 2008: 12). Поопшто, Блек тврди дека има „изненадувачки малку научни докази“ кои укажуваат дека светот „се полни со бегалци од животната средина“ (1998: 23).
Популарна култура
Поимот „мигрант од животната средина“ е дел од популарната култура барем уште од „Грозјето на гневот “, роман од Џон Стајнбек од 1939 година.
Александар Суворов
Александар Василевич Суворов (Александр Васильевич Суворов; 24 ноември 1729 – 18 мај 1800) — четвртиот и последен руски генералисимус (без Сталин). Еден од малкуте големи војсководци во историјата кои никогаш не изгубиле битка, прочуен по својот прирачник „Наука за победувањето“ (Наука Побеждать) и познат по своите мисли „Тешко во обуката, лесно в бој“ („Тяжело в учении, легко в бою“), „Куршумот е глупак, а бајонетот — јунак“ (Пуля дура, штык молодец), „Загини самиот, но спаси го другарот!“ (Сам погибай, а товарища выручай!).
Младост и кариера
Суворов е роден во благородничко семејство во новгородско потекло во московскиот дворец на дедо си Федосеј Мануков (земјопоседник од Орловската губернија и висок службеник на царот Петар Велики). Бидејќи Манук е популарно ерменско име (со значење „млад“), па така се претпоставува дека Манукови биле со ерменско потекло.
Како момче влегол во редовите на војската, па служел против Швеѓаните во војната во Финска и против Прусите за време на Седумгодишната војна (1756 - 1763). Во 1761 станал масон во ложата во Санкт Петербург. По повеќекратно истакнување во битки, во 1762 станал полковник. Потоа служел во Полска за време на Барската конфедерација, ги разбил полските сили под водство на Пуласки, го зазел Краков (1768), трасирајќи го патот кон првата поделба на Полска и го добил чинот генералмајор. Во Руско-турската војна 1768–1774 водел походи против Турците (1773–1774), а се здобил со своето реноме по постигнувањата во Битката кај Козлуѓи.
Против Полјаците и Турците
Во обете битки учествувале австриски единици под водство на принц Фридрих Јосија, но кај Римник Суворов командувал со сите сојузнички сили. Во заслуга за втората победа, царицата Катерина Велика го прогласила за гроф со звање „Римнички“ покрај неговото име, додека царот Јозеф II го прогласил за гроф на Светото Римско Царство. На 22 декември 1790 година Суворов успешно ја пробил „непробојната“ тврдина Измаил во Бесарабија. На турските единици внатре им било наредено да седат во место и горделиво го одбиле рускиот ултиматум. Нивниот пораз се сметал за огромна катастрофа за Отоманското Царство, додека во Русија оваа победа била величана во првата државна химна, „Грому на победата, раздавај се!“.
Потоа војската на Суворов продолжила со масакр на 26,000 турски војници и цивили на Измаил во устието на Дунав. Руската војска претрпела загуби од речиси 33 %, па затоа преживеаните се осветиле свирепо.
Суворов го основал Тираспол, денешниот главен град на Приднестровие, во 1792. На главниот плоштад стои негова коњичка статуа, а неговиот лик стои на приднестровската рубља.
Веднаш по потпишувањето на мирот со Турција, Суворов повторно добил прекоманда во Полска, каде бил главен командант и зел учество во Битката кај Мацејовице, каде го фатил полскиот врховен командант Тадеуш Кошќушко. На 4 ноември 1794, Суворов јурнал на Варшава и ја зазел Прага, варшавска околија. Масакрот на околу 20,000 цивили во Прага ги деморализирал бранителите и набргу му ставил крај на Кошќушковото востание. Според некои извори масакрот бил дело на Козаците кои биле полунезависни и не биле под директна команда на Суворов. Една претпоставка е дека Суворов се обидувал да го спречи масакрот, па дури и наредил да се урне мостот кон Варшава преку реката Висла за да го спречи ширењето на насилство во Варшава. Други историчари го оспоруваат ова, но повеќето извори не споменуваат ниту намерно засилување, ниту спречување на масакрот. . Сепак Суворов им дозволил на војниците да го ограбуваат градот многу подолго отколку што било профатливо, што можеби било сфатено од некои, особено од нескротиливите Козаци, како зелено светло да прават што сакаат.
Се смета дека Суворов ѝ испратил извештај на царицата со само три збора: „Ура од Варшава, Суворов.“ Царицата одговорила подеднакво кратко: „Честитки, Фелдмаршале. Катерина.“ Новоназначениот фелдмаршал останал во Полска до 1795, кога се вратил во Санкт Петербург. Но неговата царица и пријателка Катерина Велика умрела во 1796, и нејзиниот наследник Павел I срамно го отфрлил.
Италијански поход
Суворов ги провел следните неколку години како пензионер на неговиот имот Кончанское близу Боровичи. Ги критикувал новите воени тактики и облека воведени од царот, и некои од овие остри критики дошле до царевите уши. Така неговото поведение било под надзор, а неговата кореспонденција со жена му, која останала во Москва заради нивниот несреќен брак, била отворана и проверувана. Во неделите ја ѕвонел црковната камбанарија и пеел духовни песни заедно со селаните. Во делниците работел заедно со нив во селска облека. Меѓутоа во февруари 1799 царот Павел I повторно го повикал на бој, овој пат против Француските револуционерни војски во Италија.
Походот започнал со низа победи на Суворов (Касано, Требија, Нови). Ова ја ставило француската влада во очај и ја истерало сета француска војска од Италија, освен малкумина под водство на Моро, кои останале стационирани на Приморските Алпи и околу Џенова. Самиот Суворов ја добил титулата „Савојски принц“ од кралот на Сардинија.
Но подоцна во годината, настаните се покажале неповолни за русите. Војската на генерал Корсаков била поразена од Масена кај Цирих. Предаден од Австриците, стариот фелдмаршал, барајќи пат низ швајцарските премини кон Горна Рајна, морал да се повлече во Предарлска, каде војската, прилично скршена и очајна за коњи и артилерија, останала да презими. Кога Суворов војувал пат низ снежните Алпи, неговата војска била притегната, но никогаш поразена. За ова чудо од стратешко повлекување, нечуено уште од времето на Ханибал, Суворов станал четвртиот генералисимус на Русија. Му било официјално ветено дека ќе му биде приреден воен триумф во Русија, но дворските интриги го навеле царот да ја откаже церемонијата.
Рано во 1800 Суворов се вратил во Санкт Петербург. Павел одбил да го прими, и, истрошен и болен, стариот ветеран починал пет дена потоа, на 18 мај 1800. Лордот Витворт, англискиот амбасадор, и поетот Державин биле единствените истакнати лица кои присуствувале на погребот.
Суворов е погребан во Благовештенската црква во Александро-Невскиот манастир, каде едноставниот надгробен натпис, според сопствена желба, вели: „Тука лежи Суворов“. Но една година по неговата смрт, царот Александар I подигнал статуа во негова чест на Марсовото поле.
Титули и семејство
Син му Аркадиј (1783 - 1811) служел како генерал за време на Наполеоновите и Турски војни во раниот XIX век, и се удавил во истата река Римник која му донела слава на татко му. Неговиот внук Александар Аркадиевич (1804 - 1882) исто така станал генерал.
Непосредното семејство на Суворов сѐ уште постои, и во него спаѓа грофот Јохан фон Зубов, грофицата Татјана Зубов-Рајнеј, грофицата Ирина Мендес де Леон, Анатол Рајнеј, Александар Рајнеј, Ксенија Рајнеј, Феодора Мендес де Леон, Кира Мендес де Леон, Кармен Мендес де Леон.
Оставнина
Русите веќе долго време го негуваат сеќавањето за Суворов. Како голем капетан, гледано од било кое време во воената историја, тој особено служи како голем капетан на руската нација, за карактерот на неговото водење кој треба да се рефлектира во карактерот на рускиот војник. Во време кога војната станала дипломатски чин, тој ѝ го повратил нејзиното вистинско значење како чин на наметнување на сила. Се одликувал со мошне едноставно однесување, и додека бил во поход, живеел како обичен војник, спиејќи на слама и јадејќи наједноставни оброци. Но сепак, тој прошол низ сите степени на воената служба.
По повод стогодишнината од смртта на Суворов, во 1900, во Санкт Петербург бил отворен величествениот Музеј на Суворов. Освен таму, други негови споменици стојат во Очаков (1907), Севастопол, Измаил, Тулчин, Кобрин, Новаја Лагода, Херсон, Тимановка, Симферопол, Калининград, Кончанское, Римник и на Швајцарските Алпи. На 29 јули 1942 Президиум на Врховниот Совет ја создал наградата „Орден на Суворов“. Се доделувал за успешни офанзивни акции против надмоќен противник.
Даниел Андерсон (фудбалер роден во 1977)
Почетна кариера
Андерсон на почетокот играл за тимот за Бјередс ИФ, но подоцна се приклучил на ФФ Малме и тоа во 1994 година. Тој постепено станал ѕвезда во шведската лига по што подоцна заминал во Серија А, во тимот на Бари.
Бари
Андерсон доживеал голем личен успех во тимот на Бари, откако бил поставен за капитен во третата сезона во тимот иако бил странец и имал само 23 години. Сето ова го привлекло вниманието и интересот на тимовите на Јувентус и Фиорентина при што и двата тима поставиле директна понуда на маса и за Андерсон како играч и на Бари како тим. Андерсон бил готов да замине за градот Фиренца и во тимот на Фиорентина, но поради финасиските проблеми на тимот овој трансфер во последен миг е стопиран.
Венеција, Киево и Анкона
Наместо да замине во Фиорентина, тој за сума од 6 милиони евра преминал во Венеција, каде имал просечна сезона. Потоа имал кратки ангажмани со тимовите на Киево од Верона и со тимот на Анкона од истоименит град. Во 2004 година се вратил во ФФ Малме во пакет заедно со поранешниот соиграч Иксел Османовски.
Враќање во Малме ФФ
Даниел Андерсон се вратил во тимот ФФ Малме истата година како и неговиот брат, Патрик Андерсон, кој во тоа време бил поставен за капитен на тимот. Враќањето на двајцата браќа Андерсон било фактор кој придонел клубот да ја освои шведската лига таа година. Кога Патрик се пензионирал од фудбалската игра, поради проблеми со повреди во 2005 година, Даниел ја презел капитенската лента и ја задржал до своето пензионирање.
Откако играл како среден бек во поголемиот дел од својата кариера, тој подоцна ја презел позицијата на центар бек. Тоа се случило на почетокот на сезоната 2010, кога започнал да игра со голем успех и уживање. На оваа позиција бил еден од најдобрите играчи во ФФ на Малме таа година. Со оваа промена тој станал третиот член од своето семејството по неговиот татко Рој и брат Патрик кој ја добил капитенската лента на фудбалскиот тим Малме ФФ како играч на централната бековска позиција. Бидејќи играл толку добро, по промената на позицијата бил номиниран за најдобар шведски одбранбен играч во таа година, како и номинација за играч на годината на Алсвенскан лигата. Таа година тој го предводел клубот на Малме ФФ до 16 та шампионска титула на Шведска.