cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паја и Јаре
Синопсис
Во филмот се прикажани доживувањата на долгогодишниот возач на камион-ладилник, заедно со неговиот помошник. Тие ја напуштаат својата работна организација зашто не сакаат да одат на дополнително школување и решаваат да работат како самостојни превозници. Сепак, по многу непријатности, тие сфаќаат дека е најдобро да се вратат во својата организација каде вредно учат, го завршуваат училиштето и ја продолжуваат својата стара работа.
Васил Макух
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://euromaidanpress.com/2018/11/10/ukrainian-hero-vasyl-makukh14-11-1927-5-11-1968-self-immolation-for-freedom/
Добре Исајловски
Добре Исајловски (, -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и Југославија, учесник во НОВ на Македонија.
Животопис
Уште како дете заминал на печалба во Белград. Во почетокот работел како келнер, а во исто време и учел, така што успеал да се здобие со високо образование и да стане банкарски работник. Како печалбарски работник имал можност да се запознае со сите тешкотии на печалбарскиот живот, со експлоатацијата и обесправеноста на работничката класа и со се она што го носеле со себе буржоазијата и ненародниот режим. Рано се вклучил во младинското и синдикалното движење, учествувајќи во разни штрајкови, демонстрации и во други активности што ги организирала КПЈ. Како признание за својата неуморна револуционерна работа, во 1940 година, бил примен за член на КПЈ. Непосредно пред војната бил мобилизиран, а по капитулацијата на кралската југословенска војска паднал во заробеништво како резервен потпоручник. Набрзо, како и повеќето Македонци, бил ослободен, а потоа преку Софија повторно заминал во Белград каде што веднаш се вклучил во револуционерното движење на Белград. Во ноември 1941 година, веќе бил секретар на една партиска ќелија, а подоцна бил провален, уапсен од Гестапо и стрелан во декември 1942 година во Јајинци.
Седек Костовски
Седек Костовски (Чеда Македонац) (, (некаде се сретнува 1917 година) -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ на Македонија.
Животопис
Една улица во Гостивар, го носи неговоти име.
Надворешни врски
Незаборавник - Седек Костовски - документарец
Кирли Дервент
Кирли Дервент (Κιρλί Ντερβέν, Kirli Dervent, во превод Валкан Превој) — планински превој во Леринско, Егејска Македонија.
Опис
Превојот се наоѓа ма височина од 760 м меѓу ридовите Кара Дуру (1.009 м, дел од Нередска Планина) на запад и планината Мала Ниџе (Стрмно Брдо, 857 м, дел од Ниџе) на исток. Во Кирли Дервент се наоаѓа селото Церово. Претставува важна сообраќајница која ја поврзува котлината Пелагонија на север со котлината Сариѓол на југ, и низ него минува државниот пат Елевсина - Негочани (EO3) и железница. Превојот е кривулест и широк 100-300 м со стрмни карпести страни високи до 1000 м.
Историја
Низ историјата на овој превој се случиле бројни вооружени судири. Во 358 г. п.н.е. се одиграла Битката во долината на Еригон, веднаш западно од Кирли Дервент, во која Филип II Македонски им нанел решителен пораз на Дарданците. На 19 октомври 1912 г. за време на Првата балканска војна превојот бил заземен во заедничка акција на грчката армия и Костурската соединета чета на војводата Васил Чакаларов. На 19 август 1916 г. во Првата светска војна за време на Леринската битка, VIII пешадиска тунџанска дивизија на Бугарската армија успеала да го заземе Кирли Дервент по тешки борби со Антантата. Во Втората светска војна превојот е освоен од I оклопна СС-дивизија „Телесна гарда на Адолф Хитлер“ по ожесточената Битка кај Баница.
12 мај
12 мај — 132-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (133-и во престапна година). Остануваат 233 денови до крајот на годината.
13 мај
13 мај — 133-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (134-и во престапна година). Остануваат 232 денови до крајот на годината.
Линорез
Линорез (linogravure, linolschnitt, linocut) — графичка техника која се создава во техника на висок печат.
Историја
Линорезот се појавил благодарение на откривањето на линолеумот во Англија во 1863 година. Линолеумот, бил користен за обложување на подови, а во графиката започнал да биде употребуван од 1900 година.
Некои од најпознатите уметници кои ја користеле оваа графичка техника оставајќи значајни ликовни дела биле: Анри Матис (1869—1854) и Пабло Пикасо (1881—1973). Пикасо, својот прв линорез го направил 1954 година и е автор кој изградил посебна техника, создавајќи ги своите повеќебојни линорези само со една плоча.
Метод
Линорезот е своевидна алтернативна техника за дрворезот. За разлика од неа, каде што се употребуваат дрвени матрици - плочи, при линорезот се користат помеки матрици од линолеум. Како и во дрворезот, линорезот може да се печати рачно или со преса за висок печат (линогравура). Нанесувањето на бојата се врши со печатарски валјак. Повеќебојниот линорез се добива со употреба на повеќе плочи од линолеум со различни бои и пасирани со прецизност и точна милиметарска позиционираност и преклопување.
Опел Тигра
Опел Тигра (германски: Opel Tigra) — автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел, кој се произведувал во периодот од 1994 до 2001 година и од 2004 до 2009 година. Првата и втората генерација се засновале на Опел Корса, произведувани во Шпанија и Франција.
Тигра била продавана во Обединетото Кралство како Воксхал Тигра, во Австралија како Холден Тигра, во Бразил, Аргентина и Мексико како „Шевролет Тигра“.
Тигра A (1994–2001)
Првата тигра се засновала на купе-концепт на автомобил со исто име што за првпат била прикажана на Саемот за автомобили во Франкфурт во 1993 година, заедно со отворениот концепт на Roadster и Scamp off roader. Премиерата на Тигра во Велика Британија се случила во октомври 1993 година, на London Motorfair.
Тигра е изградена на платформата на втората генерација на Опел Корса. Производството на возилото било претставено во почетокот на 1994 година, а моделите биле произведувани во фабриката на Опел во Сарагоса во Шпанија. Производството започнало во септември 1994 година.
Тигра немала панели за каросерија со Корса на која се засновала, а распоредот на ентериерот бил различен, но најголемите делови на моторот биле скоро исти. Тигра исто така вклучувала и варијанта на 2+2 патници. Поради стилското купе и компактните димензии на автомобилот, просторот на задното седиште било ограничено.
„Тигра“ била достапен со две опции за бензински мотори: 1.4 Л со 90 КС (66 kW) и поголема спортска верзија, напојувана од моторот 1.6 Л со 106 КС (78 kW).
Помалиот мотор бил достапен со опционален автоматски менувач со четири брзини. 1.6L моделот дошол со предни светла за магла како стандардна верзија, одлика недостапна за верзијата 1.4L. Автоматска опција за 1.4 била додадена во февруари 1995 година.
Автомобилот бил увезуван од ГМ и се продавал како „Шевролет Тигра“ во Бразил и Мексико, и како „Воксхал Тигра“ во Велика Британија. Бразилскиот Шевролет Тигра бил увезен само за неколку месеци, помеѓу крајот на 1998 до почетокот на 1999 година.
Производството завршило во јули 2001 година, со последниот продажен број ширум светот од 256.392. Во Германија, од 1994 до 2001 година, биле продадени 59.462 модели на автомобилот.
Тигра ТвинТоп B (2004–2009)
После отсуство од три години, Опел ја воскреснал „Тигра“ во јуни 2004 година. Моделот преттавува нов спортски автомобил заснован на третата генерација Опел Корса. Тигра ТвинТоп, како што се нарекувала на маркетите на Опел, поседувал две седишта (кабриолет).
Тој за првпат бил претставен на Саемот за автомобили во Женева во март 2004 година, а се произведувал во Серизе, Франција од страна на Heuliez.
Продажбата започнала во октомври 2004 година.
Како и неговиот претходник, Тигра била достапна со два бензински мотори. Основниот модел го користел моторот 1,4 Л со 90 КС (66 kW), од Family 0, додека најголемиот мотор поседувал Ecotec 1.8 L од Корса GSi, со 125 КС (92 kW). Економската верзија, која користела дизел мотор Multijet 1.3 на Фиат, била воведена во 2005 година.
Втората генерација била продавана во Австралија како XC серија на Холден Тигра, само со моторот 1,8 Л.
Производството завршило во мај 2009 година, со конечен број на производство од 90.874 единици.
14 мај
14 мај — 134-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (135-и во престапна година). Остануваат 231 денови до крајот на годината.
16 мај
16 мај — 136-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (137-и во престапна година). Остануваат 229 денови до крајот на годината.
15 мај
15 мај — 135-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (136-и во престапна година). Остануваат 230 денови до крајот на годината.
Вишна на Ташмајдан
„Вишна на Ташмајдан“ (српски: Вишња на Ташмајдану) — филм на режисерот Столе Јанковиќ од 1968 година. Главните улоги ги играат: Неда Арнериќ, Гојко Друловиќ, Миодраг Петровиќ Чкаља, Бранко Цвејиќ, Миодраг Фелба, Жарко Данчуо, Арсен Дедиќ итн.
Синопсис
Во филмот се прикажуваат раѓањето и текот на љубовта меѓу двајца млади — Вишња (ја игра Арнериќ) и Миша (го игра Друловиќ), со сите убавини и тешкотии што ги носи таа. Поради преголемата динамика и лажните вредности на современиот живот доаѓа до гасење на таа чиста љубов. Имено, Миша сфаќа дека Вишња не е девојка каква што му треба нему.
Втората Жикина династија
„Втората Жикина династија“ (српски: Друга Жикина династија) — филм на режисерот Зоран Чалиќ од 1986 година. Главните улоги ги играат: Драгомир Бојаниќ Гидра, Марко Тодоровиќ, Јелена Жигон, Никола Којо, Јелисавета Саблиќ, Петар Краљ, Велимир-Бата Живојиновиќ, Ружица Сокиќ, Никола Симиќ, Риалда Кадриќ, Весна Пеќанац, Милан Срдоч, Михајло Бата Паскаљевиќ и Владимир Петровиќ.
19 мај
19 мај — 139-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (140-и во престапна година). Остануваат 226 денови до крајот на годината.
18 мај
18 мај — 138-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (139-и во престапна година). Остануваат 227 денови до крајот на годината.
Ен (река)
Течение
Реката извира од варовници близу селото Ла Фавјер, на јужниот крај венецот Јура, на надморска висина од 700 метри.
Изворот се наоѓа во старата грофовија Франш Конте. Реката тече низ департманите Јура и Ен, од кои првиот е наречен по планините, а другиот по самата река. Поважни населени места по течението се Шампањол и Пон д'Ен.
Утоката во Рона се напоѓа кај селото Антон, на околу 40 км источно од Лион.
Геологија
Ен тече низ два региона. Јура е по дефиниција јурски, но е помалку глинест од јурскиот терен во Англија; така, горната и средна јура се одликуваат со варовнички терен, особено лапорец. По долното течение, реката минува низ холоценски наноси од реката меѓу карпите од редниот или горниот плеистоцен.
Венецот Јура се состои од варовнички слоеви притиснати во облик на сртови предизвикани со ширењето на раседната долина на Сона и Алпите, од кои второспоменатите се издигнати со судирање на италијанската тектонска плоча со Европа. Највисок е најисточниот срт, а Ен тече на југ по најниската долина која се протега по западната страна на Јура. Сртот во најзпадниот дел е повисок бидејќи низината на Сона е вовлечена под јурските карпи. Целиот предел доживеал заледникување, но на Јура се забележува релативно малку нанос.
Долното течение оди по низината, која има плеистоценски материјал од леднички нанос. Меѓутоа, ниската косина помеѓу Домб и реката е од миоценско време.
Стопанство
Стопанството во поречието на Ен е поскромно, без поголеми градови и извозно производство. Населението е раштркано. Исклучок од ова е градот Ојона во долината Анж која се протега напоредно на Ен. Според едно предание, во 630 г. градот добил исклучиво право на изработка на чешли од епископот Леодегар. Традиционални занаети се изработката на дрвенарија, коскените чешли и дребулии. Ова во поново време довело до развој на пластичарството, почнувајќи од производството на целулоид во 1880 г. Денес е застапена изработката на пластични маси и предмети со вбризгување и вакуумско обликување.
Најкрупен природен ресурс во сливот на Ен е дрвената граѓа. Од граѓата во минатото се добивал и дрвен јаглен, кој го овозможил развојот на железарството во долината на Сона. Застапено е и сточарството, со нагласок на производствот на сирење. На почтокот на XX век на реката се изградени хидроцентрали, што го потпомогнало развојот на раното пластичарство во Ојона.
Подрачјето околу Ен има необично големо количество врнежи, иако лете времето е поволно и добива посетители поради впечатливите шуми и природни глетки, како и можностите за риболов и едрење.
Фауна
Реката е мошне богата со разновидна раиба, меѓу кои пастрмка, липлен, штука, костреш, мрена, платика, крап, лињак, црвеноперка, пиор, клен и штипалка.
Природозаштита
Околината по долината на Ен е релативно дива. Заштитена е со законски уредби за управување со водите, чија цел е да обезбеди запазување на природната средина на реката при нејзиното стопанско и рекреативно исползување, како и индустрискиот разој во мелиорираната делта во утоката.
21 мај
21 мај — 141-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (142-и во престапна година). Во астрологијата - првиот цел ден на хороскопскиот знак близнаци. Остануваат 224 денови до крајот на годината.
20 мај
20 мај — 140-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (141-и во престапна година). Остануваат 225 денови до крајот на годината.
22 мај
22 мај — 142-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (143-и во престапна година). Остануваат 223 денови до крајот на годината.
Градишта (Друшка)
Градишта (Γράτιστα) — археолошко наоѓалиште од типот на древна населба кај селото Друшка, Воденско, Егејска Македонија.
Во 1999 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
24 мај
24 мај — 144-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (145-и во престапна година). Остануваат 221 денови до крајот на годината.
19  Германикус, римски државник и војсководец.
Фотолитографија
Фотолитографија – е метод на цртање на тенки слоеви на материјал кој се користи во микроелектроника и во печатењето. Исто така, се нарекува „оптичка литографија“ и во суштина претставува формирање на слика на површината со изложување на фотосензитивен материјал. 'Фоторезист'  - е посебен фотографски материјал што ги менува неговите физичко-хемиски својства кога е изложен на светлина.
Фотошаблон или Фотомаска - транспарентна плоча за осветлување на која има површина непробојна за светлината.
Процесот на фотолитографијата:
Процесот има и негативни и позитивни опции. Ако, по изложеност, растворливоста на осветлените области се промени (тие стануваат растворливи и се отстрануваат), процесот е позитивен; во спротивно - кога тие стануваат нерастворливи и остануваат - тоа е негативно.
Фотолитографијата денес има најчеста употреба во печатарството.
Ситопечат
Примена
Со оглед на разновидните можности, оваа техника има примена во многу други индустриски гранки, а особено при печатење на готови производи.
Посебно место зазема во текстилната индустрија.
Историја
Ситопечатот потекнува уште од старата Кина, за првпат забележан е во династијата Сунг (960-1279 п.н.е.) каде што постоела техника слична на печатење на ситопечат. Во тоа време, се појавле првите печатени пари во светот.
Со текот на годините, оваа техника е усвоена од многу други земји и култури во Азија, а особено Јапонија, која ќе ја доведе до совршенство.
Со векови, Истокот ја чувал тајната за прецизно печатење на текстил и пергамент со свилена перфорација.
Метод
За разлика од другите печатарски техники, ситопечатот овозможува разновидни можности со кои се постигнува различна дебелина на слоевите на бојата, релјефност, делувајќи како тридимензионална слика.
Воедно печатењето на ситото од свила може да биде со изработка на шаблон, залепен на свилата, може да биде со цртањена непропушлив филм на свилата како и со нанесување на фото емулзија која под дејство на светлината и водата, ги дава скоро истите ефекти како кај фотографијата.
27 мај
27 мај — 147-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (148-и во престапна година). Остануваат 218 денови до крајот на годината.
Сува игла
Сува игла - (pointe-sèche, Kaltnadelradierung, dry point) - графичка техника од длабок печат, во која со механичка постапка директно се гравира во метална плоча, карактеристична е по своите раскошни и прецизни линии.
Историја
Гравирањето со сува игла било познато уште од XV век.
Како самостојна техника се појавила околу 1480 година. Во почетокот, таа служела како првична фаза во изработката на бакрорез. Заради неможноста за изработка на поголем тираж, првите историски отпечатоци се малубројни.
Уметниците најчесто ја користат сувата игла во комбинација со други техники. Такви примери има кај Рембрант (1606—1669), Жак Кало (1592—1635), Франсиско Гоја (1746—1828).
Примери на користење на чиста сува игла се среќаваат во делата на Огист Роден (1840—1917), Џејмс Мек Нил Вистлера (1834—1903) или Жак Вијон (1875—1963).
Метод
Сувата игла е доста привлечна и популарна техника поради својата спонтаност и непосредност. Со оваа техника се постигнува отпечаток со сочна графичка слика со изразити контрасти и раскошни линии.
Графичката постапка е директна, непосредна и економична.
Материјал за изработката на сувата игла - матрицата е од бакар или цинк кои се гравираат со остри челични игли.
Сувата игла кај уметниците изискува суптилност и чувство за режење под различни агли со што се добива и различен интензитет и богатство на линијата.
28 мај
28 мај — 148-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (149-и во престапна година). Остануваат 217 денови до крајот на годината.
Хектографија
Хектографија  (од грчки јазик: стокаτόν „сто“ + γписω „пишува“) — графичка техника со посебна постапка на печатење во која оригиналот се пренесува, копира во посебна желатинска постапка во која желатинот поставен на железна рамка ги копира, извлекува линиите подвлечени со посебното мастило. Хектограф е вид машина за копирање.
Метод
Постојат три метода на хектографски печат: желатински (се појавил прв), азотен и алкохолен (последниве двa метода не се користат денес).
Желатинска хектографија
Цртежот, прецртан со анилно мастило, цврсто се нанесува и по неколку минути на хектографот се добива отпечаток, којшто се копира на поставените листови хартија.
Во принцип со оваа техника можат да се отпечатат сто отпечатоци, денес со усовршувањето на постапката можно е и до двесте.
Алхохолна хектографија
Оригиналот за печатење се подготвува на специјално обложена хартија. На специјална хартија за копирање се пренесува огледалната слика на документот – оригиналот. Печатењето се изведува со хектограмот користејќи го специјалниот слој за репродукција на хартијата за печатење и мастилото за пренесување на оригиналот. Од една плоча за печатење, може да се отпечатат 100-200 отпечатоци. Предности на ова печатење: брзо печатење на повеќе примероци, ниската цена на потрошните материјали. Недостатоци: слаб квалитет на копиите и нивно избледување со текот на времето.
Хектографијата е еден вид на метод на фотокопирање.
Марија Сепес
Животот
Сепеш е родена како Магдолна Шербах во унгарско семејство на театарски ѕвезди во Будимпешта. Нејзиниот татко, Шандор Папир, била бонвивант и голема ѕвезда на сцената во Будимпешта. Нејзината мајка била примадона. Нејзините родители и нејзиниот брат биле за неа како „браќа и сестри по дух“, а таа признала само духовна врска: „Сè друго е само искуство, ангажман, разделување – карма “.
Од 1916 до 1933 година, таа се појавувала како филмска актерка (најчесто под името Магда Папир ). Една година откако се омажила за Бела Сепеш на 2 јануари 1931 година, таа го придружувала во Берлин, каде што живееле до германската окупација на Унгарија кон крајот на војната. Во својата книга Magie der Liebe („Магија на љубовта“), Сепес пишувала за бракот, кој траел 56 години, и зборува за таканаречениот „Алхемистички брак“, распаѓањето на егото во другиот.
Нејзините главни дела се: Црвениот лав (1946), Огледална врата во морето (1975), Бунтовнички улоги (1985), Волшебно огледало (околу 1989), Магијата на љубовта (1990), Седумте ученици на Рагел (1990-1991 година). ) Магијата на соништата (1994), Ѕвездена магија (1996), Скулптор на облаци (2002), Ѕвездена јога (2004), Евангелието на светлината (2006)
Сепес студирала литература, историја на уметност и биологија во Берлин. Назад во Унгарија, таа прво работела како новинар, сценарист и автор. Нејзиниот прв роман „Црвениот лав“ е напишан во скривалиште за време на Втората светска војна и стана светски бестселер на езотерична литература. Двата тома на Рагел се наведени како нејзино главно дело од самата Сепес.
По промената на режимот, биле објавени многу негови езотерични книги. Марија Сепес починала на 3 септември 2007 година во Будимпешта, на 98-годишна возраст.
Црвениот лав
Црвениот лав, првиот роман на Марија Сепес, бил објавен во 1946 година во Унгарија (оригиналниот наслов: A Vörös Oroszlán ). За време на комунистичкиот режим Ракоши Црвениот лав се сметал за неконформист и затоа бил забранет. Сите примероци од книгата добија наредба да бидат уништени. Меѓутоа, библиотекарката и романописец Бела Хамвас успеала да спаси четири примероци. Потоа, неколку поддржувачи на авторот го отчукаа романот, направија шаблони за печатење и ги објавиле самите копии низ подземјето. Речиси 40 години подоцна, романот пристигнал на бирото на издавачката куќа Хејн преку агенцијата Утопроп. Книгата е преведена на германски од Готфрид Фејдел и е објавена како мека во 1984 година. Повеќе детали во врска со историјата на потекло се изнесени од Ханс Јоаким Алперс во неговиот предговор на реизданието од 2002 година.
Црвениот лав е адаптиран на сцена и се игра во различни театри во САД.
Резиме на заплетот
Сепес ја раскажува приказната за несреќниот Ханс Бургнер, син на мелничар роден во 16 век. По смртта на неговиот слаб татко и на исто така беден, но сакан учител, тој се плаши од неизбежната смрт на сите живи суштества. Воден од мономанија хранета од постојаните гласини за еликсир на бесмртноста, тој станува чирак на мистериозен лекар и алхемичар. Меѓутоа, наместо да ги слуша сочувствителните совети и предупредувањата на Алхемичарот, Бургнер е поттикнат од трескавична алчност да го убие; на тој начин го стекнува Еликсирот додека е уште духовно неподготвен и поради тоа е проколнат. Ова е почетна точка на патувањето низ вековите: додека Бургнер може физички да умре, Еликсирот му овозможува да ја задржи целосната меморија од неговите претходни животи додека постојано се реинкарнира во различни различни околности. Исто така, му дава длабока духовна чувствителност. Неколку пати тој се обидува на Големата трансмутација за да се избави од неговата самонаметната клетва. Ханс Бургнер е префинет преку неговите различни инкарнации. Наспроти позадината на последните пет века од европската историја, тој доживува драматичен личен развој: почнувајќи како духовно неразбуден (па дури и неславен) лик, тој духовно созрева низ различните предизвици со кои е доведен да се соочи. Тој најпрво е иницијатор и аспирант, на крајот достигнувајќи го совршенството на човечката личност што го карактеризира Магусот, или духовниот Адепт.
Сарацина
Сарацина (Σαρατσίνα) — археолошко наоѓалиште од типот на древна населба кај селото Друшка, Воденско, Егејска Македонија.
Наоѓалиштето е сместено недалеку југоисточно од Друшка, во индустриската зона. Претставува неолитска населба со две праисториски могили.
Во 1999 г. местото е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Лозер (планина)
Лозер (Mont Lozère, Mont Losera) — највисок планински врв на Севените во состав на Централниот Масив, франција. Сместен е во Националниот парк Севени и се издига на висина од 1.699 м.
На планината има терени за скијање во зимските месеци, додека пак преку летото е посетувана од студенти-љубители на планинарството. Нуди впечатливи глетки со своите четинарски насади и честаци.
Од Лозер извира реката Тарн, и тоа во највисокото место на планинарската патека „Роберт Луис Стивенсон“ (GR 70). Оваа долга патека ги следи чекорите на писателот Роберт Луис Стивенсон кој ја посетил планината во 1878 г. и го опишал тоа доживување во неговата книга Патување по Севените на магаре. Се работи за сточарска патека обележана со камења.
По планината е наречен департманот Лозер.
Литографија
Литографија — графичка техника на рамен печат подготвена на камени плочи.
Самиот термин е кованица од зборовите на грчки јазик, lithos што означува „камен“ и graphein што означува „пишување“.
Литографијата се разликува од останатите графички техники затоа што се реализира со хемиски реакции, а не преку физичката раздвоеност на набоените и ненабоените делови на матрицата. Оваа техника е популарна заради нејзините можности да ги регистрира: свежината на потезите со четка или креон и да ја зачува директноста на работата на уметникот.
Историја
Пронаоѓањето на оваа, најмлада, графичка техника му се припишува на Германецот Алојз Зенефелдер (1771-1834) во 1796 година. Во почетокот, Зенефелдер ја нарекувал „хемиско“ печатење.
Во Франција, литографијата наишла на позитивен одѕив кај уметниците како што се Ежен Делакроа и Теодор Жерико.
Со Франсиско Гоја и Оноре Домје, техниката дефинитивно станала еден од поценетите уметнички медиуми. До 1820 godina, само во Париз биле отворени околу 280 литографски ателјеа.
Метод
Таа е графичка техника на рамен печат, која како подлога користи литографски камен со рамна површина.
На исполираната, мазна и обработена површина на каменот (бимштајн - посебен варовнички камен), се нанесува цртеж со мрсна литографска креда, литографски туш или некои други мрсни средства (маслен пастел, моливи за цртање на стакло, сапун...). Површината на каменот за литографија е порозна, а зрнестата структура лесно ја прима литографската креда, тушот или некои од наведените средства.
По хемиската обработка на површината од каменот со раствор од азотна и фосфорна киселина, цртежот на каменот изведен со мрсни бои ја прима печатарската боја додека незаштитената површина од мрсните бои е под дејство на киселината со што се одбива бојата. Кога се нанесува бојата, каменот постојано треба да биде навлажнуван со вода.
На набоениот дел од каменот се става хартија, а потоа се започнува со печатење со помош на посебна литографска преса низ која каменот се движи хоризонтално и низ константен вертикален притисок.
29 мај
29 мај — 149-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (150-и во престапна година). Остануваат 216 денови до крајот на годината.
30 мај
30 мај — 150-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (151-и во престапна година). Остануваат 215 денови до крајот на годината.
31 мај
31 мај — 151-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (152-и во престапна година). Остануваат 214 денови до крајот на годината.
Јулија Паиевска
Јулија „Таира“ Паиевска ( Ю́лія Гео́ргіївна Пає́вська; понекогаш напишана како „Јулија Паевска“) е украински лекар која го основала волонтерскиот амбулантен корпус „Ангелите на Таира“ за време на Руско-украинската војна. Таа била заробена и затворена од руски војници на 16 март 2022 година и ослободена на 17 јуни 2022 година. Таа станала симбол на храброста и пожртвуваноста според Њујорк Тајмс.
Партизанска споменица 1941
Партизански споменица 1941 — високо одликување во СФРЈ коешто било доделувано во „знак на државно признавање на организаторите на народното востание и првоборците на Народноослободителната борба за големи заслуги стекнати за делото ослободување на нашите народи“. Одликувањето било установено на 14 септември 1944 година со одлука на Националниот комитет за ослободување на Југославија како „Споменица 1941“, а со Законот за ордени и медали на ДФЈ од јуни 1945 година било преименувано во „Партизанска споменица 1941“.
Јулија Паиевска
Паиевска служела како волонтер уличен лекар за време на протестите на Евромајдан во 2013 година, потоа како тренер по тактичка медицина на првите линии во Донбас од 2014 до 2018 година, каде што ги основала „Ангелите на Таира“, кои се заслужни за спасувањето на стотици животи, вклучително и Украинците. цивили, украински војници, сепаратистички милитанти и руски војници. Служела во украинската армија како началник на воената болница во Мариупол од 2018 до 2020 година, кога била демобилизирана, но продолжила да работи како волонтер лекар.
Партизанска споменица 1941
Споменицата била издавана од страна на Министерството за народна одбрана, а им била доделувана на партизанските првоборци, односно на борците и водачите на Народноослободителното движење коишто пристапиле во Народноослободителната борба во текот на 1941 година. Право на споменицата имале само преживеани првоборци, додека на семејствата на погинатите борци им била доделувана „Споменица на паднатите борци“. До 1963 година, кога завршило доделувањето на споменицата, вкупно биле доделени 27.629 Партизански споменици од 1941. Нејзините носители остварувале одредени права (на пр. здравствена заштита, додаток на пензија, бесплатен превоз, годишен одмор итн.) коишто биле регулирани со Законот за основните права на носителите на Партизанска споменица 1941“.
Јулија Паиевска
Следниот ден, Паиевска и нејзиниот возач на брза помош биле заробени од Русија додека му помагаа на ранетиот цивил кој бегал од воздушниот напад на театарот во Мариупол. Оттогаш таа била користена во руски пропагандни видеа, кои ја обвинуваа за дружење со нацисти и за извршување злосторства.
Жителка на Киев, Паиевска ја одгледал нејзиниот дедо, одликуван советски ветеран од Втората светска војна, кој се борел во опсадата на Ленинград. Пред војната, Паиевска работеше како дизајнер, тренер за аикидо и волонтерски лекар. Била претседател на Аикидо федерацијата „Мутокукаи-Украина“. Паиевска била повредена за време на дежурната обиколка, поради што беше потребна замена на двата колкови и остави со делумен инвалидитет. Таа требала да биде единствената жена членка на украинскиот тим Invictus Games за 2020 година, кој ќе се натпреварува во стрелаштво и пливање, но нејзиното фаќање ја спречи да се натпреварува на презакажаните Игри во април 2022 година. На нејзино место настапи ќерката на Паиевска која освоила бронзен медал во стрелаштво.
Ран живот и кариера
Јулија е родена во Киев, Украина, и израсната од нејзиниот дедо, Костијантин Чубуков, кој служел како разузнавач во советските воздухопловни сили за време на Втората светска војна, и ја преживеал опсадата на Ленинград. Чубуков бил награден со Орден на Ленин и Орден на Црвеното знаме, меѓу другите одликувања. По пензионирањето во 1950-тите, Чубуков се преселил во Киев и ја изградил куќата во која се родени неговите деца и внуци. Паиевска покажала интерес за медицината уште како мало дете, а работела под менторство на нејзината училишна медицинска сестра, која работела како лекар во Втората светска војна, и која ја учела Паиевска како да прави и нанесува завои и турникети.
Таа била искусен керамичар и работеше како дизајнер. Таа исто така имала 20 годишно искуство како тренер по аикидо  и била претседател на Аикидо федерацијата „Мутокукаи-Украина“. Работата на Паиевска како тренер по аикидо ја навела да студира медицина, бидејќи, според нејзините зборови, спортот и повредите биле неразделни. Работела како лекар со скратено работно време како дел од  медицинска служба.
Руско-украинската војна и „Ангелите на Таира“
Во 2013 година, таа се приклучи на протестите на Евромајдан како волонтерска медицина, каде што го усвои нејзиниот nom de guerre, „Таира“. Таа започна со пружање медицинска нега на ранетите демонстранти под оган на улицата Хрушевски во нејзиниот роден Киев и реши да остане на првата линија со други истомисленици волонтери. Таа предавала тактичка медицина на воените полигони за обука, а подоцна и на фронтот.
По избувнувањето на Руско-украинската војна во 2014 година, Паиевска служела како волонтерски лекар и тренер во источен Донбас, каде што остана до 2018 година     Работеше како врска меѓу цивилите и војската во градовите на првата линија на кои им недостигаше медицински персонал. Во нејзината прва година во Донбас, таа формирала волонтерски амбулантен корпус кој лекуваше и цивилни и воени жртви, што на крајот го доби називот „Ангелите на Таира“. Паиевска е заслужна за обуката на над 100 медицински лица, а Ангелите на Таира се заслужни за спасувањето на стотици ранети цивили и воен персонал од сите страни на конфликтот.
За време на нејзината четиригодишна турнеја во Донбас, Паиевска служела низ првите линии на фронтот, вклучително и во Шчастија, Попасна, Золоте, Авдиевка, Свитлодарск и Широкине, лекувајќи цивили, украински војници и сепаратистички милитанти.
Во 2017 година, таа се појави во Невидливиот баталјон, документарен филм за шест жени кои се борат во руско-украинската војна во Донбас.
Во 2018 година, таа се приклучила на украинската војска. Нејзината единица била распоредена во Мариупол   каде што командувала со 61-та мобилна болница. Паиевска била демобилизирана од украинската војска во 2020 година,  но таа и нејзините „Ангели“ продолжија да работат таму како доброволни медицински лица.
Во јануари 2019 година, Дејвид Гави Херберт ја интервјуираше Паиевска за Bloomberg News. Тој ја опишал Паиевска како поранешен член на Десен сектор, водечка ултранационалистичка група. Херберт извести дека Паиевска го напуштила Десниот сектор среде внатрешни тепачки.
Видео за тело на камера
Во 2021 година, Паиевска добила камера за тело за да учествува во документарна серија за инспиративни луѓе што ја продуцираше принцот Хари, основач на Игрите Invictus. Таа ја користела камерата на телото за да документира повредени цивили и војници во Мариупол. Помеѓу 6 февруари 2022 година и 10 март 2022 година, таа снимила 256 гигабајти видео на податочна картичка со големина на сликичка. Видеото покажува дека Таира и нејзините „Ангели“ им пружаат медицински третман на украинските цивили, како и на руските војници за време на опсадата на Мариупол. На 15 март, Паиевска, со помош на полициски службеник посредник, им ја дала картичката со податоци на новинарите на Асошиетед прес, кои ја прошверцувале преку 15 руски контролни пунктови надвор од Мариупол и на територијата под контрола на Украина.
Снимајте и ослободете
На 21 март, емитувана руска информативна станица го објави фаќањето на Паиевска и емитуваше видео на кое се гледа дека Паиевска, „гругната и ослабена“, чита подготвена изјава во која повикува на прекин на борбите. Таа се појави на руската мрежа НТВ и на телевизиските мрежи во сепаратистичката област Доњецк, со лисици и со модринки на лицето. Русија ја користела Паиевска во пропагандни видеа и лажно ја прикажувала Паиевска дека врши злосторства и е поврзана со „нацистите“ и баталјонот Азов, иако воената болница што таа ја водела не е поврзана со баталјонот.
Паиевска се смета за „награда“ од Русија поради нејзината ценета репутација во Украина како ѕвездена спортистка која ги обучувала доброволните медицински сили во земјата. Владата на Украина се обидела да ја ослободи Паиевска како дел од размената на затвореници, но Русија првично ги одбила барањата и одбила да ја задржи. Поддржувачите на Паиевска кои се залагаат за нејзино ослободување започнале кампања со хаштаг „#SaveTaira“.
На 17 јуни 2022 година, ослободувањето на Паиевска од руските сили било објавено од украинскиот претседател Володимир Зеленски во национално видео обраќање. Во видео обраќањето следниот ден, Паиевска му се заблагодари на Зеленски што го договорил нејзиното ослободување. Украинците го прославија нејзиното ослободување. Во нејзината изјава таа рече дека украинските воени затвореници биле држени во ужасни услови слични на нацистичките концентрациони логори. На затворениците им биле ускратени какви било информации за нивните семејства, медицински третман, пакети со храна. Затворениците веруваа дека Украина престана да постои како независна држава. Таа рекла дека немала да биде изненадена ако завршела во Гасваген и тоа не било шега.
Повреди и Invictus игри
Паиевска била повредена за време на дежурната обиколка и мораше да ги замени двата колкови со титаниумски ендопротези, поради што било делумно инвалидизирана.
Таа се приклучила на украинскиот тим за Игрите Invictus 2020 во Холандија, атлетско натпреварување за ветерани со хендикеп,  за да ги инспирира ранетите војници што ги лекувала, надевајќи се дека и тие ќе се приклучат на Игрите откако ќе закрепнат од нивните рани. Таа била единствената жена во украинскиот тим,  и требало да се натпреварува во стрелаштво и пливање.
2 јуни
2 јуни — 153-тиот ден во годината според грегоријанскиот календар (154-ти во престапна година). Остануваат 212 дена до крајот на годината.
Mutatio ad Duodecim
Mutatio ad Duodecim — археолошко наоѓалиште од типот на римска крајпатна станица кај селото Друшка, Воденско, Егејска Македонија..
Станицата е откриена веднаш источно од Друшка. Таа е од типот „мутацио“ — станца за краток одмор и опслужување на влечните животни. Го опслужувала патотот Вија Егнација. Нејзиното латинско име кажува дека се наоаѓала на 12-тата милја од тогашниот град Едеса (Воден).
Во 1999 г. станицата е објавена за заштитен археолошки споменик.
4 јуни
4 јуни — 155-тиот ден во годината според грегоријанскиот календар (156-ти во престапна година). Остануваат 210 дена до крајот на годината.
3 јуни
3 јуни — 154-тиот ден во годината според грегоријанскиот календар (155-ти во престапна година). Остануваат 211 дена до крајот на годината.
Ајмас
Ајмас — врв на планината Караорман со висина од 1.673 м. Врвот се наоѓа западно од селото Ботун и источно од селото Мислодежда, во близина на Орли Врв.
6 јуни
6 јуни — 157-миот ден во годината според грегоријанскиот календар (158-ми во престапна година). Остануваат 208 дена до крајот на годината.
5 јуни
5 јуни — 156-тиот ден во годината според грегоријанскиот календар (157-ми во престапна година). Остануваат 209 дена до крајот на годината.
Тонтон Макут
Тонтон Макут (хаитски: Tonton Makout)  само Макут  ―  тајна полиција и лична милиција на хаитскиот диктатор Франсоа „Папа Док“ Дувалие, организирани во форма на паравоени единици кои го поддржувале неговиот режим. Макут биле основани во 1959 година по неуспешниот државен удар против Дувалие постариот. Во 1970 година, милицијата била преименувана во Волонтери за национална безбедност (' VSN'''). Хаиќаните оваа единица ја крстиле по лик од хаитската митологија, кој ги киднапира и казнува непослушните деца така што ги става во вреќа пред да ги изеде за појадок.
Историја
По обидот за државен удар на Хаити (јули 1958 година) против претседателот Франсоа Дувалие, тој направил чистка во армијата и во организациите задолжени за спроведување на законот на Хаити и егзекутирал многу офицери бидејќи ги сметал за закана за неговиот режим. За да се спротивстави заканата, тој создал паравојска. Во 1959 година, била наречена („Мажи со качулка“). Потоа биле преименувани во (Цивилна милиција), а од 1962 година,  ( Волонтери за националната безбедност, или VSN). Откако без очигледна причина почнале да исчезнуваат луѓе, народот на Хаити почнал да ги нарекува Тонтон Макут.
Дувалие, за да ја потисне политичката опозиција, го овластил Тонтон Макут да врши систематско насилство и кршење на човековите права. Тонтон Макут убиле од 30.000 до 60.000 Хаиќани.
Во текот на 1960-тите и почетокот на 1970-тите на чело на Тонтон Макут бил Лакнер Камброн. Поради неговата суровост го добил прекарот „Вампир од Карибите“. Прекарот делумно се должи на тоа што преку неговата компанија „Хемокарибиан“ изнудувал крвна плазма од месното население наменета за продажба (5 тони месечно) во американски лаборатории. Тој на медицинските факултети во САД продавал трупови кои претходно ги купувал од болниците во Хаити за 3 долари по труп. Ако во болниците немало доволно трупови, биле користени погребалните домови. Во 1971 година, претседателот Дувалие починал а неговата сопруга и неговиот син Жан-Клод „Бејби Док“ Дивалие наредиле Камброн да се протера од државата. Камброн се преселил во Мајами, каде што живеел до неговата смрт во 2006 година.
Членовите од Тонтон Макут биле насекаде на гласачките места на претседателскиот референдум во 1961 година, на кој Дувалие добил нов мандат. По официјалното пребројување на гласовите бил избран за претседател со резултат 1 320 748 наспроти 0 за противникот. Тие повторно биле присутни на гласачките места во 1964 година, кога Дувалие одржал уставен референдум со кој бил прогласен за доживотен претседател.
8 јуни
8 јуни — 159-тиот ден во годината според грегоријанскиот календар (160-ти во престапна година). Остануваат 206 дена до крајот на годината.
7 јуни
7 јуни — 158-миот ден во годината според грегоријанскиот календар (159-ти во престапна година). Остануваат 207 дена до крајот на годината.
Бел Камен (Караорман)
Бел Камен — врв на планината Караорман со висина од 1.604 м. Врвот се наоѓа западно од селото Лактиње и североисточно од градот Струга.
9 јуни
9 јуни — 160-тиот ден во годината според грегоријанскиот календар (161-ви во престапна година). Остануваат 205 дена до крајот на годината.
10 јуни
10 јуни — 161-виот ден во годината според грегоријанскиот календар (162-ри во престапна година). Остануваат 204 дена до крајот на годината.
Колаграфија
Колаграфија - (латински kolagrafija) е графичка техника со комбиниран карактер, но најчесто - е изведена во  длабок печат. Матрицата во колаграфијата се подготвува со лепење на тенки елементи со различни структури.
Историја
Примената на колаграфијата е од понов датум, средината на дваесеттиот век. Во принцип таа е своевидна синтеза на повеќе графички техники - како што се печатењето во длабок и висок печат. Нејзиното појавување се должи и на пронаоѓањето на нови хемиски материјали и содржини со кои се изведува графичката ликовност на колаграфијата: разновидни лепила и материјали со богата лепеза на структури.
Сепак нејзината генеза има далечни асоцијации пред сè во печатењето на тапети или употребата на посебни ваљаци за декорирање и боење на sидовите.
Голем Рид (Караорман)
Голем Рид — врв на планината Караорман со висина од 1.332 м. Врвот се наоѓа на југозападната падина на планината, северно од селото Ташмаруништа и градот Струга.
Колаграфија
Метод
На плпчата - матрицата (која може да биде изработена од различен материјал: метал, дрво, картон, иверица) се лепат разновидни елементи изработени од различен материјал и со разновидни структури. Кога лепилото ќе се исуши со печатарски ваљак се нанесува бојата. Бојата останува на сите подигнати делови. Печатењето е на преса за длабок печат на графичка влажна хартија.
Клаграфијата може да биде изработена на два начина. Едниот е колаграфија од висок печат - слична на дрворезот - изработката и начинот на печатењето е идентичен како кај дрворезот. Вториот е - колографија како длабок печат - во принцип со овој метод се печати на сличен начин како графиките што се изработуваат во длабок печат.
Колаграфијата е доста слободна и инвентивна графичка техника со одреден колаж систем којшто на графичарот му дава потполна слобода во реализацијата на најразновисни графички идеи.
11 јуни
11 јуни — 162-риот ден во годината според грегоријанскиот календар (163-ти во престапна година). Остануваат 203 дена до крајот на годината.
Струк (Караорман)
Струк — врв на планината Караорман со висина од 1.271 м. Врвот се наоѓа во западниот дел од планината, непосредно од десната страна на реката Црн Дрим, југозападно од селото Буринец и северозападно од градот Струга.
Резерваж
Резерваж (на француски јазик - reservage, Латински - reservare ). Графичка техника на длабок печат, добиена по хемиски пат, се употребува како доусовршување и прецизирање на акватинта.
Историја
Резерважот се појавил за првпат во Франција во втората половина на XIX век.
Оттогаш, оваа техника постојано е усовршувана. Започнуваат да се применуваат и нови технолошки средства како на пример лак од пластика, алати, четки, пердуви со што авторскиот цртеж е зачуван до  максимална мерка.
Метод
Површината на металната плоча, врз чии делови треба да се изврши хемиско нагризување, се изолираат со лак (резервиж) а претходно на полираната површина со специјално или обично мастило се нанесува цртежот со пердув или четка. Лакот отпаѓа на местото каде што е нанесен цртежот со што киселината ги нагризува само деловите на кои е поставен цртежот. По нанесувањето на лакот, со топла вода се отстрануваат растворливите делови, при што лакот останува само на оние места кои во почеткот на работата не беа изолирани.
Резерважот е една од позначајните графички техники - таа се појавува како резултат за подобрување на методот на гравирање во акватинта.
Одлика за оваа техника е: слободни потези, широки движења на четката, чисти, јасни и исполнети линии, површините се слични на површини исполнети со четка, со експресивна текстура.
Дрвопис
Името ксилографија е кованица од грчкиот јазик - првиот дел од називот потекнува од старогрчкиот збор xylon – пресечено дрво и graphein - пишување.
Дрвописот е најстара графичка техника.
Најстарите дрвописи од Исток
Најстариот авторски познат дрвопис е од Ванг Жиех, создаден во 868 година и е познат како Дијамонд сутра, тој претставува свиток на кои се комбинирани визуелни и текстуални содржини, откриен е во 1900 година.
Кинескиот дрвопис се развивал и напредувал во постојан континуитет, достигнувајќи во 17-от век највисоко ниво меѓу другото и со печатење на комплексни книги во боја. Овие книги, стигнале до Јапонија и имале големо влијание на подоцнежниот развој на јапонската графика на дрво.
Почетоците на дрвописот на Запад
Најпрво, дрвописот се развивал како постапка за печатење врз текстил.
Со почетокот на помасовното производство на хартија, во четиринаесеттиот и петнаесеттиот век, дрвописот станал еден од најважните медиуми за ширење на христијанската религија. Најстарата гравура на дрво пронајдена е во еден манастир во Франција, позната како Дрво протат. Јохан Гутенберг го пронашол принципот на печатење книги врз основа на изгравирана дрвена плоча. Покрај илустрациите - графиките, гравирани биле и букви, со што настанале првите книги со поголем тираж, наместо претходните манускрипти.
Благодарение на овој принцип, кој масовно ја доближил книгата и графиката до поширок круг на консументи, едуцирајќи ги на текстуални и визуелно - естетски пораки, поголем број на уметници пројавувале поголем интерес со што се посветиле на дрвописот како значаен сегмент во нивното творештво:Мартин Шонгауер, Албрехт Дирер, Ханс Холбајн Постариот, Лука Кранах. Албрехт Дирер извршил најголемо влијание врз уметниците од тоа време. Од 1508 година биле создадени и првите дрвописи во боја. Оваа техника е наречена кјараскуро (chiaroscuro) (светло - темно), една иста боја се печати неколкупати, при што биле менувани само нијансите на истата боја и тоа од посветла кон потемна.