cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јулмуст
Јулмуст (jul „јуле“ „сè уште не ферментиран сок од овошје или бобинки“, иако таков сок нема во јулмуст ) е безалкохолен пијалок што главно се конзумира во Шведска околу Божиќ. Во остатокот од годината, освен Велигден, обично е доста тешко да се најде во продавниците, но понекогаш се продава во други периоди од годината под името мора. За време на Велигден името е паскмуст (од паск, „Велигден“). Содржината е иста без оглед на маркетиншкото име, иако должината на времето што се чува пред флаширањето се разликува; сепак, пијалокот е поблиску поврзан со Божиќ, нешто помалку со Велигден и традиционално воопшто не со летото. Во текот на декември се потрошени 45 милиони литри јулмуст, што е околу 50% од вкупниот волумен на безалкохолни пијалоци во декември и 75% од вкупната годишна продажба
Мора бил создаден од Хари Робертс и неговиот татко Роберт Робертс во 1910 година како безалкохолна алтернатива на пивото. Сирупот сè уште го прави исклучиво Робертс АБ во Еребру. Сирупот се продава на различни производители на безалкохолни пијалоци кои потоа го прават финалниот производ на свој начин. Тоа значи дека од две различни компании нема ист вкус, иако се направени од ист сируп.
Мора е направен од газирана вода, шеќер, екстракт од хмељ, екстракт од слад, зачини, боја на карамела, лимонска киселина и конзерванси. Екстрактите од хмељ и слад и даваат на ширата донекаде коренов вкус на пиво без сасафра. Може да се чува со години под услов да се чува во стаклено шише. Некои луѓе купуваат јулмуст во декември само за да го складираат една година пред да го испијат. Во 2013 година се појави гласина дека ЕУ ќе го забрани јулмустот поради директивата со која се забранува продажба на пијалоци од слад што содржат боја на карамела. Гласините сепак се покажале како лажни бидејќи јулмустот не е ферментиран пијалок и оттаму не е под влијание на директивата.
Јулмуст и Кока-Кола
Во Шведска, јулмуст ја надминува продажбата на Кока-Кола за време на божиќната сезона; всушност, потрошувачката на Кока-Кола опаѓа за цели 50% за време на празникот. Ова било цитирано како една од главните причини што компанијата Кока-Кола го раскина договорот со локалниот производител на пиво Припс и наместо тоа ја икер Свериге АБ. Кока-Кола Дрикер Свериге АБ произвел сопствен јулмуст, иако многу итро со името на Компанијата Кока-Кола, зазема само мал простор на етикетата. Нивниот јулмус никогаш не бил рекламиран сè до 2004 година, кога Кока-Кола започнала да го продава нивниот јулмус под брендот „Бјаре Јулмуст“, но тие го купиле сирупот од Робертс АБ. До 2007 година, „Бјаре Јулмуст“ се продаваше само во рестораните на Мекдоналдс и целосно исчезна од асортиманот на производи на Кока-Кола до Божиќ 2008 година, само за да се врати за Божиќ 2011 година.
Тумба (Штука)
Тумба — археолошко наоѓалиште во Штука, Општина Босилово.
Претставува населба од доцноантичко и средновековно време. На 1 км западно од селото, на пространа тумба во селските ниви се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди
Исчезнатата Албертина
„Исчезнатата Албертина“ (француски: Albertine disparue) — роман на францускиот писател Марсел Пруст, дел од циклусот „Во потрага по изгубеното време“.
Содржина
Романот, пишуван во прво лице еднина, ја опишува психичката состојба на еден млад, богат човек по ненадејното заминување на девојката со која живее, Албертина. Едно утро, таа заминала оставајќи кратко писмо. Нејзиниот богат љубовник, кој штотуку добил согласност од мајка му да се ожени со Албертина, паѓа во депресија и одлучува дека мора веднаш да направи нешто за таа да му се врати. За таа цел, тој го ангажира пријателот Сен-Лу, кој треба да отпатува кај тетката на Албертина и да ѝ понуди голем износ пари, со молба да ја убеди Албертина да се врати. Во меѓувреме, додека ја чека Албертина, богатиот љубовник прибира кај себе една малолетна девојка, поради што подоцна е повикан на разговор во полицијата. Обидот на Сен-Лу пропаѓа, а Албертина испраќа писмо до љубовникот, со порака дека веднаш би се вратила назад, само ако тој ја повика. Сепак, неговите чувства се измешани: од една страна, тој гори од желба повторно да биде со неа, но истовремено, чувствува дека полека се навикнува без неа. За да ја сочува својата гордост, тој одлучува да ѝ напише писмо во кое ја известува дека не сака да живеат повеќе заедно, со цел со своето одбивање да ја натера таа самата да покаже волја да се врати кај него. Албертина му враќа писмо во кое се согласува да го послуша, но тој не може да издржи да не мисли на неа, особено знаејќи ја нејзината порочност, т.е. нејзините лезбејски врски. Откако се враќа во Париз, Сен-Лу му раскажува за својата посета на тетката на Албертина, наведувајќи ги причините за неуспехот. Еден ден, љубовникот добива писмо од тетката на Албертина, во кое таа му соопштува за ненадејната смрт на Албертина, која паднала од коњ. Тој е длабоко трогнат и нема волја за живот.
Во втората глава на романот се опишува престојот на главниот јунак во Венеција, заедно со неговата мајка. Таму, тој се воодушевува од секоја улица, канал, црква или мост. Кога мајка му донесува одлука да се вратат дома, тој ѝ се спротивставува, останувајќи во хотелот, но веднаш му се губи дотогашната привлечност на градот и тој во последен миг се качува во возот. Таму го чита писмото во кое поранешната негова девојка, Жилберта, го известува дека ќе се омажи за Сен-Лу.
За романот
„Исчезнатата Албертина“ е последното дело на кое работел Пруст во рамките на неговиот циклус „Во потрага по изгубеното време“ и претставува продолжение на претходниот роман „Затвореничка“, а може да се смета и како четврти дел на романот „Содома“. Првобитно, романот бил објавен во 1925 година, но во последен миг бил преработен од страна на Пруст, така што преработената верзија на „Исчезнатата Албертина“ е многу пократка од изданието од 1925 година, како и од подоцнежните изданија кои го носат насловот „Бегалка“. Инаку, една година пред смртта, Пруст најавил дека книгата која ќе заврши со смртта на Албертина „ќе биде кратка, а нејзиното дејство драматично“. Сепак, во ноември 1922 година, Пруст заболел од воспаление на белите дробови, така што смртта го спречила да ја доврши редакцијата на романот. Претходно, во јуни 1922 година, Пруст му напишал на неговиот издавач, Гастон Галимар дека се откажал од планираниот наслов за четвртиот дел на „Содома“ - „Бегалка“, зашто веќе се појавил преводот на една книга на Тагоре со таков наслов. Оттука, според зборовите на Пруст, „...нема да има Бегалка, зашто тоа би предизвикало недоразбирање“. Што се однесува до изборот на насловот, интересно е тоа што во делото „Во сенката на девојките во цветот“ има еден поднаслов „Се појавува Албертина“, така што „Исчезнатата Албертина“ може да се смета за негов контраст. На 25 јуни 1922 година, во едно писмо до Галимар, на прашањето кога ќе го испрати продолжението на „Содома“, Пруст одговрил: „Јас навистина го имам в раце ракописот или, подобро речено, целосниот препис на таа книга, како и на следната, како што се сеќавате дека заради тоа изнајмив една дактилографка. Меѓутоа, работата на поправањето на тој препис, на којшто постојано нешто додавам и менувам, едвај започна.“ Во истото писмо, Пруст го искажал планот книгата да ја нарече „Бегалка“, изјавувајќи дека е подготвен на книгата да додаде дека е продолжение на „Содома и Гомора“. Веројатно, Пруст дефинитивно го избрал насловот „Исчезнатата Албертина“ кон крајот на септември 1922 година, кога дефинитивно се откажал од насловот „Бегалка“.
На 1 јануари 1923 година, списанието „Нова француска ревија“, во специјалниот број во спомен на Марсел Пруст го најавил објавувањето на осум папки од ракописот на Пруст, насловени како „Затвореничка“ и „Исчезнатата Албертина“. На тој начин, во 1925 година излегло првото издание на „Исчезнатата Албертина“, засновано врз верзијата која не била поправена од страна на Пруст. Во тоа издание не било вметната капиталното дополнување на смртта на Албертина, направено дополнително од страна на Пруст. До денес не е познато, дали самиот Пруст, согледувајќи дека нема да ја заврши конечната верзија, се согласил да се објави романот без суштинските поправки кои ги направил дополнително? Селест Албаре (Céleste Albaret), која му помагала на Пруст во последните осум години од неговиот живот, сведочела дека, непосредно пред смртта, тој го примил издавачот Жак Ривјер за да му даде упатства во врска со објавувањето на „Исчезнатата Албертина“. Притоа, во средината на вториот примерок на верзијата отчукана на машина за пишување, Ривјер ја ставил забелешката: „Прегледал Марсел“. Во секој случај, овој препис на „Исчезнатата Албертина“ исчезнал, иако веќе во јануари 1924 година тој отчукан ракопис го прегледале Робер Пруст и Жак Ривјер, кои го подготвувале првото издание на „Исчезнатата Албертина“. Исто така, на првата страница на вториот примерок на отчуканата копија, Робер Пруст напишал „Исчезнатата Албертина. I Глава“, а подоцна го додал насловот „Тага и заборав“. Сепак, наспроти тоа, во првото, пообемно издание на романот воопшто не биле вклучени поправките направени од Пруст, така што крајот на скратената верзија на „Исчезнатата Албертина“ (која ја преработил самиот Пруст непосредно пред смртта) во првото издание на романот од 1925 година е означен како крај третата глава, а потоа следува четвртата глава на која Робер Пруст ѝ го дал насловот „Новиот лик на Робер де Сен-Лу“. Останувајќи верен на целосниот ракопис на Пруст (вклучувајќи ги и пречкртаните делови), во 1931 година, иако од него било побарано тоа, Робер Пруст не се согласил да приреди критичко издание на романот „Исчезнатата Албертина“.
Од 1962 година, вториот примерок на отчуканата копија се наоѓа во Народната библиотека во Париз, заедно со сите ракописи на Пруст. Притоа, оригиналниот препис на романот, напишан на машина за пишување, се состои до три дела, и тоа: прва целина од 122 листа, чиј текст се темели врз дванаесеттата папка од оригиналнито ракопис на Пруст, од кои 11 листа се поправки, дополнувања и упатства напишани од страна на Пруст; втора целина од 37 листа, која претставува репродукција на статијата „Во Венеција“, објавена во бројот 4 на списанието „Страници за уметноста“ (Feuillets d' Art) од 15 декември 1919 година. Во овој текст се вметнати 12 страници напишани со рака; трета целина од 44 листа чиј текст е утврден врз основа на 15. папка, кои Пруст подоцна ги пречкртал. Инаку, преписот на романот започнува со листот нумериран како бр. 527, а на којшто Пруст своерачно запишал: „Овде започнува „Исчезнатата Албертина“, продолжение на претходниот роман „Затвореничка“. Од белешките напишани од Пруст, се гледа дека и тој се двоумел во однос на судбината на овој роман. Така, на 648. страница на отчуканиот текст, тој напишал: „Крај на Исчезнатата Албертина, или ако на господинот Галимар повеќе му се допаѓа подолга книга, Крај на првиот дел на Исчезнатата Албертина“. Сепак, тој самиот ги пречкртал тие редови и, веројатно под дејство на заморот и болеста, подоцна напишал: „Дефинитивно, не. Заробеничка ќе претставува една целина и Албертина...“. Според тоа, Пруст помислувал „Исчезнатата Албертина“ да ја припои кон „Затвореничка“, а кон крајот на јули 1922 година ја разгледувал можноста за истовремено објавување на „Затвореничка“ и на нејзиното продолжение. Неговите дефинитивни упатства за структурата на „Исчезнатата Албертина“ се наоѓаат на страниците 648, 898 и 934 од отчуканиот препис. Така, на страницата 898, Пруст напишал: „Од 648 до 898 ништо, сè исфрлив, Значи, од 648 скокаме на II глава на Исчезнатата Албертина. Без премин скокаме на II глава 898“. Исто така, во писмото до Анри Диверноа од ноември 1922 година, Пруст го опишал обемното кратење на првобитната верзија на романот, со зборовите: „Штом почна да ми се влошува здравјето, јас наложив да се исфрлат сите отчукани папки, не броејќи ги“. На 25 октомври 1922 година, Пруст му ги дал на Жак Ривјер последните инструкции во однос на објавувањето на кусиот исечок од романот „Затвореничка“ (под наслов: „Моите будења“) во ноемврискиот број на „Нова француска ревија“. Повикувајќи се на тоа писмо, Џорџ Пејнтер (George Painter) тврди дека Пруст ја завршил „Затвореничка“ на 24 октомври 1922 година, а потоа, сè до смртта, работел на ревизијата на „Исчезнатата Албертина“. Иако ова тврдење не е докажано, во секој случај, прифатено е мислењето дека последните поправки на „Исчезнатата Албертина“ се направени во последните недели од неговиот живот.
Инаку, врз основа на кореспонденцијата на Робер Пруст може да се согледа дека подготовките за првото издание на „Исчезнатата Албертина“ започнале кон крајот на јануари 1924 година, кога Жак Ривјер го замолил Робер Пруст да посочи некој дел од романот кој би бил погоден за објавување во списанието „Критериум“. Подоцна, на 3 јуни 1924 година, Ривјер му напишал писмо на Робер Пруст, замолувајќи го да побрза со редакцијата на романот, а на 12 ноември, Робер Пруст го известил Ривјер дека му го доставува крајот на ракописот на романот. На 3 февруари 1925 година, секретарот на Ривјер му напишал писмо на Робер Пруст со молба да внесе одредени поправки во романот. Меѓутоа, набргу, на 14 февруари умрел Ривјер, така што во април истата година Робер Пруст ја продолжил редакцијата на романот заедно со Жан Полан. Притоа, на 12 мај 1925 година, Полан му напишал писмо на Робер Пруст, известувајќи го дека планира да објави два исечока од романот во јунскиот и јулскиот број на списанието „Нова француска ревија“, додека во писмото од 14 декември го известил за планираната статија за „Исчезнатата Албертина“ (која била објавена во „Нова француска ревија“ на 1 февруари 1926 година, со наслов „Новината што ја носи Исчезнатата Албертина“.
Неколку години подоцна, на 10 март 1931 година, по повод подготовката на собраните дела на Марсел Пруст, издавачот Ремон Галимар му напишал писмо на Робер Пруст, барајќи го оригиналниот ракопис на „Исчезнатата Албертина“ со цел да се направат дополнителни исправки во романот. Робер Пруст се изјаснил по тоа барање дури на 3 јули истата година, одговарајќи дека одлучил да не се прават никакви измени во првото издание на „Исчезнатата Албертина“, со исклучок на отстранувањето на одредени технички грешки.
Изданија на француски јазик
Во целосна форма, романот бил првобитно објавен на француски јазик во 1925 година, во два тома, од страна на издавачката куќа „Галимар“, со наслов „Исчезнатата Албертина“ (Albertine disparue, Librairie Gallimard, Éditions de la Nouvelle Revue Française, Paris, 1925), а истата верзија била објавена и во 1932 година, во рамките на собраните дела на Пруст. Во 1954 година, романот бил објавен со насловот „Бегалка“, како трет том на „Во потрага по изгубеното време“ (La Fugitive, dans À la recherche du temps perdu, Gallimard, „Bibliothèque de la Pléiade“, Paris, 1954). Во 1967 повторно било објавено изданието со насловот „Исчезнатата Албертина“ (Albertine disparue, Le Livre de Poche, Paris, 1967), кое потоа било повторено и во 1972 година, додека во 1986 година се појавило изданието со двата наслова (La Fugitive (Albertine disparue), Flammarion, Paris, 1986).
Преводи на други јазици
Романот „Исчезнатата Албертина е преведен и на повеќе други јазици, како:
Знаме на Јапонија
Знамето на Јапонија е националното знаме на царството кое е бело со голем црвен диск што го претставува сонцето. Знамето се усвоило за национално на 13 август 1999 иако се користело на пониско ниво уште од 15 век.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Раборци
Свети Кирил и Методиј се наоѓа во Раборци, Општина Струмица.
ФК Жалгирис
ФК Жалгирис (Futbolo klubas "Žalgiris") — литвански фудбалски клуб од Вилнус. Моментално настапува во А лига на Литванија.
751 п.н.е.
751 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 751. година пред новата ера, 751. од првиот милениум п.н.е., 51. од 8 век п.н.е. и втора од 750-тите п.н.е.
ФК Жалгирис
Историја
Фудбалскиот клуб Жалгирис бил формално формиран во 1947 година. 1991, 1991/92, 1998/99, 2013, 2014, 2015, 2016, 2020, 2021, 2022 година стана шампион на земјата.
751 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4757 и 4758 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3999 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3009 и 3010 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 751 година се протега во 1885 и 1886, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1945 и 1946 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 208 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1414 и 1413 исламска година пред хиџра.
Стража кај Рака
Стража кај Рака (словенечки: Straža pri Raki) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Хомополисахарид
Хомополисахариди — сложени високомолекуларни соединенија составени од голем број молекули од ист моносахарид. Во фармацевтската практика се користат: скроб, декстрин и инсулин.
Скроб (Amylum)
Скробот се создава како директен производ на фотосинтезата и во облик на зрна се депонира во амилопластите во: плодовите, во семињата и во подземните органи, грутки и ризоми. Секое зрно скроб се состои од голем број молекули глукоза.
Декстрин (Dextrinum)
Декстрините претставуваат смеса од јаглехидрати, а се добиваат од скробот, по хидролиза со јаки минерални киселини на повисока температура (до 200℃), или со хидролиза во присуство на ензимот малтаза. Претставуваат жолтеникави аморфни прашкасти материи, со слаткаст вкус и со својствен мирис. Во вода даваат лепливи колоидни раствори. Во фармацевтската технологија декстрините наоѓаат примена како средства за разблажување дроги со јако дејство и за разблажување растителни екстракти. Во голема мера се користат како нутритивни средства. Комерцијално се користат во производство на лепила и во текстилната индустрија.
Инсулин (Insulinum)
Инсулин е хомополисахарид што се состои од голем број молекули фруктоза. Се среќава во подземните органи на претставниците од фамилијата Asteraceae. Се депонира како резервен полисахарид, некогаш во количини и до 50%. Се раствора само во зовриена вода, а добиените раствори се вискозни.
Шпагети Карбонара
Карбонара е италијански вид тестенини со потекло од Рим. Се прави со јајца, тврдо сирење, чадено месо и бибер. Јадењето со ова име и форма е создадено во средината на 20 век Од сирењата најчесто се користат Пекорино, Пармезан или комбинација од двете. Шпагетите се најчестиот облик на тестенини. Од чадено месо се користи чадена сланина или панцета.
Потекло и историја
Како и кај многу рецепти, потеклото на ова јадење и неговото име се ретки, но се верува дека потекнува од регионот Лацио. За прв пат во пошироката јавност се појави во 1950 година кога во италијанскиот весник Ла Стампа бил опишан како омилено јадење меѓу американските офицери кои биле во Италија и Рим за време на Втората светска војна.
Подготовка
Шпагетите се варат во благо посолена вода, додека се пржи сланината на тава во сопствените масти. Смесата од јајца, сецкано сирење и бибер се меша со варените шпагети. Се додава сланината и тогаш се заедно се става на тава каде се создава кремаст сос со парчиња сланина. По некои рецепти се користи само жолчката, а по некои и белката, додека во некои уште се додава и брокула, кромид, лук и печурки.
Стерјо Боздов
Стерјо Боздов (7 јануари 1902 - 13 април 1987) бил член на АСНОМ, член на Президиумот на Второто и Третото заседание на АСНОМ и прв декан на Медицинскиот факултет во Скопје.
Животопис
Стерјо (Иван) Боздов - Ѓуша е роден на 7 јануари 1902 година во Крушево, каде заршил основно образование. Гимназиското образование го започнал во Крушево, а го завршил во Битола, во јуни 1922 година, и веднаш се запишал на медицински студии во Виена, Австрија. По четири ислушани семестри, во 1924 година поради немање материјални средства заминал во Белград, каде ги продолжил студиите по медицина на Белградскиот универзитет. Таму Боздов почнал да се дружи и да дејствува во рамките на Младешка македонска тајна револуционерна организација (ММТРО), поради што на Скопскиот студентски процес во 1928 година бил осуден на пет години затвор. Во декември 1930 година излегол од затвор и се повлекол од политичкиот живот. Во 1933 година ги завршил студиите во Белград, и се стекнал со титула доктор по медицина. Се вратил во родното Крушево, каде работел како семеен лекар во мала приватна ординација.
Политичка активност
Стерјо Боздов бил во постојан контакт со клучни личности од тогашниот политички живот во Македонија, меѓу кои со Методија Андонов - Ченто. Во 1935 година се вклучил во редовите на Здружената опозиција, а во 1938 година активно се вклучил во Земјоделската партија на Јоца Јовановиќ, и преку неа сакал да се кандидира за околиски пратеник во Крушево. Но, при една политичка конференција во Белград, Боздов бил уапсен од режимските власти и бил заторен во логорот Главињача во Белград. Во логорот бил задржан два месеца. Во 1940 година бил интерниран во логорот во село Меѓуречје, Ивањица, каде го дочекал и почетокот на Априлската војна 1941 година.
Учество во НОБ и АСНОМ
За време на окупацијата на Македонија, Стерјо Боздов активно уествувал со медицинска логистика за потребите на партизанските единици кои дејствувале во Крушевско. Во 1944 година бил повикан во с. Горно Врановци, Велешко, на слободна територија, каде што од страна на ГШ на НОВ и ПОМ му била доверена должноста „Повереник за народно здравје“. Набргу потоа бил избран за член на илегалниот Народноослободителен одбор, а на 2 август 1944 година бил член на АСНОМ, каде од страна на Президиумот му била доделена должноста „Повереник за народно здравје“.
Бил член на Президиумот на Второто заседание на АСНОМ, член на Президиумот на Третото заседание на АСНОМ, а потоа вршел одговорни должности во тогашното Министерство за народно здравје на Народна Република Македонија, и истовремено бил претседател на Комисијата за формирање на Медицински факултет во Скопје.
По ослободувањето
На првата седница на Советот одржана во март 1946 година, Стерјо Боздов бил избран за прв в.д. декан на Медицинскиот факултет, а подоцна на 22 септември 1947 година и за прв декан на факултетот. Стерјо Боздов бил декан на Медицинскиот факултет во Скопје сè до 1951 година. Во меѓувреме, бил редовен професор по предметот Хигиена и бил директор на Хигиенско-епидемиолошкиот институт при МД во Скопје. Во 1950 година бил избран за проректор на Универзитетот во Скопје. Со медицинската дејност се занимавал во Медицинскиот центар во Куманово, каде останал до пензионирањето, во 1978 година.
Одликувања
Стерјо Боздов бил добитник на највисоки републички и сојузни признанија, меѓу кои:
Список на државни водачи во 1468 година
Ова е список на државни водачи во 468 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 494
IC 494 — галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 494 се споменува и како ESO 466-11, MCG -5-51-17, IRAS 21474-3113.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 494 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 494 има привидни димензии од 2,1' х 1'.
Други поделби
Проучување на IC 494 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67447.
Базилика Нуестра Сенора де Атока
Базиликата Нуестра Сенора де Атока (шпански: Basílica de Nuestra Señora de Atocha) е базилика која се наоѓа во Мадрид, Шпанија. Таа е една од трите базилики во престолнината на Шпанија, заедно со Базилика Сан франциско ел Гранде и Базилика Исус де Мединацели. Старата црква била изградена во 1890 година во неовизантиска архитектура, но истата за време на Шпанската граѓанска војна била разрушена. По војната реконструкцијата на објектот завршил во 1951 година.
B3 домен
B3 ДНК-врзувачкиот домен (DBD) е високо сочуван домен, кој се наоѓа исклучиво во транскрипционите фактори кај васкуларните растенија (≥40 видови) (Pfam PF02362), во комбинација со други домени (InterPro: IPR003340). Овој домен се состои од 100-120 аминокиселински остатоци, вклучувајќи седум бета нишки и два алфа-завојницаа, кои формираат ДНК-врзувачки псевдоцилиндричен (анг. pseudobarrel) белковински склоп (SCOP 117343 ). Тој стапува во интеракција со големиот жлеб на ДНК молекулата.
Сродни белковини
N-терминалниот домен на рестрикционата ендонуклеаза EcoRII и C-терминалниот домен на рестрикционата ендонуклеаза BfiI поседуваат сличен ДНК-врзувачки псевдоцилиндричен (анг. pseudobarrel) белковински склоп.
Црквиште (Штука)
Тумба — археолошко наоѓалиште во Штука, Општина Босилово.
Претставува градиште од доцноантичко и старохристијанско време. На 4 км северно од селото, на висок рид со зарамнето плато и со простор од 100 × 150 м се зачувани темели од одбранбен бедем граден од камен и варов малтер. Во внатрешноста на тврдината се гледаат темели од помали објекти и еден водосклад. Исто така, има и темели од старохристијанска црква
750 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4758 и 4759 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4000 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3010 и 3011 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 3.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 750 година се протега во 1886 и 1887, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1946 и 1947 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 207 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1413 и 1412 исламска година пред хиџра.
Кафе 44
Кафе 44 е кафуле, концертно место, и анархистичка книжарница во Стокхолм. Со седиште во работната задруга „ Капсилен“, која беше основана од уметничка група во 1976 година, кафулето „ Дагфикет“ било отворено во неговиот подрум на почетокот на 1980-тите, а подоцна беше проследено со музичкото место Сцен 44 во 1990 година и анархистичката книжарница Бокханделн ИНФО неколку години подоцна.
Космос-340
Космос-340 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1469 км, а најмалото на 1408.
ХОПС - Опции за здрав живот
ХОПС – Опции за здрав живот Скопје  — здружение на граѓани што од 1997 година активно ги спроведува своите програми и активности во Скопје и во останатите градови во Република Македонија. Во 1997 година првпат ги воведе програмите за размена на опрема за инјектирање во Р. Македонија, со цел превенција на ХИВ/СИДА помеѓу корисници/чки на дроги и нивните семејства, а три години подоцна, во 2000 година, почна со имплементација на првата програма за поддршка на сексуални работници/ чки во Скопје. Оттогаш наваму успешно развива и спроведува програми за намалување штети од употреба на дрога, превенција на ХИВ/СИДА и други сексуално и по крвен пат преносливи инфекции, како и програми за социјално вклучување на ранливите и маргинализираните заедници во Република Македонија. Извршен директор е Христијан Јанкулоски.
Визија на ХОПС: Општество во кое на сите луѓе подеднакво им се почитуваат човековите права и слободи и уживаат социјална, здравствена и економска благосостојба.
Мисија на ХОПС: Промоција, почитување и заштита на човековите права и слободи заради унапредување на здавјето и социоекономскиот статус на сите луѓе, а особено на корисниците на дроги, сексуалните работници и други маргинализирани заедници засновано на принципите за намалување на штети, преку еднаков пристап до сервиси и услуги, зајакнување на заедницата, подигнување на капацитети, истражувања, анализи и застапување.
Програми
Сервиси за намалување на штети од употреба на дрогa
Оваа програма опфаќа директна работа со корисници/чки на дроги и нивните семејства, на терен што се одвива на територијата на Град Скопје, како и во центрите на ХОПС што се сместени во областите Капиштец, „Мавровка“, Шуто Оризари и Центар. Програмата опфаќа широк спектар на услуги чијашто главна цел е да овозможи зголемување на достапноста на здравствената заштита и да ги унапреди правата поврзани со здравјето на луѓето, како и да придонесе во процесот на нивно социјално вклучување како полноправни граѓани на Р. Македонија коишто ги уживаат своите човекови права и активно учествуваат во животот на заедницата.
Поддршка на сексуални работници-чки
Оваа програма опфаќа директна работа со сексуалните работници/чки и нивните семејства на терен што се одвива на територијата на Град Скопје, како и во дневниот центарот на ХОПС. Програмата опфаќа широк спектар на услуги чијашто главна цел е да овозможи зголемување на достапноста на здравствената заштита и да ги унапреди правата поврзани со здравјето на луѓето, како и да придонесе во процесот на нивно социјално вклучување како полноправни граѓани на Р. Македонија коишто ги уживаат своите човекови права и активно учествуваат во животот на заедницата.
Програма - ЦЕДИ
ЦЕДИ е програма во ХОПС, чијашто цел е да организира едукации/обуки, да документира и да спроведува истражувања. ЦЕДИ нуди и консултантски услуги за подготовка, развој, мониторинг и евалуација на: стратегии, акциски планови, проекти, програми, семинари, работилници, конференции, студиски патувања.
Оваа програма треба да овозможи поддршка во функционирањето на програмата Застапување и програмата Сервиси и услуги преку прибирање и анализа на податоци и документирања што ќе даваат ажурен преглед на состојбата и на потребите кај целните групи/корисниците, како и преку изработка на документи, студии, извештаи и предлози за подобрување на постоечките и/или за воведување на нови политики од важност за корисниците. Исто така, оваа програма треба да овозможи едукација на претставници на институции, студенти, новинари, други здруженија и персоналот на организацијата со цел зголемување на нивните знаења, но и јакнење на нивните вештини за работа со корисниците. Програмата се реализира преку три посебни програмски аспекти: едукација, документирање и истражување.
Застапување
Програмата застапување опфаќа различни аспекти поврзани со политиката на дроги, регулирањето на сексуалната работа, третманот на корисниците, застапеноста на корисниците како творци на политики и донесувачи на одлуки,финансиската поддршка која државата ја дава на програмите за лекување, намалување на штети, рехабилитација и ресоцијализација.
Членство
ХОПС е член и соработник во повеќе иницијативи во национални, а и регионални/меѓународни рамки :
Награди
ХОПС е добитник на Меѓународната награда за ХИВ/СИДА и човекови права за 2010 година, што ја доделуваат Канадската правна мрежа за ХИВ/СИДА и Хјуман рајтс воч.
Драгиша Цветковиќ
Драгиша Цветковиќ (српски: Драгиша Цветковић) ( - ) — југословенски политичар, новинар, претседател на влада и во повеќе наврати градоначалник на Ниш
Цветковиќ бил премиер на Кралството Југославија од 1939 до 1941. Ја развил федерализацијата на Југославија со создавањето на Хрватската бановина по спогодба со хрватскиот водач Владко Мачек.
Големата убавина
Големата убавина (италијански: La grande bellezza) - италијански филм од 2013 година, во режија на Паоло Сорентино, кој е и автор на сценариото, заедно со Умберто Контарело. Главните улоги ги играат: Тони Сервило, Карло Вердоне, Памела Вилорези, Галатеја Ранци, Џована Вињола, Сабрина Ферили, Џузи Мерли, Роберто Херлицка, Анита Кравос, Серена Гранди итн. Филмот постигнал голем успех кај филмската критика, освојувајќи 58 награди, меѓу кои и: „Оскар“, „Златен глобус“ и наградата на БАФТА за најдобар странски филм и четири Европски филмски награди.
NGC 6817/2
NGC 6817/2 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6817/2 се споменува и како MCG 10-28-5, CGCG 303-4.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6817/2 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6817/2 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 37 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +62° 23' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 6817/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63431. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 31; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4234. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 545.
Аунгиски јазик
Аунгискиот е афроазиски јазик, дел од групата на кушитски јазици, од подгрупата на агавски јазици. Јазикот се зборува во централните предели на Гоџам во Етиопија. Повеќето од луѓето што зборуваат на аунгиски живеат во Зоната Агев Ави во Амхарскиот Регион.
Тонови
Според Палмер и Хецрон казикот има три различни тонови: висок, среден и низок. Нискиот тон се појавува само во крајната позиција на зборот на самогласката.
Адам Мицкевич
Адам Бернард Мицкјевич (Adam Bernard Mickiewicz; 24 декември 1798 — 26 ноември 1855) — полски книжевник и поет, претставник на полскиот романтизам и истакнат борец за слободата на Полска. Адам Мицкјевич е, според мислењата на многумина, не само најголем полски поет и еден од големите европски поети и интелектуалец, туку и најголем духовен авторитет.
Животопис
За разлика од многу романтичарски поети, неговиот живот бил релативно лесен и без потреси. Живеел во емиграции во Русија, Италија, Франција и Швајцарија. Во Германија го запознал Гете. Тој се оженил во 1834 година со Селина Шимновска, која подоцна ментално се разболела, а тоа влијаело врз Мицкјевич да изврши самоубиство. Од 1840 предавал словенски јазик и книжевност на францускиот колеџ во Париз. Во своите предавања за словенската книжевност во Париз, Мицкевич користел примери од српската народна книжевност и од трагедијата „Обилиќ“ од Симо Милутиновиќ Сарајлија. Местото го напуштил во 1844 година, понесен со идеите на религиозниот мистицизам. Тогаш паднал во семејна, психолошка и здравствена криза. Забележано е дека во зимата 1948-1949 година, го посетил Фредерик Шопен, и самиот многу болен, којшто му свирел музика за да го смири.
Творештво
Неговото книжевно дело создадено е за само 15 години. Инспирацијата отсекогаш му била полската традиција и католицизмот. Баладите и романсите од 1822 година се обоени со фолклорни детали. Циклусот на драмата „Задушница“ се занимава со латинската историја, додека „Конрад Валенрод“ е историско и патриотско дело, каде е прикажана борбата на полјаците против германската војска.
Значење и влијание
Денес по Мицкевич името го носат: Универзитетот во Познањ, како и Институтот на полската култура, кој служи за негова меѓународна промоција. Мицкјевич е опеан во песната на полскиот поет Тадеуш Ружевич, „Лут сум на таткото Адам“.
ОУ „Маршал Тито“ - Рич
„Маршал Тито“ — основно училиште во Рич, Општина Струмица.
Знаме на Мавританија
Знамето на Мавританија е националното знаме на државата. Ова знаме било усвоено на 1 април 1959 Знамето било направено по препорака на Моктар Улд Дадах,.
Опис
Зелената и златната боја се сметаат за пан-африкански бои. Исто така, зелената боја се користи за означување на исламот, што воено е и најголема религија во државата. Златната боја се користи да се означи пустината Сахара. Полумесечината и ѕвездата се симболи на исламот.
NGC 4429
NGC 4429 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4429 се споменува и како UGC 7568, MCG 2-32-61, CGCG 70-93, VCC 1003, IRAS 12249+1123.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4429 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4429 има привидни димензии од 5,8' х 2,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 4429 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40850. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Петрозаводск
Петрозаводск (рускиː Петрозаводск; карелијски, вепски и Petroskoi) е главен град на Република Карелија, Русија, што се протега по западниот брег на езерото Онега околу 27 километри. Население: 261,987 (Попис од 2010 година); 266,160 (Попис од 2002 година); 269,485 (Попис од 1989 година).
Историја
Археолошките откриле во урбаната област укажуваат на присуство на населба уште пред седум илјади години, а за време на средниот век местото на модерниот град било обележано од неколку крајезерски села. Во границите на градот, областа Соломење се појавила во преживеаните записи кои датираат од шеснаесеттиот век, а мапата произведена од фламанскиот картограф Абрахам Ортелиј на крајот на тој век поставува населба тука наречена Онегаборг на местото на современиот Петрозаводск.
На 11 септември 1703 година, принцот Меншиков ја основал населбата Петровскаја Слобода („Петрине Слобода“). Тој го стори тоа по налог на царот Петар Велики, кому му требала нова леарница за железо за производство на топови и сидра за Балтичката флота во времето на Големата северна војна (1700–1721). На почетокот леарницата го користело името Шуски завод (буквално, „ фабрика кај реката Шуја“), но една деценија подоцна станал Петровски завод („Петрини фабрика“), по името на владејачкиот монарх. Од оваа форма потекнува сегашното име на градот.
До 1717 година, Петровскаја Слобода прераснала во најголемата населба во Карелија, со околу 3.500 жители, тврдина од дрво, покриен пазар и минијатурни палати на Царот и Меншиков. Најпознатото обележје на градот станала дрвената црква на Свети Петар и Павле, обновена во 1772 година и обновена во 1789 година. Црквата го задржала својот оригинален иконостас сè додека оваа мошти од владеењето на Петар не била уништена од оган во октомври 30, 1924 година.
Индустријата заживела во 1773 година кога Кетрин Велика воспостави нова леарница за железо возводно од реката Лососинка. Дизајниран да обезбеди топови за тековните руско-турски војни, леарницата беше именувана Александровски, по Александар Невски, кој важеше за заштитник на регионот. Фабриката беше модернизирана и проширена под надзор на Чарлс Гаскоин во 1787–96 година. Локалните експерти тврдат дека првата железница во светот (чугунный колесопровод) е инаугурирана за индустриска употреба на леарницата Александровски во 1788 година. За време на општинската реформа на Кетрин во 1777 година, Петровскаја Слобода беше вклучен како град, по што неговото име беше сменето во Петрозаводск. Потоа беше изграден нов неокласичен центар на градот, фокусиран на новопланираниот Кружен плоштад. Во 1784 година Петрозаводск бил доволно голем за да го замени Олонец како административен центар на регионот. Иако императорот Павле ја укина управата на Олонец, тоа беше возобновено како посебна губернија во 1801 година, со административен центар Петрозаводск.
За време на финската окупација на Советска Карелија во продолжената војната (1941–1944), градот беше наречен Äänislinna (или Ääneslinna), наместо како традиционален Петроскои. Новото име беше буквален превод на Онегаборг, име на населба означена на картата од 16 век од Абрахам Ортелиј близу денешниот град, а Енинен беше финскиот топоним за езерото Онега.
Во 1977 година, Петрозаводск беше епицентарот на феноменот Петрозаводск.
Знаменитости
Петрозаводск се разликува меѓу другите градови на Северна Русија по своето неокласично архитектонско наследство, кое ги опфаќа Кружниот плоштад (1775 година, реконструиран во 1789 и 1839 година) и катедралата Александар Невски (осветена во 1832 година). Меѓу обележјата на градот се надворешните статуи на Петар Први (бронза и гранит, Иполит Монигети, 1873 година), Гаврила Державин (руски поет кој бил гувернер на Олонец во 18 век) и Александар Невски (подигнат пред катедралата Александар Невски во 2010 година).
Градот има убав фронт на Петрозаводскиот Залив. Современиот насип, инаугуриран во 1994 година, прикажува асортиман на карелиски гранити и мермери. Поставена е со екстравагантни постмодернистички скулптури претставени од збратимените градови на Петрозаводск од целиот свет. Постои и копија од бреза, каде што е изградена првата црква во Петрозаводск во 1703 година.
Петрозаводск е дом на филхармонискиот оркестар Карелија (1933), музичкиот театар Карелија (1955 година, статует од Сергеј Коенков), Национална библиотека на Карелија (1959), Национален театар на Карелија на фински јазик (1965), Државен универзитет во Петрозаводск, конзерваториум, градски музеј основан во 1871 година и гранка на Руската академија на науките.
Една од централните обележја на градот е Плоштадот Ленин, овален простор со голема статуа на Ленин од времето на СССР во центарот. Плоштадот е особено забележлив за посетителите на англиски јазик, бидејќи тој исто така се нарекува „кружен плоштад“ - оксиморон на англиски јазик, но не и на руски (kruglaya ploshad)
Предградија
Предградието Мартисијан Води е најстарата бања во Русија, основана од Петар Велики во 1714 година и во четири наврати посетувана од царот. Неговото име на руски значи „Марсовите води“. Иако палатата на Петар во Мартисијан Води не преживеала, постои музеј посветен на историјата на бањата.
Од пристаништето Петрозаводск, услугата за хидрофолија на компанијата "КарелијаФлот" носи луѓе на островот Кижи, светско наследство со надворешен музеј на античка дрвена архитектура.
Транспорт
Градот го опслужува аеродромот Петрозаводск и железничката станица на железничката пруга Мурманск со железнички врски до главните центри на население во Русија.
Меѓународна туристичка рута Син автопат поминува низ Петрозаводск.
Клима
Според Кепеновата класификацијата на климата, Петрозаводск се одликува со субарктичка клима, иако за разлика од повеќето места со овој вид клима, температурите се релативно благи и нема вечен мраз. Ова се должи на умереното влијание на Балтичкото Море и многуте езера во близина. Зимите, иако долги и студени, се благи за голема географска ширина, додека летата се кратки и топли. Врнежите во просек просечно 611 милиметри годишно.