cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луиза Улрика Пруска
Кралицата
Во јануари 1762 година, нејзиниот предлог за мир со Прусија бил прифатен во Риксдагот преку нејзините купени тамошни парламентарци, во замена за ветувањето дека нема да им се одмазди на Капите (партијата). Таа добила официјална задача од Риксдагот да ги води мировните преговори со Прусија и да обезбеди дека Шведска може да ја задржи Шведска Померанија, задача што таа успешно ја извршила, а Риксдагот и официјално ѝ се заблагодарил за нејзината услуга на државата во мај. Во знак на благодарност за овој чин, владата и ги исплатила долговите, што и овозможило да ги искористи нејзините пари за да влијае на гласањето во Риксдагот преку мито.
Во замена за нејзината служба за време на војната, таа побарала да се повлече реформата на уставот од 1756 година. Било одлучено дека треба да се свика специјален Риксдаг на државите за да се разговара за ревидираниот устав: тој на крајот требало да се одржи во 1764 година. Во текот на претходните две години, Луиза Улрика преговарала со членовите и на капите и на капите за да се подготви за успешна реформа во корист на апсолутна монархија. Таа зела дел од посредниците меѓу двете партии за да ги обедини за кој устав да се договорат пред да биде свикан Риксдагот. За да ги подготви странските сили за нов политички систем во Шведска, таа основала таен кабинет, Таен де ла Рене, за да се справи со нејзината приватна надворешна политика, назначувајќи го прво Карл Вилхелм фон Дибен, а потоа Нилс Филип Гилденстолпе на позицијата нејзин „странски министер“. Таа го назначила Андерс Рудолф Ду Риц за нејзин неформален амбасадор кај Катерина Велика во Русија, а исто така го назначила Карл Јулиус фон Болен за официјален амбасадор на Шведска во Прусија. Таа ја обезбедила поддршката од Русија, Франција и Велика Британија, но не успеала да ги обезбеди потребните средства за мито на претстојниот Риксдаг. Во ноември 1764 година, единството помеѓу партиите Капи и капи било прекинато поради сомневањата на Франција (која ги поддржувала Капите) и Велика Британија (која ги поддржувала Капите), што ја лишило Луиза Улрика од нејзиниот сојуз со партијата Шапки.
Во текот на Риксдаг од 1765 година, кралицата се обидела да ги балансира капите и шапките, преку создавање на трета страна на нејзините следбеници од двете страни под нејзиниот следбеник Малмштајн, за која таа успеала да го избере за заменик спикер. Изборите за Риксдаг од 1765 година ги добила партијата Капи. Демонстрирајќи како може да влијае на гласовите во парламентот преку нејзината трета партија, таа успеала да го обезбеди својот сојуз со Капите. Таа, исто така, го повикала амбасадорот на Русија во Кина Слот за да обезбеди поддршка од Русија и нејзиниот сојузник Данска. Кога прашањето на Уставот конечно бил донесен во Риксдаг во август, сепак, но Капите одбиле да го прифатат зголемувањето на кралската моќ и наместо да се ограничи моќта на круната уште повеќе. Со ова, нејзините напори уште еднаш пропаднале.
Моќната позиција на кралицата Луиза Улрика се влошила со опаѓањето на здравјето на нејзиниот сопруг, кралот Адолф Фредерик, и растечката зрелост на нејзиниот син, престолонаследникот Густав. Таа ја препознала оваа закана и кога нејзиниот син бил прогласен за возрасен во 1762 година, таа неуспешно се спротивставила да заземе место во кралскиот совет. Напнатиот однос меѓу неа и нејзиниот син, кого таа го сметала за политички ривал, се зголемила кога тој се спротивставил на нејзината волја инсистирајќи да ја почитува неговата свршувачка со Софија Магдалена од Данска, со која тој конечно се оженил во 1766 година, наместо да се ожени со пруска невеста. избрани од неа, што тој го гледал како начин таа да го задржи своето влијание врз него и врз семејството. Ова било илустрирано со малтретирањето на кралицата на престолонаследничката принцезата кога таа пристигнала во Шведска. По Риксдагот од 1766 година, повеќе не таа, туку нејзиниот син, престолонаследникот, станал водач на следбениците на апсолутната монархија. Во 1767 година, кога францускиот амбасадор го скицирал предлогот за шведскиот државен удар, за прв пат престолонаследникот наместо кралицата се сметал за природната централна фигура на државниот удар.
Нејзината ароганција, нејзините политички ставови и нејзините конфликти со Риксдагот ја направиле сè помалку сакана за време на нејзиниот мандат како кралица. Карл Густаф Тесин еднаш рекол за неа: „Изгледа неспорно, дека нашата кралица би била најтврдокорната меѓу републиканците, доколку е родена како поданик; но Бог ја оставил да се роди во позиција, доколку некој е претпазлив за својата моќ.“
Кралицата Вдовица
Во 1771 година, кралот починал и таа станала кралица вдовица. Во тоа време Луиза Улрика била неизмерно непопуларна во Шведска. Кога веста за смртта на стариот крал стигнала до нејзиниот син, новиот шведски крал Густав III, кој тогаш бил во Париз, напишал дека кралицата мајка треба да биде заштитена, бидејќи „Знаел колку малку е сакана мајка му“.
Во револуцијата од 1772 година, нејзиниот син успеал таму каде што не успеала во 1756 година со соборување на демократијата и враќање на апсолутната монархија, Неговата револуција била голема сатисфакција за неа. Луиза Улрика му напишала на Густав III за да му честита за државниот удар по кој таа рекла: „Да, ти си мој син и заслужуваш да бидеш“. Во времето на државниот удар, таа била во Берлин со нејзината ќерка. Таа била присутна во Шведска Померанија кога покраината ја дала својата верност кон новиот устав. Кога нејзиниот брат, кралот на Прусија, и рекол дека соседните земји сега ќе ја нападнат Шведска, таа му напишала дека со своја крв ќе ја брани провинцијата Померанија од него.
Меѓутоа, Луиза Улрика никогаш не можела да се реши со позицијата на кралица Вдовица. Таа очекувала да биде вистинскиот владетел зад тронот, а кога нејзиниот син јасно ставил до знаење дека ќе владее независно од неа, нивниот однос се влошил. Во 1772, тој го спречил планот да го оженат нејзиниот втор син Чарлс на Филипините од Бранденбург-Шведска, а во 1774 година, Чарлс бил во брак со Хедвиг Елизабета Шарлот Холштајн-Готорп, наместо. Густав III ѝ ги платил долговите со услов таа да основа свој посебен суд во палатата Фредрикшоф. Во 1777 година, таа била принудена да ја продаде палатата Дротнингхолм на нејзиниот син Густав.
Исус Христос
Исус (арамејски: ישוע Јешуа; 7–2 година пред новaта ера до 26–36 од новата ера) — пророк и учител од Назарет, кого многу Евреи го сметале за голем учител. По неговата смрт станал главна личност во христијанството, како и важна личност во другите религии. Муслиманите го сметаат за пророк, а христијаните за Месија и Син Божји, односно второто лице (ипостас) на Светото Тројство. Исто така се нарекува уште и Бог Слово (логос), кој поради спасувањето на човечкото општество од неговите гревови се „претворил“ и станал човек — Исус Христос.
Христијаните веруваат дека Исус бил Месија, чие пришестие (доаѓање) е најавено во Стариот завет, кое е едно од основните гледишта околу разликите во погледот на Исус со јудаизмот. Христијаните веруваат дека Исус е Син Божји, кој дошол да го донесе спасот и помирувањето со Бога и кој воскреснал по неговото распнување. Повеќе христијански учења зборуваат дека Исус бил исцелител, правејќи големи чуда. Во исламот, Исус (арапски: عيسى, Иса) се смета за еден од најважните божји пророци, чудотворец и Месија. Сепак, муслиманите не веруваат во Исусовото распнување и воскреснување, како и неговата божественост. Тие веруваат дека Исус не бил ниту убиен ниту пак распнат, туку дека жив воскреснал на небото. Голем број муслимани веруваат дека тој ќе се врати на земјата, заедно со Мехди, тогаш кога земјата ќе стане преполна со гревови и неправди во времето на доаѓање на исламскиот антихрист, каков што е Деџал.
Име
Во македонскиот јазик, Исус е пренос од старогрчкото Ίησοῦς, кое е пренос на хебрејското име ישוע — на звук Јешуа. А Јешуа e скратена форма на името יְהוֹשׁוּעַ — Ј'хошуа или Јошуа, што значи Јахве, т. е. Бог спасува.
Хорхе Мере
Хорхе Мере Перез (шпански: Jorge Meré Pérez, 17 април 1997) — шпански професионален фудбалер кој игра за германски клуб ФК Келн како централен дефанзивец.
Исус Христос
Име
Хебрејското име Ј'хошуа или Јешуа било доста распространето. Ова име се давало во сеќавање на ученикот на Мојсеј и владетел на Земјата Израел Ј'хошуа бин Нун, кој живеел околу XV–XIV пред н.е., а кој во Библијата е именуван како Исус Навин.
Хорхе Мере
Спортинг Хихон
Роден е во Овиедо, Астурија, Шпанија. Мере се приклучил на младинската постава на Спортинг де Хихон во 2010 година. Тој го имал своето деби за резервите во сезоната 2013-14 (на возраст од само 16 години) Сегунда Дивизија Б. На 24 јули 2014 година, тој потпишал нов петгодишен договор со клубот во висина од 25 милиони евра клаузула за ослободување.
Исус Христос
Име
Христос, од старогрчки Χριστός, всушност е титула која потекнува од хебрејскиот збор машија (מָשִׁיחַ), т. е. месија.
Хорхе Мере
Спортинг Хихон
Во јануари 2015 година, Мере бил поврзан со Њукасл Јунајтед. На 11 април, тој ја одиграл својата прва игра како професионалец, ппротив Реал Сарагоса во Сегунда Дивизион.
Исус Христос
Име
Месиите прво биле нарекувани „свештеници“, а зборот „месија“ започнал да се користи подоцна, во царството Израел, и тоа во односите со царот.
Хорхе Мере
Спортинг Хихон
Мере се појавил во пет натпревари за првиот тим за време на кампањата, откако се вратил во Ла Лига по тригодишно отсуство. Тој го имал своето деби во натпреварот на 23 септември 2015 година.
Мере придонел со 25 настапи во текот на 2015-16, надминувајќи го Бернардо Еспиноса (кој бил отстранет поради повредата). Тој бил прогласен за играч на Спортинг во сезоната, а татко му ја прифатил наградата во негово име.
1. ФК Келн
На 20 јули 2017 година, Мере се приклучил на 1. ФК Кёлн на петгодишен договор, за кој се смета дека е помеѓу 8,5 и 9 милиони евра, станува највисокиот трансфер кој некогаш го добил Спортинг. Неговиот прв натпревар во Бундеслигата се одржал на 9 септември, кога ја играл втората половина против ФК Аугсбург.
Исус Христос
Хронологија
Најдеталниот приказ околу раѓањето на Исус е даден во Евангелието по Матеј (напишано измеѓу 50 и 60 година н.е. ) и Евангелието по Лука (напишано помеѓу 60 и 61 година н.е. ). Научниците денес, сѐ уште расправаат околу деталите за Христовото раѓање, а некои од нив тврдат дека го знаат и точниот датум на неговото раѓање и смрт.
Хорхе Мере
1. ФК Келн
Мере го постигнал својот прв гол како професионалец на 2 февруари 2018 година.
Исус Христос
Хронологија
Евангелијата по Лука и Матеј не го споменуваат точниот датум на Исусовото раѓање и смрт. Во христијанството, неговото раѓање (Божиќ) се слави на 25 декември според грегоријанскиот календар и на 6 јануари според јулијанскиот календар. Најрани корени околу славењето на оваа дата, потекнуваат од околу 330 година. Пред тоа се славело на 6 јануари, како дел од Богојавлението, во спомен не само на неговото раѓање, туку и на денот кога тој бил покрстен од страна на Јован Крстител во реката Јордан. Според многу учени, Исусовото раѓање се случило на пролет или лето.
Хорхе Мере
Меѓународна кариера
Мере ја претставувал Шпанија на сите возрасни групи, од под-15 и до 21 година.
Исус Христос
Хронологија
Дионис Малиот (470 — 544) се обидел да го утврди точниот датум од неговото раѓање и дошол до заклучок дека тоа било 753 години по основањето на Рим. Како датум го одредил 25 декември 1 п.н.е., а следната година ја нарекол 1|1 по новата ера, со што започнал системот за мерење на времето од Исусовото раѓање. Системот бил направен во 532 година, а речиси два века подоцна бил прифатен како календар на христијанската цивилизација.
Хорхе Мере
Меѓународна кариера
Во мај 2016 година, 19-годишниот Мере бил првпат повикан за меѓународниот состав, за пријателски натпревар против Босна и Херцеговина.
Исус Христос
Хронологија
Денес, многу е тешко да се утврди точниот ден на раѓање на Исус, бидејќи од самото пишување на евангелијата поминале околу 1.900 години. Но според затемнувањето на Месечината, како што се ориентирале римските цареви, Исусовото раѓање било во 3 п.н.е.. Во Евангелието по Матеј и Евангелието по Лука се пишува за раѓањето на Исус во времето на Ирод Велики. Лука пишува дека раѓањето на Исус се случило во времето на римскиот гувернатор Квириниј. Датата на Исусовата смрт исто така не е јасна. Според Евангелието по Јован, распнувањето го поврзува пред Пасха, празник кој паѓа во петок, на четиринаесеттиот ден во месецот. Исто така, Евреите според месечево-сончевиот календар и според едно дело од Џон Маер, Исус најверојатно умрел на 7 април 30 година или на 3 април 33 година.
Посетата на мудреците и колежот на Ирод
Исус своето детство го поминал во Назарет, Галилеја. Тој престојувал и во Египет, по наредбата на царот Ирод за колење на невините деца, плашејќи се и самиот од ѕвездата која ја видел. Според Матеј, тој и неговото семејство во Египет останале сè до смртта на Ирод, по што се вратиле во Назарет.
Дванаесетгодишниот Исус
Според Евангелието по Марко, Исус бил нарекуван „дрводелец“. Според ова, се смета дека Исус во своите триесет години работел како дрводелец, занает кој го работел заедно со својот татко Јосиф.
Крштевање и искушение
Според Лука, Исус имал околу триесет години кога бил крстен. Во евангелието е запишано дека Исус бил крстен од страна на Јован Крстител. Крстењето на Исус според Библијата се смета за почеток на Исусовата јавна служба. Според евангелието, Исус дошол кај реката Јордан, каде Јован Крстител проповедал и масовно го крштевал народот. Матеј пишува за Јовановата првобитна неодлучност да го крсти Исус, сметајќи дека Исус треба да го крсти него. Според Евангелието по Марко, по крштевањето на Исус, се видело како небото се отвора и како Духот претставен со гулаб излегол од него. Евангелието по Јован не го вклучува крштевањето, но сведочи дека Исус е оној кој е Синот Божји. По крштевањето, Бог го однесол Исус во пустината, каде тој постел четириесет дена и ноќи, каде бил искушуван од Сатаната трипати и ги победил сите три искушенија.
Служба
Евангелијата укажуваат на тоа дека Исус како Месија не дошол да му служат, туку тој да служи на својот народ проповедајќи евангелие за Небесното Царство. Во својата служба, Исус правел чуда, вклучувајќи одење по вода, претворајќи ја водата во вино, подигање на луѓето од својата смртна постела, како што е примерот кај Лазар. Во Евангелието по Јован се запишани три различни проповедништва на Пасха во Исусовата служба. Од ова се доаѓа до заклучок дека Исус проповедал во период од три години, а некои сметаат дека тој период бил многу пократок, односно само една година. Неговата служба била проследена од страна на неговите ученици односно дванаесетте апостоли. Дванаесетте апостоли и сите кои му биле блиски, биле Евреи според кои Исусовата мисија била наменета само кон еврејскиот народ во Израел (Матеј 15,24) и се смета дека по смртта на Исус, апостолите се расшириле низ светот, заедно со апостол Павле, ширејќи го евангелието меѓу нееврејското население. Исус проповедал и за апокалипсата и им обеќал на сите кои веруваат во него дека ќе им даде вечен живот. За време на својата највисока служба, Исус привлекувал многу внимание и народ, главно во Галилеја. Исус честопати своите тројца апостоли Петар, Јован и Јаков ги водел на врвот на планината Тавор да се молат. Додека биле на планината, Исус според нив се преобразил, при што лицето му сјаело како сонце, облеката му блескала како светлост, а во близина на него се појавиле Свети Илија и Мојсеј. Овде, честопати Исус на своите ученици им ја раскажувал својата иднина, смрт и воскреснување.
Апсење, судење и смрт
Според записите во евангелието, Исус со своите следбеници-апостоли, во Ерусалим дошол на прославата на Пасха. Бил дочекан од голем број луѓе, кои довикувале:
"„Нека е благословен оној кој доаѓа во име Господово, Царот на Израел“."
Со влезот во Ерусалим, Јован бил задолжен за подготовка на Храмот при Исусовата богослужба. Исус предизвикал голем бунт, каде што самиот рекол дека Храмот би го срушил за три дена и повторно за три ноќи ќе го изградел.
Подоцна, во истата седмица, Исус ја прославувал Пасха заедно со своите апостоли во Сионската Гора, позната како Тајната вечера. На собирот, Исус најавил дека ќе биде издаден од еден од неговите ученици, по што ќе биде погубен. По ова, тој го зел лебот во раката говорејќи:
Оваа чаша вино е мојата крв која се пролева за вас.
По вечерата, Исус заедно со неговите ученици отишле во Гетсиманската Градина за да се молат. Додека биле таму, Исус бил уапсен по наредба на Синедрион и свештениот поглавар Кајфа. Апсењето се одвивало во тајност во вечерните часови за да се избегнат нереди, бидејќи Исус бил многу популарен меѓу народот. Јуда Искариотски, еден од Исусовите апостоли бил оној којшто го предал Исус. Кога чуварите на Храмот дошле да го уапсат, Јуда се приближил кон „учителот“, бакнувајќи го во левиот образ и покажувајќи кон стражата кој е тој којшто треба да биде уапсен. Петар, еден од најблиските ученици на Исус, го зел ножот и нападнал еден од стражарите, одсекувајќи му го увото. Според Лука, Исус веднаш му рекол на Петар:
Кој со меч удира, тој со меч и ќе погине.
По апсењето на Исус, апостолите се сокриле во Ерусалим.
За време на судењето на Синедрион, свештенските поглавари го запрашале Исус дали е Син Божји, на што им одговорил дека е. По ова, Исус бил обвинет. Свештениците по ова го предале на Понтиј Пилат поради побуна, бидејќи тврдел дека е цар јудејски. Кога Исус отишол пред Пилат, тој го запрашал:
На што Исус му одговорил: Ти велиш дека сум.
Според евангелието, Понтиј Пилат лично не сметал дека Исус е виновен за каков било бунт против Римјаните. По обичајот на Пасха, гувернерот имал обичај да ослободи еден затвореник (обичај кој е забележан само во евангелието). Така, Пилат понудил народот да избира меѓу Исус од Назарет и бунтовникот по име Варава. Толпата народ одлучил Варава да биде ослободен, а Исус да биде распнат на крст. Пилат по ова ги измил рацете за да нагласи дека тој не е виновен за неправедната одлука.
Според четирите евангелија, Исус умрел на брдото Калварија, познато и како Голгота. Евреинот Јосиф Ариматиски добил дозвола од Пилат да го земе телото на Исус и да го погребе во гробот. Евангелијата укажуваат на тоа дека по ова дошло до помрачување на небото, а Матеј зборува и за земјотрес.
Воскресение
Според евангелијата, воскресението се случило на првиот ден од седмицата, т.е. ден недела (Мат. 28; Мк. 16; Лк. 24; Јвн. 20). Оттогаш, христијаните ја одвојуваат неделата како ден на кој се сретнуваат и потсетуваат на прекрасното воскресение на Господ (Дела 20,7; 1 Кор 16,2). Неделата станала позната како Господов ден (Отк. 1,10).
Според евангелијата, Исус воскреснал од мртвите на третиот ден по неговото распнување на крстот. Исус, цитирајќи од Јона 1,17 (2,1), рекол за себеси:"„Како што Јона беше во утробата на китот три дни и три ноќи, така и Синот Човечки ќе биде во срцето на земјата три дни и три ноќи.“ — Мат. 12,40"Овие зборови поттикнале прашања за должината на Исусовиот престој во гробот. „Три дни и три ноќи“ бил нагласен начин да се каже „три дена“. Според еврејското сметање ова бил соодветен начин за изразување на временски период кој вклучувал делови од 3 дена. Така што, ако Христос бил распнат во петок, а Неговото воскресение се случило на првиот ден од седмицата, според еврејско сметање тоа би се квалификувало како 3 дни и 3 ноќи. Со цел приспособување кон екстремното буквално значење на овие зборови, се имаат измислено секакви детални шеми кои сугерираат дека Христос можеби умрел во среда или четврток. Но, првобитното значење не барало таков вид на крута интерпретација. Во Лука 24,21, учениците, кои патувале по патот до Емаус, биле нажалени поради Христовата смрт и рекле:"„Ние се надевавме дека е Тој Оној што треба да го избави Израел; но и по­крај сето тоа, денес [Недела] е веќе трет ден, от­како се случи ова.“ — Лк. 24,21"Тие знаеле дека Господовото пророштво за своето воскресение нема да се случи по три 24-часовни периоди, туку на третиот ден, кој сметајќи од петок, бил недела. Рабинот Елеазар бен Азарија, кој живеел околу 100 год. н.е., рекол дека еден Онах (дел од 24-часовен ден: дента или ноќта) е и како цел ден (Ерусалимски Талмуд: Шабат IX. 3; сп. Вавилонски Талмуд: Песахим 4а), иако еден 24-часовен ден се состоел од двa Онаха. Во Евангелието по Матеј се вели дека над Исусовата гробница се појавил ангел. Гробницата прво била посетена од страна на Марија Магдалена, која ја затекнала празна. Само Лука спомнал дека биле двајца „мажи во светли облеки“, т.е. ангели (Лк. 24,4), додека Матеј и Марко (Мат. 28,1-3; Мк. 16,5) се занимавале само со оној ангел што зборувал за дуото. Според Евангелието по Марко, на денот на своето воскресение, Исус најпрвин се јавил на Марија Магдалена. Според Јован пак, кога Марија Магдалена погледнала во празната гробница, еден од двата ангела ја запрашал зошто плаче, а кога таа се завртела кон нив, го препознала Исус кој го изговорил нејзиното име.
Апостолите тврдат дека Исус во следните четириесет дена се појавувал пред различни луѓе насекаде. Се појавил и пред апостол Павле, кој претходно бил голем противник на Исусовото дело. Пред да биде вознесен, Исус им рекол на своите ученици да проповедаат и меѓу нееврејското население.
Вознесение
Само евангелистот Лука го опишува Христовото вознесение."„⁹. . . додека тие Го гледаа Тој се подигна, и облак Го под­зе­де од пред очите нивни. ¹⁰И како што гледаа кон небото додека Тој се вознесуваше, одеднаш пред нив застанаа двајца мажи во бела облека, ¹¹и рекоа: ,Луѓе Галилејци, што стоите и гледате кон небото? Овој Исус, Кој од вас се вознесе на небото, ќе дојде пак на истиот начин како што Го ви­дов­те да оди на небото.‘“ — Дела 1,9-11"Глаголот „се подигна“ е во пасивен глас, така што треба да се преведе „беше подигнат“. Бог Отецот го зел Исус од овој свет, во неговото воскреснато тело. Тој го поставил на неговото законито место, од својата десна страна/рака (Лк. 24,51; сп. Дела 2,33; Јвн. 17,1-6). Облакот бил видлив потсетник дека Божјата слава била присутна додека апостолите го гледале вознесувањето. За некои од нив ова не било првпат да бидат сведоци на божествена слава (Мк. 9,2-10); ниту, пак, ќе биде последен пат кога облаците ќе го придружуваат Исус (Мк. 13,26; 14,62; Отк. 1,7). Двата ангела, во форма на луѓе (сп. 1 Мој. 18,2; Ис.Н. 5,13-15; Мк. 16,5), им рекле на апостолите дека еден ден Христос ќе се врати на земјата (на Маслиновата гора), на истиот начин како и неговото вознесување (со облаци), за да го воспостави своето царство (сп. Дан. 7,13; Зах. 14,4; Мат. 24,30; 26,64; Отк. 1,7; 14,14). Тие им се обратиле со „Галилејци“, бидејќи сите апостоли биле од Галилеја, освен Јуда Искариотски, кој веќе бил мртов. Во евангелието, Лука, додава дека Исус ги благословувал, а тие му се поклонувале (Лк. 24,50-53). Тоа поклонување било формален акт на обожавање. Откако Тој им го отворил умот за да разберат (Лк. 24,45), тие ја согледале целосната вистина за неговата божествена природа, незаматено од темнината на збунетоста или сомнежот (сп. Мат. 28,9; Јвн. 20,28; со Мат. 28,17).
Погледи за животот на Исус
Историчарите го опишуваат Исус како проповедник и водач на религиозните дела во внатрешноста на јудаизмот. Според нив, Исус Христос бил крстен од страна на Јован Крстител, го учел својот народ за религијата и небесното царство, а бил распнат од страна на Римјаните. Сепак, историчарите се сомневаат во исцелителските чуда на Исус и неговата егзорција, како и неговото предвидување на својата иднина. Историчарите се согласуваат и дека Евангелието по Марко било пишувано за време на разрушување на Храмот на Ирод од страна на Римјаните под раководство на Тит, во 70 година, а дека останатите евангелија биле пишувани во периодот од 70 до 100 година.
Српскиот поет Јован Дучиќ вели дека Исус најмалку изгледал како расен Евреин, па дури и дека тој никогаш не верувал дека Исус бил од еврејската семитска раса. Исто така, тој смета дека, според својата љубов за Бога наместо стравот од Бога, т.е. како прв носител на општочовечката љубов, Исус потсетува на Старите Грци, додека според мистицизмот, тој наликува на еврејските пророци.
Во своето дело „Дијалог за чудата“, Цезариј од Хајстербах наведува некои примери на агресивно однесување на Христос: на пример, некој коцкар ги навредувале Исус и Богородица, а за казна, Христос веднаш му нанел рани од кои коцкарот умрел; во нарбонската црква се наоѓала икона со распетието на Христос кој трипати му се јавил на свештеникот Василиј со барање да му ја покрие голотијата, а потоа сурово го истепал; некој калуѓер постојнао спиел за време на црковната служба, а една ноќ, Христос слегол од олтарот и толку силно го удрил во вилицата, што по три дена калуѓерот умрел.
Поврзаност со верските групи
Во евангелијата се наведува дека Исус бил од Назарет, израз што обично се однесува на местото на неговото раѓање, но понекогаш и како религиозно определување. Некои историчари сметаат дека Исус бил фарисеј. Други пак сметаат дека Исус бил Есенец, припадник на еврејска верска група што не се споменува во Новиот завет. Некои научници сметаат и дека Исус бил предводник на новата апокалипсна верска секта, поврзана со Јован Крстител.
Имиња и титули
Според многу историчари, Исус живеел во Галилеја поголем дел од својот живот и зборувал арамејски и хебрејски. Името Исус потекнува од латинскиот збор Iēsus, кој пак потекнува од грчкиот збор Ιησους (Iesous). Многу научници веруваат дека Исус бил Евреин што го зборувал арамејскиот јазик и живеел во Галилеја околу 30 година. На хебрејски и арамејски, Ιησους (Iesous) се транскрибира како Јешуа (ישוע), како кратенка од Јехошуа. Поради ова, научниците сметаат дека Исус за време на неговиот живот и на неговите следбеници бил познат како Јошуа.
Титулата „Христос“ потекнува од старогрчкиот збор „Χριστός“ (еквивалентен израз за хебрејскиот збор „машиах — מָשִׁיחַ“, т.е. Месија), што значи „Помазаник; оној кој е миропомазен“. Во Древниот Израел, кога на некому ќе му била дадена положба на авторитет, му се истурало масло врз главата, со цел да се означи дека таа личност е одвоена за Божјата служба (пр. 1 Сам. 10,1). Царевите, свештениците и пророците биле помазувани на таков начин (2 Мој. 40,12–15; 1 Цар. 19,16). Помазанието бил симболичен чин што укажувал на Божјиот избор (пр: 1 Сам. 24,6). Иако буквалното значење на помазанието се однесува на примена на масло, сепак може да се однесува и на издвојување од страна на Бога, дури и ако буквално масло не било искористено (Пс. 45,7; Евр. 1,9). Употребата на оваа титула во врска со идниот Спасител, се јавува уште во книгата на пророкот Даниел (Дан. 9,25–26). Секогаш кога терминов се користел во библиско време, означувал личност која е помазана и поставена на многу висока позиција од страна на врховен авторитет. Во случајот со Исус, врховниот авторитет што го помазал бил неговиот Татко. Исус бил помазан со масло во два наврати, од две различни жени (Мат. 26,6–7; Лк. 7,37–38), но најзначајното помазание се случило од страна на Отецот, кога го помазал со Светиот Дух (Дела 10,38; Лк. 3,21–22; 4,14–19). Како помазаник, Исус е врховниот Пророк (5 Мој. 18,15; Дела. 3,17–23; 7,37–38; Јвн. 6,14), врховниот Првосвештеник (Евр. 4,14–16; 5,1–10) и Царот над царевите (Отк. 17,14; Лк. 1,32–33; Јвн. 18,37).
Титулата „Синот Божји“, во Библијата, е повеќепати искористена за Исус Христос (Мат. 16,16; Јвн. 1,49). Исус велел за себеси дека е Синот Божји (Мк. 14,61–62), па „...Бога Го нарекуваше Свој Отец, правејќи се еднаков со Бога.“ (Јвн. 5,18). Иако, во ограничена смисла, ангелите и верниците биле нарекувани „синови Божји“ (на пр. 1 Мој. 6,2,4; Јов 1,6; 2,1; 38,7; Мат. 5,9; Рим. 8,14), сепак постои само еден „единороден“ Божји Син (Јвн. 3,16). Зборчето „единороден“ не значи дека Исус бил создаден, бидејќи тој постои отсекогаш (Јвн. 1,1), туку зборува за Неговото отелотворување (Јвн. 1,14; Флп. 2,6–8) преку девственото раѓање (Мат. 1,18–25; Лк. 1,26–56; 2,1–21). Всушност тоа е старогрчкиот збор „моногенес — μονογενής“ што значи и „единствен; уникатен“. Иако ангелите и верниците можат да се наречат синови Божји, сепак постои само еден Син Божји кој е уникатен т.е. кој е отсекогаш постоечки, дел од Тројството и е целосно Бог. Ангелите и луѓето се Божји синови по креација, но само Исус е Божји Син по природа.
Титулата „Синот Човечки“ е најчестата титула што Исус ја користел за Себеси. Оваа месијанска титула очигледно ја истакнува Исусовата понизност и човечност (сп. Флп. 2,6–8), но тоа не е нејзиното главно значење. Во книгата на пророкот Даниел, пророкот напишал: „Гледав во ноќните виденија; и ете, на небесните облаци идеше Еден како Син Човечки...“ (Дан. 7,13). Интересно е што во Библијата, само Бог ги користи облаците како возило (Пс. 104,3; Иса. 19,1). Потоа, во следниот стих Даниел вели дека Синот Човечки ќе добие апсолутна власт, слава (почит; чест) и царство, и дека неговото царство, владеење и слава ќе траат вечно. Но интересно е што за него се вели дека ќе „Му служат сите народи, племиња и јазици.“. Зборот „служат“ е арамејскиот глагол „пелах — פְלַח“ што значи „длабоко почитување; поклонување; обожавање; служење“. Искористен е уште девет пати во Стариот завет и секогаш се однесува на духовно служење и обожавање — или кон вистинскиот Бог, или кон лажен бог. Во Септуагинтата (старогрчкиот превод на Стариот завет), глаголот „пелах“ е преведен со старогрчкиот глагол „латреуо — λατρεύω“, што го пренесува истото значење. Во Новиот завет овој збор е секогаш искористен за духовно служење и обожавање — или кон вистинскиот Бог, или кон лажен бог. Според ова, пророштвото вели дека сите ќе го обожаваат и ќе му служат на Синот Човечки, на начин што е резервиран само за Бог. Кога Исус се нарекувал себеси „Синот Човечки“, тој го нагласувал своето небесно потекло, како Бог и суверен владетел над сѐ и засекогаш.
Титулата „првороден“ над созданието (Кол. 1,15), е старогрчката придавка „прототокос — πρωτότοκος“, што може да се однесува на некој што е роден прв, хронолошки, но најчесто се однесува на прееминентност во позиција или ранг (Евр. 1,6; сп. Рим. 8,29). Првородството носело прееминентност во сила и достоинство (1 Мој. 49,3; 5 Мој. 21,17; Пс. 78,51; 105,36), а исто така првородениот син добивал двојно наследство (5 Мој. 21,17). И во грчката и во еврејската култура, првородениот син бил прееминентниот син, кој го добивал правото на наследство од својот татко, без разлика дали се родил прв или не. Првороденото машко дете можело да го продаде своето право на првородство, онака како што Исав направил со Јаков (1 Мој. 25,29-34; сп. Евр. 12,16,17), или пак да му биде одземено, како што бил случајот со Рувим, првородениот син на Јаков (1 Мој. 49,3,4; сп. 1 Лет. 5,1-3). Во [https://www.bible.com/mk/bible/1501/1ch.26.10 1 Лет. 26,10], е запишано како еден татко го поставува за старешина или поглавар синот што не е првороден. Христос е првороден во смисла дека е од највисок ранг, т.е. тој е вечниот Бог (Јвн. 1,1,14; 5,18; 10,30-33; 20,28,29; Рим. 9,5; Флп. 2,5-11; Кол. 2,9; Евр. 1,8; 2 Пет. 1,1; Тит 2,13), а со тоа и најсилен (2 Лет. 20,6; Мат. 28,18; Јвн. 10,17,18, 28), заслужен за најголемото достоинство ([https://www.bible.com/mk/bible/1501/jhn.5.23 Јвн. 5,23]) и наследник на целото создание ([https://www.bible.com/mk/bible/1501/heb.1.2 Евр. 1,2]; сп. [https://www.bible.com/mk/bible/1501/psa.2.8 Пс. 2,8]), чиј создател и одржувач е тој самиот ([https://www.bible.com/mk/bible/1501/jhn.1.3 Јвн. 1,3]; [https://www.bible.com/mk/bible/1501/col.1.16-17 Кол. 1,16,17]). Употребата на зборот „првороден“ не значи дека Исус бил првото создадено суштество. Истиот збор се користи за: 1) Израел, која иако не била првата нација во светот, сепак била прееминентна (2 Мој. 4,22; Ерм. 31,9), и 2) Давид ([https://www.bible.com/mk/bible/1501/psa.89.27 Пс. 89,27]), кој не бил првиот создаден човек, ниту пак бил прв во своето семејство, туку бил последното дете ([https://www.bible.com/mk/bible/1501/1SA.16.MK2006 1 Сам. 16]). Ако Апостол Павле сакал да пренесе дека Христос е првосоздаденото суштество, тогаш ќе го употребел старогрчкиот збор „протоктистос — πρωτόκτιστος“, што значи „првосоздаден“.
Името „Јас Сум“ (старогрчки: „ἐγὼ εἰμί“; хебрејски: „אֶֽהְיֶ֖ה“). Во Јвн. 8,58, Исус за Себе го искористил името „Јас Сум — ἐγὼ εἰμί “, прогласувајќи се Себеси за Јахве т.е. Господ од Стариот завет, бидејќи тоа е името со кое Бог му се објавил на Мојсеј (2 Мој. 3,13–14 ). Поради оваа изјава, евреите пробале да го убијат Исус (Јвн. 8,59 ). Изразот „Јас Сум — אֶֽהְיֶ֖ה (1л.едн.)“ е хебрејскиот глагол „хајах — הָיָה “ од којшто се добива името „ЈХВХ — יְהוָֹה (се изговара: Јахве)“. Тоа е најчестото име со кое Бог се претставува во Стариот завет (повеќе од 6000 пати) — име кое значи „отсекогаш постоечки; вечен“. По Вавилонското ропство (VI век п.н.е.), а особено од III век п.н.е., Евреите престанале да го користат името Јахве, бидејќи тоа име почнало се повеќе и повеќе да се смета како пресвето за изговарање, па затоа во синагогите почнало вокално да се заменува со хебрејскиот збор „Адонаи — אֲדֹנָי “, што се преведува како „Господ“. Сколарите кои ја превеле Хебрејската библија на старогрчки јазик (Септуагинтата) во III век пр.н.е. ја усвоиле оваа конвенција на синагогата и го превеле „Јахве“ како „Господ“. Таквата традиција продолжила и до ден денес во поголемиот број на преводи. Исус предупредил: „Навистина, ако не поверувате дека Јас Сум Тој, ќе умрете во гревовите свои.“ (Јвн. 8,24). Зборот „Тој“ не е дел од оргиналната изјава, туку пишува „Јас Сум — ἐγὼ εἰμί“. Зборовите на Исус не биле конструирани нормално, туку биле под влијание на хебрејската старозаветна употреба. Она што Исус го вели е дека, ако не поверуваме дека тој е старозаветниот Јахве, единствениот и отсекогаш постоечкиот Бог, ќе умреме со непростени гревови и ќе завршиме во вечниот пекол.
Бог и Исус ги имаат истите титули во Библијата:
Титулите „Боженствен“, „Син Божји“, „Бог“, „Господ“, „Спасител“ се титули кои се однесувале и на Октавијан Август, кој станал цар по неговата победа над Марко Антониј во Акциум во 31 г. пр. .н.е.. Според Џон Доминик Кросан, овие титули на Исус му биле додадени од страна на првите христијани.
Извори од животот на Исус
Голем број библиски научници сметаат дека Исусовиот живот се заснова на усно предавање од поколение на поколение и дека самите предавања биле запишани по Исусовото распнување. Најраните текстови зачувани до ден-денес се оние на апостол Павле, кои потекнуваат од средината на I век. Исто така, тука спаѓаат и четирите евангелија на апостолите на Исус. Овие текстови се дел од Светото писмо, поточно од Новиот завет.
Но имало и многу книги и текстови што не биле вклучени при Канонизацијата на Светото писмо. Овие книги се наречени апокрифи.
Можни рани текстови
Постојат теории дека некои текстови поврзани со животот на Исус биле напишани пред Евангелието и покрај тоа што до денес не е пронајден ниту еден освен Писмата на Павле. Многу библиски историчари претпоставуваат дека евангелијата на Матеј, Марко и Лука се усно предание, познато како Документот Q.
Христијанство
Иако христијанското гледиште за Исус се менува, може да се создаде едно општо гледиште на христијаните, кое произлегува од сличностите меѓу католичката, православната, англиканската и специфичните протестантски доктрини, кои се наоѓаат во катихистичките или конфесионалистичките текстови.
Христијаните, главно веруваат дека Исус бил Месија, чијашто појава е најавена уште во Стариот завет, кој за време на својот живот, смрт и воскресение го обновил сојузот меѓу човештвото и Бог во крвта на Новиот сојуз. Неговата смрт со распнување на крст се сфаќа како жртва на избавувањето, извор на спас за човештвото и покајување за грев коишто ја запоседнале историјата на човештвото по Адамовиот грев.
Тие проповедаат дека Исус е единствен Син Божји (Господ) и вечен збор (превод од грчкиот збор Logos, кој станал инкарнација на човекот, со што тие кои веруваат во него би можеле да имаат вечен живот.
Христијаните сметаат дека Исус го родила Дева Марија, која ја оплодил Светиот Дух. Овој настан се опишува како чудесно оплодување и е познат како олицетворение. За време на својот живот, Исус проповедал добра вест според која доаѓањето на Небесното Царство е блиску и ја основал христијанската црква, која е семе на кралството, во кое Исус тивко го повикува духот. Исусовите постапки на Тајната вечера, на која ги изнесол евхаристиите се сметаат како важни за одржување на сојузот со Бог и потсетувањето за Исусовата жртва.
Христијаните претежно проповедаат дека Исус умрел во маки, распнат на крст,, отишол во пеколот (различно толкувано како место на вечните маки или место за мртвите) и телесно станал од мртвите, што претставува чудо кое го претставува воскресението на човештвото на крајот на времето, кога Христос повторно ќе се појави за да им суди на живите и на мртвите, кои по тоа ќе отидат во рајот или во пеколот.
Јудаизам
Во современиот јудаизам, личноста на Исус Христос нема никакво религиозно значење, а улогата на месија (според тоа и употребата на титулата „Христос“ во односите со него) е апсолутно неприфатлива.
Во јудејските текстови од тоа време не се споменува неговата личност, што можеби би било подоверливо доколку се поима како Исус од Назарет.
А потоа произлезе другата (сорта на гонителите), нова секта, која со особена страст ги труе нашите животи по двата правци истовремено: на насилство и нож, и клевета, лажни аргументи и толкувања, тврдењата на присуството (постоењео) на противречности во нашата Тора.
Ова секта настојуваше да го изнесе нашиот народ на нов пат. Нејзината злобна глава замисли да се прогласи себеси за пророк и нова вера — и покрај божествените учења на Тората — и јавно соопшти дека и двете учења се од Бога. Целта беше да се влее сомнеж во нашите срца и во нив да се влее конфузија.
Тората е една, и нејзините учења се и нејзини спротивности. Тврдењето дека двете учења со од еден Бог, се обидува да ја поткопа Тората. Софистицираната замисла на овој многу лош човек се одликува со необично предавство: прво, да се обиде да го изнесе својот непријател, така што повеќето да останат живи; но ако сите напори останат залудни, да се обиде да го убие својот непријател за сметка на нивното уништување. Зломисленикот на тоа бил Исус од Назарет — Евреин. Иако татко му не бил Евреин и само мајка му била Еврејка, законот гласи дека роденчето на лице кое не е Евреин (дури и да е роб) и ќерка на Израел е Евреин. . Името кое му го дале ја задоволувало неговата немерлива дрскост. Тој се преправал како пратеник Божји, кој се појавил за да ги разјасни нејаснотиите во Тората, укажувајќи дека тој е Машиах, кој ни вети дека сите го знаеле. Неговото толкување на Тората, во целосна согласност со неговите замисли, довело до нивно укинување и укинување на сите негови заповеди и предизвикало нарушување на сите негови предупредувања.. Нашите мудреци, нека е вблагословено нивното знаење, ги откриле неговите замисли пред тој да стане популарен меѓу народот и со него постапиле така како што заслужил.
Кратко по неговата смрт се појавила религија, за чиј основоположник се смета тој. Таа се распространила меѓу децата на Еисав, нешто за што тој немал намера да се оствари.
Понекогаш Исус е поистоветен Јешу бен Пантира, син на римскиот војник Пантира или Пандира и една фризерка ( се мислио на жена со виткана коса (מגדלא נשיא, од еврејски се транскрибира мегадела и се смета дека е алузија на евангелската Марија Магдалена.
Тие (сите народи) ќе ги предадат своите мечеви за орање и своите копја како српови; нема народ што ќе крене меч на друг народ, ниту пак повеќе ќе се уче да се војува.
Насилството ќе дојде до крајот, уништувањето ќе престане, агресијата ќе исчезне од земјата.
Откако по проповедништвото на Исус, следувало уништувањето на Храмот и расселувањето на Евреите, Евреите не можеле да го прифатат Исус како Месија според традиционалното еврејско сфаќање.
Од гледна точка на христијанското богословие, завршувањето на војната ќе биде последица на Второто пришествие на месијата (односно, при своето второ пришествие, Исус ќе ги исполни еверејските пророштва за Месија) и во тоа време како и после првото доаѓање треба да има војни, разрушување на Ерусалим и Храмот и утврдување на Новиот завет.
Знај го и разбирај го ова: од времето на обновување на Ерусалим, пред Христос господарот ќе има седум „седмини“ и шеесет и две „седмини“; да се врати народот и да се обноват улиците и ѕидовите, но во тешки времиња. И по поминувањето на шеесетидветте „седмини“ Христос ќе ѝ биде предаден на смртта без ништо; а градот и светилиштето ќе бидат разрушени од страна на народот и до крајот на војната опустошени. Тој го утврди Заветот за повеќе од една „седмина“, а во половина од една „седмина“ се запира жртвата и принесувањето, а во светилиштата тој ќе создаде одвратност, која предизвикува пустош и уништувачот ќе ја одреди загубата.
Во јудаизмот се смета дека сфаќањето на Даниел (записот „Христос“ во текстот на книгата на Даниел, кој живеел 5 века пред новата ера) е лажно.
„Христос“ се преведува како „машијах“, односно „месија“, па поради тоа не е лично име на Исус и може да се употребува за сите еврејски цареви, вклучувајќи го и очекуваниот еврејски месија.
Ислам
Во исламот (арапски: عيسى‎ Иса) се смета за божји пратеник односно пророк, кој како и останатите пророци пред и по него зборувале за едниствениот Бог, Алах. И муслиманите веруваат дека Исус бил месија односно „маших“, кој Бог им го испратил на израелснките деца со ново свето писмо. Во Куранот се вели дека Исус чудотворно е роден од девица Марија (арапски: مريم Мирјам) и дека вршел разни чуда.
Меѓутоа, како што христијаните веруваат во Исусовата боженственост, така во исламот негира дека Исус е Син Божји и се тврди дека тој бил обичен човек, кој бил избран да ја шири пораката Божја. Како и сите пророци, според исламот и Исус бил муслиман, кој народот го учел да го прифати вистинскиот пат кон Бога. Исламските свети записи, строго го одбиваат препишувањето на „божество“ на некој друг, нагласувајќи го единството на Бога (арапски: توحيد‎, транскрибирано како тевхид).
Безбожни се оние кои велат: „Бог и Христос, син на Марија. Кој може да го спречи Бог, ако би сакал да го уништи Христа, синот на Марија, како и неговата мајка и сите оние кои се на земјата?“.
Иса во исламот се смета за претходник на Мухамед и се смета дека го предвидел неговото доаѓање. Исус не бил ниту убиен ниту распнат на крст, туку жив вознесен кон небото. Многу муслимани веруваат дека Исус ќе се врати на земјата за да го победи исламскиот антихрист, Даџала (арапски: الدّجّال).
Книжевност
Првите дела за Исус биле трите синоптички евангелија на Марко, Матеј и Лука, кои биле напишани околу 50 — 60 година. Приближно во тоа време, биле напишани и посланијата на апостолите Јаков, Петар и Павле. На крајот од првиот век биле напишани и посланијата на апостол Јован, како и Евангелието по Јован.
На преминот од првиот во вториот век се појавиле многу апокрифи, во кои ликот на Исус и неговото учење се разликувале од канонските книги во Новиот завет. Црквата ја признала лагата во овие дела, но не биле сите од нив отфрлени. Некои имале големо влијание, што придонеле до создавањето на „Светото Предание“. Најпознат апокриф за Исус Христос е т.н. „Евангелие на детството“ или во целиот наслов познат како „Приказната на израелскиот филозоф Тома за детството на Исус“.
Исус Христос се јавува како тема во бројни книжевни дела:
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
NGC 2944/1
NGC 2944/1 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2944/1 се споменува и како UGC 5144, MCG 6-21-67, CGCG 181-78, IRAS 09363+3232, KUG 0936+325A, Z 0936.4+3233, Arp 63, VV 82.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1886 година од страна на Јохан Пализа, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2944/1 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2944/1 има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 39 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 18' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 2944/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27533. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2501. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 466.
Доменико Скарлати
Доменико Скарлати (италијански: Domenico Scarlatti; - ) — италијански композитор од барокниот период. Скарлати извршил огромно влијание врз развојот на клавијатурната музика, особено во Шпанија, Португалија и Англија со својот поединечен и идиосинкратичен стил.
Живот и кариера
Доменико Скарлати е роден во Неапол, Италија како шесто од десет деца и помлад брат на Пјетро Филипо Скарлати кој исто така бил музичар. Најверојатно е дека одпрвин бил учен од татко му, познатиот наставник и композитор Алесандро Скарлати, но се смета дека поцна учел и кај композиторите Гаетано Греко, Фраческо Гаспарини и Бернардо Пасквини и истите извршиле големо влијание врз неговиот музички стил.
Тој почнал со композиција и органистика во кралската капела во Неапол во 1701 г., а во 1704, направил ревизија на операта Ирена од Карло Франческо Полароло за изведба во Неапол. Малку подоцна татко му го праќа во Венеција, но за тие четири години не се знае ништо. Во 1709 г. Скарлати отишол во Рим во служба на полската кралица во прогонство Марија Казимиера; таму го сретнал Томас Розеjнгрејв кој подоцна се погрижил за неговата афирмацијата на неговите сонатни дела во Лондон. Во тоа време Скарлати веќе бил еминентен чембалист. Постои една анегдота во која тој и Георг Фридрих Хендл си ги испробувале вештините во палатата на кардиналот Отобони во Рим и било оценето дека тој бил подобар чембалист дури и од Хендл иако не подобар од него на органа. Подоцна во својот живот Скарлати секогаш зборувал со голема почит за техниката на Хендл.
Во Рим Скарлати исто така искомпонирал и неколку опери за приватниот театар на кралицата Казимиера. Тој дури бил и maestro di cappella во базиликата Св. Петар од 1715 до 1719, а подоцна доаѓа во Лондон за да ја води неговата опера Нарцисо во Кралевиот театар.