cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6111
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6111 се споменува и како MCG 11-20-7, CGCG 320-14.
Откривање
Објектот е откриен на 31 мај 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6111 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6111 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 14 м 22,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +63° 15' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 6111 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57579. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4192. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1410.
Дражен Жериќ
Дражен Жериќ Жера (Мостар, 20 јули 1964) — југословенски музичар и клавијатурист, член на групата Црвено јабука. Во Сараево дипломирал музичко училиште, отсек пијано. Од 1984 година. почна да свири во бендот „Жаоке“. По една година добил покана од неговиот пријател Дражен Ричл да се приклучи на новоформираната група Црвена јабука, каде што се уште е фронтмен.
Животопис
Жериќ е роден во Мостар во семејството на бошњачките професори Неџиб и Шемса. Жериќ има брат Дамир, кој живее во Рим.
Израснал во Сараево, каде посетувал музичко училиште за пијано, како и основно и средно училиште. Подоцна дипломирал економија на Универзитетот во Сараево.
Во 1992 г. како што напредуваше војната во Југославија во Сараево, целата југословенска музичка сцена пропадна. Жера помина две години под српска опсада на Сараево, правејќи хуманитарна работа и хуманитарни концерти заедно со пејачите Кемал Монтено, Младен Војичиќ Тифа и Златан Фазлиќ-Фазла.
На крајот на 1994 година Жера се пресели во Загреб. Набрзо добива хрватско државјанство, а на почетокот на 1995 г Во 2010 година, тој потпиша договор со хрватската музичка куќа Тутико (чиј сопственик беше Зринко Тутиќ), обединувајќи ја Црвена јабука заедно со нивниот оригинален тапанар, Сараево, Дарко Јелчиќ-Чуња.
Кариера
Од почетокот до средината на 1985 г. Златко Арсланагиќ формира бенд со неговите пријатели Дражен Ричл, Аљоша Буха и Цуња Јелчиќ. Тоа беше почетокот на Црвена јабука.
Таканаречените југословенски години на бендот завршија во 1990 година. со освојувањето на престижната музичка награда МЕСАМ во Белград, која го круниса нивниот најуспешен албум , Тамо гдје љубав почиње.
Камбек албумот У твојим очима беше издаден во јануар 1996 година и постигна голем успех. Оттогаш, бендот објави четири студиски албуми и еден концертен албум со повеќе од 500.000 примероци ширум светот, што го прави најпродаваниот бенд на сите времиња од поранешна Југославија, пред најпознатиот југословенски бенд досега, Бијело дугме.
Приватен живот
Постојаните турнеи влијаеле на здравјето на Жера. Неговата навика за пиење е пријавена многу пати. Во 1998 година бил сопрен од хрватската полиција на хрватско-словенечката граница, а подоцна бил приведен поради наводно нејавување во Општинскиот суд во Загреб, каде требало да му се суди во судска постапка во која бил обвинет дека возел под дејство на алкохол. Случајот подоцна бил отфрлен, а Жера добил условна казна.
Се оженил во 2008 година и има ќерки близначки.
Во 2017 година го отворил Жера бар, со честа тема на домашна и странска поп-музика.
Чесна трпеза
Чесна трпеза (грч. ή αγία τράπεζα, το θυσιαστήριον - трапез, свет престол, чесен престол, олтар, голем олтар) — во православната црква е средиштето и најважниот дел од олтарниот простор каде се принесува бескрвната жртва, односно се подготвува завршниот чин на евхаристијата. Го симболизира гробот и престолот Господов и на него се осветуваат даровите.
Најчесто се прави од мермер во облик на маса со централна нога и при осветувањето во неа се става честичка од мошти како заменски знак дека христијанскиот обред се врши (и понатаму) на гробот на маченикот. Во побогатите манастири (на пр. Хиландар) чесната трпеза служи и како складиште за голем број кивори со реликвии. Понекогаш се украсува со релјефи, но само од страните, бидејќи горната површина на масата мора да остане рамна.
Чесната трпеза има задолжителен инвентар што ја придружува: евангелието, престолниот крст, антиминс, рипиди, свеќници, крпа, кадилница и други садови и предмети без кои не може да се изврши литургијата. Над олтарот е поставен балдахин, односно цибориум (според православната традиција во живописот и иконописот, приказот на внатрешноста на храмот е во рамките на архитектонските кратенки, често само со цибориум над чесната трпеза).
Кирил Пејчиновиќ
Кирил Пејчиновиќ-Тетоец (црковнословенски: Күриллъ Пейчиновићь; 1771 — 1845) — македонски Бугарскиот трговски агент во Солун, Атанас Шопов и солунскиот валија Хасан Фехми паша во почетокот на 1904 година имале разговор, при што валијата постојано се оплакувал од Македонците и го прашал Шопов: „Дали Македонците уште бујствуваат во Бугарија?“ На тоа Шопов одговорил: „Како да не бујствуваат паша ефенди кога денес поголем дел од македонското население е во Бугарија, поголемиот дел од жителите на Софија се Македонци; голем дел од офицерите во армијата се Македонци; голем дел од видните чиновници се Македонци; целата македонска интелигенција од Македонија е во Бугарија. Македонска е и толпата по улиците“. По оваа валијата констатирал дека Македонците играат важна улога во Бугарија. На што Шопов додал „многу важна паша ефенди, поважна од секогаш. Улогата на Македонците во судбината и животот на Бугарите во општо секогаш била важна“. За поткрепување на изнесеното, Шопов го потенцирал придонесот што го дале Македонците на културен план за Бугарите. Во тој контекст ги наведува: отец Паисиј како автор на првата бугарска историја; Кирил Пејчиновиќ и неговото дело кое наводно е на бугарски јазик; Теодосиј Синаитски кој ја отворил првата бугарска печатница во Солун и го испечатил првиот бугарски буквар; потоа Неофит кој го отворил првото бугарско училиште во Габрово поради што се сметал за патријарх на бугарското училиште. Посебен впечаток остава фактот дека за ниту еден од нив не се вели дека е Бугарин, туку се потенцира дека тие се Македонци по род. Истовремено А. Шопов, потенцирал дека Македонците дале значаен придонес и за бугарското црковно прашање. На повторната констатација од страна на валијата дека Македонците принеле значајни заслуги за бугарскиот народ, следи образложение: „не само за бугарскиот, туку и за грчкиот... во време на грчкото востание...“ На крај од разговорот Шопов истакнал:Така што гледате паша ефенди какава улога играле секогаш Македонците во животот на бугарскиот народ. Уште поважна играат сега. Ако работата е за оплакување, ние од Бугарија имаме повеќе право од Вас (Турците б.н) да се оплакуваме од Македонците, зошто тие ни ја превзедоа нашата сила, тие ни ги зедоа најдобрите места и служби, тие ни ги превзедоа финансиите и градовите, тие ни ја презедоа војската и нашите министерства, тие ни ја презедоа трговијата, тие презедоа речи си с¢ во Бугарија... Избавете нe од нив заради Бога. просветителски автор, кој сите свои дела ги напишал на народен јазик и заедно со Јоаким Крчовски го претставуваат првото поколение писатели на современата македонска книжевност. Пејчиновиќ исто така се смета за дел од бугарската книжевност, иако пишувал на македонски, тетовски говор.
На 16 октомври 2022 година Кирил Пејчиновиќ бил прогласен за светец од страна на Македонската православна црква, а за датум на негова прослава бил определен 25 март.
Животопис
Пејчиновиќ е роден во тетовското село Теарце во 1771 година. Првите почетоци од неговото образование биле во селото Лешок, а потоа продолжил во Дебарскиот манастир „Свети Јован Бигорски“. Меѓутоа, потоа татко му Пејчин решава да го продаде имотот во Теарце и со него и со неговиот чичко Далмант одат во Света Гора, во манастирот Хиландар каде се замонашуваат. По извесно време Кирил се вратил во Тетово, а оттаму заминува во Кичевскиот манастир „Света Богородица Пречиста“.
Во 1801 година Пејчиновиќ станал игумен на Марковиот манастир, кој решил да го обнови. Манастирот бил речиси уништен, меѓутоа Кирил успеал да издејствува помош од верниците, па конаците и манастирот биле обновени. Во наредните 17 години (до 1818 година), тој се занимавал со обновувањето и истовремено оформил манастирска библиотека од собраните ракописи од претходниот век. Додека престојувал во Марковиот манастир ја напишал неговата прва книга Книга сија глаголемаја Огледало, која била отпечатена во 1816 година во Будим. По дваесет години минати во манастирот, под притисок на грчкиот владика од Скопје, го напуштил Марков манастир и се вратил во родното Теарце. Го обновил Лешочкиот манастир со помош на богатите верници и отворил училиште во кое ги подучувал младите и старите. Патувал и како проповедник собирајќи книги и пишувајќи сопствени текстови. Кирил Пејчиновиќ умрел на 12 март 1845 година во Лешочкиот манастир и е погребан во црковниот двор.
Етнички димензии на делото на Пејчиновиќ
Современите бугарски стремежи насочени кон културното и историско наследство на Република Македонија не го одминуваат ни Пејчиновиќ. Имено, бидејќи на првата страница од книгата Огледало стои дека книгата е напишана ради потреби и ползованија препростејшим и не книжним јазиком Болгарским долнија Мисии..., БАН тврди дека тоа е израз на националната освестеност на тогашните народни маси од Македонија како „Бугари“. Интересно е дека во втората објавена книга "Утешение грешним" во предговорот, напишан од Теодосиј Синаитски, стои дека книгата е напишана на простиј јазик Болгарскиj долниjа Мисии Скопскиj и Тетовскиj. Неговата книга Утешение грешним е напишана само на простиј јазик, не прецизирајќи поподробно. Виктор Фридман тврди дека Кирил Пејчиновиќ имал "желба за единствен македонско-бугарски jазик, што ќе биде базиран на компромис меѓу различните диjалекти". Блаже Конески тврди дека независно од тоа што Пејчиновиќ го нарекувал неговиот jазик "бугарски", неговото дело е напишано на тетовски диjалект.
Книжевната дејност на Пејчиновиќ
Пејчиновиќ зад себе оставил три книги: првата е Книга сија глаголемаја Огледало, втората е Утешение грешним и последната е Житие на кнез Лазар, од кои отпечатени му се првите две. Делото Житие на кнез Лазар е всушност последната хагиографија во македонската и во јужнословенската книжевност, воопшто. Освен ова, Пејчиновиќ напишал и еден епитаф во кој е сместена целата негова биографија и денеска претставува надгробен натпис на Кирил во манастирот во Лешок.
Огледало, 1816
Огледало (1816, Будим) е првата книга на овој наш просветител. Таа е неопходна книга - прирачник за свештеникот при вршење на верските обреди. Првиот дел го сочинуваат молитви и верско-обредни текстови на црковнословенски јазик со македонски народни црти, а вториот дел го сочинуваат беседите напишани на тетовски говор со елементи на скопскиот и други македонски говори. Во првиот дел од книгата, Пејчиновиќ дава коментари на Библијата, а во вториот, во беседите, поучува и критикува. Ги напаѓа суеверието и паганските обичаи на народот. Во овој текст, Пејчиновиќ мошне интересно ја поистоветува верата со народноста. И тој како и Крчовски, ги критикува своите колеги-поповите. Им забележува дека себично се здружиле со Турците и го измачуваат сопствениот народ. Неговата просветителска насоченост се согледува во пропагандата на книгите.
Утешение грешним, 1840
Втората книга на Пејчиновиќ е Утешение грешним (1840, Солун) која, иако е продолжение на првата книга, има повеќе значења. Книгата е составена од два дела - молитви и беседи. Пејчиновиќ оваа книга му ја испратил на кнез Милош во Србија, надевајќи се на помош за печатење од христијанскиот владетел. Црковната цензура не го дозволила печатењето на оваа книга (содржела бројни турцизми, а и тетовскиот говор пречел), па Пејчиновиќ, обесхрабрен, сторил напори да се обнови солунската печатница на Теодосија Синаитски. Конечно, на теренот на кој живеел македонскиот народ се отпечатила првата книга на македонски народен говор.
Во делото е поместен предговорот на издавачот (на Теодосија Синаитски). Текстот го содржи Нифонтовиот тропар,кој содржи различни молитви, приказната за војникот Таксиот кој воскреснал од мртвите, а најобемниот и најоригиналниот дел од оваа книга е Поуката за бракот. Како извори за оваа книга послужиле различни беседи на Илија Минијат, Софрониј Врачански и делата на Јоаким Крчовски.
Житие кнеза Лазара
Житие кнеза Лазара е книшка за животот на кнезот Лазар, кој го сметал за оснивач на Лешочкиот манастир.
Значењето на Кирил Пејчиновиќ
Кирил Пејчиновиќ, речиси полуписмен калуѓер, е многу значаен културен деец во нашата историја. Неговите книги напишани на народен јазик, иако не сосем чист, туку со примеси од црковниот и со турски зборови, биле примени од народот со задоволство бидејќи ги разбирал и читал. Нивното печатење било овозможено со помош на македонските занаетчии и трговци. Така се создал поттик и интерес среде народот за книга на народен јазик што ќе биде од далекусежни последици за развитокот и усвојувањето на народниот јазик во писмениот говор во натамошните децении.
Значењето на „Слово на празниците“ на Пејчиновиќ
Оригиналната проповед Слово на празниците на Кирил Пејчиновиќ најсилно ни ги претставува неговите погледи. Оваа проповед се отклонува од традицијата со тоа што проповедите обично поаѓаат од „книшки“ (од Библијата), пример кој потоа може да се догради со примери од животот. Оваа проповед своите примери ги зема од животот, па често пати неговите повикувања на одредена ситуација ни откриваат некое конкретно однесување на нашиот народ од почетокот на минатиот век. Всушност во текстовите на Пејчиновиќ се согледуваат болните вистини за заостанатоста на народот во неговото време.
Кирил Пејчиновиќ во своето дело, со воведување на народниот јазик, но и со животот во кој доследно живеел живот на народен учител кој подучува, оставил скапоцен придонес во македонска култура. Со просветителските идеи за собирање книжно наследство, за пишување и печатење книги на јазик кој ке биде разбирлив станува голем културен деец на македонското просветителство.
Епитафот на Пејчиновиќ
Во 1835, Пејчиновиќ за себе составил надгробен натпис (епитаф) во облик на стихотворба. Ова е најраниот познат авторски пример на пишување стихови на народен говор во развитокот на македонскиот јазик. Епитафот гласи:
Контроверзии околу епитафот во најново време
Во последно време, токму последниот стих од првата строфа на епитафот на Кирил Пејчиновиќ се предмет на расправи и проучувања од македонските свештени великодостојници, книжевници и графолози. Сметајќи дека стиховите зере у гроб црвите ги гостил се пречка за прогласување на Кирил Пејчиновиќ за светител, МПЦ во 2010 повела иницијатива за графолошко испитување на резбањето на овој стих со цел да се утврди дали ги изрезбал самиот Пејчиновиќ или бил подметнат од некој друг. Еминентниот македонски научник Харалампие Поленаковиќ уште во минатото, како и повеќемина денешни научиници сметаат дека тој стих е додаден од Кириловиот помошник во манастирот, јеромонахот Арсениј, на чии текстови на 2 места можеле да се забележат исти содржини како овој стих. . Во повеќе книги е забележано и дека јеромонахот Арсениј имал крајно влошени односи со Кирил, особено од кога Кирил за свој наследник како игумен на Лешочкиот манастир го назначил својот најдобар ученик Серафим, наместо Арсениј. Поткрепа на тоа дека стихот не бил напишан од Кирил Пејчиновиќ е тоа што овој стих е во спротивност со неговите сфаќања и верувања како православно свештено лице и многу побожен човек, дека човековото тело е трајно и бесмртно до второто исусово пришествие. Според МПЦ, докажувањето дека овој стих не бил издлабен од рацете на Кирил Пејчиновиќ ќе го отвори патот кон неговото прогласување за светец.
Прогласување за светец
Светиот архијерејски синод на МПЦ на вонредна седница 10 мај 2022 година разгледувајќи го предлогот за канонизирање во светител на преподобниот игумен Кирил Пејчиновиќ Лешочки врз основа на Уставот на МПЦ внимателно проучувајќи го животниот пат и пастирскиот подвиг како и чудата што се случуваат по неговите молитви и непрестано почитување од православниот народ ја донел одлуката тој да биде прогласен за светец.
На 15 октомври 2022 година била одржана Воскресна вечерна богослужба во Лешочкиот манастир, а следниот ден со Света божествена архијерејска литургија во тетовскиот соборен храм „Свети Кирил и Методиј“ продолжила постапката на прогласување на преподобниот Кирил Пејчиноновиќ за светител Кирил Лешочки.
Со службата чиноначалствувал поглаварот на Македонската православна црква-Охридска архиепископија (МПЦ-ОА) г.г. Стефан во сослужение со архијереите на Светиот архијерејски синод.
Пред олтарот во црквата била поставен кивот со моштите на новиот светител. До кивотот била поставена икона во која за прв пат како светител е изобразен лик на Кирил Лешочки, од зографот Кирил Златанов.
Г. Климент, епископ Хераклејски ја прочитал одлуката на САС на МПЦ-ОА за вбројување на преподобниот Кирил Пејчиновиќ Лешочки во редовите на светите:
Кратко житие за Кирил Лешочки прочитал презвитерот Бобан Митевски, кој потсетил дека светителот земниот живот го започнал во Теарце во 1771 година од набожни родители и татко Пејчин.
Волтер Хаузер Братејн
Валтер Хаузер Братејн (Walter Houser Brattain, Амој, Кина - , Сиетл, Вашингтон, САД) — американски научник.
Неговите родители, кои биле Американци, го донеле во САД набрзо откако се родил. Откако се здобил со титулата доктор на филозофски науки од Универзитетот во Минесота, станал истражувач во лабораториите Бел во 1929 година. Со Џон Бардин и Вилијам Б. Шокли ја делел Нобеловата награда за физика во 1956 година за развојот на транзисторот и за истражувањето на својствата на полуспроводниците.
Филантропија
Филантропија (φιλανθρωπία) е подготвеност да му се помогне на својот ближен. И покрај тоа што порано било верска норма и доблест, сега под поимот филантропија се подразбира активен напор да се промовира благосостојбата на човекот.
Човештината или хуманоста е активен однос кон човековите вредности, особено за други луѓе. Човекољубието вклучува посебна грижа за луѓе кои не се во состојба да ги задоволат своите основни потреби. Суштината на филантропијата не се однесува на создавањето зависност на послабите, туку почитување на личноста на секој поединец и зајакнување на неговиот потенцијал. Јунаштво е да се спасиш себеси од другите, а човекољубието е да ги спасиш другите од себе.
Иса-бегова џамија (Скопје)
Иса-бегова џамија — џамија во Скопје, сместена на просторот северно од Султан-муратовата џамија и спроти пазариштето Бит-пазар. Според натписот кој се наоѓа над влезната врата, џамијата била изградена во 1475 година, како завештание на третиот отомански управител на Скопје, Иса-бег. Како и поголемиот број други градби во и околу чаршијата, Иса-беговата џамија претрпела големи оштетувања за време на земјотетсот во 1963 година, при што било срушено минарето. Подоцна, заедно со целата џамија, минарето било обновено.
Градбата е претставник на раната цариградска архитектура и е градена по примерот на џамијата Рум Мехмед Паша во Истанбул. Изградена е од делкан бигор и хоризонтално наредени тули, при што фасадата во горниот дел завршува со дворедни венци. Основата на џамијата зафаќа површина од 19 m2 и е покриена со две големи куполи, кои пак се обложени со олово. Пред ввлезната врата од џамијата бил изграден трем, покриен со пет мали куполи и аркадни лакови. Во задниот дел се издига минарето, коешто е високо 34 m. На западната страна од џамијата се наоѓа дрвена врата, која содржи резба со ориентални мотиви. Во нејзината внатрешност, пак, се наоѓа саркофагот на Хазнадорат, книгводител на Иса-бег, којшто е изработен од мермер, а неговиот гроб од ќерпич.
Некогаш, во склоп на џамијата имало библиотека и медреса. Библиотеката броела повеќе од 320 различни ракописи. Според Глиша Елезовиќ, "„како по бројот на книгите, така и по нивната разновидност, оваа библиотека може да се вброи во редот на најголемите библиотеки на XV век.“"
Гелдерланд
Гелдерланд (холандски: Gelderland) — покраина во Холандија. Гелдерланд е најголема покраина по површина во Холандија. Главен град на покраината е Арнхем, но Најмеген е најголем град со приближно 170,000 жители. Други голем регинални центри во покраината се: Апелдорн, Еде, Дутинхем, Зутфен, Тил, Вагенинген, Зевенар, Винтерсвајк и Хардервајк. Покраината се наоѓа во централно-источниот дел на државата, и граничи со Германија.
Населението во Гелдерланд во 2015 година изнесувало 2 милиони жители.
Часки
Часките биле издржливи и високо спремни трчачи кои доставувале пораки, кралски наредби и останати пратки во рамките на Империјата на Инките. Часките воглавно работеле за Сапа Инка, императорот на Инките.
Часките биле спремни да поминат илјадници километри, користјќи го патниот систем на Империјата и мостовите изградени од јажиња низ Андите во Јужна Америка. Што се однесува за планинскиот дел од рутата, тие патувале низ Перу и Еквадор, додека пак имало и друга рута за патување покрај брегот на Перу. Крајбрежната рута била од Наска до Тумбес. Покрај овие две главни рути, се развиле и патни правци кон внатрешноста на Империјата во денешни Колумбија, Боливија, Чиле и Аргентина.
Секој часки носел со себе инструмент наречен путуту, трумпет изработен од школка, кипу во кој се носела пораката и кипи на неговиот грб за предметите кои требало да се достават. Часките работеле потпирајќи се на развиен систем за пренесување на пораки преку долги одредишта, но за краток период. Тамбоата биле попатни станици изградени покрај патиштата, каде се чувале храна и останати залихи за видни личности и за часките. Така, часките ќе започнеле од еден тамбо и ќе трчале до друго за да се одморат и да го продолжат патот. Според тој систем, една порака од Куско до Кито стигала за една седмица.
Метеора
Метеора (грчки: Μετέωρα) е регион во Грција, каде се наоѓаат седум манастири. Овие манастири се наоѓаат на 400 метри надморска височина над тесалиската рамнина во Централна Грција, 70 км западно од Лариса. Метеора се сместени на 240 км југозападно од Солун по патот Солун-Катерина-Лариса-Трикала-Панаја. Од седумте манастири, шест се отворени за посетителите. Скалните пештери на Метеора биле населени уште од 11 век од страна на христијаните. Во минатото, во овој комплекс постоеле дваесет и четири манастири. Метеора се под заштита на УНЕСКО.
Босилово
Босилово — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица. Селото е седиште на општината.
Географија и местоположба
Босилово се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во средишниот дел на Струмичка Котлина. Низ селото поминува патот Струмица-Ново Село. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 15 километри. Од десната страна на селото поминува реката Струмица додека над селото поминува реката Турија, која се влева во река Струмица кај селото Турново.
Надморската височина во селото е 214 метри додека селото зафаќа површина од 8,1 км2. Од нив, 708,6 хектари се обработливо земјиште, 39,5 хектари се пасишта и 1,4 се шуми
Ран период
Денеска не е познато кога точно била основана населбата, но се претпоставува дека тоа се случило пред почетокот на турското владеење на овие простори. За настанокот на селото постојат повеќе легенди.
Според едно предание, селото порано имало друга местоположба. Се наоѓало на околу половина километар северно од денешната локација и се викало Нејчино, а негово соседно село било Драгомирово, во кое тогаш живееле дваесетина ромски семејства, но ова село било изгорено во почетокот на XX век, односно 1913 година.
Отоманско Царство
За време на османлиското владеење на овие простори, територијата каде денеска се наоѓа Босилово било чифлик на неколку турски бегови. Инаку, во атарот на селата Босилово и Драгомирово во тоа време чифлици имале: Мехмед–бег, Зејни–бег, Риза–бег, Ариф–бег и други. Некои од беговите им дозволувале на чифлигарите на местото каде што е денешно село да изградат примитивни куќи. Така еден чифлигар од Нејчино, според народното предание, по името Босилјан (Босилко, Босил), прв изградил куќа на ова место. Подоцна, кога селото Нејчино било запалено и разрушено, беговите им помогнале да изградат куќи и на другите најчани околу новоградбата на Босилко.
Така, на тоа место била основана нова маала селска населба, која според името на првонаселениот Босилко била наречена Босилово. Со текот на времето Босилово започнало да расте па во него и беговите изградиле свои домови.
Во 1842 година македонското население ја изградило црквата „Свети Атанасиј“. Во црквата отпрвин се служело на грчки јазик, но откако учителот А. Костенцев со група ученици, на Спасовден во 1869 година учествувал во службата на словенски јазик, мнозинството од селаните веќе не сакале да чујат за грчки јазик во црквата. По овој случај овде доаѓале селани и од околните села за да слушнат зборови што ги разбирале.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 465 жители од кои 430 Македонци и 35 Турци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 320 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија. Освен тоа, во селото работело и едно егзархиско училиште.
На 25 март 1907 година селото Босилово и соседните села биле зафатени од голема поплава од реките Стара Река и Турија. Во еден запис стои дека целото село било поплавено и дека поплавите нанеле големи штети на месното население.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион.
Пред започнувањето на Втората светска војна, во околните села во Струмичкиот регион сè уште намало ниту една здравствена установа. Така, една од првите кои биле отворени во регионот била во селото Босилово. Во периодот меѓу двете светски војни, селото било под постојани напади и рации од страна на српската полиција, која барала лица поврзани со ВМРО. Честопати жртва на овој терор било мирното месно население на селото.
Правопис
Правопис или ортографија на еден јазик е збир симболи (глифи и дијакритични знаци) за запишување на еден јазик, како и збир правила за тоа како се запишуваат овие глифи, како спелинг (кај некои јазици), интерпункција и капитализација.
Босилово
Југославија
По започнувањето на Втората светска војна, во 1942-1943 година месното население започнало да се организира против фашистичкиот окупатор. По воспоставените врски меѓу останатите населени места, во народното движење од селото се приклучил попот Ристо Гавровски, преку Боро Џони. По преминувањето на Бугарија на страната на антифашистичките сили, во селото се наоѓал 48-и бугарски полк и во селото бил одржан состанок помеѓу Струмичкиот партизански одред и бурагската страна за заеднички дејства против германските сили. Во текот на војната, од селото своите животи ги загубиле: Гинин Ванчо, Ѓоргиев Ванчо, Дедејски Асен, Дедејски Наке, Карамазов Стојан и Паралидов Борис, додека во списокот на жртви на фашистичкиот терор се вклучени: Гавров Атанас, Гавров Борис, Кацаров Илија и Костадинова Слава.
Правопис
Во правописот спаѓа и писмото на еден јазик. Македонскиот јазик има многу помалку правописни правила од многу други јазици, од проста причина што тој, заедно со други јужнословенски правописи, е веројатно најсовршениот во светот. Англискиот јазик, од друга страна, со неговата азбука од 26 букви има согласки и самогласки, но нема глифи за нагласок. Меѓутоа секоја англиска буква може да претставува повеќе од еден звук, а секоја англиски звук (фонема) може да биде напишан со повеќе од една буква. На пример едно правописно правило за буквите е i пред e освен по c; друг пример е дека множината е пишува со буквата s без разлика дали се изговара како [ц], како во cats, или [з], како во dogs. Покрај ова, комбинациите од букви наречени диграфи, како th, всушност прествавувале еден едиствен звук во англискиот јазик. Други јазици со истата азбука може и да не ги користат истите диграфи.
Босилово
Југославија
По крајот на Втората светска војна, Босилово било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Правопис
Еден од најкомплексните правописни системи се системот на јапонскиот јазик, кој користи комбинација на неколку илјади логографски знаци (кинески знаци ханце) наречени канџи, два слоговника наречени катакана и хирагана, и латиницата, ромаџи. Сите зборови можат да се напишат во речиси сите системи. Изборот на писмото зависи од ред фактори, како обичаи, читливост, и стилски избор.
Еден правопис се смета за 'ефикасен' ако има еден глиф по звук (фонема) и обратно, но многу малку системи се волку совршени. Меѓу таквите екстремно ретки примери е македонскиот правопис.
Босилово
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.698 жители, од кои 1.697 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.273 жители, од кои 1.217 Македонци, 4 Срби и 52 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1811 и 1812 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и Дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.394 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.400 гласачи.
Славчо Деловски
Славчо Деловски ( во — )— македонски партизан, учесник во НОВ.
Животопис
Од Велес се доселил во Скопје и живеел во Црниче, каде дејствувал во силна партиска ќелија. Како напреден младинец бргу се поврзал и се вклучил во илегалната борба против бугарскиот фашистички окупатор. Во 1943 година бил примен во редовите на КПЈ. Развил широка политичка дејност кај младината и придобил нови приврзаници за оружената борба против окупаторот. Учествувал во растурање летоци, во кои се осудувал окупаторот и се објаснувале целите и успесите на Народноослободнтелното движење. Организирал собирање на материјали и парична помош, што се испраќала на партизаните и илегалците што работеле во Скопје.
На 3 март 1944 година заминал во веќе прославената Трета македонска ударна бригада. Со Бригадата учествувал во борбите на Црна Трава, Ристовац, Пробиштип и Црн Врв. Загинал во борбите против бугарските фашистички сили, на 6 април 1944 година. Неговите останки биле погребани на скопските гробишта.
Поглавје X од Повелбата на Обединетите нации
Член 71
Членот 71 претставува основа за доделување на советодавен статус на невладините организации. Имало претставници на 1.200 доброволни организации присутни на основачката конференција на Обединетите нации во Сан Франциско во 1945 година, и овој напис обезбедил механизам за континуирано вклучување.
Знаме на Гронинген
Знамето на провинцијата Гронинген е усвоено во 1950 година и претставува комбинација на грбовите на градовите Гронинген и Омеланден. Црвенате, белате и сината боја потекнуваат од грбот на Омеландена, додека пак белата и зелената потекнуваат од грбот на градот Гронинген. Боите на градот се во средиштето на знамето со цел да ја нагласат централната локација на градот во Холандија.
322 п.н.е.
322 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 322. година пред новата ера, 322. од првиот милениум п.н.е., 22. од 4 век п.н.е. и трета од 320-тите п.н.е.
Иванка Апостолова
Иванка Апостолова  таа е една од ретките девојки што објавува свои стрипови во Македонија.
322 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5186 и 5187 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4428 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3438 и 3439 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 431.
Иванка Апостолова
Употребува јарки бои со кои исцртува монструми од нејзиниот бестриариум.
322 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 322 година се протега во 2314 и 2315, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2374 и 2375 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 221. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 972 и 971 исламска година пред хиџра.
Квик-Степ Алфа Винил Тим
Квик-Степ Алфа Винил Тим‏‎ (кратенка според UCI: QST) — белгиска професионална велосипедска друмска екипа, која настапува во Светската турнеја. Екипата е предводена од Патрик Лефевер, додека спортски директори на екипата се Давиде Брамати, Вилфрид Петерс, Рик ван Слике, Том Стелс, Брајан Холм и Јан Шафрат.
Мери Селест
„Мери Селест“ или „Небесна Марија“ (англиски: Mary Celeste) бил американски трговски брод кој бил откриен во декември 1872 година напуштен во Атлансткиот Океан. Денес не е целосно потврдено како екипажот и патниците исчезнале од бродот, иако на денот на неговото откривање времето било мошне поволно и целиот екипаж бил искусен и добро упатен во морепловството. Последното отпловување на бродот било кон Гибралтар кога бродот поминал еден месец на море и имал залиха од храна и вода за шест месеци. Целиот товар на бродот при откривањето бил недопрен, па дури и личните работи на екипажот и патниците сè уште стоеле каде тие ги оставиле. Екипажот и патниците не се повеќе никогаш видени и денес случајот со „Мери Селест“ е една од најголемите поморски мистерии во светот.
Судбината на екипажот е предмет на шпекулации од различен вид. Теориите се движат од алкохолно предозирање, преку подводни земјотреси па сè до вонземски појави. Често има и предлози кои се слични со хипотетичките објаснувања на исчезнати бродови во Бермудскиот Т риаголник. Денес, името Мери Селест често се поврзува со мистериозни бродски појави и таканаречени бродови-духови.
Малина
Малина — долгогодишна листопадна билка, со грмушест или полугрмушест раст, со повеќегодишен корен и со едногодишни и двогодешни изданоци кои припаѓаат на семејството рози (Rosaceae), родот Rubus и има повеќе подродови.
Диви врсти и распространетост
Подврстата Idaeobatus е распространета во целиот свет и опфаќа околу 195 видови на малини. Во овој најголем подвид најважни се:
Црвена малина опфаќа две подврсти:
Малината се распростира во Азија, Северна Америка и Јужна Америка, Европа, јужниот дел на Африка и Австралија. Најмногу видови на малина потекнуваат од Азија а најмалку од Европа.
Европска црвена малина (Rubus idaeus subsp. vulgatus Arrhen.) е жбун кој расте во цела Европа и северозападниот дел на Азија каде што неговте гранки се воглавно трновити, а на кои се наоѓаат непарни листови со 3 или 5 листа, во вид на јајцест облик. Цветовите се двополни (хермафродитни) додека толчникот е поголем од прашникот или еднакви со него. Плодот е темноцрвен со издолжен или топчест облик, кој претставува збир од 20 до 150 ситни плодови. Во Европа е воведено да се одгледува со култивирање во почетокот на 17-от век. Во Македонија, Србија и балканскиот регион, оваа дива малина може обично да се најде на ридовите, буковите и други видови шума, во близина на потоците и реките, на надморска висина од 600 до 1200 метри. Малината како билка бара доста светлина и влага. Американската црвена малина (Rubus idaeus subsp. strigosus Micx.) најмногу е распространета во северниот и средиот дел на Северна Америка и во источниот дел на Азија. Плодовите на оваа малина се светлоцрвени и полуокруглести, а билките имаат бројни жлездани влакна. За разлика од дивата европска, оваа е потпорна на ниските температури.
Црната американска малина (Rubus occidentalis) најмногу е распространета во Севера Америка, и тоа во јужниот дел на Канада и северниот и средниот дел на САД. Црната малина е повеќегодишен буен жбун чии трновити гранчиња рачно се виткаат и го оживуваат врвот. Едногодишните гранки се зеленкасти или виолоетови, со непарен број на листови 3 или 5. Цветовите се двополни (хермафродитни) додека тучковите се пониски од прашникот или еднакви со него. Плодот е цврст, црн и полуокруглест кој има збир од 40 до 80 ситни полодови. Пурпурната малина (Rubus neglectus) распространета е најмногу во Северна Америка и типичен е природен хибрид помеѓу американските црвени малини и американските црни малини. Гранчињата личат на американска црна малина, која се витка и со тоа го оживува врвот, а плодот е темноцрвен, пурпурен.
Хранливи вредности на малината
Благите сочни малини се летен деликатес во северните региони со умерена клима. Освен плодот на малината кој се користи за џем, мармалад сокови, вино и колачи, листот на малината може да се користи за чај. Овој чај помога за намалување на крвниот притисок, а помага и кај парадентозата. Витамини, минерали, растителни влакна, флавоноиди, сето тоа го содржат малините и капините, кои освен што се вкусни, во својот состав има благотворно дејство при многу здравствени проблеми. Исто така содржат биофлафоноиди, кои делуваат како силни антиоксиданси и го спречуваат создавањето на силни радикали. Ја зголемуваат апсорбацијата на витамнин Ц и помагаат во зачувување на колагенот.
Употреба
Плодовите од малината се слаткокисели, многу вкусни, ароматични и лесно варливи. Малината е десертно овошје, а плодовите можат да се користат како свежи и замрзнати, како и за обработка на: сок, сируп, вино, природен ликер, компот, слатко, џем, мармалад, сладолед, кандирано овошје, малина во прав и друго. Листот практично се користи само во народната медицина, медицина за испирање на усните кај воспаление на нејзините слузокожи, кај воспалување на грлото и против дијареата. Влегува во состав на многобројни мешавини за лечење на заболени кардио-васкуларни болести, желудникот и цревниот систем, менструални и хормонски пореметувања и авитаминоза. Исто така влегува во состав на мешавина за ткн. пролетно чистење на крвта. Листот од малината може да замени некој чаеви, како што се индиски, грузиски и руски.
Во многуте земји плодот се користи во научната медицина како средство за исфрлање на течностите, кај дијарејата и дермитат. Екстрактот од плодот делува против вирусот. Покрај тоа тој го активира панкреасот на лачање на инсулин па со тоа го намалува шеќерот во крвта. Се користи и во прехранбената индустрија.
Во последно време се истражува делувањето на малината во злоќудните заболувања. Востановено е дека елагинската киселина, која ја има многу во малината, спречува размножување на ќелиите рак. Превентивно дејство има и плодот и чајот од листот на малината (и другите јајцести овошја: јагода, капина и др.). Во терапијата на злоќудните заболувања малините не се лек и не можат да го заменат, но се добра заштита од тие болести.
Мцири
Мцири (Мцыри) - поема на рускиот поет Михаил Лермонтов, напишана во 1839, а објавена во 1840 година. На грузиски, името на поемата значи „Искушеник“.
Содржина
Поемата се состои од 26 пеења, а дејството се одвива во еден манастир во Грузија. Еден руски генерал патувал за Тифлис, заедно со своето слугинче, шестгодишно дете. Детето било многу болно и генералот го оставил во манастирот, каде за него се грижел еден стар калуѓер. Детето пораснало и кога требало да стане калуѓер, тоа избегало од манастирот. По него била испратена потера, која го пронашла по што исцрпеното момче му се исповедало на монахот: Момчето избегало зашто посакало да го види родниот крај; бегајќи низ шумата, тоа стигнало до еден поток, каде видело преубава девојка; сепак, тоа продолжило да бега низ шумата и на една ливада го пресретнал пантер; момчето започнало борба со пантерот и го убило; потоа, тоа го продолжило патувањето и стигнало во близината на манастирот од кое побегнало, каде што се онесвестило. Во својата исповед, момчето жалело поради тоа што не успеало да го види родниот крај и замолило, непосредно пред смртта, да го положат во градината за да го гледа Кавказ.
Осврт кон делото
Пред да ја добие крајната форма, поемата „Мцири“ поминала низ повеќе етапи. Нејзините корени може да се следат од поемата „Исповед“ (1830) чие дејство се одвива во еден католички манастир во Шпанија и поемата „Болјарот Орша“ (1836) чие дејство е сместено во 16 век, за време на владеењето на Иван Грозни. За време на престојот во Кавказ, Лермонтов ја добил крајната замисла за поемата „Мцири“, заснована врз вистинита приказна. Во неа се зборува за едно болно момче заробено во еден грузиски манастир од којшто постојано се обидува да побегне. Притоа, момчето не се помирува со загубата на слободата ниту по конечниот неуспех на неговите обиди за бегство. Поемата се одликува со идеален спој на силен протест и најсуптилна поетска емоција. Лирскиот јунак на „Мцири“ е типичен романтичарски бунтовник, кој русоовски ја бара слободата надвор од општеството, во исконската и архаична невиност на природата.
NGC 3755
NGC 3755 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3755 се споменува и како UGC 6577, MCG 6-26-8, CGCG 186-12, KUG 1133+366B.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3755 е од видот SBc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 3755 има привидни димензии од 3,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 3755 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35913. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2525. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 109.
Фазли Демиров
Фазли Демиров ( во —  во Ѓаково, Хрватска)— македонски партизан, учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно градско семејство работел како општ работник. По ослободувањето на градот стапил во 14 македонска ударна бригада. Во ноември 1944 година, по извршувањето на одредени воени задачи заминал на Cремскиот фронт, откако со љубов и упорност постигнал задоволителни резултати во обуката, со новоприменото современо советско оружје. Со Бригадата учествувал во пробивот на Cремскиот фронт. Последната борба му била пред Ѓакoво. Градот бил ослободен, но во оваа битка во април 1945, била неговата последна во која го загубил и својот живот.
Ново Лагово
Ново Лагово — село во Општина Прилеп, во непосредна близина на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото лежи 5 км југоисточно од Прилеп. Покрај магистралниот пат А3 (Прилеп – Битола), регионалниот пат Р1101 Прилеп - Битола, и регионалниот пат Р1107 Ново Лагово-Демир Капија. Околни населени места се: Старо Лагово (2,5 км воздушна линија) на југоисток, Волково (4,5 км воздушна линија) на Исток, Беровци (2,25 км воздушна линија) и Галичани (3 км воздушна линија) на југозапад. Во селото има 6 бунари. Ново Лагово е село од збеан тип. Има 3 прави улици во правец североисток - југозапад. Долж улиците куќите се поредени во 3 низи. Селото има сè на сè 27 домаќинства (1954 г.). Обработената земја и пасиштата околу Н. Лагово се наоѓаат на месностите викани: Дујгас, Горно Садово, Долно Садово и Поле. Оддалеченост од поголемите градови во Македонија: Скопје (77км),Битола (35км).Оддалеченост од аеродромите во Македонија: Александар Македонски (72 км) и свети Апостол Павле (66 км). Ново Лагово не излегува на железничка пруга, но и покрај тоа што не излегува на железница има поволна геостратешка позиција. Ново Лагово е поврзано со Прилеп со автобуски сообраќај. Низ селото поминува Волковска река. До реката се наоѓа црквата Света Петка, чии темели се поставени во 2001 година. Света Петка е заштитник на селото.
Историја
Ново Лагово е колонистичко село, основано во атарот на Старо Лагово во 1912 г. Основачи биле православни Срби доселени 1922 г. од Далмација. Тие години доселениците добиле утринска земја која ја разделиле и ја претвориле во ниви. Потоа колонизаторите купиле ниви и во атарот на соседното село Беровци. Ново Лагово добро напредувало. Населението ја искористило поволната сообраќајна положба и близината на Прилеп како пазари. Таму продавале земјоделски производи и млеко. До почетокот на Втората светска војна селото нараснало на 21 куќа, и било угледно село. напредувало најбрзо од сите околни села. За време на Втората светска војна Србите од Ново Лагово страдале од Бугарите. Непријателската полиција често го опкружувала селото, ги претресувала куќите и ги тепала селаните. Населението не смеело никаде да излези надвор од селото па дури ни во Прилеп. Годината 1946, Србите од Ново Лагово освен еден род со две домаќинства се иселиле во Војводина.
Стопанство
Источно од селото се наоѓа мини индустриска зона, изградена во 90-тите години на минатиот век.
Население
Во куќите на иселените Срби, и на нивната земја, власта на НР Македонија во 1946/47 населила 25 домаќинства од областа на сливот на реката Црн Дрим, најмногу од струшка Малесија. Бројот на домаќинства изнесувал: