cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замок Мирамаре
Замокот Мирамаре
Замокот Мирамаре и неговиот парк биле изградени по наредба на Фердинанд Максимилијан (1832–1867), од Домот на Хабсбург - помлад брат на Франц Јосиф, император на Австрија. Во 1850 година, на осумнаесетгодишна возраст, Максимилијан дошол во Трст со својот брат Чарлс и веднаш потоа тргнал на кратко крстарење кон Блискиот Исток. Ова патување ја потврдило неговата намера да плови и да го запознава светот. Во 1852 година бил назначен за офицер, а во 1854 година станал главен командант на царската морнарица. Решил да се пресели во Трст и да изгради дом свртен кон морето и опкружен со парк достоен за неговото име и ранг.
Според традицијата, кога надвојводата бил фатен во ненадејна бура во Заливот, тој се засолнил во малото пристаниште Грињано и го избрал тој гол карпест бран од варовно потекло како амбиент за својот дом. Целиот комплекс, купен за прв пат на почетокот на март 1856 година, бил наречен Мирамар, веројатно по името на принцот Фердинанд од резиденцијата на Сакс-Кобург-Гота-Кохари во Пена, Португалија. Дизајнирана во 1856 година од Карл Јункер, австриски архитект, архитектонската структура на Мирамаре била завршена во 1860 година. Стилот ги одразува уметничките интереси на надвојводата, кој бил запознаен со еклектичните архитектонски стилови на Австрија, Германија и Англија. На занаетчијата Франц Хофман и неговиот син Јулиус им беше доверено опремувањето и украсите. Хофман, кој работел во градот Трст, бил вешт занаетчија кој бил подготвен да ги следи предлозите на Максимилијан. И занаетчиот и неговиот патрон имале слична културна формација и добро ги познавале еклектичните тенденции од тоа време.
Работата, постојано надгледувана од Максимилијан, била завршена дури по неговото заминување во 1864 година за Мексико; каде по краткото владеење како император бил погубен во јуни 1867 година. Максимилијан имал намера да создаде интимна атмосфера во замокот во областа резервирана за неговото семејство – област во која сакал да биде во контакт со природата, одразувајќи го и неговиот сопствен и духот на една епоха. На приземјето, наменето за употреба на Максимилијан и неговата сопруга, Шарлот од Белгија, достојни за одбележување се спалната соба и канцеларијата на надвојводата, кои ја репродуцираат кабината и строгиот кабинет, соодветно на фрегатата Новара, воениот брод што го користел Максимилијан кога тој бил командант на морнарицата за да го обиколи светот помеѓу 1857 и 1859 година; библиотеката, чии ѕидови се обложени со полици за книги и собите на надвојвотката со нивната таписерија од светло-сина свила. Сите соби сè уште имаат оригинален мебел, орнаменти, мебел и предмети кои датираат од средината на 19 век. Многу грбови на Втората мексиканска империја го красат замокот, како и камени украси на надворешноста кои го прикажуваат ацтечкиот орел.
Првиот кат вклучува места за прием на гости и соба на тронот. За одбележување се величествените облоги на таванот и ѕидовите и кинеските и јапонските дневни соби со нивниот ориентален мебел. Од особен интерес е просторијата украсена со слики од Чезаре Дел Аква, кои прикажуваат настани од животот на Максимилијан и историјата на Мирамаре. Во моментов, собите во замокот се претежно уредени според оригиналниот распоред за кој одлучил кралската двојка. Вредната фотографска репортажа нарачана од самиот надвојвода овозможило точна реконструкција.
Мал замок
Откако бил назначен како офицер во Царската морнарица во 1852 година, Максимилијан решил да се пресели во Трст, каде што престојувал сè подолги и почести периоди. Тој изнајмил вила на падините на ридот Сан Вито од Николо Марко Лазарович со клаузула во договорот што му дозволувала да ги направи сите модификации што ги сметал за неопходни. Последователно, за време на завршувањето на замокот Мирамаре, надвојводата изградил мал замок наречен Мал замок кој во помал обем ја репродуцирал фасадата на главниот замок и во кој тој живеел до Божиќ 1860 година.
Мал замок, сместен во панорамска област, гледа кон Грињано од едната страна, а од друга страна кон партер опкружен со дрвја и на чистинка пред оранжериите во чиј центар има фонтана. Моделиран на еклектични форми на квадратна основа со тераса свртена кон замокот, кулата и влезот на Арбор, Мал замок има мал број едноставно опремени соби. Во приземјето има украси со гипс обоени да личат на дрво. На првиот кат, пак, има декорација многу слична на онаа во Вилата Лазарович што може да се поврзе со одлуката на Максимилијан да го пренесе во Кастелето својот дел од орнаментите на вилата која била негова прва резиденција во Трст. Всушност, просториите во турски и германски стил и просторијата украсена со панели на женски фигури претставуваат силни паралели меѓу двете згради и ги истакнуваат уметничките тенденции од тоа време: бројни украси, ѕидови покриени со слики, многу орнаменти, тешки завеси и простории. преполни со мебел.
Мал замок е поврзан со историјата на Максимилијан и Шарлот. Токму тука Шарлот престојувала од крајот на 1866 година до летото 1867 година, помеѓу нејзиното враќање од Мексико и патувањето во Белгија. Во него се сместени и дел од покуќнината на замокот Мирамаре во периодот кога таму престојувал војводата од Аоста.
Парк Мирамаре
Паркот Мирамаре, кој своевремено немал вегетација, а сега има површина од 22 хектари, стои на карпест гребен со поглед на Јадранското Море. Местото било планирано и уредено од Карл Јункер, според желбите на надвојводата Максимилијан кој внимателно ја следел зградата на неговата резиденција. Што се однесува до ботаничкиот аспект, бил повикан градинарот Јозеф Лаубе, но бил заменет во 1859 година од Антон Јелинек, боемец кој учествувал во експедицијата на фрегатата Новара низ светот.
Паркот, на кој во 1856 година започнала работата, претставува класичен пример на мешана, вештачка имплантација на магични шумски дрвја и грмушки и успева да го спои шармот на типично северната средина и медитеранскиот контекст. За разлика од барокната градина, англиската - по моделот на Мирамаре - воведува нов однос со природата, што произлегува од различниот сензибилитет кон материјалниот свет. Токму затоа, кога се шетате по патеките во паркот, можете да дишете во атмосфера која е цврсто поврзана со животот на неговиот сопственик и неговата романтична врска со природата, типична за неговата епоха. Пред 1856 година, областа на паркот била гола, со само некои грмушки и трнливи грмушки. Денес, од друга страна, постои група на различни видови дрвја кои се, во најголем дел, од неевропско потекло или во секој случај, кои не се родени во областа. Во период од десет години беа засадени кедри од Либан, Северна Африка и Хималаите, заедно со елки и смреки од Шпанија, чемпреси од Калифорнија и Мексико, разни видови борови од Азија и Америка, на кои некои егзотични примероци, како на пр. беа додадени џиновската секвоја и гинко билоба. Мирамаре бил замислен како приватна градина, а не како парк. Всушност, нема монументален влез или патека до замокот. Тоа била градина на чуда, не наменета за јавна употреба, иако надвојводата ја отворал за јавноста неколку дена во неделата. Водотеци, базени, извртени патеки, дрвја поставени според природни модели, некои тревни површини се типични за англиските градини. Грубоста на теренот ја фаворизирало неправилната поставеност на гребенот, комбинирајќи ја вештачката трансформација со природната средина.
Паркот се одликува и со присуството на некои згради вклучени во проектот на Јункер: Мал замок – населен постојано од Максимилијан и Шарлот – на кое започнале работите истовремено со работите на замокот; оранжериите наменети за одгледување на растенијата што ќе бидат постават во паркот; урнатините на капелата посветена на Свети Канчано, во чија апсида е зачуван крст направен од дрвото на фрегатата Новара, поставен во 1899 година; и на крајот мала куќа, која денес се користи како кафуле, „ швајцарската куќа “, сместена на работ на лебедовото езеро.
До 1954 година, Мирамаре се користел како штаб за Третиот Рајх, Нов Зеланд, британските и американските окупациски сили. Конечно во 1955 година, комплексот бил повторно отворен за јавноста под името Мирамаре парк, чие управување било доверено на Надзор за архитектонско и пејзажно наследство и за историско, уметничко и етно-антрополошко наследство од регионот Фриули-Венеција Џулија.
Денес градините се домаќини во текот на летната сезона на спектакли како што е мјузиклот „Сиси“, преживување на приказната за Империјата во нејзиниот природен амбиент и разни концерти.
штали на замокот Мирамаре
Максимилијан го нарачал планот за шталите на замокот Мирамаре, чиј дизајн бил направен помеѓу 1856 и 1860 година од архитектот Карл Јункер. Тој веќе ги планирал сите работи што требало да се направат во областа Мирамаре: замокот, паркот и сите негови пристапни патеки, Кастелето, Портичиоло („мало пристаниште“), конзерваториуми, швајцарската куќа и павилјонот на задниот дел на партерот.
Скиците на Јункер го прикажуваат планирањето на зградата на шталата, како во нејзината целина, така и во секој дел посветен на одредена употреба.
Зградата е составена од три дела околу централниот двор отворен кон морето. Се наоѓа на патот што води кон Трст, на заштитено, здраво место на оддалеченост од замокот. Тоа е 40 метри квадратни. Централниот дел бил наменет за коњи: скици на Јункер вклучувајќи ја локацијата наместото за животни, обложувајќи го долниот периметар. Двете крила, совршено симетрични, се под-поделени на три дела: во близина на шталите кутии-соби за ремен; потоа сместување за персоналот и, конечно, кујните, во близина на морето. Големиот павилјон одзади бил резервиран за тренери. Неговиот пристап од западната страна го сочинуваат две главни врати (едната веројатно влезот, другата излезот).
Помеѓу двете светски војни, кога замокот бил населен од војводите од Аоста, биле направени и некои промени во шталите.
Мирамаре по 1867 г
По смртта на Максимилијан I во Мексико во јуни 1867 година и заминувањето на Шарлот за Белгија, замокот и паркот продолжиле да бидат место каде што Хабсбурговците поминувале кратки периоди.
Веќе во септември 1882 година, императорот Франц Јосиф со Елизабета Баварска и престолонаследникот Рудолф со неговата сопруга Стефанија од Белгија, престојувале во Мирамаре за време на официјалната посета на Трст и приредиле приеми за познатите на градот. Во август 1885 година, надвојвотката Стефанија останала таму неколку дена. Помеѓу 1869 и 1896 година, евидентирано е дека царицата Елизабета престојувала таму најмалку четиринаесет пати. На 22 март 1900 година, Стефани од Белгија - внука на Шарлот и вдовица на Рудолф - ја избрала капелата на замокот за нејзиниот втор брак со унгарскиот благородник Елемер де Лоњај. Од 9 март до 11 април 1914 година, престолонаследникот надвојводата Франц Фердинанд живеел во замокот со сопругата и синовите и го угостил германскиот император Вилијам; два месеци подоцна надвојводата бил убиен во Сараево. За одбележување е и посетата на последниот император Чарлс и неговата сопруга Зита.
За време на Првата светска војна целиот мебел и уметнички дела што му припаѓале на замокот биле преместени во Виена и складирани во палатите Шенбрун и Белведере и во дворските библиотеки. На крајот на војната целата територија на Мирамаре преминала под директна контрола на италијанската влада. Помеѓу октомври 1925 и март 1926 година, со заедничка согласност на двете влади, Австрија го вратила целиот мебел со цел да се овозможи реконструкција на првобитната внатрешност на замокот. Реставрацијата на покуќнината и собите, под раководство на Кралскиот надзор, значело дека музејот може да биде отворен за јавноста на 24 март 1929 година.
Две години подоцна владата му го доделила Мирамаре на војводата Амедео од Аоста, капетан на првата воздушна дивизија стационирана во Горица, кој живеел таму постојано до 1937 година кога бил назначен за вицекрал на Етиопија. Замокот исто така бил дом на семејството на Војводата до средината на 1943 година. Сепак, на посетителите им бил дозволен пристап до горниот дел на паркот и, од 1931 година, до Кастелето, опремено со опрема на надвојводата Максимилијан кои не биле дел од опремувањето на војводата од Аоста. Потоа замокот бил користен како училиште за офицери од страна на германските трупи кои го окупирале градот. Како резултат на противењето на Галејтер Фридрих Рајнер за претворање на замокот во нацистички штаб, зградата била спасена од можно бомбардирање. Во меѓувреме, покуќнината била отстранета и се чувала во различни згради во градот.
На крајот на 1945 година, новозеландските трупи под команда на генералот Фрајберг влегле во Трст и се населиле во замокот, правејќи многу промени во внатрешноста. Следеле британските трупи и го поставиле штабот на XIII корпус во Мирамаре. Конечно дошле и Американците и замокот служел како седиште на американскиот гарнизон Трст Соединетите трупи (TRUST) од 1947 до 3 октомври 1954 година. Надзорот веднаш започнал со работа на реставрација на внатрешноста на замокот и Малиот замок и распоредот во паркот. Врз основа на цртежи и периодични фотографии, обновени се дрвените украси во собите, се преуредил мебелот, покуќнината, сликите и таписериите.
Музеј
Посетителите на замокот ќе можат да го видат следново: одаите на Максимилијан и оние на неговата сопруга Шарлот; собите за гости; информативната соба која ја раскажува историјата на замокот и изградбата на паркот; станот на војводата Амедео од Аоста со мебел од 1930-тите во рационалистички стил. Сите соби го имаат оригиналниот мебел, орнаментите, мебелот и предметите кои датираат од средината на 19 век. Посебно значајна е музичката соба во која Шарлот свирела на фортепијано, која сега е изложена во просторијата VII. Во просторијата XIX има серија слики од Чезаре дел Аква кои ја прикажуваат историјата на Мирамаре. И на крај, посетителите можат да ја посетат престолната соба, која неодамна била вратена во нејзиниот поранешен сјај.
Наводи
<references group="" responsive="1">
IC 1360
IC 1360 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 14 м 37,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 31' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 1360 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1411161.
Веавица
Веавица или приземна виулица — посебен облик на виулица во која не врни снег, туку ветрот го крева снегот од земјата. За време на овој феномен, и вертикалната и хоризонталната видливост се намалуваат, а движењето е тешко. Веавицата често се претвора во виулица.
NGC 7291
NGC 7291 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7291 се споменува и како UGC 12047, MCG 3-57-8, CGCG 452-15, NPM1G +16.0527.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 28 м 29,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 47' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 7291 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68944. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 212; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1695. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 842.
Честотна модулација
Ако сигналот на информацијата е аналоген сигнал (глас, музика), носечката честота ќе се менува континуално во одреден честотен опсег. Ако сигналот на информација е дигитален сигнал, носечката честота може да има две или повеќе дискретни вредности. Во наједноставниот облик, бинарната дигитална честотна модулација, честотата се одржува на една вредност за дигиталната нула, а на друга за единицата.
Честотна или фазна модулација?
Честотната и фазната модулација се многу слични, не е можно да се менува фазата без промена на честотата и обратно. Ги разликуваме само по тоа која особина на носителот директно се менува. Ако директно се менува честотата, а индиректно фазата, станува збор за честотна модулација. Ако директно се менува фазата, а индиректно честотата, станува збор за фазна модулација.
Примена
Комерцијалните радиостаници во опсегот на ултракратките бранови (УКБ) ја користат честотната модулација. Исто така се користи и за пренос на звук во безжичниот телевизиски систем, и многу други жични и безжични комуникациски системи.
Предност на честотната над амплитудната модулација во радиокомуникациите е поголемата отпорност на пречки, а мана ѝ е зафаќање на поголем честотен опсег.
Можни облици на модулација
Да го разгледаме математичкиот израз за синусоиден бран:
v = Vp sin (2πft+θ) или
v = Vp sin (ωt+θ)
каде
Од изразот може да се види дека постојат три начини на модулација во зависност од тоа на кој начин се менува носителот. Тоа се амплитудната, честотната и фазната модулација.
Џереми Систо
Систо го напишал сценариото за комедискиот филм Break Point (2014), во кое исто така глумел. Во 2015 година, тој глумеше во A&amp;E ' The Returned. Од 2016 до 2018 година, Систо го глумеше Фреди Грин во драмската серија мраз „ Ice Audience Network “. Од 2018 година, Sisto глуми како помошник специјален агент за задолжување во улога како Џубал Валентајн во CBS драма серијата ФБИ.
318
318 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 318 година од новата ера, 318. од првиот милениум, 18. од IV век и деветта од 310-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5826 и 5827 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5068 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4078 и 4079 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1071.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 318 година се протега во 2954 и 2955, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3014 и 3015 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 861. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 313 и 312 година пред хиџра.
1363 п.н.е.
1363 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1363. година пред новата ера, 363. од вториот милениум п.н.е., 63. од 14 век п.н.е. и четвртта од 1360-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4145 и 4146 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3387 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2397 и 2398 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 610 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1363 година се протега во 1273 и 1274, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1333 и 1334 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 820 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2045 и 2044 исламска година пред хиџра.
Рамна
Рамна — село во Општина Битола, во областа Ѓават-Кол, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Ѓават-Кол, во западниот дел од Општина Битола, од десната страна на реката Шемница. Селото е ридско, на надморска височина од 820 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено околу 17 километри.
Атарот зафаќа површина од 7,3 км2. На него обработливото земјиште зазема простор од 310 хектари, на пасиштата отпаѓаат 267 хектари, а на шумите 112 хектари.
Стопанство
Селото има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Рамна имало 440 жители, од кои 210 Македонци христијани и 230 Албанци муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Рамна имало 486 жители.
Селото е мало, коешто во 1961 година имало 299 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 86 жители, од кои 79 се Македонци и 6 Албанци.
Според пописот од 2002 година, во селото Рамна имало 61 жител, од кои 53 Македонци, 7 Албанци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 22 жители, од кои 12 Македонци, 9 Албанци, 1 останат и 11 лица без податоци.
Родови
Рамна е македонско православно село, родовите во селото се староседелски и доселенички.
Албанци: Бесимовци (2 к.) доселени се во XIX век од некое место во Јужна Албанија.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Битола, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе биле придодадени поранешните општини, Бистрица, Кукуречани и Цапари. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Цапари.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Цапари, во која влегувале селата Рамна, Ротино, Српци и Цапари.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Кажани, во која покрај селото Рамна се наоѓале селата Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Лера, Маловиште, Ротино, Српци и Цапари.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Дихово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Битола.
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 29 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 26 гласачи.
Иселеништво
До 1951 година од селото имало иселеници во Битола (5 семејства), САД (18 семејства), Бугарија (1 семејство), Скопје (1 семејство) и во Србија (1 семејство).
Иселеништвото продолжило и потоа и водело кон Битола, Скопје, Ресен, прекуокеанските земји (САД, Канада, Австралија), и низ Европа.
Во 1912 година 70 до 80 албански семејства се иселиле од селото. Тие се населиле во Битола и во Турција.
Селевкидски календар
Селевкидски календар — систем за броење на годините кој се користел во Селевкидското Царство и други земји меѓу старите македонски цивилизации. Понекогаш се нарекува „владеењето на Селевкидите,“ или пак годината на Александар. Оваа ера започнува со повторното освојување на Вавилон од Селевк I Победникот во 312/11 година п.н.е по неговото протерување во птоломејскиот Египет, ден кој се сметал од страна на Селевк и неговиот двор за почеток на Селевкидското Царство. Според еврејската традиција, ова сметеање на времето започнало од шестата година од владеењето на Александар III Македонски. Воведувањето на новата ера е споменато во еден од Вавилонските летописи, летописот за дијадосите.
Селевкидските години се користеле на два различни начини:
Овие разлики на почетоците на годините заначело дека истите се разликувале. Според примерот на Бикерман:
Селевкидската ера се користела до крајот на 6 век од новата ера, како на пример во записите на Зебедите во Сирија, од 24 Горпиај 823 гоодина (24 септември, 512 година), а и во записите на Јован Ефески. Сириските летописци продолжиле да го користат сè до Михаил Сириецот во 1100 година/ 1400 година според селевкидскиот календар. Најден е на написите на надгробните спменици на Источната црква во Средна Азија кои се од 14 век од новата ера.
Еврејско-вавилонскиот календар кој се користел од јеменските Евреи до современиот период, продолжил да се користи и при определени ритуали до ден денешен.
Гога Зафироски
Гога Зафироски - Зафиро (, -, ) — македонски пејач на народна музика.
Руска академија на науките
Руската академија на науките (РАН; руски: Росси́йская акаде́мия нау́к, Rossíiskaya akadémiya naúk) се состои од Руската национална академија; мрежа на научни институти од целата Руска Федерација и дополнителни научни и општествени институции како што се библиотеки, издавачки куќи и болници. Со седиште во Москва, РАН се смата за цивилна, самоуправна, некомерцијална организација чиј основач е Владата на Русија. Ги комбинира членовите на РАН и научниците вработени во институциите. Во близина на централната академија се наоѓа споменик на Јуриј Гагарин на плоштадот кој го носи неговото име.
Од ноември 2017 година, академијата ги вклучува сите 1008 институции и останатите установи, со вкупно околу 125 илјади вработени од кои 47 илјади се научници. истражувачи.
Руската академија на науките во Руското Царство
Царот Петар Велики, кој Готфрид Вилхелм Лајбниц го инспирирал и советувал, ја основал Академијата во Санкт Петербург. Декретите на сенатот од 8 февруари (28 јануари по Јулијанскиот календар) во 1724 година ја основале установата.
Првобитно е именувана како Санктпетербуршка академија на науките. Организацијата сменила неколку имиња во текот на своето постоење, како Царска академија на науките и уметностите (1747–1803), а потоа го добила името Царска санктпетербуршка академија на науките во 1836 година. Ова име го носела до крајот на Руското Царство, во 1917 година.
Многу странски научници се поканети да работат на академијата, вклучувајќи ги математичарите Леонард Ојлер, Андерс Јохан Лексел, Кристијан Голдбах, Георг Бернхард Билфингер, Никола Бернули и Даниел Бернули, ботаничарот Јохан Георг Гмелин, ембриологот Каспар Фридрих Волк, астрономот и географот Николас Делил, физичарот Георг Волфганг.
Научници од Академијата вршеле експедиции за истражување на оддалечените делови на земјата. Меѓу нив била втората Камчатканска експедиција на Витус Беринг од 1733 до 1743 година, експедицијата за набљудување на движењето на Венера во 1769 година со осум локации во Руското Царство и експедициите на Питер Симон Палас во Сибир.
Посебна организација, наречена Руска академија, била формирана во 1783 година со цел да работи на проучување на рускиот јазик. Руската академија била приклучена кон Царската академија на науките во Санкт Петербург.
Руската академија на науките во СССР
Набргу по Октомвриската револуција, во декември 1917 година, Сергеј Федорович Олденбург, водечки етнограф и политички активист во Уставната и демократска партија, се состанал со Владимир Ленин да разговараат за иднината на Академијата. Тие се согласиле дека стручноста на Академијата ќе се примени за решавање на прашањето за државата изградба, додека за возврат Советскиот режим ќе ѝ обезбеди финансиска и политичка поддршка на Академијата.
Најважните активности на Академијата во 1920-ти години вклучувале истражување на голема курска магнетна аномалија, минералите на полуостровот Кољ и учество во Планот ГОЕЛРО фокусиран на електрификација на целата земја. Во тие години биле основани многу истражувачки институции, а бројот на научници станал четири пати поголем отколку во 1917 година. Во 1925 година, Владата на Советскиот Сојуз ја признала Руската академија на науките како „највисока универзитетска научна институција“ и ја преименувала во Советска академија на науките.
Седиштето на Академијата во 1934 година од Санкт Петербург е преселено во главниот град — Москва.
Во тек на годините на Втората светска војна, Советска академија на науките дала голем придонес во развојот на модерното вооружување на — тенкови (нова серија Т-34), авиони, демагнетизација на бродови (за заштита од морски мини) итн. Во текот и после војната, Академијата била вклучена во советскиот проект на атомски бомби.
Кон крајот на 1940-ти години, Академијата се состоела од осум оддели (физички и математички науки, хемиски науки, геолошки и географски науки, биолошки науки, технички науки, историја и филозофија, економија и право, литература и јазици); три комитети (еден за координација на научната работа на Академијата на републиките, еден за научна и техничка пропаганда и еден за уредување и публикации), две комисии (за објавување популарна научна литература и за музеи и архиви), лаборатории за научна фотографија и кинематографија и оддели за печатење.
Советската академија на науките помогнала да се воспостават национални академии на науките во сите советски републики (со исклучок на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република), во многу случаи делегирајќи ги истакнатите научници да живеат и работат во други републики. Во случајот на Украина, нејзината академија била формирана од локални украински научници дури и пред болшевиците да ја окупираат Украинската народна република. Овие академии биле:
Меѓу најважните достигнувања на Академијата во втората половина на 20 век, се Советската вселенска програма. Спутник 1 биле лансиран во 1957 година, Јуриј Гагарин станал првата личност во вселената во 1961 година, а првата вселенска станица Салјут 1 започнала да работи во 1971 година. Значајни откритија се направени во јадрената гранка и во други области на физиката. Покрај тоа, Академијата учествувала во отворање на нови универзитети или нови студиски програми на постојните универзитети, чии најдобри дипломци ја започнале својата кариера во истражувачките институции на Академијата.
Академија после распадот на Советскот Сојуз
Ситуацијата во руската наука и технологија се подобрила во 2000 година, бидејќи владата најавила кампања за модернизација.
Реформи (2013—2018)
На 28 јуни 2013 година, руската влада објавила нацрт-закон што значело распуштање на Руската академија на науките и создавање на нова организација со истото име. Зградите и другиот имот на Академијата требало да бидат преземени под контрола на Федералната агенција за научни организации. Идејата била научниците да се концентрираат исклучиво на истражувачки активности без да се грижат за услугите за одржување на станови или административни работи. Реформата, наводно, ја напишал Михаил Коваличук, брат на Јуриј Коваличук, познат како личен банкар на Владимир Путин.
Од 2013 година, институциите на Академија ги управувала Федерална агенција за научни организации, што била вклучена ставка на овие реформи. Оваа агенција била овластена да ја „проценува“ ефикасноста на институциите врз основа на нејзините сопствени критериуми, како и да ги преуредува неефикасните институции. Покрај тоа, според законот, две други руски национални академии - Руската академија на земјоделски науки и Руската академија за медицински науки - биле споени со Руската академија на науките како нејзини нови специјализирани научни оддели.
Научната заедница не ги поддржала иницираните реформи и стилот на управување со Федералната агенција за научни организации. Во 2017 година, бил избран новиот претседател на Академијата, Александар Сергеев, кој во март 2018 година, изјавил дека Академијата сега влегува во постреформскиот период.
Во мај 2018 година било одлучено Федералната агенција за научни организации да биде испратена во стечај како независна владина агенција, но и понатаму да биде дел од Министерството за наука и високо образование.
Членство
Постојат три вида на членство во Руската академија на науките: полноправни членови (академици), дописни членови и странски членови. Академиците и дописните членови мора да бидат граѓани на Руската Федерација. Сепак, некои академици и дописници кои биле избрани пред распадот на Советскиот Сојуз, сега се државјани на други земји. Членовите на РАН се избираат врз основа на нивните научни придонеси - изборите за членство се сметаат за многу престижни. Во периодот од 2005 до 2012 година, Руската академија на науките имала околу 500 полноправни и 700 дописни членови. Но, во 2013 година, откако Руската академија на земјоделски науки и Руската академија на медицински науки се приклучиле на РАС, бројот на членови значително се зголеми.
На средината на април 2023 година, Академијата имала 1973 живи руски членови (860 полноправни и 1113 дописни членови) и 460 странски членови. Од 2015 година, Академијата им доделува почесна научна титула професор на Руската академија на науките, на врвни истражувачи со руско државјанство. Сега има 715 научници со овој наслов.
Тековна структура
Руската академија на науките се состои од 13 специјализирани научни оддели, три територијални оддели и 15 регионални научни центри. Академијата има бројни совети, комитети и комисии, организирани за различни намени.
Територијални одделенија
Сибирското одделение е основано во 1957 година, а Михаил Лаврентјев бил претседател основач. Истражувачките центри се во Новосибирск (Академгородок), Томск, Краснојарск, Иркутск, Јакутск, Улан Уде, Кемерово, Тјумењ и Омск. Од крајот на 2017 година, повеќе од 12.500 научни истражувачи се вработени во општинското собрание на РАС, од кои 211 вработен беа членови на Академијата (109 полноправни и 102 дописни членови).
Уралско одделение е основано во 1932 година, а основачкиот претседател бил Александр Ферсман. Истражувачките центри се наоѓаат во Екатеринбург, Перм, Чељабинск, Ижевск, Оренбург, Уфа и Сиктивкар. Од 2016 година, 112 научници биле членови на Академија (41 полноправни и 71 дописни членови).
Далекуисточно одделение на Руската академија на науките ги опфаќа Приморските научни центри во Владивосток, Амурски научен центар во Благовјешченск (Амурска област), Хабаровск научен центар, Сакхалински научен центар во Јужно-Сахалинск, Камчаткански научен центар во Петропавловск Камчатски, Северноисточен научен центар во Магадан, Далекуисточен регионален земјоделски центар во Усуријск и неколку медицински институции. Од 2017 година, 64 члена на Академијата работело на оваа одделение (23 полноправни и 41 дописни членови).
Награди
Академијата доделува голем број на разни награди и медали, од кои некои се:
Кула Галата
Кулата Галата (турски:Galata Kulesi) е средновековна кула која се наоѓа во Истанбул, Турција. Сместена е во населбата Галата, во близина на Златниот Рог.Кај Венецијанците, кулата е позната и како Христова кула.
Опис
Кулата која е изградена од камен е висока 66,90 метри (62,59 метри без украсот на врвот). Во времето кога била изградена, таа била највисоката градба во градот. Кулата има надворешен пречник од 16,45 метри во основата, 8,95 метри со пречник од внатрешната страна, а ѕидовите се дебели 3,75 метри.
На нејзиниот највисок спрат денеска постои ресторан кој дополнително дава еден величествен поглед на Истанбул и на Босфорот. Исто така на горниот кат се наоѓа ѝ ноќен клуб. Влезот на кулата е претставен на турската банкнота од 10 лири.
Историја
Кулата била изградена во 528 година во времето на Јустинијан I како одбранбена кула. Била срушена за време на четвртата крстоносна војна. Била повторно обновена во 1348 година кога областа Галата која се наоѓа северно од Златниот Рог била колонија на Република Џенова. Тогаш кулата била наречена Christea Turris (односно Кулата на Христос). На врвот од кулата се наоѓал крст.Самата кула претставувала центар на ѕидините околу Галата и била користена за набљудување на стариот Истанбул.
Кулата била тешко оштетена за време на земјотресот во 1509 и обновена од страна на архитектот Хајретин кој бил многу познат во тој период. За време на владеењето на Сулејман Величествениот (1520-1566), била користена како затвор за затворениците кои биле осудени на работа. Такиједин ефенди основал опсерваторија на врвот на кулата на крајот на 16 век. Во времето на султанот Мурат III (1546-1595) била повторно претворена во затвор.
Во 17 век се користела од страна на јаничарскиот музички бенд. По 1717 година се користела повторно како опсерваторија за во 1794 година кулата биде ништена во пожар. По реновирањето, била изградена една мала соба од дрво во времето на султанот Селим III (1761-1808). По уште еден пожар во 1831 година, во времето на султанот Махмут биле додадени уште два спрата на кулата а врвот од кулата бил покриен со платно во облик на конусна шапка. По силна бура во 1875 година, кулата била оштетена и санирана во 1960 година.
Една од најпознатата легенда за кулата е за Хезарфен Ахмет Челеби. Во текот на 17 век, тој се обидел да лета од кулата до Ускудар со крилја прикачени на рацете. По неколку обиди тој успеал во еден ден со помош на ветрот кој го одвел преку Босфорот до Ускудар. По овој настан оваа кула се нарекувала и како кулата на Хезарфен. Исто така во текот на истиот период кулата се користела за спортување. Така натпреварот се состоел од врзани јажиња на врвот од кулата и секој натпреварувач требал да се симне до дното на кулата и повторно да се искачи по јажето.
Денес, кулата Галата работи само како туристички атракција од приватна фирма. Лифтот се качува до 7 кат, а последните две спрата на кулата треба да се искачат од скалите.
Non-Uniform Memory Access
Non-Uniform Мемориски Пристап
Не-единствен мемориски пристап или Не-единствена мемориска архитектура е дизајн на компјутерска меморија користена во мултиобработувачите, каде што времето за пристап до меморијата зависи од локацијата на меморијата во однос на обработувачот. Со NUMA, обработувачот може да пристапи до сопствената локална меморија побрзо од нелокалната меморија, тоа е, меморија локална за друг обработувач или меморија поделена помеѓу повеќе обработувачи. Архитектурата NUMA во скалата на архитектури, логички следува после архитектурата на симетричната мултиобработка (SMP). Нивниот комерцијален развој дошол како резултат на работат на Burroughs (подоцна Unisys), Convex Computer(подоцна Hewlett-Packard), Silicon Graphics, Sequent Computer System, Data General и Digital во текот на ’90 години. Техниките развиени од овие компании подоцна ќе бидат вклопени во оперативните системи на Unix, и оние слични на него, и на некој начин во Windows NT.
Основен концепт
Модерните обработувачи работат значително побрзо отколку главната меморија на која тие се прикачени. Во раните денови на пресметувањето и обработката на податоците, обработувачот работел побавно отколку неговата меморија. Со настапувањето на првиот супер-комјутер и брза пресметка во ’60 години, се преминало на погорно ниво на обработка. До тогаш, обработувачите “гладувале за податоци”, морале да закочат додека чекале пристапот до меморијата за биде завршен. Многу од дизајните на суперкомпјутери во периодот на ’80 и ’90 години биле фокусирани на обезбедување на мемориски пристап со голема брзина, како спротивност на брзите обработувачи, дозволувајќи им да работат на големи количества на податоци со брзина на која други системи не можат да им се приближат. Огранигувањето на бројот на мемориски пристапи го овозможи клучот за обезбедување на висок перформанс од модерните компјутери. Ова значи инсталирање на постојано растечка големина на кеш-меморија со голема брзина и користење на по софистицирани алгоритми за да се избегнат “кеш-пропусти”. Но драматицното зголемување на големината на оперативните системи и на апликациите кои работат на нив, генерално ги имаат совладано овие подобрувања на кеш-обработката. Мултиобработувачските системи го прават проблемот знацително полош. На овој начин, во еден одреден момент само еден обработувач може да пристапи до меморијата. NUMA се обидува да го лоцира овој проблем преку обезбедување посебна меморија за секој обработувач, избегнувајќи го судирот кога неколку обработувачи се обидуваат да пристапат до истата меморија. За проблеми кои вклучуваат ширење на податоци (заедничко за опслужувачи и слични апликации), NUMA може да го подобри перформансот преку единствена поделена меморија, преку поделбана мемориските банки. Секако, не секој податок завршува ограничен на една задача, што значи дека повеќе од еден обработувач може да ги бара истиот податок. За справување со овие случаи, NUMA системите вклучуваат дополнителен хардвер или софтвер за движење на податоците помеѓу мемориските банки. Оваа операција предизвикува ефект на успорување на обработувачите прикачени на тие банки, така да целосната брзина зголема преку НУМА ќе зависи од точниот број на задачи кои се извршуваат на системот во одреден момент.
Наводи
Оваа статија оригинално е заснована на материјали од Free On-line Dictionari of Computing, кој е лиценциран под GFDL.
1729
1729 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1729 година од новата ера, 729. од вториот милениум, 29. од XVIII век и последна од 1720-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7237 и 7238 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6479 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5489 и 5490 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2482.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1729 година се протега во 4365 и 4366, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4425 и 4426 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2272. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1141 и 1142 исламска година.
IC 1361
IC 1361 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1361 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 14 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 8' 32"".
Други поделби
Проучување на IC 1361 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Северна Каролина
Северна Каролина е сојузна држава во САД која се наоѓа во југоисточниот дел од земјата. Излегува на брегот на Атлантскиот Океан. Главен град е Роли, а најголем е Шарлот.
Северна Дакота
Северна Дакота е сојузна држава во САД во централниот северен дел од земјата. Главен град е Бизмарк.
1364 п.н.е.
1364 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1364. година пред новата ера, 364. од вториот милениум п.н.е., 64. од 14 век п.н.е. и петта од 1360-тите п.н.е.