cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Електричен набој
Преглед
За време на формирањето на макроскопските објекти, конститутивните атоми и јони обично се комбинираат за да формираат структури составени од неутрални  јонски соединенија  кои се електрично врзани за неутрални атоми. Така, макроскопските објекти имаат тенденција да бидат неутрални, но макроскопските објекти ретко се совршено неутрални.
Понекогаш макроскопските објекти содржат јони дистрибуирани низ материјалот, цврсто врзани на место, давајќи целокупен полн позитивен или негативен полнеж на објектот. Исто така, макроскопските предмети изработени од проводни елементи, можат повеќе или помалку лесно (во зависност од елементот) да ги преземат или да ги откријат електроните, а потоа да одржуваат полно негативно или позитивно полнење на неодредено време. Кога полниот електричен полнеж на некој објект не е нулти и неподвижен, феноменот е познат како статичка електрична енергија. Ова лесно може да се произведе со триење на два различни материјали, како што се триење на килибар со крзно или на стакло со свила. На овој начин, непроводливите материјали можат да се наполнатат во значителен степен, било позитивно или негативно. Полнежот земен од еден материјал се преместува во друг материјал, оставајќи спротивен полнеж со иста големина зад себе. Правилото на "конзервација на полнеж" секогаш се применува, на предметот од кој негативното полнење се зема, а се додава позитивен полнеж со иста големина, и обратно.
Единици
Единицата на количина електричен полнеж е кулонот, што е еквивалентен на околу 6.242 e  ( e  е полнеж на протон). Оттука, полнежот на електронот е приближно -1.602 C. Кулонот е дефиниран како количина на полнење што поминала низ пресек на електричен проводник кој носи еден ампер во рамките на една секунда. Симболот "Q" често се користи за означување на количина електрична енергија или полнење. Количината на електричниот полнеж може директно да се мери со електрометар, или индиректно со галванометар балистички галванометар.
По откривањето на одликите на полнежот, во 1891 година Џорџ Стони ја предложил единицата "електрони" за основна единица на електрично полнење. Ова било пред откривањето на честичката од J.J. Томсон во 1897 година. Единицата денес се третира како безимена, наречена "елементарен полнеж", "основна единица на полнење", или едноставно како "е". Мерката за полнење треба да биде повеќекратно од елементарното полнење  e , дури и ако на големи скали се чини дека полнежот се однесува како вистинска количина. Во некои контексти, значајно е да се зборува за фракции на полнање; на пример во полнење на кондензатор], или во фракцијален квантен ефект на Хал.
Единицата Фарадеј понекогаш се користи во електрохемијата. Еден фарадеј на полнеж е големината на полнежот на еден мол на електрони, односно 96485.33289 (59) C.
Во системи на единици различни од СИ, како што се cgs, електричниот полнеж се изразува како комбинација од само три основни количини (должина, маса и време), а не четири, како во СИ, каде што електричниот полнеж е комбинација од должина, маса, време и електрична струја.
Историја
Како што објавил античкиот грчки математичар (Талес од Милетус околу 600 п.н.е., полнењето (или  електричната енергија ) може да се акумулира со триење крзно на разни супстанции, како што се килибар. Грците забележале дека наелектризираните копчиња од килибар може да привлечат лесни предмети како што се на пример косата. Тие, исто така, откриле дека ако триете килибар доволно долго, дури може да се добие електрична искра. Ова произлегува од трибоелектричниот ефект.
Во 1600 година, англискиот научник Вилијам Гилберт (Вилијам Гилберт)] се вратил на темата во "Де Магнетите" и го напишал Новиот латински збор "електрик" од (εlektron), грчки збор за  килибар , што довело до англиските зборови "електрични" и "електрична енергија". Тој беше проследен во 1660 од Ото фон Герике, кој го измислил веројатно првиот електростатички генератор. Други европски пионери биле Роберт Бојл, кој во 1675 година изјавил дека електричната привлечност и одбивност можат да дејствуваат преку вакуум; проводници и изолатори; и В. Ф. ду Феј, кој предложил во 1733 година [ref] Две вида на електрична течност: стаклесто и смолести — 1733. Чарлс Франсоа де Цистернај ДуФај (1698 — 1739) . sparkmuseum.com дека електричната енергија доаѓа во двљ вида кои се одбиваат едни со други, и тоа го изрази во смисла на теорија со два флуиди. Кога на стаклото се трие со свила, Дю Фај вели дека стаклото е наполнето со  стаклест електрицитет , и кога килибарот се трие со крзно, е наполнето  смолеста електрична енергија . Во 1839 година, Мајкл Фарадеј покажал дека очигледната поделба помеѓу статичката струја, струја и биоелектричната енергија е неточна, а истата била последица на однесувањето на еден вид на електрична енергија што се појавува како спротивна на поларитети. Произволно е тоа кој поларитет се нарекува позитивен а кој се нарекува негативен. Позитивниот полнеж може да се дефинира како наполнетост на стаклена прачка откако ќе се трие со свила. Roald K. Wangsness (1986) "Електромагнетни полиња" (2. Ед.). Вајли. ISBN 0-471-81186-6.
Еден од најистакнатите стручњаци за електрична енергија во 18 век бил Бенџамин Френклин, кој своето тврдење го аргументирал во корист на една - течна теорија на електричната енергија. Френклин ја замислил електричната енергија како вид на невидлива течност присутна во целата материја; на пример, тој верувал дека тоа е стаклото во Leyden тегла што го држело акумулираниот полнеж. Тој претпоставувал дека изолационите површини за триење предизвикале оваа течност да ја смени локацијата, и дека протокот на оваа течност претставува електрична струја. Тој исто така тврдел дека кога материјата содржела премногу малку од течноста, била "негативно" наполнета, а кога имала вишок, била "позитивно" наполнета. Од причина што не е снимен, тој го идентификувал терминот "позитивен" со стаклестото влакно и "негативен" со смолеста струја. [[Вилијам Вотсон (научник)] Вилијам Вотсон] независно дошол до истото објаснување во приближно исто време (1746).
Статички електрицитет и електрична струја
Статичка електрична енергија и електрична струја се два одделни феномени. И двата вклучуваат електричен полнеж, и може да се појават истовремено во истиот објект. Статичко електрично напојување се однесува на електричното полнење на објектот и е поврзано со електростатичко празнење кога се спојуваат два објекти кои не се во рамнотежа. Електростатичко празнење создава промена во полнењето на секој од двата објекти. Спротивно на тоа, електричната струја е проток на електрично полнење преку објект, кој не произведува нето загуба или добивка на електричен полнеж.
Електрификација со триење
Кога едно парче стакло и парче смола — од кои ниту еден не покажуваат никакви електрични својства — се тријат заедно и додека остануваат во допир со површините што се тријат, тие сè уште немаат електрични својства. Кога ќе се разделат, тога тие се привлекуваат едни со други.
Ова привлекување и одбивност е "електричен феномен", а за телата што се изложени се вели дека се "електрифицирани" или "електрично наполнети". Телата можат да бидат електрифицирани на многу други начини, освен со триење. Електричните својства на двете парчиња стакло се слични едни на други, но спротивни на оние на двете парчиња смола: Стаклото го привлекува она што смолата го одбива и го одбива она што смолата го привлекува.
Ако некое тело електрифицирано на каков било начин се однесува како што е стаклото, односно, ако го одбие стаклото и ја привлекува смолата, се вели дека телото е "стаклесто" 'електрифицирано, и ако телото го привлекува стаклото и ја одбива смолата се вели дека е "смолесто" на електрифицирано. Сите електрифицирани тела се или стаклесто или смолестоо електрифицирани.
Утврдената конвенција од научната заедница ја дефинира стаклената електрификација како позитивна, а смолината електрификација како негативна. Точно спротивните својства на двата вида на електрификација го оправдуваат тоа што ги покажуваме со спротивни знаци, но примената на позитивниот знак наместо на друг вид мора да се смета како прашање на произволна конвенција — исто како што е прашањето на конвенцијата во математичкиот дијаграм за да ги сметаат позитивните растојанија кон десната рака.
Не може да се забележи никаква сила, привлекување или одбивање меѓу електрифицирано тело и тело кое не е електрифицирано. (James Clerk Maxwell (1891) "Трактат за електрична енергија и магнетизам", стр. 32–33, Dover Publications Inc.
Всушност, сите тела се електрифицирани, но може да не се појават како електрифицирани поради релативно сличното полнење на соседните објекти во околината. Предмет што дополнително електрифицира + или – создава еквивалентно или спротивно полнење во соседните објекти, додека тие полнежи не можат да се изедначат. Ефектите на привлекувањето може да се забележат во високонапонските експерименти, додека пониските напонски ефекти се само послаби и затоа се помалку очигледни. Силите на привлекување и одбивање се кодифицирани со Кулон-овиот закон (привлекувањето паѓа на квадратот на растојанието, што има последица за забрзување во гравитационото поле, што укажува дека гравитацијата може да биде само електростатички феномен помеѓу релативно слабите полнежи во однос на скалата). Поврзано Casimir ефект.
Сега е познато дека моделот Френклин-Вотсон е фундаментално точен. Има само еден вид на електрично полнење, и само една променлива е потребна за да се следи висината на полнежот. Од друга страна, ако се знае дека полнежот не е комплетен опис на ситуацијата. Материјата е составена од неколку видови на електрично наелектризирани честички, а овие честички имаат многу својства, а не само полнење.
Најчестите носители на полнење се позитивно наелектризираните протони и негативно наелектризираните електрони. Движењето на која било од овие наелектризирани честички претставува електрична струја. Во многу ситуации, доволно е да се зборува за "конвенционална струја", без оглед на тоа дали се пренесува со позитивни полнења кои се движат во насока на конвенционалната струја или од негативните полнења кои се движат во спротивна насока. Ова макроскопско гледиште е приближување кое ги поедноставува електромагнетните концепти и пресметки.
Од спротивната екстремна страна, ако се погледне од микроскопската ситуација, се гледа дека постојат многу начини за пренесување на електричната струја, вклучувајќи: проток на електрони; проток на електрони "дупки" кои дејствуваат како позитивни честички; и двете негативни и позитивни честички (јон или други наелектризирани честички) кои течат во спротивни насоки во електролитите [електролити] | раствор или плазма (физика)] плазма.
Внимавајте, во обичниот и важен случај на метални жици, насоката на конвенционалната струја е спротивна на замислената брзина на вистинските носители на полнежи; односно, електроните. Ова може да претставува извор на конфузија за почетници.
Заштита на електичниот полнеж
Вкупниот електричен полнеж на изолиран систем останува константен, без оглед на промените во самиот систем. Овој закон е својствен на сите процеси познати на физиката и може да се изведе во локална форма од мерач на инвариантност на бранова функција. Зачувувањето на полнежот резултира со струја континуитет равенка. Општо земено, нето промената во полнежната густина  ρ  во рамките на обемот на интеграција  V  е еднаква на површинскиот интеграл над тековната густина  'J'  затворената површина  S  = ∂V , која пак е еднаква на нето струја  I :
Така, заштитата на електричниот полнеж, што е изразена со равенката на континуитет, дава резултат:
Релативистичка инвариантност
Освен од својствата опишани во статиите за електромагнетизмот, полнежот е релативистички инвариантен. Ова значи дека секоја честичка која има задолжен „Q“, без разлика колку брзо оди, секогаш има задолжен "Q". Оваа теорија е експериментално потврдена со прикажување дека наполнетоста на „едно“ хелиум атомско јадро (два протон и два неутрони врзани заедно во јадро и се движат со голема брзина) е ист како „две“ девтериумски јадра (еден протон и еден неутрон врзани заедно, но се движат многу побавно отколку што би биле ако беа во хелиум јадро). { {Цитат потребно | датум = декември 2011}}
Келцин
Келцин (Kölzin) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 25 мај 2014 е дел од градот Гицков.
Грејс од Монако (филм од 2014)
Грејс од Монако (англиски: Grace of Monaco ) - американско-француски филм од 2014 година, во режија на Оливје Даан (Olivier Dahan), според сценариото на Араш Амел (Arash Amel). Главните улоги ги играат: Никол Кидман (Nicole Kidman), Тим Рот (Tim Roth), Френк Ланџела (Frank Langella), Андре Панверн (André Penvern), Паз Вега (Paz Vega) и Дерек Џекоби (Derek Jacobi). Филмот бил номиниран за наградата „Еми“, во две категории, а кралското семејство од Монако издало официјално соопштение дека филмот никако не смее да се смета како биографски, зашто ги искривува историските факти.
Супернова
Супернова — експлозија на ѕвезда. Таа е екстремно светла и предизвикува сноп од зрачење кој може да ја засени целата галактика пред да исчезне по неколку недели или месеци. За време на оваа краткотрајна експлозија, суперновата може да испушти толку енергија колку што Сонцето ќе емитува вкупно за целиот свој век. Експлозијата исфрла од ѕвездата материјал со брзини до една десетина од брзината на светлината, предизвикувајќи потрес во околината. Постојат неколку видови на супернови, кои може да настанат на еден од следниве два начини:
Откако некоја голема ѕвезда ќе престане да создава енергија преку јадрено соединување, таа може да доживее ненадеен гравитациски колапс во неутронска ѕвезда или црна дупка, ослободувајќи гравитациска потенцијална енергија која ги загрева и шири надворешните слоеви на ѕвездата. Од друга страна, белото џуџе може да прибере доволно материјал од ѕвезда-придружничка за да ја зголеми својата внатрешна температура доволно за да предизвика соединување на јаглеродот, после која точка следи јадрено соединување.
Во просек, супернова се појавува еднаш во 50 години во една галаксија од големината на Млечен Пат и игра значајна улога во збогатувањето на меѓуѕвездената средина со тешки елементи. Покрај тоа, брановите што се шират од експлозијата на супернова може да предизвикаат создавање на нови ѕвезди.
Ласло Ѓере
Ласло Ѓере (2 јуни 1995 година Сента) е српски тенисер со унгарско потекло.
Во 2012 година, тој победил на „Orange Bowl“ во тенис до 18 години.
Тениска кариера
Ѓере ја започнал својата АТП кариера во 2013 година на Тајланд Опен, каде што пристигнал благодарение на специјалната покана што ја добил wild card). Во првото коло на тој турнир загубил од шестиот носител Фелисијано Лопез со 0:2 (3:6, 3:6).
Својот прв забележителен резултат го постигнал на Чешкиот опен одржан во Простејов во јуни 2015 година, каде што загубил во финалето од вториот носител Јиржи Весели, кој тогаш бил 41. на АТП листата. На тој турнир, тој победил тројца играчи од топ 100 до финалето, вклучувајќи го и првиот носител Мартин Клижан. Другите двајца играчи биле Душан Лајовиќ и Жоао Соуза.
Тој ја освоил првата АТП титула во кариерата во февруари 2019 година на турнирот од серијата 500 во Рио де Жанеиро. Во финалето тој го победил 18-годишниот Канаѓанец Алиасима. На тој начин обезбедил голем напредок на АТП листата, од 90. до 37. место. Веќе на почетокот на турнирот, тој го победил првиот носител, Доминик Тим, што воедно е негова прва победа над некои од најдобрите 10 играчи.
Победа над топ 10 тенисери
Ѓере има сооднос победи-порази 2:5 (28,6%) против тенисерите кои биле рангирани меѓу првите 10 на АТП листата во моментот на натпреварот.
Омер Онан
Омер Онан ( во ) — турски професионален кошаркар, кој во моментот настапува за екипата на Фенербахче.
NGC 1357
NGC 1357 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1357 се споменува и како MCG -2-10-1, IRAS 03309-1349.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1357 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1357 има привидни димензии од 3,2' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 33 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 39' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 1357 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5302. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1480.
Меморијален центар на холокаустот на Евреите од Македонија
Меморијален центар на холокаустот на Евреите од Македонија (ладино: Sentro Memorial del Holokausto de los Djudios de la Makedonia; англиски: Holocaust Memorial Center for the Jews of Macedonia) — центар посветен на настраданите 7.148 Евреи од Македонија за време на холокаустот и историјата на Евреите на Балканот. Центарот се наоѓа во Скопје и е сместен на местото на некогашното Еврејско маало. Меморијалниот центар на холокаустот претставува мултимедијален центар, составен од неколку делови, кои биле поединечно отворани.
Генеза и структура
Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од Македонија претставува комплексна функционална целина, посветена на меморијата за сите настрадани во времето на фашизмот на територијата на Македонија.
Затоа беше предложено центарот да биде од регионално значење, што би значело координирање на центрите од Софија, Белград и Солун и да претставува комплекс на функции, коишто преку мотото „Никогаш да не се повтори“ во иднина да образова здрави млади генерации.
Имајќи го предвид Деталниот урбанистички план за овој дел на градот, како и барањата на Фондот на Холокаустот на Евреите од Република Македонија, се пристапи кон изработка на УРБАНИСТИЧКИ ПРОЕКТ, којшто го разработи Деталниот урбанистички план со идејни проекти за архитектонско-урбанистичко обликување на зададениот простор. Понатаму се изработени и основни проекти врз чијашто основа се ставени темелите и изградениот комплекс.
За време на аналитичкиот дел од проектирањето се наметна потреба од решавање на просторот како конвертибилен и многунаменски од функционален и содржински аспект. Со изработката на решението се насетуваше дека големината и структурата на градбите носат особени одлики со недоволно дефиниран програмски дел и физички параметри и како такви бараа извесно редефинирање низ процесот на проектирање.
Со исполнувањето на програмските редефинирани услови, се сметаше дека комплексот оптимално ќе се вклопи во постоечката урбана сценографија, придонесувајќи за заштитата на деловите од урбаната целина што понатаму посебно  се валоризира при разните случаи на интервенции сè до изработката на целосен проект за вреднување и заштита, како и за зачувување на постојната матрица на улична мрежа со цел постепено да се обнови јадрото во центарот на градот, врз основа на старата просторна структура.
Во согласност со Деталниот урбанистички план беа создадени оптимални инсолациони услови, природно осветлување и вентилирање.
Усвојувањето на конструктивните системи овозможуваше примена на максимална стандардизација на конструктивните и градежните елементи што се компаративни предности во експолоатациониот период.
Интезивната опременост на градбите со инсталации се протега во тесен појас на армиранобетонски јадра што ја поедноставуваа инфраструктурната мрежа не само во внатрешноста на градбите туку и во целиот урбанистичко - архитектонски ансабл.
Просторите во градбите овозможуваат маскимална флексибилност, трансформатибилност и конвертибилност според укажаните потреби.
Земајќи ја предвид конвертибилноста и универзалноста на просторите можни се и други - поинакви функционални содржини – предлози ако за тоа се укаже понатамошна потреба, но во рамките на планската наменска употреба, односно на идни можни музеолошки поставки.
Во рамките на комплексот планирани се три основни содржини, коишто со Урбанистичкиот проект се дефинираат како:
Музејот е сместен на агол, завршувајќи го од североизападната страна урбанистичкиот комплекс на градби со можност од поврзување со други градби во истиот во некоја понатамошна фаза на дооформување низ процес на истражување. Во градбата постојат два влеза. Едниот е главен влез од внатрешниот агол на југоисточната страна спрема заедничкиот сквер во урбанистичкиот комплекс, а другиот е спореден-службен и се наоѓа од југозападната страна на објектот спрема реката Вардар. Градбата е во два кубуси, со диференцирана содржина, согласно проектната програма. Во главниот кубус е сместена музејската поставка, а во помалиот кубус, се сместени службените и други споредни простории. На ниво на клет се сместени: машинска просторија со сите потребни уреди за ветреење и греење за целата градба, магацин, хауз - мајстор и режиска работилница во функција на градбата. На истото ниво има депо поврзано со помошни скали со приземјето.
Арт центарот се наоѓа на агол од северозападна и североисточна страна од  урбанистичкиот комплекс на градби. Истиот е многунаменски и се поврзува функционално преку третото ниво со музејот.
Во градбата постојат два влеза. Едниот е главен влез од аголот на југоисточната страна спрема заедничкиот сквер на урбанистичкиот комплекс, а другиот е службен и се наоѓа од задната страна на градбата на југоисточната страна спрема Скопската тврдина-Калето.
Во клетот освен јадрото предвидена е и машинска просторија со сите клима-уреди заради специфичноста на градбата и повеќе депоа за различни намени во функција на постоечките содржини.
Урбанистичкиот проект оваа површина за градба условно ја дефинира како Хотел и го третира само подземниот простор. Со Урбанистичкиот проект беше предложен конструктивен систем за поврзување на трите основни содржини и за наткривање на пешачките улици правејќи единствен рационален простор наменет првенствено за паркирање и гаражирање.
Според тогаш важечкиот Детален урбанистички план оваа површина за градба е условена да се проектира врз основа на архитектонско-урбанистички конкурс согласно идните програмски потреби на Еврејската заедница и Фондот на Холокаустот.
Подземното паркирање е во две нивоа кадешто на ниво на клет се врши еден вид поврзување на режиските делови на градбите од блокот, додека на ниво на партер овозможува оформување на внатрешен сквер којшто врши урбанистичко и функционално поврзување на градбите и содржините на дадениот урбанистички комплекс. Тоа значи дека со заокружувањето на овој комплекс се постигнува квантитативна и квалитативна ревалоризација на неговите содржини и се остварува како урбанистичко - архитектонско, така и културолошко заокружување на постојните содржини.
Сообраќајно овој комплекс комуницира преку ул. „Кеј Димитар Влахов”, службените и приватните возила до градбите имаат обезбеден контролиран приод преку рампата на подземната гаража. Во свечени моменти се обезбедува режимски пристап до главните влезови на градбите, како и надземно паркирање во пешачката зона само на официјални возила.
На урбанистичка локација се предвидени убави насади на ниско зеленило во цвеќарници што би се вклопиле со урбанистичкиот комплекс како целина, како и скулптури за оплеменување на пешачките простори.
Со ова решение пред сè, се постигнува успешно кореспондирање на сите градби во урбанистичкиот комплекс а и на истите со градбите од поширокото опкружување во историскиот дел, од левата страна на реката Вардар. На овој начин се заокружува овој дел од центарот со одредени архитектонско-урбанистички квалитети што придонесуваат за обновувањето на јадрото на центарот на градот врз основа на старата просторна структура.
Како најприфатлив систем за новопроектираните градби се наметна комбинацијата на армиранобетонска скелетна конструкција со армиранобетонски платна. За одредени делови кореспондираа и челични конструкции.
Способноста на акумулацијата на топлина на надворешните ѕидови или опни на градбите  беше од решавачко значење за целокупното поднесување на истите во однос на топлотната техника. Бидејќи способноста на акумулација на топлина битно зависи од масата на градежните материјали, кај новопроектираните градби заради целносна или делумна надворешна обвивка од стакло и метални профили или други материјали од high-tech, укажува на два начелни избори: За таа цел се користени двојни сендвич ѕидови обложени со камени плочи во комбинација на високовредни метални лимови.
Покривањето на новопроектираните градби е со рамни армиранобетонски плочи покриени со камени плочи, како проодна тераса, односно за непроодниот дел од кровната површина, алуминиумски лим што со тек на времето на површината создава алуминиум оксид односно патинира и со тоа потполно се вклопува естетски со high-tech материјалите, како и со лантерните за осветлување во дооформувањето на естетските вредности на градбите.
Природното осветлување во градбите е обезбедено преку фасадните отвори и кровните лантерни, додека вештачкото се поставува плафонски, подно и странично во зависност од функционалните потреби на просторот.
Заради големаата посетеност во градбите, подовите во јавните делови се обработени во соодветни материјали што се условени и од ентериерните решенија, коишто како материјали се отпорни на абење и се лесни за одржување; додека во службените, административни простории истите се од топли материјали соодветни за работни простории кореспондирајќи со другите употребени материјали од ентериерните решенија на изложбените простори.
Бетонските елементи - платна се во топли пастелни бои што соодвествуваат за поставување на поставките, а инсталациите што се водат низ јавните простории се скриени во страничните канали во ѕидовите и во финалните плафонски конструкции.
Изградба
Градежните работи на центарот започнале со поставување на камен-темелник на објектот на 2 септември 2005 година со поддршка на македонска влада, а неговото официјално отворање се случило во 10 март 2011 година, 68 години по трагичниот настан.
Средствата за изградба на центарот биле обезбедени од повратот на имотите на Евреите од Македонија, кои ги загубиле животите во нацистичките логори и немаат никакви наследници. Ова било овозможено преку донесувањето на Законот за реституција, која целосно била завршена во декември 2007 година. Средствата биле раководени од страна на Фондот на холокаустот на Евреите од Македонија, кој е и сопственик на објектот.
Местоположба
Меморијалниот центар се наоѓа на местото на некогашното еврејско маало — средиште на еврејскиот живот во градот до нивната депортација во концентрацискиот камп Треблинка. Маалото постоело во градот до катастрофалниот земјотрес, кога било срушено, а подоцна на неговото место постоела меѓуградската автобуска станица. Музејот се наоѓа зад новоизградениот Музеј на македонската борба, кој излегува на реката Вардар.
Отворање
Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од Македонија бил официјално отворен на 10 март 2011 година, точно 68 години откако бугарските окупаторски сили ги депортирале македонските Евреи во концентрацискиот камп Треблинка.
Со пренесување на трите урни од загинатите Евреи од Битола, Штип и Скопје во Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од Македонија започнаа церемониите за неговото официјално отворање. Колоната со урните ја придружувале гардистите на Македонија, а ја предводеа градоначалниците на трите града, високи гости од светот, државни функционери, пратеници, рабини, граѓани. Колоната тргнала од улицата Македонија и преку Камениот мост стигнала до влезот на музејот, кој ќе биде вечното почивалиште на погубените македонски Евреи.
На отворањето присуствувале високи функционери од Македонија, Израел и други земји. Меѓу високите гости се наоѓале македонскиот премиер Никола Груевски, македонскиот претседател Ѓорѓе Иванов, израелскиот вицепремиер Моше Јалон, претседателите на Црна Гора и Албанија, Филип Вујановиќ и Бамир Топи, како и членови на Кнесетот, поглавари на верските заедници и претставници на дипломатскиот кор.
Посетеност
Меморијалниот центар привлекува многу посетители, па така за само три дена по отворањето, центарот бил посетен од над 3.000 луѓе.
Џејн Фонда
Џејн Фонда (Jane Fonda) (Њујорк, САД, 21 декември 1937) — американска глумица, политичка активистка и поранешен фото-модел.
Животопис
Џејн Фонда потекнува од филмско семејство: таа е ќерка на познатиот глумец Хенри Фонда, а нејзиниот брат Питер Фонда, исто така, остварил успешна глумечка кариера. Мајка ѝ Френсис имала кралски корени. Кога Џејн била мала, семејството се преселило од Калифорнија на Источниот брег на САД, а наскоро, татко ѝ побарал развод. Тогаш, мајка ѝ доживеала нервен слом и завршила во психијатриска болница, каде што извршила самоубиство, пресекувајќи си го грлото со брич. Тогаш, Џејн имала 12 години, а нејзиниот брат Питер - 10 години.
Подоцна, Џејн имала бурен живот, одбележан со три неуспешни брака, од кои има две деца. Таа првпат се омажила на 27-годишна возраст за францускиот режисер Роже Вадим, во чиј филм „Барбарела“ ја играла насловната улога. По раѓањето на ќерката Ванеса, бракот се распаднал, а во 1972 година, Џејн се омажила за познатиот антивоен активист Том Хејден. Од тој брак се родил синот Трој, а бракот траел до 1990 година. Една година подоцна, Џејн се омажила за Тед Тарнер, сопственикот на „CNN“, но во 2001 година, тие се развеле. По подолга пауза, во 2009 година, Џејн стапила во љубовна врска со музичкиот продуцент Ричадр Пери.
Во 1980-тите, Џејн Фонда остварила голем комерцијален успех со своите видео-касети со вежби и совети за здрав живот.
Филмска кариера
Во 1991 година, Џејн Фонда објавила дека се повлекува од глумата, но 14 години подоцна, таа повторно се вратила пред камерите, глумејќи во филмот „Свекрвиште“, во кој играла заедно со Џенифер Лопез. Подоцна, таа глумела и во телевизиската серија „Вести“, како и во серијата „Грејс и Френки“, која се прикажувала на каналот „Нетфликс“.
Награди
1971 Клут 1978 Пристигнување во домот 1979 Џулија 1980 Синдромот Кина 1972 Клут 1978 Џулија 1979 Пристигнување во домот
Богдево
Богдево — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Горна Река.
Географија и местоположба
Богдево е планинско село, сместено во горното сливо подрачје на реката Радика, на надморска височина од 1.510 м. Селскиот атар зафаќа површина од 11,6 км2.
Селото е поврзано со макадамски пат, како продолжение на асфалтниот пат од Маврови Анови до Врбен, кој понатаму продолжува до селото Кракорница.
Историја
Селото се споменува во пописните дефтери од 1467 година, како христијанско село во нахијата Река, каде се регистрирани само 3 семејства. Потоа се споменува во 1536/39 година со 16 семејства и 1 неженет. Во пописниот дефтер од 1583 година, во селото биле запишани 10 семејства и 18 неженети.
Во век, Богдево било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Во периодот по Балканските војни, селото потпаѓа под српска власт.
Стопанство
Во атарот на селото преовладуваат пасиштата со вкупна површина од 594 ха, додека на шуми отпаѓаат 384 ха, а обработливото земјиште е на површина од само 46 ха.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена во Цариград во 1878 година, Богдево е посочено како село со 50 домаќинства, при што населението го сочинувале 122 жители Албанци со христијанска и 18 жители Албанци со муслиманска вероисповед.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Богдево имало 180 жители Албанци со христијанска и 108 жители Албанци со муслиманска вероисповед.
Според митрополит Поликарп Дебарски и Велешки, во 1904 година, во Врбен имало 21 српска куќа.
Според податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), христијанското население на селото во 1905 година го сочинувале 126 Албанци.
Во издание на весникот „Дебарски Глас“ од 1911 година е наведена статистика според која селото броело 61 албанска патријаршиска куќа, но селото било зафатено со српската пропаганда.
На етничката карта на Северозападна Македонија од 1929 година, Атанасиј Селишчев го забележал Богдево како албанско село.
Бројот на населението започнал значително да се намалува во втората половина на, па така од 139 жители според пописот во 1953 година се намалил на 14 жители во 1994 година.
Пописот од 1991 година не бил одржан во селото Богдево, бидејќи неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според пописот од 2002 година, во Богдево имало 5 жители, сите Албанци. Во селото имало само едно домаќинство и 13 живеалишта.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Како родови во селото се спомнуваат следните: во маалото Поштер (Долно маало), Влчевит (5 к.); маало Бојкут (Бојковско) Андоновит (10 к.); маало Докс, Лошковит (6 к.); маало Профтит (Попово) Николит (4 к.). Муслимани има во маалото Докс. Преданието кажува дека во селото биле двајца браќа, едниот го примил исламот, а другиот останал во православната вера.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Маврово и Ростуше, која настанала со спојување на поранешните општини Маврови Анови и Ростуша со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Маврови Анови.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Кракорница, во која влегувале и селата Бродец, Кракорница и Ничпур.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Трница, во која влегувале и селата Беличица, Бибање, Бродец, Волковија, Врбен, Грекеј, Жужње, Кичиница, Кракорница, Нивиште, Нистрово, Ничпур, Рибница, Сенце и Тануше.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната Општина Маврово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гостивар.
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 5 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 4 гласачи.
Билдербершка група
Билдербершка група, Билдербершка конференција или Клуб Билдерберг е годишна, неофицијална конференција со околу 120 до 140 поканети гости од Северна Америка и Западна Европа, а повеќето од нив се влијателни. Околу една третина од нив се политичари и владини лица, а две третини се од сферата на финансии, индустрија, образование и комуникации. Средбите се затворени за јавност и често се промоција за идните политички водачи, кратко пред нивните имиња да се одомаќинат.
Потекло
Првата конференција е одржана во хотелот Билдерберг, близу Арнхем во Холандија, од 29 мај до 31 мај 1954 година. Иницијативата била на неколкумина меѓу кои полскиот политичар Јозеф Ретингер, загрижен заради порастот на анти-американизмот во Западна Европа, предложил меѓународна конференција на која водачите од европските земји и Америка со заеднички напори ќе промивираат атлантицизам – подобро сфаќање меѓу културите на Америка и Европа и соработка на политички, економски и одбранбен план.
Учесници
До сега како учесници се појавувале банкари, политичари и директори на големи бизниси. Водачи на држави биле учесници, вклучувајќи ги Хуан Карлос I од Шпанија и Кралицата Беатрикс од Холандија. Познати политичари од Северна Америка и Европа како и членови на најголемите корпорации како што се IBM, Ксерокс, Нокија и други, се дел од учесниците на овие конференции. Од политичкиот свет учесници биле: Костас Караманлис, Мати Ванханен, Мануел Баросо, Хенри Кисинџер, Бил Клинтон, Тони Блер, Маргарет Тачер, Хелмут Шмит и други.
Приватност
Хотелот во кој се одржува средбата не смее да прима други гости, а чуван е од приватна компанија, како и од локалната полиција и тајните служби. Новинарите кои се обиделе да влезат, а не се поканети, се жалат на однесувањето на чуварите. Во текот на Билдербершката коференција во Грција во 2009 година, на пример, репортерот на Гардијан Чарли Скелтон бил двапати уапсен поради тоа што се обидувал недозволено да ги фотографира возилата кои влегувале и излегувале. На 9 јуни 2011 Италијанецот Марио Боргезио, член на европскиот парламент, бил уапсен од полицијата, а по неколку часа му било забрането да се најде во близина на целата област во која се одвивала конференцијата во моментот. Поради овој инцидент, италијанската амбасада во Берн се пожалила до швајцарската влада и побарала да се истражи случајот.
Тодор Георгиевски
Тодор Глигоров Георгиевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Уште пред Втората светска војна се доселил во Скопје заедно со своето семејство. По завршувањето на основното училиште го изучил берберскиот занает. Во септември 1944 година стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Со бригадата храбро се борел против балистите и Германците на планината Китка, Водно, кај реката Треска, како и во борбите за ослободувањето на Скопје. Непосредно по ослободувањето на Скопје, учествувал во борбите против балистите во околината на Сарај па сè до Тетово. Бил учесник во конечното уништување и разоружување на балистичките остатоци во Косово. Во последните напорни акции, по една случајност загинал во несреќен случај. По ослободувањето, неговите посмртни останки биле пренесени и закопани на скопските гробишта.
Кедрон Александриски
Кедрон Александриски бил Патријарх на Александрија во периодот од 96 до 106 година. Тој е признаен како папа на некогашната единствена Александриска црква, односно од страна на денешната Коптска православна црква и Грчка православна црква на Александија.
Список на џамии во Истанбул
Следува список на џамии во градот Истанбул и неговата околина :
Ној! (музичка група)
Ној! — германска краутрок група формирана во Диселдорф во 1971 од страна на Клаус Дингер и Мајкл Ротер. Иако Ној! имале минимален комерцијален успех додека постоеле, групата ретроспективно се смета за една од највлијателните во краутрок движењето во Западна Германија.
Војна
Војна е вооружен судир на две или повеќе држави и/или други општествени групи. Таа се одвива на еден или повеќе фронтови, а завојуваните страни обично држат одредена територија која можат да ја одржат или загубат. Во последно време, за војната се користат алтернативни еуфемистички изрази како: конфликт, вооружен судир, непријателства и слично.
Видови војни
Војните можат да се поделат:
Војната како тема во уметноста и во популарната култура
Војната се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура.
Кунишиге Камамото
(роден ) — јапонски фудбалер.
Пентоза
Пентоза претставува јаглехидрат од групата на моносахаридите, кој содржи пет јаглеродни атоми. Пентозни шеќери се на пример рибоза и деоксирибоза.
Кунишиге Камамото
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1964 и 1968.
Конакри
Конакри (сусу: Kɔnakiri) е главен град на Гвинеја. Според податоци од 2002 година, Конакри има 2.000.000 жители. Градот е пристаниште на Атлантскиот Океан. Се наоѓа на 9°30' северно и 13°40' западно.
Конакри се развил на островот Тумбо, близу полуостровот Калоум, со кој е поврзан преку теснец на кој е расположен градот. Конакри бил основан откако Британците го предале островот на Франција во 1887 година. Тој станал главен град на Француска Гвинеја во 1904 и се развивал како пристаниште за извоз на разни производи.
Денес Конакри образува пет области. На југозапад се наоѓа градскиот центар. Знаменитости во градот се Гвинејскиот национален музеј, неколку пазари, Големата џамија итн.
Конакри е познат и по својата ботаничка градина. Овој град е најголемиот во Гвинеја и е нејзин административен, комуникациски и економски центар. Градската економија зависи главно од пристаништето, преку кое се транспортираат алуминиум и банани. Индустријата на градот вклучува преработка на храна и автомобили.
Кочарија
Кочарија (словенечки: Kočarija) — населба во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Вангел Коџоман
Вангел Коџоман ( во —  во Скопје) — македонски ликовен уметник, академик и еден од основоположниците на македонската современа уметност.
Животопис
Се школувал во Охрид каде во 1923/24 година матурирал во Охридската гимназија. Од 1924 до 1928 година го завршил наставниот оддел на Уметничката школа во Белград (проф. Бета Вукановиќ, Љуба Ивановиќ, И. Шобаиќ). Во 1928 година го продолжил студирањето на двегодишниот академски курс за чиста уметност кај проф. Милан Миловановиќ. Кон крајот на школувањето бил на покус студиски престој во Италија. По отслужувањето на деветомесечниот воен рок во Сараево во 1931 година стапил во служба како ликовен педагог во Охридската гимназија. Од 1929, особено од 1936 г. до почетокот на војната учествувал во пролетните изложби на сликарски и вајарски дела на југословенските уметници и на есенските изложби на белградските уметници во Белград. Во 1937 г. Учествувал на изложбата на независните сликари во Белград, наречена „бојкоташка". Во 1938-39 г. Во Белград добил место на професор по ликовно воспитание во Седмата машка гимназија, каде останал до 1945 г. и учествувал во културниот, уметничкиот и спортскиот живот. Во месец октомври, неколку дена по ослободувањето на Белград, стапил како воен сликар на должност шеф на Одделот за пропаганда при Главниот штаб на Македонија за ширење на ликовната уметност во војската и народот на која останал шест месеци, до први јуни 1945 г. По демобилизирањето, кон крајот на септември 1945 г. Дошол во ослободеното Скопје каде се вработил како професор во Средната художествена школа која во 1948 г. го добива називот Училиште за применета уметност. Таму работел во 1952 г. Вангел Коџоман е еден од основачите на Друштвото на ликовните уметници на Македонија во Скопје и долгогодишен член на неговата управа.
Од 1945 г. Учествувал на изложбите на ДЛУМ во Скопје и во другите југословенски центри, како и на разни тематски изложби. Од 1952 г. Започнал да работи како професор на Вишата педагошка школа во Скопје, каде до 1972 г. Предавал сликарство и методика на ликовното воспитание. Учел повеќе генерации млади уметници и педагози. Во 1953 г. Заедно со Личеноски и Мартиноски ја претставувал македонската ликовна уметност на големата изложба „Половина век на југословенското сликарство, 1900-1950" во Модерната галерија во Загреб. Во 1955-56 г. Остварил четиримесечен студиски престој во Париз. Во неговиот Дневник ќе запише: „По престојот во метрополата моите настојувања стануваат се посмели и поафирмативни, ро извесно надградување и формирање на творечкиот инстинкт". Во 1974 г. Во Струга ја отворил постојаната тематска изложба-легат Струга во минатото, сместена во Спомен-куќата на Вангел Ко џоман, со околу 30 масла и акварели. Во 1975 г. е избран за дописен член на МАНУ. Редовен член е 1981 г. Носител е на наградите: Октомвриска награда на СРМ за животно дело - 1969; Осмоноемвриска награда на Струга - 1975; АВНОЈ - 1979; 13 ноември на Град Скопје - 1981. Починал во во  година.
Резиме
Името и ликовното дело на Вангел Коџоман е вградено во темелите на модерната уметност во Македонија. Тој е ликовен уметник и еден од малубројните кој во почетокот на триесеттите години на минатиот век, во историски неповолни услови, ја запозчнал својата творечка активност. Личниот придонес на Коџоман, изграден врз искуствата на постимпресионзмот, фовистичките и експресионистичките искуства во ликовната уметност, едновремено настојувал во својата постапка да ги вклучи сталожените искуства на модерната уметност. Неговото дело е од големо значење особено поради тоа што се смета за еден од основачите на Средното уметничко училиште во Скопје, Друштвото на ликовните уметници на Македонија и како учесник во народно-ослободителната и антифашистичката војна на територијата на Македонија.
Самостојни изложби
Извел (со Шулајковски и Дракулевски) мозаик во Југобанка - Скопје.
Добитник е на Октомвриска награда за животно дело - 1969 г., наградата АВНОЈ - 1979 г. и др.