Игнаси_Лукасиевич
Биографија
Игнаси Лукасиевич е роден во 1822 година во Задушники ( област Миелецки ), во благородно семејство на интелигенција со ерменско потекло. Неговиот татко бил Јозеф Лукасиевич (роден  1836) - сопственик на фарма и војник на Тадеуш Кошќушко, а неговата мајка – Аполонија од семејството Свиетликов. Имал четири браќа и сестри: Марија, Емилија, Александар и Франциц. Во 1830 година, семејството Лукасиевич се преселило во Жешов. Во периодот  1832–1836 година, Игнаси учел во гимназија во Жешов, каде завршил 4 паралелки. Во ова училиште тој учел латински и германски јазик. Лошата финансиска состојба на семејството не му овозможила понатамошно образование и го принудила да започне предвреме да работи, но познавањето на овие јазици му го олеснило подоцнежното образование. Во периодот  1836–1840 година работел како чирак во аптеката на Антони Свобода во Ланцут. Тоа за него не претставувала само работа, туку пред се продолжение на неговите студии по хемија и фармација. Во тоа време започнуваат и неговите активности во демократските и народноослободителни организации, поради што Лукасиевич бил регистриран од австриските власти како политички осомничен граѓанин. Во 1840 година го положил стручениот испитот и бил унапреден во асистент на аптекар. Следните 6 години работел во Жешов како асистент во аптеката во Едвард Хубел и постојано го надградувал своето образование во фармацијата. Во тој период  паралелно бил активен во движењето за независноста на Полска. Во 1845 година се запознал со Едвард Дембовски и положил заклетва како агент на Централизацијата на полското демократско општество во Жешов - тоа била организација од слична природа на претходните, но овој пат Лукасиевич бил многу поактивен. На 19 февруари 1846 година бил уапсен заедно со неговите соработници. Апсењето го спречило избувнувањето на востанието во Жешов (види: Краковско востание ). Потоа се преселил во Лавов. Ослободен бил од затвор на 27 декември 1847 година, поради недостаток на докази. Сепак, тој постојано бил под полициски надзор и му било забрането да го напушти Лавов, со што ми било оневозможило да ја продолжи својата активност во организацијата. Во август 1848 година започнал со работа во аптеката „Под златната ѕвезда“, која била во сопственост на Пјотр Миколаш. Благодарение на неговото посредување, му било дозволено да го напушти градот и ги започнал студиите на Јагелонскиот универзитет, каде што ги положил сите испити освен фармакогнозијата, што го спречило да добие диплома. Магистрирал фармација на Универзитетот во Виена на 30 јули 1852 година. Се вратил во Лавов за да продолжи да работи во аптеката на Миколаш каде заедно својот помошник, Јан Зех, во аптекарската  лабораторијата спроведувал истражувања за дестилација на суровата нафта. Со текот на времето, Миколаш се откажува од истражувањета, не гледајќи практична употреба на новите дестилати во фармацевската индустрија. На почетокот на 1853 година, Лукасиевич и Јан Зех со методот на фракциона дестилација добиле керозин. Подоцна, Лукасиевич се обидел да најде практична примена на керозинот. Дотогаш користените маслени светилки не биле погодни за керозин и морало да бидат редизајнирани. Првата светилка конструирана од Лукасиевич го осветлувала излогот на аптеката. А 31 јули 1853 година е симболичен, официјален датум на полеток на нафтената индустрија во Полска. Керозинското осветлувањето било употребено во пракса за прв пат за време на итна ноќна операција во општата болница во областа Личакив во Лавов. На почетокот на 1854 година, Лукасиевич се преселил во Горлице за да биде поблиску до областите каде што се произведува нафта. Таа година, во областа Завоџие во Горлице, на раскрсницата на улиците Вегиерска и Кошќушки, била запалена првата улична керозинска светилка во светот. Експлоатацијата на нафта, не била новост, но се користела за различни економски цели, како лек за говеда или лубрикант. Лукасиевич започнал со работа во локалната аптека на Јан Томашевич. Во исто време, започнал да ги основа првите компании и рудници за нафта со локалните сопственици на областите за производство на нафта, кои биле основани во следниот период во областа Горлице, Јасло и Кросно. Истата година го отворил и првиот рудник за нафта во светот во Бобрка кај Кросно (нафтена компанија Тржециски-Љукасиевич), а рудникот е активен и до денес. Во 1857 година основал рафинерија во Клечани во близина на Нови Сач. Од добиената нафта на ова место произведувал керозин, лубриканти, масла за подмачкување и асфалт. Една година подоцна се населил во Јасло, каде што отворил аптека на плоштадот. 1859 година била трагична во животот на Лукасиевич поради смртта на неговата ќерка Маријана. Истата годината повторно се преселил, овој пат во Поланка кај Кросно, каде на местото на изгорената рафинеријата, отворил нова. По избувнувањето на Јануарското востание финансиски ги поддржувал, а подоцна им помагал на бегалците по востанието. Во 1865 година го купил селото Чорковка и соседната фарма Лешниовка, во близина на Кросно, каде што основал модерна рафинерија. Во периодот помеѓу 1868–1881 година, Лукасиевич поттикнува основање на неколку рудници за керозин во Бескид Дукиелски (Ропјанка, Вилснија, Смеречне) и во Горлице (Ропа, Војтова), во Бобрка отворил бања за капење со јод и бром. Заедно со неговиот партнер Клобаса, изградиле црква во неоготски стил, за локалното население на Чорковка и Зречин (во близина на Чорковка). Во меѓувреме, во 1873 година, папата Пие IX му ја доделил титулата почесен Папски Дворјанин за неговите добротворни активности и му доделил Орден Св. Григориј. Во 1877 година организирал нафтен конгрес во Лавов и го основал Националното нафтено друштво во Горлице. Во периодот 1880–1881 бил првиот претседател на Друштвото. На крајот од својот живот бил избран за член на Галицискиот Сејм (парламент). Починал на 7 јануари 1882 година како последица на тешка пневмонија. Погребан бил на гробиштата во Зречин.