cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Внатрешна повратна функција
Виртуелен мрежен интерфејс
Еден голем исклучок во користењето на мрежните повратни адреси (127 / 8) е нивната употреба на техниките MPLS за откривање грешки (RFC 4379) каде што нивното својство е да се ненасочувачки, што значи да се избегнуваат ипраќања на погрешни пакети до крајните корисници.
Мрежна опрема
Некоја мрежна опрема го користи терминот „повратна врска“ за виртуелниот интерфејс користен за управување со цели. За разлика од соодветниот повратен интерфејс, овој „повратен“ уред не се користи за да комуницра со самиот себе.
Таквиот интерфејс е доделен на адреса која може да се пристапи од управувачката (менаџерската) опрема преку мрежа, но не е доделен на некој од вистинските интерфејсите на уредот. Адресата на повратната врска исто така се користи за управување со управувачките податочни дијаграми, како што се алармите, кои се дел од опремата. Својството што го прави овој виртуелен интерфејс посебен е тоа што апликациите кои се користат ќе испраќаат или примаат сообраќај користејќи ја адресата доделена на виртуелен интерфејс како спротивна на адресата на физичкиот интерфејс преку кој сообраќајот поминува.
Сериски интерфејс
Сериските комуникациски предаватели можат да користат повратна врска за испробување за нивната функционалност. На пример,предавател поврзан со неговиот приемник ќе резултира со точно примање во уредот на она што се испраќа. Поместувајќи ја оваа повратна врска кон крајот на кабелот се додава кабел за овој тест. Преместувањето на пооддалечениот крај на модемот, врската го проширува тестот понатаму. Ова е заеднички технички проблем и е често во комбинација со специјализирани уреди за тест кои испраќаат посебни модели и ги бројат евентуалните грешки што се враќаат. Некои уреди вклучуваат вградена мрежна повратна врска.
Едноставен тест за интерфејс на сериска повратна врска, наречен спојнички тест, понекогаш се користи за да се идентификуваат сериските порти на компјутерот и за да потврди некоја операција. Таа користи терминал-емулатор апликација за испраќање на карактери со контрола на проток која е исклучена, до сериски порт и потоа се примаат истите назад. За оваа цел, тестот се користи кај кратките: пин 2 до пин 3 (на примање и испраќање пинови) со стандарден RS-232 интерфејс користејќи D-subminiature DE-9 или DB-25 конектори.
Телекомуникации
Во телекомуникациите, повратната врска е со хардверски или софтверски метод кој доставува повратен сигнал или податок назад до испраќачот. Тој се користи како помош во дебагирање на физичките проблеми со врската. Како тест, многу уреди за комуникациски податоци може да се конфигурираат да испраќаат посебни модели на интерфејсот и може да се открие приемот на овој сигнал на истата порта. Ова се нарекува тест за повратната врска и може да се врши во рамките на модемот или испраќачот преку поврзување на излезните аутпути со сопствените влезни инпути. Коло меѓу две точки во различни локации може да се испробува со примена на тест-сигнал на колото на една локација и да има мрежен уред на друга локација кој испраќа сигнал назад низ него. Доколку овој уред добива свој сигнал назад, ова докажува дека колото функционира.
Хардверска повратна всркае едноставен уред кој физички ги поврзува испраќачкиот канал со предавачкиот канал. Во случај на мрежен конектор како што е X.21, ова обично се прави со едноставно поврзување на пиновите заедно во конекторот. Медиуми како што се оптичките влакна или коаксијалениот кабел, кои имаат одвоени конектори, испраќач и предавател, едноставно може да се вратат заедно во една верига на соодветниот медиум.
Модемот може да се конфигурира да ги „враќа“ влезните сигнали од далечинскиот модем или од локалниот терминал. Ова е познато како повратна внатрешна врска или софтверска јамка.
Рабат
Рабат (арапски الرباط, транслитерација ар-Рабāт или ар-Рибāт), со население од 1,2 милиони жители (проценки според пописот од 2005 година), е главен град на Мароко. Тој е и седиште на регионот Рабат-Сале-Земур-Заер.
Нобухиро Такеда
(роден ) — јапонски фудбалер.
Канкун
Канкун (Cancún) — важен крајбрежен град во мексиканската сојузна држава Кинтана Ро и се наоѓа на источниот дел од полуостровот Јукатан. Канкун брои 722.800 жители по пописот во 2010, за 20% повеќе од 2005. Сместен е во каналот Јукатан, кој го двои Мексико од Куба и Големите Антили. Регионот околу градот е познат како Мексиканските Кариби и Мајска Ривиера.
Канкун е седиште на општината Бенито Хуарез и е светски познато туристичко одморалиште. Градот е сместен на главното копно, кое се поврзува со Ничупте и останатите лагуни и заедно формираат остров во форма на седмица, на кој се наоѓаат модерни хотели во туристичката зона.
Историја
Според изворите, за време на колониите, древните Маи го нарекувале островот што го формира Канкун- Низуц (мајски Nizuc -niʔ suʔuk), што би значело или ’рт или “точка на трева“. Години по колонизацијата, поголем дел од мајското население изумре или мигрираше поради болестите, војните, пиратството и гладот, што на крај остави само неколку населби на Островот Мухерес (Остров на жените) и островот Козумел.
Името Канкун (Cancūn, Cancum или Cankun) на мапите се појавува за првпат во 18 век. Значењето на зборот е непознато и исто така непознато е дали е од мајско потекло. Ако е, можни преводи на зборот се: “место/седиште/престол на змијата“ или “маѓепсаната змија“. Иконографијата за змијата постоела на Низуц,уште пред колонизацијата.
На 23 јануари, кога започна развојот, на островот Канкун имаше само 3 жители, луѓе кои работеа на плантажите за кокос на Дон Хосе де Хесус Лима Гутиерез, кој живееше на островот Мухерес, а таму пак живееја само 117 луѓе во околината на селото Пуерто Хуарез(воена база, место на кое риболовот бил главна окупација).
Бидејќи инвеститорите се колебале да вложат во непозната област, мексиканската влада мораше да ги финансира првите 9 хотели. Првиот хотел што беше финансиран е “Хајат Канкун Карибе“, но првиот изграден хотел е “Плаја Бланка“, кој подоцна стана Блу Беј Хотел, а сега е одморалиште Темптејшн. Канкун е елитно туристичко одредиште, позната по белите песочни плажи.
Во 21 век, градот ги избегнуваше крвопролевањата поврзани со трговијата на дрога, но сепак Канкун се смета за познат пункт на претоварување на колумбиски кокаин и наводно познат како центар за перење на пари и продажба на дрога на туристи. Овие линкови датираат од почетокот на 90-тите па до 2000, кога целата област ја контролираа картелите Хуарез и Голфо. Според управата за сузбивање на дрога во САД, последниве години, криминалната група Лос Цетас, која се издвои од Голфо картелите, ја презеде контролата на повеќето шверцерски рути во Јукатан.
Во 2010 Обединетите Нации, одржаа конференција за климатските промени во Канкун, која траеше од 29 ноември 2010 до 10 декември 2010.
Мајски археолошки наоѓалишта
Близу областите Ривиера Маја и Гранд Коста Маја, во јужниот дел на Јукатан, се наоѓаат остатоци од древните градови: Коба, Мујил, Поле, Коунлик, Кинцина, Дицибанче, Окстанака, Тулум и Чакобен. Чичен Ица е познато археолошко наоѓалиште и соседна држава на Јукатан.
Галиндски јазик
Галиндскиот е исчезнат балтички јазик. Овој јазик не е многу познат за лингвистиката и нема постоечки записи на галиндски.
Канкун
Распоред на градот
Покрај островскиот дел- туристичката зона (кој всушност е и дел од вториот најголем коралски брег во светот), жителската зона на градот, позната како Ел Центро (центарот), е изградена според план кој се состои од градбите “суперманзанас“ (суперблокови), кои личат на огромни трапезоиди со отворени центри во кои нема жители, на улици кои се во форма на буквата – у. Во овие отворени центри има тротоари крај централниот парк, фудбалските игралишта, библиотеките итн. што го прави “мексиканскиот“ дел на Канкун погоден за велосипедисти. Овој дел на градот има трговски центар, кој на наликува на “аутлет“, и шарени згради.
Тулум е главната северно-јужна сообраќајница, која го поврзува центарот со аеродромот, кој се наоѓа 30км (19милји) јужно од центарот. Тулум го делат авенијата Коба, која се наоѓа источно од Авенија Кукулкан, главниот пат кој води до патот островот седмица, односно хотелската зона. Авенијата Тулум завршува северно од авенијата Пасео Хосе Лопез Портиљо, која се поврзува со главниот автопат, западно од Чичен Ица и Мерида. Авенијата Бонампак е уште еден од огромните патишта, кој поврзува север-југ и се движи паралелно до авенијата Тулум. Главното фери за до островот Мухерес се наоѓа во Пуерто Хуарез на авенијата Пасео Хосе Лопез Портиљо.
По ураганот Гилберт 1988, со цел да се заштеди на инсталирање на канализациски системи и многу други работи, нацртот на градот се осврна на многу грд план. До скоро, повеќето згради во центарот беа на 4 ката или помали; од 2005, имаше навала за изградби на кондоминиум и продажба на луксузни и канцелариски простори, концентрирани на Бонампак авенија.
Центарот на Канкун скршна од оригиналниот план што беше предвиден; градбите беа распрскани насекаде. Областа крај плажите и лагуните, кои се наоѓаат во хотелската зона, е сè уште во фаза на развој. Други вакви туристички зони освен хотелската се Пуерто Канкун и Малекон Канкун.
Туризам
Лагуната Ничупте се наоѓа на спротивната страна од Карипското Море, и се користи за едрење, скијање на вода и сл. Канкун е како порта на Ривиера Маја, кадешто можат да се најдат повеќе археолошки наоѓалишта, како на пр. Коба и Тулум и многуте “ценоти“ (т.н вртачи – дупки во земјата исполнети со изворска вода, типични за Јукатан и карипскта област). Англискиот вајар Џејсон Де Каирес Тејлор направи подводен музеј во националниот парк во Канкун. Ноќниот живот е енергичен.
Превоз
Во Канкун има меѓународен аеродром, кој располага со многу летови за Северна, Средна и Јужна Америка, Азија и Европа. Сместен е на северно-источниот дел од полуостровот Јукатан и во просек го посетуваат повеќе од 10 милиони патници годишно. Оддалечен е 12 милји од хотелската зона, 20 минути пат со кола. Во хотелската зона има и јавен превоз. До островот Мухерес може да се стаса со брод од Пуерто Хуарез.
Клима
Канкун има тропска клима, може да биде и влажна и сува, со малку разлики во температурите меѓу сезоните. Општо земено, во градот е жешко во текот на целата година, но понекогаш топлото време е проследено со крајбрежни пасати. Годишната просечна температура изнесува 27 C (80, 8 °F). На полуостровот Јукатан, морските ветрови донесуваат високи температури, кои можат на попладневијата да достигнат 35 °C (95 °F). Годишните врнежи на дожд изнесуваат 1, 340 милиметри (52.8 инчи), присутни во 115 денови во годината. Умерените температури доаѓаат во ноември и траат до Февруари, проследени се со освежувачки ветар од север, посуво е, и пак се стоплува во март и Април. Најжешко е од Мај до Септември, што се должи на карипското влијание, а влажноста е повисока поради сезоната на ураганите ( 70% од деновите се без дожд). Хотелската зона е сместена во Карипското Море, и е опколена од океанот, така што дневните температури се движат со 1-2 степени помалку и ветровите се значително почести, за разлика од областа околу аеродромот, кој се наоѓа во внатрешноста, кадешто е главната метеролошка станица.
Сезоната на тропските бури трае од Мај до Декември,а дождовната сезона продолжува до Јануари со кулминација во септември. Од Февруари до Мај обично е суво, со ретки краткотрајни врнежи. Канкун е сместен на една од ударните точки на ураганите во Карибите. Иако катастрофалните урагани се ретки, во последниве години се случија неколку во близина на Канкун. Ураганот Вилма во 2005 е најголемиот досега. Ураганот Гилберт удри директно на хотелската зона во Канкун и хотелите мораа да се обноват. По ураганите, федералните, државните и општинските власти беа спремни да се справат со последиците што ги оставија. И ураганот Дин остави трага на градот во 2007.
Ураган Гилберт
Ураганот Гилберт е вториот најсилен ураган кој се случил на Атлантскиот Океан. Откако помина низ островот Козумел, застана кај Јукатан. Во регионот на Канкун, беше проценета штета од 87 милиони долари, поради загубите во туризамот во октомври, ноември и декември 1988.
Ураган Вилма
Ураганот од четврта категорија- Вилма, пристигна на копното на Јукатан, со брзина на ветрот од 150 mph (240 км/ч). Окото на ураганот најпрво помина низ островот Козумел и потоа околу полноќ на 22 октомври ја фати плажата Плаја Дел Кармен во сојузната држава Кинтана Ро, со движење на ветрот околу 140 mph (230 км/ч). Делови од Козумел го искусија мирното око на Вилма и по неколку часови се забележа сино небо и сонце. Окото (центарот) продолжи да се движи северно, поминувајќи западно од Канкун-Кинтана Ро. Властите побараа од надлежните за туризмот да го откажат праќањето на туристи, кога ураганот почна да се приближува.
Образование
Иако Канкун е познат како туристичко одредиште, во последниве години се отворија и колеџи кои нудат високо образование на мексикански и странски студенти.
Првата високообразовна институција што беше основана е Институтот за Технологија, Канкун. По него се: Универзитетот Ла Сале Канкун, Универзитет Анахуак Канкун, Технолошки Универзитет на град Канкун, Универзитет на Карибите и Тех Милениум.
Џош Холовеј
Џош Холовеј (Josh Holloway)(роден на 20 јули 1969) е американски глумец познат по неговата улога во серијата Изгубени.
Трајче Дојчиноски
Трајче Софрониев Дојчиноски (1920 во Белчишта, охридско — јуни 1943 во Карбуница, кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Трајче Софрониев Дојчиноски е роден во селото Белчишта. Се занимавал со земјоделие. Опфатен од движењето на отпорот активно работи во НОБ од 1941 година. Со формирањето на партизанската ќелија во Белчишта во Февруари 1942 година, станува член на КПЈ и одговорен за работата со младината. Потоа доброволно стапил во кичевско-мавровскиот партизански одред на 1 мај 1943 година. Загинува во борбата што ја води одредот против зголемените италијански сили кај селото Карбуница, во јуни 1943 година.
Планкова константа
Планкова константа (ознака
h
— физичка константа и го претставува квантот на дејство, значајна во квантната механика.
E
, на замислен електрично наелектризиран осцилатор во празнина која содржи зрачење од црно тело, и честотата,
f
, на спомнатиот електромагнетен бран. Во 1905 година, вредноста
, најмалото енергетско зголемување на замислениот осцилатор, теориски се поврзува со Алберт Ајнштајн со „квант“ или најмал дел на енергија на самиот електромагнетен бран. Светлинскиот квант се однесува на некој начин како електрично неутрална честичка, спротивно на електромагнетниот бран. За подоцна да биде наречена Фотон.
Планк–Ајнштајновиот однос ги поврзува заедно енергијата на фотонот
и честотата на бранот
Оваа енергија е крајно мала во однос на секојдневните тела.
Бидејќи честотата
, брановата должина
и брзината на светлината
c
Ова води до друга врска која ја вклучува Планковата константа. Со
p
се означува линискиот импулс на честичката (не само на фотон, туку и на другите елементарни честички), Бројовата бранова должина
Исакиевски собор
Црквата Свети Исак (руски : Исаа́киевский Собо́р) ) е црква која се наоѓа во Санкт Петербург, Русија и спаѓа во склопот на Руската Православна црква. Овој храм е и најголемиот во Русија, посветен на Свети Исак Далматски.
Планкова константа
λ
на честичката е определена со:
Во областите каде потребно е да се користат аголни реквенции (т.е. онаму каде честотата е изразена преку радијани во секунда наместо циклус во секунда или херц) и се користи за да се подели со
Планковата константа. Добиената константа се нарекува Диракова константа или намалена Планкова константа. Еднаква е на Планковата константа поделена со
2π
, и се означува со
ħ
(изговорно "h-прецртаноо"):
Енергијата на фотонот со аголна честота
ω = 2πf
додека пак линискиот импулс се оврзува со:
каде k е брановиот број. Во 1923 година, Луј де Број го воопштил Планк-Ајнштајновиот однос давајќи тврдење дека Планковата константа ја претставува пропорционалноста меѓу импулсот и квантната бранова должина не само на фотонот, туку на квантната бранова должна на која било честичка. Ова било потврдено со експерименти подоцна. Ова важи во квантанта механика, како и во електродинамиката.
Овие два односи се временските и просторните делови на специјалниот релативистички израз користејќи 4-вектори.
Класичната статистичка механика побарува да постои
(но не ја определува таа вредност). Доследно, по откритието на Планк, признато е дека физичкото дејство не може да има каква било вредност. Наместо тоа, мора да е некаков вид на множење на мали количества, „кванти дејство“, познати како Планкова константа. Ова ја претставува т.н. „стара квантна теорија“ развиена од страна на Бор и Зомерфелд, според која патеките на честичките постојат но се скриени, но квантните закони ги ограничуваат врз основа на нивното дејство. Овој поглед е заменет со современата квантна теорија, според која ограничените патеки на движењето не ни постојат, наместо тоа честичката се претставува како бранова функција претставена во времето и просторот. Па нема вредност за дејството како што е дефинирана класично. Надоврзано на ова е концептот а квантизација на енергијата која постоела во старата квантна теорија и постои во изменет облик и во современата квантна теорија. Класичната физика не може да ја објасни ниту квантизацијата на енергијата или пак недостатокот на движењето на класичната честичка.
Во многу случаи, како што е монохроматската светлина или за атомите, квантизацијата на енергијата исто така наведува дека само определени енергетски нивоа се дозволени, а вредностите измеѓу се забранети.
Вредност
Планковата константа поседува димензии на физичко дејство, т.е. енергија помножена со време, или импулс помножен со растојание, или пак момент на импулс. Во SI единици, Планковата константа се изразува како џул по секунда (J⋅s или N⋅m⋅s или kg⋅m2⋅s−1).
Вредноста на Планковата константа изнесува:
Вредноста на Дираковата константа е:
Двете бројки во заградите ја означуваат стандардната неопределеност во последните две бројки. Вредностите кои се изнесени во овој случај се од 2014 CODATA и се усогласени вредности за константите и нивната неопределеност. Резултатите од 2014 CODATA се достапни од јуни 2015 година и ја претставуваат најдобрата меѓународно признаена вредност за овој вид на константи, засновани на сите податоци објавени до 31 декември 2014 година. Нови податоци од CODATA се добиваат на секои четири години.
Во јули 2017 година, научниците од НИСТ ја измериле Планковата константа користејќи Киблова вага, инструмент со неопределеност од 13 дела од милијарда, добивајќи вредност J⋅s.
Значење на вредноста
Бројчената вредност на Планковата константа зависи целосно од системот на единици кој се корсти за мерењето. Кога се изразува во SI единици, е една од единиците, е и една од најмалите константи во физиката. Ова го означува фактот за размер прилагоден на луѓето, каде енергиите се типично со големини од килоџули и времиња со должина од секунди или минути, Планковата константа е многу мала.
Соодветно, малата вредност на Планковата константа се одразува на фактот дека секојдневните тела или системи се направени од голем број на честички. На пример, зелена светлина со бранова должина од 555 нанометри (бранова должина видлива за човековото око) има честота од. Секој фотон поседува енергија од E = hf =. Тоа е многу мала вредност на енергија во поглед на секојдневните искуства, но секојдневните искуства не ги земаат предвид поединечните фотони, ниту пак поединечните атоми и молекули. Количеството на светлина која е во размер слична со секојдневните искуства е присутна во еден мол на фотони; неговата енергија може да се пресмета со множење на енергијата на фотоните со Авогадровата константа, NA ≈. Резултатот е зелена светлина со бранова должина од 555 nm поседува енергија од, вообичаено количество на енергија во секојдневниот живот.
Црнотелесно зрачење
Во последните години на век, Планк го истражувал проблемот поврзан со црнотелесно зрачење првпат поставен од страна на Кирхоф пред 40 години. Познато е дека топлите тела сјајат, и дека потоплите тела сјајат посветло од поладните. Електромагнетното поле се покорува на законите за движење како што тоа го прави и тело обесено на пружина, и може да биде во топлотна рамнотежа со жежките атоми. Топлото тело во рамнотежа впива онолку светлина колку и што оддава. Ако телото е црно, значи дека ја впива целата светлина која пристигнува на површината, тогаш оддавањето на топлинската е максимална.
Претпоставката дека зрачењето од црното тело е топлинска доведува до прецизното предвидување: дека целосното количество на оддадена енергија се зголемува со растот на температурата според определено правило, Штефан-Болцмановиот закон (1879–84). Но било и познато дека бојата на светлината оддадена од жешкото тело се менува со температурата, па така „бела“ е потопла од „црвена“. Сепак, Вилхелм Вин го открил математичкото заедништво меѓу врвовите на кривите при различни температури, користејќи го начелото за адијабатски системи. При секоја различна температура, кривата се поместува спооред Виновиот закон за поместувањето (1893). Виен исто така предложил приближност за спектарот на телото, која била вистинита за високи честоти (куси бранови должини), но не и на ниски честоти (долги бранови должини). Сè уште не било познато зашто спектарот на топлото тело го има обликот којшто го има (Погледајте го дијаграмот).
Планк претпоставил дека равенките за движењето на светлината опишува множество на хармониски осцилатори, по еден за секоја честота. Тој испитал како ентропијата на осцилаторите се менувала со температурата на телото, обидувајќи се да ги изедначи со Виновиот закон, и бил во можност да ја изведе приближната математичка функција за спектарот на црно тело.
Сепак, Планк наскоро увидел дека неговото решение не било единствено. Постоеле неколку различни решенија, и секое од нив давало разслична вредност за ентропијата на осцилаторите. За да ја споаси твојата теорија, Планк морал да ја искорити тогаш спорната теорија за статистичка механика, и тој момент го нарекува „чин на очај … бев спремен да ги жтвувам своите претходни убедувања за физиката.“ Еден од неговите нови гранични услови беше: "да го протолкува UN [вибрационата енергија на N осцилатори] не како непрекинато, бесконечно деливо количество, но како прекинато количество составено од интегриран број на конечнио еднакви делови. Да го наречеме секој ваков дел енергетски елемент ε;"
Пред Планк, се претпоставувало дека енергијата на црното тело може да ја има која било вредност – станува збор за непрекината променлива. Рејли-Џинсовиот закон обезбедува предвидувања за тесен опсег на вредности на една граница од температури, но резултатите значително се разидуваат како што сењ зголемуваат температурите. За да се добие Планковиот закон, кој точно ги предвидува зрачењатра на црното тело, било потребно да се множи класичниот израз со сложен фактор кој ја вклучува и h во броителот и делителот. Влијанието на h во овој сложен фактор нема да исчезне ако се доведе до нула или било која друга вредност. Добивањето на равенката за Рејли-џинсовиот закон од Планковиот закон не може да се добие со промената на вредностите на h, на Болцмановата константа, или пак на која било друга константа или променлива во равенката. Во овој случај погледот добиен од класичната физика не се дуплира во резултатите во квантниот поглед.
Проблемот со црното тело бил повторно разгледуван во 1905 година, кога Рејли и Џинс (од една страна) и Ајнштајн (од друга страна) независно покажале дека класичниот електромагнетизам никогаш нема да го земе предвид набљудуваниот спектар. Овие докази се општо познати како „ултравиолетова катастрофа“, име осмислено од страна на Паул Еренфест во 1911 година. Тие придонеле значајно (заедно со Ајнштајновата работа за фотоелектричниот ефект) во убедувањето на физичарите дека Планковиот постулат за квантифицирани енергетски нивоа е повеќе од самои обичен математички формализам. Првата Солвејска конференција во 1911 година била посветена на „теоријата на зрачење и квантите“. Мак Планк во 1918 година ја добил Нобеловата награда за физика „за заслугите кои овозможиле напредок на физиката со откривањето на енергетските кванти“.
Фотоелектричен ефект
Фотоелктричниот ефект е оддавањето на електрони (наречени „фотоелектрони“) од површината на металите кога светлината ќе упадне на нив. Првично набљудуван како појава од страна на Едмон Бекерел во 1839 гопдина, но заслугата му се доделува на Хајнрих Херц, кој го објавил првиот целосен труд од истражувањата во 1887 година. Друго особено важно и темелито истражување било објавено од Филип Ленард во 1902 година. Einstein's 1905 paper го разгледува дејството преку светлинските кванти, за што ќе ја добие и Нобеловата награда за физика во 1921 година, кога неговите пшредвцидувања биле потврдерни експериментално од страна на Роберт Миликан. Комитетот за Нобеловата награда му ја доделила наградата за неговата работа на фотоелектричниот ефект, а не за релативноста, поради нивната пристрасност за теории кои се експериментално докажани, а не се само теориски засновани, односно членовите на комисијата смнетале дека не постоеле вистински докази дека теоријата за релативноста е вистинита.
Пред Ајнштајновиот труд, електромагнетното зрачење како што е на пример видливата светлина, се сметало дека се однесува како бран: па оттука е и употребата на поимите како „честота“ и „бранова должина“ за различните видови на зрачење. Енергијата пренесена од бран во определен временски период се нарекува јачина. Светлината од театарските рефлењктори е со поголема јачина од онаа на обичната светилка, сом други зборови може да се каже дека рефлекторот оддава повеќе енергија во единица време и во единица простор (а со тоа и троши повеќе електрична струја) одо обичната светилка, иако бојата на светлината може да биде скоро подеднаква. Другите бранови, кјако што се звучните бранови или морските бранови, имаат исто така сопствена јачина. Сепак, пресметките за енергијата кај фотоелектричниот ефект не биле во согласност со описот за брановата природа на светлината.
„Фотоелектроните“ оддадени како резултат на фотоелектричниот ефект поседуваат определена кинетичка енергија, која може да биде измерена. Оваа кинетичка енергија (за секој фотоелектрон) е независна од јачината на светлината, нмо зависи линиски од честотата, и доколку честотата е многу ниска (соодвествува на фотонска енергија која е помала од излезната работа на материјалот), не се оддаваат фотоелектрони, доколку не постои множество на фотони, чиј енергетски збир е поголем од енергијата на фотоелектроните, и дејствува скоро едновремено (повеќефотонски ефект). Ако се претпостави дека честотата е доволно голема за да предизвика фотоелектричен ефект, ќе се забележи зголемување на јачината на светлинскиот извор, што пак ќе предизвика повеќе фотоелектрони да бидат оддадени со истата кинетичка енергија, наместо да се оддадат ист број на фотоелектрони со поголема кинетичка енергија.
Ајнштајновото објаснување за овиењ набљудувања било дека светлината самата е квантифицирана, енергијата на светлината не се пренесува непрекинато како класичен бран, туклу во мали „пакети“ или кванти. Големината на овие „пакети“ енергија, кои подоцна ќе бидат наречени фотони, требала да биде иста со Планковиот „енергетски елемент“, со што се добива современиот израз на Планк-Ајнштајновиот запис: Ајнштајновите претпоставки подоцна биле докажани и експериментално, константата на пропорционалноста меѓу честотата и упадната светлина (f) и кинетиучката енергија на фотоелектроните (E) се покажало дека се еднакви на Планковата константа (h).
Атомска структура
Бор исто така го вовел и количеството, денес познато како Диракова константа, односно квантот на аголниот момент. Првично, Бор сметал дека станува збор за аголниот момент на секој од електроните во атомот: ова се покажало како неточно, и поклрај напорите на Зомерфелд и другите, прецизен опис на аголниот момент на електронот бил недостижен за Боровиот модел на атомот. Точните квантификациоини правила за електроните – во кои енбергијата се сведува на Боровата равенка за моделот на атомот, во случајот на водородниот атом – се определени соп Хајзенбереговата матрична механика во 1925 година и Шредингеровата равенка во 1926 година: Дираковата константа е основата на квантите на аголниот момент. Современо кажано, ако J е вкупниот аголен момкент на системот со вртежна инваријантност, и Jz аголниот момент мерен во која било насока, овие величини можат да ги имаат само следниве вредности
Начело на неопределеност
Планковата константа се сретнува и во трудовите на Вернер Хајзенберг за начелото на неопределеност. Ако имаме голем број на честички подготвени да бидат во истата состојба, неопределеноста на нивната положба, Δx, и неопределеноста на нивниот импулс (истата насока), Δp, се покоруваат на:
каде неопределеноста е дадена со стандардното отстапување на измерената вредност од очекуваната вредност. Постојат бројни други такви парови на физички мерливи вредности кои се покоруваат на слично правило. Еден пример е времето наспроти енергијата. Едното или пак природата на мерењето на неопределените сили и да се одбере меѓу двете можности, и земајќи предвид дека станува збор за кванти, можностите можат да бидат во облик на едното или (како кај Фуриеовата анализа), наместо да се правинагодување и сивите области на анализата на временски редови.
Додавањето на некои претпоставки со кои се определува толкувањето на одредени вредности во квантно-механичкиот запис, еден од основните темели на целата теорија се наоѓа во комутаторската врска меѓу положбениот оператор \hat{x} и импулсниот оператор \hat{p}: каде δij е Кронекеровата делта.
Зависни физички константи
Постојат неколку константи, за кои повеќе од 99% од неопрделеноста според вредностите од 2014 CODATA е поради неопределеноста на вредноста на Планковата константа, како што е назначено според квадратот од корелациониот коефициент (r2 > 0,99, r > 0,995). Планковата Константа е (со еден или два исклучоци) основна физичка константа која е позната по најниското ниво на прецизност, со 1σ релативна неопределеност ur од.
Маса на мирување на електронот
Изведувањето на Ридберговата константа според учебниците е дека R∞ е определена според масата на електроно me и други физички константи: Сепак, Ридберговата константа може многу прецизно да се определи (ur =) од атомскиот спектар на водородот, каде нема директен метод за мерење на масата на неподвижните електрони во SI единици. Па така равенката за пресметување на me станува: каде c0 е брзината на светлината α е константата на фината структура. Брзината на светлината има точно определена вредност во SI единици, а константата на фината структура може да се определи пррецизно (ur =) за разлика од Планковата константа. Следствено, неопределеноста на вредноста на масата при мирување на електронот е поради неопределеноста на вредноста на Планковата константа (r2 > 0.999).
Авогадрова константа
Авогадровата константа NA е определена како односот од масата на еден мол од електрони од масата на еден електрон, масата на еден мол на електрони е „релативната атомска маса“ на електронот Ar(e), која може да биде измерена во Пенингова замка (ur =), помножена со константата на моларната маса Mu, која е дефинирана како. Зависноста на Авогадровата константа од Планковата константа (r2 > 0.999), исто така важи и за физичките константи кои се поврзани со количеството супстанца, како што е константата на атомската маса. Неопределеноста на вредноста на Планковата константа го ограничува знаењето за масите на атомите и субатомските честички копга се изразува во SI единици. Постои начин попрецизно да се определат масите како единици на атомски маси, но не можат прецизно да се претворат во килограми.
Елементарен полнеж
каде e е елементарниот полнеж, ε0 е диелектричната константа (која се нарекува и пермитивност на просторот), и μ0 е магнетната константа (наречена и магнетна пермеабилност на просторот). Двете последни константи имаат рочно определени вредности во меѓународниот ситем на единици. Сепак, α може да се определи и експериментално, особено со мерење на електронскиот спински g-фактор ge, за подоцна резултатот да се спореди со вреднота предвидена од страна на квантната електродинамика.
Денес, најпрецизната вредносст за елемнтарниот полнеж е добиена со прередување на дефиницијата за α за да се добие следната дефиниција за e преку α и h:
Боров магнетон и јадрен магнетон
Боровиот магнетони јадрениот магнетон се единици кои се користат за да се опишат магнетните својства на електронот и атомското јадро. Боровиот магнетон е магнетниот момент кој може да се очекува за електрон ако тој се однесува како вртежен полнеж според класичната електродинамика. Тој е дефиниран преку Дираковата константа, елементарниот полнеж и масата на електронот, при што сите зависат од Планковата константа: конечната зависност h1/2 (r2 > 0.995) може да се определи со проширување на променливите.
Јадрениот магнетон има слична дефиниција, но со исправка нпоради фактот што протонот има значително поголема маса од електронот. Односот на масата на електронот со онаа на протонот, експериментално може да се определи со голема прецизност (ur =).
Определување
Во принцип, Планковата константа може да се определи со испуитување на спектарот на зрачењето од црното тело или пак од кинетичката енергија на фотоелектроните, и на следниов начин била првично пресметана на почетокот на век. Во пракса, овие не се веќе најпрецизните методи. Вредноста овде од CODATA цитирани во текстот се засновани на три мерења со Киблова вага на KJ2RK и едно меѓулабораториско определување на моларната зафатнина на силициумот, но е најчесто определена со мерењето со употреба на Киблова вага од 2007 година извршено во американскиот Национален институт за стандарди и технологија (НИСТ). Пед други мерерња според три различни мерни методи првично се разгледувани но не биле вклучени во конечните исправки бидејќи биле многу непрецизни за да влијаат на резултатот.
Постојата теориски и практични потешкотии заа определување на h. Практичните потешкотии можат да бидат прикажани од фактот штом двата најпрецизни методи, Кибловата вага и рендгенскиот кристало-густински метод, не даваат реазултати кои се слични еден со друг. Најчестата причина е дека неопределеноста на мерењето за еден (или двата) методи се сметаат за мали – како да еден (или пак двата) не се доволно прецизни како што се верува – но досега нема доказ за тоа копј метод греши.
Теориските потешкотии се покренати од фактот дека сите овие методи со исклучок на рендгенскиот кристало-густински метод се засновани на теориската основа на Џозефсоновиот ефект и квнатниот Холов ефект. Ако овие теории се и најмалку непрецизни – иако сè уште нема такви докази – методите нема да дадат прецизни вредности за Планковата константа. Поважно, вредностите на Планковата константа добиени на овој начин не можат да се искористат за тестирање на овие теории без да се западне во бескрајна расправија. За среќа, постојат други статистички начини за тестирање на теориит, и потребно е прво да се отфрлат претходните теории.
Џозефсонова константа
Џозефсоната константа KJ се заснова на потенцијалната разлика U создадена од Џозефсоновиот ефект кај „Џозефсоновата спојка“ со честота f на микробрановото зрачење. Теориското разгледување на Џозефсоновиот ефект наведува силно дека KJ = 2e/h.
Џозефсоновата константа може да се измери со споредба на потенцијалната разлика создадена од низа на Џозефсоновите спојки со потенцијална разлика која е позната во SI системот под името волти. Мерењето на потенцијалнта разлика во SI единици се изведува со тоа што електростатичката сила ќе ја поништи мерливата гравитациона сила. Земајќи предвид дека точноста на теориското разгледување на Џозефсоновиот ефект, KJ е поврзан со Планковата константа е:
Киблова вага
Кибловата вага е инструмент за споредување на две моќи, од едната се мери во SI единици вати а другата се изразува во конвенционална електрична единица. Според дефиницијата за конвенционален ват W90, се добива вредност за производот KJ2RK во SI единици, каде RK е фон Клитцинговата константа која е карактеристична за квантниот Халов ефект. Ако теориските погледи на Џозефсоновиот ефект и квантниот Халов ефект се вистинити, и ако се претпостави дека RK = h/e2, мерењето на KJ2RK се користатат за направо определување на вредноста на Планковата константа.
Магнетна резонанса
Жиромагнетниот однос γ е константата на пропорционалноста меѓу фрерквенцијата f на јадрената магнетна резонанса (или електронската парамагнетна резонанса за електроните) и применетото магнетно поле B: f = γB. Тешко е прецизно да се измерат жиромагнетните односи поради потешкотиите во прецизното мерење на B, но вреедноста за протоните во водата на е позната до прецизност од еден дел во милион. За протоните се вели дека се „заштитени“ од применетото магнетно поле од страна на електроните во молекулите на водата, истиот ефект кој доведува до хемиска промена во НМР спектроскопија, и ова може да се покаже со цел број на ознаката за жиромагнетниот однос, γ′p. Жиромагнетниот однос е поврзан со магнетниот момент на заштитениот протон  μ′p, спинскиот број I (I = 1⁄2 за протоните) и Дираковата константа.
Односот на магнетниот момент на заштитениот протон μ′p со елкектронскиот магнетен момент μe можат посебно да се измерат со голема прецизност, додека пак непрецизната вреднопст за применетото магнетно поле се отстранува при пресметувањето на односот. Вредноста на μe кај Боровите магнетони е исто така позната: таа е половина од електронскиот g-фактор ge. Па следи:
Дополнително отежнување е мерењето на γ′p кое побарува мерење на електричната струја: таа се непроменливо мери во конвенционални ам,пери наместо во SI ампери, па потребенно е да се воведе фактор на претворање. Ознаката Γ′p-90 се користи за измерениот жиромагнетен однос користејќи конвенционални електрични единици. Во дополнение, постојат два методи за мерење на вредноста, „нискополевиот“ и „високополевиот“ метод, и соодветните фактори на претворање се различни во двата случаи. Само високополевата вредност Γ′p-90(hi) е од интерес за определување на Планковата константа.
Замената ни го дава изразот за Планковата константа преку Γ′p-90(hi):
Рендгенска кристална густина
Методот на рендгенска кристална густина за определување на Авогадровата константа NA, но како што Авогадровата константа е поврзана со Планковата константа, исто така ја определува вредноста на h. Принципот зад овој метод е да се определи NA како однос меѓу зафатнината на ќелијата на кристѕалот, измерена со рендгенска кристалографија, и моларната зафатнина на супстанцијата. Се користат кристали на силициум, бидејќи истите се достапни воп големи количини и чистота од технологиите кои се користат во полупроводничката индустрија. Зафатнината на единечна ќелија се пресметува од просторот меѓу двете кристални рамнини кои се означени како d220. Моларната зафатнина Vm(Si) побарува определување на густината на кристалот и атомската тежина на употребениот силициум. Планковата константа е определен со:
Забрзувачи на честички
Експерименталните мерења на Планковата константа во лабораториите на Големиот хадронски судирач направени во 2011 година. Истражувањето на ПЦЦ користејќи голем забрзувач на честички помогна во подоброто разбирање на врската меѓу Планковата константа и мерењето на растојанијата во просторот.
Неменливост
Како што беше спомнато погоре, бројната вредност на Планковата константа зависи од системот кој се користи за нејзино опишување. Нејзината вредност во SI е позната до 12 делови од милијарда но нејзината вредност во атомски единици е точно определена, поради начинот на кои се дефинирани атомските единици. Истото важи иза конвенционалните електричнио единици, каде Планковата константа (означена со h90 за да се зарликува од вредноста во SI единици) е определена со:
каде KJ–90 и RK–90 се точно определени константи. Атомските единици и конвенционалните електрични единици се доста корисни во нивните соодветни области, бидејќи неопределеноста во крајниот резултат не зависи од неопределеноста на претворањето на единиците, туку само од неопределеноста на самото мерење.
Правниот процес со кој би се променила дефиницијата на метод заснована на точно определената вредност на Планковата константа е започнат. 24-та и 25-та средба на Генералната конференција за тегови и мерки (ГКТМ) во 2011 и 2014 година го одобриле редефинирањето со употреба на константи но не биле задоволни од неопределеноста на Планковата константа. Границите кои биле утврдени се постигнати во 2016 година, и се очекува редефинирањето да се случи на 16 ноември 2018, за време на 26-та ГКТМ.
Кибловта вага ја мери вредноста на масата во Планкова константа: моментално, стандардните примероци на килограми се земаат за непроменливи маси и мерењето е извршено за да се определи Планковата константа, но во моментот кога Планковата константа ќе се определи непроменливо во SI единици, истиот експеримент ќе се искористи и за определување на масата. Релативната неиопределеност во мерењата ќе остане иста.
Стандардите за маса можно е да се добијат од кристалите на силициум или пак други методи со кои се бројат атомите. Овие методи побаруваат познавање на Авогадровата константа, која е точно определена како односот меѓу атомската маса и макроскопската маса, но со определената нвредност на Планковата константа, NA ќе биде определена до исто ниво на неопределеност (ако не и поточно) од моменталните методи за споредба на макроскопската маса.
Војводство Ливонија
Војводство Ливонија (полски: Księstwo Zadźwińskie или Księstwo Inflanckie; литвански: Livonijos kunigaikštystė; естонски: Üleväina-Liivimaa hertsogkond; латвиски: Pārdaugavas hercogiste; германски: Herzogtum Livland; латински: Ducatus Ultradunensis), познато како Полска Ливонија или само Ливонија — територија на Големото Војводство Литванија, а подоцна и на Полско-литванската Државна Заедница кое постоело од 1561 до 1621 година. Војводството ги опфаќало денешните области на северна Латвија и јужна Естонија.
Марко Шенбахлер
Марко Шенбахлер (роден на 11 јануари 1990 година, во Урдорф) — швајцарски фудбалер, играч од средниот ред на Цирих и швајцарската репрезентација.
Муњосанчо
Муњосанчо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Западна гитара
Западна гитара — современ облик на гитарата кој потекнува од класичната гитара, но користи челични жици за посветол, погласен звук. Поточно кажано, сите поими челичножиченаа гитара, класична гитара и фолк гитара се однесуваат на акустични (не-електрични) гитари, иако некои од овие поими се однесуваат на различни типови на инструменти (гитари со најлонски жици према гитари со челични жици). Поимот „акустична гитара“ е ретроним, со оглед на тоа што пред измислувањето на електричниот инструмент, сите гитари биле „акустични“.
Постојат многу различни варијации во конструкцијата на акустичните гитари како и на материјалите од кои тие се прават. Кај поскапите гитари целото тело е изработено од тврдо тонско дрво, горниот дел најчесто од елка, а страниците и задницата најчесто од ружово дрво, јавор, или махагон. Поевтините гитари често се комбинација од тврд горен дел со ламинирани страници или задница. Гитарите за почетници се најчесто изработени целосно од ламинирано тонско дрво. Задните делови на вратовите воглавно се изработуваат од махагон (или филипински или хондурашки), додека предните делови на коишто се свири се изработуваат од тврди тропски дрва како ружово дрво или абонос. Разните комбинации на разните дрва и нивниот квалитет, заедно со дизајнот и елементите при конструкцијата (на пример, каква потпора има горниот дел) се меѓу факторите кои влијаат на „тоналитетот“ на гитарата. Многу гитаристи и конструктори на гитари сметаат дека тоналитетот на добро изработена гитара се подобрува со текот на времето.
Со оглед на тоа што гитарите со челични жици мораат да трпат поголема затегнатост на жиците отколку инструментите со најлонски жици, потребна е поцврста конструкција на телото. Гитарите со челични жици користат поинакви системи на потпора од класичните гитари, типично користејќи x-потпора наместо ладило-потпора која се користи на класичните и фламенко гитари. (Друг попрост систем, наречен скалеста потпора, каде што сите потпорници се сместени по должината на инструментот, се користи на сите типови на гитари со рамен горен дел.)
Постојат неколку познати американски производители на челилножичени акустични гитари. Martin, Guild, Taylor и Gibson се познати и по квалитетот и по цената на нивните инструменти. Гитарата Selmer-Maccaferri е инструмент со невообичаен изглед, препознатлив по неговиот „D“ изглед, или надолжна овална звучна дупка. Тој тип на гитара обично го свират следбениците на стилот на Џанго Рајнхарт.
Стандардното штимање на една акустична гитара е EADGBE (ниско кон високо), иако многу гитаристи, особено оние кои свират со прсти, користат алтернативни штимања, како „отворено G“ (DGDGBD), „штимање во отворено D“ (DADF#AD), или „спуштено D“ (DADGBE).
Една варијација на стандардната акустична гитара е дванаесетжичената гитара, која содржи по една додатна жица двојник на секоја жица од традиционалните шест. Оваа гитара станала славна од уметниците како Худо Ледбетер, Пит Сигер и Лео Котке.
Благе Гиевски
Благе Миланов Гиевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. Бил еден од напредните младинци во селото. Во неговата куќа се одржувале разни состаноци. Како деветнаесет годишен младинец, во септември 1944 година стапил во борбените редови на прославената Трета македонска ударна бригада. Учествувал во нејзините натамошни борби. Кон крајот на октомври 1944 година, со Бригадата водел жестоки борби против балистите и Германците за преземање на хидроцентралата Матка. Во оваа борба бил тешко ранет, но, и покрај тоа продолжил херојски да се бори сè до последниот патрон. Бил заробен од балистите и на ѕверски начин убиен.
Чесменска црква
Чесменската црква (руски : Чесменская церковь ) е црква која се наоѓа во Санкт Петербург, Русија. Оваа црква е изградена во 1780 година а нејзин архитект е Јури Велтен.