cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изборно Кнежевство Трир
Среден век
Епископите од Трир веќе биле практично независни територијални магнати за време на династијата Меровинзи. Во 772 година Карло Велики му дал целосен имунитет на епископот Виомад од јурисдикцијата на владејачкиот гроф за сите цркви и манастири, како и за селата и замоците кои припаѓале на црквата Свети Петар во Трир. Во 816 година Лудвиг Побожниот му ги потврдил на архиепископот Хето привилегиите на заштита и имунитет дадени од неговиот татко.
При поделбата на Каролиншкото Царство во Верден во 843 година, Трир му бил даден на Лотар; при поделбата на Лотарингија во Мерсен во 870 година, таа станала дел од источнофранкското кралство, кое се развило во Кралство Германија.
Во 898 година, архиепископот Радбод добил целосен имунитет од сите даноци за целата епископска територија, доделен од Цвентиболд, кој бил природен син на императорот Арнулф од Корушка и кој владеел накратко како крал на Лотарингија. Тој бил под голем притисок од неговите независни благородници и очајно му требало моќен сојузник. Подарокот ја зацементирала позицијата на архиепископите како територијални господари сами по себе. По убиството на Цвентиболд во 900 година, управителите на детето-крал Луј му се додворувале на Радбод од своја страна, давајќи му го округот и градот Трир целосно, дозвола да наметне царини и право на ковачница (исто толку симбол на независна власт како економска алатка). Од дворот на Карло Простиот, тој го добил конечното право на избор на епископ од Трир според поглавјето, без царско мешање.
Грб на Панама
Грбот на Панама е официјалниот грб на оваа средноамериканска држава. Грбот на Панама, заедно со знамето, биле официјално усвоени како симболи на државата на 4 јуни 1904 година.
Опис
Грбот е составен неколку елементи. Во централниот дел се наоѓа штит со златни граници. Штитот е поделен на пет дела, два горни, два долни и еден во средината на штитот. Во средината има приказ на Панамскиот Провлак во зелена боја, симбол на растителноста. Над провлакот има приказ на небото, кое е поделено на два дела. Во десниот дел од небото, кое е сино, има приказ на месечина во изгрев, а од левата сонце во залез со што се симболизира времето кога се објавила независноста на Панама.
Над централниот дел има две полиња, од кои левото е во сребрена боја а десното поле во црвена. На сребреното поле има приказ на прекрстени меч и пушка во закачена позиција што симболизираат напуштање на идејата за војни и граѓански немир. На црвеното поле има приказ на лопата и копач, што симболизираат работа.
Под средишниот дел има уште две полиња, од кои левото поле е во светла сина боја, а десноро во сребрена боја. На синото поле има приказ на рог на богатството, што е симбол на богатството. На сребреното поле има приказ на златно тркало со крилја, што е симбол на напредокот.
Над штитот има приказ на кафеав орел со раширени крилја со главата кон лево и тој е симбол на независноста. Во клунот орелот држи сребрена лента која се беси од лево и десно и на неа е испишано геслото „Pro Mundi Beneficio“ (За придобивката на светот). Над самиот орел има распоредено девет златни ѕвезди во полукружна форма кои ги претставуваат покраините на Панама. Сите овие елементи се поставени на четири панамски знамиња, по две од левата и две од десната страна, кои пак се споени на долниот дел од грбот. Нема официјален запис за тоа од кој вид е орелот.
Грбот на Панама не бил променет 37 години, сè до 1941 година, кога биле направени неколку забелешки. Имено, значењето на мечот и пушката било променето во „спремност за одбрана на независноста“ наместо „збогување со граѓанските војни“, како и имало промена на геслото од "Pro Mundi Beneficio " во "Solo Dios sobre Nosotros", но тоа не било прифатено.
Цазин
Цазин — град и општина во северозападниот дел на Босна и Херцеговина, во регионот Босанска Краина, на границата со Хрватска. Населението на општината изнесува 69.411, а во градот живеат 14.387 жители.
Жерави
Во Македонија се среќава еден вид: жерав (Grus grus).
Уште од најстаро време, жеравите со својата појава, „свадбениот танц“ и вештото летање, имале големо влијание врз луѓето, па приказни за нив среќаваме во митологијата и литературата.
Опис
Жеравите се големи, долгоноги и долговрати птици. За разлика од сличните, но не и сродните чапји (Ardeidae), жеравите летаат со испружен врат. Се разликуваат и по пократкиот клун, а и се претежно поголеми.
Возрасните единки се 120 см високи, женките се малку помали од мажјаците; распонот на крилјата им е до 2,4 m, а нозете, додека летаат им се подолги од опашката. Мажјаците тежат до 7 кг, а женките се околу 1 килограм полесни. Бојата на перјето им е претежно светла, сребренкасто-сива, која станува сè потемна кон екстремитетите. Главата и вратот се црни. Обележје на жеравите се белите линии кои почнуваат кај окото и достигнуваат до грбот, како и голите делови, без пердуви, на главата и вратот. Карактеристични им се и долгите, на крајот малку изресени пердуви на крилјата. Кога ги шират крилјата доаѓа до израз нивната убавина. Кога, пак, крилјата им се склопени, овие пердуви им ја покриваат опашката. Дури по првото митарење, птицата ги добива перјето со вистинска големина и убавина. Тие се митарат секоја втора до четврта година, обично во времето кога ги одгледуваат своите младенчиња.
Огласување
Жеравите се огласуваат на разни начини. Кон своите пилиња се нежни и им се обраќаат со тивко чурликање. Кога се вознемирени, создаваат гласни свирежи. Кога нешто молат, се огласуваат со сожалливо пиукање. Гласното чурликање им служи за меѓусебна комуникација во семејството. Кога ги предупредуваат младенчињата за некоја опасност, испуштаат остри, рамномерни тонови. Гласните повици кои потсетуваат на звук од труба ги создаваат благодарение на резонантниот простор во нивниот долг дишник (од 100 до 130 см), со делот којшто е свиткан крај градната коска. Трубењето на жеравите е толку гласно што може да се чуе и на неколку километри. Кога „пеат во дует“, по неколку повикувачки тонови следува низа од складни тонови. И мажјаот и женката може да го отпочнат „дуетот“ и да го определат тоналитетот. Притоа, и двете птици ги креваат главите и клуновите нагоре, вратот го исфрлаат наназад и ги шират крилјата. . Птиците стојат една крај друга, и полека со истовремено или наизменично огласување, синхронизирано тргнуваат нанапред. Ова огласување во дует се случува најчесто поради вознемиреност во време на парење или одгледување на младенчињата. Со помош на анализа на честотата на гласот (сонографија), можно да се индивидуализира огласувањето, односно да се определи секоја птица по нејзиниот глас.
Поведение
Жеравите се многу друштвени животни. Освен за време на парењето, се собираат во големи групи. Тие често можат да се видат во колонии од повеќе илјади единки, а при селидбата во зимските или летните живеалишта се забележани групи од над десет илјади единки (канадските жерави).
Птици преселници
Жеравите кои живеат во топлите климатски подрачја не се преселници, таму се постојани жители, но оние кои се гнездат во постудените краишта поминуваат долг пат за да презимат. Наследениот нагон за селидба е мотивиран од: смалување на денот, временските прилики, опаѓање на понудата за исхрана, како и меѓусебното влијание на единките на местото на собирање.
Исхрана
Жеравите се опортунисти, односно со својата исхрана се прилагодуваат кон условите. Па така, лете јадат мали глодачи, риби и водоземци, но на есен преминуваат на житарки и други растенија, како и семки од растенија.
Размножување
Во времето кое му претходи на парењето, жеравите го изведуваат својот специфичен „свадбен танц“ или „жеравов танц“. Иако, со танцот може да го искажуваат и своето расположение, да ја означуваат територијата или пак да комуницираат. Танцувајќи, и мажјаците и женките, скокаат во воздух со раширени крилја и гласно трубат. Во пар се движат рамно, синхронизирано, или кружно приближувајќи се и оддалечувајќи се еден од друг. Потскокнуваат, одат со укочени нозе, или ги свиваат „колената“, климаат со главата, се поклонуваат, прават пируети и со клунот фрлаат во воздух разни работи. Исправувајќи го горниот дел од телото и спуштајќи ги раширените крила надолу, женката со гргорлив глас го повикува мажјакот на парење. По парењето, мажјакот најчесто ја прескокнува женката нанапред. Потоа, следува огласување во дует, па период на чистење и средување на перјето. Дуетот одѕвонува периодично во целиот период на гнездење, но и подоцна како знак на заедништво. Уште пред да научат да летаат, младенчињата ги научуваат сите разновидни и комплицирани движења на „жеравовиот танц“. Повеќето жерави живеат во трајна, моногамна заедница, па кај оние што веќе се пар, овој танц е доказ за приврзаност кој дополнително ја зацврстува заедницата.
Систематизација
Потсемејство Balearicinae Потсемејство Gruinae (вистински жерави)
Жеравите и луѓето
Луѓето уште од древноста биле фасцинирани од убавината на жеравите и нивниот спектакуларен „свадбен танц“, па речиси и не постои област од човековото делување каде не е присутен.
Во египетската митологија жеравот бил „сончева птица“. Им биле жртвувани на боговите, но исто така ги јаделе. Ликот на жеравот во египетските хиероглифи има значење на буквата Б. Се спомнуваат и во грчката, келтската, ирската и шведската митологија. Кај последните, изразот „птица на среќата“ доаѓа од жеравите како гласници на пролетта, топлината, светлината и изобилството храна. Во старото Кинеско Царство жеравот (鹤 hè) бил симбол на долгиот живот, мудроста, староста, како и односите меѓу таткото и синот. А во кинеската митологија жеравите се наречени „небесни птици“ или „блажени птици“, и се верувало дека таостичките свештеници по смртта се претварале во жерави, а жеравите, пак, на својот грб ги носеле душите на покојните на небото.
Во Јапонија жеравите се симбол на среќа и долг живот. Според стара јапонска легенда, на оној кој ќе направи 1000 оригами во облик на жерав, боговите ќе му исполнат една желба. И ден денес, таму, во посебни пригоди, како на пр. венчавки или родендени се носат оригами во облик на жерав.
Мотиви со жерави се чести во хералдиката и симболизираат внимателност и будност.
Жеравите ги среќаваме и во другите видови уметност: во сликарството на далечниот исток, ѕидното сликарство, минијатурите и илустрациите. Жеравот го има како мотив на мозаикот во црквата Свети Петар во Венеција, итн.
Едноцилиндричен мотор
Едноцилиндричен мотор е наједноставниот вид на клипен мотор со внатрешно согорување. Често се користи кај мотоциклите но наоѓа најразновидни примени кај моторните алатки, градинарската машинерија, но и кај некои автомобили и трактори.
Предности и недостатоци
Едноцилиндричните мотори се едноставни и компактни, и обично дава повеќе сила во даден опсег. Меѓутоа овие мотори се склони на бука и вибрација, освен ако ова не е решено со рамнотежни оски. Моментот на инерција е претежно висок, ограничувајќи нагли промени во брзината и забрзувањето. Разладувањето е поедноставно од она кај повеќецилиндричните мотори, што потенцијално заштедува тежина.
Меѓутоа големата неврамнотежена клипна инерција ја ограничува максималната брзина на моторот и натој начин, целокупната излезна сила. Затоа оваа конфигурација се среќава кај помали мотори.
Употреба
Сите рани автомобили и мотоцикли биле едноцилиндрични, како и бродските мотори. Ваквите мотори и денес нашироко се употребуваат во мотокросот и кај сите висови на пренослив алат и градинарски направи како косилки за трева.
Бомбашки напад во Кизлар (2010)
Терористичкиот напад во Кизлар е напад кој се случил на 31 март 2010 година во истоимениот град, во Дагестан, Русија. Според информациите, во самоубиствените напади загинале 12 лица, а уште 18 биле повредени.
Бомбашкиот напад се случил по само 48 часа од Терористичките напади во во Москва. Според властите во Русија, овие напади се поврзени.
Европско првенство во ракомет за мажи 1996
Европското првенство во ракомет за мажи 1994 (2 натпревар од овој вид) беше одржано во Шпанија од 24 мај до 2 јуни, во градовите Сјудад Реал и Севиља. Ракометната репрезентација на Русија го освои првенството заедно со репрезентацијата на Шпанија на второто и Југославија на третото место.
Камен Дол (Црешнево)
Камен Дол — археолошко наоѓалиште во поречкото село Црешнево. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа во непосредната близина на селската црква „Св. Спас“ и во оконите ниви, каде на голема површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и градежен материјал. Некрополата е откриена на западната периферија на селото, а гробовите се градени од камени плочи. Пронајдени се питоси и неколку римски и рановизантиски монети кои се сопственост на жител од селото Белица.
NGC 3240
NGC 3240 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3240 се споменува и како ESO 568-3, MCG -4-25-7, IRAS 10221-2132.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3240 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3240 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 24 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 47' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 3240 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30515. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6073. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1523.
Синагога Ножик
Синагога Ножик (Synagoga Nożyków) — единствената преживеана еврејска синагога во Варшава, Полска. Таа била изградена во 1898-1902 и била обновена по Втората светска војна. Сè уште е во функција и во моментов во неа се наоѓа седиштето на Варшавската еврејска заедница како и други еврејски организации.
Историја
Пред Втората светска војна, Еврејската заедница Варшава, како една од најголемите еврејски заедници во светот во тоа време, имала над 400 синагоги. Меѓутоа, на крајот на 19 век само две од нив биле како посебни структури, додека останатите биле помали капели поврзани со училишта, болници или приватни домови.
Најраната Кружна синагога во околината на Прага служела на локалната заедница од 1839 година, додека Големата синагога (подигната во 1878 година) била изградена за реформираната заедница. Набргу потоа се појавила потреба да се изгради храм и за православното еврејство. Помеѓу 1898 и 1902 година, Залман Ножик, познат варшавски трговец, и неговата сопруга Рифка, ја финансирале изградбата на храмот.
Зградата била дизајнирана од познатиот архитект од Варшава, Карол Козловски, автор на салата на Варшавската филхармонија. Фасадата е во неороманика, со значајни нео-византиски елементи. Самата зграда е правоаголна, со внатрешна комора поделена на три патеки.
Синагогата била официјално отворена за јавноста на 26 мај 1902 година. Во 1914 година основачите ја донирале на Варшавската еврејска комуна. Во 1923 година зградата била реновирана од страна на Маурики Гродзински. Во септември 1939 синагогата била оштетена за време на воздушни напади. За време на Втората светска војна областа била дел од малото гето. По 1941 година Германците ја користеле зградата како штала и депонија.
Реставрација
По војната разрушената зграда била делумно реставрирана и се вратила на Варшавската Еврејска Комуна, но реконструкцијата не започнала до 1983 година. Во моментов таа е отворена за сите верници.
Алексеевски Реон (Волгоградска Област)
Реонот е составен од општинскиот реон Алексејевски. Се наоѓа во северозападниот дел на областа. Површината на реонот изнесува 2.300 км2. Негово административно седиште е селската населба („станица“) Алексејевскаја. Население:
Женидбата на кнезот Лазар
Женидбата на кнез Лазар (српски: Женидба кнеза Лазара) - српска епска, јуначка песна.
Содржина
Во Призрен, царот Стефан пие вино и го прашува слугата Лазар зошто е нерасположен. Лазар одговара дека е несреќен зашто не може да се ожени. Тогаш, царот му кажува дека знае соодветна невеста за него - Милица, ќерката на Југ-Богдан кој не сака да ја даде ќерката. Затоа, царот смислува план како да го убедат Југ-Богдан да даде согласност за свршувачката на Лазар и Милица. Во неделата, царот заминува на лов, заедно со Југ-Богдан и неговите девет синови. Вечерта, царот ги кани гостите на вечера, а ги служи Лазар, кој му поклонува златна чаша на Југ-Богдан. Југ-Богдан размислува како да го награди Лазар и тогаш царот му предлага да му ја даде ќерката Милица. Навредени, деветтемина синови на Југ-Богдан сакаат да го нападнат царот, но Југ-Богдан ги спречува. Тогаш, тој ја прегледува старата книга во која се предвидува дека Лазар ќе го наследи царството и дека Милица ќе му биде жена. Израдуван од веста, царот дава илјада дукати и златно јаболко со три скапоцени камења како поклон за Милица.
За песната
Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од старецот Рашко кој бил родум од Колашин, Херцеговина, а на почетокот на Првото српско востание пребегал во Србија и се населил во селото Сабанти во близината на Крагуевац.
Мартина Штруц
Мартина Штруц (германски: Martina Strutz) е германска атлетичака, специјалиста за скок.
NGC 1290
NGC 1290 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Мартина Штруц
Животопис
Таа е родена на 4 мај 1981 година во Шверин, Источна Германија. Член е во АК Хагенвервер.
NGC 1290
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1290 се споменува и како NPM1G -14.0161.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Мартина Штруц
Животопис
Нејзиното Прво големо натпреварување било Светското јуниорско првенство 2000 година во Сантјаго, каде што била петта.
NGC 1290
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1290 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1290 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Мартина Штруц
Животопис
Мартина Штруц го освоила првенството во 2006 година на Германија и отишла на Светското првенство во Москва. Таа не успеала да се квалификува во финалето, бидејќи резултатот од 4.45 во квалификациите го освоил 9-то место. Истата година, на Европското првенство во Гетеборг, таа била петта и поставила личен рекорд од 4,50. Истата година таа била четврта на Светското првенство во Атина. На 12 јули 2011 година, во Карлсруе, таа го соборила националниот рекорд од 4,78. На германското првенство во Касел, таа победила со 4,65 м.
NGC 1290
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 19 м 25,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 59' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Мартина Штруц
Животопис
Таа постигнала најголем успех во својата кариера на Светското првенство во 2011 година во Тејг, каде што освоила сребрен медал од 4.80 м и постави нов национален рекорд.
NGC 1290
Други поделби
Проучување на NGC 1290 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12395. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5301. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 917.
Влада на Руската Федерација
Владата на Руската Федерација (руски: Правительство Российской Федерации) е највисокиот федерален орган на извршната власт во Руската Федерација.
Британска Антарктичка Територија
Британска Антарктичка Територија (БАТ) — сектор на Антарктикот за кој Обединетото Кралство тврди дека е една од нејзините 14 британски прекуморски територии, од кои е далеку најголема по површина. Го опфаќа регионот јужно од 60°С географска ширина и помеѓу 20°З и 80°З должина, формирајќи облик на клин што се протега до Јужниот пол, преклопен со антарктичките претензии на Аргентина (Аргентински Антарктик) и Чиле (Чилеанска Антарктичка Територија).
Територијата е формирана на 3 март 1962 година, иако претензиите на Обединетото Кралство за овој дел од Антарктикот датира од патентовите писма од 1908 и 1917 година. Областа денес опфатена со територијата вклучува три региони кои, пред 1962 година, биле управувани од Британците како посебни зависни од Фолкландските Острови: Греамова земја, Јужните Оркниски Острови и Јужни Шетландски Острови. Барањето на Обединетото Кралство за регионот е суспендирано откако Договорот за Антарктикот стапил на сила во 1961 година, чиј член 4 вели: „Ниту еден акт или активност што се случува додека овој Договор е во сила нема да претставува основа за побарување, поддршка или негирање на претензии за територијален суверенитет на Антарктикот. Ниту едно ново барање или проширување на постоечко барање за територијален суверенитет нема да се потврди додека овој Договор е во сила“. Повеќето земји не признаваат територијални претензии на Антарктикот. Обединетото Кралство го ратификувал договорот.
Територијата е населена со персонал на истражувачки и станици за поддршка, управувани и одржувани од Британско антарктичко истражување и други организации, како и станици во Аргентина, Чиле и други земји. Нема домородни жители. Во 2012 година, јужниот дел од територијата бил именуван како Земја на кралицата Елизабета во чест на кралицата Елизабета II.
Историја
Во 1917 година, формулацијата на претензиите била изменета, така што, меѓу другото, недвосмислено се вклучила целата територија во секторот што се протега до Јужниот пол (со што ја опфаќа целата денешна британска антарктичка територија). Новото барање ги опфатило „сите острови и територии помеѓу 20-тиот степен од западната географска должина и 50-тиот степен од западната географска должина кои се наоѓаат јужно од 50-та паралела на јужната географска ширина; и сите острови и територии без разлика помеѓу 50-тиот степен од западната должина и 80-тиот степен од западната географска должина кои се наоѓаат јужно од 58-та паралела на јужната географска ширина.
Обединетото Кралство, исто така, барало право на Викториината Земја во 1841 година и Ендербиевата Земја во 1930 година. Меѓутоа, целата територија помеѓу 160°И и 45°И била префрлена на Австралија во 1933 година. Во 1943 година, во екот на Втората светска војна, Обединетото Кралство презела воена операција позната како Операција „Табарин“ за да обезбеди извидувачки и метеоролошки информации во Јужниот Атлантски Океан. Овој „таен“ проект за време на војната станал цивилното истражување на Фолкландските Острови, а подоцна и Британско антарктичко истражување (БАИ). БАИ е одговорен за најголемиот дел од научните истражувања на Обединетото Кралство на Антарктикот. Во 1950-тите, Антарктичкиот договор бил преговаран за демилитаризација на регионот и задржување на Антарктикот - дефиниран како сите копнени и ледени гребени јужно од 60°С географска ширина - за мировни истражувачки цели. Договорот бил донесен во 1961 година.
Признавање
Договорот за Антарктикот, потпишан од сите релевантни регионални баратели, сам по себе не признава ниту оспорува никакви територијални претензии, оставајќи го ова прашање на поединечни потписници. Повеќето земји во светот не признаваат никакви национални претензии кон Антарктикот. Австралија, Франција, Нов Зеланд, Норвешка и Обединетото Кралство, од кои сите имаат територијални претензии на континентот, меѓусебно ги признаваат меѓусебните претензии. Аргентина и Чиле го оспоруваат британското барање и поднесуваат свои контра-тужби кои се преклопуваат и на Британија и на едни со други (види Аргентински Антарктик и Чилеанска Антарктичка територија).
Топографија
Британската антарктичка територија го вклучува Антарктичкиот Полуостров, Јужните Шетландски Острови, Јужните Оркниски Острови и бројни други офшор острови, Ронов Леден Гребен (Веделово Море), делови од Коутсова Земја. На 437,000 квадратни километри, триаголникот на централниот Антарктик кој се спојува на Јужниот пол бил именуван како Земја на кралицата Елизабета во декември 2012 година, во чест на дијамантскиот јубилеј на Елизабета II.
Над 99 отсто од копнената површина на територијата е покриена со постојана ледена покривка, со околу 5,000 дебелина. Највисокиот врв се сметал дека е планината Џексон, на полуостровот Антарктик, со 3,184 метри. Меѓутоа, во 2017 година било пресметано дека планината Хоуп е повисока со 3,239 метри.
Вегетација
Има многу малку растенија во Британските антарктички територии; повеќето од нив се мов и лишаи, но има и две цветни растенија: антарктичката трева и антарктички бисер.
Див свет
Многу видови птици, вклучително и седум видови пингвини се размножуваат на британските антарктички територии. Британските антарктички територии се исто така дом на шест видови фоки.
Администрација
Британската антарктичка територија е управувана од Канцеларијата за надворешни работи и Комонвелттот. Се именува комесар и секогаш е директор на Дирекцијата за прекуморски територии.
Територијата има целосен пакет закони и правни и поштенски администрации. Имајќи ги предвид одредбите на Системот на договори на Антарктикот, Територијата не ги спроведува своите закони за странски нации кои одржуваат научни бази во рамките на Територијата. Тој е самофинансиран, со приходи од продажба на поштенски марки и данок на доход.
Закон за националност
Територијата е целосно дел од Британските прекуморски територии. Можно е да се има државјанство на Британските прекуморски територии врз основа на поврзаноста со територијата. Дополнително, бидејќи релевантните одредби од Законот за британски прекуморски територии од 2002 година стапиле на сила на 21 мај 2002 година, државјанство на Британските прекуморски територии поврзано со територијата исто така ќе има британско државјанство.
Иако законите за имиграција на оваа територија не дозволуваат натурализација, лице родено на територијата пред 1983 година ќе има државјанство (и британско државјанство) врз таа основа. Британското државјанство и оваа би се прошириле и на првата генерација родени во странство. Во моментов нема луѓе кои спаѓаат во оваа категорија. Додека Емилио Палма е роден на териториите на Антарктикот за кои претендира Обединетото Кралство, тој не побарал британско државјанство. Бидејќи и двајцата негови родители биле аргентински државјани и тој е роден во аргентинска база, аргентинската влада автоматски добил аргентинско државјанство. Промените во законот за британско државјанство од 1 јануари 1983 година значат дека децата родени на територијата можат да добијат државјанство и/или британско државјанство само ако неговиот/нејзиниот татко или мајка имаат вакво државјанство и/или британско државјанство или ако неговиот/нејзиниот татко или мајка се „обично жители“ на територијата во согласност со релевантното законодавство за имиграција. Ова ефикасно спречува сите деца родени во аргентински или чилеански бази во областа на британското барање да можат да бараат британско државјанство врз основа на тоа што се родени на територијата.
Истражувачки станици
Британското Антарктичко истражување има два објекти со постојан персонал на територијата: истражувачка станица Хали и истражувачка станица Ротера.
Истражувачката станица Сигни била управувана од 1947 до 1996 година и сега е екипирана само во лето. Исто така, има две станици кои работат само во лето во Фосил Блуф и Скај Блу. Фарадеј се одржувала до 1996 година, кога била продадена на Украина и преименувана во станица Академик Вернадски.
Од 1996 година, историската база во Порт Локрој на островот Гудиер е екипирана од Британското Антарктичко наследство во текот на летото на Антарктикот. Примајќи околу 10.000 посетители годишно, таа е една од најпосетуваните локации на континентот. Посетителите можат да го обиколат музејот, да купат сувенири, да испраќаат пошта и да ја видат големата колонија на пингвини. Аргентинското присуство на територијата датира од основањето на базата Оркадас, Јужни Оркниски Острови, во 1903 година. Голем број други нации одржуваат бази на територијата, многу на Јужните Шетландски Острови.
Поштенски марки и монети
И покрај недостатокот на постојани жители, Британската антарктичка територија издава свои поштенски марки. Додека некои всушност се користат од туристи и резидентни научници, најголемиот дел се продаваат во странство на колекционери. Првиот број излегол во 1963 година, гравиран сет со 15 вредности кои се движат од ½ д до една фунта, со портрет на кралицата Елизабета со поглед на различни сцени на човечка активност на Антарктикот. Неколку дополнителни изданија во 1960-тите биле проследени со издавање на децимализација во 1971 година, произведено со препечатување на поштенските марки од 1963 година.
Земја на кралицата Елизабета
Името „Земја на кралицата Елизабета“ во иднина ќе се користи на сите британски мапи, но поради уникатниот статус на Антарктикот, ќе зависи од другите земји да го препознаат името ако им одговара. Аргентина, која има претензии за дел од областа, го критикувала именувањето.
Фло-Зелигентал
Фло-Зелигентал (Floh-Seligenthal) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Фло-Зелингетал се наоѓа во северниот дел на округот Шмалкалден-Мајнинген, во југозападниот дел на Тириншката Шума. Надморската височина се движи од 340 до 480 метри. Низ општината поминува реката Шмалкалде.
Соседни општини
Општината се граничи со Бротероде-Трузетал, Фамбах, Шмалкалден, Штајнбах-Халенберг, како и Тамбах-Дитхарц, Георгентал, Фридрихсрода и Табарц.
Општински единици
Општината Фло-Зелигентал е составена од следниве места:
Космос-2327
Космос-2327 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 16 јануари 1996 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 825 килограми. Космос-2327 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1020 км, а најмалото на 951.
Летни олимписки игри 1936
Единаесеттите Летни олимписки игри се одржале во Берлин во 1936 година. Берлин бил избран за град-домаќин на 26 април 1931 година на 29-тата сесија на МОК во Барселона, а единствен друг кандидат бил градот Барселона. Тоа било втор и последен пат еден од градовите кандидати за домаќин на Олимписките игри да е и домаќин на сесијата на МОК за избор на градот-домаќин. За првпат тоа се случило во Париз на првата сесија на МОК на 23 јуни 1894 година кога за градови домаќини биле избрани Атина, за игрите во 1896 година и Париз, за игрите во 1900 година.
Според Меѓународниот олимписки комитет ова се првите Олимписки игри во кои домаќинот е избран од членовите на Комитетот. Ова се резултатите од гласањето:
Берлин бил избран за град-домаќин пред доаѓањето на Нацистичката партија на власт (1933). Кон средината на триесеттите, Нацистите имале сè поголема моќ, па сакале да ги искористат Олимписките игри за да ја прошират својата идеологија за постоењето на „Ариевска раса“ низ целиот свет. Адолф Хитлер бил убеден од Јозеф Гебелс да дозволи игрите да се одржат во Германија. Подготовките за игрите заподчнале во почетокот на триесеттите, а за Хитлер тие претставувале одлична можност за пропаганда. Филмската режисерка Лени Рифенштајн, омилена на Хитлер била ангажирана за снимање на филмот Олимпија. Тоа било поддржано и од Меѓународниот олимписки комитет.
Допуштајќи само луѓе од „Ариевската раса“ да се натпреваруваат за Германија, Хитлер сакал да ја покаже надмоќноста на „неговата раса“. И покрај тоа што домаќинот доминирал на игрите, атлетичарот Џеси Овенс освоил дури 4 златни медали, но бидејќи бил црномурест, Хитлер не сакал ни да се поздрави, а не да му честита за големиот успех.
Земји-учеснички
На ихрите во Берлин настапиле натпреварувачи од 49 земји што е за 12 повеќе од игрите 4 години пред тоа. На игрите дебитирале Авганистан, Бермуда, Боливија, Костарика, Лихтенштајн, и Перу.
NGC 5639
NGC 5639 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5639 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5639 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 28 м 46,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 24' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Други поделби
Проучување на NGC 5639 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51730. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2553. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.
Нора Џонс
Нора Џонс (Norah Jones; родена на во, САД) е американска пејачка.
Соло кариерата ја започнала во 2002 година со издавањето на нејзиниот деби албум Come Away with Me. Таа плоча била совршен спој на џез, кантри и поп-музика, што на пејачката и донела пет Греми награди следната година. Албумот се продал во 11 милиони примероци во САД и 26 милиони ширум светот. До ден денес, пејачката има објавено пет студиски албуми, сите наградени со платинести уверенија за милионски тираж. Сите нејзини студиски дискови добиле поволни оценки и рецензии од страна на музичките експерти.
Во досегашната кариера, Џонс има освоено девет Греми признанија, а нејзините музички изданија се продале во 50 милиони копии на светско ниво.
Васил Пачаџиев
Васил Пачаџиев (Бања,, -  , ) — македонски револуционер, тиквешки војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Животопис
Васил Пачаџиев е роден во 1883 година в разлошкото село Бања. Под влијание на силниот терор што турските зулумџии го вршеле во неговото село, неговите родители биле принудени да го напуштат и да се преселат во селото Осоица, близу Софија. По завршување на основното училиште образованието го продолжил во Софија каде завршил 7 клас гимназија. Уште како младинец бил воодушевен од револуционерното движење и револуционерните чети на ТМОРО. Во 1903 година Васил се вклучил во четата на тиквешкиот војвода Пешо Самарџиев. Во Тиквешијата тој зел учество во скоро сите позначајни акции на четата на војводата Самарџиев. Под силниот притискок на бројните потери што ги организирале турските власти против македонските револуционерни чети, војводата Самарџиев бил принуден во 1905 година за извесно време да ја напушти Тиквешијата и да замине во Бугарија. Тој во Кавадарци оставил една помала чета, а раководењето со неа му го доверил на Пачаџиев. Во 1906 година по загинувањето на војводата Самарџиев, Васил преминал во четата на војводата Добри Даскалов. Како борец во четата на Даскалов, Васил се истакнал во борбите против врховистичките чети во Тиквешијата, а учествувал и во борбите со турските воени и полициски сили кај селата Грбавец, Бохула, во кои биле убиени злогласните турски бабаити Омер и Селим Чауш од село Бохула. По заминувањето на војводата Даскалов во Бугарија во зимата 1907 година раководењето со останатиот дел од четата му бил доверен на Васил Пачаџиев и покрај негодувањето на одредени борци со образложение дека не бил тиквешанец. За време на Младотурската револуција Васил се нашол на чело на една тиквешка чета која на повик на младотурците во април 1909 година заминал во Цариград да се бори против контрареволуционерните сили на султанот Абдул Хамид. По Младотурската револуција добил амнестија и за извесно време се повлекол да живее мирен живот. Но не за долго. За време на Тиквешкото востание во 1913 година зел активно учество во сите востанички акции, а бил и член на Главниот штаб на востанието. Васил Пачаџиев починал во Кавадарци на 27 септември 1942 година.
Летна универзијада - 1981
XI Летна универзијада — универзијада одржана од 19 до 30 јули 1981 во Букурешт, Романија.
Молдавски магнатски војни
Молдавските магнатски војни се однесуваат на периодот на крајот на 16 век и почетокот на 17 век кога магнатите на Полско-литванската Државна Заедница интервенирале во работите на Молдавија, судирајќи се со Хабсбурговците и Отоманското Царство за доминација и влијание врз кнежевството.
Причини
Јан Замојски, полски канцелар на големата круна (канцлерц) и воен командант (голема круна Хетман), познат по неговото противење кон Хабсбурзите, бил гласен поддржувач на проширувањето на Комонвелтот во јужниот правец. Од раните планови направени од кралот на Комонвелтот Стефан Батори за војната против Османлиите, Замојски ги поддржал, гледајќи ги тие планови како добра долгорочна стратегија за Комонвелтот. Секоја политика што била против Османлиите била поддржана и од Светата столица, а папата Сикст V силно ја изразил својата поддршка за каква било војна меѓу Комонвелтот и Османлиите. Три моќни магнатски семејства од Комонвелтот, Потоки, Корецки и Вишњовиецки, биле поврзани со молдавскиот Хосподар (Кнез или Војвода) Јеремија Мовила (Јереми Мохила), а по неговата смрт во 1606 година, тие ги поддржувале неговите потомци. Околу крајот на 16 век, односите меѓу Комонвелтот и Османлиите, никогаш премногу срдечни, дополнително се влошиле со зголемениот број на независни напади од страна на Козаците. Од вториот дел на 16 век, Козаците почнале да вршат напади на териториите под османлиска власт. Комонвелтот не можеле да ги контролира жестоко независните Козаци, но бил одговорен за нив, бидејќи во тоа време тие номинално биле под владеење на Комонвелтот. Во исто време, Татарите кои живееле под османлиска власт го напаѓале Комонвелтот. Сепак, тие напаѓале најмногу во југоисточните области на Комонвелтот, кои биле прилично ретко населени, додека Козаците го напаѓале срцето на Отоманското Царство, богатите трговски пристанишни градови само два дена оддалечени од устието на реката Днепар (која Козаците ја користеле како своја главна транспортна рута). До 1615 година, Козаците дури ги запалиле населбите на периферијата на Цариград. Последователните договори меѓу Отоманското Царство и Комонвелтот ги повикале двете страни да ги ограничат козачките и татарските активности, но тие никогаш не биле спроведени на ниту една страна од границата. Во внатрешните договори, поттикнати од полската страна, Козаците се согласиле да ги запалат нивните чамци и да го прекинат нивниот напад. Сепак, козачките чамци можеле брзо повторно да се изградат, а начинот на живот на Козаците барал периодични ловови за слава и плен. Понекогаш на Козаците само им требале ресурси за да си обезбедат егзистенција, додека во други прилики биле поткупувани од Хабсбурзите за да помогнат да се намали притисокот на Отоманците врз нивните граници. Исто така, имало широко распространето непријателство меѓу Козаците и Татарите, по децениски гранични судири и реципрочни грабежи на имоти и села. Козаците речиси секоја година ги напаѓале османлиските територии и нивните вазали во близина на Црното Море, обично привлекувајќи одмазднички татарски напади (и обратно). Маѓепсаниот круг на хаос и одмазди често ја претворал целата југоисточна граница на Комонвелтот во воена зона на ниско ниво.
1593–1595
Во 1593 година започнала војната меѓу Отоманското Царство и Хабсбурзите. Во 1594 година, многу силен татарски напад, извршен од околу 20.000–30.000 луѓе предводени од ханот на Крим, Гази II Гирај, го ограбиле Покучие и се преселиле во Унгарија преку планинските премини, со цел да ги ограбат хабсбуршките земји. Војниците на Комонвелтот се собрале премногу доцна за да го пресретнат. Принцот од Трансилванија, Сигизмунд Батори, внук на поранешниот полски крал Стефан Батори (Истван Батори), го зајакнал влијанието на Хабсбург во Молдавија откако го поставил Стефан Разван на молдавскиот престол. Стефан Разван бил Ром од Влашка (неговиот татко бил отомански муслиман-Ром, затоа не бил роб) и се оженил со молдавска благородничка (неговата приказна била основа на драмата на романскиот писател и историчар од 19 век, Богдан Петричеику Хасдеу).
Про-полскиот господар бил претежно толериран од Портата кога Комонвелтот бил анти-хабсбуршки или неутрален настроен. Затоа, кога силите на Рудолф II ја добиле контролата над Молдавија и Трансилванија (Siedmiogród) и почнале да го поддржуваат Михаил Витеазул (Michał Waleczny), принцот на Влашка, Османлиите не гледале премногу благонаклоно кон мешањето на Комонвелтот.
Во 1595 година Замојски, убеден од молдавските бегалци, решил да интервенира. Силите на Комонвелтот (броејќи ~ 7.000-8.000 војници) под четникот Јан Замојски ја преминале Днестар, ја поразиле локалната опозиција (додека трансилванските трупи се повлекле во својата земја) и османлиските засилувања и го поставиле Еремија Мовила на молдавскиот престол. Многумина го сметале ова како многу опасен чекор бидејќи Османлиите се подготвувале да стават свој кандидат на молдавскиот престол. Замојски стапил во контакт со големиот везир Синан-паша и преговарал со османлискиот гувернер на црноморскиот остров Тјахин (во близина на реката Днепар) и ги убедил во неговите мирољубиви намери и дека не сака да се бори со Отоманската империја. Меѓутоа, канот на Крим, Ğazı II Giray, реагирал и влегол во Молдавија со околу 20.000 луѓе (но без топови и малку јаничари ). Замојски го зацврстил својот логор во близина на Цекора кај реката Прут, издржал тридневна опсада (17–20 октомври) и успеал да постигне договор со Отоманското Царство со која Мовила е признат како господар (Договор од Цецора). Молдавија станала вазал на Комонвелтот и во исто време му оддала почит на Цариград (ова е познато како владение - територија под владеење на две суверени сили). Незадоволен со ова, претходниот господар Стефан Разван ја нападнал Молдавија, но неговите трупи биле уништени од Замојски, а Разван погубен.
1599–1601
Во 1599 година, Михај, сакајќи да си го обезбеди грбот по заминувањето на Сигизмунд Батори од трансилванскиот престол, го победил новиот владетел на Трансилванија, Андреј Батори, кој го загубил животот бегајќи по битката и ја презел Трансилванија како гувернер на во име на хабсбуршкиот цар Рудолф II. Подоцна, Михај го победил Еремија Мовила и ја презел контролата над речиси цела Молдавија, со исклучок на Хотин (замок и град на десниот брег на Днестар), кој останал во полски раце. Михај ги користел титулите на војвода на Влашка, Трансилванија и Молдавија за прв пат во мај 1600 година. Тој се обидел да добие признание од Рудолф II, го понудил својот вазал на Комонвелтот и организирал антитурска лига. Откако кралот Сигизмунд III Васа одбил, Михај ги испратил своите трупи да го заземат Покучие (област што Молдавците тврделе дека е нивна), но хетманот на Комонвелтот Станислав Жолкевски наишол на отпор. Во 1600 година Замојски и хетманот Јан Карол Чодкевич ги собрале силите на Комонвелтот, враќајќи се во Молдавија, каде се бореле против Михај. Замојски го победиј Михак во близина на Буцов (Букова) во Влашка, на реката Телеајен, во близина на денешен Плоешт, го вратил Еремија Мовила на престолот и му помогнал на својот брат Симион Мовила да го добие престолот во Букурешт, со што привремено ја проширил сферата на влијание на југ сè до Дунав. Во меѓувреме, Михај отпатувал за Виена за да побара помош од царот, во замена за помош на Хабсбурзите против Османлиите и царското влијание врз Молдавија, претходно усогласени со Комонвелтот. Царот ветил помош и во 1601 година испратил војска предводена од Џорџо Баста која требало да го придружува Михај на враќање. По нивното пристигнување во Трансилванија, по заедничката победа во Гураслау против принцот од Трансилванија, Сигизмунд Батори, генералот Баста го уби Михај во текот на ноќта (јужно од Клуж), ефикасно преземајќи ја Трансилванија под водство на царот.
Капетанот Џон Смит, познатиот водач на колонијата во Џејмстаун, Вирџинија и приказната за Покахонтас, му служел на Сигизмунд Батори како платеник. Смит бил фатен и продаден на кримските Татари. Подоцна избегал во Полска пред да продолжи во Англија, од каде што отпловил во Америка во 1607 година.
1607–1613
Еремија Мовила починал во 1606 година. Во 1607 година Стефан Потоцки го поставил својот зет (и син на Еремија), Константин Мовила на молдавскиот престол. Меѓутоа, Стефан Потоцки бил еден од про-хабсбуршките магнати и Габриел Батори, анти-хабсбуршкиот владетел на Трансилванија, го отстранил Константин Мовила во 1611 година. Молдавскиот престол сега паднал на Стефан II Томша.
Втората интервенција на Стефан Потоцки (со премолчена помош од Сигизмунд III, но против волјата на Сејмот и Сенатот) во 1612 година била целосно неуспешна. Војската од 7.000 луѓе на Потоцки била поразена на 19 јули во битката кај Сасови Рог од трупите на Татарите на Томша и Кан Темир од Буџачката орда. Стефан Потоцки и Константин Мовила ги завршиле своите животи во отоманско заробеништво во Цариград. Контра-упадот на Татарите и Томша на Комонвелтот бил запрен од Жолкевски без борба, а договорот помеѓу Жолкевски и Томша бил потпишан во октомври 1612 година (во Хотин). Томша уверил за неговата дружељубивост, дека ќе помогне да се закрпи судирот меѓу Отоманското Царство и Комонвелтот и ветил верност на полскиот крал.