cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бегалка
Театарска изведба
За првпат пиесата била изведена во 1928 година на сцената на Скопскиот театар, на кумановски говор, а потоа набргу била симната од репертоарот и забранета. Повторно, премиерно е прикажана на 15 декември 1936 година, овојпат под наслов „Ленче Кумановче“. До крајот на театарската сезона истата година, претставата била прикажана 12 пати и ја гледале 6.136 гледачи.
Ликови во драмата се:
Јужна Франција
Туризам
Особено истакнати по своето архитектонско наследство се помалите градови Русијон, Менерб, Корд сир Сјел, Горд, Рокамадур, Рен ле Шато, Ле Бо де Прованс, Лурмарен, Гасен, Сен Пол де Ванс, Лил сир ла Сорг, Сејан, Кријон ле Брав и Сен Реми де Прованс.
Саем на суети
Содржина
Беки Шарп е преубава, страсна и забавна ќерка на сиромашен англиски уметник и на француска хорска пејачка. Таа рано останала сираче и затоа, уште како дете копнеела за подобар живот од оној што ѝ го доделила судбината. Откако ја напушта Академијата на госпоѓицата Пинкертон во Чизик, Беки одлучува по секоја цена да го освои високиот слој на англиското општество.
Канадски федерални избори во 1957 година
Канадските федерални избори во 1957 година биле одржани на 10 јуни 1957 година. Целта била да се изберат 265 членови на Долниот дом на Канада на 23-от парламент на Канада. Во една од најголемите немири во канадската политичка историја, Прогресивната конзервативна партија (исто така позната како „ПК“ или „Ториевци“), предводена од Џон Дифенбејкер, стави крај на 22-годишното владеење на либералите, како што ториевците беа во можност да формираат малцинска влада и покрај тоа што го изгуби народниот глас од либералите.
Во 1956 година, водачот на ториевците Џорџ А. Дру неочекувано поднел оставка поради лошо здравје. На негово место партијата ПК го избра огнениот и харизматичен Дифенбејкер. Ториевците водеа кампања фокусирана на нивниот нов лидер, кој привлече голема толпа на митинзи и остави силен впечаток на телевизија. Либералите водеа слаба кампања, а Сент Лоран имаше малку телевизиски настапи. Непријатно со медиумот, премиерот ги читаше своите говори по сценарио и одби да се шминка.
Напуштајќи ја својата вообичаена стратегија да се обидат да направат голем упад во Квебек во кој доминираа либералите, ториевците се фокусираа на освојување места во другите провинции. Тие беа успешни, иако освоија неколку места во Квебек, тие освоија 112 седишта севкупно на 105 на либералите. Со преостанатите места освоени од други партии, партијата ПС имал само плуралност во Долниот дом, но маржата беше доволна за да го направи Џон Дифенбејкер првиот ториевски премиер на Канада по Р.Б. Бенет во 1935 година.
Либерална доминација
Ториевците последен пат управувале со Канада под Р.Б. Бенет, кој бил избран во 1930 година Владата на Бенет имала ограничен успех во справувањето со депресијата и била поразена во 1935 година, кога либералот Вилијам Лион Мекензи Кинг, кој претходно двапати беше премиер, бил вратен на власт. Либералите победиле на пет последователни избори помеѓу 1935 и 1953 година, четири од победите резултираа со моќни мнозински влади. Либералите тесно соработувале со државната служба (повлекувајќи неколку нивни министри од тие редови) и нивните години на доминација доживеаја просперитет. Кога Мекензи Кинг се пензионирал во 1948 година, тој бил наследен од министерот за правда Луис Свети Лоран, двојазичен Квебекер кој ја презеде функцијата на 66-годишна возраст Вештен политичар, Свети Лоран проектирал нежна личност и на многу Канаѓани им бил познат како вујко Луис. Всушност, на Свети Лоран му било непријатно далеку од Отава, бил подложен на напади на депресија (особено по 1953 година), а на политичките патувања внимателно управувале рекламни луѓе од фирмата Кокфилд Браун. Свети Лоран ги предводел либералите до огромен триумф на изборите во 1949 година, водејќи кампања под слоганот „Никогаш не сте го имале толку добро“. Либералите го освоиле петтиот последователен мандат во 1953 година, при што Свети Лоран бил задоволен со многу релаксиран стил на лидерство.
Владите на Мекензи Кинг и Свети Лоран ги поставиле темелите за социјалната држава, развој на кој првично се спротивставија многу ториевци. ЦД Хау, кој се смета за една од водечките сили на владата на Свети Лоран, им рече на своите противници од ториевците кога тие тврдеа дека либералите ќе ги укинат тарифите ако народот им дозволи: „Кој ќе не спречи?... Не се сфаќајте премногу сериозно. Ако сакаме да се извлечеме со тоа, кој би не спречил?“
Ториевците се борат
На почетокот на 1956 година, ториевците биле предводени од поранешниот премиер на Онтарио Џорџ А. Дру, кој бил избран за лидер на ПК во 1948 година пред пратеникот на Саскачеван, Џон Дифенбејкер. Дру бил петтиот човек што ги предводел ториевците во нивната 21 година без власт. Никој не бил блиску до пораз на либералите; најдобриот настап беше во 1945 година, кога Џон Бракен обезбеди 67 места за ториевците. Сепак, либералите освоија 125 места и го задржаа своето мнозинство. На изборите во 1953 година, партијата ПК освои 51 места од 265-те во Долниот дом. Потоа, ториевците добија две места од либералите на дополнителните избори, а либералите (кои освоија 169 места во 1953 година) изгуби дополнително место на Кооперативната федерација на Комонвелтот (CCF, претходникот на Новата демократска партија (НДП)).
По повеќе од две децении во опозиција, ториевците биле тесно поврзани со таа улога во очите на јавноста. Ториевците се сметаа за партијата на богатите и на Канада што зборува англиски и собраа околу 30% од гласовите на федералните избори. Ториевците имаа мал успех во Квебек во изминатите четириесет години. До 1956 година, Социјалната кредитна партија стана потенцијален ривал на ториевците како главна десничарска партија во Канада. Канадскиот новинар и автор Брус Хачисон разговараше за состојбата на ториевците во 1956 година:"Кога партијата што се нарекува себеси конзервативна не може да смисли ништо подобро од тоа да ги надмине изборните ветувања на Владата; кога бара економичност во еден здив и зголемена потрошувачка во следниот; кога предлага итно намалување на даноците без оглед на инфлаторните резултати ... кога накратко, конзервативната партија веќе не ни дава конзервативна алтернатива по дваесет и една година ... тогаш нашиот политички систем очајно бара опозиција подготвена да се залага за нешто повеќе од неверојатната шанса за брза победа."
Во пресрет на кампањата
Во 1955 година, ториевците, преку одлучен филибастер, можеа да ја принудат владата да ги повлече амандманите на Законот за одбранбени набавки, со што привремените, вонредни овластувања доделени на владата ќе бидат постојани. Дру ги предводел ториевците во втората битка со владата следната година: во таканаречената „ Дебата за гасоводот “, владата постојано се повикуваше на затворање во неделната дебата која заврши со игнорирање на точките од редот од страна на спикерот бидејќи тој имал поделба. ѕвонеа. И двете мерки биле тесно поврзани со Хау, што, во комбинација со неговите претходни коментари, доведе до тврдења на ториевците дека Хау бил рамнодушен кон демократскиот процес.
Шахот во 1973 година
1973 во шахот содржи некои значајни настани.
Грб на Чад
Грбот на Чад е официјалниот грб на оваа африканска држава кој бил усвоен во 1970 година. Центарот на грбот е составен од син штит на кој има приказ на жолти ленти, додека над штитот има приказ на црвен изгрев на сонце. Од лево и десно се држачите на штитот, односно златни коза и лав. Под штитот се наоѓа Националниот орден на Чад и лента во златна боја со натпис на француски јазик „Unité, Travail, Progrès“ или „Единство, работа, прогрес“. Штитот и лентите го симболизираат езерото Чад, додека сонцето е симбол за нов почеток. Козата го симболизира северниот дел од земјата, додека лаво јужниот.
Жорис-Карл Уисманс
Животопис
Уисманс е роден на 5 февруари 1848 година, во домот на улицата „Сигер“ во шестиот арондисман во Париз, од татко Годфрид Уисманс (Холанѓанец, по професија литограф) и мајка Французинка, учителка. Целото детство го поминал во таа куќа, а целиот работени век бил службеник во Министерсвото за внатрешни работи на Франција. Уисманс заболел од рак на вилицата и умрел во својот дом во Париз, на 12 мај 1907 година, а закопан е на гробиштата Монпарнас.
Творештво
Како романописец и критичар на уметноста, Уисманс активно учествувал во уметничкиот и литерарен живот на Франција во последните петнаесетина година на 19 век, сè до својата смрт во 1907 година. На почетокот бил приврзаник на натурализмот, но подоцна раскрстил со таа школа за да ги истражува новите можности што ги нуди симболизмот и станал главен претставник на естетиката од крајот на векот. Во последните години од својот живот, тој се преобратил во католицизам и навлегол во традициите на мистичната литература. Со своето дело како критичар на уметноста, тој во Франција го промовирал импресионизмот како и симболизмот и пред публиката повторно ја открил примитивната уметност. По неговата смрт, на иницијатива на неговиот пријател и романописец Лисјен Декав, било основано Друштвото Ж.-К. Уисманс.
Уисманс се појавил на книжевната сцена со збирката песни во проза Сад за мирудии од 1874 година во која авторот им оддава почит на холандските и на фламанските сликари Рембрант, Рубенс, Браувер, ван Остаде, Корнелиус Бега итн.) и на поезијата на Франсоа Вијон. Во ова негово младешко дело се забележува нагласеното влијание на романтизмот (Гаспар на Ноќта од Алоисиус Бертран) и на модерната поезија (Мали прозни песни од Бодлер), но тоа сведочи и за еден вистински талент на реалистичен писател и на нагласен интерес за развиената натуралистичка естетика што во тоа време ја развива Емил Зола.
Натуралистичка фаза
Романот Во брак, објавен следната година, и особено Без контрола, долга новела од 1882 година, ги сликаат мрачните и безлични животи на антихероите истрошени од „овој ужасен модерен живот“, чии црни мисли се натопени со песимизмот на Шопенхауер. Уисманс во тој период напишал и низа извонредни архитектонски описи посветени на религиозни градби, како што е циклусот „Диртал“.
Со делата од неговата прва фаза („Сестрите Ватар“, „Марта“, „Во семејството“, „Со ранецот на грбот“, „Низ водата“, „Една дилема“ итн.), Уисманс се наметнал како еден од најистакнатите претставници на францускиот натурализам. Во нив, тој ја сликал суровата стварност, со нејзините подлости, глупости и валкани работи.
Декадентен писател
Објавувајќи го во 1884 година романот Наспроти, Уисманс нагло прекинал со натуралистичката естетика. „Склоностите кон лукавството“ на неговиот херој Дезесент, неговото отфрлање на модерноста, неговиот декадентен вкус, неговите манири на ексцентричен денди и неговите каприци на естет ги одушевиле читателите и особено „уметничката младина“ која се препознала во естетиката што ја создал Уисманс, а која била синтеза на морбидните влијанија од Бодлер или од Едгард По, склоностите кон сонот во песните на Стефан Маларме или сликите на Гистав Моро, и реализмот од делата на латинската литература од времето на римската декаденција. Романот Наспроти станал дел од историјата на литературата и романескно искуство што авторот никогаш веќе не го повторил. Тој роман се вткајува во срцето на романескната нарација, на размислите за уметноста и за литературата, која следејќи ја мислата на Паскал, е против вкусот на мнозинството. Романот го покажува цинизмот на Уисманс („Прави им го на другите тоа што не сакаш да ти го прават тебе; со оваа максима далеку ќе стасаш“). Тој го открива својот пријател Луј Феликс Башерер во замокот Лурп, кој му служи како рамка во која го почнува романот. Обидувајќи се преку романот да отвори нов пат во литературата за да го избегне безизлезот на натурализмот, Уисманс сам си го поставува прашањето на верата. Романот завршува со зборовите: „Господе, смилувај му се на христијанинот кој се сомнева, на неверникот кој сака да верува, на осуденикот во животот кој сам се впушта во ноќта, под небото кое веќе не ги осветлува светилниците на старата надеж!“ Во втората фаза, Уисманс делумно го напуштил фанатичниот натурализам и започнал да бара нови патишта, анализирајќи го современиот сензибилитет, измачен со идеализмот.
Сатанистички обид
Ценејќи дека, за да го заинтересира читателот, романот треба да ја измеша нарацијата на „потврдените документи“, Уисманс во романот Таму (1891) го проучува феноменот на сатанизам поаѓајќи од историскиот случај на Жил де Ре и го проследува сижето сè до современите манифестации. Тој го документира тоа со своето присуство на една црна миса, ги посетува езотеричните средини, има иницијација во кабалата и го проучува симболизмот и окултизмот. Во романот Таму се појавува ликот на Диртал, некаков романескен двојник на Уисманс, кој подоцна се појавува во неговите три наредни романи кои го сочинуваат „Циклусот на Диртал“.
Книжевен преобратеник
Откако го прочитал романот Наспроти, католичкиот писател Барбе д'Орвили го повторил тоа што веќе го рекол за поетот Шарл Бодлер и предвидел дека Уисманс еден ден ќе треба да одбере меѓу „пиштолот и крстот“, или поинаку речено: меѓу самоубиството и религиозното преобраќање. И по таа „црна книга“ каква што е Таму, Уисманс сакал да напише „бела книга“, во која ќе го истражува светот на христијанската мистика, преку невидена литерарна форма што ја именува како „спиритистички натурализам“. Тој роман, со наслов На пат (1895), ги започнал последователните етапи на бавното и болно преобраќање на авторот во католичката религија.
Потоа, во Катедрала од 1898 година, Уисманс ја проучува христијанската симболика во рамките на величествената римска катедрала во Шартр. Во истиот период, тој ги истражувал богатствата на религиозната архитектура во Париз и напишал повеќе монографии и историски студии за разни споменици. исто така, тој се интересирал за сите облици на мистичната литература, од Јан ван Рејзбрук и Тереза Авилска, сè до грегоријанското литургиско пеење, сликарството и религиозната скулптура.
Откако во 1892 година се повлекол во повеќе манастири (Салет, Ињи, Солесм, Сен-Вондриј итн.), Уисманс го напушил Париз во 1899 година и конечно се сместил во малото село Лигиже, близу до Поатје во Виен, каде што си изградил дом во близината на бенедиктинската опатија Сен-Мартен. Тука, тој живеел со монасите и се подготвувал да стане искушеник. Но, во 1901 година, со законот за здружување се расформирала заедницата во Сен-Мартен, монасите биле прогонети, а Уисманс бил принуден да се врати во Париз. Откако ја објавил хагиографијата посветена на христијанската мистична светица Лидвина од Схидам (1901), Уисманс го раскажал својот живот по манастирите во романот Искушеник (1903).
Во трите романа што ги објавил по своето преобраќање (На пат, Катедрала и Искушеник), Уисманс бил предвесник на големото литерарно преобраќање во Француската литература во почетокот на XX век, со авторите како: Пол Бурже, Шарл Пеги, Бринетиер, Пол Клодел, Леон Блоа или Франсоа Моријак.
Сепак, според некои критичари, дури и во оваа фаза, Уисманс само привидно го напуштил натурализмот, зашто тој останал натуралистички и реалистички сликар на религијата и понатаму ја жигосувал глупоста со својот брутален стил во кој се мешаат народните изрази, уметничката живописност и неологизмите.
Критичар на уметноста
Уисманс, по татко му, бил потомок на уметничка лоза, поточно на холандски сликари. Некои слики од неговиот наславен предок, Корнелиус Уисманс, сликар од Антверпен од 17 век, и денес постојат во Лувр. Исто така, Уисманс, кој го сменил своето лично име (Жорж-Шарл) за да прифати име кое според звучноста повеќе потсетува на неговите холандски корени (Жорис-Карл), дебитирал со опишување на слики од холандските сликари: Добар другар од Франс Халс (1875) и Осуденик од Питер де Хох (1875).
Потоа, од 1876 година, Уисманс соработувал како хроничар на уметноста со разни весници за кои пишувал извештаи од Сликарските салони. По тој повод, тој открил повеќе независни сликари кои изложувале надвор од официјалните салони, бидејќи таму жиријата ги одбивале нивните слики. Тој бил одушевен од непознатиот Едуар Мане и ја фалел неговата слика Нана (инспирирана од хероината на Зола), со зборовите: „Нана е неспорно едно од најдобрите негови платна... Таа е многу подобра од оние смешни слики кои се појавија во Салонот од 1877 година“. Оттогаш, Уисманс се наоѓал на чело на заложбата да се наметне импресионизмот на публиката на која тој успешно ѝ ги открил делата на Моне, Дега, Кајбот, Анри Жерве, Сезан, Писаро, Гоген, Жорж Сера, Жан-Луј Форен итн. Притоа, тој бил строг противник на академската уметност и ги критикувал тогашните главни претставници : Александар Кабанел, Жан-Леон Жером и Каролус-Диран.
Околу 1889 година, Уисманс ги открил делата на Одилон Редон, на Гистав Моро, на Жан-Франсоа Рафаели и на Фелисијан Ропс и многу работел на запознавање на публиката со симболизмот во сликарството. Потоа, голем број од хрониките за уметноста ги собрал во две збирки: Модерна уметност (1883) и Некои (1889). Откако ги прочитал нив, Клод Моне рекол: „Никој не пишувал толку добро за модерните уметници“, Стефан Маларме во Уисманс го гледал „единствениот кој пишува за уметноста и може да те натера да прочиташ за Салоните од првата до последната страница“. По своето преобратување во католицизимот, околу 1895 година, Уисманс ја открил религиозната уметност (Фра Анџелико итн.), и особено сликарството на примитивната уметност. Тогаш, тој пишувал пофални текстови за Матијас Гриневалд, Рогир ван дер Веиден, Квентин Масејс и Робер Кампен.
Мухов
Мухов (Muchow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Кашубење
Кашубење — својство на кашупскиот дијалект, потекнува од повеќе низи на венечно-преднонепчени согласки (тивки; ć, ś, ź, dź) и забни согласки (шушкави; c, s, z, dz). Тоа е процес во голема мера сличен до мазурење.
Друг, по редок род на кашупскиот, е преминот од низата на непчено-палатални согласки во низата на непчените согласки cz, sz, ż, dż. Донекаде тоа е обратен процес од јаблонковање.
Тој процес веројатно се завршил пред век и исчезнал од тенденција до измена на сложениот систем на согласките во слични, но едноставните во артикулација.
Џек Ричер
Џек Ричер (англиски: Jack Reacher) е американски филм, во режија на Кристофер Меквири. Главните улоги ги толкуваат: Том Круз, Росамунд Пајк и Ричард Џенкинс.
Национален музеј (Прага)
Националниот музеј (НМ) — чешка музејска институција наменета за систематски да основа, подготвува и јавно изложува природни научни и историски колекции. Основана е во 1818 година од Кашпар Марија Штернберг. Истовремено, во процесот на основањето на музејот силно бил вклучен и историчарот Франтишек Палачки.
Во Националниот музеј има речиси 14 милиони предмети од областа на природната историја, историја, уметност, музика и библиотекарство, кои се наоѓаат во десетици музејски згради. Главната зграда на Националниот музеј е реновирана во периодот од 2011-2019 година.
Потекло
По Француската револуција, кралските и приватните уметничките, научни и културни колекции биле ставени на располагање на јавноста. Почетоците на музејот може да се видат уште во 1796 година кога е основано приватното Друштво на патриотски пријатели на уметноста од грофот Каспер Стернберк-Мандершид и група други истакнати благородници. Предвидената цел на друштвото била „обновување на унапредувањето на уметноста и вкусот“ и за време на Јосиф Втори, таа ќе се спротивстави на кралот. Во 1800 година, групата ја основа Академијата за ликовни уметности, која обучувала студенти за прогресивни форми на уметност и историја.
Колекции и оддели
Во Националниот музеј моментално има неколку милиони предметни материјал кои се распоредени во три главни дела: природниот музеј, историскиот музеј и библиотеката.
Монтевидео
Монтевидео е најголем град, престолнина и главно пристаниште на Уругвај. Монтевидео воедно е единствениот град во државата со повеќе од милион жители. Официјалното име е Сан Фелипе и Сантјаго де Монтевидео (San Felipe y Santiago de Montevideo). Според Mercer Human Resource Consulting, Монтевидео го нуди најквалитетниот живот во Латинска Америка. Градот е седиште на Римокатоличката епархија на Монтевидео.
Клима
Во Монтевидео владее суптропската клима со млаки и суви зими, топли и влажни лета, пролетни времиња со бури и без тропски циклони.
Централна Грција
Централна Грција или Средна Грција (грчки: Στερεά Ελλάδα) — една од тринаесетте периферии на Грција. Таа е поделена на префектурите Евбеја, Евританија, Фокис, Фтиотис и Беотија. Централна Грција е централниот регион на Грција, на север од Атика и Пелопонез и на исток од Западна Грција и на југ од Тесалија и Епир. Регионот е еден од најпланинските во Грција. Климата на Централна Грција е умерена вдолж брегот и сува во внатрешноста.
Градови во секоја префектура: (Префектурите се со задебелени букви)
Евбеја: (грчки: Εύβοια)
Евританија: (грчки: Ευρυτανία)
Фокида: (грчки: Φωκίδα)
Фтиотида: (грчки: Φθιώτιδα)
Беотија: (грчки: Βοιωτία)
Релјеф на Даглас Мекартур
На 11 април 1951 година, американскиот претседател Хари С. Труман го ослободил генералот на армијата Даглас МекAртур од командите откако МекAртур дадил јавни изјави кои беа во спротивност со политиките на администрацијата. МекAртур бил популарен херој од Втората светска војна, кој тогаш бил командант на командните сили на Обединетите нации кои се бореле во Корејската војна, а неговото олеснување останува контроверзна тема на полето на цивилно-воените односи.
МекAртур ги предводел сојузничките сили во Југозападниот Пацифик за време на Втората светска војна, а по војната бил задолжен за окупацијата на Јапонија. Во последната улога, МекАртур бил во можност да акумулира значителна моќ над цивилната администрација на Јапонија. На крајот, тој се здобил со ниво на политичко искуство кое не било преседан ниту повторено од некој кој активно служел како офицер во американската војска.
Кога Северна Кореја ја нападнала Јужна Кореја во јуни 1950 година, започнувајќи ја Корејската војна, МекАртур бил назначен за командант на силите на Обединетите нации кои ја бранеле Јужна Кореја. Тој го замислил и го извршил амфибискиот напад во Инчон на 15 септември 1950 година, поради што бил поздравен како воен гениј. Меѓутоа, кога тој ја следел неговата победа со целосна инвазија на Северна Кореја по наредба на Труман, Кина интервенирал војната и нанесе серија порази, принудувајќи го да се повлече од Северна Кореја. До април 1951 година, воената ситуација се стабилизирала, но МекАртур продолжил јавно да ги критикува своите претпоставени и да се обидува да го ескалира конфликтот, што доведе Труман да го ослободи МекАртур од неговите команди. Комитетот за вооружени служби и Комитетот за надворешни односи на американскиот Сенат одржле заедничка истрага за воената ситуација и околностите околу олеснувањето на Мекартур, и заклучиле дека „отстранувањето на генералот МекАртур бил во рамките на уставните овластувања на претседателот, но околностите беа шок за националната гордост“.
Шахот во 1975 година
1975 во шахот содржи некои значајни настани.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Долна Бела Црква
Свети Константин и Елена — главна селска црква во селото Долна Бела Црква, Општина Ресен, Македонија.
Се наоѓа во селото (на сретсело). Била изградена во 1888 година, а обновена во 1993 година.
Историја
Црквата била изградена во 1888 година, како што може да се забележи над јужниот влез во црквата. Била обновена во 1993 година.
Прислих
Прислих (Prislich) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Колатерална штета (филм)
Колатерална штета е американски филм, во режија на Ендрју Дејвис. Главните улоги ги толкуваат: Арнолд Шварценегер, Франческа Нери, Елијас Котијас и Клиф Кертис.
Алтмил
Алтмил е река во Германија. Долга е 220 километри.Извира во Ротенбург на работ од Таубер. Тече низ Баварија. Се влева во Дунав во Келхајм.
Грб на Сао Томе и Принсипе
Грбот на Сао Томе и Принсипе е официјалниот грб на оваа африканска држава, кој бил усвоен во 1975 година. Грбот е составен од жолт штит на кој има приказ на палма, со сина петокрака над него. Штитот го држат сокол од левата и папагал од десната страна. Над птиците има лента со името на државата, а под нив има лента со натпис „Единство, дисциплина, работа“.
Колатерална штета (филм)
Содржина
Колумбиската герила, предводена од немилосрдниот Клаудио Парини (наречен „Волк“), организира бомбашки напад во Лос Ангелес. Во нападот страдаат невини жртви - сопругата и синот на пожарникарот Горди Брувер.
Ханс Вернер Хенце
Ханс Вернер Хенце (1 јули 1926 - 27 октомври 2012) е германски композитор. Неговиот голем опсег на дела е исклучително разновиден во стил, под влијание на серијализмот, атоналноста, Стравински, италијанската музика, арапската музика и џезот, како и традиционалните германски школи. Особено, неговите сценски дела ја одразуваат „неговата постојаност во создавањето музика за театарот во текот на неговиот живот".
Хенце исто така бил познат по своите политички убедувања. Тој ја напуштил Германија и заминал во Италија во 1953 година, поради нетолеранцијата кон неговата левичарска политика и хомосексуалност. Кон крајот на животот живеел во селото Марино во централниот италијански регион Лацио, а во последните години сè уште патувал, посебно во Велика Британија и Германија, поради работа. Означен марксист и член на италијанската комунистичка партија, Хенце создавал композиции во чест на Хо Ши Мин и Че Гевара. Во Хамбург, во 1968 година, премиерата на неговиот Реквием за Че Гевара, насловена Сплавот на Медузата, и ставањето на црвено знаме на сцената, предизвикале безредија и апсење на неколку луѓе. Хенце поминал една година во Куба, од 1969 до 1970 година.
Рани години
Хенце е роден во Гитерло, Вестфалија, најстаро од шесте деца на професор, и рано покажал интерес за уметноста и музиката. Тоа и неговите политички ставови доведоа до конфликт со неговиот конзервативен татко. Таткото на Хенце, Франц, служел во Првата светска војна и бил повреден кај Вердун. Работел како учител во едно училиште во Билефелд, формирано на прогресивни линии, но било затворено во 1933 година од страна на владиниот поредок, бидејќи прогресивниот стил не бил во чекор со официјалните ставови. Франц Хенце потоа се преселил во Дин, мало село во близина на Бунде, каде што паднал под магија на нацистичката пропаганда. Книгите на еврејски и христијански автори биле заменети во домот на Хенце со литература што ги одразувала нацистичките гледишта, целото семејство се очекувало да се согласи со новото размислување на Франц. Постарите момчиња, меѓу кои и Ханс, биле запишани во Хитлеровата младина.
Иако дома се разговарало само за тековните работи, Ханс сепак бил во можност да ги слушне емитувањата на класичната музика (особено Моцарт). На крајот неговиот татко сфатил дека неговиот син избрал професија музичар. Хенце ги започнал студиите во Државното музичко училиште во Брауншвајг во 1942 година, каде што студирал пијано, перкусии и теорија. Франц Хенце се приклучил на армијата во 1943 година и бил испратен на Источниот фронт, каде што загинал. Хенце морал да ги прекине студиите откако бил регрутиран во армијата во 1944 година, кон крајот на Втората светска војна. Бил обучен како радио-офицер. Наскоро тој бил заробен од Британците, и бил во камп за воени заробеници до крајот на војната. Во 1945 година тој станал придружник во Градскиот театар во Биелефелд и продолжил со студиите во Универзитетот Хајделберг во 1946 година.
Хенце имал неколку успешни настапи во Дармштат, вклучувајќи и успех во 1946 година со нео-барокни дела за пијано, флејта и жичени инструменти, по што бил забелеѓан од издавачите на музика, Шот. Учествувал и во познатата летна школа на Дармштат, која е клучна алатка за пропаганда на авангардни техники. На летната школа во 1947 година, Хенце се свртел кон сериска техника.
Во раните години работел со техника од дванаесет тона, на пример во неговата Прва симфонија и прв концерт на виолина од 1947 година. Балетот на Салдер Велс го посетил Хамбург во 1948 година, и ова го инспирирал Хенце да напише кореографска поема Балетска варијација, која ја завршил во 1949 година. Првиот балет што го видел бил на Фредерик Аштон, кому потоа му напишал писмо со благодарност, потпишувајќи се себеси како 22-годишен композитор. Следниот пат кога му напишал на Аштон, тој го приложил своето дело Балетска варијација, за кое се надевал дека Аштон би можел да се заинтересира. Ова дело за првпат било изведено во Диселдорф во септември 1949 година, и првпат се одиграло на сцена во Вупертал во 1958 година. Во 1948 година станал музички асистент во театарот во Констанц, каде што била создадена неговата прва опера Чудото од театар, врз основа на делата на Сервантес.
Во 1950 година тој станал балетски диригент во Висбаден, каде што составил: две опери за радио, прв концерт за пијано, и операта со џез влијание, Булевар Самотија, современа реконструкција на традиционалната приказна за Манон Леско.
Заминувањето во Италија
Хенце ја напуштил Германија во 1953 година, како реакција против хомофобијата и општата политичка клима во земјата. Неговиот издавач, Шот, му понудил на Хенце однапред да му плати за авторски права, под услов тој да го остави диригирањето и да се фокусира на компонирање. Овој финансиски поттик му дозволил на Хенце да се пресели во Италија, каде што останал поголем дел од својот живот. Се населил на островот Искја во Неаполскиот Залив. Исто така жители на островот биле композиторот Вилијам Волтон и неговата сопруга Сузана, кои се заинтересирале за младиот германски композитор. Во јануари 1956 година тој ја напуштил Искја и се преселил на копното за да живее во Неапол. Првично тој претрпел понатамошно разочарување, со контроверзни премиери на операта Кениг Хирш, врз основа на текстот на Карло Гоци и балетот Маратона ди Данза, со либрето од Лучино Висконти. Сепак, тој потоа започнал долготрајно и плодоносно креативно партнерство со поетот Ингеборг Бахман. Работејќи со неа како либретист, тој ги компонирал оперските изведби Принцот од Хамбург (1958) врз основа на текстот на Хајнрих фон Клеист и Младиот господар (1964) по Вилхелм Хауф, како и Серенади и Арии (1957) и неговата Хорска фантазија (1964).
Тој ги компонира своите Пет Неаполитански песни за Дитрих Фишер-Дискау веднаш по неговото пристигнување во Неапол. А подоцна престој во Грција обезбеди можност да го заврши својот Хелдерлин засновани работа Kammermusik 1958 година, посветен на Бенџамин Бритн и ја имаше својата премиера на тенор Петар Круши, гитаристот Јулијан платика и камерен ансамбл осумчлен.
Хенце се пресели во 1961 година во изолирана вила, "Ла Leprara", на ридовите Марино, со поглед на реката Тибер јужно од Рим. Овој пат, исто така, сигнализираше силна потпрена кон музиката која го вклучуваше гласот.
Од 1962 до 1967 година, Хенце ги подучуваше мастер-класите во композицијата во Моцартеум во Салцбург, а во 1967 година стана професор по видување на колеџот Дартмут во Њу Хемпшир. Еден од неговите најголеми успеси беше премиерата на операта Die Bassariden на фестивалот во Салцбург.
Во наредниот период, тој во голема мера го зајакна своето политичко учество, кое исто така влијаеше на неговото музичко дело. На пример, премиерата на неговиот ораториум Дас Флос де Медуза во Хамбург не успеа кога неговите соработници од Западен Берлин одбија да настапат под портрет на Че Гевара и на сцената беше поставен револуционерно знаме. Неговата политика, исто така, влијаеше на Шестата симфонија (1969), Втора Концертот за виолина (1971), Војсис (1973), и неговиот дел за изговорен збор и камерен оркестар, Ел CIMARRON, врз основа на книгата на кубанскиот автор Мигел Барнет за избегале црни робови за време Колонијален период на Куба.
Формиран композитор
Неговата политичка критика ја достигна својата висока точка во 1976 година со премиерата на неговата опера " Дојди до реката".
Во истата година Хенце ја основал Cantiere Internazionale d'Arte во Монтепулчано за промоција на нова музика, каде што неговата детска оперска Полицкино ја премислила во 1980 година. Од 1980 до 1991 година тој водеше класа по композиција во музичкото училиште во Келн. Во 1981 година ги основал Mürztal работилниците во австрискиот регион Штаерска, истиот регион каде што го основал Deutschlandsberg Youth Music Festival во 1984 година. Во 1988 година го основал Биеналето во Минхен, "меѓународен фестивал за нов музички театар", од кој тој беше уметнички директор.
Неговите сопствени опери станаа уште поконвенционални уште еднаш, на пример, The English Cat (1983) и Das verratene Meer (1990), врз основа на романот на Гого не Еико, напишан од Јукио Мишима, познат по англиски како Морнарот кој се качил од благодатта со морето.
Неговите подоцнежни дела, иако помалку контроверзни, го продолжија својот политички и социјален ангажман. Неговиот Реквием (1990-93) содржи девет "свети концерти" за пијано, труба и камерен оркестар, и беше напишан во сеќавање на Мајкл Вънер, уметнички директор на Лондонската Синфониета. Хорот Деветтата симфонија (1997) - "посветен на хероите и мачениците на германскиот антифашизам" - на либрето од Ханс-Улрих Треичел врз основа на мотивите од романот "Седмиот крст" на Ана Сегерс е пркосно отфрлање на нацистичкиот варварство, со што Хенце самиот живеел како дете и тинејџер. Неговиот последен успех беше премиерата на 2003 година на фестивалот во Салцбург, со текст што тој самиот го напишал, врз основа на сириската бајка, на операта L'Upupa und der Triumph der Sohnesliebe (англиски: Хооп и Триумф на филијалната љубов). Други доцни композиции вклучуваат Себастијан им Траум (2004) за голем оркестар и операта Федра (2007).
Хенце живеел со својот партнер Фаусто Морони од раните шеесетти години, а Морони планирал и ја засадил ридот околу Ла Лапрара. Морони се грижел за композиторот кога претрпел спектакуларен емотивен колапс за време на кој едвај зборувал и морал да биде охрабрен да јаде, живеејќи како во кома. Во 2007 година, непосредно по ненадејното закрепнување на Хенце, Морони почина по долгата битка со ракот. Elogium Musicum (2008), за голем оркестар и хор кој го пее сопствениот латински текст на Хенце, е спомен на неговиот партнер повеќе од четириесет години.
Во 1995 година Хенце ја доби Вестфалската музичка награда, која го носи своето име од 2001 година. Поканет од Валтер Финк, тој беше десетти композитор од годишниот Компонистпорт на фестивалот "Музик на Ренгау" во 2000 година, но поради болест тој не присуствуваше. Музиката го вклучи и неговиот Реквием. На 7 ноември 2004 година, Хенце доби почесен докторат по музикологија од Универзитетот за музика и театар во Минхен (Универзитет за музика и изведувачки уметности, Минхен). Во 1975 година стана почесен член на Кралската академија за музика во Лондон. Англиската верзија на неговата автобиографија, Бохемија Петти, беше објавена во 1998 година.
Хенце почина во Дрезден на 27 октомври 2012 година на возраст од 86 години.
Работи
Музиката на Хенце вклучувала енокласицизам, џез, додекафонија, серијалзам и рок или поп-музика. Иако тој учел атоанализам во почетокот на неговата кариера, откако се преселил во Италија во 1953, музиката на Хенце добила Неаполитански стил. Неговата опера ,, The Stag King" содржи бујна, богата текстура. Овој тренд е носен подоцна во балетската музика која тој ја напиша за Англискиот кореографот Фридрих Аштон . Додека Менделсон и Вебер имаа важно влијание, музиката за Ondine содржи џез,а во Стравински има многу во неа - не само класичниот композитор Стравински, туку и композиторот на "Обредот на пролетта". Неговата Маратона ди Данза, од друга страна, бара многу поцврста интеграција на џез елементи, комплетирани со бенд на сцената, кој беше многу поинаков од поодамна романтичниот Ондин. Хенце добил голем дел од поттик за неговата балетска музика од неговата претходна работа како советник за балет во Hessisches Staatstheater Wiesbaden.,
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Древено (Гуменџиско)
Свети Бессребреници Кузман и Дамјан или Свети Врач (Αγίων Αναργύρων) — црква во некогашното село Древено, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век и е единствената преживеана градба од поранешното Древено, напуштено во 1950-тите. Претставува трикорабна базилика типична за македонските цркви од тоа време. Тремот, нартексот и галеријата веќе не постојат. Дрвените столбови кои ги двојат корабите на црквата се заменети со понови. Камениот плочник е пропаднат. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот се внесени во источниот ѕид. Апсидата е полукружна и одвнатре и однадвор. Храмот има два влеза — еден од југ и еден од запад, со оформена ниша над горниот праг, каде биле насликани покровителите Кузман и Дамјан. Ѕидаријата е изработена од речни камења, а аголните камења се блокови изделкани од варовник. Од дрвените елементи на црквата преживеал само иконостасот, кој е во лоша состојба. Сета структура е во силни бои, а на дното има насликани вазни и цвеќиња. Во апсидата има траги од живопис. Црквата е отворена само за покровителската слава.
Во 1984 г. храмот прогласен за споменик на културата.
Врски меѓу Црна Гора и Германија
Врските меѓу Црна Гора и Германија се надворешни односи меѓу Црна Гора и Сојузна Република Германија.
Врски
Билатералните односи меѓу Црна Гора и Сојузна Република Германија датираат од времето на Кнежевството или Кралството на Црна Гора. Дипломатската канцеларија на Германското Царство во Црна Гора, во Цетиње, била отворена во 1906 година. Првиот дипломатски претставник на Германското Царство Црна Гора, во ранг на вонреден заменик и овластен министер, бил испратен во почетокот на јуни 1906 година.
Сојузна Република Германија ја признала независноста на Црна Гора на 14 јуни 2006 година, кога биле воспоставени дипломатски односи меѓу двете земји.
Интересно
Република Црна Гора користела германска марка од 1999 година, а потоа евро од 2002 година.
Маври
Маври ( еднина: Мавар), Мавари или Маури, е име за исламизрани жители на северозападна Африка, повеќето номадски сточари. Од нив потекнува името на државата Мавританија, чии северни делови ги населуваат. Се делат на неколку племиња: Трарза, Бракна, Адрар, Абакак и др.
Антички Маври
Во античкото време, Маври било име на еден од берберските племиња кои ги населувале подрачјата на денешен Мароко и Алжир. Според нив го добила името римската провинција Мавретанија.
Маври на Пиринејскиот Полуостров
Кон почетокот на 8 век Маврите преоѓаат на Пиринејскиот Полуостров и им ја рушат државата на Визиготите. Го освојуваат речици целиот полуостров и основаат висока култура која опстојува во текот на следните осум векови.
Христијаните сите исламски доселеници ги нарекуваат мориски.
По успехот на христијанската Реконкиста, која се завршува со освојувањето на Гранада во 1492 година, повеќето мориски се протерани во северна Африка. Останатите под притисок го прифаќаат христијанството, но потајно честопати ја задржуваат својата вера и обичаи. Поради тоа се изложени на бес од страна на народот и прогон од шпанската инквизиција.
За нив, како и за покрстените Евреи, се применувало погрдното име Марани (можеби според шпанското маранос: гадови, свињи).
Кристина Олаг
Олаг била назначена на функцијата од градоначалникот Ед Ли по изборот на нејзиниот претходник Рос Миркарими за шериф на Сан Франциско. Сепак, таа била поразена од противникот Лондон Брид на изборите на Одборот на супервизори во Сан Франциско, 2012 година. Таа била првата отворено бисексуална личност која работела како супервизор во Сан Франциско.
Личен живот
Олаг пораснала во работен логор на фарма во Централната долина во Калифорнија. Неправдите на кои била сведок таму ја натерале да учествува во политиката како тинејџерка, кога се вклучила во прашања поврзани со имигрантите, антивоените напори и противењето на јадрената енергија.
Олагу е отворено бисексуалец.
Политичка кариера
Олаг била активна во Коалицијата против раселување на мисијата во доцните 1990-ти, борејќи се за жителите со ниски приходи во Мисијата. Таа потоа работела со Senior Action Network. Таа се борела за да ја порази мерката „Предлог 98“ во целата држава која би ја забранила контролата на киријата.
Пред нејзиното назначување во Одборот на супервизори, таа била претседател на Комисијата за планирање на Сан Франциско. Како комесар за планирање, таа работела на усвојување закони кои ќе го спречат движењето на сопствениците при иселување на постари лица, инвалиди или смртно болни. Таа го загубила своето место како надзорник на прогресивна област од Лондон Брид. Нејзината загуба првенствено се должи на нејзиното контроверзно гласање да му дозволи на шерифот Рос Миркарими да остане на функцијата и покрај тоа што се изјаснил за виновен по обвинението за семејно насилство.
Таа исто така работела во одборот на LYRIC, Младинскиот рекреативен и информативен центар Лаванда за ЛГБТ млади во Кастро, и била член на ЛГБТ демократскиот клуб Харви Милк и Унијата на транзитни јавачи. Олаг се префрлила од Зелената партија во Демократската партија со изборот на Барак Обама.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Алис Архенхолд
Алис Арченхолд (Alice Archenhold; р. Маркус, - ),  била германски астроном чиј сопруг и бил колега астроном Фридрих Симон Архенхолд.
Алис Маркус се оженила со Фридрих Симон Археленд во јули 1897 година и тие заедно имале 5 деца. Таа била уапсена и депортирана (заедно со нејзината ќерка Хилде) во концентрациониот логор Терисенштат, каде што починала на 9 февруари 1943 година. Таа е одбележана на гробот на нејзиниот сопруг во Берлин.
Во 2010 година улица во Трептов-Кепеник била преименувана по неа како Алис Археленд Вег.
NGC 1075
NGC 1075 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1075 се споменува и како MCG -3-8-2, NPM1G -16.0103, IRAS 02412-1624.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1075 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1075 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 33,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 12' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 1075 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10320. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5863. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 911.
Шахот во 1977 година
1977 во шахот содржи некои значајни настани.
NGC 2997
NGC 2997 — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2997 се споменува и како ESO 434-35, MCG -5-23-12, UGCA 181, AM 0943-305.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2997 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 2997 има привидни димензии од 8,9' х 6,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 45 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 11' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Ивор Амстронг Ричардс
Ивор Амстронг Ричардс (26.02.1893, Сендбеч, Чешајр – 07.09.1979, Кембриџ) е влијателен англиски книжевен критичар и реторичар.
Тој се школувал на Клифтон Колеџ, кадешто неговата љубов кон англискиот јазик била поттикната од „кеби“ Спенс. Неговите книги, посебно „Смисла на значењето“, „Принципи на книжевната критика“, „Практична критика“  и „Филозофија на реториката“ се покажале како основни влијанија на „Новата критика“. Концептот на „практична критика“ бил воведен во време на вежбите за ,,блиско читање“ кое се смета за почеток на модерната книжевна критика. Ричардс се смета за еден од основачите на современите студии по англиска книжевност.
Почетоци
Ричардс ја започнал својата кариера без некакво формално познавање на литературата. Тој студирал филозофија („морална наука“) на Универзитетот Кембриџ. Можеби ова довело до едно од неговите тврдења за обликот на книжевните студии во XX век - дека книжевните студии не може и не треба да бидат избрани како специјализација, туку место тоа, да бидат изучувани заедно со нивните сродни науки (филозофија, психологија, реторика, итн.)
Живот и дело
Животот и влијанието на Ричардс може да бидат поделени на периоди, кои прилично одговараат на неговите интелектуални интереси. За многу од овие достигнувања Ричардс соработувал со Ц.К. Огден.
Соработката со Огден
За оценување на работата и биографијата на Ричардс се бара споменување на Ц.К Огден, соработник на три од најважните проекти во животот и работата на Ричардс.
Во ,,Смислата на значењето: студија за влијанието на јазикот над мислата и за,науката за симболизмот“, Ричардс и Огден ја разработиле тројната теорија на семиотиката, која, во зависност од психолошките теории, го предводи значењето на психологијата во самостojните авторски книжевни критики на Ричардс. Според тоа, многу денешни семиотичари (вклучувајќи го Еко) го сметаат ова како голем напредок на бинарната семиотика на Сосир.