cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ела Фицџералд
Признанија и наследство
Callaway, Dee Dee Bridgewater и Patti Austin имаат снимано албуми во чест на Фицџералд. Албумот на Callaway, To Ella with Love (1996), е составен од четиринаесет џез стандарди направени популарни од Фицџералд, а на албумот исто така, свири и трубачот Wynton Марсалис. Албумот на Bridgewater, Dear Ella (1997), вклучува многу музичари кои биле тесно поврзани со Фицџералд за време на нејзината кариера, вклучувајќи го и пијанистот Лу Леви, трубачот Бени Пауел, и вториот сопруг на Фицџералд, свирачот на двоен бас, Ray Brown. Албумот на Остин, For Ella (2002), бил составен од 11 песни кои се веднаш поврзани со Фицџералд, и дванаесетта песна, "Hearing Ella Sing" е почесна од Остин за Фицџералд. Албумот беше номиниран за Греми. Во 2007 година, We All Love Ella, бил објавен како почестен албум, снимен за 90-годишнината од раѓањето на Фицџералд. Албумот вклучувал голем број уметници пеејќи песни најчесто се поврзани со “Првата дама на песната”. Фицџералд е исто така спомната во песната од 1987, "Ела, Elle L'", на француската пејачкаFrance Gall, во хитот од 1976 на Стиви Вондер "Sir Duke" од неговиот албум Songs in the Key of Life, и во песната "I Love се тука со тебе ", напишана од Peggy Lee и Bill Schluger. Снимањето на Синатра од 1986 на "Mack the Knife" од неговиот албум, L.A. Is My Lady (1984), вклучува оддавање почит на некои од претходните изведувачи на песната, вклучувајќи ја и самата ‘Lady Ella’. Исто така и е оддадено почит во песната "First Lady" на канадскиот уметник, Nikki Yanofsky.
Една песна на полската поетеса Вислава Шимборска носи наслов „Ела на небото“.
Дискографија и колекции
Првичната збирка на медиумските записи и сувенири за Фицџералд се наоѓаат и се поделени меѓу институцијата Smithsonian и Библиотеката на Конгресот на САД.
Економија
Економијата е општествена наука што се занимава со изучување на употребата на органичените ресурси во задоволувањето на потребите на луѓето. Постарите дефиниции ја опишувале економијата како наука која се занимава со производството, распределбата, размената и потрошувачката на богатството. Економијата се смета за позитивна кога се обидува да ги објасни последиците на различните избори во даден сет претпоставки и набљудувања, и нормативна кога препорачува одредена постапка што треба да се преземе.]
Гранки на економијата
Економската наука се дели на две основни гранки: микроекономија, што се фокусира на поединечните субјекти, како што се домаќинствата и претпријатијата, и макроекономија, што ја проучува економијата на една држава или регион во целост, земајќи ги предвид агрегатните големини поврзани со понудата и побарувачката за пари, капитал и стоки.
Вердер (Либц)
Вердер (Werder) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Терезина Бодкин
Терезина Бодкин е учителка и државен службеник во Монсерат, која станала првата жена претседател на Законодавниот совет на Монсерат.
На 6 април 2010 година, Бодкин била избрана за прва жена претседател на Законодавниот совет на островот. Бодкин била поддржан во оваа нова улога со шестмесечна обука од поранешниот говорник Сер Хауард Фергус. За тоа време Фергус се врати на својата поранешна улога заменувајќи го претходниот говорник, Џозеф Мид. Бодкин служеше до септември 2014 година. На 17 декември 2019 година, таа била реизбрана на функцијата спикер.
Џон Вејн
Џон Вејн (англиски: John Wayne; 26 мај 1907 — 11 јуни 1979) — американски оскаровец, глумец кој е симбол на амриканската филмска индустрија. Тој е познат по неговиот изразит глас, неговиот ôд и огромниот физички изглед. Вејн исто така е познат по неговите конзервативни политички погледи и неговата поддршка во педесеттите години кон антикомунистичките движења. Тој е симбол на вестерн-филмовите.
Ран живот
Џон Вејн е роден како Мерион Роберт Морисон во Винтерсет, Ајова, но неговото име било променето во Мерион Мајкл Морисон откако неговите родители решиле нивниот следен син да го викаат Роберт. Неговото семејство било презвитеријанско. Неговиот татко, Клајд Леонард Морисон (1884-1937), бил од ирско, шкотско-ирско и англиско потекло, и син на ветеранот од Американската граѓанска војна, Мерион Мајкл Морисон (20 јануари 1845 &ndash 5 декември 1915). Мерион Мајкл е роден во Чери Форк, Адамс, Охајо, како син на Роберт Морисон и Мери Мичел. Неговата мајка, Мери Алберта Браун, била од ирско потекло.
Неговото семејство се преселило во Памдејл, Калифорнија, а потоа во Глендејл, Калифорнија во 1911 година, каде што неговиот татко работел како аптекар. Некој локален пожарникар од Глендејл почнал да го вика Вејн „Малиот Дјук” затоа што Вејн никаде не одел без неговото големо куче Дјук. Го викал Дјук наместо Мерион, и ова име му останало до крајот на неговиот живот.
Вејн аплицирал во Американската морнарска акедемија, но бил одбиен. Затоа тој се запишал на Универзитетот во Јужна Калифорнија. Тој бил член на Trojan Knights и се приклучил на братството Sigma Chi. Вејн исто така играл за фудбалскиот тим на универзитетот под водство на легендарниот тренер Хауард Џејмс. Една повреда која му се случила додека сурфал со даска на вода на Полуостровот Балбоа, Њупорт Бич, ја спречила неговата спортска кариера. Поради таа повреда тој ја загубил спортската стипендијата и без пари бил принуден да го напушти школувањето.
Филмска кариера
Отако работел две години како помошник во “Fox Film Corporation“ за плата од 75$ неделно, неговато прво покажување било во филмот The Bid Trail во 1930 година. Неговото прво претставување како вестер глумец ги поставило неговите удни улоги, иако тој филм претставувал комецијален неуспех. Пред оваа улога, неговото име само еднаш накратко се појавило на крајот од филмот Words and Music, како “Duke Morrison“. Режисерот Раул Валш, кој го “открил“ Вејн, му предложил неговото сценско име да биде “Anthony Wayne“. Но ова име било отфлено од шефот на Fox Studios, Винфилд Шихан, кој сметал дека тоа име звучело многу “италијански“. Подоцна Валш го предложил “John Wayne“. Шихан се согласил и тоа име било прифатено иако Вејн не бил воопшто присутен во таа дискусија. Неговата плата била покачена на 105$ неделно.
Вејн продолжил да снима вестерн филмови, најмногу во Monogram Pictures, и серии во Mascot Pictures Corporation, вклучувајќи го The Three Musketeers (1913). Истовремено тој се појавува и во некој од The Three Mesquiteers вестерн серијалот на филмови. Вејн бил обучуван од каскадер, кој го научил да јава, да се движи и други вестерн вештини. Тој и познатиот каскадер Јакима Канут оформиле и усовршиле изведби кои и денеска се користат во фолмовите.
Започнувајќи во 1928 и се подоцна во следните 35 години, Вејн се појавил во преку двадесет филмови од Џон Форд, вклучувајќи ги : Stagecoach(1939), She Wore a Yellow Ribbon(1949), The Quiet Man(1952), The Searchers(1956), The Wings of Fagles(1957) и The Man Who Shot Liberty Valance(1962). Неговата изведба во Stagecoach го направи ѕвезда.
Неговиот прв филм “во боја“ беше Shepherd of the Hills(1941) во којшто Вејн се појавил со неговиот долгогодишен пријател Хари Кери. Истата година тој се појавил во единствениот филм режисиран од Керил Б.ДеМајл, Reap the Wild Wind, во којшто се појавил со Реј Миланд и Паулете Годард. Тоа беше една од ретките филмови каде што тој игра лик со споредна улога.
Вејн му ја препушти главната улогата на Грегори Пек во филмот The Gunfighter, бидејќи директорот на Columbia Pictures, Хари Кон, неколку години пред тоа го тормозел додека бил млад глумец.
Една од најпознатите улоги која ја игра Вејн е во The High and The Might(1954), режисиран од Вилиам Велман, филмован според новела од Ернест Ган. Улогата како херорсјки пилот му донесува пофалби од сеакаде.
Улогата во филмот The Searchers е една од неговите најдобри и најтешки изведби. Џон Вејн добил оскар за True Grit
Според мислењето на Internet Movie Database Вејн ја играл главната улога во 142 филмови. Batjack е продуцендската куќа преку која Вејн издаде многу филмови за него, но исто така и за дтуди ѕвезди.
Во последните години, Вејн бил сметан за американско богатство, а неговите критичари, политички и филмски, гледале кон него со поголема чест
Болеста од 1964
Во 1964 год, кај Вејн бил пронајден рак на белите дробови, кој успешно бил излекуван со операција после пет години. Потоа Вејн продолжил да пие и да пуши цигари.
Политика
Вејн бил конзервативен Републиканец. Тој зел улога во создавањето на Motion Picture Alliance for the Preservation of American Ideals во 1943 год и бил избран за нејзин претседател во 1947 г. Тој бил жесток анти-комунист.
Поради неговата огромана слава, Вејн како една од најголемие републикански ѕвезди во Холовуд, бил замолен од Републиканската Партија во Тексас да се кандидира на изборите. Но тоа Вејн го одбил велејќи дека гласачите не би сакале глумец во Белата Куќа. Поради огорманата антикомунистуичка политика што ја водел Вејн, било наредено да се извши атентат врз него од страна на руските служби. Таа задача не ја извршил Крушчеев кој одбил да го ликвидира Вејн.
Конфликт со војската
Како што Америка стапила во Втората светска војна, таа ги мобилизирала сите мажи вклучивајки ги и глумците од Холивуд. Иако Џон Вејн имал голема желба да оди на фронт, сепак тој бил скриен од неговото студио, кое се закнувало дека ќе го раскине договорот со него ако отидел на фронт. Џон Вејн сметал дека тоа била неговата најголема грешка. Неколку години подоцна се зборувало и се дискутирало за таа ситуација.
Приватен живот
Џон Вејн бил женет трипати и разведен двапати. Неговите жени, Џосефин Алициа Санез, Есперанса Баур и Пилар Палете, сите биле со шпанско потекло. Тој имал четри деца со Џосефин и три деца со Пилар, вклучувајќи го режисерот Мајкл Вејн и глумецот Патрик Вејн. Вејн е исто така вuјко на боксерот Томи Морисон.
Вејн имал повеќе афери со познати жени, од кои последно бил со Мерлин Дајтрик. Последните години од неговиот живот бил во во романтична врска со со неговата поранешна секретарка Пет Стејси(1941-1995). Таа напишала биографија за нејзе и за него, A Love Story(1973). За време на раните 1960-ти Џојн Вејн доста често патувал во Панама. Затоа тој го купил брегот Taborcillo на главниот брег на Панама. После неговата смрт тој остров бил продаден и неговата сопственост се менувала за да на крајот брегот е претставен како туристичка атракција.
Смрт
Џон Вејн починал од рак на стомакот на 11 јуни 1979 г. во универзитетскиот клинички центар во Лос Анџелес и бил погребан на меморијалните гробишта во Корона дел Мар. Според неговиот син Патрик, тој преминал во католичка вера, кратко пред својата смрт. На негово инсистирање на надгробната плоча требало да пишува „Feo, Fuerte y Formal“ што е епитаф на шпански јазик и е наслов на една песна од рок групата „Loquillo y los Trogloditas“. Но како и да е гробот останал необележан 20 години, а сега е обележан со навод од неговото контроверзно интервју за “Playboy” во 1971 г. односно: „Утрешнината е многу важна работа во животот. Ни доаѓа на полноќ многу чиста во нашите раце, што е одлично бидејќи се надева дека сме научиле нешто од вчера“.
Релативно големиот број на отфрлени екипи од Вејновиот филм „The Conqueror“ од 1956 г. предизвикуваат развивање на различни форми на рак. Филмот бил сниман во југозападниот дел на Јута во близина на полигонот каде што Американската војска тестирала јадрено оружје во југоисточниот дел на Невада каде што имало значително присуство на радиоактивност на локацијата каде што се снимал филмот. И покрај забелешките дека болеста односно ракот кај Џон Вејн е резултат на радиоактивна контаминација, тој самиот верувал дека ракот на белите дробови е резултат на неговото пушење по пет кутии цигари дневно. Ефектот на радиоактивната прашина врз екипата од филмот, а посебно врз Џон Вејн е тема на Џејмс Моровата научно фантастична приказна “Martyrs of the Upshot Knothole”.
Конгресен златен и претседателски медал на слободата
Џон Вејновиот долготраен статус на американска икона формално беше признат од Американскиот конгрес на 26 мај 1979 кога тој беше награден со Конгресен златен медал. Холивудските ликови и политичките водачи во Америка вклучувајќи ги и Елизабет Тајлор, Френк Синатра, Мајк Франкович, Кетрине Хепбурн, генерал и г-дин. Омар Брадли, Џорџ Пецк, Роберт Стак, Џамес Арнес, и Кирк Даглас, сведочеа во конгресот за вредноста и заслуженоста на ова награда а особено Роберт Алдрик, претседателот на режисерското здружение на Америка, кој изјави: “Дека е важно за нив(конгресот) да знаат дека тој е регистриран демократ и дека своето познавање, искуство и политички погледи не ги делел со секого но со Џон Вејн секако и дека тој бил далеку пред времето во своите остри коментари, покрај за политика разговарале и за неговата болест.
Заради неговата одважност, достоинство и неговиот талент како глумец, Џон јакнеше како водач со својата срдечност и битисување низ својата кариера, и е повластен со единствено место во нашите срца и ум. Во оваа индустрија често ги осудуваме луѓето понекогаш не фер, барајќи дали ја плаќале својата членарина. Џон Вејн ги плаќаше своите обврски секогаш и јас сум горд што се сметам за негов пријател. Маурен О’Хара близок Вејнов пријател иницираше петиција за медал и бараше да има посвета со одбрани зборови напишани на медалот. Медалот беше изработен во државната ковачница, на едната страна беше Џон Вејн како јава на коњ во седло, а на другата страна негов портрет со зборовите “Џон Вејн, Американец”. Конгресниот златен медал му беше презентиран на неговата фамилија на церемонијата одржана на 6 март во Капитол. Денес овој медал се наоѓа во музејот на Џон Вејн во Ајова.
На 9 јуни 1980 г. Вејн беше посмртно награден со Претседателски медал на слободата од Џими Картер. Џон Вејн беше одликуван со двете најголеми цивилни одликувања од страна на Американската влада.
Американска икона
Џон Вејн од далеку беше препознатлив како славен глумец и препознатлива икона која комуницира и ги симболизира Американските вредности и идеали. Кон средината на кариерата тој разви нешто повеќе отколку животен имиџ и со напредувањето на неговата кариера тој одбираше улоги кои нема да го компромитираат неговиот имиџ. Во својот последен филм “The Shootist”(1976г. ) Џон Вејн одби да толкува лик на човек кој пука во грб како што беше оригиналното сценарио.
Вејновото издигнување во типичен пример на воен херој почнува да добива лик четири години по Втората светска војна, кога во 1949 г. Беше снимен филмот “Sands of Iwo Jima”. Неговите отпечатоци од стапалата кај Граумановиот кинески театар се направени во цемент кој спдржи песок од Иво Џима. Неговиот статус пораснува многу, кога Јапонскиот цар Хирохито ја посетува Америка во 1975 г. и бара да се сретне со Џон Вејн, симболот на државата, поранешен нивен непријател.
Вејн беше популарен посетител на воените зони во Втората светска војна, Кореја и Виетнам. За време на педесеттите години, во голем дел заслуга на воениот аспект од филмовите како “Sands of Iwo Jima, Flying Tigers, They Were Expendable, и Фордовата трилогија за Коњаницата, тој стана икона за сите родови на Американската војска, дури и со неговото немање искуство во воената служба. Многу ветерани изјавуваа дека една од причините за служење во армијата биле и филмовите на Џон Вејн. Неговото име се додава со голема брзина на производи- како ”П-38 John Wayne”-отворач, именуван-бидејќи тој може се”, тоалетна хартија позната како”John Wayne Toilet Paper” бидејќи “тој е груб, издржлив и не зема гомно од никого”, и “C-Ration” крекери наречени ”John Wayne Crackers” бидејќи веројатно само некој тврдоглав како што е Вејн би можел да ги јаде.
Празнувања и симболи
Во 2006 г. неговите пријатели и неговиот бизнис партнер од Аризона, Луис Џонсон ги промовираа првите годишни случувања ”Louie and the Duke Classics” во корист на Џон Вејн фондацијата за борба против ракот и Американската Асоцијација за борба против ракот. Еднонеделните случувања се одржаа во Каза Гранде, вклучувајќи го и турнирот во голф и аукцијата во спомен на Џон Вејн
Матница (река)
Матница (Мътница) — река во Неврокопско (Општина Хаџидимово) Пиринска Македонија, десна притока на Места. Долга е 31 км.
Реката извира на надморска височина од 1.685 м, на 1 км североисточно од врвот Муторок (1.971 м) на Јужен Пирин. Во најгорното течение оди во југоисточен правец, во релативно длабока и добро пошумена долина, а потоа до устието долината ѝ е обесшумена и еродирана. Во подрачјето на с. Л’ки прескува широк мермерен појас, каде губи дел од водите. По утоката на најголемата притока Буровица (десна) свртува на исток, а по с. Либјахово (Илинден) — на североисток. Завршува како десна притока на Места, 2,6 км југоисточно од градот Хаџидимово, а на мало растојание од границата со Егејска Македонија.
Сливот на реката зафаќа, што претставува 5,11 % од вкупниот слив на Места. Главни притоки се Селска Река, Буровица (најголема), Орешки Дол, Длабоки Дол и Дервенска Река, сите десни.
Матница има мошне променлив режим и повлекува големо количество наноси, поради што го носи своето име. Летно и есенско време во средното и долното течение пресушува.
По течението на реката има населени места: селата Либјахово (Илинден) и Петралик (Петрелик), обете во Општина Хаџидимово.
Мал дел од водите во долното течение се користат за наводнување.
Македонија на Летните олимписки игри 2000
Македонија учествуваше на Летните олимписки игри 2000 во Сиднеј.
На овие Олимписки игри, Македонија го освои првиот медал како самостојна земја-учесничка на Олимписките игри. Могамед Ибрагимов освои бронза во борење. Тоа беше единствениот медал македонските Олимпијци на овие Олимписки игри.
На игрите, Македонија ја претставуваа 8 спортисти во 4 спортови.
Тогашниот македонскиот претседател Борис Трајковски беше во Сиднеј и присуствуваше на свеченото отворање на игрите.
30п Атлетика
Македонија во атлетика учествуваше со 2 натпреварувачи (1 во машка и 1 во женска конкуренција), кои настапија во две дисциплини.
Машка конкуренција
30п Пливање
Македонија во пливање учествуваше со 4 натпреварувачи (2 во машка и 2 во женска конкуренција) во 8 дисциплини (3 во машка и 5 во женска конкуренција).
Женска конкуренција
Машка конкуренција
30п Кајак и кану
Машка конкуренција
30п Борење
Машка конкуренција
Барбро Оборг
Барбро Кристина Оборг jунггрен (родена на 3 јули 1941 година) е шведска глумица. Таа е мажена за Стен Јунггрен.
Проект Веста
Проектот Веста ― непрофитабилно промовирање на забрзано атмосферско влијание на вулканскиот оливин како стратегија за повлекување клима со цел да се фати јаглеродот примен во светските океани. Седиштето на организацијата е во Сан Франциско и е основано во 2019 година. Тие се насочени на зголемување на обемот и квалитетот на научните докази кои стојат зад забрзаното атмосферско дејство, со цел да се направи тоа економски исплатлива можност за отстранување на јаглерод во атмосферата. Веста тврди дека нивната цел е 10 долари по тон за постигнување економска одржливост, но некои критичари не сметаат дека ова е остварливо. Извршниот директор Том Грин тврди „Ако го шириме оливинот над 2% од светското море во светот, тогаш тоа ќе биде доволно за да се соберат 100% од човечките емисии“. За да промовираат понатамошно усвојување на технологијата, тие ја објавуваат целата своја наука и методи со отворен извор.
Постапката на Проектот Веста ги имитира природните постапки на атмосферски влијанија за да го преобрази оливинот во силикати и други стабилни хемикалии, како калциум карбонат кој се таложи до дното на океаните, бидејќи морскиот живот ја троши хемикалијата што природно се појавува и умира (видете гаглерод во циклусот на вода за повеќе информации). Брановитото дејство на плажите на кршен оливин овозможува побрзо атмосферски влијанија отколку другите природни наслаги на оливин, кои примаат само ограничени количини на јаглерод диоксид. Веста во мај 2020 година објавила дека започнале контролирани испитувања на пристапот во две приватни плажи на Карибите и бараат други места за испитување. Опитот бил финансиран од мешавина на општо финансирање, грантови и кредити за фаќање на јаглерод од компании како Stripe кои купиле 3.333 тони запленување јаглерод за 75 долари по тон. Како дел од почетните опити, тие следат дали пристапот ослободува отрови од оливинот, како што е биорасположивиот никел, во високи концентрации во вода.
Википедија на тонгански јазик
Тонганска Википедија е издание на Википедија на тонгански јазик, дел од Фондација Викимедија.
Галилео Галилеј
Галилео Галилеј (Galileo Galilei;, — , Арчетри) — тоскански астроном, филозоф и физичар.
Поради своите откритија Галилеј доаѓа во судир со Инквизицијата, при што е принуден да се откаже од своите ставови.
Животопис
Во јуни 2010 година, Музејот на историјата на науката во Фиренца, на една аукција, ги купил палецот и средниот прст на Галилеј. Прстите, заедно со еден заб и дел од пршлените, биле исечени кога трупот на Галилеј бил префрлен од еден во друг гроб, во 1737 година.
Натамошни истражувања
Во 1609г. Галилеј слушнал за стаклото што зголемува, што го открил холандскиот оптичар Ханс Липерсхеј. Иако никогаш не се запознале, Галилеј констуирал свој инструмент и потоа ја зголемил моќта на зголемувањето од 3 до 30 пати, изработувајќи го така првиот астрономски телескоп. Галилеј заработил малку пари или добил некакви ветувања кога ѝ го понудил телескопот на војската, а потоа го употребил инструментот за набљудување на небото. Прво забележал дека Месечината не е мазна и совршена сфера како што тврдел Аристотел, туку нерамна, релјефна површина со планини и со кратери. На 7 јануари 1610 г. Галилеј го набљудувал Јупитер. Видел обоени прстени на планетата, но и чудни светли точки, две од десна страна на планетата и една од левата. мислел дека тоа се оддалечени ѕвезди, но следната ноќ воочил дека сите три точки преминале на левата страна од Јупитер. Кога на 13 јануари видел уште една светла точка, сфатил дека тоа не се ѕвезди, туку четири мали месечини – месечини – што кружат околу планетата. Сите биле вчудовидени бидејќи знаеле дека Земјата е во центарот на вселената, но тие четири месечини кружеле околу Јупитер, а не околу Земјата. Месечините кои ги добиле имињата Ија, Европа, Ганимед и Калиста, денес во негова чест се викаат месечините на Галилеј.
Сицилијанска мафија
Поради емиграцијата, мафијата се проширила во други земји како што се САД, Канада и Австралија.
Историја
Во помалите градчиња на кои им фали официјална полиција, локалните богаташи реагирале на разбојништвото со тоа што регрутирале млади луѓе да ги ловат крадците и да ги вратат украдените работи, а за возрат на крадците им било простувано, а на ловокрадците им плаќале сопствениците на украдените работи. Ваквите дружини често биле составувани од бивши бандити и криминалци, најчесто највичните и најнасилните од нив. Со ваквите дружини на заедницата не и требала тренирана полиција. Научниците ги нарекуваат овие групи „прото-мафија“.
Мафијата била и сè уште е главно западен феномен. Немало многу активности на мафијата во источниот дел на Сицилија. Ова не значи дека таму немало насилство, но тоа насилство не го правеле мафијаши. Во источниот дел, управувачката елита биле поактивни за време на транзицијата од феудализмот на капитализмот. Тие ги раководеле своите сили и можеле да спречат каква било насилничка група. И не само тоа туку имотите на исток генерално биле поделени на помал број големи имоти, и нивните големи имоти биле патролирани од чувари со полно работно време. Сосптвениците на ваквов имот требале да вработат чувари со полно работно време. Во спротивност во западната страна, имотите често биле помали и затоа не им требало истиот број, и целосното внимание на чувар. Било поевтино за овие имоти да имаат мафијаш наместо обични чувари. Мафијаш во овие региони би можел да чува поголем врој на мали имоти истовремено, што му давало голема независност и моќ да наплаќаат големи пари. Сопствениците на овие имоти често не биле присутни на својот имот и не можеле да го чуваат имотот, па чуварот се повлекувал и ги оставал крадците да крадат за да земе добивка за себе.
Барокна архитектура
Барокната архитектура е крајно динамизирана. Фасадите се вознемирени и богати со ниши, столпови, волути, а препознатливите елементи се елипса, конкавност – конвексност (вдлабочено, испупчено) и општата разиграност на масата.
Барок- "baluka" – значи перла, се е богато и китесто, треба да се потврди моќта на црквата и нејзиниот сјај. Барокните композиции се со големи дименѕии. Се јавуват голем број на материјали. Барок се формирал од темата која го терла човекот на размислување, и оние кои требало да го дирнат човекот и да го натераат на размислување за потребата на вера. Црквата со свите средства се трудела да ја задржи својата положба која ја имала. Барокот го применувал сето оно што веќе било пронајдено. Ги развивал односите на светлоста и сенките и тежнеел кон тоа да ја развие драматика и патетика која се потенцирала со силни гестикулации и со динамични движења и за разлика од статичната и смирената ренесанса. Се појавуваат сложени композиции и не ретко се употребуваат и несиметрични дијагонални композиции.
Барокот во профана смисла нашол место во дворовите и резиденциите на кралевите.
Плоштадите се главни елементи на барокниот урбанизам, воглавно се затворени, со елиптични основи, динамизиран простор, организирани со помош на вертикални акценти (столпови, обелиск, Фонтани – Најпознат е секако Плоштадот на Св. Петар. Ѓовани Лоренцо Бернини, од 1657 година.
Претставници на барокната архитектура
Италија:
Франција:
Германија и Австрија:
Англија:
Шпанија:
Палата
Духот на барокот најдобро го претставуваат неговиот урбанизам и архитектурата, а објектот кој ги соединува овие две уметности е дворецот. Во барок дворецот станува прав малечок град, Најзначајниот пример е од Версај (Луј ле Во, Жил Арден-Мансар и Ле Нотр кој ја правел градинарската архитектура), во Франција (1642-1686 година). Симетричната архитектура на трокрилен дворец со главна зграда и две бочни крила под прав аглол кој (покрај буквата "U") навлегува во просторот на перивојот низ пространите геометриски организирани паркови, фонтани и базени. Парковите се геометризирани и во основа се во форма на т.н. француски парк, за разлика од англискиот парк кој е органски и природен, пратејќи ги и варирајќи ги формите на архитектурата на дворецот, дури и авенијата која се протега кон влезот во палатата продолжува во паркот нагласувајќи го непрекинатото движење.
Црква
Во сакралната архитектура се тежнее кон што поголеми ефекти, се остваруваат нови просторни решенија од кои воглавно преовладува централен тип на основа нагласен со Купола.
Таква е и црквата San Carlo alle quattro fontane (1635 година) во Рим која ја изградил Франческо Боромини. Таа е со елиптична, несиметрична, основа (со ниши е исперфорирано ѕидното платно), а елиптичните форми се појавуваат и на фасадата (длабоки ниши, исфрлени столбови и избоченини и други украси и сложени перфорании) и на куполи. Се настојува на расчленување, слоевитост и пластичност на внатрешниот дел на рамките на основната несиметрична форма и примена на ритмот на елипсата. Сè на сè, силен спор помеѓу волуменот и просторот.
Пример на динамична, но складна архитектура е црквата Virzehnheilingen (Четирнаесет светци) од Б. Нојман во Германија, (1743 -72 година.) Тука лонгитудиналноста и латинскиот крст се добиваат со впишување на неколку елиптични форми кои понатаму варираат на сите делови од архитектурата. Освен главниот олтар, се јавува и централен, а динамизмот е постигнат и во обземањето на архитектурата, сликарството и вајарствтото во единството на белата, складна штуко декорација исполнета со илузионистички слики. Така е постигнат идеалот на барокната уметност во единството на силата и движењата (богатство и раскош на украси) какви владеат во природата и космосот.
Честопати готските и ренесансните цркви се барокизирале со преградување на сводовите, прочела и со додавање на лаковидни капи на кулите, а во решавање на ентериерот се поставуваат мермерни барокни површини, олтари, проповедници и др. Раскошниот бароктен дух се покажува и во богато опремената внатрешност на градбата со ѕидни слики, релјефни штуко украси, полна пластика, скапоцен мебел и украсни детали и предмети за црковна литургија (циборијум, калежи, антепендији и др.).
Гелсбах (општина)
Гелсбах (Gehlsbach) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Била создадена на 1 јануари со спојување на поранешните општини Карбов-Фитлибе и Валсторф. Била именувана по истоимената река, притока на Елде.
Космос-1869
Космос-1869 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јули 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 668 км, а најмалото на 631.
Пателе
Пателе (Άγιος Παντελεήμονας, Агиос Пантелејмонас, до 1926 г. Πάτελι, Патели или Πάτελε, Пателе ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општина Суровичево, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 39 км југоисточно од Лерин и на 6 км од Суровичево, на западниот брег на Островско Езеро. Сместено е на самиот југозападен брег на Островското Езеро крај железничката линија од Солун за Лерин и Битола по која е оддалечено 155 километри од Солун. Селото Пателе е расположено на надморска височина од 550 метри и порано било седиште на самостојна општина во Леринската околија, која опфаќала површина од 54 килокилометри квадратни од кои 21 се под езерските води. Според записите на Ѓорче Петров, еден час на североисток од Суровичево до брегот на Островското Езеро е расположено големото село – П’теле. Околината на селото е каменлива и без дрвја и шуми.
Праисторија, антика и средновековие
Археолошките ископувања почнати во 1897 г. од стручњаци од Рускиот археолошки институт во Цариград под раководство на Фјодор Успенски и Павел Миљуков, откриле голема населба од железното време (халштатско) со голема некропола меѓу Петерското и Островското Езеро. Подоцна грчки археолози откриле и неолитска населба. Случајните наоди на површината говорат за присуството на други археолошки објекти во околината на Пателе — во месноста Росици се откриени траги од раното бакарно време, а на карпестиот рид Мечкина Дупка на 500 м североисточно од селото има траги од населба од раното железно време.
Во 1962 и 1966 г. некрополата од раното железно време, а во 1984 г. дел од ридот на кој бил древномакедонскиот град, се прогласени за споменици на културата.
Османлиско време
Едни од најстарите пишани податоци за денешното село Пателе се среќаваат во турските пописни дефтери од  век, односно од опширниот пописен дефтер број 16 за Леринската нахија од 1481 година каде за селото Пателе е запишано дека било хас на султанот и имало 43 христијански македонски семејства кои произведувале пченица до 70 товари, јачмен до 73 товари, и имало далјани - ловиште на риби за што селото остварувало свкупен приход од 3215 акчиња Според записите на Ѓорче Петров од крајот на XIX век, селото П'теле имало околу 300 куќи Македонци, од кои околу 20 ја признавале Грчката патријаршија. Најпрвин егзархиско училиште во селото се отворило околу 1872/74 година, но после кратко постоење било затворено, а столовите испотрошени. Потоа околу 1880-тите, односно 13-14 години пред посетата на Ѓорче Петров, селаните се откажале од Грчката патријаршија. Во П'теле имало две училишта – егзархиско со 4 одделенија и 2 учители и гркоманско со еден учител. Во една од црквите („Св. Атанасиј“) оделе Македонците - гркомани, а во другата („Св. Петка“) Македонците – егзархисти.
Во Грција
Меѓу двете светски војни многумина се иселиле во странство, а по Граѓанската војна во Грција во која селото не настрадало многу, 76 семејства и 29 поединци побарале засолниште во Македонија и источноевропските земји.
Стопанство
Главни занимања на селаните се земјоделството, лозарството и риболовот, а делумно е развиено и сточарството. Во однос на стопанството на крајот на XIX век, селаните ја обработувале земјата и произведувале пченица, ‘рж, јачмен, пченка и добро вино и ракија. Во селото имало и две мелници — една ветерница и друга на пареа.
Општествени установи
Во Пателе е сместена жандармериска станица која врши надзор и врз други околни села.
Иселеништво
Меѓу двете светски војни многумина се иселиле во странство и тоа 43 семејства во Бугарија, 9 семејства во Цариград, а другите во прекуокеанските земји, додека по Граѓанската војна во Грција 76 семејства и 29 поединци побарале засолниште во Македонија и источноевропските земји.
Гелсбах
Гелсбах може да се однесува на:
Безбошка Река
Безбошка Река (Безбожка река) или Дуиловица — река во Разлошко (Општина Банско), Пиринска Македонија, десна притока на Места.
Извира од Безбошкото Езеро (на 1.375 м.н.в.) на Северен Пирин. Тече на североисток и завршува како десна притока на Места во месноста Лушин.
Реката е долга 16 км. Богата е со пастрмка. Во горниот и долниот дел, долината е дълбоко врежана во гранит, гнајс и амфиболит, а во долниот дел — во песочник и конгломерат. Поречието е обраснато со кривул во горното и со смрча, ела, бор и други во средното и долното течение.
Никола Цонев
Никола Цонев е еден од последните професионални кописти на фрескоживопис во Република Македонија кој има ископирано над 150м2 копии на фрески, кои се истакнуваат со највисок ликовен квалитет својствен за надарени сликари од овој домен, верни до оргиналот и со трајна вредност.
Основни биографски податоци
Никола Цонев е академски сликар – конзерватор и фрескописец (зограф) роден 15.4.1945 година во с. Дрвош, Струмица од мајка Јордана – домаќинка и татко Стојан, стопан. Основното образование до четврто одделение го завршил во село Дрвош, а од петто до осмо одделение учел во с. Иловица, Струмица, кое е оддалечено од Дрвош 4 км. Во 1960 г. се запишува во средно училиште за применета уметност кај професор Драган Аврамосвки Гуте, а во 1969 г. дипломирал на Педагошката академија, оддел за ликовно воспитување. Како невработен егзистира од повеќе работи од областа на уметноста благодарение на Нико Този (тогашен Министер за култура), црта илустрации за детски списанија и за весникот „Нова Македонија“ (рубрика „Веруваш или не“). Од 1.2.1973 г. се вработува како аранжер во „Југотекстил“, а од 1.2.1976 г. се вработува во Археолошки музеј на Македонија како сликар, копист и конзерватор на икони, каде што работи до пензионирање. Од 1985 г. студирал на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, каде што и дипломирал во 1989 г. на отсек сликарство со графички дизајн.
Конзервација на фрескопис
Уште како средношколец се вклучува во конзерваторските активности што ги изведува Републичкиот завод за заштита, како и Градскиот завод за заштита на спомениците на културата. Од 1963 г. за прв пат работел во црквата „Св. Богородица – Заум“, Охрид, под раководство на конзерваторот Спасе Спировски. Потоа следеле и други конзерваторски работи во црквите: „Св. Никола“, Варош, Прилепско; „Св. Никита“, село Бањани, Скопско; „Св. Пантелејмон“, Скопје; „Св. Андреја“, Матка, Скопје; Пивски манастир, Црна Гора и во с. Локвица, Крушевско, со конзерваторот Соколе Шутиновски. Во овие споменици ги има изработенo сите конзерваторски операции: исцртување, вадење калкови, инектирање, ретуширање, вадење фрески од ѕидовите и нивно враќање, правење калапи позитив и негатив, импрегнирање на извадените фрески и други работи од областа на конзервацијата.
Конзервација на иконопис
Од збирката икони на Музејот на Македонија има конзервирано над 50-тина икони со различна димензија. Од конзерваторското искуство ја реализира подготовката на изложбата на икони во 1986 г. во Ватикан. По извршениот увид на состојбата на иконите од страна на проф. д-р Цветан Грозданов и конзерваторот советник Спасе Спировски и направениот записник, конзерваторските зафати биле стручно изведени. Ценејќи ги вредностите на иконите со конзерваторските интервениции се нема нарушено оргиналноста на самите икони. Во 1986 г. На Културни денови на Македонија во Загреб, Хрватска, во музејот „Неимар“, биле изложени копии и фрески од Музејот на Македонија. Во 1987 г. во соработка со конзерваторот Илија Кафкалевски имаат извршено конзервација на иконите кои биле презентирани на изложбата „Икони од Mакедонија“, во музејскиот простор во Загреб, Хрватска.
Копии на фрескопис
Пред да биде вработен во Археолошкиот музеј на Македонија, бил испратен да изврши копирање на фреската „Св. Богородица“ и „Св. Димитрије“ во црквата „Св. Димитрија“, Варош, Прилеп. Во конкуренција со други сликари, комисијата одлучува да биде примен Никола Цонев. Со копирање на фрески започнува интензивно да се занимава со вработувањето во Археолошкиот музеј, Скопје. Работите околу фрескописот ги има извршувано самостојно и тоа почнувајќи со вадење калк, подготовка на платото со грунд, правење блинд рам и монтирање на скеле за работа. Грундираните платна биле добро подготвнеи, така што кога требало да се транспортираат за на изложба се ваделе од рам, се виткале во ролна без да испука грундот. Карактеристично за копиите на Никола Цонев е тоа што ги работел со темпера и казаински раствор, и кога ја копирал фреската на платно, платното го навлажнувал со вода за да се добие ефект на влажен малтер. Структурата на платното кога се грундирало требало да изгледа како фреската на ѕидот.
Во Италија копиите на фрески ги сметаат за оригинални дела, а не како прецртување, како што се мисли кај нас. Веродостојноста на фрескокописите кај посетителите буделе воздишки и неверување, како и желба да се допре ѕидот (т.е. платното). Најголемо признание има добиено од професорот Димче Коцо. Кога ја видел копијата на фреската Вознесение Христово од црквата „Св. Ѓорѓи“, с. Курбиново, Ресен, тој само прокоментирал: „Прв пат оригиналот да го видам на под”. Впрочем, копиите еден ден ќе бидат оригинали, затоа што фреските на ѕидовите неумоливо ги уништува забот на времето и негрижата на институциите.
Од вработување до пензионирање ги има следните копии и фрески:
За Музеј на Македонија има изготвено над 150 м2 копии на фрески, кои се истакнуваат со највисок ликовен квалитет својствен за надарени сликари од овој домен. За Музејот за словенска писменост во Охрид, ги има копирано портретите на Св. Климент Охридски.
Нов фрескоживопис
Никола освен копирање на фрескосликарство има работено и на нов фрескоживопис во повеќе цркви:
Иконопис
Никола Цонев, освен што работел на копии на фрески и нов фрескопис, има иконописано и доста иконостаси во нашите православни цркви:
Освен иконостасите, има изработено повеќе од 1000 икони за поединци, верници, за домашни слави или ги подарувал за здравје во православните храмови. Иконите што ги има работено Никола Цонев се наоѓаат секаде низ светов: за претседателот на Олимпискиот комитет, Антонио Самаранч, Лозана, за германскиот канцелар Хелмуд Кол, за министерот за надворешни работи на Русија, Сергеј Лавров, за двајца претставници на Стејт департменот на Америка, за индискиот духовен водич Саи Баба, за потребите на резиденцијата на владиката господин господин Стефан и за многу други познати личности, како и за повеќе цркви.
Изложби
Никола учествувал во реализација на повеќе изложби што ги има реализирано Музејот на Македонија, како графикони, карти, легенди, во аранжирање на идејни решенија за повеќе плакати и корици за каталози и друго.
И други камерни изложби во културните домови низ Македонија.
Проекти
Никола има вршено документација за иконите што се конзервираат, како и средување на документацијата на теренските истражувања во проектот „Ктиторски портрети и натписи“. Раководител на проектот е Загорка Расокловска Николовска. На проектот работел од исцртување на ктиторски композиции, архитектонско снимање на црквите (основа, надолжен и попречен пресек), вадење калкови од натписите и фотографирање на живописот и архитектурата на црквите. Во период од шест години има документирано 99 цркви и тоа: 45 цртежи на ктиторски композиции, 15 цртежи од живопис, 42 распореди на фрески, 217 натписи со различни димензии, 72 основи и пресеци, 44 ктиторски натписи. На проектот има работено и како фотограф, кој има фотографирано преку 500 негативи. Целата документација од проектот „Ктиторски натписи и портрети” може да се најде во Музејот на Македонија.
Публикации: Цртежи, натписи и фотографии
- Иконостас, Карпински манастир, Загорка Николовска Расолковска, Zbornik Likovne Umetnosti, 16 Novi Sad, 1980
- Liconostasedu Manastere de Karpino, Z. Rasolkoska Nikoloska, Athenes 1981
- Портретот на Св. Климент Охридски од Матка, З. Р. Николовска, Ликовна уметност, 8-8, Скопје, 1983
- Топлички манастир во светлината на нови истражувања, З. Н. Расолковска, Материјали од научен собир МАНУ, 1989 г.
- Црква Св. Никола, с. Крупиште, З. Н. Расолковска, Зборник на археолошки Музеј, 1978 г.
- Натписи и записи од црквата Св. Богодродица, с. Зрзе, З. Н. Расолковска, Споменици за средновековната и поновата историја на Македонија, T.IV, Скопје, 1981 г.
- О ктиторским портретима у цркви св. Богородице у Кучевишту, З. Н. Расолковска, Зоограф 16, Београд, 1985 г.
- О владарским портретима у Љуботену и времену настанка зидне декорације, З. Н. Расолковска, Зоограф 17, Београд, 1986 г.
- Чудо о кривоклетнику из Леснова, Смилка Габелиќ, Зоограф 17, Београд.
- Историски портрети у полошком (I), Цветан Грозданов и Димитар Ќорнаков, Зограф, Београд.
- Историски портрети (II), Цветан Грозданов и Димитар Ќорнаков, Зограф, Београд.
- Портрети на светители од Македонија од IX до XVIII век, Цветан Грозданов и Димитар Ќорнаков, Скопје, 1983 г.
Признанија
Никола Цонев во 1985 г. има добиено плакета од областа на културното наследство доделено од здружението на конзерватори на Југославија - Откупна награда на Млади современи уметници, 1974 г.
Германија на Летните олимписки игри 2016
Германија учествуваше на Летните олимписки игри 2016 одржани во Рио де Жанеиро, Бразил, од 5 до 21 август 2016 година. Олимпискиот комитет на Германија испрати 422 квалификувани атлетичари на дваесет и седум спортови. Осумдесет и два медалa беа освоени, седумнаесет златни медали. Повеќето медали беа освоени во кајак и кану, точно седум.
Дрво (појаснување)
Дрво е поим којшто може да го има следново значење:
Маргарет Роуз Келсик
Маргарет Роуз Келсик била Montserratian политичар. Во 1961 година таа станала првата жена што беше избрана во Законодавниот совет.
Биографија
Келсик е родена во Плимут, ќерка на Маргарет (моминче Блејден) и Томас Х. Келсик. Таа се школувала во средното училиште во Монсерат, а потоа работела за семејната осигурителна компанија, Томас Х. Келсик Рибар
Братучедот на Ерик Келсик, лидерот на Демократската партија Монсерат, Келсик била член на Лабуристичката партија Монсерат и учествувала на изборите во 1958 година - првата жена што се кандидирала за место во Законодавниот совет - но загуби од Мајкл Даер во јужниот дел. изборна единица со само три гласа. Таа повторно се кандидирала во 1961 година и била избрана од изборната единица Плимут, станувајќи првата жена што зазеде место во Законодавниот совет. Но, таа ја напушти партијата за време на мандатот на советот поради несогласувања околу назначувањето на Дејвид Фентон за министер. Таа потоа го загуби своето место на изборите во 1966 година.
Келсик станала извршен директор на семејната компанија и член на Стопанската комора на Монсерат. Таа, исто така, основала фонд за стипендии за да им овозможи на студентите од сиромашните средини да посетуваат универзитет.
Жирондинци
Жирондинци или жирондисти (Girondins) – политичка група (фактичка партија) во времето на Француската револуција од 1789 година, која ги претставувала интересите претежно на провинциската републикански настроена трговско-индустриска и земјоделска буржоазија. Називот „жирондинци“ доаѓа од департманот Жиронда, од каде потекнуваат голем дел од најистакнатите претставници на оваа партија. Нејзините водачи биле Жак Пјер Брисо, Пјер Виктирнјен Верњио, сопружниците Ролан, Никола де Кондорсе и др. Истомисленик на жирондинците е и француската писателка и феминистка Олимпија де Гуж, авторка на „Декларација за правата на жената и државјанка“.
Историја
Во првата фаза од револуцијата жирондинците, сè уште неоформени во самостојна група влегуваат во Јакобинскиот клуб и заедно со други револуционерни сили се изјаснуваат против апсолутизмот. Разграничувањето на жирондинците од левото крило на Јакобинскиот клуб, предводена од Максимилијан Робеспјер, започнува есента 1791 година, кога жирондинците започнуваат пропаганда за итна војна против коалицијата на феудалните монархии во Европа. Со помош на победоносна војна тие се надеваат да станат водечка сила во Франција и да го преобразат нејзиното државно уредување со своите републикански идеали, а исто така сонуваат да влезат во улогата на ослободители на Европа од деспотизмот. Изразувајќи ги интересите на крупната буржоазија, тие се стремат кон скора војна, потпирајќи се на проширување на границите на Франција, на нови пазари и истовремено со тоа надевајќи се да ги одвлечат масите од внатрешнокласните борби, за да ги потчинат на своето влијание. Накратко, тие бараат начин да ги изнесат социјални тензии надвор од границите на Франција. Прашањето за војната е едно од нивните најголеми разлики со монтањарите кои принципиелно не се против војната, но сакаат прво да ја зајакнат позицијата на Франција и да ги зајакнат своите позиции во неа, па дури тогаш да се занимаваат со надворешнополитички проблеми.
Во март 1792 година, Луј XVI ги поканил жирондинците во првата влада на Жиронда, но во јули ги отпуштил министрите. По соборувањето на монархијата на 10 август 1792 година и падот на влада на фјојаните, жирондинците кои имаат водечка позиција во Конвентот, повторно доаѓаат на власт. Чувствувајќи го сè понеконтролираниот карактер на револуцијата, жирондинците се обидуваат да го забават нејзиниот понатамошен развој, отворено спротивстувајќи се на итно воспоставување на републиканска форма на управување.