cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Засега без добар наслов
„Засега без добар наслов“ (српски: За сада без доброг наслова) — филм на режисерот Срѓан Карановиќ од 1988 година. Во главните улоги настапуваат: Мето Јовановски, Мира Фурлан, Боро Беговиќ и Ева Рас.
Бразилска Антарктичка Програма
Бразилска Антарктичка Програма (Programa Antártico Brasileiro или ПРОАНТАР) — програма на Бразилската морнарица која има присуство на континентот Антарктик. Ги координира истражувањата и оперативната поддршка за истражување во регионот. Во моментов одржува истражувачка станица во текот на целата година на Антарктикот (Антарктичката станица „Командант Фераз“), како и неколку сезонски теренски кампови. Исто така, одржува два истражувачки брода кои пловат во водите на Антарктикот (мразокршачите Алмирате Максимијано и Ари Ронгел).
Историја
Програмата била официјално создадена во јануари 1982 година, кога Бразилската морнарица го купила данскиот мразокршач Тала Дан, подоцна преименуван во Барао де Тефе. Истата година, Бразил ја испратил својата прва експедиција („Операција Антарктик I“) на антарктичкиот континент и „Барао де Тефе“ извршил извидничка мисија до северозападниот сектор на Антарктикот со цел да ја избере локацијата каде што ќе биде изградена идната бразилска антарктичка станица. Успехот на таа експедиција резултирало со меѓународно признавање на бразилското присуство на Антарктикот, што овозможило прифаќање на земјата како консултативна страна на Антарктичкиот договор во 1983 година. Втората експедиција („Операција Антарктик II“) била одржана во летото 1983–1984 година, со главна задача транспорт и изградба на бразилската станица. Антарктичката станица „Командант Фераз“, составена од 8 модули, била завршена на 6 февруари 1984 година. Станицата била проширена на 33 модули во следната година. Почнувајќи од 1986 година, станицата е постојано окупирана во текот на 365 дена од годината.
Во февруари 1991 година, претседателот Фернандо Колор де Мело го потврдил интересот на Бразил за регионот со посета на бразилската антарктичка станица, каде што поминал три дена. Тој станал првиот бразилски претседател кој стапнал на Антарктикот. Во јануари 2008 година, 13 конгресмени, членови на Бразилскиот Парламентарен Комитет на Антарктикот ја посетиле бразилската антарктичка станица. Друга посета на членовите на Конгресот се одржала во јануари 2009 година. На 16 февруари 2008 година, претседателот Луис Инасио Лула да Силва и делегација од дваесет и три лица, вклучувајќи ја и првата дама Мариса Летиција, ја посетиле станицата на Антарктикот. Бразилската влада го дефинирала претседателското патување како „политички гест“ за поддршка на работата на бразилските научници и воениот персонал.
Во 2009 година, Бразилската морнарица го вклучила мразокршачот Алмирате Максимијано (поранешна „Океанска царица“) во својата флота. Алмирате Максимијано управува со авиони UH-12/13 и IH-6B со хангар за два хеликоптери. Бразилската морнарица инсталирала пет современи лаборатории за развој на научни истражувања во околината на Антарктикот. Бродот може да прими 106 патници, од кои 1/3 се научници и истражувачи.
Во 2009 година, Бразил ја направил својата прва национална научна експедиција на ледената покривка на Антарктикот. Експедицијата интегрирала атмосферски, глациолошки, геолошки и геофизички проучувања долж областа на ридскиот венец Патриот и исто така долж областа на субглацијалното езеро Елсворт. На 12 јануари 2012 година, бразилската антарктичка програма го инаугурирала модулот Криосфера 1, кој се наоѓа на висорамнината на ледената покривка на западниот дел на Антарктикот, на 84°00' S – 79°30' W. Се наоѓа на 670 километри од географскиот Јужен Пол и 2.500 километри јужно од антарктичката станица Команданте Фераз.
На 25 февруари 2012 година, експлозија во машинската соба во која биле сместени генераторите на станицата предизвикала пожар кој, според бразилската морнарица, уништила приближно 70% од зградата. Двајца војници, првично пријавени како исчезнати од бразилската морнарица, биле пронајдени мртви во остатоците од станицата по пожарот, додека третиот се здобил со повреди кои не се опасни по живот. Оттогаш е повторно изграден и новиот објект бил свечено отворен со присуство на бразилскиот потпретседател Хамилтон Мурао и министерот за наука и технологија Маркос Понтес во јануари 2020 година
Сообраќај
Бразилската морнарица и бразилските воздухопловни сили се одговорни за логистиката на бразилската програма за Антарктикот, вклучувајќи транспорт на воен и цивилен персонал, опрема и залихи до Антарктикот. Главната опрема што се користи за оваа намена се:
Организации
Бразилската програма за Антарктикот ја управува Бразилската морнарица во партнерство со различни владини организации. Исто така, неколку сојузни универзитети и истражувачки институти учествуваат во програмата.
NGC 6153
Откривање
Објектот е откриен на 27 мај 1883 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6153 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m. NGC 6153 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 31 м 30,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -40° 15' 11"".
Други поделби
Проучување на NGC 6153 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 407; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7858. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Црква „Св. Петка“ - Радибуш
'''Црква „Св. Петка“ - Радибуш''' — главна селска црква во селото Радибуш. Се наоѓа во центарот на селото, сместена во близина на подрачното основно училиште. Во непосредно близина, но одвоени од црковниот двор, се наоѓаат и селските гробишта.
Црквата се одликува со исклучително богата внатрешност на зачувани фрески и иконостас. Воедно, особеност е што камбанаријата на црквата служи и како влез во самиот црковен двор.
Занимлива забележителност за црквата е тоа, што пред самата нејзина влезна врата, на подот има издлабен приказ на сонце со сосема ист дизајн како современото државно знаме на Македонија.
Историја
Црквата е изградена во 1859 година, а била обновена повторно во 1885 година, како што е и запишано во ктиторскиот натпис, кој стои над влезот во црквата:
Каталог на маглини
Каталог на маглини (англ. Catalogue of Nebulae) — астрономски каталог од англискиот астроном Вилијам Хершел, објавен во 1786 г. Подоцна каталогот е двојно проширен со наодите на неговиот син, Џон Хершел и објавен како „Општ каталог на маглини и јата“. На ова подоцна се надополнува и Ј.Л.Е. Дрејер, па го издава неговиот „Нов општ каталог“ (NGC) - прирачно дело што се користи и ден денес од астрономите ширум светот.
Манастир Завала
Манастир Завала припаѓа на захумско-херцегoвската и приморска епархија, дел е од Српската православна црква.
Историја
Не постојат сигурни извори за тоа кога и од кого е изграден манастирот. Според народните преданија, градбата на црквата се поврзува со првиот христијански цар Константин Велики, кој по изградбата на големата црква во Слано, стигнал во Завала, па откако видел дека жителите се побожни, решил да изгради храм. Црквата датира од 13 век судејќи по печатот од 1271 година. Првиот пишан траг за манастирот е потврда за продажба на лозје во Орахов Дол на манастирскиот игумен Серафијон, која датира од 1514 година.
Манастирската црква
Архитектурата на црквата е условена со позицијата. Внатрешноста на црквата е насликана со фрески во 1619 година, кои се дело на хиландерскиот монах Георгиј Митрофановиќ, познат српски зограф од 17 век. Во овој манастир станал монах Василиј Острошки, кој е роден во блиското село Мркоњиќи. Во текот на Втората светска војна манастирот претрпел голема штета. Исто така голема штета претрпел манастирот и за време на последната војна, кога е и напуштен. По војната, обновени се црквата и конаците, извршена е реставрација на фреските, и монасите се вратиле.
Трајче Танески
Трајче Крстев Танески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегувал од селско семејство кое претежно се занимавало со земјоделие. Во пролетта 1943 година бил мобилизиран од италијанската војска. По капитулацијата на Италија, се вратил назад и по кусо претстојување дома, стапил во редовите на Првата македонско-косовска бригада. Со Бригадата тргнал во познатиот Февруарски поход, но во декември 1943 година, на територијата на Ресенска општина заостанал од бригадата, бил фатен од бугарските војници и по долги малтретирања бил стрелан.
Шамуел Аба
Шамуел Аба (1009 - 5 јули 1044) владеел како крал на Унгарија помеѓу 1041 и 1044 година. Тој е роден во истакната фамилија во регионот на Матра Хилс. Врз основа на извештаите во Геста Хунгарорум и други унгарски хроники за неунгарското потекло на семејството Аба, современите историчари пишуваат дека Абас ги предводел кабарските племиња кои се разделиле од Хазарите и се приклучиле кон Унгарците во 9 век.
Околу 1009 година, Шамуел или неговиот татко се оженил со една сестра на Стефан I, првиот крал на Унгарија. Потоа првобитнато паганско или еврејското  семејство Аба се претворило во христијанско. Кралот Стефан го назначил Самуил да го предводи кралскиот двор. Сепак, царот починал во 1038 година, а новиот монарх, Петар Венецијанец, го отстранил Шамуил од своето работно место.
Унгарските господари  го отпуштиле Петар во 1041 година и го избрале за цар Самоил. Според едногласната нарација на унгарските хроники, Самуел претпочитал обични луѓе за благородници, предизвикувајќи незадоволство кај неговите поранешни партизани. Неговото извршување на многу противници го доведе во конфликт со бискупот Жерар од Цанад. Во 1044 година, Петар се вратил со помош на германскиот монарх, Хенри III, кој ја победил поголемата војска на Шамуел во Битката кај Менфо во близина на Ѓир. Шамуел избегал од бојното поле, но бил фатен и убиен.
Весна Петрушевска
Весна Петрушевска, позната и под нејзиниот прекар „Бејби“ — македонска ток-шоу водителка и глумица која е најпозната по нејзиното ток-шоу „Вртелешка“ кое достигна голема популарност и се емитувало повеќе години на македонска телевизија.
Животопис
Петрушевска ја започнала својата глумечка кариера на 14 години, кога го имала првиот настап во македонскиот театар. На 16 години веќе го имала своето прво ток-шоу на МРТВ кое се викало „Пулсирање“. Подоцна го започнала својот најуспешен ТВ-проект, ток-шоуто „Вртелешка“, коe се емитувало неколку години, а потоа следувало и краткотрајното ток-шоу „Вечер со Весна“. Таа исто така глумела во неколку претстави во различни македонски театри, меѓy која е и „Брачна игра“ заедно со Игор Џамбазов, која ја имаше својата премиера на 27 март 2016 година, во Македонскиот народен Театар. Таа гостyвала на ток-шоуто „Еден на Еден“ на Жарко Димитриоски на 19 март 2016 година.
Глумечка кариера
Петрушевска глумела во голем број македонски театарски претстави меѓy кои се: „Кој се пла­ши од Вир­џи­ни­ја Вулф?“, „Ва­ги­нал­ни мо­но­ло­зи“ и нејзината најпозната претстава: „Гос­по­ѓа Ми­ни­стер­ка“, која е изведена над 150 пати. Исто така, глумела во филмот Контакт, македонскиот кандидат за најдобар странски-филм на Оскарите во 2007 година.
Писателска кариера
Во ноември 2016 година била издадена првата книга на Весна Петрушевска, автобиографската книга „Трофеј“, од страна на издавачкиот центар „Три“. Промоцијата на книгата била одржана на 9 ноември 2016 во хотелот „Парк резиденс“ во Скопје.
Издавачкиот центар Три ја опишал книгата како: „неверојатно искрена и трогателна исповед преку која Весна ќе ја запознаеме во различни аспекти на нејзината личност од минатото и сегашноста: како машкуданесто девојче, како глумица по вокација, која никогаш нема да се пензионира, ТВ-водителка, стендап-комичарка, ќерка и сестра, дваесет и четиричасовна мајка и пријателка, домаќинка... Но, пред сè, како човек со големо срце“.
Личен живот
Таа има две деца. Син Кирил, и ќерка, Мина. Таа исто така има 4 миленичиња.
Еуџенио Алафачи
Еуџенио Алафачи (Eugenio Alafaci; р. ) — поранешен италијански професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2014-2019 за екипите и.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Матенадаран
Институтот го добил називот во чест на ерменскиот учител и јазичар Месроб Машдоц, кој во петтиот век го создал современото еременско писмо.
Историја
Името на Матенадаран за првпат се појавило во 5 век, во делата на историчарот Лазар Парпеци кој зборува за ризница на ракописи на ерменски и грчки јазик (или на ерменски Մատենադարան, односно матенадаран), во манастирот во Вагаршапат.
По уништувањето на средновековната ерменска држава во 1045 година, повеќето од древните ракописи биле уништени од страна на турските и монголските освојувачи. Само Селџуците, според пишувањето на историчарот Степанос Орбелијан во градот Багаберде во 1170 година спалиле повеќе од 10.000 ракописи. Во престолнината на ерменското кралство Киликија, градот Сис (денес турскиот град Козан) исто така постоел голем матенадаран, кој во 1441 година бил преместен во манастирот во близина на Вагаршапат. Ечмијадзинскиот матенадаран бил пљачкан неколкупати во наредните четири века (последен пат во 1804 година), а голем број киликиски ракописи исчезнале. Матенадаранот во Вагаршапат доживеал вистинска преродба откако Источна Ерменија во првата половина на 19 век станала дел од Руската Империја. Бројот на ракописи од само 1.809 колку што останале во 1828 година, се зголемил на 4.660 до 1914 година. Сите ракописи за време на Првата светска војна биле префрлени во Москва на чување. Советските власти на 17 декември 1920 година ги национализирале сите древни ракописи, кои биле чувани во седиштето на Ерменската апостолска црква во Вагаршапат. Целата колекција на иницијатива на високо советски функционер од ерменско потекло, Александар Мјасников од 1922 година била вратена во Ереван дури во 1939 година и сместена во народната библиотека, што го носела името на Мјасников (кој починал во 1925 година). Ракописите биле чувани во библиотеката сè до 1959 година, кога врховниот совет на ерменската ССР донел одлука за изградба на посебен музеј (репозиториум) во кој би се чувале овие древни ракописи. Новиот музеј е именуван според творецот на ерменската азбука Месроб Машдоц.
Зградата била изградена според проектот на ерменскиот архитект Марк Григоријан, во периодот меѓу 1954 и 1957 година. Целата структура била изградена од базалт, додека во ентериерот бил користен мермер. Во текот на 1960-те години, лево и десно од влезот биле поставени статуи на најголемите ерменски просветители, а меѓу нив е и една голема статуа на Месроб Машдоц под самиот влез.
За време на прославата на педесет години од основањето на Матенадаран на 14 мај 2009 година бил положен камен темелник на новиот институт за проучување на историските ракописи веднаш до веќе постоечката зграда. Зградата на институтот била завршена во 2011 година.
Матенадаранската колекција
Денес Матенадаран поседува колекција од повеќе од 17.000 древни ракописи и повеќе од 100.000 различни ракописи и документи од разни области и различни историски периоди. Покрај ракописите напишани на ерменски јазик, колекцијата содржи повеќе од 2000 документи на други јазици, како руски, арапски, хебрејски, персиски и јапонски. УНЕСКО во 1997 година ја ставил целата колекција на посебен список како светско културно наследство, и заедно со институтот учествува во дигитализација на целата колекција заради поефикасна заштита.
Некои од најважните ракописи кои се сместени тука се Ечмијадзинското евангелие од 989 година на 232 листа и Мугниското евангелие од 1060 година на 301 лист.
Преработен нов општ каталог
Преработен нов општ каталог (анг. Revised New General Catalogue, RNGC) и придружниот Преработен индекс-каталог (Revised Index Catalogue, RIC) — астрономски каталози - преработки на првичниот „Нов општ каталог“ и „Индекс-каталог“ составен од Ј.Л.Е. Дрејер. Потребата од преработка се јавила кога се востаовило дека некои од мерењата и описите на Дрејер не се исправни. овие два каталога се извор на податоци за длабоконебесни тела кај речиси сите планетариумски сметачки програми. Преработката ја извршиле астрономите Џек В. Сулентиќ и В. Г. Тифт, но и покрај ова, делото сепак занемарува многубројни грешки на Дрејер и не се обидува да ги замени грешно утврдените објекти.
Надворешни врски
New General Catalogue
Мехди Абид Чареф
Мехди Абид Чареф (роден на година во Константин) — алжирски фудбалски судија.
Тој исто така учествувал на Светското првенство до 17 години во 2015 година во Чиле и Светското првенство до 17 години во 2017 година во Индија. На 29 март 2018 година, ФИФА објавила дека ќе суди на некои натпревари на Светското првенство во 2018 година.
Анталиски Залив
Анталиски Залив (Antalya Körfezi) — голем залив во источниот дел на Средоземното Море, јужно од покраината Анталија, Турција. Подрачјето е наречено „Турска ривиера“ бидејќи тука сместени некои од поголемите приморски туристички места во земјата.
Ајагоз (округ)
Ајагоз е округ на покраината Источен Казахстан во Казахстан. Административен центар на округот е градот Ајагоз.
389 п.н.е.
389 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 389. година пред новата ера, 389. од првиот милениум п.н.е., 89. од 4 век п.н.е. и последна од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5119 и 5120 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4361 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3371 и 3372 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 364.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 389 година се протега во 2247 и 2248, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2307 и 2308 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 154. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1041 и 1040 исламска година пред хиџра.
Анјуј (река)
Анјуј, Онјуј или Дондон (Аню́й, Онюй, Дондон) е река во Русија. Се наоѓа во Хабаровскиот крај. Анјуј е десна притока на реката Амур.
Најважна притока на Анјуј е реката Манома.
Ацко Тодороски
Ацко Тофилов Тодороски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Како младинец, симпатизер на народно ослободителното движење, во Народноослободителната војска на Македонија стапил во септември 1944 година во редовите на Првата македонска бригада. Со Бригадата учествувал во борбите за конечното ослободување на Западна Македонија. Загинал во борба со германците при ослободувањето на Струга во ноември 1944 година.
Горнау
Горнау (Gornau) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Илеус
Под илеус се подразбира збир на повеќе знаци и појави, при што настанува делумна или целосна непроодност на дигестивниот систем. Прекинување на проодноста на дигестивниот систем најчесто настанува во тенките црева, поради нивниот тесен лумен. Според патолошките промени кои доведуваат до акутен стоп во проодноста на цревата и според тоа како тие дејствуваат, илеусот може да биде: Механички и Паралитичен.
Механички илеус
Механичкиот илеус е почест. Тој настанува поради механички пречки во самото црево или надвор од него. Механичките причини доведуваат до делумно или целосно прекинување на проодноста на цревата. При настанување на на механички илеус може да биде зафатен и мезентериумот на цревото и поради притисок врз него, да се прекине крвната циркулација и инервација на цревата, што претставува многу потешка форма на илеус. Механичкиот илеус може да биде компресионен, кога однадвор, од зголените органи, се врши притисок врз цревата. Цревата можат да бидат притиснати и од врзувачки прираслици кои настанале како последица на поранешно воспаление на перитонеумот. Покрај врзувачките сраснувања, како најчести причинители на механичкиот илеус се навуаат и: Затнувањето на цревото може да настане и од патолошки процеси и во самото црево. Така на пример, еден доброќуден или злоќуден тумор, растејќи во шуплината на цревото, може да доведе до затнување на цревото. Исто така воспалителните процеси цо ѕидот на цревото можат да доведат до стеснување на луменот. прекин на проодноста може да предизвикаат и стврднати фекалии, клопчиња на глисти и др.
Паралитичен илеус
Овој вид на илеус настанува со парализа на цревата, т.е. престанување на перисталтиката на цревата. Пречката е функционална.Паралитичниот илеус настанува по рефлексен пат или со директно оштетување на нервите во цревата.
Причини за настанување на паралитичен илеус
Најчеста причина е воспаление на перитонеумот. Кај перитонитот бактериските токсини ги оштетуваат нервите и се нарушува нормалната инервација на цревата. Паралитичниот илеус настанува и при трауматизирање на цревата. Поради тоа често се јавува после абдоменални операции. т.н. постоперативен илеус. Паралитичкиот илеус често се надоврзува врз механичкиот илеус. А може и да настане при тромбоза на мезентеријалните артерии.
Последици од илеусот
Настанува силна болка во стомакот. Поради преполетост на цревата со гасови, мевот се надига. Гасовите се исфрлаат надвор, а од друга страна во цревата се зголемува создавањето на гасови од бактериите и од распаѓањето на содржината цо цревата. Се јавува тешко и упорно повраќање.. Смртта настанува поради труења на организмот со ресорбираните токсини во цревата, губење на вода и електолити и од нервните импулси што потекнуваат од проширените, а кои неповолно дејствуваат врз функцијата на другите органи, а во прв ред врз кардиоваскуларниот систем.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Горно Караџово
Свети Константин и Елена (Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во селото Горно Караџово, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Храмот се наоѓа во центарот на селото. Изграден е во 1955 г. Отворен е во 1975 г. од митрополитот Константин Серски. Претставува трикорабна базилика со повисок среден кораб.
NGC 3802
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3802 се споменува и како UGC 6636, MCG 3-30-41, CGCG 97-52, IRAS 11377+1802.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3802 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 3802 има привидни димензии од 1,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 3802 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36203. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Анабар (река)
Анабар (Анабар) — река во северозападниот дел на Јакутија во Русија. Реката е долга 939 км, а површината на нејзиниот слив изнесува. Извира на Средносибирската Висорамнина, а се во устието во Лаптевското Море. Богата е со риба, а во нејзиното подрачје има наоѓалишта на дијаманат, а заледена е од крајот на септември до крајот на јуни.
На Анабар се наоѓаат селата: Саскилах, Јурјунг-Хаја, Ебелјах и Жилинда.
Профитис Илијас
Профитис Илијас (Προφήτης Ηλίας) – село во Република Грција, во општината Кожани, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 15 жители.
Географија
Селото се наоѓа 1 километар западно од Кичилер.
Историја
Селото било првпат е регистрирано во 1971 година со 66 жители.
Пописи
Движењето на населението по години е следното :
Ефтим Гашев
Ефтим Гашев ( во – починал во  во ) — македонски писател и публицист, ревносен поборник против комунизмот и против пропагандата на велико-бугарскиот, велико-српскиот и југословенскиот шовинизам. Еден е од членовите на Македонско национално движење - „Бунт“. Борец за Македонија на македонскиот народ, за независна и обединета македонска национална држава.
Животопис
Гашев е роден во Скопје во 1925 година. Образованието го завршил во родниот град. Тој е еден е од членовите на Македонско национално движење - „Бунт“ организација основана во Скопје, на 30 мај 1938 година. Во 1945 година бил осуден на 12 години робија како македонист. Објавил затворски мемоари и три книги со афоризми. Напишал и неколку необјавени монодрами. Добитник е на неколку награди за афоризам. Објавувал и дневнополитички карикатури. Член е на Друштвото на писатели на Македонија. Тој е автор на книгите: „Сончогледи“, „Нашата кауза“, „Непокор“, „Аритмија“ и др. Во 2015 година својата лична архива ја подарил на Државниот архив на Македонија.
Надворешни врски
Непокорноста ни е во генот - Интервју со Ефтим Гашев
Коце Тодороски
Животопис
По завршувањето на основното училиште, бидејќи немал можност да го продолжи школувањето, останал да учи занает и станал чевлар. За време на окупацијата живеел и работел во Скопје. Како симпатизер на народно ослободителното движење, активно се вклучил во редовите на Народноослободителната војска на Македонија во летото 1944 година во Скопската бригада. Во борбите за ослободување на Велес, истакнувајќи знаме на градскиот часовник - Саат Кулата во Велес, бил смртно погоден во ноември 1944 година.
Ајте
Ајте, шведскиот музеј на планината и Сами музеј (Svenskt fjäll- och samemuseum), е музеј за култура и природна историја во Јокмок во Лапонија, Шведска.
Список на потпретседатели на Филипините
Ова е целосен список потпретседателите на Филипините.
Ајте
Ајте бил инаугуриран во јуни 1989 година и има персонал од околу 25 вработени. Музејот е во сопственост и управуван од фондација, која била основана во 1983 година од страна на шведската влада, регионот Норботен, општината Јокмокк и двете национални сами организации Национален сојуз на шведските Сами луѓе и Земја на Сами. Согласно договорот за финансирање на музејот, кој е склучен истата година, владините органи се обврзуваат на долгорочен финансиски придонес за музејот. Ваквите средства се резултат на судска одлука за компензација откако реките во Лапонија биле експлоатирани за производство на електрична енергија. Шведската влада го назначува претседателот и тројца членови на одборот на фондацијата. Така, владините средства покриваат околу половина од тековниот буџет на музејот.
Алпска градина Јокмок
Од 1995 Ајте има основано алпска ботаничка градина во долината Кварнбакен во Јокмок со растенија од различни средини на планинскиот венец на Северна Скандинавија. Една од вековните истражувачки куќи од Националниот парк Сарек, дизајнирана и користена од пионерскиот научник Аксел Хамберг, е демонтирана и преместена од Сарек и повторно подигната во ботаничката градина.
Надворешни врски
66.60333°N, 19.9925°W
Сочи
Сочи (Со́чи) — град во Краснодарскиот крај, Русија, сместен на брегот на Црното Море близу границата помеѓу Грузија/Абхазија и Русија. Поголемата област на Сочи, која вклучува територии и области подредени на градот Сочи, има вкупна површина од 3.526 км2 и се протега 145 километри долж брегот на Црното Море близу Кавказот. Површината на самиот град изнесува 176,77 км2. Според пописот во 2010, градот имал постојано население од 343.334 жители, додека во 2002 имал 328.809 жители, со што е најголемо руско одморалиште. Тоа е едно од малкуте места во Русија со суптропска клима, со топли до жешки лета и свежни зими.
Сочи ќе биде домаќин на XXII Зимските олимписки игри и XI Зимски параолимписки игри во 2014, иако алпските и нордиските настани ќе се одржуваат во блискиот скијачки центар Роза Хутор во Краснаја Полјана. Сочи ќе биде домаќин на Големата награда на Русија во Формула 1 од 2014 и најмалку до 2010. Исто така ќе биде еден од градовите домаќини за Светското првенство во фудбал 2018.
Географија
Областа Сочи е распослана долж брегот на Црното Море со вкупна должина од 145 километри. Во зависност од изборот на границата помеѓу Европа и Азија, некои извори тврдат дека Сочи е во Европа, но доколку се користат Кавкаските Планини како граница, тогаш Сочи е во Југозападна Азија, припаѓајќи на јужната (азиска) страна на Големиот Кавказ. Гледано административно, Сочи припаѓа на Краснодарскиот крај, кој географски целосно припаѓа на Европска Русија , како што вообичаено се смета за сите територии на Русија западно од планината Урал и од реката Урал. Сочи се наоѓа на 1.603 километри од Москва.
Градот Сочи се граничи со округот Туапсински на северозапад, со округот Апшеронски и со округот Мајкопски на Републиката Адигеја на север, со округот Мостовски на северозапад и со Абхазија на југоисток. На југозапад се граничи со Црното Море.
Големо мнозинство на населението на Сочи живее во тесниот појас долж брегот и е организирано во независни микроокрузи (порано населби). Најголем од овие окрузи, од северозапад на југоисток, се Лазаревскоје, Ло, Дагомис, Сочи (Централен градски округ), Хоста, Мацеста и Адлер. Целиот град е сместен на падините на Западна Кавказ, кој се спушта до Црното Море и е преселен од реките. Најголеми реки во Сочи се Мзимта, која е всушност најголема притока на Црното Море во Русија и Шахе. Други реки се Аше, Псезуапсе, Сочи, Хоста и Мацеста. Реката Псоу ја определува границата со Абхазија.
Североисточниот дел на градот припаѓа на Кавказ Заповедник, што претставува светско природно наследство, покривајќи огромни области во Краснодарски крај и Адигеја. Скоро целата област во Поголемиот Сочи, со исклучок на брегот и на областа што припаѓа Кавказ Заповедник, се вклучени во Националниот парк Сочи.
Демографија
Градот има мнозинство на етнички Руси (~70%) и значајно ерменско малцинство (~20%), особено во градскиот округ Адлерски.
Религија
Пред 1864, Сочи бил мало село. На север, неколку стотици сунити со адигејско потекло, живееле околу Тхагапш, близу Лазаревскоје. Адигејците преминале од Ислам во Христијанство во век.
Моментално, Сочи е преовладувачки христијански град, иако се претпоставува дека има околу 20.000 муслимани (5% од населението), мнозинството од нив се Адигејци, како и други групи.
Била изградена џамија во 2008 од ОАЕ во средишниот дел на Битха, како надополнување на старата џамија, која се наоѓала 40 километри северно од центарот на градот.
Постојат околу триесет православни цркви, а најголема помеѓу нив е онаа на Св. Михаил и два манастири, плус две католички цркви, една во центарот на Сочи и другата во Лазаревскоје. Ерменската заедница, која е важна во Сочи, поседува околу десет цркви.
Клима
Сочи има влажна суптропска клима (Кепенова класификација на климата Cfa), на пониските височини. Просечна дневна температура во градот е 18,4 °C, додека ноќе паѓа на 11 °C. Во најладните месеци, јануари и февруари, просечната температура изнесува околу 10 °C преку ден и над 3 °C ноќе, додека просечната морска температура е околу 9 °C. Во најтоплите месеци, јули и август, температурата вообичаено се движи од 25 °C до 29 °C во текот на денот, околу 20 °C ноќе, а просечната температура на морето се движи од 23 °C до 24 °C. Градот има околу 2.200 сончеви часови во текот на годината. Обично, летната сезона трае шест месеци, од мај до октомври. Два месеци, април и ноември, се преодни; понекогаш температурите достигнуваат 20 °C, со просечна температура од околу 16 °C по ден и 9 °C ноќе. Декември, јануари, февруари и март се најладни месеци, со просечни температури (од овие четири месеци) 11 °C во текот на денот и 4 °C ноќе. Просечно има околу 1700 мм врнежи во текот на годината. Сочи се наоѓа на истата должина како Ница, но силните студени ветришта од Азија ги прават зимите помалку топли. Всушност, температурите паѓаат под нулата секоја зима на еден или два дена. Највисока забележана температура била 39,4 °C на 30 јули 2000, а најниска забележана температура била -13,4 °C на 25 јануари 1892.
Збратимени градови
Сочи е збратимен со следниве градови:
NGC 6154
NGC 6154 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 25 м 30,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +49° 50' 25"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 6154 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58095. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3495. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1375.
Бранислав Ангеловски
Бранислав Ангеловски (роден на во ) — поранешен македонски ракометар кој својата кариера ја завршил во екипата на РК Доброгеја од Романија.
Бранислав својата ракометна кариера ја започнал во РК Вардар во 1997 година. Откако во 2000 година настапувал на позајмица во РК Тинекс Пролет тој направил трансфер во Хрватска во шампионот РК Загреб. Во 2004 година се вратил во Македонија во РК Пелистер од Битола. Потоа од 2005 до 2007 настапувал за РК Металург. Потоа една година игра во првенството на Обединетите Арапски Емирати и во 2009 повторно се вратил во Македонија во РК Вардар. По една сезона помината во РК Вардар во 2010 потпишал за романскиот шампион РК Констанца, кае се задржалл до 2015 година, по кое потпишал за РК Доброгеја и по две одиграни сезони ставил крај на својата ракометна кариера.
За ракометната репрезентација на Македонија има одиграно 159 натпревари и има постигнато 392 погодоци.
NGC 1719
NGC 1719 — спирална галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1719 се споменува и како UGC 3226, MCG 0-13-60, CGCG 394-63.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1719 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 1719 има привидни димензии од 1,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 59 м 34,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 15' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 1719 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16501. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4737. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 969.
ISO 639-5
ISO 639-5:2008 „Кодови за претставување на имињата на јазиците-Дел 5: Алфа-3 код за јазични семејства и групи“ е меѓународен стандард на Меѓународната организација за стандардизација (ISO). За неговата разработка е одговорна поткомисијата 2 на техничката комисија 37 на ISO, која првпат го објавила на 15 мај 2008. Стандардот е дел од низата стандарди ISO 639.
Збирни кодови
ISO 639-5 задава „алфа-3“ (трибуквени) кодови, наречени „збирни кодови“, за секое јазично семејство или група. Според преработката од 29 август 2008, стандардот содржи 114 збирни кодови. За водење на регистарот е одговорна Конгресната библиотека на САД.
Стандардот не ги покрива сите јазични семејства што ги користат јазичарите. Јазиците во еден групен код не мора да бидат јазичарички сродни, туку може и да припаѓаат на една географска целина, или пак да се категориски сврзани (како креолските).
Однос со другите делови на ISO 639
Некои од кодовите во ISO 639-5 се покриени и во стандардот „Алфа-3 кодови“ на ISO 639-2. ISO 639-2 содржи кодови за извесни поединечни јазици, некои макројазици и некои збирни кодови. Секој код во ISO 639-2 е присутен во ISO 639-3 или ISO 639-5.
Кодовите за јазици, семејства или групи во ISO 639-2 се делат на два типа: „група“ (g) или „остаточна група“ (r). Типот „група“ се однесува на неколку сродни јазици, додека типот „остаточна група“ се однесува на група од неколку сродни јазици од кои извесни јазици се исклучени. Меѓутоа, во ISO 639-5, „остаточните групи“ не исклучуваат ниеден јазик. Кои сè јазици ги опфаќа еден Алфа-3 код не може да се утврди без да се знае дали кодот се користи во контекст на ISO 639-2 или во контекст на ISO 639-5. Ова се должи на тоа што ISO 639-2 и ISO 639-5 ги користат истите Алфа-3 кодови, но поединечните кодови не секогаш опфаќаат еден ист список на јазици.
Билеќко Езеро
Билеќко Езеро — евештачко езеро во општина Билеќа, Република Српска, Босна и Херцеговина. Езерото е настанато со изградбата на браната Гранчарево на реката Требишница во близина на градот Билеќа во 1968 година. Браната е висока 123 метри а широка на врвот 439 метриж.
Езерото е едно од најголемите вештачки езера во Босна со должина од 18 километри и ширина од 3 до 4 метри. Вкупната површина на езерото е 33 км2, во зависност од водостојот. На дното на езерото се наоѓа напуштено село, кое било евакуирани за време на изградбата. Најголема длабочина е 104 метри и се наоѓа на надморска височина од 400 метри.
Англиски парк (Ереван)
Англиски парк (Անգլիական այգի, Angliakan aygi) е јавен парк во Ереван, Ерменија, кој се наоѓа на улица „Италија“. Паркот зафаќа површина од околу 5,5 хектари во централниот дел на областа, Кентрон, јужно од плоштадот „Република“.
Историја
Англискиот парк е еден од најстарите паркови во градот Ереван, и датира од 1860 година. Тој често бил реконструиран до почетокот на Првата светска војна, а најголемо реновирање претрпел во 1910 година. Во текот на 1920-те години, во Англискиот парк се одржал првиот фудбалски натпревар во современата историја на Ерменија, на кој играле тимовите на Ереван и Александропол. За време на советската ера, паркот бил именуван во чест на 26 комесари од Баку, но ерменската влада по независноста го вратила првобитното име на паркот.
Државниот академски театар Сандукјан, француската амбасада во Ерменија, италијанската амбасада во Ерменија и хотелот „Бест Вестерн Конгрес“ се само некои од градбите кои се наоѓаат покрај овој паркот.
Во 1976 година, во паркот бил подигнат споменик на Пепо, измислен лик кој го создал ерменскиот писател Габриел Сандукијан. Покрај овој споменик, централната фонтана претставува уште едно популарно место во паркот и е привлечно место за свадбени фотографии.
Поморишје
Поморишје е историски географски регион на бреговите на реката Муреш, кој во минатото имал значителен број на етничко српско население. Регионот бил претежно поделен меѓу Романија и Унгарија, со мал дел во северна Србија. Денес, српското малцинство е присутно во делови од регионот кои се дел од Романија и Унгарија.
Географија
Поморишје нема точно определени географски граници и терминот генерално ги дефинирал областите во близина на реката Муреш. Различните дефиниции би дале различни погледи за тоа колку далеку од Муреш Поморишје може да се протега. Понекогаш, терминот може да се однесува на области на двата брега на Муреш (вклучувајќи ги и северните делови на Банат долж јужниот брег на Муреш и јужните делови на Кришана долж северниот брег на Муреш), додека понекогаш историски може да го дефинира само северниот брег на Според тоа, Муреш, исклучувајќи ги областите што се делови од Банат.
Регионот претежно се наоѓа во сегашната округ Арад во Романија, а помалите делови од него се сместени во округот Тимис во Романија и округот Чонград во Унгарија. Во своето пошироко значење, тој ги вклучувал и Сегед (во округот Чонград во Унгарија) и Нови Кнежевац (во северниот банатски округ во Србија), иако овие области се сметаат за дел од Потисје наместо Поморишје.
Име
Името Поморишје на српски значи „земја во близина на реката Муреш“. Слични имиња како Потисје, Подунавље, Посавина итн. се користат во српскиот јазик како ознака за области во близина на реките (Тиса, Дунав и Сава, соодветно).
Денес, поголемиот дел од овој регион не е дом на значително етничко српско население, па затоа името Поморишје ретко се користи; сепак, српската заедница сè уште ги населува и унгарскиот и романскиот дел на Поморишје, како и пошироката област на Поморишје што ја опфаќа општината Нови Кнежевац во Србија (сепак, бидејќи оваа општина моментално не е директно поврзана со реката Муреш, жителите на оваа област генерално се смета за живеење во Потисје — односно во близина на реката Тиса; општината Нови Кнежевац била поврзана со Муреш пред 1919-1920 година, кога биле дефинирани сегашните државни граници). Во унгарскиот дел на Поморишје, релативно големи српски заедници живеат во селата Дешк, Шорег итн.
Историја
Историски гледано, населението на Поморишје претежно го сочинувале Романци, Срби и Унгарци. Многубројно српско население во овој регион постоело од 16 век. За време на османлиското владеење (16-17 век), регионот припаѓал на покраината Темешвар.
По Договорот од Карловиц (1699), северниот дел на Поморишје и припаѓал на Хабсбуршката монархија, а помеѓу 1702 и 1751 година бил дел од делот Тиса-Муреш (Потисје-Поморишје) на Хабсбуршката воена граница. Во овој период српското население во регионот сè уште беше значајно. Во 1720 година, населението на Арад, главниот град на регионот, броело 177 романски, 162 српски и 35 унгарски семејства. Други важни градови во Поморишје биле Липова, Мако и Сегед. Отприлика, областа помеѓу Сегед и Арад главно била населена со Срби, додека областа на истокот на Арад главно со Романци. Во 1720 година, населението на Сегед броело 193 куќи, од кои 99 биле српски. Остатокот од Поморишје бил предаден од Османлиите на Австријците по Договорот од Пасаровиц во 1718 година.
Откако бил укинат делот Тиса-Муреш на Воената граница, многу Срби од Поморишје и Потисје ги напуштиле овие региони и емигрирале во Руската Империја (особено во Нова Србија и Славо-Србија) во 1752 година. Главни водачи на оваа миграција биле Јован Албанец и Јован Шевиќ. На нивно место, во регионот се населиле Унгарци, Шваби, Словаци и Романци. Според пописот од 1910 година во Австроунгарија, населението на Поморишје (грубо вклучувајќи ги општините поврзани со реката Муреш, заедно со Сегед и Нови Кнежевац) изнесувало 670.726 луѓе, од кои 33.355 биле етнички Срби. Јужниот дел на Поморишје (вклучувајќи ги општините северен Банат, заедно со Нови Кнежевац) имал население од 245.276 луѓе, од кои 29.175 биле етнички Срби, додека северниот дел (вклучувајќи го и Сегед) имал население од 425.450 луѓе, од кои 180 биле етнички Срби.
Кривична намера
Во кривично право, mens rea– - латински поим за „кривична намера“ – – вообичаено е еден од потребните елементи на кривично дело. Стандардниот тест за кривична одговорност во прецедентното право обично е изразен во латинската фраза, actus non facit reum nisi mens sit rea, што значи актот не го прави човек виновен освен ако и (неговиот) ум не е виновен исто така''. Според тоа, во судските надлежности со правилен процес, мора да постои actus reus (кривичен акт) придружен од некој степен на mens rea (кривична намера) за да го создадат кривичното дело со кое се товари обвинетиот (види технички услов за совпаѓање на намерата и актот). Кривичниот закон обично не се применува за лице што дејствувало со отсуство на ментална одговорност; ова е општо правило.
Исклучок се кривичните дела со објективна одговорност (во граѓанското право, обично не е неопходно да се докаже субјективниот ментален елемент за да се утврди одговорност, на пример во случај на кршење на договор или прекршок, иако ако тоа е извршено намерно, тоа може да ја зголеми отштетата што треба да му се исплати на тужителот како компензација како и опсегот на одговорност).
Според тоа, сосема едноставно, кривичната намера (mens rea) се однесува на менталниот елемент на престапот што го придружува кривичниот акт (actus reus). Во некои судски надлежности термините mens rea и actus reus се заменуваат со алтернативна технологија. Во Австралија,, на пример, елементите на сите федерални престапи се означуваат како “елементи на вина“ (mens rea) и физички елемент (actus reus). Оваа терминологија беше усвоена за да се замени нејасноста на латинските термини со едноставен и точен избор на зборови.