cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жирафатитан
Големина
Поновите проценки засновани на модели реконструирани од мерењата на волуменот на коските, кои ги земаат предвид обемните системи, кои ја намалуваат тежината, присутни во сауроподи и проценетата мускулна маса, се во опсег од 23 - 40 тони. Во 1988 година, Грегори С. Пол измерил волумен од 36,585 м³ со вметнување на специјално конструиран модел во вода. Тој проценил тежина од 31,5 тони, претпоставувајќи мала густина. Во 1994/1995 година, Јан Пецкис пресметал тежина од 40 тони, екстраполатирајќи од обемот на екстремитетите. Во 1995 година, Ханс-Кристијан Гунга користел ласерско скенирање на скелетот за да изгради виртуелен модел од едноставни геометриски форми, наоѓајќи волумен од 74,42 м2 и тежина од 63 тони. Во 2008 година, Гунга го ревидирал обемот, користејќи посложени форми, на 47,9 м³. Доналд Хендерсон во 2004 година користел компјутерски модел, пресметувајќи волумен од 32.398 м³ и тежина од 25.789 килограми. Поновите методи користат дебелина на коскениот ѕид.
Сепак, HMN SII не е најголемиот познат примерок, туку HMN XV2, претставен со мала писка 13% поголема од соодветниот материјал на HMN SII, можела да достигне 26 метри во должина. Во 2020 година, Молина-Перез и Ларамнеди ја процениле големината на примерокот HMN XV2 на 25 метри и 48 тони со висина на рамото од 6,8 метри (22 ft)
Општа градба
Жирафатитанот бил сауропод, еден од групата четириножни диносауруси кои јаделе растенија со долги вратови и опашки и релативно мал мозок. Имале градба слична на жирафа, со долги предни екстремитети и многу долг врат. Черепот има висок лак на предниот дел на очите, кој се состоел од коскени ноздри иголем број други отвори. Првиот прст на предното стапало и првите три прсти на задните нозе биле канџести.
Ноздри
Традиционално, карактеристичниот череп се сметал за одлика на родот Брахиосаурус, на кој првично се сметал дека припаѓа Giraffatitan brancai; Сепак, можно е дека кај Brachiosaurus altithorax не се појавила оваа функција..
Поставувањето на ноздрите на Жирафатитанот е извор на многу дебати со Витмер (2001) опишувајќи ја во „Наука“ хипотезираната позиција на месести ноздри кај Жирафатитанот на дури пет можни локации. Споредувајќи ги ноздрите на диносаурусите со оние на современите животни, тој открил дека сите видови имаат надворешни отвори на ноздрата напред, и дека сауроподите како Жирафатитанот немаат ноздри на врвот на главата, туку во близина на нивните усти. Фактот дека немало сауроподи со тесни усти (вклучувајќи го и Жирафатитанот) има тенденција да ја дискредитира таквата хипотеза.
Историја на откритието
Во 1906 година, рударскиот инженер Бернхард Вилхелм Сатлер, додека патувал, забележал огромна коска како излегува од земјата кај Тендагуру („стрмниот рид“) во близина на Линди, во тогашната Германска Источна Африка, во денешна Танзанија. На почетокот на 1907 година, неговиот претпоставен Вилхелм Арнинг во Хановер добил извештај за откритието. Арнинг повторно ја известил Kommission für die landeskundliche Erforschung der Schutzgebiete, за да спроведе географската истрага на германските протекторати. Германскиот државен секретар на колонии, Берхард Дернбург, во тоа време ја посетил Германска Источна Африка придружуван од индустријалецот Хајнрих Ото. Ото го поканил палеонтологот професор Еберхард Фрас да му се придружи како научен советник. Во летото 1907 година, Фрас добил писмо од д-р Ханс Мејер во Лајпциг во кое го повикал да го испита откритието на Сатлер. На 30 август, Фрас пристигнал со пароброд во крајбрежниот град Линди. Петдневниот марш го донел до Тендагуру, каде што можел да потврди дека коските се автентични и дека припаѓаат на диносаурус. Наскоро Сатлер му се придружил со тим од рудари кои откриле два големи скелети од сауропод кои биле пренесени во Германија. , кои станале холотип на родовите Торниерија и Јаненшија.
Космос-556
Космос-556 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Жирафатитан
Историја на откритието
Фрас забележал дека слоевите во Тендагуру биле исклучително богати со фосили. По враќањето во Германија се обидел да собере доволно пари за голема експедиција. Тој успеал да го привлече интересот на професорот Вилхелм фон Бранка, раководител на Природонаучниот музеј во Берлин. Фон Бранка сметал дека е прашање на германска национална гордост да ваквиот проект успее. Тој го вклучил добро поврзаниот патолог Дејвид фон Хансеман во проектот. Фон Хансеман основал комитет на чело со Јохан Албрехт, војводата од Мекленбург. Наскоро станало мода кон овој комитет да се приклучуваат голем број истакнати германски индустријалци и научници. Многу од нивните богати пријатели донирале значителни суми. За да ја предводат експедицијата, фон Бранка испратил еден од неговите куратори, Вернер Јаненш, и еден од неговите помошници, Едвин Хениг. Двајцата пристигнале во Дар ес Салам на 2 април 1909 година.
NGC 4509
NGC 4509 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Космос-556
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 мај 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-556 бил надгледувачки сателит.
Жирафатитан
Историја на откритието
Експедицијата првично вработила околу 160 домородни портери. За време на четири сезони, од 1909, 1910, 1911 и 1912 година, биле отворени околу сто палеонтолошки каменоломи. Големи количини фосилни материјали биле испратени во Германија. Наскоро станало очигледно дека освен Торниерија и Јаненшија, во слоевите биле присутни и други сауроподи. Едниот бил со средна големина на 'Дикреосаурус', релативно вообичаено откритие. Поретка била гигантската форма што ги надминала другите по големина и денес е позната како Жирафатитан. Првиот каменолом со материјал од Жирафатитан бил означен како „Site D“, сместен на околу еден километар североисточно од ридот Тендагуру и бил отворен на 21 јуни 1909 година. Тој содржи релативно комплетен скелет на единка со средна големина, без рацете, вратот, грбните пршлени и черепот. Вклучувал артикулирана серија од дваесет и девет пршлени на опашката. Останатите коски биле пронајдени во тесна врска на површина од дваесет и два квадратни метри. „Site IX“, сместена на 1,4 километри североисточно од ридот Тендагуру, бил отворена на 17 август 1909 година. Меѓу склопот од 150 дестикулирани коски на диносаурус, биле присутни и две бедрени коски на Жирафатитан. Следниот каменолом на Жирафатитан бил означен како „Site N“, на деветстотини метри источно од ридот Тендагуру, ископан во септември 1909 година. Во него бил пронајден еден дестикулиран скелет кој содржел ‘рбетен столб, пршлен на опашката, ребра, скапула, рамена коска и голем број неидентификувани коски.
Космос-556
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 260 км, а најмалото на 211.
NGC 4509
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4509 се споменува и како UGC 7704, MCG 5-30-18, MK 773, IRAS 12306+3222, CGCG 159-15, KUG 1230+323.
Жирафатитан
Историја на откритието
Најважниот извор на фосили на Жирафатитан би бил „Site S“ на еден километар југозападно од ридот. Ископувањата започнале на 11 октомври 1909 година и продолжиле до 1912 година. Во 1909 година биле ископани елементи на екстремитетот и појасот. Во текот на 1910 година, исечениот брег на реката Китукитуки постепено се продлабочувал. За да не се срушат каменоломите, тие биле покриени со висока дрвена рамка. Таа година, најпрвин биле откриени неколку ребра, а подоцна дел од 'рбетниот столб. Во октомври биле откриени череп и долни вилици. Од 5 јуни 1912 година наваму, биле пронајдени повеќе пршлени на вратот и трупот. Првично се сметало дека се открива еден скелет. Но многу подоцна Јаненш сфатил дека биле присутни два скелета. Скелетот SI бил претставен со череп, шест пршлени на вратот и некои пршлени на грбот. Скелетот SII бил поголем, но и покрај неговата големина. Вклучувал коски на черепот, серија од единаесет вратни и единаесет пршлени на грбот, ребра, лева скапула, два коракоиди, две предни екстремитети и десниот заден екстремитет. Бедрената коска и опашката биле изгубени од релативно неодамнешната ерозија. Животното било пронајдено во исправена положба со вертикални екстремитети, што е објаснето со тоа што заглавило во кал.
NGC 4509
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4509 е од видот Sab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 4509 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 33 м 6,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 5' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Жирафатитан
Историја на откритието
Познатиот примерок на Giraffatitan brancai монтиран во Берлинскиот природно-историски музеј е еден од најголемите, и всушност највисоките, монтирани скелети во светот, заверен од Гинисовата книга на рекорди. Почнувајќи од 1909 година, Вернер Јаненш пронашол многу дополнителни примероци во Танзанија, Африка, вклучително и скоро целосни скелети и ги искористи за да создаде композитен монтиран скелет што се гледа денес.
Класификација
Во 1988 година, Григориј Пол забележал дека Brachiosaurus brancai (на кој се темелеле најпопуларните слики на Брахиосаурус ) покажал значителни разлики од северноамериканскиот Брахиосаурус, особено во пропорциите на пршлените на трупот и во поблагодатната градба. Тој ги искористил овие разлики за да создаде подрод, кој го именувал како Brachiosaurus (Giraffatitan) brancai. Во 1991 година, Олшевски твредел дека овие разлики се доволни за да го сместат африканскиот брахиосаурид во својот род, едноставно како Жирафатитан.
Понатамошните разлики помеѓу африканските и северноамериканските форми излегле на виделина со описот на черепот на северноамериканскиот Брахиосаурус во 1998 година. Овој череп, кој бил пронајден скоро еден век порано (тоа е черепот Марш кој се користел при неговите рани реконструкции на Бронтосаурус ), е идентификуван како „ Brachiosaurus sp“. и може добро да припаѓа на B. altithorax. Черепот е поблизу до Камарасаурус во некои одлики, како што е формата на предните заби и е повеќе издолжен и помалку издлабен одозгора од карактеристичниот краток муцкаст и висок грб на Жирафатитан.
Класификацијата на Жирафатитан како посебен род на почетокот не било многу следено од другите научници, бидејќи не било поддржано со ригорозна споредба на двата вида. Сепак, детална споредба објавил Мајкл П. Тејлор во 2009 година. Тејлор покажал дека Brachiosaurus се разликуваат од B. altithorax во скоро секоја фосилна коска што може да се спореди, во однос на големината, формата и пропорцијата, откривајќи дека е валидно поставувањето на Жирафатитан во посебен род. Тејлор пронашол докази за сестринската врската помеѓу овие да вида.
Палеобиологија
Долго време се сметаше дека ноздрите на Жирафатитан, како огромните соодветни назални отвори на неговиот череп, се наоѓаат на горниот дел од главата. Во изминатите децении, научниците теоретизирале дека животното ги користело своите ноздри за „нуркање“, поминувајќи го поголемиот дел од своето време потопени во вода со цел да ја издржат својата голема маса. Тековниот консензус, сепак, е дека Жирафатитанот е целосно копнено животно. Студиите покажале дека притисокот на водата ќе спречел животното да дише ефикасно додека е потопено и дека нозете му се премногу тесни за ефикасна употреба во вода. Понатаму, новите студии на Лоренс Витмер (2001) покажале дека, додека носните отвори на черепот биле поставени високо над очите, ноздрите сè уште би биле близу до врвот на устата
Мозок
Мозокот бил околу 300 кубни сантиметри, кои, како оние на другите сауроподи, бил мал во споредба со огромното големината на телото. Студија од 2009 година го пресметала нејзиниот количник за енцефализација (груба проценка на можна интелигенција) на ниско 0,62 или 0,79, во зависност од употребената проценка на големината. Како и другите сауроподи, Жирафатитанот имал сакрално зголемување над колкот, за кое некои постари извори погрешно го нарекуваат „втор мозок“. .
Метаболизам
Доколку Жирафатитанот бил ендотермичен (топлокрвен), ќе требало околу десет години да се достигне целосната негова големина, а доколку бил поиколотермичен (ладнокрвно), тогаш ќе требало над 100 години за да ја достигнеме целата големина. Како топлокрвно животно, дневните побарувања за енергија од Жирафатитанот би биле огромни; веројатно требало да се јаде повеќе од 182 кг храна на ден. Ако Жирафатитанот бил целосно ладнокрвен требало многу помалку храна за да ги задоволи своите дневни енергетски потреби. Некои научници предложиле дека големите диносауруси како Жирафатитанот биле гигантотерми. Внатрешните органи на овие џиновски сауроподи биле веројатно огромни.
Палеоекологија
Жирафатитанот живеел во денешна Танзанија во Формацијата Тендагуру. Од 2012 година, границата меѓу Кимериџијан и Титонијан датира од пред 152,1 милиони години.
Симона Крстановска
Симона Крстановска (р. ) — македонска фудбалерка, која игра на позицијата среден бек за црногорскиот прволигашки клуб ЖФК Брезница и женската репрезентација на Македонија.
NGC 2282
NGC 2282 — отсјајна маглина во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2282 се споменува и како IC 2172, CED 87, assoc. w OCL 535.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1886 година од страна на Едвард Емерсон Барнард, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2282 е од видот RN. NGC 2282 има привидни димензии од 3' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 46 м 51,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 1° 18' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 2282 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 228; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 148. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1346.
Список на државни водачи во 1221 година
Ова е список на државни водачи во 221 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Матс Хумелс
Матс Јулијан Хумелс (р. во Бершки Гладбах) — германски фудбалер, играч од одбраната на Борусија Дортмунд и на германската репрезентација.
Список на државни водачи во 1221 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Матс Хумелс
Клупска кариера
Хумелс потекнува од младинската школа на Бајерн Минхен во која доаѓа на шест години. Првиот професионален договор со клубот го потпишува на 19 декември 2006. Во мај следната година, Хумелс дебитира за Бајерн во победата над Мајнц од 5-2 во последното коло од Бундеслигата за сезоната 2006-2007.
Ұ
Ұ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи казашки јазик. Буквата потекнува од кириличната буква У со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /ʊ/ или /u/.
Матс Хумелс
Клупска кариера
Во јануари 2008. Хумелс заминува на позајмица во Борусија Дортмунд. Таму добива многу повеќе шанса за настап и во целата полусезона е стандарден во централната одбранбена линија заедно со Невен Суботиќ. По година дена кога неговата позајмица истече, Борусија јасно се изрази дека сака да го задржи Хумелс во својте редови и во февруари 2009 го откупи неговиот договор за сума од 4 милиони евра.
Во текот на сезоната 2010-11 Хумелс беше важна алка во шампионскиот тим на Борусија Дортмунд кој успеа да стигне до насловот во Бундеслигата, и беше назанчен за еден од најдобрите дефанзивци во Европа. Следната сезона беше уште поуспешна за Матс кој со својот тим успеа да ја одбрани туитулата во Бундеслигата, но на тоа го придодаде и успехот во Купот на Германија, каде неговиот сегашен тим со 5-2 во финалето го прегази неговиот поранешен тим Бајерн Минхен. Хумелс го постигна вториот погодок од пенал во овој натпревар и во тој момент и даде предност на Борусија од 2-1 во 41-ата. минута.
На 3 јуни 2012. играчот потпишува нов договор со Борусија Дортмунд кој има важност до 2017. година.
Требихау на Фуне
Требихау на Фуне (Trebbichau an der Fuhne) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Зидлихес Анхалт.
Матс Хумелс
Репрезентативна кариера
Селекторот на Германија Јоаким Лев го повика Матс Хумелс меѓу 23-цата репрезентативци за настап на Евро 2012. Хумелс е главен стопер на репрезентацијата и незаменлив таму и затоа играше на сите натпревари на репрезентацијата. Германија стигна до полуфиналето, но таму загуби од Италија с0 1-2.
Тиквичка
Тиквичка — едногодишно лијанско растение од фамилијата тикви (Cucurbitaceae), чиј плод се користи во човечката исхрана. Тиквичката е одгледуван култивар од тиквата.
Потекло
Постојат разни теории за потеклото на тиквичката – некои тврдат дека потекнува од Азија, конкретно од Индија , додека други тврдат дека потекнува од Америка, поконкретно од Мексико и дека во Европа ја донеле шпанските конквистадори. Меѓутоа, оваа теорија не делува веројатно бидејќи тиквичките се споменуваат во Стар Египетстароегипетските записи, а исто така постојат и докази дека ја познавале и антички РимРимјаните.
Одгледување
Тиквичката бара многу светлина и топлина. На температуратемператури пониски од 10 °C, растението престанува да расте. Треба доста да се наводнува, а земјата да се одржува влажна, но треба да се води сметка за влажноста затоа што тиквичката е склона на габични заболувања. Земјата на која се сади треба да биде растресита, длабока и по можност песоклива. Стеблото би требало да се потпре со потпорни стапови, бидејќи плодовите се многу тешки, па тежнеат да се спуштат на земја, со што плодот би бил поизложен на растителни болести
Особини
Овој зеленчук содржи многу мала количина калории, 17 калории на 100 грама, и како такво се препорачува во диетите за слабеење. Освен тоа, тиквичката е природен диуретик, па во народната медицина се користи за исфрлање на излишната течност од организмот, а се верува дека го снижува холестеролот и ја прочистува крвта. , а исто така ја подобрува и концентрацијата. Тиквичката содржи и значајни количини витамин Ц.
Поврзано
Полнети тиквички
Атакама
Атакама (Atacama) — пустина во Јужна Америка која се простира околу 1 000 км покрај брегот на Тихиот Океан во северните делови на Чиле. Спаѓа во таканаречените приморски пустини, кои се формираат во тропските предели на западните брегови на континентите. Делумно е песоклива, а делумно каменита пустина. Годишните количества врнежи се под 50 мм. Температурите не се многу високи и се движат околу 20°С во јануари. Растителниот и животинскиот свет се сиромашни. На брегот на морето се јавуваат големи колонии на птици.
Христо Апостолов
Христо Апостолов (1860-1912) — македонски револуционер, горноџумајски војвода и член на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Христо Апостолов е роден во 1860 година, во селото Брежани, Горноџумајско, тогаш во рамките на Отоманското Царство. Во 1898 година бил уапсен од турската власт и затворен во Беаз Куле во Солун. Зел учество во Горноџумајското востание во 1902 година, кое било организирано од Врховниот комитет. Учествувал во Илинденското востание во 1903 година.
Загинал на 8 октомври по стар стил, 1912 година, со целата своја чета во близина на родното село, во месноста Свети Мина.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Охрид
Воведение на Пресвета Богородица во Храм — пештерна црква во Охридската населба Канео и се наоѓа јужно од главниот храм посветен на Св. Јован Богослов - Канео. Црквата се наоѓа во природен карпест амбиент, засолнет од сите три страни со високо издигнати карпи, а само со мал тесен приод од езерото, помеѓу две карпи. Иако се видливи големите оштетувања на фреските, може да се разпознае композицијата „Воведение на Пресвета Богородица во Храм“, а според зачуваните остатоци од лицата на младите девојки, драпериите на некои фигури, орнаментиката на облеката од првосвештеникот Захариј и дел од архитектурната декорација во заднината, покажува дека зографот работел во духот на класисистичките ликовни разбирања во стилот на Палеолозите, и затоа се заклучува дека овој пештерен храм бил создаден за монашките потреби при самиот крај на 14 век или почетокот на 15 век.
Измирски заговор
Во 1926 година, турската полиција уапсила десетици луѓе, вклучително и поранешни министри, пратеници и гувернери, обвинети за заговор за убиство на 1-виот претседател на Турција, Мустафа Кемал-паша, на 14 јуни 1926 година во Измир.
Атентатот бил планиран да се случи во областа Кемералти во Измир. Бидејќи автомобилот на Мустафа Кемал-паша ќе забавел на раскрсницата, Зија Хуршит-бег требало да отвори оган кон него од хотелот „Гафарзеде“ со Ѓурчи Јусуф и Лаз Исмаил, фрлајќи бомби и експлозив кон него од берберницата под хотелот. Во меѓувреме, тие планирале да избегаат од местото на настанот заедно со Чопур Хилми и Гиритли Шевки, кои требало да ги чекаат со автомобил на споредната улица, а потоа со мотор требало да ги испратат на Хиос. Сепак, преку телеграмата испратена до Мустафа Кемал-паша од гувернерот на Измир, Ќазим-бег, на 14 јуни, планот бил откриен и претседателот го одложил своето патување во Измир. Во писмото напишано од Шевки до гувернерот на Измир на 15 јуни 1926 година, биле вклучени информации за луѓето кои требало да го извршат атентатот. По некое време, четворицата главни осомничени биле уапсени и тие ги признале своите дела.
На сослушувањата што ги одржал Трибуналот за независност, кои заминале во Измир по овој инцидент, било утврдено дека зад инцидентот стојат пошироки опозициски групи. Од четириесет лица на кои им се судело во Измир меѓу 26 јуни и 13 јули, петнаесет биле осудени на смрт, а на двајца од нив во отсуство, а едно лице било прогонето. Неколку недели подоцна, четири од педесет и седум лица на кои им се судело во Анкара помеѓу 2 и 26 август, биле осудени на смрт, шестмина биле прогонети, а две лица биле испратени во затвор. Биле сослушани вкупно сто триесет обвинети, од кои триесет и четири биле ослободени без потреба од судење.
Балдуинова кула
Балдуиновата кула ― кула која се наоѓа во Архитектонско-музејскиот резерват „Царевец“, Велико Трново, Бугарија.
Измирски заговор
Историчарите Ерик-Јан Цирхер и Рејмонд Кеворкијан изјавиле дека немало заговор за убиство на Кемал, а обвинителството било со цел да се елиминираат неговите политички противници, особено поранешните членови на Комитетот на унијата и напредокот,
Позадина
Откако Отоманското Царство се повлекло од Првата светска војна со пораз, членовите на Комитетот за унија и напредок, партија која била распуштена со конгресот организиран во ноември 1918 година, биле поделени во неколку групи. Една група започнала да соработува со османлискиот султан, група водачи од комитетот избегале во странство, а третата група се вклучила во војната за независност, Последната група, сама по себе, била поделена на две, група која била воодушевена од воспоставувањето на национална држава и група која посакувала да го обнови стариот систем по победата на националното движење. Во јануари 1922 година, во Истанбул започнале низа активности под раководство на Кара Кемал-бег за воспоставување на Комитетот на унијата и напредокот. На 29 ноември 1922 година, во Истанбул се одржал таен состанок под претседателство на Кара Кемал-бег со учество на членови на поранешната заедница. Овие тајни активности не биле прекинати по преговорите со Килич Али-бег и Али Ихсан-бег, кои Мустафа Кемал-паша ги испратил во Истанбул со цел да спречи повторно формирање на комитетот. Хусеин Џахит-бег, новинар од Комитетот за унија и напредок и поранешен претставник во Истанбул, напишал статија пред општите избори во 1923 година, најавувајќи дека комитетот нема да учествува на овие избори. Хусеин Џахит-бег, кој објавувал написи во име на распуштена партија, бил осуден на доживотен затвор во Чорум на 7 мај 1925 година, а неговиот весник Танин бил затворен на 16 април 1925 година. По бунтот на Шеик Саид против централната власт, инициран во февруари 1925 година и потиснат во пролетта 1925 година, опозицискиот печат бил замолчен врз основа на Законот за одржување на редот (Takrir-i Sükûn Kanunu) издаден на 4 март 1925 година, а некои поранешни членови на Комитетот на унијата и напредокот ја основале Прогресивната републиканска партија на 17 ноември 1924 година. Со претседателство на Ким Карабеќир-паша, партијата била затворена на 3 јуни 1925 година со образложение дека „го поддржа бунтот повикувајќи се на верските чувства“. Сепак, членовите на партијата, независно, продолжиле да го одржуваат своето присуство во Големото национално собрание на Турција, Некои членови на поранешниот Комитет кои не се приклучиле на Републиканската народна партија по затворањето на нивната партија, останале во Истанбул како тајно опозициско движење.
Од друга страна, Мустафа Кемал-паша ја напуштил Анкара на 7 мај 1926 година и започнал да организира посети во различни делови на земјата, пристигнувајќи во Акхисар на 8 мај, а подоцна минувајќи низ Ескишехир и Афионкарахисар, а потоа кон Конија, Тој го посетил Тарс на 9 мај, Мерсин на 10 мај, Адана на 16 мај, Конија на 18 мај, Бурса на 20 мај и Баликесир на 13 јуни и планирал да го посети Измир на 14 јуни.
Балдуинова кула
Нејзиното именување се поврзува со легендите за римскиот (латински) император Балдуин Фландриски, којшто после битката кај Адријанопол во 1205 година според некои без трага исчезнал, но според други бил фатен од бугарскиот цар Калојан и ја дочекал својата смрт во неа.
Измирски заговор
Протекување на информации и апсења
За време на престојот во Баликешир, Мустафа Кемал добил телеграма испратена од гувернерот на Измир, Ќазим-бег, во која биле содржани информациите дека ќе биде убиен во Измир. Писмото што го открил планот за атентат споменат во оваа телеграма било напишано од Гиритли Шевки, едно од лицата што требало да имаат улога во планот. Откако ја поминал ноќта на 15 јуни во Баликешир, Мустафа Кемал дошол во Измир на 16 јуни да го продолжи своето незавршено патување и да добие подетални информации за тоа што се случило. Од друга страна, на 14 јуни, премиерот Исмет Инону дознал за планираниот атентат преку телеграмите што ги добил од Измир. Откако Исмет-паша им ги покажал телеграмите што ги примил на обвинителите и судиите на Трибуналот за независност, било одлучено да се уапсат сите пратеници на партијата, да се претресат нивните домови и да се испратат пронајдените документи до Измир. Делегацијата на Трибуналот за независност пристигнала во Измир на 17 јуни.
Балдуинова кула
Во 1848 година врз сочуваните долни делови од кулата, дреновските мајстори хаџи Пенко Тулешков (се преселил во градот после Велчовата завера во којашто учествувал како заколнат и бил избран за илјадит) и брат му Гено, тие надградиле просторија со масивна купола, реконструирајќи ја за чување на барут.
Измирски заговор
Протекување на информации и апсења
Полицијата од Измир наскоро презела акција за пронаоѓање на лицата чии имиња се појавиле на телеграфот во врска со заговорот за атентат, и најпрвин бил уапсен Зија Хуршит-бег во хотелот Гафарзеде каде што престојувал, со оружјето и бомбите што ги имал скриено под неговиот кревет., Лаз Исмаил, Ѓурџу Јусуф и Чопур Хилми биле уапсени во хотелот „Рагип-паша“, а Сари Ефе Едип Бег бил уапсен во Истанбул во хотелот Бристол Од друга страна, пред да ја напушти Анкара, делегацијата на Трибуналот за независност дал наредби за некои членови на поранешниот Комитет и за сите членови на Партијата кои престанале да се појавуваат во парламентот да бидат уапсени, со исклучок на претставникот на Кастамону, Халит-бег,  Меѓу уапсените имало и членови кои учествувале во Војната за независност, како што се Ќазим Карабекир-паша, Али Фуат-паша, Џафер Тајар-паша, Беќир Сами-бег, Рушту-паша, Рефет-паша и поранешниот министер за финансии Мехмет Џавит-бег, Сепак, премиерот Исмет-паша го ослободил Ќазим Карабеќир-паша, кој бил уапсен во Анкара, бидејќи не верувал дека е виновен и дека пратеничкиот имунитет спречува такво апсење. За време на разговорите со Трибуналот за независност, на Исмет-паша му било кажано дека имунитетот нема да работи во овие случаи и дека може дури и да биде уапсен ако е потребно. Исмет-паша, кој замкинал во Измир по Мустафа Кемал-паша, дал изјава дека ќе го чека исходот на судот. Обидот за атентат и информациите за сторителите кои биле уапсени потоа биле објавени во јавноста на 18 јуни со изјава објавена во весникот „Хакимијет-и Милије “. Според списокот даден од Трибуналот за независност на Агенцијата Анадолу, вкупно четириесет и девет лица биле уапсени во Анкара, Измир и Истанбул во првиот бран апсења. Откако обидот за атентат бил дознаен од страна на јавноста, биле организирани разни демонстрации во различни делови на земјата, особено во Измир.
Балдуинова кула
Современата кула е обновена во 1933 година по проект на архитектот Александар Рашенов по сличност на запазената средновековна кула од крепоста Червен која се наоѓа близу до Русе.
Измирски заговор
Прашања во судењата во Измир
По читањето на обвинението, првата седница на испрашување се одржала против Зија Хуршит-бег. Според изјавите на Зија Хуршит-бег, тие го испланирале атентатот со поранешниот гувернер на Анкара, Абдулкадир-бег. Тој додал дека тие се состанале со претставникот на Озмит Ахмет Шукру-бег за да ги поддржат затоа што немале пари и дека не биле во можност да го извршат атентатот во Анкара и Бурса. Лаз Исмаил, Ѓурџу Јусуф и Чопур Хилми, кои биле испрашувани подоцна, дале слични изјави. Сари Ефе Едип-бег, кој бил испрашуван по Чопур Хилми, ја објаснил причината за одењето во Истанбул ден пред планираниот атентат, наведувајќи дека имал намера да го извести Џелал-бег за планот. Тој рекол дека Ахмет Шукру-бег го испровоцирал да се приклучи на заговорот за убиство и дека му ги дал потребните пари. Миралај Расим-бег и Абидин-бег, кои биле испрашувани подоцна, отфрлиле каква било врска со заговорот за атентат. Со овие истражувања, завршила истрагата за оние кои се сметале за обвинети од прв степен во заговорот за атентат.
Според изјавата на Фаик-бег, постариот брат на Зија Хуршит-бег, Рауф-бег му рекол дека неговиот брат Зија Хуршит-бег бил вклучен во обид за атентат и откако добил известување од Сабит-бег се обидел да ги спречи. Фаитбег исто така изјавил дека по одбивањето на тврдењата на неговиот брат Зија Хуршит-бег, тој првично се смирил, но сепак решил да оди во куќата на Ариф-бег во Чанкаја и таму наишол на Ахмет Шукру-бег. Подоцна, Рауф додал дека им ги кажал и на Ќазим Карабеќир-паша и Рафат-паша за гласините, но дека тие молчеле со оглед на тоа што се измислени. Ахмет Шукру-бег, испрашуван по Фаик-бег, ги негирал сите обвиненија, велејќи дека нема никаква врска со заговорот за убиство, дека одвреме-навреме го гледал Зија Хуршит-бег и дека воопшто не го познавал Лаз Исмаил. Зија Хуршит-бег се соочил со Миралај Расим-бег и Сари Ефе Едип-бег откако тој рекол дека писмото што му го дал на Сари Ефе Едип-бег е поврзано со трговија со тутун. Иако Сари Ефе Едип-бег рекол дека заедно го подготвиле планот за атентат, а писмото што му дошло е поврзано со заговорот за атентат, Ахмет Шукру-бег ги негирал неговите тврдења. Миралај Расим-бег, пак, признал дека му напишал писмо на Сари Ефе Едип-бег на барање на пијаниот Ахмет Шукрубег. Ариф-бег, кој бил испрашуван потоа, изјавил дека накратко се сретнал со Зија Хуршит-бег во казино и ги негирал тврдењата дека Лаз Исмаил престојувал во неговата куќа. Контрадикторни на неговите тврдења, Лаз Исмаил изјавил дека бил донесен од Ариф-бег во неговиот дом, кој го однел таму со својот приватен автомобил. И покрај сличните изјави дадени од возачот и слугинката на Ариф-бег, Ајше, Ариф-бег продолжил да ја негира точноста на овие тврдења. Од друга страна, неколку фигури чија поврзаност со заговорот за атентат не можело да се докаже како што се претставникот на Бурса, Осман Нури-бег, претставникот на Трабзон, Ахмет Мухта-бег, претставникот на Ерзурум, Мунир Хусрев-бег, претставникот на „Озмит“, Мустафа-бег, претставникот на Кастамону, Халит-бег, претставникот на Карс, Омер-бег и зетот на Сари Ефе Едип Бег, докторот Мустафа Шевкет, биле ослободени.
Обвинението на обвинителот Неџип Али-бег, објавено на 30 јуни, главно се однесувало на пашите и обвинетите, освен главните осомничени за заговорот за атентат. Лицата споменати во ова обвинение биле обвинети за учество во фазата на планирање на заговорот за атентат и за криење и покрај тоа што знаеле за тоа. На 3 јули, пашите биле испрашувани.
Русту-паша, кој повторно бил испрашуван откако Сабит-бег ја повторил својата првична изјава, изјавил дека нема никаква врска со атентатот, додавајќи дека слушнал за поврзаноста на Шукру-бег со заговорот за убиство од Сабит-бег, но тие подоцна негирале каква било врска. Во своето испрашување, Ќазим Карабеќир-паша изјавил дека не бил свесен за заговорот за атентат, дека оние што знаеле требало да ја известат владата и дека дури и да има учесници од членовите на Прогресивната републиканска партија, тие треба да ја распуштат партијата. Али Фуат-паша, кој бил испрашуван потоа, изјавил дека тој не е во врска со заговорот за атентат и дека не верува дека разговорите за атентатот, водени додека пиеле над масата, биле легитимни. Слично на тоа, Рефет-паша и Џафер Тајар-паша изјавиле дека тој не знае за подготовките за атентат. Халис Тургут-бег, кој бил испрашуван по пашите и изјавил дека нема никаква врска со заговорот за атентат, бил соочен со Зија Хуршит*бег. Во оваа конфронтација, Зија Хуршит-бег споменал дека се сретнал со Ахмет Шукру-бег во Истанбул и разговарал за планот за атентат и дека Халис Тургут-бег не му го дал оружјето што го ветил дека ќе му го даде. Потоа, Халис Тургут-бег изјавил дека сето ова е лага. Поранешниот министер за финансии Џавид-бег, кој бил испрашуван на 6 јули, ги негирал сите обвиненија подигнати против него. По ова испрашување, обвинителот Неџип Али-бег побарал распрашувањата и судењата да продолжат во Анкара, тврдејќи дека инцидентот бил дволичен и вклучувал заговор за атентат во Измир и намера да се создаде криза и на крајот да се собори владата., Така, судењето на деветмина обвинети требало да се одржи во Анкара. Претставникот на Истанбул, Исмаил Џанбулат-бег, кој бил испрашуван потоа, изјавил дека состанокот одржан во куќата на Кавид бил за понудата што треба да му се даде на Мустафа Кемал-паша и дека следниот состанок е организиран за да се запознаат со деталите на состанокот. на Кара Кемал бег со Мустафа Кемал паша и тој не бил свесен за атентатот. На 8 јули, обвинителот Неџип Али-бег побарал претставникот од Токат Беќир Сами-бег, претставникот на Афјонкарахисар Камил-бег, претставникот на Дерсим Феридун Фикри-бег, претставникот на Мерсин Бесим-бег, поранешниот претставник на Ерзурум Неџати-бег, претставникот на Газиантеп Хафиз Мехмет-бег, поранешниот претставник на Сивас, да бидат сослушанидодека за сите останати да им биде судено во отсуство. По ова барање, започнато е испрашувањето на овие лица.
Говорејќи по Беќир Сами-бег, Феридун Фикри-бег рекол дека тој е старец без амбиции, додавајќи дека нивната средба нема специфична цел и дека разговарале за апсењето на Ахмет Шукру-бег и покрај фактот дека тој бил пратеник. Бранејќи ја идејата дека не може да има демократија без опозициска партија, Селахатин-бег изјавил дека неговиот однос со Кара Кемал е само за да го искористи неговото политичко искуство. Хусеин Авни, поранешен претставник на Ерзурум, рекол дека присуствувал на состаноците на Прогресивната републиканска партија затоа што сметал дека се соодветни за неговата програма, додавајќи дека се состанал со унионистите само за информации и дека не бил информиран за прашањето за атентатот во тоа време. Признавајќи дека е во врска со инцидентот, Хафиз Мехмет-бег изјавил дека, на денот кога го запознал Зија Хуршит-бег, Сабит-бег, Рауф-бег и Халис Тургут-бег им помогнале и во планирањето.
Обвинението, кое обвинителот Неџип Али бег го прочитал на 11 јули, тврди дека Али Фуат-бег и неговите пријатели биле информирани за атентатот и дека само Сабит-бег се обидувал да го спречи обидот за атентат планиран во Анкара. Ахмет Шукру-бег, Миралај Расим-бег, Зија Хуршит-бег, Лаз Исмаил, Ѓурџу Јусуф, Чопур Хилми, Хафиз Мехмет-бег, Кара Кемал-бег и Абдулкадир-бег добиле смртни казни, додека Халис Тургут-бег, Исмаил Џанбулат-бег, Рахми-бег, Сурменели Вахап, Аднан-бег, Рауф-бег и Руштау-паша биле осудени со тешка работа. Ќазим Карабеќир-паша, Кафер Тајар-паша, Али Фуат-паша, Рефет-паша, Џемал-паша, Сабит-бег, Мунир Хусрев-бег, Фаик-бег, Бекир Сами-бег, Камил-бег, Зеки-бег, Бесим-бег, Феридун Фикри-бег, Халит-бег и Неџати-бег биле ослободени во обвинението.
Молби направени во обиди за Измир
По испрашувањата и објавувањето на обвинението, обвинетите биле донесени во судницата на 12 јуни за да се изјаснат. Додека Зија Хуршит-бег, кој прв се изјаснил, признал дека го планирал атентатот и имал намера да го спроведе овој план во пракса, тој рекол дека треба да биде осуден на прогонство во согласност со 46-тиот член од Турскиот кривичен законик како тој ги одбил обвинувањата во врска со неговата намера за промена на уставот и соборување на владата. Иако изјавил дека учествувал во обидот за атентат, Сари Ефе Едип-бег ја негирал својата вина и рекол дека ќе дошол во Истанбул со цел да го извести Џелал-бег за планот за убиство и побарал да се земе предвид оваа ситуација додека тој бил осудуван. Ѓурџу Јусуф и Лаз Исмаил побарале да им биде простено, тврдејќи дека биле неуки и измамени. Чопур Хилми побарал да му биде олеснета казната со изјава дека тој го сметал обидот за атентат прво како услуга на земјата, но тој не бил човек кој на крајот би се вмешал во такви работи и сакал да ги информира властите за планот, но Шевки постапил пред него. Ахмет Шукру изјавил дека обвинувањата се неосновани и рекол дека човек како него немало да убие никого. Отфрлајќи ги сите обвиненија против него, Ариф-бег тврдел дека не бил свесен за состаноците на атентатот, дека Лаз Исмаил не престојувал во неговиот дом и дека неговиот возач и слуга дале лажни изјави за тоа. Велејќи дека е невин и не се меша во ништо, Абидин-бег изјавил дека не ги дал парите што ги барал и дека не се сеќава на разговорите со Русту-паша затоа што во тоа време бил болен. Хафиз Мехмет-бег изјавил дека првин бил вклучен во заговорот за атентат, но подоцна се откажал од тоа и не бил виновен. Додека Миралај Расим-бег не дал никаква дополнителна одбрана, Сурменели Вахап одбил да ги прифати обвиненијата, изјавувајќи дека тој отишол кај неговиот чичко Хафиз Мехмет-бег да му помогне да најде работа, а чичко му на крајот го испратил кај Зија Хуршит-бег и тоа не разбрал ништо што му било речено затоа што бил неуко лице. Велејќи дека не знае зошто состанокот се одржал во неговата градина во Каршијака, Адрис изјавил дека Наџије Нимит Ханим, Исмаил Џанбулат-бег и Халис Тургут-бег не се виновни. Русту-паша, кој не упатил никакви молби, се засолнил во „праведноста и правдата“ на судот. Ќазим Карабеќир-паша, Али Фуат-паша, Рефет-паша, Кафер Тјјар-паша и Бекир Сами-бег изјавиле дека нема да се бранат себеси.
Резултати од испитите во Измир
Судските процеси во Измир завршиле на 13 јули 1926 година. Од 49 лица на кои им се судело, петнаесет лица, кои биле директно вклучени во подготовките за атентат, и кои биле свесни за овие планови и не поднесувале извештаи до официјалните власти, биле погубени. Едно лице било осудено на 10 години затвор во тврдина, но на крајот било прогонето во Конија. Девет лица не биле судени во Измир и наместо тоа биле испратени во Анкара да бидат судени заедно со унионистите. Останатите дваесет и четири лица биле ослободени. Сепак, Абдулкадир-бег, кој не присуствувал на судењето и бил осуден на смрт во отсуство, бил фатен додека тој сакал да побегне во Бугарија и подоцна било одлучено да му се суди во Анкара. Кара Кемал-бег, кој не присуствувал на сослушувањата, извршил самоубиство пред да биде уапсен на 27 јули во Истанбул. Погубувањата биле извршени во различни делови на Измир помеѓу крајот на 13 јули и почетокот на 14 јули. По погубувањата, телата најпрво биле однесени во Централната болница, а откако биле однесени нивните предмети, биле погребани на гробиштата Коклуца кај Кадифекале. Уапсените и одлуките донесени против нив за време на сослушувањата во Измир се како што следува:
Останати
Судења во Анкара
Делегацијата на Трибуналот за независност, која тргнала од Измир на 16 јули да го види вториот дел од случајот, пристигнала во Анкара следниот ден. Првичните подготвителни истраги на обвинетите започнале на 21 јуни и завршиле на 31 јули, а обвинението подготвено од обвинителот Неџип Али-бег, кој заминал од Денизли на 28 јули, било завршено на 31 јули. Судењето на поранешните унионисти, за кои било одлучено да им се суди во Анкара, започнало на 2 август во зградата на поранешниот парламент. Според обвинението, освен омразата, заговорот за атентат бил поддржан од таен комитет за соборување на владата и преземање на власта, а тајниот комитет бил составен од некои членови на Прогресивната републиканска партија и поранешни членови на Комитетот и со него претседавал Кара Кемал-бег.
Прашања во судењата во Анкара
Истражувањата започнале со Талат-бег. Талат-бег рекол дека тој бил член на Комитетот за унија и напредок, но не се мешал во работата на заедницата за владини и економски прашања. Подоцна биле сослушани генералниот секретар на Комитетот на унијата и напредокот Митхат Шукру-бег, директорот на полицијата Азми-бег, екс министерот за надворешни работи Ахмет Несими-бег, докторот Хусеинзаде Али-бег, Ејуп Сабри-бег, докторот Расухи-бег и Хамди Баба.
Докторот Назим-бег, кој бил секретар на Комитетот на унијата и напредокот осум месеци, изјавил дека не знае што се случило со донациите дадени од народот во овој период и додал дека тој учествувал во основањето на исламските револуции Општество по бегството на Крим и подоцна Германија по Првата светска војна, Тој додал дека не се обидел да формира политичка партија и дека нема никаква врска со заговорот за атентат, бидејќи немал спротивставување на Мустафа Кемал-паша. Во своето испрашување, Кавид-бег изјавил дека се сретнал со Кара Кемал-бег и Исмаил Канбулат-бег, дека бил одржан состанок со унионистите во неговиот дом откако Кара Кемал-бег се сретнал со Мустафа Кемал и дека темата на оваа средба била на уставен амандман и немала скриена цел. Хусеин Кахит-бег исто така рекол дека присуствувал на состанокот во куќата на Кавид-бег и дека оваа средба немала никаква тајна цел, дека тој бил повикан во партијата како кандидат за заменик во Истанбул во раните фази на формирањето на Прогресивната републиканска партија, но тој не ја прифатил понудата.
За време на сослушувањата во следните денови, Салах Џимџоз-бег, Митхат Шукру-бег, Ахмет Несими-бег, доктор Расухи-бег, Хусеинзаде Али-бег, Ејуп Сабри-бег, Азми-бег, Хамди Баба, Наил-бег, Саид-бег, Ибрахим-бег, Наим Чевад-Бег, била истражена поврзаноста на Хасан Фехми-бег и Хамал Ферид со наводните злосторства. На 16 август им се судело на Наим Џевад-бег, Митхат-бег, Насиб-бег и Наил-бег. Подоцна, Риза-бег и Насиб-бег биле ослободени, а на 19 август биле судени Селахадин-бег, Кара Васиф-бег и Хусеин Авни-бег. Ден по испрашувањето на Велид-бег и Ахмет Емин-бег на 21 август, во обвинението подготвено од обвинителот Неџип Али-бег, било побарано погубување на четири лица. Во обвинението, било кажано дека Комитетот за унија и напредок е партија што им ги одзема правата на луѓето, дека ја става земјата во Првата светска војна во интерес на Германија. Понатаму, се наведува дека владејачката група на комитетот избегала од земјата по поразот и го испланирала Заговорот од Измир со желба да ја поврати власта по некое време. Според изјавата дадена од Ихсан-бег, токму Кавид-бег ги вклучил Кара Кемал-бег и Шукру-бег во заговорот за атентат.
Молби направени во судењата во Анкара
Молбите на обвинетите биле упатени на 25 август. Многу обвинети не направиле никакво задоволство различно од она што го кажале за време на испрашувањето. Рауф-бег, кој не бил испрашуван и не се изјаснил бидејќи бил во странство, на 12 октомври испратил писмо до Претседателството на Големото национално собрание на Турција, во кое споменува дека поради пратенички имунитет, за кој не може да се поништи, тој не може да биде гонет и бидејќи тој бил во странство не можел да има никаква врска со заговорот за атентат.
Во своја одбрана, Кавид-бег изјавил дека не сака државата да влезе во Првата светска војна кога бил министер за финансии, дека го олеснил буџетот на владата со донесените одлуки. Тој додал дека иако сакал да учествува во војната за независност, неговото барање не било прифатено и немал врска со планот за атентат. Наил-бег рекол дека не преземал никакви активности што ќе и наштетат на земјата и нацијата и дека не бил свесен за обидот за атентат. Докторот Назим-бег изјавил дека ги поддржува војната за независност и општеството за исламска револуција, бидејќи тој помогнал во нејзиното основање во Германија. Тој изјавил дека Енвер-паша го спречил да дојде во Анадолија и дека присуствувал на состаноците во куќата на Кавид-бег, мислејќи дека тие се одржуваат под дозвола на Мустафа Кемал-паша. Тој ја бранел изјавата дека не ги видел Шукру-бег, Исмаил Џанболат и Кара Кемал-бег веќе две години и дека немал никаква врска со заговорот за атентат. Хилми-бег рекол дека се занимавал со трговија бидејќи ја оставил политиката настрана кога го напуштил Големото национално собрание, додавајќи дека веќе долго време не го видел Кара Кемал-бег и дека првпат дознал за заговорот за атентат преку весниците.
Додека траело судењето на Кавид-бег, Абдулкадир-бег, кој бил осуден на смрт во рочишта во Измир, бил фатен додека сакал да побегне во Бугарија и му се судело за време на рочиштата во Анкара. Првото сослушување на Абдулкадир-бег се одржало на 29 август, за време на кое тој споменал кој му помогнал во бегството и како избегал и додал дека ја поддржува Прогресивната републиканска партија. Тој бил обвинет со намерата за соборување на владата, заговор за убиство на претседателот и преземање на власта, а на 31 август судот го осудил на смрт.