cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мекиненза
Граѓанска војна во Шпанија и Битката кај Ебро во Мекиненза
Во текот на Шпанската граѓанска војна во 1936–1939 година, Мекиненза и нејзината општинска област биле сцена на крвави борби во Битката кај Ебро, помеѓу јуни и ноември 1938 година. Авторите беа сцена на насилни борби за време на почетната фаза од битката со Ебро, каде што 42-та Републиканска дивизија започна да ја преминува реката Ебро во оваа област утрото на 25 јули. Планот за операција на Мекиненза-Фајон од страна на Републиканската армија беше да се премине реката Ебро и да се освои мостот на мостот. Билансот на Битката кај Автите беше еден од најкрвавите во целата битка на Ебро. Од републиканска страна, 817 мртви и 1.328 затвореници, не сметајќи ги ранетите и исчезнаа (околу 3.000 жртви), и од страна на Франкоистичката армија, 135 мртви и 1284 ранети. Целта на републичката офанзива беше да се поправат резервите на непријателот и да се пресече патот од Мекиненза до Маела. Овој јазол, сепак, никогаш не бил освоен. На првичните напори на 226-та бригада и дел од 227-тата бригада на 42-та Републиканска дивизија, Франкоистите одговорија со прогресивно доаѓање на засилувања. Офанзивата продолжуваше ден за ден без значителен напредок и покрај тешките борби. На 1 август, двојното воздушно и артилериско бомбардирање претходеше на првиот противнапад на силите на Франкоист. Републиканците повторно би нападнале два дена во последниот обид да го освојат долгоочекуваниот „Гилберт Крстинг“, додека на 6 август имаше дефинитивен противнапад од армијата на Франкоисти, принудувајќи ја републиканската армија да се брани, избегнувајќи колапс на целиот поделба. Конечно, преживеаните од 42-та републиканска дивизија мораа повторно да го преминат Ебро во спротивна насока. Како последица на Битката кај Ебро, мостот над Ебро во Мекиненза беше уништен.
Шест децении по настаните, на 8 август 1998 година, групата републикански преживеани од „Квинта дел Биберон“ го инаугурираа споменикот подигнат на ридот Алто де лос Аутс, клучна позиција, највисока и најсилно бранета од републиканците. Со споменикот, дизајниран од Хавиер Торес, предводат две плочи, на каталонски и шпански, и по две кациги од двете страни. На плочата стои: „На сите што изгубија, кои беа сите“. Во омажот учествуваа до 250 борци придружувани од нивните семејства. Откако положија венец во подножјето на споменикот, ветераните се присетија на жедта, топлината и болестите што ги претрпеа за време на борбите.
Развој на јагленово поле Мекиненза
Пристигнувањето на XX Ventury доведе до зголемување на побарувачката за јаглен и развој на сливот на јаглен Mequinenza. Првите првични експлоатации беа целосно под земја преку галерии и наклонети рамнини во зависност од нивото на јаглен. Првично, вагоните се користеле со влечење на животни сè до околу 1920 година, кога започнале да се заменуваат со механичко и електрично влечење.
Во 1880 година е основана компанијата Карбонифера дел Ебро, која ќе стане најважната компанија во сливот Мекиненза. Растот беше насочен кон Мекиненза бидејќи беше природен епицентар на сливот, но исто така растеше и во околните градови како што се Ла Гранја Д’Ескарп, Торенте де Синка или Фајон. За дваесет години, од 1900 до 1920 година, градот пораснал од 2.400 жители на 4.200, претежно мажи. Лавина која повторно се повтори во 40-тите години на минатиот век. Бројките се непрецизни, но во 1945 година главниот инженер на областа Сарагоса изјавил дека рударското население, меѓу работниците и семејството, било 4.132 луѓе. Имаше три главни рударски колонии наречени Вирген дел Пилар, Превизион и Електрокимика де Фликс. Рударските колонии на Мекиненза доживеаја домаќин на повеќе од 900 луѓе во 1945 година. Мекиненза стана рударски град каде пристигнаа рудари од Арагонија (од Андора, Утрилја, Монталбан, Алкориса или Алиага ) и исто така од Астуриас, Андалузија, Мурсија и Галиција. Рударството ја трансформираше локалната заедница и ја модифицираше и традиционалната економска активност, заснована на земјоделско производство од дожд.
Патеката за влечење
Лалутите, традиционални дрвени чамци долги околу 20 или 25 метри, беа неопходни за транспорт на најмногу 30 тони лигнит на секое патување. Конструирани од локално тврдо дрво, лаутите ја користеле струјата на реката за да го направат патувањето кон југ, а кога требало да се вратат во Мекиненза можеле да користат ветер што ги протега квадратните едра што ги управувал капитенот. Кога ветрот не дува доволно или тоа беше спротивно, llauts мораше да се искачи на towpath, што е, ги тргна од брегот возводно Ова беше познат како "Ками де Sirga" (или towpath на англиски јазик). До 1914 година влезната патека ја правеа тројца мажи за секој лаут, кои се олеснуваа на секој час и половина или два часа. Карбонифера дел Ебро направи обид да вметне парни бродови за транспорт на лигнит, но дренажата на Ебро и неговата комплицирана орографија ја направија неговата употреба премногу тешка. Електрохемиското здружение „Фликс“ (SEQF), кое имаше отстапки за рударство во Мекиненза, одлучи во 1920 година да ја потисне човечката сила и да го смени за влечење на животните. Ова беше уникатен транспортен систем во светот, во кој јагленот што беше извлечен од рудниците, доведе до различни слетувања во подножјето на реката и пренесен по речен пат до Тортоса или Фајон.
Прва светска војна
Поволната состојба во годините на Првата светска војна каде сливот извлекуваше до 30% од националниот јаглен, дозволи да се акумулира доволно капитал во компаниите на сливот на јаглен за да започне втора модернизација во текот на 1924 и 1925 година. Компримиран воздух и електрична енергија беа воведени во рудниците, факт што овозможи дополнително зголемување на капацитетот за вадење јаглен. Кон крајот на 1950-тите, рударите во Мекиненза видоа дека нивните работни места се загрозени делумно со изградбата на резервоарите Мекиненза и Риба-ден, што ќе ги поплави рударските галерии. Во средината на 1970-тите, беа воведени големи промени во системите за експлоатација на јаглен, од мали галерии до многу поголеми галерии, користејќи нови и побезбедни системи што овозможија поголеми приноси на екстракција.
Крај на времето на јаглен
Во 2010 година, МИБСА (Minera del Bajo Segre), која ги делеше операциите за експлоатација на јаглен на границата помеѓу провинцијата Леида и Мекиненза, се затвори. Во тоа време, компанијата имаше повеќе од 130 километри галерии во своите концесии. Во 2013 година, Carbonífera дел Ебро претрпе сериозни економски неуспех се должи на Endesa одбивање е да се изгори на јаглен од Mequinenza во термо Escucha, оставајќи иднината на Carbonífera дел Ебро и сите директни и индиректни работни места во Mequinenza во воздухот. Персоналот на рударската компанија преземаше разни мобилизации кои активно учествуваа на Црниот марш кон Мадрид, со гордост сеќавајќи се на „тоа што од 1880 година ги хранеа фабриките за индустриски појас на Барселона “. По неколкумесечно чекање во 2014 година, Карбонифера дел Ебро објави дека ситуацијата е неодржлива и ги затвора вратите во рамките на планот за затворање на рудникот во конкуренција на Министерството за индустрија.
Изградбата на Рибароја и браната Мекиненза значеше исчезнување на поголемиот дел од урбаната област и, следствено, трагичен крај на античкиот град. Иако водите на резервоарот не го покривале целосно урбаното јадро, тие негирале поголем дел од земјоделските површини покрај реката. Исчезнувањето на урбаниот распоред значеше радикална промена на животот за нејзините соседи кои освен што ги напуштија своите домови и беа сведоци на нивното рушење, забележаа и исчезнување на економијата заснована врз индустрија, ископување јаглен и флувијална трговија. Единствената зграда во стариот град Мекиненза што беше зачувана беше училишната група Марија Квинтана која денес е седиште на Музеите на Мекиненза. Мекиненза повторно се роди поради издржливоста и напорот на нејзините жители, кои го изградија новиот град на неколку километри од Стариот град. Модерен и туристички, новиот Мекиненза стана светски репер за активен и спортски туризам, како и извонреден културен центар во регионот Бајо Цинца.
Замокот Мекиненза
Зградата се издига скоро до работ на голема пропаст, бидејќи е затворена маса со прилично висина, нејзината постројка е неправилен четириаголник, со седум правоаголни бедеми, освен еден, поцврстиот, што е curубопитно за пентагоналното растение. Две кули ја прикриваат малата врата која е полукружна, под штит и заштитена со столб. Малку тврдини ќе имаат подобра локација од оваа, размислувајќи за огромен и импресивен пејзаж, скоро геолошки, на сливот на реките Ебро, Сегре и Цинца и нивните околни земји. Не е изненадувачки што Монкада, мајстори на баронијата во Мекиненза, го избраа ова гнездо орли за нивната утврдена палата. Зградата е автентична дворец-палата, една од најдобрите што готската уметност ја оставила на Арагонската круна, датирајќи од XIV и XV век.
Многу подоцна, во текот на годините 1700–1710 (Војна на сукцесијата) во која се случи промена на династијата во Шпанија (од Австријците до Бурбони) беше трансформиран и условениот замок и околината во нова форма на војна (со огнено оружје, артилерија и сл.) и ова беше моментот кога војводата од Орлеанс нареди патот од Мекиненза до Тортоса да се гради паралелно со реката за да се чуваат сите бродови (реки) помеѓу овие две популации.
За време на периодот 1808-1814 година (Војна за независност), замокот претрпел три напади од Наполеон, но конечно во 1810 година бил освоен од трупите на маршалот Сукет и припаѓал на француската влада до 1814 година. (Мекиненза се случи да биде испишан со големи букви во една од надворешните колони во Парискиот лак на Триумфалната капија. ) Но, во февруари истата година и без да испука ниту еден истрел, тој се врати во рацете на Шпанците со помош на повеќе шпионска стратегија на Ван Хален. Помеѓу 1820 и 1823 година се здобија со важен труд, поддржувајќи ги важните напади на Карлист и зачувувајќи го воениот гарнизон кој траеше сè до принципите на XX век во кој е напуштен. За време на граѓанската војна, се случи да биде замок на републиканското набудување и затвор и откако ќе ја заврши војната е во урнатина, сè додека компанијата ENHER не ја реконструира во деценијата 50 години.
Во моментов замокот е во сопственост на Фондацијата ЕНДЕСА. За посета на замокот потребно е однапред да се побара посета во Канцеларијата за туризам на Градскиот совет на Мекиненза. Водени тури се одржуваат во вторник наутро со претходно барање.
Зградата се издига скоро до работ на голема пропаст, бидејќи е затворена маса со прилично висина, нејзината постројка е неправилен четириаголник, со седум правоаголни бедеми, освен еден, поцврстиот, што е curубопитно за пентагоналното растение. Две кули ја прикриваат малата врата која е полукружна, под штит и заштитена со столб. Неколку тврдини ќе имаат подобра локација од оваа, размислувајќи за огромен и импресивен пејзаж, скоро геолошки, на сливот на реките Ебро, Сегре и Цинца и нејзините земји Стариот град
Стариот град Мекиненза
Градот Мекиненза се наоѓал на левиот брег на реката Ебро и ги издржал немирите на каприциозната река што ги преплавила долните делови на градот кога се појавиле. Благодарение на реката Ебро, Мекиненза воспостави полноправна речна трговија, што им дава престиж не само на столарите на Мекиненза, туку и на „потпорниците“. Во периодот на раскош, беше постигната флота од 16 лаути (чамци што носеа помеѓу 18 и 30 тони). Во текот на минатиот век, неговото главно средство за живот е јагленот, иако во последниве години се забележува нагло опаѓање на активноста.
Со пристигнувањето на компанијата ENHER, животот се смени за мнозинството луѓе, од 4033 регистрирани жители, во регистрирани 5800 и регистрирани 5800 повеќе и околу 1500 повеќе неброени. Многу од нив беа работници од други локалитети кои работеа на изградбата на браната Мекиненза. Рудниците започнаа да се затвораат поради значително зголемување на водостојот на браната Рибароја. Така започна егзодус за жителите на Мекиненза во кој некои заминаа во странство да работат во рударството, други во различни точки на шпанската географија и мнозинството остана во тоа во моментот е Мекиненза. До крајот на 1974 година мнозинството од населението веќе се сместило во своите нови домови. Мекиненза веројатно станал првиот град на Шпанија во кој сите нејзини жители биле сопственици на нивните куќи. Не е изненадувачки што Монкада, мајстори на баронијата во Мекиненза, го избраа ова гнездо орли за нивната утврдена палата. Зградата е автентична дворец-палата, една од најдобрите што готската уметност ја оставила на Арагонската круна, датирајќи од XIV и XV век.
Во нејзините почетоци тоа било арапска тврдина, изградена од берберското племе Микнаса кон 12 век. Во кое на крајот од неколкуте освојувања, тоа паѓа во рацете на Рамон Беренгер IV, минувајќи дефинитивно во рацете на христијаните. По неколкуте промени на сопственикот, во 1184 година се доделуваат замокот и градот Мекиненза, маркизот од Аитона, Рамон Гуилен де Монкада, а подоцна и на војводите од Мединацели (војвотката од Алба).
Музеи во Мекиненза
Во Музеите на Мекиненза, можете да истражите подземна галерија со јаглен од повеќе од 1000 метри траса во Музејот на рудникот, за да ја преминете историјата на населението до исчезнувањето на Мекиненза под водите на реката Ебро во Музеј на историјата или откријте како живеел за време на праисторијата во Музејот на праисториското минато. Отворени во 2006 година, тие се наоѓаат во училишната група „Марија Квинтана“.
Музеите во Мекиненза ја насочуваат својата колекција во историското, културното и индустриското минато на Мекиненза, кое беше преплавено под водите на Ебро. Денес можете да посетите дел од стариот град, средновековниот замок во градот и рудник за јаглен со должина повеќе од еден километар со историски материјал и машини што се користат за екстракција на јаглен повеќе од 150 години во рударството Мекиненза слив. Ложата „Ками де Сирга“ исто така се наоѓа веднаш до Музеите, која го собира името на старата рута што ја користеа чамците за да се искачат по реката Ебро со лаутите, некои чамци што можат да носат 30 тони јаглен.
Úесус Монкада
Хесус Монкада и Еструга беше раскажувач и преведувач роден во Мекиненза во 1941 година. Неговото дело е повторно создавање, некаде помеѓу реализмот и фантазијата, на митското минато на стариот град Мекиненза, сега потопено под водите на реката Ебро. Сметан за еден од најважните каталонски автори во своето време, тој доби разни награди за своето дело, меѓу нив Премио Сиутат де Барселона и Премио Национален де Критика во 1989 година за Ками де сирга ( Почетокот ) и Креу де Сант iорди, доделен од Генералитати де Каталуња во 2001 година. Во 2004 година - неколку месеци пред неговата смрт - тој го доби Премио де лас Летрас Арагонесас. Монкада е една од најпрепознаените и најпреведуваните автори на каталонската литература. Ками де сирга е преведен на петнаесет јазици, меѓу нив јапонски и виетнамски. Тој исто така превел на каталонски јазик многу шпански, француски и англиски дела на автори како Гијом Аполинер, Александар Дима, таткото, Жил Верн и Борис Вијан.
Романот Ками де Сирга ( Патека за влечење ) ( 1988 ) ја раскажува приказната за град сместен на сливот на две големи реки, Ебро и Сегре, низ сеќавањата на неговите жители. Оваа лавина спомени се натрупува до 20 век и е предизвикана од изградбата на резервоар и непосредното поплавување на градот. Книгата содржи и некои размислувања за историјата, меморијата, фикцијата и за лагите што ги вклучуваат сите. Општиот тон е носталгичен, без да биде горчлив, но некои од личностите и ситуациите се исто така комични. Тоа предизвикува лицемерие и суровост на човечките односи во град во кој секој знае секого, влијанието на историјата - Првата светска војна во Европа и Шпанската граѓанска војна - врз историјата на Мекиненза и економскиот систем што работи во градот и долината Ебро.
Арагонско Море - „Мар де Арагон“
Градот е најпознат меѓу северноевропските рибари по големиот, но неостварлив сом од Велс ( Silurus glanis ), кои се наоѓаат во огромниот резервоар Мекиненза. Заедно со традиционалниот риболов на циприниди, тука расте и спортскиот и техничкиот риболов на црн бас. Сом, воведен во Мекиненза во пролетта 1974 година, исто така се вметнати во крап, крап и албурно, најраспространетиот и најпознатиот риболов, зафаќајќи примероци со повеќе од сто килограми и повеќе од два метра должина.
Изграден е во 1966 година на реката Ебро, има површина од 7.540 хектари водна површина, што е најголемиот резервоар во Арагон. Неговиот волумен достигнува 1530 hm³, посветен на производство на електрична енергија. Има просечна ширина од 600 метри и длабочината може да надмине 60 метри. Браната е висока 79 метри. Изградбата на резервоарот Мекиненза заедно со оној на Рибароха, доведе до уништување на стариот град Мекиненза. Зголемувањето на нивото на водата го поплави неговото население и земјоделските земјишта. Францистичките власти решија да го срушат целиот град, вклучително и црквата. Голем дел од Мекинензано ги загубија своите работни места, особено во рудниците за јаглен, бидејќи рудниците беа поплавени од вода. Theителите на Мекиненза не се предадоа и повторно изградија нова, помодерна и туристичка Мекиненза близу до реката Сегре.
Риболов е веројатно најголемата туристичка атракција за посетителите на „Арагонското Море“ во Мекиненза. Од самиот почеток, се разбра дека резервоарот Мекиненза е моќен извор на туристичка привлечност и рибарските друштва побрзаа да ги организираат своите активности. Во 1965 година, беа ослободени 20.000 големи бас пржени и 175.000 кралски крап. Тоа беше почеток на големото сегашно рибно богатство; за резервоарот се смета дека содржи повеќе од 50 милиони риби. Многу водичи за риболов работат во оваа област користејќи чамци поради големото создадено вода.
Ајгуабарег Ебро-Сегре-Цинца
На сливот на реките Сегре, Цинца и Ебро кај Мекиненза го пронајдовме Аигуабареиг, област со огромно природно богатство и голема разновидност на екосистеми, почнувајќи од средоземни степи до непробојни шуми покрај реките. Можеме да најдеме стотици метри широка вода со бројни флувијални острови и речни шуми, големи маси трска, плажи со камчиња, езерца и галерии. Тоа е точка на конвергенција на степската флора што доаѓа од сушната зона на Монегрос и на средоземната флора која се искачува покрај долината Ебро. Благодарение на овие одлики коегзистираат видови спротивни атмосфери. Птиците се најбројна група и се движат од огнени колонии до сите видови грабливи птици и средини во пустината. Исто така, може да се најдат влекачи, водоземци и цицачи, особено лилјаци, елен, срна, видри и зголемено присуство на диви кози.
Во околината на Мекиненза, основани се три развој на живеалиштата и неколку спортски клубови кои континуирано организираат спортови на вода, едрење, кајакарство и моторни чамци, со сè повеќе консолидирана инфраструктура на пристаништа, пристаништа и простории за чување.
Мекиненза има и бројни продавници поврзани со риболов и бројни туристички сместувачки капацитети, како и разни спортски клубови како што е Клуб Капри посветен на веслање и кајакарство во резервоарот. Покрај тоа, градот стана меѓународна туристичка референца, основајќи дел од својата економија на овој сектор, бидејќи многу тимови за веслање и кајакарство тренираат и спроведуваат подготвителни фази во неговите мирни води (Оксфорд, Кембриџ, германски национален олимписки тим). . . ) Мекиненза има стабилен лист вода во реките што го прави еден од најдобрите курсеви за регата во цела Европа.
Надворешни врски
Клубови:
Битка кај Геронтас
Битката на Геронтас (грчки: Ναυμαχία του Γέροντα) била поморска битка во близина на островот Лерос во југоисточниот дел на Егејско Море. На 29 август 1824 година, грчката флота од 75 бродови ја поразила османлиската која броела околу 400 бродови дојдени од Египет, Тунис и Алжир.
Арас
Арас (франц. Arras, лат. Nemetacum Atrebatum; Atrecht) — главен град на францускиот департман Па де Кале, кој е дел од регионот Горна Франција.
Арас е трет по големина град во Па де Кале по Кале и Булоњ сур Мер. Во 2012 градот имал 43.693 жители, а градската област Арас имала население од 124.200. Арас е историски центар на поранешната провинција Артоа. Од 1556 до 1714 година бил дел од Шпански Ниски Земји, дел од Ниските Земји под контрола од Шпанија. Во 1640 година Луј XIII го освоил; градот официјално станал дел од Франција во 1659 година.
Уште во 14 век Арас бил прочуен по своите ткаенини и трговијата со волна, а најпознат бил по производството на таписерии - до таа мера што на англиски и италијански зборот Arras (Arazzi на италијански) се употребувал како сининим за таписерија.
Арас секоја година привлекува илјадници посетители, кои најчесто ја истражуваат архитектурата и историските градби на градот. Најголеми знаменитости се Градското собрание и неговата камбанарија (наведена како светско наследство на УНЕСКО од 15 јули 2005 година), „Бовес“ (лавиринт на 10 м под градот), плоштадите (La Place des Héros и La Grand'Place), Уметничката четврт (Театарот на Арас и хотелот de Guînes ), Областа на опатијата (Обатија Saint-Vaast и катедралата во Арас), цитаделата Вобан и локалитетот Неметакум (античкиот град основан од Римјаните пред 2000 години). Канадскиот национален споменик на Вими е на излезот од градот.
Антика/Основање
Арас бил основан од белгиското племе Атребати и го нарекле Неметоцена (што значи „свето место“) поради неметонот што веројатно го имало таму. Подоцна Римјаните го преименувале во Неметакум/Атребатум и станал нивен важен гарнизонски град.
Пред средниот век
Во 843 година, Арас бил седиште на округот Артоа кој станал дел од кралскиот домен во 1191 година. Името Арас прв пат било спомнато во 12 век.
Во 4 век, Неметакум бил познат по уметноста и занаетчиството, како и по трговијата со текстил низ целото царство. Во 406-407 година, градот бил заземен и уништен од германските освојувачи. Во 428 година, Салиските Франки предводени од Хлодион ле Шевелу ја презеле контролата врз регионот вклучувајќи го и сегашниот департман Сом.
Жителите на градот го примиле христијанство кон крајот на 4 век. Во 499 година, по покрстувањето на Хлодовик I во Арас била создадена Римокатоличката бискупија во Арас, а прв бискуп бил Свети Васт.
Доцен среден век
Во текот на средниот век, со Арас владееле различни феудални владетели и феуди, како Грофовијата Фландрија, Војводството Бургундија, шпанскиот огранок од Хабсбуршката династија и Франција. Во 1430 година, Јованка Орлеанка (Jeanne d'Arc на француски), била затворена во регионот на Арас. Во градот во 1435 г. се одржал Конгресот од Арас, неуспешен обид да се стави крај на Стогодишната војна. По смртта на војводата Карло Смелиот од Бургундија во 1477 година, францускиот крал Луј XI ја презел контролата врз Арас, но жителите од градот, биле лојални на Бургундијците и ги протерале Французите. По ова Луј XI лично да го опколил Арас и ги срамнал ѕидините на градот, а жителите биле протерани, на чие место дошле лојални поданици од други делови на Франција. За целосно да го уништи идентитетот на градот, Луј привремено го преименувал привремено во Франшиза. Во 1482 година, во градот бил потпишан Араскиот договор со кој завршила војната меѓу Луј XI и Максимилијан I ; десет години подоцна, градот му бил отстапен на Максимилијан. Потоа бил наследен на шпанските хабсбурзи како дел од Шпански Ниски Земји.
Арас останал под шпанска власт од 1493 до 1640 година кога бил заземен од Французите.
Француска револуција
Максимилијан де Робеспјер, француски правник и политичар роден во Арас е една од најпознатите и највлијателните личности од Француската револуција. Робеспјер, исто така, придонел во составувањето на Декларацијата за правата на човекот и граѓанинот.
Светски војни
За време на поголемиот дел од Првата светска војна, Арас бил на околу 10 км оддалечен од фронтовата линија, а во близина на градот се одиграле низа битки, како Битката кај Арас (1914), Битката кај Арас (1917) и Втората битка за Сом како дел од Стодневната офанзива во 1918 година.
По завршувањето на Првата светска војна (1918), градот бил толку тешко оштетен што три четвртини од него морало да се обноват.
Во првите фази од Втората светска војна, за време на инвазијата на Франција во мај 1940 година, градот се нашол во средиштето на голем британски контранапад. По неуспешниот контранапад Арас бил окупиран од Германците и 240 осомничени членови на францускиот отпор биле погубени во тврдината Арас. На 3 септември 1944 година, градот бил ослободен.
Географија
Арас се наоѓа во северна Франција во регионот Горна Франција. Се наоѓа на 182 км северно од Париз и на 110 км источно од Ла Манш.
Геологија
Градот Арас се наоѓа на голема варовничка висорамнина. Варовникот се депонирал во доцна креда пред 90 милиони години. Порано се се ископувал за изградба на најпрестижните градби во Арас. Затоа, жителите го викале La ville blanche (Белиот град).
Збратимени градови
Арас е збратимен со:
Самтер (округ во Алабама)
Самтер (Choctaw County) е округ во сојузната американска држава Алабама. Главен град на округот е градот Ливингстон. Според пописот во САД од 2010 година, бројот на населението во округот изнесува 13,763 жители.
Географија
Округот зафаќа површина од 2,365 км2, од кои 2,344 км2 се копно, а останатите 22 км² вода. Се граничи со окурзите:
Демографија
Според пописот во 2000 година, округот броел 14,798 жители, 5,708 домаќинства и 3,664 семејства. Густината на населеност изнесувала 6 жители/км2. 25.92% од населението го сочинувале припадници на белата раса, а 73.17% на црната.
Смрдешник
Смрдешник или Кокарџа (Κοκάρτζα, Кокарѕа) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Историја
Селото претставува велепоседнички имот на неколку богати каракачански семејства, кои располагаат со вкупна површина од 5.600 декари обработлива земја. Ова мало село во минатото било населено со македонско население, но тоа се иселило во соседното село Женско.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 43 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 49 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 62 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 49 жители, во 1971 година имало 33 жители, во 1981 година имало 66 жители, додека во 1991 година имало 70 жител.
Ребека Фергусон
Ребека Луиза Фергусон Сундстром (родена на 19 октомври 1983 година) е шведска глумица. Ја започнала својата глумечка кариера со шведската сапунска опера Nya tider (1999–2000) и продолжила да глуми во филмот Дух што се дави (2004). Таа дошла до меѓународна важност со нејзиниот портрет на Елизабет Вудвил во британската телевизиска минисерија Белата кралица (2013), за која била номинирана за Златен глобус за најдобра глумица во минисерија или телевизиски филм.
Фергусон глумела како агентката на МИ6, Илса Фауст во акциониот шпионски филм: Невозможна мисија - Нечесните нации (2015) и неговото продолжение во (2018). Таа исто така ја играла Џени Линд во музичкиот филм „Најголемиот шоумен“ и глумела во научно-фантастичниот хорор филм „Живот“ (и во 2017 година), глумела во хорор филмот „Заспан доктор“ (2019) и имала споредна улога во комедијата-драма Флоренс Фостер Џенкинс (2016), мистериозниот трилер Девојката на возот (2016) и научно-фантастичниот филм Маж во црно: Интернационал (2019). Таа ја портретирала Лејди Џесика во научно-фантастичниот епик „Дјун“ (2021).
Ран живот
Фергусон е родена во Стокхолм и израснала во областа Васастан во центарот на Стокхолм. Нејзината мајка, Розмари Фергусон, е Британка, и се преселила од Британија во Шведска на 25-годишна возраст. Нејзиниот татко е Швеѓанец. Нејзината баба по мајка е од Северна Ирска, а нејзиниот дедо по мајка е Шкотланѓанец. Фергусон го зела презимето на нејзината мајка како уметничко име.
Таа посетувала училиште за англиско говорно подрачје во Шведска и пораснала двојазично, зборувајќи шведски и англиски. Фергусон одела на Музичкото училиште на Адолф Фредрик во Стокхолм и дипломирала во 1999 година.
Од 13-годишна возраст, таа работела како модел и се појавувала во списанија и телевизиски реклами за реклами за козметика, облека и накит. Фергусон танцувала од многу рана возраст; таа танцувала балет, тап-танц, џез, уличен фанк и танго. Таа предавала аргентинско танго во танцова компанија во Лунд, Шведска неколку години, додека ја продолжила својата работа на неколку кратки уметнички филмски проекти. Несигурна дали сакала да глуми, Фергусон имала други работи, како на пример да работи во дневен центар, како дадилка, во продавница за накит, во продавница за чевли и во корејски ресторан.
Кариера
Фергусон станала познат како девојка од високата класа Ана Грипенхиелм во шведската сапуница Nya tider (1999–2000). Таа подоцна ја играла Криси Ериксон во шведско-американскиот сапун Оушн Ејв (2002). Шведскиот режисер Ричард Хоберт ја забележал на градскиот пазар Симрисамн во 2011 година, поради што таа глумела во неговиот филм „Еднонасочно патување до Антиб“. Таа, исто така, се појавила во хорор филмот Дух што се дави (2004) и филмот VI од 2013 година заедно со Густаф Скарсгард.
Во 2015 година, Фергусон ја имала главната женска улога во петтата Невозможна мисија – Нечесните нации, за кој што добила позитивна критика. Том Круз ја избрал Фергусон да глуми покрај него во филмот откако ја гледал во Белата кралица. Таа репризирала својата улога во 2018 година. Тоа е најголемиот комерцијален успех на Фергусон досега. Таа ги играла двојните улоги на Катја и Лорен во шпионскиот трилер од Ладна Војна во режија на Шамим Сариф, И покрај снегот што паѓа (2016 година), покрај Сем Рид и Чарлс Денс. За нејзината изведба во филмот, таа ја освоила наградата за најдобра глумица на фестивалот на независен филм во Прага во 2016 година. Подоцна истата година, Фергусон се појавила во Флоренс Фостер Џенкинс на Стивен Фрирс заедно со Мерил Стрип и трилер адаптацијата на книгата на Тејт Тејлор Девојката на возот.
Во 2017 година, Фергусон играла главната женска улога во сај-фај хорор филмот Живот, наспроти Џејк Гиленхал и Рајан Рејнолдс, глумела во трилерот на Томас Алфредсон Снешкото, заедно со Мајкл Фасбендер и Шарлот Гензбур, и глумела како шведската оперска пејачка Џени Линд во музичкиот филм „Најголемиот шоумен“, со Хју Џекмен и Мишел Виламс. Во 2019 година, Фергусон имала неколку главни филмски улоги, вклучително и во „Заспан Доктор“, адаптација на истоимениот роман на Стивен Кинг. Таа ја игра Лејди Џесика во адаптацијата на Дени Вилнев на „Дина“, поставена за 2021 година.
Личен живот
Во 2018 година, таа ја објавила својата бременост, а подоцна истата година ја родила ќерката со нејзиниот сопруг Рори. Во јануари 2019 година, таа објавила дека таа и Рори неодамна се венчале. Таа и нејзиниот сопруг имаат куќа во Ричмонд, југозападен Лондон, поради близината на студијата Пајнвуд и Шепертон.
NGC 4026
NGC 4026 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4026 се споменува и како UGC 6985, MCG 9-20-52, CGCG 269-29.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4026 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4026 има привидни димензии од 5,2' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 178°.
Други поделби
Проучување на NGC 4026 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37760. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3454. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Телика (вулкан)
Вулканизам
Телика има шест врва, од кои највисокиот е 1036 метри висок. Има двоен кратер на врвот, 700 метри широк и 120 метри длабок. Телика често еруптирала од Шпанската колонизација на Америка. Последната ерупција била на 29 јули 2020 година. Најголемата регистрирана ерупција на Телика, била во 1529 година и имала Индекс на вулканска експлозивност од 4.
Телика станал активен во август 1999 година. Ерупцијата предизвикала пад на пепел, а на 18 август било забележано езеро од лава во кратерот на врвот. Ерупциите на пепел продолжиле до февруари 2000 година, а потоа се намалиле. Од 9 јануари до февруари 2007 година, ерупциите со мала пепел создале облаци од пепел кои достигнувале надморска височина од 4900 стапки (1,5 км).
Во попладневните часови на 7 мај 2015 година, Телика ја зголемил својата вулканска активност, со експлозии и земјотреси со слаб интензитет. Овие експлозии произвеле емисии на гас и вулканска пепел. Ноќта на 10 мај, се случила експлозивна ерупција, посипувајќи ги околните градови со пепел. Од вулканот се регистрирани бројни мали ерупции во текот на следните месеци, вклучително и онаа што предизвикала паѓање на пепел во Леон на 23 септември. Нема информации за поголема штета или повредени.
Туризам
Општата близина до градот Леон ја прави Телика популарна туристичка атракција. Повеќето планинарења влегуваат низ малиот град Сан Хасинто, познат по јами од кал и мала фабрика за производство на геотермална електрична енергија.
Миле (река)
Миле (Miele) — река во округот Дитмаршен. Миле се води и како мочуриштен водотек.
Миле има две соединувачки потоци, Нордер и Зидер Миле. Тие се спојуваат кај Мелдорф и течат низ Шпајхерког, за подоцна да се влијат во Мелдорфскиот Залив во Северното Море. Миле потекнува од западната област околу Хајде-Ицехо. Нордермиле извира во Филер Мор и е создадена од неколку помали потоци. Зидермиле извура од Зидермор кај Тенсбител-Рест. Миле припаѓа на речниот слив на Ајдер.
Адидас Ал Рихла
Адидас Ал Рихла (الْرِّحْلَة) е фудбалска топка со која се играло Светското првенство 2022 во Катар. Топката е дизајнирана од страна на германскиот производител за спортска опрема Адидас. Топката содржи суспендирана инерцијална мерна единица во нејзиниот состав што му доставува на VAR судијата моментални, многу детални податоци за движењето на топката. Топката е дизајнирана за одржливост, бидејќи е првата официјална топка за Светско првенство произведена со еколошки мастила и лепила.
Име
На арапски Ал Рихла значи "патување": Рихла е исто така традиционален жанр на арапската литература за патувања.
Историја
Адидас ја претставил „Ал Рихла“ на 30 март 2022 година. На презентацијата во Катар биле некои поранешни освојувачи на Светското првенство како Кака (Бразил) и Икер Касилјас (Шпанија), како и некој други фудбалери како Фарах Џефри (Саудиска Арабија) и Нуф Ал Анзи (Обединети Арапски Емирати).
Список на државни водачи во 1801 година
Ова е список на државни водачи во 801 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Турбан
Турбан — долго платно со облик на шал што се обвиткува околу капата или главата. Платното е направено од фин материјал и неговата должина може да достигне и до 10 метри. Потекнува од античко време (Асирија, Персија, Египет), а денес тоа е наглавна носија која се користи главно кај муслиманите. Исто така турбанот бил носија на христијани и Евреи во исламскиот свет, а и денес го носат некои немуслимани, особено индиски Индуси и Сики. Денес турбанот е не само народна ознака на Арапите, туку е и ознака за општествена припадност - занает. Бојата на турбанот е прецизно одредена на пр. шерифите (шарифите) носат зелен турбан, улемите го носат турбанот завиткан околу тарбуш... Турбан најчесто го користеле и османлиските султани како своја круна.
Равне на Блоке
Равне на Блоке (словенечки: Ravne na Blokah) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Битка на Сфактерија (1825)
Битката на Сфактерија се одвила на 8 мај 1825 година на островот Сфактерија, Грција помеѓу египетските сили предводени од Ибрахим Паша и грчките сили предводени од Цамадос и Маврокордатос. Египетските сили им нанеле пораз на грчките. битката е дел од т.н. Грчка војна за независност.
Гизенсдорф
Гизенсдорф (Giesensdorf) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Геран Гентеле
Горан Џентеле (29 септември 1917–18 јули 1972 година) бил шведски актер, режисер и оперски менаџер. Тој бил накратко генерален директор на Метрополитен операта во Њујорк Сити во 1972 година.
Биографија
Роден во Стокхолм, Џентеле студирал од 1944 до 1946 година на Кралската академија за драмска обука, започнувајќи кратка кариера како филмски актер не долго потоа. Набрзо се свртел кон режија, работејќи извесно време во Кралскиот драмски театар, а потоа во Кралската шведска опера каде што неговите позначајни продукции ги вклучуваа „The Consul“ на Џан Карло Меноти и „Aniara“ на Карл-Биргер Бломдал. Тој станал директор на компанијата во 1963 година.
Режирал и филмови во приближно истиот период (1947-1969), правејќи најмалку 15 играни и телевизиски филмови. Неговиот филм Leva på 'Hoppet' 1951 година бил награден со Сребрена мечка за комедија на Меѓународниот филмски фестивал во Берлин.
Тој го наследил Сер Рудолф Бинг како директор на Метрополитен операта во Њујорк Сити во 1972 година. Набргу по преземањето на функцијата, на 18 јули 1972 година, Џентеле загинал во сообраќајна несреќа додека бил на одмор во Сардинија; загинал заедно со две негови ќерки кога автомобилот во кој се возеле директно се судрил со камион. Третата ќерка била повредена како и сопругата на Џентеле, Марит. Шујлер Чапин, асистентот на Џентеле бил именуван за глумечки директор се одеднаш.
Наследство
И покрај фактот дека тој бил на функција само неколку недели по неговата смрт, неколку од плановите на Џентеле за компанијата биле спроведени под Чапин. Најзначајните од овие било ново производство на Жорж Бизе Кармен наменета за Мерилин Хорн;ова било искористено за отворање на сезоната 1972-1973. Џентеле бил вториот генерален директор на Метрополитен зад Херберт Витерспун кој починал пред почетокот на вечерта на неговата прва сезона со компанијата.
Награди
Џентеле ја освоил наградата Сребрена мечка (комедии) на првиот Меѓународен филмски фестивал во Берлин за неговиот филм Лева по „Хопет“.
Никола Баџоли
Никола Баџоли (Nicola Bagioli; р. во Сондрио) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Џек Даниел
Џаспер Њутн „Џек“ Даниел (Jasper Newton "Jack" Daniel; Линчбург, 5 септември 1846 година — Линчбург, 10 октомври 1911 година) — американски производител на алкохолни пијалоци и основач на дестилеријата за виски Џек Даниелс.
Животопис
Џаспер Њутн е роден како најмлад од десетте деца на Келавеј и Лусинда. Мајката и таткото на неговиот татко се доселиле во Америка кон крајот на XIX век. Неговиот дедо Џозеф „Џоб“ Даниел е роден во Велс, додека неговата баба Елизабет Келавеј е родена во Шкотска. Тој имал велшко, англиско, шкотско-ирско и ирско потекло.
Според еден извор, тој се родил во јануари 1849 година. Меѓутоа, корпорацијата Браун-Форман, сегашен производител на брендот Џек Даниелс, тврди дека е обичај да се слави неговиот роденден во септември. Неговата мајка починала кратко по неговото раѓање, најверојатно поради компликации на породувањето. Во јуни 1851 година неговиот татко повторно се оженил и имал уште три деца со маќеата на Даниел, Матилда Вензант.
Компанијата која во моментов е сопственик на дестилеријата тврди дека започнала со работа во 1866 година. Меѓутоа, во биографијата објавена во 2004 година со наслов Крв и виски: Живот и време на Џек Даниел, писателот Питер Крас тврди дека податоците за тоа земјиште и податоци од тапијата укажуваат дека дестилеријата не се отворила пред 1885 година.
Бидејќи Даниел никогаш не се оженил и немал деца, тој го зел неговиот омилен внук Лем Мотолоу како свој. Мотолоу бил надарен за работа со броеви и за кратко го водел целото книговодство за дестилерија. Даниел починал од труење на крвта во Линчбург во 1911 година. Инфекцијата, наводно, започнала кај неговиот палец, со кој го шутнал сефот, бесен бидејќи не можел да го отвори едно утро на работа затоа што често ги заборавал комбинациите. Неговите последни зборови биле „Уште еден пијалок, те молам“. Овој настан беше повод за маркетинг постер користен во лондонското метро во јануари 2006 година, на кој пишувало „Поука: Никогаш не одете на работа рано. „. Честа шега која се раскажува за време на посетата на дестилеријата е дека единственото нешто што му требало на Џек му требаше за да ја отстрани инфекцијата е малку од неговото виски.
Хиџаб
Терминот хиџаб (арапски حجاب) се однесува на вел или шамија која ја носат некои жени со исламска вероисповед и на конзервативно облекување на жени во исламот воопшто. Буквално овој арапски збор се преведува како завеса или покривање. Шеријатот го дефинира овој начин на облекување како покривање на целото тело, освен за лицето и дланките. . Исламските училиштата му даваат на хиџабот поширока симболика и значење претставувајќи го како симбол на скромност, приватност и морал. Постојат различни ставови за хиџабот. Додека во земји како што се Иран и Саудиска Арабија, се бара од муслиманките да го носат во јавноста, во училиштата во Франција и во Турција е забранет.
457 Алегенија
457 Алегенија — астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф и Арнолд Швасман на 15 септември 1900 година. Привременото име на астероидот бил 1900 FЈ.
Милан Пантиќ
Милан Пантиќ (18 декември 1954 – 11 јуни 2001) бил српски новинар убиен од непознати сторители на 11 јуни 2001 во Јагодина.
457 Алегенија
Именуван е во чест на северното маало на градот Питсбург, Пенсилванија кое имало научно и индустриско наследство. Овде се произведени најфината астрономска опрема од раниот век.
Милан Пантиќ
Животопис
Пантиќ работел како новинар за Вечерње новости, главно известувајќи за криминал и судски процеси во Јагодина. За написите коишто ги пишувал добивал телефонски закани.
Смрт
Милан Пантиќ бил убиен на 11 јуни 2001 година пред 8 часот изутрина во близина на влезот на зградата на неговиот стан од страна на непознати напаѓачи, кои го нападнале со тап предмет. Тој бил излезен до продавница да купи леб. Организацијата на медиуми од Југоисточна Европа го осудила убиството барајќи од српските и југословенските власти да ги идентификуваат и да ги казнат сторителите. Во 2014 Станко Којиќ (кој во 2013 бил осуден на 32 години затвор за геноцидот во Сребреница) бил викнат на распит за убиството. Во 2016 случајот уште не бил расветлен а Дуња Мијатовиќ, претставничка за слободата на медиумите при ОБСЕ ги повикала српските власти да ги зголемат напорите за наоѓање и казнување на убијците.
Килопонд
Килопонд (од лат. pondus = „тежина“, симб. кп или kp ) или килограм-сила (симб. кгс или kgF) е гравитациска метричка единица за сила. Единицата ја изразува силата на килограм маса во гравитациско поле од (стандардна гравитација, т.е. вопросечена вредност на Земјината тежа). Затоа, еден килопонд по дефиниција е еднаков на. Сразмерно на тоа, еден грам-сила (гс) изнесува, а еден милиграм-сила изнесува.
Покрај науката, единицата се користи и за изразување на напрегањето на велосипедските жици, за вртежен момент што се изразува во килопондметри (кмп) за неформално изразување на притисок во килограми по сантиметар квадратен (1 кп/см2 = 1 ат ≈ 1 бар ≈ 1 атм), за повлечокот на лакот во стреличарството, и за дефинирање на „метричка коњска сила“ како 75 килопондметри во секунда и техничката атмосфера (ат) како 1 килопонд на сантиметар квадратен.
Сродни единици
Во разни полиња присутни се и единиците тон-сила, мегаграм-сила и мегапонд (Мп), кои изнесуваат 1000 килопонди.
Во некои полиња се користи единицата декањутн (daN) како приближна на килопондот, со тоа што декањутнот има точно (наместо приближно) 10 њутни.
IC 29
IC 29 — галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 29 се споменува и како ESO 602-19, MCG -3-57-7.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 29 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 29 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 25 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 14' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на IC 29 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68826.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Картахена (Шпанија)
Картахена (Al-Qartājanna قرطاجنة, Carthago Nova) — шпански град и голема поморска станица која се наоѓа во автономната покраина Мурсија, покрај средоземниот брег во југоисточна Шпанија. Картахена има население од 216,301 жител (2015) и е втора најголема општина во Мурсија и 22. најголема во државата. Метрополитенската област на Картахена, позната како Кампо де Картахена, има население од 409,586 жители.
Картахена е населена повеќе од два милениуми, основана околу 227 година п.н.е од картагинецот Хаздрубал Убавиот како Qart Hadasht, истото име како првичниот град Картагина. Градот го достигнал својот врв во текот на Римското Царство, кога бил познат како Carthago Nova (Новата Картагина) и Carthago Spartaria, главен град на покраината Карфагеника. Градот бил еден од најзначајните во текот на арапското освојување на Пиринејскиот Полуостров, под своето арапско име Qartayannat al-Halfa.