cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Девини Кули
Наоди
Крепоста што денес се гледа на врвот на гребенот носи градежни белези на XIII—XIV век. Градежниот слог е плочест, армиран со бројни дрвени греди (сантрач). Укрепениот простор имал димензии 160 × 52 м (0,7 ха). Поделен е со напречен ѕид во два дела. Во центарот на крепоста стоела главната кула (донжон), со димензии 8 × 8,5 м и висока, денес, до 5 метри. На зарамнетиот врв се зачувани многу делови од одбранбен ѕид кој околу врвот оградувал простор со димензии од 150 × 80 метри. Во внатрешноста на тврдината има две кули од кои едната има зачувани ѕидови и до височина од пет метри. Бедемот и кулите се градени од кршен камен и варов малтер и се дебели 1,5 метар. Во горниот дел на тврдината има голем водосклад. Во јужното подножје, непосредно веднаш до левиот брег на Треска е зачувана квадратна градба чии ѕидови се високи до пет метри, а месното население ја нарекува Занданот. По површината на тврдината, како и на сите страни на падините, се среќаваат остатоци од градежен материјал, покривни ќерамиди, фрагменти од керамички садови, питоси. . Просторот на подградието има големина од 2,5 ха. Покриен е со остатоци од некогашните куќи, со парчиња од средновековна керамика и ковано железо (клинци и кламфи, ножови и др.), многу железна згура и парчиња сурово железо. Позначајни наоди: дел од бронзен крст — енколпион, прстен (X—XII век), монети — бакарни скифати од XIII век (бугарски и латински имитации), српски сребрени пари од XIV век.
Средновековна црква
Во јужното подножје на ридот веднаш до самите карпи под ѕидините, постои и голема градба на средновековна црква со купола во рушевини, околу која се наоѓаат и селските гробишта на селото Девич. За црквата која е доста забележителна според архитектонскиот стил на градба (налик на Св. Андреја и Св. Никола - Шишевски на Матка) може да се претпостави дека е изградена во XIV век, додека меѓу мештаните на Девич, постои предание дека нејзините најстари темели потекнуваат од VII век. Црквата е прекрасно градена. Градбата на црквата е доста голема, таа е трикорабна со форма на впишан крст, кружна купола и апсида, со ѕидови високи до 4 метри. За жал, не се зачувани никакви фрески, дел од покривот е веќе срушен под дејство на атмосферските влијанија и е неопходна интервенција за зачувување на ова културно наследство.
Мумија (филм од 1932)
Мумија (англиски: The Mummy) — американски филм од 1932 година, во режија на Карл Фројнд (Karl Freund), според сценариото на Нина Вилкокс Путнам (Nina Wilcox Putnam) и Ричард Шајер (Richard Schayer). Главните улоги ги играат: Борис Карлоф (Boris Karloff), Зита Џохан (Zita Johann), Дејвид Менерс (David Manners), Артур Бајрон (Arthur Byron) и Едвард Ван Слоун (Edward Van Sloan).
Синопсис
Познатиот англиски археолог Џозеф Вемпл (го игра Бајрон) пронаоѓа необична мумија во Египет - од телото не биле извадени внатрешните органи, туку станува збор за принцот Имхотеп (го игра Карлоф) кој бил жив закопан. Заедно со мумијата е пронајден и ковчег со записот на богот Тот, кој може да ги оживее мртвите. Еден член на експедицијата го отвора ковчегот и се обидува да го прочита записот, но тогаш мумијата оживува, а тој полудува од страв. Десет години подоцна, синот на Џозеф, Френк Вемпл (го игра Менерс) се подготвува да го напушти Египт, откако неговата археолошка експедиција завршува неуспешно. Меѓутоа, него го посетува непознат човек, кој му соопштува каде се наоѓа гробницата на една древноегипетска принцеза. Пронајдената мумија на принцезата е изложена во музејот во Каиро, а во Египет доаѓа и професорот Џозеф Вемпл. Една вечер, музејот го посетува мистериозниот човек, кој ја изговара молитвата со цел да ја оживее принцезата. Меѓутоа, неговите зборови ја хипнотизираат Хелен Гросвенор (ја игра Џохан), ќерката на британскиот гувернер на Судан, која во тоа време се наоѓа на една забава. Таа се обидува да влезе во музејот и паѓа во несвест на влезот, а ја спасуваат таткото и синот Вемпл. Истовремено, чуварот на музејот го здогледува натрапникот во музејот, но веднашпаѓа мртов. Френк Вемпл се вљубува во Хелен, а во неговиот стан доаѓа непознатиот човек, кој си го бара записот на богот Тот. Тогаш, докторот Милер (го игра ван Слоун), кој ја придружува Хелен, открива дека непознатиот човек е мумијата на принцот Имхотеп, откриена од професорот Вемпл. Кога професорот Вемпл се обидува да го запали записот, Имхотеп го убива со помош на телепатија. Истовремено, тој ја принудува Хелен да го посети во неговиот дом и тогаш ѝ кажува дека таа е духот на неговата мртва принцеза. Подоцна, тој повторно ја хипнотизира Хелен и се обидува да ја убие, сакајќи да ја оживее со помош на записот на богот Тот и така и неа да ја претвори во бесмртна мумија. Меѓутоа, Хелен ја замолува божицата Изида, која го убива Имхотеп во моментот кога тој се обидува да ја убие Хелен. Тогаш, мумијата на Имхотеп се распаѓа, а Хелен и Френк конечно можат да бидат заедно.
Пешна (Девич)
Пешна — археолошко наоѓалиште во поречкото село Девич. Претставува гробница од доцноантичко време. Се наоѓа пред влезот во истоимената пештера, каде е откриена гробница со свод од тули и страничен влез од западната страна.
Мирах
Мирах или Бета Андромеда (Beta And / β And / β Andromedae) е црвена ѕвезда џин од соѕвездието Андромеда. Спектрален тип M0, се наоѓа на речиси 200 светлосни години од овде. Класифицирана е како полупостојана ѕвезда, со величина која варира од +2,01 to +2,10.
Демократска партија на Албанија
Демократска партија на Албанија (Partia Demokratike e Shqipërisë) е централно-десна, конзервативна, политичка партија во Албанија и е на власт од парламентарните избори од 2005 година. Таа има статус на набљудувач во Европската Народна Партија (EPP), додека во Центристичката Демократска Интернационала е полноправен член.
Пирамида на Сенусрет III
Пирамидата на Сенусрет III (Лепсиус XLVII) ― староегипетска пирамида сместена во Дахшур и изградена за фараонот Сенусрет III од 12-та династија (19 век пр.н.е.).
Пирамидата е најсеверната меѓу оние на Дахшур и стои околу 1,5 километри североисточно од Црвената пирамида на Снофру. Подигната е на израмнето тло и составена од ќерпич, покриено со обвивка од бели варовнички блокови, кои се потпираат на темелите. Првпат била ископана во 1894 година од францускиот египтолог Жак де Морган, кој успеал да стигне до гробницата откако открил тунел ископан од стари разбојници на гробници. Неодамнешната кампања ја водел Дитер Арнолд во текот на 1990-тите.
Пирамидски комплекс
Изворниот проект ја вклучувал главната пирамида заедно со северна капела и мал источен мртовечки храм, сите опкружени со внатрешен ѕид. Надвор од овој простор биле седум гробници кои припаѓале на кралиците и принцезите на Сенусрет, а целиот комплекс повторно бил опкружен со надворешен ѕид; овој ѕид бил зголемен за време на работењето со цел да се смести голем храм на јужната страна и патека. Остатоците од шест свети барки биле ископани надвор од надворешното просторје на јужната страна.
Сега урнатиот источен храм бил со многу мала големина, можеби знак за опаѓање на традиционалниот погребен култ, како што предложил Арнолд. На преостанатите релјефи биле прикажани конвенционални сцени на приноси на устоличениот Сенусрет III. Јужниот храм најверојатно бил срушен за време на Новото Кралство и според неговите темели се состоел во колонадиран двор и внатрешно светилиште. Храмот на долината не бил откриен.
Многу шахтовни гробници кои припаѓале на кралските жени биле откриени на северната и јужната страна на главната пирамида; се верувало дека на овие шахти има мастаби, додека Арнолд во 1997 година не покажал дека тие се состојат од сложена хипогеа од седум мали пирамиди. Истражувањата на северните гробници довеле до откривање на богатствата на принцезите Ситатор и Меререт (меѓу овие предмети, познатите пекторали со имињата на Сенусрет II, Сенусрет III и Аменемхат III сега изложени во музејот во Каиро), како и саркофазите на принцезите Менет и Сенетсебтиси и на кралицата Нефертенут. Меѓу јужните гробници, најисточната била откриена во 1994 година и нејзиниот хипогеј довел до погребна комора сместена под главната пирамида. Тука, бил пронајден гранитен саркофаг, заедно со некои предмети што го носат името на Кенеметнеферџет I Верет, кралската мајка на Сенусрет III.
Хипогеј
Де Морган со месеци се борел да го најде првичниот влез; откако ископал неколку тунели насочени кон средината на споменикот, конечно го нашол тунелот на крадците. Еден од пасусите бил покриен со графити кои биле прилично туѓи за египетските канони, а најпознатиот меѓу нив претставува човечка глава со истакната фризура. Де Морган тврди дека тунелите и графитите биле направени од семитски разбојници на гробници за време на окупацијата на Хиксос. Од тунелите на крадците, де Морган успеал да го пронајде првичниот влез. Од влезот, кој се наоѓа на западната страна на пирамидата, долг надолен ходник водеше до претсобје што ги поврзувал складиштето на западниот ѕид со кралската комора на источниот ѕид, последното направено од гранит и обезбедено со гранитен саркофаг на западната страна, и ниша за канопскиот ковчег на јужната. Гранитните ѕидови на погребната комора биле обелени со гипс. Над комората Арнолд пронашол три носечки сводови направени од гранит (долниот), варовник (средниот) и тули од кал (горниот) кои требале да ја носат тежината на ѕидовите на основната комора со цел да се спречи уривање на покривот. Кралската комора содржела керамика и кама, додека гранитниот саркофаг бил празен. Можно е Сенусрет III никогаш да не бил погребан таму и дека можеби ја претпочитал својата абидоска гробница како негово последно место за починка, како што предложува недостатокот на систем за блокирање во овој хипогеј.
Империум
Во Стариот Рим, Империум било форма на авторитет што го поседувал граѓанин со цел да контролира воен или владин ентитет. Таа се разликува од акутоториите и потестасите, различни и генерално инфериорни видови моќ во Римската Република и Империја. Нечиј империум може да биде над одредена воена единица, или може да биде над провинција или територија. Поединците на кои им била дадена таква моќ се нарекувале судии или почетници. Тука спаѓаат и адулниот дел од едилите, преторите, конзулот, магистер еквитум и диктаторот. Во општа смисла, империумот бил опсег на нечија моќ и може да вклучи се, како што е јавна канцеларија, трговија, политичко влијание или богатство.
Лични одлики
Во Стариот Рим, империумот можел да се користи како термин што означува одлика на луѓето, богатството што се чува во предмети или мерката на формална моќ што ја имале. Оваа квалификација може да се користи во прилично лабав контекст (на пример, поетите го користеле тоа, непотребно да пишуваат за државните службеници). Сепак, во римското општество, тоа било исто така поформален концепт на правна власт. Човек со империум („ император “), во принцип, имал апсолутен авторитет да го примени законот во рамките на својата магистратура или пропагистрација. Тој би можел да биде ставен на вето или да биде соборен или од судија или пропагатор, кој бил колега со еднаква моќ (на пр. Колега конзул) или од оној чијшто империум го надминал неговиот - т.е. еден од империјалниот маиус (поголем империум).
Некои современи учители, како А.Х.М Џонс, го дефинирале империумот како „моќ што е дадена од државата на една личност со цел да го направи она што смета дека е во најдобар интерес на државата“.
Империум може да се разликува од регнумот или кралската моќ, која била наследена. Империум првично бил воен концепт, моќ на командантот (генерал во армијата) да командува. Зборот потекнува од латинскиот глагол, implare (да командува). Царот за титулата се применуваше на царот, кој бил командант на вооружените сили. Всушност, латинскиот збор, император, ни го дава англискиот збор „emperor“.
Империум бил индициран на два истакнати начина. Куриле судија или промагистар носел палка од слонова коска со орел како негов личен симбол на функцијата. Секој таков судија бил придружуван од лактори кои ги носат фазите(традиционални симболи на империум и авторитет); кога надвор од помериумот, оските беа додадени на оружјето за да укажат на моќта на царскиот судија да донесе смртна казна надвор од Рим (секирите биле отстранети во рамките на помериумот ). Бројот на лектори кои присуствувале до судијата бил јасен показател за степенот на империум. Кога бил на терен, судијата кој поседувал империум поголем или еднаков на почетничкиот носел појас ,ритуална плетенка на предниот дел на својата кијара. Понатаму, секој човек што извршува импиум во рамките на својата сфера на влијание имал право на курилата на движење.
Како што може да се види, диктаторскиот империум бил супериорен во однос на конзуларните, конзуларните на клетите и на клеветничкиот на едемиличарот; постои историски спор во врска со тоа дали или не приматорскиот империум бил супериорен во однос на „копи-магистерски“ империум. Промагистарот, или маж за извршување на курилската канцеларија без всушност да ја поседува таа канцеларија, исто така, поседува империум во истиот степен како вистински службеници и присуствуваа на еднаков број лактори.
Одредени вонредни комисии, како што е познатата команда на Помпеј, против пиратите, беа инвестирани со империум маиус, што значи дека ги надминале сите други сопственици на империум од ист тип или ранг (во случајот на Помпеј, дури и конзулите) во рамките на нивната сфера на команда (неговата да се биде „врвен на морињата и на 50 милји на копно“). Imperium maius подоцна станал белег на римскиот цар.
Друга техничка употреба на терминот во римското право било за моќ да се прошири законот повеќе од само неговото толкување, кој се протега Imperium од официјалниот законодавците под постојано републикански устав: популарни собранија, Сенатот, судии, царот и нивните делегати на судската практика на правни советници.
Подоцна
Додека византиските источно римски цареви ја задржале целосно римската империја и го направиле епископскиот субјективен, во феудалниот Запад долго соперништво се спротивставило на тврдењата за превласт во рамките на пост-римското христијанство меѓу саркеротиумот во личност на папата и секуларната империја на Светиот римски Цар започнувајќи со Карло Велики, чиј наслов се тврдел дека ја „вратил“ канцеларијата на западно римскиот цар меѓу новите кралства на Западна Европа. И двајцата се однесувале на наследството на римското право по нивната титуларна врска со самиот град Рим: папата, епископот Рим, наспроти Светиот римски император (иако неговото место на моќ беше северно од Алпите).
Константиновата даровница, со која на папството му се ветил територијалниот Патримониум Петри во Централна Италија, станала оружје против царот. Првиот папа кој го искористил во службен чин и се потпирал на тоа, Лав IX, ја цитирал „Даровницата“ во писмото од 1054 година до Михаил I Цариградски, патријарх Цариградски, за да покаже дека Светиот Престол поседувал и земен и небесен империум, кралското свештенство. Оттука „Даровницата“ се стекнува со поголема важност и почесто се користел како доказ во црковните и политичките конфликти меѓу папството и секуларната моќ: Анселм од Лука и кардиналот Дејшдидит го вметнувале во своите збирки канони; Грацијан го исклучил од неговиот Декрет, но набргу му бил додаден како Палеја ; црковните писатели во одбрана на папството за време на конфликтите во раниот дел на 12 век го цитирале како авторитативно.
Во една горчлива епизода, папата Григориј IX кој неколкупати посредувал меѓу Ломбардите и Светиот римски цар Фредерик II го реафирмирал своето право на арбитража меѓу тврдечките страни. Во бројните манифестации на папата и царот станал очигледен антагонизмот меѓу Црквата и Државата: Папата за себе ја тврдел „командата на душите“ на imperium animarum (т.е. искажувајќи ја Божјата волја на верните) и principatus rerum et corporum во universo mundo 'princedom над сите нешта и тела во целиот свет', додека Царот сакал да го врати империум мунди, империја (како според римскиот закон) над (сега христијанскиот) свет - Рим повторно требал да биде главен град на светот и Фредерик требал да стане вистински император на Римјаните, па енергично протестирал против авторитетот на папата. Успесите на царот, особено неговата победа над Ломбардите во Битката кај Кортенувова (1237), само ја наметнала опозицијата меѓу Црквата и државата. Папата повторно го екскомуницирала „само-признаениот еретик“, „хулиот ѕвер на Апокалипсата“ (20 март 1239 година), кој сега се обидел да го освои остатокот од Италија, т.е. папските држави.
Божествен и земен империум
Во некои монотеистички религии како што е христијанството (Католичката црква каде што службениот јазик, латинскиот, користел изрази како Империум Деи / Домини), Божествената се смета дека имале супериорен империум, како главен крал на кралевите, но пред сè на земните сили. Секогаш кога едно општество ќе прифатело оваа Божествена волја да биде изразена на земјата, како од религиозен авторитет, ова може да доведе до теократска легитимација. Сепак, Католичката црква и повеќето други христијански групи го прифаќаат авторитетот на секуларните влади. Ако сепак, секуларен владетел ја контролира верската хиерархија, тој може да го искористи за да го легитимира сопствениот авторитет.
Така, апсолутната, универзална моќ била дадена на раниот ислам во првобитниот Калифат, а подоцна повторно ја тврдел Махдис.
Главниот министер на Хенри VIII, надбискупот Кантербери Томас Кранмер предложил отстранување на римскиот католички папски империум во империјата империја (латински за „држава во рамките на една држава“) со барање парламентот да го донесе Актот за воздржаност на жалби (1533) наведувајќи дека Англија била империја и дека круната била империјална, а една година подоцна актот за превласт прогласил заштитен крал на заштитниците и врховен поглавар на црквата на Англија.
И во Православна Русија, кога Петар Први Велики ги преземал византиските империјални титули Император и Автократор, наместо кралскиот цар, идејата за основање на Рускиот свет синод била да се стави крај на стариот Империум во империја на слободната црква,заменувајќи го синот со премногу независниот патријарх Москва, кој стана речиси соперник на Царевите - Петар сакал да ги обедини сите власти во себе, над Црквата, како и државата: преку неговите Обер-Прокуратор и синот, Царот управувал со Црквата апсолутно како и војската преку нивните соодветни министерства; тој ги назначил своите членови исто како и генералите; а руската влада ја продолжила својата политика до крајот на империјата во 1917 година.
Сува Чешма (Дебар)
Сува Чешма или Нова Гипсарница — археолошко наоѓалиште во Дебар. Претставува некропола од римско време. Во 1941-1944 година работниците на претпријатието „Расадник“ при обработувањето на земјата откриле повеќе гробови. Според кажувањето на еден од учесниците во тие работи, гробовите биле градени од камени плочи - тип циста, и во нив наоѓале прстени и бакарни пари. Во поново време, при изградбата на влезот за гипсарницата, исто така биле откриени и уништени гробови градени од камени плочи.
Шарл Азнавур
Шарл Азнавур (роден како Шахнур Вагинаг Азнавуријан, Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրեան; 22 Мај 1924 – 1 октомври 2018) бил француски пејач, лиричар, глумец, активист и дипломат. Познат по неговиот карактеристичен глас, во тек на неговата 70 годишна кариера, снимил повеќе од 1,200 песни испејани на осум јазици. Бил автор или соавтор на повеќе од 1.000 песни за себе и за другите. Азнавур бил еден од најпопуларните француски пејачи. Продал 180 милиони плочи   во текот на неговиот живот и бил наречен Френк Синатра  на Франција додека музичкиот критичар Стивен Холден го опишувал Азнавур како "француско поп божество". Тој веројатно е најпознатиот Ерменец на своето време. Во 1998 година, Азнавур бил прогласен за Забавувач на Векот од страна на CNN и корисниците на Тајм Онлајн од целиот свет. Бил прогласен за изведувач на векот, со околу 18% од вкупните гласови, на рамниште со Елвис П рисли и Боб Дилан. Азнавур пеел за претседатели, папи, членови на кралското семејство, како и на хуманитарни настани. Како одговор на земјотресот од 1988 година во Ерменија, тој ја основал добротворната организација Азнавур за Ерменија, заедно со неговиот долгогодишен пријател Левон Сајан. Во 2009 година, тој бил назначен за амбасадор на Ерменија во Швајцарија, како и за постојан делегат на Обединетите Нации од Ерменија во Женева. Неговата последна турнеја била во 2014 година. На 24 август 2017 на Азнавур му била доделена 2,618-та ѕвезда на холивудскиот Булевар на славните. Подоцна истата година тој и сестра му ја добиле наградата Раул Валенберг за заштита Евреите за време на Втората светска војна. Неговиот последен концерт се одржал во НХК Хол, Осака, на 19 септември 2018.
Живот и семејство
Азнавур е роден во Париз (6 округ), во семејство на уметници. Името му било Шахнур Вагинаг Азнавуријан како дете на ерменски имигранти Мишел Азнавуријан (од Ахалцихе, Грузија) и Кнар Багдасаријан, Ерменка од Смирна (денешен Измир, Турција). Татко му пеел во ресторани во Франција пред да отвори кавказки ресторан наречен Le Caucase. Родителите уште на рана возраст го натерале да настапува и тој престанал да оди на училиште на деветгодишна возраст. Го преземал сценското име "Азнавур".
Втората светска војна
За време на германската окупација на Франција за време на Втората светска војна, Азнавур и неговото семејство криеле Евреи и "голем број луѓе кои биле прогонувани од страна на нацистите, додека Шарл и неговата сестра Аида биле вклучени во спасувачки активности," според изјавата издадена во 2017 од страна на претседателот на Израел, Реувен Ривлин. Истата година, тој и Аида ја добиле наградата Раул Валенберг за нивните воени активности. "Семејството Азнавур било тесно поврзано со групата на отпорот на Мисак Манучијан и понудиле засолниште на Ерменци, Евреи и други, во нивниот стан во Париз, ризикувајќи ги сопствените животи."
Музичка кариера
На времето кога ја започнал својата кариера како музичар, Азнавур веќе ја познавал сцената. На деветгодишна возраст имал улоги и во една драма наречена Ѓаволчето во Париз и филм со наслов Војната на децата (француски: La Guerre des Gosses). Азнавур потоа се свртел кон професионалното танцување и имал настапи во неколку ноќни клубови. Во 1944 година тој и глумецот Пјер Рош почнале со соработка и заедно имале изведби во голем број ноќни клубови. Со ова партнерство Азнавур почнал да пишува песни и да пее. Нивниот прв успех бил во Канада во 1948-1950. Во меѓувреме, Азнавур ја напишал својата прва песна насловена J'ai bu во 1950 година. За време на раните фази на неговата кариера, Азнавур настапил пред Едит Пјаф во Мулен Руж. Пјаф тогаш го советувала да продолжи со пеењето и му помогнала да го развие неговиот специфичен глас. Понекогаш опишуван како "Френк Синатра на Франција" Азнавур честопати пеел за љубовта. Тој напишал или бил соавтор на мјузикли, на повеќе од илјада песни и деведесет и еден студиски албуми. Гласот му бил тенор, но поседувал ниски честоти и колорит потипични за баритон, што придонело за неговиот уникатен звук. Азнавур зборувал и пеел на многу јазици (француски, англиски, италијански, шпански, германски, руски, ерменски), што му помогнало да изведува во Карнеги Хол, во САД и во други поголеми места низ светот. Тој, исто така, снимил песна од ерменскиот поет од 18 век Сајат Нова, како и народната песна, Im Yare  на ерменски. Песната „Колку е тажна Венеција“ ("Que C'est Triste Venise"), испеана на француски, италијански ("Com'è Triste Venezia"), шпански ("Venecia Sin Ti"), англиски ("How Sad Venice Can Be") и германски јазик ("Venedig in Grau") доживеала голем успех во средината на 1960-тите години. Во 1974 Азнавур доживеал голем успех во Велика Британија, кога неговата песна "She" останала број 1 на топ листата во Британија четири недели. Неговата друга позната песна во Велика Британија била "The Old Fashioned Way" од 1973 која била на листата во Британија цели 15 недели. .
Во 2009 година, Азнавур бил на турнеја низ Америка. Турнејата започнала на крајот на април 2009 година и била одбележана со концерти низ САД, Канада и Латинска Америка. Во август 2011 објавил нов албум, Aznavour Toujours, со 11 нови песни. По објавувањето на Aznavour Toujours, тогаш 87-годишниот Азнавур започнал турнеја низ Франција и Европа, со 21 одржан концерт, после првиот во Олимпија во Париз. На 12 декември 2011 година одржал голем концерт во московската Државна Кремљска Палата. Концертот бил проследен со постојани овации и продолжение од околу петнаесет минути.
Во 2012 година, Азнавурсе заминал на турнеја во Северна Америка посетувајќи го Квебек и Амфитеатарот Гибсон во Лос Анџелес и бил гостин во повеќе емисии. На 16 август 2012 одржал специјален концерт во Грузија, во родното место на татко му, како дел од свеченото отворање на неодамна реставрираниот замок Рабати.
На 25 октомври 2013 Азнавур за првпат по 25 години настапил во Ројал Алберт Хол во Лондон. Во ноември 2013, Азнавур се појавил на концерт посветен на мирот, во Нокиа Арена во Тел Авив. Во декември 2013 имал два концерти во Холандија на Хајнекен Мјузик Хол во Амстердам и повторно во јануари 2016 година (првично закажани за ноември 2015 година но одложени поради проблеми со здравјето).
Во 2014, 2015 и 2016 година, Азнавур ја продолжил неговата меѓународна турнеја со концерти во Брисел, Берлин, Франкфурт, Барселона, Мадрид, Варшава, Прага, Москва, Букурешт, Лондон, Дубаи, Монтреал, Њујорк, Бостон, Мајами, Лос Анџелес, Осака, Токио, Лисабон, Марбела, Монако, Верона, Амстердам, Париз.
Во 2017 и 2018 неговата турнеја продолжила и во Сао Паоло, Рио де Жанеиро, Сантјаго, Буенос Аирес, Москва, Виена, Перт, Сиднеј, Мелбурн и Хаити, Токио, Осака, Мадрид, Милано, Рим, Санкт Петербург, Париз, Лондон, Амстердам и Монако. На 19 септември 2018 бил неговиот последен концерт во Осака.
Филмски настапи
Азнавур имал долга и разновидна паралелна кариера како глумец исе појавил во над 80 филмови и ТВ филмови. Во 1960 година Азнавур играл во филмот Пукајте во пијанистот (француски: Tirez sur le pianiste) на Франсоа Трифо. Азнавур имал значаен настап и во филмот Барабан (германски: Die Blechtrommel) од 1979 година, кој добил Оскар за Најдобар странски филм во 1980 година. Тој настапил и во филмот Les Fantômes du chapelier (1982) на Клод Шаброл. Во оперетата Die Fledermaus, во верзијата од 1984 година, се појавил како еден од гостите на Принцот Орловски. Во оваа верзија настапил Кири Те Канава во режија на Пласидо Доминго во Кралската оперска куќа Ковент Гарден. Азнавур настапил и во филмот Арарат од 2002 година во улога на Едвард Саројан, филмски режисер.
Вклученост во политиката
Азнавур бил вклучен во француската, ерменската и меѓународната политика додека напредувала неговата кариера. За време на претседателските избори во Франција во 2002 година, кога екстремно десничарскиот националист Жан Мари Ле Пен од Националниот Фронт, како противкандидат на Жак Ширак, влегол во вториот изборен круг, Азнавур ја потпишал петицијата "Вив ла Франс" и ги повикал сите Французи да ја пејат Марсељезата во знак на протест.
Во ноември 2005 остварил средба со Претседателот на Европската Комисија Хозе Мануел Баросо за ревидирање на рокот за заштита на изведувачите и продуцентите во ЕУ, застапувајќи продолжување на рокот на заштита од тековните 50 години, на 95 години, како што бара законот во САД. Тој се противел и на француската политичарка Кристин Бутин и на нејзината одбрана за "глобална лиценца" за споделување авторски права преку интернет, тврдејќи дека таквата лиценца ќе ја елиминира креативноста. "Ако младите не можат да живеат преку креативно дело, ќе прават нешто друго, а уметничкиот свет ќе биде на удар ... Ќе нема повеќе песни, ќе нема повеќе книги, ќе нема ништо. Значи моравме да се бориме..."
Приватен живот
Азнавур се оженил 4 пати: со Меган Ругел (1946), Евелин Пласис (1956) и со Ула Торсел(1967). Имал 5 деца од овие бракови: Седа, Патрик, Катја, Миша и Никола.
Азнавур честопати се шегувал за неговиот физички изглед, најмногу зборувајќи за својата висина. Имено тој бил висок само 160 см и во текот на годините постојано се шегувал на своја сметка.
Смртта и погребот
На 1 октомври 2018, Азнавур бил пронајден мртов во кадата во неговиот дом во Муриес на 94 годишна возраст. Неговото постојано живеалиште пред смртта било во Сен Силпис, Во, Швајцарија. Аутопсијата покажала дека Азнавур умрел од инфаркт и оток на белите дробови. Комеморацијата била спроведена на 6 октомври во ерменската катедрала Св. Јован Крстител во Париз.
Тој бил погребан во семејната гробница на гробиштата во Монфор Лалмори.
Дрење (Девич)
Дрење — археолошко наоѓалиште во поречкото село Девич. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на околу 500 метри јужно од селото и десно од патот што води кон Девини Кули, на пространа тераса од 150 × 80 м, каде има множество фрагменти од покривни ќерамиди, а наместа и фрагменти од керамички садови и питоси. Според кажувањето на жителите, при орањето на нивите откривале темели од објекти.
Бела Чешма (Собри)
Бела Чешма — археолошко наоѓалиште во валандовското село Собри. Претставува некропола од железното време. Се наоѓа во лозјата на ЗИК „Анска Река“ од десната страна на патот за селото Собри, каде при обработувањето на земјата во 1975 година се откриени големи камени плочи од гробни конструкции - тип циста.
The Philosophical Review
The Philosophical Review (мак. „Филозофски преглед“) — тримесечно академско списание за филозофија на филозофскиот факултет „Сејџ“ (Sage School of Philosophy) на универзитетот Корнел, а во издание на издаваштвото на универзитетот Дјук (Duke University Press). Во списанието излегуваат изворни дела од сите области на аналитичката филозофија, но уредништвото дава нагласок на разни тематики од општ интерес за академските филозофија. Секое издание содржи две до четири статии и неколку рецензии на книги. Во анкетата спроведена на популарниот филозофски блог „Leiter Reports“ во 2009 г., списанието е прогласено за најдоброто филозофско списание на англиски јазик.
Списанието се издава непрекинато уште од 1892 г. Во првата година (Volume I) објавени се статии од истакнатите филозофи Вилијам Џејмс и Џон Дјуи.
NGC 3019
NGC 3019 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3019 се споменува и како MCG 2-25-44, CGCG 63-81.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3019 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3019 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 50 м 7,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 12° 44' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 3019 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28295. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 834. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 990.
Космос-1983
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 декември 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1983 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 257 км, а најмалото на 201.
Блејк Лајвли
Блејк Лајвли (родена Блејк Елендер Браун; 25 август 1987) - американска глумица, модел, и славна домаќинка. Таа беше главна улога Серена ван дер Вудсен во CW драма Озборувачка, и споредна во повеќе филмови како Сестринството на патувачките панталони, Приватниот живот на Пепа Ли, Градот, Зелениот фенер, Прифатено, и Филм.
Ран живот
Лајвли е родена Тарзана во соседство Лос Анџелес, Калифорнија, татко Ерни Лајвли (né Ernest Wilson Brown, Jr.) и неговата жена, Елаин Лајвли. Името и го дале по братот на нејзината баба. Таа има постар брат, Ерик, Две полу сестри, Лори и Робин, и полу брат, Џејсон. Нејзините родеители и нејзините браќа и сестри беа или сè уште се занимаваат со забавната индустрија. Blake and her four older siblings/half-siblings were raised as Southern Baptists.
Светско првенство во ракомет за мажи 2005
Светското првенство во ракомет во 2005 година — 19. издание на Светското првенство во ракомет за мажи. Се одржало во Тунис, од 23 јануари до 6 февруари 2005. Шпанија го освоила првенството.
Блејк Лајвли
Ран живот
Низ нејзиното детство, нејзините родители ја носеа со нив на часови по глума бидејќи не сакаа да ја остават со нејзината бебиситерка. Лајвли вели гледајќи ги нејзините родители како предаваат часови по глума и помогнало да ги научи "техниките" на глумецството и се здобивала со сè поголема самодоверба во текот на годините. Таа на почетокот не бешеособено заинтересирана за глумецството, и сакаше да влезе на Станфорд Универзитетот. Летото помеѓу нејзината трета и четврта година средно училиште, нејзиниот брат Ерик ја препорача на неговиот агент да ја испрати на неколку аудиции во период од неколку месеци. Од овие неколку аудиции, таа ја доби улогата на Бриџит Сестринството на патувачките панталони. Lively filmed her scenes in The Sisterhood of the Traveling Pants between her junior and senior years at Burbank High School.
Кариера
Лајвли ја започна нејзината глумечка кариера на 10 години, кога се појави во филмот 1998 Песочен човек, кој беше режиран од нејзиниот татко. Таа ја опишува ејзинта улога како "битен дел". Таа се појави во филмската адаптација од новелата со исто име, Сестринството на патувачките панталони, Во 2005 како Бриџит, една од четирите женски водечки улоги.Со нејзината изведба во филмот доби номинација Тинејџерска награда за "Преносен изборен филм – Female.
Јазици во Папуа Нова Гвинеја
Во Папуа Нова Гвинеја се застапени преку 850 јазици меѓу разните племенски групи, со што оваа земја има најголема јазична разновидност во светот. Службени јазици се ток писин, англискиот, хири моту и папуанскиот знаковен јазик. Најзастапен е ток писин, кој е англиски креол и служи како лингва франка во државата. Во 2015 г. папуанскиот знаковен јазик станал четврт службен јазик, и се користи од глувите лица во земјата.
Англиски
Иако англискиот е службен јазик во Папуа Нова Гвинеја, истиот го владеат само 1–2 % од населението.
Ток писин
Ток писин е англиски креолски јазик со службен статус во Папуа Нова Гвенија и е најраспространетиот во земјата. Сепак, во делови од покраините Западна, Заливска, Централна, Оро и Милн Беј, јазикот има пократка историја на употреба и не е толку сеприсутен, особено меѓу постарите лица.
Хири моту
Хири моту (полициски моту или само хири) е упростена варијанта на јазикот моту од австронезиското семејство.
Папуански јазици
Вон Папуа Нова Гвинеја, папуанските јазици се присутни и во Индонезија, Источен Тимор и Соломонските Острови.
Австронезиски јазици
Говорниците на јазици од австронезиското семејство дошле на Нова Гвинеја пред околу 3.500 години.
Австронезиските јазии се широко распространети во светот, од малгашкиот на Мадагаскар на запад, па до рапанујскиот на Велигденскиот Остров на исток и формозанскиот на Тајван на север. Семејството има неколку главни гранки, од кои сите освен една се присутни само на Тајван.
Писменост
64,2 % од населението на Папуа Нова Гвинеја над 15 години е писмено.
Трир-Сарбург
Област во Трир-Сарбург е област во германската држава Рајнска област-Пфалц.
Површината на областа е 1.091. На крајот на 2007 година, имало 141.009 жители. Имало 103 населени места, од кои седиштето е во Трир.
Областа Трир-Сарбург е на границата со Луксембург. Преку кругот проток на реките Мозел и Сар.
NGC 1098
NGC 1098 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1098 се споменува и како ESO 546-14, MCG -3-8-8, HCG 21C, NPM1G -17.0106.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1098 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1098 има привидни димензии од 1,7' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 44 м 53,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 39' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 1098 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10403. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 310; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5866. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 911.
Лејк Луиз (скијачки центар)
Одморалиштето се наоѓа на јужните падини од Планините Слејт, опкружено со планински врвови од околу 3000 метри надморска височина.
Историја
На Лејк Луиз со скијање се започнало од 1920-тите. Првиот ски лифт бил поставен во 1954 година, а жичницата била додадена во 1960 година
Настани
На скијалиштето во Лејк Луиз се одржува првата трка од Светскиот куп во алпско скијање во организација на ФИС и e единственото место во Канада каде што се одржува овој настан. Настанот, познат и како Зимски почеток на Светскиот куп во Лејк Луиз, ги привлекува најдобрите скијачи во спуст од целиот свет - како што е четирикратната Светска Шампионка, Линдзи Вон. Трките почнале да се оджуваат во одморалиштето од 1980 година, а непрекидно се возеле од 1993 до 2020 година. Пандемијата од КОВИД-19 во 2020 година била причина за откажување на трките во 2020 година. Во Лејк Луиз се одржуваат трки и во машка и во женска конкуренцуја од Светскиот куп, и е домаќин на првите трки во спуст и супервелеслалом од Светскиот куп во сезоната.
Објекти
Во Лејк Луиз има 145 означени скијачки патеки на четири планински падини и од нив 25% се за почетнички, 45% со средна тежина и 30% напредни.
Гондолата за разгледување на езерото Луиз работи во текот на целата година, од која можат да се видат панорами на ледниците, природните извори, дивите цвеќиња и дивите животни (како гризли мечки). Одморалиштето нуди можност и за други активности како: санкање со кучиња, лизгање на мраз и крос кантри скијање.
FreeCol
FreeCol е клон на играта „Колонизација“ (Colonization) од издавачот Sid Meier. Издадена под ГНУ-ва лиценца, FreeCol е слободен програм со отворен код.
FreeCol е програмски кодирана во Јава и би требало да биде независна од платформата на која се извршува. Во пракса, познато е дека функционира на Линукс и Windows, како и на Mac OS X (со некои ограничувања).
Во текот на февруари 2007 година беше проект на месецот на SourceForge.net.
Играта има целосна поддршка на македонски јазик.
Никлас Бентнер
Никлас Бентнер (роден на 16 јануари 1988 во Копенхаген) — дански фудбалер, напаѓач на Розенборг БК и данската репрезентација.
Технички одлики
Неговата вообичаена позиција е централен напаѓач, но исто така тој играл и по десната страна во нападот, каде беше користен од страна на Арсен Венгер во периодот додека настапуваше за Арсенал.
Младински кариера
Како дете, Бентнер играл фудбал за Тарнби Болдклуб пред да му се приклучи на Копенхаген Болдклуб или КБ, кој е фидер клуб на еден од најславните дански клубови ФК Копенхаген. во 1998 година. Тој постигна четири гола во шест меча за данскиот национален младински тим, кога и го привлече вниманието на скаутите на англискиот клуб Арсенал во текот на летото 2004 година.
сезона 2007-08
Бентнер потпиша нов пет-годишен договор со Арсенал во мај 2007 година, и се врати во клубот за почетокот на сезоната 2007-08 во Премиер лигата. По импресивниот период во Бирмингем, напаѓачот сè уште тинејџер беше претставен со можноста да игра фудбал во првиот тим на друго место, по извештаите дека Олимпик Лион и Милан го сакаат овој талентиран тинејџер, но тој остана со цел да го заработи своето место во почетниот тим на топџиите.
Неговиот прв погодок во официјален натпревар за Арсенал беше, победнички гол во победата од 2-0 против Њукасл Јунајтед на 25 септември 2007 година во натпревар од Лига купот. На 23 октомври, тој го постигна својот дебитантски погодок во Лигата на шампионите. Голот дојде во 89 минута против Славија Прага по нешто повеќе од 20 минути по влегувањето во игра како замена, завршувајќи ја акцијата на Емануел Ебуе за да го постави конечниот резултат во демолирањето со 7-0.
Неговиот прв старт во Премиерлигата дојде на 29 декември 2007 година против Евертон, но на крајот беше исклучен откако заработи два жолти картони. По суспензијата, Бентнер го постигна својот прв го во ФА Купот против Барнли на 6 јануари 2008 година кога Арсенал победи со 2-0.
Својот прв погодок во Премиер лигата, Бентнер го постигна на 22 декември 2007 година во победата на Арсенал со 2-1 над Тотенхем на Емирати стадионот. Тој одлично ја зафати топката со глава за да го постигне победничкиот гол по нафрлената топка од корнерот на Цеск Фабрегас по само 1,8 секунди (официјално време) откако влезе во игра на местото на Емануел Ебуе, кршејќи го претходниот рекорд.
Во текот на сезоната, менаџерот Арсен Венгер се обиде да направи добро партнерство меѓу Бентнер и Емануел Адебајор кога Робин ван Перси добиваше одмор. Бентнер и Адебајор, сепак, не се снаоѓа баш најдобро. Тоа стана сосема јасно во текот на полуфиналето од Лига Купот кога на реваншот нагости кај Тотенхем двајцата имале жестока расправија на теренот во која замалку не дошло до физичка пресметка кога при резултат 4-1 за Тотенхем и судијата Хауард Веб, капитенот Вилијам Галас, и другите соиграчи морале да интервенираат и да ги одделат двете страни. Адебајор подоцна се извини на мрежната страница на Арсенал и Фудбалската асоцијација одби да преземе каква било конкретна акција против напаѓачкото дуо на Арсенал.
Во оваа сезона за одбележување беше уште еден погодок на Бентнер, кој го постигна во последната минута за да го израмни резултатот против Астон Вила со кој го задржи Арсенал на врвот на табелата.
сезона 2008-09
Тој го постигна својот прв гол во Премиер лигата во сезоната 2008-09 против Болтон и му асистираше на Емануел Ебуе, сето тоа ево период од една минута.
Тој имаше тежок период во октомври и ноември, но на 25 ноември, тој постигна драматичен и контроверзен гол-винер во 87 минута против Динамо Киев во Лигата на шампионите да му обезбеди пласман на Арсенал во нокаут фазата. Во јануари, тој постигна два гола влегувајќи како замена, и двата на крајот се покажаа како винери на домашен терен против Болтон и против Хал Сити, интересно и двата по центаршутеви на Робин ван Перси.
На 24 февруари, тој беше изнервиран тотално по промашуваето на голем број на шанси во победата од 1-0 победа дома на Рома во нокаут фазата од шампионската лига. По ова тој се најде во списанијата, каде за него се пишува "како напаѓач, кој промашува шанси". Следната недела, Бентнер се извади постигнувајќи два гола во победата над Вест Бромвич Албион, кога Арсенал победи со 3-1 далеку од дома. Навивачите на Арсенал испратија многу остри зборови кон него, откако тој пропушти низа од шанси против Блекбурн Роверс. Сепак, крајниот исход по клубот не беше страшен бидејќи Арсенал уште еднаш победи овојпат со убедливи 4-0, благодарение на два гола на Андреј Аршавин и уште два на Ебуе. Бентнер постигна гол во победата од 3-1 над Њукасл Јунајтед, стрелајќи прецизно со глава по слободен удар до голема далечина.
На 5 мај 2009 година, Бентнер 21-годишното момче, беше обвинет како излегува од ноќен клуб неколку часа по поразот на Арсенал дома со 3-1 од нивните најголеми соперници Манчестер Јунајтед во полуфиналето од Лигата на шампионите. Тој подоцна изјавил дека "Јас можеби сум млад, но моите постапки се ситни грешки и јас проценувам дека тоа не е нешто поради што јас треба длабоко да жалам". Бендтнер влезе како замена во второто полувреме за Арсенал, кој загуби со вкупен резултат 4-1 од бранителот на титулата, Манчестер Јунајтед.
сезона 2009-10
Бентнер ја започна новата сезона, најавувајќи промена во неговиот број на дресот во тимот на Арсенал за сезона 2009-10. "Пред стартот на сезоната, ја сакав да го променам мојот тимски број од 26, што очигледно го носев неколку сезони по ред. Избрав да го земам дресот со број 52, бидејќи тоа е специјален број за мене лично, и се надевам дека тоа ќе ми носи среќа за новата сезона. Го ценам тоа што веќе еден добар број на навивачи го купиле како дел од нивните колекции во текот на сезоната 2009-10 за која веќе се испечатени имињата и броеви, така да би сакал лично да ги покријам трошоците за замена на дресот со секој кој ќе сака да го има мојот претходен број. Тоа значи навистина многу да видите како навивачите го носат вашето име и бројот."
На 16 септември, Бентнер го постигна својот прв гол во сезоната откако беше точен во натпревар од групната фаза на Лигата на Шампионите во 3-2 победата над Стандард Лиеж. Утрото на 27 септември, тој бил вмешан во сообраќајна несреќа додека возел по А1 патот. Тој претрпел нагмечување на неговите колена и заработил болка во рамото како и отпишување на неговиот Астон Мартин. Тој потоа го пропушти натпреварот на Арсенал во Лигата на Шампиони со Олимпијакос, во кој Арсенал победи со 2:0. Тој се врати на 4 октомври 2009 година и го постигна својот прв лигашки погодок во сезоната во победата на Арсенал со 6:2 над Блекбурн Роверс. На 28 октомври, тој постигна го победничкиот гол во победата на Арсенал над Ливерпул во Лига купот со 2-1.