cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Томислав Османли
Творештво
Во 2018 година за песната „Љубов“ (L`Amore) Османли ја доби Прваta награда на меѓународниот конкурс „Angelo La Vecchia - Анте Поповски“ во универзитетскиот град Каникати (Canicattì) на Сицилија, Италија.
Истата година му припадна една од двете највисоки државни награди, „Св. Климент Охридски“, доделена за богатото и разнородно творечко дело.
Со оригиналната прозна книга „Парадоксикон“, стана лауреат и на книжената награда „Рациново признание“ за 2020 година.
Награди
Добитник е на поголем број награди за својата сценаристичка, драматуршка, критичарска и новинарска дејност, меѓу нив:
Умпферштет
Умпферштет (Umpferstedt) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
IC 1955
IC 1955 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1955 се споменува и како MCG 7-26-59, NPM1G +40.0300.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1955 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1955 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 52 м 6,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 49' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на IC 1955 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43622.
Европско првенство во ракомет за жени 2022
Европското првенство во ракомет за жени 2022 — 15. издание на Европското првенство во ракомет за жени, кое се одржало во три земји, Словенија, Македонија и Црна Гора од 4 до 20 ноември 2022 година.
Првенството било поместено еден месец понапред за да не се поклопи со Светското првенство во фудбал 2022 во Катар.
Влечење на групи
Влечењето на групи било одржано на 28 април 2022 година во Љубљанскиот замок во Љубљана, Словенија.
Шешири
Четирите шешири биле објавени на 25 април 2022 година.
Групна фаза
Сите натпревари се играат по UTC+2.
Еџекли
Еџекли — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Прва фудбалска лига на Македонија 2000/2001
Првата фудбалска лига на Македонија 2000/2001 - 9. издание на Првата фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала на 20 август 2000, а завршила на 27 мај 2001. Слога Југомагнат ја одбранила првенствената титула, со што ја освоила третата титула по ред.
Резултати
* = Службено доделен
Вилхелм Бјеркнес
Вилхелм Бјеркнес ( - ) — норвешки физичар и метеоролог.
Бјеркнес е еден од основачите на метеорологијата како наука. Го основал Бергенскиот геофизички институт во 1917 г. и низа метеоролошки станици низ цела Норвешка. Врз основа на податоците добиени од тие станици, Бјеркнес и неговите соработници го откриле постоењето на воздушните маси разделени со фронтови и ја развиле теоријата што го опишува создавањето и исчезнувањето на воздушните фронтови.
Кристијан Крахт
Кристијан Крахт (р. 29 декември 1966 во Цанен) — швајцарски писател, драмски автор и новинар.
Живот
Таткото на Кристијан Крахт, со исто име Кристијан Крахт, бил повеќегодишен главен претставник и претседател на  управниот одбор на концернот Аксел Шпрингер. Крахт пораснал во Швајцарија, САД, Канада и Јужна Франција. Посетувал повеќе интернационални интернати, во Германија (Schule Schloss Salem) и Канада (Lakefield College School in Lakefield, Ontario). Во 1989 Крахт дипломира на колеџот Сара Лоуренс во Бронксвил, Њујорк, САД (Sarah Lawrence College in Bronxville). По дипломирањето најпрвин бил приправник, а потоа од 1991 и уредник во списанието Темпо (Tempo ).
Средината на 90-тите Крахт заминува за Њу Делхи. Работел како дописник од Индија за Шпигел (Spiegel). Потоа живеел неколку години во југословенската амбасада во Бангкок. Од таму пропатувал повеќе азиски земји. Неговите патописи најпрвин биле објавени во Велт ам Зонтаг (Welt am Sonntag) а во  2000 година објавени под наслов "Жолтиот молив" (Der gelbe Bleistift) во издавачката куќа Kiepenheuer & Witsch.
Од есента 2004 до јуни 2006 Кристијан Крахт во соработка со Екхарт Никел (Eckhart Nickel) го издава списанието Дер Фројнд - Der Freund. 2006 Крахт бил доцент на Научната академија Берлин (Wissenschaftsakademie Berlin.
Од средина на ноември 2006 до крај на октомври 2007 Крахт бил колумнист за Франкфуртер Алгемајне Цајтунг (Frankfurter Allgemeinen Zeitung). Неговата колумна која излегувала секоја втора сабота го носела насловот "Писмо од ..." (или "Разговор со ..."). Според Крахт намерата била, во колумната цела една година да се занимава со "Само-референца".
Во тоа време Крахт во Франкфуртер Алгемајне Цајтунг, меѓу другото и заедно со американскиот стопанственик Дејвид Вудард, објавува репортажа за живеалиштето на Алистер Кроули (Aleister Crowley) во Чефалу.
Крајот на 2007 како резултат од искачувањето на  Килиманџаро   и во соработка со Инго Нирман (Ingo Niermann), беше објавено делото Метан (Metan), во кое нашата планета Земја е населена од невидлив облик на цивилизација која владее со неа. Двајцата автори стапуваат во контакт со овој облик на цивилизација и стануваат сведоци за дотогаш невидени и незамисливи појави. Рецензиите се движат од одбивни  до зачудени: ''„Она со кое двајцата автори како последица од ова патување се чаламат во врска со обновувањето на човечкиот род од духот на прдежот е во секој случај вознемирувачко. Или едноставно: голем нонсенс“   Еден друг рецензент смета дека: „Доколку оваа книга се смета за шега, тогаш таа и не е толку лоша шега."''
Кристијан Крахт со својата жена, режисерката Фрауке Финстервалдер (Frauke Finsterwalder), живее во Лос Анџелес. Крахт е член на ПЕН-центарот на гермаснки автори во странство (P.E.N.-Zentrum deutschsprachiger Autoren im Ausland.)
Романи
1995 - Faserland. Во својот прв роман Крахт се занимава со културата на конзумирање, пропаста на таканареченото хармонично граѓанско општество од повоениот период и индивидуелните и националните кризи на идентитетот.
Лангенес
Лангенес (Langeneß; Langenæs, севернофризиски Nees) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се состои од хализите (островите) Лангенес и Оланд. Пред поплавата во 1634 година, двата острови биле директно поврзани.
Самиот Лангенес има 16 „варфтен“ (вештачки подигнати ридови) и е најголем халиг. Има околу 100 жители и 58 домаќинства. На него се наоѓа основно училиште и информациски центар кој обезбедува информации за националниот парк и Ваденското Море кај Петерсварф. Железница го поврзува со копното кај Дагебил преку Оланд. Исто така, ферибот обезбедува дневна врска со копното.
Кристијан Крахт
Романи
2008 - Ich werde hier sein im Sonnenschein und im Schatten - Овде ќе бидам и на сончевина и под сенка, третиот роман на Крахт спаѓа во жанрот на алтернативна светска историја и се работи за Швајцарска советска република - „Schweizer Sowjet Republik (SSR)“ - која е во постајана војна со поголемиот дел од остатокот на Европа. Се работи за дистопија, за прикзана за крајот на една цивилизација.
2012 - Imperium - Империја наново ја раскажува приказната на еден ескепист Аугуст Енгелхарт (August Engelhardt) од Нирнберг. Почетокот на XX век Енгелхартt отпатувал во тогашната колонија Германска Нова Гвинеја (Deutsch-Neuguinea) за таму да купи и да води кокосва плантажа. Неговата јасна цел: како вегетаријанец да се храни исклучиво од кокосовиот орев. Поставувајќи го романот врз оваа историска личност, Крахт раскажува приказна со примеси на балада за Јужниот Пацифик, носталгична фанатазија и ескепизам. Аугуст Енгелхарт себеси се гледал како спасител на светот, сакал да создаде нова религија, да основа свое царство и со сирова филозофија за кокосовиот орев да го спаси целиот свет. Империја раскажува за заминувањето, за надежите, разочарувањата и грандиозното потфрлање. Читателот проследува спирала од лудило кое ги најавува изопаченостите на XX век. На крајот главниот јунак пропаѓа. Од вегетаријанец се претвора во човекојадец, од спасител на светот во антисемит и од здрав аскет во телесна крнтија.
Преводи на делата на Кристијан Крахт се објавени на дански, англиски, француски, руски, италијански, полски, корејски, холандски, естонски, литвански, латвиски, норвешки, шпански, јапонски, виетнамски, унгарски, арапски, хебрејски, хрватски, шведски, чешки, украински, турски, романски и бугарски.
Волтер Рoли
Волтер Роли (понекогаш и Волтер Рали; англиски: Sir Walter Raleigh, IPA: /ˈrɔ:li/, /ˈrɑ:li/ /; – 29 октомври 1618) бил англиски истражувач, војник, писател, и миленик на кралицата Елизабета I. Тој е една од најзначајните фигури од елизабетанската ера, одиграл главна улога во англиската колонизација на Северна Америка, го потиснал бунтот во Ирска, помогнал Англија да се одбрани од шпанската армада и за време на Елизабета I имал политичка функција.
Подоцна, добил имот во Ирска и станал градоначалник на Југал во Источен Манстер, каде што во Миртл Гроув сè уште се наоѓа неговата куќа. Брзо станал миленик на кралицата Елизабета I и во 1585 година бил прогласен за витез. Роли добил писмо со кралска повелба со која се овластува да ја истражува Вирџинија, за да го подготви местото за идни англиски населби. Во 1591 година, без дозвола од кралицата, тајно се оженил со Елизабет Трокмортон, една од дворските дами на кралицата, поради што тој и неговата сопруга биле испратени во Лондонската кула. По неговото ослободување, сопружниците се повлекле на неговиот имот во Шерборн, Дорсет.
Во 1594 година, Рoли слушнал за „Златен Град“ во Јужна Америка и отпловил да го најде. За неговите искуства оттаму во 1596 година ја напишал книгата „Откривање на Гвајана“ но ги преувеличил работите; книгата придонела за легендата за „Ел Дорадо“. По смртта на кралицата Елизабета во 1603 година, Рoли бил повторно затворен во кулата, овој пат затоа што бил вклучен во Големиот заговор против кралот Џејмс I, кој не бил благонаклонет кон него.
Во 1616 година, Рoли бил ослободен за да ја води втората експедиција во потрага по Ел Дорадо. За време на експедицијата, неговите луѓе ограбиле шпанска испостава, со што го прекршил условното помилување и мировниот договор со Шпанија од 1604 година. Рoли се вратил во Англија и за да им се удоволи на Шпанците, бил уапсен и погубен во 1618 година.
Томас Хариот можеби го запознал со тутунот. Тој бил меѓу оние кои го популаризирале пушењето тутун во Англија. Во неговата ќелија набргу по неговото погубување била пронајдена кесичка со тутун на која на латински пишувало: Comes meus fuit in illo miserrimo tempore („Тоа беше мој придружник во тоа најмизерно време“).
Наследство
Во 2002 година, по една анкетата од Би-Би-Си Роли бил вклучен на списокот на 100-те најголеми Британци.
Френсис Катинг или Ричард Алисон во чест на Рали компонирале галијард.
Главниот град на државата Северна Каролина, во 1792 година бил наречен Роли, по Сер Волтер Роли, спонзор на колонијата Роанок.
Роли Каунти во Западна Вирџинија е именуван по него.
По него е именувана Планината Роли во Британска Колумбија, Канада.
Широко е прифатено гледиштето дека Роли го донел компирот во Европа и бил клучна фигура во неговото носење во Ирска. Но, денешните историчари го оспоруваат ова тврдење, наведувајќи дека било невозможно Роли да го открие компирот на местата кои ги посетил.
Поради улогата на Рали во популаризацијата на пушењето, Џон Ленон во песната „I'm So Tired“ од албумот Битлси (1968) шегобијно го нарекува „колку глупав идиот“.
Тумби
Тумби (Thumby; Tumby) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Ѓавол
Ѓавол или враг — име што се дава на натприродниот ентитет, кој, во повеќето западни религии, е главното отелотворување на злото. Овој ентитет вообичаено се нарекува со повеќе други имиња, вклучувајќи ги: Сатана, Асмодеј, Белзебуб, Луцифер и/или Мефистофел. Во класичната демонологија, секое од овие имиња се однесува на посебен натприроден ентитет, и постои значајно несогласување кои од нив се навистина зли.
Некои стручњаци сметаат дека поимот за централно натприродно отелотворување на злото, како и поимот за ангелите, за првпат настанал во западниот монотеизам, кога јудаизмот стапил во контакт со персиската религија Зороастризам. За разлика од класичниот монотеизам, Зороастризмот опфаќа два бога, еден добар и еден злобен, заробени во космичката битка каде што двајцата се повеќе или помалку еднакви и исходот е секогаш несигурен. Ахура Мазда ("Мудриот Господар"), исто така познат како Охрмазд е богот на светлината, а Ахриман ("Злобен Дух"), исто така познат како Ангра Маинју, е богот на темнината. Во конечната битка помеѓу натприродните сили на доброто и злото, на човечките души ќе им се суди во огнениот божји суд, и само доброто ќе преживее. Соодветно, луѓето треба да се подредуваат под богот на светлината и неговите ангели, а да го избегнуваат богот на темнината и неговите демони.
Христијанството го гледа Сатаната како ангел избркан од рајот од страна на Господ. Во исламот, ѓаволот се нарекува Иблис или Шејтан. Ѓаволот се појавува во различни форми, кои варираат од човечка форма до некое реално или имагинарно животно (јарец, змеј, граблива птица).
Потекло на името
Македонскиот збор ѓавол, односно дјавол, веројатно потекнува од грчкиот збор διάβολος (диаволос), со значење „клеветник“ (т.е. „дијаболичен“). Поимот ѓавол може да се однесува на поголем демон во хиерархијата на Пеколот. Во Македонија ѓаволот во народот се означува и со термините:враг, сатана, едноногиот, нечастивиот, поганец, антихрист, куциот, а посебно е интересен називот „тој натемаго“.
Потеклото на ѓаволот
Според преданијата, во рајот каде што живеел Господ со своите ангели, најстариот од нив посакал да му ја преземе власта на Господ. Во тој обид кон него се приклучиле уште некои ангели, но Господ им ја знаел намерата па ги избркал од рајот, при што најгрешните ги фрлил во пеколот, помалку виновните ги отфрлил во вселената да скитаат, а оние кои биле нерешителни ги пратил на земјата. На тој начин, од првобитните ангели настанале три вида ѓаволи: ѓаволи во пеколот; ѓаволи во вселената, кои се движат со ветриштата и ѓаволите на земјата кои народот ги нарекувал нечастиви. Според други верувања, кога Господ ги создал Земјата, небото и останатите небесни тела почувствувал здодевност. Гледајќи го сопствениот лик во водата, тој посакал да има друштво па го оживотворил сопствениот лик. Но, новото бите почнало да се меша во неговите работи и да му го расипува создаденото. Тогаш, Господ го создал човекот, како антипод на претходно создаденото битие. Во своето непријателство и омраза кон Бога, ѓаволот се свртел против човекот кој е божјо дело, постојано обидувајќи се да ги сврти луѓето против бога за да ги искористи во одлучувачката војна против него.
Според богомилското дуалистичко поимање на светот, ѓаволот бил син на Господ Сатанаил (Бугарија), Натанаил (Србија), а ангелите биле негови поданици. Ангелите му плаќале данок на Господа во жито и масло, а неговиот син посакувајќи ја власта и моќта на Господ ги наговорил ангелите да се кренат против Господ и, за таа цел, тој им ги намалувал даноците, тврдејќи дека татко му ги оштетува. Но, Господ дознал за заверата, му ги одзел светлината и, делумно, моќта на синот свој и со неговите истомисленици го прогонал на земјата која во тоа време била само вода. Во Јованово евангелие (19) за овој настан се вели: „...Го преобрази поради неговата самољубивост: светлината му беше одземена, лицето му доби боја како вжештено железо и заличи целосно на човечкото лице. Со опашката тој повлече третина од божјите ангели...“ По паѓањето на земјата, ѓаволот прво создал почва, зашто моќта за творечката дејност не му била одземена. Според богомилското верување, со помош на своите ангели, тој ја создал месечината, ѕвездите, дождот, снегот, громот и останатите временски промени, на земјата ѝ наредил да создаде животни и растенија. Според преданието од малоазиските богомили (фундагиагити), при прогонството од небесното царство, Сатанаил ги украл двете нешта создадени од Бога - сонцето и човечката душа. Сатанаил создал човек кој личел на него, со помош на ангелите од третото небо. Во текстот „Паноплија догматика“ од Ефтимиј Зигабен описот на ова дело е следен: „Потоа Сатанаил го создал телото на Адам од прстот, водата и правта. Од него истекла вода низ десната нога и се прелеала врз големиот прст, па се пролеала врз земјата. Од неа настанала змијата. Сатанаил си го собрал здивот и вдахнал живот на телото создадено од него...“
Според средновековната легенда, главниот ѓавол, Луцифер, некогаш бил убав, но во пеколот тој е грд и има три лица, со различни бои: црвено, жолто-бледо и црно. Вообичаено, вака го прикажувале ѓаволот и средновековните уметници, веројатно како спротивност на божјото тројство, а трите бои биле симболи на немоќта, незнаењето и омразата. Притоа, според средновековната легенда, Луцифер паднал од небото на јужната полутопка со главата надолу, а преплашената земја се тргнала и така пред него настанал пеколот, а зад него чистилиштето. Оттука, ако се влезе во пеколот од северната полутопка, Луцифер стои на нозете, а ако се гледа од јужната полутопка, тој стои наопаку, т.е. со стапалата нагоре.
Ѓаволот во средновековната теолошка литература
Во средновековната теолошка литература се нагласува злобниот карактер на ѓаволот, кој постојано ги наведува луѓето на гревови. Во тој поглед, во средновековната книжевност, ѓаволот добива некои особини кои претходно не му биле припишувани: тој станува моќен господар кои настојува да ги потчини слабите, колебливи луѓе и да ги стави под својата власт, барајќи да му се заколнат на верност (Fac mihi hominium), а истовремено им ветува богата награда. Иако средновековните автори тврдат дека, според својата моќ, ѓаволот не му е еднаков на бога, сепак тој претставува голема опасност и закана и се одликува со голема моќ.
Црковната литература ги прикажува ѓаволите како постојани придружници на грешните луѓе. Така, во своето дело „Дијалози за чудата“, Цезариј од Хајстербах соопштува дека една испосничка ги видела демоните кои седеле на грбовите на калуѓерите при што личеле на мајмуни и мачки и ги имитирале гестовите на калуѓерите. Во друга прилика, некоја богата госпоѓа се појавила во црквата накитена, но не забележала дека на нејзиниот раскошен фустан седат многу ѓаволи. Тие биле црни, се смееле, плескале од радост и се превртувале како риби во мрежа. Според Цезариј, бројот на ѓаволите е голем, иако не се знае точно колку ги има, но тоа ќе се открие на Судниот ден. Според зборовите на Рудолф од Шлетштат, еден опседнат човек раскажувал дека во Цирих се собрале 6 606 ѓаволи кои ќе ги нападнат граѓаните, казнувајќи ги за нивната гордост. Но, не само што се бројни, туку ѓаволите се и многу лукави, се служат со различни средства за да ги заробат душите на грешниците и уживаат во своите злодела. Притоа, ѓаволите често се појавуваат дури и само ако ненамерно им се спомене името. Цезариј од Хајстербах наведува неколку такви примери: налутениот татко му се развикал на синот со зборовите „оди по ѓаволите“ и него веднаш го однел ѓаволот; друг татко ја искарал својата ќерка, споменувајќи го ѓаволот, кој веднаш се вселил во неа; на еден слуга му здодеало да го чува манастирското лозје и го повикал ѓаволот да го замени, а тој веднаш се појавил; некој човек сакал насилно да има сексуален однос со жена му, а таа го проколнала со ѓаволот и потоа останала бремена и родила чудовиште; некој човек заминал на поклонение, проколнувајќи ја жена си со зборовите дека ќе ја чува ѓаволот и навистина, за време на неговото отсуство, ѓаволот ја чувал и ги бркал нејзините љубовници.
Колку и да делува наобично, средновековната латинска книжевност наведува и примери на добри ѓаволи (diaboicae bonitatis). На пример, Цезариј од Хајстербах ја раскажува приказната за еден витез кој имал способен штитоносец, убаво момче кое верно му служело на својот господар. Подоцна, кога се разболела неговата жена, витезот дознал дека неговиот штитоносец е ѓавол и дека му причинувала голема радост да им служи на луѓето. Исплашен, витезот го отпуштил од службата, а кога му платил пет солиди, ѓаволот му ги вратил парите со цел со нив да купи нова камбана за запуштената црквата. Според друга приказна, еден добар ѓавол го носел на грбот витезот Еверхард низ разни места, вклучувајќи ја и светата земја и го вратил неповреден дома. Некој ѓавол ги предупредил селаните да не јадат од месото кое потекнувало од украдена крава, а исто така ги откривал гревовите кои луѓето не сакале да ги исповедаат. Еден ѓавол зел човечки лик и верно му служел на некој богат човек. За да го награди, богатиот му ја дал на ѓаволот својата ќерка за жена, но ѓаволот побегнал зашто таа го малтретирала. Притоа, ѓаволот му признал на богатиот човек дека неговата татковина е пеколот, велејќи дека таму никогаш не претрпел толкаво зло како она од сопругата.
Цезариј од Хајстербах наведува повеќе случки во кои ѓаволите ги напаѓаат дури и свештениците во случаите кога тие се однесуваат несоодветно: на пример, во некоја црква во која свештениците ги пееле црковните песни гласно и без побожност, а ѓаволот ги собирал нивните гласови при што наполнил цела вреќа; околу некој калуѓер кој спиел во манастирскиот хор се собирале ѓаволите во облик на свињи, кои ги собирале гласовите кои испаѓале од неговата уста; некој грешен свештеник другарувал со некој витез со кого правел порочни дела, а ѓаволот го казнил така што се преправил како свештеникот и го налутил витезот, кој му ја повредил главата на свештеникот; еден калуѓер заспал за време на молитвата, а на неговиот грб се појавил ѓаволот во облик на змија, а на главата на друг калуѓер, кој исто така спиел за време на молитвите, стоел мачор.
Според Григориј Велики, ѓаволите имаат многу страшен изглед: тие се одвратни, црни духови или страшни змејовии кои влегуваат во устата на грешникот и му ја цицаат душата. Бидејќи се духови, невозможно е да се видат ѓаволите, кои на луѓето им се појавуваат во различни облици: како убави мажи и жени, свештеници, мајмуни, змии, влекачи, кучиња итн., т.е. нивните способности за метаморфоза се неограничени. Меѓутоа, демоните со човечки лик не можат да се видат отпозади, зашто тие немаат грб, внатре се шупливи и секогаш се оддалечуваат одејќи наназад. Исто така, во средновековната латинска книжевност се наведуваат бројни примери во кои ѓаволите го познаваат латинскиот јазик: на пример, Рудолф од Шлетштат раскажува за ѓаволот кој влегол во некој неписмен селанец и тој веднаш проговорил латински, па дури бил пофален; во друга прилика, ѓаволот му се обраќа на свештеникот Енсфрид со својот латински стих; некоја девојка, која била опседната со ѓаволот, побарала од него да ја прочита молитвата „Pater noster“ и тој ја изговорил молитвата, но намерно направил некои пропусти, употребувајќи варваризми за да ја направи молитвата богохулна; на еден ученик во Париз, Сатаната му дал врвно образование така што му дал камен со чија помош ученикот победувал во сите научни дискусии, но штом го фрлил каменот, веднаш ја загубил својата ученост.
Сепак, и покрај големата моќ, ѓаволите се повлекуваат пред свештениците. На пример, во делото „Дијалози“, Григориј Велики раскажува за една калуѓерка која јадела салата и во неа влегол еден ѓавол кој седел на лист од салатата. Штом се појавил опатот Еквитиј, исплашениот ѓавол почнал да се жали и веднаш се повлекол, штом опатот му го наредил тоа. Во друга прилика, презвитерот Стефан уморен се вратил дома и го повикал својот слуга со зборовите: „Дојди ѓаволе, собуј ме“. Тогаш, обувките почнале самите да се собуваат, а свештеникот сфатил дека станува збор за ѓаволот; тогаш, тој го избркал и ѓаволот веднаш си заминал. Свети Фортунат го избркал ѓаволот од еден опседнат човек, по што ѓаволот скитал низ градските улици жалејќи се дека останал без засолниште. Григориј Турски ја наведува случката во која ѓаволот влегол во ќерката на императорот Лав и не сакал да излезе, барајќи лично да дојде лионскиот архиѓакон. Според друга приказна, некоја жена не можела да се породи и ја испратила својата сестра да ја побара паганската божица Дијана; тогаш ѓаволот (зашто тој бил паганското божество) ја упатил на апостолот Андреја, т.е. ја признал моќта на светците. Григориј Велики ја наведува и случката во која ѓаволот влегол во еден селанец, принудувајќи го да блее и да цвичи, а една калуѓерка му наредила на ѓаволот да се префрли во некое прасе кое случајно се нашло во близината. Исто така, ѓаволот кој ја запоседнал ќерката на некој италијански херцог не сакал да излезе, барајќи да дојде св. Гал, а штом пристигнал, светецот го избркал ѓаволот (кој имал лик на врана) и го истерал во пеколот. Во „Житието на св. Мартин“ (De vita beati Martini), Сулпициј Север пишува дека ѓаволот постојано го опседнувал св. Мартин, а еднаш се појавил во царска облека, претставувајќи се како Христос и барајќи светецот да му се поклони. Но, светецот не наседнал на итрината, па ѓаволот морал да си замине, оставајќи зад себе непријатен мирис во ќелијата. Во друга прилика, св. Мартин го избркал ѓаволот од некој опседнат човек, но притоа не му дозволил да излезе од устата на опседнатиот, туку го натерал да се спушти во желудникот. Во житието на св. Колумбан се наведува случката во која ѓаволот не ги слушал наредбите на светецот и не излегувал од човекот кого го опседнал, па св. Колумбан ја пикнал раката во устата на човекот и го извлекол ѓаволот кој испуштал голема смрдеа. Во „Животот на отците“ (Vitae patrum), Григориј Турски раскажува за ѓаволите кои нападнале некој манастир, а калуѓерите одговориле со причест и со исповедi кои ѓаволите не можеле да ги поднесат. Исто така, ѓаволите имаат голем страв од крстот, а особено од Богородица, која ја нарекуваат „таа жена“ зашто се плашат или не смеат да ѝ го споменат името. Еден ѓакон се соочил со огромен бик со неверојатна дебелина и со сјајни очи, а тоа бил самиот ѓавол кој зинал со намера да го изеде свештеникот, но тој го совладал со знакот на крстот.
Ѓаволот во јужнословенската митологија
Ѓаволот е митолошко зло, суштество чија примарна активност е да ги нагонува луѓето на грев, неговите активности се зли, насочени против човекот и Бога. Кај нашите народи ѓаволот се ословува со најразлични имиња, старословенскиот термин за ѓаволот бил враг, како можност за едно од неговите први имиња е и бес.
Старите Словени, пред влијанието на христијанството, имале претстава за ѓаволот и се верува дека паганскиот Црнобог бил всушност ѓаволот. Пред прифаќањето на терминот ѓавол, Словените го нарекувале чорт, враг, бес. Поради верувањето дека со самото спомнување на зборот ѓавол тој е повикан, нашите предци го ословувале со еуфемизми; сатанаил, натанаил, нежид, кусиот, рогатиот, анатемик, клетник и др.
Ѓаволот во народната култура
Ѓаволите најчесто претстојувале околу водениците или под воденичните камења, но живееле и во реките, бунарите, езерата, пештерите, напуштените куќи, под дрвјата, под мостовите, околу раскрсниците. Омилени места им се околу водите, а според едно предание тие прво живееле на морското дно во кожен мев, но кога се намножиле морале да излезат на земјата. Од дрвјата како простор за нивните собирања особено ги сакаат оревите, врбите, трските и шипјето. За нив се верувало дека биле во постојано движење, патувале ноќе.
Ѓаволските работи секогаш биле спротивни на божествените: Господ создал маж, ѓаволот жена, Господ праведност, ѓаволот неправда, Господ босилек, ѓаволот коприва, ѓаволот го создал волкот, но Господ му дал душа па тој станал лут непријател на ѓаволот итн.
Во народното верување, со влијание на сите пагански, но и христијанските поимања за ѓаволот, тој е најчесто претставен во човечки лик, со грдо лице, со мали рогови на челото, со уши како на коза, со големи, крвави очи, со брада како на прч, со ретки мустаќи и орловски долг нос, телото му е влакнесто. Помладите ѓаволи имале опаш, а на постарите тој им отпаѓал, нозете му биле како на коза, а на рацете имал нокти како на орел. Најчесто бојата на неговиот тен се опишува како јаглен, црна, нагорена и сл. Се верувало дека неговото тело е празно, дека има само една шуплива коска. Понекогаш на ѓаволот му се припишувале и крилја, слични како оние на лилјакот.
Во народното творештво, ѓаволот е прикажан како глупав,т.е. итрите луѓе може да го надитрат (рибарот го вратил во шишето) Марко Цепенков, и да го уништат. Најголемите непријатели на ѓаволот се волкот, Св. Илија, Св. Пантелејмон, Св. Атанас, громовите. Ѓаволот може да се убие само се едно удирање, а доколку е удрен по вторпат тој оживува или, според друго предание, се создава уште еден ѓавол. Ѓаволот нема дејство врз бремената жена, бидејќи плодот под нејзиното срце е благословен од бога. Според преданијата, ѓаволот носи црвена шапка на главата и неговата сила или душата се наоѓа во неа, така што кога некој итрец би му ја откраднал капата, тогаш тој би станал видовит. Исто така, ѓаволот носи и волшебен стап којшто на човекот што ќе му го одземе му давал моќ на маѓепсништво.
Космос-1594
Космос-1594 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 4 септември 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 700 килограми. Космос-1594 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 677,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9194 км, а најмалото на 9139.
Нана Блондел
Ориана „Нана“ Блондел — шведска глумица. Таа глумела во театар, телевизија и филм.
Образование
Блондел дипломирала на Академијата за драмски уметности во Стокхолм. Блондел е со потекло од Гана. Како дете сакала да биде глумица, но бидејќи во тоа време речиси и да немало шведски глумици што не биле бели, таа не мислела дека тоа е можност.
Кариера
Блондел дебитирала на екранот во драмската серија SVT , Livet enligt Rosa во 2005 година. Откако работела извесно време како VJ со MTV Шведска, таа доби улога во една епизода од полицискиот процедурален <i id="mwHg">Бек</i> следната година, и повторлива улога во сапунската опера Andra Avenyn.
Таа го подигнала својот профил кога ѝ се придружила на глумечката екипа на популарната научно-фантастична драма „ Вистински луѓе“, ТВ-серија што била извезена низ целиот свет, вклучително и Обединетото Кралство и Франција. Таа го направи своето деби на англиски јазик со Ø, француска ТВ серија на англиски јазик снимена во Данска.
Во 2018 година, таа добила една од улогите во францускиот долгометражен филм Soeurs d'armes (Сестри на оружје), инспирирана од вистинска воена единица со женски Курди, Езиди и борци на отпорот кои се борат против ИСИС, и била единствената глумица која не зборувала француски. Таа портретирала афроамерикански снајперист.
Блондел имала женска улога во тешката криминална драма Хасел заедно со Џејмс Бонд: глумицата од Skyfall Ола Рапејс и БЛИЗНАЦ во главната улога на Кристофер Хивју од Game of Throne.
Во 2019 година, таа објавила на друштвените мрежи дека има тајна улога во Црната вдовица на Марвел.
Нејзиниот последен проект е Red Dot, првиот долгометражен филм на Нетфликс кој излегува од Шведска. во главна улога со Анастасиос Соулис.
Од 2013 година, Нана Блондел работела во Кралскиот драмски театар, но е на неплатено отсуство за да работи на филмски и телевизиски проекти.
Друго
Таа го води подкастот Fenomenala kvinnor (Феноменални жени), каде интервјуира успешни шведски не-бели жени.
Во 2016 година, таа го направила своето режисерско деби со краткиот филм Noni & Elizabeth. Овој филм била во официјална селекција на Филмскиот фестивал во Лос Анџелес, Краткиот фестивал во Палм Спрингс и Филмскиот фестивал Џифони.
Нејзин агент е финско-шведскиот талент менаџер Лаура Мунстерхјелм, ист агент како шведските глумици Ребека Фергусон и добитничката на Оскар Алиша Викандер.
Теодор Јанковиќ-Миријевски
Теодор Јанковиќ-Миријевски (Сремска Каменица, 17 април 1741 - Санкт Петербург, 22 мај / 3 јуни 1814) бил рационалист филозоф, првиот српски педагог и реформатор на српското и романското образование во Хабсбуршката империја, потоа во Русија.
Потекло и претходни години
Јанковиќ е роден во богато српско семејство, по потекло од селото Миријево во близина на Белград. Неговиот татко се викал Јован Јанковиќ. Тодор се школувал прво во родната Каменица ( Тривијална школа), потоа во Карловац (латинска школа), а филозофија завршил во Виена кај професор по политички науки, теоретичар по рационалистичка филозофија. Поради големиот успех во текот на средното образование го привлекол вниманието на просветните добродетели. Бил питомец на српскиот митрополит Виќентије Јовановиќ Видак, кој го платил неговото образование (студии по филозофија и право) во Виена. Наставниот метод го проучувал кај државниот образовен реформатор Фелбигер. Во Виена останал една година во служба на извесен полковник Фекети. По заминувањето од Виена отишол кај својот патрон, митрополитот Вичентиј, и бил негов секретар, додека не му била дадена управата на основните училишта.
Реформа на српското и романското образование
Во 18 век, ерата на рационализмот, дошло до процут на граѓанската свест. Во цела Европа се отворале државни училишта, отворени за сите деца, без разлика на класа, со нови методи на работа. Во Војводина имало околу 270 училишта, но во незавидна положба. Во таков контекст се одвивале реформските активности на Јанковиќ.
Со одлука на илирската судска депутација во 1773 г. станал директор на српските и романските училишта во Банат. Во 1776 г. го посетувал курсот на Фелбигер (нормативен курс), го превел неговиот Нормативн и ги организирал курсевите според неговите принципи. Истата година, благодарение на него, бил донесен „Уставот на училиштата“ за православните училишта, со кој се реформирале српските и романските училишта во Банат и кој следната година станал модел за сите српски и романски училишта во Унгарија. Неговиот романски соработник бил Михај Рошу ( Михајло Мартиновиќ Рошу).
Јанковиќ својата работа ја продолжил во Темишвар. Бил личен секретар на епископот-просветител на Темишвар, Петар Петровиќ. Пишувал книги: прирачници за учители, прв српски учебник и кириличен буквар. Негови дела се „Прирачник што му треба на мајсторот на илирските неодделни мали училишта“ и „Методичко поучување“. За својата работа добил благородна титула од австриската држава и од 1774 г. ја носи титулата „Де Миријево“.
Во 1781 година му напишал референдум на виенскиот суд за српскиот јазик и писмо; се спротивставил на латинизирањето на српските книги. Тој го бранел српскиот јазик и кирилицата. Следната година заминал во Русија.
Работа во Русија
Јанковиќ се нашол во руската престолнина Санкт Петербург (Петроград) на покана на царицата Екатерина II. Дошол по препорака на српскиот митрополит Мојсеј Путник, а преку рускиот велики војвода Павле Петровиќ. Тој заминал во Русија, иако му било понудено да биде врховен директор на училиштата Велико Варадински во Австрија во тоа време. Тој го добил руското наследно благородништво на 29 јануари 1791 година и спахилукот Норк „со 255 мажи“ во провинцијата Могилев, во Белорусија. Сега како благородник, Јанковиќ го додал Миријевски на своето презиме, според местото на потекло на неговото семејство; станува Федор Иванович Јанковиќ де Мириево. Неговиот имот се наоѓал во близина на Шклов, каде што живеел Србскиот генерал Симеон Зориќ-Неранџиќ. Миријевски се занимавал со реформата на основните и другите училишта во Русија (1782-1804). Откако се пензионирал во 1804 година, тој добил голема пензија од 2.000 рубли од императорот Павле, а во 1802 година добил закуп на некој имот во провинцијата Гродно, некаде помеѓу Полска и Литванија.
По наредба на царицата, во 1782 година била формирана посебна комисија со задача да ги уредува основните училишта. Нејзин член станал Миријевски (кој знаел руски) чиј предлог за наставна програма бил одобрен од владетелот на 1 октомври 1782 година. Од Царицата на 1 јануари 1783 година бил назначен за директор на основните училишта во Петроградската покраина. Благодарение на него е формиран „Институт за обука на наставници“ или Главно јавно училиште, чиј директор станал. Институтот потоа прераснал во четирикласна „Учителска богословија“ и „Педагошки институт“ - 1804 година. Миријевски учествувал во создадењето на „Уставот на јавните училишта“. Тој го основал првото руско Министерство за образование во 1802 година, а поради неговите заслуги станал член на Руската академија на науките во 1783 година. Бил член и на Економското друштво и на неговите колеги (1784), па е државен советник од 1793 година. Царицата му доделила Орден Св. Владимир IV и III степен.
Бил оженет за Јулијана Будински, со која го добил синот Јован во Темишвар во 1778 година. Малиот Јован како дете бил кралски паж на дворот, а подоцна завршил воено училиште и станал кралски офицер. Учествувал во битката кај Аустерлиц како генерал мајор Јован Јанковиќ де Миријево. Јован починал од долго боледување во 1811 година во Новочергаск. Отец Тодор починал по неговиот син во Санкт Петербург во 1814 година и бил погребан на гробиштата во близина на црквата Александар Невски. Сопругата Јулијана починала во 1818 година и била погребана до нејзиниот сопруг. Григорије Јакшиќ ѝ посветил и објавил ода во Санкт Петербург истата година, по повод нејзината смрт.
Меморија
Една улица во Мириево го носи името на Теодор Миријевски, а во 2005 г. предвидено е неговото име да го носи новото училиште во Сремска Каменица, а потоа била покрената иницијатива за именување на една улица во Нови Сад и Каменица по него. Неговите директни потомци сè уште живеат во Мириево.
Карло Периеро
Карло Периеро ( - ) — италијански минералог кој има извршено обемни истражувања за хемискиот елемент технециум во 1936 година. Тој е откривачот на овој елемент заедно со својот колега, Емилио Сегре (1905-1989), во 1937 година.
Екатерина Костјукова
Екатерина Костјукова (родена на 24 јануари 1990 г.) е руска ракометарка која игра во унгарскиот клуб Ерди.
Таа игра на позицијата десно крило.
Претходно настапувала за македонскиот клуб Вардар со кого успеала двапати да ја освои титулата во македонското првенство, и била дел од тимот кој настапил на фајнлфор турнирот од Лигата на шампионите во сезоната 2013-14.
Фолерсрода
Фолерсрода (Vollersroda) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Георгсдорф
Георгсдорф (Georgsdorf) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Георгсдорф се наоѓа северно од окружниот град Нордхорн, сместен на каналите Југ-Север и Куворден-Пикарди.
916
916 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 916 година од новата ера, 916. од првиот милениум, 16. од X век и седма од 910-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6424 и 6425 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5666 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4676 и 4677 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1669.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 916 година се протега во 3552 и 3553, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3612 и 3613 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1459. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 303 и 304 исламска година.
NGC 7822
NGC 7822 — оддавна маглина во соѕвездието Кефеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7822 се споменува и како LBN 583, CED 214A, in Sh2-171.
Откривање
Телото е откриено на 16 ноември 1829 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7822 е од видот EN. NGC 7822 има само една позната привидна димензија, која изнесува 100'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 3 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +67° 9' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 7822 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 15; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4026. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 548.
Пожар во тунелот Мон Блан
На 24 март 1999 година, еден транспортен камион се запалил додека возел низ тунелот Мон Блан помеѓу Франција и Италија. Кога застанал на половина пат, изгорел. Другите возила кои патувале низ тунелот набрзо биле заробени и тие исто така се запалиле бидејќи пожарникарите не можеле да стигнат до камионот за транспорт. После тоа, биле направени големи промени во тунелот за да се подобри неговата безбедност.
Пожар
Утрото на 24 март 1999 година, 39 лица загинале кога во тунелот се запалил белгиски транспортен камион со брашно и маргарин, кој влегол во тунелот од француската страна.
Камионот поминал низ рампата во 10:46 часот по средноевропско време. Почетното патување низ тунелот било рутинско. Според некои документарни програми, пожарот и чадот се појавиле околу 10:49 часот. Набргу потоа, возачот сфатил дека нешто не е во ред бидејќи автомобилите кои доаѓале во спротивна насока ги треснале предните фарови кон него. Еден поглед во неговите огледала покажал дека бел чад излегува од под неговата кабина. Ова сè уште не се сметало за итен случај за пожар. Всушност, имало уште 16 пожари на камиони во тунелот во текот на претходните 35 години, кои возачите секогаш ги гаселе на лице место.
Во 10:53 часот, возачот на возилото, Гилберт Деграв, застанал на 6 километри во тунелот, кој е долг 11,6 километри, во обид да се справи со пожарот, но одеднаш бил принуден да се врати кога товарот силно изгорел. Гилберт потоа го напуштил своето возило и истрчал до Италијанскиот влез на тунелот.
Во 10:54 еден од возачите се јавил од прибежиштето 22 за да алармира. Во 10:55 часот, вработените во тунелот го вклучиле алармот за пожар и го запреле секој понатамошен сообраќај. Во овој момент во тунелот кои влегле од француска страна имало најмалку 10 автомобили и 18 камиони. Неколку возила од италијанска страна без застанување поминале покрај камионот Волво. Некои од автомобилите од француската страна успеале да се свртат во тесниот тунел со две ленти за да се повлечат назад во Франција, но движејќи се по патот во густиот чад што брзо го наполни тунелот брзо го направил тоа невозможно.
Помеѓу 10:53 и 10:57, чадот веќе зафатил половина километар од француската страна. Поголемите камиони останале заглавени, бидејќи немале простор да се свртат, а враќањето назад не било опција.
Повеќето возачи ги завиткале прозорците и чекале да дојде некој да ги спаси. Системот за вентилација во тунелот го исфрлил токсичниот чад по тунелот побрзо отколку што некој можел да трча на безбедно. Овие испарувања брзо го наполниле тунелот и го изгладнувале кислородот, онеспособувајќи ги возилата. Ова вклучувало противпожарни возила кои, откако биле погодени, морале да ги напуштат пожарникарите. Многу возачи во близина на пожарот кои пробале да ги напуштат своите автомобили и да побараат засолништа биле брзо совладани поради токсичните компоненти на чадот.
Во 10:57 и 10:59, две противпожарни возила од Шамони реагирале на катастрофата што се одвивала. Растопените жици ги елиминираа сите можни извори на светлина во тунелот; во чадот и со напуштени и уништени возила кои им го попречиле патот, двете противпожарни возила не можеле да продолжат, па биле блокирани во гаражата 17, на 1200 метри од запалениот камион. Без други можности, тие ги напуштиле своите возила и се засолниле во две од пожарните кабини за итни случаи.
Помеѓу 10:57 и 11:01, италијанските пожарникари дошле на 300 метри од камионот, при што двајца од нив можеле да продолжат до гаражата 21. Тие можеле да го видат запалениот камион. Меѓутоа, запаленото гориво течело по површината на патот, предизвикувајќи експлозија на гумите и резервоарите за гориво и испраќање смртоносни шрапнели во воздухот, со што се проширил пожар на други возила. Ова ги принуди италијанските пожарникари да се повлечат и спасија 12 лица од италијанска страна.