cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Омотско
Во Грција
Во 1927 година, името на селото било променето во Ливадотопи (Λειβαδοτόπι).
За време на Втората светска војна, во летото 1942 г. селото е изгорено од три германски баталјони заедно со Слимница, Пилкати и Јановени со цел да се ликвидираат партизанските бази. За време на Граѓанската војна селото многу настрадало и на 27 јули 1947 г. жителите го напуштиле, кои побарале спас во источноевропските земји. По војната властите не им дозволиле на селаните да се вратат во Омотско.
Население
Омотско е последно македонско на југ, бидејќи од неговата јужна страна почнуваат грчките села Тухол, Дреново и други.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Нестрам со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Нестрам, во округот Костур. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Нестрам, во кој влегуваат и селата Нестрам, Јановени, Слимница, Пилкати, Радигоже, Стенско и Тухол.
Културни и природни знаменитости
Цркви
Личности
Родени во Омотско
Други
Бајрам-паша
Бајрам-паша  (починал во во ) — османлиски државник и Голем везир во периодот од 1637 до 1638 година.
Потекнувал од градот Ладик, блуски Амасија и бил член на јаничарскиот корпус. Иако јаничарите главно се регрутирале во почетокот од христијанските територии, во времето на Мурат III започнало со регрутирање и на муслимански деца. Во 1625 година станал управител на Египет, а во 1635 станал кајмакам (градоначалник) на Цариград. Во 1637 година станал Голем везир и учествувал во заземањето на Багдад. Починал од природна смрт.
Според османлиската традиција, ќерките и сестрите на султанот се мажеле за везирите но Бајрам бил исклучок бидејќи бил во брак со Ханзаде, сестрата на Осман II а Мурат IV не му наредил нов брак. Инаку Бајрам-паша бил познат по изградба на јавни установи. Тој ги зацврстил ѕидините на градот а денеска областа Бајрампаша во Фатих е наречена според него. Тој е познат и по тоа што го наредил погубувањето на познатиот поет Нефи поради пишувањето на сатирични песни.
NGC 1964
NGC 1964 — спирална галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1964 се споменува и како ESO 554-10, MCG -4-14-3, IRAS 05312-2158.
Откривање
Објектот е откриен на 20 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1964 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1964 има привидни димензии од 5,6' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 33 м 21,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 56' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 32°.
Други поделби
Проучување на NGC 1964 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17436. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 315; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5928. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 888.
Аксентиј Витиниски
Аксентиј Витиниски е христијански светец од 5 век.
Бил мошне угледен властелин во меѓу властелините и дворјаните на царот Теодосиј II. Според христијанското верување Авксентиј се замонашил и уште малку времe престојувал во Цариград и се населил во една “Авксентиева Гора” каде излекувал голем број на луѓе. Кога и да го молелe некого да исцели, тој се бранел со зборовите: “И јас сум грешен човек!”
Аксентиј Витиниски учествувал на Вселенски собор во Халкидон и силно го штител православието од евтихиевата и несториевата ерес. Починал во 470 година.
Православната црква неговиот ден го чествува на 14 февруари.
Артур Гергеј
Артур Горгеј (роден 30 јануари 1818, а починал 21 мај 1916) бил унгарски воен водач познат по тоа што бил еден од најголемите генерали на Унгарската револуционерна армија.
Во младоста, Горгеј бил многу талентиран хемичар, а неговата работа во областа на хемијата била забележана од многу реномирани унгарски и европски хемичари. Но сепак тој е пошироко познат по неговата улога во Унгарската револуција и војна за независност од 1848-1849 година каде што тој исто така служел како министер за војна, а во последните денови на револуцијата, пред да им се предаде на Русите во Вилагос, тој бил диктаторот на Унгарија.
Врските и конфликтите на Горгеј со Лајос Косут, најистакнатиот политичар и гувернер на Унгарија, влијаеле на текот на војната за независност и неговата воена кариера, но исто така и на неговиот постреволуционерен живот до неговата смрт. Писмото на Косут од Видин, напишано после револуцијата, предизвикало долготрајна омраза за Горгеј меѓу Унгарците, од кои многумина верувале дека тој е предавник. Во 20 век, оваа карактеризација беше предизвикана од современите истражувања. Како резултат на тоа, репутацијата на Горгеј како еден од најталентираните и успешни унгарски генерали на 19 век во голема мера била обновена.
Почеток на една ветувачка кариера во хемијата
Во 1845 година, по смртта на неговиот татко,Горгеј среќнп ја напуштил војската. чувствувајќи дека воениот живот не му одговара и решил да биде студент по хемија на Универзитетот во Прага.
Неговите дела во хемијата од овој период се достојни за внимание. Исто така тој направил истражуање за кокосово масло откривајќи го присуството на деканоична киселина и лауринска киселина. Тој го започнал своето истражување во пролетта 1847 година во Прага, но ги завршил експериментите дома во Топорц, испраќајќи ги резултатите на Кралската академија во Виена на 21 Мај 1848 година. Неговиот метод за одделување на хомолозите на масни киселини не бил традиционалниот начин на користење фракционална дестилација, туку се користела растворливоста на бариумските соли. Неговото истражување може да се сумира на следниов начин:
По поразот на револуцијата
Горгеј ги прашал Русите за милост кон своите офицери и неговите војници, велејќи дека дури и ако сакаат некој да се обеси, тогаш тој ќе го прифати тоа за себе, но во замена сакал неговите генерали да бидат поштедени, што Паскевич и царот ги прифатиле и направиле, барајќи прошка за Горгеј и неговите луѓе, но првично Австријците одбиле да ги исполнат желбите на своите сојузници. По некое време тие прифатиле дека Горгеј нема да биде погубен, а ќе биде задржан во затвор во Клагенфурт, но тие не ги помилувале своите генерали, кои биле погубени на 6 Октомври 1849 во Арад. Поради егзекутирање на неговите 13 генерали, Горгеј беше обвинет за предавство и за нивната смртт.
Таму живеел, главно вработен во хемиска работа, сè до Австроунгарскиот компромис од 1867 година, кога му билп простено и бил вратен во Унгарија.
Синоатријален јазол
Синоатријалниот јазол го сочинуваат група на клетки познати како пејсмерјкерни клетки, кои се наоѓаат во ѕидот на десната срцева преткомора. Овие клетки можат да произведат електричен импулс (дејствен потенцијал) кој патува низ спроводниот систем на срцето, предизвикувајќи негова контракција. Кај здраво срце, SA јазол постојано создава дејствени потенцијали, подесувајќи го срцевиот ритам (синусниот ритам), поради што е познат како природен пејсмејкер на срцето.
Исар (Студеничани)
Исар или Кале — археолошко наоѓалиште кај скопското село Студеничани, Општина Студеничани. Претставува градиште (опидум) од раната антика.
NGC 6386
NGC 6386 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Исар (Студеничани)
На 1 км североисточно од селото и на 1 км северозападно од Морани, на висока тераса се најдени остатоци од бедем. Акрополот, кој е ограден со ѕид, има неправилен облик и димензии од 150 × 100 м. Со сондажните ископувања во 1953 г. се откриени археолошки предмети од коска, камен и метал и многубројни фрагменти од керамички садови.
Наодите се чуваат во Музејот на Град Скопје.
NGC 6386
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6386 се споменува и како MCG 9-29-4, CGCG 277-45, CGCG 278-2, NPM1G +52.0282.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6386 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 6386 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 28 м 51,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +52° 43' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 6386 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60367. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3888. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Радигоже
Радигоже (на грчки : Αγία Άννα, Агија Ана) е село во Егејска Македонија, Република Грција, општина Нестрам, Костурско.
Мешани шуми на Динарските Планини
Мешаните шуми на Динарските планини претставуваат копнена екорегион на биомот на умерените широколисни и мешани шуми во Југоисточна Европа, според WWF и Дигиталната мапа на европските еколошки региони од Европската агенција за животна средина. Исто така тие се во палеарктичкото царство.
Географија
Мешаните шуми на Динарските планини го сочинуваат планинскиот шумски регион на Динарските Алпи. Овој планински венец се протега долж источниот брег на Јадранското Море и зафаќа 58.200 km² (22.500 mi²) во Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Србија, северна Албанија и североисточна Италија.
Со големо количество на врнежи и изобилство на варовници, карстниот релјеф е истакнат.
Флора
Широкиот висински опсег на овој екорегион е домаќин на голем број растителни заедници. Највисоките височини (над 1.500 m) се покриени со четинарски шуми, со мешана широколисна вегетација и се јавуваат на пониски височини.
Во зоната на четинари доминираат норвешката смрека, сребрената ела и европскиот црн бор со примеси на европска бука. Динарската варовничка блокова ела шума расте на варовнички изданоци. Доминантните видови на долните зони вклучуваат различни листопадни дабови ( Quercus frainetto, Q. pubescens и Q. cerris ) и ориенталниот габер ( Carpinus orientalis ). Јужноевропскиот цветен пепел ( Fraxinus ornus ) ја означува субсредоземната зона во регионот под 600–1000 m (од С до Ј).
Фитогеографски, екорегионот е поделен помеѓу Јадранското и Источносредоземните провинции на Средоземниот регион, во рамките на Холарктичкото Кралство (според разграничувањето на Армен Тахтајан ).
Заштитени подрачја
Заштитените подрачја во екорегионот ги вклучуваат Националниот парк Триглав во Словенија, Националниот парк Плитвички езера во Хрватска, Биоградска Гора, Дурмитор и националните паркови Проклети Планини во Црна Гора и Националниот парк долина Валбона во Албанија.
Клајне Редер (Шварцграбен)
Клајне Редер е река во Бранденбург, Германија.
Западен Миндоро
Западен Миндоро (филипински: Kanlurang Mindoro, англиски: Western Mindoro; шпански: Mindoro Occidental) — покраина на Филипините која е сместена во Мимаропа Регионот на островот Миндоро. Главен град е Мамбурао и се граничи со Источен Миндоро на исток. На запад излегува на Јужнокинеското Море.
Население
Според пописот од 2015 населението на Западен Миндоро изнесуваше 487.414 жители со 83 жители на км2. Најбројно население се Мангјанците (Manguianes на шпански, Mañguianes на стар тагалог), кои се составени од 7 различни племиња.
Административна поделба
Западен Миндоро е поделен на 11 општини.
Стопанство
Покраината е претежно земјоделски ориентирана со забележлива прехранбена индустрија.
Бадекенштет
Бадекенштет (Baddeckenstedt) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во ексклавата на округот, околу 10 километри југозападно од Залцгитер и 30 километри југозападно од Брауншвајг.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Бадекенштет се наоѓа помеѓу Форхолц на северозапад, Лихтенберге на исток-североисток и Хајнберг на југ-југозапад во долината на Инерсте. Почнувајќи од запад надесно, Бадекенштет се граничи со општината Холе (Хилдесхајм) и Бургдорф, слободниот град Залцгитер, како и со општините Елбе, Хере и Зелде.
Површината на општината изнесува 20,47 км2.
Општински единици
Општината Бадекенштет се дели на следниве единици:
NGC 4
NGC 4 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 4 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 7 м 24,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 22' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 4 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 212468. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 594. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.
Кардиналност
Кардиналност (моќност) — поим за бројноста на членовите во едно множество. На пример, множеството A = {2, 4, 6} содржи 3 члена, па затоа велиме дека A има кардиналност 3. Постојат два приода кон кардиналноста — едниот множествата ги споредува непосредно со бијекции и инјекции и друг со примена на кардинални броеви.
Кардиналноста на едно множество A обично се означува со | A |, т.е. исправена црта од обете страни. Ова е истата нотација што се користи за апсолутна вредност, па затоа значењето зависи од контекстот. Друг начин е да се означи со n(A), A, card(A) или # A.
Кардинални броеви
Релацијата на еднаква кардиналност се нарекува рамнобројност, па така претставува релација на еквиваленција на класата на сите множества. Така, класата на еквивалентност на множеството A со ваква релација се состои од сите тие множества што имаат иста кардиналност како A. Постојат два начина да се дефинира „кардиналност на множеството“:
Кардиналностите на бесконечни множества се претставуваат со For each \alpha, е најмалиот кардинален број поголем од.
Кардиналноста на природните броеви се бележи со алеф-нула (\aleph_0), додека пак кардиналноста на реалните броеви се означува со „\mathfrak c“ и се нарекува кардиналност на континуумот. Користејќи го дијагоналниот аргумент, Кантор покажал дека. Можеме да покажеме дека, што е и кардиналноста на множество од сите подмножества на природните броеви. Хипотезата за континуумот дели дека, т.е. е најмал кардинален број поголем од \aleph_0, што значи дека не постои множество чија кардиналност е строго помеѓу таа на целите и онаа на реалните броеви. Хипотезата за континуумот останува неразрешена во „апсолутна“ смисла.
Бесконечни множества
Логичкото чувство стекнато работејќи со конечни множества нè напушта кога работиме со бесконечни множества. Кон крајот на XIX век, математичарите како Георг Кантор, Готлоб Фреге, Рихард Дедекинд и други го отфрлиле вкоренетото становиште на Галилео (изведено од она на Евклид) дека целото не може да има иста величина како негов дел. Еден ваков пример е Хилбертовиот парадокс. Дедекинд го дефинира бесконечното множество како она што може да се стави во совпаѓање еден на еден со строго подмножество (т.е. има иста величина во Канторова смисла). Ова поимање за бесконечноста се нарекува „Дедекиндова бесконечност“. Кантор ги вовел кардиналните броеви и покажал дека (согласно неговата бијекциска дефиниција за величина) некои бесконечни множества се поголеми од други. Најмалата бесконечна кардиналност е онаа на природните броеви (\aleph_0).
Кардиналност на континуумот
Хипотезата за континуумот вели дека не постои кардинален број помеѓу кардиналноста реалните и кардиналноста на природните броеви: Меѓутоа, оваа хипотеза не може да се докаже, ниту да се побие во рамките на општоприфатената Цермело-Френкелова аксиоматска теорија на множествата, доколку истата е доследна.
Со кардиналната аритметика покажуваме не само дека бројот на точки на реалната бројна оска е еднаков на бројот на точки на отсечка од таа оска, туку дека ова е еднакво на бројот на точки на една рамнина и впрочем секој простор со конечен број димензии. Ваквите наоди изгледат многу бидејќи подразбираат дека постојат строги подмножества и строги надмножества на бесконечно множество S кои имаат иста величина како S, иако S содржи членови што не им припаѓаат на неговите подмножества, а надмножествата на S содржат членови што не се вклучени во него.
Прваиот од овие наоди е воочлив разгледувајќи, на пример, тангентна функција, што дава совпаѓање еден на еден помеѓу интервалот (−½π, ½π) и R.
Вториот наод Кантор ја покажал во 1878 г, но станала поочигледна во 1890 г, откако италијанскиот математичар Џузепе Пеано ги вовел бесконечно густите криви — криви што се извиваат и свртуваат достатно многу за да исполнат цел еден квадрат, коцка, хиперкоцка или конечнодимензионален простор. Ваквите криви не претставуваат непосреден доказ дека линијата има ист број на точки како конечнодимензионален простор, но можат да се употребат за да се дојде до таков доказ.
Кантор исто така покажал дека постојат множества со кардиналност строго поголема од \mathfrak c. На пример, тука спаѓа:
Обете имаат кардиналност
Кардиналните еднаквости  and  can be demonstrated using кардинална аритметика:
Унија и пресек
Ако A и B се дисјунктни множества, тогаш
Оттука начелно можеме да покажеме дека кардиналностите на униите и пресеците се во релацијата
Трубадур (опера)
Трубадур (италијански: Il trovatore) е опера во четири чина од Џузепе Верди, а либретото претежно е напишано од Салвадоре Камарано, и е заснована на драмата Трубадур (шпански:El trovador) (1836) од Антонио Гарсија Гутиерез. Ова е најуспешната драма на Гутиерез.
Операта Трубадур е премиерно изведена во Аполо Театарот во Рим на 19 јануари 1853 година, од каде што го „започна победничкиот марш низ оперскиот свет“. Верди ја спремал операта три години, а сѐ започнало кога му пришол на Камарано во јануари 1850 година со идејата за Трубадур. Подготовката на либретото од страна на Камарано била бавна и пропратена со прекини, а по неговата смрт во средината на 1852 година, го довршил младиот либретист Леоне Емануел Бардаре, по кое што, според упатствата на Верди, извршени се значајни промени во либретото. Промените најмногу се во проширувањето на улогата на Леонора.
Денес,,Трубадур е често изведувана опера и е стандардна на оперскиот репертоар.
Компонирање
Непознато е кога и како Верди добил примерок од драмата на Гутиерез, но Буден мисли дека најверојатно Џузепина Стрепони, која живеела со Верди во Бусето од септември 1849 година, ја превела драмата, што се потврдува во нејзиното писмо две недели пред премиерата, барајќи од Верди да „побрза и да го објави „нивниот“ Трубадур “.
Кога почнал да размислува да направи опера според драмата од Гутиерез, Верди почнал да соработува со Камарано. Нивните преписки почнуваат во јануари 1850 г., прилично долго време пред Верди да почне да соработува со Пиаве за либретото на Риголето. Ова е, исто така, прв пат по Оберто, Верди да почне да подготвува опера со либретист, без претходно да добие надомест од оперска куќа. Во своето прво писмо до Камарано, Верди предлага во Трубадур да има „две главни женски улоги. Првата, циганката, жена со необичен карактер по која сакам да ја наречам операта.“
Во јули 1852 г., Верди во списание за театар прочитал за смртта на Камарано. Ова бил тежок професионален и личен удар за него. Композиторот дознал дека Камарано ја завршил аријата на Манрико во третиот чин („Di quella pira“) само осум дена пред неговата смрт. Се обратил до Де Санктис за да му најде друг либретист. Леоне Емануел Бардаре бил млад поет од Неапол, во зародиш на својата кариера; напишал повеќе од 15 либрета до 1880 година. Композиторот и либретистот се сретнале во Рим на 20 декември 1852 г. и Верди започнал да работи со него на Трубадур и Травијата.
Главна цел на Верди, откако се премислил за ликовите во операта, било да ја подобри улогата на Леонора, но сепак да си остане „опера со две жени“. Своите замисли и пренесол на Де Санктис преку писма во текот на неколку месеци. Промени се направени во првиот чин кај Леонора со додавање на нова арија; и во „Stride la vampa“ на Ацучена и во стиховите на Грофот.
Изведби
Огромната популарност на операта - иако била популарна меѓу народот, но не и кај критиката - придонела за 229 изведби ширум светот за три години по нејзината премиера на 19 јануари 1853 година.
Премиерата во Париз на италијански јазик била на 23 декември 1854 година.
Чин 1: Двобој
Сцена 1: Стражарска соба во замокот на Луна (Палатата Алаферија, Сарагоса, Шпанија)
Предворје на замокот Алаферија. На ноќна стража, Ферандо раскажува еден настан од семејната историја: една стара Циганка е неправедно обвинета дека го маѓепсала најмладиот син на грофот Ди Луна, детето се разболело, и циганката била осудена на запалена жива на клада како вештерка. Умирајќи, ѝ рекла на ќерка си - Ацучена да ја одмазди нејзината смрт. Ацучена го направила тоа со грабнување на бебето. Иако коски од детето биле најдени во пепелта на кладата, таткото не поверувал дека неговиот син е мртов. На смртна постела, таткото го заветил својот првороден син, новиот гроф Ди Луна, да ја најде Ацучена.
Сцена 2: Градина во палатата
Леонора на својата пријателка Инес ѝ признава дека е заљубена во Трубадурот, и кажува како се вљубила во мистериозен витез, победник на турнирот; изгубила контакт со него кога избувнала граѓанска војна, но повторно се сретнале, кога тој преправен во скитник трубадур пеел под нејзиниот прозорец. Кога ќе заминат, влегува грофот Ди Луна (кој е вљлубен во Леонора), и ја слуша песната на неговиот ривал, трубадурот во далечина: ( Deserto sulla terra / „Сам на оваа земја“). Леонора, поради мракот мисли дека грофот е нејзиниот љубовник, а кога Трубадур ќе влезе во градината, таа ја сфаќа грешката и му оди во прегратки. Грофот го предизвикува својот ривал да го открие својот вистински идентитет. Се дознава дека тоа е Манрико (отпуштен и осуден на смрет витез поради верноста кон непријателот). Грофот го предизвикува Манрико на двобој за раката на Леонора. Леонора ги преколнува но тие не престануваат со кавгата. (Трио: Di geloso amor sprezzato / „Огнот на љубоморната љубов“).
Чин 2: Циганката
Сцена 1: Кампот на циганите
Циганите пеат. Ацучена, ќерката на Циганката запалена на клада е сѐ уште прогонувана од заветот да се одмазди за мајка си. Ацучена му признава на Манрико дека откако го украла бебето од Ди Луна сакала да го запали заедно со мајка ѝ, меѓутоа врисоците и грозоморната сцена ја збуниле и го фрлила сопственото бебе во пламенот. Манрико сфаќа дека не ѝ е син на Ацучена, но сепак ја сака како родена мајка, поради нејзината верност и љубов, неодамна му го спасила животот откако го нашла на бојно поле оставен таму од непријателските војници мислејќи дека е мртов. Манрико ѝ кажува на Ацучена дека го победил Ди Луна во двобој, но не можел да го убие поради некоја натприродна сила; и Ацучена го прекорува, потсетувајќи го дека војниците на грофот го победиле во битките кај Пелила. Пристигнува гласник и ги известува дека сојузниците на Манрико го зазеле замокот Кастелор, а исто така и дека Леонора, која мисли дека Манрико е мртов, ќе се замонаши истата вечер. Манрико брза да го спречи тоа.
Сцена 2: Пред манастир
Ди Луна со придружниците сакаат да ја киднапираат Леонора. Леонора и калуѓерките се појавуваат во поворка, но Манрико го спречува ди Луна во своите намери и ја зема Леонора со себе, оставајќи го уште еднаш грофот неповреден.
Дејство 3: Синот на Циганката
Сцена 1: Кампот на Ди Луна Ди Луна со својата војска ја напаѓа тврдината Кастелор каде се засолнил Манрико со Леонора. Ферандо ја довлекува Ацучена, кој е фатена како талка во близина на кампот. Кога ќе го слушне името на Ди Луна, Ацучена почнува да се сомнева и Ферандо ја препознава како наводен убиец на братот од грофот. Ацучена го повикува Манрико да ја спаси. Грофот им наредува на своите војници да постават столб и да ја запалат Ацучена пред ѕидовите.
Сцена 2: Одаја во замокот
Во замокот, Манрико и Леонора се подготвуваат за свадба. Таа е исплашена; неизбежна е битка со Ди Луна и неговите војници се побројни. Кога ќе чуе за фаќањето на Ацучена, ги повикува војниците и се подготвуваат за напад. Леонора се онесвестува.
Акт 4: Казна
Сцена 1: Пред занданата
Манрико не успева да ја ослободи Ацучена и бил заробен. Леонора се обидува да го ослободи преколнувајќи го Ди Луна за милост и се нуди таа да биде затворена наместо нејзиниот љубовник. Му ветува на грофот дека ќе му се предаде, но скришно испива отров за да умре пред ди Луна да ја има.
Сцена 2: Во занданата
Манрико и Ацучена го чекаат своето погубување. Манрико се обидува да ја смири Ацучена, која се потсеќа на среќните денови во планините (дует: Ai nostri monti ritorneremo / „Повторно во нашите планини ќе се вратиме“). Најпосле циганката заспива. Влегува Леонора и му вели на Манрико дека е спасен, преколнувајќи го да избега. Кога дознава дека Леонора нема да оди со него, одбива да го напушти затворот. Тој мисли дека Леонора го предала, но потоа дознава дека се напила отров за да му остане верна. Додека умира во агонија во прегратките на Манрико, Леонора му признава дека претпочита да умре со него отколку да се омажи за друг. Грофот ги слуша последните зборови на Леонора и наредува да се погуби Манрико. Ацучена се буди и се обидува да го сопре Ди Луна. Откако ќе види дека Манрико е мртов, почнува да плаче.
Иванчо Ќипроски
Иванчо Спасенов Ќипроски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Во текот на 1943 година бил организиран од членовите на КПМ од селото и активно помагал со храна, облека, вршел курирска работа и прифаќал илегалци. Во Пролетната офанзива, во мај 1944 година, кога било запалено селото Попоец, балистите го фатиле, го убиле и го фрлиле во оган на 8 мај 1944 година.
Бабуна (река)
Бабуна — река во Македонија, десна притока на Вардар. Таа извира под врвот Солунска Глава на планината Јакупица. Има должина од 65 километри, а нејзиното сливно подрачје зафаќа површина од 612 км2. Бабуна протекува јужно и југозападно од Велес.
Течение
Реката Бабуна извира на југоисточната страна на Мокра Планина под врвот Солунска Глава и протекува помеѓу планинскиот масив Јакупица од левата и планината Бабуна од десната страна. Од своите извори на кои се наоѓаат прекрасните водопади во пределот над селото Нежилово тече во јужен правец до Богомила. Оттука протекува во југоисточен правец со до селото Оморани од каде што свртува кон североисток сѐ до вливот во Вардар. Бабуна има живописна клисуреста челенка, делумно клисуресто речно корито, мали водопади во нејзиниот горен тек. Се храни со вода од поголем број на притоки. . Во своето течение долго 53 километри, прима неколку притоки, од кои најзначајни се десните притоки: Брезица, Изворска и Војничка Река. Поради извонредната чистина на водата во Бабуна живеат повеќе видови риби како пастрмка, плашица, бојник, како и речни ракови, кои се често ловени во летниот период. Во долниот тек реката минува низ клисурата Пешти, каде што речните вирови се доста посетени од капачи преку летниот период.
Сложувалката на Парсифал
„Сложувалката на Парсифал“ е шпионски роман напишан од Роберт Ладлам, издаден во 1982 година.
Резиме
Мајкл Хавелок, (англизирана верзија на Михаил Хавличек),е разузнавачки агент кој работи во Одделот за тајни операции „Конзуларни операции“ на Државниот секретаријат на САД. На почтокот на романот, тој верува дека бил сведок на убиство на неговата партнерка и љубовта на неговиот живот, Џена Карас (англизирана верзија на Јана Карасова) на изолираниот брег на Коста Брава. Убиството на Џена било наредено бидејќи се докажало дека таа е двоен агент за КГБ.
Тој стапува во контакт со поранешниот пријател од американскиот конзулат, полковникот Бејлор, и почнува да ја бара Џена низ неколку земји. Во меѓувреме, стратезите во „Конзуларни Операции“ во владата на САД заклучуваат дека тој е параноичен шизфреник и дека мора да го убијат, пред да компромитира цели мрежи низ Европа.Сите докази кои ги имаат индицираат дека Карас била двоен агент и дека успешно била убиена на Коста Брава. Еден од нив, „Црвенот“ Огвил поставува заседа на Палтинскиот рид во Рим со намера да го фати Мајкл. Сепак, Мајкл ги убива двајцата платеници кои тој ги најмил и откако тој ќе биде убеден дека Хавелок е невин, случајно ќе биде застрелан од страна на полковникот Бејлор, кој е пратен да го убие Хавелок.
Во САД, владата има сопствен проблем; Антон Матијас, Министерот за надворешни работи, признаен од целиот свет како генијалец и доверен со моќи поголеми од оние кои му ги дозволува неговото министерство, полудува. Пред другите да дознаат дека е луд, тој склучил договори со луѓе за кои тој верувал дека се претставници на СССР и Народна Република Кина. Со тие договори, двете држави се согласиле да ја нападнат другата држава, но всушност, договорот бил вклучен со човек кој се идентификува себеси како Парсифал. Парсифал бара голем откуп за да не ги ослободи документите и со тоа да започне јадрена војна. Кога откупот ќе биде платен, тој не ги допира парите, потврдувајќи колку е очаен Вашингтон. Хавелок, кој како дете бил еден од ретките преживеани од масакрот во Лидице, има посебен однос со Матијас, сограѓанин Чех кој му бил ментор во основно училиште. Некако, лудилото на Матијас е поврзано со наредбата да се убие Џена Карас.
Им се спротивставува Артур Пирс, брилијантен и опасен руски шпион кој има висока позиција во Државниот секретаријат. Пирс ги наредува убиства на стратезите на „Конзуларни Операции“, а потоа и уште цела низа убиства, сѐ со намера да добие докази за лудилото на Матијас. Пирс не работи за КГБ, туку за ВКР (Военаја Контра Разведка), фанатична гранка на руската разузнавачка служба идентификувана како бранша на ОГПУ. Тој, исто така е и поминјачик – прикриен агент кој живее во САД од бебе. Во голем дел од романот, вистинската лојалност на Пирс е прикриена. Еден од сојузниците на Хавелок, заменик-министерот за надворечни работи Емори Бредфорд, сфаќа дека Пирс работи за ВКР, но Пирс го убива пред да ги предупреди другите. Пирс исто така учествува во убиството на Ростов, кој ги презира ВКР и се обидува да му помогне на Хавелок.
Гласини за филм
Според „Вараети“, Рон Хауар е ангажиран од „Јуниверзал“ да ја режира филмската адаптација, со Леонардо Дикаприо во главната улога.
Основни принципи на термодинамиката
Термодинамиката е гранка од физиката што го проучува претворањето на механичката енергија во топлинска и обратниот правец-претворањето на топлината во работа Постојат многу начини за изведување на секоја од овие трансформации. На пример со триење на дланките се произведива топлина; со триење на две дрвени стапчиња може да се запали оган. Ако едно тело стабилно паѓа од некоја висина, при неговиот удар на земјата се развива топлина. Ако лежиштата на автомобилскиот мотор или тркалaта не се подмачкани, ќе се вжештат и можат да се блокираат или да прегорат. Сето ова се примери за трансформација на механичката енергија во топлина. Обратниот процес – трансформацијата на топлината во механичка енергија, се применува кај современите парни, дизели, бензиски и млазни мотори. Во сите овие мотори со согорување на горивото се произведува топлина и со ширење на гасовите топлината се претвора во работа.
Термодинамички принципи(закони)
Термодинамиката се заснова на три основни принципи, односно законитости, добиени по експериментален пат. Со помош на овие закони се опишува термодинамичкото однесување на системите составени од многу честочки.
Термодинамички системи и параметри
Термодинамиката ги изучува системите составени од голем број честички наречени микроскопски системи, меѓу кои е можна размена на енергија. Притоа не е важно да се разгледува молекуларната структура на честичките што ги сочинуваат системите. Термодинамички систем е систем од голем број тела или честички во кои може да настане претворање на енергијата од еден во друг вид. Најчесто систем претставува количество гас затворен затворен во определен дел од просторот. Друг пример за микроскопски систем е човечкото тело, кое е составено од голем број клетки. Исто така и секоја одделна клетка е составена од голем број атоми, па може да се разгледува како микроскопски ситем. Состојбата на секој систем се дефинира преку неговите основни термодинамички параметри: температура, притисок, волумен, густина и др. Еденмакроскопски систем се наоѓа во состојба на термодинамичка рамнотежа ако неговите параметри не се менуваат со текот на времето. Преминувањето на системот од една во друга состојба се вика термодинамички процес. На пример, ако се менува притисокот на гасот во еден балон, настанува процес на ширење (експанзија) на гасот во балонот. При тоа може да се смени и температурата на гасот, волуменот или некоја друга величина. Повратен процес е таков процес при кој постојат услови системот да се врати во спротивна насока, т.е да се врати назад во почетната состојба по истиот пат. Таквите процеси се рамнотежни и протекуваат бескрајно бавно. Ако процесот се одвива со поолема брзина, тогаш обично е неповратен. Пример за такви процеси се предавање топлина од потопло на поладно тело, рзите испарувања и други брзи процеси. Повратните процеси протекуваат еднакво лесно во двете насоки ( топењето на мраз и замрзнувањето на водата). Кај неповратните процеси двете насоки се различни.
Кумулус
Кумулус ( — натрупување) или купест облак – вид ниски облаци. Се создаваат при интензивни вертикални струења на воздухо, исклучиво од водени капки. Се состојат од натрупувања со бела боја со хоризонтална основа и врв во облик на пласт сено или купа. Даваат ретки и слаби врнежи. Се јавуваат наутро, преку денот достигаат најголемо простирање, а до ноќта исчезнуваат. Се развиваат на висини од 200 до 2.000 метри.
Гајшевци
Гајшевци (словенечки: Gajševci) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Кумулус
Поделба
Кумулусите може да се поделат на неколку видови и подвидови:
Хенри VIII (драма)
Популарната историја за животот на Кралот Хенри Осми е историска драма од Вилијам Шекспир и (наводно) Џон Флечер, заснована врз животот на Хенри VIII од Англија. Во современите документи забележана е под друго име, Се е вистина (All is True), додека името Хенри VIII не се појавува сè до објавувањето на Првото фолио во 1623. Стилските докази укажуваат дека драмата била напишана од Шекспир во соработка со, или преработена од, неговиот наследник Џон Флечер. По својата структура драмата е карактеристична е и за жанрот на доцните романси. За време на изведба на Хенри VIII во театарот Глоуб во 1613, топовски истрел кој се користел за специјални ефекти, го запалил сламениот покрив на театарот (и гредите) изгорувајќи ја автентичната зграда до темел.
Извори
Како и вообичаено во неговите историски драми, Шекспир првенствено се осврнал на Хрониките на Рафаел Холиншед, за да ги оствари своите драматуршки цели и да го приспособи материјалот на официјалната коректност во тоа време. Шекспир не само што разработил настани што се случиле во период од две декади, туку и го испревртел нивнот редослед. Драмата навестува, без да образложи директно, дека обвиненијата за предавство против Војводата од Бакингам биле невистинити и измислени; а содржи и споредливи нејаснотии во врска со други чувствителни прашања. Немилоста и обезглавувањето на Ан Болејн ( овде запишана Булен) е внимателно избегнато, а никаде во драмата не постои доказ за наредните четири жени на Хенри VIII. Како и да е, молбата на Кетрин од Арагон пред судот Легатин се чини дека е земена директно од историски записи.
Авторство
Општо земено, се верува дека драмата е соработка помеѓу Шекспир и Џон Флечер, писателот кој го заменил Шекспир како водечки драматург во Кингс Мен. Не постои современ доказ за ова; доказот лежи во стилот на поезијата, кој во некои сцени изгледа посличен на Флечеровиот отколку на Шекспировиот. Исто така не се знае дали вклученоста на Флечер може да биде карактеризирана како соработка или преработка. Можноста за соработка со Флечер, за првпат била изнесена од Џејмс Спидинг, експерт за Френцис Бејкон, во 1850. Спидинг и други поранешни аналитичари се потпирале врз низа специфични одлики во стилот и јазичните параметри на Флечер, кои тие ги забележале во Шекспировата драма. Во текот на следниот век, прашањето за двојно авторство било контроверзно, со собирање на повеќе докази во полза на хипотезата за соработка. Во 1966, Ердман и Фогл можеле да напишат дека „ денеска мнозинство познавачи ја прифаќаат теоријата за Флечеровото делумно авторство, иако значителен помал број не се согласуваат.” Значително стилистичко и стилометричко истражување било започнато од Крис Хој, кој во 1962 ја поделил драмата помеѓу Шекспир и Флечер, врз основа на нивниот својствен избор на зборови, на пример Флечеровата употреба на ye  за you   и  'em  за them. Во средина на деветнаесеттиот век, Џејмс Спидинг предложил слична поделба заснована врз употребата на стихови со единаесет слога; тој стигнал до истите заклучоци до кои ќе стигне и Хој еден век подоцна. Спидиг-Хој поделбата е општо прифатена, иако подоцнежни истражувања преиспитале некои од нејзините детали. Најчестото објаснување за придонесот на двајцата поети во драмата е ова:
Шекспир: Чин I, сцени 1 и 2; Чин II, сцени 3 и 4; Чин III, сцена 2, ред 1-203 ( до излегувањето на Кралот); Чин V, сцена 1. Флечер: Пролог; Чин I, сцена 3; Чин II, сцена 1 и 2; Чин III, сцена 1 и 2, 203-458 ( по излегувањето на Кралот); Чин IV, сцена 1 и 2; Чин V, сцена 2-5; Епилог.
Сценска историја
Се верува дека Хенри Oсми за првпат била изведена како дел од церемониите кои ја прославувале венчавката на принцезата Елизабета во 1612-1613, иако првата евидентирана изведба била на 29 јуни 1613, кога каннонада во првиот акт, сцена 4( ред 49) го запалила сламениот покрив на Глоуб театарот и го изгорела до темел. Томас Бетертон го играл Хенри во 1664, и Коли Сибер често го зажиувувал во 1720те. Големиот спектакл на драмата ја направил многу популарна меѓу публиката од деветнаесеттиот век, со поставувањето на обработена обнова на Чарлс Кин во 1815, и Хенри Ирвинг, сметајќи го Кардинал Волси за едно од неговите најдобри интерпретации. Популарноста на драмата се намалила во дваесеттиот век, иако Чарлс Лејтон го играл Хенри во Садлерс Велс театарот во 1933 и Маргарет Вебстер ја режирала како воведна обработка на нејзиниот Американски репертоарски театар во Бродвеј во 1946 со Волтер Хемпден како Волси и Ева Ли Галине како Кетрин. Џон Гиелгад го играл Волси, Хари Ендрјуз го играл Кралот и Едит Иванс ја играла Катерина во Стредфорд во 1959. Најдолгото прикажување на драмата во Бродвеј била обработката на Херберт Биирбум Три во 1916, во која Лин Хардинг го играл Хенри, а Три го играл Волси, непрекинати 63 изведби. Друга значајна обработка била првата во реконструираниот Шекспиров Глоуб театар од 15 мај до 21 август 2010, како дел од првата сезона на Шекспирови историски драми, со канонада во исто време како и обработката во 1613 и глумечка екипа која ги вклучувала Доминик Роуан како Хенри, Миранда Реисн како Ан, Ијан Мекнис како Волси и Кејт Дачине како Кетрин ( Рејсон исто така ја играла Ан во Ан Болејн во истата сезона).
Светско првенство во атлетика (2011)
13. светско првенство во атлетика е меѓународно атлетско натпреварување, кое се одржa во Тегу, Јужна Кореја од 27 август до 4 септември 2011.
САД освои најмногу медали во првенството, со 25 (12 злата, 8 сребра и 5 бронзи) За време на натпреварувањето беа поставени 41 национални, 4 регионски, 3 шампионатски и 1 светски рекорди.
Стадиони
Светското првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу е испробана градба и беше домаќин на успешните Светско првенство во фудбал 2002, 22ра Светска Универзијада (2003). Патеките на овој стадион се сместени во класа 1 од ИААФ во 2003.
Тефлонскиот покрив, кој го замени традиционалниот кров од Корејските куќи, обезбедува природна светлина и оптимален хоризонт. Понатаму, електронскиот семафор со висока дефиниција ќе им овозможи на гледачите да го гледаат Првенството со возбуда од секое место од стадионот.
Спортскиот комплекс се состои од стадион за подготовки, вклучувајќи и стадион само за фрлачките настани блиску до главниот стадион, на кој ќе се промовираат напредоците на перформансите на атлетите, како што се Атлетскиот Промоционен Центар и стадионот за бејзбол.
Мажи
Натпреварите во машка конкуренција завршија со светски рекорд на 4 x 100 метри штафета поставен од Јамајка и неколку резултати, кои се најдобри оваа сезона. Јамајка доминираше во спринтерските дисциплини, додека Кенија на долгите патеки. Во натпреварите во поле, САД и Германија беа нјуспешни, освојувајќи четири и три златни медали соодветно. Јохан Блејк и Јусејн Болт, Двајцата од Јамајка, освоиа 2 злата, со што беа најуспешните атлетичари во машка конкуренција.
Во финалето на 100 метри фаворитот Јусејн Болт беше дисквалификуван поради ран старт, овозмувајќи на Јохан Блејк да победи со доста бавни 9.92 s. Но во 200 метри Болт ја покажа доминацијата на трката, победувајќи со најбрзото време кое не било светски рекорд со 19.40 s. Тие двајцата трчаа во штафетата 4 x 100 метри, и поставија нов светски рекорд со време од 37.04 s. Долгата дистанца 10,000 метри беше истото така засенета од разочарувачкиот настап на Светскиот Шампион, Кенениса Бекеле, кој не ја заврши трката. Светскиот рекордер на 800м, Дејвид Рудиша, победи на натпреварот и го доби својот прв златен медал на Светските Првенства. На последниот ден, Кениецот Абел Кируи стана првиот маратонец кој ја одбранил титулата на следното Светско Првенство.
Во натпреварите на поле сите натпревари имаа нови победници, освен во скок во далечина, каде Двајт Филипс стана само вториот човек после Иван Педросо кој освоил четири злата на Светските Првенства во скок во далечина.
Жени
Русија доминираше на натпреварите во женска конкуренција, освојувајќи седум злата, додека зад неа беа САД со шест. Најуспешна жеснка атлета беше Алисон Феликс, која освои по еден од сите медали. На првиот ден од Првенството, атлетите од Кенија направија одличен перформанс, освојуваќиги сите шест медали, во двата настани. Кенија исто така доминираше на натпреварите на долга дистанца, додека Јамајка и САД во спринтерските. Во натпреварите на поле, Русија ја докажа доминацијата, освојувајќи четири златни медали.
Учесници
1943 атлети од 202 тимови учествуваат во Светско првенство во атлетика 2011.
Мешани шуми на Родопските Планини
Географија
Родопските планински мешани шуми ги покриваат повисоките делови на Балканските Планини, Родопите, Рила, Пирин, Витоша, Средна Гора, Огражден и Малешевијата, сместени речиси целосно во Бугарија, како и во некои соседни области во Грција, Северна Македонија и Србија. Тие се протегаат на површина од 31.600 км 2 и се заменети на пониските надморски височини со балканските мешани шуми.
Флора
Бројот на видови на васкуларни растенија во екорегионот се проценува на 3.000. Долните површини се покриени со мешани листопадни шуми, а најмногу со европска бука, ориентален габер, европски габер и неколку видови даб. Во повисоките зони доминираат иглолисни шуми — Шкотски бор, босански бор, македонски бор, бугарска, сребрена, норвешка смрека и др. На повисоки надморски височини се сместени грмушки, Хит и алпскиот тундра.
Фауна
Мешаните шуми на планината Родопи се засолниште за голем број загрозени видови цицачи, како што се кафените мечки, волците, европските борови куни, европските видри, дивите мачки и дивокозата. Почестите големи цицачи вклучуваат срна, диви свињи и лисици.
Повеќето европски птици грабливки можат да се најдат во регионот, вклучувајќи го реткиот источен царски орел, мршојадецот и белоглавиот мршојадец.
Заштитени подрачја
Екорегионот на Родопските планинско мешани шуми има вкупно три национални паркови, сите од нив се наоѓаат во Бугарија, и тие се состојат од Национален парк Централен Балкан, Националниот парк Пирин, на УНЕСКО на светското културно наследство, како и Националниот парк Рила.
Фазна брзина
Фазна брзина на бранот е брзината со која фазата на бранот се шири во просторот. Ова е брзината со која фазата на која било честотна компонента патува. За таква компонента, секоја дадена фаза на бранот (на пример врвот на бранот), ќе изгледа дека патува со фазна брзина. Фазната брзина е дадена во однос на брановата должина λ (ламбда) и временскиот период Т како: