cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џорџ Орвел
Делата на Орвел остануваат влијателни во популарната и политичката култура во светот. Неговото влијание резултирало со создавањето на придавката „орвеловски“ (Orwellian), која, предимно, се користи во англискиот јазик за да се опише тоталитарно и автократско општество и практики. Дополнително, тој и неговите дела вродиле голем број неологизми во англискиот јазик, кои и денес се користат. Еден од светските најпознати зборови или изрази кои Орвел ги создал, и кој и денес се користи, е „Големиот брат“ (The Big Brother).
Ран живот
Ерик Артур Блер е роден на 25 јуни 1903 година во Мотихари, Бихар, Британска Индија. Неговиот прапрадедо, Чарлс Блер, бил богат поседник во Дорсет кој се оженил со Мери Фејн, ќерка на Томас Фејн, 8. ерл на Вестморленд, и имал приход како сопственик на плантажи во Јамајка. Неговиот дедо, Томас Ричард Артур Блер, бил свештеник. Ерик Блер го опишал неговото семејство како „долно-средна средна класа“. Неговиот татко, Ричард Валмесли Блер работел во Одделот за опиум на Индискиот граѓански сервис. Неговата мајка, Ида Мабел Блер пораснала во Моламјин, Мјанмар (тогаш Бурма). Ерик имал две сестри: Марџори, пет години постара, и Аврил, пет години помлада. Кога Ерик имал една година, неговата мајка го однела него заедно со неговата сестра во Англија. Неговото родно место и дом во Мотихари денес е историски споменик.
Во 1904 година, Ида Блер се доселила со децата во Хенли-на-Темза во Оксфордшир. Ерик израснал со неговата мајка и сестрите, и освен мала посета во 1907, тој не го видел неговиот татко сè до 1912. На пет годишна возраст, Ерик бил испратен на училиште во Хенли-на-Темза, каде учела и неговата сестра Марџори. Училиштето било католичко и имало интернат, но Ерик не го користел интернатот. Училиштето било раководено од француски калуѓерки. Неговата мајка сакала тој да има стекнато образование од државните училишта, но семејството не можело да ги подмири трошоците. Преку социјалните врски кои ги имал неговиот вујко, Чарлс Лимузин, Блер се стекнал со стипендија во училиштето Сент Сипријан во Истборн, Источен Сасекс. Таму пристигнал во септември 1911, каде престојувал пет години, а се враќал дома само за време на празници. Иако не знаел ништо за намалените давачки, тој „набрзо увидел дека потекнува од посиромашно семејство“. Блер не го сакал училиштето и многу години подоцна напишал есеј „Такви и такви беа радостите“, кој бил објавен посмртно, а е напишан основајќи се на неговите искуства во училиштето. Во тоа училиште, Блер прво го запознал Сирил Коноли, кој станал писател и кој како уредник на списанието Хоризон, објавил неколку од есеите на Орвел.
Пред Првата светска војна, семејството се преселило во Шиплејк, Оксфордшир, каде Ерик се спријателил со семејството Бадиком, особено нивната ќерка Џакинта Бадиком. Кога за прв пат се запознале, тој стоел на исправен на глава, а кога таа го прашала за овој подвиг, Ерик одговорил дека „подобро ќе бидеш забележан ако стоиш на глава одошто исправен“. Џакинта и Ерик читале и пишувале поезија и сонувале да станат писатели. Тој тогаш напоменал дека можеби тој ќе напише книга налик книгата „Современа утопија“ од Х. Џ. Велс. За време на овој период, тој исто така обожувал пукање, риболов и набљудување на птици.
Додека учел во Сент Сипријан, Блер напишал две поеми кои биле објавени во „Хенли Стандард“. На доделувањето на наградата „Историска награда на Хароу“, тој бил рангиран на второ место веднаш зад Коноли. Неговиот труд бил признат и ценет од испитувачите и се стекнал со стипендија на Колеџот Велингтон во Беркшир и Колеџот Етон. Немало место во тој момент во колеџите, па сè до дека не се отворело место Блер останал во Сент Сипријан до декември 1916.
Во јануари Блер започнал во Велингтон, каде го поминал пролетниот семестар. Во мај 1917 година, се отворило место во Колеџот Етон. Блер останал во Етон сè до декември 1921 година, кога го напуштил пред да наполни 19 години. Орвел кажал на неговата пријателка Бадиком дека Велингтон бил „ѕверски“, а додека во Етон бил „заинтересиран и среќен“.. Негов главен тутор бил А. С. Ф. Гау, кој подоцна му давал и совети за неговата кариера. Сирил Коноли исто така се префрлил во Етон, но бидејќи биде одделени поради годините, не станале многу блиски.
Според извештаите за успехот на Блер, тој ги запоставил неговите академски студии, но додека бил во Етон тој работел со Роџер Мајнорс при создавањето на списанието на колеџот (The Election Times), а се здружиле и при создавањето и на други публикации: „Колеџ Дејс“ (College Days) и „Бабл и Скуик“ (Bubble and Squeak). Неговите родители не можеле да го испратат на факултет без да добие стипендија и тие заклучиле дека според неговите слаби резултати тој нема да има можност да се стекне со стипендија. Рансиман забележал дека Ерик имал романтични идеи за Истокот, и семејството одлучило Блер да се приклучи на Империјалната полициска служба. За да го стори тоа, Ерик требало да помине приемен испит. Во декември 1921 тој го напуштил Етон и отпатувал кон неговото семејство.
Служба во Мјанмар
Бабата на Блер, по мајкина линија, живеела во Моламјин во Мјанмар (тогаш Бурма), па така тој избрал да врши служба во оваа држава (тогаш покраина на Британска Индија). Во октомври 1922 година, тој отпловил за Бурма преку Суецкиот Канал и Цејлон (денес Шри Ланка) сè со цел да се приклучи на Индиската империјалната полиција во Бурма. Еден месец откако отпловил за Британска Индија, Блер пристигнал во Јангон (тогаш Рангун) и отпатувал во Мандалеј. Бил назначен за помошниот на окружниот началник (на проба) на 29 ноември 1922 година, со делотворен датум на почеток на 27 ноември и плата од 525 индиски рупии месечно. По краток престој во Мејмјо, главна полициска британска станица, тој бил префрлен во Мјаунгмја во 1924.
Во Бурма Блер имал репутација на „аутсајдер“. Повеќето од времето бил сам, читал или вршел активности кои не биле за отмената класа („пука сахиб“ е поим за отмени активности во Британска Индија). Таквите активности на пример биле одење во црква на Карените. Негов колега, Роџер Бидон (во интервју дадено за ББЦ во 1969 година) изјавил дека Блер брзо успеал да го научи јазикот и пред да ја напушти Бурма тој „умеел течно да зборува со бурманските свештеници на многу течен бурмански“. Во овој период Блер направил и одредени физички промени, односно од овој период започнал да носи мустаќи во вид на линии и го заменил стариот стил на мустаќи. Исто така имал и одредени тетоважи, односно на секој зглоб од прстите има по едно сино крукче. Голем број од месните Бурманци сè уште имаат такви тетоважи.
Во април 1926 година тој се преселил во Мулмејн, каде се наоѓала неговата баба. Кон крајот на годината тој бил преместен со служба во Ката во Горна Бурма, каде се разболел од треска во 1927 година. Имал одобрение да ја напушти привремено службата и да се врати во Англија истата таа година, но поради болеста заминал дома во јули. Додека бил на боледување и на одмор со неговото семејство во Корнвел во септември 1927 година, тој размислувал за неговиот животен тек. Одлучил да не се врати во Бурма, дал отказ во службата и се одлучил да стане писател. Неговите искуства во Бурма биле инспирација за книгата „Бурмански денови“ (1934) и есеите „Бесење“ (1931) и „Пукање слон“ (1936).
Лондон и Париз
Во Англија се вратил во семејната куќа во Саутволд, кога ги обновил познанствата со локалните пријатели. Го посетил неговиот тутор Гау во Кембриџ од кого побарал совет за тоа како да стане писател. Во 1927 се преселил во Лондон. Рут Пител, семеен пријател, му помогнал да најде сместување и кон крајот на 1927 година се вселил во куќа на улица „Портобело“. Денес има сина плакета која е поставена како комеморација на неговиот престој во тој дел од Лондон. Вмешувањето на Питер при преселбата „би оставила осигурителна почит во очите на Блер“. Питер имал симпатичен интерес кон пишувањата на Блер, посочувајќи слабости во неговата поезија и го советувал да пишува за тоа што го знаел. Всушност тој одлучил да пишува за „одредени аспекти на сегашноста за кои ги знаел“ и ризикувал во Ист Енд во Лондон — еден од неколкуте подвизи кои ќе ги направи за да се открие себеси и светот на сиромаштијата и најниската класа која ги населува тие делови. Тој пронашол тема на пишување. Овие приказни, истражувања, ескпедиции и тури биле направени во период од пет години.
Како емитација на Џек Лондон, чии дела тој ги обожувал, Блер започнал да ги истражува сиромашните делови на Лондон. За почеток се одлучил за Лајмхаус Козвеј, каде првата вечер ја поминал во обично преноќевалиште, најверојатно евтино преноќевалиште на Џорџ Леви. За краток период успеал да се претвори во „тамошен локален“, облекувајќи се како бездомник, го користел името ''П.С. Бартон'' и успеал да не се поврзе или делува во никој случај со начинот на живот на средната класа и очекувањата кои следат со неа. Овие искуства ги искористил за есејот „Клинец“ (The Spike), неговиот прв објавен есеј на англиски, како и вториот дел од книгата „Никој и ништо во Париз и Лондон“ (Down and Out in Paris and London) (1933).
Во 1928 година Блер се преселил во Париз. Тој живеел во „Ри ди Пот де Фер“ (Rue du Pot de Fer), работнички округ во Париз. Неговата тетка Нели Лимузин исто така живеела во Париз и му дала социјална и, ако имало потреба, финансиска помош. Почнал да пишува романи, вклучително и раната верзија на романот „Бурмански денови“, но денес ништо не е сочувано од тие записи. Тој бил поуспешен како новинар во тој период и објавувал статии во Монд (Monde), политичко-книжевно списание чиј уредник бил Анри Барбис. Три парчиња биле објавени во „Граѓански прогрес“ (Le Progrès Civique), каде пишувал за невработеноста, дневниот живот на бездомникот, питачот во Лондон. Сиромаштијата била во фокусот на неговите пишувања сè до моментот кога почнал да го пишува романот „Во чест на Каталонија“.
Тој сериозно се разболел во февруари 1929 година и бил пренесен во болницата Кошин во Париз. Оваа болница била бесплатна каде се обучувале студенти по медицина. Неговите искуства таму биле основа за неговиот есеј „Како умираат сиромашните“, објавен во 1946. Наскоро сите негови пари биле украдени од неговиот стан каде престојувал. Дали поради потреба или поради материјални добра, тој започнал да работи разни работи, како мијач на садови во хотелот Риволи, кој подоцна го опишал во романот „Никој и ништо во Париз и Лондон“. Во август 1929, испратил копија од есејот „Клинец“ до списанието Аделфи (Adelphi) на Џон Мидлтон Мари во Лондон. Списанието го прифатило есејот.
Во Париз Орвел престојувал скоро две години.
Саутволд
Во декември 1929 година, после скоро две години во Париз, Блер се вратил во Англија и веднаш заминал во куќата на неговите родители во Саутволд, крајбрежно гратче во Сафолк. Саутволд бил дом на Блер наредните пет години од неговиот живот. Семејството било со добро реноме во градот, а неговата сестра водела чајџилница во градот. Тој се запознал со голем број мештани, вклучително и Бренда Салкелд, ќерка на свештеник која работела како наставник во женското училиште Сент Феликс. Иако ја одбила неговата понуда за брак, таа останала негов пријател со години. Исто така Блер ги обновил пријателствата со старите познаници, како што бил на пример Денис Колингс.
Во 1930 година тој кратко време престојувал во Брамли, Лидс со неговата сестра Марџори и нејзиниот сопруг Хамфри Дакин. Блер пишувал прегледи за „Аделфи“ и работел како приватен тутор на едно дете со физичка попреченост во развојот во Саутволд. Потоа станал тутор на три млади браќа, еден од нив бил познатиот академик Ричард Стенли Питерс. Неговата историја во овие години е означена со дуализам и контрасти. Го имаме Блер кој води сериозен живот во куќата на неговите родители каде пишува, но тука е и Блер како Бартон (име кое го користи кога се преоблекува како бездомник) кој е во потрага на искуство во куќите за бездомници во Ист Енд и во Кент. Цртал и се бањал на плажите, а токму таму ги сретнал Мабел и Франсис Фирз, кои имале влијание врз неговата кариера. Низ годините ги посетил во Лондон и често го посетувал нивниот пријател Макс Плауман. Исто така често престојувал во домовите на Рут Питер и Ричард Рис, каде се пресоблекувал за неговите епизоди како бездомник. Една од неговите работи била домашни работи во преноќевалиште за два шилинга и шест пени на ден.
Во овој период Блер редовно објавувал статии во „Аделфи“ и есејот „Бесење“ се појавил во август 1931. Од август до септември 1931 година неговите истражувања со сиромаштијата продолжиле и како протагонистот во „Ќерката на свештеникот“, тој ја следел традицијата на Ист Енд за работа во полињата. Тој видел дневник за неговите тамошни искуства. После тоа, преноќевал во преноќиштето за бездомници на улицата „Тули“, но не можел да издржи долго и со финансиската помош на неговите родители се преселил на улицата „Виндзор“ каде престојувал сè до Божиќ. Наскоро Мабел Фирз го поврзала Блер со Леонард Мур, кој станал негов книжевен агент.
Во тој период Џонатан Кејп го одбил текстот „Дневникот на еден слуга“, прва верзија на „Никој и ништо во Париз и Лондон“. По совет на Ричард Рис, тој го понудил текстот на „Фејбер и Фејбер“, но уредникот Т. С. Елиот исто така го одбил текстот. Крајот на годината Блер ја завршил со неговото (намерно, самоволно) апсење, за да може да го искуси Божиќ во затворски услови, но сепак службите не го сметале неговото јавно однесување како причина за апсење. Блер се вратил дома во Саутволд откако поминал само два дена во притворска ќелија.
Блер: Наставник
Во април 1932 година Блер станал наставник во средното училиште „Хоторнс“ — училиште за момчиња во Хејс, Хилингдон во Западен Лондон. Ова било мало училиште кое овозможувало приватно образование за дека на месните трговци и имало само од 14 до 16 деца на возраст од десет до шестнаесет години. Додека бил во училиштето тој се спријателил со вработен во локалната парохиска црква и зел активно учество во нивните активности. Во меѓувреме, Мабел Фирз се грижела за работите со Мур и кон крајот на јуни 1932 година Мур му соопштил на Блер дека Виктор Голанц бил подготвен да го објави „Дневникот на еден слуга“ за аванс од 40 фунти преку неговата новооснована издавачка куќа.
Кон крајот на летниот семестар во 1932 година, Блер се вратил во Саутволд кога неговите родители воделе постапка за откупување на куќата каде живееле. Блез и неговата сестра Аврил го поминале одморот уредувајќи го домот, а во меѓувреме работел и врз романот „Бурмански денови“. Дополнително, тој поминувал време и со Елинор Жак, но поради Денис Колингс неговите желби за посериозна врска не се оствариле. „Ѕвекот“, есеј кој го опишува неговиот неуспешен обид да биде затворен, се појавил во август 1932 година во „Аделфи“. Повторно се вратил да предава во училиштето во Хејс и се подготвувал за објавување на неговата книга, сега со нов наслов, „Никој и ништо во Париз и Лондон“ (Down and Out in Paris and London). Тој сакал да ја објави книгата под друго име за да не го засрамува неговото семејство со фактот дека живеел одреден период како бездомник. Во едно писмо кое го испратил до Мур (со датум 15 ноември 1932), изборот за неговиот псевдоним го оставил на Мур и Голанц. Четири дена подоцна, тој му пишал на Мур и му ги предложил псевдонимите П. С. Бартон (P. S. Burton), Кенет Мајлс (Kenneth Miles), Џорџ Орвел (George Orwell) и Х. Луис Олвејс (H. Lewis Allways). На крај го избрал псевдонимот „Џорџ Орвел“ бидејќи „сè на сè, тоа било добро англиско име“. „ Никој и ништо во Париз и Лондон“ бил објавен на 9 јануари 1933, а паралелно Орвел работел и врз „Бурмански денови“. „Никој и ништо“ имал среде успех и следно бил објавен од „Харпер“ во Њујорк.
Во 1933 година Блер го напуштил Хоторнс и заминал за колеџот Фрејс во Мидлсекс. Ова било поголемо училиште со над 200 ученици и целосен наставен кадар. Во тој период купил мотоцикл и со него ја шетал околината на Мидлсекс. Додека патувал со мотоциклот, еден ден го фатило бура, па поради дождот и ладното се разболел од пневмонија. Бил однесен во болницата „Аксбриџ Котиџ“. Еден момент лекарите верувале дека нема да се спаси. Но, Блер бил пуштен на домашно лекување во јануари 1934 година, се вратил во Саутволд и тогаш целосно се откажал од предавање.
Блер се разочарал кога Голанц му го одбил „Бурмански денови“, но Харпер биле подготвени да го објават романот. Во меѓувреме, Блер започнал да работи врз романот „Ќерката на свештеникот“, осврнувајќи се на неговите денови како наставник и животот во Саутволд. Елинот Жак сега била веќе мажена и заминала за Сингапур, а Бренда Салкелд заминала за Ирска. Така, Блер бил релативно изолиран во Саутволд. Сепак, во октомври, откако испратил копија од книгата „Ќерката на свештеникот“ до Мур, тој заминал за Лондон каде неговата тетка Нели Лимузин му пронашла работа.
Хемпстед
Новата работа на Блер била во една продавница за употребувани книги во Хемпстед, Лондон. Продавницата била во сопственост на семејството Вестроп, кои биле пријатели на Нели Линузин и активни приврзаници на движењето есперанто. Тие биле пријателски настроени кон Блер и му овозможиле удобно сместување во „Варвик Меншнс“ на улицата „Понд“. Блер работел со неговиот нов колега Џон Кимче. Работел во продавницата попладне, а наутро бил слободен па така можел да пишува. Овие искуства биле основа за пишување на неговиот роман „Да живее фикусот“ (Keep the Aspidistra Flying) (1936). Во тој период не бил политички активен, иако работодавците и Кимче биле активисти на Независната лабуристичка партија. Блер пишувал за „Аделфи“, а ги подготвувал за објавување „Ќерката на свештеникот“ и „Бурмански денови“.
Во јуни „Бурмански денови“ била објавена и прегледот на Сирил Коноли за „Њу Стејтсмен“ го поттикнало обновувањето на пријателството на Блер со Коноли. Во август се преселил во стан на улица „Лофорд“ и живеел со Мајкл Сајерс и Рајнер Хепенстал. Иако биле пријатели, сепак не биле во добри односи, особено Блер и Хепенстал. Подоцна работеле заедно за ББЦ. Во тој период Блер работел на „Да живее фикусот“, а исто така неуспешно работел и на серијал за „Њус кроникл“ (News Chronicle). Во октомври 1935 неговите цимери се иселиле и имал проблем со целосното плаќање на станарината. Таму останал до јануари 1936 година, кога престанал да работи во продавницата.
Во 1980 година била поставена сина плакета како комеморација на делувањето на Блер во тој дел од градот.
„Патот до Виганскиот док“
Во овој период од Блеровиот живот, Виктор Голанц му предложил да помине некое време истражувајќи ги социјалните услови во економски запуштената Северна Англија. Две години претходно, Џ. Б. Пристли пишувал за северниот дел на Англија, северно од реката Трент, со што се зачнала желбата за репортажи. Оваа економска положба резултирала со јавно читање на бројни писатели од работничка класа од Северна Англија. Орвел во барал Џек Хилтон за совет, писател токму од таква позадина. Орвел му пишал на Хилтон каде му објаснил дека бара сместување и побарал препораки за неговата мисија. Хилтон не можел да му пронајде сместување, но му препорачал да отпатува за Виган наместо за Рочдејл.
На 31 јануари 1936 година, Орвел со јавен транспорт и пеш, пристигнал во Манчестер. Во Манчестер пристигнал во период кога не работеле банките, па така морал да престојува во обично преноќевалиште. Следниот дел добил список на контакти, кој патем бил испратен од Ричард Рис. Еден од нив бил Франк Мид, кој го препорачал Виган, каде Орвел го поминал февруари престојувајќи во нечисто преноќиште. Во Виган посетил бројни домови за да види како живеат луѓето, детално ги забележувал условите во кои живееле и примањата со кои живееле. Потоа заминал за рудник за јаглен, а за неговите потреби ја искористил и јавната библиотека, денес Вигански Музеј.
Оваа негова Виганска мисија била попречена од грижите поврзани за книгата „Да живее фикусот“. За кратко заминал во Ливерпул и во март престојувал со Јоркшир, а потоа и во Шефилд и Барнсли. Покрај посетување на рудници и набљудување на социјалните услови, тој учествувал на состаноци на Комунистичката Партија и на собири на Освалд Мосли, каде ја увидел тактиката на Британската Унија на Фашисти. Покрај тоа, тој ја посетил и неговата сестра во Хедингли, кога го посетил и музејот на сестрите Бронте во Хаворт.
Орвел имал потреба од место каде ќе може да се сконцентрира на пишувањето, и повторно од помош му била неговата тетка Нели, која живеела во Валингтон, Хертфордшир. Таа живеела во мала куќа од 16 век. Валингтон било мало село северно од Лондон и куќата немала никакви, за тоа време, современи елементи. Таму тој престојувал, односно се доселил на 2 април 1936 година. Започнал со пишување на „Патот за Виганскиот док“ кон крајот на април, но паралелно поминувал време работејќи во градината и се обидувал да отвори месна продавница. „Да живее фикусот“ бил објавен од Голанц на 20 април 1936 година.
Резултат на неговото патување во Северна Англија бил романот „Патот за Виганскиот док“, кој бил објавен од Голанц во 1937 година. Првиот дел од книгата е неговото социјално истражување во Ланкашир и Јоркшир, каде има и опис на животот на рударите. Вториот дел од книгата е долг есеј за неговата политичка свест, кој вклучува аргументи за социјализмот. Во однос на вториот дел, Голанц се плашел дека ќе предизвика бурни реакција во британската јавност, па поради тоа (додека Орвел веќе бил заминат за Шпанија) тој додал и предговор на книгата.
На 9 јуни 1936 година Орвел се оженил со Ајлин. Многу набрзо почнала политичката криза во Шпанија, што го привлекло вниманието на Орвел. Кон крајот на годината, загрижен поради подемот на Франциско Франко во Шпанија (поддржан од Нацистичка Германија и Италија), Орвел се одлучил да замине за Шпанија и да учествува во Шпанската граѓанска војна како борец во редовите на републиканската страна. Предводен од грешните претпоставки дека му требаат левичарски документи за да премине на фронтот, тој се обратил на Хери Полит, лидер на Британската комунистичка партија (по препорака на Џон Стречи). Побарал безбедно да биде префрлен во Шпанија преку британската амбасада во Париз.
Шпанска граѓанска војна
Во меѓувреме, во Англија, Ајлин се грижела за работите поврзани со објавување на „Патот за Виганскиот док“, пред и самата таа да замине за Шпанија. Ајлин волонтирала кај Џон Мекнер и со помош на Жорж Коп го посетила нејзиниот сопруг, кога му донела чај, чоколада и цигари. Одреден период Орвел престојувал во болница (затруена рака) каде му биле украдени сите негови работи. Се вратил на фронтот и учествувал во напад на националистичките редови.
Во април, Орвел се вратил во Барселона. Бидејќи сакал да биде испратен на фронтот во Мадрид, тој сметал дека треба да се приклучи на меѓународните бригади и така се зближил со еден шпански комунист и му ја објаснил ситуацијата. Иако не бил на исто мислење со комунистите, тој сепак ги сметал за пријатели и сојузници. Тоа негово мислење набрзо ќе се промени. За време на Мајските денови во Барселона, Орвел се нашол во борби помеѓу различните фракции. Голем дел од времето го поминал на покриви. Лажните кампањи предводени од комунистичкиот печат, го обвиниле ПОУМ за соработка со фашистите и тоа имало драматични ефекти врз Орвел. Наместо да се приклучи на Меѓународните бригади, тој се одлучил да се врати на фронтот во Арагон. Штом завршиле мајските борби, неговиот пријател го прашал дали сè уште сака да се приклучи на Меѓународните бригади. Тој се изненадил од фактот дека сè уште го сакаат во нивните редови, бидејќи според комунистичкиот прес тој бил фашист.
Откако се вратил на фронтот, тој бил повреден во грлото од снајперист. За разлика од шпанските борци тој бил повисок и бил предупреден да не се исправа. Тоа неслушање резултирало со повреда. Не можел да зборува одреден период и обилно крварел. Бил пренесен во болница во Лјеида. Доволно закрепнал за да може да 27 мај 1937 година да биде испратен во Тарагона, а подоцна и во Барселона. Поради повредата бил прогласен за воено неспособен.
До средината на јуни политичката состојба во Барселона се влошила и ПОУМ била дискредитирана. Членовите на ПОУМ почнале да се апсат. Орвел и жена му биле под опасност од апсење и поради тоа морале да се кријат, иако еднаш дури и се обиделе да му помогнат на Коп.
Кога нивните пасоши биле спремни, тие пребегнале од Шпанија во Франција. Во јули 1937 Орвел пристигнал во Валингтон, а на 13 јули било објавено дека Орвел бил обвинет за агент на ПОУМ и троцкист. Ова обвинение било објавено во Барселона во негово отсуство. За ова Орвел тврдел дека тоа се руско-троцкистички судења и дека од почетокот до крајот сè било лага и измислица на комунистичкиот печат. Овие искуства во Шпанија резултирале со романот „Во чест на Каталонија“ (1938).
Одмор
По војната Орвел се вратил во Англија во јуни 1937 година и престојувал во домот на неговата сопруга во Гринич. Две од неговите дела за таа тема биле одбиени од Кингсли Мартин, а Голанц бил исто така претпазлив. Во меѓувреме, комунистичкиот весник „Дејли Воркер“' (Daily Worker) вршел напади на книгата „Патот за Виганскиот док“, вадејќи ги од контекст пишувањата на Орвел дека „работничката класа смрдела“. Нашол соработка со Фредрик Барбург за објавување на неговите дела. Орвел се вратил во Валингтон, каде чувал коза, петел (по име Хенри Форд) и пудла по име Маркс. Во таква семејна и мирна атмосфера, Орвел почнал да ја пишува „Во чест на Каталонија“.
Одредени моменти се мислел да замине за Индија за да работи за весникот „Пионир“ (The Pioneer). Сепак во март 1938 година здравјето на Орвел се влошило. Бил примен во санаториум Престон Хал во Кент, болница за поранешни службеници. Првично се мислело дека боледува од туберкулоза и седел во болницата сè до септември. „Во чест на Каталонија“ бил објавен од Секер и Варбург и имал комерцијален успех.
Романописецот Лео Мајерс тајно финансирал пативање до Мароко за Орвел за да ја избегне англиската зима и да го подобри своето здравје. Орвелови отпатувале во септември 1938 година преку Гибралтар и пристигнале во Маракеш. Изнајмиле вила на патот за Казабланка и тогаш ја напишал „Борејќи се за воздух“. Се вратиле во Англија на 30 март 1939 година и во јуни била објавена книгата. Орвел поминал одредено време во Валингтон и Саутволд и работел на есеј за Чарлс Дикенс. Во јуни 1939 година неговиот татко починал.
Воен период
Кога започнала Втората светска војна, сопругата на Орвел започнала да работи во Одделот за цензура при Министерството за информации на Велика Британија во Лондон. За време на работните денови престојувала во куќа на нејзини родници во Гринич. Орвел исто така се пријавил за работа во Централниот регистар на Велика Британија, но неуспешно. Се вратил во Валингтон и во 1939 година напишал материјали за неговата прва збирка на есеи „Внатре во китот“. Следните години тој бил преокупиран со пишување прегледи за драми, филмови и книги за списанијата „Лисенер“ (The Listener), „Тајм и Тајд“ (Time and Tide) и „Њу Делхи“ (New Adelphi). На 29 март 1940 започнала долгогодишната соработка со „Трибун“ (Tribune). На почетокот на 1940, се појавило првото издание на списанието „Хоризон“ и дал други можности за делата на Орвел, како и други книжевни контакти. Во мај, Орвелови се преселиле во стан во Лондон. Во текот на целиот овој период Орвел водел дневник.
Орвел бил прогласен за „неспособен за секој вид на воена служба“ од страна на Медицинскиот борд на Велика Британија. Сепак, наскоро пронашол начин како да биде инволвиран во воени активности со тоа што се приклучил на Британската волонтерска гарда. Тој ги делел социјалистичките визии на Том Винтрингем за Гардата како револуционерна народна милиција. Додека престојувал во Валингтон, тој работел врз „Англија твоја Англија“, а во Лондон пишувал прегледи за различни списанија. На 19 февруари 1941 година била објавена „Лавот и еднорогот: социјализмот и англискиот гениј“.
Во почетокот на 1941 започнал да пишува за американското списание „Партизан Ривју“ (Partisan Review), кое го поврзало Орвел со интелектуалците од Њујорк, кои патем биле антисталинисти, а придонесувал и за антологијата на Голенц „Предавството на левицата“ (The Betrayal of the Left). Исто така неуспешно аплицирал за работа во Министерството за авијација на Велика Британија. Во меѓувреме, продолжил да пишува прегледи за книги и драми и во овој период се запознал со романописецот Ентони Пауел. Исто така учествувал и во радио сервисите на ББЦ.
Во август 1941 конечно се стекнал со „воена работа“ кога бил ангажиран за Источниот сервис на ББЦ. Кога бил на интервју за работата, тој потенцирал дека тој апсолутно ја прифаќа потребата за пропаганда да биде предводена од владата“ и потенцирал дека во време на воена состојба дисциплината при извршување на владините политики е неопходна. Ова било за прв пат кога Орвел работел во канцелариски услови.
Здравјето на Орвел сè повеќе се влошувало. Во октомври имал бронхитис и почесто се разболувал. Во тој период Дејвид Астор има потреба од дописник за „Обзервер“ (The Observer) и го поканил Орвел да пишува за него. Неговата прва статија се појавила во март 1942 година. Наскоро Ајлин се префрлила во Министерството за храна и со тоа семејството се преселило во поголем стан. Неговата мајка и сестра се преселиле поблиску до Блер и неговата сопруга.
Додека работел во ББЦ, Орвел ја вовел емисијата „Глас“, книжевна програма наменета за сервисите во Индија. Во тој период водел активен книжевен и социјален живот со своите современици, особено оние од политичката левица. Во 1942 започнал да пишува за лево-ориентираното списание „Трибун“ Во март 1943 година починала мајката на Орвел, во период кога започнал да работи врз својата најпозната книга „Животинска фарма“.
Одреден период Орвелови живееле во близина на Карлтон, каде се занимавале со посвојувањето на детето. Тие го добиле својот син Ричар Хорацио Блер. Во септември 1944 се доселиле во Ислингтон. Ајлин ја оставила работата и се грижела за семејството. Издавачката куќа „Секер и Варбург“ се сложила да ја објави „Животинска фарма“. Издавањето го закажале за следниот март, но книгата била издадена во август 1945 година. Во февруари 1945 година Орвел бил повикан да биде воен известувач за „Обзервер“.
Кортизон
Кортизонот е исто така уште еден стероиден хормон, глукокортикоид, кој е специфичен што се лачи од надбубрежните жлезди. Исто така, има способност да делува како антиинфламаторно соединение и како антидиуретичен хормон. Најсистематското име за кортизон е 17-хидрокси-11-дехидрокортикостерон. Кога станува збор за глукокортикоидна активност, кортизонот може да се смета за неактивна форма на кортизол.
Џорџ Орвел
Поствоен период
„Животинска фарма“ одлично се вклопила во поствоената политичка сцена во светот и имала светки успех, а Орвел станал „баран писател“. Следните четири години Орвел мешал од една страна новинарска работа, воглавно за „Трибун“, „Обзервер“ и „Манчестер Ивнинг Њус“, но пишувал и за малотиражни весници и списанија, а од друга страна работел врз неговата идна книга „1984“ (која била издадена во 1949 година). Тој бил водечки лик во т.н. „Шангајски клуб“ (именуван по еден ресторан во Сохо), група на левичарски новинари.
Во 1945 и 1946 година Орвел имал неколку неуспешни понуди за брак. Во 1946 година имал белодробно крварење, но успешно ја криел болеста. Неговата сестра Марџори умрела од болест на бубрези во мај, а веќе на 22 мај 1946 Орвел одлучил да живее на островот Џура, на местото именувано Барнхил.
Местото каде се доселил Орвел всушност била напуштена фарма во северниот дел на островот, на 8 км оддалеченост од сопственикот на фармата. Условите во фармата биле примитивни, но предизвикот да ги подобри условите за живот бил примамлив. Неговата сестра Аврил го придружила. Во јули на островот пристигнала Сузан Ватсон со неговиот син. Во овој период Орвел започнал да ја пишува познатата книга „1984“.
Кон втората половина на 1946 година Орвел се вратил во Лондон. Сега веќе во овој период бил познат писател и имал многу работа. Во 1946/ 47 година имало економска и енергетска криза во Англија, па така добар дел од дрвениот мебел бил искористен за огревно дрво. Дополнително, загаденоста на воздухот уште повеќе му го отежнувало неговото здравје. Поради успехот на „Животинска фарма“, Орвел очекувал голем приход, па така стапил во контакт со сметководствено претпријатие. Претпријатието го советувало да основа компанија која ќе ги побарува неговите авторски права и да може да прима месечни примања преку компанијата. Орвел ја основа „Џорџ Орвел Продакшнс Лтд („George Orwell Productions Ltd“) на 12 септември 1947.
Орвел повторно заминал за Џура на 10 април 1947 година. Во јули истекол договорот за закуп за куќата во Валингтон. Во Џура тој работел врз „1984“ и имал добар напредок. Во тоа време семејството на неговата сестра го посетила, а токму тогаш Орвел имал несреќа со брод на 19 август, кога за малку ќе го изгубел животот поминувајќи го заливот Кориврекан. Во декември имал преглед од специјалист во Глазгов кој соопштил дека Орвел е сериозно болен и една недела пред Божиќ 1947 тој бил примен во болницата Хејрмајерс во близина на Глазгов. Му била дијагностицирана туберкулоза. Веќе кон јули 1948 година Орвел можел да се врати во Џура, а веќе во декември го завршил ракописот на „1984“. Во јануари 1949 година, со кревко здравје и без сила, заминал за санаториумот во Кранхам.
Романот „1984“ бил објавен во јуни 1949 година и веднаш постигнал успех.
Св. Атанас (Лески)
'''Св. Атанас''' — археолошко наоѓалиште кај виничкото село Лески. Претставува населба од римско време и црква од средниот век.
Џорџ Орвел
Последните Орвелови денови
Здравјето на Орвел сè повеќе се влошувало поради туберкулозата. Во 1949 година започнал да се гледа со Соња Браунел и двајцата објавиле дека во септември таа година ќе се свршат. Соња ги презела работите од Орвел и се грижела за него во болница. Во септември 1949 година Орвел побарал од неговиот сметководител Харисон да биде директор на неговата компанија, но за ова нема сведоци. Орвел и Соња се венчале во болничка соба на 13 октомври 1949. Сепак како директори на компанијата биле сопружниците Блер.
Св. Атанас (Лески)
На 300 м североисточно од селото, на површина од 6-7 декара се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал (покривни ќерамиди и подни тули). Во средишниот дел на населбата, на подигнато плато жителите откриле темели од еднокорабна црква со димензии од 22 × 10 м. Во темелот на северниот ѕид е вградена база од столб.
Џорџ Орвел
Последните Орвелови денови
Џорџ Орвел не успеал да ја надмине болеста и на 21 јануари 1950, на само 46 годишна возраст, англискиот писател се упокоил.
Книжевна кариера
Во текот на поголемиот дел од својата кариера, Орвел бил најпознат по своето новинарство, есеите, рецензиите, колумните во весниците и списанијата и во неговите репортажни книги: „Никој и ништо во Париз и Лондон“ (опишувајќи го периодот на сиромаштијата во овие градови), „Патот до Виганскиот док“ (опишувајќи ги условите за живот на сиромашните во северна Англија и генерално поделбата на класите во Англија) и „Во чест на Каталонија“. Според Ирвинг Хоу, Орвел бил „најдобриот англиски есеист од Хазлит па навака“.
Современите читатели најмногу го знаат Орвел како романописец, особено поради неговите многу успешни наслови „Животинска фарма“ и „1984“. Првиот честопати се смета дека рефлектира дегенерација во Советскиот Сојуз по Руската револуција и подемот на сталинизмот; вториот, живот под тоталитарно владеење. „1984“ често се споредува со Храбриот Нов Свет од Олдос Хаксли; двата се моќни дистописки романи кои го предупредуваат идниот свет каде што државната машина врши целосна контрола врз општествениот живот. Во 1984 година, „1984“ и Фаренхајт 451 на Реј Бредбери биле добитници на наградата „Прометеј“ за придонесот во дистописката литература. Во 2011 година повторно ја добил наградата за „Животинска фарма“.
„Борејќи се за воздух“, неговиот последен роман пред Втората светска војна, е „најанглискиот“ од неговите романи; алармите за војна се мешаат со сликите на идиличното детство од Едвардовиот период покрај Темза, преку протагонистот Џорџ Боулинг. Романот е песимистички; индустријализмот и капитализмот го убиваат најдоброто од Стара Англија. Во домашна смисла, неговиот протагонист Џорџ Боулинг ги поставува тоталитарните хипотези на Франц Боркенау, Орвел, Игнацио Силоне и Костлер.
Влијание
Во автобиографско дело што Орвел им го испратил на уредниците на „Автори на дваесеттиот век“ во 1940 година, тој напишал: „Писателите за кои најмногу се грижам и од кои никогаш не се заморувам се: Шекспир, Свифт, Филдинг, Дикенс, Чарлс Рид, Гистав Флобер и меѓу модерните писатели, Џејмс Џојс, Т.С. Елиот и Д.Х. Лоренс. Но, верувам дека модерниот писател кој најмногу влијаеше на мене е Вилијам Сомерсет Мом, кому му се восхитувам неизмерно за неговата моќ да раскажува приказна директно и без уважување”. На друго место, Орвел силно ги пофалил делата на Џек Лондон, особено неговата книга Патот. Истрагата на Орвел за сиромаштијата во „Патот до Виганскиот док“ многу наликува на онаа на „Луѓето од бездната“ на Лондон, во која американскиот новинар се маскира како морнар без работа за да ги испита животите на сиромашните во Лондон. Во својот есеј „Политика наспроти литературата: Испитување на патувањата на Гуливер“ (1946) Орвел напишал: „Ако требаше да направам список со шест книги што требаше да бидат зачувани кога сите други ќе бидат уништени, сигурно ќе ги ставам „Гуливеровите партувања“ меѓу нив“.
Други писатели кои ги почитувал Орвел се: Ралф Валдо Емерсон, Џорџ Гисинг, Грахам Грин, Херман Мелвил, Хенри Милер, Тобијас Смолет, Марк Твејн, Џозеф Конрад, and Евгениј Замјатин. Исто така го почитувал и критикувал Радјард Киплинг.
Книжевна критика
Низ текот на неговиот живот Орвел се издржувал преку неговите книжевни критики. Неговите прегледи се добро познати и имаат влијание врз книжевната критика како правец. Како заклучок на неговиот есеј од 1940 за Дикенс, тој напишал :
Јазично влијание
Во неговиот есеј „Политиката и англискиот јазик" (1946), Орвел пишувал за важноста на точниот и јасниот јазик, тврдејќи дека нејасниот јазик може да се искористи како моќна алатка за политичка манипулација бидејќи тоа го оформува начинот на кој мислиме. Во есејот Орвел наведува шест правила за писателите:
Ендру Н. Рубин тврди дека „Орвел тврди дека треба да бидеме внимателни кон тоа како употребата на јазикот го ограничи нашиот капацитет за критичка мисла исто како што треба подеднакво да се грижиме за начините на кои доминантните начини на размислување го преобликуваа самиот јазик што ние го користиме“.
Орвел можеби е првиот што го употребил изразот „студена војна“, поим кој се однесува на тензичната состојба помеѓу силите на Западот и Истокот по Втората светка војна. Го употребил во есејот „Ти и атомската бомба“, објавен во „Трибун“ на 19 октомври 1945 година. Тој напишал:
Книжевно творештво
Орвел почнал да пишува во Индија, а првото дело, автобиографската проза „Никој и ништо во Париз и во Лондон“, го објавил во 1933 година во Европа. Следната година ја објавил книгата „Бурманските денови“, а во 1935 година и романот „Ќерката на свештеникот“. Во 1938 година ги објавил своите забелешки од Граѓанската војна во Шпанија, со наслов „Во чест на Каталонија“. Во 1940 се појавила збирката со есеи, „Во внатрешноста на китот“, во 1945 излегла сатиричната бајка „Животинска фарма“, а потоа и неговото најпознато дело, романот „1984“. Во 1946 година, Џорџ Орвел го напишал познатиот есеј „Зошто пишувам?“ во кој навел четири мотиви за пишувањето: чистиот егоизам, естетскиот ентузијазам, историскиот мотив и политичката цел. Неколку дена пред смртта, Орвел примил порака од Дезмонд Мек Карти (Desmond MacCarthy) со зборовите: „Ти остави трајна трага во англиската книжевност... ти си еден од ретките писатели на својата генерација кои ќе се паметат.“
Есеи
Некои од познатите Орвелови есеи се:
Кастровица (Вељуса)
Кастровица  — археолошко наоѓалиште во Вељуса, Општина Струмица.
Претставува населба од средниот век. На 1,5 км северно од селото, по површината на нивите на простор од 800 × 500 м се наоѓаат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Римокатоличка црква
Римокатоличката црква е една од основните форми на христијанската вероисповед и ги вклучува сите цркви, кои го признаваат врховенството на римскиот папа. Како и повеќето други христијански цркви, и Римокатоличката црква себеси се смета за наследник и продолжувач на првобитната црква, основана од Исус Христос. Римокатоличката и Источно-православната црква се разделуваат на две посебни за време на Источно-zападната шизма во 1054 година. И двете цркви се приемници на првичната Христова црква, но традициите и богослужбата кај двете цркви се различни.
Друга суштествена разлика меѓу двете цркви е и фактот што за разлика од Источно-православната црква, чиј врховен поглавар (Вселенски патријарх) може да биде само Грк по народност (и тоа, според постојните турски закони, само доколку е роден во Турција), во Римокатоличката црква Папата може да биде од било која народност.
Петар и потеклото на папството
Околостите околу животот и смртта на Апостол Петар, како и неговата точна локација на неговите останки во голема мера денеска остануваат мистерија. Во времето на раното христијанство, раните христијани не оставиле голем број на пишани документи. Најголемата документација околу христијанската заедница во Рим како и активностите и мисионерството на Петар се наоѓаат во Ватикан.
Климентовото Писмо кое било напишано во 96 година го потврдува страшниот прогон на раните христијани од Рим.
Попради исправените посланија и неговите христијански убедувања, Свети Игнатиј Антиохиски бил осуден на смрт од страна на Римјаните Годините помеѓу 166 и 176 година, бискупот од Коринт, Дионисиј изјавил дека апостолите Апостол Павле и Петар биле во градовите Коринт и Рим, каде што го проповедале Евангелието. Во околу 190-200 година, римскиот свештеник Гај пишува околу одбрната на својата христијанска вера за Ирениј (починал 202), кој го потврдил основањето на Римокатолилчката црква од страна на Петар и Павле.
За разлика од историските погледи околу потеклото на папството и околностите за животот на Петар во Рим кои не се целосно документирани, библиските темели од Новиот завет дава целосна слика за тоа. Според Новиот завет, во сите евангелија апостол Петар е сметан како водач над сите останати апостоли. Во евангелијата на Матеј, Лука, Јован и Марко исто така се споменува Петар како водач над сите апостоли, како прв ученик кој бил повикан од Исус.
Околу догмата и според традицијата на Римокатоличката црква за нејзиното основање, таа пред сè се потпира врз изводите од Библијата во Евангелието на Матеј:
И Јас ти велам, дека ти си Петар, и на тој Камен ќе ја изградам Мојата Црква, и портите на пеколот нема да надвладеат наспроти неа. И ќе ти ги дадам клучевите на царството небесно, и што и да сврзеш на земјата, ќе се појави веќе сврзано во небото; и што и да разврзеш на земјата, ќе биде веќе разврзано во небото.” Но, оваа послание кон Петар не се манифестирало само во оваа понуда. По воскреснувањето, Исус Христос го поверил Петар како “мандатор“ за распространување на новата вера (Јован, 21:15). Во Евангелието на Лука се вели:
Симоне, Симоне, ете, сатаната побара да ве просее како пченица, но Јас се молев за тебе, за да не се намали твојата вера. А ти, кога еднаш ќе се обратиш, зацврсти ги своите браќа!” (Лука, 22:31)
Сепак, некои некатолички научници сметаат дека Исус не планирал да формира црква која ќе владее над сите.
Империјалната ера: 42-395
Голем број на папи во првите три векови од христијанската ера претставуваат нејасни фигури. Поголем дел од нив се прогласени за маченици, во периодот на христијанските прогони. Христијанството успеало да одолее на нападите на царот Диоклецијан, но не само тоа, туку успеало да привлече голема маса на народ. Христијанството за првпат било легализирано во времето на царот Галериј, кој го издал указот за толеранција на сите религии, вклулувајќи го и христијанството, во април 311 година. Царот Галериј во 311 година бил еден од последните императори кои извршиле прогон на христијанското население од империјата. Константин I Велики и Лициниј во 313 година го издале т.н. Милански едикт, со кое христијанската вера се прогласила за рамноправна религија во империјата. Константин станал првиот христијански император кој според некои историчари, лично ја прифатил новата религија. До 391 година, во времето на владеење на царот Теодосиј I, христијанството станало најраспространета религија во Римското Царство.
По Миланскиот едикт, црквата ја усвоила владината структура на црквата во рамките на империјата: со географските провинции владееле епископи. Рим не бил единствениот град кој можел да игра специјална улога во црквата. Ерусалим имал голема улога во тој период, како место на распнувањето и воскреснувањето на Исус, место каде што за првпат наследниците на Исус биле наречени христијани, и место каде се одржал Ерусалимскиот собор на апостолите. Цариград станал многу важно место за империјата и црквата по преместувањето на престолнината на империјата од Рим во времето на Константин Велики во 330 година.
Со Миланскиот едикт, христијанството било признаено за рамномерна религија во империјата.
Големиот раскол
Разликите во христијанското единство кое довело до Големиот раскол во 1054 година започнало да се чувствува уште во 4 век. Причината за Големиот раскол не се гледало само во духовните разлики, но и во културните, политичките и јазичните разлики. Теолозите чие потекло водело од Западна Европа претежно се ориентирале кон правните црковно-религиозни прашања, додека источните теолози сметале дека основа за понатамошно развивање и усовршување на верата е филозофијата и решавање на нејзините прашања. Исто така, како друга причина се јавува и јазикот каде во источниот дел главно се употребува грчкиот јазик, а додека во западниот латинскиот јазик. За разлика од Коптската и ерменската црква, кои се разделиле во 5 век, источната и западната црква останале подолго лојални кон верата. Примарните причини за Шизмата биле спорови околу папскиот авторитет - Папата тврдел дека имал авторитет над четирите источни патријарси, додека четирите источни патријарси тврделе дека приматот на Римскиот Патријарх е само почесен, и тој има авторите само над западните христијани - и над вметнувањето на клаузулата филиокве во Никејскиот симбол.
Со расколот на црквата, католицизмот од своја страна придонел за создавање на еден конфесионален систем од страна на папите кој Православната црква не го прифаќа. Повеќе од папите го форсираат унијатството: така Папа Пиј IX во енциклопедијата "Litterae ad Orientales" (1848), Папа Лав XIII во "Praeclara Gratulationis" (1894), Пиј во "Rerum Orientalis" (1928) и "Lux veritas" (1931). Во декември 1854 година, Папа Пиј IX, папа кој во 1864 година исто така ќе објави "Syllabus", прогласува без консултација на ниту еден собор, "Bulu Ineffabilis". Во 1894 година, папа Лав XIII повторно се вратил на унијатството и повторно го подновил апелот за враќање на апостолскиот римски престол, додека во 1950 година, во ноември папите Пиј ХII прогласил доклад за телесното воскресување на небото на Дева Марија (во апостолскиот устав „Munificentissimus“).