cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чиро Имобиле
Лацио
На 25 октомври 2018, тој го одиграл својот 100-ти натпревар во дресот на Лацио, во победата со 1-3, против францускиот. За време на сезоната 2018-2019, Имобиле не бил во можност да ја повтори својата статистика од претходната сезона; сепак со освојувањето на Купот на Италија, тој го подигнал неговиот втор трофеј во дресот на Лацио, придонесувајќи со 3 гола во 5 натпревари во оваа конкуренција. Сезоната ја завршил со 15 постигнати голови во првенството.
На 25 август 2019 година, во првиот официјален натпревар од сезоната 2019-2020 (неговата четврта во Рим), тој постигнал два гола во победата со 3-0 на гостувањето кај Сампдорија што му овозможила да стигне до бројката од 100 гола во Серија А. На 3 ноември истата година, отворајќи го резултатот во победата од 2-1 на Сан Сиро над Милан, го одбележил својот јубилеен 100-ти погодок во дресот на Лацио. На 22 декември 2019, тој започнал како стартер во натпреварот од Суперкупот на Италија во Ријад против Јувентус, во кој лацијалите славеле победа од 3-1, која му овозможува и на Имобиле да се израдува на третиот трофеј со клубот. На половината од сезоната во Серија А тој постигнал 23 гола: нешто во што подобар од него бил само еден играч, Антонио Анџелило за време на сезоната 1958-1959. Првенството го затворил со 36 погодоци на 37 натпревари, што покрај тоа што му донело по трет пат во кариерата да биде најдобар стрелец во италијанското првенство, му овозможиле да го изедначи приматот на головите во рамките на една сезона од Серија А играна во „една група“, поставен четири години порано од страна на Гонсало Игуаин, и пред се да ја освои Златната копачка како најдобар стрелец во европската фудбалска сезона, трет италијанец по Лука Тони и Франческо Тоти.
Младински репрезентации
На 25 март 2009 година, тој дебитирал за репрезентацијата под 21 година под водството на селекторот Пјерлујџи Казираги, во пријателскиот натпревар Австрија - Италија (2-2) игран во Виена. Истата година тој исто така се приклучил на репрезентацијата под 20 години на Франческо Рока, со која учествувал на Средоземните игри 2009 во Пескара.
Во репрезентацијата под 21 година се враќа три години подоцна по неговото деби, на 25 април 2012 година, постигнувајќи го својот прв гол со дресот на аѕурините во пријателскиот натпревар против Шкотска, завршен со победа на Италија од 4-1. Следната година, Имобиле бил избран од селекторот Девис Манџија да учествува на Европското првенство под 21 година 2013 во Израел, каде одиграл 4 натпревари и постигнал еден гол и тоа во финалето загубено со 4-2 од Шпанија.
Сениорска репрезентација
На 2 март 2014 година, Имобиле го добил првиот повик во сениорската репрезентација од селекторот Чезаре Прандели. Дебитирал на 5 март 2014 година, на 24-годишна возраст, во пријателски натпревар против кој aѕурите го загубиле со 1-0 во Мадрид. Одличните игри кои ги прикажал во неговата прва сезона со Торино, проследени со последователната победа на листата на стрелците во Серија А, го натерале селекторот да го повика за Светското првенство 2014 во Бразил. После влегувањето како замена во првиот натпревар на турнирот, победата со 2-1 против, тој играл од почетокот во последниот натпревар од групата против , загубен со 1-0, што довело до елиминација на Италија.
На 4 септември 2014, го постигнал својот прв гол за репрезентацијата, во дебито на новиот селектор Антонио Конте, отворајќи го резултатот во пријателскиот натпревар игран во Бари во кој италијанците биле подобри со 2-0 од. На првите натпревари од квалификациите за Европското првенство 2016, тој бил постојан стартер играјќи во тандем во нападот заедно со Симоне Ѕаѕа; подоцна двајцата тие ќе бидат претекнати во хиерархијата од Едер и Грацијано Пеле. Имобиле бил повикан од Конте и за завршницата на Европското првенство во Франција, каде добил два настапи, двата во групната фаза, против и.
По Европското првенство и заминувањето на Конте, Имобиле повторно бил стартер во репрезентацијата под раководството на новиот селектор Џанпјеро Вентура, кој веќе бил негов тренер од времето додека настапувал за. На 9 октомври 2016 година, за време на натпреварот од квалификациите за Светското првенство одигран во Скопје против, Имобиле постигнал два гола во синиот дрес, со што и овозможил на Италија да дојде до кам-бек победа од 3-2. Со 6 гола во десет натпревари, тој бил најдобар стрелец во групата Г од мундијалските квалификации, кои Италија ги затворила на второто место зад : тоа значело дека во ноември 2017 ќе играат бараж од два натпревари за пласман на првенството против, која била подобра од „аѕурите“ со вкупен резултат 1-0 што значело дека Италија не успеала да се квалификува за Светското првенство, 60 години подоцна по единствениот претходен ваков неуспех.
Тој останал потврден во репрезентацијата и на почетокот на циклусот на Роберто Манчини, кој во текот на своето водство ќе го стави Имобиле во директна конкуренција со Андреја Белоти, менувајќи ги двајцата на позицијата централен напаѓач во формацијата 4-3-3. На 10 септември 2018 година, во поразот со 1-0 во Лисабон против во новороденото натпреварување УЕФА Лигата на нации, тој за првпат во својата кариера излегол на терен како капитен на репрезентацијата. Во следните квалификации за Европското првенство 2020 тој остварил четири настапи и постигнал 3 гола: посебно значаен бил оној што го отклучил резултатот во победата со 2-1 над на 8 септември 2019 година, со кој ја прекинал сушата во синиот дрес по речиси две години.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 14 јуни 2021.
Хет-трикови
Во својата кариера Имобиле постигнал 6 хет-трика. Во 5 од нив постигнал три гола, а еднаш постигнал и четири гола на еден натпревар што е негов личен рекорд во кариерата, правејќи го тоа во гостинската победа над со 2-5 во Серија А 2017-2018. Иако во кариерата променил поголем број на клубови, интересно е тоа што хет-трик успеал да оствари само со две екипи Торино (1) и Лацио (5).
781
781 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Таа била 781 година од новата ера, 781. од првиот милениум, 81. од VIII век и втора од 780-тите. Оваа година била определена како 781 уште од почетокот на средновековниот период, кога календарската ера Anno Domini стана најраспространетиот метод во Европа за определување на годините.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6289 и 6290 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5531 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4541 и 4542 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1534.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 781 година се протега во 3417 и 3418, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3477 и 3478 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1324. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 164 и 165 исламска година.
Тројани
Тројани — историско село на територијата на Општина Охрид (и делумно Општина Дебрца), југозападна Македонија.
Географија
Селото било сместено во планинска местост на Вишовскиот Рид (Вишо), источно од с. Оровник, која и денес се нарекува Тројани. По раселувањето на селото, земјиштето му е поделено меѓу атарите на Оровник, Горно Лакочереј и Вапила. Како оставнина од селото, во атарот на Оровник денес се наоѓаат местата Тројнска Чука и Тројанско Поле и Тројанска Река, која се влева во р. Капеш. Во атарот на Горно Лакочереј има месност Тројански Извори.
Историја
Селото е посведочено во турски документи од крајот на XVI век. Во опширниот дефтер за Охридската нахија од 1536 до 1539 г. е забележано селото Тројани, со 7 христијански семејства и 1 неженет човек. Во дефтерот за периодот 1582-1583 г. во селото се водат 5 христијански семејства. Тројани е споменато и во Слепченскиот поменик од XVI и XVII век.
Авионска несреќа
На 22 ноември 1993 г. на Тројани се срушил авион од типот Јак-42Д на „Авиоимпекс“, кој се враќал за Скопје од Женева, но бил пренасочен кон Охрид поради лошите временски услови на скопскиот аеродром. Сите осум членови на екипажот и 115 од 116-те патници загинале. Единствениот преживеан патник им подлегнал на повредите неколку дена подоцна во охридската болница.
Даниела Стил
Даниела Фернанд Доминик Шулејн - Стил (Danielle Fernande Dominique Muriel Emily Schuelein-Steel) (родена на 14 август 1947, Њујорк) подобро позната како Даниела Стил, е американски романописец и автор на познати драми.
Најдобро позната по новелите, таа има продадено над 580 милиони копии од нејзините книги (од 2005 година) на светско ниво. На 7 позиција е од рангот на најдобри писатели на бестселери на сите времиња. Нејзините новели се наоѓаа 390 последователни седмици на листата од бестселери во весникот Њујорк Тајмс, од кои 22 се екранизирани.
Рани години
Нејзините родители се Џон Шулејн Стил, еден од основачите на Löwenbräu пивото, и Норма Да Камара Стоне Рис, ќерка на португалски дипломат. Поголемиот дел од детството Стил го има поминато во Франција, каде од рани години била дел од семејните вечерни забави, со кои добила можност да ги види навиките и животот на богатите и славните. На седумгодишна возраст нејзините родители се разведуваат, меѓутоа таа израснува со татка си во Њујорк, додека мајка и’ се сели во Европа и ретко ја гледа.
Стил како дете започнала со пишување на раскази, а во подоцнежните тинејџерски години со пишување поезија. Матурирала во Lycée Français de New York, генерација 1965. Продолжува со студии по литература и мода, со почеток во Парсон училиште за дизајн ,а подоцна на универзитетот во Њујорк од 1963-1967 година
Приватен живот
По 9 годишен брак, врската со сопругот завршува. Набрзо пред разводот таа ја завршува својата прва новела, „Одам дома“ и успешно ја издава. Во неа е содржана тематика во нејзиниот препознатлив стил, во која се зборува за домаши проблеми, и дејства преземени во минатото кои би влијаеле на сегашноста и иднината. Стил повторно се мажи, во затворска церемонија со Дени Цугелдер. Бракот завршува за брзо време. Подоцна Цугелдер е обвинет за серија на силувања. Стил се мажи по трети пат, со Вилијам Тот, зависник од хероин, следниот ден откако нејзиниот развод со претходниот сопруг е завршен, а била во крајот на бременоста со дете од Тот. Бракот трае две години, по кои Стил успешно се изборува да ја поведе родителската грижа за синот Николас во целост. Инспирирана од своите лични романтични неуспеси, ја пишува книгата „Ветување на страста“, во која се работи за женски лик кој се вљубува во поранешен затвореник. Кратко по разводот со Тот, Стил ја издава книгата „Сеќавање“, во која главниот машки лик е зависник од хероин. Стил се мажи по четврти пат во 1981 година, со трговец на вина – Џон Траина. Траина го посвојува нејзиниот син Ник и му го дава презимето, а пак Стил ги посвојува неговите два сина – Тревор и Тод. Од овој брак ќе имаат уште пет деца: Саманта, Викторија, Ванеса, Макс и Зара.
Во почетокот на овој брак со четвртиот сопруг во 1981 година, таа се искачува на листата бестселери според весникот Њујорк Тајмс. Во 1989 година, таа е запишана во Гинисовата книга на рекорди, за дело кое се наоѓало на листата од бестселери според весникот Њујорк Тајмс за највисок број на последователни недели – 381 недела редоследно. Откако е објавена нејзината прва книга, секоја од нејзините новели котирала на листата од бестселери. Во 1984 година ја издава книгата со поезија: Љубов-Поеми. За младата популација, има напишано 10 книги. Овие книги, познати под името „Maкс и Марта“ имаат цел да им помогнат на децата да се соочат со вистинските животни проблеми: ново бебе, ново училиште, загуба на саканата личност итн. Стил е автор на серијата „Фреди“. Овие четири книги отсликуваат други вистински ситуации од животот: прва ноќ надвор од дома, одење на лекар итн. За да посвети колку што е можно повеќе време на своите деца, Стил најчесто пишува навечер, со само четири часа спиење, за да биде со децата во текот на денот. Стил е високо продуктивен автор, која издава по неколку книги во годината. Нејзините способности содржат истовремено работење пет проекти.
Николас Траина
Во 1993 Стил обвинува писател, кој се обидува да објави биографска книга за Стил во која вели дека нејзиниот син Николас го воспитува поранешниот сопруг Вилијам Тот, а не сегашниот Џон Траина. Постапката се поведува на суд во Калифорнија, каде уставното тело решава книгата да биде објавена. До тоа време, никој од децата кои ги имаат со Траина не знаеле дека Николас е дете од претходен сопруг. Во нејзината биографска публикувана книга се објавуваат и останати детали од нејзиното минато. Нејзиниот брак со Траина се распаѓа, а по разводот, таа го користи искуството да ја напише „Злоба“, во која се зборува за среќен брак кој е уништен од таблоидите кои го откриваат минатото на една жена. Николас Траина извршува самоубиство во 1997 година, како резултат на душевно растројство и користење на дроги. Траина е главен вокал на панк бендовите „Линк 80“ и „Знаење“ од Сан Франциско. Во чест на негово сеќавање, Стил пишува книга со име “Неговото чисто светло“ во која се зборува за животот и смртта на Николас. Оваа книга ќе се најде на врвот од бестселерите во весникот Њујорк Тајмс. Стил основа фондација во негово име, која е посветена на борба против душевните растројства
Од 1997 година до денес
Стил се мажи по петти пат, за финансиер од Силициумската Долина - Том Перкинс. Бракот трае помалку од две години и завршува во 1999 година. Новелата “Клонот и јас“ е инспирирана од шега помеѓу Стил и Перкинс. Во 2006 година, Перкинс ја пишува новелата “Сексот и зилионерот“ и ја посветува на Стил. После години од континуитетно пишување, во 2003 година, Стил прави пауза од четири месеци, за да отвори уметничка галерија во Сан Франциско. Галеријата е затворена во 2006 година. Во 2006 година Стил потпишува договор со Елизабет Арден за лансирање на нов парфем со име Даниела. Парфемот направен од мандарина, јасмин, орхидеа, ружа, килибар е достапен само во одредени продавници. Целната група на овој парфем се читателите на нејзините новели и верува дека овој парфем ја опишува нејзината личност. Стил живее во Сан Франциско, но поседува куќа на плажа во Сен Тропе-Франција, каде поминува по неколку месеци во годината. Taa се смета за срамежлива личност, и ретко дава интервјуа за медиуми или настапи во јавност, со цел да ги заштити своите деца. На 25 август 2009 година, гувернерот на Калифорнија Арнолд Шварценегер и Марија Шривер објавуваат дека Стил треба да биде една од 13те личности во Куќата на Славните со локација во Калифорнискиот Музеј. Церемонијата се одржа на 1 декември 2009 година во Сакраменто, Калифорнија.
Творби
Новелите на Стил се преведени на 28 светски јазици и можат да се најдат во 47 земји. Нејзините дела најчесто вклучуваат ликови кои се во криза и имаат опасност во нивните врски. Ликовите се сметаат за "над можностите", правејќи ги нејзините книги помалку реалистични. Новелите често го истражуваат светот на богатите и славните. Пропорционално на времето, нејзиното пишување доживува еволуција. Нејзините подоцнежни хероини се претставени како силни и авторитетни ликови, кои доколку не го добијат посакуваното ниво на почит и внимание, преминуваат на нова врска. Од критичарите добива заклучоци дека нејзините книги се премногу детални, во кои сториите се раскажани, при што се намалува можноста читателот да ја доживее книгата
Columbia Pictures е првото филмско студио со кое склучува соработка за филм. Студиото ги откупува правата за новелата „Дуx" во 1998 година. Во 2005 година, постигнува договор со New Line Home Entertainment за продажба на филмски права за 30 новели. Оваа филмска куќа се очекува да ги адаптира новелите за ТВ серии.
Филип Деркоски
Филип Деркоски (р. ) — македонски пливач. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 2020.
Музеј Салваторе Ферагамо
Музејот Салваторе Ферагамо во Фиренца, Италија, е моден музеј посветен на животот и делото на италијанскиот дизајнер на чевли Салваторе Ферагамо како и неговата истоимена компанија.
Историја
Музејот бил отворен во мај 1995 година по успехот на турнејата во историјата на компанијата на Ферагамо.
Опис
Музејот содржи 10.000 модели на чевли кој се создадени и во сопственост на Ферагамо од 1920-тите до неговата смрт во 1960 година. По смртта на Ферагамо, колекцијата ја прошириле неговата жена и децата. Музејот вклучува и многу филмови, исечоци од печатот, рекламни материјали, облека и додатоци од 1950-тите до денес.
Музејот е сместен во историската Палацо Спини Ферони, која беше купена од Ферагамо во 1930-тите.
Во 2012 година музејот имал 21.590 посетители.
Список на езера во Италија
Ова е список на најголемите езера во Италија подредени по површина.
Ајрола
Ајрола — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Ӳ
Ӳ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи чувашки јазик. Буквата потекнува од кириличната буква У со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /y/.
Список на државни водачи во 1222 година
Ова е список на државни водачи во 222 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вили Брант
Вили Брант (Willy Brandt; роден како Херберт Ернст Карл Фрам; — ) — германски државник и политичар, претседател на Социјалдемократската партија на Германија (SPD) од 1964 до 1987 година и канцелар на Сојузна Република Германија од 1969 до 1974 година. Добитник е на Нобеловата награда за мир во 1971 година за неговите напори за постигнување помирување помеѓу Западна Германија и државите на источниот блок, а како канцелар се поклонил на жртвите на фашизмот во Варшава во 1970 година. Бил првиот социјалдемократски канцелар од 1930 година.
Конрад Цузе
Конрад Цузе (Konrad Zuse; 22 јуни 1910 - 18 декември 1995) — германски научник - пронаоѓач на сметачот.
Вили Брант
Иако контроверзна во Западна Германија, „источната политика“ на Брант може да биде сметана за негово најзначајно наследство и имала за цел подобрување на односите со Источна Германија, Полска и Советскиот Сојуз. Од слично значење, извештајот „Брант“, пишуван од независни стручњаци, станал признаена мерка за опишување на општата поделеност на светот на Север-Југ.
Конрад Цузе
Го конструирал првиот електронски сметач во светот под назив ZUSE Z3, во 1941 година. Бидејќи Германија беше во војна, оваа новина не можеше веднаш да се презентира. Едно независно истражување во САД доведе до конструирање на сличен апарат во 1944 година под називот Марк1.
Вили Брант
Брант дал отказ како канцелар во 1974 година, откако Гинтер Гијом, еден од неговите блиски соработници, бил откриен како агент на Штази, источногерманската тајна полиција.
Космос-555
Космос-555 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 април 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-555 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 227 км, а најмалото на 212.
Астраи
Астраите биле популација од пајонската група племиња. Тие ги населувале териториите источно од средниот тек на реката Вардар. Како нивни центар се спомнува гр. Астраион, кој сè уште не е прецизно сместен.
Рисдорф
Рисдорф (Riesdorf) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Зидлихес Анхалт.
Аконкагва
Аконкагва (шпански: Aconcagua) е највисокиот врв во Аргентина, Америка и највисок врв надвор од Азија со висина од 6.962 метри надморска височина. Врвот се наоѓа на планинскиот венец Анди, на територијата на денешна Аргентина во близина со чилеанската граница, односно на 15 километри од самата граница. Аконкагва е највисок врв во западната и јужна полутопка.
Аконкагва и регионот околу врвот се ден од Покраинскиот парк Аконкагва. Самата планина има доста голем број леднички езера, од кои најголемо е Вентискверо Хорконес Инфериор.
Национален дендролошки парк „Софијивка“
Софијин парк или Софијивка (, Zofiówka) – ботаничка градина (арборетум) и научно-истражувачки институт на Националната академија на науките на Украина.
Паркот го основал полскиот благородник Станислав Потоцки во 1796 година и го именувал по својата жена, Гркинка, која се викала Софија Потоцка. Софијивка е убав симбол на градинарскиот дизајн од почетокот на XIX век. Во паркот има повеќе од 2 000 дрвја и грмушки (локални и егзотични) меѓу кои се таксодиум, платани, гинко, и многу други.
Во 1985 година малата планета #2259 е наречена „Софијивка“ според овој парк.
Софијиниот парк е на списокот на „Седумте чуда на Украина“, седумте најпосетувани знаменитости од историја на Украинаукраинската историја.
Игор Киров
Игор Киров (Штип, 21 февруари 1976) е македонски кореограф.
Животопис
Игор Киров е роден во Штип на 21 февруари 1976 година.
Својата балетска едукација ја започнува во ДМБУЦ „Илија Николовски - Луј“ во Скопје, а продолжува на престижната Академија за модерен танц во Ротердам, Холандија(Rotterdam Dance Academy). Магистрира на Институтот за уметничка игра во Белград, Србија.
Како танчер има работено во многу европски танцови компании, соработувајки со голем број на реномирани кореографи како Ицик Галили, Тон Симонс, Бил Т.Џонс, Стивен Петронио, Јакопо Годани, Ед Вубе, Карлос Матос, Меи Хонг Ли и др. Игор Киров, својот кореографски опус го започнува уште како танчер додека работи во танцовите компании. Од тогаш па натаму, Киров работел како кореограф за многу национални балетски куќи и компании низ светот: Македонска опера и балет, Хрватското народно казалиште во Сплит и Риека, Националните театри во Германија (Олденбург, Мајнц, Дармштад, Дрезден, Штутгарт), Операта во Грац и Државниот театар во Клагенфурт, Австрија, Градскиот театар во Сент Гален, Швајцарија, Операта во Бордо, Франција, Орландо Балет во Орландо, САД, Масданса на Канарските Острови, Екилибро Динамико во Бари, Италија, Мупа Театарот во Будимпешта, Унгарија, како и Сиданс Фестивалот во Сеул, Јужна Кореја.
Во 2007 година, Игор Киров ја основа својата танцова трупа The Kirov Dance Company, со која има освоено бројни награди и признанија.
Заедно со Мојца Мајцен, го основа Balkan Dance Project, со цел да се поврзат млади и талентирани танчери и кореографи од регионот.
Како визитинг-професор предавал на академиите во Минхен, Скопје, Белград и Токио.
Од 2015 до 2020 година, Игор Киров беше уметнички директор на балетот на Хрватското народно казалиште во Сплит.
Надворешни врски
www.igorkirov.com
Шарл Едуар Гијом
Шарл Едуар Гијом (Charles Édouard Guillaume – ) — швајцарски физичар кој бил награден со Нобелова награда за физика во 1920 „за придонесот кон физиката во врска со прецизното мерење преку откривањето на аномалиите на легурите на челичен никел“
Како син на швајцарски хорологист, Гијом се заинтересирал за морските хронометри. За употреба како што е надоместна рамнотежа тој создал мала варијација на легурата инвар која имала негативен квадратен коефициент на ширење. Целта на ова била да се елиминира проблемот со „средната температура“ на балансното тркало.
Гијом бил директор на Меѓународното биро за тегови и мери. Тој работел со Кристијан Биркеланд, служејќи во Париската опсерваторија - делот „Медон“. Тој извел неколку експерименти со термостатски мерења во опсерваторија. Тој бил првиот што прецизно ја определил температурата на просторот.
Гијом се оженил со А. М. Тафлиб во 1888, со која имал три деца.
Дин Стоквел
Роберт Дин Стоквел (5 март 1936 - 7 ноември 2021 година) бил американски актер со долга кариера од седум децении. Како дете под договор со Метро-Голдвин-Мајер, тој првпат го привлекол вниманието на јавноста во филмовите како Сидра Ави (1945), Песна на тенкиот човек (1947), Зелени години (1946), Договор за џентлменски (1947), Момчето со зелена коса (1948) и Ким (1950). Како млад возрасен, тој имал главна улога во екранизацијата на „Compulsion“ од 1957 година на Бродвеј и 1959 година, а во 1962 година го играл Едмунд Тајрон во филмската верзија на Долгото дневно патување во ноќта, за која освоил две награди за најдобар актер на Канскиот филмски фестивал. Тој бил номиниран за наградата „Златен глобус“ за најдобар актер – филмска драма за главна улога во филмската верзија на „Синови и љубовници на ДХ Лоренс“ од 1960 година.
1936–1950: Раниот живот и почетоците на кариерата
Стоквел е роден во семејство на забавувачи во Лос Анџелес. Пораснал во Лос Анџелес и во Њујорк Сити. Тој бил помладиот син на Елизабет „Бети“ (Вероника) Стоквел, водвилска актерка, и Хари Стоквел, актер и лирски баритон пејач. Неговиот татко се појавил во њујоршките продукции на Карусел и Оклахома, и бил гласот на принцот Шарминг во филмот на Дизни Снежана. Неговиот постар брат беше телевизискиот и филмскиот актер Гај Стоквел. Неговата маќеа, Нина Оливет, беше актерка, комичарка, пејачка и танчерка во бурлеска и театарот во Њујорк и низ Северна Америка. Семејството на неговата мајка било од Италија.
Таткото на Стоквел се појавувал на Бродвеј во Оклахома, кога слушнал за претставата „Невино патување“ од Пол Озборн, која барала деца актери, мајката на Стоквел ги однела два сина на аудиција, и двете момчиња добиле улоги. Делот на Стоквел бил мал и претставата имала краток рок за учење, но тоа довело до договор со МГМ.
Студиото му даде мала улога во Долината на одлуката (1945), популарна мелодрама. Продуцентот Џо Пастернак му дал поголем удел во „Anchors Aweigh“ (1945) со Френк Синатра и Џин Кели, каде што го играше внукот на Кетрин Грејсон.
Филмот бил многу популарен, а МГМ му дал клучна улога во Зелените години (1946) како Роберт Шенон, ирско католичко сираче кое расте во шкотско презвитеријанско домаќинство. Тоа беше огромен хит. Тој, исто така, се појави накратко во училишната соба на МГМ за време на секвенцата за потера на Абот и Костело во Холивуд (1945).
1952–1968: Кариера и пауза
Стоквел дипломирал во средното училиште Александар Хамилтон во Лос Анџелес а студиите ги продолжил на Универзитетот во Калифорнија. На универзитетот Беркли, тој се задлабочил во музиката и напишал неколку мали композиции.
Тој правел одмор од неколку години и во 1956 година ја продолжил својата актерска кариера.. Гостувавал во емисии како што се Центарот на предниот ред, Театарот Матине, Игротеката Шлиц, Челичниот час во САД, Климакс!, Men of Annapolis, Cimarron City, General Electric Theatre и Wagon Train (во 1957 година како „Џими Дру“, брат на Шели Винтерс во „The Ruth Owens Story“ (S1E3). Имал споредна улога во Вестерн, Пиштол за кукавица (1957), и главната улога во нискобуџетната тинејџерска мелодрама, „Безгрижни години“ (1957), играното режисерско деби на Артур Хилер . Направен е за Bryna Productions, компанијата на Кирк Даглас. Потпишал петгодишен договор со компанијата, но тоа бил единствениот филм што го направи за нив.
Стоквел се оженил за актерката Мили Перкинс на 15 април 1960 година. Во таа година, тој го играл синот на рударот за јаглен Волтер Морел, Пол Морел во британскиот филм „Синови и љубовници“, со Тревор Хауард и Венди Хилер, кој подоцна го нарекол „многу прекрасен филм за играње“. Тој продолжил да работи претежно на телевизија, вклучувајќи ги епизодите од Шах- мат, шоуто Дупон со Џун Алисон, Одметниците, Претставува Алфред Хичкок, Куќата на славните Халмарк     (Шегата и долината), автобуската постојка, зоната на самракот („ Квалитет на милосрдието)", Премиера на Алкоа, Часот на Алфред Хичкок и Театарот Дик Пауел.Тој се појавил заедно со Мили Перкинс на Wagon Train како главен лик во епизодата „The Will Santee Story“.
1968–1983: Враќање на актерството
Стоквел се вратил на актерството со споредна улога во Psych-Out (1968) со Сузан Стразберг и Џек Николсон. Тој гостуваше во „Thirty-Minute Theatre“ во Британија, „FBI “ и „ Bonanza “ и ја играл главната улога во „The Dunwich Horror“ (1970) на AIP со Сандра Ди.
Помеѓу 1985 и 1988 година, се појавил во 14 филмови и еден телевизиски филм. Во 1985 година. Тој се претвори во кратка, но значајна улога како адвокат Боб Грајмс во филмот на Вилијам Фридкин Да се живее и да умре во ЛА. Тој беше, исто така, во Легендата за Били Џин (1985), епизода од Miami Vice и Папата беше проповедник (1986). Второто дете на Стоквел со сопругата Марченко, Софија, е родено на 5 август 1985 година.
1989–1999: Улоги на телевизија
Во 1989 година, Стоквел се појави како втор водечки во шоуто Квантен скок, кое траеше пет сезони. За време на серијата, Стоквел се појави во Catchfire (1990) во режија на Хопер, Граѓански војник (1990, првично снимен во 1976 година), Сандино (1991), Синот на утринската ѕвезда (1992), Играчот (1992), Срамот (1992), Капетан планета и планетарите, пријатели и непријатели (1992) и Фатални сеќавања (1992).
По крајот на Квантен скок, Стоквел се појавил во Bonanza: The Return (1993), Caught in the Act (1993), In the Line of Duty: The Price of Vengeance (1994), Chasers (1994), Vanishing Son II (1994). ), Правда во еден мал град (1994), Невиниот (1994), Мадона: изгубена невиност (1994), Краен рок за убиство: од досиејата на Една Бјукенан (1995) и Ланголиерите (1995).
Стоквел играл во епизодите на Снежната река: Сагата на Мек Грегор, Никаде човек, Комиш, Не може да се брза со љубовта и мастило.
2000–2015: Уметност и подоцна кариера
Претставите на Стоквел во 2000-тите ги вклучуваа Тие гнездо (2000), Во потера (2000), Бетмен подалеку: Враќање на Џокер (2000), Флунки (2000), Италијански врски (2001), ЦК (2001) во режија на синот на Копола, Роман, The Quickie (2001), Buffalo Soldiers (2001), Inferno (2002), The Manchurian Candidate (2004), The Deal (2007) и The Nanny Express (2008).
Исто така, како визуелен уметник, Стоквел изложил колаж и скулптура во Таос во 2009 година.
Тој гостувал во првиот понеделник, Star Trek: Enterprise (повторно обединети со Скот Бакула од Quantum Leap), Stargate SG-1, JAG и Crash with Hopper. Тој имаше полуредовен дел на Battlestar Galactica од 2006 година како Џон Кавил.
Смртта
Стоквел починал од природна смрт во Нов Зеланд на 7 ноември 2021 година, на 85-годишна возраст.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Васа Поморишац
Васа Поморишац (15 декември 1893 - 9 септември 1961) — српски уметник и професор на Академијата за применета уметност во Белград. Работел како сликар, изработувач на витражи, етер, графичар и исто така бил уметнички критичар. Тој се смета за експресионистички сликар во истата категорија со неговите современици Михајло Петров, Иван Радовиќ, Петар Добровиќ и Јован Бијелиќ.
Биографија
Поморишац е роден во српскиот град Модош (сега Јаша Томиќ) во тогашниот дел на Австриската империја. Прво студирал сликарство кај Стеван Алексиќ до 1913 година, кога отишол на Академијата за ликовни уметности во Минхен, каде за кратко бил ученик на Габриел фон Хакл, Франц фон Штак и Анџело Јанк. Во Минхен, тој се сретна со соученикот Живорад Настасијевиќ (1893-1966) со кој станал близок пријател. Неговите студии биле прекинати со период на национална служба помеѓу 1914 и 1918 година, кога служел во Австриската армија на рускиот фронт и откако им се предал на Русите, тој се приклучил на Првата српска доброволна дивизија која учествувала со Русите и Романците против Централната Сили во Битката кај Добруџа, кадешто бил ранет. Поморишац бил однесен во московската болница каде наскоро се опоравил и ја поминал следната година во конвелсација и истовремено запознавајќи се со уметничките богатства на градот и со делата на големите руски сликари. Како неборбен, тој бил префрлен од Царска Русија во Грција, каде што добил статус на „воен сликар“ на Фотографскиот дел на Врховната команда на Србија во Солун и работел во солунското ателје.
По војната, на враќање во Белград во 1919 година тој го посетува алумнистот во Минхен (Љубо Бабиќ) во Загреб и се запишува на часови за цртање живот, одржани од Бета Вукановиќ во Уметничкото училиште во Белград. По дипломирањето, со неговиот пријател Љубомир Ивановиќ ги посетува српските манастири и копира фрески и мурали во српските села во Унгарија и романскиот Банат.
Потоа отишол во Лондон каде што посетувал часови во Уметничкото училиште на Свети Мартин и Кралскиот колеџ за уметност додека учел занает со сликање на витраж. Тој обучувал во Лондон од 1920 до 1924 година каде што специјализирал цртање и архитектура во Свети Мартин (1921-1922) и поминал дополнителни курсеви за сликање на витраж во Централното училиште за уметност и дизајн во Лондон (1922-1924), со што станал првиот познат српски уметник да работи во тој медиум. Таму тој поминал време во посета на музеи, галерии и замоци проучувајќи ги сите видови аспекти на уметноста и архитектурата, но ја пронашол Англија сè уште под влијание на Џон Раскин. Тој присуствуваше на предавања на уметникот Перси D. Делф Смит (1882-1948), вајарот Џорџ Фраммптон и архитектот Вилијам Летаби чии визии ги следеле современите европски трендови, вклучително и неговите.
Се вратил во Белград во 1924 година. Бидејќи бил без работа, тој прифатил комисија од Римокатоличката црковна заедница во Јаша Томиќ да наслика олтарна икона во Католичката црква, а потоа да биде обновен во неоготски стил. На Факултетот за уметност и занаетчиство, тој ја заменил Бета Вукановиќ како наставник мајстор од 1930 до 1931 година. Во Белград, витражното дело на Поморижац му даал на уметничкиот павилјон „Цвијета Зузориќ“ „трендовски изглед на Арт Деко“.
Париз бил неговиот дом од 1935 до 1939 година. Од 1942 година бил професор на Ликовната академија во Белгард и од 1950 година на Академијата за применета уметност во Белград.
Тој бил член на Здружението на боени сликари и вајари од војните во 1912-1918 година, Лада, меѓу основачите на Зограф и Здружението на квалификувани ликовни уметници во Белград. Во 1944 година станал член на Друштвото на ликовни уметници на Србија (УЛУС). Покрај тоа што се занимавал со оригиналната слика, тој често копирал фрески од средновековни цркви и манастири, кои ги изложувал во Лондон и Париз, а на поморската канцеларија во музејот Викторија и Алберт во Лондон им дал три примероци на фрески од манастирот Манасија.
Уметничка кариера
Васа Поморишац верувал дека уметноста е органски дел од општеството. Таа мора да биде втемелена во традиционалната креативност и да се спротивстави на модернизмот што е туѓ за нашиот културен менталитет. Група Зограф е формирана околу оваа идеологија и содржани уметници од иста или слична ориентација - сликари Станислав Беложански, Живорад Настасијевиќ, Здравко Секулиќ, Јосин Цар, Илија Коларовиќ, Светолик Лукиќ, Радмила Милојковиќ и архитектите Богдан Несторовиќ и Бранислав Којиќ. Модернистичката критика ги сметала за национален анахронизам и затоа несоодветни за новото време. Поморишац особено ја нагласил својата приврзаност кон минатото, српското и византиското, што добро ги познавал и духовно го внесол во неговото сликарство. Тој често копирал мурали од нашите средновековни цркви и манастири што ги изложувал во Лондон и Париз. Тој бил многу популарен сликар на портрети и често се изразуваше во тој жанр. Во основа, неговиот стилски развој се движел од умерен конструктивизам, преку нео-класицизам до ладен, монохроматски колоризам. Тоа е многу посебен и истакнат феномен во српското сликарство помеѓу двете светски војни.
Поморишац е првиот сликар на Србија што сликал на стакло. Од неговите многубројни дела, што ги создал пред Белград да стане жртва на бомбардирањето на Оската, а потоа и на сојузниците во Втората светска војна, единствените парчиња што преживеале се витражите во Стариот дворец и хотелот Метропол.
Тој е автор на банкнота, издадена од Народната банка на Југославија, од 100 динари, од 15 јули 1934 година и од 1.000 динари од 6 септември 1935 година, која не била пуштена во оптек. Двете банкноти содржат композиции инспирирани од националната историја. Тој е автор и на банкноти од 1.000 динари, маж и жена во национална носија, со многу детали и симболи, но со темна боја, со датум 1 мај 1942 година, објавени од Српската народна банка, за време на нацистичката окупација.
Ӱ
Ӱ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи хакаски јазик мариски јазик алтајски јазик и хантиски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква У со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /y/.
Феминистичка теорија
Феминистичката теорија е продолжеток на феминизмот во теоретски или филозофски дискурс. Таа има за цел да ја разбере природата на половата нееднаквост. Ги проучува општествените улоги на жените, искуствата, интересите и феминистичката политика во различни области, како што се антропологијата и социологијата, комуникацијата, психоанализата, економијата, литературата, образованието и филозофијата.
Феминистичката теорија се фокусира на анализа на половата нееднаквост. Истражуваните теми во феминизмот вклучуваат дискриминација, објектификација (особено сексуална објектификација), угнетување, патријархат, стереотипи, историјата на уметноста и современата уметност,  и естетика.
Историјата на феминистичката теорија
Феминистичките теории за првпат се појавиле уште во 1792 година во публикации како што се "Менувањето на жената", "Нели сум и јас жена", "Говор по апсењето за илегално гласање" итн. "Менувањето на жената" е мит од Навахо што даде кредит на една жена, која, на крајот, го населени светот. Во 1851, Соџоурнер Трут ги адресирала правата на жените во "Нели сум и јас жена". Таа го адресирала проблемот што жените имаат ограничени права поради погрешната перцепцијата на мажите за жените. Соџоурнер Трут тврдеше дека ако една жена од боја може да ги изврши задачите кои биле сметани за машки, тогаш секоја жена од која било боја може да ги извршува истите задачи. По нејзиното апсење поради нелегално гласање, Сузан Б. Ентони одржа говор во судот во кој таа се осврна на прашањата за јазикот во Уставот, документирано во нејзината публикација "Говор по апсењето за илегално гласање" во 1872 година. Ентони ги критикува авторитетните принципи на уставот и неговиот машко-родов јазик. Таа го покрена прашањето зошто жените можат да бидат казнети според законот, но тие не можат да го користат законот за своја заштита (жените не можеле да гласаат, да имаат сопствен имот, ниту пак себеси во брак). Таа, исто така, го критикувала уставот поради неговиот машко-родов јазик и праша зошто жените треба да се придржуваат кон законите што не ги ни адресира жените.
Сузан Кингсли Кент вели дека Фројдовиот патријархат е одговорен за намалувањето на профилот на феминизмот во интер-воените години, други како Џулиет Мичел сметаат дека тоа е премногу симплистички бидејќи Фројдовата теорија не е целосно некомпатибилна со феминизмот. Некои феминистички академистки се тргнале од потребата за воспоставување на потеклото на семејството и кон анализа на процесот на патријархатот. Во непосредниот повоен период, Симон де Бовоар застана во опозиција на имиџот на "жената во домот". Де Бовоар даде егзистенцијалистичка димензија на феминизмот со објавувањето на Le Deuxième Sexe (Вториот пол) во 1949 година. Како што насловот имплицира, почетната точка е имплицитната инфериорност на жените. Таа сфаќа дека жената секогаш се смета како "Другото“, “таа е дефинирана и диференцирана во однос на мажот а не тој во однос на неа". Во оваа книга и нејзиниот есеј "Жената: Мит и реалност", де Бовоар бара да се демитолозира машкиот концепт за жената. "Мит измислен од страна на мажите за да се ограничат жените во нивните угнетени состојби. За жените не е целта асертирајќи се себе како жени, но станувајќи целосни човечки суштества." Како што Торил Мој рече "жената самата се дефинира преку начинот на кој таа ја живее својата отелотворена ситуација во светот, или со други зборови, преку начинот на кој таа прави нешто од она што светот го прави од неа". Затоа, жената мора да ја избегне нејзината дефинирана улога како "Другиот". Иронично, феминистичките филозофи морале да ја извадат де Бовоар надвор од сенката на Жан Пол Сартр за целосно да ја ценат. Иако повеќе филозофка и писателка од активистка, таа потпиша еден од Mouvement de Libération des Femmes манифестите.
Оживувањето на феминистичкиот активизам во касните 1960-ти години беше придружено со новата литература за она што би можело да се смета како женски грижи, како што се грижите за земјата и духовноста, и екологијата. Ова, за возврат создаде атмосфера погодна за ресоидинување и изучување на и дебата за матрицентризамот, како сигнал за отфрлање на детерминизмот, од страна на Адриен Рич и Мерилин Френч. Додека за социјалистичките феминистки како Евелин Рид, патријархатот ги одржува својствата на капитализмот. Феминистичките психолози, како што се Жан Бејкер Милер, се обиделе да извршат феминистичка анализа на претходните психолошки теории, докажувајќи дека "нема ништо погрешно со жените, туку со начинот на кој модерната култура ги гледа."
Од 1970-тите, па наваму, психоаналитичките идеи кои произлегувале од областа на францускиот феминизам имаат стекнато одлучувачко влијание врз феминистичката теорија. Феминистичката психоанализа ја деконструира фаличката хипотеза во врска со Несвесното. Јулија Кристева, Браха Етингер и Лус Иригаре развиле посебни поими во врска со несвесната сексуална разлика, женственоста и мајчинство, со широки импликации за филмската и литературна анализа.
Дисциплини
Постојат голем број на различни феминистички дисциплини, во кои експертите од други области ги применуваат феминистичките техники и принципи во нивните полиња. Покрај тоа, овие се исто така дебати кои ја формираат феминистичката теорија и тие можат да бидат применети наизменично во аргументите на феминистички теоретичарки.
Стандарден и современ родов систем
Стандардниот модел го дефинира родот како социјално разбирање/идеологија која го одредува однесувањето, активностите и изгледите кои се соодветни за мажите и жените кои живеат во одредено општество.
Тиренско Море
Тиренското Море (Mari Tirrenu, Mer Tyrrhénienne, Mar Tirreno, Mar Tirreno, Mare Tirrenu, Mari Tirrenu) водна површина која претставува дел од Средоземното Море, т.е. делот западно од копното на Италија.
Феминистичка теорија
Стандарден и современ родов систем
Идеологијата на родот е социјална конструкција, но не е толку строг и фиксен. Наместо тоа, родот е лесно податлив, и секогаш се менува. Еден пример за тоа како стандардната дефиниција на родот се менува со текот на времето е прикажан во Женска Циркулација од Сали Шатлворт во кој "деградирањето на жената, редуцирајќи ја неа од активен учесник на пазарот на трудот во пасивното телесно постоење за контролирање од машка експертиза е показател за начините на кои идеолошкото распоредување на родовите улоги работат за да се олесни и да се одржи менувањето на структурата на семејните и пазарни односи во Викторијанска Англија". Со други зборови, овој цитат покажува како растејќи во улогите на женскиот род се менува од улога на домаќинка во улога на вработена жена и потоа назад во пасивност и инфериорност во однос на мажите.
Тиренско Море
Географија
Морето се граничи со Корзика и Сардинија на запад, Тоскана, Лацио, Кампанија, Базликата и Калабрија на исток и Сицилија на југ.
Лиза Бјурвалд
Лиза Бјурвалд (родена на 24 декември 1978 година) е шведска новинарка и писателка. Работела за „ Експо“ помеѓу 2006 и 2011 година, била уредничка за „ Свенска дагбладет“ во 2007 година и „ Дагенс нихетер“ помеѓу 2008 и 2009 година. Била и писателка за весникот „ Експресен“. Од 2011 до 2017 година таа била делумен сопственик и уредник во Medievärlden.
Феминистичка теорија
Интерсекционалност
Интерсекционалноста е испитот на различните начини на кои луѓето се угнетени, врз основа на релациона мрежа на фактори како раса, пол, класа, нација и сексуална ориентација. Интерсекционалноста "ги опишува истовремените, многукратни, преклопувачки и контрадикторни системи на моќ кои ги обликуваат нашите животи и политички опции". Оваа дебата го покренува прашањето за разбирањето на потчинетите животи на жените кои не се обликувани само од полот, но и од други елементи, како што се расизмот, класизмот, хетеросексизмот итн.
Тиренско Море
Географија
Најголемата длабочина на морето изнесува 3785 m.
Лиза Бјурвалд
Во 2010 година, еден од нејзините извештаи ја добил новинарската награда на Европскиот парламент. Во 2013 година ја добила наградата за книга „Тескедсорденс“ за нејзината книга „Skrivbordskrigarna - Hur extrema krafter utnyttjar internet“.
Во едиторијал за Dagens Nyheter во летото 2008 година, таа го критикувала шведскиот блог свет. Бјурвалдс напишала поглавје наречено „ Låt SVT börja om på ruta ett – och lära av BBC:s öppenhet “ во јавниот сервис на списанието Timbro антологија Varför? во 2008 година. Таа, исто така, го напишала Timbro-report Den ömtåliga plantan за СВТ.