cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маримба
Резонатори
Резонаторите се цилиндрични цевки закачени под плочките на маримбата, кои најчесто се направени од алуминиум, а кои се служат за разноликоста на тоновите на самиот инструмент. Под секоја плочка се наоѓа по една резонантна цевка. Цевките се со различни должини, конструирани и поставени така што го следат распоредот на тоновите на клавирот. Должината на резонаторот варира во зависност од честотата која ја произведува плочката. Вибрациите од плочката одекнуваат додека поминуваат низ цевките, кои го засилуваат тонот на сличен начин на кој засилува телото на гитарата или виолончелото. Кај инструментите кои имаат повеќе од 4,5 октави должината на цевките потребни за бас тоновите ја преминува висината на инструментот. Поради тоа некои производители ги виткаат краевите на цевките.
Палки (чекани)
Звукот се добива со удирање на гумени палки по плочките. Рачките на палките се направени од дрво, најчесто бреза, поретко од ратан кој претставува вид на палма или фиберглас.
Опсег
4 октави: C4 до C7.
4.3 октави: A2 до C7, .3 се односува на 3 ноти под инструментот со 4 октави. Ова е најчестиот опсег;
4.5 октави: F2 до C7, .5 Значи „половина“ октава;
4.6 октави: Е2 до C7, една стапка под 4.5;
5 октави: C2 до C7, една цела октава под инструментот со 4 октави.
Иванде Каја
Иванде Каја бил псевдоним на Антонија Лукина (родена Антонија Мелдере-Милер 1876–1942), латвиска писателка и феминистка, која се борела за независноста на Латвија. Преку јавни настапни и дела, Каја ги обедила Летонците да донираат средства на „Златниот фонд“ кој станал златен резерват на земјата во 1920 година. Нејзината јавна служба била почестена кога и бил доделен Орденот на трите ѕвезди во 1926 година. Иако многу од нејзините дела биле уништени за време на советскиот период, тие забележаа оживување во последниве години.
Животопис
Антонија Мелдере-Милер била родена на 13 октомври 1876 година во Јумправмуижа, Ливонска губернернија, во рамките на Руската империја. во семејството на Микелис и Матилда (моминско име Флинтман) Милер-Мелдере. Нејзиниот татко станал добростоен бизнисмен и сопственик и го преселил своето семејство во Торакалнс, каде Антонија го започнала своето школување во 1881 година. По завршувањето на основното училиште, таа продолжила да учи во во Рига. За време на нејзините училишни денови во Ломоносов, таа развила пријателство со, со кого подоцна се омажила, и го објавила својот прв роман, Trīs jaungada naktis (Три новогодишни ноќи) во 1892 година. По завршувањето на средното образование, таа студирала философија и историја на уметност на Универзитетот во Берн, Швајцарија и на Универзитетот во Лајпциг, Германија. Посетувајќи ги музеите и уметничките галерии, таа го надополнила своето знаење и научила англиски, француски, германски, италијански, латински и руски јазик. Во 1901 година, таа ги напуштила студиите и се омажила за Лукинс, кој станал офталмолог, и кој подоцна го основал Летонското здружение на лекари. Следните неколку години, Лукина работела како новинарка и имала три деца. Во 1910 година, таа заминала во Швајцарија, каде што Рајнис и Аспазија живееле во егзил, со поддршка на нејзиниот сопруг, за да го добијат нивниот придонес во нејзиното пишување. За време на оваа посета, таа го избрала името „Каја“, што значи галеб, од споменик што го видела на гробиштата во Лугано.
Кариера
Приближно во исто време, Лукина решил да ги продолжи студиите и заминала во Франција присуствувала на часови по новинарство во Сорбона. Таа првпат забележала дека го губи слухот околу 1911 година, а оттогаш нејзиниот слух постепено ќе се влошувал. Таа пишувала статии за Collège de France и патувала низ Франција и Италија, а направила и уште најмалку едно патување во Швајцарија пред да се врати во Рига во 1913 година. Таа година, таа го објавила Iedzimtais grēks (Вроден грев) и почнала да го користи псевдонимот Каја. Книгата се занимава со брачното незадоволство и слободната љубов, и предизвикала контроверзија поради приказот на женското сексуално ослободување. Таа објавила други написи за разни граѓански, политички и општествени прашања кои ги засегале жените во списанија како Dzimtenes Vēstnesis и Latviešu izglītības biedrības gadagrāmata (Алманах на Летонската образовна асоцијација).
За време на Првата светска војна, сопругот на Каја бил повикан да служи како хирург, а семејството го следело во Крим, Москва и Петроград. Епидемија на трахома, заразна очна болест, му оневозможила на Лукинс да се врати во Летонија скоро четири години, додека Каја се вратила во 1917 година со нејзината ќерка. Таа пишувала написи за независноста и работела како социјален работник до крајот на војната. Како поддржувач на латвиската независност, таа била заменик-кандидат на првиот латвиски парламент и помогнала во составувањето на министерскиот кабинет во 1918 година. Истата година, таа помогнала да се основа Latvijas Sieviešu Asociācija (Латвиска женска асоцијација), организација за правата на жените која барала тие да имаат право на глас. Независноста на Летонија била прогласена на 18 ноември 1918 година, но мировниот договор со Советскиот Сојуз бил потпишан дури во 1920 година. Истовремено со добивањето независност, на жените им било дадено право на глас. Помеѓу 1919 и 1920 година, таа го основала Zelta fondu (Златен фонд) за да ѝ помогне на новата Летонска Република. Каја ги повикала жените да донираат накит, сребрен прибор и други материјални средства кои биле депонирани, а по војната станале златен резерват на владата.
Почнувајќи од 1920 година, Каја работела во Министерството за надворешни работи на Република Латвија како коментатор на францускиот печат, а исто така била шеф на одделот за уметност и литература на Latvijas Sargs (Латвиска гарда). Таа објавила уште еден роман „Jūgā“ (Во ропство) во 1919 година, кој го анализирал бракот како институција, а следната година ја објавила „Sfinksa“ (Сфинга), која ја повторила темата за жената која бара совршена љубов. Во 1920 година, таа го објавила Dzintarzeme (Килибарна земја), историски роман за античките луѓе на Балтикот. Во март 1921 година, Лукинс конечно се вратил дома, откако поминал извесно време во санаториум за туберкулоза, а парот заедно се отишол на одмор. Неколку месеци подоцна во Валмиера, Каја одржала говор, што не го правела често поради тешкотиите со слухот, за социјалните прашања со кои се соочувала нацијата. Не долго по предавањето, таа доживеала мозочен удар, го изгубила преостанатиот слух, способноста да зборува и мобилноста. Поминала три години на рехабилитација и до одреден степен ја вратила способноста да оди, но десната рака ѝ била парализирана. Нејзиниот слух не се вратил, иако таа ја одржувала својата кореспонденција и продолжила да пишува откако научила да пишува со лева рака.
Наследство
Во времето на смртта на Каја, значењето на нејзините дела било намалено од советскиот режим, но современата релевантност на нејзините дела доживеала нови висини и во 2006 година нејзиниот 130-ти роденден бил почестен од парохискиот совет на Малпилс, со избрани читања и јавно предавање.
Цитати
<references group="" responsive="0">
NGC 341B
NGC 341B — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 341B се споменува и како MCG -2-3-64, MK 968, Arp 59, VV 361, NPM1G -09.0042.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 341B е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 341B има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 0 м 47,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 11' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 341B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3627. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5270. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1204.
Будизмот во Бугарија
Будизмот во Бугарија ― мала малцинска религија во Бугарија, со околу илјада верници. Виетнамската заедница во Бугарија традиционално практикува махајански будизам заедно со обожавањето на предците, но населението на оваа заедница, која главно потекнува од Северен Виетнам, се намалила од десетици илјади пред 1990 година на околу 1.000 сега. Некои будистички верници во Бугарија се од кинеско потекло. Мал број домородни Бугари преминуваат во теравада и тибетски будизам.
Постои службено признаена бугарска будистичка организација „Карма Кагју“, која е дел од будизмот на „Дијамантскиот пат“, предводена од Кармапа Тринли Таје Дорџе. Имаат неколку центри распространети низ земјата.
IC 182
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 182 се споменува и како NGC 3081, ESO 499-31, MCG -4-24-12, NPM1G -22.0176, AM 0957-223.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 182 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 182 има привидни димензии од 2,2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 59 м 29,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 49' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 74°.
Други поделби
Проучување на IC 182 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28876.
Владо Ѓорески
Владо Ѓорески – Рафик (р. во Битола) — македонски и словенечки  графички уметник, сликар, сценограф, историчар на уметноста, дизајнер на театарски плакати. Гимназија завршил во Битола, а дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје на одделот за Историја на уметност во 1981 година. Студирал на Меѓународниот центар за графички уметности во Љубљана, Словенија. ,  Во 1980 година почнува да волонтира, а во 1981 година се вработува како сликар-изведувач во Народниот театар Битола. Во 1982 година станува кустос по современа уметност во Заводот, музеј и галерија во Битола. Својата прва самостојна изложба ја имал во 1981 година и оттогаш постојано изложува како самостојно, така и колективно, како во земјава така и во странство. На полето на ликовната критика е присутен пред сè во делот на графиката, не запоставувајќи ги и другите нејзини делови. Неговата уметничка афирмација се покажува и во меѓународни рамки како член на жирија, селектор и стручна консултација:
Член е на Меѓународното жири на Графичкото биенале во Варна, Бугарија. Бил член на Меѓународното жири на Светската галерија на цртежи во Скопје, Република Македонија.
Бил селектор на автори од Македонија претставници на земјата и презентер на збирката на Меѓународното графичко триенале - Битола на Графичкото триенале во Шамалиер (Chamalières), Франција. Исто така на ова триенале тој претставува и уметници од други земји.
Стручна консултација и учество во организирање на  2 то Меѓународно биенале на графиката, Чачак, Србија, 2014
Работа
Владо Ѓорески е уметнички директор на Меѓународното графичко триенале во Битола, Република Македонија, а вработен е како кустос за современа уметност при националната установа Завод и музеј – Битола.
Галерија
Како сликар и графичар имал свои самостојни изложби, а учествувал и на голем број колективни изложби во земјава и странство.
Од 2016 до 2020 година учествувал во над сто ликовни изложби по многу земји во светот: Словенија, , , Хрватска , Франција , Англија , Италија , Мексико , Полска - Графичко триенале Краков - Келце, , Биенале на минијатурна графика во Лоѓ , , Русија , Јапонија , Молдавија , Унгарија , Австралија , Турција , Бразил , Аргентина , Србија , Ерменија , Романија ...
Владо Ѓорески долги години е присутен на театарската сцена и за неговите сценографии има добиено бројни награди и позитивни критики.
Неговите сценографии се присутни во многу театарски куќи како во земјава така и во странство.
Драмски театар Скопје
Македонски народен театар
Народен театар Струмица
Народен театар Прилеп
Народен театар Битола
Родопски драмски театар „Николај Хајтов“ (Родопски драматичен театър „Николай Хайтов“), Смолен
Градски театар „Марин Држиќ“ (Gradsko kazalište Marina Držića), Дубровник
Ликовна критика
Неговите критички есеи тргнуваат од локалното, битолско ликовно милје и преку балканските простори се протегаат низ целиот свет.
Дизајн на театарски плакати
Владо Ѓорески е автор на голем број театарски плакати за кои добивал и бројни награди. Ги изработил плакатите за следниве театарски претстави:
Награди
Добитник е на повеќе од дваесет национални и меѓународни награди за ликовни достигања:
.
Машка ракометна репрезентација на Данска
Машка ракометна репрезентација на Данска — државна репрезентација на Данска која ја претставува државата на меѓународните ракометни турнири. Данска се наоѓа на второто место по освоени медали во историјата на Европските првенства во машка конкуренција веднаш по Шпанија, со вкупно шест медали, од кои се два златни медали (2008, 2012), еден сребрен (2014) и три бронзени медали (2002, 2004 и 2006 година). Од јануари 2019 година, Данска е актуелен олимписки и светски шампион.
Историја
Ракометарот е втор најпопуларен спорт во Данска, веднаш зад фудбалот. На крајот на 2003 година Данската ракометна федерација имала повеќе од 146,000 активни и пасивни членови.
Светско првенство 2007 година
Во 2007 година Данска учествувала на Светското првенство во Германија, каде што се паднала во групата Е против Ангола, Унгарија и нивните соседи Норвешка. Во групната фаза Данска завршила на второто место, по победите против Ангола и Норвешка. Во главната рунда екипата се соочила со Хрватска, Чешка, Русија, Унгарија и Шпанија.
И покрај почетниот пораз против Хрватска, екипата напредувала совладувајќи ги своите последни тројца противници. Во четвртфиналето бил совладан Исланд со 42: 41. Во полуфиналето Данска била поразена од страна на Полска со 36–33. По поразот следувал натпревар за третото место, во кој Данска ја совладала Франција со 34-27, со што го освоила бронзениот медал на турнирот.
Пивотот на Данска, Михаел Кнудсен, бил избран во најдобриот тим на турнирот.
Европско првенство во 2008 година
По завршувањето на 3-тото место по три последователни Европски првенства, данската екипа освоила злато на Европското првенство во ракомет за мажи во 2008 година, првенство кое се одржало во соседна Норвешка. Тимот загубил само еден натпревар на патот кон златото, натпревар кој бил жестоко оспорен против домаќинот Норвешка. Данскиот тим ја победил Хрватска со 24-20 во финалето, откако во полуфиналето била поразена Германија. Голманот Каспер Хвид и крилниот играч Ларс Кристијан имале најголема улога во освојувањето на медалот, и двајцата биле избрани во најдобриот тим на турнирот, а Ларс Кристијансен, исто така, станал и најдобар стрелец на турнирот.
Европско првенство во 2010 година
Данска како шампион била фаворит да ја задржи титулата. Сепак, тие не успеале, губејќи натпревари против Исланд и Хрватска. Наместо да напредува во главната рунда, Данска го завршила првенството на 5-то место победувајќи ја Шпанија со резултат од 34-27.
Светско првенство во 2011 година
На Светското првенство во ракомет за мажи во 2011 година, по победата на 9 натпревари во низа, Данска стигнала до финалето кога претходно во полуфиналето ја победила Шпанија со резултат од 28:24. Ова било првпат по над 44 години, Данска да стигне до финале на Светското првенство. Во финалето Данска загубила од Франција со 35:37 во продолжение. Така, Франција во тој период ги имала освоено сите три главни титули и била европски шампион, олимписки шампион и светски шампион.
Европско првенство 2012 година
Данска дошла на Европското првенство во ракомет за мажи во 2012 година како вице-светски шампион и како еден од фаворитите за победа на турнирот. Како и да е, во главната група Данска загубила и од Србија и од Полска, продолжувајќи во главната рунда со нула бодови, имајќи само победа против Словачка. Ова значело дека Данска морала да ги победи сите свои натпревари и во исто време, тие морале да се потпрат на другите резултати за да поминат во полуфиналето. Како по чудо, резултатите од другите натпревари биле во прилог на Данска. Судбината на опстанокот на Данска лежела во Полска, бидејќи Полска морала да победи против Германија за да го одржи опстанокот на Данска на турнирот. По жестокиот и близок натпревар помеѓу Полска и Германија, Полска победила со 33:32. Ова значело дека Данска треба само да ја совлада Шведска во последниот натпревар од главната рунда и да дојде до полуфиналето. Данска ја победила Шведска со голема разлика, 31-24, станувајќи првиот тим како од машка така и од женска страна во историјата на Европското првенство, која дошла до полуфиналето, носејќи нула бодови во главниот круг.
Во натпревар со низок резултат, Данска ја освоила својата втора титула во Европското првенство, откако во финалето ја совладала Србија со резултат од 21-19, со што станала првата ракометна репрезентација што некогаш ја одбранила титулата на европски шампион, носејќи нула бодови во главната рунда.
2013 Светско првенство
Во финалето, Данска играла против домаќинот, Шпанија. Во финалето Данска го одиграла можеби најслабиот натпревар во нејзината историја, кога била поразена со разлика од рекордни 16 гола.
Европско првенство во 2014 година
Како вице-светски шампион и предноста на домашен терен, Данска била меѓу фаворитите за победа на турнирот. Тие ги добиле сите натпревари во прелиминарното коло, како и главната рунда, стигнувајќи до полуфиналето. Данска ја совладала Хрватска со резултат од 29–27, но загубиле од Франција во финалето со 41–32. Ова било вторпат по ред Данска да загуби финале, губејќи претходно од Шпанија на Светското првенство 2013 година.
Светско првенство 2019 година
Данска заедно со Германија биле ко-домаќини на Светското првенство во 2019 година и играле во групата Ц со Норвешка, Тунис, Чиле, Австрија и Саудиска Арабија. Данска започнала со победа над Чиле и останала непоразена. Потоа во групата II во главната рунда во првиот натпревар издвојувала победа над Унгарија, исто така непоразена. Победата над седумкратниот светски првак Франција овозможила Данска да се пласира во финалето. Данска ја освоила својата прва титула светски шампион со победа од 31-22 над Норвешка во финалето.
Учества
Шампион  2-ро место   3-то место   4-то место
Моментален состав
Натпреварите и головите сè до 27 јануари 2019 година.
Тренер: Николај Јакобсон
Џон Дегенколб
Џон Дегенколб (John Degenkolb; р. во ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Негови најголеми победи во кариерата се Милано-Санремо 2015 и Париз-Рубе 2015, два од петте велосипедски монументи. Има освоено етапи на сите три големи трки, десет етапи и бодовниот пласман на Вуелта а Еспања, една етапа на Џиро д’Италија и една етапа на Тур де Франс.
Во 2010 година ја освоил неговата прва етапна трка, Трка околу Тирингија и завршил втор на трката под 23 години на Светското друмско првенство. Дегенколб победил на Гент-Вевелгем 2014, на Ватенфал Класик 2013 и бил краен победник на Европската турнеја на UCI 2012.
ХТЦ-Хајроуд (2011)
Во 2011 година, Дегенколб станал професионален со екипата ХТЦ-Хајроуд, следејќи ги чекорите на други познати спринтери како Марк Кевендиш и Андре Грајпел. Во неговата прва сезона ги освоил етапите на Волта ао Алгарве, Три дена Западна Фландрија и Трката околу Баварија, пред да освои две етапи на Критериум ди Дофине. Исто така ја освоил еднодневната Трка околу Франкфурт.
2012
По распаѓањето на екипата ХТЦ на крајот на 2011 година, Дегенколб се преселил во професионалната континентална екипа Пројецт 1т4и.
Дегенколб го освоил генералниот пласман на Тур де Пикарди 2012, каде ги освоил првата и третата етапа на триетапната трка. Временските бонуси на целта на етапите му ја обезбедиле победата во генералниот пласман.
На 19 август 2012, Дегенколб ја освоил својата прва етапа на некоја голема трка, втората етапа на Вуелта а Еспања, која завршувала во Вијана. На малата нагорнина, тој ја поминал целта пред Алан Дејвис од и возачот на  Бен Свифт. Го повторил успехот на петтата етапа, рамна кружна етапа во Логроњо. Дегенколб дошол зад Даниеле Бенати, кој го отпочнал спринтот и направил одредена разлика во последните 200 метри и ја поминал целта со мала разлика од возачот на.
Со маичката за бодовниот пласман на неговите гради ја однел третата победа на Вуелта на седмата етапа, на етапа со завршница по круг на патеката во Моторленд Арагон. Потоа следел уште еден успех на десеттата етапа, Дегенколб повторно стигнал до победа во Санхенхо, откако силно ги притиснал педалите на нагорнината и го поминал Французинот Насер Бухани од. Ја завршил Вуелта со пет победи, вклучувајќи ја и престижната последната етапа во Мадрид, каде го заокружил неговото второ учество на некоја голема трка со уште една победа.
По овие успеси на Дегенколб следеле уште една спринтерска победа на Гран при д’Изберг и четврто место на Светските првенства во Валкенбург, зад победникот Филип Жилбер.
2013
Успесите на Дегенколб во 2013 година започнале во мај со етапна победа на Џиро д’Италија, негова прва победа на трката во Италија. На Тур де Франс, Дегенколб важел како главен помошник за неговиот колега Марсел Кител, кој освоил четири етапи. Потоа, Дегенколб настапил и победил на Ватенфал Класик во неговата родна земја, победувајќи го Андре Грајпел на целта на трката. Во октомври, Дегенколб победил на две трки во Франција во помалку од една недела, Париз-Бурж и Париз-Тур.
2014
Во 2014 година, Дегенколб го освоил белгискиот класик Гент-Вевелгем, бодовниот пласман и три етапи на Средоземната трка и 3 етапи на Вуелта а Еспања. Етапата вклучувала две категоризирани искачувања и била возена во прилична жештина. Втората била масовен спринт каде возачот на ФДЖ Насер Буани се жалел дека бил неспортски турнат во оградите од Дегенколб, кој сепак ја задржал победата. Третиот успех бил „луда завршница“ според Дегенколб, кој бил подобар од второпласираниот Том Бонен. Четвртата победа дошла на седумнаесеттата етапа кога го поминал Мајкл Метјус на целта. Веднаш по Вуелта и освојувањето на бодовниот пласман, Дегенколб морал да биде примен во болница поради лимфна инфекција.
2015
Во 2015 година, Дегенколб ја освоил првата трка во Дубаи, третата етапа на трката. Ја остварил најголемата победа во неговата кариера дотогаш со победата во март на Милано-Санремо, каде го освоил спринтот пред претходниот победник од 2014 година, Александер Кристоф. Во април го освоил прославениот класик Париз-Рубе. Во последните километри ги достигнал двајцата бегалци и на крајот победил во групен спринт од седуммина на велодромот во Рубе. Станал првиот Германец кој победил на трката од Јозеф Фишер, кој победил на воведното издание во 1896 година и прв возач кој ги освоил Милано-Санремо и Париз-Рубе во истата година по Шон Кели во 1986 година. Во мај, Дегенколб освоил две етапи на Трката околу Баварија, освојувајќи го и бодовниот пласман.
Во текот на Тур де Франс, Дегенколб го заменил Кител како главен спринтер на Џајант-Алпецин и предводник на екипата. Го опишал неговото учество како „задоволително, иако не баш она за што сонував“, откако завршил помеѓу најдобрите десет на осум различни етапи без да победи на една од нив. Ова вклучувало второ место на четвртата етапа, која имала делови со калдрма. Дегенколб бил напред во групата по нападите од Винченцо Нибали на деловите со калдрма, но на крајот бил победен со напад на сонародникот Тони Мартин.
На Вуелта а Еспања 2015, Дегенколб бил избран за предводник на екипата. На првите две недели од трката, етапните победи го одбегнале, завршувајќи високо на неколку етапи, вклучувајќи помеѓу најдобрите тројца на етапите 3, 5 и 10. Кога колегата Том Димулен неочекувано влегол во борбата за генералниот пласман, Дегенколб работел за Холанѓанецот, вклучувајќи „изненадувачки“ резултат на деветнаесеттата етапа. На планинскиот терен успеал да остане со дваесетина возачи до крајот, поставувајќи го Димулен за напад на калдрмисаното искачување на завршницата во Авила. Дегенколб бил пофален за неговиот резултат, а спортскиот директор го нарекол „феноменален“. Дегенколб успеал да ја освои последната етапа во Мадрид, победувајќи возачи како Дани ван Попел во масовен спринт.
Кон крајот на сезоната, Дегенколб настапил на Светското друмско првенство во Ричмонд, вклучен во водечката двојка со спринтерот Андре Грајпел. Бил сметан од многумина за способен да победи. На самата трка, Дегенколб бил напред во групата поголем дел од последните кругови на трката. На калдрмисаното искачување во последниот круг, Дегенколб бил првиот кој го следел нападот на Здењек Штибар, но не успеал да го следи подоцнежното темпо од групата составена од Ники Терпстра и Грег ван Авермат, помеѓу другите. На крајот, завршил на 29. место, 15 секунди зад победникот Петер Саган. По трката изјавил: „Секако, многу сум разочаран. Кога Петер Саган нападна на претпоследното искачување, немав ништо останато да реагирам“. Дегенколб ја завршил својата сезона со победа на Критериум Саитама во Јапонија, победувајќи го локалниот возач Фумијуки Бепу и победникот на Тур де Франс Крис Фрум  во спринтерска завршница. По трката изјавил: „Беше многу добра трка, со многу гледачи. Многу се емотивни, особено на крајот кога толпата беше толку гласно и може дури и да се спореди со Шанзелизе со самата атмосфера и бучавата на патот […]. Сега, сезоната е навистина завршена за мена и почнуваат подготовките за новата сезона“.
2016
На 23 јануари 2016 година, додека тренирале во ШПанија, бил еден од шестемина возачи на, кои биле удрени од автомобил. Сите возачи биле во стабилна состојба. Дегенколб имал исеченици на бутот, подлактицата и неговите усни, како и за малку губејќи еден прст. Бил лекуван во Валенсија и Хамбург, но ја пропуштил пролетната класична сезона. Се вратил на Трката околу Франкфурт на 1 мај 2016. Иако не завршил добро на трката, рекол дека бил „задоволен“ од неговиот настап и ја нарекол трката важен чекор кон неговото опоравување. Потоа настапил на Трката околу Калифорнија, каде имал две завршници меѓу првите десет и бил среќен со напредокот, иако неговиот повреден прст сè уште пречка во спринтовите. Покажал понатамошно подобрување на Критериум ди Дофине, прва трка во Светската турнеја, завршувајќи осми на четвртата етапа. Дегенколб ја започнал Тур де Франс во јули, целејќи особено на 16. етапа која завршувала во Берн. На крајот, завршил четврти на масовните спринтови на четиринаесеттата и шеснаесеттата етапа, негови најдобри резултати во сезоната дотогаш.
На 8 јули 2016 година, Дегенколб објавил дека ќе ја напушти екипата Џајант-Алпесин и ќе се приклучи во нова екипа за 2017. Во август, неговата нова екипа била потврдена и тоа била. Ја остварил својата прва победа во сезоната 2016 на 14 август на завршната етапа на Арктичката трка на Норвешка, исто така обезбедувајќи го бодовниот пласман на трката. Потоа следело второто место на Јуроајс Класик во Хамбург, стигнувајќи зад Кејлеб Јуан во масовен спринт.
На Светското друмско првенство во Доха, Дегенколб бил дел од германската репрезентација. Првично останал во групата напред по нападот на белгискиот состав, кој ја поделил групата. Дупната гума го приморала Дегенколб да се врати во втората група. Тука, Дегенколб се обидел да го предводи сонародникот Андре Грајпел напред, напор кој бил попречен од белгиските возачи, што довело Дегенколб да испрска со вода во лицето на Јенс Дебишер. Зборувајќи за инцидентот по трката, Дегенколб кажал: „Ох, Јенс бараше освежување и ја му ја уважив желбата“. По повлекувањето од трката поради премореност на 40 километри пред целта, Дегенколб ја заокружил неговата сезона со: „Ова беше лоша сезона оваа година. Но, уште сум жив, животот оди понатаму“. Ја завршил сезоната на Трката Абу Даби, каде стигнал втор зад Џакомо Ницоло на првата етапа.
2017
На Тур де Свис, Дегенколб бил поддржан од пролетните победи од екипата, завршувајќи трет на третата етапа. Ја изразил својата фрустрација по петтата етапа. Бил вклучен во составот за Тур де Франс, при што имал бројни спринтерски завршници, вклучувајќи го второто место зад Марсел Кител на етапата 10.
Подоцна во сезоната, Дегенколб возел на Вуелта а Еспања, но се откажал поради болест во првите денови. Требало да ја предводи германската екипа на Светското друмско првенство во Берген, но се повлекол една недела пред трката, наведувајќи здравствени проблеми.
2018
Дегенколб се вратил на трките кон крајот на јануари 2018 на Предизвикот Мајорка, каде освоил две од четирите трки во масовни спринтови. Подоцна настапил на Париз-Ница, но се повлекол со бронхитис, кој го приморало да го пропушти Милано-Санремо. Дегенколб имал тешка пролетна сезона без ниеден добар резултат. Падот на Париз-Рубе го приморало да одмара три недели. Се вратил на трки во јуни на Сериите Хамер, а потоа и на Тур де Свис. Во Швајцарија, не можел да има учинок на првите етапи, обидувајќи се да ја добие формата за да влезе во составот на екипата за Тур де Франс. На националното друмско првенство на 1 јули, Дегенколб завршил втор зад Паскал Акерман.
На Тур де Франс, Дегенколб имал силни воведни етапи, завршувајќи трет на осмата етапа. Следниот ден, на деветтата етапа имало делови со калдрма до Рубе, местото каде победил на Париз-Рубе 2015. На 17 километри до целта, го следел нападот на Ив Ламперт и на Грег ван Авермат. Тројката останала напред до крајот на етапата и Дегенколб го претекнал носителот на жолтата маичка, Ван Авермат, за прва победа во кариерата на Тур де Франс. Тоа било и прв успех во Светската турнеја по неговиот пад во пролетта 2016 година. Видно емотивно Дегенколб ја посветил победата на семеен пријател, кој го опишал како негов „втор татко“ и кој починал минатата зима.
Подоцна во сезоната, Дегенколб го обезбедил второто место на Фландриското првенство и на Минстерланд Џиро. На 20 октомври го освоил критериумот Јапонски куп, победувајќи го Камерон Скот во спринтерска завршница.
2019
Дегенколб ја освоил својата прва победа за 2019 година на 17 февруари, освојувајќи ја четвртата етапа на Тур де ла Прованс. Завршил втор на Гент-Вевелгем на 31 март, зад Александер Кристоф. Дегенколб бил изоставен од составот на екипата на Тур де Франс, но имал добри резултати на Трката околу Полска со што бил вклучен во составот на екипата за Вуелта а Еспања.
Лото-Судал (2020–2021)
На 22 август 2019 година, објавиле дека потпишале двегодишен договор со Дегенколб, почнувајќи од 2020 година. Дегенколб бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2020; завршил надвор од временската граница на воведната етапа - не успевајќи да стигне до Париз за првпат – откако имал тежок пад на влажен спуст. На 17 септември 2020 година ја освоил третата етапа на Трката околу Луксембург.
Личен живот
Дегенколб е оженет и има две деца со неговата сопруга Лаура. Семејството живее во Оберурзел, мал град близу Франкфурт на Мајна. Дегенколб има завршено тренинг за полицаец.
Во октомври 2018 година, станал прв официјален амбасадор за волонтерската група „Les Amis de Paris-Roubaix“, која се грижи текот и природата на класикот Париз-Рубе, која Дегенколб ја освоил во 2015 година. На почетокот на 2019 година, Дегенколб отпочнал кампања за собирање средства за спас на постоење на јуниорската трка Париз-Рубе. За помалку од 24 часа биле собрани 11.500 евра, обезбедувајќи го продолжувањето на настанот. За овој напор, организаторите на Париз-Рубе одлучиле да направат нешто во негова чест следната година/ Делницата со калдрма д’Орненж а Вандињи-Амаж, најдолгата делница со калдрма на трката, го носела неговото име од 2020 година наваму и станал прв нефранцуски возач кој добил своја именувана делница.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Список на државни водачи во 1661 година
Ова е список на државни водачи во 661 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Марк Ентони
Марко Антонио Муниз (роден на 16 септември 1968), познат професионално како Марк Антони, е американски пејач, глумец, продуцент и продуцент на телевизија. Антони е исто така најпродаваниот уметник за тропски салса на сите времиња. Двократната Греми награда и петкратниот латински добитник на Греми награда продадоа повеќе од 12 милиони албуми низ целиот свет. Тој е најпознат по неговите латински салса нумери и балади. Антонио има освоено бројни награди и неговите достигнувања се почестени со разни признанија. Тој беше добитник на наградата за претседател на Конгресната институција за шпански кавказ (КИШК) во 2009 година. Тој, исто така, ја доби наградата за животно дело на "КИШК 2009" на 16 септември 2009 година. Тој го држи Гинисовиот светски рекорд за најдобро продаваниот тропски / салса уметник и најмногу албуми на албумите на годината на топ листите на Билборд.
Животопис
Марко Антони Муниз, познат по неговото уметничко име Марк Антони, е роден во ЊуЈорк, а неговите родители се од Гуајама, Порторико. Неговата мајка Гуилермина била домаќинка, неговиот татко, Фелипе Муниз бил музичар и работел во кујната во болница. Неговите родители го крстиле по мексиканскиот пејач, Марко Антонио Муниз. Антони пораснал во источниот дел на Харлем, уште познато и како Шпански Харлем и Ел Барио, тој е најмалиот од осум деца. Тој е израснат во духот на католичката вера.
Наводи
<references group="" responsive="">
Флинтски Остров
Флинтскиот Остров (англиски и кирибатски: Flint) е ненселен корален атол во Кирибатите. Атолот е дел од Линиските Острови. Островот за првпат бил забележан во 1801 година, но не е познато кој го „открил“. Низ историјата островот бил и под британска и под американска управа. Со независноста на Кирибати, островот станал дел од новата океанска држава.
Концерт
Концерт е јавен настап на музичарите во живо пред публиката. Концертот може да го свири или пее еден музичар или музички состав (музички ансамбл (оркестар, хор, или музичка група). Концерт може да се одржи на разни места: во приватни куќи, мали ноќни клубови, во концертни, во тврдини или дворови, забавни центри, паркови, па дури и во спортски сали и стадиони.
Подржи Коњ
Потекло на името
За потеклото на името се верува дека некој Турчин дошол во селото и му дал на некој селанец да „му го подржи коњот“, а тој заминал да пие вода. Но, селанецот избегал со коњот.
Географија и местоположба
Селото е поделено на две половини, па така едната половина куќи се наоѓаат на западната падина на планината Ретки Буки во сливното подрачје на Пчиња, а другата половина на источната падина на планината Ретки Буки во сливното подрачје на Крива Река. Околни села се Луке на север и Крстов Дол на исток.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Гарваница, Вадина, Присоје, Ретки Буки, Крст, Преслап, Китка, Градиште, Говедарски Чуки и други.
Селото е од разбиен тип. Постојат пет маала во сливот на Крива Река: Средно, Присојарско, Мисинско, Стеваноско и Шиндарско. Во сливот на Пчиња постојат четири маала: Павловци, Спасинци, Говеѓак и Љубарци.
Историја
Градиште се наоѓа на Чупино, близу месноста Говердарски Чуки, каде мештаните изорале повеќепати цигли.
Меѓутоа, постоело и старо село Подржи Коњ, кое било споменато во текот на век како дервенџиско село со 38 христијански домаќинства. Ова село поседувало и две цркви, кои сега не постојат. Едната се наоѓала во денешното маало Спасинци, каде се познаваат камени ѕидови, а другата се наоѓала на месноста Ретки Буки, каде се наоѓаат ѕидини и камен крст.
Денешното село било обновено три рода, доселени од некаде. Тоа биле Парејци, Павловци и Мишинци. Првите два рода се населиле во сливот на Пчиња, а третиот род се населил во сливот на Крива Река.
Во век, Подржи Коњ било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Подржи Коњ имало 800 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Подржи Коњ имало 920 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од селото се иселил значителен број на населението и тоа преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година селото имало 740 жители, од кои 719 биле Македонци, а 16 жители Срби. Во 1994 година бројот се намалил на 183 жители, а селото е населено само со македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Подржи Коњ живееле 116 жители, од кои 114 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 45 жители, од кои 37 Македонци и 8 лица без податоци.
Родови
Подржи Коњ е македонско село со родови кои потекнуваат од доселените предци, кои дошле во селото во век. Сите родови дошле од областа Горна Пчиња.
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се:
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Крива Паланка, која била една од малкуте општини, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Добровница, во која покрај селото Луке, се наоѓале и селата Голема Црцорија, Добровница, Крстов Дол, Мала Црцорија и Подржи Коњ. Селото било дел од некогашната општина Луке, која постоела во периодот 1950-1952 и тогаш во нејзе се наоѓале селата Луке и Подржи Коњ.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0980 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 69 гласачи.
Иселеништво
По заминувањето на Турците, родовите Подржикоњци I (3 к.), Подржикоњци II (3 к.) и Качарци (3 к.) заминале во селото Осиче. По Втората светска војна се зголемило иселувањето од селото кон градовите. Родовите Димитрови (1 к.) живеат во Видовиште кај Кочани; Деда-Стоевци (2 к.) живеат во Ѓуземелци во Овче Поле; Станоески (2 к.) живеат во Макреш кај Куманово; Стојанчеви (5 к.), Боркови (3 к.) и Маринци (3 к.), живеат во Клечевце кај Куманово.
NGC 4153
NGC 4153 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Береникина Коса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4153 се споменува и како NGC 4147, GCL 18.
Откривање
Објектот е откриен на 15 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4153 е од видот VI. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m. NGC 4153 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4153 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1442. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Мунир Ел Хадади
Мунир Ел Хадади Мухамед (منير الحدادي; роден на 1 септември 1995), познат едноставно како Мунир — шпански фудбалер кој игра за екипата на ФК Барселона на позицијата напаѓач.
Фернандо Торес
Фернандо Торес (шпански: Fernando Torres, роден на ) е шпански фудбалски тренер и пензиониран играч.
Својата кариера ја започнал како гоман, но бидејќи изгубил многу заби почнал да игра како напаѓач. Тој почнал да игра фудбал кога имал пет години, а професионалната кариера ја започнал на 11 годишна возраст кога играл за Атлетико Мадрид.
Фернандо Торес својата професионална кариера ја започнал во 2001 година како играч на ФК Атлетико Мадрид, и во истиот тим се задржал до 2007 година, кога преминал во ФК Ливерпул за 36 милиони евра. Во Ливерпул постигнал 65 голови во 102 натпревари.
Во 2011 преминал во ФК Челзи за рекордна сума во англиската лига од 50 милиони британски фунти.
За Шпанската фудбалска репрезентација дебитирал во 2003 година.
Со Шпанија учествувал во шест големи турнири; УЕФА Еуро 2004, на 2006 ФИФА Светско Првенство, УЕФА Евро 2008,на 2010 ФИФА Светско Првенство, УЕФА Евро 2012 и 2014 ФИФА Светско Првенство. Шпанија ги освои сите три турнири од 2008-2012 година со Торес постигнувајќи гол во финалето на Евро 2008 и Евро 2012.
Археолошки музеј (Сирос)
Археолошкиот музеј Сирос се наоѓа во Ермуполис во Сирос. Основан бил во 1889 година.
NGC 6749
NGC 6749 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Орел, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6749 се споменува и како GCL 107, OCL 91, Berkeley 42, not OCL (I3r).
Откривање
Објектот е откриен на 15 јули 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6749 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m. NGC 6749 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 5 м 15,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 54' 5"".
Други поделби
Проучување на NGC 6749 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 466. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 193.
Киднапирање на невеста во Казахстан
Киднапирање невеста ( Kyz alyp qashu  ) е практика на киднапирање жена за брачни цели во Казахстан. Согласноста за брак често се наметнува од културни размислувања.
Историја
Во Казахстан ретко се практикувал обичај да се киднапира невестата за да се омажи за неа. Тоа не значеше можност за слободен избор на партнер; обично се склучувале бракови и семејството на жената добивало мираз за неа. Според обичајното право на Казахстан, било можно да се киднапира жена со нејзина согласност, особено кога семејството на мажот било премногу сиромашно за да плати мираз. Меѓутоа, во постсоветско време, киднапирањето жени се интензивираше не само без согласност, туку често и од мажи целосно непознати за нив. Откако „свршеницата“ ќе биде донесена дома, таа е поттикната од мајката или бабата на мажот да стави бела марама, која е симбол на согласност за венчавката, а потоа да им напише писмо на родителите во кое се согласува да се омажи. Писмото потоа се проследува до родителите кои ја посетуваат ќерката и бараат потврда.
Се зголемува бројот на киднапирања во јужните делови на Казахстан. Тие се поделени на два вида: киднапирање без согласност на жената (kelisimsiz alyp qashu) и доброволно киднапирање (kelissimmen alyp qashu). Според Кривичниот законик на Казахстан, киднапирањето може да се казни со затвор од 10 до 15 години. Меѓутоа, ако киднаперот доброволно го предаде киднапираниот, тој се ослободува од кривична одговорност.
Културни услови
Киднапирана жена, дури и да избега, е жигосана во нејзиното село. Во исламската традиција, според која девојката мора да ја чува невиноста до брак, таа не може да преноќи во куќата на друг маж доколку тој не и е татко или брат, што би ја ставило во сомнеж нејзината невиност. Така, нејзината единствена социјална опција е да избега од куќата на киднаперот пред да се стемни или да се согласи да се омажи.
Во популарната култура
Во 2004 година, Питер Лом направил документарен филм наречен Ала Качуу; Киднапирање на невестата. Директорот докторирал политичка филозофија на Харвард и вонреден професор на Централноевропскиот универзитет Џорџ Сорос за одбрана на човековите права и филозофија. Од 2003 година, тој е хонорарен режисер на документарни филмови посветени на одбраната на човековите права. Додека владата на Казахстан го поддржувала перципираното враќање на традиционалните казахстански родови улоги и брачни традиции (напори а), таа истовремено ја препознала трговијата со луѓе како проблем што постои во земјата и сериозно прашање што го заслужува нивното внимание и напори ( напори б). Во текот на изминатите 25 години, а особено од 2008 година, имало зголемување на напорите за борба против трговијата со луѓе во земјата, но има и зголемување на киднапирањата на невести.