cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Талофит
Талофитите по градба на телото можат да бидат едноклеточни, колонијални или многуклеточни. Кај некои многуклеточни организми, талусот може да биде диференциран така што потсетува на кормофитно растение.
Аукруг (амт)
Аукруг (Aukrug) — поранешна општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Аукруг. Била распуштена на 1 јануари 2012 година.
Општинската заедница Аукруг се состои од следниве општини:
Езеро Калтерн
Езерото Калтерн е езеро во општина Калтерн во Јужен Тирол, Италија.
Митко Апостоловски
Филмографија
Апостоловски има остварено бројни филмски улоги:
Награди
Добитник е на повеќе награди и признанија меѓу кои:
Талус
Талус означува вегетативно тело на кое не се диференцирани вегетативни органи (корен, стебло и лист). Кај различни таксономски групи на организми, талусот има најразлична форма.
Дирензе
Дирензе е езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија.
Грб на Република Конго
Грбот на Република Конго се состои од штит на кој се наоѓа црвен лав кој држи факел на жолта позадина. Над штитот се наоѓа златна круна, а крај штитот се наоѓаат два африкански слонови. Под штитот се наоѓа трака со натписот "Unité, Travail, Progrès" (Единство, Работа, Напредок).
Arctic Monkeys
Artic Monkeys се англиски гараж рок/инди рок состав од High Green, преградие на Шефилд. Создадени се во 2002 година, а сегашни членови се Алeкс Tурнeр(вокал, гитара), Мет Хелдрс (тапани, вокал), Ник O'Малеј (бас гитара) на позиција на која порано беше Енди Николсон. Arctic Monkeys постигнаа голем успех со својот прв сингл, I Bet You Look Good On The Dancefloor, кој беше на првите места на бритаснките топ листи (UK Singles Chart). Нивниот дебитански албум, Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, објавен 2006 година, беше најбрзо продаден албум во британската музика. Нивниот втор албум, Favourite Worst Nightmare (објавен во 2007), во својата прва недела продаде повеќе од 225 000 примероци низ целиот свет. Arctic Monkeys во 2008 освоија BRIT Award за најдбар британски албум и за најдобар британски состав. Arctic Monkeys станаа познати преку своите демо снимки преку кои се здобија со обожаватели и останаа запаметени како едни од првите состави кои станале популарни по пат на Интернет. Набрзо потпишаа договор со Domino Records.
Настанок
Во 2001 година соседите Алекс Турнер и Џејми Кук побарале како подарок за Божиќ некој инструмент и двајцата добиле гитара. Откако научиле да свират, создале состав заедно со Турнеоривте школски пријатели Енди Николсон и Мет Хелдерс. Николсон веќе знаел да свири бас гитара па така Хелдерс завршил на тапани. Еден член од магазинот Блендер открива дека Алекс Турнер не бил оригинален пејач на групата. Набрзо после овој текст излезе друг текст во кој се вели дека во раните денови на групата, кога уште никда не настапувале пејач бил Глин Џоунс, но тој се откажал и на негово место дошол Алекс Турнер. Набрзо почнаа да вежбаат во Yellow Arch Studios и ја имаа својата прва свирка, 2003 во The Grapesu во средиштето на Шефилд. После неколку настапи почнале да снимаат свои демо снимки, да ги стваат на CD и на своите настапи им ги делеа на обожавателите. Поради малиот број на цедиња нивните обожаватели меѓусебно ги разменуваа. Тоа на артисите не им сметаше...''никогаш не ги направивме тие снимки за да направиме пари. Тие снимки ги дававме на луѓето за да ги слушнат. Затоа настапите беа добри затоа што обожавателите ги знаеја текствоите од песните и ги пееа со нас''. Тие лично не преземале одговорност за својата музика, па така признаа дека не знаат од каде нивните песни се нашле на интернетот. Кога од интервјуто за Prefix Magazine ги прашаа за популарноста на нивната страна на MySpace, одговорија дека не знаат што е тоа MySpace и дека нивната MySpace страница ја создале нивните обожавателли. Популарноста започна да им расте во северна Англија, при што добија внимание од BBC радио и британските таблоиди. Марк Бул, локален фотограф (аматер), ги снимал нивните настапи и направи спот за песната Fake Tales Of San Francisco и го објави на своето мрежно место. Во 2005, Arctic Monkeys го објавија својот прв EP, Five Minutes with Arctic Monkeys, на кој се наоѓаат песните Fake Tales Of San Francisco и From the Ritz to the Rubble. Набрзо потоа настапуваа на Carling Stage на Reading & Leeds фестивалот кој беше резервиран само за малку познати или непознати групи. Нивниот настап привлече невообичаено многу публика.
Папа Агапит I
Агапит I (лат. Agapetus PP. I; ? - 22 април 536) — римски папа од 5 мај 535 до 22 април 536. Тој бил Римјанин. Бил испратен од готскиот крал Теодад во Цариград, за да го предомисли царот Јустинијан во отпочнувањето поход против Готите. Христијаните веруваат дека по пат излчил некој нем и слеп човек.
Логистика
Логистика — дисциплина која опфаќа збир од интердисциплинарни и мултидисциплинарни науки кои изучуваат и применуваат закони на бројни и сложени активности (т.е. функција, процес, мерка, работи, правила, операции...), кои функционираат и делотворно ги поврзуваат сите делумни процеси на совладување на просторните и временските трансформации на материјалот, полупроизводите, репроматеријалите, капиталот, знаењето, луѓето, информациите во сигурни, брзи и рационални (оптимални) единствени логички процеси и текови на материјалот, капиталот, знаењето, информациите од точка на испорака до точка на примање, но со цел со минимално вложени ресурси (производствени, финансиски, човечки и др.), максимално да се задоволуваат побарувањата на пазарот (т.е., купувачите на стока, корисниците на услугите, потрошувачите...).
Предметот на логистиката е совладување на просторот и времето (луѓе, стока и информации). Со развојот на човекот се развива и неговата дејност на различни подрачја (земјоделство, политика, култура, спорт, итн.), а со тоа и логистиката. Според тоа, логистиката може да се користи за сите подрачја. Со оглед на ширината на дејноста, логистиката како систем може да се на макрологистика и микрологистика. Макрологистиката според начинот за совладување на просторот и времето би можела да се подели на подсистеми: пристаништа, аеродроми, сообраќај (превоз на луѓе, стока и вести), транспорт (превоз на луѓе и стока), разни облици на транспорт (железнички, поморски, речен, воздушен, патен итн). Според тоа транспортот е подсистем на логистиката.
Сите три цели се поклопуваат со целите и начелата на современите стратегии за развој на сообраќајните системи.
Зграда на Музејот „Западна Македонија во НОБ“
Зграда на Музејот „Западна Македонија во НОБ“ — музејска зграда во градот Кичево, прогласена за културно наследство на Македонија.
Опис
Зградата на Музејот „Западна Македонија во НОБ“ всушност претставува комплекс од три меѓусебно поврзани згради сместени во Кичевската чаршија, во западното подножје на Китино кале. Најстариот и средиштен објект е изграден во 1892 г. Годината на изградба на втората зграда не е позната, но се одликува со истите стилски особености на фасадата. Третата зграда е целосно реконструирана во периодот од 1972 до 1978 г., и со тоа и таа ги добива истите стилски особености.
Музејот има приземје и кат. Однадвор е профилиран во стилот на доцниот неокласицизам од крајот на XIX и почетокот на XX век. Главната (чаршиска) фасада на приземјето има големи прозорци со полукружни завршетоци. Катот има помали правоаголни прозорци украсени со богата штукатура која во горниот дел образува свод. Отворите се поделени со пиластри, а меѓу катовите и под покривот има хоризонтален венец. На фасадата на средниот објект има покривен тимпанон над катниот балкон, и на него е напишана годината „1892“.
Златен стандард
Опис и одлики
Златниот стандард претставува меѓународен монетарен систем во кој секоја земја ја утврдува вредноста на својата валута во однос на златото и се обврзува да ја одржи таа вредност на тој начин што е подготвена да купува и продава злато по утврдената цена. За да може да го прави тоа, земјата држи резерви во злато. Исто така, златниот стандард претпоставува слободен увоз и извоз на злато. Бидејќи секоја земја ја утврдува вредноста на својата валута во однос на златото, тоа значи дека меѓу одделните валути има фиксен девизен курс. На пример, ако вредноста на фунтата е определена на шест фунти за унца злато, а една унца злато вреди 12 франци, во тој случај курсот меѓу фунтата и франкот би бил еднаков на два франка за една фунта.
Во рамките на златниот стандард, ниедна земја нема повластена положба, туку процесот на монетарно присопособување е симетричен. На пример, ако централната банка на една земја ја зголеми паричната маса, тоа ќе предизвика намалување на каматните стапки во земјата, кои ќе бидат пониски во однос на странските каматни стапки. Поради тоа, луѓето ќе ја разменуваат домашната валута за злато кај домашната централна банка и потоа со златото ќе купуваат странка валута, која носи повисока каматна стапка. На тој начин, земјата која ја зголемила паричната маса ќе се соочи со одлив на капитал, а странските земји со прилив на капитал. Во домашната економија, претворањето на домашната валута во злато ќе доведе до намалување на паричната маса и пораст на каматната стапка. Од друга страна, претворањето на златото во странската валута ќе ја зголеми паричната маса во странство, а тоа ќе предизвика намалување на странската каматна стапка. Така, домашната и странската каматна стапка ќе се изедначат и пак ќе се воспостави рамнотежа. Овој механизам на воспоставување на внатрешна и надворешна рамнотежа е познат како price-specie-flow mechanism, поим создаден од Дејвид Хјум.
Златниот стандард имал неколку негативни страни:
Историја
Во индустриските земји од Западната полутопка, до почетокот на 1870-тите, многу земји имале воспоставено биметалистички стандард во кој домашната валута била врзана за златото и среброто. На пример, САД имале ваков монетарен режим до Граѓанската војна, а биметалистичкиот стандард бил најразвиен во Франција, која го напуштила во 1873 година. Првата земја која целосно преминала на златен стандард била Велика Британија, каде во 1821 година банкнотите што ги печатела Банката на Англија станале заменливи за злато. Сепак, во повеќето западни земји, златниот стандард формално бил воспоставен во 1873 година; на пример, Франција формално го воспоставила златниот стандард дури во 1878 година, иако фактички преминала кон него на почетокот од 1850-тите; Германија преминала на златен стандард во 1875 година, кога го напуштила слободното ковање сребрени пари; САД го прифатиле златниот стандард во 1879 година; а Русија и Јапонија преминале кон златен стандард во 1897 година; златниот стандард бил напуштен за време на Првата светска војна, во некои земји повторно бил воспоставен по нејзиното завршување; на пример, САД се вратиле на златниот стандард во 1919 година, Британија се вратила во 1925 година, додека Швајцарија, Франција и скандинавските земји го направиле тоа во 1928 година; сепак, златниот стандард бил целосно напуштен во 1930-тите; на пример, поради големиот одлив на злато, во септември 1931 година, британската влада го укинала златниот стандард, а до крајот на годината тоа го направиле и Канада, Шведска, Австрија и Јапонија; под притисок на одливот нз злато и масовното пропаѓање на банките, во април 1933 година и САД го напуштиле златниот стандард; последната земја што се откажала од златниот стандард била Франција (1936 година).
Денес, повеќето економисти се против идејата за повторно воспоставување на златниот стандард. Така, уште во 1923 година, Џон Мајнард Кејнс го нарекол златниот стандард „варварски реликт“. По доаѓањето на власт, во 1981 година, американскиот претседател Роналд Реган воспоставил посебна комисија, под раководство на Ана Шварц, со цел да ја испита ползата од евентуалното враќање на САД кон златниот стандард, но комисијата не препорачала таков потег.
Грб на Коморите
Грбот на Коморите се состои од полумесечина и четири ѕвезди кои и се наоѓаат на знамето на Коморите. Околу него е напишан официјалниот назив на државата на француски јазик, а од околу се наоѓаат две маслинови гранки. Под грбот се наоѓа мотото на земјата "Unité, Justice, Progres" (Единство, Правда, Напредок).
Густав Адолфово Море
Густав Адолфово Море (Море на Принцот Густав Адолф) — рабно море на Северноледениот Океан во регионот Кикикталук, Нунавут, Канада.
Географија
Сместено меѓу островите на Канадскиот Арктички Архипелаг. На запад се граничи со островите Борден и Мекензи Кинг, а на исток со островот Елеф Рингнес. На јужната граница лежи островот Лохид, а на север е отворено кон Северноледениот Океан. На југ е каналот Бајам Мартин и Меклиновиот Проток.
Морето го добило името во 1898 г. кога Ото Свердруп го нарекол во чест на шведскиот принц (подоцна крал) Густав VI Адолф.
47 п.н.е.
47 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 47. година пред новата ера, 47. од првиот милениум п.н.е., 47. од 1 век п.н.е. и осма од 40-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5461 и 5462 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4703 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3713 и 3714 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 706.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 47 година се протега во 2589 и 2590, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2649 и 2650 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 496. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 689 и 688 исламска година пред хиџра.
NGC 635
NGC 635 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 635 се споменува и како MCG -4-5-2, IRAS 01359-2310.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 635 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 635 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 38 м 17,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 55' 44".
Други поделби
Проучување на NGC 635 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6062. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1185.
Разузнавачка служба
Средствана на прибирање на информациите се отворени или тајни и може да вклучуваат шпионажа, пресретнување на комуникациите, криптоанализа, соработка со други институции и оценка на јавните извори.
Разузнавачките служби можат да ги обезбедат следниве услуги на нивните влади.
Космос-1307
Космос-1307 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 септември 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1307 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 416 км, а најмалото на 354.
NGC 5212
NGC 5212 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5212 се споменува и како CGCG 45-14.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5212 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 5212 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 32 м 56,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 17' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 5212 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47687. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 313. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Стефанија Туркевич
Стефанија Туркевич-Лукјанович (украински: Стефанія Туркевич-Лукіянович; — ) — украинска композиторка, пијанистка и музиколог, призната како прва жена композитор во Украина. Нејзините дела биле забранети во Украина од Советската влада.
Биографија
Стефанија ги започнала студиите по музика кај Васил Барвински. Од 1914 до 1916 година студирала во Виена како пијанист кај Вилем Курц. По Првата светска војна, студирала со Адолф Чибински на Универзитетот во Лавов, додека ги посетувала неговите предавања за теорија на музика во Конзерваториумот во Лавов.
Во 1919 година, таа го напишала своето прво музичко дело, литургија, која била изведена неколку пати во Катедралата Свети Ѓорѓи во Лавов.
Во 1921 година студирала со Гвидо Адлер на Универзитетот во Виена и со Јозеф Маркс на  Универзитет за музика и изведувачки уметности во Виена. Ги завршила студиите во 1923 година, добивајќи диплома за наставник.
Во 1925 година, таа се омажила за Роберт Лисовски и отпатувала со него во Берлин, каде живеела од 1927 до 1930 година и студирала со Арнолд Шенберг и Франц Шрекер. Во 1927 година се родила нејзината ќерка Зоја. Во 1930 година, таа отпатува во Прага, Чехословачка, каде што студирала со Зденек Надели на Универзитетот Чарлс, и со Отакар Шин на Конзерваториумот во Прага. Исто така, студирала композиција кај Витезлав Новак на Музичката академија. Есента 1933 година, таа предавала пијано и станала придружник на Конзерваториумот во Прага. Во 1934 година го одбранила докторатот со дисертација за украинскиот фолклор во руските опери. Докторирала музикологија во 1934 година на Украинскиот слободен универзитет во Прага. Таа станала првата жена од Галиција (тогаш дел од Полска) која добила докторат.
Се вратила во Лавов во 1934 година. До почетокот на Втората светска војна работела како наставник по музичка теорија и пијано на Лавовскиот конзерваториум и станала член на Сојузот на украински професионални музичари.
Есента 1939 година, по советската окупација на западна Украина, Стефанија работела како учителка и концертмајстор во Операта Лавов, а од 1940 до 1941 година била вонреден професор на Конзерваториумот во Лавов. По затворањето на конзерваториумот, таа продолжила да предава на Државното музичко училиште. Пролетта 1944 година, таа заминала за Виена. Бегајќи од Советскиот Сојуз, во 1946 година се преселила на југот од Австрија, а оттаму во Италија, каде што го запознала својот втор сопруг, Нарцис Лукјанович, доктор во британската команда.
Есента 1946 година, Стефанија се преселила во Обединетото Кралство и живеела во Брајтон (1947 — 1951), Лондон (1951 — 1952), Бароу Гарни (близу Бристол) (1952 — 1962), Белфаст (Северна Ирска) (1962 — 1973) и Кембриџ (од 1973 година).
Кон крајот на 1940 -ти години, таа се вратила на композицијата. Од време на време таа повторно се појавувала како пијанист, особено во 1957 година со серија концерти во украинските заедници во Англија и во 1959 година на концерт за пијано во Бристол. Таа била членка на Британското здружение на жени композитори и музичари (до 1972 година).
Нејзината опера „Срцето на Оксана“ била изведена во Винипег (Канада) во 1970 година во концертна сала на стогодишнината, под уметничко раководство на нејзината сестра Ирена Туркевич-Мартинец.
Стефанија Туркевич-Лукјанович почина на 8 април 1977 година во Кембриџ, Обединетото Кралство
IC 1779
IC 1779 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1779 се споменува и како VCC 1417.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1779 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 1779 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 32 м 9,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 18' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 1779 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41544.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
СОУ„Димитар Мирасчиев“ Штип
Историја на текстилните училишта во Македонија
Првата текстилна фабрика за ткаење во приватна сопстевеност „Кузман Јосифовски-Питу“ Скопје а потоа во оштесетвена сопственост е отворена по вторрата светска војна во 1945 година. За потребите на ова фабрика се отвори и првото специјално текстилно училиште во Македонија по вторато светска војна  година во 1945 година во Скопје.
По војната се изградија трите најголеми текстилни комбинати за изработка на предиво и ткаенини од памук, свила и волна, што ги опфаќаа интегририрано сите фази на производство: памучарскиот комбинат „Македонка“ во Штип, свиларскиот комбинат „Нонча Камишова“ во Велес и волнарскиот комбинатат „Тетекс“ во Тетово.
Овие фабрики имале потреба од специјализирани стручни кадри па затоа во 1953 година се донесе решение специјаното текстилно училиште од Скопје да се подели на два дела, во Штип се префрли памучарската насока а во Тетово волнарско-свиларската насока. Преку овие две училишта се обезбедувале кадри од степентот квалификувани работници за потребите на фабриките. Ново отвореното училиште со практична обука образуваше кадри од предачка и ткајачка насока.
Во учебната 1956/57 училиштето се преместува во населбата Македонка и работи во иста зграда со основното училиште.
Со решение број 1576 од 1956 година на Републичкиот совет за просвета се отвори техничкото текстилно училиште, со што се задоволуваа најосновните потреби од техничкиот кадар: мајстори, сменоводители и подмајстори со две насоки предач и ткајач а од учебната 1957/58 се отоври и облагородувачко-хемиска насока.
Истата учебена година излезе и првата генерација од текстилното училиште со практична настава (познато индустриско училиште).
Од учебната 1959/60 со писмена наредба од Републичкиот совет за просвета се укинаа насоките по специјалности и се воведе општа насока.
Со одлука на народниот одбор на штипската околија под број 01-3944/1 од 31.07.1961  од двете училишта се формира Училишен центар за образование на кадри од текстилна струка (УТЦ).
Од 1966 година имаше промени во вториот степен настепеноот образование. Според овој систем селекцијата по степени се вршеше по завршувањето на I година. Единствен критериум беше постигнатиот успех во прва година. Одличните и мн. добрите ученици продолжуваа за степениот техничари (II, III и IV) а оние со послаб успех во степенот квалификувани работници (II година).
Од ученбната 1968/69 по долука бр. 40/РС од 05.11.1968 донесена на Работничкиот своет на лесно-модната конфекција „Астибо“ а во согласност со Советот на работната заедница при УТЦ се отвори и конфекциската насока.
Раст и пад на училиштето
Училиштето во 70-те - 80-те години учествуваше на сите текстилијади кои се организираа на ниво на СФРЈ и секогаш се враќаше со први, втори и трети награди од спорт и знаење и практика. Исто така во овпј период училиштето имаше силна екипа во кошарка. На холот на влезот на училиштето се гледат сите освоени медали од тоа време.
Училиштето беше единствено во истокот на републиката, ученици се запишуваа од Струмичко, Радовишко, Беровско, Делчевско, М.Каменица, Виничко, Кочанско, Св.Николе и Т. Велес.
Но со отворањето паралелки од текстилна струка во сите гимназии од споменатите општини се намали и бројтот на ученицит (во гим. во Делчево, Берово, М.камненица, Виница и во Струмица).
Најдобрите години за училиштето беа 80-те, 90-те од 20 век и првата декада од 21 век, кога во училиштето се образуваа по 1200-1300 ученици во 40 и повеќе паралелки со 34 и повеќе редовно запишани ученици во една паралелка. Во училиштето работеа 50-60 професори од кои 20-25 беа професори по стручни теоретски предмети и практична настава. Во недостаток на простории една учебна година учениците од прва година 10-12 паралелки наставата ја изведуваа го подрумскиот дел на гим. „Славчо Стојмнески“ а потоа и во сегашната зграда на ректор на универзитетот „Говце Делчев“
Во тоа време сите завршени ученици кои не го продолжуваа своето образование на некој од факултетите во Македонија или соседните држави веднаш се запослуваа „Македонка“, „Астибо“ и „Политекс“.
Со одземањето на дел од училишната зграда за потребите на отворениот универзитет „Гоце Делчев“ и не искажаниот интерес на менаџерите на конфекциите кон училиштето (во тоа време се работеше по 10-12 часа а работниците во 24 часа одеа две смени: прва- трета, втора - прва и мали плати) интересот на осмоодделенците за текстилното училиште од година на година опаѓаше. И намалениот наталитет после осамостојувањето а уште повеќе и по конфликтот од 2001 година е причина за намалениот интерес. Сите осмо/деветто одделенци повеќе се насочуваа кон медицинското, гимназијата и ЕМУЦ.
Сега на универзитетот припаѓа скоро целата зграда освен еден спрат со 5 училници, административните канцеларии, спортската сала и конфекциска работилница кои ги користи училиштето.
Наводи
Димитар Мирасчиев“ — средно училиште во Штип, Општина Штип.
Надворешни врски
Категории:
Голема окатка
Lasiommata maera, големиот кафеав ѕид, е пеперутка од семејството на шаренците (Nymphalidae).
Витрувиј
Марко Витрувиј Полион (лат. Marcus Vitruvius Pollio) (~ 80-70 п.н.е., починал по 15 п.н.е.) бил римски писател, архитект и инженер, кој работел во I век п.н.е. За неговиот живот се знае многу малку. Дури и неговото име и средно име не се сигурни. Тие се споменуваат само од Кетиј Фавентин. Речиси сите податоци за неговиот живот се изведени од неговите дела.
Голема окатка
Дистрибуција и живеалиште
Видот е вообичаен во континентална Европа. Присутен е и на Урал, југозападен Сибир, Мала Азија, Сирија, Иран, Средна Азија и Хималаите. Го нема во Обединетото Кралство. Нејзините претпочитани живеалишта се во шумата, неуправуваните чистини на шумските области, карпестите суви области и камените падини, на надморска височина од 0-2000 метри.
Витрувиј
Според неговиот личен опис, познато е дека служел во артилеријата (балиста) од трета класа. Служел и како шеф на „балистата“, надлежен за артилериските експерти (doctores ballistarum) и лицата коишто раководеле со воените машини. Витрувиј се смета за првиот познат инженер.
Автор е на познатото дело „Десет книги за архитектурата“, кое го посветил на Октавијан Август.
Голема окатка
Опис
Lasiommata maera има распон на крилјата од 44-56 милиметри. Овие големи пеперутки се доста променливи по боја и шема. Обично горната страна е портокалова во предните крила и претежно кафеава во задните крила. Предните крила секогаш покажуваат еден окелус, додека задните крила носат два или три оцели. Долната страна на предните крила е портокалова, а долната страна на задните крила е мермерна со сива кафена боја. Овој вид е доста сличен на Lasiommata megera, кој е помал и има побледо жолто-портокалови предни крила. Во просек поголеми од хиера, порамномерно обоени, црните ознаки на тлото се помалку истакнати во нимотипната форма со саѓи-кафеав диск; предното крило на мажјакот е позашилено, со подолга крајбрежна маргина и покосена дистална маргина; на долната страна на предното крило дисталната лента се протега без прекин низ средните вени до задната маргина. Долната страна на задното крило има многу почиста боја на земјата, т.е. има помалку облаци и сенки помеѓу различните назабени линии што го поминуваат дискот.
Витрувиј
Животопис
Се родил како слободен римски граѓанин во Кампанија. Се мисли дека служел во римската војска во Шпанија и Галија под водство на Јулиј Цезар. Таму веројатно тој бил еден од воените инженери, кои конструирале опсадна машинерија. Во подоцнежните години тој бил вработен од неговиот спонзор, царот Октавијан Август, и се здобил со пензија до крајот на својот живот. Годината на неговата смрт не е позната, што значи дека Витрувиј не бил многу славен во своето време.
Голема окатка
Биологија
Овој вид има две потомци во северните земји, едно потомство на југ. Возрасните летаат од април до септември. Овие пеперутки се страствени летачи и тие ретко се гледаат во лет на силен ветер.
Витрувиј
Десет книги за архитектурата
Витрувиј ја напишал книгата „Десет книги за архитектурата“, позната и само како „За архитектурата“ (De Architectura), која е трактат на латински јазик на тема архитектура, посветен на царот Октавијан Август, и веројатно првата целосна книга за оваа дисциплина. Воедно истата претставува единствената во целост зачувана книга за архитектурата од антиката. Витрувиј и самиот бил архитект. Фронтин го споменува во врска со стандардните големини на цевките. Единствената зграда пак, за која знаеме дека е негово дело, како што и самиот ни кажува, е базилика кај Фанум Фортунае, денешниот град Фано. Базиликата има целосно исчезнато и дури и нејзината местоположба е спорна.
Во делото „Десет книги за архитектурата“ тој се обидел да објасни кои треба да бидат основните одлики на една зграда: firmitas, utilitas, venustas - т.е. зградата мора да биде јака или издржлива, корисна и убава. Според Витрувиј, архитектурата е имитација на природата. Како што птиците прават гнезда, така и луѓето градат куќи од природни материјали за да се засолнат. При усовршувањето на градежните вештини, тие ги измислиле архитектонските редови: дорскиот, јонскиот и коринтскиот. Тие им дале смисла за пропорција, која кулминирала со увид во пропорциите на најголемото уметничко дело: човечкото тело. Ова го навело Витрувиј да го дефинира неговиот „Витрувиев човек“, подоцна исцртан од Леонардо да Винчи: човечкото тело е сместено во кружница и квадрат (фундаменталните геометриски фигури на космичкиот поредок). Делото било повторно откриено во 1414 од фиренскиот хуманист Поџио Брачолини. Честа за афирмацијата на ова дело во ренесансата му припаѓа на Леоне Батиста Алберти (1404-1472) кој ова го направил во неговото апохално дело De Re Aedificatoria (о. 1450). Првото познато издание на Витрувиј е произведено во Рим од Фа Џовани Скулптиј во 1486. Потоа делото било преведено на италијански околу 1520, на француски (Жак Мартин, 1547), англиски, германски (Валтер Х. Ривиус, 1575) и Шпански како и на неколку други јазици. Оригиналните илустрации не се заувани. Нови дрворезни илусатрации, засновани на описите во текстовите, биле придодадени во 16 век, веројатно од Фра Џовани Џокондо во Венеција во 1511. Римските урнатини, римскиот форум, храмовите, театрите, триумфалните арки и нивните релјефи и статуи им давале визуелно изобилство од примери на читателите на текстот. Ова дело набргу станало најголемата инспирација за Ренесансната, барокната и неокласичната архитектура.
1208
1208 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1208 година од новата ера, 208. од вториот милениум, 8. од XIII век и деветта од 1200-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6716 и 6717 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5958 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4968 и 4969 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1961.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1208 година се протега во 3844 и 3845, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3904 и 3905 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1751. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 604 и 605 исламска година.
ОУ „7 Март“ - Челопек
ОУ „7 Март“ — основно училиште во тетовското село Челопек, Општина Брвеница. Во минатото училиштето се викало Братство - Единство, за потоа да се преименува во Братство. Подоцна локалните Албанци поднеле барање за преименување до Министерството за образование. Предложеното име, инаку го одбележува Денот на албанските наставници, кој всушност е датумот на кој е отворено првото училиште на албански јазик во историјата.
Камата
Камата (Interest) е трошокот на позајмувањето или цената што се плаќа за позајмувањето средства. Износот кој се позајмува се нарекува главница, а процентот од каматата кој се плаќа на главницата е каматна стапка. Една од поедноставните дефиниции на каматната стапка е дека таа го претставува соодносот помеѓу надоместокот што мора да ги плаќаме за да се здобиеме со користење на кредитот, поделен со износот на добиениот кредит.
Историски и етички аспекти на каматата
Каматата е позната уште од најстарите цивилизации, како што е сумерската. Историските документи од времето на Сумерската цивилизација укажуваат на формализиран систем на кредитирање заснован на сребро и жито, две главни средства за плаќање. Среброто се употребувало како средство за плаќање во градовите, а житото во селата. Според многу религии концептот на каматата е неетички. Причината е остварување приходи без труд. Поради ова, каматата е делумно забранета во Христијанството и Јудаизмот, додека пак во Исламот е целосно забранета.
Причини за постоење на каматата
Има неколку причини поради кои се користи каматата:
Значењето на каматата
Каматните стапки се значајни на многу различни нивоа. На персонално ниво, високите каматни стапки можат да ве одвратат од купување куќа или автомобил ако трошокот за финансирање на таквата активност е висок. Од друга страна, високите каматни стапки можат да ве стимулираат да штедите, бидејќи во таков случај би заработиле поголема камата преку претворање на дел од вашите заработки во заштеди. На погенерално ниво, каматните стапки имаат влијание врз целокупното здравје на економијата, бидејќи тие не влијаат само врз подготвеноста на потрошувачите да трошат или да штедат, туку и врз одлуките за бизнис-инвестиции.
Законско регулирање на каматата
Според членот 266-а од Законот за облигационите односи, казнената камата во Македонија се определува посебно за секое полугодие, и тоа врз основа на референтната каматна стапка на НБРМ (каматната стапка на основниот инструмент на операциите на отворениот пазар) што важела на последниот ден од претходното полугодие. Потоа, референтната каматна стапка на НБРМ се зголемува за десет процентни бодови во трговските договори и во договорите меѓу трговци и лица на јавното право, односно на осум процентни бодови во договорите во кои барем едното лице не е трговец.
Пјер Бомарше
Пјер Огистен Карон де Бомарше (Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais) (24 јануари 1732 - 18 мај 1799), француски писател. Во своите дела ги критикуваше поткупливоста, подлоста и корупцијата во општеството. Според неговите комедии „Севилскиот бербер“ и „Свадбата на Фигаро“, композиторите Росини и Моцарт ги напишаа истоимените опери.
Lech dl Dragon
Lech dl Dragon ( Drachensee на германски) е проглацијално езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија. Езерото се наоѓа на северната страна од групата Села. Се создавало периодично од топењето на ледникот кој е скриен под заградот од карпестите кули, горе.
Езерото исчезнало во 1970-тите, повторно се појавило во 2002 година, а потоа исчезнало во 2007 година. Од 2011 година, езерото има вода.
Езерото е именувано според легендата за жителите на Вал Гардена. Легендата ги опишува врисоците на змејот кој живее во областа.
Алтенхолц
Алтенхолц (Altenholz) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу брегот на Балтичкото Море, околу 20 километри југоисточно од Екернферде и 9 километри северно од Кил.
Доцна пролет (филм)
„Доцна пролет“ (јапонски: 晩春) — јапонски филм од 1949 година, во режија на Јасуџиро Озу кој е автор и на сценариото, заедно со Кого Нода, засновано врз краткиот расказ „Татко и ќерка“ на Казуо Хироцу. Главните улоги ги играат: Чишу Риу, Сецуко Хара, Јумеџи Цукиока, Харуко Сугимура, Хохи Аоки, Кунико Мијаке и Масао Мишима.
Синопсис
Професорот Сомија (го игра Рју) е вдовец кој живее со ќерката Норико (ја игра Хара), која е немажена иако има веќе 27 години. Еден ден, додека шета низ Токио, Норико го среќава професорот Онодера (го игра Мишима) и дознава дека тој се оженил по вторпат при што таа го осудува тој чин како „нечист“. Сестрата на професорот (ја игра Сугимура) се обидува да ја наговори Норико да најде соодветен маж, но таа одбива зашто не сака да го остави својот татко сам. За да ја натера да се омажи, професорот Сомија ѝ кажува на ќерката дека одлучил да се ожени. Подоцна, професорот Сомија и Норико го посетуваат Кјото, заедно со брачниот пар Онодера и во таа прилика, отакао ја запознава неговата сопруга, Норико го менува својот став за бракот на професорот Онодера. Набргу, Норико се согласува да се омажи и по свадбата, таа и сопругот заминуваат на свадбено патување. Професорот Сомија оди во еден бар, заедно со пријателката на Норико, Аја (ја игра Цукиока), која ветува дека почесто ќе го посетува.
Мала Ваница
Мала Ваница или Мала Ванча (грчки: Κάτω Κώμη, Като Коми; до 1927 г. Κάτω Βάνιτσα, Като Ваница ) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на Кожанскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 288 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на источното подножје на планината Црвена Гора, околу 10 км од градот Кожани. Во близина на селото е Витивјанското Езеро, создадено во 1973 г. по изградбата на истоимената брана. Мала Ваница е сместенa на надморска височина од 400 метри.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Мала Ваница било грчко село во Кожанската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Мала Ваница живееле 109 Грци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Мала Ваница (Vancha Malo) живееле 140 Грци.
Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, Поради ограничените пасишта, сточарството е слабо развиено.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Елимеја со седиште во селото Гоблица, која припаѓа на поголемата општина Кожани, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Мала Ваница, во кој е единствено село.
Диселдорф
Диселдорф (германски: Düsseldorf) — главен град на германската сојузна покраина Северна Рајна-Вестфалија и е центар на метрополитенскиот регион Рајна-Рур.
Културно, Диселдорф е познат по својата академија за ликовни уметности (Kunstakademie Düsseldorf, e.g. Јозеф Бојс, Август Маке, Герхард Рихтер, Зигмар Полке и Андреас Гурски), неговото влијание врз почетокот на електронската музика (Kraftwerk) и неговото голема јапонска заедница. Како град на реката Рајна, Диселдорф е упориште на прославите за Рајнскиот карневал. Секоја година во јули повеќе од 4,5 милиони луѓе го посетуваат најголемиот градски панаѓур на Рајна.
Како седми најнаселен град во Германија во градските граници и урбаното население од 1,5 милиони луѓе, Диселдорф е еден од петте глобални градови во земјата. Според листите на градови со највисок квалитет на живот Диселдорф е рангиран на шестото место во светот и на првото во Германија. .
Физичка географија
Диселдорф се наоѓа во центарот на сливот на Долна Рајна, на делтата, каде што Дисел се влева во реката Рајна. Градот се наоѓа на источната страна на Рајна, освен округот 4 (Оберкасел, Нидеркасел, Херт и Лерик). Преку Рајна, градот Нојс бил изграден на делтата на реката Ерфт. Диселдорф се наоѓа југозападно од урбаното подрачје Рур, а е во средината на метрополитенскиот регион Рајна-Рур.
Диселдорф е изграден во целост на речен нанос, кал, песок, глина и понекаде и чакал. Највисоката точка на Диселдорф е на врвот на Сандберг во далечниот источен дел на градот (околија Хубелрат) на 165 метри. Најниската точка е во далечниот северен дел на градот во околијата Витлаер, каде што Шварцбах (Црн поток) влегува во Рајна, со просечна надморска височина од 28 метри.
Клима
Како и остатокот на долната Рајнска област, Диселдорф има благи зими и умерено топли лета, со просечна годишна температура од 10,5 °C и просечна количина на врнежи од 77 cm. Доминантната насока на ветрот е од југ или југоисток со брзина во опсега од 3 до 4 m/s (7–9 mph), со налети од 3,5-4,8 m/s (8–10.7 mph). Ветрот е мирен (дефиниран како под 2 m/s или 4,5 mph) околу 35% од времето, почесто ноќе и во зима.
Историја
Кога Римското Царство ја зајакнувало својата позиција низ Европа, неколку германски племиња ја држеле мочуришната територија надвор од источните брегови на реката Рајна.
Во 7 и 8 век, чудна земјоделска или рибарска населба може да се најде на местото, каде што малата река Дисел се влева во Рајна. Таа била од тие населби, од кои градот Диселдорф се зголемил.
Првото пишано спомнување на градот Диселдорф датира од 1135 година (тогаш се нарекува Диселдорп во локалниот Долно-рајнски дијалект). Било кажано дека под царот Фридрих Барбароса малиот град Кајзерсверт, кој се наоѓа северно од Диселдорф, станува добро утврдена истурена позиција, каде што војници чувале будно око на секое движење на Рајна. Кајзерсверт, на крајот, станува предградие на Диселдорф во 1929 година.
Во 1186 година, Диселдорф паѓа под власта на Берг. Главатарите на Берг го преселиле нивното седиште во градот во 1386 година. 14 август 1288 е еден од најважните датуми во историјата на Диселдорф, бидејќи на овој ден му биле доделени Градски привилегии на селото на бреговите на Дисел од страна на суверенот Гроф Адолф Петти на Берг.
По оваа битка односот помеѓу двата града се влошил, бидејќи тие биле трговски конкуренти. Често се велело, дека помеѓу граѓаните на Келн и Диселдорф постои еден вид на непријателство. Денес, тоа се наоѓа повеќе во хумористична форма (особено во текот на Рајнскиот карневал) и во спортот.
Растот на Диселдорф бил уште повеќе импресивен под водството на Јохан Вилхелм Втори (1690-1716) во 18-от век, исто така познат на неговите луѓе како Јан Велем. Значително под влијание на неговата жена Ана Марија Луиза де Медичи, вљубена во уметноста дизајнирал важна уметничка галерија со огромен избор на слики и скулптури, кои биле сместени во Штатшлос (градскиот замок).