cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на филмот
Анимација
Најважниот развој во оваа област на специјални техники се случил во 1899 година, со производството на краткиот филм „Кибритчиња“. Жалба, триесет секунди долго стоп-подвижно анимирано парче наменето за поттикнување на публиката да испрати кибритчиња на британските трупи кои се бореле во Боерската војна. Релативната софистицираност на ова парче не се следела извесно време, па подоцнежните работи во анимацијата биле ограничени на кратки ефекти со две или три рамки, како што се појавиле во кратката анимација на Едвин Стентон Портер од 1902 година „Забава во пекарницата“, во која што тој направил грутка од тесто која се насмевнува во текот на низа од три рамки. Анимации кои можеле да претставуваат соперници на британската краткотрајна анимација не се појавиле сè до 1905 година, кога Едвин Портер ги направил „Како Џонс ја загуби неговата улога” и „Целото проклето семејство и проклетото куче”. И двата филмови имале титлови. Титловите ги формирал со букви кои се движат кон конечното местото, започнувајќи од случајна распрсканост за да ги формираат зборовите на насловот. Ова било направено со изложување на една рамка од филмот во еден момент и со мало придвижување на буквите кон нивната конечна позиција помеѓу секоја изложеност. Тоа е она што подоцна се нарекува „анимација со единствена рамка“ или „објектна анимацијата“, за која била потребна малку прилагодена камера, која изложува само една рамка за секое свртување на зглобната рачка, наместо вообичаените осум рамки за едно вртење. Во 1906 година, Алберт Едвард Смит и Џејмс Стјуарт Блектон го преземале следниот чекор на Витаграф, со нивната анимација „Хумористични фази на смешни лица”, што било цртан филм со луѓе кои се движат од една позиција во друга. Ова било направено со поместување на поврзаните отсечоци на фигурите, рамка по рамка помеѓу изложеноста во поголемиот дел од филмот, исто како што Портер ги поместувал неговите букви. Сепак, постои еден многу мал дел од филмот каде што работите се направени така што изгледа дека се движат самите цртежи од рамката до рамка, што станало начин на кој стандардните анимирани филмови се прават оттогаш па сè до денес.
Конструкција на раскажувачски филм
Филмовите за животот на Исус Христос го проследиле начинот за правење на филмови, составени од повеќе од еден кадар. Првиот од нив е направен во Франција, 1897 година, а потоа истата година филмот на Страста го проследил, кој се снимал една година во Чешкиот град Хоринтз. Го снимиле Американците за прикажување надвор од германското говорно подрачје и го претставиле на посебни места, не како континуиран филм, туку со посебни сцени прошарани со светлосни слајдови, предавање и живи хорски настапи, за да се зголеми времетраењето на спектаклот на околу 90 минути. Жорж Мелјес во 1897 година, направил филмови со одглумена репродукција на сцени од грчко-турската војна, кои иако се продавале одделно, несомнено биле прикажувани во континуирана низа од страна на изложувачите. Во 1898 година направени се неколку филмови од сличен вид, но сè уште ниту еден немал континуирано дејство кое се одвивало од еден во друг кадар. Филмовите со повеќе кадри кои ги направил Жорж Мелјес во 1899 година биле многу подолги од оние кои се направени од страна на било кој друг. Сепак „l'Affaire Dreyfus (Случајот Драјфус) и „Cendrillon (Пепелашка), не содржеле никакви дејства кои биле поврзани од еден кадар во друг. Исто така, од „Cendrillon'' па наваму, Мелјес направил разрешување на дејството помеѓу секој кадар во неговите филмови, намалувајќи каква било појава на континуирана акција понатаму. Да се ​​разбере што се случува во овие два филма, публиката требало да ја знае нивната приказна однапред, или да им биде кажана од страна на презентер.
Развиен филмски континуитет
Преостанатите филмски творци, подоцна ги презеле сите овие идеи, кои се основа за конструкција на филмот, „филмски јазик“ или „филмска граматика“, како што ја знаеме. Најпознат од овие филмски творци бил Едвин С. Портер, кој започнал да прави филмови за компанијата Едисон во 1901 година. Кога започнал да прави подолги филмови во 1902 година, тој ставал различни кадри помеѓу секоја снимка, исто како што веќе правел Жорж Мелјес и често истата акција се повторувала низ различните кадри. Со други зборови, Едвин Портер не ги развил основите на филмската конструкција. Компанијата „Пате“ од Франција, исто така направила имитации и варијации на филмовите на Смит и Вилијамсон од 1902 година наваму со примена на различни кадри помеѓу снимките, кои помогнале да се стандардизираат основите на филмската конструкција. Во 1903 имало значителен пораст на бројот на женските филмови долги неколку минути, како резултат на големата популарност на филмот на Жорж Мелјес „Патување до Месечината“ (Le voyage dans la lune), кој излегол во почетокот на 1902 година, иако таквите филмови сè уште биле многу мал дел од вкупното производство. Повеќето од нив биле она што подоцна почнало да се нарекува „филмови со потера“. Тие биле инспирирани од филмот на Џејмс Вилијамсон „Застани крадецу!“ од 1901 година, кој прикажува како скитник краде нога од овчо месо од момчето во месарницата во првиот кадар, потоа во вториот кадар е гонет од момчето и од разни кучињa и конечно во третиот кадар го фаќаат кучињата. Неколку британски филмови направени во првата половина на 1903 година, го прошириле методот на потера во филмската конструкција. Во нив спаѓале An Elopement à la Mode и „Џепчијата“, (Бркотница низ Лондон), го направил Алф Колинс за британската филијала на француската компанија „Гумон“, Френк Мотершо од Шефилдската фотографска компанија го направил „Смела дневна провала“ и „Очајна кавга на ловокрадците“, кој го направиле семејството Хагар, чија основна дејност била изложување на филмови направени од други автори во нивниот патувачки шаторски театар. Сите овие филмови и другите од слична природа се прикажувале во САД, а некои нив сигурно ги гледал и Едвин Портер, пред да го направи „Големиот грабеж на воз“ кон крајот на годината. Временскиот континуитет во „Големиот грабеж на воз“ во суштина е повеќе збунувачки отколку во филмовите според кои бил моделиран, но сепак имал поголем успех од нив на светско ниво, заради неговото насилство од Дивиот Запад. Од 1900 година, филмовите на компанијата „Пате“, исто така, често копирале и правеле варијации на идеите на британските режисери, без да направат поголеми иновации во наративната конструкција на филмот, но на крај самиот обем на нивното производство довело до тоа нивните режисери да дадат понатамошна прецизност и да ги усовршат деталите на филмскиот континуитет.
1906 до 1914
Во 1906 година бил произведен австралискиот филм наречен „Приказната на бандата Кели“. Филмот траел повеќе од еден час, и бил најдолгиот наративен филм дотогаш виден во Австралија и во светот. Неговата ролна имала приближна должина од 4000 стапки (1200 метри). Тој за првпат бил прикажан во Мелбурн, Австралија на 26 декември 1906 и во Велика Британија во јануари 1908 година. Во 2007 година, „Приказната на бандата Кели“ бил запишан во „УНЕСКО- Меморијата на Светскиот Регистар“ како прв игран филм во светот со целосна должина.
Индустриско влијание на звукот
Промената била неверојатно брза. До крајот на 1929 година, речиси сите филмови во Холивуд биле со звук, со неколку конкурентски звучни системи (кои наскоро биле стандардизирани). Целосната промена била малку побавна во остатокот од светот, главно поради економски причини. Културните причини исто така биле фактор во земјите како Кина и Јапонија, каде што немите филмови коегзистирале успешно со звучните и за време на 1930-тите, произведувајќи ги оние што станале едни од најпочитуваните класици во тие земји, како филмот на Ву Јонганг „Божица” (Кина, 1934) и филмот на Јашујиро Озу, „Јас бев роден, но...” (Јапонија, 1932). Но дури и во Јапонија, личност како што бил Бенши, раскажувач во живо кој бил главен дел од јапонското тивко кино, открил дека неговата глумечка кариера завршува. Звукот дополнително го зајакнал зафатот на големите студија во голем број земји; големиот трошок за транзиција ги совладал помалите конкуренти, додека новината на звукот привлекла многу поголема публика за оние производители кои останале. Во случајот на САД, некои историчари препишуваат заслуги на звукот и велат дека го спасил холивудскиот студиски систем за време на „Големата депресија“ (Паркинсон, 1995). Така започнало она што денес често се нарекува „Златната доба на Холивуд“, што грубо се однесува на периодот кој почнал со воведувањето на звукот и траел до крајот на 1940-тите. Американското кино го достигнало својот врв на ефикасно произведен гламур и глобална привлечност во текот на овој период. Врвните глумци од таа ера сега се сметаат за класични филмски ѕвезди, како што се Кларк Гејбл, Кетрин Хепберн, Хемфри Богарт, Грета Гарбо и најдобриот избор на Бокс Офисот во 1930-тите, детскиот изведувач Ширли Темпл.
Златна доба на азиското кино
По завршувањето на Втората светска војна во 1940-тите, следната деценија, 1950-тите, ја одбележале „златната доба“ за не-англиската светска кинематографија, особено за азиското кино. Многу од најпознатите критички признати азиски филмови на сите времиња биле произведени во текот на оваа деценија, вклучувајќи ги „Приказна од Токио на Јашујиро Озу (1953), „Апу трилогијата“ (1955-1959) и „Музичката соба“ (1958) на Сатјајит Рај, „Угетсу“ (1954) и „Доставувачот Саншо“ (1954) на Кенџи Мизогучи, „Авара“ на Раџ Капур (1951), „Пловечки облаци“ на Микио Нарусе (1955), „Пјаса“ (1957) и „Кагаз Ке Фул“ (1959) на Гуру Дут и филмовите на Акира Куросава Рашомон (1950), „Икиру“ (1952), „Седум самураи“ (1954) и „Крвав престол“ (1957).
За време на „златната доба“ на јапонското кино во 1950-тите години, успешни филмови биле „Рашомон (1950), „Седум самураи (1954) и „Скриената тврдина (1958) во режија на Акира Куросава, како и „Приказна од Токио на Јашујиро Озу (1953) и „Годзила'' на Иширо Хонда (1954). Овие филмови имале големо влијание врз светската кинематографија. Особено, „Седум самураи на Куросава е преработен неколкупати во верзија на вестерн филмови, како што се „Седумте величествени (1960) и „Битката над ѕвездите“ (1980), а исто така инспирирал неколку боливудски филмови, како „Шолај (1975) и „Кинеска порта (1998). Исто така и „Рашмон бил преработен како „Лутината (1964) и инспирирал филмови со „Рашмон ефект“ методи за раскажување на приказни, како „Анда Нал“ (1954), „Вообичаените Осомничени“ (1995) и „Херој“ (2002). Скриената Тврдина исто така бил инспирација за „Војна на ѕвездите” на Џорџ Лукас (1977). Други познати јапонски режисери од овој период биле Кенџи Мизогучи, Микио Нарусе, Хироши Инагаки и Нагиса Ошима. Јапонското кино подоцна станало една од главните инспирации зад новото холивудско движење од 1960-тите до 1980-тите години.''
За време на „златната доба“ на индиското кино во 1950-тите години, произведувало 200 филмови годишно, додека индиските независни филмови стекнале поголемо признание преку меѓународните филмски фестивали. Еден од најпознатите бил „Апу трилогијата“ (1955-1959) од критички признатиот бенгалски филмски режисер Сатјајит Рај, чии филмови имале големо влијание врз светската кинематографија, со режисери како Акира Куросава, Мартин Скорсезе, Џејмс Ајвори, Абас Киаростами, Елија Казан, Франсоа Трифо, Стивен Спилберг, Карлос Саура, Жан-Лик Годар, Исао Такахата, Григориј Нава, Ира Сакс, Вес Андерсон и Дени Бојл, кои потпаднале под влијание на неговиот филмски стил. Според Михаил Срагов од „Атлантикот месечно”,успехот на младешките модерни драми, кои ги преплавиле уметничките куќи започнувајќи од средината на педесеттите години, во голема мера се должи на „Апу трилогијата“. Кинематографската техника на Субрата Митра за рефлектирано осветлување исто така потекнува од „Апу трилогијата“. Други познати индиски режисери од овој период се Гуру Дут, Ривик Гатак, Мринал Сен, Раџ Капур, Бимал Рој, К. Асиф и Мехбуб Кан. Кинематографијата на Јужна Кореја исто така доживеала „златна доба“ во 1950-тите, започнувајќи со неверојатно успешниот римејк „Чунхуанг-џон“ (1955) на режисерот Ли Кју-хван. Истата година, познатиот режисер Ким Ки-јанг го издал „Провинцијата Јангсан”, одбележувајќи го почетокот на неговата продуктивна кариера. И квалитетот и квантитетот на филмовите брзо се зголемил до крајот на 1950-тите. Јужно корејските филмови, како комедијата „Sijibganeun nal“ (Свадбениот ден) на Ли Бјеонг-ил од 1956, започнале да освојуваат меѓународни награди. За разлика од почетокот на 1950-тите години, кога се правеле само 5 филмови годишно, во Јужна Кореја во 1959 година биле произведени 111 филмови. 1950-тите исто така биле „златна доба“ за филипинската кинематографија, со појава на повеќе уметнички и зрели филмови и значително подобрување на филмската техника на режисерите. Студискиот систем предизвикал френетична активност во локалната филмска индустрија така што годишно се правеле многу филмови и неколку локални таленти започнале да добиваат признание во странство. Први филипински режисери од добата се Герардо де Леон, Грегорио Фернандес, Еди Ромеро, Ламберто Авелана и Кирио Сантјаго.
1990-тите: Нови специјални ефекти, независни филмови и ДВД-ија
На почетокот на 1990-тите во САД е забележан развој на комерцијално успешна независна кинематографија. Иако кинематографијата сè повеќе била под влијание на специјалните ефекти, како во „Терминатор 2: судниот ден“ (1991), „Јура парк“ (1993) и „Титаник“(1997), кој подоцна стана најпрофитабилен филм на сите времиња сè до „Аватар“, кој исто така во режија на Џејмс Камерун, сепак независните филмови како „Секс, лаги и видео касети“ на Стивен Содерберг и „Резервирани кучиња“ на Квентин Тарантино забележаа значителен комерцијален успех, како во кино салите така и кај домашното видео. Филмските продуценти се здружија во данското филмско движење „Догма 95“ кое вклучувало манифест кој требало да го помогне прочистувањето на филмската продукција. Првите негови неколку филмови ја придобија светската критика, по што ваквото движење полека исчезна. Главните американски студија почнаа да формираат сопствени независни продукциски компании за да произведуваат и финансираат поинакви проекти. Една од најуспешните вакви компании од 1990-тите е „Мирамакс Филмови“, која Дизни ја откупил една година пред да биде објавен супер успешниот хит на Тарантино „Евтини приказни“ во 1994. Истата година го одбележа производството и дистрибуцијата на онлајн филмовите. Анимираните филмови повторно се здобија со популарност, потпомогната со поддршката на семејната публика и со појавувањето на „Убавицата и ѕверот“ (1991), „Аладин“ (1992) и „Кралот лав“ (1994). 1995 се одликува со појава на компјутерска анимација во долгометражните филмови како во „Приказна за играчките“ во продукција на „Пиксар Анимациските Студија“ промовирана преку Дизни. После успехот на „Приказна за играчките“, компјутерската анимација ќе стане доминантна техника карактеристична за долгометражните анимации што ќе придонесе конкурентските компании како „Dreamworks Animation“ и „20th Century Fox“ со нивните успешни филмови да се натпреваруваат со Дизни. Кон крајот на 1990-тите започна уште една филмска транзиција од физички филмови кон дигитална кинематогрфска технологија. Во меѓувреме ДВД-та стнаа нов стандард во потрошувачката кај филмската публика заменувајќи ги ВХС касетите.
2000та
Документарниот филм можеби за првпат се издигна како комерцијален жанр со успехот на филмовите како „Марш на пингвините“, „Борење за Колумбина“ на Мајкл Мур и „Фаренхајт 9/11“. Мартин Кунерт и Ерик Ман создадоа нов жанр со нивниот документарец „Гласот на Ирак“, за чие создавање беа распродадени 150 скапи ДВ камери низ Ирак, претворајќи ги обичните луѓе во помошни филмски продуценти. Успехот на „Гладијатор“ водеше до заживување на интересот за епската кинематографија, а „Мулен Руж“ го обнови интересот за мјузиклите. Домашните кина станаа изразито софистицирани, некои од нив беа направени со можност да емитуваат посебни видови на ДВД-ија. Трилогијата „Господарот на прстените“ беше издадена во две верзии, една за кино салите и друга продолжена верзија за публиката на домашно кино. Во 2001 започна филмската серија „Хари Потер“ и до крајот на 2011 стана најпрофитабилната франшиза на сите времиња. Постои се поизразен проблем дигиталната дистрибуција да биде надмината во однос на истекот на авторските права наспроти анти-пиратските механизми и засилувањето на авторските права. Законот на Мур овозможува се поевтина технологија и концентрација на повеќе филмови. Повеќе филмови симултано беа пуштени во ИМАКС технологија, првиот беше во 2002, „Планета на богатство“ на Дизни, а првата жива акција беше во 2003, „Матрица револуција“ и повторното издание на „Матрица повторно наполнет“. Подоцна во оваа декада, „Витезот на темнината“ беше првиот значаен филм со специјални ефекти, кој барем делумно беше снимен со ИМАКС технологија. Во текот на оваа декада постоеше изразена глобализација на кинематографијата, така што филмови кои не беа на англиски јазик се стекнаа со популарност на пазарот од англското говорно подрачје. Примери за тоа се „Свиткан тигар, скриен змеј“ (Мандарински), „Амели“ (Француски), „Лаган“ (Хинду-Урду), „Мистериозно исчезнат“ (Јапонски), „Божјиот град“ (Португалски), „Страданието на Христос“ (Арамејски), „Апокалипто“ (Мајански), „Сиромашниот милионер“ (делумно Хинду-Урду), „Неславни копилиња“ (на повеќе Европски јазици). Во последно време се бележи оживување на интересот за 3D филмовите поттикнат од филмот на Џејмс Камерон, „Духовите од бездната“, кој беше издаден како прв долгометражен 3-D ИМАКС филм снимен со „систем на реални камери“. Овој систем на камери ги користи најновите модели на HD видео камери (не филмски камери) и беше создаден за Камерон според препораките на режисерот за фотографија Винс Пејс, номиниран за наградата Еми. Истиот систем на камери се користеше и во филмовите „Деца шпиони 3: играта заврши“ (2003), „Туѓинци од длабочините“ ИМАКС (2005) и „Аантурите на момчето ајкула и лава девојчето“ во 3D (2005).
2010та
Откако 3D филмот на Џејмс Камерон „Аватар“ стана најпрофитабилниот филм на сите времиња, 3D филмовите добија голема популарност и многу од нив беа направени остварувајќи успех кај критиката како и финансиски успех. Такви анимирани филмови со специјални ефекти се: „Како да го скротиш твојот змеј“ на „DreamWorks Animation“ и „Приказна за играчките 3“ на Волт Дизни, Пиксар. Значајно е да се забележи дека „Аватар“ беше предводник во употребата на високо софистицираната технологија за снимање на движењето и влијаеше на неколку други филмови, како на пример „Подемот на планетата на мајмуните“. Во 2010-тите најголеми филмски индустрии, според бројот на произведени филмови со специјални ефекти се оние од Индија, САД и Кина.
Долгата Опашка
Еден значаен нов развој на почетокот од 21 век е развојот на системи што овозможуваат обичните луѓе да ги пишуваат, снимаат, уредуваат и дистрибуираат нивните сопствени филмови без големата апаратура од филмската индустрија. Овој феномен и неговите последици се наведени во теоријата на Крис Андерсон, „Долгата опашка“.
NGC 1434
NGC 1434 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1434 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1434 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 1434 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13804. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5304. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1480.
.zm
.zm — највисок семрежен домен на Замбија. Со доменот управува ЗАМНЕТ.
Надворешни врски
Toppdomän
Константин Зирјанов
Константин Зирјанов (руски: Константин Георгиевич Зырянов, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Зенит Санкт Петербург.
Зирјанов својата професионална кариера ја започнал во 1994 година како играч на ФК Амкар Перм. Во текот на својата кариера има настапувано уште и за ФК Торпедо Москва. За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2006 година и постигнал 7 гола.
Капуџилар-Хортач
Капуџичар-Хортач (Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη, Димос Пилејас-Хортијати) — општина во Солунско, Егејска Македонија, денес во Солунскиот округ на Централна Македонија, Грција. Општината пофаќа 7 населени места во северозападниот дел на полуостровот Халкидик и ги носи имињата на солунските населби Капуџилар (денес Пилеја) и на планината Хортач (Хортијатис). Административен центар е Арсакли (денес Панорама).
Населени места
Општината е создадена на 1 јануари 2011 г. со обединување на општините Арсакли, Капуџилар и Хортач по законот „Каликратис“.
Општинска единица Арсакли
Општинската единица Арсакли опфаќа само едно населено место — градот Арсакли (Πανόραμα, Панорама), кој е впрочем предградие на Солун.
Општинска единица Капуџилар
Општинската единица Капуџичар опфаќа само едно населено место — град Капуџилар (Πυλαία, Пилеја), кој е впрочем предградие на Солун.
Општинска единица Хортач
Општинската единица Хортач ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Портмоне
Портмоне (portemonnaie (коригиран правопис од 1990), porte-monnaie (традиционален правопис)) – галицизам кој означува ќесе за ситни пари и монети. Истиот сè повеќе се заменува со паричник кој истовремено има делови за сместување на банкноти и монети, но и разни видови картички како лична карта, возачка дозвола, кредитни картички, готовински картички, картички за лојалност и сл.
Портмоне на други јазици
Францускиот збор porte-monnaie покрај во македонскиот, е прифатен и во повеќе други европски јазици, при што истиот го изгубил своето етимолошко значење.
Quo vadis
За други употреби види Кво вадис (појаснување)
Quo vadis, Domine? (Каде одиш, Господе?) е прашањето кое според легендата го поставил Свети Петар, при прогонот на христијаните од Рим, во времето на владеење на римскиот цар Нерон (54-68 н.е.), кога го сретнал Исус Христос на Вија Алија (Via Appia), на тоа прашање Исус му одговорил: Venio Romam iterum crucifigi (Одам повторно да бидам распнат). Тој одговор го натерало Свети Петар да се врати во Рим и да продолжи со своето учење, каде подоцна бил мачен и каде починал. На местото каде што се сретнале подоцна е подигната црква Кво вадис.
Денеска ова прашање го поставуваме кога сакаме некому да кажеме дека избрал погрешен пат.
Огнена топка (филм од 1941)
Огнена топка (англиски: Ball of fire) - американски филм од 1941 година, во режија на Хауард Хокс (Howard Hawks), според сценариото на Били Вајлдер (Billy Wilder) и Чарлс Брекет (Charles Brackett). Главните улоги ги граат: Гари Купер (Gary Cooper), Барбара Стенвик (Barbara Stanwyck), Дејна Ендрјус (Dana Andrews) и др. Филмот, кој е инспириран од бајката „Снежана и седумте џуџиња“, бил номиниран за наградата „Оскар“ во четири категории.
Синопсис
Во една куќа, изолирани од останатиот свет, работат осум професори, кои пишуваат енциклопедија. Најмладиот од нив, професорот Бертрам Потс (го игра Купер) е јазичар. Еден ден, во разговорот со собирачот на ѓубрето, тој сфаќа дека воопшто не го познава современиот сленг и затоа излегува надвор, со намера во баровите, парковите и улиците да се запознае со уличниот јазик. Во еден бар, тој го следи настапот на музичката група чиј дел е една убава танчерка Шугарпус (ја игра Стенвик). Потс ја кани танчерката во неговата куќа за да му каже нови улични зборови, но таа го одбива. Тогаш, неа ја посетуваат помошниците на еден гангстер кој е обвинет за убиство при што таа може да послужи како сведок против него. Бегајќи од полицијата, таа се засолнува во куќата во која живеат професорите и веднаш станува омилена кај нив. Професорот Потс се вљубува во неа и ѝ нуди брак, но таа мора да се омажи за гангстерот кој на тој начин ќе го избегне обвинението. Во телефонскиот разговор со Потс, гангстерот се претставува како нејзиниот татко, кој „се согласува“ со бракот помеѓу Шугарпус и професорот, но бара тој да ја донесе невестата во Њу Џерси каде, всушнот, тој треба да се ожени со неа. Пред заминувањето, слугинката во куќата го открива нејзиниот идентитет и сака да ја извести полицијата, но Шугарпус ја онесвестува и ја затвора. Така, професорите ги носат танчерката и професорот Потс во Њу Џерси, но патем доживуваат автомобилска несреќа поради што мора да преноќат во еден мотел. Тогаш, Потс отворено ѝ ја искажува на Шугарпус својата искрена љубов, меѓутоа набргу пристигнува гангстерот. Така, Потс и професорите сфаќаат дека се изиграни и разочарани се враќаат во својата куќа. Танчерката одбива да се омажи со гангстерот, но тој ги испраќа своите вооружени помошници во куќата на професорите, заканувајќи се дека ќе ги убие. Сепак, со помош на науката, тие успеваат да ги совладаат гангстерите, а потоа одат во Њу Џерси, каде ја прекинуваат венчавката и гангстерите ги предаваат на полицијата.
NGC 3336
NGC 3336 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3336 се споменува и како ESO 437-36, MCG -5-25-36, AM 1037-273, IRAS 10379-2730.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3336 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3336 има привидни димензии од 2' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 3336 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31754. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6641. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 78.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Импресионистичка музика
Музичкиот Импресионизам е правец во класичната музика кој постоел главно во Франција, и од доцниот XIX до средината на XX век. Како неговиот претходник во ликовната уметност, музичкиот импресионизам се концентрирал на алузија и атмосфера наместо на силни чувства и приказ на дејствие како кај програмската музика. Музичкиот импресионизам се јавил како реакција на прекумерностите на романтистичкото доба. Додека романтистичкото доба се одликувало со драматична употреба на дурски и молски скали, импресионистичката музика повеќе употребува дисонанца и понеобични скали како целостепената. Романтистичките композитори исто така користеле долги форми на музика како симфонијата и кончертото, додека импресионистичките композитори претпочитале кратки форми како ноктурното, арабеската и прелудиумот.
Центарот на импресионистичката музика бил Франција, и за најголеми композитори од овој правец се сметаат французите Клод Дебиси и Морис Равел. Меѓутоа комозиторите не можат да се одредат како „импресионистички“ со онаа точност како сликарите од истиот жанр. Самиот Дебиси се откажал од тоа, велејќи „се обидувам да направам 'нешто поразлично'- впрочем - она што имбецилите го нарекуваат `импресионизам' е најлошо можно користен израз, особено од критичарите на уметност.“ Морис Равел искомпонирал многу други дела кои не се сметааат за импресионистички. И покрај ова, денес овој поим се користи насекаде со значење на класична музика како реакција на Романтизмот од XIX век.
Соодветно на приликите, многу музчки напатствија за „импресионистички“ дела се напишани на француски, наспроти традиционалниот италијански.
Импресионистички композитори
Покрал великаните на импресионистичката музика, Клод Дебиси и Морис Равел, други импресионисти се Карол Шимановски (Полјак), Чарлс Грифс (Американец), Пол Дикас (Французин) и Ралф Вон Вилијамс (Англичанец)
Козачки напад на Цариград (1620)
Козачкиот напад на Цариград во 1620 година — поморска операција на Запорошките Козаци, предводени од хетман Јаков Варт-Нерода, на главниот град на Отоманското Царство.
Напад
Во 1620 година, односите меѓу Отоманското Царство и Полско-литванската Заедница брзо се влошиле поради честите напади од Козаците. Османлиите изјавиле дека ќе го прекршат нивниот мировен договор и ќе објават војна против Полска доколку не ги запрат козачките напади.
Османлиите ветиле дека ќе ги напуштат овие планови доколку во рок од четири месеци Комонвелтот ги уништи Козаците. Иако полскиот амбасадор во Истанбул се согласил, преговорите се заладиле бидејќи кон отоманскиот амбасадор бил третиран со непочитување. Така, Османлиите одлучиле сами да ги прекинат нападите на Козаците и продолжиле да градат низа тврдини во јужна Украина како подготовка. Меѓутоа, Козаците веќе биле решени да ја нападнат Турција. Откако дознал за ова, полскиот амбасадор веднаш побегнал од Истанбул. Резултатот од нападот бил победа на Козаците.
Последици
Нападот довел до битката кај Цецора (1620).
Мајк Ворен
Мајк Ворен (англ. Mike Warren) е политички функционер на тихоокеанската зависна островска земја Питкерн.
Трепкачка ципа
Трепкачката ципа (наречена и „никтитативна мембрана“, од лат. nicto, nictare = „трепнува“) е проѕирен или прозрачен трет очен капак присутен кај некои животни. Овој очен капак се превлекува преку окото за заштита и за влажнење на окото, истовремено не попречувајќи го видот. Разни влекачи, птици, па дури и ајкули имаат целосна трепкачка ципа, додека кај многу цицачи постои само мала, рудиментирана ципа во аголот на окото. Некои цицачи, како белата мечка и некои фоки, исто така имаат целосна трепкачка ципа.
Кај луѓето, plica semilunaris (видете слика) и поврзаните мускули се смета дека се еволутивен остаток од трепкачка ципа. Чарлс Дарвин забележал дека кај африканските и австралијанските домородци plica semilunaris е нешто поголема од онаа кај другите народи. Само за еден вид на приматите - Arctocebus calabarensis - е познато дека има целосна и функционална трепкачка ципа.
За разлика од очните капаци кај луѓето, трепкачката ципа се движи хоризонтално преку окото. Обично таа е прозрачна. Кај некои животни - нуркачи, на пример дабарот и др., таа го покрива окото за да го заштити додека животното е под вода, и кај овие видови е целосно проѕирна. Кај други животни - нуркачи како на пример морските лавови, таа го прекрива окото на суво, за да го заштити од песок и други честички. Кај птиците, често служи да ги заштити очите на родителите додека ги хранат младите. Кај белата мечка трепкачката ципа ги штити очите од снежно слепило, а кај ајкулите на пример, го штити окото кога тие го напаѓаат пленот. Клукајдрвците ја затвораат ципата неколку милисекунди пред со клунот да удрат во дрвото, за да ги заштитат очите од испаѓање од очните дупки.
Кај мачките и кучињата, трепкачката ципа обично не е видлива, освен ако внимателно му го отворите окото на животното додека спие. Кај некои кучешки раси, ципата е склона на отпуштање, па доаѓа до состојба наречена црешово око.
Кај многу видови, каква било стимулација на окото (нпр. ако им дувнете) ќе резултира со рефлексно затворање на трепкачката ципа. Оваа особина се применува за проучување на условените рефлекси кај зајците.
Црвената буква
Црвената буква (англиски: The Scarlet Letter) - роман на американскиот писател Натаниел Хоторн од 1850 година.
Содржина
Романот се состои од вовед со наслов „Царинарница“ и 24 глави:
Осврт кон делото
Романот „Црвената буква“ претставува најдобар пример на книжевната постапка на Хоторн: порокот води кон натамошни пороци, а тие водат кон пропаст на човечката психа; неумереноста води кон кршење на моралните правила; љубомората предизвикува физичка и душевна грдотија; неодлучноста и стравот водат до душевна агонија. Главните ликови во романот се: Естер Прин, Роџер Чилингворт и Артур Димесдел. Естер е силен лик, жена која направила грев и која поради тоа е осудена на доживотен срам, но наспроти тоа, таа стекнува нова сила, независност на духот и, со текот на времето, општо признание и почит. Нејзината буква А постепено се претвор од симбол на гревот во симбол на напатена, но слободна душа која сфаќа дека ќе дојде време кое „ќе ги постави сите односи меѓу мажот и жената на сигурната основа на заемната среќа“. Наспроти неа, двата главни машки лика, Чилингворт и Димесдел, се движат во спротивна насока: кај нив, гревот го ослабува карактерот и ја нагрдува психата. Така, на почетокот од романот, Естер е прикажана како грешничка, но постепено таа се претвора во безгрешно суштество, додека нејзиниот поранешен сопруг паѓа во сè подлабок грев. Своето научно знаење тој го става во служба на сатанската омраза која уништува наместо да лечи. Оттука, за него нема спас, зашто ја преминал етичката граница, завлекувајќи се во душата на својата жртва. Свештеникот Димесдел, кој го носи истиот грев како Естер, ја нема нејзината карактерна цврстина и станува лицемер кој почнува да се мрази себеси. Неговиот спас доаѓа дури откако неговиот непријател му ја уништува душата и откако му е замрачен разумот. Во триаголникот Естер-Чилингворт-Димесдел дејствува и четвртиот фактор - пуританското општество во чија сенка се одвива целата фабула. Тоа ја претставува сцената на која се манифестираат два конфликта: еден меѓу природните импулси и совеста, а другиот меѓу поединецот и средината. Кршејќи ги законите на етиката и на својата душа, ликовите во романот ги кршат и општествените закони. Вистинската сила на романот лежи во тоа што покрај психолошката анализа на поединецот, со посредна, алегорична постапка, авторот го испитува и општеството. На тој начин, главната тема во романот не е само гревот со неговите последици, туку односот меѓу поединецот на општеството и неговите конвенции.
Влијание
Врз основа на романот, во 1973 година бил снимен истоимениот германски филм (германски: Der scharlachrote Buchstabe) во режија на Вим Вендерс.
Паралелно римување
Паралелно римување е римувањето кога се римуваат првиот и вториот стих и третиот и четвртиот стих.
Доминика на Олимписките игри
Доминика првпат настапила на Олимписките игри во 1996 г. и оттогаш учествувала на сите игри. Доминика првпат настапила на Зимските олимписките игри во 2014 година. Спортистите на земјата на Олимписките игри не успеале да освојат ниту еден медал.
Националниот олимписки комиотет на Доминика бил основан во 1993 година и бил признаен 1998 година.
Операција Зора на Одисеј
Операцијата Зора на Одисеј е тајното име на операцијата извршена од страна на војската на САД во Либија како први чекор во меѓународната операција. Операцијата следувала како дел од операција Ellamy на Обединетото Кралство, Операција Мобиле на Канада и Операција Harmattan на Франција.
Три невидливи американски бомбардери Б-2 и британски ловци – торнадо, ја продолжиле акцијата на 20 март. Околу 40 бомби завршиле врз неколку либиски воени бази во главниот град Триполи. Првата фаза од воздушните напади била оценета за успешна од страна на американскиот генералштаб и од истиот извор било изјавено дека воспоставиле зона на забрането летање. Целта на овие напади била да се спречат воздушните напади од страна на силите на Гадафи. Оваа операција била преземена по итната конференција која се одржала во Париз.
Оперативни процедури на ФЕД
Ран период-дисконтната политика како примарен инструмент
Кога ФЕД бил создаден, примарен инструмент на монетарната политика бил менувањето на каматната стапка. Во тоа време, ФЕД сè уште не открил дека операциите на отворен пазар се далеку помоќен инструмент за дејствување на понудата на пари, а Законот за федерални резерви немал одредби за промени кај задолжителната резерва. Водечко начело при спроведувањето на монетарната политика било дека сè додека заемите се одобруваат за продуктивни цели (за поддршка на производството на стоки и услуги) обезбедувањето резерви на банкарскиот систем преку такви заеми нема да биде инфлаторно. Таа теорија што денес е целосно отфрлена била позната како доктрина на реални пари. Тоа значело дека ФЕД ќе одобри заеми на комерцијалните банки преку дисконтниот прозорец врз основа на прифатливи хартии од вредност, заеми за поддршка на производството и продажбата на стоки и услуги. Одобрувањето на заеми на банките од страна на ФЕД било наречено редисконтирање, бидејќи првобитните банкарски заеми биле доделени преку дисконтирање на номиналната вредност на заемот, а потоа биле повторно дисконтирани од ФЕД.
Операција Зора на Одисеј
Команданти
Стратешката насока на операцијата Зора на Одисеј била под надлежност на генералштабот на американската војска на чело со Картер Хем. Тактичката операција е под команда на адмиралот Сем Локлир, командант на поморските сили на САД.
Оперативни процедури на ФЕД
Ран период-дисконтната политика како примарен инструмент
Кон крајот на Првата светска војна, политиката на ФЕД за редисконтирање на прифатливи хартии од вредност и одржување на ниски каматни стапки за да му помогне на Министерството за финансии да ја финансира војната довело до галопирачка инфлација, при што просечната стапка на инфлација изнесувала 14%. ФЕД одлучил дека не е можно да ја води политиката што ја налагала доктрината на реални пари, бидејќи не била во согласност со целите за ценовна стабилност и за првпат прифатил одговорност за поактивна улога во економијата. Во јануари 1920 година, ФЕД ја зголемил дисконтната стапка од 4,75% на 6%, за потоа повторно да ја зголеми на 7% во јуни 1920 година, ниво коешто останало речиси една година. Резултатот од таквата политика бил остро опаѓање на паричната маса и остра рецесија во тој период. Иако вината за таквата состојба му се препишува на ФЕД, во одредена смисла, ваквата политика била многу успешна - по почетното опаѓање на нивото на цените, стапката на инфлација опаднала на нула.
Операција Зора на Одисеј
Дејства
Според заменик-адмиралот Вилијам Гортни, САД и Велика Британија лансирале кон Либија повеќе од сто проектили Tomahawk. Либиските државни медиуми исто така известиле за напади врз цивилни цели во големите градови, вклучувајќи ги и Триполи, како и објекти за складирање во градот Мисрата, што резултирале со пожари.
Селце (Ростушко)
Селце — село во Општина Маврово и Ростуше, во рамките на областа Мала Река. Селото се наоѓа на Селечка Река, чиј извор се наоѓа на самото сретсело.
Операција Зора на Одисеј
Дејства
Според првите официјални податоци, по првиот напад на Алијансата, кога биле истрелани 112 томахавки, загинале 90 луѓе, а 150 биле повредени
Оперативни процедури на ФЕД
Откривање на операциите на отворен пазар
ФЕД ги открил операциите на отворен пазар во раните 1920-ти. Кога ФЕД бил формиран, неговите приходи доаѓале исклучиво од каматата што ја добивал од дисконтните заеми, одобрени на комерцијалните банки. По рецесијата во периодот 1920-1921 година, обемот на дисконтните заеми значително се намалил, а тоа довело до намалување на приходите на ФЕД. ФЕД го решил овој проблем со купавање хартии од вредност, но забележал дека таквата активност доведува до зголемување на резервите во банкарскиот систем и дека води кон мултипликација на банкарските заеми и депозити. На тој начин се создал нов инструмент кој до крајот на 1920-тите претставувал најмоќното оружје на ФЕД.
Операција Зора на Одисеј
Наводи
Operación Amanecer de la Odisea Guerra civile libica
Оперативни процедури на ФЕД
Големата депресија
Подемот на берзата во 1928 и 1929 година предизвикал дилема кај ФЕД. ФЕД сакал да го ублажи растот со зголемување на дисконтната стапка, но не бил подготвен на таков чекор, бидејќи тоа подразбирало дека ќе мора да се зголемат каматните стапки и за стопанството и за поединците. Во август 1929 година, ФЕД ја зголемил дисконтната стапка, но веќе било премногу доцна, бидејќи се прошириле шпекулативните напади на берзата, а активнотите на ФЕД го забрзале падот на берзата и ја втурнале економијата во рецесија.
Задолжителната резерва како монетарен инструмент
Томасовиот амандман за регулирање на земјоделството од 1933 година му овозможил на Одборот на гувернери на федералните резерви вонредно средство - промена на задолжителната резерва со одобрение на претседателот на САД. Со Законот за банки од 1935 година, промената на задолжителната резерва може да се врши и без одобрение на претседателот. Првичната употреба на задолжителната резерва како инструмент за монетарна контрола покажал дека Системот на федерални резерви бил способен да ги повтори истите грешки како и за време на банкарските паники во раните триесетти години. До крајот на 1935 година, банките го згоемиле вишокот на резерви на дотогаш невидено ниво, и увиделе дека треба да се заштитат од банкарска паника преку чување на значителен износ на вишок резерви. Меѓутоа, ФЕД таквиот вишок на резерви го гледал како непогода што ја отежнува монетарната контрола, односно бил загрижен дека тој вишок резерви можат да бидат позајмени и во иднина и да предивикаат неконтролирана експанзија на кредити. За да ја подобри монетарната контрола, ФЕД ја зголемил задолжителната резерва во три наврати - август 1936, јануари 1937 и мај 1937 година. Како последица од таа акција, при крајот на 1936 дошло до забавување на монетарниот раст, а потоа и опаѓање во 1937 година. Рецесијата од 1937-1938 била остра и особени ја вознемирила американската јавност, бидејќи и на нејзиниот почеток невработеноста била висока. ФЕД не само што бил виновен за таа контракција за време на Големата депресија од 1929 до 1933 година, туку бил одговорен и за прекинувањето на последователните заздравувања. Тоа несреќно искуство со промените на задолжителната резерва го направил ФЕД уште попретпазлив при користење на овој монетарен инструмент.
Селце (Ростушко)
Географија и местоположба
Селце е сместено во западниот дел на Македонија, во јужниот дел на општината Маврово и Ростуше. Претставува дел од долнореканскиот крај. До селото води асфалтен пат кој се двои од регионалниот пат Дебар — Гари.
Сместено е високо на планината Бистра, на надморска височина од 1357 метри, при што на самото сретсело се наоѓа селска чешма, изградена во 1998 година од страна на месното население. Веднаш крај чешмата се наоѓа и изворот на Селечка Река. Селото е оддалечено 22,5 километри источно од градот Дебар.
Атарот на селото зафаќа 17 км2.
Оперативни процедури на ФЕД
Военото финансирање и врзувањето на каматните стапки
Со вклучувањето на САД во Втората светска војна, буџетската потрошувачка нагло се зголемила, а за да ја финансира Министерството за финансии издало огромен број на обврзници. ФЕД се согласил да му помогне на Министерството за финансии во финансирањето на војната со врзување на каматните стапки на ниско ниво, какво што преовладувало пред војната: 0,375% за трезорски записи и 2,5% за долгорочни трезорски обврзници. Кога каматните стапки се зголемувале над тоа и цените на обврзниците се намалувале, ФЕД спроведувал купувања на отворен пазар, со тоа ги зголемувал цените на обврзниците, додека каматните стапки се намалувале. Тоа довело до нагло ззголемување на монетарната база и понудата на пари. Значи, ФЕД се откажал од контролата над монетарнита политика за да ги задоволи финансиските потреби на државата.
Селце (Ростушко)
Историја
Во осмалиско-турските документи од втората половина на век, за Селце било напишано дека било напуштено од страна на жителите на селото.
Селото во своите најдобри времиња имало околу 80 куќи и со тоа припаѓало на најмалите села во долнореканскиот крај. Денес, нивната бројност е уште намалена и останати се одвај четвртина од нив.
Население
Иселувањето во Селце започнало порано отколку во другите села, па затоа во него останале само 62 жители според пописот од 1961 година.
Оперативни процедури на ФЕД
Военото финансирање и врзувањето на каматните стапки
По завршувањето на војната, ФЕД продолжил да ги врзува каматните стапки, а ваквата активност не довела до пораст на понудата на пари. Со избувнувањето на Корејската војна во 1950 година, каматните стапки почнале да растат, а ФЕД увидел дека е повторно присилен да ја зголеми монетарната база. Оттука, ФЕД одлучил дека е време да ја преземе контролата над монетарната политика со напуштање на врзувањето на каматните стапки. Така, настанала жестока дебата меѓу ФЕД и Министерството за финансии, кое сакало неговите каматни трошоци да ги одржува на ниско ниво и се залагало за продолжување на врзувањето на каматните стапки на ниско ниво. Во март 1951 година, ФЕД и Министерството за финансии склучиле договор познат како спогодбата (The Accord) со кој се напуштило таргетирањето на каматните стапки, но ФЕД ветил дека нема да дозволи нагло зголемување на каматните стапки. По изборот на Ајзенхауер за претседател во 1952 година, ФЕД се здобил со целосна слобода за спроведување на целите на монетарната политика.
Селце (Ростушко)
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
Оперативни процедури на ФЕД
Таргетирање на условите на пазарот на пари
Y↑►i↑►MB↑►M↑
Селце (Ростушко)
Родови
Селце е македонско село.
Оперативни процедури на ФЕД
Таргетирање на условите на пазарот на пари
При рецесија, доаѓа до обратен тек на настаните, а опаѓањето на доходот би било придружувано од побавна стапка на раст на понудата на пари ( Y↓►M↓).
Селце (Ростушко)
Родови
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото:
Ропановци-Јазевци доселени се од Мариово; Дамјановци (8 к.); Пулевци; Степановци; Поповци доселени се од Тресонче, сите се иселени во Лом Паланка (Бугарија); Поповци, Чибуковци и Бужаровци доселени се од Галичник; Гуржовци (14 к.) доселени се и они од Галичник.
Оперативни процедури на ФЕД
Таргетирање на условите на пазарот на пари
Друг проблем при користењето на каматните стапки како примарен оперативен инструмент е тоа што тие можат да придонесат за излегување од контрола на инфлаторната спирала. Кога инфлацијата, а со тоа и очекуваната инфлација, се зголемува, номиналните каматни стапки се зголемуваат преку Фишеровиот ефект.Ако ФЕД се обиде да го спречи ова преку купување обврзници, тоа ќе доведе до пораст на монетарната база и на понудата на пари. Значи, повисоката инфлација може да доведе до зголемување на понудата на пари, при што уште повеќе ќе го зголеми инфлаторниот притисок.
Селце (Ростушко)
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Маврово и Ростуше, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Ростуша.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.