cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мразовец
Дистрибуција
Мразовецот бил единствениот вид од неговото семејство роден во Велика Британија и Ирска, со забележителни популации под раководство на окружните диви животни трустови. Се јавувал и низ континентална Европа од Португалија до Украина, а наводно бил натурализиран во Шведска, европска Русија и Нов Зеланд.
Фармацевтска употреба
Светилките на Мразовец содржеле колхицин, корисен лек со тесен терапевтски индекс. Колхицинот бил одобрен во многу земји за третман на гихт и фамилијарна средоземна треска, но имал низок терапевтски индекс. Колхицинот исто така се користел во одгледувањето на растенија за производство на полиплоидни соеви.
Токсичност
Растенијата Colchicum биле смртоносни отровни поради нивната содржина на колхицин и биле погрешно помешани од фуражните со рамсоните, на кои тие нејасно личеле. Симптомите на труење со колхицин биле слични на оние на арсенот и не бил познат противотров.
Ова растение (и самиот колхицин) претставувал особена закана за мачките. Лисјата и плодовите на ливадскиот шафран содржеле највисоко ниво на токсини, но сите делови на растението се сметале за отровни.
Дизел-гориво
Дизел-горивото е гориво, еден од главните производи од преработката на нафтата. Се дестилира на температура помеѓу 170 и 360 °C, а служи за погонот кај дизел моторите. Постојат: екстра лесно гориво (за брзи машини со ниска температура во околината), лесно дизел-гориво (каде температурите не се ниски) и средно и тешко дизел-гориво (за стабилни дизел мотори и дизел мотори на бродовите). Дизелот како дериват на нафтата е составен од 75% од парафини и циклопарафини и 25% ароматични јагленоводороди (вклучувајќи нафталин и алкилбензен). Средната хемиска формула за најчестото дизел-гориво C12H23, измеѓу C10H20 и C15H28.
Квалитетот на горивото го одредува цетанскиот број (квалитет на запалливост). Тој не смее да биде поголем поради тоа што предизвикува непотполно согорување и појава на чад во гасовите од согорувањето. Неговиот минимум е помеѓу 25 и 45 во зависност од типот на дизел-горивото.
Енергетска вредност
Дизел-горивото гори според следнава равенка:
2C8H18(l) + 2502(g)       16CO2(g)+ 18H2O(l) + 10.86 MJ
Дизел-горивото има неколку поголема енергетска (калориска) вредност, поради тоа што искористувањето на дизел-моторот е подобро (тука се и останатите фактори, кои го прават искористувањето поголемо). Од друга страна, кај согорувањето на дизел-горивото се создава поголемо количество на јаглерод диоксид СО2, а кај непотполното согорување (помалку кислород) се создаваат. Во тој случај, дизелското гориво е поштетно од бензинското гориво (пр. во Јапонија автомобилите кои користат дизел-мотори се забранети).
194
194 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 194 година од новата ера, 194. од првиот милениум, 94. од II век и петта од 190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5702 и 5703 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4944 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3954 и 3955 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 947.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 194 година се протега во 2830 и 2831, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2890 и 2891 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 737. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 441 и 440 година пред хиџра.
Магаза на Голеви
Магаза на Голеви — магаза во градот Охрид, прогласена за културно наследство на Македонија.
Архитектура
Градбата се наоѓа на чаршиската улица „Свети Климент Охридски“ бр. 102, во непосредна близина на плоштадот „Свети Климент Охридски“. На југозапад е слепена со Магазата на Симончеви на бр. 104 и 106. Му припаѓа на поновиот тип на камени трговски објекти од европски тип, таканаречените магази кои се појавиле во XIX век како замена за дрвените еднокатни дуќани. Изградена е во втората половина на XIX век од непознати мајстори.
Се состои од подрум како склад и приземје со дуќан. Изведена е од обработени камени блокови поставени во хоризонтални редови. Завршува со профилирана стреа од бигорни блокови, над која има покрив на две води со турски ќерамиди. Има вертикални олуци од поцинкувана ламарина. Приземието е подигнато над теренот со две скалила. Излогот и вратата го опфаќаат поголемиот дел од дасадата. Металните капаци на прозорците са отстранети. Првобитна функција на објектот била кројачки салон.
NGC 5018
NGC 5018 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5018 се споменува и како ESO 576-10, MCG -3-34-17, UGCA 335, IRAS 13103-1915.
Откривање
Телото е откриено на 8 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5018 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5018 има привидни димензии од 3,4' х 2,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 13 м 0,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -19° 31' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 112°.
Други поделби
Проучување на NGC 5018 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45908. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 330; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6116. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 737.
Отон I (Свето Римско Царство)
Отон го наследил Војводство Саксонија и германската круна по смртта на неговиот татко во 936 година. Тој продолжил да работи на обединување на сите германски племиња во една царство на неговиот татко и во голема мера ја проширил царската моќ на сметка на аристократијата. Преку стратешки бракови и лични состаноци, Отон ги инсталирал членовите на неговото семејство во најважните војводства на кралството. Ова довело до намалување на различните војводства, кои претходно биле еднакви на кралот. Отон ја трансформирал Римокатоличката црква во Германија.
По започнувањето на граѓанската војна во земјата, Отон ги поразил Унгарците во 955 година, со што завршила унгарската инвазија на Западна Европа. Победата против паганските Унгарци на Отон му донела репутација како спасител на христијанството. Во 961 година го освоил Кралство Италија и ги проширил своите граници на север, исток и југ. Следејќи го примерот на крунисувањето на Карло Велики како „цар на Римјаните“ во 800 година, Отон бил крунисан за цар во 962 од страна на папа Јован XII во Рим.
Внатрешна политика
Кога во 936 година бил избран за крал на Германија, Отон бил крунисан во Ахен, како поранешна престолнина на Карло Велики, и бил прогласен од страна на епископот од Мајнц. Со тоа, Отон сакал да ја нагласи својата поврзаност со Карло Велики. Во 938 година во Саксонија биле откриени рудници со сребро, бакар и олово кое дополнително придонело околу трговијата на Отонската династија во следните 200 години.
Во обид да ги спречи сепаратистичките стремежи на големите феудалци и да го зацврсти авторитетотот на кралската власт, Отон I се обидел да создаде сојуз меѓу црквата и државата или поточно да ги постави црковните институции во служба на државата. Како основа на тоа, Ото започнал да дава имоти на разни црковни институции. Освен тоа на црковните институции Ото им дал и одредени привилегии (судски, воени, административни и други), претварајќи го свештенството во многу важен извршен орган на земјата. Во замена високото свештенство дало вазална заклетва на кралот и добило од него инвеститура (воведување во власт). Така, преку овие реформи царот давал потврда на духовниот владетел преку симболично давање на скиптар или прстен. Оваа црковна организација, поставена во служба на државата во литературата е позната под терминот „Царска црква“ (Reichskirche).
Надворешна политика
Отон I значително ги проширил територијалните граници на државата - продолжил со освојувањата на исток, до реката Одра, продолжувајќи ја традицијата започната од Карло Велики за насилна христијанизација на населението. Покрај тоа успеал да го приклучи Војводство Лорен во своите граници и да го принуди данскиот крал да му даде вазална заклетва. Главната надворешна закана, како и во времето на Хајнрих I (911-936), продолжила да доаѓа од страна на Унгарците. Во 955 година, во Битката на Лешко поле, германските сили успеале да им нанесат пораз на унгарските и да ги принудат да се повлечат кон денешните територии на Унгарија.
Отон направил важни реформи кои ја заврстиле власта на германските владетели. Создаал силна витешка армија, изградил бројни кралски замоци и ја ставил под своја контрола црквата во германските земји. Во владетелот исто така се родил и стремеж за освојување на Рим и потчинување на папата. Во 951 година Ото I започнал со својот прв поход во Италија, каде успеал да ја освои Ломбардија и во Павија да биде крунисан со железната круна на лангобардските кралеви. Во 961 година повторно направил поход во Италија, пристигнувајќи до Рим. Во 962 година бил крунисан од папа Јован XII за цар, а во замена Ото ја признал власта на папата. Отон од папата побарал самиот папа да се избира според обичајот, но да не ја презема должноста пред да даде заклетва пред царот. Отон I успеал дури и да добие признание на титулата од страна на Византија, за што сведочи бракот меѓу неговиот син Отон II и византиската принцеза Теофанија.
Овој чин го означува почетокот на новово царство на Западот - Светото Римско Царство (на германската нација), која постоела до почетокот на 19 век.
NGC 2631
NGC 2631 — засега неутврден објект во соѕвездието Голема Мечка, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во јули 1883 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2631 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 47 м 6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 73° 0' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 2631 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 7; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4381. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1325.
Украина на Евровизија
Украина се натпреварува Евровизија од 2003 година па сè до денес. Бележи добри места, скоро секогаш во топ 5, а во 2004 година и го освојува првото место со Руслана и Wild Dancers, а потоа пак го освојува првото место во 2016 со Џамала.
Младен Царевски
'''Младен Б. Царевски''' ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Активно ги помагал Првиот и Вториот скопски партизански одред, особено во снабдувањето со храна и друг потребен материјал. Во 1943 година, враќајки се од базата на Вториот Скопски одред, некаде во Скопска Црна Гора му се изгубила трагата. Се претпоставува дека бил убиен од домашните предавници-контрачетниците. Не се знае каде е закопан.
Јагол Доленци
Јагол Доленци (или само Доленци) — мало село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Потекло на името
Историски, името на селото било само Доленци. Името доаѓа од придавката „долен“ со значење луѓе што се населени во долниот дел на месноста. Додека, Јагол го добило во своето име поради непосредната близина на селото Јагол, а со цел да се прави разлика со уште двете кичевски села, Бигор Доленци и Манастирско Доленци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во североисточниот дел на Кичевската Котлина, во северниот дел на подрачјето на Општина Кичево. Селото е рамничарско, на надморска височина од 750 метри. Од градот Кичево е оддалечено 17 километри.
Селото се наоѓа во долина засечена во подножјето на планината Буковиќ и се наоѓа во непосредна близина на соседното село Јагол. Други околни села се: Бериково на север и Поповјани на југ.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Јаголска Река, Граслојца, Планиница, Слогој Волески, Горни и Долни Нивишта, Јани Дол, Рамниште и Богоројчин Камен.
Селото има збиен тип. Не е поделено на маала, бидејќи е мало и доста едноставно. Сепак роднинските куќи се поблизу една со друга.
Историја
Месноста Богоројчин Камен (го нарекуваат и Црквиче) се наоѓа северно од селото кон селото Бериково. Постои предание дека таму месноста била посед на поповјанскиот манастир.
Денешното село потекнува од втората половина на век, кога било основано од тројца браќа Словени. Тие дошле од областа Мат во денешна Албанија. Од таму заминале поради крвна одмазда. Од нив потекнува денешното население.
Во век, земјата на ова село и шумата на планината Буковиќ била присвоена од кичевскиот ага Исен Јаричка (Торбеш). Агата имал проблеми со некои муслимани од околината на Прилеп, поради што на помош викнал некои Арбанаси од Северна Албанија, кои за постојано се населиле во планинското село Бериково.
Во век, Јагол Доленци било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во отоманскиот период, но и за време на балистичката окупација во текот на Втората светска војна, значаен број на жители од Јагол Доленци и од околните села биле убиени од страна на Арбанасите. Воедно, им ја краделе стоката и им ги палеле куќите.
Црква „Св. Атанасиј“ - Базерник
'''Св. Атанасиј Велики (Св. Атанас''') — црква во демирхисарското село Базерник, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Јагол Доленци
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 3,9 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 230 хектари, на шумите отпаѓаат 75 хектари, а на обработливото земјиште 72 хектари.
Во минатото, земјата и шумата била во посед на агата Исен Јаричка. Подоцна, Македонците ја купиле од него обработливата површина.
Црква „Св. Атанасиј“ - Базерник
Црквата е гробишен храм, сместен во северозападниот дел на селото и изградена е врз темелите на средновековна црква со некропола. Претставува релативно голема еднокорабна градба, покриена со свод. На исток има петстрана апсида. Северниот и јужниот ѕид се укрепени со пиластри, поврзани со лакови. Влезовите се од југ и од запад, каде подоцна е дограден трем. Покривот е на две води со ќерамиди, а апсидата е покриена со камени плочки. Ѕидаријата е изработена од кршен камен, при што отворите и венецот на апсидата се од делкан бигор. Фасадите се фугирани.
Јагол Доленци
Население
Според податоците од 1873 година, селото (тогаш познато како Доленци) имало 16 домаќинства со 68 жители христијани.
Црква „Св. Атанасиј“ - Базерник
Храмот е живописан во периодот од 1891 до 1895 г. од еден од браќата Коста, Вангел и Никола Анастасови од Крушево. Иконостасните икони се од истото време, и се дело на истиот зограф.
Јагол Доленци
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 210 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Јагол Доленци имало 240 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Јагол Доленци било, како што е и денес, мало село, коешто во 1961 година броело 143 жители, а во 1994 година само 17 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Јагол Доленци живееле 13 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Јагол Доленци е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Ниновци (11 к.), Аврамовци (7 к.) и Гиновци (6 к.), потекнуваат од тројца браќа Нино, Аврам и Гино, биле основачи на денешното село. Доселени се од некое село во областа Матија во Албанија во втората половина од XVIII век. Го знаат следното родословие: Љубе (жив на 67 г. во 1961 година) Илија-Митре-Ѓоргија-Секула-Аврам, основачот на родот; Брцевци или Сандевци (1 к.), доселени се од сега албанското село Бериково, од каде се иселиле во 1900 година, го знаат следното родословие: Јордан (жив на 40 г. во 1960 година) Мишко-Санде, кој се доселил, се зборува дека Албанците сакале да им одземат некое девојче, и затоа избегале.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Јагол Доленци, во која покрај селото Јагол Доленци, се наоѓале и селата Бериково, Јагол, Папрадиште, Поповјани и Туин. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Доленци, заедно со селата Бериково, Јагол, Папрадиште и Поповјани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 799 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
Личности
Личности родени во Јагол Доленци:
Иселеништво
По Втората светска војна се иселиле најмалку 12 семејства, најмногу во Скопје, Кичево и Белград.
IC 1516
IC 1516 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Други поделби
Проучување на IC 1516 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
ФК Интер
Фудбалскиот клуб Интернационале Милано познат како Интернационале или Интер, е италијански фудбалски клуб стациониран во Милано, Ломбардија, кој се натпреварува во Серија А.
Стандардните клупски дресови се црно-сини, од каде што и потекнува клупскиот прекар Нераѕури, додека резервната (гостинска) варијанта на дресовите најчесто е бела. Интер се смета за еден од најдобрите клубови во светот.
Интер е член на групата Г-14 која е организација на водечките европски клубови.
Пред Првата светска војна
Клубот е формиран на 9 март, 1908 година откако се случил раскол во Фудбалскиот и Крикет Клуб Милан, сега познат како Милан. Група Италијанци и Швајцарци (Муџани, Босар, Лана, Бертолони, Де Олма, Енрико Хинтерман, Артуро Хинтерман, Карло Хинтерман, Пјетро Делоро, Уго и Ханс Ритман, Фелкел, Манер, Випф и Карло Андруси) кои незадоволни од доминацијата на Италијанци во Милан, се одвоиле од тој клуб, што довело до создавање на Интернационале. Уште од почетокот, клубот бил отворен за странци што и му дава значење на неговото име. Оригиналниот прекар на клубот на италијански бил La Beneamata (Ла Бенеамата), Галеник.
Интер го освои своето прво Скудето во 1910, а второто во 1920 година. Капитен и истовремено и менаџер на првиот златен тим бил Вирџилио Фосати, роден во Милано и брат на Џузепе Фосати (кој го освои второто Скудето). За жал Вирџилио Фосати загинал за време на Првата светска војна.
Помеѓу двете Светски војни
За време на немирниот период помеѓу Првата и Втората светска војна, Интер бил принуден да направи соединување со Унионе Спортива Миланезе (уште еден клуб од Милано) и да го промени своето име прво во Амброзиана и на крај во Амброзиана-Интер за да ги задоволи барањата на режимот на Бенито Мусолини. Од гледиштата на фашистите, името „Интернационале“ имало комунистичко значење. Како и да е, Амброзиана го задржала победничкиот менталитет и по третпат била најдобра во првата лига на новото првенство, Сериja А, во 1930 година. Следува четврта титула во 1938, прв триумф во Копа Италија (Италијанскиот куп) во 1940 и петта титула во 1940. Во 1942 година, клубот го враќа своето оригинално име, Интернационале Милано.
„La Grande Inter“ (Големиот Интер)
Во годините после војната, Интер го освои своето шесто Скудето во 1953 и седмото во 1954 година. После освојувањето на овие две титули, за Интер следуваше период кој со златни букви е запишан во неговата историја, влезе во ера позната како La Grande Inter (Ла Гранде Интер), Големиот Интер. За време на овој златен период, клубот под водство на аргентинскиот стратег Еленио Ерера стана 3 пати првак на Италија во 1963, 1965 и 1966 година. Најважните моменти во оваа декада ги вклучуваат двата едноподруго триумфа во Купот на Шампиони. Во 1964 година, Интер за првпат триумфираше во ова најсилно натпреварување, победувајќи го во финалето славниот шпански клуб Реал Мадрид. Следната сезона, играјќи на својот стадион, Џузепе Меаца, Интер по вторпат го освои Купот na Шампиони победувајќи ја португалска Бенфика. За време на овие славни денови, многу големи играчи го носеа Црно-Синиот дрес: Луис Суарез, Џачинто Факети, Сандро Мацола, Анџело Доменгини, Марио Корзо и други. Сопственик и претседател на клубот беше Анџело Морати, татко на денешниот сопственик Масимо Морати. Тој понуди огромна сума на пари за да ги купи Еузебиу и Пеле; двајцата се согласија да играат за Интер, но политиката замеша прсти. Воените диктатури во Португалија и Бразил одбија да ги регистрираат трансферите, со што обидот на Анџело Морати за Дрим Тим пропадна. Во 1967 година, Интер загуби со 2:1 во финалето на Купот на Шампиони од шкотски Селтик.
Од 1970 до денес
После златните шеесетти, Интер успеа да го освои своето 11то Скудето во 1971 и 12то во 1980 година. Вторпат во пет години Интер беше поразен во финалето на Купот на Шампиони губејќи 2:0 од Ајакс на Јохан Кројф во 1972 година. За време на седумдесеттите и осумдесеттите, Интер двапати триумфираше во Копа Италија во 1978 и 1982 година. Освои ново Скудето во 1989 година, а потоа дури после 17 години пауза своето четиринаесетто Скудето го освои во 2006 откако поради скандалот Калчополи неколку клубови беа казнети со одземање бодови придонесувајќи Интер од третото место да се најде на врвот. Веќе наредната година Интер повторно стана шампион на Италија, а истото го повтори и во наредните пет години со што Нераѕурите моментално се на второто место на вечната победничка листа со вкупно 18 Скудета, зад Јувентус кој има 27 и пред Милан кој има 17. Клубот од Милано може да се пофали и со податокот дека е единствената екипа во Италија која никогаш во својата долга историја не играла во понизок ранг. Последните две Скудета ги освои под водство на најдобриот менаџер на денешницата, португалскиот стратег Жузе Морињу кој во сезоната 2009-10 успеа однесе клубот и во финалето од Лигата на Шампиони во Мадрид каде што со 2:0 го совлада Баерн Минхен и по пауза од 45 години по третпат стана европски шампион..
Триумфите во Купот на УЕФА
Исто така Интер, трипати го има освоено Купот на УЕФА, сите за време од седум години. Првиот пат тоа му појде од рака во сезоната 1990-91 кога во двата финални натпревари ја совлада Рома. Успехот го повтори и во сезоната 1993-94, овој пат совладувајќи ја екипата на Казино Салцбург. Својот последен триумф во ова натпреварување го оствари во сезоната 1997-98, кога со убедливи 3:0 го победи Лацио во финалето одиграно на Паркот на Принцовите, во Париз. Една сезона пред тоа загуби во финалето од германски Шалке по изведувањето на пеналите откако двете екипи победија дома со минимални 1:0.
Триумфите во Копа Италија
Во сезоната 2004-05 Нераѕурите триумфираа во Копа Италија (Италијанскиот Куп) совладувајќи ја Рома по што следуваше триумф и во Суперкопа Италијана (Италијанскиот Супер Куп) против Јувентус на стартот од сезоната 2005-06. На 11ти мај 2006 година, Интер ја одбрани титулата во Копа Италија повторно совладувајќи ја Рома, 1:1 во Рим и 3:1 во Милано. Следната сезона по третпат по ред во финалето на Копа Италија се сретнаа Интер и Рома. Овој пат Римјаните се одмаздија осигурувајќи ја титулата уште во Рим кога победија со високи 6:2. На реваншот во Милано, Интер славеше со јалови 2:1. И четврта сезона по ред повторно во финалето се сретнаа Интер и Рома, а Римјаните успеаја повторно да победат славејќи со 2:1 на единствениот финален натпревар одигран на Олимпико во Рим. По една сезона пауза, во сезоната 2009-10 истите екипи по петти пат во шест години ги одмерија силите уште еднаш на Олимпико во Рим. Интер славеше со минимални 1:0 освојувајќи ја својата шеста куп титула.
Лого
Еден од основачите на Интер, сликар по името Џорџо Муџани, е одговорен за дизајнот на првото лого на Интер во 1908 година. Првиот дизајн ги содржел четирите букви "IMFC" во центар на неколку клубови кои го правеле амблемот на клубот. Основните елементи на дизајнот останале непроменети, иако во текот на годините детали од него биле изменети. Во 1998, клубот излегол со целосно нова позадина за клупскиот грб, а основата се задржала со додавање на неколку естетски промени.
Бои
Уште од самото основање во 1908, Интер ги носи црно сините бои. Според шпекулации, црната е одбрана да ја претставува ноќта, а сината да го претставува небото. Со исклучок на краток период во текот на втората светска војна, Интер во текот на целата историја носи црно-сини бои на своите дресови, со што го заработуваат прекарот Nerroazzuri што значи црно-сини. Во еден период од историјата, Интер бил приморан да ги напушти традиционалните бои на дресовите. Во 1928 во времето на владејачките фашисти, Интер морал да се спои со друг клуб Unione Sportiva Milanese поради името кое го носел клубот и неговата филозофија. Новиот споен клуб го добил името Амброзиана СС Милано по патронот светец на градот Милано. Знамето на градот (црвен крст на бела подлога) ги заменил традиционалните црно-сини бои. После втората светска војна и падот на фашистите во Италија, клубот се вратил на старите име и бои. Во 2008 Интер го прослави својот сто годишен јубилеј со носење на црвен крст на бела подлога како основа за гостинските дресови за истата сезона. Во чест на градот, овој дрес и ден денеска се користи како трет дрес.
Змијата
Животните многу често се користат во презентацијата на клубовите во Италија, тревната змија, наречена Il biscione или Serpente го претставува Интер. Змијата е важен дел од историјата на градот Милано, често појавувајќи се во хералдиката како смртоносна змија завитката околу човек со неговата глава во својата уста. Симболот е познат по неговото присуство на грбот на куќата на сфорца(кој владеел со Италија од Милано во ренесансата). Во сезоната 2010-2011 гостинските дресови на Интер ја носеа змијата на левиот ракав.
Химна
Официјалната химна на клубот се вика : „Постои само Интер“ ( италијански: C'è solo l'Inter) и е издадена во 2002 година во изведба на Грациано Романи и посветена на Пепино Приско, легендарниот под-претседател и навивач на Интер. Пред 2002 година како официјална химна на клубот беше „Срце Нераѕурно“ ( италијански: Cuore Nerazzurro) создадена во 1984 година од групата Камелеоти, која била популарна во шеесеттите и седумдесеттите години во Италија. Во август 2003 година играчите од сезоната 2003-04 ја отпеваат песната „Лудиот Интер“ (италијански: Pazza Inter) која важи за неофицијална химна и е често користена од навивачите. Текстот е напишан од страна на Паоло Барилари и Дино Стјуарт, додека музиката е на Гофредо Орланди. Во мај 2007 година е по вторпат отпеана истата песна, но овој пат од играчите кои го освоија Скудетото во сезоната 2006-07.
Состав
Состав заклучно со 31 јануари 2018
Стручен штаб
Заклучно со 20 септември 2018
Национални титули
Серија А:
Суперкопа Италијана:
Интернационални титули
Долуспомнатите титули се оние кои се признати од УЕФА и ФИФА.
Европски титули
Куп на Шампиони/Лига на Шампиони:
УЕФА Куп/Лига Европа:
УЕФА Супер Куп:
1469
1469 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1469 година од новата ера, 469. од вториот милениум, 69. од XV век и последна од 1460-тите.
ФК Интер
Регионални меѓународни титули
Митропа Куп:
1469
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6977 и 6978 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6219 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5229 и 5230 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2222.
Мезиница (Долгаец)
Мезиница или Грамадиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Долгаец. Претставува населба и некропола од римско време. Се наоѓа на околу 2 км јужно од селото и 400 м западно од патот Костинци-Долгаец, каде се наоѓаат остатоци од темели од објекти градени од кршен камен и варов малтер, како и множество фрагменти од покривни ќерамиди. На овој простор жителите откриле гробови градени од камени плочи – тип циста. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Сергеј Корољов
Во текот на обуката за авиоинструктор и работата на проучувањето на млазниот мотор, во 1933 година ја изградил и лансира прватал советска ракета на течно гориво. По работата на руската верзија V2 во текот на Втората светска војна, Королјев бил поставен на чело на новата вселенска програма, во рамките на која го направи првиот ICBM (искористен за лансирање на „Спутник“), ракетата „Восток“ и леталата „Восток“, „Восход“ и „Сојуз“
Градна коска
Градната коска (sternum) е непарна долга плочеста коска, која наликува на буквата Т. Се наоѓа на предната страна на срцето во центарот градниот кош (градите). Се поврзува со ребрата преку ребрените рскавици. Помага да се заштитат белите дробови, срцето и големите крвни садови од физички повреди.
Зглобови (Articulationes sternocostales)
Ребрените рскавици од првото до седмото ребро се спојуваат со бочните засеци од градната коска. Ребрените рскавици од осмото, деветтото и десеттото ребро меѓусебно се спојуваат со рскавицата од седмото ребро. Се вршат движење на подигање и спуштање на ребрата при акт на дишење.
195
195 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 195 година од новата ера, 195. од првиот милениум, 95. од II век и шеста од 190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5703 и 5704 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4945 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3955 и 3956 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 948.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 195 година се протега во 2831 и 2832, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2891 и 2892 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 738. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 440 и 439 година пред хиџра.
Леонард Шулце Јена
Леонард Шулце Јена (Leonhard Schultze-Jena; - ) — германски етнограф, зоолог и ботаничар, познат по истражувањата на Македонија на почетокот на XX век.
Животопис
Во 1903 г. заминува за Намибија и до 1905 г. патува низ Јужна Африка и во 1907 г. ја издава книгата „Од Намаленд и Калахари“ (Aus Namaland und Kalahari). Во 1911 г. станува професор во Кил, а од 1913 г. — на универзитетот во Марбург. Во 1927 г. го објавува делото „Македонија — предел и култура на живеење“ (Makedonien, Landschafts- und Kulturbilder), издадена на македонски во 2013 г.
Умира во Марбург во 1955 г.
Градечка Река
Градечка Река — река во Источна Македонија и лева притока на Брегалница. Градечка Река, заедно со Осојница и Виничка Река, е од големо значење за наводнување на Виничкото Поле, а нејзините води претставуваат извор за производство на електрична енергија.
Течение
Реката нема посебен извор и неа ја образуваат повеќе безимени потоци на планината Плачковица. Нејзиното течение понатаму продолжува по падините на планината, потоа минува низ селото Градец и покрај градот Виница, и на крајот се влева во Брегалница. Течението на реката над Виница е опаѓачко, при што реката ги прифаќа сите води што надоаѓаат, додека под градот е од рамничарски тип. Во алувијалната рамнина на реката има подземни води, но за нив сè уште нема сознанија.
Хидрографија
Градечка Река е долга 18 км, а вкупната површина на речниот слив изнесува 55,31 км2. Речниот проток има голема варијација, така што протокот на местото каде што е изградена акумулација изнесува 305 л/сек, додека најмалиот проток е околу 30 л/сек. Водата од реката се користи за наводнување на дел од Виничкото Поле. Поради малата сливна површина, кратката должина и големиот наклон во средниот и горниот тек, реката има буичарски карактер и нанесува штети на градот Виница, а исто така го нарушува и квалитетот на обработливите површини, особено на оние опфатени со хидромелиоративниот систем. Коритото на реката е регулирано од едната страна, во должина од 2000 м, со што просторот каде што е можно излевање е целосно заштитен од поплави. Во горниот дел на речниот слив има појава на интензивен процес на ерозија.
Енергетика
По течението на реката, непосредно пред влезот на селото Градец од страна на планината Плачковица, се наоѓа малата хидроцентрала „Градечка Река“ со моќност од 0,7 MW.
NGC 7487
NGC 7487 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7487 се споменува и како UGC 12368, MCG 5-54-35, CGCG 496-43, NPM1G +27.0644.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7487 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 7487 има привидни димензии од 2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 6 м 50,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 10' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 7487 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70496. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 124; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2247. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 914.
Бренда Ендрјус
Бренда Џин Ендрјус (Brenda Jean Andrews; р. 1957 година) — канадски академик, истражувач и биолог, специјалист по системска биологија и молекуларна генетика. Ендрјус е моментално професорка и директорка на одделот за медицинско истражување на Медицинскиот факултет при Универзитетот во Торонто Бантинг и Бест, каде што исто така и директорува со Ендрјус Лаб при Донели Центарот за клеточно и биомолекуларно истражување. Препознатлива е по нејзините истражувања и публикации поврзани со генетиката и генетските пореметувања. Во 2017, Ендрјус е назначена за универзитетски професор, највисок ранг на Универзитетот во Торонто.
Ендрјус дипломира на Универзитетот Торонто по зоологија во 1980 година, а подоцна докторира по медицинска биофизика во 1986 година. Во 1991 оди на пост-докторско обучување на Универзитетот Калифорнија, Сан Франциско под менторство на генетичарот Ира Херсковиц. Подоцна се враќа на Универзитетот во Торонто за позициите како предавач и истражувал, па станува асистент професор и шеф на Одделот за медицинска генетика. Во 2015 Ендрјус води тим на биолози на Донели Центарот при Универзитетот Торонто кои ја создаваат првата целосно детализирана белковинска мапа на клетка, што ги покажува локациите на сите белковини во една клетка - проект што е насочен кон помагање на зголемувањето и актуелизирањето на истражувањата за канцерозните клетки. Истражувањето се состои од прибирање на информации од 20 милиони клетки. Истражувањето на Ендрју е насочено кон покажувањето на комплексноста на еден ген и како истиот стапува во интеракција со повеќе гени. Таа говори на неколку интернационални конференции, настани и на други универзитети. Бренда е фигура во искажувањето на загриженост поради недостатокот на научни истражувања финансирани од федералната власт и е поборник за зголемување на финансиите за лабораториски истражувања во Канада.
Таа е основач и моментален главен уредник на отвореното научно списание Г3: Гени, Геноми, Генетика од Генетичкото друштво на Америка.
Награди
Во декември 2015, Бренда Ендрјус е наградена со Орденот на Канада како Придружник, највисокото одликување на орденот, за нејзините придонеси во истражувањата по системска биологија и молекуларна генетика. Ендрјус е избрана за член на Кралското друштво на Канада во 2005 и е добитник на бројни награди и членства поврзани со науките, вклучувајќи ги и членствата во Американското друштво за микробиологија, Американската асоцијација за напредок на науката и Канадскиот институт за напредно истражување каде што станува директорка на областа за генетичко истражување. Во останатите награди се вбројуваат:
Црква „Св. Спасо Радовишки“ - Радовиш
Свети Спасо Радовишки — една од неколкуте градски цркви во Радовиш, сместена на самиот градски плоштад.
Космос-1003
Космос-1003 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 април 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1003 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 285 км, а најмалото на 163.
Намонуито
Намонуито, или Намонвејто, Вејтоили Магур, е најголем атол во Микронезија. Атолот е дел од Каролинските Острови и има вкупна површина од 2267 км2.
Географија
Атолот се наоѓа во северозападниот дел на сојузната држава Чук во Микронезија и е оддалечен 170 км од лагуната Трук. Атолот има триаголна форма. Вкупното население на атолот е 1.341 жител според пописот од 2000 година. На атолот се наоѓаат пет од 40-те општини во државата.
196
196 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 196 година од новата ера, 196. од првиот милениум, 96. од II век и седма од 190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5704 и 5705 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4946 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3956 и 3957 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 949.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 196 година се протега во 2832 и 2833, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2892 и 2893 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 739. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 439 и 438 година пред хиџра.
Тумба (Долгаец)
Тумба — археолошко наоѓалиште во прилепското село Долгаец. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на околу 3 км јужно од селото и на 600 м југозападно од патот за селото Костинци, каде се наоѓа сосема мала височинка – тумба, која зафаќа површина од околу 1,5 хектар. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, орудија од кремен и камен, како и парчиња од куќен лепеж.
NGC 5019
NGC 5019 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5019 се споменува и како UGC 8288, MCG 1-34-9, CGCG 44-27, IRAS 13101+0459.
Откривање
Телото е откриено на 17 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5019 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5019 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 12 м 42,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 43' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 5019 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45885. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 302. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1561.
Атанас Бабата
Животопис
Атанас Бабата е роден во село Синитево, близу до град Пазарџик. Рано останува сирак и се насочува кон шивачкиот занает. Работи како калфа во Пазарџик, а подоцна во Софија.