cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Комунистичка партија на Германија
Комунистичка партија на Германија (Kommunistische Partei Deutschlands, KPD, КПД) била голема политичка партија во Германија меѓу 1918 и 1933, како и мала партија во Западна Германија во повоениот период. Основана по завршувањето на Првата светска војна од социјалисти кои биле против војната, водена од Роза Луксембург, по нејзината смрт, партијата постепено налегнувала кон ленинизмот и во триесетитте била целосно лојална на Советскиот Сојуз и неговиот водач, Јосиф Сталин. За време на Вајмарската Република, КПД вообичаено добивала од 10 до 15% од гласовите и била претставувана во Рајхстагот и државните парламенти. Забранета од нацистичкиот режим на Адолф Хитлер, КПД продолжила како подземна организација, но претрпела тешки загуби. Партијата била оживеана во повоена Германија и добила седишта во Бундестагот уште во првите парламентарни избори во 1949, но нејзината поддршка паднала по основањето на комунистичката држава во делот од Германија окупиран од Советскиот Сојуз. Била забранета во Западна Германија во 1956 и била повторно издигната во 1969, кога била оформена новата, легална Германска комунистичка партија (DKP, ДКП).
Рани години
Пред Првата светска војна, Социјалдемократската партија (SPD, СПД) била најголемата партија во Германија и најуспешната социјалистичка партија во светот. Иако сѐ уште се изјаснувала како марксистичка партија, до 1914 станала реформистичка партија. Во 1914, социјалдемократските членови на Рајхстагот гласале за војна. Левичарските членови на партијата, водени од Карл Либкнехт и Роза Луксембург, силно се противеле на војната, по што СПД претрпела разделба, завршувајќи со нова Независна социјалдемократска партија на Германија (USPD, УСПД) оформена од левичарите, а порадикалните членови го формирале Спартаковиот сојуз. Во ноември 1918 низ Германија се раширила револуција. Неколку левичарски групации, вклучително и Спартаковиот сојуз на Роза Луксембург, во декември 1918 ја оформиле КПД.
Во раните години од КПД, партијата била посветена на револуцијата на вооружените работници во Германија, а за време на 1919 и 1920 револуцијата продолжила. Но социјалдемократските водачи кои дошле на моќ по падот на стариот режим, биле дијаметрално спротивставени на револуционерниот социјализам и ја задолжиле армијата да ги потисне работниците. За време на неуспешното Спартакистичко востание во јануари 1919 во Берлин, Либкнехт и Луксембург биле убиени. Неколку месеци подоцна партијата се поделила на две фракции, КПД и Комунистичката работничка партија на Германија (KAPD, КАПД).
По убиството на Лео Јогихес, Паул Леви станал водач на КПД. Меѓу другите познати членови биле Клара Цеткин, Паул Фрeлих, Хуго Еберлајн, Франц Меринг, Август Талхајмер и Ернст Мејер. Леви ја оттргнал партијата од желбата за предвремена револуција, со цел да ги придобијат работниците членови на Социјалдемократската партија на Германија и Независната социјалдемократска партија на Германија. Овие напори се исплателе кога поголемиот дел од Независната социјалдемократска партија на Германија одлучил да се приклучи на КПД, правејќи ја голема партија за првпат.
Во дваесетитте КПД била ослабена од внатрешни конфликти помеѓу повеќе и помалку радикални фракции, делумно како одраз на борбата за моќ помеѓу Троцки и Сталин во Москва. Германија била од главно значење во борбата за социјализам, а неуспехот на германската револуција бил главна пречка. На крајот, во 1921 Леви бил избркан од Коминтерната заради „недисциплина“. Во првите години од дваесетитте се случиле понатамошни промени на водството, а членовите кои биле обвинети за поддржувачи на Троцки биле избркани: Хајнрих Брандлер, август Талхајмер и Паул Фрелих, оформиле мала партија Опозиција на Комунистичката партија (Kommunistische Partei-Opposition, KPD-O, КПД-О).
За време на Вајмарската Република
Во 1923 КПД добила ново водство, лојално на растечката фракција на Сталин. Ова водство, на чело со Ернст Телман, ја напуштило целта за предвремена револуција, и од 1924 па натаму, се кандидирала на парламентарните избори, со некои успеси. Иако КПД била за „обединет фронт“, овој период останала строго непријателски настроена спрема Социјалдемократската партија на Германија. Во 1928, Сталин спремил нова „левичарска“ политика, којашто КПД лојално ја следела. Во овој таканаречен „трет период“ стоело дека капитализмот влегува во длабока криза и дека се ближи времето за револуција. Социјалдемократите биле етикетирани како „социјал-фашисти“ и сите предлози за соработка со неа биле отфрлени.
За време на Вајмарската Република, КПД била најголемата комунистичка партија во Европа и претставувала „водечка партија“ на комунистичкото движење надвор од Советскиот Сојуз. Ги одржувала своите изборни успеси, обично добивајќи повеќе од 10% од гласовите и добивајќи 100 заменици во изборите од ноември 1932. На претседателските избори истата година, Телман добил 13,2% од гласовите, спроти Хитлер со 30,1%.
„Социјал-фашистичката“ политика значела дека немало никакви шанси за обединет фронт со СПД против растечката сила на нацистите. И КПД и Сталин ужасно ја потцениле опасноста од нацистите, претпоставувајќи дека нацистите сѐ уште не се опасност и дека нацистички режим брзо би паднал.
За време на нацистичкиот режим
Набрзо по назначувањето на Хитлер за канцелар, Рајхстагот бил запален. Нацистите јавно ги обвиниле комунистите (иако многу историчари веруваат дека самите нацисти го подметнале пожарот) ). Го искористиле пожарот за да го одбранат донесувањето на закони коишто им го овластуваат забранувањето на политички партии. Овластувачкиот акт, што легално му дал на Хитлер диктаторска контрола над Германија, бил одобрен од парламентот по аспењето на комунистичките функционери.
КПД била целосно потисната од нацистите. Илјадници комунисти биле затворени, меѓу кои и Телман, кој умрел во концентрационен логор. Највисокиот водач во КПД што успеал да се спаси бил Валтер Улбрихт, кој пребегнал во Советскиот Сојуз. КПД продолжила да постои како подземна организација во Германија за време на целото нацистичко владеење, осудена од идеолошките причини на нацистичкиот терор, но загубата на многуте суштински членови на партијата тешко ја ослабнало партијата. Во 1945, многу од најсилните подрачја на КПД биле сместени во окупираниот дел на Германија под СССР.
Повоена историја
Во Источна Германија, КПД (водена од Валтер Улбрихт) прифатила некои елементи од источната СПД и се преименувала во Партија за социјалистичко единство на Германија (SED, СЕД), и останала водечката партија во Источна Германија до 1990. По забраната на КПД во Западна Германија, Партијата за социјалистичко единство на Германија пратила шпиони на запад. Мала сестринска партија на оваа, Партијата за социјалистичко единство на Западен Берлин, дејствувала во западот. По обединувањето на Германија, реформистите во СЕД добиле контрола над партијата и ја реосновале како Партија за демократски социјализам на Германија (PDS, ПДС).
КПД се реорганизирала во западниот дел од Германија и добила 5,7% од гласовите на првите парламентарни избори во 1949. Но почетокот на Студената војна и воспоставувањето на комунистичка држава во Источна Германија набрзо предизвикала распад на партиската поддршка. На изборите во 1953, КПД освоиле само 2,2% од гласовите и ги изгубила сите свои седишта. Партијата била забранета на 17 август 1956 од Федералниот уставен суд на Германија. По прогласувањето на партијата за нелегална, многу од нејзините бивши членови продолжиле да работат притаено, но се соочиле со владиниот интервенционизам. Дел од членството подоцна ја реосновала партијата во 1968 како Германска комунистичка партија, којашто сѐ уште постои. Но по германското повторно обединување, многу членови на ДКП се приклучиле на новата Партија за демократски социјализам.
Космос-2073
Космос-2073 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 април 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-2073 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 297 км, а најмалото на 231.
Китнос
Историјата
За Китнос, како и за целиот Киклади, необично е важен периодот на доцната предисторија, т.н. Кикладска цивилизација, зависна и блиска до Критската. Зад Кикладската цивилизација денес се наоѓаат бројни фигурини-идоли, поврзани со задгробниот живот. За време на Стара Грција, Китнос била една од малите полиси во многу важен дел од Грција.
После тоа, на островот управувал Стариот Рим, а потоа и Византија. 1204 година по освојувањето на Цариград од страна на крстоносците, Кикладите паднале под власт на Венецијанците, под кои тие останале долго време, сè до почетокот на 17 век, кога новиот господар станал Отоманското Царство. Населението на Китнос било рано вклучено во грчкото востание во 20-тите години на минатиот век, па островот веднаш припаѓало на новооснованата Грција. Сепак, развојот на новата држава не ја спречила емиграцијата на месното население во XX век. Во последните децении, ова е малку намалено од развојот на туризмот.
Популација
Нема големи населби на островот. Главното место на островот, градот Китнос или Месарија, едноставно Хора („центар“) се наоѓа на ридестичката средина на островот, на врвот на ридот, и подалеку од морето, а причина за тоа се поранешните напади на пирати, кои ги нападнале населбите на брегот. Сличен случај е со втората по големина населба Дриопида. Местата се преполни со стрмни и стрмни улици, што им дава посебна живопис и туристичка атракција.
Економија
Економијата на Китнос се заснова на туризам (претежно туристички викенд на Атињаните ) и морска храна, а помалку на традиционалното земјоделство јужно овошје, маслинки).
NGC 1154
NGC 1154 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1154 се споменува и како MCG -2-8-34.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1154 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1154 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 58 м 7,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 21' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Други поделби
Проучување на NGC 1154 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11221. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5290. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
NGC 5508
NGC 5508 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5508 се споменува и како UGC 9094, MCG 4-34-2, CGCG 133-9.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1882 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5508 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5508 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 12 м 29 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 38' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 5508 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50741. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 152; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2007. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 61.
Михаило Лалиќ
Михаило Лалиќ ( - ) — црногорски и српски писател.
Писател кој на самиот почеток на својата книжевна работа се определил за јасен тематски круг (НОБ), за одредено географски поднебје - Црна Гора и специфичен избор на ликови, случувања и романескни приказни. Започнал со книгата Стазама слободе - 1948, но за кратко време се определил за проза, која станала исклучива форма на уметничкото гледање на времето, случувањата и човечките судбини. Според неговото сценарио е снимен филмот Свадба во 1973 во режија на Радомир Шарановиќ, и иако така е направена екранизација на неговиот роман Лелејска гора во 1968.
Прв добитник е на Његошевата награда во 1963 за романот Лелејска гора. Потоа НИН - ова награда 1973 за романот Воена среќа. Воедно е и член на САНУ.
Во неговите романи се прикажува времето на партизанското војување кога дошло до криза, кога се пробудиле старите конфликити и поделби, време кога не можело да се насети неизвеснота на војната. Неговите јунаци се зафатени со морални и психолошки кризи, па оттука внатрешниот монолог како основно и доминантно средство при уметничкото обликување на ликовите. Во создавачката пракса на Михаило Лалиќ интересен е уштее ден феномен: постојано се навраќа кон веќе завршените раскази и романи и незадоволен со оствареното, им пристапува и повторно ги преработува. Романот Раскин после 14 години дожиевал преработка со значајна измерна во нарацијата, изборот на ликовите и нивната структура. Втора верзија доживеал и романот Лелејска гора.
Магнетно поле
Магнетно поле — механичко поле, кое се создава од честички со ненулев магнетен момент (на пример од магнетни момент на електроните во атомите на постојан магнет) или од промената во времето на електричното поле. Ова е една од двете компоненти на електромагнетното поле. Неговите главни одлики се неговата сила и насока, дефинирани од векторот на електромагнетната индукција, односно тоа е векторско поле. SI силата на магнетното поле се мери со тесли (ознака Т).
Сложената математика на магнетното поле на еден објект обично е претставена преку силови линии. Овие таканаречени линии се чиста математичка апстракција и не постојат физички. Сепак, растурен железен прав во близина на магнет формира слични на имагинарните линии и дава претстава за нивното располагање.
Магнетите дејствуваат еден на друг со сили. Електричната струја и во принцип на движење на вчитани честички создава магнетно поле. Магнетното поле на постојан магнет опстојува главно благодарение на електроните неповрзани во двојки. За да се создаде магнетно поле потребна е енергија која се ослободува кога полето се уништува. Електричните и магнетните полиња се неразделно поврзани. Промената во електричното поле создава магнетно поле и промените во магнетното поле создаваат електрична енергија. Ова се опишува со Максвеловите равенки. Од гледна точка на специјалната теорија на релативноста овие две полиња се всушност различна манифестација на ист предмет - електромагнетното поле. Од гледна точка на квантната механика тоа електромагнетно поле се создава од виртуелни фотон. Во некои едноставни случаи полето може да се утврди со Био-Саваровиот закон или од теорема за циркулацијата (во понатамошниот исто така Амперов закон). Во посложени случаи се бара како решение за Максвеловите равенки.
Ова магнетно поле се манифестира преку содејство врз магнетните моменти на честичките и телата, движејќи електрични вчитани честички. Силата, дејствувајќи врз движењето во магнетното поле се нарекува Лоренцова сила. Таа е пропорционална на наполнетоста на ова честичка и на векторско поле и брзината на движењете на ова честичка.
Магнетните полиња веќе долго време наоѓаат широка примена. Земјата има свое магнетно поле, што е важно за навигацијата, бидејќи Северниот Пол на компасите всушност е свртен кон јужниот магнетен пол на Земјата, кој се наоѓа во близина на северниот географски пол. Денес, ефектот на магнетните полиња е искористен во направи како електромоторите, трансформаторите, генераторите и многу други електрични уреди.
До XIX век
Едни од првите успешни описи и карти на магнетното поле се создадени во 1824 година од Симеон Дени Поасон. Тој претпоставува дека магнетизмот се должи на „магнетни полначи, кои можат да се привлекуваат или одбиваат“. Овој модел е сосем сличен на современиот модел од електростатиката, според кој електричните полиња се создаваат од позитивни и негативни електрични полначи. Овој модел правилно го предвидува дејството на северното поле кај постојаните магнети, силите меѓу нив, па дури и правилно ја пресметува енергијата која се содржи во магнетното поле. Моделот сепак има два важни недостатоци. Прво, магнетните полначи не постојат — ако располовиме еден магнет, не добиваме два одделни магнетни столбови, туку се добиваат два нови двополови магнети. Второ, моделот не може да ја објасни врската помеѓу струјата и магнетот.
Современа теорија на магнетизмот
Основите на современата теорија на магнетизмот се составени од неколку револуционерни откритија од пред 1820 година. Ханс Кристијан Оерстед открива дека електричната струја, која тече низ кабел може да генерира магнетно поле околу него. Андре Мари Ампер покажува дека две паралелни жици, по кои тече струја во еден и ист правец се привлекуваа. И на крај, Жан Батист Био и Феликс Савар ги откриваат закони на Био-Савар, кое го претскажува магнетното поле околу проводник по кој тече струjа.
Помеѓу 1861 и 1865 година, Џејмс Кларк Максвел ги објавил неговите Максвелови равенки, која заедно ги опфаќа и струјата и магнетизмот. Овие равенки првпат ги објавува во делото „За физичките силови линии“ (1861). Овој збир равенки е нецелосен, додека крајната верзија е објавена во 1865 г. со наслов „Динамичка теорија на магнетното поле“ и покажува дека светлината е електромагнетен бран. Овој факт е потврден експериментално од страна на Хајнрих Херц во 1887 година.
Во XX век, теоријата е проширена и обработена. Алберт Ајнштајн, во својата статија во 1905 година за релативитетот покажува дека електричното и магнетното поле се отелотворение на една иста појава, гледано од различни почетни координативни системи. Квантната теорија ги дава и основите на квантната електродинамика.
Магнетното поле на постојани магнети
Англискиот физичар Мајкл Фарадеј прв дошол до заклучок дека постојаните магнети содејствуваат преку нивните полиња. Секој магнет е извор на магнетното поле што го исполнува просторот околу него и му дава нови својства. Овие својства се изразуваат на пример со тоа што на секој друг магнет, поставен во полето, дејствува одредена сила. Магнетното поле на Земјата дејствува на стрелката на компасот со сили, кои ја вртат во насока север-југ. На овој начин магнетните сили дејствуваат од далечина, а тие произлегуваат од полето на местото кадешто се наоѓа магнетна стрелка и се спроведени врз неа.
Томас Транстремер
Томас Транстремер (Tomas Tranströmer, р. 15 април 1931) — шведски поет, психолог и преведувач. Во неговата лирика се даваат описи за нордиската зима, ритамот и убавината на пејзажите и природата. Низ неговата поезија се чувствува и прикриена нишка на мистика, помешана со блага религиозност. Ужива голема меѓународна почит, за што говори и податокот дека неговите дела се преведени на повеќе од 60 светски јазици. Се смета за еден од најзначајните повоени европски поети. Во 2011 година ја добил Нобеловата награда за литература, со што станал седмиот носител на такво признание од својата земја. Освен на Нобеловата награда, Транстремер е добитник и на Златниот венец од Струшките вечери на поезијата, со кој се закитил во 2003 г.
Шведската кралска академија откри еден многу интересен податок поврзан со името на овој поет. Имено, Транстремер бил номиниран буквално секоја година за Нобеловата награда, почнувајќи од 1993. Како причини поради кои ја понел оваа престижна награда, кралската академија ги наведе големите филозофски теми кои се опфатени во неговите стихови, како прашањата за смртта, историја, спомените и природата. По прифаќањето на наградата, речиси веднаш биле преведени првите два тома од Томасовата поезија на повеќе странски јазици. Инаку, Транстремер е 108-от добитник на ова признание, и првиот Швеѓанец од 1974 г.
Либенбург
Либенбург (Liebenburg) — општина во округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Општината се состои од Либенбург (со 2.308 жители ) и следниве девет села, кои биле вклучени на 1 јули 1972 година:
Историја
Археолошките ископувања на гробови означуваат дека населувањето на областа започнало во доцниот неолит.
Поранешните саксонски поседи во 1235 година припаднале на територијата на новосоздадената Хилдесхајмска епископија.
Од 1292 до 1302 година, принц-епископот Зигфрид II Кверфуртски изградил замок на Залцгитерските ридови, близу неговите епископски поседи кои се граничеле со Кнежевството Брауншвајг-Волфенбител. Од 1366 година бил заложен од неговите наследници на граѓаните на Брауншвајг, кој бил важен за обезбедување на трговскиот пат до царскиот град Гослар.
Замокот бил освоен од војводата Хајнрих V од Брауншвајг-Волфенбител по конфликтот со епископијата во 1523 година и привремено служел како скриена резиденција на неговата љубовница Ева фон Трот. Католичкиот војвода потклекнал пред протестантскиот Шмалкалдски сојуз, чии трупи навлегле во поседите на Брауншвајг од 1542 година до нивниот конечен пораз во 1547 година при Битката кај Милберг. Во текот на Триесетгодишната војна, упориштето било користено како седиште на царскиот генерал Албрехт фон Валенштајн во 1625 година, било окупирано од шведските трупи во 1633 година и повторно освоено од царската војска во 1641 година.
Со мировниот договор од 1643 година со војводите на Брауншвајг, тешко оштетениот замок бил вратен на Хилдесхајм, додека работници и занаетчии живееле во неговите бедеми. Епископите на Хилдесхајм го промовирале за населување со католички семејства. Самиот замок бил делумно повторно изграден во барокен стил по налог на принц-епископот Клеменс Август од династијата Вителсбах додека изградбата не била прекината поради Седумгодишната војна во 1756 година. Откако епископијата била конечно секуларизирана во 1802 година, Либенбург потпаднал под власт на Кралството Хановер во 1814 година.
Население
(од 1968 г. бројките на жители се одредувале на 31 декември)
Ибро
Ибро — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Вендреша.
Scorpions
Скорпионс е германскa рок група формирана во 1965 година. Од основањето на бендот, нивниот стил се одликува со хард рок стил to Хеви метал. Единствен константен член на групата, од самиот почеток е гитаристот Рудолф Шенкер, кој воедно e и вокалист Клаус Мајне учествувал во снимањето на сите албуми. Еден од најпознати рок бендови ги направи нивниот хит од 1980 година “Rock you like a hurricane” и многу синглови како “No one Like you”, “Send Me an Angel”, “Still Loving You” и “Wind of Change”. Групата беше рангиранa на 46-та позиција на изборот на VH1 за најдобри артисти во хард рок жанрот. “Rock you like a hurricane” е исто така на 18-та позиција на листата од 100 најдобри хард рок песни. "Rock You Like a Hurricane" is also No. 18 on VH1's list of the 100 Greatest Hard Rock Songs.
Групата се одликува како една од групите со најпродавани албуми, односно 75 милиони низ светот.
Формирање и рана историја (1965–1973)
Рудолф Шенкер, гитарист на групата, ја основал во 1965 година. Најпрво, тој бил и вокалист. Потоа, работите почнале да се средуваат кога во 1970 година помладиот брат на Шенкер, Мајкл и вокалистот Клаус Мајне се придружиле во бендот. Во 1972 година групата го снимила и објавила нивниот прв албум Lonesome Crow, со Lothar Heimberg како басист и Wolfgang Dziony како тапанар. За времетраењето на турата Lonesome Crow, Скорпионс склучиле соработка со британскиот бенд UFO. Кога крајот на турата се наближувал, гитаристот Мајкл Шенкер прифатил понуда за гитарист во бендот UFO. Uli Roth, пријател на браќата Шенкер, бил повикан за турата да биде завршена.
Заминувањето на Мајкл Шенкер довело до распаѓање на групата. Во 1973 година Uli Roth кој му помогнал на бендот да ја завршат турата Lonesome Crow, бил понуден да биде гитарист, но ја одбил понудата, претпочитајќи да остане во бендот Dawn Road. Рудолф Шенкер одлучил дека сака да работи со Roth, но не сакал бендот повторно да се распадне. Тој присуствувал на пробите на бендот Dawn Road и решил да се приклучи во бендот, во кој освен Roth, членови биле и Францис Буххолц, Ахим Киршинг и Јирген Розентал. Roth и Buchholz го убедувале Рудолф Шенкер да го повика Клаус Мајне да се придружи во групата како вокалист. По кратко време, тој го направил тоа. Иако имало повеќе членови од бендот Dawn Road наместо од бендот Scorpions, тие одлучиле да го користат името Scorpions бидејќи било попознато во германската хард рок сцена, и веќе бил издаден еден албум под тоа име.
Години на успех (1974–1978)
Во 1975 го објавиле албумот In Trance, кој го означил почетокот на долгата соработка помеѓу Scorpions и германскиот продуцер Dieter Dierks. Албумот претставувал голем чекор напред за групата и за усовршувањето на нивната хеви метал формула. Во 1976, Scorpions го објавиле Virgin Killer. Обвивката на албумот содржела разголена девојка позади скршено стакло. Била дизајнирана од страна на Штефан Бол кој бил менаџер на RCA Records. Обвивката донела голема популарност на пазарот, меѓутоа подоцна била отстранувана или заменувана во другите држави. Следната година, Rudy Lenners го напуштил бендот поради лични причини и бил заменет од страна на Херман Раребел. За петтиот албум, Taken by Force, RCA Records го промовирале албумот во продавници и на радио станиците. Синглот “Steamrock Fever” бил додаден во списокот на промоциони песни. Roth не бил задоволен од начинот на кој групата се промовира. После турнејата во Јапонија, тој ja напуштил групата и формирал нова. Во средината на 1978, после аудиција на кој учествувале околу 140 гитаристи, Scorpions го одбрале гитаристот Матијас Јабс.
Комерционален успех (1979–1991)
Scorpions ги напуштаат RCA Records и случуваат соработка со Mercury Records за Англија и Harvest/Emi Electrola за цел свет, со што го снимиле нивниот следен албум Lovedrive. По неколку недели откако добил отказ од групата UFO, поради неговата зависност од алкохол, Мајкл Шенкер се вратил во Scorpions за краток временски период, додека траело снимањето на албумот. Тоа и донело три гитаристи на групата (иако Schenker учествувал само во три песни). Резултатот бил албумот Lovedrive, за кој некои критичари велат дека бил отскочна даска за нивната кариера. Создавајќи фаворити како "Loving You Sunday Morning", "Always Somewhere", "Holiday" и инструменталката "Coast to Coast" се формирала “Scorpions формула” за создавање на хард рок песни измешани со мелодични балади.Lovedrive се искачил на 55-то место на англиските музички листи. По довршувањето и објавувањето на албумот, групата одлучила да го задржи Мајкл во бендот, форсирајќи го Јабс да си отиде. Но, после неколку недели од турнејата, Michael сè уште борејќи се со алкохолизмот паѓа во несвест на сцената. Јабс бил вратен за да го замени Michael онаму каде што тој не можел. Во Април 1979, додека траела нивната турнеја во Франција, Jabs официјално бил ставен на местото на Мајкл.
Во 1980 групата го објавила Animal Magnetism, повторно со провокативна обвивка. Овој пат тоа бил девојка која била на колена и доберман кој седел во близина на еден маж. Скоро после издавањето на албумот Meine почнал да се соочува со проблеми. Направил операција на гласните жици и било прашање дали тој ќе може да пее повторно.
Во меѓувреме, групата почнала да работи на нивниот нареден албум, Blackout во 1981 година. Don Dokken бил донесен како менаџер и следечки вокали додека Meine заздравувал. По одредено време Meine заздравил целосно и бил способен да го доврши албумот. Blackout бил издаден во 1982 година и брзо станал најпродаван албум. Гласот на Мајне не покажувал знаци на слабост и реакцијата на обожавателите била добра.
Зголемувањето на нивната популарност довела до тоа Scorpions да настапат пред 375.000 обожаватели на вториот ден на тридневниот американски фестивал во Сан Бернандино, Калифорнија во 1983 година. Концертот бил пренесуван во живо на MTV.
Во 1984 година со објавувањето на деветтиот албум Love at First Sting групата го дефинирала нивниот статус како метал музичари. Албумот и синглот "Rock You Like a Hurricane" за неколку месеци се искачиле на првите места во музичките листи.
MTV придонела во успехот на албумот “Love at first sting”, со тоа што долго време ги прикажувала на својата програма песните "Rock You Like a Hurricane", "Bad Boys Running Wild", "Big City Nights” и една од најдобрите балади “Still Loving You”. MTV на групата и го доделиле името “Амбасадори на рокот” што направило бендот да стане позабележан. Списанието “The Rolling Stone” ги нарекува Scorpions “Хероите на хеви металот”
Групата одлучила да сними уште еден албум во живо, World Wide Live во 1985. Снимањето се одвивало преку едногодишна светска турнеја, што значително ја зголемила нивната популарност. Албумот бил уште еден успех плус за групата, кој се искачил на 14-то место на музичките листи во Америка, и на 18-то место на музичките листи во Англија.
После нивните турнеи, групата најпосле се вратила во студиото за да го сними албумот Savage Amusement. Албумот бил објавен во 1988 година. Продажбата била релативно добра.
Посакувајќи да се оддалечат од стилот на Savage Amusement, Скорпионс го прекинале долгогодишниот договор со нивниот продуцер Dieter Dierks и “Sixth Scorpion”. Во 1990 година, штом бендот се вратил во музичкото студио, како нов продуцер го назначиле Keith Olsen. Crazy World бил објавен во истата година и се одликувал со помалку обработуван звук. Особен успех добила баладата "Wind of Change". Песната е посветена на социо-политичките промени кои ја зафаќале Европа и другите делови на светот по завршувањето на Студената војна. На 21 јули 1990 година, групата настапила во Берлин. После турнејата Crazy World, Francis Buchholz, долгогодишниот басист на Скорпионс, ја напуштил групата.
Периодот од 1992–2009
Во 1993, Скорпионс го објавуваат дванаесеттиот албум, Face the Heat. Басистот бил заменет од страна на Ralph Rieckermann. За време на снимањето, групата го ангажирала продуцерот Bruce Fairbairn. Албумот имал повеќе металски особини отколку мелодични со што обожавателите биле поделени. Љубителите на металот реагирале позитивно, додека некои од долгогодишните обожаватели реагирале негативно. Сингловите "Alien Nation" и баладата "Under The Same Sun" речиси го достигнале успехот на “Wind of Change”. Во 1995, бил снимен нов албум наречен Live Bites. Дискот содржел снимки од настапите во живо од 1988 и 1994 година. Меѓутоа, во споредба со албумот World Wide Live, овој не бил толку успешен.
Во 1996 година, за време на снимањето на нивниот 13-ти албум, Pure Instinct, тапанарот Herman Rarebell ја напуштил групата. Curt Cress повремено дошол како замена, но после тоа Џејмс Котак станал член на групата за подолг период. Најпопуларни песни од тој албум биле “Wild Child” и баладата “You and I”. Во 1999 година бил објавен албумот Eye II Eye кој го променил стилот на групата, вметнувајќи елементи на поп и техно. Тогаш, од обожавателите добиле негативно мислење. Меѓутоа, спотот на “To be No.1” имал мало влијание во подобрувањето на тоа мислење. Следната година, Скорпионс склучиле соработка со Берлинскиот што резултирало со 10 песни под име Moment of Glory. Албумот поминал низ ново градење на репутацијата на групата после Eye II Eye. Како и да е, критичарите се насочиле кон тоа што Металика имала слична соработка со Симфонијата од Сан Франциско, што се случила претходната година, иако идејата на Скорпионс била од 1995 година.
Во 2001, Скорпионс го објавиле албумот Acoustica, кој содржел преработки на некои од најголемите хитови на групата, плус нови песни. Тоа наишло на добра реакција кај обожавателите, со што популарноста на Скорпионс полека се враќала. Во 2004, групата го објавила Unbreakable, исто така еден од добрите албуми. Се одликувал со хеви стил, и обожавателите добро реагирале на песни како "New Generation", "Love 'em or Leave 'em" и "Deep and Dark". Меѓутоа, слабата промоција на албумот довело до тоа албумот да не се искачи на музичките листи.
Во почетокот на 2006, Скорпионс го објавиле ДВД-то 1 Night in Vienna кое содржело 14 изведби во живо. Во Лос Анџелес, бендот поминал 4 месеци во студиото со продуцентите James Michael и Desmond Child работејќи на албумот насловен Humanity: Hour I, објавен во 2007 година. По објавувањето, следела турнеја под наслов “Humanity World Tour”.
При крајот на 2007, Меine изјавил дека албумот не бил концептен албум, туку нешто како колекција од песни со слична тема. “Не сакавме да направиме уште еден албум со песни на тема како машките бркаат девојчиња. Мислам, ајде, дај ми одмор.” – рекол Meine.
На 20 декември 2007, Скорпионс одржале концерт во Кремљ пред елитата на Русија. Концертот се одржал по повод 90-годишнината од формирањето на Cheka-претходникот на КГБ. Групата тврдела дека има Божиќен концерт и изјавиле дека нивниот концерт не бил одржан во чест на Cheka, комунизмот или бруталното минато на Русија. Дел од публиката биле и Vladimir Putin и Dmitry Medvedev.
На 21 февруари 2009, Скорпионс добиле награда за животно дело.
Sting in the Tail, турнеја и следен албум (2010–до сега)
Во ноември 2009, Скорпионс изјавиле дека нивниот 17-ти албум Sting in the Tail ќе биде објавен во почетокот на 2010., Сниман во Hanover, со продуцентите Mikael "Nord" Andersson и Martin Hansen. Албумот бил објавен на 23 март 2010.
На 6 април 2010, отпечатоците на рацете на членовите од групата, биле поставени на Холивутската рок патека.
Албумот со преснимувањето на нивните постари песни,Comeblack, бил објавен на 7 ноември 2011. Во април 2013, Скорпионс договориле концерти со оркестар во Русија и Белорусија. На 11, 12 и 14 септември 2013, Скорпионс се појавува во три концерти на MTV.
Турнеи
Скорпионс направиле околу 5,000 концерти во повеќе од 80 земји.
Манастирец (Џепиште)
Манастирец  или '''Св. Арангел''' — археолошко наоѓалиште во дебарското село Џепиште. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на околу 7 км југоисточно од селото, крај четирите чешми покрај асфалтниот пат Дебар-Струга, каде има грамади од камења, ќерамиди и друг градежен материјал. На теренот се гледаат темелите од периметралните ѕидови и апсидата. На ова место селаните се собираат на денот Св. Арангел.
Шлезвиг-Фленсбург
Шлезвиг-Фленсбург (Schleswig-Flensburg; Slesvig-Flensborg) — округ во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Округот се граничи со (од југ надесно) окрузите Рендсбург-Екернферде, Дитмаршен и Северна Фризија, регионот Јужна Данска во Данска, слободниот град Фленсбург и Балтичкото Море.
Историја
Пишаната историја во областа започнува околу 800 година, кога била основана викиншка населба Хаитхабу. Подоцна, соседниот град Шлезвиг го презел местото на Хаитхабу и станал моќен град во текот на век. Подоцна, ја загубил својата моќ од страна на Либек.
Округот бил основан во 1974 година со спојување на поранешните окрузи Фленсбург-Ланд и Шлезвиг. Поради близината на Данска и историјата на областа, постои голем дел на Данци.
Општина Пиран
Општина Пиран (Občina Piran, Comune di Pirano) — општина во областа Приморска, југозападна Словенија. Седиште е крајбрежниот град Пиран. Во 2020 г. населението броело 17.676 жители.
Географија
Општината се граничи со Хрватска на југ и општините Изола и Копер на исток. Преку Трстјанскиот Залив гледа во Италија. Земјиштето е прилично ниско, при што највисоката точка Баретовец при Падни е висока само 289 м.
Населени места
Покрај општинското седиште Пиран, општината ги опфаќа и следните населени места:
Јазик
Општината е двојазична, во која словенечкиот и италијанскиот се службени. Денес бројот на италијански говорници е мал, за разлика од почетокот на XX век. Според австрискиот попис од 1910 г. селата во подрачјето на денешната општина биле мешани; во едни (како Свети Петер и Падна) живееле речиси исклучиво Словенци, додека пак во други (Сечовље и Сеча) скоро сите говореле само италијански. Во целина, на тој попис 85,1 % од населението биле италијански говорници, а 15,2 % биле Словенци.
Порангахау
Порангахау (Porangahau) — село близу тихоокеанското крајбрежје на југоисточниот дел од Северниот Остров на Нов Зеланд. Ова е најјужниот дел од Хоковиот Залив, 45 километри јужно од Ваипукурау, и недалеку од устието на реката Порангахау. Во Порангахау има и марае.
Селото се наоѓа близу прочуениот незначаен рид со значајно име: Тетауматафакатангихангакоауаотаматеаурехаеатурипукапихимаунгахоронукупокаифенуаакитанараху, што претставува втор најдолг географски поим на светот.
Штолпсе
Штолпсе е езеро во округот Мекленбург Езеро, во Германија. Се наоѓа во округот Оберхавел во државата Бранденбург. Одморалиштето Химмелфорт лежи на северниот брег на езерото.
Езерото има приближна должина од 3.6 километри  и ширина од 1.42 километри. Има површина од 371 километри и се наоѓа на надморска височина од 52 метри  над морското ниво.
Пловната река Хавел тече низ езерото, влегувајќи го преку 2.4 километри од каналот од Швеци. Штолпсе е најниска од синџирот на езера во рамките на Мекленбуршката Езерска Област која тече низ реката, а на излезот реката тече околу 90 km  пред да стигне до следното езеро, Теглер зена периферијата на Берлин. Навигацијата се спроведува како дел од Оберхавелвассерсташ.
Штолпсе исто така е поврзан со Хаусе преку краток канал и заклучување во Химелпфорт, формирајќи ја првата врска на Лихнер Гевасер која обезбедува пристап до пловниот објект до градот Лихен.
Дорназа алфа
Дорназа алфа е високо прочистен раствор на рекомбинантна хумана деоксирибонуклеаза I (rhDNаза), ензим кој селективно ја раскинува молекулата на ДНК. Дорназа алфа ја хидролизира ДНК присутна во спутумот/слузта кај пациенти со цистична фиброза и со тоа ја намалува вискозноста во белите дробови и го подобрува клиренсот на секрети.
Блед
Блед (Bled, Veldes/Feldes) — град во Општина Блед во северозападна Словенија и познато алпско место на брегот на ледничкото Бледско Езеро. Блед е најпознато туристичко место во регионот Горењска, а воедно и во Словенија. Привлекува огромен број на туристи од целиот свет. Населението брои 4.969 жители (2020). Градот е седиште на општината Блед. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Име
Градот првпат беше споменат во пишаните извори како Ueldes во 1004 (и како Veldes во 1011). Етимологијата на името е непозната и се смета дека има словенско потекло. Германското име на градот, Veldes, е позајмено од старословенскиот збор Beлдъ пред 800 или е изведенo од истиот старословенски извор како словенечко име.
Историја
Подрачјето е населено од мезолитско време, a првпат се споменува како Ueldes (Veldes) за време на Kрањската Краина на 10 април 1004 година, кога беше награден од царот Хајнрих II. Замокот за првпат се споменува на 22 мај 1011 кога Хајнрих II го подари на наследникот на Албуин, епископот Адалберон од Бриксен. Заедно со Горењска, Блед беше отстапен на Рудолф од Хабсбурговци, откако го победи кралот Отокар II од Бохемија во Битката за Маршфелд во 1278. Од 1364 до 1919 година, Блед беше дел од Војводство Горењска, со исклучок на периодот од 1809 и 1816 година, како еден од Наполеоновите Илирски провинции.
По распаѓањето на Австроунгарија во 1918 година, Блед дојде под власт на Кралството Југославија и стана летно одморалиште на владејачкото семејство Караѓорѓевиќ, традиција која југословенскиот водач Јосип Броз Тито ја продолжи кога тој ја изградил неговата резиденција тука во 1947 година.
Туризам
Блед е познат по ледничкото езеро со исто име, што ја прави една голема туристичка атракција. Качен на карпа со поглед на езерото е живописниот Бледски замок. Градот Блед е исто така познат во Словенија по своето тесто од ванила и крем (словенечки: kremšnita, kremna rezina).
Авантуристот Арнолд Рикли (1823-1906) од Швајцарија значително придонесе за развој на Блед како лекувалиште во втората половина на XIX век. Поради својата блага клима, Блед беше посетуван од страна на аристократски гости од целиот свет. Денес, тоа е важен центар за конвенции и туристички центар, нудејќи широк спектар на спортски активности (голф, риболов и јавање). Тоа е почетна точка за планински патеки и искачувања, особено во близина на Националниот парк Триглав.
Мал остров во средината на езерото е дом на црквата Успение на Богородица; посетителите често одѕвонуваат со камбаната за добра среќа. Човечки траги од праисторијата се пронајдени на островот. Пред да биде изградена црквата, имаше храм посветен на Жива, словенска божица на љубовта и плодноста. Може да се стигне на островот во традиционален дрвен чун (словенечки: pletna). На островот на езерото Блед има 99 скали. Локалната традиција за свадби е тоа што мажот ја носи в раце неговата невеста по овие скали, а таа мора да молчи за време на тоа.
Солиште (Белештевица)
Солиште — населба и некропола од доцноантичкото време во атарот на селото Белештевица, Македонија. На 2 километри јужно од селото и веднаш покрај патот Раштани-Белештевица, на површина од околу 2,5 хектара се среќаваат фрагменти од керамички садови, грамади од камен, а видливи се и контури на темели од ѕидови на повеќе објекти. Од овој локалитет потекнува и една стела со релјеф и старогрчки натпис. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Велес.
Тиоетер
Тиоетер или органски сулфид — органосулфурна функционална група. Како и многу други соединенија што содржат сулфур, испарливите сулфиди имаат непријатен мирис. Сулфидот е сличен на етер, освен што содржи атом на сулфур наместо кислород. Групирањето на кислород и сулфур во периодниот систем сугерира дека хемиските својства на етерите и сулфидите се слични, иако во пракса тоа варира во зависност од примената.
Номенклатура
Сулфидите понекогаш се нарекуваат тиоетери, особено во старата литература. (CH3)2S се нарекува диметилсулфид. Некои сулфиди се именувани со менување на заедничкото име за соодветниот етер. На пример, C6H5SCH 3 е метил фенил сулфид, но почесто се нарекува тиоанизол, бидејќи неговата структура е поврзана со онаа за анизол, C6H5OCH 3.
Современата систематска номенклатура во хемијата за тривалното име тиоетер е сулфан.
Структура и својства
Аголот на врската C-S-C е приближно 90°. Растојанието CS во диметилсулфид е 1,81 Å.
Сулфидите се одликуваат со силен мирис, сличен на мирисот на тиол. Овој мирис ја ограничува примената на испарливи сулфиди. Во однос на нивните физички својства, тие наликуваат на етери, но се помалку испарливи, се топат на повисоки температури и се и помалку хидрофилни..
Тиофен
Тиофените се посебна класа на хетероциклични соединенија што содржат сулфид.
Појава и апликации
Сулфидите се важни во биологијата, особено кај аминокиселината метионин и кофакторот биотин. Нафтата содржи многу органосулфурни соединенија, вклучително и сулфиди. Полифенилен сулфид претставува корисна високотемпературна пластика. К
Подготовка
Сулфидите обично се подготвуваат со алкилирање на тиолите.
Ваквите реакции обично се изведуваат во присуство на база, која го претвора тиолот во понуклеофилен тиолат. Аналогно на тоа, реакцијата на дисулфидите со органолитиумските реагенси дава тиоетери
Алтернативно, сулфидите може да се синтетизираат со додавање на тиол кон алкен во реакцијата на тиол-ен.
Оваа реакција често се катализира со слободни радикали произведени од фотоиницијатор.
Оксидација
Додека, генерално, етерите не се оксидираат при атмосфера на кислород, сулфидите можат лесно да се оксидираат до сулфоксиди, кои самите можат дополнително да се оксидираат до сулфони. Водород пероксид е типичен оксиданс.
Алкилација
Етерите тешко се алкилираат при атмосфера на кислород. Од другра страна, сулфидите лесно се алкилираат и даваат стабилни соли на сулфониум.
Врзување за преодни метали
Во аналогија на нивната лесна алкилација, сулфидите се врзуваат за металите за да формираат тиоетерски комплекси. Тие се класифицирани како меки лиганди, но нивниот афинитет за метали е помал од типичните фосфини. Познати се хелатни тиоетери, како што е 1,4,7-тритиациклононан.
Хидрогенолиза
Сулфидите се подложени на хидрогенолиза во присуство на одредени метали.
Камерон Мајер
Камерон Мајер (Cameron Meyer; р. ) — поранешен австралиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2009-2022.
Кариера
Започнал со велосипедизам на 13-годишна возраст во 2001 година и првпат настапил за неговата земја на Светското јуниорско велодромско првенство во 2005 година. Бил носител на стипендија од Австралискиот институт за спорт.
Мајер го освоил неговото прво сениорско светско првенство во бодовната трка во Прушков, Полска. Во 2009 година, избрал да вози на Џиро д’Италија. Тој го освоил хронометарскиот настан на австралискито национално друмско првенство во 2010 година.
Мајер најавил дека ќе се повлече од Дименжн Дата на 14 јуни 2016 година наведувајќи лични причини. По кратка пауза одлучил да настапи на велодромската трка Шест дена Лондон со Калум Скотсон и завршил трет. Подоцна настапил за Австралија на Светското велодромско првенство, каде освоил две златни медали во бодовна трка и како дел од австралискиот состав во екипна потера и возел за австралискиот тим на Светското друмско првенство во текот на 2017 година, победувајќи на Дварс дор де Вламсе Арденен и забележувајќи врвни пласмани на Големата океанска друмска трка „Кедел Еванс“ и Хералд Сан Тур. Во август 2017 година, објавиле дека Мајер ќе им се приклучи повторно со тригодишен договор од 2018 година со фокус на Игрите на Комонвелтотот 2018 и Летните олимписки игри 2020. Во 2020 и 2021 го освоил националното друмско првенство.