cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анаконди: Ловот по крвавата орхидеја
Приказна
Во меѓувреме Гордон ги открива радиото и пиштолот на Д-р Бајрон. Д-р Бајрон го убедува да не го користи радиото поради тоа што мисли дека тоа ќе ја прекине експедицијата, но на крајот не успева да го убеди и го убива со пајак. Откако Д-р Бајрон ќе го остави телото на Гордон и ќе отиде да им се придружи на другите, Сем открива дека гордон умире и ја гледа раната на раката. Откако Сем ќе замине анаконда доползува и го проголтува Гордон. Во меѓувреме, Д-р Бајрон го краде сплавот за да ја пронајде орхидеата сам.
Откако другите ќе видат дека сплавот бил украден, и дека преостанатите материали за изработка се изгорени, тие цваќаат дека единствениот начин да го вратат сплавот е да го следат Д-р Бајрон. По патот Тран е изеден.
Откако групата ќе го најде сплавот повторно, Д-р Бајрон го наоѓа местото за парење на анакондите каде што исто така има се орхидеите. Групата ќе сака да го земе сплавот но Д-р Бајрон го насетува нивното присуство и го застрелува Бил во раката и ги натерува другите да го следат до орхидеите. Откако ќе пристигнат на местото Д-р Бајрон и наредува на Сем да ја наполни неговата торба со орхидеи, задача која за да ја изврши мора да помине преку едно стебло над местото за парење на анакондите. Откако стеблото ќе почне да пука на нејзиниот пат назад Д-р Бајрон и наредува да му ја фрли торбата нему, а Сем се заканува дека ќе ја фрли торбата доколку Д-р Бајрон не го спушти пиштолот. Откако стеблото ќе се скрши Сем се извлекува со една врвка која ќе се закачи за дел од стеблото што останува да виси. Сем се искачува со помош од другите додека Д-р Бајрон се обидува да ја земе торбата. Д-р Бајрон ќе биде гризнат од пајак и ќе падне на местотo каде што се анакондите и е изеден додека Сем се спасува.
Откако групата ќе помисли дека се спасени една осамена женка анаконда ќе го забележи нивното присуство. Сем ја залажува со нивната канта за бензин но анакондата ја прегризува и целиот бензин се истура врз главата на змијата. Бил се обидува да ја пукне ос пиштол, но сваќа дека пиштолот е празен. За среќа, Кол ја удира змијата со факел што предизвикува експлозија која ги убива сите анаконди и ги уништува сите орхидеи.
Четворицата преостанати од тимот успеваат да се вратат до сплавот.
Продукција
Овој филм всушност беше снимен на Фиџи не на Борнео. Тој исто така беше првиот филм од Холивуд кој имаше премиера во Фиџи. Анаконди се во Јужна Америка, а не Борнео. Исто така, Свиркачки Мајмуни и Макао папагали се чести за Јужна Америка, но се покажуваат многупати во филмот. Такви отворени грешки може да се сметаат за заштитен знак на Анаконда серијата(и да ја продолжат групата како целина). Филмот зеде точно 31,526,393 долари на бокс офисот.
Едвард Исповедникот
Едвард Исповедникот (Ēadƿeard Andettere; Eduardus Confessor; 1003 година – 5 јануари 1066 година) бил претпоследниот англосаксонски крал на Англија и се смета за последен владетел од Весекс династијата. Владеел од 1042 до 1066 година.
Едвард бил син на Етелред Неподготвениот и Ема од Нормандија. На престолот го наследил синот на Кнут Велики (и негов полубрат) Хартакнут. Откако Кнут ја освоил Англија во 1016 година следел период на данско владеење со Англија, а со доаѓањето на Едвард на власт била реставрирана Династијата Весекс. Кога Едвард починал во 1066 година, него го наследил неговиот шура Харолд Годвинсон, кој истата година бил поразен и убиен од Норманите под водство на Вилијам Освојувачот во битката кај Хеjстингс. По битката кај Хестингс во 1066 година, за крал бил прогласен Едгар Етелинг (правнук на Едвард), но не бил крунисан и бил мирно симнат по околу осум недели.
Едвард Исповедникот посветил големо внимание на промовирањето на христијанските доблести. Во 1161 година, папата Александар III го канонизирал, и оттогаш Едвард бил еден од националните светци на Англија, до околу 1350 година кога кралот Едвард III го прифатил Свети Георги од Лида како национален светец-заштитник. Во моментов Свети Едвард е почитуван како светец во Црквата на Англиската и Католичката црква и се слави на 13 октомври.
Детство и егзил
Едвард бил седми син на Етелред Неподготвениот, но прв од неговата втора сопруга, Ема од Нормандија. Едвард е роден помеѓу 1003 и 1005 година во Ислип, Оксфордшир. Едвард имал еден полноправен брат, Алфред, и сестра, Годгифу. Во повелбите тој секогаш бил наведуван зад своите постари полубраќа, што значело дека бил рангиран под нив.
За време на неговото детство, Англија била цел на викиншки напади под водство на Свен Форкберд и неговиот син Кнут. Откако во 1013 година, Свен го зазел тронот, Ема ги однела Едвард и Алфред во Нормандија. Откако Свен починал во 1014 г., на тронот се вратил Етелред II, а Едвард се вратил во Англија. По смртта на Етелред II во април 1016 година, и краткото владеење на Едмунд (починал во ноември 1016 година), Кнут станал неприкосновен крал на Англија и ја започнал данската династија во Англија. Едвард потоа заедно со својот брат и сестра повторно отишол во егзил; а во 1017 година неговата мајка се омажила за Кнут. Истата година, Кнут го егзекутирал последниот преживеан постар полубрат на Едвард, Едвиг.
Едвард поминал четвртина век во егзил, веројатно претежно во Нормандија, иако нема докази за неговата локација до почетокот на 1030-тите. Неговите шанси да стапи на англискиот трон биле мали во овој период, а неговата амбициозна мајка го поддржувала Хартакнут, нејзиниот син од Кнут, како претендент за престолот.
Кнут умрел во 1035 година, а Хартакнут го наследил како крал на Данска. Не се знае дали имал намера да ја задржи и Англија, но бил премногу зафатен со одбраната на својата позиција во Данска за да отпатува за Англија и да го потврди своето право на тронот. Затоа било одлучено неговиот постар полубрат Харолд I (Брзоногиот) да дејствува како регент, а Ема го држела Весекс во име на Хартакнут. Во 1036 година, Едвард и неговиот брат Алфред одделно дошле во Англија. Ема подоцна тврдела дека тие дошле како резултат на фалсификувана покана од Харолд, но историчарите веруваат дека таа веројатно ги поканила во обид да се спротивстави на растечката популарност на Харолд. Алфред бил заробен од Годвин, грофот од Весекс, кој потоа го предал на Харолд I. Тој го ослепил Алфред со вжештена маша за да го онеоспособи за водење царство, и набргу Алфред умрел од здобиените рани. Се смета дека поради ова убиство Едвард чувствувал огромна омраза кон Годвин и е една од основните причини за протерувањето на Годвин во 1051 година.
Во 1037 година, Харолд станал крал, а следната година ја протерал Ема, која се повлекла во Бриж. Таа потоа го повикала Едвард и побарала да му помогне на Хартакнут, но тој одбил затоа што немал ресурси за да започне напад и а за себе рекол дека нема интерес за тронот. Хартакнут, откако ја зацврстил власта во Данска, почнал да планира инвазија, но Харолд умрел во 1040 година, а Хартакнут успеал без противење да го преземе англискиот трон.
Во 1041 година, Хартакнут го поканил Едвард да се врати во Англија, веројатно како наследник затоа што знаел дека нема уште долго да живее. Според англосаксонската хроника, Едвард положил заклетва како крал покрај Хартакнут, но дипломата издадена од Хартакнут во 1042 година го опишува како брат на кралот.
Почеток на владеењето
По смртта на Хартакнут на 8 јуни 1042 година, Годвин, најмоќниот од англиските грофови, го поддржал Едвард како наследник на тронот. Едвард бил крунисан на 3 април 1043 година во Винчестерската катедрала, кралското седиште на Западните Саксонци.
Едвард сметал дека мајка му „направила недоволно за него пред да стане крал, а исто така и потоа“. Затоа, во ноември 1043 година, тој со неговите три водечки грофови, Леофрик од Мерсија, Годвин и Сивард од Нортамбрија, отпатувал за да ѝ го одземе имотот. На нејзиниот советник, Стиганд, му била одземена епископијата Елмам во Источна Англија. Ема починала во 1052 година.
Новиот монарх, кој поминал 25 години во егзил, воопшто не ја познавал земјата на своите предци. Покрај тоа, за време на владеењето на данската династија во Англија, било формирано силно воено службено благородништво од англо-данско потекло, на чело со моќни грофови кои контролирале една или друга провинција на кралството. Едвард немал апсолутно никакви соработници или силна поддршка меѓу англосаксонското благородништво. Како резултат на тоа, во поголемиот дел од неговото владеење, Едвард морал да ги координира своите акции со грофовите, пред сè, Годвин, а подоцна и со неговиот син Харолд. Сепак, кралот не станал марионета во рацете на големото англосаксонско благородништво. Постојано се спротивставувал на притисокот на грофовите, се обидувал да води своја политика и да создаде социјална поддршка во земјата. За да го стори тоа, тој активно привлекувал луѓе од Нормандија и други региони на Северна Франција во кралската служба, на кои Едвард им доделувал земјишта и барал да бидат назначени на црковни позиции (вклучувајќи го и архиепископот од Кантербери). Норманските советници на кралот предизвикале незадоволство кај англосаксонското благородништво. Едвард Исповедникот уживал значаен политички престиж во Европа поради неговата вистинска религиозност, верба во доблеста и аскетизам.
Првата половина од владеењето на Едвард била под големо влијание на англо-данските грофови, првенствено Годвин, Ерл од Весекс. Во 1045 година, кралот се оженил со ќерката на Годвин, Едит. Набргу потоа, нејзиниот брат Харолд и нејзиниот дански братучед Беорн Естритсон, исто така, добиле ерлдоми во јужна Англија. Годвин и неговото семејство сега владееле со цела Јужна Англија. Меѓутоа, во 1047 година Свен бил протеран поради грабнувањето на опатицата од Леоминстер. Во 1049 година, тој се обидел да ја врати својата грофовија, но се смета дека на тоа се спротивставиле Харолд и Беорн, веројатно затоа што им била дадена земјата на Свен во негово отсуство. Свен го убил својот братучед Беорн и повторно отишол во егзил, а на внукот на Едвард - Ралф му била дадена грофовијата на Беорн.
Во надворешната политика, покрај природната ориентација кон Нормандија, главен фактор била норвешката закана. Норвешкиот крал Магнус I Добриот, потпирајќи се на договорот од 1038 година склучен со Хардекнут, имал претензии за англискиот трон. Едвард, пак, одржувал пријателски односи со кралот Свен Естридсен од Данска, главниот противник на Норвешка. Меѓутоа, кога Данска била под закана од норвешка инвазија во 1047 година, Едвард одбил да му помогне на својот сојузник преку испраќање на морнарица. Со смртта на Магнус I (1047) норвешката закана по Данска била привремено елиминирана. Во 1048 година, англиската флота учествувала во операциите на светиот римски цар Хенри III против грофот од Фландрија - еден од исклучително ретките примери за учество на англосаксонска Британија во големата европска политика.
Кризата од 1051–52
Кај црковните именувања, Едвард и неговите советници покажале пристрасност кон кандидатите со локални врски, а кога свештенството и монасите од Кантербери во 1051 година избрале роднина на Годвин за архиепископ на Кантербери, Едвард го отфрлил и го назначил Роберт Јумиеж, кој тврдел дека Годвин незаконски поседувал некои имоти на архиепископијата.
Семејството Годвин до 1050 година достигнало многу големо влијание и моќ. Самиот Годвин бил Ерл од Весекс и ја контролирал цела Јужна Англија од Кент до Корнвол. Неговата ќерка била сопруга на кралот, најстариот син Свен владеел со Оксфордшир, Херефордшир, Глостершир, Беркшир и Сомерсет, а другиот негов син Харолд бил Ерл од Источна Англија, Есекс, Кембриџшир и Хантингдоншир. Кралот Едвард, бил загрижен поради својата зависност од ова семејство и не заборавил на вмешаноста на Годвин во убиството на неговиот помлад брат Алфред Етелинг во 1036 година. Во 1051 година му се пружила можност да се справи со ова семејство. Имено во Довер, кој бил дел од грофствијата Весекс, биле убиени витези од свитата на грофот Евстахиј II од Булоњ, кој бил во посета на кралот. Едвард му наредил на Годвин да ги казни луѓето од Довер, но тој го одбил тоа, што значело раскинување на врските со кралот.
До 1 септември 1051 година, Годвин и неговите синови собрале војска која се приближила до Глостер, каде што во тоа време се наоѓал кралот, и побарале да има сослушување за инцидентот во Довер и да се отфрлат обвиненијата за предавство. Во меѓувреме, повикувајќи се на светото право на англосаксонските кралеви, Едвард објавил свикување на сите територии од земјата во кралската војска. Поради ова Годвин загубил значителен дел од своите воени сили. Плашејќи се за својот живот, Годвин не се појавил на состанокот на Витенаџмот и со своето семејство побегнал од земјата. Едвард ја отфрлил Едит и ја испратил во женски манастир, можеби затоа што немала деца.
Падот на Годвин му овозможило на кралот да започне да води независна политика. Ова значело зајакнување на норманскиот елемент во администрацијата и на судот. Огромниот имот на Годвин и неговото семејство бил поделен меѓу норманските соработници на кралот. Ова предизвикало незадоволство кај англосаксонското благородништво. Во тоа време, војводата Вилијам од Нормандија веројатно бил прогласен за наследник на англиската круна. Во 1051/1052 година, Вилијам ја посетил Англија и кралот Едвард. Незадоволството на англосаксонците од зајакнувањето на Норманите му дало надеж на Годвин за обновување на неговата моќ.
Свен отишол на аџилак во Ерусалим (починал на враќањето), но Годвин и неговите други синови со војска се вратиле во Англија една година подоцна, и добиле значителна поддршка. Двете страни биле загрижени дека граѓанска војна ќе ја ослабне земјата и дека ќе биде ранлива од надворешни инвазии. Кралот бил бесен, но бил принуден да отстапи и да ги врати Годвин и Харолд во нивните грофовии, а Роберт Жумиеж и другите Французи побегнале, плашејќи се од одмаздата на Годвин. Едит била вратена како кралица, а Стиганд, кој повторно дејствувал како посредник меѓу двете страни во кризата, бил назначен за надбискуп на Кентербери на местото на Роберт. Стиганд ја задржал својата епископија во Винчестер, а неговиот плурализам бил причина за постојани спорови со папата.
Крај на владеењето
По смртта на Годвин во 1053 година, Харолд ја наследил грофовијата во Весекс. Во 1055 година, починал Сивард, а неговиот син бил премлад за да управува со Нортамбрија, и на таа позиција бил назначен братот на Харолд, Тостиг. Во 1057 година, умреле Леофрик и Ралф, а синот на Леофрик, Елфгар, станал гроф од Мерсија, додека братот на Харолд, Гирт, го наследил Олфгар како гроф од Источна Англија. На четвртиот брат, Леофвин, му била доделена грофовијата на југоисток, а Харолд ја добил територијата на Ралф како компензација. Така, до 1057 година, браќата Годвин ја контролирале цела Англија, освен Мерсија. Не е познато дали Едвард ја одобрил оваа трансформација или морал да ја прифати, но изгледа дека оттогаш почнал да се повлекува од активната политика, и се посветил на ловот, каде што одел секој ден откако ќе појдел во црква.
Во 1050-тите години, Едвард водел агресивна и генерално успешна политика во справувањето со Шкотска и Велс. Малколм Канмор бил во егзил на дворот од Едвард откако неговиот татко, Данкан I, бил убиен во битка во 1040 година, против луѓето предводени од Магбет кои го зазеле шкотскиот престол. Во 1054 година, Едвард го испратил Сивард да ја нападне Шкотска. Тој го победил Магбет, а Малком воспоставил контрола врз јужна Шкотска. Во 1058 година, Малком го убил Магбет во битка и го зазел шкотскиот престол. Во 1059 година, тој го посетил Едвард, но во 1061 година започнал да ја напаѓа Нортамбрија со цел да ја припои кон својата територија.
Во 1053 година, Едвард наредил атентат на принцот од Јужен Велс Рис ап Ридерх како одмазда за тоа што тој ја нападнал Англија; подоцна му била предадена главата на Рис. Во 1055 година, Груфид ап Ливелин станал владетел на Велс и се здружил со Олфгар од Мерсија за да ја нападнат Англија. Тие го победиле Ерл Ралф во Херефорд, а Харолд морал да собира сили од речиси цела Англија за да ги истисне напаѓачите назад во Велс. Бил склучен мир, Олфгар повторно станал гроф од Мерсија. Груфид се заколнал дека ќе биде верен поткрал на Едвард. Елфгар најверојатно починал во 1062 година, а на неговиот син Едвин станал гроф од Мерсија. Ова му овозможило на Харолд да ја потчини Мерсија и да тргне во офанзива во Велс. Во 1062-1063 година, трупите на Харолд во серија напади го поразиле и го уништиле кралството на Грувид. Велс повторно бил поделен на мали кралства, кои ја признале власта на Англија. Во 1065 година во Нортумбрија избувнало востание против Ерл Тостиг, помладиот брат на Харолд, кој бил протеран од земјата, а кралот се согласил титулата Ерл од Нортамбрија да ја додели на Моркар, претставник на Мерсијанско аристократско семејство кое се натпреварувало со Годвинсонови. Тостиг пред кралот го обвинил Харолд за заговор со бунтовниците. Едвард бил принуден да се потчини на неговото протерување, а понижувањето можеби предизвикало серија мозочни удари што ја предизвикале неговата смрт. Тој бил премногу изнемоштен за да присуствува на осветувањето на неговата нова црква во Вестминстер, која била речиси комплетирана на 28 декември 1065 година.
Едвард веројатно им го доверил кралството на Харолд и Едит непосредно пред својата смрт на 5 јануари 1066 година. На 6 јануари бил погребан во Вестминстерската опатија, а Харолд бил крунисан истиот ден.
Канонизација
Едвард Исповедникот бил првиот англосаксонец и единствениот крал на Англија прогласен за светец. Католичката црква го почитува Едвард Исповедникот како светец-заштитник на кралевите, тешките бракови и разведените сопружници. До околу 1350 година Едвард се сметал за светец-заштитник на Англија, а потоа улогата на национален светец-заштитник ја презел Свети Георги од Лида.
Список на државни водачи во 294 година
Ова е список на државни водачи во 94 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Лоренски јазик
Лоренскиот е романски јазик, дел од групата на западноромански јазици, дел од подгрупата на оилски јазици. Добар дел од јазичарите го сметаат јазикот за дијалект на оилските (францускиот). Јазикот се зборува во регионот Лорена во Франција, но и во мали делови во Белгија. Јазикот е класифициран како „регионален јазик на Франција“, а истиот статус го има во Валонија, Белгија, заедно со валонскиот, пикардскиот и шампањскиот.
Александар Стеванов
Александар Стеванов, роден на 13 април 1984 година во Штип, е вљубеник во деветтата уметност и македонски стрип-автор. Претежно пишува сценарија за кратки стрипови и се занимава со летеринг и дизајн, но има искуство и со цртање. Стеванов по образование е лекар, а со стрип, како автор, почнува посериозно да се занимава од 2010 година, по една случајна виртуелна средба со сликарката Весна Ничевска. Досега има објавувано во повеќе домашни и странски списанија, меѓу кои „Синдром“, „Стрип творец“, „Чивилук“, „Македонска Ризница“, „Comix“, „Zona Gráfica“, „Parabellum“, „Vojvođanski strip“ и „Ras comic“, а се потпишува и како комплетен автор на стрипот/сликовницата „Девојче на Месечината“ во издание на „Стрип квадрат“ од Скопје.
Стеванов редовно учествува на меѓународните стрип-фестивали кои се одржуваат во регионот и пошироко, како и на домашните манифестации и групни стрип-изложби, меѓу кои „Македонскиот стрип денес“, „Деветта димензија“, „Фантастика, научна фантастика, митови и легенди“, „Скопје стрип фест“ и други. Тој е добитник на десетина награди, од кои најзначајна е онаа за најдобар балкански стрип-сценарист, освоена на седумнаесеттата Балканска смотра на млади стрип автори, одржана во 2015 година во Лесковац, Србија и на признанието за развој и афирмација на стрипот во Македонија „Љупчо Филипов“. Добитник е и на второ место, две трети места, две специјални награди, на една награда за уметнички израз и на награда за сценарио доделени на Меѓународниот стрип салон во организација на Стрип центар на Македонија со седиште во Велес, на трето место за стриповскиот фонт „Ботин“, освоено на уругвајскиот натпревар „ТипоТајп аворд“, а меѓу тројцата најдобри влегува и на стрип-конкурс распишан во 2017 година од страна на Американско катче - Штип.
Градска библиотека (Белград)
Градска библиотека во Белград е народна библиотека во Белград, главниот град на Србија. Таа е матична библиотека на повеќе од десетина општински библиотеки и нивните ограноци. Таа е и најголемата позајмувачка библиотека во Србија. Се наоѓа во центарот на градот, во пешачката зона на улицата Кнез Михаилова, веднаш до трговскиот центар.
Градската библиотека во Белград е основана во 1931 година. Во 1989 година, мнозинството општински библиотеки на територијата на градот Белград одлучиле да се обединат и да формираат единствена мрежа на библиотеки. Во моментов, градската библиотека Белград опфаќа 13 општински библиотеки кои работат на територијата на градот Белград. Седиштето се наоѓа на улицата „Кнез Михаилова“ бр. 56, во зградата позната како Српска круна, споменик на културата што доби статус на недвижен културен имот во 1981 година.
Вкупната големина на имотот на градската библиотека во Белград надминува 1.500.000 предмети. Библиотеката работи на приближно 70 објекти, на површина од 13.000 квадратни метри и има повеќе од 140.000 корисници. Таа е партнер во најважните европски културни проекти.
Организациска структура
Градската библиотека во Белград е поделена на следниве организациски единици:
Одделение за специјални колекции
Одделот за специјални збирки ја сочинуваат Збирката на периодични списи, Збирката Стари и ретки книги и книги за Белград и Детската колекција. Во моментов, Одделението за стари и ретки книги и книги во Белград има повеќе од 20.000 наслови.
Детско одделение
Детското одделение постои од основањето на Градската библиотека во Белград во 1931 година. Денес, постои еден оперативен детски оддел, имено „Чика Јова Змај“ (именуван по детскиот поет Јован Јовановиќ Змај), со стопанства со околу 30.000 предмети. Одделот запишал околу 3.000 корисници минатата година. Детското одделение Невен се очекува повторно да се отвори во блиска иднина, иако тоа не е со сигурност познато.
Одделот спроведува различни програми и активно работи со деца. „Тајна“ бил насловот на проектот воден од Детското одделение „Чика Јова Змај“ кој бил награден со прва награда на Библионет во 2009 година како најдобар библиотечен проект во Србија 2006–2009 година. Друг проект, „Книгата е галерија на слики“, бил претставен на 75-тиот конгрес на ИФЛА во Милано како постер сесија.
Дополнително, две општински библиотеки („Ѓорѓе Јовановиќ“ во Стари Град и „Илија Гарашанин“ во Грочка ) имаат свои посебни детски одделенија и спроведуваат различни програми.
Историја
Откако Белград стана главен град на Кнежевството Србија, неговите општински власти се соочувале со зголемени барања за изградба на Народен дом за да се сместат библиотека и читална. Пред Првата светска војна, зградата на градското собрание во Белград имала професионална библиотека во своите простории. Библиотеката се состоела од еднокреветна просторија и била користена за службени потреби на општината. На 24 октомври 1930 година била донесена одлука за формирање општинска библиотека и музеј. Д-р Марија Илиќ Агапова била назначена за библиотекар, а две години подоцна била унапредена во библиотекар-администратор.
На 11 јануари 1931 година, кога библиотеката ги отворила вратите, Белград добил модерна урбана библиотека. Следејќи го примерот на другите европски библиотеки од тоа време, книгите биле класифицирани и распоредени според принципите на Универзалната децимална класификација и за првпат биле одржани курсеви за обука за библиотекари. Истата година, Кралството Југославија го видела отворањето на својата прва Детска читална. Библиотеката била отворена за пошироката јавност и секој можел да ги користи нејзините ресурси. Книгите можеле да се позајмат со лична карта (картичка од библиотека) и биле позајмени бесплатно. Библиотечните картички за деца биле украсени со илустрација на Бета Вукановиќ и биле испишани со извадок од Женевската декларација за правата на детето од 1924 година.
По референдумот одржан на 9 јануари 1989 година, вработените во 12 од 16 општински библиотеки (кои им се придружија дополнителни две потоа) гласале за интеграција, претворајќи ја Градската библиотека во Белград во единствена мрежа на библиотеки.
Седиште
Седиштето на градската библиотека во Белград се наоѓа во зграда која порано била хотел наречен Српска круна, споменик на културата на кој му е доделен статус на недвижен културен имот во 1981 година. Во просториите на централата покрај циркулаторот, има две читални, книжарницата и административните простории, Римската сала, галерија Атриум, Салата Вук и Читалната на Уметничкото одделение.
Зграда на српската круна
Зградата во која моментално се наоѓа градската библиотека во Белград, некогаш бил српскиот хотел Круна унаграден околу 1867 година како најмодерен, симболичен и најдобро опремен хотел во Белград во тоа време. Во историјата на белградската архитектура, зградата на српскиот хотел Круна го означи почетокот на енергичниот процес на европеизација на градот во втората половина на 19 век. Архитектурата на зградата е типична за еклектицизмот од доцните 1800-ти, инкорпорирајќи мешавина од ренесансата и други претходни историски стилови. Не е познато кој бил архитектот кој ја проектирал зградата. Во 1986 година, зградата била реконструирана за да се смести Градската библиотека во Белград. Зградата го зачувала својот оригинален изглед до денес. Истата година зградата била реконструирана за потребите на градската библиотека во Белград и го задржала својот оригинален изглед. Освен неоспорната убавина, дополнително е вреден и по својата исклучителна местоположба на самиот крај на најубавата градска улица, улицата Кнез Михаилова, која води до најатрактивниот и најпознатиот парк на Белград - Паркот Калемегдан.
Римска сала
Римската сала е уникатно место со археолошки локалитет и лапидариум со изложби како статуи, олтари, стели и други камени скулптури и керамика од 2 до 4 век од нашата ера, кои потекнуваат од областа Сингидунум и Дунавскиот басен во римската провинција Горна Мизија.
При реновирањето на објектот во 1983-1986 година, откриени биле остатоци од уште постара градба поради спуштањето на нивото на подрумот. Археолозите откриле дека остатоците всушност биле делови од темелите на бедемите и кулата на главната порта на римската тврдина сместена во горниот град на белградската тврдина. Како резултат на тоа важно откритие, биле направени измени во дизајнот и Библиотеката ја доби Римската сала наменета за организирање јавни настани наместо складиште за книги.
Галерија Атриум
Зградата на библиотеката има правоаголна основа и е структурирана околу внатрешен двор кој главно бил покриен со покрив и претворен во изложбено место за време на реновирањето во 1986 година. Централниот дел на галеријата има мозаичен под познат како Призренски мозаик, уникатно уметничко дело создадено од уметникот Александар Томашевиќ.
Галеријата Атриум била отворена во 1987 година. Тој е домаќин и на колективни и на самостојни изложби на дела на ликовната уметност на реномирани меѓународни и национални уметници. Покрај ликовните изложби, Галеријата организира и литературни и јубилејни изложби.
Многу познати уметници ги изложиле своите дела во Галеријата, како што се Милан Коњовиќ, Оља Ивањицки, Васа Поморишац, Југослав Влаховиќ, Милан Сташевиќ, Слободан Сотиров, Цветко Лаиновиќ, Петар Омчикус, Љуба Поповиќ, Милорад Бата Михаиловиќ, Радомир Рељиќ, Милан Циле Маринковиќ, и Владимир Величковиќ.
Куши Тумба (Иловица)
Куши Тумба — археолошко наоѓалиште во Иловица, Општина Босилово.
Претставува населба од доцноантичко време. На 2 км југозападно од селото има ниска тумба на која се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Парк
Парк е природен, полуприроден или уреден простор со зелена површина (дрва, грмушки, трева, цвеќиња и други растенија), наменет за разонода, рекреација и одмор на луѓето. Парковите може да се состојат од тревнати површини, карпи, дрвја, но и градежни објекти и други објекти, како: угостителски објекти, споменици, фонтани, направи за вежбање, направи за играње на децата или домашните миленици итн. Исто така, некои паркови вклучуваат и посебни терени за разни спортови, како и патеки за пешачење, велосипедизам итн. Најпосле, парковите се опремени со разна урбана опрема, како: клупи, маси, скари итн.
Гран при Квебек 2017
Гран при Квебек 2017 (наречена и: ГП Квебек 2017) — 8. издание на велосипедската еднодневна трка Гран при Квебек, која се одржала на 8 септември како 33. настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од светскиот првак Петер Саган во спринтерска завршница.
Екипи
Бидејќи Гран при Квебек е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Била повикана една професионална континентална екипа, како и националната екипа на Канада, со што главната група била составена од 19 екипи.
Црква (Пласница)
Црква — археолошко наоѓалиште во кичевското село Пласница. Претставува средновековна црква. Според изворите таа била изградена во 1484 година.
NGC 4112
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4112 се споменува и како ESO 321-6, MCG -7-25-3, AM 1204-395, IRAS 12045-3955.
Откривање
Објектот е откриен на 2 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4112 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 4112 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 4112 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38452. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 401; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7759. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 2090
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2090 се споменува и како ESO 363-23, MCG -6-13-9, AM 0545-341, IRAS 05452-3416.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2090 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2090 има привидни димензии од 4,9' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 47 м 1,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 34° 15' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Други поделби
Проучување на NGC 2090 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17819. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 359; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7065.
Улица „Партизански Одреди“ - Трговски Центар (археолошко наоѓалиште)
Улица „Партизански Одреди“ - Трговски Центар — некропола од римското време на подрачјето на скопската населба Карпош III, Македонија. При градењето на трговскиот центар Карпош III, во 1989 година е пронајдена надгробна стела со латински натпис. Во полукружниот фронтон над натписното поле се наоѓа релјефна претстава на машка биста. Споменикот се чува во Музејот на Град Скопје.
Russula variata
Русула вариата е јадлива базидиомицетна габа од родот Гулапка родена во Северна Америка.
Шампањски јазик
Шампањскиот (champaignat) е романски јазик, дел од групата на западноромански јазици, дел од подгрупата на оилски јазици. Јазикот се зборува во регионот Шампања и Ил де Франс во Франција, како и во Валонија во Белгија. Дел од јазичари го сметаат јазикот за дијалект на оилските јазици (францускиот). Јазикот е признат како „регионален“ и во Франција и во Белгија, поточно во Валонија.
Дува (роман)
Дува — роман на македонскиот писател Божин Павловски од 1973 година во издание на „Мисла“ од Скопје. Истата година, делото било наградено со „Рацинова награда“ На крајот од романот е наведено дека е пишуван во Скопје, Охрид, Сиднеј и Мелбурн, од март 1968 до јуни 1973 година.
Содржина
Романот се состои од 37 глави и во него е опишана судбината на Игор, Македонец со потекло од едно село во Малесија, кој израснал во Канада, а потоа се враќа да работи како туристички водич во еден хотел на брегот на Охридското Езеро. Првиот ден по враќањето дома, него го посетува братучедот Јане, кој долго време поминал работејќи на брод при што го пропатувал светот. Кога доаѓа во хотелот, Игор ја запознава неговата колешка, убавата девојка Јулија во која се вљубува Притоа, веќе при првата нивна средба, Игор го кажува своето претчувство дека еден ден езерото ќе исфрли човечки труп, а претчувството го поткрепува со неколку случаи во кои ја претскажал смртта на неколку луѓе.
Уште во првите денови од својата работа во хотелот, Игор започнува да ги запознава вработените: директорот, кого го викаат „Лисица“, поранешен партизан кој не сака да се пензионира; рецепционерот Бојаров, кој крои планови за смена на директорот и за таа цел ги врбува вработените; чуварот Макале кој уште на прв поглед му станува одбивен; собарката Милица, родена и порасната во Австралија итн. Притоа, Игор се зближува со неа и ја прифаќа нејзината покана да ја посети во домот, каде го слуша раскажувањето на нејзиниот болен татко за историјата на неговото родно село, Бапчор. Истовремено, нему му приоѓа Макале, кој му открива дека тој го пренесол неговото семејство преку езерото во Албанија и дека поради тоа одлежал две години во поправен дом за малолетници.
Еден ден, Игор оди да го посети братучедот Јане во Малесија, со кого се враќа во хотелот. Таму, тој доживува психичка криза и сонува кошмарен сон. Воопшто, тој е вознемирен и незадоволен од својот престој во татковината, увидувајќи дека не може да се снајде во новата средина. истовремено, тој е разочаран од однесувањето на Јулија, која се приклонува кон сплетките на Бојаров и станува блиска со него. Додека Јане во хотелот ги раскажува своите доживувања, Игор ненадејно заминува во градот за да го види таткото на Милица, а потоа со неа оди во Свети Наум. По враќањето во хотелот, тој му се пожалува на Јане за своите проблеми, а Јане му признава дека и тој не се снашол во татковината и дека планира пак да отпатува во светот.
Во хотелот владее голема возбуда, зашто директорот Ристо го најавува доаѓањето на бројни странски туристи. Игор е вознемирен и разочаран, а при една расправа со Јулија таа му признава дека е во врска со Бојаров и дека планира да се омажи за него. Игор ненадејно заминува кај Милица и ја бара за жена. Таа се согласува, но го советува да оди во хотелот за да се смири. Игор доаѓа на брегот на езерото и забележува едне чамец како се ниша во водата, а нечиј глас бара помош. Мислејќи дека се работи за рибар кој е во неволја, тој оди да го спаси, иако е свесен дека не знае да плива. Притоа, тој не знае дека станува збор за мамка, зашто Макале е тој кој ја прави сцената. Немоќен да дојде до чамецот, Игор потонува во водата. Директорот на хотелот и Јане одат во болницата да го идентификуваат давеникот, а потоа го закопуваат во родното село во Малесија. Набргу, умира таткото на Милица, Ристо се разболува, а Милица го напушта хотелот и наоѓа друга работа. Еден ден, Јане ја посетува Милица, а потоа заминува на пат.
Петто издание
Во 1981 година се појавило петтото издание на романот, во издание на „Мисла“. Книгата е со тврд повез, со димензии од 22 сантиметри и со обем од 311 страници, а ликовното обликување е дело на Симеон Ничев. Таа била испечатена во графичкиот завод „Гоце Делчев“, во 3.000 примероци. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје, но без меѓународната ознака ISBN.
Критички осврт кон романот
Веднаш по објавувањето, романот бил топло прифатен како од страна на македонската критика, така и од страна на публиката. Како резултат на тоа, за брзо време биле објавени повеќе критички осврти кон делото, кои расправаат за неговите латентни пораки и ги толкуваат неговите ликови. Во „Дува“ авторот применува нетрадиционална и современо оркестрирана постапка со која се зафаќа со честата тема во македонската книжевност – печалбарството. Притоа, речиси сите ликови во романот се личности со несреден живот и со скриени скитнички страсти. Напуштајќи го методот на еднонасочна нарација, Павловски создал дело со сложен композициски контрапункт и течна прозна експресија. Наспроти едноставноста и лежерноста на изразот, романот има разгранет поттекст и повеќеслојна нарација. „Дува“ не е реалистички роман во класичната смисла на зборот, ниту поетски роман, иако во него провејуваат лирски, поетски интонирани места. Во таа смисла, романот се одликува со драмски поттекст.
Нов Чеган
Нов Чеган (Νέος Άγιος Αθανάσιος, Неос Агиос Атанасиос) — новоизградено село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението е македонско, преселено од старото село Чеган.
Историја
Населбата е подигната во 1980-тите, според властите, поради наводната „геолошката нестабилност“ на старото село и населението на Чеган во голема мера е преселено во него.
Старото село Чеган значително настрадало Втората светска и Граѓанската војна, во кои многу жители загинале како активни борци во борбата против постоечкиот режим. Бројни семејства биле принудени да се иселат во Р. Македонија и источноевропските земји, а самото село останало напуштено. Жителите биле преселени нешто пониско, во новосоздадениот Нов Чеган. По нормализацијата на состојбите, дел од жителите се вратиле и го обновиле Чеган, но населението веќе било значајно намалено и понатаму опаѓало, за што сведочи фактот што денес тоа има само 67 жители. Присилното иселување на селаните се смета за политичко-стратешка одлука, со цел да се олесни нивната асимилација поради блискоста на новото место со сообраќајниците, наместо понуденото официјално образложение.
Население
Како нова населба, Нов Чеган за првпат се јавува во пописот од 1991 г.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чеган, каде спаѓа и селото Чеган.
Френсис Бејкон
Френсис Бејкон (Francis Bacon; Лондон, 22 јануари 1561 — Лондон, 9 април 1626) — англиски филозоф, државник, и есeист.
Животопис
Бејкон е роден на 22 јануари 1561 година, во Јорк Хаус, во Лондон, како син на Николас Бекон и на неговата втора жена, Ана (Кук) Бејкон. Биографите сметаат дека во детството Бекон бил школуван дома, поради лошата здравствена состојба (која го следела во текот на целиот живот), со подучување од страна на Џон Волсал, дипломец на Оксфорд, со цврста насоченост кон пуританството. На 5 април 1573 година, на возраст од дванаесет години, се запишал на колеџот „Тринити“ при Универзитетот Кембриџ. Три години живеел заедно со неговиот постар брат, Ентони Бејкон, а под лично туторство на д-р Џон Витгифт, иден Кентербериски архиепископ. Образованието на Бејкон во голема мера било на латински и по средновековната наставна програма. Исто така, тој се образувал и на Универзитетот во Поатје. Во Кембриџ, Бејкон ја запознал кралицата Елизабета, која била воодушевена од неговиот прерано созреан интелект и го нарекла и „младиот лорд чувар“. На 27 јуни 1576 година, Френсис и брат му Ентони влегле во societate magistrorum, во Грејс Ин, а неколку месеци подоцна Френсис заминал во странство, во друштво на сер Амиас Палет, англискиот амбасадор во Париз, додека Ентони ги продолжил своите студии дома. Во следните три години, Френсис Бејкон ги посетил Блоа, Поатје, Турс, а патувал и во Италија и во Шпанија. За време на неговите патувања, Бејкон ги изучувал јазиците, дипломатијата и граѓанското право, при извршувањето на рутинските дипломатски задачи.
IC 129
IC 129 — галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Френсис Бејкон
Животопис
Во 1580 година, со помош на неговиот вујко, лорд Бургхли, тој се пријавил за работа на суд, но бил одбиен. Во текот на следните две години, тој продолжил да работи во Грејс Ин, додека не станал признат како надворешен адвокат во 1582 година. Во 1584 година го зазел своето место во парламентот за Мелкомб во Дорсет, а подоцна и за Таунтон (во 1586 година). Во тој период, Бејкон почнал да покажува знаци на симпатија кон пуританство, присуствувајки на проповедите на пуританскиот старешина на Грејс Ин и придружувајки ја неговата мајка во Храмовата купола, каде го слушал Валтер Траверс. Во 1586 година, тој отворено го поттикнал погубувањето на шкотската кралица Мери. За ова време, тој повторно побарал помош од неговиот моќен чичко, на што веројатно се должи неговиот брз напредок во адвокатурата. Така, Бејкон станал член на адвокатската комора во 1586 година, следната година бил избран за предавач. Во 1589 година бил наименуван за помошник-судија, иако формално ја добил канцеларијата во 1608 година, при што ова работно место му носело приход од 16.000 фунти, годишно.
IC 129
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 129 се споменува и како ESO 118-1, IRAS 04073-5852.
Френсис Бејкон
Животопис
Биографите на Бејкон продолжуваат да дебатираат за сексуалните склоности на Бејкон и точната природа на неговите лични односи. Некои аналитичари сметаат дека и покрај неговиот брак, Бејкон беше привлечен пред сè од мажи. Форкер, кој ги истражувал "историски документираните сексуални преференции" и на Кралот Џејмс и на Бејкон, заклучил дека се ориентирани кон "машка љубов", современ термин кој се користел за сексуалната ориентација на мажите кои го претпочитале сопствениот пол. Џон Обри го нарекол хомосексуалец кој имал "Ганимеди". Сер Симондс Д'Иус имплицирал дека се планирало Бејкон да оди пред суд бидејќи бил обвинет за хомосексуалност, како и неговиот брат Ентони Бејкон.
IC 129
Откривање
Објектот е откриен на 8 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Френсис Бејкон
Политичка кариера
Поголемиот дел од својот живот Бејкон го поминал за време на владеењето на кралицата Елизабета I од династијата Тудор, а втората половина од животот го поминал за време на кралевите Џејмс I и Чарлс I од династијата Стјуарт, во периодот кога почнала борбата меѓу новопојавената буржоазија и кралот. Во таа политичка борба Бејкон застанал на страната на кралот, зашто неговиот татко Николас Бејкон ја извршувал должноста на Лорд-чувар на големиот државен печат на кралицата Елизабета. Но, раната смрт на татко му (во февруари 1579 година) го принудила Френсис Бејкон самостојно да се пробива во животот.
IC 129
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 129 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 129 има привидни димензии од 1,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 8 м 19,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -58° 45' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Френсис Бејкон
Политичка кариера
Положбата на Бејкон се поправила откако се запознал со Роберт Деверо, вториот гроф од Есекс, миленикот на кралицата Елизабета, при што од 1591 година делувал како негов советник. Бејкон го добил третото парламентарно место за Мидлсекс, кога во февруари 1593 година Елизабета го повикала парламентот да го испита Римокатоличкиот заговор против неа. Тогаш, по обвинувањата на противниците, тој за кратко време бил исклучен од кралскиот двор. Во 1594 година, кога се ослободило местото за народенправобранител, влијанието на лорд Есекс не било доволно да се прифати кандидатурата на Бејкон, а тој не успеал да го добие ниту пониското место на заменик-јавен обвинител во 1595 година. За да го утеши за овие разочарувања, лордот Есекс му го подарил имотот во Твикенхам, што подоцна Бејкон го продал за 1.800 фунти. Во 1596 година, Бејкон станал советник на кралицата, но и во текот на следните неколку години, неговата финансиска состојба останала лоша. Неговите пријатели не можеле да му најдат поволна јавна функција, а замислата за брак со богатата и млада вдовица, лејди Елизабета Хатон не успеала, откако таа го прекинала нивниот однос и прифатила брак со побогат човек. Во 1598 година Бекон бил уапсен поради неговите долгови, но подоцна неговата позиција во очите на кралицата се подобрила и постепено, особено кога тој ги прекинал врските со лордот Есекс, бил погубен за предавство во 1601 година. Тогаш, Бејкон бил назначен да ги испита обвинувањата против лордот Есекс и за да се оправда себеси тој напишал декларација за предавството на лордот. За таа улога во процесот против лордот Есекс, Бејкон добил подарок – пари од казната на еден од соучесниците на лордот Есекс, во износ од 1.200 фунти.