cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Патеки на славата
Вакви мерки против кукавичлук се практикувале во римската војска 2000 години наназад, што е познато како десеткување. Слични мерки имало во војската на Светото Римско Царство во 1642 година (90 војници биле сурово обезглавени од познат чешки џелат Јан Мудлар), потоа во редовите на Италијанската војска за време на првата светска војна, а најизразено е казнувањето заради кукавичлук во редовите на Црвената армија за време на втората светска војна. За време на првата светска војна, војската на САД осудила 24 свои војници на смрт заради кукавичлук, но смртните казни никогаш не е биле извршени.
Дејство
Стабилизиран западен фронт, 1916 година, долг 800 километри од Ламанш до Швајцарската граница, со утврдени рововски позиции, без поголеми воени успеси на едната или другата страна, платени се со десетици илјади животи.
Бригадниот генерал Пол Миро (Џорџ Мекреди) е докажан генерал, кој верно служи на својата татковина, со високи морални вредности. Во негова посета директно од командата во Париз, доаѓа генерал мајор Жорж Брулар (Адолф Менжу), кој му соопштува дека Француската војска спрема голема офанзива, а Мравјото брдо кое моментално е во рацете на непријателот е од клучно значење за успехот на офанзивата и мора да се освои за два дена. Оваа наредба од генералштабот за генералот Миро е неостварлива. Тој реално на генерал Брулар му ги образложува причините зошто ова би претставувало невозможна мисија: ''“Она што е останато како војска, не би можело дури ни да го брани Мравјето брдо, а камо ли да го освои! Жал ми е, но ова морам да Ви го кажам, одговорен сум за животот на 8000 војници и ништо во животот не ми значи повеќе од нив”''. Но ветувањата од генерал Брулар дека би бил сериозно унапреден и прекомандуван му изгледаат примамливо. Истовремено бара да има максимална поддршка од артилеријата.
Следниот ден генерал Миро заедно со мајор Сен-Обан (Ричард Андерсон) одат во посета на војниците во рововите каде се среќаваат и со полковник Дакс (Кирк Даглас) соопштувајќи му ја наредбата: освојување на Мравјото брдо по секоја цена! Иако и на полковник Дакс ова му изгледа невозможна мисија, како војник бранејќи ја воената чест и морал не одбива да ја изврши наредбата.
Утредента започнува офанзивата за освојување на Мравјото брдо. Генерал Миро ја следи акцијата преку перископ од утврден ров. Гледа дека војската под притисок на германската артилерија се повлекува назад. Тогаш генерал Миро издава наредба до француската артилерија да ги бомбардира француските позиции за да ги одврати војниците од повлекување и да ги натера да атакуваат на освојување на стратешката точка. Францускиот командант на артилеријата капетан Русо (Џон Штаин) одбива да ја изврши оваа “чудна” наредба без да ја добие во писмена форма.
Моралот кај француската војска и покрај десеткувањата е висок, тие прават втор офанзивен обид, кој за жал повторно е неуспешен. Нервозата кај сите е присутна, посебно кај генерал Миро, не само што изврши неуспешна офанзива и има големи загуби во жива сила, туку нема да биде унапреден и прекомандуван. Ги повикува на рапорт полковник Дакс и капетан Русо. Од полковник Дакс бара да донесе на попладневното судење тројца војници од секој вод по еден.
На судењето се излезени буквално најхрабрите: војник Морис Ферол (Тимоти Кери), десетар Филип Парис (Ралф Микер) и војник Пјер Арно (Јозеф Туркел). Судењето е кратко и брутално: ''“- Дали се повлековте од нападот? - Да.”'' Тоа е доволна причина да бидат обвинети за кукавичлук и осудени на смрт со стрелање. Полковник Дакс, дава сè од себе на судењето, ги брани и оправдува постапките на своите војници, го образложува нивното повлекување, но поротата е едногласна: смрт со стрелање!
“Можеби овој пример ќе има големо влијание врз понатамошмото однесување на останатите војници, а и ние генералите ќе бидеме малку ослободени од притисокот на новинарите и политичарите”, вели генерал Брулар. Но откако од полковник Дакс сфатил дека генерал Миро дал наредба артилеријата да пука на сопствената војска, го известува дека ќе даде налог да се спроведе истрага: “Истрага која и не значи многу, со време ќе се заборави, само колку да се задоволат апетитите на јавноста, а и новинарите да имаат малку работа, ништо страшно”.
Целата чета е собрана во една локaлна кафеана, сака малку да се забавува после страшните моменти на фронтот. Во кафеаната “најновиот воен плен” млада и убава германка (Сузан Кристијан) пее германска тажна воена песна. Војниците немо ја следат свесни дека ги чекаат многу нови денови поминати во војна.
Локации
Филмот е комплетно снимен во Германија, поточно Баварија. Најголем дел е снимен во и околу Шлајсхајм дворецот, северно од Минхен. Исто така користени се студијата на Бавариан Филмстудиос во Грунвалд и на Пакариан-Филмкунст студиос во Минхен.
Друго
Улогата на "најновиот воен плен" како е наречена во филмот пејачката во локалната кафеана ја игра германската глумица Сузан Кристијан. На снимањето на филмот се запознава со режисерот Стенли Кјубрик, по што му станува сопруга.
Дереќој
Дере Маала е село во Егејска Македонија, Република Грција.
Поместувалка
Поместувалка или лизгачка сложувалка (tour puzzle) - сложувалка кај која играчот треба правилно да ги распореди елементите од поместувалката што можат да се движат по одредени насоки. Поместувалките може да се состојат од едноставни облици, или можат да бидат означени со бои, обрасци, делови од поголема слика (како обична сложувалка), бројки или букви.
Поместувалките во суштина се дводимензионални по природа и лизгањето на плочките е олеснето со механички поврзани делови или тридимензионални токени. Како што покажува овој пример, некои поместувалки се претставени со низа меѓусебно поврзани делови. Меѓутоа, механичките распореди обично не се од суштинско значење за решавање на поместувалката, деловите можат да бидат токени што се движат на рамна плоча во согласност со одредени правила.
За разлика од другите видови загатки, поместувалката на лизгачкиот блок забранува подигнување на кој било дел од поместувалката од таблата. Ова правило ги одделува поместувалките со лизгачки елементи од поместувалките што се решаваат со слободно движење на парчињата од сложувалката. Значи, потезите и патеките се отвораат врз основа на секој одигран потег во рамките на дводимензионалните плочи, кои се важни делови во решавањето на поместувалката.
Најстариот тип на лизгачка поместувалка е петнаесетоделната поместувалка, измислена од Ној Чепмен (Noyes Chapman) во 1980 година, а Сем Лојд често лажно си ја припишувал изработката на лизгачката поместувалка од петнаесет дела. Пронајдокот на Чепмен придонел поместувалките да станат исклучително популарни во раните 1980-ти години.
Од 1950 година па сè до 1980-тите, лизгачките поместувалки, кои имале задача да образуваат зборови од букви, биле многу популарни. Овие видови загатки имаат неколку можни решенија.
Петнаесетоделната поместувалка е компјутеризирана и примерите се бесплатно достапни на семрежјето на различни веб-страници. Во прашање е наследник на сложувалката во која поентата е да се формира слика на екранот. Последниот квадрат на поместувалката автоматски ќе се прикаже кога сите други делови на поместувалката ќе бидат правилно распоредени.
ОУ „Коста Рацин“ - Подареш
Коста Рацин — основно училиште во село Подареш, Општина Радовиш.
Ана Михалкова
Ана Никитична Михалкова е руска глумица и модел. Таа е родена на 13 мај 1974 година.
Учествувала во филмовите „Наши“, „Кококо“ и „Распутин“. Од 2002 година, таа ја претставува детската телевизиска програма „Spokoynoy nochi, malyshi!“.
Таа е најстарата ќерка на Никита Михалков.
Каде одат дивите свињи
„Каде одат дивите свињи“ (хрватски: Kuda idu divlje svinje) — хрватска телевизиска серија (во десет епизоди) од 1971 година. Режисер на серијата е Иван Хетрих (Ivan Hetrich), автор на сценариото е Иво Штивичиќ, снимател е Миливој Вижинтин, а сценографијата е дело на Душко Јеричевиќ. Серијата постигнала голем успех кај публиката, а подоцна останала забележана за едно од најголемите достигнувања на хрватската телевизиска продукција.
Улоги
Главните улоги во серијаат ги играат:
Тјаша Станко
Тјаша Станко (родена на ) — словенечка ракометарка, среден бек на Крим и на словенечката женската ракометна репрезентација.
Мисла (Издавачка куќа)
Мисла — македонска издавачка куќа, со седиште во Скопје.
Историјат
Во 1965 година започнала со работа „Мисла“, најпрвин како ревија за култура и уметност, а малку потоа и како издавачка куќа.
Организација и менаџмент
Во 1960-тите, директор на „Мисла“ бил Божин Павловски, главен уредник бил Благоја Лактински, додека уредници биле Драган Јаневски и Ристо Јачев. Во 1990-тите, директор на „Мисла“ бил Ванчо Спасески.
Чатисгар
Чатисгар е сојузна држава во Индија со површина од 135.194 км2 и 20.795.956  жители (сос: 1. јан. 2001). Чатигар настанал 2000. од деловите на Мадја Прадеш, во кој се зборува чатисгарскиот јазик. Раџпур е главен град. Името Чатисгар доаѓа од "чатис" и "гар". што на хинди значи 36 и тврдина, а претставувало 36 кнежевски државички од старите времиња. Се граничи со Мадја Прадеш на североисток, Андра Прадеш на југ, Ориса на исток, Џарканд на североисток и Утар Прадеш на север.
Економија
Градот Корба е место каде се произведува доволно електрична енергија за неколку индиски држави. Тука се наоѓа и голема фабрика за алуминим. Во Чатисгар има и голема челичарница. А рудата на железо ги задоволува и челичрницата во Чатисгар и неколку други индиски држави. Дел од рудата се извезува и во Јапонија.
Најголеми градови
(Спрема пописот од 2001.)
Фокбек (амт)
Фокбек (Fockbek) — општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Фокбек.
Општинската заедница Фокбек се состои од следниве општини:
1101
1101 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1101 година од новата ера, 101. од вториот милениум, 1. од XII век и втора од 1100-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6609 и 6610 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5851 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4861 и 4862 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1854.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1101 година се протега во 3737 и 3738, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3797 и 3798 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1644. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 494 и 495 исламска година.
Блез Сандрар
Блез Сандрар (француски: Blaise Cendrars, роден на во  - починал на  во ) — псевдоним зна француско-швајцарскиот писател и поет Фредерик Луј Созе.
Биографија
Блез Сандрар е роден на во, Швајцарија. Потекнува од буржоаско семејство на протестанти. Тој е писател со значаен придонес во европското модернистичко движење.
На 16 години Фредерик побегнал од дома, и со воз заминал во Москва. Од таму тој го продолжил своето патување со Транссибирскиот воз и пристигнал во Кина. За некое време тој патувал и живеел со Роговин. Тој финансиски се издржувал преку продажба на мали предмети, како одвртувачи, џебни ножеви и слично. На 20 години Блез Сандрар, кој подоцна станал натурализиран Французин, за првпат пристигнал во Франција. Во почетокот тој се занимавал со одгледување на пчели. Потоа тој заминал за Брисел и Лондон. Во Лондон живеел во една соба со еден млад студент - Чарли Чаплин, кој во тоа време исто така се борел за материјална добивка.
Кармен (новела)
„Кармен“ (Carmen) – новела на Проспер Мериме напишана во 1845 година, а издадена во 1847 година. Од неа произлегла истоимената опера со музика на Жорж Бизе, либрето на Анри Мелјак и Лудовик Алеви (1875). Покрај тоа, според неа е снимен филмот The Loves of Carmen од 1948 година, во режија на Чарлс Видор, а со Рита Хејворт во главната улога. „Кармен“ ја обработува темата на трагичната љубов и љубовната љубомора. Главните ликови во новелата се Кармен и Дон Хозе чија страсна љубов за убавата Циганка не е возвратена и тоа го води до убиство на Кармен.
Концепт
Кармен почнува со епиграф на кој е даден цитат на грчки од Паладас, кој Мериме го превел со „Секоја жена е како жолч; но таа има два добри моменти, едниот в кревет, другиот при смртта“. Книгата е поделена во четири глави со нееднаква должина, но приказната за невозможната љубов меѓу Кармен и Дон Хозе е вклучена само во третата глава. Се работи за приказна во приказна, каде основната нарација ја води еден археолог, а вградената Дон Хозе. Случките кои ги раскажува Дон Хозе се постари.
Прва глава
Раскажувачот, еден археолог на пат во Андалузија, при патувањето застанува да се одмори со Антонио, неговиот водач. Тој сретнува човек чиј акцент очигледно не е андалузиски, му понудува пура и двајцата почнуваат разговор. Човекот го придружува до гостилницата. Заради знаците на загриженост кои му ги дава Антонио, раскажувачот си мисли дека е можно дека се работи за разбојник, но нему не му е страв. Откога стигнал во гостилницата дознава дека се работи за Дон Хозе Наваро, разбојник кого го брка власта. За време на оброкот Дон Хозе пее една баскиска песна на мандолина. Во текот на ноќта, раскажувачот се буди и излегува надвор и гледа сенка која минува пред него; тоа е Антонио. Тој ќе го поткаже Дон Хозе за 200 дукати. Раскажувачот го буди Дон Хозе за да го предупреди. Откако му се колни на раскажувачот дека нема да му се одмазди на неговиот водач, Дон Хозе бега за да не биде уапсен. Кога стигнуваат копјаниците, нивниот плен веќе заминал.
Трета глава
Раскажувачот утредента се враќа во затворот и ја дознава целата приказна на Дон Хозе.
Четврта глава
Оваа глава целосно раскинува со претходното раскажување и таа се состои од енциклопедиски опсервации за Циганите, нивниот изглед, нивните обичаи, нивниот јазик. Тоа е враќање на почетниот наративен поглед, со научник во улогата на раскажувач кој го затвора ова експозе на трагичната приказна која ја чул.
Анализа
Во Кармен, Мериме ги меша жанровите на класичната трагедија и пикарскиот роман за да илустрира дека Злото, што е љубовната и опустошувачка страст, која ги тера луѓето да ги преминат нивните граници, да ги избришат сите траги на разум и доблест во нивните души за да извршат дела за осуда и кои ќе го сведат нивниот живот на ништо.
NGC 7714
NGC 7714 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7714 се споменува и како UGC 12699, MCG 0-60-17, MK 538, IRAS 23336+0152, KCPG 587A, CGCG 381-11, VV 51, Arp 284, UM 167, near 16 Psc.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7714 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7714 има привидни димензии од 1,9' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 36 м 14,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 9' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 79°.
Други поделби
Проучување на NGC 7714 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71868. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 585. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 431.
Achyranthes aspera
Achyranthes aspera (вообичаени имиња: плева-цвет, бодлив цвет на плева, ѓаволски камшик, санскрит: अपामार्ग apāmārga) е вид растение од фамилијата Amaranthaceae. Дистрибуиран е низ тропскиот свет. Може да се најде на многу места како воведен вид и обичен плевел. Тоа е инвазивен вид во некои области, вклучително и многу средини на тихоокеанските острови.
Користи
Сокот од ова растение е моќна состојка за мешавина од ѕиден малтер, според Samarāṅgaṇa Sūtradhāra, која е санскритска расправа која се занимава со Śilpaśāstra (хиндуистичките прописи за уметност и градба).
Тоа е едно од 21 лист што се користи во Ganesh Patra Pooja што се прави редовно на денот на Ганеш Чатурти.
Традиционална медицина
A. aspera се користи во народната медицина во земји како Австралија, Индија, и Кенија. Во книгата „Корисни домородни растенија на Австралија “ од 1889 година е запишано дека ова растение било пронајдено „во сите тропски и суптропски региони на стариот свет. Билката се администрира во Индија во случаи на капки. Семето се дава при хидрофобија, и при каснување од змија, како и при офталмија и кожни заболувања. Цветните шилци, намачкани со малку шеќер, се прават апчиња и се даваат внатрешно на луѓето каснати од луди кучиња. Листовите, земени свежи и намалени во каша, се сметаат за добар лек кога се нанесуваат надворешно на каснувања од скорпии. Пепелта на растението дава значителна количина на поташа, која се користи за перење алишта. Цветниот шилец има репутација во Индија (Oude) дека е заштита од скорпии, за кои се верува дека ги парализира. (Друри. )“
Во Утар Прадеш, растението се користи како хербален лек, особено во акушерството и гинекологијата, со намера за лекување на абортус, индукција на породување и постпородилно крварење.
Народот Масаи од Кенија го користи растението медицински за да ги олесни симптомите на маларија.
Хемиски состојки
Achyranthes aspera содржи тритерпеноидни сапонини кои поседуваат олеанолна киселина како агликон. Во Achyranthes aspera се наоѓаат и екдистерон, хормон за митарење инсекти и алкохоли со долг ланец.
Софија Левитина
Софија Левитина била советска и руска глумица.
NGC 5288
NGC 5288 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Шестар, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5288 се споменува и како OCL 910, ESO 97-SC7.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 48 м 45,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -64° 41' 11"".
Други поделби
Проучување на NGC 5288 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 452; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9012. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 703
NGC 703 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 703 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 703 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Цинцар Марко Костиќ
Марко Костиќ, „Цинцар-Марко“ (Долна Белица 1777 - Шабац, 10/22 февруари 1822) бил војвода на Соколската нахија и кнез на шабачка посавина. За време на Првото српско востание особено се истакнал во борбите на Дрина, кај Лозница и во борбите за Шабац. Учествувал во битката кај Мишара. Бил член на српската мисија под команда на руската дунавска војска во Букурешт во 1810 година и принцот Милошевиќ ополномоштен на Конгресот на Виена во 1815 година  каде што се обратил за помош кај рускиот император Александар I. Бил ранет во битката кај Дубље во Второто српско востание. Принцот Милош го назначил за принц на шабачка посавина. Во многу борби бил повреден неколку пати. Починал во Шабац во февруари 1822 година.
Потекло детство и младост
Цинцар-Марко го викале „Цинцар“, но неговото потекло е српско. На почетокот на деветнаесеттиот век, кога Марко дошол во Србија, прекарите често биле составен дел од името. Во населението на градот доминирала грчко-цинчарската култура, наречена „Цинцар“ Марко.
Марко е роден во 1777 година во Долна Белица од неговиот татко Константин, Коста, по кого го добил името Костиќ. Неговото семејство го празнувало Свети Димитрија - Солунски. И денес во Охридско - струшкиот регион во Македонија има неколку стотици староседелци кои го слават Неговото семејствоСвети Димитрија како слава и се декларираат како Срби.
Од Долна Белица која се наоѓа во подножјето на источната страна на планината Јабланица. во близина на Струга, братот на Цинцар-Марко од чичко Цинцар-Јанко Поповиќ (Охрид, 1779 - манастир Раваница, 1833), војвода од Пожаревац и предок на Цинцар-Јанковиќ.
Големиот глувчешки детектив
Големиот глувчешки детектив (The Great Mouse Detective) е американски цртан филм од 1986 година. Ова е 26-тиот долгометражен цртан филм изработен во продукцијата на „компанијата Волт Дизни“.
Цинцар Марко Костиќ
Потекло детство и младост
Поради еден инцидент, семејството на Марко е раселено од Долна Белица. Во Србија дошол околу 1800 година и живеел во Ваљево, се занимавал со трговија.
Цинцар-Марко и Цинцар-Јанко поради нивните прекари често се сметаат за Цинцари, иако семејната традиција е експлицитно од српско потекло, па дури и во првите житија од 19 век не се споменуваат како Цинцари. Класификацијата на Цинчар Јанко и Цинчар Марко во Цинкаре е последица на политички околности кои немаат врска со нив.
Почетокот на Првото српско востание и борбата во Западна Србија
Од самиот почеток на востанието во Ваљевската област во 1804 до 1812 година, кога бил назначен за војвода во Сокол, Цинцар-Марко се борел на бојното поле Дрина, бранејќи ја западната граница на Србија. До 1806 година се борел со Ненадовиќ и често заедно со Цинцар-Јанко, а од битката кај Мишар во 1806 година бил со Караѓорѓе. Како командант на доброволците „беџари“, Марко учествувал во опсадата и нападот на Шабац на 14/26 јуни 1806 година. Опишувајќи го овој напад на тврдината Шабац, отец Матеја Ненадовиќ зборува за Цинцар-Марко, кој со своите луѓе упаднал низ градската порта: „. . . Цинчар Марко (Костиќ) од Јалија, најдобриот јунак, решил да нападне на долната капија со сто бејари“.
Марко командувал со Бејарите, кои, за разлика од поголемиот дел од српската војска врзани за нивните семејства и домови, биле млади „момчиња“, често со српско потекло, земале плата и како постојана војска постојано биле под оружје.
Битката кај Мишара, Лозница и битките во западна Србија
Цинцар-Марко учествувал заедно со Цинчар-Јанко во битката кај Мишара на 1 август / 14 август 1806 година. Ноќта пред главната битка учествувал на состанокот на командата на српската војска во ровот на Мисара.
Цинцар-Марко особено се истакнал во една од битките на Лозница. Милан Милиќевиќ велел дека Цинцар-Марко „во борбата со некој Турчин“. . . ) се зборувало како за некое чудо“.
Нема информации кога бил со рударскиот војвода Милан Обреновиќ, во тоа време единствениот од најверните соработници на Караѓорѓе. Цинцар-Марко умрел до смртта на Милан во 1810 година постојано со него.
Дипломатска мисија во Букурешт 1810 година
Цинцар-Марко бил заедно со Милан Обреновиќ во српската делегација која во 1810 г. во Букурешт под команда на руската Дунавска армија.
Соборот одржан во Белград во ноември и декември 1809 година поминал на 2/14. Декември, со донесување на одлуката за испраќање делегација во Русија, во која како шеф на делегацијата се војводата Миленко Стојковиќ, односно „првиот заменик“, војводата Милан Обреновиќ, архимандритот Хаџи-Мелентије Стефановиќ и Младен Грујовиќ. Меѓутоа, делегацијата не отишла во Санкт Петербург да ги прими рускиот цар Александар како што било планирано, туку останале прво во Крајова, а потоа во седиштето на Руската команда на Дунав во Букурешт, која ја замениле во текот на 1810 година. Тројцата команданти и генералот принц Петар Иванович Баграцијан (1809), генералниот гроф Николај Иванович Каменски (1810) и фелдмаршалот принцот Михаил Иларионович Голеншчев-Кутузов (1810-1812).
Едно од барањата на српската делегација во Букурешт била руските гарнизони да влезат во сите утврдувања во Србија.
Милан Обреновиќ од Букурешт, за време на руската офанзива во Србија, одржувал врска со епископот Петар I Петровиќ Његош во име на Караѓорѓе.
Цинцар-Марко бил погоден за заминување во странство, бидејќи, меѓу другото, зборувал и неколку странски јазици.
Во Букурешт 16/28. декември 1810 година. Починал војводата Милан Обреновиќ. По смртта на Милан, Марко се вратил во Србија.
Соколски војвода
Во летото 1812 г. До Краѓорѓе пристигнале поплаки од соколските кметови против војводата од Соколската Нахија, Петар Николајевиќ Молер, кои Караѓорѓе ги препратил до Управниот совет за да се утврди дали постои негова вина. Големиот суд за време на пресметката со обвинителите утврдил неколку тешки прекршоци, поради што Молер бил приведен.
Откако Караѓорѓе го разрешил Петар Николајевиќ Молер, тој го назначил за војвода на Соколската нахија на 17/28 јули 1812 година. Цинцар-Марко. Седиштето на нахијата и командно место бил ровот Бауриќ.
Тешко достапно и добро укрепено седиште на Соколската Нахија, Србите не успеале да го освојат градот Соко, поради што го држеле под постојана опсада. Наместо Соко-град, изградено е утврдување за новото седиште на Соколскиот округ, Бауричкиот ров, кој се наоѓа на истиот рид (797), под каменот Немиќ. Ровот го изградил војводата Петар Николајевиќ Молер во 1806 година, а ги контролирал и долините Дрина и Љубовиџан. Седиштето на соколскиот судија, судот и менсуланата - пошта биле во ровот на Бауриќ. Имало и други згради и објекти и се споменува поголема кафана на првиот кат. Имало и затворска зграда.
Граничната соколска нахија била систем на утврдувања, ровови, за одбрана и напад на источна Босна. Во кругот опишан околу Сокол, со пречник од дваесет и пет километри, имало триесет и осум ровови, што најелоквентно говори за важноста на Сокол и овие области и секторот на Дринскиот фронт. Низ овој крај воделе патиштата на турските упади од Сребреница и Зворник до Сокол и понатаму кон Ваљево и Белград. Патиштата претежно воделе низ планинско земјиште каде што позициите биле погодни за одбрана.
За време на турската офанзива од 1813 г. Цинцар-Марко се борел во месноста Сокол Нахија.
Пополномоштеник на принцот Милошевиќ на Конгресот во Виена
По завршувањето на востанието од 1813 г. Марко, како и повеќето војводи, прво се преселил во Срем, каде што поминал извесно време во карантин.
Во времето на Виенскиот конгрес, кога Второто српско востание веќе многу напредувало, кнезот Милош преку својот адвокат Цинцар-Марко Костиќ се обратил за помош кај рускиот император Александар I. Барањето на Милошевиќ било исполнето, а руската интервенција во голема мера придонела за поволниот крај на Второто востание при воспоставувањето на српската автономија, чиј водач бил кнезот Милош. Рускиот амбасадор Барон Строгонов вложил многу труд за да ги уреди работите во најдобар интерес на Србите и нивните лидери. Од преписката меѓу пратеникот и Милош и другите документи, јасно се гледа колку било внимателно и вредно да се земе Строгонов за Србите. Понатаму, посредник меѓу руската амбасада и Милош бил агентот на Милош, Михаило Герман. Од семејната традиција е познато дека Цинцар-Марко бил забележан како претставник на Србија.
Второ српско востание
Во Второто српско востание Цинцар-Марко учествувал во битката кај Дубље, каде што бил ранет. Раните биле потешки и долго време да закрепне од нив.
Принцот од Шабачка Посавина
Во 1815 година, по склучувањето договор со Марашли-али-паша, кнезот Милош се вклучил во организацијата на управата во Србија. Тој го назначил Марко за кнез на Шабачка Посавина, со седиште во Шабац. Цинцар-Марко бил кнез на Шабац до неговата смрт во 1822 година на 45-годишна возраст. Неколку пати бил ранет во бројни борби, на телото имал 17 рани.
Цинчар-Марко е погребан на старите шабачки гробишта. Сто години по неговата смрт, неговиот правнук д-р Александар Цинцар-Марковиќ, амбасадор и министер, го преселил неговиот гроб на друго место во Шабац.
Цинцар-Марко починал млад. Не е зачуван ниту еден негов портрет. Неговото оружје и личните работи биле чувани во семејството до Првата светска војна, кога биле конфискувани од австроунгарските власти за време на окупацијата на Белград. Александар Цинцар-Марковиќ се обидувал да ги најде работите на Цинцар-Марко во Виена. Неговата надгробна плоча е од 1939 година, пренесен е од старите гробишта во музејот на читална.
Семејство и потомство
Бидејќи таткото на Цинцар-Марко се викал Константин-Коста, неговото презиме било Костиќ. Неговите деца подоцна го усвоиле презимето Цинцар-Марковиќ. Вујкото на Цинцар-Марко бил протоереј охридски, а вујко на неговиот брат бил Цинцар-Јанко, војводата од Пожаревац. И Марко и Јанко по пристигнувањето во Србија живееле во Ваљево. Цинцар-Марко е предок на Цинчар-Марковиќ, а Цинцар-Јанко Цинцар-Јанковиќ. Презимињата Цинцар-Марковиќ и Цинцар-Јанковиќ често се мешаат во написите во весниците, историските списи, а понекогаш и во судските документи.
Цинцар-Марко имале три деца, два сина Коста и Милан и ќерката Елена. Својот син Коста го именувал по татко му, а Милан по рударскиот војвода Милан Обреновиќ. Марко со семејството живеел во Шабац, каде што бил шабачки кнез, односно Шабачка Посавина.
Внукот на Цинцар-Марко, полковникот Марко Цинцар-Марковиќ, бил командант на целата српска жандармерија. Но, во тензична атмосфера во времето на бракот на кралот Александар Обреновиќ со Драга Машин, револтиран од одлуката на кралот, напишал неколку хумористични песни во кои ја критикувал кралицата Драга, што било откриено, па бил сменет од функцијата и приведен. Правнук на Цинцар-Марко, син на полковникот Марко Цинцар-Марковиќ, е д-р Александар Цинцар-Марковиќ, последниот министер за надворешни работи на Кралството Југославија. Александар Цинцар-Марковиќ бил оженет со Идалија Зервос, Грќинка, немале деца. Тој имал уште еден брат Љубомир Цинцар-Марковиќ, кој бил питомец на Воената академија, а починал од пад од коњ, како и сестрите Јелица и Зора.
Внук на војводата Цинцар-Марко, син на полковникот Коста Цинцар-Марковиќ, окружен началник, бил генерал Димитрија Цинцар-Марковиќ. Генерал Димитрије Цинчар-Марковиќ  (Шабац, 25 август / 6 септември 1849 година - Белград, 29 мај / 11 јуни 1903 година) Претседател на Советот на министри (Владата) на Кралството Србија од 7/20 ноември 1902 година  до 29/11 мај. Јуни 1903 година, командант на активната армија, началник на Генералштабот, началник на команда на активната армија, сенатор во тогашното дводомно собрание, професор по историја на воени вештини и стратегија на Воената академија. Генералот Цинцар-Марковиќ е убиен во мајскиот пуч на 29 мај / 11 јуни 1903 година.
Генералот Димитрије Цинцар-Марковиќ бил во брак со Марија Маргетиќ, ќерка на Илија Маргетиќ, министер за финансии на Кнежевството Србија 1879-1880 година. и Анѓелија Новаковиќ, ќерка на протоереј-ставрофор Илија Новаковиќ (1813-1885), дворски свештеник, свештеник на кнезот Михаило, белградски округ и воен свештеник, член на соборот Свети Андреј, чија сестра била познатата добродетелката Марија Миливојевиќ.
Братот на вујкото на Цинцар-Марко Цинчар-Јанко синови му биле полковник Ѓорѓе Цинцар-Јанковиќ, окружен началник, потполковник Љубомир Цинцар-Јанковиќ, командант на Шабац, и внуците Тома Цинцар-Цинцар-Јанковиќ, градски совет, управител 1865 -1946) градие1, филантропот Велимир Тодоровиќ, кој е и правнук на принцот Теодосиј Орашачки, министер за внатрешни работи во последната влада на кралот Александар Обреновиќ и сенатор во тогашното дводомно Собрание, а ранет во мајскиот преврат во 1903 година. Босиљка Јаниќ, белградска милионерка и голема добротворка.
ОУ „Кочо Рацин“ - Блатец
Кочо Рацин — основно училиште во Блатец, Општина Виница. .
IC 1871
IC 1871 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1871 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 15,1 m/лм2. IC 1871 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 49,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 46' 22".
Други поделби
Проучување на IC 1871 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1675869.
Три Хил
Три Хил (One Tree Hill) е американска тинејџерска, младинско возрасна телевизиска драма создадена од Марк Швон, со првата епизода емитувана на 23 септември 2003 на The WB Television Network. По нејзината трета сезона, The WB се соединува со UPN за да ја создадат The CW Television Network, и заклучно со 27 септември 2006 мрежата е службен емитувач на серијата во САД. На 25 февруари 2009 The CW ја обновува серијата за седма сезона. Дејството во серијата се случува во измисленото гратче Три Хил во Северна Каролина и првобитно ги следи животите на двајца полубраќа, Лукас Скот (Чед Мајкл Мари) и Нејтан Скот (Џејмс Лаферти). Нивната врска варира од бездушни непријатели до грижливи браќа, а кошаркарската драма, како и романсите на браќата со женските ликови, се исто така значајни елементи во серијата. Првите четири сезони на серијата се фокусираат на средношколските години на ликовите. Со почетокот на петтата сезона, Швон решава да прескокне четири години од времето на случување, покажувајќи ги нивните животи по факултет. Седмата сезона исто така ќе се помести една година во иднината.
Првобитно песната „I Don't Want to Be“ од Гавин ДиГро е поврзана со отворачката шпица, свирејќи во позадината. Темата е отфрлена од отворчката шпица во петтата сезона и оттогаш шпицата е составена само од насловот испишан на црна позадина. Ентериерните сцени на серијата се снимаат во студијата EUE/Screen Gems во Вилмингтон, Северна Каролина, а екстериерните во и околу Вилмингтон.
Серијата има просечни рејтинзи, каде втората сезона има највисок рејтинг, достигнувајќи 4.3 милиони гледачи неделно и има добиено неколку награди Избор на тинејџерите. Тековно, пет сезони од Три Хил се достапни на DVD во регионите 1, 2 и 4, со шестата најавена за издавање во 2009. На 12 мај 2009, беше потврдено дека Чед Мајкл Мари и Хилари Бартон нема да се вратат во седмата сезона, иако нивните ликови се едни од поглавните протагонисти низ серијата.
Име и идеја
Швон го именувал градот „Три Хил“ бидејќи додека ја пишувал идејата за серијата го слушал албумот The Joshua Tree од U2. Серијата требала да се вика Нељубезноста на Рејвенс додека телевизијата нè го замолила Швон да го промени. Рејвенс ја правело серијата како да е повеќе центрирана околу спорт и гледајќи ги воведните напомени за Девојките Гилмор, серија со голема женска публика, било подобро да се промени името и да се одбере универзално за да се привлече доволна публика. Затоа Швон го променил името во Три Хил. На почетокот на серијата, обожаватели на серијата често го прашувале Швон зошто серијата се вика One Tree Hill кога името на градот е само Три Хил. Прашањето е одговорено кога Карен му кажува на Лукас во последната епизода од првата сезона: „Има само еден Три Хил - и тој е твојот дом". 1, Три Хил е исто така и адресата на средното училиште Три Хил. Кај нас и во поголемиот дел од државите кои ја емитуваат серијата името е едноставно Три Хил и нема дојдено до никакви забуни.
Формат на епизоди
Епизодите следат обична структура. Епизодата најчесто започнува со прикажување на настаните од минатите епизоди кои имаат врска со одредената епизода, но ова понекогаш е изоставено за да се зголеми траењето на епизодата. За време на првите четири сезони, најавната шпица е пуштана веднаш по прикажувањето на настаните од минатите епизоди или по првите неколку сцени. Секогаш кога некоја епизода прикажува насилни или пречувствителни елементи или кога времетраењето на таа епизода е поголемо од определеното време, нема најавна шпица туку само One Tree Hill напишано на црна позадина. Со почетокот на петтата сезона, најавната шпица е целосно отфрлена и секоја епизода е прикажана со името на серијата напишано на црна позадина.
Македонски таен револуционерен комитет
Македонски таен револуционерен комитет (МТРК), Женевска група или Македонски револуционери-терористи била анархистичка револуционерна организација од крајот на XIX и почетокот на XX век, основана со цел ослободување на Македонија и Одринско.
Корени
Организатори на овој кружок биле Михаил Герџиков и Петар Манџуков. Тие биле под влијание на Нихилизмот и руското народништво.
Поради недостаток на средства тие двајца се одлучиле да организираат грабеж од своите најблиски, го украле орденот на Натанаил Кучевишки како и скапоцен прстен од мајката на Герџиков. Меѓутоа, биле откриени и биле исклучени од гимназијата, а пловдиската група била растурена. Во Казанлак, каде Герџиков и Манџуков го продолжиле своето образование, групата била оновена.
Основање
Поголемиот дел од членовите на оваа група во 1897 година се нашле на студии во Женева. Меѓу нив се нашле: Михаил Герџиков, Петар Манџуков, Јордан Колчев, Димитар Општински, Димо Николов, Димитар Ганчев, Григор Дочев и други, а подоцна им се придружил и Славе Мерџанов. Таму тие стапиле во контакт со руските револуционери и под нивно влијание се формирале како анархисти. Тогаш се преземени и конкретни мерки за оформување на една организација. Имено тие започнале со издавањето на еден весник Отм’штение (Одмазда) со поднаслов: Орган на македонските револуционери-терористи и се формирале како Македонски таен револуционерен комитет (МТРК).
Програма
Во февруари 1897 година тие издале еден Апел кој бил растурен меѓу македонската емиграција во Бугарија и тамошните дипломатски претставници. Во самиот Апел се наоѓала и Програмата за која се залагале овие млади идеалисти. Во Програмата која била дел од самиот Апел било истакнато дека:
Уставот на МТРК
Уставот на Македонскиот таен револуционерен комитет, составен и објавен заедно со Програмата и Апелот, на прегнантен начин ги изразува раководните принципи, карактерот и намената на МТРК.
''чл. 1 од Уставот на МТРК се истакнува дека МТРК треба во прв ред да ја подготви и доврши револуцијата во Македонија со сите можни средства за конечно ослободување на македонскиот народ и истовремено да работи за „неговото економско, класно разбудување“ е мошне убедливо сведоштво за рефлектирањето на социјалистичките идеи кај основачите на МТРК. За целосно посветување на ослободителното дело се бараше членовите на МТРК да бидат лишени од секакво чувство и помисла за сопственост и се’ што имаат („ум, сили, живот и имот“) да му припаѓа на Комитетот и на светиот револуционерен потфат. Во распоредбата на Уставот за можноста МТРК да се снабдува со финансиски средства - пари, употребувајќи начини што тој ги наоѓа за „најдобри и целесообразни“ е изразено во зачеточен вид сфаќањето што подоцна ќе се среќава во практиката на некои револуционерни дејци во Македонија да не се избегнуваат грабнувања и други насилни методи за доаѓање до пари за потребите на ослободителното дело или за извршување одредени покрупни акции.''
Дејност
Во мај 1899 година во Букурешт, МТРК започнал преговори со тамошниот Албански комитет за кревање на едно албанско-македонско востание. Преговорите биле неуспешни, меѓутоа во зимата 1899 година бил откриен еден повик, печатен во Софија, а потпишан од МТРК, станувало збор за циркулар испратен до водачите на комитетите (месни).
Во овој циркулар било истакнато дека по критското прашање на ред е македонското прашање, била истакната потребата од кревање на едно востание во престојната пролет, а било истакнато дека МТРК склучил спогодба со Албанскиот револуционерен комитет во Букурешт.
Според оваа спогодба Албанците и Македонците требало да кренат востание, најпрво Албанците требало да го убијат султанот, а потоа требало да се крене цела Албанија. Востанието во Македонија требало да започне во оние делови кои гравитирале кон Албанија, за да имаат сигурна позадина и потоа да се тргнело кон останатите краишта во Македонија.
Според планот востанието требало да ја принуди Европа да интервенира и да го реши македонското прашање. Повикот за востание коинцидирал со доаѓањето на Петар Манџуков во Скопје. Според Политическа свобода Манџуков со:
Во јануари 1899 година во Скопје Манџуков бил откриен и уапсен од турските власти. Против него бил поведен судски процес од тежок политички карактер, бил осуден на доживотен затвор но потоа бил ослободен.
За да се реализира зацртаната програма биле потребни финансии и затоа со ждрепка бил извлечен Григор Дочев кој требало да замине за Бугарија за да обезбеди пари. Меѓутоа тој не успеал и затоа таму биле испратени Михаил Герџиков и Славе Мерџанов, а Дочев при првата средба со нив се самоубил поради неисполнетиот ангажман.
Геџиков и Мерџанов успеале да го придобијат поштенскиот службеник Стефан Махов и со негова помош, преку фалсификувани чекови да добијат околу 5.000 лева, а со тие пари Славе Мерџанов заминал за Македонија.
Во 1898 година Герџиков заминал за Македонија и станал учител во Битола, каде имал средба со Гоце Делчев. По овој состанок започнале преговорите помеѓу двете организации и како резултат од нив дошло до самораспуштање на МТРК, а поголемиот дел од дејците се влеале во Македонската револуционерна организација и Македонскиот комитет, додека Слави Мерџанов и Петар Манџуков решиле да дејствуваат самостојно и, меѓу другото, ги формирале Гемиџиите.
Значење
МТРК не постигнал големи резултати со својата дејност, но оставил силна трага врз македонското револуционерно движење. Тој бил плод на млади нетрпеливи револуционерни индивидуалисти, желни за брзи резултати. Овој Комитет ја поставил идејната основа на Гемиџиите и влијаел врз нивната дејност.
Јорданка Фулон-Христова
Јорданка Фулон-Христова (р. во ) — основоположник на наставата по македонски јазик, литература и цивилизација во Националниот институт за ориентални јазици и цивилизации (INALCO, Сорбона III) во Париз.
По дипломирањето на Филозофскиот факултет (група романистика) во Скопје, од 1956 година се преселува во Франција и во 1960 година во Париз завршува и славистика (руски јазик). Од следната година ги води вежбите по српско-хрватски јазик, а од 1973 година паралелно и Лекторатот по македонски јазик. По магистрирањето и докторирањето ја воведува и предметната настава по македонски јазик, литература и цивилизација во INALCO што ја води сѐ до пензионирањето (1996). Покрај одделните статии во зборници и списанија, д-р Фулон-Христова има објавено и три значајни одделни македонистички публикации: „Les modes de narration en macйdonien“ (1995), „Grammaire pratique du macйdonien“ (1998) и „''Macйdonien expres. Guide de conversation. Les premiers mots utiles. Renseignements pratiques. Civilisations. Notions de grammaire''“ (2006).