cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
707
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6215 и 6216 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5457 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4467 и 4468 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1460.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 707 година се протега во 3343 и 3344, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3403 и 3404 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1250. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 88 и 89 исламска година.
Геострофни струи
Геострофна струја е океанска струја во која силата на градиентот на притисокот е избалансирана со Кориолисовиот ефект. Насоката на геострофичниот тек е паралелна со изобарите, со високиот притисок десно од протокот на северната полутопка и високиот притисок лево на јужната полутопка. Овој концепт е познат од временските мапи, чии изобари го покажуваат правецот на геострофниот тек во атмосферата. Геострофниот тек може да биде или баротропен или бароклиничен. Геострофната струја може да се смета и како ротирачки бран на плитка вода со честота од нула. Принципот на геострофија е корисен за океанографите бидејќи им овозможува да заклучат океански струи од мерењата на висината на површината на морето (со комбинирана сателитска височина и гравиметрија) или од вертикалните профили на густината на морската вода земени од бродови или автономни пловци. Главните струи на светските океани, како што се Голфската струја, струјата Курошио, струјата Игленортската и кружната струја на Антарктикот, се приближно во геострофна рамнотежа и се примери за геострофни струи.
Едноставно објаснување
Морската вода природно има тенденција да се движи од регион со висок притисок (или високо морско ниво) во регион со низок притисок (или ниско ниво на морето). Силата што ја турка водата кон регионот со низок притисок се нарекува сила на градиент на притисок. Во геострофичниот тек, наместо водата да се движи од регион со висок притисок (или високо морско ниво) во регион со низок притисок (или ниско ниво на морето), таа се движи по линиите со еднаков притисок (изобари). Ова се случува затоа што Земјата ротира. Вртењето на земјата резултира со „сила“ што се чувствува од водата што се движи од високо кон ниско, позната како Кориолисова сила. Кориолисовата сила делува под прав агол на протокот и кога ја балансира силата на градиентот на притисокот, добиениот тек е познат како геострофен.
Како што е наведено погоре, насоката на протокот е со високиот притисок десно од протокот во северната полутопка и високиот притисок лево во јужната полутопка. Насоката на протокот зависи од полутопката, бидејќи насоката на Кориолисовата сила е спротивна во различните полутопки.
Формулација
Геострофните равенки се поедноставена форма на равенките Навиер-Стоукс во ротирачка референтна рамка. Особено, се претпоставува дека нема забрзување (стабилна состојба), дека нема вискозност и дека притисокот е хидростатички. Резултирачката рамнотежа е (Гил, 1982):
каде f е параметарот Кориолис, \rho е густината, p е притисокот и u,v се брзините во x,y -насоки соодветно.
Едно посебно својство на геострофните равенки е тоа што тие ја задоволуваат верзијата на стабилна состојба на равенката за континуитет. Тоа е:
Ротирачки бранови со нулта честота
Равенките што го регулираат линеарниот, ротирачки бран на плитка вода се:
Претпоставката за стабилна состојба направена погоре (без забрзување) е:
Алтернативно, можеме да претпоставиме брановидна, периодична, зависност во времето:
Во овој случај, ако поставиме \omega = 0, се вративме на геострофичките равенки погоре. Така, геострофната струја може да се замисли како ротирачки бран на плитка вода со честота од нула.
Список на државни водачи во 1283 година
Ова е список на државни водачи во 283 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Крвије
Крвије — село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Селска населба од збиен тип, во подножјето (154 метри) на источните падини на гредата Сопот, 9 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 1.099 хектари. Според традицијата, Крвије, Добрње и Лопушник биле седмото село кое се наоѓало на Селишт меѓу Крвије и Добрње. Во втората половина на 18 век била поделена на три денешни населби. Името Крвија се споменува во 1820 година (36 куќи) и во 1928 година (159 домови и 830 жители).
Тановница е српска (слави Ѓурѓовден, Св. Тома, Св. Сава, Св. Јован, Петковиќ, Ѓурѓиќ, Св. Аранѓела, Митровден, Свети Никола, Св. Лука итн.; заветот на Св. Троица), но има потекло од Косово, од Тимочка Краина и Стига.
Наводи
44.31556°N, 21.38306°W
Филис Чин
Филис Чин (Phyllis Chinn; родена Цвајг, р. ) е американска математичарка, која е професор по математика, женски студии и наставна подготовка на Државниот универзитет Хамболт во Калифорнија. Нејзините публикации се однесуваат на теоријата на графиците, математичкото образование и историјата на жените во математиката.
Образование и кариера
Чин е родена во Рочестер, Њујорк, а дипломирала во 1962 година на Универзитетот Брендис. Докторирала во 1969 година, на Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, со дисертација за графички изоморфизам, под надзор на Пол Кели. Таа предавала на Државниот Колеџ Таусон, на училиштето за обука на наставници во Мериленд, од 1969 до 1975 година, а во 1974 година таму добила канцеларија, пред да се пресели во округот Хамболт. Во времето кога се приклучила на Државниот факултет во Хамболт, таа била првиот женски професор по математика таму; единствениот друг женски професор по науки бил биолог.
Во 1997 година станала претседател на одделот за математика во Хамболт.
Придонеси
Чин има напишано многу цитирана работа во врска со пропусниот опсег на графикот, доминантните множества, како и пропусниот опсег.
Чин е исто така страствен жонглер, а основала и клуб за жонглирање во Државата Хамболт во 1980-тите години.
Хорнебург (општинска заедница)
Хорнебург (Horneburg) — општинска заедница во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Хорнебург.
Општинската заедница Хорнебург се состои од следниве општини:
Самовила
Самовилите се суштества застапени во митологијата и во фолклорот, и тоа со различно значење. Понекогаш, самовила означува магично суштество, вклучувајќи гоблини или џуџиња, а друг пат означува конкретна форма на духовно суштество.
Етимологија на зборот самовила во европските јазици
Англискиот израз за зборот самовила потекнува од старо-англискиот јазик “faerie” директна позајмица од старофранцускиот јазик “faerie” (современ француски féerie) што означува земја, кралство или карактеристична активност (односно волшепство) на легендарните луѓе на фолклорот и романсата нарекувани (во Франција) faie, збор кој потекнува од латинскиот збор fata.
На италијански зборот е fata, на португалски е fada, а на шпански hada, со ист латински корен. На бугарски јазик, зборот самовила ја усвоил старата латинска етимологија па самовила се нарекува феј.
Зборот fata иако во романските јазици станал именка од женски род, на почетокот бил од средниот род - односно ‘’fatum’’ што пак е партицип од глаголот fari (зборува). Оттука, нешто што се зборува, одлука, указ или пророштво, предвидување), односно судбина, верба. Се употребувал како еквивалент на грчкото “Μοῖραι” односно Мојри - персонифицирани самовили кои одлучуваат за текот и за крајот на човековиот живот. Faie (односно, самовила) во современиот англиски јазик станало “Fairy” додека на модерен француски јазик, тоа е “Fée”.
Особености
Фолклорот во најголем дел со самовилите се осврнува на заштитата од нивната пакост со предмети како ладно железо (железото за самовилите е како отров и тие се плашат да му пријдат) или амајлии од оскоруша и разни тревки, а најдобро е избегнувањето на местата познати како нивна територија. Особено во фолклорот се објаснува како да се спречат самовилите да не ги крадат и заменуваат бебињата, а и грабнувањето на постарите луѓе исто така. Во многу народни приказни се раскажува за самовилите и тие се појавуваат од средновековните бајки, па сè до Викторијанското доба како и до ден денес во современата литература.
Иако во совремeната култура се отсликани како млади понекогаш крилести човековидни суштества од мал раст, претходно биле отсликувани многу поразлично како високи светли ангелски суштества или ниски волшебни тролови.
Ситните самовили од еден или друг вид се забележани уште од вековите, но се појавуваат напоредно со оние со човечка големина - овие пак се отсликувани во висина од најмали до големина на дете. Иако мали, моќта на овие самовили може да биде неизмерна и не зависи од нивната големина воопшто. Крилата пак иако чести во Викторијанско доба и во сегашната уметност, се реткост во фолклорот, тие во фолклорот обично летале со помош на магија или на грбот на птиците, додека пак во денешно време тие се отсликани со крилја од различни инсекти и пеперугасти крилја. Различни животни се отсликани како самовили најчесто поради менувањето на формите и облиците, способност што ја имаат самовилите. Како во случајот со луѓето фоки (selkie) или некои видови на митолошки црни кучиња.
Народни верувања за потеклото на самовилите
Едно народно верување вели дека тие се мртви или поткласа на мртовци. Ирското banshee или Шкотскиот bean што всушност и двете означуваат самовила понекогаш се опишуваат како духови. Во една бајка се објаснува за некој човек грабнат од самовили дека секогаш кога подобро ќе се загледал во самовилите една од нив личела на негова сосетка која била мртва. Ова се најчестите објаснувања на оние кои верувале во самовили, иако многу од информаторите ги изјаснувале своите ставови со двоумење.
Друго гледање пак тврди дека самовилите биле интелигентни суштества, кои се разликуваат од луѓето и ангелите. Во алхемијата се одразени особено како својствени суштества како џуџиња и силфи (вита девојка/жена). Ова не е вообичаено во фолклорот, но пронајдени се делови каде што се објаснуваат самовилите како „воздушни духови“.
Трето верување е тоа дека тие се еден вид на „деградирани“ ангели. Една народна приказна вели кога ангелите се побуниле, Господ наредил да се затворат портите, тие што се нашле во рајот останале ангели, оние во пеколот станале ѓаволи (демони), а оние фатени во средината станале самовили. Други пак тврдат дека тие биле исфрлени од рајот, бидејќи не биле доволно добри, но и дека не биле доволно зли за да се најдат во пеколот. Ова објаснува дека тие мора да платат данок на пеколот. Како паднати ангели, а сепак нецелосни ѓаволи тие се гледани како поданици на ѓаволот. Постои сличен концепт и во персиската митологија.
Четврто верување е дека самовилите се целосно ѓаволи, ова верување стана сè попопуларно со ширењето на пуританизмот. Веселиот гоблин некогаш пријатен домашен дух, стана зол гоблин. Занимавањето со самовили тогаш се сметало за вештерство и било казнувано. Оградувајќи се од таквото зло покажува зошто Оберон во ‘’Сонот на летната ноќ’’ ниту тој ниту неговиот суд не се плаши од црковните ѕвона.
Верувањето во нивната ангелска форма е помалку застапено отколку тезата дека се мртви, но сепак се пронаоѓа, особено во теозофиските кругови. Информаторите кои ја опишувале нивната природа понекогаш се држеле до аспектите од третото и четвртото верување заедно или набљудувале дека темата е веќе разрешена.
Најмалку застапено е верувањето дека самовилите се всушност луѓе. Една народна бајка раскажува за тоа како некоја жена скрила неколку од своите деца од Бога, но подоцна попусто ги барала тие се претвориле во скриените луѓе, самовили. Ова е паралелно со поразвиената бајка за скандинавската хулдра.
Бебешка смеа
Приказна за потеклото на самовилите се појавува во поглавјето за Петар Пан од романот на Џ.М. Бери од 1902 година „Малата бела птица“ и е вметнато во неговите последни дела за ликот. Бери напишал, „кога првото бебе се насмеа за првпат, неговата насмевка се распрсна на милион парчиња и сите тие избегаа надвор”, тоа беше почетокот на самовилите.
Пагански божества
Многу од ирските приказни се однесуваат на суштествата како самовили, иако во древни времиња тие биле сметани за богови и божици.
Скриените луѓе
Една честа тема пронајдена кај Келтите објаснува за раса на ситни луѓе коишто биле приморани да се кријат од освојувачи. Тие се гледани како друга раса или моќни духови, и се верувало дека живеат во друг свет за којшто се објаснувало дека постои под земјата, во скриените ридови (мноштво од нив древни гробници) или преку западното море. Во една стара келтска бајка се објаснува дека самовилите се бесмртни суштества кои живеат во древните пештери и скривалишта.
Некои археолози од 19 век мислеле дека пронашле подземни соби во Оркнинските острови кои биле слични на земјата на џуџињата во Childe Rowland во народниот фолклор кременски глави од стрели од каменото доба придонесоа за самовилите како „џуџесто оружје„ стравот од железо на самовилите придонесе за освојувачите да имаат железни оружја, додека жителите имале само кремен и биле лесно поразувани во физичка пресметка. Нивната зелена облека и подземните домови се одразувале на нивната потреба да се скријат и камуфлираат од напаѓачите а употребата на магии неопходна вештина за поразување на оние се супериорно оружје. Во Викторијанските верувања на еволуцијата, канибализмот помеѓу троловите придонесува за сеќавање на дивјачки раси, сè уште практикуван и покрај „надмоќни„ раси кои го напуштиле. Селките опишани во бајките како луѓе фоки со моќ за менување форми и облици се запаметени како примитивци кои патувале со кајаци. Африканските пигмејци се ставени како пример за раса која постоела порано низ широка територија но се разретчиле и станале полу митолошки суштества под влијание на други племиња и раси.
Христијанизирани пагански божества
Друга теорија тврди дека самовилите првенствено се обожувани како богови, но со почетокот на христијанството тие живееле со намалено ниво на моќ, во народното верување во ова време, самовилите од страна на црквата се третирани како „зли„ суштества. Многу суштества опишани како божества во постарите бајки се опишани како самовили во поновите записи. Викторијанското објаснување на митологијата коешто ги смета сите богови како метафора за природните случувања кои се сфаќале буквално, ги објаснува како метафори на ноќното небо и ѕвезди. Според оваа теорија на самовилите им се давани концепти на природни особини и апстрактни дефиниции како „љубов„ и „победа„ во пантеон во одредена форма на анимистично природно обожување, реконструирано во религијата на Древна западна европа.
Духови на мртвите
Трета теорија тврди дека самовилите се фолклорно верување што се однесува на мртвите. Ова забележува многу чести точки на верување како што истите легенди се раскажуваат за духови и самовили, Сидот всушност е гробница и дека е опасно да се јаде храна во Хадот и Земјата на самовилите и дека и мртвите и самовилите живеат под земја.
Класификација
Во шкотскиот фолклор самовилите се делат на Seelie Court добротворни (но сепак опасни) и Unseelie Court, злобни пакосни самовили, додека првите си играле со луѓето но не ги повредувале, вторите уживале во нанесувањето на болка врз луѓето.
Групни самовили – ова се однесува на оние самовили кои патувале во групи и било можно да оформат некое свое живеалиште на местото каде ќе застанеле. За самовилите обично постои поширок контекст на сфаќања, а поимот вклучува различни видови на митолошки суштества, најчесто од келтско потекло, но се користи и за слични видови, како на пример џуџиња кои не се мешаат со други од својот вид.
Практични верувања и заштита
Како суштества што човек може да ги сретне за самовилите се знаело за нивната беља и пакост. Некои шеги им се припишувале ним, како на пример ја мотале косата на оние кои спијат во локни, краделе мали предмети или насочувале патници на погрешен пат, но во целост безопасни. Но исто и далеку поопасни случи им се припишувале како на пример ненадејна смрт или заразување (туберкулоза) или пак ги терале младите момци и девојки цела вечер да играат при што не им давале одмор или го јавале добитокот во текот на ноќта па некој добиток може и умирал наутро.
Како последица практичното размислување за самовилите е нормално совет да се избегнуваат, а во услови на заштита од нив со амајлии ладното железо е најпознато но и други работи се дефинирани како одбивни за самовилите како на пример носење облека наопаку, света вода, ѕвонци (особено црковни) некои дрва во некоја митологија се сметаат за одбивни за самовилите а во некоја пак за нивна света почва пример за тоа е оскорушата. Во некои пак митологии особено оние новосоздадените најдобра заштита од самовилите се смета дека е лебот бидејќи е поврзан со домот и здравјето а и со индустријата и природата. Прототип за храна а оттука и симбол за живот, лебот се сметал за најчеста заштита од самовилите. Пред да се оди во некое место опседнато со самовили обичај било да се стави парче сув леб в џеб.
Додека многу самовили заведувале луѓе на погрешен пат, ова може да се избегне доколку шепотот се игнорира и тие немаат никаков ефект на патникот. Одредени локации кадешто е познато дека имало самовили требало да се избегнуваат, копање на самовилските ридови не било мудар чекор, сечење на самовилски дрва било забрането, луѓето рушеле делови од куќите само затоа што тој дел се верувало дека го блокира патот на самовилите, или пак граделе куќа со врата и од двете страни за да можеле самовилите да минуваат навечер низ куќата.
Исто така, се верувало дека ако се знае името на една самовила или изговори името на некоја самовила е лош знак бидејќи самовилата може да биде повикана и да те снајде некоја невоља, исто и името може да се користи како навреда за некоја самовила но од друга страна сепак доколку некој знаел име на самовила може да го користи за да добие некакви моќи или подароци.
Многу преданија врзани за самовилите се вртат околу грабнувањето на деца и оставањето на самовилски деца на местото на украдените човечки бебиња, старите луѓе исто можеле да бидат грабнати, тазе родилка со некрстено дете била во голема опасност, а многу честа појава во фолклорот е јадењето на самовилска храна која потоа те заробува.
Легенди
Во многу легенди се опишува дека самовилите се склони кон киднапирање на луѓе или како бебиња и оставале мали самовилчиња на нивно место или како млади момци и девојки. Киднапирањата биле или на кратко време или засекогаш, а со тоа биле помалку или повеќе опасни за киднапираните, за ова постојат многу бајки и преданија во различни култури.
Општопозната одлика за самовилите е употребата на магии кои ги користеле за прикривање на својот изглед, самовилското злато е неверодостојно и озлогласено, изгледа како злато на почетокот но потоа ја открива својата вистинска форма, дека всушност тоа се лисја, цвеќиња, бисквити од ѓумбир и многу други бескорисни работи. Овие илузии се однесуваат и на бајките за самовилската маст, многу бајки од Северна Европа сведочат за смртнички повикувани да присуствуваат на породување со самовили, на смртничките или им се краде бебето или им се дава маст за очи која што ако се стави на очите а била честопати употребувана што од љубопитност што од незнаење па се губел видот трајно на едното или двете очи и им било јасно дека не се наоѓаат во некоја благородна куќа туку во некоја проколната пештера, а порано или подоцна се открива дека таа може да ги гледа самовилите.
Погреби на самовилите
Луѓето во минатото тврделе дека имале присуствувано на погреби на самовили, а меѓу нив бил и Вилијам Блејк. Алан Канингам забележува дека Вилијам Блејк тврдел дека бил очевидец на самовилски погреб.
,,Дали некогаш сте виделе погреб на самовила, мадам? Блејк ја прашал жената што се нашла случајно до него. Никогаш Г-дине, одговорила жената. Но јас имам - рекол Блејк и тоа сношти, продолжил да и раскажува како во неговата градина видел многу чудни суштества големи колку зелени и сиви скакулци, погребувале тело, положено на ливче од роза, го погребале со песни и исчезнале. Се верувало дека тоа се гласници на смртта.“
Самовилите како тема во книжевноста
Самовилите се појавиле во средовековните рицарски романи. Самовила се појавила пред Сер Лаинфал и барала од него вечна љубов, како невеста самовила од народниот фолклор се вели дека таа наметнала заклетва врз него што со текот на времето тој ја прекршил, жената на Сер Орфеон била грабната од кралот на самовилите, овие ликови со напредокот на средовековната ера се намалиле и истите станале волшебници и маѓеснички. Морган ле Фај чијашто врска со кралството на самовилите е поврзано со нејзиното име во Le Morte d’Artur е жена чиишто моќи раснеле со учењето. Самовилите се појавуваат како значајни ликови во драмата „Сонот на летната ноќ“ на Вилијам Шекспир, чие дејствие се случува во шума, во царството на самовилите под светлоста на месечината каде што има пореметување на природата предизвикано од расправии помеѓу самите самовили, се создава тензија истакнувајќи го заплетот и прикажување на одликите на ликовите.
Самовилите се мотив во поголем број книжевни дела, како:
Самовилите како мотив во сликарството
Слики од самовили се појавуваат како илустрации често во ниги со бајки како и медиуми со фотографии и скулптури, познати се некои уметници како: Cicely Mary Barker, Arthur Rackham, Brian Froud, Alan Lee, Amy Brown, David Delamare, Meredith Dillman, Jasmine Becket-Griffith, Warwick Goble, Kylie InGold, Ida Rentoul Outhwaite, Myrea Pettit, Florence Harrison, Suza Scalora, Nene Thomas, Gustave Doré, Rebecca Guay и Greta James.
Викторијанската ера е забележлива по сликите на самовили. Викторијанскиот сликар Ричард Дад (Richard Dadd), сликал слики од самовили со застрашувачки, опасни мотиви, други викторијански уметници кои сликале мотиви со самовили се : John Atkinson Grimshaw, Joseph Noel Paton, John Anster Fitzgerald и Daniel Maclise. Интересот за самовилските теми доживеа кратка ренесанса зпо објавувањето на Contingley Fairies, многу фотографи и бројни уметници во 1917 се осврнале кон сликањето самовилски мотиви.
Теозофија
Во учењето на теозофијата, Божиците еквивалент за ангелите живеат во атмосферата на сончевиот Систем на планетата земја (планетарни ангели) и во сонцето (ѕвездени ангели) (најверојатно дpуги планетарни системи и ѕвезди имаат свои ангели) и се верува дека тие ја потпомагаат природата како што е процесот на еволуцијата и растот на растенијата. Нивната појава е забележана во пламен во боја со големина на човек. Помалите и понезначајните ангели се развиле во помали ангели наречени духови на природата, џуџиња, самовили. Теозофите веруваат дека сите овие суштества, Божици, духови на природата, (џуџиња, силфи, саламандери) и самовили можат да се набљудуваат кога третото око е активно. Теозофите тврдат дека овие суштества нкогаш не биле инкарнирани во луѓе, ниту пак некогаш ќе бидат инкарнирани во луѓе, се смета дека тие се на посебна оска на еволуцијата позната како “Божествена еволуција” со напредокот на нивните души се смета дека тие ќе бидат инкарнирани во божества. Од теозофите е означено дека сите овие гореспоменати суштества имаат етерични тела составени од етерична материја, чиста и составена од помали честички од обичната физичка проста материја.
Сан Марко (Фиренца)
Сан Марко - поранешен доминикански манастир, кој се наоѓа на плоштадот Сан Марко на север од историскиот центар на Фиренца. Изграден главно од Микелоцо во 1440-тите, манастирот и црквата се најпознати по делото на Фра Анџелико. Манастирот постоел на крајот на 15 век. покајничкиот проповедник Џироламо Савонарола.
Албано (езеро)
Езерото Албано (италијански: Lago Albano или Lago di Castel Gandolfo; ) — малечко вулканско кратерско езеро на планината Албан во италијанскиот регион Лацио на 15 милји југоисточно од Рим. На езерото се наоѓа градчето Кастел Гандолфо, каде папата има вила.
Сан Марко (Фиренца)
Приказна за потеклото
На местото на денешниот манастир имало ораторство на Братството Свети Марко. Во 1299 година, Силвестринер, бенедиктински реформски ред кој се приближувал до наредбите на мамениците, го стекнал имотот за изградба на манастир со црква. Меѓутоа, тие морале да го напуштат Сан Марко во 1418 година под обвинение за непочитување на правилата на редот и го презеле малиот манастир Сан Џорџо ала Коста. Во 1435 година, на поттик на Советот во Базел и папата Евгениј IV, слабо зачуваниот манастир бил предаден на доминиканските набљудувачи од Сан Доменико во Фиезоле. Одлучувачка за ова била и поддршката на Козимо де Медичи, кој се врати од егзил, кој сакал да насели едно собрание од доминикански набљудувачи и го задолжил Микелоцо ди Бартоломео, куќен архитект на Медичи, со новата изградба на трошниот манастирски комплекс. која била спроведена помеѓу 1437 и 1452 година. Козимо де Медичи, иако не бил член на редот, имал своја ќелија.
Црква
На празникот Богојавление во 1443 година, црквата била повторно осветена и помеѓу 1777 и 1780 година добила нова фасада дизајнирана од Џоакино Пронти. Нарачана од Козимо, Фра Анџелико ја насликал познатата Пала ди Сан Марко за главниот олтар на манастирската црква. До хорот се наоѓа капела, чиј олтар е насликан од Лудовико Циголи (1559–1613) во 1594 година. До олтарот се погребани хуманистите Пико дела Мирандола и Полицијан. И фреските во капелата се на Циголи. Друга капела е посветена на Свети Антонин од Фиренца, пред манастирот многу години. Капелата, изградена помеѓу 1578 и 1589 година, и е едно од најважните дела на Џовани Болоња.
Албано (езеро)
Во времето на Римското Царство езерото било познато како Albanus Lacus.
Езерото е најдлабоко во регионот Лацио (170 м). Долго е околу 3,5 км, додека широко е 2,3 км, создадено од два вулкански кратера.
На езерските води во 1960 се одржувале првенствата во веслање на 17-те Летни олимписки игри кои се одржувале во Рим.
Сан Марко (Фиренца)
Црква
За неговата финансиска поддршка за новата зграда, Козимо де Медичи добил индулгенција од папата Евгениј IV, чија прва линија ја поставил над влезот на сакристијата: „Кога овој храм бил посветен на евангелистот Марко на големи трошоци Козимо де Медичи конечно ќе биде ослободен од обвиненијата.“
Националниот музеј на Сан Марко
По реставрацијата и ремоделирањето, источниот најголем дел од комплексот повторно бил отворен во 1869 година како Музеј и национален споменик Националент музеј на Сан Марко и е под Дирекцијата на регионалните музеи на Тоскана од 2019 година. Сликарот Гаетано Бјанки ги реставрирал фреските на Фра Анџелико. Во 1922 година Џовани Поџи договорил делата на Беато Анџелико во Фиренца (особено од галеријата Уфици и Академијата ) да бидат прикажани сите на едно место однсоно во музејот. Во поранешната Сала дел'Оспицио се изложени бројни слики на панели.
Во она што порано било ќелија на претходниот, слики и некои предмети се прикажани од Џироламо Савонарола, кој претседавал со манастирот Сан Марко од 1485 година. Дела на Фра Бартоломео (1472-1517) може да се видат во Сала ди Фра Бартоломео, која го носи неговото име.
Конвенција
Манастирот бил дел од развојот на урбаната област северно од центарот, квартот Медичи, заедно со семејната палата и базиликата ди Сан Лоренцо. Козимо инвестирал повеќе од 40.000 фиорини со неговиот брат Лоренцо во реновирањето на манастирот. Монашкиот простор бил дизајниран со едноставна елегантна функционалност: бели ѕидови, два манастири посветени на светите Антонин и Доминик, поглавје, две трпезарии и гостинска куќа (foresteria) на приземјето.
Клостер на Свети Антонин
Изграден од Микелоцо, големиот манастир или манастирот на Свети Антонин ни раскажува од 28 сликари од историјата од 17 век. На почетокот на 19 век, рамки со дијаметар од 3,80 метри прикажувале епизоди од животот на Свети Антонин, надбискуп Фиренца. Овие лунети наизменично се менуваат со пет мали огивални лунети со познати фрески од Фра Анџелико над порталите што ги означуваат областите зад соодветните врати. Спанделите ги красат 48 портрети на папи, кардинали и прелати на доминиканскиот ред. Ѕидовите на првиот кат се скршени од малите заоблени прозорци на ќелиите на монасите.
студентски дом
На првиот кат се малите затворени ќелии на монасите. Манастирот, домот и свештеничките ќелии на источниот коридор на студентскиот дом биле изградени помеѓу 1440-1441 година, јужниот коридор кон плоштадот Сан Марко со ќелиите на почетниците свртени навнатре кон манастирот Антонин и гостинските соби на северниот коридор со пристап до библиотеката била изградена во 1442 година и завршена. Коридорите и ќелиите во студентскиот дом, домот и делови од двата манастири биле фрескоживописани од 1436 до 1445 година од доминиканскиот монах и сликар Фра Анџелико и неговите соработници. Меѓу соработниците на Фра Анџелико бил и младиот Беноцо Гоцоли.Во 1482 година, Доменико Гирландајо насликал фреска на Тајната вечера во големи размери за трпезаријата.
библиотека
Манастирот располага со важна библиотека. Изградена е во 1441-1444 година на првиот кат и се смета за најстара јавна библиотека. Просторијата, долга вкупно 45 м, е поделена на три кораби со два реда аркади. Тенките столбови од сив песочник (мацињо) покажуваат капители од јонскиот ред, како што може да се види и во големиот манастир. Додека централниот кораб е покриен со барел свод, поединечните заливи на страничните кораби се покриени со сводови со препони. Како што покажуваат изложените области, ѕидовите првично биле обоени со зелена боја.
Пространата библиотечна сала станала модел за другите библиотечни згради во Италија во раниот модерен период.
Збирката ракописи на фирентинскиот хуманист Николо Николи ја формирале основата. За да го прошири имотот, Козимо де Медичи му наложил на пишувачот на ракописи Веспасијано да Бистичи да пишува копии од книги. Според неговата сопствена изјава, тој „вработил четириесет и пет книжници одеднаш; за дваесет и два месеци (тој) завршил двесте и дваесет тома.
Музеј на Античка Фиренца
Од 1906 година, во манастирскиот комплекс се наоѓа „Музеј на Античка Фиренца“, каде се изложени скулптурни елементи и фрагменти од фрески, создадени при уривањето на центарот на градот за време на таканареченото „risanamento“ на крајот на 19 век. Век биле обновени.
Алжирска инвазија (1541)
Алжирската инвазија од 1541 година се случила кога Карло V, цар на Светото Римско Царство се обидел со својата флота да ја порази Османлиското Царство во Алжир. Во крајна сметка, тој обид бил катастрофален за христијаните.
Битка
Силите на Хабсбуршката монархија многу доцна тргнале во војна, на 28 септември 1541 година. Тоа се случило тогаш, главно поради проблемите во Германија и Фландрија. Целата флота се собрала во заливот кај Мајорка. Таа броела околу 500 бродови и 24.000 војници. По големото невреме кое ги зафатило регионите околу Мајорка и Алжир, флотата пред преговите на Алжир престигнала на 19 октомври. Во нападот учествувал и Хернан Кортес, т.н. освојувач на Мексико. Војската на Карло на копно стапнала на 23 октомври, каде по ова бил формиран штабот. Војската главно била составена од Шпанци, Германци и Италијанци, во придружба на 150 витези од Малта.
Поради големата сила која ја имал донесено императорот во Алжир, се сметало дека градот многу бргу ќе падне во рацете на христијаните. Но во следните денови започнало да врне силен дожд и регионот бил зафатен од силно невреме. Голем дел од галиите потонале или биле оштетени. По ова започнал напад на Османлиите и императорот бил опкружен. Тој бил извлечен со помош на Малтешкиот витешки ред.
Андреа Дорија успеал да побегне во Кејп Матифу, на околу 5 милји од Алжир. Тој му предложил на својот император да се засолни заедно со него во Матифу. По долгите патувања, на 3 декември конечно императорот пристигнал во југоисточниот дел од Шпанија, кај Картагина.
IC 768
IC 768 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во јуни 1892 година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 768 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 768 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 43 м 8,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 39' 2"".
Други поделби
Проучување на IC 768 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2509643.
Лесковац (Петровац)
Лесковац — село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Приградско земјоделско село од збиен тип на (141 метри) страните на котата Пржоља и Никопоље и на страните на Велики поток, десна притока на Млава, 3 километри југозападно до Петровац на Млави. Површината на атарот е 715 хектари. Името е од фитогеографско потекло - по лешникот кој порано го имал во изобилство во околината на селото. Физиономски е речиси целосно поврзан со Петровац на Млави.
Населението е Влашко (слави Петковица, Св. Нико, Св. Аранѓела, Св. Јован, Ѓурѓиќ итн.; заветува Мали Спасовдан и 15 мај - Пољобранија), по потекло од Црна Река (Злот, Брестовац, Валакоњ, Острељ, Шарбановац и итн.), Тимок регион и Влашка.
Наводи
44.35833°N, 21.44361°W
Космос-471
Космос-471 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 12 јануари 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-471 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 305 км, а најмалото на 175.
Глушини
Глушини (науч. Faboideae) — потсемејство на цветни растенија од семејството бобови (Fabaceae). Друго прифатливо име на истата е Papilionoideae.
Потсемејството е нашироко распространето низ светот и приспособена на најразлични животни средини и опфаќа дрва, грмушки и тревести растенија. Во неа спаѓаат грашокот, граорот и доброцветот. Цветовите типично имаат округол облик, а корењата најчесто имаат израстоци.
Список на државни водачи во 717 година
Ова е список на државни водачи во 17 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2218
NGC 2218 — засега неутврден објект во соѕвездието Близнаци, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2218 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 24 м 42 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 20' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 2218 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 137; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1336. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1470.
Финстервалде
Финстервалде (Finsterwalde, Grabin) — град во округот Елба-Елстер, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на Шакебах, притока на Клајне Елстер.
Ерика Флапен
Ерика Флапен (Erica Flapan; р. ) е американска математичарка, професор по математика на Колеџот Помона.
Флапен ги завршила додипломските студии на Колеџот Хамилтон (Њујорк), дипломирајќи во 1977 година, а потоа заминала на дипломски студии на Универзитетот во Висконсин-Медисон, докторирајќи во 1983 година, под надзор на Дениел Мекмилан. По пост-дикторските студии на Универзитетот Рајс и Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, таа се придружила на факултетот во Помона во 1986 година. Истражувањето на Флапен е во нискодимензионалната топологија и теоријата на јазли.
Во 2011 година, Флапен била една од тројцата добитници на Дебора и Френклин Тепер Хеимо наградата, доделена од Математичкото здружение на Америка. Во 2012 година станала членка на Американското математичко друштво, а истата година, како дел од двестагодишнината на Колеџот Хамилтон, била почестена со Хамилтон Алумни Медал за Достигнување.
Книги
Таа има објавено бројни трудови, како и работи на четири книги.
Список на музеи и културни установи во Хамбург
Градот Хамбург, Германија е дом на неколку музеи, галерии, театри и други културни институции. Во 2009, 50 покраински и приватни музеи, 31 театар, 6 концертни сали и 10 кабареа се наоѓале во Хамбург. Овој список ги содржи најпознатите или прочуени организации.
Музеи
Неколку фондации и организации во Хамбург ги координираат настаните и изложбите во повеќето музеи. Настаните, како што се ноќта на музеи (Lange Nacht der Museen) — кога музеите остануваат отворени до доцна во ноќта, кога бараат нови лица да им се претстават на посетителите —се промовирани од Museumsdienst Hamburg. Билетот вклучува влезници за сите музеи и јавниот превоз обезбеден од Hamburger Verkehrsverbund. Во 2009, 42 музеи и изложбени сали учествувале, со повеќе од 600 настани и изложби, а цената била 12 евра, со попус 8 евра. Повеќе од 30.000 луѓе присуствувале.
Театри
Во 2005/6, биле изброени 4,2 милиони посети на театрите во Хамбург, 2.380 посети на 1.000 жители, така што Хамбург има повеќе посети отколку Бремен (920) и Берлин (920). просекот за германските покраини е 420 посети.
Библиотеки и архиви
Исто така, постоеле четири архиви.
Белешки
<references group=Note/>
708
708 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 708 година од новата ера 708. од првиот милениум, 8. од VIII век и деветта од 700-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6216 и 6217 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5458 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4468 и 4469 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1461.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 708 година се протега во 3344 и 3345, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3404 и 3405 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1251. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 89 и 90 исламска година.
Борленге
Борленге - град во Шведска. Првично Борленге бил име на мало село, а првата историска информација за тоа е од 1390 година. Селото било безначајно до околу 1870 година. Во 1872 година започнала изградбата на Домнарфветс Јернверк, железото на соседното село Домнарвет. [4] Во 1875 година била отворена железница помеѓу Фалун и Лудвика, преку Борленге. Благодарение на својата железничка станица, селото Борленге станало многу важно во сервисирањето на железото.
Квазимесечина
Квазисателит (квазисателит) — тело со специфичен тип на коорбитална конфигурација (1:1 орбитална резонанца) со планета каде што објектот останува блиску до таа планета во многу орбитални периоди.
Орбиталниот период (околу Сонцето) на квазимесечината е речиси еднаков на орбиталниот период на планетата, но квазимесечината има различна орбитална занесеност (обично поголема), како што е прикажано на дијаграмот. Кога се гледа од перспектива на планетата од страна на набљудувач свртен кон Сонцето, квазимесечината ќе изгледа како да патува во долгнавеста ретроградна јамка околу планетата.
За разлика од вистинските месечини, орбитите на квазимесечините лежат вон Хиловата сфера на планетата и се нестабилни. Со тек на време тие имаат тенденција да преминат кон други видови резонантно движење, при што повеќе не остануваат во соседството на планетата, а можно е подоцна да се вратат во квазимесечинска орбита, итн.
Други видови на 1:1 резонантни орбити со планета се потковички орбити и полноглавски орбити околу Лагранжовите точки, но телата кои имаат вакви орбити не стојат во близина на еклиптичката должина на планетата во текот на многу револуции околу ѕвездата. Познато е дека телата со потквички орбити понекогаш периодично се префрлаат во релативно краткотрајна квазимесечинска орбита, и понекогаш се мешаат со нив. Пример за такво тело е.
Квазимесечината е слична со тело во далечна повратна орбита, во поинаков контекст. Овој термин обично се користи за вселенска сонда или вештачки сателит во ретроградна орбита околу месечина, а периодот може да биде многу покус од тој на месечината, додека поимот „квазимесечина“ обично се однесува на тело како астероид чиј период е сличен на тој со планетата за чија квазимесечина се смета. Но, во двата случаи, објектот (астероид, вселенска сонда) гледан во референтна рамка што ротира со двата главни објекти (еднаш годишно за Сонце-Земја, еднаш месечно за Земја-Месечина) се чини дека се движи ретроградно во споредба со таа ротација, со што се продолжува неговиот сидерален период. Така квазимесечината (со мал наклон) има тенденција да остане во одредени соѕвездија наместо да поминува низ целиот зодијак. Квазимесечините со високо занесување можат премногу да се одалеат од нивната планета, повеќе од астрономска единица за квазимесечините на Земјата, како што е примерот со 2014 OL339.
Зборот „геосинхрон“ понекогаш се користи за да се опишат квазимесечините на Земјата, бидејќи нивното движење околу Сонцето е синхронизирано со Земјиното. Но, употребата на овој термин е неконвенционална и збунувачка. Конвенционално, геосинхроните сателити се вртат во проградна смисла околу Земјата, со орбитални периоди кои се синхронизирани со ротацијата на Земјата.
Венера
Венера има еден позната квазимесечина,. Овој астероид е исто така меркуропресекувач и земјопресекувач; се чини дека бил „придружник“ на Венера во последните 7000 години само, и судено му е да биде исфрлен од оваа орбитална конфигурација за околу 500 години од денес.
Земја
До 2016 година, Земјата имала пет познати квазимесечини: