cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7542
Други поделби
Проучување на NGC 7542 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70796. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1164. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Анестин Бејер
Ана Кирстин „Анестин“ Маргарете Бејер (4 мај 1795 – 9 август 1884), била дански реформски педагог и пионер во образованието на жените.
Раниот живот
Нејзини родители биле сопственик на фабрика за шеќер Ханс Петри Бејер (околу 1747 – 1806) и неговата жена Елизабет Смит Арое (околу 1763). Се школувала во Дотресколен од 1791 година. Како полнолетна се вработила како наставничка во истото училиште. Била убедена дека образованието на жените е важно и била желна да ги спроведе своите идеи за реформи во пракса. Таа наводно доминирала во училиштето и го ставила вистинскиот директор во втор план. Меѓутоа, во тоа време, можностите за жените да се едуцираат биле многу ограничени, а образовните институции отворени кон нив биле во голема мера ограничени на главниот град Копенхаген. Повеќето женски учителки во Данска на почетокот на 19 век биле вработени како гувернанти наместо во училишта.
Блекендорф
Блекендорф (Blekendorf) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Анестин Бејер
Кариера
Во 1845 година, бил донесен нов закон во врска со формалната компетентност која се барале од професионален учител и бил инсталиран образовен орган со задача да ја контролира оваа нова регулатива. Во тоа време, повеќето приватни наставници во Данска биле жени, но немале формално образование бидејќи училиштата отворени за девојчиња биле сè уште малку во број и ниту една академска институција не била отворена за возрасни жени. Во 1846 година, таа ја основала женската семинарија Den højere Dannelsesanstalt for Damer за да ги едуцира професионалните возрасни учителки да служат во приватните училишта во Копенхаген и за да би можеле да ги исполнат барањата што им ги поставувала новата училишна образовна управа. Ова била првата академска образовна институција за жени во Данска. Една од нејзините студенти била Натали Зале (1827-1913), основачка на Школата на Н. Зале, покрај Анестин, една од двете најзначајни пионери на женското образование во Данска, како и активистките за правата на жените и феминистките, заедно со Луиз Вестергард (1826-1880).
Во 1859 година, бил ставен во сила нов закон кој им дозволувал на женските учителки да добијат формална диплома. Сепак, немало институции кои би можеле да понудат таква диплома на жените. Во 1861 година, Анестин Бејер, Николај Фемер и Готфред Бор го овозможиле отворињето на Beyers, Bohrs og Femmers Kursus (подоцна Femmers Kvindeseminarium) за да може да ги исполни барањата неопходни за издавање диплома на женски учители.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Битола
Според месните жители, ова манастирче постои веќе четириесет години, и е во фаза на изградба. Во овој битолски манастир се прославува празникот познат како "зимски Арангел" како и Прочка.
Самоански јазик
Самоанскиот јазик (Gagana fa'a Sāmoa) — полинезиски јазик кој е службен јазик во Самоа и Американска Самоа во Океанија. Тој е прв, мајчин, јазик на најголем број од жителите во двата ентитета или на околу 246,000 жители. Самоанскиот јазик е познат во лингвистиката по фонолошката разлика меѓу формален, неформален говор и церемонијален говор.
Класификација
Самоанскиот јазик е дел од самоанската група на австронезиски јазици. Јазикот е сроден со останатите полинезиски јазици, со кои споделува големи сличности во поглед на зборовниот фонд.
Јазичарите немаат целосна согласност при класификацијата на јазикот во однос на останатите полинезиски јазици. „Традиционалната класификација“ која се заснова на граматиката и зборовниот фонд го сместува самоанскиот со толелајскиот и источнополинезиските јазици, кои ги вклучува рапануи, маорски, тахитски и хавајски јазик. Според оваа анализа, две главни групи на полинезиските јазици се јадрените полинезиски јазици и тонганските јазици. Анализата на Базата на основниот зборовен фонд на австронезиските јазици од 2008 е контрадикторна во тоа што вели дека тонганскиот и самоанскиот сочинуваат подгрупа, но старите подгрупи тонгански и јадрени полинезиски се повторно присутни. Сите полинезиски јазици споделуваат големи сличности, особено во зборовниот фонд. Кај скоро сите јазици самогласките се стабилни, односно се составени од a, e, i, o и u.
Распространетост
Во светот се проценува дека има околу 370.00о самоански говорници, од кои 69% од нив живеат на Самоанските Острови. Во дијаспората, самоанскиот јазик се зборува во Нов Зеланд каде според пописот од 2006 година биле забележани 95,428 луѓе што зборуваат самоански, а имало 141,103 Самоанци. Така, од сите Самоанци во Нов Зеланд, 70.5 % можат да зборуваат самоански, што го прави јазикот четврт најзборуван во државата веднаш зад англиски, маорски и кинески. 66.4 % од Самоанците живеат во Окленд. Според пописот на Австралија од 2006 година, во државата имало 38,525 говорници на самоански, но имало 39,992 Самоанци.
Правопис
Самоанската азбука се состои од 14 букви и еден апостроф. Во табелата се дадени самоанските букви со вредност според МФА и македонски приближен еквивалент:
Буквите Hh, Kk и Rr   не се дел од азбуката бидејќи се користат само за странски зборови.
Фонологија
Во самоанскиот јазик има пет самогласки кои се појавуваат во кратка и долга форма. Долгите самогласки имаат надреден знак, односно макрон. Еден збор може да се пишува исто, но да има две различни значења поради должината на самогласките.
Буквата u во комбинација со уште една самогласка произведува глас /w/, исто како англиската буква w. Гласот /w/ нема буква во азбуката.
Краткиот глас во мал број зборови се изговара како  (или во македонскиот означен со ’): mate или maliu (мртов) или vave (да бидеш брз).
Во самоанскиот јазик се користат следните дофтонзи:.
Во стандардниот самоански јазик има јасна разлика меѓу согласките, и. Во разговорниот самоански јазик гласовите и се спојуваат со  и  се изговара како.
Грлениот глас е фонемичен во самоанскиот и се бележи со апостроф. Присуството или отсуството на гласот во зборовите резултира со различно значење на истите.
се изговара како вевна р ако е проследена од задни самогласки  или претходена од. Во останатите случаи се изговара како (л). е послабо струјна од англиската или македонската с. Гласовите (р) и  (х) се користат само за странски зборови.
Акцентот во самоанскиот јазик е слободен, но општо гледано почесто се наоѓа на последниот слог ако има долга самогласка или на вториот слог ако ги нема долгите самогласки или дифтонзи.
Предавање на странски гласови
При предавање на странски зборови, гласовите остануваат слични, односно се приспособуваат кон фонолошкиот систем на јазикот. Така, се забележани следниве примери:
Синтакса
Во самоанскиот јазик редоследот зборовите во реченицата не е фиксиран, како што е слична состојбата во македонскиот, и една реченица може да има различен зборовен редослед. Четирите најчести зборовни редоследи се: прирок-подмет-предмет, прирок-предмет-подмет, предмет-прирок-подмет и подмет-прирок-предмет.
Така на пример, земена е реченицата „Девојчето отиде во куќата.“ со редослед подмет-прирок-предмет, која може на самоански да се искаже на четири начина:
Член
Определен член во самоанскиот јазик е le. Членот se е секогаш неопределен во еднина, додека членот ni е неопределен во множина. Определениот член се изостава пред именки во множина.
Род
Самоанскиот јазик има два рода: машки и женски. Родот во самоанскиот јазик се изразува со употреба на посебни зборови за машки и женски род:
ʻO le aliʻi, поглавица
ʻO le tamāloa, маж
ʻO le tama, момче
ʻO le poʻa, машко животно
ʻO le toeaʻina, постар маж
ʻO le tamaitaʻi, дама
ʻO le fafine, жена
ʻO le teine, девојче
ʻO le manu fafine, женско животно
ʻO le loʻomatua, постара жена
suga, funa, разговорен збор за девојче
Кога не постои посебен збор за одредување род кај зборови за животни, тогаш се додава poʻa и fafine. Родот кај некои растенија е познат по tane и fafine, како што е во примеров ʻo le esi tane; ʻo le esi fafine. За други предмети нема посебни зборови за одредување род.
Лични заменки
Како и останатите австронезиски јазици, самоанскиот јазик има вклучително и исклучително „ние“ и разликува еднина, двоина и множина. Коренот на вклучителното „ние“ може да се појави во еднина, кога означува емоционална вмешаност на зборувачот.
Леополд III (војвода од Австрија)
Леополд III (Leopold III der Gerechte, роден на во Виена - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода од Австрија (1365–1379), војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска и гроф од Тирол (1365–1386).
Рани години
Леополд III бил син на војводата Албрехт II и Јохана фон Пфирт.
Управување
Во 1364 година Рудолф IV го основал Рудолфскиот домашен ред, според кој хабсбуршките територии се заедничка сопственост на сите браќа со потписите на тројцата браќа. (Фридрих III починал во 1362 година). По неколку месеци Рудолф IV починал ненадејно на 26 години и двајцата браќа Албрехт III (кој имал 15 години) и Леополд III (кој имал 16 години) започнале да управуваат заедно. Поголемиот брат Албрехт ја имал водечката улога. Наскоро тие дошле до конфликт.
Со договорот од Нојберг од 25 септември 1379 година Албрехт ја добил Австрија, додека Леополд го добил Тирол, Штаерска, Корушка, Крањска, Горица итн. Така презимето Хабсбург се поделило на Леополдска и Албрехтска линија.
Во 1386 година Леополд бил убиен во Битката кај Семпах. Тој бил погребан во манастир Свети Павле во Корушка. Албрехт станал регент на сите хабсбуршки територии бидејќи синовите на Леополд биле малолетни. Албрехт починал во 1395 година и бил наследен од неговиот син Албрехт IV, но наскоро синовите на Леополд успеале да си ги вратат териториите.
Семејство
Леополд се оженил во 1365 година во Виена за Виридис Висконти, ќерка на Војводата Бернабо Висконти од Милано. Тие имале четири деца:
Луиз Вестергард
Луиз Вестергард (27 февруари 1826 – 6 април 1880 година) била дански реформски педагог и пионер во образованието на жените.
Нејзините родители биле хирургот Јенс Антон Вестергард (1791-1829) и неговата жена Јохана Вилхелмин Луиз Бентцен (1799-1856). Работејќи како гувернанта, таа дипломирала како семинарски наставник на Den højere Dannelsesanstalt for Damer на Анестин Бејер во 1851 година. Од 1858 до 1880 година, таа раководела со прогресивно училиште за девојки во Копенхаген, кое се смета за една од најистакнатите образовни институции за жени во Данска заедно со училиштето на нејзината современичка Натали Зале.
Била активна и како писателка и преведувачка. Во 1853 година, својата теза ја испечатила и објавила. Тезата била наградена од Универзитетот во Копенхаген; ова веројатно бил првиот пат да биде наградена жена во Данска на ваков начин, иако ова не било напишано како дел од формално универзитетско истражување, што во тоа време сè уште не било дозволено.
Реализам
Терминот реализам може да се однесува на повеќе нешта :
Во филозофијата :
Во хуманите науки, во уметноста и во литературата :
Список на руски хемичари
Овој список на руски хемичари ги содржи познатите хемичари од Руската Федерација, Советскиот Сојуз, Руското Царство и другите претходни држави на Русија.
Транссибирска пруга на смртта (филм)
Транссибирска пруга на смртта (англиски: Transsiberian) - американски филм од 2008 година, во режија на Бред Андерсон. Главните улоги ги играат: Вуди Харелсон, Бен Кингсли, Емили Мортимер, Едуардо Нориега и Кејт Мара.
Содржина
За време на едно патување со транссибирската железница, една брачна двојка ќе се најде во мрежа од лаги, потера и убиства. Американците Рој и Џеси ја завршуваат својата христијанска мисија во Кина и тргнуваат со воз од Пекинг до Москва. Во возот, тие се запознаваат со уште една двојка, шармантниот и таинствен Шпанец Карлос и младата Американка Еби. Карлос веднаш ја загледува Џеси, која е сомничава кон него, за разлика од отворениот и срдечен Рој. По една пауза, откако возот повторно поаѓа, сите забележуваат дека го нема Рој. Џеси е во паника, а однесувањето на Карлос станува сомнително.
Шериф-бегова џамија
Шериф-бегова џамија (Sherif Bey Cami) — поранешен муслимански храм во Битола.
Местоположба
Се наоѓала во јужниот дел на градот, на десниот брег на Драгор, зад зградата на Музичкото училиште.
Историја
Зачувана е мермерна плоча со димензии 82х51 см со натпис на османлиски турски јазик, која вели дека неговиот храм и медреса биле изградени од Мехмед Задех Шериф Ахмед-бег Охридски во 1244 година од хиџра (1828 г.), кој исто така му оставил голема донација на вакафот. Зградата е претворена во станбена. На неговата јужна страна е зачувана основата на минарето. Во една од собите е видлива штуко-декорација која го означува местото на михработ.
Архитектура
Џамијата е делумно зачувана. Има правоаголна основа. Покриена е со кос покрив со ќерамиди. Фасадата е украсена со неокласични елементи типични за архитектурата од 19 век.
Манон Леско
Манон Леско (L'Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut) — новела од францускиот писател Антоан Франсоа Прево, објавена 1731 како седми и последен дел од Сеќавањата и авантурите на способниот човек. Новелата ја сметале за контроверзна и била забранета во Франција по нејзиното издавање. И покрај ова, станала многу популарна и широко се раздавале пиратски примероци од книгата. Во изданието од 1753, Прево испуштил некои скандалозни детали и внел повеќе етички елементи.
Содржина
Дејството се одвива во Франција и во Луизијана во почетокот на 18. век, а приказната го следи главниот лик Шевалие де Грие, и неговата љубовница Манон Леско. Де Грие потекнува од благородно и имотно семејството, но го губи правото на наследство, што го разочарало татко му, и затоа побегнал со Манон. Во Париз, младите љубовници уживаат во благодетите на животот, а де Грие се бори да ја задоволи потребата на Манон за луксуз. Тој моли за пари со задолжување од блискиот пријател Тиберж, и со мамење на коцка. Во неколку наврати, богатство на де Грие исчезнало (од кражба, пожар во куќата, итн), поради што Манон го остава за побогат човек, бидејќи таа не може да си замисли да живеат во сиромаштија.
Кентаур A
Кентаур A (NGC 5128 или Колдвел 77) — леќеста галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5128 се споменува и како Caldwell 77, ESO 270-9, MCG -7-28-1, Arp 153, IRAS 13225-4245, AM 1322-424, PRC C-45, Centaurus A.
Откривање
Телото е откриено на 29 април 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5128 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 7,8, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5128 има привидни димензии од 25,7' х 20'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 25 м 29 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 0' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 5128 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46957. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 403; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7795. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Крал на Римјаните
Крал на Римјаните (латински: Romanorum Rex; германски: Römisch-Deutscher König) — титула од времето на царот Хенри II (1014-1024). Се користела од страна на германскиот цар откако бил избран од страна на принцовите. Титулата имала и верски аспект и била зависна од крунисувањето на папата.
Кандидатите за царувањето биле прво шефовите на германските матични војводства; како овие единици се распаднале низ годините, владетелите на помали кнежевства, па дури и негермански владетели почнале да се прифаќаат за кандидати за позицијата. Единствените услови генерално биле кандидатот да биде возрасен маж и католички христијанин.
Титулата „Крал на Римјаните“ станала функционално застарена по 1508 година. Во ова време, новата титулата била „Крал на Германците“ или „Крал на Германија“, но таа никогаш не се користела како примарна титула.
Владетелите на Светото Римско Царство себеси се нарекувале „цареви“ без да одат во Рим за барање на одобрување од папата, па се прогласувале штом биле крунисувани во Германија или, доколку биле избрани за наследници на престолот, по смртта на царот.
Космос-1137
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 септември 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1137 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1513 км, а најмалото на 1473.
Данау
Данау (Dannau) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Бонавантир
Островот Бонавантир (француски: île Bonaventure) - остров во Заливот Сент Лоренс кој се наоѓа 3.5 километри од јужниот брег на Полуостровот Гаспе во Квебек и 5 километри југоисточно од селото Персе во Канада. Островот има кружен облик и површина од 4.16 км2.
Историја
Островот Бонавантир заедно со Персе, бил меѓу првите сезонски риболовни пристаништа на Нова Франција. Доселеници од јужна Ирска дошле на почетокот на 1790-тите. Петар Ди Вал, роден во Џерси, ја основал првата рибарска компанија уште пред 1819 која опстанала до 1845. Островот станал заштитено место за преселните птица во 1919 година со Конвенцијата за преселни птици од 1916 помеѓу Канада и САД. Провинцијата Квебек стекнала сопственост на целиот остров со експропријација во 1971 година. Во тоа време, околу 35 семејства биле принудени да се преселат на друго место и сите жители биле иселени. Подоцна провинцијата Квебек го групирала заедно со Персе Рок во Национален Парк на Островот Бонавантир и Персе Рок (на француски: Parc national de l'île-Bonaventure-et-du-Rocher-Percé ) во 1985 година. Еден од најголемите и најдостапни резервати за птица во светот, со повеќе од 280,000 птици, Островот Бонавантир е главно туристичко одредиште за бродски тури од мај до октомври.
Носачот на авиони HMCS Bonaventure бил именуван по островот.
Птици
218 различни видови птици биле евидентирани како посетители, мигрирајќи или живеејќи на Бонавантир. Најчеста птица присутна на островот е блуната. Островот е дом на еден од најголемите колонии на блуни во светот, со 51,700 парови во 2011 година. Други колонии вклучуваат тропрстиот галеб и тенкоклуната кајра. Чиграта, црниот чистик, харингестиот галеб, големата црна чајка, остроклуната њорка, северната качурка, големиот корморан, ушестиот корморан, тупикот, северното врапче и пругастиот славеј исто така можат да се забележат на Бонавантир.
Инспирација
Бонавантир бил значаен извор на инспирација на бројни уметници и поети. Надреалистичкиот писател Андре Бретон изјавил дека додека работел на романот Аркана 17 кога престојувал во Персе (1944) никогаш не му здодеало да ги гледа птиците на островот. Островот никогаш не престанал да привлекува сликари и писатели. Американскиот сликар Фредерик Џејмс (г. 1905 година), Клер и Иван Гол (1946) и др. Од шеесеттите години неколку уметници го поминале летото на островот и останувале во текот на летото со жителите-потомци на ирските и норманските доселеници од кои најпознат бил натуралистот Вилијам Ди Вал. Меѓу овие инспирирани посетители биле: сликарот Жак Иртибиз и Кити Брино, вајарот Мортон Розенгартен, поетот Мишаел Ла Шанс. Уметниците и жителите биле иселени од островот во седумдесеттите години.
Религија во Кенија
Религијата во Кенија има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Доминантна религија во Кенија е христијанството, кое го почитуваат околу 84,8% од вкупното население. Исламот е втора по големина религија во Кенија, практикувана од околу 9,7% од вкупното население. Други вери во Кенија се бахајството, будизмот, хиндуизмот и традиционалните религии.
Христијанство
Римокатолицизмот за првпат бил донесен во Кенија во 15 век од страна на Португалците и многу бргу се проширил во текот на XX век од страна на колонистите. Денес, главните христијански деноминации во Кенија се протестантските верници, кои сочинуваат околу 47,4% од верскиот состав на земјата. Најголеми протестантски деноминации во земјата се Англиканската црква на Кенија, Презвитеријанците, Калвинистите, Методистите, Баптистите, Лутераните и Пентекостите. Римокатоличката црква има 23,3% верници од вкупниот број на население.
Источната православна црква има повеќе од 650.000 членови во Кенија според податоци од 2010 година, што ја прави најголемата православна црква во Африка по Етиопската православна црква. Во 2016 година биле основани две нови епархии во рамките на Православната архиепископија на Кенија.
Други статистички значајни некатолички и непротестантски христијански цркви се Нова апостолска црква, Црква на Адвентистите од седмиот ден, Јеховини сведоци, Обединета меѓународна пентекостална црква. Непротестантските и некатоличките групи сочинуваат околу 11,8% од населението.
Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни има повеќе од 10.000 членови во 39 региони во Кенија. Тие исто така имаат и два центри во Кенија и центар за вработување во Најроби.
Ислам
Исламот е религија со приближно 11,1% од населението на Кенија. Исламските организации ги оспоруваат овие бројки. Некои извори укажуваат на тоа дека процентот на муслимани во Кенија е меѓу 35 и 45%. . Поголемиот дел од муслиманите во Кенија се сунити, главно припадници на Шафискиот мезхеб. Околу 7% се идентификуваат како шиити, а околу 4% се идентификуваат како следбеници на редот Ахмадија. Муслиманите се концентрирани главно во крајбрежните и североисточните региони. Во Најроби има неколку џамии и значајно муслиманско население. Постојат големи и историски значајни популации на свахилски муслимани на брегот (најмногу во Момбаса, Ламу и Малинди), во западната провинција и помал број сомалиски, арапски и јужноазиски муслимани.
Религиозните судови, наречени кадиски судови, имаат надлежност над одредени граѓански прашања, како што се разводот и наследството, според Уставот на Кенија. Муслиманите се пожалиле дека се цел на дискриминација од страна на владата, особено по бомбардирањето на амбасадата во САД во 1998 година во Најроби и на други места.
Останати
Од 1999 година, бројот на верници на будизмот е во постојан раст во Кенија. Во Кенија живеат повеќе од 1000 будисти. Будизмот е исто така една од најбрзите растечки религии во земјата. Главниот будистички храм се наоѓа во престолнината Најроби.
Друга помала религија во земјата е бахајството, која во 1990-тите години учествувала во националниот здравствен проект во заедницата, вклучително и вакцинирање, одржување на тоалети и развивање извори на чиста вода. . Во земјата бахајството било донесено преку мисионерство на три лица: Ричард Барбе Бејкер, кој направил свои мисии помеѓу домородното население, Енох Олинга кој патувал во Кенија служејки во британскиот кралски армиски образовен корпус и Маргарет Престон која во 1945 година дошла во земјата како членка на Националното духовно собрание на Обединетото Кралство од 1939 до 1945 година. Според проценките, се претпоставува дека во земјата живеат околу 429,000 бахајци.
Нерелигиозни
На пописот од 2009 година, 922.128 луѓе се изјасниле дека немаат никаква религија. Оваа бројка зазима 2,4% од вкупниот број на население, што ја прави оваа група поголема од групите кои се пријавуваат како традиционалисти, хиндуисти или друга религија. 61.233 или 0,2%, објавиле дека не ја знаат својата религија. Постои стигма против луѓето кои се атеисти во земјата. Анкетата на Gallup спроведена во 2012 година открива дека 88% од Кенијците се сметаат себеси за религиозни, 9% се сметаат за нерелигиозни, додека 2% се дефинираат како убедени атеисти, поставувајќи ја Кенија во првите 10 верски популации во светот.
Наплата (филм)
Наплата - американски филм, во режија на Брајан Хелгеланд. Главните улоги ги играат: Мел Гибсон и Марија Бело.
Содржина
Поранешниот маринец Портер е застрелан до својата сопруга и нејзиниот љубовник. Сепак, тој успева да преживее и потоа, кога ќе закрепне, тргнува во потрага по нив, со намера да им се одмазди.
Движење (физика)
За движењето во живиот свет, видете Движење.
Во физиката, под движење се подразбира постојана промена на местоположбата на едно тело. Промената во движењето е резултат на сила применета врз тоа тело. Движењето најчесто се опишува во рамките на честота (или брзина), забрзување (акцелерација), поместување и време. Брзината на еден објект (или материјална точка) не може да се смени доколку на него не се дејствува со некоја сила, факт кој всушност го претставува Првиот Њутнов закон. Импулсот (моментумот) на објектот е директно поврзан со неговата маса и брзина, а вкупниот импулс на сите објекти во еден затворен систем (систем на кој не делуваат надворешни сили) не се менува со текот на времето, факт олицетворен во законот за зачувување на импулсот.
За тело кое не се движи, се вели дека се одмора, дека е неподвижно, стационарно или дека има постојана положба, независна од времето.
Движењето секогаш се набљудува и мери од аспект на некое референтно тело. Бидејќи не постои апсолутно референтно тело, апсолутното движење не може да се определи. Ова е опишано со терминот релативно движење. Тело кое е неподвижно во однос на едно референтно тело се движи релативно до бесконечно во однос на други референтни тела. Според ова, сѐ се движи во универзумот.
Закони на движењето
Движењето во универзумот во физиката се опишува преку две групи на контрадикторни закони на механиката. Движењата на сите крупни (големи) и познати објекти во универзумот (како проектили, планети, клетки и луѓе) се опишани во класичната механика. За разлика од нив, движењата на многу малите атомски и субатомски објекти се опишуваат од страна на квантната механика.
Класична механика
Класичната механика ги опишува движењата на макроскопските објекти, од проектили до делови на машинерии, како и астрономски објекти (вселенски бродови, планети, ѕвезди и галаксии). Таа дава многу прецизни резултати во рамките на овие домени и е еден од најстарите и најголеми предмети во науката, инженерството и технологијата.
Класичната механика во основа е заснована на Њутновите закони на движењето. Овие закони ја опишуваат врската која постои меѓу силите што дејствуваат на дадено тело и движењето на тоа тело. Њутновите закони гласат:
Њутновите три закони на движењето, заедно со неговиот универзален закон за гравитацијата, ги објаснуваат Кеплеровите закони на движење на планетите, кои за првпат на прецизен начин дале математички модел или сфаќање за телата што орбитираат во вселената. Ова објаснување ги обединило движењата на вселенските тела и движењата на објектите на Земјата.
Подоцна класичната механика е развиена со законите на специјална релативност и општа релативност на Алберт Ајнштајн. Специјалната релативност го објаснува движењето на објектите со голема брзина, која се приближува до брзината на светлината, додека општата релативност го засега гравитациското движење на подлабоко ниво.
Квантна механика
Квантната механика подразбира група на принципи кои ја опишуваат физичката реалност на атомско ниво на материјата (молекули и атоми) и на субатомско (електрони, протони, па дури и помали честички). Во овие описи спаѓаат симултаното брановидно и честицовидното однесување како на материјата, така и на радијационата енергија - ова се опишува со помош на корпускуларно-брановиот дуализам.
За разлика од класичната механика, каде положбата и брзината можат да се пресметаат и предвидат на прецизен начин, во квантната механика на субатомска честица тие никогаш не можат да се одредат со целосна сигурност (ова се нарекува Хајзенбергов принцип на неодреденост).
Освен во опишувањето на движењето на феномените на атомско ниво, квантната механика е корисна за сфаќањето на некои макроскопски феномени, каков што е суперфлуидноста, суперспроводноста и биолошките системи, вклучувајќи ја и функцијата на мирисните рецептори и структурите на белковините.
Кинематика
Кинематиката е гранка на класичната механика посветена на проучувањето на движењето, но не и причината за тоа движење. Како таква таа се занимава со различни видови на движења.
Во кинематиката се разликуваат две класи на движења: униформно движење и неуниформно движење. Телото се движи униформно кога патува на растојанија во еднакви временски интервали (т.е. со константна брзина). На пример, едно тело патува 5 км за време од 1 час, па 5 км во следниот час итн. континуирано. Униформното движење е тесно поврзано со инерцијата, како што е опишано во Првиот Њутнов закон. Меѓутоа, повеќето познати видови на движења би биле неуниформни движења, бидејќи на поголем број од телата постојано дејствуваат многу различни сили одеднаш, па како такви тие не патуваат еднакви растојанија за еднакви временски интервали. На пример, едно тело патува 2 км за 25 минути, но му се потребни 30 минути за да ги пропатува следните 2 км.
44. јужен напоредник
44. јужен напоредник (44° ЈГШ) — напоредник кој лежи 44 степени јужно од екваторот. Минува низ Атлантскиот Океан, Индискиот Океан, Австралазија, Тихиот Океан и Јужна Америка.
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 44° ЈГШ минува низ:
! Width="135" | Координати ! Земја, територија, море ! Белешки
Алексово
Алексово или Нехире Мутне (Μυλοχώρι, Милохори) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 12 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 277 метри.
Историја
Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население од вилаетот Тимур Хисар од 1616-1617 година селото е наведено под името Алексова со 33 домаќинства. Според документ од 1625 година Алексово има 25 семејства.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Алексово се состоело од 45 семејства и 158 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Алексово имало 420 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 496 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани само 3 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Алексија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 218 жители-бегалци. .
Микроекономски развој на Македонија
Развојот на Микроекономијата во Република Македонија своите корени ги темели со воспоставувањето на ФНРЈ. Во овој период засновано на теоријата на оптимална алокација на ресурсите како земја членка на Југословенската Федерација, Народна Република Македонија започнува да ги користи бенифициите на тогашниот прв пет годишен план кој предвидува индустриски развој на земјите членки на федерацијата и алокација на индустриските капацитети споредбено со природните ресурси на земјата.
Сепак од денесшна дистанца може да се заклучи дека еден од постулатите при проектирањето на микроекономската програма – дека субјектите при донесувањето на своите одлуки се однесуваат рационално, се чини занемарен. Според документите кои се објавени во книгата – Македонија е се што имаме од Киро Глигоров, и од документите кои се достапни преку интернет а дел од Федеративниот архив во Белград, се гледа дека тогашната Народна Република Македонија добила сосема мал дел од финансиските инјекции, и нејзините природни ресурси кои би биле темел на развој на микороекономијата во земјата се целосно запоставени на сметка на политичките пресметки помеѓу државните раководства.
На пример во документот со број 321/122-43952 со кој се предложува во Македонија да се отвори Велешката топилница за фероникел, каде што би се произведувале легури потребни за градење на инфраструктурата низ федерацијата, е одбиен со образложение дека ваква фабрика може да се отвори во Осјек а рудата да се транспортира од Македонија. Со ова станува јасна тенденцијата за економски развој заснован не на рационални решенија туку на политички одлуки.
Низ текот на историјата на поранешна Југославија голем е бројот на вакви решенија кои најчесто или се со задоцнета економска корист за Македонија или пак воопшто не се реализирани. Дополнително оптоварување на Микроекономијата во овој период претставува државното уредување кое не дозволува приватна сопственост туку се оди на колективна сопственост. Ова по дефиниција ги нихилира можностите за трошоци на опортунитет, и не дозоволува либерален развој на економијата.
Сепак до распадот на Југославија станува јасно дека некои од поранешните Југословенски републики како на пример Словенија ги користеле законските пропусти со цел да остварат приватен и државен профит, кој подоцна се покажа како круцијален во периодот на осамостојувањето. Истовремено развојот на микороекономијата во овој период пркоси на дефинициите дека развојот треба да предизвика директна последица врз поединечните економски субјекти како што се претпријатијата, домаќинствата и субјектите како и нивните меѓусебни интеракции. Како позитивно влијание врз националната микроекономија од овој период засновано врз нивните достигнувања, пазарна цена и број на вработени се издвојуваат следниве субјекти: Руен од Кочани, МЗТ од Скопје и Тоза Драговиќ од Охрид.
Дополнително се појавуваат макроекономски парадокси во источна Македонија каде што населението е грото фокусирано на земјоделието и пољоделството. Сепак спротивно на здравата економска логика, која би придонела микроекономски развој на овие региони, добрата не се дистрибуирани низ федерацијата користејќи ги правилата на заеднички пазар туку остануваат да делуваат локално, создавајќи само локален краткотрајно влијание врз добробитта на населението и економските субјекти.
Периодот по осамостојувањето на Македонија
Во овој период Република Македонија ја остварува својата независност од Југословенската Федерација и според уставот се конституира како социјална држава со пазарна економија и право на приватна сопственост. Токму овие одредби го овозможуваат теоретскиот микроекономски развој на државата.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Врбоец
Успение на Пресвета Богородица — обновена селска црква во крушевското село Врбоец, Македонија. Црквата се наоѓа во самото село. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во месноста Манастириште, околу 1000 метри западно од селото.
Историја
Пред да се возобнови црквата, на месноста се познавале остатоци од ѕидови и се верувало дека постоел манастирот „Св. Богородица“.
Гикау
Гикау (Giekau) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Религија во Боцвана
Религијата во Боцвана има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Земјата обезбедува слобода на верска исповед. Христијанството е најзастапена религија во Боцвана, со над 70% од населението.
Христијанство
Христијанство пристигнало во Боцвана во средината на 1870-тите, во времето на колонијалното владеење. Процесот на ширење на христијанството се ширел релативно брзо за разлика од соседните африкански земји, бидејќи регионалните наследни племенски поглавари, познати како Дикгоси, го примиле христијанството а тоа предизвикало прифаќање на религијата од цела племинска група. Овие поглавари го прифатиле христијанството бидејќи сметале дека христијанските мисионери ќе им помогнат во снабдувањето на оружје со кое тие ќе се спротивстават на бунтовниците од југ.
По доаѓањето на христијанството во земјата, мисионерите основале христијански училишта и се обиделе да стават крај на старите обичаи, како што се традицијата Богвера (церемонија за машкоста) и Богжале (церемонија за женственоста), церемонии кои традиционално се поврзани со социјалното прифаќање на подготвеноста на некој од половите да стапи во брак. Сепак, овие традиции продолжиле кај некои семејства и покрај мисионерските практики. Често, христијанските мисионери биле вклучувани политички како преведувачи меѓу племенските поглавари и колонијалните администратори.
Црква „Св. Архангел Гаврил“ - Битола
Св Архангел Гаврил — црква која се наоѓа во населбата Довлеџик во близина на Педагошкиот факултет, на излезот од Битола, и на патот кој води до Националниот парк Пелистер. Порано многу луѓе се собирале во оваа црква, но до пред некое време црквата се опремила и била повторно отворена, за време на божиќните празници.
Религија во Боцвана
Христијанство
По прогласување на независност во 1966 година, високи претставници на христијанската мисија и свештеници биле вклучени во политичкиот живот на земјата. Но во 1970-тите години некои нови водачи започнале иницијатива за враќање на старите традиции, во кое делумно и успеале. Новите водачи исто така спроведувале и политика на верска толеранција и слобода. Но наставните програми во голема мера останале со христијанска терминологија и идеологија. .
Се проценува дека 70% од граѓаните на Боцвана во 2001 година се изјасниле како христијани. Во 2006 година властите објавиле извештај според кој 63% биле христијани од разни деноминации, 2% биле приврзаници на традиционалните домородни религии и сите други религиозни групи (будизмот, хиндуизмот, исламот, јудаизмот) процентоално биле застапени со помалку од 1% од населението на земјата. Муслиманите според истиот извештај се застапени со 0,4% и хиндусите со 0,3%.
Црква „Св. Архангел Гаврил“ - Битола
Во склоп на црквата, се и посмртните останки на војниците кои загинаа во текот на Првата светска војна.
IMindQ
iMindQ (се чита: АјМајндКју) — софтверска апликација за создавање мисловни мапи и генерирање идеи развиена од компанијата Seavus. Апликацијата може да се користи за запишување идеи, организирање состаноци, задачи и проекти, справување со поголем обем на информации и сето тоа со користење на мисловни мапи.
Преглед
Апликацијата iMindQ им овозможува на корисниците да го разјаснат и стимулираат визуелното размислување преку создавање на интуитивни мисловни мапи. Ја поттикнува креативноста, продуктивноста и помнењето, оттука може да се користи како алатка за решавање проблеми на визуелен начин. Распространетата употреба на техниката на создавање мисловни мапи за генерирање идеи и концептуализација наоѓа особена примена во бизнис и образовниот сектор, каде корисниците можат визуелно да претстават најразлични процеси или да визуелизираат разни теми и поими.
Оваа техника помага за делотворно организирање на активности, задачи, состаноци, настани, како и за интуитивно запишување на забелешки, создавање на план на активности и полесно меморизирање на одредени теми. Покрај тоа што се користи за наведените работи, апликацијата го овозможува нивното презентирање на иновативен и уникатен начин. Исто така го олеснува планирањето на проекти, процесот на генерирање идеи, тимската соработка и комуникација и размената на информации помеѓу соработниците. Поради едноставниот начин на создавање на мапи оваа алатка може да ја користи секој, без разлика на возраста и занимањето.
Процесот на создавање на мисловна мапа е следниов: се тргнува од еден централен наслов кој се разгранува на поднаслови, истовремено користејќи принцип на логичка поврзаност, со цел подробно да се разработи главната тема. Со iMindQ корисниците можат да создаваат таканаречени складишта на знаење, при што алатката дозволува вметнување не само на текст, туку и на графици, фотографии, линкови до документи или мрежни места, забелешки каде што може детално да се опише одреден поднаслов, корелации, граници, коментари, разни облици, бои и други елементи.
Особености
iMindQ има флексибилен простор за создавање и одредување приоритет на идеи; опции за планирање на проект (гант-чарт и Work Breakdown Structure дијаграм); панел за пребарување; опција за интерактивните мапи да се зачуваат во HTML формат и презентирање на содржината со еден клик.
Главни одлики на iMindQ:
Поддржани прикази – во iMindQ информациите може да се прикажат на 3 различни начини:
Во секој од нив корисниците можат да создаваат различни мисловни мапи во зависност од нивните потреби:
Презентација - iMindQ има вграден модул за презентација на сите видови мапи: WBS, органска мапа и мисловна мапа.
Филтрирање – корисниците можат да ја употребуваат напредната опција за филтрирање која ги филтрира насловите според следниве категории:
Печатење – Апликацијата поддржува печатење на активниот приказ, вклучуваќи и опции за преглед и прилагодување.
Напредно пребарување – iMindQ има вградена моќна пребарувачка функција којашто овозможува пребарување на текст и фрази во самата мапа. Резултатите од пребарувањето се презентираат во дијалог-рамка во самата апликација со што корисниците брзо ја лоцираат посакуваната информација.
Пребарување на интернет – поддржува пребарување на интернет во самата апликација како и можност за поставување на Прокси.
Зумирање – Приближување и оддалечување на работната површина прикажана на екранот.
Јазици – Апликацијата е достапна на следниве јазици:
Формат на податотеки
Форматот на датoтеките на iMindQ е .dmmx и е карактеристичен за софтверот. Покрај стандардниот формат на податотеки iMindQ работи и со следниве формати:
Поддржани платформи
iMindQ може да се користи на Windows и Mac оперативни системи. Покрај Windows (Windows 8, Windows 7, and Windows vista) и Mac (Mac OS 10.10, 10.9, and 10.8), iMindQ функционира и на iOS и Android. Со верзијата v август 0, iMindQ вклучува и онлајн апликација за создавање мисловни мапи.
Ензимски индуктор
Ензимски индуктор е лек кој ја зголемува метаболитичката активност на ензим или преку врзување за ензимот и негова активација, или преку зголемување на експресијата на генот кој кодира за тој ензим. Спротивно на него е ензимски репресор.
NGC 520
NGC 520 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 520 се споменува и како UGC 966, MCG 1-4-52, CGCG 411-50, IRAS 01219+0331, Arp 157, VV 231, PRC D-44, KCPG 31B.
Откривање
Објектот е откриен на 13 декември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 520 е од видот Sa/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 520 има привидни димензии од 3,4' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 24 м 34,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 3° 47' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 520 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5193. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 218; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 24. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1201.
ЖС „Романовце“
Железничката станица „Романовце“ — железничка станица во Република Македонија, со следниве географски координати: СГШ 42o 04 ' 22 , ИГД 21o 40 ' 44 .
Реализам (уметност)
Реализам во ликовната уметност е стилски правец кој тежнее да ја прикаже стварноста, а трае од половината до крајот на 19-от век (иако дела кои се создаваат според правилата на реализмот имало и претходно, а ги има и денес). Реализмот се залага за објективност и уверливост во приказите и опишување на фактите на стварноста и ја открива законитоста на општеството.
Во педесеттите години на 19-от век се појавува мислење дека романтичарското истакнување на чувствата и фантазијата е само бегање од стварноста на времето на европските граѓански револуции од (1848). Напредокот на науката, индустријата и техниката го овозможило правењето на првите фотографии кои уметниците ги користат како помошно средство.
Глад (филм)
„Глад“ (англиски: Hunger) — британско-ирски филм од 2008 година, во режија на Стив Меквин. Главните улоги ги играат: Мајкл Фасбендер, Лијам Канингам и Стјуарт Греам.