cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хавиер Бардем
Почеток, 1990 - 1999 година
Бардем повторно остварил соработка со Хорди Моља, ѕвездата од Jamón, Jamón во Prognostic Reservat. Тој, исто така, прифатил кратка но значајна улога во филмот Броени денови (Días Contados). Сепак, најпознатата изведба на Бардем во 1994 година била улогата во филмот Детективот и смртта во режија на Гонзало Суарез, нецелосно заснован на Приказната за една мајка (на дански: Historien om en moder)на Ханс Кристијан Андерсен. Тоа бел еден чуден, насилен филм со добри визуелни ефекти и мрачна филмска музика. Филмот бил номиниран за пет Гоја награди, а Бардем освоил Silver Seashell награда на филмскиот фестивал во Сан Себастиан. 1995 година му донела уште повеќе признание. Годината започнала со улога во краткометражната црна комедија за семејни врски, Мајката (La Madre), режирана од неговиот братучед Мигел, во која глумела и мајка му на Бардем, Пилар. Потоа следи Усни на усни, во режија на Мануел Гомез Переира, напишан од Хоакин Ористрел. Во овој филм, Бардем игра амбициозен глумец, кој осакатен од срам и несигурност во себе, слаб со пари и во исчекување на улога во американски филм прифаќа работа како хотлајн оператор и токму тука успева да и пристапи храбро на “глумата”. За жал, сè тргнува наопаку кога ја запознава муштериката Аитана Санчез-Гијон, која го вовлекува во измама и љубовен триаголник. Филмот е номиниран за осум Гоја награди, од кои Бардем добива награда за најдобра машка улога.
Откако се појавил во филмот на Педро Перез Хименез, Mambru, следната улога на Бардем е во филмот Éxtasis на Маријано Баросо, психолошки трилер кој зборува за алчност, заведување и предавство. Истата 1996 година, ќе му донесе на Бардем два меѓународно познти улоги. Најпрво улогата во филмот Más que amor, frenesí. Напишан и режиран во соработка на Мигел Бардем, во филмот играат и неговите брат и сестра, Карлос и Моника, и, за првпат после Jamón, Jamón, Пенелопе Круз. Со Пенелопе Круз, Бардем соработува и во филмот Љубовта е штетна по здравјето (El Amor Perjudica Seriamente La Salud), втор филм со Мануел Гомез Переира и писателот Хоакин Ористрел. Филмот ја прикажува Круз многу кратко, а Бардем на само неколку секунди. 1997 година за Бардем почнува со филмот Airbag, “бучна” комедија во улога на мајката на Бардем, Пилар, како и поранешната Марија де Медеирос.
Како веќе утврдена филмска ѕвезда во Шпанија, Бардем започнал повторна соработка со Педро Алмодовар. Тие соработувале во филмот Живо месо во 1997 година. За Бардем ова бело повторно соработување и со мајка си, Пилар, Либерто Рабал, Франческа Нери и Пенелопе Круз (која се појавила само во една сцена на почетокот). Бардем игра парализиран кошаркар во количка. Улогата во Живо месо била комплицирано и умешно, политички и апсурдно, фасцинантно и брилијантно одиграна, поради што му донела повторна номинација на Гоја наградите. Последниот филм на Бардем за 1997 година е Perdita Durango, во улога на ограбувач на банки. Следното појавување на Бардем е во црната комедија на Сантјаго Сегура, Torrente, el brazo tonto de la ley. Филмот бил критикуван како екстремно суров и навредил; сепак, филмот станал најголем боксофис хит во Шпанија. 1999 година е уште една успешна година за Бардем. Најпрво, тој повторно се здружил со партнерите Переира и Ористрел во филмот Помеѓу твоите нозе (Entre Las Piernas), комична драма за предавство, уцена и лудило, во кој настапиле и поранешните колеги Викторија Абрил и Кармело Гомез. По овој филм следи филмот Los Lobos de Washington, повторна соработка со режисерот на Éxtasis, Маријано Баросо и глумецот Хозе Санчо од Живо месо. Понатаму, следи филмот Segunda Piel со Хорди Моља и Андријана Хил.
Холивудска слава
Иако неговата слава била ограничена на земјата од каде доаѓа, Бардем не останал незабележан во светот на англиското говорно подрачје. Во 1997 година, Џон Малкович му понудил улога на Бардем во својот прв филм,The Dancer Upstairs. Иако се чувствувал поласкан од понудата, тој ја одбил улогата поради лошиот англиски. Необесхрабрен, Малкович ги потрошил следните три години барајќи финансии за својот проект. Во меѓувреме, славниот артист и режисер, Џулијан Шнабел, работел филм заснован на мемоарите на Реиналдо Аренас, кубански поет и романописец/новелист прогонуван поради хомосексуалноста и либерализмот од страна на пост-револуционерната влада на Кастро. Шнабел го замолил Бардем да ја игра споредната улога, на што Бардем одговорил негативно, па улогата ја добил Оливер Мартинез. Откако бил одбиен и од познатиот холивудски глумец Бенисио дел Торо, Шнабел му ја дал главната улога на Бардем. Хавиер сметал дека е речиси невозможно да зборува течно англиски со кубански акцент, но понудата за главна улога била извонредна прилика што не сакал да ја пропушти. Откако го замолил Шнабел да му даде неколку недели за размислување, Бардем отпатувал за Куба со цел да открие нешто повеќе за животот на Аренас, барајќи луѓе на улица кои го знаеле поетот, многу од кои биле сè уште исплашени да зборуваат. Откако се уверил дека оваа улога ќе го направи горд, започнал со интензивни подготовки. Загубил околу 14 килограми, како и секаков знак на машкост. Поминувал осум часа во денот со професор по англиски.
Првиот филм на англиски на Хавиер, Пред да падне ноќ (Before Night Falls) во 2000 година, се пробил интернационално. Хавиер го прикажал Аренас од 17 годишно момче, полно со живот и на работ на сексуалното будење, до блед 45 годишен човек кој, уништен од Сида, посакувал да умре. Бардем бил добитник на Volpi Cup награда во Венеција, бил номиниран за Златен глобус и станал првиот Шпанец номиниран за оскар за најдобар глумец. Филмот му донел светска слава на Бардем. Следното појавување на Бардем било во филмот Ни трага од Господ (Sin Noticias de Dios), каде настапил со поранешните колеги Пенелопе Круз, Викторија Абрил и Гаел Гарсија Бернал (се појавува и мајку му Пилар, но само на фотографија). Во 2002 година, откако финансиски се осигурал и го совладал англискиот јазик, ја прифатил улогата во првиот филм на Малкович, The Dancer Upstairs. Бардем глуми адвокат кој станал детектив за подобро да и служи на правдата. Малкович го опишал Бардем како “ најдобриот млад глумец во Европа, а можеби и во цел свет. Тој има сила и моќ на бик однадвор... но е кршлив одвнатре”. “Неговиот талент е неизмерен”. 2002 година донела уште еден филмски хит за Бардем, Сончеви понеделници, најуспешниот шпански филм на годината, надминувајќи го дури и Зборувај со неа на Алмодовар. Филмот е моќна социо-политичка приказна за група невработени градежници на бродови. Бардем го игра Санта, жесток активист и неизгласан водач. Филмот освоил пет Гоја награди, заклучно наградата која ја добил Хавиер Бардем за најдобар глумец. Веднаш по филмот Пред да падне ноќ, тој одбил улога во филмот Извештај за малцинства (Minority Report) која потоа ја добил Колин Фарел. Бардем се приближил до својот прв поголем холивудски хит, појавувајќи се кратко во криминалната драма на Мајкл Мен, Колатерал. Истата година, Бардем освоил награда за најдобар глумец на венецискиот филмски фестивал, за улогата во Mar Adentro 2004 година, каде го глуми Рамон Сампедро, целосно парализиран човек кој се бори за правото на евтаназија. Во 2007 година, Бардем глумел во две филмски адаптации: филмот Нема земја за старци на браќата Коен и адапатација на колумбиската новела Љубов во време на колера од Габриел Гарсија Маркез. Во Нема земја за старци, тој го игра социопатскиот убиец, Антон Чигурх. Оваа улога му го донела првиот оскар за најдобра машка споредна улога. Покрај оскар, Бардем за улогата освоил Златен Глобус и Screen Actors Guild (SAG) награда, како и БАФТА награда за најдобра машка споредна улога. Чигурх се најде на 26то место во издание од 2008 година на магазинот Entertainment Weekly на списокот на “50 најголеми негативци во филмската историја”. Понатаму следи филмот Вики, Кристина, Барселона на Вуди Ален, во кој повторно настапува заедно со Пенелопе Круз. Имало преговори за улога во филмската адаптација на бродвејскиот мјузикл Девет, како невистинскиот Гвидо Контини; улогата потоа ја добил Данил деј Луис. Во 2010 година, Бардем осовил награда за најдобар глумец на за улогата во филмот Biutiful, во режија на Алехандро Гонзалес Ињариту.
Се шпекулирало дека Бардем ќе гостува во втората сезона на Glee како рок ѕвезда, пријател на Арти. Но, тој навистина ќе се појави во шоуто во 2011 година. Соопштено е дека Хавиер е прв на листата глумци за улогата Роналд Дешајн, пред Виго Мортенсен како втор, во адаптацијата на Рон Хауард на новелата Dark Tower од Стефан Кинг.
Приватен живот
Бардем не знае да вози, а себеси се нарекува “работник”, а не глумец. Тој е атеист; по донесувањето на законот за хомосексуални бракови во Шпанија во 2005 година, Бардем предизвикал големи расправии кога изјавил дека кога би бил геј, ќе се омажел уште веднаш, само за да си поигра со црквата (”mañana mismo, solo para joder a la iglesia”). Животното дело на Бардем било удостоено на Готхам наградите во 2007 година. Истата година, Бардем започнал романтична врска со Пенелопе Круз. Според весниците, тие стапиле во брак во јули 2010 година, на Бахамите. На 14 септември 2010 година, беше објавено дека Пенелопе е четврти месец бремена со нивното прво дете.
Бесмртна возљубена
Бесмртна возљубена е името кое композиторот Лудвиг ван Бетовен ѝ го дава на непозната личност во три прочуени љубовни писма. Меѓу можните кандидатки се Јохана ван Бетовен, Антонија Брентано, Тереза фон Брауншвајг и Ана-Мари Ердоди.
Доказот
Единствениот документиран доказ за "Бесмртна возљубена" е интроспективно писмо полно со емоции кое Бетовен го пишува во временски период од три дена од Боемската бања на Теплиц (воројатно датирајќи од јули 1812 година, иако годината не е дадена) посветено на неименувана жена со која тој има средба во Прага или Виена неделата пред да започне со пишување на писмото и со која во истото тој крои планови да се сретне во место со почетна буква "К", за кое повеќето писатели по Мејнард Соломон претпоставуваат дека е Карлсбад. Текстот на писмото укажува на постоечка долга љубовна врска. Во неговите страници Бетовен ја отвора и разговара за можноста како и за потенцијалните пречки за брак :
Соломон пишува :
Таа мора да е жена добро позната за Бетовен во Виена ; Таа мора да била во Прага во првата недела од јули 1812 година ; и таа мора да била во Боемското бањско лекувалиште на Карлсбад во наредните неколку недели.
Треба да се има на ум дека Бетовен никогаш не го користи целсното име на Карлсбад во писмото туку само почетната буква "К", за која еден истражувач дава неточен предлог дека можеби станува збор за Клостернеубург, наводно најблиската Пошта до имотот во Једлерси на грофицата Ана-Мари Ердоди. Сепак, оваа претпоставка е апсолутно неоснована бидејќи ако се земе предвид дека во Клостернеубург може да се стигне само од Једлерси преку Виена и Кахленбергердорф (не постои мост преку Дунав меѓу Корнеубург и Клостернеубург), следната Пошта до Једлерси е секако т.н. "Оптмот"во Леополдстад во Виена.
Така Соломон ги сумира трите основни услови за нејзина идентификација, врз основа на неговото проучување на доказите содржани во писмото. Но неговото расудување е нарушено од еден голем недостаток : писмата од семејството Брентано кои Клауз Мартин Копиц ги објавува во 2001 година, во храбар обид да приложи нови документи за дебатирање, покажуваат дека не е можно Антонија да е "Бесмртната возљубена". Таа е среќно омажена сопруга и мајка чиј краток престој во Прага во јули 1812 година (помалку од еден ден) е поминат во потрага по воспитувач за нејзиниот единаесетгодишен син Џорџ : таа пристигнува заедно со нејзиниот сопруг, петгодишната ќерка Фани и слугинка на 3 јули и тие сите заминуваат за Карлсбад во 6 часот наредното утро. Каде Антонија има време таа ноќ за романтична средба со Бетовен? Како што е често тврдено, нејзината кандидатура, која го вклучува тешко веројатното сценарио на "menage a trois" во Карлсбад, нема никаква психолошка смисла.
Дополнителен (надворешен) услов предложен од страна на Соломон е дека веројатно името на таа жена е со почетната буква "А" која Бетовен ја споменува во воведот на примерокот на Антон Графер од дневникот на Бетовен-(Tagebuch) од 1812 година :
"Начинот на кој со А се оди во пропаст"
Бидејќи не е ни сигурно дека транскрипцијата на воведот на Графер е точна, самата буква "А" не може да обезбеди основа за веродостојна идентификација. Всушност, Бетовен ја пишува буквата "А" во неговите пронајдени писма во стар германски ракопис, која значително се разликува од латинската форма на буквата "А", и можеби се работи за музичко нотирање. Неодамнешните истражувања укажуваат на тоа дека "А" е всушност "Ст" и се однесува на сопругот на Џозефина вон Стакелберг, грофот Стакелберг.
Антонија и алтернативни тврдења
Една од големиот број пречки за прифаќање на тврдењето на Соломон е фактот дека Антонија Брентано не е единствената жена чие име почнува на буквата "А" и која е блиска со Бетовен во периодот за кој стана збор (1811-1812), и за која се знае дека е нагалено нарекувана Тони во кругот на семејството и пријателите. Значи доколку почетната буква "А" се однесува на Антонија, Бетовен поверојатно ќе го искористел иницијалот "Б". Исто така, можеби треба да се напомене дека кога Антонија повторно ја напушта Виена и заминува за Франкфурт во 1812 година, таа заминува засекогаш, и оттогаш не постои никаква евиденција за понатамошен личен или писмен контакт меѓу неа и композиторот, иако од неговите посвети станува јасно дека тој сè уште се смета себеси за близок пријател на семејството Брентано.
'Гејл С. Алтман го актуелизира случајот за Ана-Мари - заедно со исцрпувачко побивање на тврдењата на Соломон за Антонија Брентано - во истражување посветено на прашањето за идентитетот на мистериозната жена и општо врските на Бетовен', привлекувајќи особено внимание на репутацијата на почесно однесување на композиторот во сите негови односи со мажени жени. Алтман продолжува да потенцира дека предавство на довербата на пријател со имање на афера со неговата сопруга - дело кој Соломон му го припишува - се коси со најдлабоките принципи на Бетовен.
Во 2002 година, Бетовен Журнал, здружен со Американ Бетовен Сосајети, објавува весник во кој се тврди дека Бесмртната возљубена е всушност золвата на Антонија, Бетина Брентано. Бетина објавува три писма за кои таа тврди дека ѝ ги испратил Бетовен. Пронајдено е едно од тие писма кое е идентично со она кое таа го објавува. Во пронајденото писмо Бетовен признава дека веќе примил две нејзини писма и ја замолува повторно да му пише "наскоро и почесто". Тој вели дека едно од нејзините писма го носел со себе цело лето и дека тоа направило да се чувствува "честопати многу среќно". Во неговите последни зборови, тој ѝ се обраќа со интимната германска "ду-форма", која како што е досега познато, тој не ја употребува во ниту едно друго писмо посветено на жена која не е Бесмртната возљубена. Ако третото писмо од Бетовен, кое Бетина го објавува и кое не е пронајдено ,е оригинално, тоа дефинитивно ќе докаже дека Бетина е Бесмртната возљубена бидејќи третото писмо е напишано само неколку недели откако тој го пишува неговото писмо до Бесмртната возљубена, и јазикот на кој е напишано е во целосна согласност.
Антонија Брентано
Бетовен ѝ ја посветува Дијабели Вариејшнс Оп.120 и неговата Пијано Соната Оп.109 на нејзината ќерка Максимилијана. Нејзиниот ракопис е идентификуван на ракопис-примерокот на циклусот песни "За далечната возљубена" (An die ferne Geliebte) во кој е напишано следното : "Побарано од моја страна од авторот на 2 март, 1812 година". На 26 јуни, 1812 година, Бетовен ја пишува нежната посвета за нејзината ќерка на ракописот за неговата Пијано Трио во рамен Б.
Филмска верзија
Бесмртна возљубена е филм од 1994 година за животот на композиторот Лудвиг ван Бетовен (кој го игра Гери Олдман). Приказната го следи секретарот и првиот биограф на Бетовен, Антон Шиндлер (Jeroen Krabee) во неговиот обид да го утврди вистинскиот идентитет на Бесмртната возљубена (Unsterbliche Geliebte) .Шиндлер патува низ австриската империја интервјуирајќи жени кои би можеле да бидат потенцијални кандидатки и испитувајќи го бурниот живот на самиот Бетовен. Во последните сцени од филмот, откако Шиндлер не успева да ја открие вистината, се открива дека Јохана ван Бетовен, наводно омразената снаа на Бетовен е Бесмртната возљубена и дека Карл е плодот на нивната љубов. (Ова, секако, е чиста шпекулација.)
Лажени
Географија
Селото е сместено во Леринското Поле, меѓу Сакулева Река (Леринска) и Менска Река, 6 км источно од градот Лерин.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Лажени било чисто македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го води Лежини како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лајени (Layéni) било село до 80 домаќинства со 200 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Лажени имало 200 жители, сите Македонци. На почетокот на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лажени (Lajani) имало 336 жители под врховенството на Цариградската патријаршија и во него работело грчко училиште.
Во Грција
По Балканските војни, со потпишувањето на Букурешкиот договор Лажени во 1913 г. е припоено кон Грција. Во 1926 селото е преименувано во Месониси. Во 1920 г. селото имало само 131 жител, но нивниот број се зголемил на 189 во 1928 и 328 во 1940 г.
Лажени не настрадало во Грчката граѓанска војна, и затоа во 1951 г. имало 336 жители. Сепак, во 1961 г. нивната бројност опаднала на 256, а во 1971 г. на само 139 жители. Следниот период бележи извесен опоравок на бројноста, со 276 во 1981 и 288 лица 1991 г. иако населението било помалубројно, бидејќи таа година кон него се вбројани и жителите на градската населба Ж. Станица Лерин На пописот во 2001 г. Лажени имало 227, а на следниот од 2011 г. се смалило на 198 лица.
Родови
Како некои од родови во селото според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:
Стопанство
Главни производи на Лажени се житото, тутунот, јагодите, вишните и јаболката.
Монти Сибилини (национален парк)
Националниот парк Монти Сибилини (Parco Nazionale dei Monti Sibillini) е италијански национален парк кој е лоциран низ регионите Марке и Умбрија, кој што ги опфаќа провинциите Мачерата, Фермо, Асколи Пичено и Перуџа.
Основана е во 1993 година, а сега содржи и повеќе од 70.000 хектари.
Милош Црњански
Милош Црњански (, —, ) — српски книжевник и еден од најзначајните творци на српската книжевност во XX век. Исклучителен е како поет, раскажувач, романсиер и публицист. Познат е и како ликовен критичар.
Животопис
Црњански е роден 26 октомври 1893 година во Чонград, во Австроунгарија (денес Унгарија), во осиромашено градско семејство. Неговиот татко Тома бил чиновник кој поради своето темпераментно застапување на српската малцинска политика бил „протеран“ од Банат, од Иланџа (која Црњански ја нарекувал Иланчо, по нејзиното старо име) во Чонград, кој според Црњански бил некаков вид „тогашен чиновнички Сибир". Неговата мајка се викала Марина Вујиќ, е родена во Панчево.
Детство и образование
Милош Црњански од 1896 година растел во Темишвар, во патријархално-патриотска средина што ќе му создаде култ кон Србија и нејзиното минато ќе го всади во неговата душа како најсилна реликвија. Најдлабока и најтрајна сензација на своите детски и младешки години доживеал во типично српски национални и верски содржини: црковно училиште, икони на свети Сава, темјан, православно српско гробје со ритуални погреби и задушници, вечерни приказни и песни за Србија, ајдукување и набивање на колец — сето тоа со детски емоции се претвора во траен немир и непресушен извор, надеж, радости, сомнежи, разочарувања и воскревања.
Основно училиште завршил во српска вероисповедна школа кај учителот Душан Бериќ во Темишвар. Матурирал во темишварска гимназија кај католичките фратри пијаристи. Според сопствените зборови, бил среден ученик до татковата смрт, односно до петтото одделение во гимназијата, а тогаш решил „во иднина да биде меѓу првите“, што и остварил. Во летото 1912 година заминал во Опатија, а потоа се запишал во речна експортна академија. Играл фудбал во клубот „Викторија“ на Сушак (источен дел на Риека).
Во 1913 година се запишал на медицина во Виена но тој факултет никогаш не го завршил.
Првата песна „Судба“ Црњански ја објавил во сомборското детско списание „Голуб“ во 1908 година. Во 1912 година во сараевска „Босанска вила“ е печатена неговата песна „На почетокот беше сјај“ („У почетку беше сјај“).
Творештво
Најзначајни дела на Црњански се:
Влијание и значење
Во 1922 година, Иво Андриќ напишал песна со наслов „М. Цр.“, посветена на Црњански, а исто така, Црњански е главниот лик во расказот „Смртта на Милош Црњански“ на Милорад Павиќ од 1986 година.
Оливија Родриго
Оливија Изабел Родриго (родена на 20 февруари 2003 година) е американска пејачка, текстописец и глумица. Станала позната кон крајот на 2010-тите со главната улога во Дизниевите телевизиски серии Bizaardvark и Средношколски мјузикл: Мјузикл: Серија. По потпишувањето со Geffen и Interscope Records во 2020 година, Родриго ја издала својата деби-песна „Drivers License“, која соборила многу рекорди и станала една од најпродаваните песни во 2021 година, а на Оливија ѝ ја донела славата. Подоцна ги објавила песните „Deja Vu“ и „Good 4 U“ и го издала својот деби соло студиски албум „Sour“ (2021), кој бил одлично примен од критиката и публиката, и со него Оливија освоила многу признанија, меѓу кои и три Греми награди. Во 2022 година Дизни+ го објавил документарен филм Оливија Родриго: Возење кон тебе дома (Olivia Rodrigo: Driving Home 2 U), во кој хронолошки се прикажува нејзиниот креативен процес за создавањето на албумот Sour.
Оливија Родриго до 2022 двапати се искачила на прво место на Billboard Hot 100 топ-листата, има еден албум кој бил на врвот на Billboard 200 и пет мултиплатинести сертификати од Здружението на музичките снимтели на Америка (RIAA). Покрај другите признанија, има освоено Американска музичка награда, седум музички награди Билборд и четири МТВ видео музички награди. Тајм ја прогласил за изведувач на годината за 2021 година, а Билборд ја прогласил за жена на годината во 2022 година.
Живот и кариера
Оливија Изабел Родриго е родена на 20 февруари 2003 година во Муриета, Калифорнија. Живеела и пораснала во соседната Темекула. Нејзиниот татко е по потекло од Филипини а мајка ѝ има германско и ирско потекло. Нејзиниот татко работел како семеен терапевт, а нејзината мајка работела како учител во училиште. Таа изјавила дека нејзиниот прадедо се преселил од Филипините во Соединетите Држави како тинејџер и дека нејзиното семејство ги следла филипинските традиции и кујна. Уште додека била во градинка Оливија Родриго почнала да зема часови по пеење и набргу научила да свири пијано. На шестгодишна возраст почнала да посетува часови по глума и пеење и почнала да глуми во театарски претстави во основното училиште. На 12 годишна возраст веќе свирела гитара. Додека растела ја слушала омилената алтернативна рок музика на нејзините родители, како што се бендовите No Doubt, Pearl Jam, White Stripes и Green Day. Родриго се заинтересирала за пишување песни откако слушала кантри музика, особено американската пејачка и текстописец Тејлор Свифт. Таа се преселила во Лос Анџелес откако ја добила улогата на Bizaardvark.
Родриго за првпат се појавила на екранот во реклама за Old Navy. Веднаш потоа, во 2015 година, дебитирала и како актерка глумејќи го главниот лик Грејс Томас во филмот „Американска девојка: Грејс се спрема за успех („A American Girl: Grace Stirs Up Success“). Во 2016 година, Родриго добила признание за глумењето на Пејџ Олвера, гитаристка во Дизни серијата Bizaardvark,  улога што ја играла три сезони.
Во февруари 2019 година, била избрана да ја толкува главната улога Нини Салазар-Робертс во Дизни + серијата Средношколски мјузикл: Мјузикл: Серија, чија премиера била во ноември истата година. За саундтракот на серијата, Родриго ја напишала песната „All I Want" а заедно со нејзиниот колега Џошуа Басет ја напишале „Just for a Moment“. Родриго добила пофалби за нејзината глума. Во 2022 година, Оливија ја напуштила серијата за да се насочи кон нејзината музичка кариера.
2020–сега: Музички пробив и Sour
Во 2020 г. Родриго потпишала со Interscope Records и Geffen Records. На 8 јануари 2021 г., го издала својот деби сингл „Drivers License“, кој го напишано заедно со продуцентот Ден Нигро. Уште во првата недела по објавувањето, „Drivers License“ била пофалена од критиката, и двапати го соборила рекордот на Spotify за најмногу преслушувања во еден ден за непразнична песна со преку 15,7 милиони преслушувања на 11 јануари и над 17 милиони преслушувања следниот ден. Соборила уште еден рекорд на Spotify со тоа што таа била прва песна во историјата која достигнала 80 милиони преслушувања за 7 дена. Песната дебитирала на првото место на Billboard Hot 100, и била на врвот на топ листите во многу други земји.
На 1 април 2021 г., Родриго го издала својот следен сингл, „Deja Vu“, кој дебитирал на осмото место на Billboard Hot 100, што ја прави прв музичар кој со првите две песни во кариерата дебитирал во првите 10 песни на Billboard Hot 100 листата. Третиот сингл кој му претходи на нејзиниот деби албум, „Good 4 U“, бил објавен на 14 мај 2021 година и станал нејзин втор сингл кој дебитирал на првото место на Hot 100. Sour, нејзиниот деби студиски албум, бил објавен на 21 мај 2021 година, и добил признание од критичарите. Многу критичари истакнале дека Оливија Родриго е еден од најдобрите уметници на генерацијата З Sour дебитирал на првото место на Билборд 200 листата и се задржал таму пет недели.
На 17 февруари 2022 година, Родриго го најавила и објавила трејлерот за нејзиниот документарен филм од Дизни+ „Оливија Родриго: Возење кон тебе дома“ (Olivia Rodrigo: Driving Home 2 U), кој бил објавен на 25 март 2022 година. Оливија Родриго добила седум номинации на 64-те Греми награди. Таа ги освоила наградите за најдобар нов изведувач, најдобар поп вокален албум за Sour и најдобра поп соло изведба за „Drivers License“.
Уметност и влијанија
Родриго била опишанa како поп, поп рок, тинејџерски поп, инди поп, алтернативен поп, и поп- уметник со гума за џвакање. Таа ги наведувала Тејлор Свифт и Лорд како нејзини идоли и главни музички инспирации, и исто така се нарекувала себеси најголем фан на Свифт „во целиот свет“. Нејзините други влијанија ги вклучуваат Аланис Морисет, Кејси Масгрејвс, Фиона Епл, Сент Винсент, Карди Б,  Гвен Стефани  и Аврил Лавињ. Родриго изјавила дека сака да биде текстописец, а не „најголемата поп ѕвезда што некогаш живеела“. Таа открила дека избрала да потпише со Interscope/Geffen Records бидејќи нејзиниот извршен директор го пофалил нејзиното пишување песни, а не нејзиниот „потенцијален квалитет на ѕвезда“. Музичката новинарка Лора Снејпс ја нарекла Родриго „ знаменосец “ за новиот бран текстописци кои се склони кон моќни балади „кои се емотивни како и секогаш, но ја проектираат таа емоција навнатре, менувајќи го бомбастот за молчење“, и го опиша нејзиниот музички стил како вкоренет во болка во срцето, ментално здравје и тага, без да биде мелодраматичен, изразувајќи повеќе реални перспективи отколку отпорни. Родриго ги наведува Тејлор Свифт и Лорд како нејзини идоли и основни музички инспирации, и исто така себеси се нарекува најголема обожавателка на Свифт „на целиот свет“. Таа, исто така, рекла дека се восхитува на Џек Вајт (член на бендот White Stripes) и го нарекла нејзин „херој на хероите“. Инспирација наоѓа и во Аланис Морисет, Кејси Масгрејвс, Фиона Епл, Сент Винсент, Карди Би, Гвен Стефани и Аврил Лавињ.
Други потфати
На 13 јули 2021 година, Родриго била вклучена во напорите на Белата куќа за промовирање на вакцинациите против Ковид-19 кај младите луѓе во САД. Таа се состанала со претседателот Џо Бајден, потпретседателката Камала Харис и главниот медицински советник Ентони Фаучи, за да разговараат за нејзините напори. Според извештајот на CNN, Родриго ќе снимала видеа за важноста на младите да се вакцинираат, вклучително и одговарање на прашања што младите ги имаат во врска со вакцинацијата. Родриго била говорник на институтот и панелист на Институтот за родови прашања во медиумите Џина Дејвис.
Достигнувања
За нејзиното творештво во музиката, Родриго добила три Греми награди, седум музички награди од Билборд, четири МТВ Видео Музички Награди, четири музички награди на iHeartRadio и две награди на People's Choice, Американска музичка награда, Брит награда и награда Џуно.
Родриго во 2021 била ставена на листата 100 Next од списанието Тајм, и била прогласена за изведувач на годината од Тајм за 2021 година. Билборд, исто така, ѝ ја доделил наградата жена на годината на настанот <i id="mwAi4">Billboard</i> Women in Music во 2022 година. Таа, исто така, ја добила наградата „Текстописец на годината“ од Variety во 2021 година, и на наградите ASCAP во 2022 година.
Тамаго каке гохан
Позадина
Јадењето е познато во Јапонија како „тамаго каке гохан“ (гохан значи ориз или храна и каке значи истурено или нафрлано), „тамаго каке меши“ (меши значи ориз или храна), „тамаго гохан“ или едноставно „тамаго каке“. Тамаго (јајце) може да биде напишано (варено јајце), како алтернатива на еден знак (сурово јајце).
Владимир Саљников
Владимир Валерјевич Саљников (роден на 21 мај 1960 г.) — поранешен руски пливач специјализиран за дисциплината краул кој се натпреварувал за Советскиот Сојуз и поставил 12 светски рекорди на трките на 400, 800 и 1,500 метри краул. Тој освоил три златни олимписки медали на игрите во Москва во 1980 година. Наречен „чудовиште во брановите“, тој бил првиот човек кој испливал под петнаесет минути на 1500 метри краул и првиот човек кој испливал под осум минути на 800 метри краул.
Кариера
Саљников е роден во Ленинград, СССР. Саљников бил син на морски капетан. Кога тој имал седум години, неговата мајка го однела на базен и го зачленила во пливачки клуб. Една година подоцна тој започнал да тренира редовно со тренер. Саљников тренирал во спортското друштво Зенит а подоцна во спортското друштво Вооружени сили.
Салников своето олимписко деби го остварил на игрите во 1976 во Монтреал, на 16-годишна возраст. Тој го соборил европскиот рекорд на трката на 1500 метри краул, но завршил на 5. место.
Неговата долга низа на меѓународни победи започнала на Европското првенство 1977, каде го освоил златниот медал во својата омилена дисциплина, 1500 метри краул. На Светското првенство 1978 во Берлин, Саљников ги освоил златните медали на трките на 400 и 1500 метри краул, поставувајќи нов светски рекорд на 400 метри. Една година подоцна, тој поставил нов светски рекорд, овојпат на трката на 800 метри краул, со што станал првиот човек кој ја испливал оваа делница под границата од осум минути.
САД ги бојкотирале игрите во 1980 во Москва, но Саљников покажал дека е далеку подобар од останатите, победувајќи на трката на 1500 метри краул со време од 14:58.27 со што станал првиот човек кој ја испливал оваа делница под границата од петнаесет минути. Покрај овој златен медал, тој освоил уште два, на штафетмата трка на 4×200 краул и на трката на 400 метри краул. На трката на 1500 метри негов предизвик не бил само победа на трката, туку и соборување на светскиот рекорд до време под 15 минути. За време на трката, тој успеал да го исконтролира времето ѕиркајќи го часовникот покрај базенот. Саљников исто така имал план да го собори рекордот на 400 метри, но не успеал, и морал да се задоволи со соборувањето на олимпискиот рекорд. Тој не се подготвувал за штафетната трка на 4×200 метри, но бил ставен на списокот на пливачи од страна на тренерите на советската екипа.
Во раните 1980-ти, Саљников бил апсолутен владетел на подолгите делници во краул: во 1982 година, тој ги одбранил своите светски титули на 400 и 1500 метри, а една година подоцна, на Европското првенство во Рим, тој поставил нов светски рекорд на 1,500 метри со време од 14:54.76: рекорд кој траел до 1991 година, кога бил соборен од германецот Јерг Хофман.
Советскиот Сојуз ги бојкотирал Летните олимписки игри 1984 во Лос Анџелес, Па Сољников немал можност да ги одбрани своите олимписки титули. Тој поставил светски рекорд на трката на 800 метри краул во 1986 година, но оттогаш не се вратил на своето ниво: тој завршил четврти на трката на 1500 метри краул на Светското првенство 1986, и не успеал да се пласира во финалето на истата делница на Европското првенство 1987. Пред Летните олимписки игри 1988 во Сеул, неговите резултати не ги исполнувале нормите поставени за влез во советската олимписка екипа, и тој бил вклучен во екипата само поради интервенцијата на советските власти. Тој не разочарал и победил на трката на 1500 метри, за која изјавил дека тргнал силно но во последните 20-30 метри бил во бесознание. Неговото победничко време изнесувало 15:00.40. Таа вечер кога влегувал во ресторан во Олимпиското село, тој бил награден со стоечки овации од страна на другите спортисти.
Тренери
Игор Кошкин ги добил заслугите за донесувањето на Саљников на светскиот врв. Подоцна во кариерата, Саљников кратко престојувал во Мишон Вијехо во САД, каде работел со тренерите Марк Шуберт, Брајан Гудел и Тим Шо. Во средината на 1980-тите, Саљников се разделил со Кошкин, кој сметал дека 25-годишен пливач нема перспективa. Од 1984-5, тој бил трениран од неговата сопруга Марина, која била поранешна светска рекордерка на 100 метри во атлетика и спортски психолог.
По пензионирањето
По игрите во 1988, Саљников се повлекол од пливањето и до 1990 година работел како главен тренер на советската пливачка екипа. Истовремено, помеѓу 1989 и 1991 година тој бил заменик-претседател на советската пливачка федерација. Во периодот 1991–2001, тој работел во компанијата Олимп и бил претставник на Speedo во Русија. Во периодот 1984–1990, тој бил член на советскиот олимписки комитет а во периодот 1991–2000 бил член на Комисијата на спортисти на ФИНА.
Саљников бил награден со орденот Црвеното знаме на трудот (1980), орденот Ленин (1985), орденот Октомвриска револуција (1988) и орденот на Чест (2010). Во 1993 година тој бил примен во меѓународната пливачка куќа на славни. Тој дипломирал на Институтот за физичко образование во Санкт Петербург и е доктор по педагогија.
16 век
16 век — век кој траел од 1 јануари 1501 до 31 декември 1600 година, според грегоријанскиот календар.
Оваа ера на колонијализам го воспоставила меркантилизмот како водечки економски правец. Меркантилистичката доктрина ги поттикнала многуте војни во Европа во текот на овој период и веројатно ја поттикнала европската експанзија и империјализам ширум светот до 19 век или почетокот на 20 век.
Во Европа, протестантската реформација задала голем удар на авторитетот на папството и Римокатоличката црква. Европската политика доминирала преку религиозни конфликти, при што темелите за Триесетгодишната војна биле поставени кон крајот на векот. Во Италија, Лука Пачоли ја објави првата книга за сметководство, а Галилео Галилеј го направил првиот топломер. Во Англија, италијанецот Алберсио Џентили ја напишал првата книга за јавното меѓународно право и го поделил секуларизмот од канонскиот закон и римокатоличката теологија.
На Блискиот Исток, Отоманското Царство продолжило да се проширува, а султанот ја освоил титулата калиф. Кина ги евакуиралае крајбрежните области, поради јапонското пиратство. Јапонија во тоа време страдала од тешка граѓанска војна. На други места во Азија, царот ја проширил моќта на Могулското Царство. Неговото владеење значително влијаело врз уметноста и културата во регионот.
1580-ти
1582: Јермак Тимофејевич го освојува Сибирското ханство.
1590-ти
1590: Опсада на Одвара
Никола Формичети
Никола Формичети (роден ) е моден творец со јапонско и италијанско потекло.
1264 п.н.е.
1264 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1264. година пред новата ера, 264. од вториот милениум п.н.е., 64. од 13 век п.н.е. и петта од 1260-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4244 и 4245 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3486 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2496 и 2497 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 511 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1264 година се протега во 1372 и 1373, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1432 и 1433 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 721 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1943 и 1942 исламска година пред хиџра.
Откритија
1264 av. J.-C.
Thunder from the Blue Sky
Thunder From The Blue Sky (мак. Гром од синото небо) е заеднички албум на триото Влатко Стефановски со Јан Акерман и Дамир Имери.
Албумот содржи 15 песни, од кои повеќето се обработки на познати џез и блуз песни. Албумот беше објавен во 2008 година. во издание на Esoteria Records (македонски пазар) и Croatia Records (пазар на поранешна СФРЈ).
За албумот
Албумот е снимен во текот на зимата 2007-2008 година. Албумот е посветен на постариот брат на авторот. Внатрешноста на корицата е украсена со фотографија на авторот кога имал 13 години како свири на гитара пред семејната куќа во Тафталиџе. Генерален спонзор беше мобилниот оператор ВИП Македонија.
Меѓу обработените песни е и Country композицијата од албумот Звучни зид.
Турнеја
Албумот беше промовиран во Нови Сад (СНП), Струмица, Битола, Прилеп, Сараево, Врање, Белград, Птуј…
Несторки (семејство)
Несторки — семејство на новозеландски папагали. Содржат девет вида во два рода: несторки (Nestor) и изумрените нелејки (Nelepsittacus).
Њу Хемпшир
Њу Хемпшир е сојузна држава од САД. Сместена е во североисточниот дел на земјата. Главен град е Конкорд.
Пеколен портокал (роман)
Пеколен портокал — дистописки роман, напишан од Ентони Берџес и издаден во 1962 година. Се работи за истражување на човековото насилство и слободната волја во изборот на добро и зло, а воедно и последиците на поединецот при нејзино одземање. Приказната е сместена во не толку далечна иднина, каде општеството промовира култура на екстремно насилство помеѓу младите. Нарацијата на тинејџерскиот анти-херој во прво лице не соочува со неговите насилни експлоатирања и неговото искуство со државната власт која има за цел да го реформира. Романот може да се согледа како сатира на бунтовничките и насилните трендови во културата на младите која доминира во 60-тите години. Исто така книгата воведува експериментирање со јазикот, напишан на руска арго лексика наречена „надсат“.
Според Берџес романот претставува една jeu d’esprit, напишан за само три недели.
Во 2005 година “Пеколен Портокал” се најде на списокот на списанието Тајм како еден од 100-те најдобри романи на англиски јазик напишани од 1923 и е именувана од Модерн Лајбрари како една од 100-те најдобри романи на англиски јазик на дваесеттиот век. Откако Универзитетот Мек Мастер во 1971 ја купи оригиналната верзија на книгата, таа се наоѓа во Хамилтон, Онтарио, Канада.
Прв дел: Светот на Алекс
Алекс, тинејџер кој живее во Англија во не толку далечната иднина ја поведува својата банда во ноктурни оргии на опортунистичко, безначајно “ултранасилство”. Пријателите на Алекс (во романот наречени „друзја“ на англо-рускиот сленг,“надцат” од рускиот збор друг кој значи „пријател“) се: Дим, малоумен силеџија кој е тепачот на групата, Џорџи амбициозен второстепен водач на бандата и Пит, кој воглавно ги придружува неговите друзја во нивната потрага по ултранасилство. Покрај тоа што е социопат и опасен малолетен деликвент, Алекс е исто така интелигентен и остроумен, софистициран љубител на музика, специфично наклонет кон Бетовен, или "Прекрасниот Лудвиг Ван".
Романот започнува во омиленото место за собирање на друзјата (млечниот бар Корова), каде пијат коктели од млеко и дрога наречени "милк-плус", за да се возбудат за вечерното зосдело. Тие напаѓаат еден учител кој се враќа дома од јавната библиотека, претепуваат запуштен просјак и потоа се борат со соперничката банда. Возајќи се по селскиот крај во украдена кола, тие провалуваат во една изолирана вила, го малтертираат младиот пар кој живее таму, го претепуваат мажот и ја силуваат жената. Во метафантастичен стил, мажот е писател кој работи на ракопис наречен "Портокал на Навивање" и Алекс презирно чита параграф кој укажува на главната тема на романот и го кине ракописот. Кога ќе вратат во млечниот бар, Алекс го казнува Дим за незрелото однесување и напрегнатоста во групата излегува на видлина. Кога ќе се врати дома, во својот здодевен стан Алекс слуша класична музикана цел глас, фантазирајќи за повеќе насилтво во оргија.
Втор дел: Лудовиковата техника
Откако е осуден на затвор, Алекс наоѓа работа во капелата на Крилјата (Wing), каде пушта религиозна музика на стерео систем, пред и по завршувањето на мисата, како и во текот на пеењето на псалмите. Откако цимерите од ќелијата го обвинуваат Алекс за претепување на проблематичен затвореник до смрт, тој се согласува да пристапи на лекување за експриментална модификација на однесување наречено "Лудовиковата техника". Техниката е еден вид на терапија на аверзија, во која Алекс прима инекција од која добива нагон за гадење, а истовремено е изложен на насилни филмови. Тоа со текот на времето го условува да чувствува парализирачки напади на мачнина при самата помисла на насилство. Како случајна последица, музиката на еден од филмовите – Деветтата симфонија на Бетовен- го прави неспособен да ја слуша својата омилена класична музика. Делотворноста на техниката е демонстрирана пред група на битни личности, кои сведочат на тоа како Алекс колабира пред огромен силеџија и се потчинува пред речиси гола млада жена чие присуство го побудува неговиот сексуално грабливски инстинкт. Макар што затворскиот капелан ја обвинува државата за лишување на Алекс од неговата слободна волја, владините претставници кои присуствуваат се задоволни со резулатите и Алекс е пуштен на слобода во општеството.
Трет дел: По затворот
Бидејќи неговите родители сега ја изнајмуваат собата на кираџија, Алекс лута по улиците и влегува во јавна библиотека каде се обидува да најде безболен начин за да изврши самоубство. Таму, тој случајно ќе наиде на стариот учител кој претходно го нападна, кој пак желен за одмазда, го тепа Алекс со помош на пријателите. Полицаецот кој доаѓа да го спаси Алекс, е всушност Дим, заедно со поранешниот соперник на бандата- Билибој. Двајцата полицајци го носат Алекс надвор од градот и го претепуваат. Зашеметен и крвав, Алекс се онесвестува пред вратата на една вила и предоцна сфаќа дека тоа е куќата во која упадна со своите друзја во првиот дел од приказната. Поради тоа што бандата носеше маски за време на нападот, писателот не го препознава Алекс. Писателот чие име е откриено под Ф. Александар, го засолнува Алекс и го прашува за промената во однесувањето. Во текот на разговорот се открива дека госпоѓата Александар умира од повреда, нанесена од бандата која ја силува, а нејзиниот маж и покрај ужасните спомени, решава да продолжи да живее "каде што нејзината кревка меморија замира". Александар кој е критички настроен кон владата, настојува да го искористи Алекс како симбол на државна бруталност и на тој начин да го спречи избирањето на истата влада во иднина. Со текот на времето, тој почнува да ја воочува улогата на Алекс во случувањата, од ноќта пред две години. Еден од помошниците на Александар успева да извлече признание од Алекс и го исфрла од домот на Александар, а потоа го закучува во куќа близу неговиот стар дом. Непрекинатото пуштање на класична музика, го наведува Алекс да изврши самоубиство со скок од високиот прозорец.
Алекс се буди во болница, каде што е добредојден од владини претставници, кои се подготвени да го затскријат лошиот публицитет за неговиот обид за самоубиството. Александар е сместен во ментална институција, а Алекс добива понуда за добро платена работа, под услов да се согласи да соработува со владата. Додека фотографите ги сликаат, Алекс фантазира за насилство во оргија и сфаќа дека Лудовиковата промена беше проработила но во обратен правец "Излекуван бев и тоа како."
Во последното поглавје Алекс има ново трио на друзја, но почнува да станува свесен дека го надраснува својот вкус за насилство. Случајната средба со Пит, кој е сега оженет и смирен, го инспирира Алекс да тргне во потрага по свои жена и деца. Тој ја разгледува можноста дека во иднина неговиот син ќе биде деликвент како него. Тоа е веројатност која Алекс ја согледува како фатална.
Испуштање на последното поглавје
Книгата се состои од три дела, а секое од нив брои седум поглавја. Берџес тврди дека збирот од 21 поглавје е неслучаен симбол за возраста на 21 година, како врв во човековата зрелост. 21-вото поглавје е испуштено во изданијата во САД до 1986. Во воведот на новиот американски текст (тие понови изданија го вклучуваат и испуштеното поглавје), Берџес појаснува дека кога првпат ја доставил книгата на американски издавач, тој му кажал дека последното поглавје не е по вкус на американската публика, каде Алекс ја согледува грешката во своите дела, сфаќа дека ја изгубил енергијата и возбудата за насилство и решава да го промени својот начин на живот (бавно созревање, но класичен покајување - момент во кој протагонистот е свесен дека сето она што мислел дека го знае било грешно).