cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бајројтски фестивал
Новиот фестивал
Иако критичарите сметале дека споредбата е неоснована, иновативните продукции на Виланд биле често споредувани со оние на Волфганг. Доколку продукциите на Виланд биле радикални, тогаш тие на Волфганг се регресивни. Иако пристапил минималистички, Волфганг ги вратил натуралистичките и романтичните елементи на делото. Поради тоа, кога во 1966 г. Виланд починал од рак на белите дробови, многумина се сомневале за иднината на фестивалот.
The Wagner Werkstatt
Иако Волфганг Вагнер продолжил да раководи со фестивалот, на почетокот на седумдесеттите години на 20 век продукцијата била надгледувана од група на нови режисери, што Волфганг го нарекува „Бајројт работилница“(Werkstatt Bayreuth). Идејата била фестивалот да се претвори во можност за нови режисери да експериментираат со нови методи за изведување на оперите. Промената била потребна бидејќи Волфганг не можел сам да управува со администрацијата и да го режира фестивалот. Исто така му овозможи на Бајројт наместо да ги изведува истите опери, на ист начин, секоја година, да се обнови со секоја нова продукција. Ингмар Бергман, кој ја направил познатата филмска верзија на „Волшебната флејта“( Die Zauberflöte) на Моцарт, ја одбил поканата да го режира со фестивалот. Најсензационалната продукција од „Werkstatt Bayreuth “била „Centennial Ring Cycle “под дирекција на францускиот режисер Патрик Шеро. Шеро ја обновил сценографијата од 19 век на која следела интерпретацијата на Џорџ Бернард Шо кој го гледал циклусот на Прстенот како социјален коментар за експлоатацијата на работничката класа од богатите капиталисти во 19 век.
Реакциите на публиката биле поделени на оние кои сметале дека продукцијата е навреда на делото на Вагнер и оние кои ја гледале како најдобриот изведен циклус. Сепак, изведбата и изведувачите, без сомнеж биле едни од најдобрите во светот на операта.
Други позначајни режисери кои учествувале во „Werkstatt Bayreuth “ биле Жан Пјер Понел, сер Питер Хол, Готц Фридрих, Хари Купфер и Хеинер Мулер. На крајот, одлуката на Волфганг да донесе режисери кои ќе експериментираат помогнала да се обнови Бајројт и да ја врати својата репутација како светски водач во изведување на опери од Вагнер.
21 век
На крајот на август 2008 г. постоело двоумење за тоа како ќе се управува фестивалот по повлекувањето на Волфганг Вагнер. Во 2001 г. фестивалскиот одбор на директори составен од 21 член ја изгласале неговата ќерка Ева Вагнер-Паске за наследничка. Меѓутоа Волфганг Вагнер предложил раководството да се предаде на неговата втора жена Гудрун и нивната ќерка Катарина. Гудрун починала во 2007 г. Во тој период не бил именуван наследник, но се шпекулирало дека Вагнер-Паске и Катарина ќе бидат именувани како директори на фестивалот. Директорите изјавиле дека предност ќе се дава на потомци на Вагнер, а за да се избере кандидат кој не е потомок, тој ќе треба да е значително подобар кандидат.
На 1 септември 2008 г. ќерките на Волфганг, Ева и Катарина, биле именувани за раководители од Томас Гопел, баварскиот министер за култура. Тие требало веднаш да започнат со нивните задолженија бидејќи нивниот татко го објавил своето повлекување на крајот од фестивалот, истата година. Тие биле избрани пред нивните роднини, Нике Вагнер и Жерар Мортие кои на 26 август последни се кандидирале за раководството. Диригентот Кристијан Тилеман сè согласил да има улога на главен советник на новите директорки, по што станал и музички директор на самиот фестивал.
Билети
Секое лето, фестивалот привлекува илјадници обожаватели на Вагнер. Многу е тешко да се обезбедат билети бидејќи побарувачката( проценета на 500 000) го надминува  бројот на билети-58 000. Проценетото време на чекање е помеѓу 5 и 10 г.(некогаш и повеќе). Процесот се состои од испраќање на формулар за нарачка секое лето, по што апликацијата е обично одобрена по 10 години. Доколку не се испраќа апликацијата секоја година, името се става на крајот на листата за чекање. Иако некои билети се доделуваат по пат на лотарија, предност им се дава на „Друштвото на пријатели“ од Бајројт(кои донираат финансиски средства), познати покровители и на регионалните и интернационалните „Друштва“ на Вагнер, кои ги доделуваат на нивните членови по пат на лотарија или доколку дадат висок паричен придонес. За сезоната 2013, има една опера за која билети можат да се добијат само на интернет продажба, без никаква предност за дарители или лица на листата за чекање. Тие билети беа купени за неколку секунди.
Надлежните на фестивалот внимаваат на илегалното продавање на билети и надгледуваат старици како „eBay“. Доколку тие посомневаат дека некој билет бил препродаден без нивна согласност тие може да побараат идентификација на сопственикот на билетот или го забранат влезот за оние кои не можат да докажат дека ги легитимно ги купиле своите билети. Ова ретко се случува.
Во 2011 г. беше објавено дека германскиот федерален суд на ревизори критикувал дека само 40 проценти од билетите се продаваат регуларно.
Прстенот на Нибелунзите
Нова продукција на „Прстенот на Нибелунзите“ се претставува секои пет до седум години, по година во која операта не се изведува. Во годините кога се изведува, се претставуваат уште три други опери. Кога не се изведува, се претставуваат уште пет. Најновата продукција од Танкред Дорст ја имаше својата премиера во 2006 година.
.tr
.tr — највисок државен домен за Турција. Раководен е од Блиско источниот технолошки универзитет.
.nc.tr се користи како второстепен домен за Северен Кипар, самопрогласена република непризнаена од страна на ОН, бидејќи нема државен код.
Други второстепени домени
Неодамна се користи tsk.tr како второстепен домен. Месниот регистар ја изманил својата политика и дозволува нови второстепени домени.
6 век
6 век — век кој започнал на 1 јануари 501 год., а завршил на 31 декември 600 год.
На Запад, овој век го означува крајот на класичната антика и почетокот на средниот век. По падот на Западното Римско Царство, кон крајот на V век, Европа се распаднала на многу мали германски кралства, кои жестоко се натпреварувале за земја и богатство. Најголемото од нив било Кралството на Франките, кое опфаќало голем дел од територијата на денешна Франција и Германија. Во меѓувреме, Источната римска империја (Византија) почнала да ги враќа загубените територии за време на владеењето на царот Јустинијан. Тој успеал да ја поврати територијата на северна Африка, која претходно била освоена од Вандалите, и се обидел да ја поврати територијата на Италија, со надеж дека повторно ќе воспостави римска контрола над земјите кои некогаш биле дел од Западното Римско Царство.
За време на второто Златно доба, Сасанидското Царство го достигнала врвот на својата моќ под Хозров I Ануширван, во 6 век. Во средината на 6 век, хунските походи ставиле крај на класичната Гупта империја во северна Индија. Во Јапонија, завршил периодот Кофун, а започнал периодот Асука. Откако била поделена повеќе од 150 години помеѓу јужни и северни династии, Кина конечно повторно била обединета под династијата Суи. Трите кралства на Кореја опстојувале и во текот на 6 век. Ѓоктурците станале голема сила во Средна Азија по победата над Жужанскиот каганат.
На Американскиот континент, Теотиуакан почнал да опаѓа во текот на 6 век, откако го достигнал својот зенит во периодот меѓу 150 и 450 година. Цивилизацијата на Маите во Средна Америка се наоѓала во својот класичен период.
Вентролатерална медула
Вентролатералната медула е регион во продолжениот мозок (латински: medulla oblongata) и дел од ретикуларната формација во мозочното стебло (лат. Formatio reticularis), кој игра голема улога во регулирањето на артерискиот крвен притисок и дишењето. Вентролатералната медула го регулира крвниот притисок со регулирање на активноста на симпатичките нерви кои се насочени кон срцето и периферните крвни садови.
Вентролатералната медула се состои од рострална вентролатерална медула (RVLM) и каудална вентролатерална медула (CVLM). Невроните во RVLM проецираат директно до симпатичките преганглионски неврони во ' рбетниот мозок (лат. Ncl. intermediolateralis) и одржуваат тонична активност во симпатичките вазомоторни нерви, т.е. се одговорни за базалниот вазомоторен тонус на артериските крвни садови и затоа се наречени пресорна област на мудулата. Активноста на невроните во RVLM е инхибирана од инхибиторни GABA-неврони од CVLM.
1214 п.н.е.
1214 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1214. година пред новата ера, 214. од вториот милениум п.н.е., 14. од 13 век п.н.е. и петта од 1210-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4294 и 4295 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3536 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2546 и 2547 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 461 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1214 година се протега во 1422 и 1423, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1482 и 1483 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 671 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1891 и 1890 исламска година пред хиџра.
NGC 4869
NGC 4869 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4869 се споменува и како MCG 5-31-65, CGCG 160-225, DRCG 27-105.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4869 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4869 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 4869 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44587. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
1230-ти
1230-ти — деценија според јулијанскиот календар кој започнала на 1 јануари 1230 година и завршила на 31 декември 1239 година.
Плеса
Плеса (Plessa) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Турно-скијање
Турно-смучање или турно-скијање — скијање во природа на необележани и ненадгледувани подрачја. Се скија вон уредените скијачки патеки и може да се оди на тура подолго од еден ден. Слично е на скијањето во скијачко трчање.
Турно-скијањето содржи елементи на нордиско и алпско скијање и исто така вклучува елементи на телемарк. Особина на турно-скијањето е тоа што петицата на скијачот е „слободна“, не е прицврстена за скиите, со цел да се овозможи природно лизгачко движење при преминување и искачување на терен, кој може да биде рамен или екстремно стрмен. Турно-скијањето почнале да го користат скијачите и планинарите кои сакале да скијаат на новопаднатиот свеж снег и да ги избегнат скапите трошоци за скијање на уредени скијачки патеки.
Турата бара самостојни, навигациски вештини и може да вклучи пронаоѓање на маршрутата низ лавински терен. Се споредува со планинарење и ранец.
Скијачкото планинарење е облик на турно-скијање, кои здружува телемарк, алпско скијање, крос-кантри скијање и планинарење.
Историја
Меѓу пионерите на турно-скијањето е Џон Сноушу, веројатно првиот модерен ски-планинар и патник кој ги користел своите скии за доставување пошта двапати месечно, низ стрмните источни делови на Сиера Невада до оддалечените рударски кампови во Калифорнија. Започнал во 1855 година и го правел тоа најмалку 20 години. Неговата рута била долга 140 километри, биле потребни 3 дена и уште 48 часа враќање. Поштата тежела повеќе од 45 килограми.
Сесил Слингсби бил еден од првите кој на скии го поминал 1.550 метри високиот Кајзеров Превој во Норвешка во 1880 година. Други пионери се Адолфо Кинд, Арнолд Лун, Оторино Мезалама, Патрик Валенкант и Килијан Џорнет Бургада.
Терминологија
Се појавиле различни поими, кои се однесуваат на начинот на кој се пристапува до теренот:
Опрема
Нордиско скијање
Нордиското скијање е скијање со везови кои ги оставаат петиците слободни цело време. На овој начин, нордиските скијачи не мора да се префрлаат напред-назад помеѓу режимите нагоре и надолу, што може да биде корисно на одредени видови терени. Нордиските скии можат да бидат тесни и без раб за уредени патеки или идеални снежни услови, а се користат со чизми кои наликуваат на меки или ниски чизми.
Телемарк
Турно-скијање
Посебни алпски везови, инаку многу слични на везовите за спуст, овозможува подигнување на петицата за полесно искачување, а врзувачката брава дава совршена поддршка при скијање на удолнина.
Исланд
Центар на активност на полуостровот Трол на северот на Исланд.
Европски Алпи
Високата рута и Тирол се популарни области за турно-скијање.
Македонија и Албанија
Во Македонија и Албанија се организира турно-скијање на Шар Планина. Турите се од 5 до 10 дена и се специфични бидејќи се одвиваат надвор од скијачките центри и нудат недопрен поглед.
За вљубениците во турно-скијањето исто така има погодни терени на Пелистер и Маврово.
IC 1212
IC 1212 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1212 се споменува и како UGC 4299, MCG 4-20-8, CGCG 119-20, FGC 736, IRAS 08130+2321.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1212 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 1212 има привидни димензии од 1,8' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на IC 1212 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23169.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
.tt
.tt — највисок државен домен за Тринидад и Тобаго.
TTNIC дозволува регистрации под <tt>tt</tt> fза второстепени домени, и за третостепени домени под следниве домени: <tt>co.tt</tt>, <tt>com.tt</tt>, <tt>org.tt</tt>, <tt>net.tt</tt>, <tt>biz.tt</tt>, <tt>info.tt</tt>, <tt>pro.tt</tt>, <tt>int.tt</tt>, <tt>coop.tt</tt>, <tt>jobs.tt</tt>, <tt>mobi.tt</tt>, <tt>travel.tt</tt>, <tt>museum.tt</tt>, <tt>aero.tt</tt>, <tt>cat.tt</tt>, <tt>tel.tt</tt> и <tt>name.tt</tt>. Регистрацијата на горенаведените домени е неограничена и регистрирачот не бара од барателите да живеат во Тринидад и Тобаго. Но, на барателите од странство им се наплатува дупло.
Во продолжени, постои и <tt>mil.tt</tt>, домен само за војската на Тринидад и Тобаго, <tt>edu.tt</tt> е за рзапишување на образовните институции на Тринидад и Тобаго, и <tt>gov.tt</tt> е за владините институции.
Доменските хакови кои содржат <tt>.tt</tt> еден од нив е <tt>mi.tt</tt>, кратенка за адреса користена во претседателската кампања на американскиот претседателски кандидат Мит Ромни.
Панини (сендвич)
Панини или панино е сендвич направен со италијански леб. Тие понекогаш се служат топли по печење на скара или тост.
Во многу земји од англиско говорно подрачје, името панини е дадено на сендвич на скара направен од било каков вид на леб. Примери на видови леб што се користат за модерни панини вклучуваат багет, чабата, фокача и мичета. Лебот се сечи хоризонтално и се полни со сувомеснати состојки како сирење, шунка, мортадела, салама или друга храна, и често се служи топол откако ќе се притисне со скара за загревање.
Етимологија
Панини е збор од италијанско потекло. На италијански именката панино е деминутив од пане и се однесува на лепче. Панино имботито се однесува на сендвич, но зборот панино често се користи и само за да означи сендвич воопшто. Слично на панино е трамецино, триаголен или квадрат сендвич составен од две кришки мек бел леб со отстранети кори.
Овчарани
Овчарани или Воштарани (Μελίτη, Мелити, до 1926 г. Βοστεράνη, Востерани или Βοστάρανη, Востарани ) — село во Леринско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Лерин во Западна Македонија, Грција.
Панини (сендвич)
Етимологија
Во текот на 1980-тите години, терминот Панинаро се појавил во Италија за да означи член на младинска култура претставена од патрони на сендвич барови како што се миланскиот Ал Панино и првите Италијански ресторани за брза храна во американски стил. Панинарите беа прикажани како личности кои се наклонети кон десно, фиксирани за модата, кои уживале во прикажувањето на стоките за широка потрошувачка од почетокот на 1980-тите како статусни симболи.
Овчарани
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на Стара Река, 20 километри североисточно од градот Лерин, во подножјето на планината Пирица. Сместено е на западното подножје на планината Ниџе односно самата планина Пирица, која како нејзина разгранка се испушта од врвот Кајмакчалан. На исток од селото се издигнува земјиштето на високиот планински масив, а кон запад селото е отворено кон рамничарското земјиште во североисточниот крај Леринското Поле во котлината Пелагонија. Селото Овчарани е расположено е на надморска височина од 680 метри. Со царска нареба од 1918 година селото. Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 година, македонскиот револуционер Ѓорче Петров за Овчарани или Воштарани дава подетален опис во кој меѓу другото за географијата, местоположбата и природните одлики на околината запишал дека селото се наоѓа на североисток од градот Лерин на растојание од 3 часа. Тоа е расположено покрај една река којашто се нарекува Стара Река. Во првите години реката била многу подлабока и покриена само со грмушки од горното дури до долното течение, а од пред некое време наваму откако ги исекле грмушките како горното, исто така, и подолното течение постојано се натрупува од ронењето на бреговите и планините, па со текот на годините селаните според мислењето на Ѓорче Петров, ќе бидат принудени да одат на повисоките места. Селото има убава околина. На југ и југоисток од него се наоѓаат селските лозја, а на северозапад и североисток добрите ниви и ливади кои ги косат по двапати.
Панини (сендвич)
Скари
Скара за Панини е скара за сендвичи, производи од месо, зеленчук и специјални ставки од менито. Функцијата на скарата за панини е да ја загрее храната на соодветна внатрешна температура со посакувани надворешни одлики.
Овчарани
Стопанство
Селото Овчарани е многу богат и произведува големи количества жито, компири, тутун и овошје. Делумно е развиено и сточарството. Поради непосредната близина на електричната термоцентрала РЕК „Битола“ и македонската граница, дел од жителите од селото и нивните фирми работат како превозници на јаловина од ископите на јагленот во рудникот. Голем дел од жителите пазаруваат и одржуваат трговски врски преку границата во Македонија. За стопанството на Овчарани на крајот на век, Ѓорче Петров запишал дека главните дејности на тукашните селани се земјоделството и сточарството, при што последното било сосема слабо. Овчаранци зимно време, а некои и лете, оделе на бичкија (дрвосеча) во Бугарија, Црна Гора, Србија, Грција и секаде низ Турција, при што тие не седале повеќе од една година, особено оние коишто сакале да се женат. Полето на Овчарани е плодно и приносно: дава жито (најмногу пченица и јачмен), грав, коноп и др, за што спахилакот на селото се продавал за околу 100.000 грошеви, а во Овчарани се одржувал пазар за околните полски и планински села.
Население
Според пописот од 2001 година во село Овчарани живееле 1535 жители. Од нив најголемиот дел се Македонци по националност, а македонскиот јазик е зачуван на високо ниво. . Селото Овчарани во минатото било мешана населба населена со Македонци и Турци при што Стефан Верковиќ забележал 107 македонски и 92 турски семејства, Ѓорче Петров пишува дека во селото живееле 840 Македонци и 400 Турци што повеќе одговара на вистинскиот етнички состав. Во статистиките на К’нчов се запишани 810 Македонци и 600 Турци, додека Милоевиќ погрешно го регистрира со 200 македонски и 200 турски куќи. Во селото според пописите во 1913 година живееле 1511, а во 1920 година 1 292 жители. По промените кои настанале во рамки на грчките власти и со Лозанскиот договор од 1923 турското население се иселило и на негово место се населило грчко бегалско население, но сепак Македонците и понатаму сè до денес остануваат во силно преовладувачко (доминатно) мнозинство.
Општествени установи
Во селото Овчарани е сместена жандармериска станица, како и пошта која опслужува неколку села. Исто така во Овчарани работат 3 основни училишта.
Културни и природни знаменитости
Овчарани има годишен фестивал во чест на пророкот Илија. Се одржува секоја година на 19-20 јули, што е познато како „Илинден“, и од страна на Македонците кои живеат во селото се смета прославата да биде во чест на Илинденското востание. Фестивалот привлекува изведувачи од соседна Р. Македонија, како што се Васка Илиева, Сузана Спасовска, Елена Велевска, Синтезис и фолклорниот ансамбл „Танец“. Се проценува дека 3.000-5.000 луѓе присуствуваат на настанот, секоја година.
Но, фестивалот, сепак, не поминува без критики од грчките власти и локалните грчки медиуми. Во минатото, како што беше заеднички со сите фестивали, вклучувајќи песни на македонски јазик, имаше спречување од страна на локалните власти. Според претседателот на месната заедница, ова беше толко тешка што само до 1983 година песни на македонски јазик им беше дозволено да се пее. Во 1988 локалната полиција го прекина фестивалот со исклучување на електричното напојување, како реакција на пеење на песни на македонски јазик. Полицијата подоцна ги оправда овие акции, тврдејќи дека во селото биле предупредени да не се користат локалните македонски имиња на песни, туку да се користи грчката верзија. Две години подоцна полицијата спроведе слични тактики во одговор на фолклорна група пеење на македонски јазик. Некои грчки медиуми сметаат дека фестивалот претставува закана наведувајќи дека фестивалот претставува "бунт против грчкиот суверенитет". Во медиумите на македонски јазик пак, се смета дека настанот добива публицитет како најголем годишен собир на етничките Македонци во Грција.
Редовни настани
Во селото секоја година се празнува празникот Илинден, кој се празнува одамнина. Кон крајот на XIX век во својот запис за селот Ѓорче Петров забележал дека овчаранци одржуваат панаѓур на Илинден, а секоја куќа посебно си има друга служба – слава, како на пример: Св. Димитрија, Архангеловден, Св. Никола, Пречиста и други светци, при што тука спроти празникот Св. Пр. Илија доаѓаат од селата да се гоштаваат. Овчарани и денес го има и одржува годишниот фестивал во чест на пророкот Илија. Се одржува секоја година на 19-20 јули, што е познато како „Илинден“, и од страна на Македонците кои живеат во селото се смета прославата да биде во чест на Илинденското востание. Фестивалот привлекува изведувачи од соседна Р. Македонија, како што се Васка Илиева, Сузана Спасовска, Елена Велевска, Синтезис и фолклорниот ансамбл „Танец“. Се проценува дека 3.000-5.000 луѓе присуствуваат на настанот, секоја година.
Култура и спорт
Селото е дом на етнички македонски фолклорни групи, најпозната КУД „Овчарани“ која учествуваше на 40-тиот "Македонски иселенички фестивал" во селото Трново, Република Македонија.
Иселеништво
За време на Грчката граѓанска војна поради што засолниште во Македонија биле принудени да побараат 54 семејства и поединци со вкупно 147 души, 12 семејства и поединци се иселиле во источноевропските земји, а од новодојдените селото го напуштиле само 10 лица. Во поново време намалувањето на бројот на жителите се должи на тенденцијата на иселување во прекуокеанските земји.
ВилаВаре
Првата машина за тестенини со рачна палка била измислена во Кливленд од Анџело Витантонио, италијански имигрант во 1906 година, а потоа тој го основал и италијанскиот производител на кујнски прибор Вила Варе.
Во 2003 година, VillaWare Manufacturing Company била споена со Tilia's Food Saver.
ВилаВаре денес е во сопственост на Newell Brands и е бренд и име за нивниот производител на вафли, блендер, процесор за храна и панини скарата.
Зиферштет
Зиферштет (Sieverstedt; Siversted) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Горно Котори
Горно Котори (Άνω Υδρούσσα, Ано Идруса; до 1926 г. Άνω Κόττορι, Ано Котори ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 229 жители (2011) и има огромно македонско мнозинство.
Географија
Селото е сместено на падините на Нередска Планина, 11 км југоисточно од Лерин. Лежи на северната страна на Црвеникашката Корија и речиси во крајниот југозапад на Пелагонија (т.е. Леринско Поле).
Во Отоманското Царство
Во XV век во Котори по име се заведени 119 глави на домаќинствата. Во османлиските дефтери од средината на на XV век Котори е спомнато со 20 глави на семејства и двајца неженети: Тошо, Храно, Михо, Степан, Калко, Коста, Димо, Стајко, Братан, Манко, Станиша, Михо, Мано, Леко, Татуш, Манол, Славеј, Богдан, Ѓорѓи (Јорг), Поп Тома, Којо и Тодор. Вкупниот државен приход од селото изнесувал 1.515 акчиња. Според преданието, селото е поново (веројатно во меѓувреме обновено), од XVIII век, од македонски сточари дојдени од Воденско, кои воедно го подигнале и Долно Котори. Името потекнува од подигнатите трла наречени котори („котари“ на денешен литературен македонски). Овој крај бил полн со разбојнички зулуми, па затоа се верува дека населението покренало идеја селото да стане чифлик под заштита на албански бег од Колоња. Со време бегот довел извезен број христијански Албанци (Тоски) од Албанија, па селото станало мешана населба, во полза на Македонците. Подоцна, оние кои не сакале да се потчинат на бегот прешле во Долно Котори.
Во XIX век Горно Котори било село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции)“ го опишал Кодорево како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Горно Котори (Gorno-kotori) е село во Леринска казата со 50 домаќинства, сочинето од 140 жители Македонци и 42 жители муслимани (погрешно водејќи го албанското население како муслиманско). Одделно во Костурската каза е укажано и селото Колори (Kolori) со 120 домаќинства и 450 жители Македонци. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Горно Котори живееле 168 Македонци христијани и 174 Арнаути христијани.
Според документ на раководителите на Илинденското востание во Костурско, вклучувајќи ги Васил Чекаларов, Лазар Поп-Трајков, Пандо Кљашев, Манол и Михаил Розов, испратен до сите странски конзулати во Битола на 30 август 1903 г. во Чифлик Котори се изгорени сите 16 куќи.
По востанието целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Горно Котри (Gorno Kotri) имало 216 Македонци под егзархијата и 120 Албанци христијани.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 286 жители. Боривое Милоевиќ во овој период бележи 46 македонски и 6 албански куќи (што значи дека Албанците веќе се претопиле), а во 1920 г. населението опаднало на 266 лица. Во 1928 г. е преименувано во Ано Идруса. Истата 1928 г. е забележано зголемување на населението, со 316 жители.
Во 1940 г. Горно Котори имало 526 жители, што значи дека се удвоило во изминатите две десетлетија. Во 1941 г. селото е окупирано од бугарската војска и воведена е бугарска општинска власт. Селото не настрадало значајно во Граѓанската војна, поради што во истиот период се иселиле само 23 лица во Р. Македонија и неколку семејства во Лерин. Иако иселувањето за време на самата војна било мало, по војната населението почнало да се намалува. Во првите десетлетија се смалило за околу една третина, а во најново време е една половина од неговиот број пред Втората светска и Граѓанската војна.
Денес жителите на селото во огромна мера се Македонци и малкумина Арванити (Албанци-Тоски) кои веќе се речиси наполно претопени во Македонците.
Стопанство
Населението се занимава со сточарство, а делумно е застапено и земјоделството.
Венерн
Венерн (швед. Vänern) е најголемо езеро во Шведска и трето најголемо езеро во Европа. Сместено е во окрузите Вестра Јеталанд и Вермланд.
Езерото Венерн зафаќа површина од 5.648 км2 и има зафатнина од 153 км3. Просечната длабочина изнесува 27 м, додека пак најголемата длабочина изнесува 106 м.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 50 м слободен стил во женска конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 50 м слободен стил во женска конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 20 и 21 август . На натпреварот учествувале вкупно 75 натпреварувачи од 67 земји.
Финале
21 август 2004, во 19:30 според месно време
16S рибозомна РНК
Функции
16S рРНК има неколку функции:
Универзални прајмери
16S рРНК-генот се користи во филогенетските истражувања, бидејќи е исклучително сочуван кај различните видови на бактерии и археи. Карл Воуз беше пионер во употребата на 16S рРНК за филогенетски цели. Се претпоставува дека 16S рРНК-генот може да се користи како веродостоен молекуларен часовник, бидејќи 16S рРНК-низите од далечно сродните бактериски лози се покажало дека имаат слични функционалности. Некои термофилни и хипертермофилни археи од редот Thermoproteales содржат интрони на 16S рРНК-генот кои се локализирани во високо сочувани региони и можат да влијаат на издолжувањето на „универзалните“ прајмери (зачетници).
Најчестиот пар на прајмери бил пронајден од Вајсбург и соработниците и моментално е познат како 27F и 1492R; меѓутоа за некои апликации потребни се пократки ампликони.
Апликација во PCR методот и во новата генерација на секвенционирање (NGS)
Во прилог на високосочуваните места за врзување на прајмери, 16S рРНК-генските низи содржат и хиперваријабилни региони, кои можат да служат како низи специфични за видот, па така можат да бидат корисни за идентификација на прокариотите. Како резултат на тоа, 16S рРНК секвенционирањето стана распространет метод во медицинската микробиологија, како брза и евтина алтернатива на фенотипските методи за идентификација на бактериите. Иако првично беше користен само за идентификација на бактериите, подоцна беше утврдено дека 16S рРНК секвенционирањето може да послужи за рекласификација на бактериите во нови видови или родови. Исто така, методот се користи за опишување на новооткриени прокариотски видови кои никогаш не биле успешно култивирани. Со доспевањето на третата генерација на секвенционери во многу лаборатории, се овозможи брза идентификација на илјадници 16S рРНК-низи за време од само неколку часа. Ова го отвори патот на метагеномските истражувања, како на пример секвенционирање на целата цревна флора кај човекот.
Хиперваријабилни региони
Бактерискиот 16S рРНК-ген содржи девет хиперваријабилни региони (V1-V9), кои имаат околу 30-100 базни парови и се вклучени во формирањето на вторичната структура на малата рибозомна подединица. Степенот на сочуваност во голема мера варира помеѓу хиперваријабилните региони, така што повеќе сочуваните региони соодветствуваат со таксономија од повисоко ниво, а помалку сочуваните региони соодветствуваат со таксономија од пониско ниво (род и вид). Додека целата 16S рРНК-низа овозможува споредба на сите хиперваријабилни региони, долги приближно 1500 базни парови (бп), ова може да биде премногу скапо за истражувања кои имаат за цел да ги идентификуваат или да ги карактеризираат различните бактериски заедници. Ваквите истражувања најчесто ја користат платформата Illumina, која прави читање на низи со стапки 50 пати и 12,000 пати поевтино од 454 пиросеквенционирањето и Sanger-секвенционирањето, соодветно. Иако е поевтино и овозможува широка покриеност на бактериската заедница, Illumina секвенционирањето може да чита базни парови долги само 75-150 (Illumina MiSeq може да чита и до 250-300 бп) и нема етаблиран протокол за веродостојна интеграција на цел ген од примероци на бактериска заедница.
Додека 16S хиперваријабилните региони можат драстично да варираат од еден до друг бактериски вид, 16S генот како целина одржува исклучителна хомогеност, што значително го олеснува порамнувањето на низите. Дополнително, 16S генот содржи високо сочувани низи измеѓу хиперваријабилните региони, што овозможува дизајнирање на универзални прајмери, кои веродостојно можат да ги продуцираат истите региони од низата на 16S рРНК кај различните таксони. Иако ниту еден хиперваријабилните регион не може точно да ги класифицира сите бактерии, од ниво на домен до ниво на вид, некои од нив доследно предвидуваат одредени таксономски нивоа. Од овие причини, многу истражувања на бактериски заедници избираат полусочувани хиперваријабилните региони, како што е V4, бидејќи тие даваат резолуција на нивото на колено исто толку точно како и целокупната 16S генска низа. Додека помалку сочуваните региони тешко можат да класифицираат нови видови кога таксономијата од повисоко ниво е непозната, тие често се користат за откривање на присуството на специфични патогени.
Додека анализата на 16S хиперваријабилните региони е моќна алатка за проучување на бактериската таксономија, таа е од мала полза кога станува збор за многу блиску сродни видови. Членовите на фамилиите Enterobacteriaceae, Clostridiaceae и Peptostreptococcaceae можат да споделуваат и до 99% сличнност во целокупната 16S низа. Како резултат на тоа, V4 низите можат да се разликуваат само во неколку нуклеотидни позиции, поради што референтните бази на податоци се неспособни точно да ги класифицираат бактериите во рамките на пониските таксономски нивоа. Со ограничување на 16S анализата на само одбрани хиперваријабилните региони, ваквите истражувања не можат да ги пронајдат разликите кај блиску сродните таксони и да ги групираат во поединечни таксономски единици, со што се потценува целокупниот микробиолошки диверзитет на примерокот. Понатаму, бактериските геноми можат да содржат повеќе 16S рРНК-гени, кај кои V1, V2 и V6 регионите го имаат најголемиот диверзитет во рамките на истиот вид. Иако не е најпрецизниот метод за класификација на бактериските видови, анализата на хиперваријабилните региони сè уште е една од најкористените алатки за проучување на бактериските заедници.
Кура (остров)
Кура или Куркоса (Kür dili), на руски познат како Курински – остров во Каспиското Море на брегот на Азербејџан. Расположен е на 33 км јужно од Нефчала и околу 150 км југоисточно од Баку, во округот Аран.
Историја
Порано островот бил поврзан со копното со тесна форма. Фјодор И. Сојмонов, истражувач на Каспиското Море во времето на Петар Велики, го нарекол Куркоса според реката Кура која се наоѓала понасевер. Сојмонов го напишал „Пилот на Каспиското Море“, првиот извештај за ова парче земја, кој бил објавен во 1720 година од Руската академија на науките.
Местоположба
Островот Кура се наоѓа на 7,5 км од поранешното поврзување со копното и 10 км источно од Кизилагачкиот Залив. Иако е доста оддалечен од Архипелагот Баку, тој се смета како негов најјужен остров.
Површината на островот Кура изнесува 43 км2. Долг е 11,8 км, а неговата максимална ширина изнесува 5,2 км. Островот е низок и се протега во правец од североисток кон југозапад.
Во 1911 година на островот бил изграден фар кој бил напуштен во 1966 година.
Кура Камен
Кура Карпа или Кура Камен (Курински Камен), Kür daşı, е мало островче со максимална должина од 0,18 км. Расположено е на 13 км источно од североисточниот крај на островот Кура со 39.015°N, 49.33361°W.
Адела Рингелет
Адела Емилија Рингелет (Adela Emilia Ringuelet; - ) — аргентинска астрофизичарка и астроном во опсерваторијата Феликс Агилар во Аргентина.
Таа е ко-основач на аргентинската астрономска асоцијација ( Asociación Argentina de Astronomía  ) и активен член на Меѓународниот астрономски сојуз (ИАУ), каде што била поврзана со неколку нејзини комисии. Од 2017 година, таа е член на Одделот Г на IAU, „Ѕвезди и Ѕвездена физика“. Нејзиното истражување вклучува повеќе од 100 публикации од областа на ѕвездената спектроскопија.
Родена во Ла Плата, Аргентина, студирала астрономија на Escuela Superior de Astronomía y Geofísica со нејзините соученички Нора Шрајбер и Елза Гутиерез. Во 1958 година, таа започнала да работи во опсерваторијата Феликс Агилар. Таа била мажена со истакнатиот аргентински астрофизичар Хорхе Сааде (1915–2012), директор на опсерваториите Ла Плата и Кордоба и поранешен претседател на IAU, со кого објавила за ѕвездената спектроскопија.
Астероидот од главниот појас 5793 Рингуелет, откриен од персоналот на опсерваторијата Феликс Агилар во Ел Леонсито во 1975 година, бил именуван во нејзина чест. Наводот за именување бил објавен на 26 септември 2007 година.
Прва робовска војна
Првото робовско востание во Римската Република се одвивало помеѓу 135 и 132 година п.н.е. Група робови, во градот Ена на Сицилија, се побунила против измачувањето од страна на нивните робовладетели. Војсководецот на востаниците бил Евниј, поранешен роб тврдел дека е пророк. По неколку успеси на востаниците, на Сицилија бил истоварен поголем контингент на војници кои го задушиле востанието.
Причини
Главната причина за побуната биле промените за земјопоседниците воведени по истерувањето на картагинците по втората пунска војна. Поседите на картагинците биле купени од Италијанци кои во голем број се доселувале на Сицилија, па дури им биле доделени и поседи на сицилијанци кои им се приклучиле на картагинците.
Роберт Поповски
Роберт Поповски — македонски новинар кој дипломирал новинарство на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“. Кариерата ја започнал во 1985 година во скопската рубрика на дневните весници „Нова Македонија“ и „Вечер“. Потоа во 1987 продолжил во Македонската радио-телевизија (МРТ) како водител на вестите. Тој 1990-тите бил уредник на вести во телевизиите Сител и Телма, а истовремено водел и ТВ емисии за политичка анализа. Поповски бил главен и одговорен уредник на телевизијата Канал 5 во периодот 2002–2006, а долги години ја водел дебатната емсисија „Икс-нула“ на истата телевизија. Бил претседател на Здружение на новинарите на Македонија (ЗНМ) во периодот 2006–2010, а во 2013 бил назначен за директор на центарот за комуникации на СДСМ. Во 2017 бил именуван за министер без ресор во владата на Република Македонија.
Прва робовска војна
Востание
Главната група робови во еден момент броела 200.000 мажи, жени и деца. Војсководецот Евниј, најверојатно со потекло од Сирија, тврдел дека е пророк и месија на робовите. Според некои извори тој бил повеќе лукав, отколку способен. Победите кои ги извојувал против римјаните биле по заслуга на неговиот командант Клеон од Киликија. Клеон загинал во борба, а Евниј бил заробен, но умрел пред да биде изнесен пред лицето на правдата.
1215 п.н.е.
1215 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1215. година пред новата ера, 215. од вториот милениум п.н.е., 15. од 13 век п.н.е. и шеста од 1210-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4293 и 4294 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3535 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2545 и 2546 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 462 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1215 година се протега во 1421 и 1422, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1481 и 1482 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 672 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1892 и 1891 исламска година пред хиџра.
NGC 7182
NGC 7182 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7182 се споменува и како MCG 0-56-6, CGCG 377-15, NPM1G -02.0477.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7182 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7182 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 1 м 51,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 11' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 71°.
Други поделби
Проучување на NGC 7182 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67864. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5224. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1146.
Рострална вентролатерална медула
Ростралната вентролатерална медула (RVLM), позната и како пресорна област на медулата, е мозочен регион кој е одговорен за базалната и рефлексната контрола на симпатичката активност поврзана со кардиоваскуларната функција. Абнормално покачената симпатична активност во RVLM е поврзана со различни кардиоваскуларни заболувања, како што се срцева слабост и хипертензија. RVLM е особено вклучен во барорецепторниот рефлекс (барорефлексот).
Добива инхибиторен ГАБА-ергичен влез од каудалната вентролатерална медула (CVLM). RVLM е примарен регулатор на симпатичкиот нервен систем ; тој испраќа катехоламинергични проекции до симпатичните преганглионски неврони во интермедиолатералното јадро (лат. Ncl. intermediolateralis) на 'рбетниот мозок преку ретикулоспиналниот тракт.
Физостигмин, инхибитор на холин-естераза, ги зголемува ендогените нивоа на ацетилхолин и предизвикува зголемување на крвниот притисок со стимулација на RVLM. Орексинергични неврони од латералниот хипоталамусот проецираат во RVLM.
NGC 4870
NGC 4870 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 април 1878 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4870 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4870 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 59 м 17,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 2' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 4870 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44569. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2534. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Ветерн
Ветерн (Vättern) — второ по големина езеро во Шведска а петто по ред во Европа. Сместено е во окрузите Вестра Јеталанд и Естерјетланд
Езерото Ветерн покрива површина од 1.893 км2 и има зафатнина од 77,6 км2. Просечната длабочина изнесува 41 метар додека пак најголемата длабочина изнесува 128 метри.