cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Класична гитара
XIX век
Во XIX век, која е формирана романтична гитари кои сè уште се во употреба и денес и тие играат Паганини, Берлиоз, Merc, Lenjani, Косте idr. Најважните градители од тоа време се: Франција - Grober (Grobert) и глад (Lacote), Англија - Panormo (Panormo), Австрија - Staufer (Stauffer).
Во средината на XIX век на меѓународната сцена се појавува еден човек кој го постави на траекторијата на модерната гитара - Антонио де Торес Huard (Антонио де Торес Juardo) (1817-1892). Неговите први гитари се во Севиља и се сочувани до ден-денес. Во тоа време, Џулијан Arkas (Џулијан Arcas) и Франсиско Тарега} {Франциско Tàrrega да почне да игра во неговиот инструменти. Работата на Торес е нагласување на напорите и експериментите на претходните генерации шпански градители на гитара. Тој забележа важноста на обликот на корпус, тоа инка односот, 650 - {mm} - (должината на вибрира стринг), дебелината на материјалот од кој е изграден во инструментот, на локацијата на звукот дупка и позицијата на јазик. Торос посветува најголемо значење на горниот панел (квалитет на дрво, метод на сечење, точна дебелина) и нејзината евалуација, односно, засилување со лист плафон, залепени од внатре. Како конструктор, Торес сè уште е присутен. По неговата смрт, центарот за изградба на гитара се пресели во Мадрид, со цел да ја прошири својата трговска марка низ целиот свет во 20 век.
Антигон
Антигон, може да се однесува на:
Шверински замок
Шверински замок (Schweriner Schloss) — замок сместен во градот Шверин, главен град на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на остров во главното средишно езеро во градот, Шверинското Езеро.
Со векови, замокот бил дом на војводите и големите војводи на Мекленбург и подоцнежното Мекленбург-Шверин. Моментално во него се наоѓа седиштето на покраинскиот парламент.
Сметан е за едно од најважните дела на романтистичкиот историзам во Европа. Во овој ранг, го добила прекарот „Нојшванштајн на Северот“.
Каракорум
Каракорум (喀喇昆仑山脉, пинјин: Kālǎkūnlún Shānmài; काराकोरम, Kārākōrama; سلسلہ کوہ قراقرم) — голем планински венец што се протега низ пограничните краишта на Гилгит–Балтистан (Пакистан), Ладак (Индија) и регионот Сјинџанг (Кина). Влегува во состав на поширокиот систем на Хималаи, но сепак северно од самиот венец.
Венецот има најголема концетрација на планини над 8.000 м на светот, каде спаѓа вториот највисок врв во светот, К2 (8.611 м), кој е само 237 м понизок од Монт Еверест.
Каракорум е долг околу 500 км и се одликува со најголема покриеност со ледници во светот (вон поларните региони). Ледниците Сијачен (70 км) и Бијафо (63 км) се на второ и трето место по должина во светот вон поларните региони.
На североисток венецот се граничи со Тибетската Висорамнина, а на север со Памир. Јужната граница ја образуваат (од запад кон исток) реките Гилгит, Инд и Шајок, што го одделуваат од северозападниот крај на самите Хималаи како што реките се спојуваат на југозапад кон рамниците во Пакистан.
Највисоки врвови
The notable peaks of the Karakoram are:
Најголемиот дел од највисоките врвови се наоѓаат во регионот Гилгит-Балтистан во Пакистан. Балтистан има над 100 врвови повисоки од 6.100 м.
Превои
Од запад кон исток, Каракорум ги има следниве превои:
Од сите овие премини, само Хундерџапскиот Превој е прооден за моторни возила. Единствениот друг премин во редовна употреба е Шишалскиот, но истиот не навлегува во друга држава.
Каријан
Каријан — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Чумбивилкас (покраина)
Чумбивилкас е покраина во регионот Куско во Перу. Името е од кечуанско потекло (Chumpiwillka) и значи „света марама/ шал“. Главен град на покраината е Санто Томас.
Административна поделба
Чумбивилкас е поделена на осум окрузи. Окрузите и главните градови се:
IC 1687
IC 1687 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1687 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 1687 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 23 м 52,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 28' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Колосална лигна
Колосална лигна (Colossal squid), позната и како гигантска лигна — вид лигни за кој се верува дека е најголемиот вид лигни во однос на масата. Тоа е единствениот познат член на родот Mesonychoteuthis. Познати се само неколку примероци од овој вид, а според сегашните проценки, тие достигнуваат должина од 12 до 14 метри. Врз основа на анализата на примероците, овој вид е веројатно најголемиот познат безрбетник.
IC 1687
Други поделби
Проучување на IC 1687 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40289.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Колосална лигна
За разлика од џиновската лигна, чии екстремитети се опремени со само неколку мали заби, екстремитетите на колосалната лигна се опремени со остри куки. Се верува дека блиските лигни се подолги и почувствителни од џиновските лигни. Оваа лигна има најголеми очи во целото животинско царство (еден примерок имал очи од 27 сантиметри). Во јануари 2014 година, бил фатен огромен примерок од оваа лигна. Џиновската лигна тешка 350 килограми потоа била замрзната осум месеци во музејот во Велингтон и морала да биде пренесена во лабораторија со помош на виљушкар. Научниците утврдиле дека се работи за женка со три срца, раце долги 3,3 метри, очи со пречник од 35 сантиметри и дека носи неколку јајца. Тоа го утврдиле кога во септември 2014 г. извршил обдукција на истата лигна. Расекувањето траело повеќе од три и пол часа, а била емитувана во живо на Јутуб.
Наводи
<references group="" responsive="1">
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Зитензен (општинска заедница)
Зитензен (Selsingen) — општинска заедница во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Зитензен.
Општинската заедница Зитензен се состои од следниве општини:
NGC 7575
NGC 7575 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7575 се споменува и како MCG 1-59-28, CGCG 406-44, IRAS 23148+0523, KUG 2314+053A, KCPG 579A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7575 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7575 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 17 м 20,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 39' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 7575 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70946. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 583. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Шенберг (Холштајн)
Шенберг (Schönberg) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на брегот на Балтичкото Море, околу 17 километри североисточно од Кил и 26 километри северно од Плен. Општината претставува слободна и била надвор од општинската заедница Пробштај до 1 јануари 2008 година, иако и тогаш и сега е административно седиште на општинската заедница.
NGC 2775
NGC 2775 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2775 се споменува и како UGC 4820, MCG 1-24-5, CGCG 34-6, KARA 309.
Откривање
Телото е откриено на 19 декември 1783 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2775 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2775 има привидни димензии од 4,3' х 3,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 10 м 20,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 7° 2' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Времеплов (роман)
„Времеплов“ или „Временска машина“ (англиски: The Time Machine) - научно-фантастичен роман на англискиот писател Херберт Џорџ Велс.
Содржина
Книгата содржи 12 глави.
Главниот лик на романот, научникот кој во книгата се нарекува Времепловец, една сабота, во својата необична куќа, опремена со лабораторија, ги повикал своите пријатели за да им го раскаже дека има измислено временска машина со која може да се патува низ времето. Се разбира, пријателите не му верувале, но тој го притиснал копчето на машината и исчезнал од куќата. Следниот четврток, пријателите повторно се собрале во куќата на закажаниот состанок, но Времепловецот го немало. Наеднаш, тој се појавил, ранет, распартален, со прашина на облеката и им соопштил дека се вратил од своето патување во иднината, односно отпатувал во 802701 година. Така, тој започнал да им ја раскажува својата авантура, која траела точно осум дена.
Кога пристигнал во иднината, научникот, на местото од својата куќа, видел убав парк, со споменик - сфинга. На местото од неговиот град, видел необичен друг град, со камени згради. Таму живееле мали, нежни суштества (Елои), без влакна на лицата, кои јаделе само овошје и ништо не работеле, туку само си играле и береле цвеќе. Нивниот јазик бил прост и се состоел само од именки и глаголи, а тие немале никаква уметност и култура. Во градот немало стари и изнемоштени, а сите биле облечени во убава облека. Меѓутоа, кога пристигнал таму, Времепловецот забележал дека некој му ја украл временската машина.
Во тој свет, покрај Елоите, под земјата живееле и Морлоците, кои биле грди и лоши, личеле на мајмуни и се хранеле со Елоите. Морлоците излегувале само ноќе, кога светлината била слаба, бидејќи се плашеле од неа. Времепловецот открил дека Морлоците му ја украле машината и ја заклучиле под подножјето на споменикот-сфинга. Односот меѓу Елоите и Морлоците бил чуден, зашто Морлоците им работеле на Елоите, но исто така, се хранеле со нив. Всушност, Морлоците станале лоши, зашто им било нанесено зло: тие биле сиромашни и искористувани од богатите, па така станале грди и човекојадци. Од друга страна, поради неработењето, Елоите дегенерирале и станале слаби и мали. Всушност, сето тоа се случило, бидејќи во иднината, по илјадници генераци и, во борбата по богатство, победиле Елоите, кои станале богати, но дегенерирале и почнале да им служат како добиток на Морлоците.
Четвртиот ден од својот престој во иднината, Времепловецот скокнал во реката за да ја спаси девојката Вина, која се давела. Сите Елои се чудат, не можејќи да сфатат зошто тој го ризикувал животот за да ја спаси Вина, а таа се вљубила во него и му подарила цвеќе. Оттогаш, Вина му станала соработничка на Времепловецот во борбата да ја врати временската машина од Морлоците. Една ноќ, Морлоците започнале опсада на Елоите. Единственото оружје на Времепловецот бил кибритот којшто случајно го понесол со себе од сегашноста и тој ја запалил шумата. Така, исплашени од светлината, Морлоците избегале, но Вина го загубила животот во пожарот. Во последен миг, Времепловецот успеал да дојде до временската машина и да им избега на Морлоците, но тој бил разочаран поради смртта на Вина.
Завршувајќи ја својата приказна, пријателите на научникот не му верувале, но тој им покажал доказ - два бели цвета кои му ги подарила Вина. Утредента, еден од пријателите го посетил научникот и во неговата лабораторија ја допрел временската машина. Потоа, тој го сретнал научникот, носејќи торба и камера во рацете. Научникот влегол во лабораторијата, а кога по него влегол и пријателот, научникот и машината исчезнале. Така, пријателот поверувал во вистинитоста на приказната на научникот и решил да го чека да се врати од патувањето во иднината. Така, тој чекал три години...
Текстура (музика)
Во музиката, текстура е севкупната одлика на звукот во една композиција, најчесто назначена од бројот на гласови во музиката и соодносот помеѓу тие гласови (видете видови текстура подолу). Текстурата на едно дело може дополнително да се опише со термини како што се „цврста“ и „лесна“, „груба“ или „урамнотежена“. На пример, се вели дека популарните композиции на Арон Копланд се со „отворена“ текстура. Восприемената текстура на делото може да зависи и од бројот и карактерот на деловите кои свират истовремено, темброт на тие инструменти или гласови, како и хармонијата, темпото и ритмите.
Видови текстура
Во музикологијата, особено во полето на музичката историја и музичката анализа, некои чести поими за разните видеви текстури се:
(Hanning, 1998, and Copland).
Истовременост е повеќе од една потполна музичка текстура кои се јавуваат истовремено, а не последователно.
Понова текстура, за првпат употребена од Ѓорѓи Лигети е микрополифонијата. Други текстури се хоморитмиката, политематиката, полиритмиката, ономатопејата, сложената, и мешаната или композитна текстура (Corozine 2002, стр.34).
Протагора од Абдера
Меѓу софистите прво место зазема Протагора кој се смета и како основач на софистиката и хуманизмот.
Роден е во Абдера (481-411 г.п.н.е.). Патувал и предавал за пари насекаде по Хелада, Сицилија, Јужна Италија, но најмногу се задржал во Атина каде што имал најмногу клиенти. Неговото учење се собира околу три главни проблеми: Протагора напишал повеќе дела, но само од едно, „Вистина“, останале неколку фрагменти. На почетокот од ова дело Протагора вели дека човекот е мерило на сè. До денес постојат спорни прашања за тоа што сакал Протагара со тоа да каже. Дали под човек тој мисли на субјект - поединец или пак тој збор има објективно значење, односно кога се спомне „човек“ се мисли на целиот човечки род. Земајќи ги предвид социјалните и политичките услови во кои живеел Протагора може да се тврди дека под поимот „човек“ тој мисли на целиот човечки род. Со тврдењето дека човекот е мерило на сите нешта, го воздигнува човекот над митологијата и традицијата, над боговите и религијата. Тој тврди дека човекот е мерило на се - и за своето мислење не му требаат никакви авторитети. Според тоа општествените установи и начела не се од божествено потекло, ниту по природа се такви, ниту вечни, туку се само општествен производ, па се е променливо и релативно.
Протагора е релативист - нема апсолутна вистина, таа е онаква каква што му се претставува на некој човек. Исто така Протагора е и сензуалист - сетилното познание ни ја дава вистината. Во него треба да се има целосна доверба. Како критериум, мерило на вистината се зема мнозинството, општата согласност.
Методот со кој докажува Протагора се нарекува антилогија. Тој метод се состоел во тоа што сите прашања се поставуваат во антитеза. Кога се прашуваме што е добро се прашуваме и што е зло, и на првото прашање не можеме да дадеме одговор додека не одговориме и на второто. Вистината на докажување се состои од два начина. Едниот е начин во тоа што прво ќе се наредат примери, а потоа ќе се изведе заклучок. Ако сакаме да докажеме дека нешто е добро, треба прво да ги наредеме примерите, кои го потврдуваат тоа и обратно. Вториот начин е наречен, сведување на апсурдно (reductio ad absurdum). Со него се докажува дека мислењето на противникот е неможно, а притоа нашиот став е вистинит. На пример, ако некој тврди дека болеста не е добра за луѓето, Протагора тврди дека таа е добра за лекарите, со што го отфрла тврдењето на противникот.
Во своите дела за религијата Протагора бил многу критичен. Кога го запрашале дали боговите постојат тој рекол дека на тоа прашање не може да даде одговор бидејќи прашањето не е јасно. Прво треба да се одговори на прашањето што е бог. Доколку одговориме дека бог е нешто натприродно, тогаш тоа е неопределено и збунливо. Исто така вели дека човечкиот живот е краток за да се расправа едно вакво големо прашање. Поради ваквиот став Протагора бил осуден на смрт, а неговото дело го запалиле.
Протагора од Абдера бил најславен софист. Неговата ораторска моќ ги фасцинирала слушателите кои под нејзиното дејство биле како маѓепсани. Имал многу ученици и заработувал големо богатство. Според него, човекот е мера на сите нешта, за постојните дека постојат, а за непостојните дека не постојат. Протагора вистината ја ставил во зависност од човекот. Тој е релативист. Нема апсолутна вистина, таа е онаква каква му се претставувала на оној или овој човек. Протагора сметал дека во нашите определби за или против едно тврдење треба да се управуваме според мислењето на мнозинството луѓе, значи критериум (мерило) на вистината треба да биде општа согласност.
Вангерланд
Вангерланд (Wangerland) — општина во округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на брегот на Северното Море, околу 20 километри северозападно од слободниот град Вилхелмсхафен и 10 километри северно од окружниот град Јефер. Седиштето на општината се наоѓа во селото Хоенкирхен.
Местоположба
Општината Вангерланд се наоѓа во североисточниот дел на Источнофризискиот Полуостров, непосредно на Северното Море. На север и на исток, општината има крајбрежје во должина од 27 километри. Дел од овој брег влегува во националниот парк Долносаксонско Ваденско Море, кој од 2009 година е светско природно наследство.
Општински единици
Општината Вангерланд се состои од следниве 16 единици: Алтгармсзил, Ферин, Фридерикензил, Хадин, Хоенкирхен, Хокзил, Хорум, Хорумерзил, Мидоге, Минзен, Нојгармсзил, Олдорф, Шилиг, Тетенс, Вадеварден, Вијарден и Вифелс.
Покрај овие места постојат помали имоти, а некои од нив поседуваат и свои цркви, кои се подредени под овие единици. Административното седиште на општината е во Хоенкирхен.
Светско првенство во фудбал
Светското првенство во фудбал е меѓународно натпреварување во фудбал кое се одржува под покровителство на ФИФА. На натпреварувањето може да учествуваат машки и женски репрезентации од сите земји кои се членки на ФИФА.
Завршниот турнир се одржува на секои четири години, а според моментните правила на него учествуваат 32 репрезентации. Во минатото на завршниот турнир учествувале 13, 16 и 24 репрезентации.
Првото светско првенство е одржано во 1930 година во Уругвај, а прв првак станала домашната репрезентација, која во финалето ја победила репрезентацијата на Аргентина со 4-2. Значаен придонес за развојот на светското првенство дал Французинот Жил Риме, по кого во 1950 година бил наречен победничкиот пехар. Во 1970 година, Бразил станал светски првак по третпат, со што го освоил пехарот во трајна сопственост. Следната година бил претставен нов пехар, кој се доделува и денес.
Најмногу светски титули досега има освоено репрезентацијата на Бразил, вкупно 5.
Од 1991 година, ФИФА организира и Светско првенство во фудбал за жени.
Историја
Пред организацијата на првото светско првенство, постоеле бројни други меѓународни натпреварувања. Првиот меѓународен фудбалски натпревар се одиграл во Глазгов во 1872 година, меѓу репрезентациите на Шкотска и Англија. До првиот меѓународен натпревар од натпреварувачки карактер се чекало до 1884 година, кога во Белфаст се сретнале репрезентациите на Ирска и Шкотска на првото издание на првенството на Британија. Во тоа време, фудбалот многу ретко се играл надвор од Велика Британија и Ирска, но откако играта се развила и нејзината популарност се проширила, фудбалот бил демонстративен спорт на Олимписките игри во 1900 и 1904 година, а веќе од игрите во 1908 година, фудбалот станал редовен спорт во олимписката програма. Фудбалот на Олимписките игри,, тогаш бил организиран од страна на Фудбалскиот сојуз на Англија, а настап им бил дозволен само на аматери. Репрезентацијата на Велика Британија, којашто всушност претставувала фудбалска репрезентација на Англија го освоила златниот медал на игрите во 1908 и го повторила истиот успех на игрите во 1912 година.
По своето основање во 1904 година, челниците на ФИФА се обиделе да организираат меѓународно натпреварување во Швајцарија во 1906 година. Со оглед на тоа, дека тоа биле почетоците на развојот на меѓународниот фудбал, самата ФИФА признала дека натпреварувањето било неуспешно.
Фактот што ФА купот како најстаро фудбалско натпреварување и најпопуларно во тоа време било нарекувано светско првенство, иако на него учествувале фудбалски клубови од Велика Британија.
Како што на Олимписките игри продолжило да се почитува правилото, според кое може да учествуваат само аматери, Сер Томас Липтон во Торино во 1909 година органирал „Трофеј Сер Томас Липтон“. Ова натпреварување бил единствен турнир по тоа што на него учествувале по еден клуб од секоја држава која добила покана за настап, а клубот ја претставувал целата нација. Во литературата, овој турнир понекогаш е опишан како првото светско првенство. На турнирот учествувале најелитните фудбалски клубови од Италија, Германија и Швајцарија, додека фудбалскиот сојуз на Англија одбил да испрати професионална екипа. Поради тоа, Липтон го поканил клубот Вест Окленд Таун од Дарам да ја претставува Англија. Англискиот клуб победил на турнирот, а титулата ја одбранил во 1911 година, со што го задржал пехарот во трајна сопственост, што било одредено со усвојувањето на правилата.
Во 1914 година ФИФА се согласила да го признае фудбалот на Олимписките игри како „аматерско светско првенство во фудбал“ и се нафатила на организирање на натпреварувања низ целиот свет, што овозможило фудбалскиот турнир Олимписките игри во 1920 во Антверпен да добие интерконтинентален карактер, со настапот на репрезентацијата на Египет, покрај тринаесет останати европски репрезентации. Златниот медал го освоила домашна репрезентација.
Во текот на 1920-тите дошло до повеќекратна доминација на фудбалската репрезентација на Уругвај, која освоила две златни медали на игрите во 1924 и 1928. По Летните олимписки игри во 1928 година, ФИФА конечно одлучила да организира натпреварување во сопствено покровителство, независно од Олимписките игри. Поради тоа што Уругвај бил двократен олимписки првак и државата ја славела стогодишнината од независноста, ФИФА му ја доделила организацијата на првото светско првенство на Уругвај.
На Летните олимписки игри во 1932, кои се одржале во Лос Анџелес било одлучено фудбалот да не биде вклучен во олимписката програма, поради слабата популарност во САД. ФИФА и МОК не успеале да се согласат околу статусот на аматерите, што резултирало со отфрлање на фудбалот од Олимписките игри.
Прво светско првенство
Одлуката дека Уругвај ќе го организира првото светско првенство била проблематична, бидејќи европските земји не сакале да испратат свои репрезентации, бидејќи патот преку Атлантскиот Океан бил доста скап и одземал многу време. Сепак, тогашниот претседател на ФИФА, Жил Риме, успеал да ги наговори Белгија, Франција, Романија и Југославија да испратат свои репрезентации, при што ФИФА ќе им го финансира патот. На првенството учествувале 13 репрзентации: 7 јужноамерикански, 4 европски и Канада и САД.
Првите два натпревари се одиграле истовремено. Франција ја победила репрезентацијата на Мексико со 4-1, додека репрзентацијата на САД ја совладала Белгија со 3-0. Првиот погодок на првенството го постигнал Французинот Лисијен Лоран. Во финалето, домашната репрезентација на Уругвај пред 93.000 гледачи ја совладала репрезентацијата на Аргентина со 4-2 (1-2), со што станала прв светски првак.
Останати светски првенства
Во 1930-тите, главни проблеми кои го ограничувале учеството на репрезентациите во странство биле тешкотиите за влез во земјата. Поради тоа, на светските првенства во 1934 и 1938, ниту една јужноамериканска репрезентација освен Бразил не сакала да игра во Европа. Првенствата кои требало да се одржат во 1942 и 1946 година биле откажани, како последица на Втората светска војна.
На светското првенство во 1950, за првпат учествувала репрезентацијата на Велика Британија, која уште во 1920 година се повлекла од ФИФА, делумно поради тоа што не сакале да играат против репрезентации од земјите против кои војувале, а делумно како протест поради странското влијане во фудбалот, но во 1946 година поднела молба која ФИФА ја одобрила. На своето второ учество на светските првенства, репрезентацијата на Уругвај по вторпат станала светски првак.
Во периодот од 1934 до 1978 година, на првенствата учествувале 16 репрезентации, освен во 1938 година, кога Австрија била припоена со Германија, па едно место останало празно и во 1950 година, кога Шкотска, Турција и Индија се повлекле од учеството, со што бројот на земји-учеснички се намалил на 13, како и на првото светско првенство. Најголем број од репрезентациите кои учествувале биле од Европа и Јужна Америка, додека репрезентациите од Азија, Северна Америка, Африка и Океанија биле малубројни и главно имале споредна улога. До 1982 година, репрезентациите кои го поминале првиот круг на натпревари, а не биле од Европа или Јужна Америка, биле:
На првенството во 1982 година, било извршено зголемување на бројот на учесници од 16 на 24, а во 1998 година од 24 на 32. Со тоа се гарантира учество на земји од сите континенти, освен Океанија. Од 1982, па до денес, земји-учеснички од останатите континенти (освен Европа и Јужна Америка), кои оствариле најголем успех се;
Во квалификациите за учество на завршницата на првенството во 2010 учествуваа рекордни 204 репрезентации од исто толку земји.
Победнички пехар
Од 1930 до 1970, на победничката репрезентација и бил доделуван „Пехарот Жил Риме“, име коешто трофејот го добил во 1946 година, во чест на претседателот на ФИФА и еден од најзаслужните за организацијата на светските првенства, Жил Риме. Пред тоа, пехарот бил наречен „Светски пехар“. На првенството во 1970 година, репрезентацијата на Бразил станала светски првак по трет, па според правилата го освоила пехарот во трајна сопственост. Пехарот бил украден во 1983 година и до денес не е пронајден.
По 1970 година бил изработен нов пехар, кој го носи името „Пехар на светските првенства во фудбал“. Имало 53 предлози за нов пехар, меѓу кои на 5 април 1971 година бил избран предлогот на италијанскиот вајар Силвио Гацанига. Пехарот е висок 36 cm, изработен е од 18-каратно злато и тежи 6,175 килограми. израђен је од 18-каратнога злата и тежи 6.175 килограма. Подлогата е изработена од два слоја полудрагоцен камен, а од долната страна на подлогата се изгравирани годините на одржување на светските првенства и победниците на истите, од 1974 година до денес.
Правилото за трајна сопственост на новиот пехар не важи, туку без оглед на бројот на освоени титули, светскиот првак го чува пехарот до наредното натпреварување, а по враќањето му се доделува копија на пехарот, обложена со злато, која се задржува во трајна сопственост. Аргентина, Германија, Италија и Бразил го имаат освоено новиот пехар по двапати, додека Франција еднаш. Пехарот ќе биде победнички, сè до 2038 година, кога на долната страна од пехарот, повеќе нема да има место за запишување на новите победници.
Halo (песна на Бијонсе Ноулс)
„Halo“ е песна снимена од американската Р&Б пејачка Бијонсе Ноулс за нејзиниот трет студиски албум I Am... Sasha Fierce (2008). Издавачката куќа Columbia Records ја издала песната како четврт сингл од албумот до мејнстрим радијата во САД на 20 јануари 2009. Била компонирана од Рајан Тедер, Еван Богарт, и Ноулс. „Halo“ била снимена три часа во студиото на Тедер. Според Богарт, песбата била инспирирана од друга песна наречена "Shelter" од Реј Ламонтањ. Како поп-Р&Б песна напишана во А-дур тоналитет, „Halo“ користи умерено темпо од осумдесет и четири удари во минута, а текстот опишува возвишена љубов.
Песната оригинално била напишана за Ноулс, но имало гласнини дека отпрвин била направена за Леона Луис. Кели Кларксон, која работела со Тедер во 2008 за нејзиниот албум All I Ever Wanted, тврдела дека Тедер го користел истиот музички аранжман за „Halo“ во нејзината песна „Already Gone“ (2009). „Halo“ добил позитивни критики од музичките критичари, кои ја споредувале песната со онаа на Луис наречена „Bleeding Love“. Песната се искачила на првите места на табелите во Бразил, Норвешка и Словачка, а исто така и во топ пет во многу други држави како Австралија, Ирска, Нов Зеланд, Обединетото Кралство и САД. Добил тродупла-платинска сертификација во Австралија и дупла платинска сертификација во Шпанија и САД. „Halo“ освоил награди за „Најдобра Песна“ на MTV Европските Музички Награди од 2009 и Најдобра Женска Поп Вокална Изведба на 52-те Греми Награди, каде исто така бил номинирана и за Снимано дело на Годината. Верзијата во живо која се наоѓа на ЦД/ДВД-то I Am... Yours: An Intimate Performance at Wynn Las Vegas било номинирано за најдобра женска поп вокална изведба на 53-те Греми Награди.
Надворешни врски
Halo - музичко видео на Јутуб
NGC 554B
NGC 554B — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 554B се споменува и како ESO 476-11A.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 554B е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 11 m/лм2. NGC 554B има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 27 м 9,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 43' 25".
Други поделби
Проучување на NGC 554B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5413. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 366.
Огнена Земја
Огнена Земја (Tierra del Fuego, изг. тјера дел фуего) — група на острови на крајниот југ на Јужна Америка од кој е е одвоен Магелановиот Проток, со вкупна површина од 73.753 км2.
Неговиот западен дел припаѓа на Чиле, а источниот дел на Аргентина. Огнена Земја (Isla Grande de Tierra del Fuego) е група острви на крајниот дел на Јужна Америка и е одвоен со Магелановиот Проток, и има вкупно површина од 73.753 км2.
Западниот дел припаѓа на Чиле, а источниот дел на Аргентина.
Географија
Огнената Земја се состои од Голем Остров, со површина од 47.992 км2, што го прави 29. остров по големина во светот, и пет нешто помали острови, како и многубројни островчиња и карпи одвоени со многу канали. Внатрешноста на Огнената Земја е ридеста, а климата е често многу ладна.
Двата најголеми градови се Ушуаја и Рио Гранде, двата се во Аргентина, а најголемиот врв е Дарвин со 2.488 метри во Чиле.
Фотиј I Цариградски
Бил внук на светиот Патријарх Тарасиј, што значи од раѓање припаѓал на познато семејство кое верно ги почитувало светите икони. Свети Фотиј добил одлично образование и заради роднинските односи со царскиот дом, бил поставен на должноста прв државен секретар во сенатот. Тој ги учел во науките младиот наследник на престолот Михаил и идниот просветител на Словените рамноапостолниот Кирил.
Во 857 година, ко-царот Михаил го отстранил од Цариградската катедра Игнатиј I Цариградски. Епископите, го посочиле на царот Фотиј како човек кој бил достоен да го заземе првосветителскиот престол. Свети Фотиј со смирение го примил предлогот. Во текот на шест денови тој бил спроведен низ јерархиските чинови, а во денот на Христовото Рождество бил посветен за епископ со возведување на патријаршискиот престол.
Сепак, наскоро започнале конфликти во црквата, поттикнати од страна на Игнатиј. Во 861 година бил свикан Собор за прекратување на немирите, на кој биле потврдени отстранувањето на Игнатиј и изборот на патријархот Фотиј. Папа Никола I, чии пратеници присутствувале на тој Собор, се надевал, утврдувајќи го Фотиј за патријарх, дека ќе го потчини под своја власт, но откако не го добил очекуваното, на Римскиот Собор го предал Фотиј на анатема.
Во 864 година целата Бугарска земја доброволно се обратила во христијанството. Бугарскиот кнез Борис I бил крстен, според преданието, од самиот патријарх Фотиј. Потоа светителот Фотиј испратил во Бугарија архиепископ и свештеници за Крштевање на бугарскиот народ. Во негово време, тој ги испратил Свети Кирил и Методиј во 865 да го проповедаат христијанството на словенски јазик.
Сепак, приврзаниците на папата во Бугарија поттикнале недоверба кај Бугарите кон проповедниците од Источната Црква. Лошата положба на Бугарија заради нападите од Германите ги натерала да баарат помош од Западот. Бугарскиот кнез се обратил до папата со молба да му испратат свои епископи. Кога пристигнале во Бугарија, папските легати почнале во неа активно да ги утврдуваат латинското учењето и обичаи, наместо православните. Фотиј, ја известил со окружно писмо Источната Црква за делата на папата, укажувајќи на отстапувањето на Римската Црква од древното Православие, не само во обредите, туку и во вероисповеданието. Бил свикан Собор, кој го осудил своеволието на Западот}. Тој се школувал во родниот град на Солунскиот универзитет, завршувајќи факултет по хемија.
Во 867 година царскиот престол го зазел Василиј I, кој го убил царот Михаил III Пијаницата. Фотиј го осудил убиецот и не дозволил да биде причестен. За таа одлука тој бил отстранет од патријаршискиот престол и затворен во манастир под стража. На негово место повторно бил поставен патријархот Игнатиј. Во Соборот што бил свикан за разгледување на постапките на светителот Фотиј, учествувале и папски легати, кои барале Соборот да потпише грамота за безусловно потчинување на целата Црква на судот на папата. Источните епископи не се согласиле со тоа и стапиле во спор со легатите. Фотиј, кога бил повикан на Соборот, со молчење одговорал на сите напади од легатите и само на прашањето поставено од судиите. Противниците на Фотиј по долги спорови победиле и немајќи никаква основа за да го осудат, му изрекле анатема на Патријархот Фотиј и на епископите кои го бранеле. Светителот бил испратен во заточение 7 години, каде според неговото сведоштво, «само му благодарел на Господа, трпеливо носејќи ги неговите судови…» Во тоа време латинскиот клир бил изгонет од Бугарија заради своеволиети на папата, а Патријархот Игнатиј таму испратил свои епископи.
Во 879, по смртта на патријархот Игнатиј, бил свикан Собор (кој многумина отци на Црквата го нарекуваат Осми вселенски собор) на кој повторно бил признат светителот Фотиј за законски пастир на Црквата. Папата Јован, кој лично го познавал Фотиј, преку свои пратеници на Соборот објавил дека ги повлекува сите претходни папски определби за Фотиј. Соборот ја признал неприкосновеноста на Никејско-цариградскиот символ, го отфрлил латинското искривување (filioque), ја признал независноста и рамноправноста на двата престола и на двете Цркви (Западната и Источната).
За време на наследникот на царот Василиј, Лав VI Мудриот, Фотиј повторно настрадал од клевета; бил обвинет за заговор против царот. Откако го отстраниле од катедрата во 886 година, тој ги завршил своите денови во Армонијскиот манастир, во 891 година.
Брион (остров)
Островот Брион (француски: Île Brion) е сега ненаселен остров во архипелагот Магдаленски Острови во средината на Заливот Сент Лоренс и дел од општината Грос Ил, Гаспезија–Магдаленски Острови, Квебек, Канада. Тоа е најсеверниот од островите во архипелагот, освен "Птичјата Карпа" (француски: Rochers aux Oiseaux), дваесет километри исток-североисток.
Фотиј I Цариградски
Православната Црква го почитува светителот Фотиј како ревностен заштитник на Православниот Исток од господарењето на папите и како учен богослов кој оставил многубројни и разновидни трудови, посветени на изобличувањето на заблудите на латините, на побивање на различни ереси, на објаснување на Светото Писмо и разоткривање на различни предмети на верата.
Брион (остров)
Островот бил откриен од страна на францускиот истражувач Жак Картие во 1534 година а името го добил во чест на Филип Шабо, адмирал на Франција и господар на Брион. Сепак, тој бил населен дури во средината на 19 век. Речиси еден век тука живеело семејството Дингвел, кое таму поседувало фабрика за конзервирање. До 1970 година главно служел за риболов. Една третина од растенијата на Магдаленските Острови и речиси сите екосистеми, со исклучок на лагуните, се наоѓаат на овој остров. Поради оваа причина, сопственици биле иселени и по спроведената експропријација, во текот на 1980-тите, островот станал природен резерват.
Географија
Островот има површина од 6,5 км2 и должина од 7,5 км. Тој има ридест пејзаж и неговото неправилно крајбрежје се граничи со карпи од кои највисоките ја претставуваат највисоката точка на островот. на 60 метри надморска височина.
85% од подлогата на островот Брион се песочник, црвен или сиво-зелен, испреплетен со ретки слоеви варовник. Тој е дел од формацијата Кап о Мел, формација на талози веројатно депонирани за време на пермскиот период и која постои 299 до 251 милиони години. Таа е дел од басенот Маритим, седиментен слив кој бил формиран како резултат на акадијанска орогенеза на формацијата на Апалачи. Како и другите острови во архипелагот, островот Брион лежи на "солна купола", која е формирана со таложење на солта, полесна од околните карпи. Оваа купола се наоѓа на 2700 метри под површината.
Останатите 15% се состојат од "кватернерни" депозити, главно сместени во секторот Силони во југозападниот дел на островот. . Овие песоци и песочници биле создадени од ерозијата на песочните карпи при бранови и потоа пренесени преку морските струи до плажите. Оваа област, исто така, вклучува и дини формирани со поместување на наслагите при ветер. .
Островот, како и другите острови на Магдаленскиот Архипелаг, се соочува со значителна морска ерозија. Научниците проценуваат дека до 2050 година островите 80 метри ќе се повлечат во песочни области и 35 метри на карпите. .
Брегот Халдиманд (француски: Falaise Haldimand) е именуван по Фредерик Халдиманд и се наоѓа на југоисточното крајбрежје на островот.
Историја
3.500 до 4.500 години Магдаленските Острови честопати биле посетувани од разни индијански групи и истиот служел како сезонска база за ловење риби, мекотели, моржови и птичји колонии.
Кога поминал на островот во 1534 година, Жак Картие го подигнал својот втор крст и го нарекол островот Брион по неговиот главен експедициски покровител Филип де Шабо, господар на Брион и адмирал на Франција.
Островите биле посетувани од 16 век од страна на Баскијците, Норманците и Бретоните и бил сметан за рај на риболовот. Сè до средината на 19 век, постојани жители немало на островот. Првите постојани живеалишта биле изградени во 1851 година. Главниот сопственик било семејството Дингвел, кое изнајмило дел од својата земја на други жители за земјоделство. Тие управувале со продавница и финансирале експедиции за лов на фоки. Населението го достигнало својот врв околу 1878 година кога имало околу педесет жители кои живееле во пет куќи, повеќето од нив биле од шкотско потекло. Смртта на Вилијам Дингвел (1854-1907) се совпаѓа со преселувањето на повеќето жители на други острови. Неговиот брат го преземал семејниот бизнис до 1940 година, означувајќи го крајот на постојаната населба.
Светилникот на Островот Брион
Светилникот на Брион бил изградена во 1904-1905 година на западниот крај. Таа бил дел од вториот бран изградба на светилници на Магдаленските Острови, подигнати за да се олесни навигацијата во Заливот. Светилникот е висок 14,9 метри. Тој бил автоматизиран во 1967 година а неговите анексни згради биле срушени во 1972 година. Прогласен е за историски споменик од страна на општината Магдаленски Острови во 2006 година.
Природен резерват
Речиси целиот остров е Еколошки резерват на островот Брион (француски: "Réserve écologique de l'Île-Brion"). "Птичјата карпа" која е живеалиште на преселните птици опфаќа неколку мали острови на северозапад од островот Брион.
Еколошкиот резерват на островот Брион бил основан на 29 септември 1988 година. Тој опфаќа 90% од областа на островот, со исклучок само на западниот крај. Таа е една од ретките еколошки резервати во Квебек кој е отворен за посетителите. Еколошкиот резерват се заштитено подрачје кое има за цел интегрално зачувување на природната средина, загрозените или ранливите видови. Тие не нудат рекреативен туризам но овозможуваат истражувачки и образовни активности. Островот е познат и како важна област за зачувување на птиците преку своите места за гнездење на големиот корморан.
1275
1275 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1275 година од новата ера, 275. од вториот милениум, 75. од XIII век и шеста од 1270-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6783 и 6784 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6025 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5035 и 5036 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2028.
Рецесија
Во економијата, поимот рецесија е генерално забавување на економската активност во една земја за определен временски период, или намалување на деловниот циклус. За време на рецесија многу макроекономски индикатори варираат на сличен начин. Продуктивноста мерена преку Бруто-домашниот производ (БДП), вработувањата, инвестициите, искористувањата на капацитетите, приходите во домаќинствата и профитите на бизнисите се намалуваат за време на рецесија.
Обично, владите преземаат активности против рецесијата преку усвојување на експанзивни макроекономски политики, како што се зголемување на парите во оптек, зголемување на владиното трошење и намалување на даноците.
Идентификување
Во 1975 година во една статија издадена од „Њујорк Тајмс“, економскиот статистичар Јулиус Шискин (Julius Shiskin) навел неколку економски индикатори кои ја идентификуваат рецесијата. Овие индикатори го вклучувале правилото на „две последователни квартални опаѓања на БДП“. Со текот на времето, другите правила биле главно заборавени и сега рецесијата е често дефинирана како период кога БДП на една земја опаѓа (негативен реален економски раст) во најмалку два квартали. Некои економисти сметаат дека е потребна поопширна дефиниција за рецесија, односно дека рецесија се случува кога невработеноста ќе се зголеми за 1,5% во период од 12 месеци.
Во САД, Одборот за следење на бизнис циклусот кој е во рамките на Националното биро за економско истражување (НБЕИ) се смета за служба која се занимава со следење на рецесијата во САД. НБЕИ ја дефинира економската рецесија како: значителен пад на економската активност во целата земја, кој трае повеќе месеци, особено видлив кај растот на реалниот БДП, реалниот личен приход, вработувањата (без фармерските платни списоци), индустриското производство и големо и малопродажбите. Во голема мера, академиците,економистите, творците на политики и деловната заедница се потпираат врз тврдењата на НДЕИ за прецизно утврдување на почетокот и крајот на рецесијата.
Особености
Рецесијата има многу особини кои може да се појават истовремено и може да вклучуваат опаѓања во слични мерки на активност како што се вработувањата, инвестициите и профитите на корпорациите.
Тешката (БДП под 10%) или продолжена (за три до четири години) рецесија се нарекува економска депресија, и покрај тоа што некои сметаат дека нивните причинители и мерки за закрепнување може да бидат различни.
Индикатори на рецесијата
И покрај тоа што не постојат целосно доверливи предвидувачи на рецесија, сепак следниве се сметаат за можни.
Берзанскиот пазар и рецесиите
Кај некои рецесии се очекувало да дојде до берзански пад. Во книгата „Долгорочни акции“ (Stocks for the Long Run), Сигел (Siegel) пишува дека почнувајќи од 1948 година, на десет рецесии им претходел берзански пад, во период од 0 до 13 месеци (просечно 5.7 месеци), додека десет берзански падови со повеќе од 10% според ДЏИИ (Доу Џонс Индустриски Индекс) не биле проследени со рецесија.
Обично пред рецесија, слабее и пазарот на недвижнини. Сепак, опаѓањето на недвижнините може да трае и подолго од рецесијата.