cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општествена хиерархија
Општествената хиерархија претставува општествена или функционална структура во вид на пирамида од повеќе нивоа и врв како централизација на моќта. Терминот може да се употреби и кога станува збор за животинските заедници, но во најчести случаи се претпочита терминот хиерархија на доминантност. Вообичаено,претпријатијата, црквите, војската, владата итн. имаат хиерархиска структура. Многу општествени критики вклучуваат испитување на општествените хиерархии, кои покажале дека општествените хиерархии се неправедни. На пример, со феминизмот честопати се расправа за хиерархија врз основа на полот, во која културата како супериорни во однос на жените и женските одлики ги смета мажите и машките одлики. Во овие рамки, некои ја критикуваат само хиерархијата во однос на “мажот” и “жената”, која е многу позначајна за општеството и е поврзана асиметрично. Во оваа смисла, како и во други општествени критики, терминот хиерархија вообичаено се употребува со значењето ’’хиерархија на моќта или структура на моќта’’. Феминистките не полемизираат за неживи предмети кои се хиерархиски подредени, а уште помалку за специфичната организација на нееднаквата вредност и моќ меѓу мажите и жените.
Овие термини попрецизно ги опишуваат моделите на владата отколку фактичките влади, а најреалните системи се комплексни комбинации на системите опишани погоре. На пример, САД е република. Меѓутоа, непосредната демократија се применува за одредени прашања и во одредени земји( види: референдум). Велика Британија и многу европски земји имаат монархии, но републиките или непосредните демократии де факто станаа пославни фигури отколку учесниците во политичката арена. Образованоста на Англо-Американците овозможи да се случи транзицијата од монархија во демократија во вториот милениум во Обединетото Кралство и САД. Се вели дека промената започнала со потпишувањето на Големата повелба во 1215 г. од страна на кралот Јован, а се забрзала благодарение на Законот за човекови права во Англија и Славната револуција во 17-от век. Во времето на Американската револуција во 1776год.во времето кога Обединетото Кралство технички беше монархија, многу историчари сметаат дека политичкиот систем на Обединетото Кралство бил еден од “најпрогресивните” системи во тоа време. Европските научници би дале поголем акцент на Ханзата, швајцарските кантони, италијанските градови-држави и исландиската непосредна демократија. Еден граѓанин-еден глас не беше реалност во многу “либерални демократии” сè до Втората светска војна, изборите во 1950 г. во Обединетото Кралство и граѓанските права за јужните држави во САД. После немирите меѓу Франција, САД и Холандија со другите земји во 1968 г. со демократизацијата на образовните институции се забележа јасно намалување на формалноста и на општественатата хиерархија. Демократските традиции се појавија независно во други делови на светот пред контактот со европската култура.
Класично разгледување
Во аристократскиот свет во класична Европа п.н.е., филозофите како Платон и Аристотел не ја поврзуваат модерната рамноправна, хумананистичка идетификација на правдата со линерната општествена еднаквост. Како што нагласува британскиот филозоф Бертранд Русел: „под влијание на теоријата за демократија, ние почнавме да ја поврзуваме правдата со еднаквоста", а додека пак Платон нема такви импликации. Дефиницијата на Платон за правдата овозможува да постојат нееднаквости во однос на моќта и привилегијата без постоење на неправда. Туторите ја имаат целата моќ затоа што тие се најпаметните членови на заедницата.” На сличен начин, Аристотел во неговата книга „Политика” расправа дека некои луѓе се одбележани со нивните вродени вредности за потчинување, а други по правило се одбележани со потчинетост, како што се луѓето кои по природа се робови. Аристотел тврди дека на некои луѓе, кои се природно инфериорни и материјалисти, им е подобро кога се контролирани од супериорни лица.
Општествен статус
Општествениот статус ја претставува севкупната способност на поединецот да го контролира влијанието на други луѓе и институции. За разлика од економскиот статус, општествениот статус не може баш да се изрази количински. Општествениот статус официјално се препознава преку поимите за рангот во општеството, религиската титула или преку академската титула, а неформално се препознава преку репутацијата и преку мислењето.
Ембирен
Ембирен (Embühren) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Лозата (Бојанчиште)
Градиште — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Бојанчиште, Македонија. На блага падина што се наоѓа 2 километри западно од селото се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Кошќушко (национален парк)
Кошќушко (Kosciuszko National Park)) е најголемиот национален парк во aвстралиската сојузна држава Нов Јужен Велс. Паркот е дел од Австралиските Алпи, а името го добил по истоимената планина, на која се наоѓа највисокиот врв во Австралија кој исто така влегува во склопот на овој национален парк.
Од 1977 година, поголемиот дел од паркот е вклучен во светската мрежа на биосферни резервати. Во 1996 година, Синото езеро кое се наоѓа во паркот, било внесено на списокот на мочуришта заштитени со Рамсарската конвенција. Во 2008 година, Националниот парк Кошќушко, заедно со другите заштитени подрачја од Австралиските Алпи, бил вклучен во списокот на австралиско национално наследство.
Физички и географски одлики
Националниот парк се наоѓа во источниот дел од сојузната држава и се граничи со Националниот парк Намаџи во Викторија. Кошќушко е најголемиот национален парк во Нов Јужен Велс и Австралиските Алпи. Планината Кошќушко која се наоѓа на територијата од паркот достигнува висина од 2228 метри. Висината над морското ниво се движи од 213 метри до оваа ознака.
На територијата на националниот парк Кошќушко извираат најголемите реки во регионот: Снежната река, Мари и Марумбиџи. Освен тоа, во паркот има пет езера од глацијално потекло меќу кои позначајни се: Синото Езеро, Албина и Хедли Тарн. Синото езеро е едно од четирите езера во Австралија сместено на дното од цирк.
Биосферниот резерват ја зафаќа речиси целата површина на националниот парк: 6255,25 km².
Флора и фауна
Во паркот има шест зони со диви животни: Бјадбо, Пилот, Јагунгал, Богонг Пикс, Губарагандра и Бимбери, со вкупна површина од околу 3000 km². Овде виреат ретки видови, меѓу кои има и многу ендемични видови.
Туризам
Националниот парк Кошќушко е еден од најпознатите национални паркови во Австралија, кој годишно го посетуваат околу три милиони туристи. Во паркот се наоѓаат сите скијачки центри во Нов Јужен Велс.
Св. Петар (Лешани)
'''Св. Петар''' — археолошко наоѓалиште во селото Лешани во областа Дебрца. Претставува раносредновековна црква и некропола. Се наоѓа на околу 100 м источно од селото, на северното подножје, на планината Чуки. На зарамнетиот простор од ледината се наоѓаат урнатини од мала еднокорабна црква со три страна апсида и две простории западно од апсидата. Вкупната должина изнесува 13 м а ширината 6 м. Во олтарниот простор има иконостас од камени плочи на кои се врежани натписи со старомакедонски букви. Во средината од западниот ѕид се забележува влез во црквата, а сличен влез е забележлив и во средината од ѕидот што ги дели двете простории од црквата. Ширината на ѕидовите изнесува 0.70 м. Западно и северно од остатоците на црквата се забележуваат четвртести конструкции од камени плочи што претставуваат гробови. Во 1975 година Заводот и Музеј од Охрид извршил заштитни ископувања.
Интерпол
Меѓународна организација на криминална полиција (на International Criminal Police Organization, на Organisation internationale de police criminelle), подобро позната како Интерпол, е меѓународна организација која има за цел да ја олесни соработката помеѓу полициските сили во светот. Таа била основана во 1923 година под името Меѓународна комисија на криминална полиција (на International Criminal Police Commission).
Буџетот на Интерпол изнесува околу 113 милиони евра, од кој поголемиот дел е обезбеден од годишните придонеси на полициските служби кои се нејзини членки. Нејзин актуелен Генерален секретар е Јурген Сток, поранешен заменик-шеф на Германската федерална полиција. Тој го замени местото на Роналд Нобл кој бил на таа позиција до ноември 2014 година по служба од вкупно 14 години. Актуелен претседател на Интерпол е Менг Хонгвеј, заменик министер за јавна безбедност во Кина.
Колеџ на Шпанија
Колеџот на Шпанија (Кралскиот шпански колеџ или Кралскиот колеџ на Шпанија во Болоња) е колеџ за шпански студенти на Универзитетот во Болоња, Италија, кој функционира уште од 14 век. Нејзиното целосно оригинално име во англиски превод е Колеџот на Свети Климент на Шпанците. Тој е под кралско покровителство на шпанската круна од 1488 година, како што е одобрено од папата Инокентиј VIII.
Историја
Колеџот е основан во 1364 година од кардиналот Гил Алварез Де Алборноз (1310–1367) и изграден во 1365–1367 година. Колеџот бил модел за колеџите основани на Универзитетот во Саламанка, почнувајќи од крајот на 14 век (особено старио колеџ, 1401) и на други шпански универзитети во следните неколкуте века. Од 1488 година, сите шпански монарси го потврдиле своето кралско покровителство. Тоа е веројатно најстарата институција што го носи името шпански надвор од Шпанија, што му претходи на соединувањето на круните што довело до формирање на Кралството Шпанија.
Во 1923 година, дописникот на Тајмс, кој го нарекува колеџот „живописна шпанска оаза во центарот на старата Болоња“, известува за посетата на кралот и кралицата на Шпанија на колеџот. Кралот Алфонсо учествувал во откривањето на таблета на која е снимена посетата на кралската двојка и друга која го забележува името на двајца познати поранешни студенти на колеџот, Игнатиус од Лојола и Мигел де Сервантес.
Уметност и архитектура
Се состои од зграда на два ката со аркади околу двор. Надворешноста подоцна е делумно преработена во ренесансен стил. Архитектурата на колеџот е необично италијанска во употребата на чардак, но ја дели одликата на средновековните колеџ згради во Англија и Франција, со тоа што се распоредени околу централен правоаголен двор. Басните релјефи на грбот на Шпанија се наоѓаат над двата главни влезови.
На портикот некогаш имало фрески од Анибале Карачи, но водичот за патници објавен во 1857 година објавил дека тие „речиси исчезнале“. Водичот опишува и две фрески од Бартоломео Багнакавало:
Во книгата се спомнуваат и уметнички дела во капелата: „некои фрески од C. Procaccini и Sta. Маргарит од Г. Франсиа.“
Фреските на Камило Прокачини во апсидата на капелата С. Клементе биле насликани во 1582 година, но уништени во 1914 година С. Клементе, исто така, има жртвеник од Марко Зопо од средината на 15 век.
Награда Европа Ностра за 2012 година
Во 2012 година, Кралскиот шпански колеџ во Болоња бил награден со Европа Ностра во категоријата за заштита на културното наследство. Жирито изјавило: „Тешко дека би можел да има поубав пример за нашето заедничко европско наследство: средновековен колеџ за шпански студенти на италијански универзитет – најстариот универзитет во светот – користејќи го италијанскиот мотив на чардак околу дворот, кој потсетува на факултетска архитектура на Англија или Франција. Жирито се восхитувало на убавината и деталите на оваа прецизна реставрација, особено на фреските, како и на храброста и решителноста покажана во одржувањето на моментумот и финансирањето во толку долг период.“ Исто така, жирито го истакнало напорот за реставраторските работи на Колеџот, без никакво официјално субвенционирање во периодот 1978-2010 година, кога биле откриени значајни фрески во внатрешноста на објектот: „Целта на долгите реставраторски работи била да се постигне архитектонска консолидација. и зачувуање на заборавените уметнички квалитети на палатата која има исклучително значење за европската култура: Кралскиот шпански колеџ во Болоња. Колеџот е основан во 1364 година од страна на кардиналот Гил де Алборноз, и обдарен со кралска титула од императорот Чарлс V во 1530 година. Тоа е единствениот универзитетски колеџ во континентална Европа кој останал активен од средниот век до денес. По долгиот и скап период на реставрација започнат во 1978 година, работите завршиле во декември 2010 година, со откривање и реставрација на фреските во кралската комора и предкомората. Големината на историските истражувања, како и обемот на работите и отсуството на надворешни субвенции морало да се земат предвид за 32-годишната реставрација, при која најтешка задача било финансиското преструктуирање на наследството на фондацијата. “
Историја на маркетинг
Маркетерите имаат тенденција да прават разлика помеѓу историјата за пракса на маркетинг и историјата за идеите на маркетинг:
Иако историјата на маркетинг-идејата и историјата на маркетинг-праксата се различни области на студии, тие се сечат на различни периоди. Маркетинг практичарите се вклучуваат во иновативни пракси кои го привлекуваат вниманието на маркетинг научниците кои ги кодифицираат и шират ваквите практики. Во исто време, академиците за маркетинг често развиваат нови истражувачки методи или теории кои последователно ги усвојуваат практичарите. Така, случувањата во теоријата на маркетингот ја информираат маркетинг практиката и обратно. Историјата на маркетингот ќе остане нецелосна доколку некој ги раздели академските институции од практичарите.
Маркус Бент
Маркус Нејтн Бент (роден на 19 мај 1978 година) — поранешен англиски фудбалер, напаѓач.
Тој е поранешен репрезентативец на Англија во селекцијата под 21 година и во својата кариера играл за четиринаесет различни клубови, во кој одиграл 569 натпревари и постигнал 113 гола во процесот.
Кариера
Бент ја започнал својата кариера во Брентфорд во 1995 година, пред да потпише со Кристал Палас во 1998 година. Следната година тој му се приклучил на Шефилд Јунајтед преку Порт Вејл. Во 2000 година направил трансфер во Блекбурн Роверс, каде што добил можност да го почувствува вкусот на Премиер лигата, пред да се пресели во Ипсвич Таун во 2001 година. Тој поминал во сезоната 2003-04 период на заем во Лестер Сити, пред тој да биде купен од страна на Евертон во 2004 година. Две години подоцна тој бил продаден на Чарлтон. Од таму сезоната 2007-08 ја поминал на позајмица во Виган Атлетик, пред да се пресели во Бирмингем Сити во 2008 година. Тој поминал три години со Бирмингем, за време на кој бил позајмуван и во Мидлзборо, Квинс Парк Ренџерс, Вулверхемптон и Шефилд Јунајтед. По напуштањето на клубот тој поминал шест месеци во Индонезија во тимот на Митра Кукар.
Надворешни врски
Профил на Маркус Бент на soccerway
Френклин Пирс
Френклин Пирс (23 ноември 1804г. – 8 октомври 1869г.) беше 14-ти претседател на САД (1853 – 1857) и е единствениот претседател од Њу Хемпшир. Пирс беше демократ и беше „doughface“ (личност која потекнува од северот, но има симпатии од јужниот дел), кој служел во Горниот Дом на САД и во Сенатот. Тој учествувал и во Американско-мексиканската војна и станал бригаден генерал во армијата. Бил многу успешен во правната пракса која ја извршувал во Њу Хемпшир и му биле понудени неколку важни позиции, кои ги одбил. Подоцна бил номиниран како партиски кандидат за претседател на 49-тите предизбори во Демократската Национална Конвенција од 1852г. Во претседателските избори Пирс и неговиот колега Вилијам Р.Кинг победиле со разлика од една држава. Тие ги победиле Винфилд Скот и Вилијам А. Грам со 50% со граница на 44% во граѓанското гласање и 254 со 42 на изборното гласање.
Неговиот пријатен карактер и привлечниот изглед му овозможиле многубројни пријателства, иако преживеал трагедија во неговиот личен живот. Како претседател донел многу различни одлуки, кои беа на широко критикувани, што воедно му донесе репутација како еден од најлошите претседатели во историјата на САД. Неговата популарност во северните држави нагло се намали откако гласаше во полза на Канзас – Небраска актот, заменувајќи го Компромисот на Мисури (кој беше прогласен за неуставен од Врховниот Суд на САД) и поради обновување на дебатата за обновување на ропството во Западна Америка. Кредибилитетот на Пирс беше оштетен кога неколку од неговите дипломати го објавија Остенд Манифестот. Историчарот Дејвид Потер за овој Манифест и за Актот изјави дека се „двете најголеми грешки во администрацијата на Френклин Пирс...и двете донесоа лавина од критики од страна на јавноста“. Уште поважно, вели Потер, тие трајно го оштетија „Манифестот на Судбината“ и „граѓанската сувереност“ како политички доктрини. Напуштен од својата партија, Пирс не беше повторно номиниран на претседателските избори од 1856г. и беше заменет со Џејмс Бјукенан како кандидат од Демократите. По губењето на номинацијата, Пирс ја продолжи својата животна борба со алкохолизмот додека во исто време му се распаѓаше бракот со Џејн Минс Аплтон Пирс. Неговата репутација беше уништена за време на Граѓанската војна кога изјави дека ја поддржува Конфедерацијата, и беше објавено во медиумите дека постои лична кореспонденција помеѓу Пирс и Конфедеративниот Претседател Џеферсон Дејвис. Пирс почина во 1869г. од цироза на желудникот.
Филип Б.Кундарт и Питер В.Кундарт ги одразуваат погледите на многу историчари кога во нивната „Американскиот Претседател“ напишаа дека Пирс бил „добар човек кој не ги разбираше своите мани. Тој беше искрено религиозен, ја сакаше својата сопруга и се смени самиот за да се прилагоди на нејзиниот начин на живот и да ја покаже својата љубов. Тој беше еден од најпопуларните луѓе во Њу Хемпшир, љубезен и учтив, и добар во политичката игра, привлечна личност со шарм. Сепак беше критикуван за неговата неспособност да се справи со промените во Америка“.
Образование
Во втората година на колеџот неговите оценки биле најниски во класот, но работел за да ги поправи и матурирал како трет според успехот во 1824год. Во 1826год. Се запишал на правни студии во Нортемптон, Масачусетс, учејќи кај Гувернерот Леви Вудбури, а подоцна и кај судиите Семјуел Хоув и Едмунд Паркер во Амхерст, Њу Хемпшир. Бил примен во адвокатската комора и почнал со пракса во Конкорд, Њу Хемпшир во 1827год.
Рана политичка кариера
По завршувањето на колеџот, Пирс влегол во политиката и се издигнал до централна позиција во Демократската Партија на Њу Хемпшир и станал член на водачката група на Конкорд Регенството. Во 1828год. Бил избран во долниот дом на Основниот Суд на Њу Хемпшир. Бил државник од 1829год. до 1833год. и бил претседавач од 1832г. до 1833г. Служел во законодавството на Њу Хемпшир додека неговиот татко бил гувернер.
По неговата служба во Сенатот, продолжил со правната пракса во Конкорд со неговата партнерка Аса Фоулер. Бил Јавен Обвинител во Њу Хемпшир од 1845г. до 1847г. Ја одбил номинацијата од Демократите за Гувернер на Њу Хемпшир и го одбил назначувањето како Јавен Обвинител на САД извршено од претседателот Џејмс К.Полк.
Семејство
На 19 ноември 1834г, Пирс се оженил со Џејн Минс Аплтон (1806 – 63г.), ќерка на поранешниот претседател на Боудоин Колеџот. Аплтон била сосем спротивна од Пирс. Била родена во аристократско семејство, срамежлива, често болна, религиозна и темпераментна. Имале 3 деца, и сите им починале во нивното детство: •	Френклин Пирс, Џуниор (02.02.1836 – 05.02.1836) •	Френк Роберт Пирс (27.08.1839 – 14.11.1843), починал на 4 години од епидемија на тифус. •	Бенџамин Бени Пирс (13.04.1841 – 06.01.1853) починал на 11 години. Ниедно од нив не доживеало да го види својот татко како претседател.
Пирс преживеа огромна трагедија само неколку недели по неговата победа на изборите, кога тој, неговата сопруга и нивниот последне син Бенџамин беа во сообраќајна несреќа со воз, каде Бенџамин бил обезглавен пред очите на својот сопствен татко. Пирс ставил чаршав врз безживотното тело на својот син надевајќи се дека неговата жена нема да го види тоа, но сепак таа го видела. Ова ги турнало во очај и него и неговата сопруга, што и влијаело на неговото претседателство сè до моментот кога тој ја напуштил службата како претседател во 1857 г. Џејн никогаш не била задоволна со тоа што нејзиниот сопруг бил вклучен во политичкиот свет. Не била задоволна со животот во Вашингтон и затоа го охрабрувала својот сопруг да го напушти Сенатот, и да се вратат повторно да живеат во Њу Хемпшир, што всушност и станало реалност во 1842 г. По ужасната смрт на својот последен син, кратко пред инаугурацијата на својот сопруг, ја обземало меланхолија и се оддалечила од својот сопруг за време на неговото претседателство. Станала позната како „сенката на Белата Куќа“. Поради тоа што била многу религиозна, смртта на нивното последно дете ја сметала како Божји гнев против политичкиот живот на својот сопруг.
Почетоци
Пирс служеше како претседател од 4 март 1853г. до 4 март 1857г. Ја почна службата изнемоштен и во жалост. Два месеца пред тоа, на 6 јануари 1853г. неговото семејство доживеа сообраќајна несреќа во Масачусетс. Пирс и неговата сопруга преживеаа, но нивниот 11-годишен син почина на самото место. Џејн Пирс ова го смета за казна од Господ заради тоа што нејзиниот сопруг прифатил таква позиција.
Пирс беше првиот претседател кој „ја потврди“ својата заклетва, а не се заколна, ставајќи ја својата рака на книга со закони, а не врз библија. Исто така тој е првиот претседател кој го кажал својот говор на памет за време на прогласувањето. Кажал дека се надева на нова ера на мир и напредок дома и побарал поголеми интереси од страна на САД за надворешните и меѓународните врски.
Нацијата уживаше економски раст и релативна смиреност и Компромисот од 1850 ја смири дебатата за ропството. Кога оваа тема се отвори за време на неговата администрација, Пирс направи малку за да ги смири страстите и успеа во тоа.
Администрација
Пирс одбрал луѓе со различни мислења за неговиот Кабинет, вклучувајќи колеги со кои се знаел лично и Демократи. Многумина мислеа дека ваквата група ќе се распадне за брзо време, но таа остана иста за цело време на мандатот на Пирс. Во меѓународната политика Пирс се бореше да прикаже традиционални демократски убедувања. Неколку од интересите беа да се оддели Куба од слабата и далечна Шпанија, отворена трговија со Јапонија и да се добие предноста во однос на Британија во Средна Америка. Иако Пери Експедицијата до Јапонија беше успешна, сепак се појавија неколку неуспеси на планирање и консултација од страна на администрацијата.
Најголемиот предизвик за благосостојбата на земјата за време на администрацијата на Пирс беше поминувањето на Актот Канзас – Небраска во 1854г. Се однесуваше на компромисот на Мисури и повторно го отвори прашањето за ропството на Западот. Оваа мерка, спонзорирана од сенаторот Стивен А. Даглас потекнува од промовирањето на транс – континенталната железничка пруга од Чикаго, Илиноис до Калифорнија, преку Небраска.
Воениот секретар Џеферсон Дејвис, адвокат на јужната трансконтинентална рута го убеди Пирс да го прати Џејмс Гатсден во Мексико да купи земја за да се градат нови пруги. Тој ја купил областа за 10 милиони американски долари или попознато како Купувањето на Гатсден. Ова стана познато како најголемиот успех на Пирс. Пирс ги исполни очекувањата на луѓето од југот кои го поддржале со доведувањето на сила на Фугитивниот Акт за Ропството кога Антони Бернс беше фатен во Бостон во 1854г. и бил вратен кај својот сопственик. За да ја добие поддршката од југот за организирање на Небраска, Даглас додаде провизија прогласувајќи го Мисури Компромисот за невалиден. Законот предвидува дека жителите на новите територии можат да одлучат по прашањето за ропството самите за себе. Иако Кабинетот даде некои други предлози, Даглас и некои други сенатори од југот успеаа во обидот да го убедат Пирс да го поддржи предлогот на Даглас. Изгласаниот Акт Канзас – Небраска повлече низа од настани кои станаа познати како Крвавиот Канзас. Граничните Руфијци кои беа за ропоството да се врати пак, повеќето од Мисури, нелегално гласаа во влада која беше призната од страна на Пирс, и Пирс го нарече Топека Уставот „акт на бунтовништво“, влада во сенка поставена од слободните држави. Пирс продолжи да го поддржува про-ропското законодавство, дури и по пронаоѓањето од конгресниот истражен комитет дека неговиот избор за претседател бил нелегитимен, и ги раздвои федералните трупи за да го спречи состанокот на владата во сенка во Топека. Овој Акт предизвика огромен бес помеѓу луѓето од северот, кои веќе го сметаа Пирс за човек кој е за ропството. Ова беше зачетокот за формирање на Републиканската Партија и придонесе критики на сметката на Пирс, карактеризирајќи го како недоверлив и некој кој може лесно да се манипулира. Со губењето на довербата од јавноста, Пирс не успеа да добие уште една номинација од страна на својата партија за втор мандат. Знак за загубената репутација е тоа што Пирс си најмил свој телохранител, а воедно е и првиот претседател кој имал телохранител. Пирс е највисоко на списокот на најмалку ефективни (успешни) претседатели. Не можел подолго време да одржи стабилен раст и развој, што би му донело голема поддршка. Она на што тој се задржал и го поддржувал е еден од клучните фактори за пропаѓањето на неговата репутација.
Подоцнежен живот
По губењето на номинацијата од Републиканците за повторни избори во 1856 г., Пирс се пензионираше и тргнал на патување преку океанот со својата сопруга. Се вратил во САД во 1859 г., токму на време пред кризата во развој помеѓу Северот и Југот, често критикувајќи ги луѓето од северот кои сакале да го укинат ропството, посебно ги критикувал заради предизвикувањето на рди чувства помеѓу двата дела. Во 1860 г., многумина од Демократите го сметале Пирс за солиден компромисен избор за претседателска номинација, употребувајќи ги и двете крила од партијата, но сепак тој одбил да се кандидира.
За време на Граѓанската војна, Пирс го нападнал Линколн за неговата суспензија на корпусот. Пирс тврдел дека дури и во време на војна, земјата не смее да ја напушти својата пракса за заштита на граѓанските слободи. Ваквиот став на Пирс му донесе многу симпатизери со појавата на Северно-мировните Демократи, но и разбесна одредени членови на администрацијата на Линколн. Во 1862 г. Државниот Секретар Вилијам Суарт му пратил писмо на Пирс во кое го обвинува Пирс дека е член на седитските Витези на Златниот Круг. Разбеснет, Пирс одговори и демантираше дека Суарт го ставил неговиот одговор во официјалите документи на Министерството за Надворешни Работи на САД. Кога ова не се случи, поддржувачот на Пирс во Сенатот, Милтон Летам од Калифорнија, ја прочита целата писмена кореспонденција помеѓу Пирс и Суарт јавно пред Конгресот. Скоро секој кој пишувал биографија за Суарт, оттогаш наваму ова го става како дамка, на инаку почитуваната кариера на Секретарот.
Во 1864 г., пријателите повторно го ставија неговото име во игра за Демократска номинација, но според едно писмо кое им беше прочитано на делегатите, Пирс изјави дека нема да се кандидира. Претходната година репутацијата наПирс беше прилично оштетена од исходот од Виксбург. Сојузните војници кои служеле под командата на Генералот Хју Евингс, го фатиле претседателот на Конфедерацијата Џеферсон Дејвис и неговата флота и Евингс се концентрирал на пронаоѓање на личната кореспонденција помеѓу Дејвис и неговиот зет Вилијам Т. Шерман. Исто така, Евингс пратил писма и до неговите пријатели во Охајо. Овие писма откриле длабока врска на пријателство помеѓу Пирс и Дејвис и неколку од целите на војната. Околу 1860 г., му напишал на Дејвис за „лудилото на северот“, мислејќи на нивните ставови за укинување на ропството. Во ДРуго писмо пишувало дека „никогаш не ја оправдувај, одржувај, или на било кој начин не ја потврдувај оваа сурова, бездушна, бесцелна, непотребна војна“, и дека „целта на војната е да се избришат државите и да се уништи личната сопственост“. Авторот Хариет Бичер Стоув, кој подолго време покажувал антипатија спрема Пирс, сега го нарекувал „предавникот на коработ“.
На 16 април 1865 г., кога медиумите ја прогласија смртта на претседателот Линколн, гневна група на млади тинејџери се собраа пред домот на Пирс во Конкорд. Претходно, истиот ден друга група фрлала црна боја на фасадата од куќата на претходниот претседател Милјард Филмор, кој исто така, бил сметан за непријател на Линколн. Групата во Конкорд сакала да знае зошто куќата на Пирс не е означена со црно и нема американско знаме на неа, визуелниот доказ за жалост кој тој ден бил зебележлив низ целата држава. Пирс излегол надвор за да се соочи со групата и изјавил дека и тој бил вчудовиден од смртта на Линколн. Во еден момент некој од групата извикал „а каде ти е знамето“, а Пирс се налутил и се повикал на својата посветеност и посветеноста на своето семејство на државата, вклучувајќи ја и неговата и службата на неговиот татко во војската. Исто така, тој изјавил дека нема потреб да извади знаме за да ја покаже својата почит и дека е лојален Американец. Групата набрзо се смири, дури и го поздрави и аплаудираше на својот поранешен претседател, а тој се врати во својата куќа.
Френклин Пирс умрел во Конкорд, Њу Хемпшир, во 4:49, изутрината на 8 октомври 1869 г., на 64 години. Претседателот Јулисеј С. Грант, кој ја бранеше службата на Пирс во војната, прогласи ден на национална жалост. Весниците и другите пишани медиуми ја посветија својата насловна страница на приказни од неговиот разнобоен и контроверзен живот и кариера. Бил погребан на Старите Северни Гробишта во Конкорд.
Во својот последен тестамент, потпишан на 22 јануари 1868 г., оставил значајно многу барања до своите пријатели, семејство и соседи, вклучувајќи го и Натаниел Хоторн. Тој оставил 1000$ на локалната библиотека. Интересот бил да се купуваат книги. Оставил подароци во пари, книги, слики и уметнички дела на одредени свои пријатели и познаници. Кутијата на Лафајет останала на неговиот внук.
Трифун Пановски
Трифун Пановски (Буф, Леринско, — Буринец, Малесија, ) — учесник во НОВ, прв партизански лекар во Народноослободителната војска на Македонија. Патрон е на медицинскиот центар во Битола.
Животопис
Трифун Пановски е роден во 1912 година во селото Буф, Леринско, Егејска Македонија, во печалбарско семејство. Основно училиште завршил во родното место. Потоа, со родителите се преселил во Битола, каде завршил гимназија во учебната 1933/34 година. Се запишал на Медицинскиот факултет во Белград. Уште за време на студентските денови влегол во напредното студентско движење. По дипломирањето се вработил како лекар во Ниш, но набрзо, веднаш по окупацијата, се вратил во Битола и се приклучил во НОБ.
Во 1941 година станал член на КПЈ, а во 1942 година, за време на априлската провала, бил затворен од бугарската окупаторска полиција. Во недостаток на сигурни сведоштва бил ослободен од обвинувањата. Во текот на 1943 година бил интерниран во Бугарија и мобилизиран како лекар во бугарската армија, од каде во 1944 година успеал да избега и да им се приклучи на партизаните.
Како лекар и хуманист со големи лекарски способности уживал голем авторитет кај борците и народот. Во партизанските редови работел прво како главен лекар во партизанските болници на планината Кожуф, а потоа како лекар во Првата македонско-косовска бригада и на крај во Првата македонска бригада (во Дебрца и Караорман). Ce одликувал co храброст и пожртвуваност, спремен да им помогне на ранетите борци во првите борбени редови. Заради неговата несебичност бил почитуван и сакан од сите борци. Пановски работел во партизанската болница што ја создал и организирал кај селата Песочани и Ехловец, во подножјето на Караорман и Славеј. Во оваа болница се лекувале тешкоранетите борци, а полесно ранетите, под негов стручен надзор се лекувале во своите единици.
На 22 јули 1944 година во близина на селото Буринец (Малесија) при едно пробно гаѓање со минофрлач, од ненадејна експлозија бил тешко ранет заедно со командантот на Првата македонска бригада Коле Канински и уште тројца нивни соборци. Иако и самиот бил тешко ранет, Трифун Пановски им помагал на останатите повредени, сè додека сите не им подлегнале на раните.
Езекил
Езекил (יְחֶזְקֵאל) — според христијанското учење, еден од четирите старозаветни „големи пророци“. Роден е во Јудеја околу 622 година п.н.е. Тој бил и свештеник. Почнал да пророкува на триесетгодишна возраст додека бил во заробеништво во Вавилон (во јули 592 година п.н.е.). По должината на реката Ховар, Бог му се јавил на пророкот Езекил во неколку визии. По еден од нив (592 г. п.н.е.) ја започнал својата пророчка мисија. Тој е автор на книгата од Стариот завет, именувана по него, Книгата на Езекил. Неговиот спомен во Православната црква се слави на 3 август (според јулијанскиот календар), а во Католичката и Лутеранската црква на 21 јули (според грегоријанскиот).
Животопис
Роден е во градот Сарира (Јудеја) околу 622 година п.н.е. во семејството на свештеникот Бузиј (татко му). Тој е наречен современик на пророците Еремија и Даниил. На 25-годишна возраст, со првата група затвореници во 597 година п.н.е., Езекил бил однесен во Вавилонија (поточно Вавилон) и живеел во селото Тел Авив покрај реката Ховар во близина на Нипур — еден од верските центри на Вавилонија. Тука, покрај реката Ховар, тој имал визија, од која во 5-та година од заробувањето на царот Јоаким (според други извори, зборуваме за Ехонија). Во 592 г. п.н.е. ја започнал својата пророчка служба (5-ти ден од 4-тиот месец).
Во тоа време, Езекил имал околу триесет години. Потоа, по Божја насока, (види Езк. 4:1–8, итн.), тој претрпел серија тестови. Бог привремено го правел нем (Езк. 3:26) и давал задача да ја прикаже опсадата на Ерусалим за да им го покаже на Израилците неговото незадоволство од нивните постапки. Така, тој спиел 390 дена од левата страна (Езк. 4:4) и уште 40 — од десната страна (Езк. 4:6). Потоа јадел колачи печени во измет од крава (Езк. 4:15). Потоа ја бричел главата (Езк. 5:1). Во 587 година п.н.е. неговата жена умрела од чума (Езк. 24:18). Куќата на пророкот во Тел Авив (во Месопатамија), како и куќите на многу свештеници во заробеништво, станала место каде што се собирале прогонетите Евреи (токму од таквите куќи за состаноци се родила синагогата во ерата на заробеништво). Пророкот ги упатил своите силни проповеди до луѓето што дошле кај него. Климент Александриски му го припишал неговото познанство со Питагора.
Околу 570 година п.н.е., пророкот починал. Според легендата, тој бил убиен (врзан за коњи и искинат на парчиња) од еврејскиот принц бидејќи бил обвинет за идолопоклонство. Според друга верзија, тој бил каменуван од страна на Племето на Гад (едно од Дванаесетте Израилеви племиња). Езекил бил погребан во Ирак кај Ел Кифл. Според други извори, пророкот бил погребан на островот Арал-Пајгамбар, кај реката Аму Дарја, во близина на градот Термез (Узбекистан).
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Берички мост
Берички мост (Γεφύρι Μπερίκι) или Д’мбенски мост (Γεφύρι Δενδροχωρίου) — стар камен мост кај Д’мбени, Костурско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува Рулска Река (Желевска Река), овде наречена Бистрица или Бериг, на 15 км северно од Костур во месноста Берик (Бериг), каде се спојуваат патиштата од Сливени и Апоскеп. Изграден е во 1866 г. од познатиот д’мбенски градител Здрољо. Има должина од м и најголема висина од 10 м; лакот има распон од 16 м.
Подравина
Историја
Помеѓу 1929 и 1941 година, постоела покраина наречена Дравска Бановина со главен град во Љубљана, во Кралството Југославија. Дравската Бановина го опфаќала поголемиот дел од денешна Словенија.
Денес, една од жупаниите во Хрватска се вика Вировитичко-подравска жупанија, но службениот главен град на регионот е гратчето Копривница, кој е и главен град на Копривничко-крижевска Жупанија.
Поголеми населени места покрај реката
Градови во Словенија:
Градови во Хрватска:
Антоан Вато
Жан Антоан Вато (Antoine Jean Watteau; Валансјен 1684 – Ножен на Марна 1721) бил француски сликар, основач на уметноста рококо во Франција. Во периодот од 1704 до 1708 година учел кај К. Жило во Париз. На уметнички колекции на палати во Луксембург и неговиот патрон преку Пјер Коза стапиле во контакт со Венецијанското и фламанското сликарство од 16 век (особено делата на Тицијан, Рубенс и Антонис ван Дајк) кои влијаеле на стилот на неговите рани дела. Во 1717 година станал член на Академијата. Во својот престој во Англија (1719/20) тој заболел од тешка болест и не се опоравил. Ватовиот стил, кој се вовел во епохата на рококото, карактеризира јак ама сепак нежен колорит, мирисна атмосфера како и лесни елегантни фигури. Негови главни теми биле интимните свечености на дворското друштво (Fêtes galantes) во слободен простор како и сцени од комедија дел арте (на пример Жил, 1718/19).
ФК Куритиба
ФК Куритиба (португалски: Coritiba Foot Ball Club) е бразилски фудбалски клуб од градот Куритиба. Клубот е основан на 12 октомври 1909 година и се натпреварува во во бразилската Серија А лига.
Најголеми соперници на Коринтијанс му се Atlético-PR и Paraná. Прекарот на клубот е Coxa.
Портокалово-жолта дебелоглавка
Портокалово-жолтата дебеллоглавка (Thymelicus sylvestris) е пеперутка од семејството на пеперутки Дебелоглавки. Пеперутката ја има и во Македонија.
Опис
Пеперутката е портокалова и жолтеникава по боја. Под телото е сребреносто бела и има распон на крилјата од 25 до 30 мм. Оваа пеперутка е слична со Европската дебелоглавка. Кај оваа пеперутка долниот дел на антените се жолтеникаво-портокалови. Мажјакот има изразена црна лента.
Животен циклус
Јајцата се полагаат на растенијата од јули до август. Гасениците ја јадат својата јајцева кора. На пролет започниваат со активно хранење. Претпочитаат Holcus lanatus, но и Phleum pratense, Holcus mollis, Brachypodium sylvaticum, Alopecurus pratensis и Dactylis glomerata. Возрасните единки летаат во јуни, една недела пред Европската дебелоглавка.
NGC 751
NGC 751 — елиптична галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 751 се споменува и како UGC 1431, MCG 5-5-35, CGCG 503-62, KCPG 46B, KUG 0154+329, 6ZW 123, Arp 166, VV 189.
Откривање
Објектот е откриен на 11 октомври 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 33,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 12' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 751 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7370. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Дравуданишта
Дравуданишта (Драгодалишта или Дромово) — село во Егејска Македонија, Република Грција.
ОУ „Рампо Левката“ - Прилеп
Рампо Левката — основно училиште во Прилеп, Општина Прилеп.
Хале (Холштајн)
Хале (Haale) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Св. Атанас (Бојанчиште)
'''Св. Атанас''' — населба и некропола од доцноантичкото време во атарот на селото Бојанчиште, Македонија. Над североисточниот раб на селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и грамади од кршен камен. Воислав Радовановиќ известува за најдени надгробни стели со грчки натписи и огромна плоча со релјафна претстава на букранион.
Парк на природата Јегричка
Паркот на природата Јегричка се наоѓа на територија на Војводина меѓу општините Бачка Паланка, Темерин, Врбас и Жабаљ. Зафаќа површина од 11,144 хектари и 81 ари. Се наоѓа под заштита на државата како значајно природно богатство од III категорија. Според класификацијата на Меѓународен сојуз за заштита на природата (МСЗП) спаѓа во V категорија како заштитен копнено/морски предел. Овој парк се наоѓа во средниот тек на реката Јегричка.
Географски одлики
Паркот се наоѓа во Бачка и во него доминираат речни, мочуришни и барски биотопи. Пределот е оббраснат со трска, хидрофилни ливади и солени регии. Се наоѓа на надморска височина од околу 70 метри. Климата е умерено-континентална, летата се долги и топли, додека зимите се остри. Најважниот речен тек е Јегричка, чиј дел на овој простор е заштитен со закон поради особените природни одлики.
Флора и фауна
На просторот на паркот се наоѓаат околу 80 видови на водни и мочуришни растенија, од кои многу се заштитени како: белиот лотус (Nymphea alba), водена папрат (Thelypteris palustris), воден орев (Trapa natans), мешинка (Utricularia vulgaris), и други. Фауната ја чинат околу 150 регистрирани животински видови, од кои многу се ретки и загрозени видови  — голем воден бик (Botaurus stellaris), големото штипче (Podiceps nigricollis), црниот кожувар (Aythya nyroca), патка лажичарка (Anas clypeata), дива гуска (Anser anser), блатна еја (Circus aeroginosus), мала барска кокошка  (Porzana parva), синогушка (Luscinia svecica), белобрада рибарка и црна рибарка (Chlidonias hybridus, Ch. niger). Јегричка е исто така важно живеалиште на видри, што докажува дека има здрав, богат фонд на риби од околу 80 алохтони и автохтони видови, во чисто еколошко живеалиште.
Мерки на заштита
На просторот на Паркот на природата Јегричка се спроведуваат мерки за заштита на природните богатства. Такви мерки се: отстранување на калта, ограничено користење на пестициди, забрана на сечење на трски, културно однесување и собирање на отпадокот. Во заштитениот простор овозможена е научна-истражувачка работа, туризам, рекреација, едукација, уредување на бреговите и стазите, како и мониторинг на растителните и животинските видови.
Хале (појаснување)
Хале може да се однесува на следниве места:
Македонија во 2008 година
Фудбал
* Пријателски натпревари
Кошарка
* Квалификации за европското првенство во кошарка 2009
Ракомет
На Европското првенство во ракомет за жени, Македонија го освои 7 место.
1023
1023 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1023 година од новата ера, 23. од вториот милениум, 23. од XI век и четвртта од 1020-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6531 и 6532 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5773 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4783 и 4784 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1776.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1023 година се протега во 3659 и 3660, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3719 и 3720 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1566. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 413 и 414 исламска година.
Боќе
Боќе ― село во општина Брчко, во близина на градот Брчко, Босна и Херцеговина.
Демографија
Според пописот од 2013 година, населението било 1.270.
Дуварџилер
Дуварџилер — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Космос-1500
Космос-1500 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 септември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 666 км, а најмалото на 631.
Литл Ричард
Ричард Вејн Пениман (англиски: Richard Wayne Penniman; 5 декември 1932 ― 9 мај 2020), професионално познат како Литл Ричард ― американски музичар, пејач и текстописец. Бил влијателна личност во популарната музика и култура седум децении. Го носи прекарот „Архитект на рокенролот“, а неговото најценето творештво датира од средината на 1950-тите, кога со неговата харизма и динамична музика, надополнети со енергично свирење на пијано и рапав вокал, ги поставил темелите на рокенролот. Иновативната емотивна вокална изведба и ритмичката музика на Литл Ричард одиграле клучна улога во создавањето на други популарни музички жанрови, меѓу кои се и соул и фанк. Имал влијание врз многу пејачи и музичари во разни музички жанрови од рок до хип хоп (Битлси, Џими Хендрикс, Дејвид Боуви, Ролинг Стоунс, Курт Кобејн, Елвис Присли); а неговата музика помогнала во обликувањето на ритамот и блузот со генерации.
Литл Ричард честопати се поистоветува со неговата најпопуларна песна „Tutti Frutti“ (1955), која станала инстант хит на поп-листите во САД и во Обединетото Кралство. Негов следен хит била песната „Long Tall Sally“ (1956) која се искачила на прво место на листата на најпродавани ритам и блуз песни на Билборд, а за помалку од три години ваков успех имал со уште петнаесет други песни. Неговите настапи во овој период резултирале со расна интеграција на белите Американци и Афроамериканците во неговата публика. Во 1962 година, по петгодишна пауза од рокенрол музиката поради религиозни причини, концертниот промотор Дон Арден го убедил да оди на турнеја низ Европа. Во тоа време, Битлси биле предгрупа на Литл Ричард на некои од концертите на турнејата. Ричард ги советувал Битлси како да ги изведуваат своите песни и го научил членот на бендот Пол Макартни на неговите карактеристични вокализации.
Литл Ричард се наведува како еден од првите кросовер црни музичари, кој имал публика од сите раси. Неговата музика и концерти ја прекинале расната поделеност, и ги зближила црнците и белците и покрај обидите да се одржи сегрегација. Многу негови современици, како Елвис Присли, Бади Холи, Бил Хејли, Џери Ли Луис, Еверли Брадерс, Џин Винсент и Еди Кокран, снимиле преработки на неговите дела. Воодушевен од неговата музика и стил, и лично обработувајќи четири песни од Ричард на неговите два албуми во 1956 година, Елвис Присли во 1969 година му рекол на Литл Ричард дека неговата музика е инспирација за него и дека тој е „најголемиот“.