cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Руска салата
На Балканот
Салатата е широко популарна на Балканот како „руска салата“ во Бугарија, Србија, Македонија и sallatë ruse во Албанија. Бугарската верзија на салатата обично се состои од компири, моркови, грашок, кисели краставички и некој вид салама или шунка. Во Босна и Херцеговина и руската салата и француската салата (што во суштина е руска салата подготвена без месо) се многу популарни, особено за време на празниците. Во Хрватска и Словенија обично се подготвува без месо, и обично се нарекува француска салата на хрватски јазик и франкоска солата на словенечки јазик, кои и двете значат француска салата. Романската варијанта, наречена „говедска салата“, се смета за традиционално јадење. Таа претставува комбинација од ситно сецкано говедско месо (или пилешко) и коренест зеленчук, прелиен со мајонез и муратури, традиционални романски мешани кисели краставички. Може да се направи и вегетаријанска варијанта на салатата.
Средна Европа
На чешки јазик се нарекува едноставно bramborový salát ( компир-салата). Се состои од варен зеленчук исечкан на коцки (компири, моркови, магдонос и корен од целер), ситно исечкан кромид и кисели краставички прелиени со мајонез, често со тврдо варени јајца исечкани на коцки, вид на мека салама или конзервиран зелен грашок. Оваа салата се служи како прилог со шницли или похуван крап, кои се главните божиќни оброци во Чешка. Полската салатка јарзинова или салатка варзивна („салата од зеленчук“, честопати едноставно наречена салатка ) е секогаш вегетаријанска и се состои од грашок, тврдо варени јајца и смеса од зеленчук, секогаш исечкан на мали коцки, зачинет со мајонез, сол, бибер. Рецептите обично се разликуваат во различни региони (може да се додадат кисели јаболка или кисели краставички), а се разликуваат дури и по домаќинства и понекогаш се додава и месо (на пр. шунка). Еден таков исклучок е szałot, варијанта која може да вклучува не само варени компири, моркови, грашок и варени јајца, туку и сланина, колбаси или скиселена харинга. Таквите салати често се служат на семејни прослави, особено на Бадник (јадењата од Бадник се многу различни од храната што се служи на Божиќ).
Јужна Европа
Во Грција оваа салата може да се најде на менито на речиси секој ресторан и се нарекува ρώσικη σαλάτα (руска салата) и обично не содржи месо. Ensaladilla rusa („мала руска салата“) широко се консумира во Шпанија каде се служи како тапас во многу барови. Обично се состои од мелен варен компир, мелени варена моркови, конзервирана туна, мелени варени јајца, грашок и мајонез. Тима има некаква сличност со верзиите на Macroido de Légumes froid. Во Италија, Insalata russa ги има истите состојки. Слична верзија е популарна и во Португалија, каде што се нарекува салада руса. Обично се служи или како самостојно јадење или како гарнир за јадења од риба, а особено рибни филети.
Северна Европа
Во Норвешка, Исланд и Данска се нарекува италијанска салата и содржи моркови и зелен грашок во прелив од мајонез. Често и најпопуларно е салатата да се спои со пушено месо на леб. Во Финска, во италијанската салата, компирите се заменети со шпагети.
Азија
Во Турција е позната како Rus salatası („Руска салата“). Турската верзија се состои од варени и исечкани моркови и компири, исечкани кисели краставички, варен грашок и мајонез и понекогаш се декорира со варени и исечкани јајца, црни маслинки и кисело цвекло. Се служи како мезе и се користи како полнење за некои сендвичи и кумпир (печен компир). Друго турско име за салата Оливие е Amerikan salatası („американска салата“), еуфемистички погрешен назив со потекло од периодот на Студената војна.
Салатата Оливие е популарна во Иран, каде што обично се прави со компири, јајца, персиски кисели краставички, моркови, пилешко, грашок и мајонез, и често се става во сендвичи. Исто така, салатата е популарна во Пакистан и Индија, каде што обично се прави со компири, грашок, јаболка (и/или ананас) и мајонез и во кафулињата често ја служат како гарнир. Друга верзија на руската салата е исто така многу популарна во Пакистан, која не личи на салатата Оливие и наместо тоа е салата од зелка и јаболка.
Се верува дека салатата Оливие е воведена како „метрополитан салата“ или „салата од Ниислел“ во Монголија за време на советскиот период. Обично се состои од мелена шунка и моркови, мелени варени јајца, мелени варени моркови и компири прелиени со мајонез. Многу е популарна меѓу Монголците, особено за време на празниците.
Латинска Америка
Јадењето е исто така многу популарно во Мексико, Гватемала, Ел Салвадор, Еквадор, Перу, Аргентина, Парагвај, Уругвај, Бразил, Венецуела, Колумбија и Доминиканска Република каде што се нарекува енсалада руса и е сведена на минимум: мелен варен компир и моркови, зелен грашок и многу прелив со големо количество мајонез. Во Аргентина обично се служи самостојно како прв оброк, или со многу тенко исечено говедско во јадење кое се нарекува матамбре кон руса. Аргентинците со источноевропско еврејско потекло салатата ја прават со туна. Во Колумбија и Венецуела ова јадење традиционално се служи како прилог.
Кинашив
Кинашив (Кинашів) е село во Украина, Туљчински реон, Виничка област.
Тиквешки зборник
Тиквешкиот зборник пронајден во селото Мрзен Ораовец, Тиквешко, претставува ракописен текст од XVI век, а се чува во Софиската народна библиотека под бр. 677. Ракописот претставува зборник со смесена содржина и содржи разни по тематика книжевни дела. Меѓу овие дела се наоѓаат и расказот за крчмарката Теофана, апокрифниот циклус за старозаветниот патријарх Аврам, словот за Самсон, новозаветниот апокриф „Видение Павлово“, еден од петте преписи на Солунската легенда, Слово заради страшниот суд, делови од Разумникот, Филологот итн. Од зборникот се зачувани 123 листови. Притоа, освен за историчарите на литературата, Тиквешкиот зборник е мошне интересен и за оние кои се занимаваат со историјата на нашиот јазик. Во него, на пример, наоѓаме траги од македонскиот народен говор (аналитичко образување на компаративот кај придавките, распаѓање на падежниот систем и сл.) што недвосмислено укажува дека зборникот е пишуван на македонски терен од пишувач Македонец. За овој зборник Вера Антиќ одбрани докторска теза, а Димитар Пандев - магистерски труд.
Сафари парк (Италија)
Сафари парк — зоолошка градина во Помбија, создадена во 1976 година и зафаќа површина од 400.000 квадратни метри.
Лекарска комора на Македонија
Лекарската комора на Македонија е формирана на 5 јуни 1992 година. Иницијативата за формирањето на Комората во Македонското лекарско друштво ја покренуваат неколку доктори врз основа на сознанијата што тие ги имаат за развиените земји во светот.
Собранието е одржано во просториите во Болницата на Армијата на Република Македонија во Скопје. На Првата конститутивна седница, меѓу другите, присуствувал и Киро Глигоров првиот претседател на Република Македонија. По уводниот збор на проф. д-р Јован Тофовски и поздравниот говор на Киро Глигоров делегатите усвоиле Статут и Кодекс на медицинската деонтологија на Комората. Биле избрани и органите и телата на Лекарската комора. За претседател е избран проф. д-р Алексеј Дума.
Двата документа делумно се изменети и дополнети на Втората седница на Собранието одржана на 27 мај 1993 година во Скопје. Статутот е изменет и дополнет и во февруари 2000 година.
Во Лекарската комора на Македонија во почетокот членувале доктори по медицина и доктори по стоматологија. Во 1995 година стоматолозите се издвојуваат и формираат посебна Стоматолошка комора.
Лекарската комора на Македонија е наследник на лекарската комора која постоела на овие простори во третата деценија на минатиот век во тогашното Кралство Југославија. Седиштето на комората која ја покривала тогашната Вардарска бановина било во Скопје. Во комората членувале сите доктори и стоматолози што било обврска за да можат да ординираат. Се плаќало членарина и тоа во месните писарници во општинските полициски станици.
Во Лекарската комора на Македонија членуваат вкупно 4.038 доктори. Од нив 3847 доктори ја имаат подигнато членската карта.
Лекарската комора на Македонија, на барање на докторите, до декември 2001 година издала вкупно 3106 лиценци.
Сите членови на Комората се организирани во 42 општински одбори.
Цели
Лекарската комора на Македонија е самостојна и професионална организација на докторите по медицина, здружени заради заштита и унапредување на стручноста, етичките должности и права, за подобрување на квалитетот на здравствената заштита, за следење на односот на здравствените работници кон општеството и граѓаните, како и заради заштита на интересите на лекарската професија. Комората ги застапува и ги заштитува интересите на членовите на Комората а се грижи и за угледот при вршењето на лекарската професија.
NGC 572
NGC 572 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 572 се споменува и како ESO 296-31, MCG -7-4-9.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 572 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 572 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 28 м 36,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 39° 18' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Други поделби
Проучување на NGC 572 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5508. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 388; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7541.
Форд Филд
Форд Филд (Ford Field) е фудбал стадион во Детроит, Мичиген. На него играат Детроит Лајонс од НФЛ. Стадионот се наоѓа во Даунтаун Детроит, до Комерика Парк. Неговиот максимален капацитет изнесува 65 000 - 80 000 гледачи. Главните архитекти задолжен за неговата изградба биле СХГ, Росети Архитекти, и Хамилтон Андерсон Асосијетс.
IC 1707
IC 1707 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1707 се споменува и како MCG 3-32-24, CGCG 99-40, VCC 768, KUG 1222+172.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1707 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1707 има привидни димензии од 1,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 25 м 3,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 0' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на IC 1707 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40458.
Лучијано Бенетон
Лучијано Бенетон (роден на 13 мај 1935 година) е италијански милијардер бизнисмен и еден од ко-основачите на Бенетон Груп, италијански моден бренд. Тој бил претседател на Бенетон од 1978 до 2012 година.
Биографија
Лучијано Бенетон е роден на 13 мај 1935 година во Тревизо. Неговиот татко имал мал бизнис. Бенетон го напуштил училиштето на 14-годишна возраст за да работи во продавница за облека. Тој заштедил пари за да купи машина за плетење од 200 долари и се здружил со својата сестра за да произведе колекција од дваесет парчиња жолти, зелени и бледо сини џемпери.
Кариера
Во 1965 година, заедно со неговите браќа и сестри Џулијана, Карло и Жилберто, ја основал Бенетон Груп.
Во 1992 година, бил избран во италијанскиот Сенат.
Во мај 2015 година, Форбс ја проценил нето вредноста на Лучијано Бенетон и секој од неговите тројца браќа и сестри на 2,9 американски милијарди долари.
Личен живот
Оженет е со четири деца и живее во Тревизо. Неговиот син Алесандро раководел со Бенетон Груп од април 2012 до мај 2014 година.
Ладислав Клима
Ладислав Клима (чешки: Ladislav Klíma) (1878 - 1928) - чешки писател и филозоф.
Животопис
Клима бил многу оригинален човек, не само во творештвото, туку и во секојдневното однесување, бидејќи со својот животен стил свесно ги кршел границите на прифатените општествени норми. Поради навреда на Хабсбуршката династија бил избркан од гимназијата во родното место, така што школувањето го продолжил во Загреб, но и таму не ја завршил гимназијата.
Творештво
Клима напишал неколку филозофски книги, а негови највредни дела се гротескниот роман „Страдањата на кнезот Стерњенхох“, новелата „Славната Немезис“ и збирката кратки раскази „Како ќе биде по смртта“.
Патот на римските императори
Патот на римските императори е проект за туризам и археологија во Србија, рута која опфаќа 600 км со неколку антички римски локалитети, меѓу кои се значајни градови, имоти и родни места (види Римско наследство во Србија). Името на проектот потекнува од фактот дека 17 римски императори се родени во сегашните граници на Србија, втора земја по самата Италија. Локациите ги вклучуваат важните римски градови Сирмиум, Феликс Ромулијана (што е место за светско наследство на УНЕСКО) и Наисус. Проектот се смета за еден од најголемите археолошки и туристички проекти во Србија, а проектниот одбор е раководен и финансиран од српското Министерство за економија и регионален развој и Министерството за култура. Се смета за еден од националните брендови на Србија.
Растегаи
Растегаи е вид руски пирог со отвор во горниот дел.
Историја
Јадењето било многу популарно во царска Русија.
Информации
Полнењето обично содржи риба, но може да содржи и месо, црн дроб, ориз или печурки.
Отворот во јадењето растегаи се користи за додавање супа во полнењето.
Во литературата
Јадењето се споменува во Мртви души на Николај Гогољ и во Москва и Московјаните на Владимир Гилјаровски.
Михаил Павлов
ИКФ Светски Кану Спринт Првенства
Михаил Павлов — руски кану-спринтер којшто се натпреварува од доцните 2000-ти. Тој освои златен медал на 2010 ИКФ Светските Кану Спринт Првенства во Познањ во дисциплинат Ц-1 4 х 200 метри.
Подлес
Подлес — село во Општина Градско, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Во Македонија, селото Подлес се наоѓа јужно од Велес, односно југозападно од Градско (17 км). Селото е расположено на потоците Ризовец и Карапеовец во подножјето на Ветерско и Шумарот.
Лили Хелстрем
Елин Софија Елизабет „Лили“ Хелстрем (родена Кулберг ; 21 август 1866 - 2 март 1930 година) била шведска учителка, уредничка на весници за деца и активен член на шведското движење за право на глас. Во 1917 година, таа ја основала Moderata Kvinnors Rösträttsförening (Здружение за право на глас на жените на умерената партија ) под Националната асоцијација за право на глас на жените (ЛКПР). По смртта на нејзината блиска пријателка и соработничка Стина Квинт, Хелстрем станала политички поактивна во конзервативната Allmänna valmansförbundet.
Подлес
Географија и местоположба
Селото е доста богато со вода. Има шест чешми (Маслинките, Долна чешма, Галабова чешма, Беговица, Црквата и Улица). Во околината на селото исто така има повеќе извори и чешми. Од кои попознати се: Калиманска чешма; Празниторба; Даброво; Ливаѓе; Карапеовец; Орловец; Србиница; Вирот; Каракашица; Стан; Папучани и др.
Лили Хелстрем
Биографија
Родена во Никопинг на 21 август 1866 година, Елин Софија Елизабет Кулберг била ќерка на сопственикот на книжарницата Емил Густаф Теодор Кулберг (1835–1897) и неговата сопруга Џени Розали Леонтина родената Крог (1843–1922). Таа била едно од шесте деца на семејството. Во 1889 година, таа се омажила за стопанственикот Џон Хелстрем (1859–1889), кој починал само два месеци по нивната венчавка.
Подлес
Географија и местоположба
Подлес е типично македонско село од збиен тип. Во селото се наоѓаат зачувани куќи со стара архитектура, кои се изградени со плочи и камења, со убави дрвени чардаци, а до куќите водат калдрмисани сокачиња.
Лили Хелстрем
Биографија
Лили Кулберг го посетувала основното женско училиште Никопинг каде подоцна работела како учителка од 1885 до 1889 година. По смртта на нејзиниот сопруг, таа стана блиска пријателка на нејзината колешка учителка Стина Квинт. Двете соработувале на обезбедување подобри можности за децата да ги развијат своите вештини за читање. Покрај создавањето на детскиот весник Folkskolans Barntidning, тие објавувале детски книги преку бизнисот за книговезење основан од таткото на Лили Хелстрем.
Подлес
Географија и местоположба
До селото води асфалтиран пат од општинското средиште Градско, а на самиот влез во селото се наоѓа и вештачкото Подлешко Езеро, кое неодамна било и уредено со видиковци.
Лили Хелстрем
Биографија
Во 1904 година, Hellström и Кен се преселила во вила во Elfvik на islan на Lidingö. Постанало популарно место за средба на писатели, уметници, суфражети и локални политичари. И двете биле активни во комитетот на здружението на жените на Умерената партија во Стокхолм, соработувајќи со Allmänna valmansförbundet (AVF) за правото на глас на жените. Од 1917 година, Хелстрем го разви здружението за право на глас Moderata Kvinnors Rösträttsförening во соработка со националната организација ЛКПР.
Подлес
Географија и местоположба
Соседни села на Подлес се: на запад Крнино, на север Крајници, Двориште, на исток Горно Чичево, Долно Чичево; Крушевица; Сирково; на југ Мрзен Ораовец; Попадија.
Лили Хелстрем
Биографија
Лили Хелстрем починала во Стокхолм на 2 март 1930 година.
Подлес
Географија и местоположба
Подлес и останатите села од општина Градско расположени на источните падини на планината Клепа се дел од засебна етногеографска целина наречена Клепа. Оваа област спаѓа во поширокиот Повардарски етногеографски регион.
Историја
За време на Отоманското Царство, селата околу планината Клепа биле организирани во истоимена територијално административна единица - нахија Клепа.
Потекло и значење на името
За настанокот на името на селото Подлес постои легенда меѓу населението. Северозападно од Подлес на оддалеченост од околу пет километри некогаш се наоѓала населбата Припор чиешто население се занимавало со земјоделство и сточарство, а од стока се одгледувале: волови, коњи, магариња, овци и особено многу свињи поради доста погодните услови во околината побата со дабова шума со желади кои се основна и извонредна храна за нив. Заради тоа свињите секогаш биле пуштани сами да се хранат со корени и желади, па еден ден свињата на некојси Ташо се изгубила во шумата, а тој барајќи ја насекаде стигнал во атарот на селото Подлес. Наеднаш го слушнал нејзиното грофтање и по гласот открил дека свињата била скриена под ладовината на едно лесково дрво. Откако се вратил со свињата во Припор, Ташо на селаните им одговорил дека свињата ја нашол под една леска кај еден извор, заради што тие се заинтересирани го посетиле местото и откако виделе дека едоста богато со вода и во заветрина решиле да се населат таму. Така на местото околу и леската се основало кое заради пронаоѓањето на свињата на Ташо под леската било наречено Подлес. Под името Подлес во Европа постојат уште две други села: едно во Русија и едно во Бугарија.
Стопанство
Подлес во минатото било едно од поголемите села во општината Велес. Населението се занимавало со земјоделство - полједелство и сточарство (овчарство и пчеларство). Исто така доста било развиено и мелничарството. Во селото имало колонијална продавница и продавница за текстил, како и кројачка задруга. Во близина на селото се експлоатирал кус временски период и рудник за талк. Исто така кус период постоела и селска земјоделска задруга. Исто така постоела ковачка работилница, која се занимавала со производство на плугови за орање, алат за копање и обработка на земја, алат за дрво и др. Денес населението се занимава со земјоделство -  сточарство (овчарство и пчеларство).
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Подлес живеат 49 жители, сите Македонци.
Во селото моментално живеe едно семејство со две дечиња: сестричката Илина која посетува училиште во Градско со помалото братче Филип.
Родови
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Градско, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес, додека во периодот по војната од 1955 до 1962 година селото било во рамките на некогашната општина Градско.
Во периодот 1952-1955 година, селото се наоѓало во тогашната Градска општина, во која покрај Подлес се наоѓале и селата Виничани, Водоврати, Горно Чичево, Градско, Долно Чичево, Убого и Уланци. Самата Градска општина била дел од Титоввелешката околија. Во периодот од 1950-1952 година, селото се наоѓало во рамките на тогашната Општина Долно Чичево, во која покрај Подлес, се наоѓале и селата Водоврати, Долно Чичево, Горно Чичево и Крушевица.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2223 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 26 гласачи.
Окуси (општина)
Окусе, (Oecussi, Ocussi, Oekussi, Oekusi, Okusi, Oé-Cusse) е општина и Специјален административен регион (поранешен округ) на Источен Тимор.
Екслава на крајбрежјето во западниот дел на островот Тимор, Окусе е одделен од остатокот на Источен Тимор со Западен Тимор, кој е дел од провинцијата Нуса Тенгагара Тимур, Индонезија, и кој го опкружува Окусе во сите правци, освен на север, каде се граничи со Савуанкото море.
Главен град на Окусе е Панте Макасар или град Окусе, или порано во португалски Тимор, Вила Тавеиро. Првично Амбено беше името на поранешниот округ, а Окусе главен град.
Историја
Окусе бил меѓу првите делови на островот Тимор на кој се населиле Португалците и затоа обично се смета за лулка на Источен Тимор. Околу 1556 година, доминиканскиот фриар Антонио Тавеиро, кој работеше од базата на Солор, започна мисионерска работа на северниот брег на Тимор. Набргу по ова, во 1569 година, селото „Алифао“ (Лифау) се споменува на европската мапа. Се наоѓал на пет километри западно од модерниот Панте Макасар. Во 1641 година, доминиканските свештеници ги крстиле кралските семејства на кралствата Амбено, Мена и Амануба, што значело дека португалското влијание се зголемило во делови на западен Тимор. Миграцијата на Топасес, евроазиско население, се зголеми во 1650-тите од Ларантука на Флорес. По 1664 година тие биле управувани од офицери кои припаѓале на семејствата Хорнај и Да Коста и биле во можност да доминираат во поголемиот дел од Тимор. Водачите на Топас го користеа Лифау како свое главно упориште на Тимор, но сепак престојуваа во голем дел од своето време во Ларантука.
Индонезиските сили го нападнаа Окусе на 6 јуни 1975 година. Во октомври тие ги окупираа западните погранични области на Источен Тимор. Токму во Панте Макасар, индонезиска петта колона го крена индонезиското знаме на 29 ноември 1975 година, една недела пред официјалната индонезиска инвазија на Источен Тимор. Сепак, дури и под индонезиска власт, Окусе се администрираше како дел од покраината Источен Тимор, како и во португалскиот Тимор. Како и поголемиот дел од земјата, таа претрпе насилни напади во близина на референдумот за независност во 1999 година. Уништена е над 90 проценти од инфраструктурата. Стана дел од независната држава Источен Тимор на 20 мај 2002 година.
Географија
Окусе има површина од 814 квадратни километри (314 квадратни милји).
Клима
Окусе има тропска клима, која се одликува со топла, влажна и непријатна сезона од декември до април и топла и сува сезона од мај до ноември.
Население
Според пописот во 2015 година, во Окусе има население од 68 913 лица, поделено во 14 345 домаќинства.
Јазик
Мајчин јазик на повеќето жители е Уаб Мето (Мето), често наречен Баикено. Португалскиот јазик се користи во образованието и владата, иако и покрај неговиот статус како официјален јазик, има малку течни говорници.
Иако индонезискиот јазик се користеше како официјален јазик до 1999 година, оттогаш тој беше скоро целосно заменет во оваа улога со Тетумскиот јазик, кој е основен јазик на владата, образованието и јавниот живот.
Религија
99,3% од жителите се римокатолици, а 0,6% се протестанти. На пописот во 2010 година имало 36 хиндуси, 21 муслиман, 10 анимист и еден будист.
Аеродром
Новиот меѓународен аеродром „Окусе“ или „Рота до Сандало“ беше инаугуриран од претседателот на Источен Тимор Франциско Гутереш на 18 јуни 2019 година и служи како главна порта кон Окусе. Аеродромот претходно беше писта сместена на работ на Панте Макасар и беше обновен по цена од 119 милиони американски долари.
Автопати
Главните патишта го поврзуваат Панте Макасар со Сакато на 15 км на исток и Бобомето на југоисток, и двата града се на границата со Источен Тимор и Индонезија и се официјални гранични премини кон Индонезија. Интегрираниот граничен пункт кај Сакато е најголемиот премин за Окусе, бидејќи се наоѓа на најкратката копнена рута помеѓу Окусе и Источен Тимор преку граничниот премин во Мота'аин / Батугаде. Индонезискиот контролен пункт преку границата со Сакато е Вини. Граничниот премин Бобомето (со Напан од индонезиска страна) на патот кон Кефаменану.
Пристаниште
Фериботот Берлин Накрома го поврзува Окусе со Дили, пристигнувајќи двапати неделно на пат што трае 12 часа. врска=|десно|мини
Aurantiporus fissilis
Aurantiporus fissilis бил вид на пороидна габа од фамилијата Polyporaceae. Тоа било патоген на растенијата. Иако бил познат првенствено како централен и северноевропски вид, тој бил снимен од Тајван во 2016 година. Не можело да се јаде.
NGC 5151
NGC 5151 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5151 се споменува и како MCG 3-34-32, CGCG 101-48.
Откривање
Телото е откриено на 8 мај 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5151 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5151 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 26 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 52' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 5151 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47056. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1458. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Требеништа (Горенци)
Требеништа - Сува Чешма, Три Чељусти, Вртуљка — археолошко наоѓалиште во охридското село Горенци, Општина Дебрца. Претставува важна некропола од железното време, прогласена за културно наследство на Македонија.
На трите месности што лежат на околу 1,5 км јужно од селото Требеништа, а на околу 200 м источно од северниот крај на пистата на Охридскиот аеродром е откриен голем број гробови од т.н. „некропола Требеништа“.
Историја на ископувањата
Со археолошките ископувања од 1918 година, па со прекин до 1972 година се откриени вкупно 56 гробни конструкции, меѓу кои првите 13 гроба се исклучително богати со многубројни прилози и се наречени „кнежевски“, а останатите имаат поскромен гробен инвентар и се назначени како „сиромашни“. Со најновите археолошки ископувања е пронајдено дека во некрополата се вршени погребувања од крајот на VII до крајот на IV век или до крајот на III век п.н.е., со нагласок на крајот на VI и на почетокот на V век пред н.е., од кога потекнуваат „кнежевските“ гробови. Повеќе гробови биле откриени во текот на воените операции и при изградбата на патот Охрид-Кичево од страна на бугарските војници во пролетта на 1918 година, потоа при ископувањето во 1918 година под раководство на Карел Шкорпил. Ископувањата од 1930 до 1934 година се под раководство на Никола Вулиќ, ископувањата во 1953/54 од страна на Васил Лахтов и Ј. Кастелиц и во 1972 година под раководство на Владо Маленко.
Наодите од ископувањата се чуваат во Археолошкиот музеј во Софија, во Народниот музеј во Белград и во Заводот и музеј во Охрид.
Татарска пустина
Татарска пустина (италијански: Il deserto dei tartari) е роман од италијанскиот писател Дино Буцати, првобитно објавен во 1940 година.
Содржина
Романот се состои од триесет глави и во него се раскажува за престојот на офицерот Џовани Дрого во пограничната тврдина „Бастијани“. Веднаш по унапредувањето во офицер, Дрого е распореден на служба во тврдината „Бастијани“ којашто се наоѓа далеку од неговиот град. Тврдината е сместена во пуст предел, опкружена со остри и сурови планински врвови, а на север од неа се простира пустината за која се верува дека во минатото била населена со Татари.
На патот до тврдината, Дрого го испраќа неговиот најдобар пријател Франческо Вескови, а Дрого е обземен со некое нејасно претчувство. По два дена јавање, тој пристигнува во тврдината, но таму е разочаран од нејзиниот изглед и веднаш бара да се врати назад во градот. Офицерот кој го прима му кажува дека е можно да се врати, ако обезбеди медицинска потврда дека има здравствени проблеми, така што Дрого прифаќа да остане во тврдината четири месеци. Сепак, по своето прво дежурство, Дрого е воодушевен од тврдината и сонува дека ќе стекне голема војничка слава, очекувајќи дека ќе се случи нешто важно. Затоа, по четири месеци, на 10 јануари, Дрого ја одбива понудата на лекарот да добие лажна медицинска белешка и решава да остане во тврдината. Така, постепено, совладан од монотониот живот во тврдината, Дрого се навикнува на војничкиот живот и постепено заборава на своето семејство и на пријателите, губејќи ја првичната желба да се врати во градот. Исто како и другите офицери, и тој живее во лажна надеж дека извршува многу важна задача и дека, секој момент, непријателот ќе ги нападне од северната пустина. Меѓутоа, деновите минуваат, а во тврдината не се случува ништо.
По две години од неговото пристигнување, Дрого сонува дека духови го носат на небо неговиот колега, офицерот Ангустина. Утредента, тој ја предводи стражата на новата тврдина и наеднаш забележува дека нешто се движи во далечината. Подоцна, се покажува дека тоа е некој избеган коњ. Кога стражата се враќа во тврдината, еден војник се искрадува со намера да го фати коњот, но кога доаѓа до тврдината, тој не ја знае лозинката за влез и ладнокрвно го убиваат. Набргу, стражарите забележуваат дека од пустината доаѓаат неколку колони непријателски војници и сите се возбудуваат, верувајќи дека ќе започне долгоочекуваната војна во која ќе можат да го покажат своето јунаштво. Меѓутоа, од градот пристигнува писмо дека војската на северното кралство е дојдена да ја обележи границата, така што возбудата веднаш исчезнува. Командантот на тврдината испраќа група војници во планините на кои треба да се обележи границата и таму умира од студ офицерот Ангустина.
Четири години подоцна, пролетта, Дрого се враќа дома на двомечесно отсуство. Таму, согледува дека животот си тече по вообичаениот тек, дека никому не му недостига, а и тој се одвикнал од градскиот живот. Тој попусто ги посетува старите пријатели и оди на здодевни забави, а и средбата со Марија, сестрата на неговиот најдобар другар Вескови, го остава рамнодушен. Неговата мајка му закажува средба кај командантот на дивизијата, на која Дрого бара да добие прекоманда во градот. Таму, тој дознава дека е планирано да се преполови персоналот на тврдината и дека неговите колеги веќе знаеле за тоа и поднеле молби за прекоманда. И навистина, кога се враќа во тврдината, дел од војската веќе си заминува, а Дрого со горчина открива дека цело време офицерите лажно ги подгревале приказните за непријателскиот напад од северната пустина.
Токму во моментот на заминувањето на дел од војската, еден офицер го известува Дрого дека забележал нешто во пустината на север. И навистина, војската на туѓинците започнува да гради пат низ пустината. Кај Дрого повторно се буди надежта, но туѓинците ги завршуваат работите дури по 15 години. Сепак, дури и тогаш, туѓата војска ја нема на видикот и во тврдината си продолжува вообичаениот живот. Дрого веќе има 54 години, добива чин мајор и станува помошник на новиот командант на тврдината. Неговото здравје се влошува и тој останува закован за постелата. Наеднаш, еден ден, во близина на тврдината се забележува туѓинската војска, а Дрого има само малку сила, доволна за да стане и да го погледне настанот којшто го очекува целиот свој живот. Во тврдината пристигнува засилување од градот, но Дрого е целосно немоќен и командантот на тврдината наредува да го пренесат во градот. Патем, неговата кочија пристигнува до една гостилница, каде што Дрого одлучува да преноќи. Ноќта, тој умира, без да дочека со свои очи да ја види војната за која сонувал целиот свој живот.
За романот
Романот „Татарска пустина“ е објавен во 1940 година и со него Буцати стекнал меѓународна слава. Така, само по две години, романот бил објавен во Германија, а набргу следело и француското издание, каде критиката (вклучувајќи ги и Албер Ками и Жан Пол Сартр) се изразила многу пофално за книгата. Оттога, романот доживеал стотина изданија на разни јазици. Романот се одликува со бавен, монотон стил, при што Буцати ја опишува приказната за еден недостижен идеал, за мрачните сили кои управуваат со животот, за човекот како жртва на времето и смртта како неговото крајно ослободување. Романот е напишан со ониричен стил, создаден од луцидни визии, од сенки, мистерии и митови, кои се универзални, вонвременски и секогаш актуелни.
Самиот Буцати, во едно интервју, изјавил дека идејата за романот потекнала од „монотоната ноќна рутинска работа во редакцијата. Честопати имав впечаток дека таа монотонија е на добар пат неповратно да ми го истроши животот. Мислам дека кај најголемиот дел од луѓето се јавува тоа чувство, особено кога стануваат зависници од отчукувањето на часовникот... ми се чинеше дека ништо толку добро не може да го изрази бавното трошење на човечкиот живот во исчекувањето, како животот поминат во една тврдина на некоја далечна граница“.
Битка кај Мечкин Камен
Повод
На 3 август 1903 година е прогласена Крушевската република. На 12 август повеќе од десетилјадна армија на Бахтијар паша го опкружува Крушево. На седницата на војводскиот совет е решено сите чети да се повлечат од градот, но војводата Питу Гули го напуштил собранието и одлучил да се бори. Така, од 1.200 четници во градот, само неговите 370 заминале да го бранат.
Борбата
Четниците на Питу Гули се утврдиле на Мечкин Камен, скалесто плато на Биринска Планина, која е падина од Баба Планина. Питу Гули пред самата борба одржал говор и заповедал поради ограничените резерви на муниција, да не се пука сè додека Турците не се доближат блиску.
Одредот се поделил на 9 чети, една под команда на Питу Гули, а другите под команда на осум други војводи кои стоеле на чело на селските милиции.
Турците настапувале од три страни - од селата Бирино, Журче и Острилци. Борбата започнала во 10 часот наутро, откако четниците го задржале башибозлукот нападнала редовната армија. Во 19 часа приквечер Мечкин Камен бил опколен и Турците започнуваат со решителен напад.
При нападот загинале најпрво Георги Димев и неговиот заменик Нове Смугрев. Во жестока борба Питу Гули станува и почнува да пука и тој паѓа убиен, борбата продолжила, а војводите Блаже и Грлука со еден дел од четниците успеале да избегаат во длабоката река и да се сокријат во шумата. Во оваа битка загинале 40 комити.
Мираз
Ако невестата нема браќа, тогаш таа е миразџика (или миражлика) и има право да добие дел од имотот на нејзините родители како мираз или целиот имот ако нема други сестри. Миразџика денес обично се смета за ќерка единица, т.е. невеста која нема браќа или сестри. Во случај на развод, миразот му се враќа на младиот човек.
Миразот е древен обичај, а неговото постоење веројатно претходи на записите за него. Миразот сè уште се очекува и бара како услов за прифаќање предлог за брак во некои делови од светот, главно во делови од Азија, Северна Африка и на Балканот. Во некои азиски земји, споровите за миразот понекогаш резултираат со насилство врз жените, вклучувајќи убиства и напади. Обичајот на мираз е најчест во културите кои се многу патријархални и очекуваат жените да живеат со или во близина на семејството на нивниот сопруг (патрилокалитет). Миразот има долга историја во Европа, Јужна Азија, Африка и други делови од светот.
Дефиниција
Миразот е пренос на родителски имот на ќерка да се омажи (т.е. ), а не во случај на смрт на сопственикот. Миразот воспоставува еден вид брачен фонд, чија природа може значително да варира. Овој фонд може да обезбеди елемент на финансиска сигурност случај жената да остане вдовица или против несовесен сопруг, а на крајот може да обезбеди грижа за нејзините деца. Миразот, исто така, може да помогне да се воспостави брачно домаќинство, и затоа може да вклучува предмети за домаќинството како постелнина и мебел.
Локално, миразот, чеизот или приќето на невестата се нарекува јахез на урду, персиски и арапски; дахез на хиндустански, dāj на пенџаби, даџо на непалски, на турски, Joutuk на бенгалски, Jazhuang на мандарински, varadachanai на тамилски, stridanam на малајалам, miraz на српски, и во различни делови на Африка како serotvana, idana, sadukuat или mugtaf.
Потекло
Компаративното истражување на антропологот Џек Гауди за системите за мираз низ целиот свет, користејќи го Етнографскиот атлас, открило дека миразот е облик на наследство што се наоѓа во широк опсег на евроазиски општества од Јапонија до Ирска кои практикуваат „дивергентна деволуција“, т.е. кои им пренесуваат имот на децата од двата пола. Оваа практика се разликува од повеќето потсахарски африкански општества кои практикуваат „хомогено наследство“ во кое имотот се предава само на деца од ист пол како сопственикот на имотот. Овие африкански општества се одликуваат со пренос на „цена на невестата“, пари, стоки или имот дадени од младоженецот или неговото семејство на родителите на невестата (не на самата невеста).
Гуди ја покажал историската корелација помеѓу практиката на „дивергентна децентрализација“ (мираз) и развојот на интензивното плужно земјоделство, од една страна, и хомогеното наследство (невеста) и екстензивното земјоделство (копаштво), од друга страна. Потпирајќи се на работата на Естер Босеруп, Гуди забележува дека родовата поделба на трудот се разликува во интензивното земјоделство со орање и во опсежната променлива хортикултура. Во ретко населените области каде што се применува променлива култивација, најголемиот дел од работата ја вршат жени. Тоа се општества кои ја ценат невестата. Босеруп дополнително го поврзува пренасочувањето на хортикултурата со практикувањето на полигамијата, а невестата се плаќа како компензација на нејзиното семејство за загубата на работник. Во плужното (орното) земјоделство, кое главно се заснова на машки труд, се дава мираз. Плужното земјоделство е поврзано со приватна сопственост, а бракот има тенденција да биде моногамен, за да се задржи имотот во рамките на јадреното семејство. Потесно семејство се претпочитани брачни партнери со цел да се задржат средствата во групата.
Постои научна дебата за теоријата на Гуди. Силвија Јанагиско тврди, на пример, дека има голем број општества, вклучувајќи делови од Јапонија, јужна Италија и Кина, кои не го поддржуваат тврдењето на Гуди дека миразот е облик на женско наследување на машкиот имот. Таа забележува дека визијата на Гуди е еволутивен модел во кој овие историски варијабли веројатно не се одлучувачки фактори во денешно време. Спротивно на тоа, Сузан Ман тврди и дава примери каде дури и во доцната царска Кина, миразот бил облик на женско наследство.
Стенли Џ Тамбјах (соавторот на Гуди во претходното дело, „Богатството и миразот на невестити“ ) подоцна тврдел дека целокупната теза на Гуди останала релевантна во Северна Индија, иако била потребна модификација за да одговара на месната ситуација. Тој истакнува дека миразот во Северна Индија само делумно се користи како фонд за брак на невестата, а голем дел оди директно во заедничкото семејство на младоженецот. Првично се добива впечаток дека тоа го негира моделот на Гуди, освен што во Северна Индија заедничкото семејство го сочинуваат родителите на младоженецот, неговите браќа и невенчани сестри во брак и нивните деца од третата генерација. Ова заедничко семејство го контролирало овој дел од миразот, кој го користеле за да го финансираат миразот на нивната ќерка/сестра. Но, кога родителите ќе умрат, а заедничкото семејство ќе се подели, ова заедничко богатство потоа се дели меѓу оженетите синови, така што на крајот миразот на невестата даден на заедничкото семејство се враќа кај неа и нејзиниот сопруг како нивен „фонд за брак“.
Шлегел и Елул го проширија моделот на Гуди со понатамошна статистичка анализа на Етнографскиот атлас. Тие тврдат дека главниот фактор за одредување на видот на брачната трансакција е видот на имотот што го контролира домаќинството. Младинското богатство циркулира имот и жени, и е типично за општества каде имотот е ограничен. Миразот го концентрира имотот и го има кај класите кои поседуваат имот или кај трговците или земјопоседниците. Кога семејствата даваат мираз, тие не само што ја обезбедуваат економската сигурност на својата ќерка, туку и „купуваат“ најдобар можен сопруг, а за себе и зет.
Космос-1171
Космос-1171 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 3 април 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1010 км, а најмалото на 965.
Северозападен федерален округ
Северозападен федерален округ (руски: Северо-Западный федеральный округ) е еден од осумте федерални окрузи на Русија. Се состои од северниот дел на европска Русија. Населението брои 13,974,466 жители по пописот од 2002, а површината 1,677,900 км2. Моменталниот полномошен претставник на претседателот е Иљја Клебанов.
Составните делови со републики (кои уживаат голема автономија) се обележани со ѕвездичка:
Познати Домородци
Максим Барски (роден 1974), поранешен шеф На Сибантрацит
Дмитриј Доев (роден во 1966 година) - Генерален Директор на инфраструктурниот холдинг ВИС Груп
Дмитриј Патрушев (роден 1977 година), политичар, државен службеник
Александра Перова
Александра Андрејевна Перова (Александра Андреевна Перова) (родена во Љубертси) — руска слалом кајакарка која што се натпреваруваше во доцните 2000-ти. Таа беше елиминирана во квалификациската рунда на ЛОИ 2008 во дисциплината К-1.
EP
EP (кратенка за Extended Play) e име со кое се нарекуваат музичките плочи или ЦД-ата кои се премногу долги за да бидат синглови, а премногу кратки за да бидат албуми. Албумите траат 25-80 минути, сингловите 5-15 минути, а EP трае 15-25 минути. За EP понекогаш се користи изразот макси-сингл или мини-албум.
Блазом
Блазом (Ομαλή, Омали; до 1927 г. Πλάζουμη, Плазуми ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 63 жители (2011).
NGC 4038 (галактичка група)
Група NGC 4038 — група галаксии во соѕвездијата Гавран и Пехар. Може да содржи од 13 до 27 галаксии. Нејзини најпознати членови се парот заемоделувачки галаксии Пипки (NGC 4038/NGC4039).
Членови
Во следнава табела се наведени галаксиите кои доследно се вбројуваат како членови на групата во Каталогот на блиски галаксии, прегледот на Фук и др., каталогот LGG, како и три списока на групи составени од примерочените Блиски оптички галаксии на Џуричин и др.
Покрај ова, како членови на групата честопати (но недоследно) се наведуваат и PGC 37513, PGC 37565 и UGCA 270. Точениот број на припадници во групата е непознат.
Местоположба
Групата NGC 4038, заедно со други галаксии и галактички групи се наоѓаат во рамките на Пехарниот Облак кој е составница на суперјатото Девица.
Состави на репрезентациите на Европското првенство во фудбал 2016
За Европското првенство 2016, секоја од 24-те национални екипи мора да предаде список од 23 играчи - од кои три мораат да бидат голмани - до 31 мај 2016 година, 10 дена пред првиот натпревар на турнирот. Во случај кога некој играч од веќе предадениот список страда од повреда или болест, може да биде заменет пред првиот натпревар на турнирот на неговиот тим, но само доколку докторот на екипата и еден доктор од Медицинскиот комитет на УЕФА потврди дека повредата или болеста е доволно силна за да го спречи учеството на играчот на турнирот.
На наведениот список возраста на секој играч е регистрирана до 10 јуни 2016 година, првиот ден од турнирот. Бројот на настапи наведени за секој играч не ги вклучува натпреварите што следуваат по почетокот на Евро 2016. Во списокот на клубови регистриран е клубот за кој играчот последен пат играл официјален натпревар пред почетокот на турнирот. Националноста за секој клуб се одразува на националната асоцијација (не лигата) со која е поврзан клубот.
Франција
Селектор: Дидје Дешан
Романија
Селектор: Анхел Јорданеску
Швајцарија
Селектор: Владимир Петковиќ
Англија
Селектор: Рој Хоџсон
Русија
Селектор: Леонид Слутски
Велс
Селектор: Крис Колман