cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Четвртична структура на белковините
Одредување
Бројот на подединици во белковинскиот комплекс често може да се одреди со мерење на хидродинамичкиот молекуларен волумен или масата на интактниот комплекс кој бара услови на нативниот раствор. За склопени белковини, масата може да се изведе од волуменот со употреба на делумниот специфичен волумен од 0,73 ml/g. Сепак, мерењата на волуменот се помалку сигурни од мерењата на масата, бидејќи несклопените белковини имаат многу поголем волумен од склопените белковини; потребни се дополнителни експерименти за да се утврди дали белковината е несклопена или има формирано олигомер.
Предвидување
Развиени се неколку биоинформатички методи за предвидување на четвртичната структура на белковините врз основа на информации за нивните низи, со употреба на псевдо аминокиселински состав (PseAAC).
Итан Хорват
Итан Хорват (англиски: Ethan Shea Horvath; роден на 9 јуни 1995) — американски професионален фудбалер кој игра како голман за клубот од Чемпионшип лигата Лутон Таун и за репрезентацијата на Соединетите Американски Држави.
Рани години
Хорват е роден и израснат во ранчот Хајлендс во Колорадо. Неговиот татко, Питер, играл фудбал во колеџ и професионално фудбал во сала со клубот Денвер Аваланш, а неговата мајка Дијана играла средношколски фудбал. Самиот Хорват пораснал играјќи во академијата на Реал Колорадо и за средното училиште Арапахо. Тој исто така тренирал со Бристол Сити, Манчестер Сити и Стоук Сити во Англија. Тој има унгарско потекло од страната на неговиот татко.
Молде
Хорват го потпишал својот прв професионален договор во 2013 година со клубот Молде од Норвешка, бил регрутиран од менаџерот на Молде и поранешен играч на Манчестер Јунајтед, Оле Гунар Солскјер. Хорват првпат се појавил во тимот на Молде на натпревар на 10 август 2013 година. Тој го имал своето професионално деби на 16 мај 2015 година, заменувајќи го Орјан Ниланд во 55. минута од натпреварот. На 1 јули 2015 година, Ниланд бил продаден на бундеслигашкиот клуб Инголштад 04, оставајќи го Хорват како стартен голман на Молде на 20-годишна возраст. До крајот на сезоната, Хорват примил само 31 гол, втора најдобра оценка во лигата само зад шампионот Розенборг.
Хорват учествувал во вкупната победа од 5-1 над Пјуник во второто квалификациско коло од Лигата на шампионите на УЕФА 2015/16, пред вкупниот пораз од 4-4 по правилото за голови на гости од Динамо Загреб во третото квалификациско коло. Подоцна, во плејоф рундата од Лигата на Европа на УЕФА 2015/16, Хорват и Молде оствариле вкупна победа од 3-3 на гостински голови над Стандард Лиеж. Со тоа што Молде се квалификувал во групната фаза во Лига Европа, Хорват им се придружил на Бред Фридел, Кејси Келер, Тим Хауард и Бред Гузан како единствените американски голмани кои некогаш играле во групната фаза на Лига Европа/Купот на УЕФА.
На 2 октомври 2015 година, Хорват бил прогласен за тим на неделата во Лига Европа, еден ден откако бил прогласен за најдобар играч во ремито 1-1 против Ајакс во кое забележал 10 одбрани. Хорват го предводел Молде до првото место во групата А на Лига Европа со успешни натпревари против Ајакс, Селтик и Фенербахче. Комбинирајќи ја неговата игра во Норвешката лига и во Лига Европа, тој не дозволил да прими повеќе од еден гол на еден натпревар повеќе од два месеци. Во февруари 2016 година, Хорват се соочил со евентуалниот шампион на Лига Европа, Севиља во нокаут фазата и не можел да го спречи вкупниот пораз од 1-3 на Молде, иако не примил ни еден гол на реваншот.
Клуб Бриж
На 3 јануари 2017 година, Хорват потпишал договор со белгискиот Клуб Бриж на четири и пол години. Тој дебитирал како стартен голман на Клуб Бриж на 5 мај во плејофот на Првата лига на Белгија. Откако првично примил гол поради збунувачки свиреж од трибините како свиреж на судијата, Хорват отскокнал и одбранил три удари кон голот, па дури и забележал асистенција до Хозе Изкиердо, во победата од 3-1 над Шарлроа. Во следниот натпревар, кој завршил со нерешен резултат 1-1 против Андерлехт, Хорват остварил четири одбрани, вклучително и одбранет пенал на Јури Тилеманс. Хорват продолжил да стартува на голот до крајот на сезоната, помагајќи му на Клуб Бриж да обезбеди место во третото квалификациско коло на Лигата на шампионите на УЕФА 2017/18.
Хорват започнал на клупата на Клуб Бриж во сезоната 2018-19 зад хрватскиот репрезентативен голман Карло Летица, но Хорват набрзо ја вратил почетната позиција. Хорват остварил три последователни чисти мрежи против Монако, Борусија Дортмунд и Атлетико Мадрид во групната фаза на Лигата на шампионите на УЕФА.
Со приклучувањето на Симон Мињоле во Клуб Бриж во пресрет на сезоната 2019-2020, Хорват повторно бил префрлен на клупата и ретко играл.
Нотингем Форест
На 13 јули 2021 година, Хорват се приклучил на тимот од Чемпионшип лигата Нотингем Форест на слободен трансфер по истекот на неговиот договор со Клуб Бриж. На 29 мај 2022 година, Хорват влегол како замена во финалната победа на Форест од 1-0 во плеј-офот над Хадерсфилд Таун на стадионот Вембли во 90. минута, поради повреда на стартниот голман Брис Самба.
На 2 јули 2022 година, Хорват бил позајмен на тимот од Чемпионшип лигата, Лутон Таун за сезоната 2022-2023.
Меѓународна кариера
Хорват ги претставувал младинските тимови на Соединетите Држави на секое ниво од У-14. Тој бил именуван во тимот на САД до 20 години за Светското првенство на ФИФА У-20 во 2015 година во Нов Зеланд, иако неговиот клуб не го ослободил. Тој бил почетниот голман на репрезентацијата на САД до 23 години за олимписките квалификации во плејофот КОНКАКАФ-КОНМЕБОЛ против Колумбија, при што примил два гола во два меча, а САД загубиле.
Хорват бил именуван во 23-члениот тим на САД за Копа Америка Сентенарио одржана во јуни 2016 година. Главниот тренер Јирген Клинсман го нарекол Хорват една од неговите „најголеми надежи за иднината“ на голманската позиција. На 7 октомври 2016 година, Хорват го направил своето деби во САД, играјќи го целиот натпревар и одржувајќи ја својата мрежа чиста во победата од 2–0 над Куба.
На 24 мај 2021 година, Хорват бил именуван во списокот на Соединетите Држави за финалето на Лигата на нации во КОНКАКАФ 2021 година. Во финалето на Лигата на нации во КОНКАКАФ 2021 на 6 јуни 2021 година, Хорват бил заменет во второто полувреме откако стартниот голман Зак Штефен претрпел повреда на коленото. Хорват се покажал како клучен за победата на Соединетите Држави од 3-2, бидејќи направил неколку клучни одбрани, вклучително и одбранувањето на пеналот на Андрес Гвардадо доцна во продолжението. За неговите напори, тој потоа бил прогласен за играч на натпреварот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Насочувачки протокол за вектор на растојание
Во теоријата за компјутерска комуникација поврзана со мрежите кои вклучуваат размена на пакети, вектор растојание(англ. distance-vector) насочувачкиот протокол е еден од двете најважни класи на насочувачките протоколи, другата класа е link-state протоколот. Вектор растојание насочувачките протоколи го користат Белман-Фордовиот алгоритам, Форд-Фулкерсоновиот алгоритам или DUAL FSM (кај CISCO системите) да калкулираат патеки.
Вектор растојание рутирачиот протокол бара насочувачот да ги информира неговитe соседи за периодичните промени во топологијата. Споредено со link-state протоколите кои бараат да ги информира за сите промени во јазлите на мрежата, вектор растојание насочувачките протоколи имаат помала компјутерска комплексност и нема прекумерни пораки.
Терминот вектор растојание се однесува на фактот дека овој протокол манипулира со векторите на растојание до други јазли во мрежата. Вектор растојание алгоритамот е оригиналниот ARPANET рутирачи алгоритам и исто така во интернтетот е користен под името RIP(насочувачки интернет протокол).Примери за вектор растојание насочувачки протокот користат RIPv1 and RIPv2 and IGRP.
Методи
Насочувачите кои користат вектор растојание протокол немаат увид за целиот пат до извесно одредиште. Наместо тоа тие користат два методи:
Вектор растојание протоколите се засновани на пресметки на насоката и растојанието до било кој линк во мрежата. Насока најчесто значи скокот до наредната адреса и излезниот интерфејс. Растојание е мерката на чинење да се стигне до одреден јазел. Најевтината патека помеѓу два јазли е патеката со најмало растојание. Секој јазел има табела на минимални растојанија до секој јазел. Цената да достигне извесно одредиште е калкулирана користејќи различни метрики. RIP користи број на скокови до деснинацијата додека IGRP зема предвид и други информации како задоцнување на јазли и пропусниот опсег кој ни е на располагање.
Надградбите се изведуваат периодично во вектор растојание протоколот каде сите или дел од насочувачките табели на насочувачите се испраќаат до сите нивни соседи што се конфигурирани да го користат истиот вектор растојание насочувачки протокол. RIP поддржува вектор растојание насочување помеѓу различни крос платформни вектори на растојание, додека IGRP е комерцијален вектор растојание насочувачки протокол за CISCO системите. Откако еден насочувач ја има оваа информација тој е во состојба да ја промени својата насочувачка табела за да се прикажат промените и тогаш да се информираат соседи за промените. Овој процес е опишан како “ насочување според гласини”, бидејќи насочувачите се потпираат на информациите што ги добиваат од другите насочувачи и не може да одредат дали таа информација е валидна и точна. Постојат голем број на функции кои може да се користат за да им се помогне со нестабилните и неточни насочувачки информации.
EGP и BGP не се чисто вектор растојание насочувачки протоколи бидејќи вектор растојание протоколот ги калкулира патеките основани само на цени на линкови, додека BGP, на пример, вредноста на локалниот пат е приоритет во однос на цената на врската.
Проблем броење до бескрај
Белман-Фордовиот алгоритам не го спречува настанувањето на насочувачките јамки и страда од проблемот броење до бескрај. Јадрото на проблемот броење до бескрај е ако А му кажува на Б дека некаде постои пат, не постои начин Б да знае дали е дел од тој пат. За да го видиме јасно проблемот, претставуваме подмрежа поврзана како A–B–C–D–E–F, и нека растојанието помеѓу насочувачите биде бројот на скокови. Сега претпоставуваме дека А е недостапен. Во вектор-update процесот, B забележува дека патот до А, кој е со растојание 1, е недостапен -  B не прима  векторски  update од  А. Проблемот е дека B добива update од  C, но C сè уште не е свесен за фактот дека А е недостапен па му кажува на B  дека А е два скока од C што е погрешно. Ова полека се шири низ мрежата додека не достигне бескрај.
Работни околини и решенија
Rip користи раздвоени хоризонти (англ. split horizon)со poison reverse техника да ја редуцира шансата да се формираат јамки и корист максимален број на скокови да го изброи проблемот броење до бескрај. Со овие мерења се избегнува формирањето на насочувачки јамки во некои, но не во сите случаи. Со зголемување на времето за чекање (одбивање на надградба на патеките за неколку минути по повлекување на патека) се избегнува формирање на рами во речиси сите случаи, но предизвикува значаен пораст во конвергенцното време.
Во поново време голем број на на вектор растојание протоколи без јамки се развиени. Значајни примери се EIGRP, DSDV и  Babel.Овие го избегнуваат формирањето на јамките во сите случаи, но негативно е тоа што имаат поголема комплексност.
Примери
Во оваа мрежа имаме 4 насочувачи A, B, C, и D:
Ќе го обележиме моменталното време (или итерација) во алгоритамот со Т, и ќе започнеме (време 0, Т=0) преку создавање на матрици на далечина за секој насочувач до неговите непосредни соседи. Како што ги формираме насочувачките табели, најкраткиот пат е означен со зелено, новиот најкраток пат го означуваме со жолта боја.. Сивите колони укажуваат на јазли кои не се соседи на моменталниот јазел и затоа не се смета за валидна насока во неговата табела. Црвената боја укажува за невалиден запис во табелата ,бидејќи тие референцираат на растојанија од јазелот кон себе, или преку себе.
Бугарска кујна
Бугарска кујна е претставник на кујната на Југоисточна Европа. Ги споделува одликите со другите балкански кујни. Бугарските традиции за готвење се разновидни поради географските фактори како што се климатските услови погодни за разновиден зеленчук, билки и овошје.
Бугарската храна често вклучува салати како мезе и е исто така позната по истакнувањето на млечните производи, вината и другите алкохолни пијалаци како што е ракијата. Кујната, исто така, има различни супи, како што се ладна супа таратор, и печива, како што се баница, пита и разни видови на бурек.
Главните јадења се обично чорби, вегетаријански или со јагнешко, козјо, телешко, пилешко или свинско месо. Пржењето не е вообичаено, но печење на скара, особено различни видови колбаси, е многу истакнатo. Свинското месо е вообичаено, често се меша со телешко или јагнешко месо, иако рибата и пилешкото месо се исто така широко користени. Додека повеќето добиток се одгледува за производство на млеко, а не за месо, телешкото месо е популарно за мезе на скара и во некои главни јадења. Како значителен извозник на јагнешко месо, значајна е сопствената потрошувачка на Бугарија, особено во пролет.
Слично на другите балкански култури, потрошувачката на јогурт по глава на жител (кисело млеко) кај Бугарите е традиционално повисока од остатокот од Европа. Земјата е значајна како историски имењак за Lactobacillus bulgaricus, микроорганизам главно одговорен за локалната разновидност на млечни производи.
Бугарската кујна споделува голем број јадења со кујната од Блискиот Исток, вклучително и популарни јадења како мусака, ѓувеч, ќофте и баклава. Белото сирење, слично на фета, е исто така популарна состојка што се користи во салати и разновидни печива.
Празниците често се одбележуваат заедно со одредени оброци. На Бадник, на пример, традицијата бара вегетаријанска полнета пиперка и сарми од листови зелка, новогодишната ноќ обично вклучува јадења од зелка, Никулден (Денот на Свети Никола, 6 декември) риба (обично крап), додека денот на Свети Ѓорѓи, 6 мај обично се слави со печено јагне.
Историја
Бугарската кујна црпи од многу извори, вклучувајќи ги и кујните на Јужните Словени, Австроунгарското Царство, Франција, Италија, итн. Вклучува и значаен придонес од османлиската кујна, вклучувајќи баклава, ајран, ѓувеч, мусака, пилав и шиш-ќебап.
Млечни производи
Бугарија има силна традиција да користи млеко и млечни производи. Бугарија дури има еден вид на бактерии што се користат за производство на многу сирења и ферментирана храна, што и дава посебен вкус. Овој вид се нарекува Lactobacillus bulgaricus.
Слатки
Името алва се користи за неколку сродни сорти на блискоисточниот десерт. Талхан/тахини алва (тахан/тахини халва) е најпопуларната верзија, достапна во два различни типа со сончоглед и со семе од сусам. Традиционално, областите Јабланица и Хасково се познати производители на алва.
Софија Албертина, игуманија на Кведлинбург
Таа ги добила двете имиња како имиња на нејзините две баби: пруската кралица Софија Доротеја од Хановер и Маргравина Албертина Фредерика од Баден-Дурлах.
На шведскиот суд
Софија Албертина била подучена под надзор на бароницата Улрика Шенстром, бароницата Кристина Курк и грофицата Магдалена Стенбок, сите едноподруго на чело на нејзиниот двор: Ерик аф Сотберг служел како нејзин гувернер, а таа била подучувана на француски од Луиз Ду Лондел танцување, од Маргерит Морел, сликање од Жан Ерик Рен и музика од Франческо Утини. Нејзината мајка можеби не сакала таа да се омажи, бидејќи и договорила формална позиција во опатија Кведлинбург уште во 1767 година. Живеејќи на дворот на нејзината мајка, таа била донекаде изолирана по 1771 година, кога нејзината мајка и нејзиниот владејачки брат сè повеќе се карале еден со друг.
Софија Албертина и нејзиниот најмлад брат, принцот Фредерик Адолф од Шведска, беа миленици на нивната мајка, а исто така многу се зближуваа со себе. Софија Албертина живеела на дворот на нејзината мајка и под нејзина строга контрола до смртта на последната во 1782 година.
Во 1781 година, таа влегла во конфликт со кралот, кој за малку ќе и забранел од судот кога нејзината мајка одбила да и оддаде почит на кралицата, но ситуацијата ја решила нејзината снаа, Хедвиг Елизабет Шарлот од Холштајн-Готорп. При смртта на нејзината мајка во 1782 година, таа и нејзиниот брат Фредерик запалиле некои од хартиите на нивната мајка пред да можат да бидат видени од кралот. Во Стокхолм, како нејзина резиденција била изградена палата, денес позната како Палатата на наследниот принц. За разлика од нејзините браќа, таа не добила живеалиште на село бидејќи од неа се очекувало секогаш да го придружува дворот на нејзините браќа.
Софија Албертина не била опишана како убава или интелигентна, но таа уживала во забавите и ентузијастички учествувала во свеченостите на дворот на Густав III. Според нејзината снаа, Хедвиг Елизабет Шарлот, таа била добродушна, но многу темпераментна и тешка за комуникација, а ја опишуваат како дарежлива и грижлива, но лесно избувлива. Софија Албертина не сакала да гледа како жените се третираат лошо, и често интервенирала кога сметала дека жената на суд била навредувана или на кој било начин лошо третирана, како на пример кога Густав III пред нејзините очи се однесувал лошо со дамите во чекање кои учествувале во неговиот аматерски театар премногу лошо, и кога нејзината снаа добила лошо место во театарот, што ја натерало Софија Албертина да ја обвини дека не ги почитува нејзините права. Таа, исто така, интервенирала за Магдалена Руденшолд за време на заговорот Армфелт, и успеала да ја укине нејзината смртна казна.
За време на Риксдагот од 1789 година, таа била присутна со нејзината снаа за време на седниците преку таен прозорец кој бил свртен кон собраниската сала. Законот за унија и безбедност го ставил кралот во опозиција со неговото благородништво. Кога нејзината снаа и нејзините браќа се договориле да излезат на јавен протест на следната седница, таа ги поддржала - но на крајот не се изјаснила. Меѓутоа, Софија Албертина не поддржала никакви понатамошни демонстрации против монархот и, наводно, го убедила нејзиниот брат принцот Фредерик да не користи насилни акции кон монархијата. Припадничките на благородништвото, предводени од Жана фон Лантингсхаузен, поттикнале политички демонстрации во социјален бојкот на монархот одбивајќи да учествуваат во неговиот дворски живот и продолжиле да ги посетуваат неа и нејзината снаа Хедвиг Елизабет Шарлот, за кои се знаело дека се спротивставени на Законот за безбедност и што се демонстрирало со одбивање да учествуваат во застапувањето. Ова било делотворно, бидејќи кралицата Софија Магдалена била повлечена, а Хедвиг Елизабет Шарлот и Софи Албертин отсекогаш го исполнувале најголемиот дел од застапувањето на дворот, а кралот ја обвинил дека таа води: „Стража која се става себеси над секоја власт. Тие ги пленат сетилата со својата убавина и талент и владеат со погледите и интересите“. Демонстрациите практично биле прекинати кога кралот ја избркал Џена фон Лантингсхаузен од дворот и одбил било каков контакт со неговата сестра и неговата снаа.
Софија Албертина била заинтересирана за театар и танц, иако според Аксел фон Ферсен Постариот ѝ недостасувал талент за тоа, а учествувала и во аматерскиот театар на дворот. Таа била заинтересирана за јавање и лов и имала најмалку тринаесет именувани кучиња како домашни миленици.
Сликала во пастел и правела профилни портрети и карикатури. За време на посетата на Рим во 1793 година, таа била примена во Аакадемијата на Сан Лука. Како и нејзината снаа, таа уживала во ловот. Имала и неколку мали кучиња: Белман еднаш напишал песна за нејзините 13 кучиња.
Приватен живот
На почетокот имало планови за можен брак на Софија Албертина. Во 1772 година, нејзиниот брат, кралот Густав III, кој живеел во бездетен и незавршен брак, имал идеја да им дозволи на неговите помлади браќа и сестри да обезбедат наследник на тронот, а за оваа задача се сметале и Софија Албертина и нејзиниот брат принцот Карл. Меѓу брачните партнери кои биле предвидени за Софија Албертина биле нејзиниот братучед принцот Петар од Холштајн-Готорп, принцот-епископ од Либек, но овие планови пропаднале во 1780 година. И бил предложен и брак со кралот Станислав Август Понијатовски, и покрај верските разлики, но на договорот се спротивставиле сестрите на кралот Лудвика Марија Понијатовска и Изабела Понијатовска, и ништо не излегло од тоа.
Софија Албертина понекогаш ја нарекувале Принцеза со ледено срце. Меѓутоа, во Стокхолм било општо познато дека таа не е изземена од љубовен живот. Имало многу гласини дека Софија Албертина родила дете некаде во 1785/86 година. Некогаш се зборувало дека детето е син, по име Питер Никлас, или ќерка, наречена Софија по неа. Местото за раѓање е наведено како Алмана Барнбордсхусет, јавна болница, каде на жените им било дозволено да се породуваат со лица покриени со маска за да се зачува нивната анонимност.
Фредрик Вилхелм фон Хесенштајн често се посочува како љубовта на Софија Албертина, и се вели дека таа сакала да се омажи за него, но Густав III одбил да му даде дозвола бидејќи мајката на Хесенштајн била кралска љубовница. Интимната пријателка на Софија Албертина, Каролин Руденшолд, се осврнува на овие прашања во писмо од 1792 година, каде споменува два љубовни интереси на Софија Албертина. Руденшолд спомнала дека е загрижена за довербата што ѝ ја дала принцезата, но дека е уверена дека Софија Албертина „ќе стори се што е во ваша моќ да направите, за да ја надминете оваа несреќна страст“ и „да го искористите вашиот разум за да ја надвладеете“, и таа вели: „Можам да разберам дека оваа твоја наклонетост е многу понесреќна од претходната“. Се шпекулирало дека Ула Молерсвард е нејзина ќерка.
Владење како принцеза-игуманија
Во 1787 година, една или две години по наводното тајно породување, таа ја наследила нејзината тетка по мајка, Ана Амалија од Прусија, како принцеза-игуманија од Кведлинбург. Како таква, таа била владејачка глава на германска држава директно под Светото Римско Царство, а со тоа и монарх во Империјата.
Кога успеала да стане игуманија, Фредерик ѝ понудил да ја „ослободи“ од позицијата со купување на царството Кведлинбург и припојување кон Прусија. Таа ја одбила понудата велејќи дека е сигурна дека тој не е сериозен. Софија Албертина отпатувала во Кведлинбург во 1787 година и се заколнала како игуманија на 15 октомври.
Како принцеза-игуманија, таа била активна во владеењето со градот Кведлинбург, а нејзиното владеење било опишано како популарно. Таа основала училишта за сиромашни деца, го основала првиот театар во градот и ја зголемила платата на свештенството. Озборувањата го посочиле Кведлинбург како место каде благородничките оделе да ги раѓаат своите вонбрачни деца во тајност. Таа со себе носела суд од 50 луѓе и често ги забавувала гостите, особено нејзините германски роднини, за време на нејзиниот престој во Кведлинбург. Софија Албертина била присутна во Кведлинбург од 1787 до 1788 година, втор период од 1792 до 1795 година и трет период од 1799 до 1803 година. Таа раководела со државните работи во соработка со нејзиниот канцелар Себастијан фон Молцер.
Во германската медијатизација, државата Кведлинбург била распуштена и инкорпорирана во Прусија. Ова било направено по Договорот од Луневил, кога Првата француска република им дозволила на германските секуларни монарси да ги анектираат германските црковни држави. На Софија Албертина едноставно и било кажано на 11 јули 1802 година дека државата сега е дел од Прусија и дека со тоа и е лишена секаква политичка власт. Сепак, ѝ било дозволено да ги задржи титулата и приходите доживотно. Таа останала во нејзиниот двор до септември 1803 година.
Последни години
По распуштањето на опатија Кведлинбург, Софија Албертина трајно останала во Шведска. Во 1807 година, таа била лишена од нејзиниот приход од Кведлинбург кога бил припоен од новосоздаденото Кралство Вестфалија. Таа му пишала на Наполеон и го замолила да ги почитува нејзините права како што направил за Ландгравин Луиз од Хесен-Дармштат (1757–1830) и Полин од Анхалт-Бернбург, но не добила никаков одговор. За време на револуцијата од 1809 година, кога нејзиниот внук Густаф IV Адолф бил сменет, таа како и нејзиниот брат го одбиле барањето на кралот да се евакуираат со него, а кога водачите на пучот влегле во Стокхолм, таа наводно го поздравила Георг Адлерспар со нејзиното шамиче. од нејзиниот балкон. Таа потоа учествувала во крунисувањето на нејзиниот брат како Карл XIII.
Таа не била блиска со избраниот наследник, Карл Август од Августенбург, затоа што не го сакал женското друштво. Тој, сепак, ѝ понудил позиција на игуманија во данската фондација Ваљо, откако владата во 1809 година ја откажала нејзината пензија и додатокот од Кведлинбург бил укинат, но таа ја одбила понудата. За време на владеењето на нејзиниот брат Карл XIII (р. 1809-1818), таа ретко се појавувала на суд, бидејќи тој не ја сакал Лолоте Форсберг, чие влијание врз Софија Албертина доминирало во последните години.
Како и нејзиниот брат и снаа, Софија Албертина наводно била шармирана од новиот избран наследник, Карл Џон Бернадот. На Бернадот таа многу сакала да му се легитимира во очите на јавноста, таа вложила максимални напори да ја покаже нејзината наклонетост. Во 1812 година, кога Бернадот ги забранил сите контакти со собореното кралско семејство и сите предмети што би можеле да бидат потсетник за нив, таа како и нејзината снаа решиле да престанат да се допишуваат со поранешната кралица Фредерика самоиницијативно. Меѓутоа, по нејзината смрт, било откриено дека таа чувала многу предмети поврзани со соборениот крал во заклучен простор во нејзината палата. По смртта на нејзината снаа во 1818 година и во текот на првите години од владеењето на Карл XIV Џон, таа дејствувала како прва дама на кралскиот двор до 1823 година, кога се вратила протераната сопруга на Карл Џон, Дезире Клари од Шведска. Во 1819 година, таа го основала добротворното друштво Добротворно женско друштво.
За време на нејзините последни години, таа поминала многу време со двојката престолонаследник. Таа била многу свесна за нејзината позиција како последен член на поранешната династија, а тоа го искористил и Карл XIV Јован, кој бил многу желен таа да биде присутна на сите официјални прилики, во неговиот обид да ја легитимира својата нова династија: Затоа, од Софија Албертина било побарано да учествува често во застапувањето за време на владеењето на Карл Џон. На свадбата на престолонаследникот во Стокхолм во 1823 година, таа ја ставила невестинската круна на главата на Жозефина од Лехтенберг, а во 1826 година била сведок на раѓањето на идниот шведски крал Карл XV и имала задача да го информира кралот за раѓањето и полот на новороденчето. Учествувала во церемониите на кралскиот двор до нејзината смрт и честопати била нарекувана принцезата Васа.
Наследство
Главната црква во Ландскрона, црквата Софија Албертина, отворена во 1788 година, е именувана по неа.
Џон Китс
Џон Китс (31 октомври 1795 — 23 февруари 1821 година) — англиски романтичарски поет. Заедно со Лорд Бајрон и Перси Бисши Шели, тој бил еден од клучните фигури во втората генерација на романтичарското движење, и покрај тоа што неговите дела биле објавени само четири години пред неговата смрт. Иако неговите поеми не биле општоприфатени од страна на критичатрите во текот на живото, неговата репутација се зголемила по неговата смрт до тој степен што конкрајот на 19 век, тој станал еден од најсаканите англиски поети. Тој имал значително влијание врз поети и писатели од различни домени, како на пример: Хорхе Луис Борхес изјавил дека неговата прва средба со Китс било најзначајното литературно искуство во неговиот живот.
Поезијата на Китс се одликува со сензуална метафоричност, најзабележителна во серија на оди. Денес, неговите поеми и писма се едни од најпознатите и најанализираните во англиската литература.
Биографија — рано детство
Џон Китс е роден во Мургејт, Лондон на 31 октомври 1795 година, како син на Томас и Франсис Џенингс Китс. Китс и неговото семејство се чини дека го забележале неговиот роденден на 29 октомври, меѓутоа, податоците од крштевањето го даваат 31 како датум на раѓање. Тој бил најстариот од четирите деца што преживеале. Џорџ (1797–1841 година), Томас (1799–1818 година) и Франсис Мери - „Фани“ (1803–1889 година). Друг син бил загубен во детството. Татко му прво работел како коњушар во коњушниците споени со гостилниците Сван и Хуп, каде што подоцна семејството се задржало неколку години. Китс верувал дека е роден во гостилницата, скромно место на раѓање, но не постојат докази за да се потврди оваа теорија. Денес, семејството Китс во пабот Глоуб го зазема местото на неколку јарди од современата станица Мургејт. Тој бил крстен во св. Ботолф-без-Бишопсгејт и како дете, бил испратен во месното училиште.
Неговите родители сакале да ги испратат своите синови да учат во Итон или Хероу, но не можеле да си ја дозволат школарината. Така во 1803 година, тој бил испратен во одборот на училиштето на Џон Кларк во Енфилд, во близина на куќата на баба му. Малото училиште имало либерален поглед и прогресивна наставна програма, посовремена од поголемите и попрестижни училишта. Во семејната атмосфера на Кларк, Китс развил интерес за класици и за историја, кои ќе го следат во текот на животот. Синот на директорот, Чарлс Кауден Кларк, имал големо влијание, како ментор и пријател, го вовел Китс во ренесансната литература, вклучувајќи ги Тасо, Спенсер и преводите на Чепмен. Китс е опишуван како променлив карактер, „секогаш во крајности“, оддаден на мрзеливост и тепачки. Меѓутоа, на 13 години, тој започнал да ја насочува својата енергија кон читање и учење, со освојувањето на првата академска награда кон средината на летото во 1809 година.
Во април 1804 година, татко му на Китс починал кога имал осум години, откако си го скршил черепот, паѓајќи од неговиот коњ, кога се враќал од посетата на Џон и неговиот брат Џорџ во училиштето. Томас починал без да остави тестамент. Френсис се премажила по два месеци, но набрзо потоа, го напуштила новиот сопруг, а четирите деца отишле да живеат со баба им, Елис Џенингс во селото Едмонтон.
Во март 1810 година, кога Китс имал 14 години, мајка му починала од туберкулоза оставајќи ги децата под старателство на баба им. Таа назначила двајца старатели да се грижат за нив, Ричард Абеј и Џон Сендел. Есента, Китс го напуштил училиштето на Кларк за да чиракува кај Томас Хемонд, хирург и аптекар, сосед и лекар на семејството Џенингс и се сместил на таванот над ординацијата на седмата Црковна улица сè до 1813 година. Кауден Кларк, кој му останал близок пријател на Китс го опишал ова како „најмирниот“ дел од животот на Китс.
Рани почетоци
Во 1814 година, Китс имал две наследства оставени за него сè до неговиот 21 роденден, 800 долари од наследени од дедо му Џон Џенингс (околу 34 000 во денешни пари), да бидат еднакво распределени помеѓу нејзините живи деца. Изгледа нему не му било кажано за ниедно, откако тој никогаш не се обратил за било кои пари. Историски гледано, честопати вината била префрлана на Абеј како законски старател, но тој можеби и не бил свесен за тоа. Вилијам Волтон, адвокат на мајка му и баба му на Китс, дефинитино знаел и имал должност да му ги пренесе информациите на Китс. Изгледа тој не го направил тоа. Парите секогаш му биле голема грижа и тешкотија, во борбата да не се задолжува и да се пробие самостојно во светот.
Смртта
Почетокот на 1821 година, бил одбележан со бавно и стабилно опаѓање на во последниот стадиум на туберкулозата. Китс искашлувал крв и бил прекриен со пот. Северн го негувал со предаденост и забележал во писмо како Китс понекогаш се будел плачејќи затоа што бил сè уште жив. Северн пишува: „Китс беснее додека јас целосно се тресам нас него... Околу четири часот, смртта се наближуваше. Китс рече: „Северн, јас, подигниме, ќе умрам со лесно, не плаши се, биди цврст, и фала му на Бога дојде.“ Го подигнав во моите раце. Слузата ми се чини му зовриваше во грлото, а стана уште поголема до 11 часот, кога тој сè повеќе тонеше во смртта, толку мирно, што помислив дека спие.“ Џон Китс почина на 23 февруари 1821 година и беше закопан на Протестантските гробишта во Рим. Неговото последно барање било да го закопаат под неименувана надгробна плоча, која ги содржела само зборовите (во пентаметар): „Овде почива оној чиешто име беше испишано во водата.“ Северн и Браун ја подигнале плочата, која со олеснување на лира со скинати жици, го содржи епитафот: „Овој гроб / соджи се што беш смртно / за еден / млад англиски поет / кој / на смртна постела, во огорченоста на неговото срце / кон злонамерната моќ на неговите непријатели / посакал / овие зборови да бидат врежани на неговата надгробна плоча : / Овде почива оној / чиешто име беше испишано во водата. 24 февруари 1821 година“ Постои несовпаѓање од еден ден помеѓу официјалниот датум на смртта и оној на надгробната плоча. Северн и Бран додале стихови во знак на протест против критичкиот прием на делата на Китс. Хант ја префрлил вината на понижувачкиот напад на „Куартерли Ривју“ за „Endymion“. Како што Бајрон духовито забележал во неговата наративна поема „Дон Жуан“: „Tis strange the mind, that very fiery particle Should let itself be snuffed out by an article.“ (2 канто, 60 строфа) Седум недели по погребот, Шели го споменал Китс во неговата поема „Адонис“ (Adonaïs). Кларк присуствувал на засадувањето на маргаритки на гробот, велејќи дека Китс би го сакал тоа. Во прилог на јавното здравје, италијанските власти за здравство го запалиле мебелот во собата на Китс, ги срушиле ѕидовите, поставиле нови прозорци врати и под. Пепелта на Шели, еден од најревносните шампиони на Китс, е закопана на гробиштата и Џозеф Северн е закопан веднаш до Китс. Опишувајќи го местото денес, Марш пишува: „Во стариот дел на гробиштата, одвај имало место кога го закопале Китс овде, а денес има јапонски зимзелени дрвја, миртови грмушки, трендафили и ќилими од диви трендафили.“
Биогрфска контроверзност
Ниту една од биографиите на Китс не биле пишувани од луѓе што го познаваат. Набрзо по неговата смрт, издавачите најавиле дека за брзо време ќе ја објават „Мемоарите и останки на Џон Китс“ (The memoirs and remains of John Keats) но неговите пријатели одбиле да соработуваат и се расправале меѓу себе до тој степен што проектот бил запоставен. „Лорд Бајрон и некои негови современици“ (1828 година) на Ли Хант го дава првиот биографски опис, цврсто нагласувјќи го наводното скромно потекло на Китс, погрешна слика која сè уште постои. Со оглед на тоа што тој прераснувал во значајна личност во уметничките кругови, следеле серија на други објавувања, вклучувајќи антологија на многу негови белешки, поглавја и писма. Меѓутоа, раните описи често давале контрадикторни или многу необјективни верзии на настани и често биле предмет на расправа. Неговите пријатели Браун, Северн, Дилке, Шели и неговиот старателРичард Абеј, неговиот издавач Тејлор, Фани Броун и многу други објавиле посмртни коментари за животот на Китс. Овие рани дела влијаеле врз секоја биографија која следела и се вклопиле во тело за легенда за Китс. Шели го промовирал Китс како некој чиешто достигнување не може да се разграничи од агонијата, кој бил „спиритуализиран“ со неговиот пад и премногу дотеран за да ја поднесе суровоста на  животот, сликата за туберкулозата и патењето е популарен денес. Првата целосна биографија била објавена во 1848 година од Ричард Монктон Милнес. Значајни биографи на Китс се вбројуваат Сидни Колвин, Робеерт Гитингс, Волтер Џексон Бејт и Ендрју Моушн. Идеалистичката слика на романтичарскиот херој – поет кој се борел со сиромаштијата и починал млад била преувеличена со излегувањето на официјалната биографија и недостатокот на прецизна сличност. Повеќето од портретите на Китс кои преживеале биле насликани по неговата смрт, а оние кои го познавале држеле до тоа дека тие не успеале да го доловат неговиот уникатен квалитет и јачина.
Писма
Писмата на Китс биле објавени во 1848 и 1878 година. Во текот на 19 век, критичарите ги оцениле како невредни за внимание, пречка во неговата поетска работа. Во текот на 20 век, тие станале исто толку обожавани и проучувани како и неговата поезија и се високо ценети во канонот на Англиската литература. Т. С. Елиот ги опишувал како несомнено „најугледните и најзначајните“ кои некогаш биле напишани од некој англиски поет. Китс поминал многу време размислувајќи за самата поезија, за нејзината градба и влијанија, изразувајќи длабок интерес кој не бил вообичаен во неговата средина која била полесно збунети со метафизика или политика, мода или наука. Елиот пишувал за заклучоците на Китс: „Постои одвај една изјава за поезијата на Китс, која би била точна, а освен тоа, точна за поголемата и позрелата поезија од било што друго што некогаш напишал Китс.“ Некои од писмата на Китс постојат од периодот пред да се приклучи на литературниот круг. Сепак, од пролетта 1817 година, постои боата документација за неговите продуктивни и импресивни вештини како писател на писма. Китс и неговите пријатели, поети, критичари, помансиери и издавачи си пишувале еден на друг секојдневно, а идеите на Китс се поврзани со секојдневието. Тие блескаат со хумор и критичка интелигенција. Со потекло од „струја на свесност за природноста“, тие се импулсивни, полни со свест за неговата сопствена природа и неговите слаби точки. Кога неговиот брат Џорџ заминал за Америка, Китс му пишал со подробни детали, содржината на писмата станала „вистински“ дневник и самооткривањена животот на Китс, како и содржел изложување на неговата филозофија, а првите верзии на поеми кои ги содржеле едно од најдобрите пишани мисли на Китс. Гитингс ги опишува како сродни со „спиритуален дневник“ кој не бил наменет за никој посебно, туку само за синтеза. Китс размислувал и за позадината и составот на неговата поезија, а специфичните писма честопати се совпаѓале или ги предвидувале поемите што ги опишуваат. Од февруари до мај 1819 година, тој ги напишал неговите најдобри писма. Кога му пишувам на неговиот брат Џорџ, Китс ја истражил идејата за светот како „Долина на создавањето на душите“, претскажувајќи ги големите оди кои ќе ги напише неколку месеци подоцна.
Значење и влијание
Според Јован Дучиќ, заедно со Бајрон и Шели, Китс е најголемиот англиски лирски поет.
Список на најблиски ѕвезди
Ова е список на сите познати ѕвезди и кафеави џуџиња на растојание до 5 парсеци (16,3 светлосни години) од нашиот Сончев Систем. Покрај нашиот, на тоа растојание има уште 56 познати ѕвездени системи. Во нив има вкупно 60 водорооврзувачки ѕвезди (од кои 50 се црвени џуџиња), 13 кафеави и 4 бели џуџиња. И покрај релативната близина на овие тела, само девет од нив имаат привидна величина под 6,5, што значи дека само 12 % од телата се видливи со голо око. Освен Сонцето, само три се ѕвезди од прва величина: Алфа Кентаур, Сириус и Прокион. Сите тела се сместени во Месниот Меур, кој е подрачје во Орионовиот Крак на Млечниот Пат.
Список
Величините на ѕвездите видливи со голо подолу се обележани со светлосино. Кафеавите џуџиња се со кафеаво, а белите џуџиња се со драп. Класите на ѕвезди и кафеави џуџиња се прикажани со боите на нивните спектрални типови (согласно нивните обичајни називи, а не изгледните бои). Кај многу кафеави џуџиња не е наведена изгледната величина, туку нивната величина во близуинфрацрвениот појас J. Некои податоци за паралакса и оддалеченост се добиени со првични мерења.
Во минатото и иднината
Познато е дека ѕвездата Гама Микроскоп пред околу 3,8 милиони години се ноаѓала на само 6 сг од Сонцето. Бидејќи е жолт џин, имала привидна величина од −3, т.е. била посјајна од Сириус денес.
Се проценува дека Шолцовата Ѕвезда и нејзиното придружно кафеаво џуџе минале на растојание од 52.000 ае (0,25 пс, 0,82 сг) од Сонцето пред 70.000 години.
Рос 248, денес оддалечен 10,3 сг, има радијална брзина од −81 км/с. За 31.000 години може да стане најблиската ѕвезда до Сонцето во тек од неколку илјадалетија, со најмало растојание од 0,927 пс (3,02 сг) во траење од 36.000 години. Глизе 445, која денес е на далечина од 17,6 сг, има радијална брзина од −119 км/с. За околу 40.000 години ќе стане најблиската ѕвезда и ќе се задржи како таква неколку илјади години. Глизе 710 денес е на 63,8 сг (19,6 пс) од Земјата, но нејзиното сопствено движење, оддалеченост и радијална брзина укажуваат дека ќе се приближи на мошне мало растојание од Сонцето (под 1 сг) во следниве 1,4 милиони години согласно сознанијата од „Хипаркос“. Во најблиската положба, таа ќе стане ѕвезда од прва величина, со сјајност како Антарес. Сопственото движење на Глизе 710 е многу мало во однос на нејзината оддалеченост низ времето, што значи дека патува по слична и релативно блиска патека до Сончевиот Систем.
Во текот на следниве ±10 милиони години, Глизе 710 ќе предизвика најголема гравитациско растројување во Сончевиот Систем поради нејзината маса и доближување.
Спектралниот тип и патеката на HIP 85605 не се наполно познати. Потребна е поуточнета астрометрија за да се определи нејзината оддалеченост, и со тоа дали ќе мине близу до Сонцето. Во 2014 г. е проценето дека ѕвездата би можела да му се доближи на 0,13 до 0,65 сг (0,04 до 0,2 пс) во следните 240.000 до 470.000 години.
Комански јазици
Команските јазици се фамилија на јазици на територијата на Судан и Етиопија и зафаќа 50.000 луѓе. Во оваа група на јазици спаѓаат:
Мицелиум
Мицелиумот — вегетативното тело на габите кое се состои од тенки (1,5-10 μm дебели) разгранети конци наречени хифи. Се развиваат во подлогата и на неговата површина. Должината на мицелиумите на габите во природни услови понекогаш во шумската простирка може да достигне 35 km на 1 g.
Растот на мицелиумот се одвива апикално (само на врвовите). Се разликува од бесклеточниот (ценотички) мицелиум, кај кој отсуствуваат меѓуклеточните прегради и претставува особена голема клетка со големо количество на јадра, карактеристичен за зигомицетите; како и клеточен (септиран) со присуство на меѓуклеточни прегради (означени со поимот септи), со едно или повеќе јадра во една клетка.
Септите можат да бидат со прости и сложени пори. Простите се карактеристични за торбестите габи. Сложените пори се често придружени со свиоци - куковидни израстоци близу септата, припоени со едната клетка и сместени до соседната. Во ваков случај, клетката има две јадра и мицелиумот на габата се нарекува дикариотски. Тој е карактеристичен за торбестите и столпчестите габи. Свиоците од сложените пори играат важна улога при клеточната делба.
Плодните тела на столпчестите габи се образувани од лажно ткиво плектенхим кое се состои од густо преплетени хифи на мицелиумот и се разликува од останатите ткива по тоа што се образува со делба на клетките во една насока (а не во три). Кај столпчестите габи мицелиумот е најчесто многугодишен, додека кај другите габи е едногодишен.
Спортска арена Лусаил
Спортска арена Лусаил (или „Повеќенаменска сала Лусаил“, صالة لوسيل متعددة الاستخدامات) — повеќенаменска затворена спортска арена во градот Лусаил, Катар. Изградена е како одржувалиште на натпревари за Светското првенство во ракомет за мажи 2015.
Чарна (Новодвурски Округ)
Чарна (Czarna) — село во општината Закрочим во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Грамадје (Моштица)
Грамадје  — археолошко наоѓалиште кај местото Моштица во општина Македонска Каменица.
Наоѓалиштето претставува населба, црква и некропола од доцната антика и среден век До маалото Грамадје, на простор од околу 200 × 200 м, при обработувањето на земјата се откриени темели од повеќе објекти, а по површината има многу фрагменти од керамички садови, [[питоси и покривни ќерамиди. На долниот крај на наоѓалиштето, во ливадата на Д. Николовски се откриени темели на мала црква која е сосема уништена, а околу неа гробови градени од камени плочи. Откриени се и неколку бронзени монети кои се чуваат кај сопственикот на ливадата.
Величествените седуммина
„Величествените седуммина“ (англиски: The Magnificent Seven) — американски филм од 1960 година, во режија на Џон Старџес. Главните улоги ги граат: Јул Бринер, Стив Меквин, Џејмс Кобурн, Илај Волак, Хорст Бухолц, Бред Декстер, Роберт Вон, Чарлс Бронсон итн.
Синопсис
Бандата на безмилосниот Калвера (го игра Валах) редовно го ограбува едно мало село во Мексико. Не можејќи повеќе да ги трпат маките, селаните одат да побараат помош во САД. Тие успеваат да го убедат Крис (го игра Бринер), кој наоѓа уште шестмина револвераши кои од различни причини ја прифаќаат работата, иако понудената парична награда е ниска. Револверашите успеваат да ги организираат селаните, кои успешно го одбиваат нападот на бандата. Но, токму тогаш опаѓа борбениот морал кај селаните и тоа го искористуваат разбојниците кои успеваат да влезат во селото. Така, револверашите се принудени да го напуштат селото, иако Калвера им ги поштедува животите. Меѓутоа, тие не се луѓе кои лесно се откажуваат и решаваат да се вратат во селото, каде успеваат да ја избркаат бандата, иако притоа гинат неколкумина од нив. Потоа, Крис и Вин (го игра Меквин) го напуштаат селото, а младиот Чико (го игра Бухолц) останува, воден од љубовта кон една селска девојка.
Жива(II) хлорид
Жива (II) хлорид (или жива бихлорид, жива дихлорид), историски исто така познат како сулема или корозивен сублимат, — неорганско хемиско соединение на жива и хлор со формулата HgCl2. Тој е бел кристален цврст и е лабораториски реагенс и молекуларно соединение кое е многу токсично за луѓето. Откако ќе се користи како третман за сифилис, тој повеќе не се користи за медицински цели поради токсичноста на живата и достапноста на супериорни третмани.
Синтеза
Живиот хлорид се добива со дејство на хлор на жива или на жива(I) хлорид. Може да се произведе и со додавање на хлороводородна киселина во топол, концентриран раствор на соединенија на жива(I) како што е нитратот:
Загревањето на мешавина од цврста жива(II) сулфат и натриум хлорид, исто така, дава испарлив HgCl2, кој може да се одвои со сублимација.
Својства
Неговата растворливост се зголемува од 6% на 20 C до 36% во 100 C. Во присуство на хлоридни јони, тој се раствора за да добие тетраедарски координациски комплекс [HgCl 4 ] 2-.
Апликации
Главната примена на живин хлорид е како катализатор за конверзија на ацетилен во винил хлорид, претходник на поливинил хлорид: