cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Синус
Синусот е тригонометриска функција. Во контекст на правоаголен триаголник со остар агол α, синус од α претставува односот меѓу должината на страната спротивна на него и должината на хипотенузата. Графикот на функцијата претставува синусоида.
Хромосфера
Хромосфера (буквално, "сфера на боја") е втора од трите главни слоеви во сончевата атмосфера и е околу 2.000 километри длабока. Таа се наоѓа веднаш над фотосферата и под регионот на сончевата транзиција. Густината на хромосфера е многу ниска, само 10−4 пати поголема од таа на фотосферата, и 10−8 пати, од атмосферата на Земјата. Ова ја прави хромосферата нормално невидлива и може да се види само во текот на вкупното затемнување, кога ја покажува својата црвеникава боја. Нијансите на бојата се некаде помеѓу розовата и црвената. Сепак, без специјална опрема, хромосферата не може нормално да се гледа. Тоа е така како резултат на огромната осветленоста на фотосферата. Густината на хромосфера опаѓа со растојанието од центарот на сонцето. Ова го намалува логаритамски од 1017 честички по кубен сантиметар, или приближно 2 × 10−4 кг / м3 до под 2 × 10−4 кг / м3  на надворешната граница. Температурата почнува да се намалува од внатрешната граница на околу 6.000 К. to a minimum of approximately 3,800 K,
Споредување хромосфера и фотосфера
Додека фотосфера има линија спектар апсорпција,спектарот на хромосфера е доминирана од страна на линии на емисија. Конкретно, еден од нејзините најсилни линии е Hα на бранова должина од 656,3 nm; оваа линија се емитува од атомот на водород, кога неговите електрони прават транзиција од n = 3 до ниво на n = 2 енергија. Бранова должина од 656,3 nm е во црвениот дел од спектарот, и тоа предизвикува хромосфера да ја има својата карактеристична црвеникава боја. Со анализа на спектарот на хромосфера, откриено е дека температурата на овој слој на сончевата атмосфера се зголемува со зголемување на висината на самата хромосфера. Температурата на врвот на фотосфера е само околу 4400 К, а на врвот на хромосфера, околу 2.000 километри повисоко,па така  таа достигнува 25.000 К. Сепак, ова е спротивно на она што го наоѓаме во фотосфера, каде температурата паѓа со зголемување на висината. Тоа сè уште не е целосно сфатено, како температурата на хромосфера парадоксално  се зголемува уште повеќе од внатрешноста на Сонцето. Сепак, веројатно може да се објасни, делумно или целосно, со магнетна реконекција.
Особености
Многу интересни феномени можат да се забележат во хромосфера, што се многу сложени и динамични:
• Филаменти (и проминенции, кои се нишки гледано од страна) придонесуваат многу коронални масовни исфрлања и оттаму се важни за предвидување на простор времето. Сончеви проминенции, понекогаш достигнуваат висина од 150.000 километри. Овие гигантски облаци од гас се најспектакуларните од сончевите феномени, настрана од поретките сончеви ракети Најчестата функција е присуство на spicules,(долги тенки прсти на прозрачен гас), кои се појавуваат како ножеви на огромна област на огнена трева.Spicules се качуваат на врвот на хромосфера и потоа потонуваат назад повторно во текот на околу 10 минути. Слично на тоа, постојат хоризонтални снопчиња на гас наречени фибрили, кои траат двапати подолго од spicules.
• Слики направени во типични хромосферски линии покажуваат присуство на светли клетки, обично се нарекуваат мрежа, додека околните црни региони се наречени междумрежa. Тие се слични на гранули.
• Периодични осцилации се пронајдени од првите набљудувања со инструментот SUMER на одборот SOHO со честота од 3 МHz до 10 mHz, што одговара на карактеристичното периодично време од три минути. Осцилациите на радијалната составница на брзината на плазмата се типични за високата хромосфера.
• Кул јамки можат да се видат на границата на сончевиот диск. Тие се различни од проминенции затоа што тие изгледаат како концентрични арки со максимална температура од 0,1 цел МК (премногу ниски за да имаат коронални одлики). Овие кул јамки покажуваат интензивна варијабилност: тие се појавуваат и исчезнуваат во некои УВ линии во време помалку од еден час, или тие брзо се прошируваат во 10-20 минути. Foukal ги проучувале овие кул јамки во детали и направиле забелешките со EUV спектрометар на Скајлаб во 1976. Инаку, кога температурата на плазмата од овие јамки станува коронална (над 1 МК), овие одлики се појавуваат стабилни и се развиваат на подолго време. Види flash spectrum од сончевата атмосфера (Затемнуванје на 7 март 1970).
Електрична намотка
Електричната намотка или калем — пасивна компонента за зачувување на електричната енергија во форма на магнетно поле. Ознака за намотка е L. Нејзина наједноставна форма е спирално (во форма на федер) намотана жица со одреден број на намотки (кругови). Должината на намотаниот дел, бројот на намотки и пресекот на кругот на намотување се параметри од кои зависи индуктивитетот на намотката. Индуктивитетот се мери во хенри H. Најчесто намотките кои се користат во електрониката се од редот на nH (нанохенри), uH (микрохенри) и mH (милихенри).
Историја
Индуктивноста и индуктивитетот за прв пат била откриена во 1830-тите од Џозеф Хенри и Мајкл Фарадеј, кои работеле одделно и на два различни континенти. Индуктивноста првпат ја пронашол Фарадеј на едноставен, но чуден начин: тој обвиткал цилиндар од хартија со жица, ги прицврстил краевите на жицата на галванометар (уред што се користи за мерење на многу мали протекувања на електрична струја) и придвижувал магнет во цилиндерот. Галванометарот реагирал на ова, односно на генерирањето на мала електрична струја. Набргу по ова откритие, Николас Калан од Ирска ја измислил електричната намотка. Најраната (прва) верзија на електричната намотка била намотка со два терминали на краевите кои акумулирале енергија во магнетното поле, кога ќе се пропуштела електрична струја низ неа.
Пресметка на индуктивитет на електрична намотка
L - Индуктивитет на намотката во хенри H \mu_r - Релативна магнетна пермеабилност, бездимензионална единица, за воздух е 1 \mu_0 - Магнетна пермеабилност во вакуум 4\pi x 10−7 [H/m] N - Број на намотки (кругови) А - Напречен пресек на јадрото во квадратни метри m2 \ell - Должина на намотката, калемот во метри m
Рајхенбах
Рајхенбах може да се однесува на следниве места:
1802 во музиката
1802 година во музиката содржи некои значајни настани.
S/2003 J 9
С/2003 Ј 9 е ретроградно неправилен сателит на Јупитер. Откриена е од тим астрономи од Универзитетот на Хаваи предводен од Скот С. Шепард во 2003 година. .
С/2003 Ј 9 S/2003 J 9 има пречник од околу 1 километар и кружи околу Јупитер на просечно растојание од 0,162 AU за 767,60 дена, со наклонетост од 166,3° до еклиптиката (166° до екваторот на Јупитер), во ретроградна насока и со ексцентричност од 0,17.
Припаѓа на Групата Карме, составена од неправилни ретроградни месечини кои кружат околу Јупитер на растојание помеѓу 23 и 24 Gm и на наклон од околу 165°.
Наваталгордо
Наваталгордо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Неоимпресионизам
Неоимпресионизам е модернистички правец во сликарството што го вовеле француските и белгиските сликари кои (покрај идејата за набљудување на природата) водат сметка и за резултатите од т.н. научно експериментирање. Неоимпресионистите ставаат на платното чисти бои и ги нанесуваат во вид на точки, цртички или ситни дамки. Критичари на овој стил го нарекле поентилизам во 1880-тите.
Оран
Оран (арапски: وهران, Вахран), е град во северозападен Алжир со население од 700,000 жители, сместен на брегот на Средоземното Море. За време на француското владеење во Алжир, Оран бил префектура. Денес градот е седиште на провинцијата Оран (вилаја).
.am
.am — највисок семрежен домен на Ерменија. Со доменот управува ISOC-AM.
Оран
Оран бил основан во 10 век од мурските андалузиски трговци, но бил окупиран од Шпанците на чело со кардиналот Циснерос во 1509. Шпанското владеење траело до 1708, кога градот бил освоен од Отоманците. Шпанската власт била воспоставена повторно во 1732. Како и да е, вредноста на градот како трговско пристаниште се намалила, па затоа кралот Чарлс IV Шпански го продал градот на Турците. Отоманското владеење траело до 1831, кога Оран потпаднал под Франција.
.am
Надворешни врски
Toppdomän
Региони во Намибија
Регионите во Намибија се првостепените административни единици на државата. До 2013 државата имала 13 региони, но во август 2013 година поранешниот регион Каванго бил поделен на два, со што бројката се искачила на 14. Секој регион е поделен на административна единица (округ).
Брод (Гора)
Брод е село во јужниот дел на Република Косово во планинскиот регион Гора, во општината Драгаш. Припаѓа на Призренскиот округ. Мнозинството од жители се Горанци, муслимани. Населението брои 1.544.
Јазик
Горанците зборуваат нашински јазик. Малкумина кои живеат близу до градовите зборуваат албански или српски. Според пописот 1991 во Југославија, 54,8% од населението на регионот Гора се изјасниле дека зборуваат нашински јазик, бидејќи мнозинството на населението се Горанци.
Традиција
Традиционалната горанска народна музика вклучува танц наречен Коло, која е кружен танц фокусиран на движењата на ногата. Танцот секогаш почнува со користење на десната нога и се движи во насока спротивна од стрелките. Колото обично е придружувано со инструментална музика направена често со зурла, кавал и тапан. Колото поретко е придружено со пеење како тие што се во соседните етнички групи: Албанците, Македонците и Србите.
Исто така постои и голем дел од историјата на Гораните во нивните текстови и песни. Уникатно, се пее за долго патување во Турција, за скршени срца и љубов. Нивните песни се вршат од страна на мажите и жените.
Родови
Брод е горанско село.
Според истражувањата во периодот 1936/37 година, родови во селото се:
Лековци (4 к.), Чучуловци (10 к.), Лајковци (8 к.), Томовци (6 к.), Помаковци (13 к.), Богдановци (10 к.), Миленковци (18 к.), Лиловци (8 к.), Смиљановци или Паскинци или Ѓунковци (6 к.), Вељановци (4 к.), Кољовци (3 к.), Мазникаровци (7 к.), Царовци (18 к.), Лиловци (8 к.), Смиљановци, Аврамовци (2 к.), Тркаљачовци (5 к.), Мацинци (13 к.), Кокица (2 к.), Шатинци (8 к.), Мандаковци (6 к.), Бајмаковци (6 к.), Пупевци (4 к.), Ѓурчевци (1 к.), Џемперовци (15 к.), Масларовци (10 к.), Цаковци (6 к.), Рахтевци (8 к.), Газинци (2 к.), Копачевци (3 к.), Кучкаревци (6 к.), Кечачевци (5 к.), Љокановци (7 к.), Мушевци (5 к.), Трупчевци (5 к.), Пуњевци (2 к.), Вељашевци (4 к.), Себинци (3 к.), Торбинци (28 к.), Ќунковци (1 к.), Чучинци (2 к.), Канговци (5 к.), Шокаровци (2 к.), Чекановци (6 к.), Шишовци (5 к.), Калинковци (5 к.), Кртовци (4 к.), Козицни (4 к.), Козаровци (4 к.), Цујковци (3 к.), Штичаревци (2 к.), Ќаиќевци (5 к.), Канговци (2 к.), Атулинци (7 к.), Прцановци (2 к.), Жилевци (4 к.), Зизинци (8 к.), Аклевци (8 к.), Рендовци (5 к.), Лиманчевци (4 к.), Буталеновци (1 к.), Полежинци (1 к.), Скендеровци (8 к.), Ачанкинци (4 к.), Балибогинци (8 к.), Прдеровци (1 к.), Ментовци (2 к.), Шутинци (2 к.), Лалинци (1 к.), Ќипринци (4 к.), Еминчевци (2 к.), Шутраковци (7 к.), Џаџинци (1 к.), Ќајиќи (5 к.), Џамперовци (6 к.), Шолинци (5 к.), Котларовци (5 к.), Василовци (4 к.) и Хатема (1 к.) помеѓу овие родови поголемиот број се староседелци. Но постојат и доселеници од други места, поблиски и подалечни.
Иселеништво
Од ова село има многу иселеници. Некои од муслиманите од ова село се иселиле во селата Урвич и Јеловјане во Полог, Македонија. Но иселеници може да се најдат и на други места во Македонија. Од селото се има иселено и православно население кое не сакало да го прифати исламот. Па така во Призрен има иселено неколку православни семејства кои имаат муслимански роднини во Брод. Во селото Долно Палчиште се наоѓа православниот род Наумовци и Клиповци (10 к.) кои таму се доселени од селото Брод во Гора. Во селото Теарце се наоѓа родот Велковци или Броданци (5 к.) кои исто така, таму, се доселени од селото Брод во Гора.
Руша Делчева
Животопис
Руша Чопова е родена 1868 година во Кукуш, тогаш во Отоманското Царство. Генеолошкото стебло на родот Делчеви не води во 18 век, каде најстар познат член на ова кукушко македонско семејство, е извесен Делчо. Тој имал син Димитар (Митре), кој се оженил за некоја Марија во некое од Солунските села. Всушност Димитар Делчев е таткото на Никола Делчев, односно дедо на Руша и Гоце Делчеви. Руша е најстарата ќерка на Султана и Никола Делчеви, кои покрај неа имале уште 8 други деца: Цоца, Тина, Лика, Елена, Гоце, Мицо, Милан и Христо.
Се омажила за Андон (Доне) Чопов - фурнаџијата и одгледале 7 деца: четири сина Владимир – револуционер на ВМОРО, Тодор Чопов (1892 - 1923), Туше, Христо и три ќерки – Велика (Лика) Јурукова, Ленка и Магда.
Револуционерна дејност
Најмногу информации за неа и воопшто за фамилијата Делчеви дознаваме од нивната ќерка Лика Чопова. Руша сите ја паметат како неуморна, силна, храбра и решителна жена, која немала страв од никого. Покрај сите големи настани од Македонската историја, таа е сведок и на врховистичките убиства на македонските дејци, револуционери со кои често стапувала во вербален конфликт и јавно ги обвинувала за злосторот кој и го нанесувале на македонската борба, како и на нејзиното семејство. Таа ги посочува и како нарачатели на убиството на нејзиниот брат, великанот на македонската борба за слобода, апостолот Гоце Делчев.
Нејзината ќерка Лика Чопова - Јурукова (19 февруари 1895 - 5 септември 1983) беше истакнат македонски педагошки работник и публицист. Нејзиниот син Тодор Чопов (28 мај 1890 - 27 септември 1923) пак, беше истакнат револуционер и писател.
Смрт
Септември, 1944 е период во кој, нејзиното јуначко срце, за прв пат пројавува физичка слабост. Според спомените на нејзината ќерка Лика Чопова - Јурукова, таа одбивала каква било медицинска помош, нити сакала да пие какви било лекарства. Она што останува како силен екот од нејзинита смртна постела се зборовите:"'Јас живеев 77 години и за тоа време многу видов и многу страдав. Доста беше. Ќе умрам со тага во душата дека не почекав да ја видам слободна цела Македонија, за која дадовме толку многу жртви.'"Руша Чопова починала во Софија, на 9 јуни 1945 година.
1803 во музиката
1803 година во музиката содржи некои значајни настани.
Астроном (Вермер)
Астроном  (холандски:  De astronoom) е слика масло на платно од холандскиот сликар Јоханес Вермер создадена во 1668 година.
Денес ова дело се вбројува меѓу попознатите на Вермер. Воедно според композицијата и севкупната ликовна атмосфера, ова дело ги следи неговите ликовни постулати.
Опис
На сликаталиката е прикажан маж на возраст од околу 30-ти години како интензивно го набудува небесниот свет во добро осветленото ателје. Ова е една од двете слики на Вермер, заедно со „Географот“, на кој е прикажан истиот модел. Насликани се и бројни предмети со прецизна и реалистичка точност и сите на неко начин претставуваа одредени симболи кои всушност ја претставуваат нарацијата, пораката и суштината на делото.
Стил
Сликата ги содржи основните стилски одлики на овој голем автор. Чувство за реалистички детали. Перспектива. Прецизност. Неверојатна игра и доловување на светлината. Поетско чувство за атмосферата - тивка ненаметлива, сконцентрирана. Често се споменува нејзината историја или нејзината позиција во рамките на историјата на уметноста но, не се разгледуваат симболите, композицијата, неверојатното сликарско толкување на мотивот и бројни други елементи кои се доказ за обмисленоста, анализата и филозофската ликовна постапка кај овој генијален автор.
Техника на сликање
Вермер спаѓа меѓу авторите кои го довеле до совршенство масленото сликарство. Бројните проучувања меѓу кои спаѓаат и ренгенски скенирања, и не само за ова негово дело, откриле употреба на чисти и добро обработени пигменти, точна и мајсторска употреба на врзива, масло, лак и други технолошки елементи кои најверојатно Вермер, самиот ги приготвувал според сопствените истражувања и потреба во ликовниот израз. Во ликовната постапка, покрај инсистирањето на реалниот приказ, точен и прецизен до еден совршен реалистички метод, Вермер инсистирал и на специфична употреба на светло темното, односно специфичната претстава на светлината, што зборува дека користел метод на лазурно поставување на колоритот во неколку транспарентни слоеви, со што постигнувал длабочина, специфична колористичка гама и педантност во изработката.
Влијание
Како и повеќето дела на овој мајстор, сликата била инспирација, патоказ и размисла на низа ликовни творци како и во развојот на самата ликовна уметност. Иако неговата слава и признание дошло подоцна, неговата ликовна заслуга е откриена малку подоцна, сепак, денес во многу сегменти, неговата ликовна постапка и порака е интензивно присутна. Поетиката, мислата, постапката, третманот на светлината, психологијата на моделите - најчесто женскиот лик и друго се содржината која е предмет на инспирација и ликовна поука за многу сликари. Во дваесеттиот век неговата постапка ќе биде основата за развојот на стилскиот правец хипер реализам како и надреализам. .
1804 во музиката
1804 година во музиката содржи некои значајни настани.
.an
Надворешни врски
Toppdomän
Кеничи Уемура
(роден ) — јапонски фудбалер.
1805 во музиката
1805 година во музиката содржи некои значајни настани.
NGC 5774
NGC 5774 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5774 се споменува и како UGC 9576, MCG 1-38-13, CGCG 48-57, KCPG 440A, IRAS 14511+0347.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5774 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 5774 има привидни димензии од 3' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 53 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 34' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 5774 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53231. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 330. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1421.
.ao
.ao — највисок семрежен домен на Ангола. Со доменот управува Универзитетот Агостино Нето.
Урошевац (округ)
Округот Урошевац (Komuna e Ferizajit; Урошевачки округ, Uroševački okrug) е еден од седумте окрузи на Косово. Центар на округот е Урошевац и опфаќа четири општини.
1806 во музиката
1806 година во музиката содржи некои значајни настани.
Амбасадор на културата на Република Македонија
Амбасадор на културата на Република Македонија — почесна титула која ја доделува владата на Република Македонија на истакнати уметници кои со својата работа ја промовираат Македонија во светот. Титулата за првпат е доделена во 2007 на Милчо Манчевски, а до денес има 9 добитници на титулата.
Блеона Ќерети
Блеона Ќерети (албански: Bleona Qereti) — албанска пејачка.
Флавоноид
Флавоноиди (од латинскиот збор flavus што значи жолто) се класа на растителни вторични метаболити.
Хемиската структура им се состои од скелет изграден од 15-јаглеродни атоми, кој се состои од два фенилни прстени (A и B) и хетероцикличен прстен (C). Оваа јаглеродна структура скратено се запишува C6-C3-C6. Според номенклатурата на МСЧПХ, можат да бидат класифицирани на:
Подгрупи
Карактеризирани се над 5000 флавоноиди во природата од различни растенија. Тие се класифицирани во зависност од нивната хемиска структура, и вообичаено се поделени во следниве подгрупи:
Антоцијанидини
Антоцијанидините се агликони на антоцијанините; се јавуваат како флавилиум (2-фенилхроменилиум) јони.
Флаванони
Флаванони
Флаваноноли
Флаваноноли
Флавани
Вклучуваат флаван-3-оли (флаваноли), флаван-4-оли и флаван-3,4-диоли.
Тодор Јовчевски
Тодор Јовчевски — роден во Битола на година. Тој е македонски раскажувач, романописец и автор на книги за деца.
Животопис
По професија е дипломиран економист, долгогодишен член на Книжевна младина во Битола и долгогодишен член на претседателството на Книжевна младина на Македонија. Беше стечаен управник на Битолската издавачка дејност „Мисирков“ и за две години стечајна постапка објавил повеќе од 15 книги и го обновил периодичното списание „Развиток“. Во периодот од 1999 до 2008 година, беше директор на издавачката дејност „Развиток“ каде се објавени повеќе книги и публикации. Завршил средно образование во „Јосип Броз Тито – Битола“ и Економски факултет во Прилеп.
Дела
Автор е на две комерцијални сликовници нарачани од Млекара Битола, во едицијата Битолско Чупе и тоа:
Други активности
Бројни се текстови каде се јавува како рецензент, автор на предговори, поговори, литературни критики. Во стрипот Капетан Нитрат, каде како автор на текстот е Борислав Станоевиќ и илустратор Александар Сотировски, кој е преведен и објавен на англиски јазик, автор е на предговорот. Преведен е фрагментарно на српски, англиски, бугарски, албански и турски јазик. Соработува со списанието Слово Љубве.
Виетнам на Олимписките игри
Виетнам првпат се натпреварувал на Олимписките игри во 1952 година како Виетнам. По поделбата во 1954 година, се натпреварувала само Република Виетнам, испраќајќи натпреварувачи на Летните олимписки игри во периодот од 1956 до 1972.
По обединувањето на Виетнам во 1976 година, тие се натреварувале како Социјачиистичка Република Виетнам, присуствувајќи на сите Олимписки игри во периодот од 1980 до денес со исклучок на игрите во 1984 година. Денешниот Виетнамски олимписки комитет е основан во 1976 година и признаен од страна на МОК во 1979 година. Виетнам се нема никогаш натпреварувано на Зимските олимписки игри.
Ден за ден
Ден за ден — македонска и југословенска џез рок група од Скопје. Формирана е во 1978 година, а функционира до 1980 година.
Активности
По интензивните неколкумесечни проби, максимално подготвени за претставување пред јавноста, во јануари 1978 година, во Радио Скопје ги направиле своите први снимки на песните Така треба и на Летна љубов, со Славе Димитров како продуцент.
Настапиле на неколку фестивали: фестивал „Омладина ’78“, одржан на 11 мај 1978 година, на летната бавча во Сарај, на 03 јуни 1978 година, на концерт како гости на Екрановиот натпревар за најдобар диџеј, а од октомври 1978 година, на „Ден за ден“ се приклучил Ариан Дема-Љани, со кого настапиле на традиционалниот фестивал „BOOM“, кој таа година се одржал во Нови Сад во периодот 11-12 декември 1978 година.
Во февруари 1979 година, групата направила нов сет снимање во Радио Скопје, каде биле снимени песните Свадба, Водопад, Циганка и нова верзија на Така треба. Од снимањето заминале за Загреб, каде што одржале два концерта.
На 16 март 1979 година, групата „Ден за ден“ настапила на фестивалот во Опатија, како претставник на Македонскиот радиодифузен сервис, а имале и настапи во Загреб, како и на фестивалот „Омладина ’79“ во Суботица, и во Илирска Бистрица во рамките на манифестацијата „Денови на македонската култура во Словенија“.
Во ноември 1979 година, групата била во Љубљана за снимањето на својот деби-албум. Албумот во продукција на Иво Умек бил снимен за 100 работни часа, а единаесетте теми – три на Љани, шест на Лабиш, една на Чочор и една на Владимир – ги отсвириле без никакви гости.
Повторно, за последен пат, биле гости и на „Екран“, повторно на истиот Избор за најдобар македонски диџеј одржан на 14 јуни 1980 во Сарај.
Во јули 1980 година, групата се појавила на Сплитскиот фестивал за да ја промовира својата штотуку излезена плоча. Сликата што ја употребиле за омотот на плочата е дело на архитектот Слободан Живковски.
Бендот уште еднаш се појавил на фестивалот во Опатија, одржан во периодот 22-25 октомври 1980 година, каде што повторно го претставувал Македонското радио, потоа имале концерт во Загреб, а на 22 ноември 1980 година, „Ден за ден“ настапиле на „IV FAMUS“, прочуениот акустичарски фестивал во Сивац, и ова бил и последниот настап на бендот. Членовите на бендот никогаш повеќе не се собрале.
Кичиница
Кичиница — целосно раселено село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Горна Река. Целата „рурална средина“ на селото е прогласена за културно наследство на Македонија.
Потекло на името
Името на селото доаѓа од неговиот основач Кичин, кој дошол од Врање или од Куманово. Кичин зимувал со стоката во околината по пештерите.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Горна Река, во средишниот дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше. Сместено е на североисточната падина на планината Бистра. Селото е раселено уште од 1961 година. Селото е сместено доста високо на 1.420 метри надморска височина.
Селото е сместено во мало проширување на долината помеѓу Баричка Клисура и Дервенска Клисура. Оддалечено е 28 километри југозападно од Гостивар.
Селото има 8 куќи кои се изградени на почеток на век, но нема жители.
Историја
Селото двапати се преместувало. Прво се наоѓало преку реката, веднаш под Врбен, на местото Гури Кичиницас. По преданието се верува дека оттаму избегале поради змии.
Во век, Кичиница било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Болетин живееле 120 жители, сите Албанци со православна вероисповед.
Селото е наполно раселено по 1961 година, кога броело 48 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Кичиница немало жители. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.
Родови
Како родови во селото се знаат: Арсенит (1 к.), Грубин (6 к.) и Михал (4 к.). Последните се најстари во селото. Арсенит се доселени од селото Нивиште, додека Грубин се доселиле од селото Врбен. Арсенит славеле Петковден, додека останатите семејства Ѓурѓовден.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Маврови Анови, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Ростуша, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на истата општина се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Трница, во која покрај Кичиница се наоѓале Беличица, Бибање, Богдево, Бродец, Волковија, Врбен, Грекање, Жужње, Кракорница, Нивиште, Нистрово, Ничпур, Рибница, Сенце и Тануше. Општината Трница постоела и во периодот 1950-1952 година, во која влегувале селата Беличица, Волковија, Врбен, Кичиница, Сенце и Трница.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0494 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Маврови Анови.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 115 гласачи.
Култура и спорт
Во пределот од Маврово до Кичиница преку Царевец има многу интересна патека за планински велосипедизам која минува низ убави шумски предели и која што може да се комбинира со другите патеки во регионот. Заради поставеноста во шумскиот појас може да се вози во било кој период од денот. Почетокот на патеката е по асфалтниот пат од Маврово за селото Галичник, и пред месноста Царевец се напушта асфалтот вртејки во десно од каде што започнува возење по широк и лесен за следење шумски пат. Вдолж патот има маркации и патокази. Вода за пиење има на две места и најдобро е да се користи водата од чешмата покрај асфалтниот пат за Галичник. Техничките тежини се умерени. Вкупна должина на патеката изнесува 12 километри, а потребно време за минување е од 2 до 4 часа.
Хипофлуорна киселина
Chemical compound
Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 2013 година
Финале на УЕФА Лигата на шампиони во 2013 година бил финалниот натпревар на УЕФА Лигата на Шампоните во сезоната 2012-13, односно 58-та сезона на Европскиот премиерен клупски фудбалски турнир организиран од страна на УЕФА, или 21-та сезона на УЕФА Лигата на шампионите, бидејќи натпреварувањето било преименувано од Куп на Европски шампиони во Лига на шампиони.
Хипофлуорна киселина
Хипофлуорната киселина, хемиската формула H O F, е единствената позната окси киселина на флуор и единствената позната оксокиселина во која главниот атом добива електрони од кислородот за да создаде негативна оксидациска состојба. Состојбата на оксидација на кислородот во хипофлуоритите е 0. Исто така, таа е единствената хипохалозна киселина која може да се изолира како цврста супстанца. HOF е посредник во оксидацијата на водата со флуор, кој произведува водород флуорид, кислород дифлуорид, водороден пероксид, озон и кислород. HOF е експлозивен на собна температура, и тој формира HF и O 2 :
Тој бил изолиран во чиста форма со поминување на гасот F2 преку мраз на -40 °C, собирајќи го HOF гасот и кондензирајќи го:
Соединението се одликува во цврста фаза со рендгенска кристалографија како свиткана молекула со агол од 101°. Должините на врската O-F и O-H се 144,2 и 96,4 пикометри, соодветно. Цврстата рамка се состои од синџири со врски O–H···O. Структурата е анализирана и во гасната фаза, состојба во која аголот на врската H–O–F е малку потесен (97,2°).
Меѓу работниците во хемијата на тиофен, растворот на хипофлуорна киселина во ацетонитрил (генериран на самото место со поминување на гасовит флуор низ ацетонитрил кој има вода во него) е познат како Розен-ов реагенс.
Хипофлуорити
Хипофлуоритите се формално деривати на OF -, при што е конјугирана база на хипофлуорна киселина. Еден пример е трифлуорометил хипофлуорит (CF 3 OF).
Гаојао
Гаојао — подрачје на градот Џаоќинг во западниот дел на покраината Гуангдунг, Кина. Населението брои 753.120 жители (2010).
Name
Името буквално значи „висока желба“ — поранешно име на клисурата Лингјенг на реката Си. Порано ова име го носела околната месност, а подоцна и управното седиште на подрачјето.
Историја
За време на династиите Ќин и Хан (III в. п.н.е. - III век н.е.) Гаојао бил свој округ и местото било управен центар на подрачјето. За време на династијата Суеј (VI - VII в.), управата е преместена отаде реката, во околијата Дуенџоу, и подоцна преименувана во Џаоќинг за време на династијата Сунг (X - XIII век). Гаојао продолжил да опстанува како посебен округ во состав на заповедништвото на Џаоќинг. Во 1993 г. е унапреден окружен град, а потоа во градско подрачје на Џаоќинг.
Знаменитости
Гаојао има неколку знаменитости од кои се Црвениот достојнички дом, павилјонот Сјуегунг како и три различни пагоди.
Управа
Во Гаојао спаѓаат една подоколија и неколку гратчиња:
Белешки за Галската војна
Белешки за Галската војна (Commentarii de bello Gallico) — текст што во 50-те и 40-те години п.н.е. го напишал римскиот воjсководец и државник Гај Јулиј Цезар за да го опише сопственото освојување на Галија — Галската војна.
Технички опис
Текстот се состои од осум книги и е напишан во трето лице. Се смета за едно од најпознатите и најцитираните дела на римската книжевност, односно како најпознати воени мемоари во историјата на човештвото. Поради елегантниот, но едноставен прозен стил, „Белешки за Галската војна“ со векови се користи во образовни цели, односно за што полесно запознавање на учениците со латинскиот јазик.
Мотив за пишување
Иако главен мотив за пишување на Цезар му била политичката пропаганда, односно настојувањето да ги оправда своите постапки во Галија пред римската јавност и да се пофали со своите спектакуларни воени успеси, пва дечп се смета за еден од највредните пишани извори за античката историја, особено кога во прашање се подрачјата на северозападна Европа. Цезар е првиот автор кој детално ги опишал тамошните народи и нивниот начин на живеење, а неговата книга е единствениот колку-толку веродостоен извор за предримска Галија, односно со овие текстови започнува и пишуваната историја на Британија. Исто така, книгата се смета за една од првите етнолошки студии во историјата.
Анархизам
Анархизам — политичка теорија која се залага за елиминација на задолжителната власт (државата) како непотребна, штетна и непосакувана и го поддржува укинувањето на сите политички, економски и општествени хиерархии. Таквото општество за кое се залагаат анархистите, тие го нарекуваат анархија. Анархизмот може да се дефинира и како, став дека општеството може и треба да биде организирано без насилната држава. Анархизмот вообичаено е сметан за радикална левичарска идеологија. Постојат многу типови и традиции на анархизам, не сите од нив се меѓусебно исклучиви. Анархистите имаат различни ставови за економската и легалната организација на општеството: некои претпочитаат колективистички анархизам, анархосиндикализам или партиципаторна економија, додека други поддржуваат пазарна економија и приватна сопственост како мутуализмот, а други пак, како анархокомунистите предлагаат економија на подароци, т.е. „на секому според потребите“. Уште од 1890-тите во Франција терминот „либертеријанизам“ често се користел како синоним за анархизмот и тоа било така сè до 1950-тите кога во САД тој збор добива поинакво значење, но надвор од САД сѐ уште се употребува тој збор како синоним со анархизмот.
Потекло
Модерниот анархизам, се раѓа од секуларната мисла на Просветителството, особено од аргументите на Жан Жак Русо за моралната централност на слободата. Иако до XIX век зборот „анархист“ имаше комплетно позитивна конотација, сепак прво се појавува во англискиот јазик во 1642 за време на Ѓраѓанската војна во Англија како термин злоупотребен од страна на Ројалистите со цел да ги колнат оние кои правеле безредие. До Француската револуција некои, како Енраже, започнуваат да го користат терминот позитивно, во споротивност на Јакобинската централизација на моќта, сметајќи дека поимот „револуционерната влада“ е оксиморон. Од оваа клима Вилијам Годвин го разви, тоа што многумина го сметаат за првиот израз на модерната анархистичка мисла. Годвин беше, според Петар Кропоткин, „првиот кој ги формулираше политичките и економските концепции на анархизмот, и покрај тоа што не им го даде тоа име на идеите кои ги развиваше во својата работа“. Првиот што се нарече себеси анархист е Пјер Жозеф Прудон, со што наведе некои да го наречат основач на модерната анархистичка теорија. Прудон предлагаше спонтан ред, каде што организацијата ќе се појави без централен авторитет, „позитивна анархија“ каде редот се јавува кога „секој го прави тоа што тој сака и само тоа што тој сака“ и каде „самите бизнис трансакции го произведуваат општествениот ред“. Како Годвин, така и Прудон се спротивставуваше на насилна револуционерна акција. Тој ја гледаше анархијата како „''форма на власт или устав во кои јавните и приватните свесности, формирани преку развојот на науката и законот, се доволни за одржување на редот и гарантирање на сите слободи. Во тоа, како последица, институциите на полицијата, превентивните и репресивните методи, официјалноста, даноците, итн. се сведени на минимум. Во тоа, особено формите на монархија и интензивна централизација исчезнуваат, за да бидат заменети со федерални институции и шеми на живот засновани на комуната''“. Под „комуна“, Прудон подразбираше локално самоуправување или според буквалниот превод, „општина“, наместо комунистичко уредување.
Индивидуалистички анархизам
Индивидуалистичкиот анархизам се состои од неколку традиции кои го заземаат ставот: „поединечната свест и потрагата на личниот интерес не треба да бидат ограничени од ниту едно колективно тело или јавен авторитет“. Индивидуалистичкиот анархизам се залага за тоа да сопственоста биде во приватни раце, за разлика од Социјалниот анархизам каде се предлага заедничка сопственост над средствата на производтсво. Индивидуалистичкиот анархизам е најзастапен во идеите на Вилијам Годвин, Хенри Дејвид Торо и Џосаја Ворен. Еден од најпознатите пропоненти на индивидуалистичкиот анархизам е Макс Штирнер, кој го напиша делото „Егото и неговото сепство“ во 1844. Штирнеровата филозофија беше егоистична форма на поединечниот анархизам, според која единственото ограничување на правата на поединецот е неговата моќ да задржи тоа што посакува, без да се зема предвид идејата за Бог, за државата или моралните правила. Штирнер предлагаше самонаметнување и предвидуваше „асоцијација на егоистите“ со почит кон грубоста што ја носеа луѓето со себе.
Мутуализам
Мутуализмот започнува во XVIII век во англиските и француските трудови движења пред да заземе анархистичка форма асоцирана со Пјер Жозеф Прудон во Франција и САД. Мутуалистичкиот анархизам накратко се залага за: слободно здружување, доброволни договори, федерација, кредитна и курсна реформа преку „банките на народот“. Фирмите би биле принудени да се натреваруваат за работниците, како и работниците да се натпреваруваат за фирмите, со што ќе се зголемуваат платите. Мутуализмот ретроспективно е окарактеризиран како идеолошки ситуиран помеѓу индивидуалистичките и социјалните форми на анархизмот. Прудон отпрвин ја опишал неговата цел како „трета форма на општеството, синтеза на комунизмот и сопственоста“.
Социјален анархизам
Социјалниот анархизам е другата половина на анархизмот. Терминот „Социјален анархизам“ се користи за да се идентификуваат комунитарните форми на анархизмот што ја нагласуваат соработката и заемната помош во општеството. Социјалниот анархизам се состои од колективистички анархизам, анархокомунизам, анархосиндикализам, општествена екологија и анархофеминизам.
Колективистички анархизам
Колективистичкиот анархизам (специфична тенденција која не треба да се помеша со широките категории на социјалниот анархизам, бидејќи често се прави споредбата на поединецот наспроти колективот) е револуционерна форма на анархизам често поврзувана со Михаил Бакунин и со Јохан Мост. За разлика од мутуалистите, колективистичките анархисти се спротивставуваат на сета приватна сопственост над средствата за производство, наместо тоа тие предлагаат дека сопственоста треба да се колективизира. Ова беше иницирано преку мали групи со помош на терористички мерки. Или Пропаганда преку дело, која ќе ги инспирира работниците како целина да се бунат и со сила да ги колективизираат средствата на производство. Сепак колективизацијата не треба да се прошири до дистрибуцијата на приходите, бидејќи работниците ќе плаќаат со времето со кое ќе работат, наместо да добиваат производи според нивните потреби како што е во анархокомунизмот. Иако колективистичките анархисти се залагаат за компензација на трудот, некои се држат за можноста на постреволуционерна транзиција во комунистички систем на дистрибуција според потребите. Колективистичкиот анархизам се појави истовремено со марксизмот, но се спротивставуваше на марксистичката „диктатура на пролетеријатот“, и покрај марксистичките цели на колективистичко бескласно општество.
Анархокомунизам
Анархокомунистите предлагаат општество кое е составено од бројни самоуправувачки комуни со колективна употреба на средствата на производство и директна демократија како политичка организациска форма, и поврзување со останатите комуни преку федерација со што би се добило најслободна форма на општествено организирање. Сепак, некои анархокомунисти се спротивствауваат на просто-мнозинската демократија, и се залагаат за консензуална демократија. Во анархокомунистичкото општество, поединците нема да примаат директен надомест за трудот, туку тие ќе имаат слободен пристап до ресурсите и вишокот на комуната. Според анархокомунистот Петар Кропоткин и подоцна Мјуреј Букчин, членовите на едно такво општество спонтано ќе го изведуваат сиот потребен труд, бидејќи тие ќе ги увидат придобивките на комуналната претприемчивост и взаемната помош. Кропоткин сметаше дека приватната сопственост е една од причините на угнетување и експлоатација, и повикуваше на нејзино напуштање, предлагајќи заедничка сопственост. Платформизмот е анархокомунистичка тенденција во традицијата на Нестор Махно кој сметаше дека постои „витална потреба од организација која ќе ги привлече сите учесници од анархистичкото движење и ќе се воспостави заедничка тактичка и политичка линија на анархизмот и оттаму ќе служи како водич на целото движење“.
Анархосиндикализам
Во раниот дваесетти век анархосиндикализмот се појави како посебна школа во рамките на анархизмот. Со поголем фокус на трудовото движење одошто претходните форми на анархизмот, синдикализмот позиционира радикални синдикати како потенцијална сила за револуционерна општествена промена, заменувајќи го капитализмот и државата со ново општество, демократски самоуправувано од страна на работниците. Анархосиндикалистите сакаат да го напуштат системот на плати и приватната сопственост на средствата на производство, кои според нив водат кон класни поделби. Важни принципи на синдикализмот се работничката солидарност, директната акција (како генералните штрајкови и окупирања на работните места), и работничкото самоуправување. Анархосиндикализмот и другите гранки на анархизмот не се заемно исклучиви: анархосиндикалистите често се залагаат за анархокомунистички или анархоколективистички економски системи. Неговите адвокати предлагаат дека трудовото организирање е средство за создавање на нехиерархиско анархистичко општество внатре во сегашниот систем и на тој начин да се поттикне општествената револуција. Рудолф Рокер беше влијателен анархосиндикалистички мислител кој ги подвлече ставовите за потеклото на движењето во неговиот памфлет од 1938 Анархосиндикализам. И покрај тоа што најчесто движењето е поврзано со трудовите борби на раниот дваесетти век(особено во Франција и Шпанија), многу синдикалистички организации се активни денес, обединети преку националните граници со членство во Интернационалната работничка асоцијација.
Неодамнешни равиени школи на анархизмот(по 1960-тите)
Анархизмот продолжува да генерира многу еклектични и синкретични филозофии и движења; со заживувањето на анархизмот во 1960-тите, бројни нови движења се појавуваат и школи. Такви движења се анархофеминизмот, анархопримитивизмот, зелениот анархизам, постанархизмот и постлевичарскиот анархизам. Постлевичарскиот анархизам е тенденција која се дистанцира од традиционалната левица. Постлевичарите сметаат дека анархизмот е ослабен од неговите долги обиди да се спои со левичарските движења и повикуваат на синтеза на анархистичката мисла и особено антиавторитарно револуционерно движење надвор од левичарското миле. Постанархизмот е теоретски потег кон синтеза на класичната анархистичка теорија и постструктуралистичката мисла развиена од Сол Њумен и поврзана со мислители како Тод Меј, Џил Делеуз и Феликс Гаутари. Теоријата влече од широк спектар на идеи како автономизмот, послевичарскиот анархизам, ситуационизмот, постколонијализмот, запатизмот. Друга скорешна форма на анархизам, критична на формалните анархистички движења, е Востаничкиот анархизам кој се залага за неформална организација и активен отпор кон државата; дел од неговите пропоненти се Волфи Лендстрајхер и Алфредо Бонано. Анархокапитализмот не е дел од анархизмот бидејќи не е антикапиталистички настроен. Анархокапитализмот е екстремна верзија на неолиберализмот. Како што Национал-социјализмот не може да се смета за дел од социјализмот, така и анархокапитализмот не може да се смета за дел од анархизмот.
Анархофеминизам
Анархафеминизмот е синтеза на радикалниот феминизам и анархизмот што го гледаат патријархатот (доминација на мажот над жената) како фундаментална манифестација на недоброволна хиерархија – на која анархистите се спротивставуваат. Анархафеминизмот беше инспириран во доцниот 19 век од записите на рано феминистичките анархисти како Луси Парсонс, Ема Голдман и Волтерин де Клер. Анархафеминистите, како и другите радикални феминисти, критикуваат и предлагаат напуштање на традиционалните сфаќања за фамилијата, образованието и половите улоги. Многу анархафеминисти се особено критични кон бракот, како на пример Ема Голдман која сметаше дека бракот е чисто економски договор... [жената] плаќа со нејзиното име, нејзината приватност, нејзината самопочит, нејзиниот живот. Анархафеминистите го гледаат патријархатот како фундаментален проблем во општеството и веруваат дека феминистичката борба против сексизмот и патријархатот е есенцијална компонента на анархистичката борба против државата и капитализмот. Л. Сузан Браун изрази дека „бидејќи анархизмот е политичка филозофија која се спротивставува на сите односи на моќ, тој е инхерентно феминистички“. Постоеја и неколку машки анархафеминисти како анархокомунистот Жосеф Дежак кој се спротивставува на Прудоновите антифеминистички сфаќања.
Зелен анархизам
Зелениот анархизам е школа во анархизмот која го акцентира развојот на природата. Примитивистичките и антицивилизациските анархисти се залагаат за враќање во пред-индустриското и пред-земјоделското општество. Тие ја критикуваат цивилизацијата од перспектива дека технологијата и развојот ги отуѓиле луѓето од природата. Оваа гранка на зелениот анархизам ги развива темите присутни во политичките акции на Лудитите и записите на Жан Жак Русо, и покрај тоа што примитивизмот се јавува кога влијанијата на теоретичарите од Франфуртската школа на маркситите Теодор Адорно и Херберт Маркузе беше во ек; како и антрополозите Маршал Салинс и Ричард Боршеј Ли. Зелените анархисти како Дерик Џенсен и Џон Зерзан се идентификуваат себеси како примитивисти, пропоненти на процес наречен „ре-подивување“ и враќање кон номадскииот живот на ловење и собирање храна. Други форми на зелениот анархизам целат само кон крај на индустриското општество и мора да значи дека се спротивставуваат на припитомувањето на животните и земјоделството. Непримитивстичките зелени анархисти како антропологот Брајан Морис, често влечат влијанија од општествената екологија на Мјуреј Букчин.
Анархизам без придавки
„Анархизам без придавки“, според историчарот Џорџ Ричард Есенвајн, „''се однесува на форма на анархизам без тире, т.е. доктрина без квалификувачки етикети како комунистички, колективистички, мутуалистички или индивидуалистички. За другите, ...[тоа] беше разбрано како став со кој се толерира коегзистирањето на различните анархистички школи''“. „Анархизмот без придавки“ ја потенцира хармонијата помеѓу различните анархистички фракции и се обидува да ги обедини околу нивните заеднички антиавторитарни верувања. Оваа позиција за првпат е заземена од страна на Фернандо Тарида дел Мермол во 1889 година како повик за толеранција, предизвикан од горчливите дебати помеѓу различните анархистички движења. Волтерин де Клер, Ерико Малатеста и Фред Водворт се дел од пропонентите на оваа форма на анархизмот.
Анархизмот како општествено движење
Анархизмот како општествено движење имаше често претрпено флуктуации во популарноста. Класичниот период, каде се демаркираат учителите е од 1860 до 1939 година и се поврзува со движењата на работничката класа од XIX век и со Шпанската граѓанска војна преку борбата протв фашизмот.