Мија_Леке_Лофгрен
Вклучување во мировен активизам, антинацизам и помош на бегалците
Миа Лече Лофгрен подоцна опишала дека ја нашла својата инспирација за хуманитарен ангажман во говорот што го одржала Елен Ки во аудиториумот на Шведската академија на науките една вечер во 1906 година:"„Во пресрет на синдикалната криза [меѓу Шведска и новонезависната Норвешка ] Елен Ки го крена својот мирен, мудар глас во срдечен повик за мир. Говорот што таа го одржа во аудиториумот на старата Академија на науките беше првиот мировен говор што го слушнав и ми остави неизбришлив впечаток“. „I unionskrisens vågsvall höjde Ellen Key sin lugna, kloka stämma i en varmhjärtad maning till Fred. Det anförande hon höll i gamla vetenskapsakademins hörsal var det första fredstal jag hört, och det gjorde outplånligt intryck på mig.'"Таа станала членка на различни женски групи кои се занимавале со прашањето за универзалното право на глас, мировната работа и хуманитаризмот, иако најмногу ја интересирал пацифизмот:"„Како и сите либерални жени од тоа време, јас бев сеопфатна феминистка, но Ен-Маргрет Холмгрен, Каролина Видерстром, Герда Халберг, Лидија Валстром, Ана Баге-Виксел, Гули Петрини, Сигне Бергман и други пионери беа од суфражетки од претходната генерација. Ако јас бев дел од тоа движење, тоа беше првенствено поради причината за пацифизмот“. 'Jag var naturligtvis i största allmänhet kvinnosakskvinna, som alla liberala kvinnor var på den tiden', men sådana rösträttspionjärer som Ann-Margret Holmgren, Karolina Widerström, Gerda Hallberg, Lydia Wahlöllströmnie, äldre генерација än мин. Om jag kunde sägas vara med i denna rörelse, var det egentligen for fredssakens черепот.'"Во 1914 година Миа Лече Лофгрен била една од иницијаторите на женското здружение Frisinnade kvinnor (жени со либерално настроени жени) и во 1915 година учествувале на женскиот мировен конгрес во Хаг, Холандија, кој бил организиран во знак на протест против продолжувањето на Првата светска војна . Заедно со другите шведски претставнички како Елин Вагнер, Емилија Фогелклу и Матилда Видегрен, како и меѓународните претставници, таа била активна во формирањето на Женската меѓународна лига за мир и слобода која станала една од главните институционални рамки за нејзиниот политички активизам. Оваа организација имала и шведски оддел, за кој Лече Лофгрен била избран за претседател од 1915 година, а подоцна била потпретседател од 1946 до 1952 година. За време на нејзиниот престој во Гетеборг, од 1942 до 1950 година, таа исто така ја зазела позицијата како претседател во локалниот огранок на организацијата ( Гетеборгскретсен ). Во 1916 година таа понатаму учествувала во формирањето на Комисијата за помош на воени затвореници во Сибир (Hjälpkommiteen för krigsfångar i Sibirien), поставувајќи ја сцената за континуирана вклученост во хуманитарната работа за бегалци за време на Првата и Втората светска војна, и известувала за работата на Друштвото на народите. Со подемот на фашизмот низ европскиот континент, таа зазела силен политички став за заштита на малцинствата, слободата на мислење и демократските вредности и била еден од првите гласови во Шведска што отворено предупредувале за соработка со германскиот Рајх за економска или политичка корист. Во 1933 година таа го поддржала формирањето на Колекцијата за прогонети интелектуалци ( Insamlingen för landsflyktiga intellektuella ), организација за хуманитарна помош за поддршка на германските бегалци, главно интелектуалци, новинари и културни уметници кои барале азил во Шведска, за која работела како потпретседател. Меѓутоа, организацијата се распуштила во 1940 година, поради зголемен прилив на бегалци од Германија, како и од окупираните територии во Данска, Норвешка, Полска и други земји, поради недостиг на финансии и проблеми во собирањето доволно донации од општата популација. Покрај нејзините писмени осуди на нацизмот, политичкиот прогон и антисемитизмот, меѓу нив и голем број написи во еврејскиот весник Judisk tidskrift, таа често се појавувала како јавен говорник. Размислувајќи за ова време во нејзината автобиографска работа, Лече Лофгрен опиша како шведските власти се обиделе да ја попречат нејзината работа бидејќи се плашеле дека тоа дополнително ќе ја зголеми привлечноста на Шведска како безбедно пристаниште за бегалците.