cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ампелосаурус
Скелет
Плешката е пронајдена прикачена на коракоид. Во подолга насока, коската е 72 сантиметри долга. Острилото на плешката, спротивно на титаносаурусите, е триаголно, поголемо поблиску до основата. Сечилото се стеснува дистално наместо да покажува експанзија. Разликувајќи се од Маџаросаурус и Салтасаурус, плешката нема грбна основа на дното на сечилото на скапуларниот дел. Обликот на коракоидот е четириаголен, и коракоидот има задебелена кранијална маргина. Ампелосаурусот е познат и по препонската коска, која е околу 75 сантиметри долга. Има силна дистална експанзија, која е слична на титаносаурус од Бразил и голема дупка. Наспроти јужноамериканските титаносаури, илиумот нема експанзија на страна. Седалната коска, е многу добро развиена. Исто така е многу рамна. Позната е и нецелосна палечна коска. Му недостигаат проксимални и дистални краеви и поседува многу истакнат гребен покрај него. Најголемите и најдобро сочувани примероци се лакотните коскии. Десната има вкупна должина од 395 милиметри, и е мала и витка, недостасува олекранон и има добро обележан гребен. Левата е поголема, со должина од 725 милиметри и има длабока радијална јама.
Околу 27 бутни коски се познати од Белви, што ја прави најчеста коска, повеќето од нив се повеќе или помалку целосни. Тие се многу рамни, но во спротивно, немаат некои необични одлики. Во студија за неговата физиологија на коските, откриено е дека максималната позната должина на бедрената коска е 1,100 милиметри, што е многу поголемо од претходно познатата должина од 802 милиметри. Тоа значи дека предците Ампелосаурусот бил малку помал. Познати се и 18 рамени коски, но никој од нив не се доближува до големината на најголемата бедрена коска. Тие немаат слободна медуларна празнина и се робусни, околу 63 сантиметри долги, и со многу проширени дистални и проксимални краеви.
Три различни видови на остеодерми се пронајдени на Белви. Откриени се две со големи боцки. На дното на секој 'рбет, што е околу 12 сантиметри висок, има две големи форамини (отворена дупка). Внатрешните се конкаво-конвексни и имаат гребен спроти 'рбетот. Во страничен поглед, тие имаат два дела, ниска половина што постепено се згуснува и 'рбет.
Пршлени
Холотипниот примерок на A. atacis е група од три поврзани дорзални пршлени. Цервикалните пршлени се невообичаени од Белви и повеќето од нив се слабо зачувани. Пршлените се опитокоцелозни, со центри кои се издолжуваат кон задниот дел. Нервните 'рбети се зачувани на пршлените и тие се свртени кон задниот дел. Две грбни пршлени биле зачувани со комплетен, но многу скршен нервен лак, нервен 'рбет со карактеристична форма: тој е многу проширен дистално и се стеснува надолу. Пршлените имаат и внатрешна сунѓереста структура, со многу големи клетки. Каудалните пршлени се силно проколести и се компресирани на страните. Нервните 'рбети на каудалните пршлени се многу тесни и многу високи и се насочени кон задниот дел. Средните каудални пршлени се покомпресирани на страните од другите. Исто така, центарот на средните каудални пршлени е подолг пропорционално. Две сакрални пршлени биле познати од Белви. Тие се слабо зачувани и се смета дека припаѓаат на малолетник. Комплетна крсна коска исто така била пронајдена во 2002 година.
Разликување на анатомски одлики
Овој сет на карактери бил идентификуван од страна на Ле Лоф во неговиот опис на Ампелосаурус за да се разликува од сите други родови: заби кои слабо плукаат; странично проширување на дисталниот екстремитет на нервните 'рбети на дорзалните пршлени; нервен лак на дорзалните пршлени кои се наклонети силно кон задниот дел; недостаток на дистално ширење на сечилото на скапулата; присуство на лесен, вентрален грб на врвот на скапулата; присуство на остеодерми во облик на плоча и 'рбет и, во 2005 година, Ле Лоф додал дека стегањето на нервниот 'рбет на грбниот и цервикалниот пршлен, исто така, веројатно е одлика на Ампелосаурусот.
Ampelosaurus sp.
Зачувани се две челни коски. Секоја од нив се 57,3 милиметри долга и 64,3 милиметри широка. Горната површина не е мазна. Едниот гребен поминува по должината на секој фронтален дел, а заедно го сочинуваат покривот на орбитата. Двете темени коски исто така се пронајдени. Врската помеѓу нив е обележана со гребен во форма на ω. Гледано од страна, париеталниот има две екстензии. Овие екстензии не се целосно зачувани, но тие би биле на границата на горните темпорални фенестри во нивната средина. Секој париетал е зачуван како 79,6 во ширина. Базиоципиталот на примерокот од Ло Хуеко е единствен бидејќи има окципитален кондил кој е многу поширок од високиот. Окципиталниот кондил има неправилна површина што веројатно било предизвикано од губење на оригиналната 'рскавична обвивка. Окципиталниот кондил е 28,6 милиметри широк и 15,8 милиметри висок.
Невроанатомија
Во споредба со Жирафатитан, внатрешното уво на A. sp. покажува побазална морфологија. Таа одлика е веројатно поврзана со ограничен опсег на можни движења што вклучуваат вртење на главата.
Како и кај Џаиносаурусот, и повеќето други не-птичји архосауруси, задниот мозок и средниот мозок на A. sp. е релативно слабо зачуван во ендокастот. За разлика од TMM 40435 и неколку други таксони, како што е сп. Cetiosaurus oxoniensis и Жирафатитан, не може да се забележи карактеристичен „јазол“ на малиот мозок. Како и во TMM 40435 и многу други архосауруси, задниот дел на мозокот е особено тесен кај A. sp.
Церебралниот регион на мозокот е одделен од остатокот на мозокот со посебна компресија предизвикана во ендокранијалната празнина. Задниот дел од церебралниот регион има врв со мало проширување. Ова е различно од Џаиносаурусот. Сепак, релативно многу поголеми проширувања се познати кај диплодоцидните сауроподи како Дикраеосаурус и Diplodocus. Во MCCM-HUE-8741, малиот отвор во средината на покривот на черепот е одговорен за оток на ендокастот што укажува на систем на епифиза. Тоа е во точна позиција каде што се очекува да се појави епифизата, помеѓу предниот мозок и средниот мозок.
Полукружните канали се склучени и тие се многу закривени. Полукружниот систем на MCCM-HUE-8741 покажува и базална морфологија, бидејќи полукружните канали не се прицврстуваат едни на други.
Откривање и именување
Ампелосаурусот првично бил пронајден во Кампања сир Од, Франција. Бил пронајден во пониските нивоа на формацијата „Марнес Руж Инфериерис“, кои припаѓаат на раниот период на Мастрихт во Доцна Креда, пред 70 милиони години. Овие седименти претставуваат античка поплава со бројни речни канали. Францускиот палеонтолог Ле Лоф го опишал и именувал овој диносаурус во 1995 година. Ампелосаурусот потекнува од грчкиот αμπελος, „лоза“ и латинизираниот грчки саурус „влекач“. Затоа, Ампелосаурус значи „гуштер од лозје“. Лозјето се наоѓа на јужната страна од регионот во кој е пронајден Ампелосаурусот. Специфичното име се заснова на латинскиот атакс, „реката Оде“.
Првите остатоци биле пронајдени во коскено корито откриено во 1989 година, кое произвело бројни ребра и пршлени од грбот и опашката, како и многу коски на екстремитетите, но немало материјал од черепот освен еден заб. Четири остеодерми со различна големина и форма исто така биле извлечени од ова коскено лежиште. Овој материјал доаѓа од неколку различни единки. Од 1989 година, откриен е повеќе материјал во истиот регион на Франција, вклучувајќи релативно комплетен скелет со некои елементи на черепот и долната вилица.
Подоцна, во 2001 година, група палентолози започнале повтотно истражување. По 13 години пребарување, тие откриле претежно комплетен скелет кој содржел многу повеќе материјал, вклучително и коски непознати од холотипот. Материјалот целиот бил однесен во Музејот на диносаурусите, и било потребно околу 10 години да се соберат деловите.
A. sp. бил откриен во 2007 година. Пронајден е во текот на изградбата на брза железничка пруга што го поврзува Мадрид со Валенсија, во фосилно место во кое се пронајдени многу животни, во формацијата де ла Сиера. Во текот на неколку месеци, големиот итен ископ од над 60 палеонтолози и 100 физички работници дозволило да се спасат илјадници примероци на растенија, без'рбетници и 'рбетници од доцен кампан и ран мастрихт, вклучувајќи го и A. sp.
Класификација
Одликите на опашките на пршлените и присуството на остеодерми укажуваат на тоа дека Ампелосаурусот припаѓа на Литостротија, група на изведени титаносауруси, која исто така ги вклучува Аламосаурус и Салтасаурус. Многу други палеонтолози го класифицирале Ампелосаурусот како припадник на Титаносаурија, Салтасаурида, и Титаносаурида Ампелосаурусот може да има неизвесна класификација, но тој е јасно титаносаурус, со многу одлики што ги има во титаносаурусите.
Раст
Се смета дека Ампелосаурусот пораснал на начин сличен на поосновните сауроподи. По одредена точка во неговиот развој, микроскопскиот материјал на коската станал многу различен од побазалната Сауропода. Ампелосаурусот растел побавно откако микроструктурата на коските станала уникатна меѓу сауроподите. Иако Диплодоцидеја и базалната Макронарија, исто така, покажуваат зголемување на растот на коските и намалување на стапката на раст околу претпоставениот почеток на сексуална зрелост, тоа е многу постепено од Ампелосаурусот. Процесот на растење, кој во другите сауроподи започнувал околу сексуалната зрелост, очигледно бил одложен. Периодот на раст по сексуалната зрелост се чини дека бил скратен кај Ампелосаурусот и доминирало бавно градење на коските наместо брз раст. Ознаките за раст се генерално ретки кај сауроподи или се појавуваат само доцна во онтогенезата, ако воопшто се појават. Недостатокот на знаци на раст сугерира на брз и континуиран раст кај сауроподите, што ја поддржува хипотезата дека тие постигнале голема големина на телото заради брзиот раст. Ампелосаурусот не покажува траги на раст на ниту еден примерок од коска. Ова е невообичаено да се најде со очигледно намалената стапка на раст и високото ниво на раст на коските во него, бидејќи тие одлики честопати се поврзани со појава на знаци на раст.
Хистологија
Се смета дека EFS, систем кој се наоѓа на површината на коските, покажува плато на раст што укажува на тоа дека кај поединецот достигнува максимална големина на телото и скелетна зрелост. За Ампелосаурусот не е познато дека има EFS, најден кај повеќето нетитаносауриски сауроподи. Маџаросаурусот, тесно поврзан титаносаурус, Лираиносаурусот, титаносаурус поврзан со солтасауриди, Аламосаурусот, солтасаурид и Фувијангосаурус, многу базален титаносаурус, исто така, откриле дека немаат EFS. Сепак, базалните макронари како Europasaurus се покажале дека имале EFS, па тоа е најверојатно само титаносауриди кои не ги имаат. Надворешниот раб на коските, доколку е пронајден EFS, бил добро зачуван и сè уште немал фосилизиран доказ дека се присутни кај Ампелосаурусот. Меѓутоа, во студијата PLoS ONE, која открила недостаток на EFS, поголемите примероци не биле тестирани, така што Ампелосаурусот можеби имал EFS. Ова е карактеристично за титаносаурусите, бидејќи се чини дека диплодоцидите и основните макронари имаат EFS. Мнозинство од сите примероци на Ампелосаурус се пронајдени со секундарни остеони поставени густо во внатрешните региони на коските, и лесно во надворешните региони. Остеонската ориентација пронајдена кај Ампелосаурусот на остеони не само што се соочува преку коската, не е типична за Неосауропода. Исто така, нема медуларна празнина во ниту една коска на Ампелосаурусот. Се смета дека Ампелосаурусот имал многу онтогенетски фази во својот живот заснован на неговата коскена хистологија.
Палеоекологија
Друга формација A. atacis е позната од Грес де Сен-Кинијан. Заедно со Ампелосаурусот, Рабдодонот, диносауруски јајца, овде живееле нодосауриди, Мегалосаурус итн.
Формација Вилалба де ла Сиера
A. sp. е од најновиот регион кој потекнува од периодот на креда во Ло Хуеко. Студија покажува дека областа околу Ло Хуеко потекнува од периодот на доцен кампан до ран мастрихт, иако една понова студија го ревидирала подоцнежниот датум. Студијата покажала дека Ло Хуеко бил близу брегот на Тетисовото Море, голем морски пат низ јужна Европа и северна Африка. Областа директно на крајбрежјето било докажано како солена-слатководна водна средина, покрај калливата рамнина каде имало поплави. Откриено е дека Ло Хуеко е во рамнината на поплавата. Се открило и дека рамнината која се поплавувала има дистрибутивни канали на песок и териген материјал.
Пронајдени се околу 8500 различни маркери во Ло Хуеко. Сауроподите сочинуваат најголемо количество остатоци со многу единки, пршлени на опашката и заби. Каудалните пршлени се идентификувани како титаносауруси тесно поврзани со Лираинсаурус, но со некои разлики. Забите биле доделени на Ampelosaurus atacis. Освен сауроподи, формацијата има добра претстава на карбонизирани растенија, претежно познати од гранките и лисјата, и без'рбетници, претежно бивалви и гастроподи. Рибите од формацијата вклучуваат лепистостеид, кој има многу материјал и неидентификувани актинопетаргии и телеостеани. Фосилите од желки се многу чести, дури и почести од рибите. На сите на овој материјал, се идентификувани само две различни групи. Скваматите гуштери се познати само од неколку неопределени примероци, а евзухиските крокодили се познати од примерокот со сличности со Алодапосусус и Мустурзабалсус. Орнитишиите и диносаурусите со тероподи не се толку чести како сауроподите, но сепак се состојат од многу материјал. Базалните еуорнитоподи и веројатните анкилосауристи се познати од Ло Хуеко. Остатоците од анкилосаурија се состојат од неколку пршлени. Rhabdodon sp. е позната од формацијата и е позната од прилично количество елементи. Идентификувани се само два тероподи.
Биогеографија
Титаносаурусите биле процветана група на сауроподски диносауруси за време на кредата. Фосили на титаносауриди се пронајдени на сите континенти и нивните остатоци се во изобилство на голем број локации од доцнообразовна криза. Како и да е, кранијалната анатомија на титаносауријците е сè уште многу слабо позната. Ампелосаурусот сега е најпознат сауропод од Европа. Другите вклучуваат Маџаросаурус од Унгарија и неименуван вид од Каталонија, Шпанија. Бројни други фрагменти и изолирани коски може или не припаѓаат на која било од овие форми. Додека повеќето титаносауруси се наоѓаат на јужните континенти на Гондвана, неколку изведени видови се познати од седиментите од периодот на Мастрихт на Северната полутопка, вклучително и Аламосаурус во Северна Америка и Опистокоеликадија во Азија, што укажува на тоа дека имало барем наизменични врски помеѓу северната и јужната континенти. Се смета дека ова е потврдено од европскиот пронајден Тараскосаурус, диносаурус од доцнообразен теропод, сличен на абелисауридите, инаку познат само од јужните континенти.
Абу Нувас
Абу Нувас ал-Хасан ибн Хани ал-Хаками (756–814),<sup id="fn_a_back">е познат како Абу Нувас (, Abū Novās), бил класичен арапски поет. Роден во градот Ахваз во денешен Иран, син на арапски татко и персиска мајка, тој станал господар на сите современи жанрови на арапската поезија. Абу Нувас исто така влезе во фолклорна та традиција и тој се појавува неколкупати во книгата Илјада и една ноќ.
Почетокот на животот и неговите дела
Таткото на Абу Нувас, Хани, кој поетот никогаш не го запознал, беше Арап, потомок на племето Џизани - дел од племето Бану Хакам и бил војник во армијата на Марван II. Неговата персиска мајка наречена Голбан работела како кројач. Биографиите се разликуваат во однос на денот на раѓањето на Абу Нувас, кој се движи од 747 да 762 година. Некои велат дека тој е роден во Басра, а други во Дамаск, Бусра или во Ахваз. Неговото дадено име беше ал-Хасан ибн Хани ал-Хаками, а 'Абу Нувас' бил неговиот прекар. "Татко на влакното коса" се однесуваше на неговата коса која висеше и на двете страни до неговите раменици.
Исмаил бин Нубакт твдри: "јас никогаш не сум видел друг човек со толкаво долгогодишно учење како Абу Нувас, ниту пак некој кој со меморија толку богато украсена поседувал толку малку книги. По неговата смрт, ние ја претресовме неговата куќа и само можевме да најдеме една корица од книга во која на само неколку страни хартија имаше колекција од ретки изрази и граматички забелешки."
Прогон и затвор
Абу Нувас беше принуден да побегне во Египет одредено време откако тој напиша елегична песна фалејќи го елитното персиск о политичко семејството на Бармаките, моќно семејство кое било соборено и масакрирно од калифот Харун ал-Рашид. Тој се врати во Багдад во 809 година по смртта на Харун ал-Рашид. Подоцнежното вознесение на Мухамед ал-Амин, дваесет и две-годишниот развратнички син на Харун ал-Рашид (и поранешнен студент на Абу Нувас) беше силен удар на среќата на Абу Нувас. Всушност, повеќето научници веруваат дека Абу Нувас ги напишал повеќето од неговите песни за време на владеењето на ал-Амин (809-813). Неговата најпозната кралска комисија беше песна ("касида") која ја составил во пофалба на ал-Амин.
"Според критичарите на неговото време, тој беше најголемиот поет во Исламот." напиша Ф.Ф. Арбутнот во Арапски автори. Неговиот современик Абу Хатим ал Меки често велел дека најдлабоките значења на мислите биле сокриени под земјата сè додека Абу Нувас не ги ископа.
Сепак, Абу Нувас беше затворен кога неговите пијани, развратнички експлоатации го тестирале дури и трпението на ал-Амин. Амин конечно беше симнат од власт од страна на неговиот пуритански брат, Ал-Мамун кој воопшто немал толеранција за Абу Нувас.
Некои подоцна тврдат дека стравот од затворот го натерал Абу Нувас да се покае за неговото поранешно однесување и да стане длабоко религиозен, додека други веруваат дека неговите подоцнежни, покајнички песни едноставно биле напишани со надеж да добие помилување од калифот. Се тврди дека секретарот на ал-Мамун, Зонбар, го измами Абу Нувас да напише во писмена форма сатира против Али, четвртиот калиф и зет на Пророкот, додека Нувас беше пијан. Зонбар потоа намерно ја прочита песната на глас во јавност и обезбеди продолжување на казната затвор на Абу Нувас. Во зависност од биографијата, Абу Нувас или умрел во затвор или бил отруен од страна на Исмаил бин Абу Сел, или и двете.
Наследство
Неговата слобода на изразување, особено во однос на прашања забранети со исламски норми, продолжува да го возбудува анимусот на цензорите. Додека неговите дела биле слободно во промет до раните години на дваесеттиот век, во 1932 година првите модерни цензурирани изданија на неговите дела се појавиле во Каиро. Во јануари 2001 година, Египетското министерство за култура нареди да се изгорат околу 6,000 копии од книгите со хомоеротична поезија од Абу Нувас. Споменувањето на истото беше изоставено при неговото влегување во саудиската Глобална арапска енциклопедија.
Во 1976 година, кратер на планетата Меркур беше именуван во чест на Абу Нувас.
Доста фикционализиран Абу Нувас е протагонист на романите Таткото на бравите (Дедалус Книги, 2009) и Огледалото на калифот (2012) од страна на Андреј Килин, во кои тој е прикажан како шпион кој работи за Џафар ал-Бармаки.
Багдад
Ал-Катиб ал-Багдади, авторот на Историјата на Багдад, напиша дека Абу Нувас беше погребан во гробиштата Шунизи во Багдад.
Во градот има неколку места именувани според поетот. Улицата Абу Нувас се наоѓа долж источниот брег на Тигар каде еднаш се наоѓал главниот дел на градот. Паркот Абу Нувас исто така се наоѓа таму на 2.5-километари помеѓу мостот Џумхурија и парк кој се протега од реката во Карада во близина на мостот 14 јули.
Свахилска култура
Во источноафрикнската свахилска култура името "Абу Нувас" е доста популарно како Абунуваси. Тоа е поврзано со голем број на приказни кои инаку одат под имињата како Насредин, Гуха или "Мулата" во фолклорните приказни и во литературата на исламските општества. Во приказните Абунуваси ги измамува алчните, богати мажи и им помага на сиромашните луѓе.
Танзанскиот уметник Годфри Муампембва (Гадо) создал свахилски стрип наречен Абунуваси, кој содржи адаптации на три од приказните на Абунуваси. Книгата беше објавена од страна на Саса Сема Публикации во 1996 година.
Паралититан
Паралититан — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешен Египет. Фосилите од овој диносаурус биле пронајдени во формацијата Бахарија, која датира пред околу 99,6 до 93,5 милиони години.
Опис
Џошуа Смит, кој неформално го предводел истражувачкиот тим кој ги пронајделе фосилите на диносаурусите, во едно интервју изјавил: „Беше навистина огромен диносаурус со какво било пресметување“.
Малку е познато за „Паралититанот“, па неговата точна големина е тешко да се процени. Сепак, ограничениот материјал, особено долгата рамена коска, сугерира дека тој е еден од најмасовните откриени диносауруси досега, со проценета тежина од 59 метрички тони. Комплетната десна коска е 1,69 метри долга, што во времето на откривање бил најдолгиот познат сауропод од времето на креда. Неговата големина била надмината во 2016 година со откривањето на Нотоколосус чија рамена коска била долга 1,76 метри. Користејќи го Салтасаурусот како примерок и водич при составувањето, Карпентер ја проценил неговата должина на околу 26 метри во 2006 година. Скот Хартман проценува животно кое е масивно, но сепак е помало од најголемите титаносауруси како што се Пуертасаурус, Аламосаурус и Аргентиносаурус. Во 2010 година, Грегори С. Пол ја проценил должината на 20+ метри (66+ стапки), а и тежина на 20 тони (24,2 кратки тони). Во 2012 година Холц пресметал должина од 32 метри и проценета тежина од 65,3-72,5 тони (72-80 кратки тони). Во 2016 година, користејќи равенки кои ја проценуваат телесната маса заснована на обемот на рамената коска и бедрената коска на животните со четири нозе, му била дадена проценета тежина од 50 метрички тони. Во 2019 година, Грегори С. Паул го проценил Паралититанот помеѓу 30-55 тони (33-60,6 кратки тони) Во 2020 година Молина-Перез и Лараменди ја процениле големината на животното на 27 метри и 30 тони (33 кратки тони).
Од формирањето, веќе бил познат уште еден сауропод, Египетосаурус. Паралититанот се разликува од Египетосаурусот по својата поголема големина, вториот род тежи само 15 тони, веројатно во тоа што нема пневматизација во пршлените на предната опашка и дека поседува релативно подолг грб на неговиот зглоб.
Откривање
Џошуа Смит во 1999 година во Бахаријската оаза повторно ја открил местоположбата Гебел ел Дист каде Ричард Маркграф во 1912, 1913 и 1914 година ископал фосили за Ернст Стромер. Во 2000 година започнала американска експедиција за повторно да го посети местото. Сепак, очигледно Маркграф веќе ги отстранил сите поцелосни скелети, оставајќи ги зад себе само ограничените остатоци. На новата локација, Гебел Фага, експедицијата успеала да лоцира делумен скелет од сауропод. Лаковара го идентификувал како вид нов за науката. Тој бил именуван и опишан од Џошуа Б. Смит, Метју Ц. Ламана, Кенет L. Лаковара, Питер Додсон, Џенифер Р. Смит, Џејсон Чарлс Пул, Роберт Гигенгак и Јустри Атија во 2001 година како типски вид Paralititan stromeri. Генеричкото име значи „плима на Стромер (грчки пара + ореоли „ во близина на море“) титан “ или „плимски џин на Стромер“ Специфичното име го одликува Ернст Стромер фон Рајченбах, германски палеонтолог и геолог, кој за првпат утврдил присуство на фосили на диносауруси во оваа област во 1911 година. Паралититанот претставува прв тетрапод пријавен од формацијата Бахарија од објавувањето на Ромер во 1935 година. Холотипниот примерок на Паралититан, CGM 81119, е пронајден во слојот на формацијата Бахарија, датирана од периодот кеноман. Се состои од делумен скелет на кој му недостасува черепот. Тој е нецелосен, освен фрагменти од коски кои содржат два сплотени задни сакрални пршлени, два предни опашкасти пршлени, две нецелосни плешки, две рамени коски и метакарпал. Примерокот на Паралититанот покажува докази дека станал оброј на месојаден диносаурус бидејќи бил дискартикулиран во форма на овална должина од осум метри, а различните коски биле групирани. Заб од Кархародонтосаурус бил откриен помеѓу кластерите. Холотипот е дел од колекцијата на геолошкиот музеј во Каиро.
Големиот преден грбен пршлен 1912V11164, во 1932 година од Стромер, упатен на неодреден „џински сауропод“, во 2001 година бил условно наречен „ Паралититан“.
NGC 5506
NGC 5506 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5506 се споменува и како MCG 0-36-28, UGCA 387, MK 1376, IRAS 14106-0258, CGCG 18-81, KCPG 419A.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5506 е од видот Sa/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5506 има привидни димензии од 2,7' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 5506 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50782. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4979. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1424.
Јазол (мрежа)
Во комуникацискитe мрежи, еден јазол (латински: nodus, „јазол“) — точка за врска, или точка за редистрибуција или крајна точка за комуникација (некои терминални уреди). Дефиницијата за јазол зависи од мрежата и протоколниот слој на кој припаѓа. Физички мрежен јазол е активен електронски уред кој е прикачен на мрежата и е способен за праќање, примање или препраќање на информации преку комуникациски канал. Пасивна дистрибутивна точка како дистрибутивен фрејм не е јазол.
Во мрежната теорија или теоријата на графовите, терминот јазол се однесува на точка на мрежната топологијa, на кој линии се сечат или се гранки.
Мрежни компјутерски јазли
Во податочната комуникација, физички мрежен јазол претставува терминирачко коло кое служи за комуникација на податоци, како модем, центар, мост, преклопник или пак податочен терминал како дигитална телефонска слушалка, како на пример печатач или хост компјутер, насочувач, работна станица или опслужувач.
Кога е во прашање мрежа како Интернет или Интранет, многу физички мрежни јазли се хост компјутери, исто така познати како интернет јазли, идентификувани од страна на IP-адреса и сите домаќини се физички мрежни јазли. Од друга страна уредите на слојот за податочна врска како преклопници, мостови и ВЛАН пристапни точки немаат ИП хост адреса( исклучок некогаш е за администраторски цели ) и не се земаат за интернет јазли или домаќини, но како физички мрежни јазли и ЛАН јазли.
Телекомуникациски мрежни јазли
Во фиксна телефонска мрежа јазол може да биде јавна или приватна телефонска размена,далечински концентратор или компјутер кој обезбедува интелигентни мрежни сервиси. Во клеточна комуникација преклопните точки и базите познати како Base station controller, Home Location Register, Gateway GPRS Support Node и Serving GPRS Support Node се примери за јазли. Базните станици кај клеточната мрежа не се земаат како јазли во овај контекст.
Во системите за кабелска телевизија, овај термин има земено поширок контекст и е поврзан со фибер оптички јазол. Ова може да се дефинира како домови или бизниси во специфична географски простор кои се услужувани преку честиот оптички фибер приемник. Овај фибер оптички јазол може да се опише како преку бројот на домови кои се услужени од соодветниот јазол.
Дистрибуирани системски јазли
Кога е во прашање дистрибуиран систем, јазлите се клиенти, опслужувачи и така познатиот peer (јазол кој може да биде и клиент и опслужувач). Во peer-to-peer мрежа или преклопена мрежа јазлите кои активно рутираат податоци за другите мрежни уреди, се викаат супер јазли.
Крaен јазол во cloud computing
Во една пространа компјутерска мрежа, поединечните компјутери на периферијата на мрежата, оние кои не поврзуваат други мрежи, исто така, и оние кои често се поврзани на еден или повеќе облаци се нарекуваат крајни јазли. Обично, во рамките на cloud computing конструкцијата, поединечен корисник / клиент компјутерот кој се поврзува во еден добро управуван облак се нарекува краем јазол. Сè додека оние компјутери се дел од уште неуправуван облак домаќин, тие претставуваат значаен ризик за целиот облак. Ова е проблем кај краен јазол. Постојат неколку средства за отстранување на овој проблем, но сите тие имаат потреба од влевање верувања на крајниот јазол компјутер.
Ана од Шведска (1545–1610)
Принцезата Ана од Шведска ( Anna Gustavsdotter  ; 19 јуни 1545 - 20 март 1610), исто така познат акако Ана Марија и Ана Мари, била грофица Палатинска сопруга на Велденц по брак со Џорџ Џон I, грофот Палатин од Велденц. Таа служела како привремен регент од 1592 до 1598 година и ја надгледувала поделбата на териториите меѓу нејзините синови. Таа била ќерка на шведскиот крал Густав I и кралицата Маргарет.
Ран живот
Многу малку се знае за детството на Ана. За време на нејзиното рано детство, таа, како и нејзините браќа и сестри во кралскиот расадник, биле првенствено под грижа на нејзината мајка, доверливата медицинска сестра на кралицата, Бригита Ларс Андерсонс, нејзината мајка братучетка, госпоѓата Маргарета и благородната вдовица Ингрид Амундсдотер. По смртта на нејзината мајка во 1551 година, таа како и нејзините браќа и сестри биле ставени на грижа на Кристина Гиленстиерна, а потоа под нејзините тетки Брита и Марта Лејонхуфвуд пред повторното венчавање на нејзиниот татко со Кетрин Стенбок. Тие тогаш биле под одговорност на нивната маќеа и, поточно, главна госпоѓа во чекање Ана Хогенскилд. Како нејзините сестри, таа добила внимателно образование и била подучувана во странски јазици, особено германски јазик.
Во 1556 година, таа и нејзините сестри добиле мираз од 100.000 далери, биле насликани нивните портрети и нивните лични квалитети опишани на латински од дворскиот поет Хенрикус Молерус и биле претставени на династичкиот европски брачен пазар. Неколку династички бракови биле предложени од тој момент па натаму. Во 1559 година, бил предложен брак помеѓу Ана и Луј VI, електор Палатин или Попо XII од Хенеберг (1513–1574). По скандалот околу принцезата Сесилија таа година, главниот додворувач на Сесилија, Џорџ Џон I, грофот Палатин од Велденц, избрал да ги насочи своите брачни преговори со Ана. Бракот бил склучен затоа што можела да му даде на Џорџ Џон Први потребните средства (нејзиниот мираз од 100.000 бил поголем од повеќето германски принцези, кои вообичаено имале најмногу 28.000), и затоа што можела да ѝ даде на шведската кралска куќа вредни контакти како Џорџ Јован I., иако и самиот ситен владетел, бил во роднинска врска со повеќето германски кнежествени куќи. Свадбата била спроведена во Стокхолмскиот кралски замок на 20 декември 1562 година. Било забележано дека Ана носела круна од бисери, а меѓу гостите на свадбата бил и кралот на Данска.
Ана и Џорџ Џон Први по венчавката останале извесно време во Шведска за да го соберат нејзиниот голем мираз. Во 1563 година, трите принцези Сесилија, Ана и Софија испратиле протестно писмо до нивниот брат кралот Ерик XIV во врска со неговото затворање на нивниот брат Џон, нешто на што тој имал многу негативна реакција. Двојката конечно ја напуштила Шведска за Германија во јули 1563 година и се населиле во Лаутерекен во Велденц.
Грофицата Палатин
Бракот се опишува како среќен, а Ана наводно дејствувала како советник на Џорџ Џон, обидувајќи се да го искористи своето влијание за да ги ограничи неговите многубројни авантуристички и скапи проекти. За време на патувањето на нејзиниот брат Чарлс во Германија во 1577 година, тој бил осомничен од нивниот брат Јован III дека заговарал против него, а Ана дејствувала како посредник. Во 1578–79 година, таа учествувала и во преговорите меѓу војводата Чарлс и Марија од Пфалц-Зимерн.
Ана честопати била назначувана од Џорџ Џон да дејствува како посредник во неговите деловни работи: во 1588 година, таа добила задача од него да го убеди Чарлс III, војводата од Лорен да ја продолжи својата шанса да го откупи градот Пфалцбург, кој претходно го имал. продаден на Лорен со право да го откупи, за да има време да позајми пари за да го откупи назад во времето. Ана успешно го убедила војводата од Лорен да го продолжи правото на Џорџ Џон да го купи назад Пфалцбург, но тој конечно станал дел од Лорен во 1590 година.
Регентство и подоцнежен живот
По смртта на Џорџ Џон во април 1592 година, државата банкротирала и интересите на долговите на нејзиниот покоен сопруг биле поголеми од целиот државен приход: тој оставил долг од 300.000 флорини, а таа го поминала остатокот од својот живот обидувајќи се да го врати. . Паралелно со ова, државата, исто така, се соочила со политички превирања, бидејќи Џорџ Џон ги подели областите на државата меѓу нивните синови, што резултирало со караница за наследство меѓу синовите што го направило царството невозможно да се управува.
Со цел да го реши наследниот спор меѓу нејзиниот син за државното земјиште, Ана дејствувала како посредник и ги администрирала неподелените територии како делотворен регент шест години од 1592 година додека спорот конечно не можело да се реши и земјиштето мирно да се подели меѓу синови.
За да ги реши должничките проблеми, Ана го распуштила дворот и живеела во домаќинството на нејзините браќа додека не можела да си дозволи повторно да има сопствено домаќинство: таа исто така стапила во преговори со нејзиниот брат Чарлс IX и кралицата должник Гунила Биелке во наредба да и бидат дадени шведските средства кои таа успеала да ги вети Јован III дека ќе и ги испрати пред неговата смрт.
Ана не успеала да го убеди својот брат Чарлс IX да учествува во нејзината регентска служба, но многу добро соработувала со нејзините сорегенти, Ернст Филип од Баден и нејзините браќа Рикард од Зимерн и Луј од Виртемберг, и успешно успеала да ги реши проблемите со кои се соочила нејзината регенција. Во 1592 година, таа му се заканила на војводата од Лорен со шведска интервенција доколку тој не го спречи неговиот син да војува во областите околу Лицелштајн. Во 1598 година, Ана успешно се погрижила нејзиниот најстар син Георг Густав да ја обезбеди контролата врз Велденц, а нејзиниот помлад син Јохан Август добил целосна контрола над Лицелштајн, пред таа да се повлече од власта. Своето пензионирање по регентството го поминала во нејзината резиденција во Лаутерекен и Ремигиусберг. Во тестаментот таа донирала голема сума со приход што годишно ќе се дели на сиромашните.
Ана била опишана како верна и должна, сочувствителна и соработничка, но и цврста: и било дадено признание дека успешно решила исклучително тешка ситуација за време на нејзината регентност поради нејзините лични квалитети и нагласувајќи го нејзиниот статус на авторитет како централна фигура и матријарх. на династијата. Таа била популарна и почитувана во Велденц, каде што со љубов ја нарекувале „мајка Ана“.
Семејство
Таа се омажила за Георг Јохан, грофот Палатин од Велденц на 20 декември 1562 година. Двојката го имала следново прашање:
Бентарике
Бентарике — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
V.I.S. - VOX
V.I.S. - VOX (Вокално инструменталниот состав - Вокс) е составен од музичари, автори и ентузијасти, кои биле активни на македонската и југословенската рок сцeна во 80 – те и 90 – те години.
Основата на бендот се поранешни членови на “Гино де Гаги и нивните страсти”.
V.I.S. – VOX настана во зимата 2011/2012 година, во состав: Марјан Бојаџиев - Mayo Vox,  Петар Јанков - PJ (Ex: DDT и Архангел), Драган Гиновски – Гино (Ex: Архангел) и Ѓоко Мишковски (Ex: Хаос ин Лаос). Првата демо снимка ја направија на Теодорова Сабота, Март 2012 година со Борис Ставров, како вокал. Поради зафатеност, Борис Ставров се повлече, а не негово место настапи Рубин Кантарџиоски (Ex: Don’t! Who? One?)
V.I.S. –VOX работеа со „сезонски паузи“ и во периодот март`2012 – септември`2013, подготвија и снимија осум композиции (на англиски и македонски јазик). Овие песни го сочинуваат албумот „Песни што секогаш сте сакале да ги слушнете, а не сте имале каде“
Во првата половина на 2014., го завршија и издадоа албумот со осум инструментални композиции "Refractions"
Бонатитан
Бонатитан — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешна Аргентина во Јужна Америка.
V.I.S. - VOX
Во Април 2016 та година го издадоа синглот „Време на заборав“. Истиот беше пласиран на I во место на Топ Листата SkySelection.
Бонатитан
Типскиот вид е Bonatitan reigi, првпат опишан од Мартинели и Форасепи во 2004 година. Специфичниот епитет го одликува Освалдо Риг. Холотипот, MACN-PV RN 821, првично вклучувал опашкасти пршлени, како и елементи на екстремитетите. Сепак, Салгадо и неговите соработници (2014) го унапредил холотипот да вклучува само черепна кутија и ги третирал другите елементи наведени под MACN-PV RN 821 како припадници на посебна единка врз основа на големината и релативните пропорции. Имињата на родот и видот ги почитуваат познатите аргентински палеонтолози Хозе Фернандо Бонапарта и Освалдо Риг.
Врана
Врана (Corvus) — широкораспространет род на птици, од семејството врани (Corvidae). Латинското име на родот во превод значи гавран. Во говорниот јазик, заедничкото име за поголемите видови на родот е гавран, а за помалите видови е врана. Во Европа, поимот „врана“ се користи за означување на црна врана и сива врана, додека во Северна Америка тоа значи американска врана или северозападна врана. Видови од родот врана сочинуваат една третина од вкупниот број видови од семејството на врани (Corvidae). Се покажа дека родот врана еволуирал во Азија во рамките на семејството врани, што се развило во Австралија.
Враните се во опсег на големина од релативно мали чавки со големина на гулаби (евроазиски и дауриски), до обични гаврани од Холарктичкиот регион и дебелоклун гавран од Етиопијските висорамнини. Околу 45 членови на овој род се јавуваат на сите континенти со умерена клима, освен Јужна Америка и неколку острови. Родот врана сочинува една третина од видовите во семејството. За членовите се смета дека еволуирале во Азија од видот „Корвид“, кој се развил во Австралија. Колективното име на групата врана е „стадо“. Името на родот е латинскиот збор за „гавран“.
Неодамнешните истражувања утврдија дека некои видови на врани се способни не само да користат алатки, туку и да градат алатки. Врани се меѓу најинтелигентните животни во светот, со стапка на енцефализација еднаква на онаа на многу примати не сметајќи ги луѓето.
Разновидност
Тие се разликуваат во големина од релативно мали чавки (евроазиски и даурски) до обични гаврани од холарктичкиот регион и дебелоклунести гаврани од етиопијските планини. Видови од овој род, кој има 45, ги населуваат сите климатски умерени континенти, освен Јужна Америка, а живеат и на неколку острови.
Еволутивна историја и систематика
Членовите на родот се смета дека се развиле во Средна Азија и се ширеле низ Северна Америка, Африка, Европа и Австралија.
Тековните записи за еволуцијата укажуваат на потекло во австралиско семејство. Сепак, гранките што произвела модерни групи како сојка, сварка и други, претежно црни видови, ја напуштиле Австралија и биле концентрирана во Азија сè до времето кога еволуирале видовите, оттогаш повторно влегоа во Австралија (релативно неодамна) и произведоа пет видови со еден признат подвид.
Овој род првично бил опишан од Лине во неговата работа од 18 век со наслов. Името е изведено од латински збор што значи „гавран“.
Видови
Видови кои припаѓаат на родот врана:
Ливадица (Под)
Ливадица (Λιβαδίτσα — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало на северните падини на планината Каракамен, меѓу селата Старо Под и Ошљани.
Историја
Ливадица било македонско село, уништено во немирните години од втората половина на XVIII век. Неговите жители се преселиле во Под.
Климатска правда
Климатската правда — термин што се користи за поставување на климатските промени како етичко и политичко прашање, наместо како чисто еколошка или физичка природа. Ова се прави со поврзување на причините и ефектите од климатските промени со концептите на правдата, особено еколошката правда и социјалната правда. Климатската правда испитува концепти како што се еднаквост, човекови права, колективни права и историски одговорности за климатските промени. Акциите за климатска правда можат да вклучуваат растечко глобално тело на правни активности за прашања поврзани со климатските промени. Во 2017 година, извештајот на Програмата за животна средина на Обединетите нации идентификувала 894 тековни правни дејства ширум светот.
Историски маргинализираните заедници, како што се жените, домородните заедници, честопати се соочуваат со најлошите последици од климатските промени: всушност, најмалку одговорните за климатските промени страдаат од нејзините најтешки последици. Тие, исто така, можат да бидат дополнително загрозени од одговорите на климатските промени кои можат да ги репродуцираат или влошат постојните нееднаквости, што е означено како „тројни неправди“ на климатските промени.
Употребата и популарноста на јазикот за климатска правда е драматично зголемена во последниве години, но климатската правда се разбира на многу начини, а различните значења понекогаш се оспоруваат. Наједноставно, сфаќањата за климатската правда можат да се групираат по линиите на процедурална правда, која нагласува фер, транспарентно и инклузивно донесување одлуки и дистрибутивна правда, што става акцент на тоа кој ги сноси трошоците и за климатските промени и за преземените активности.
Посебен фокус е ставен на улогата на МАПА (најпогодени луѓе и области), т.е. групи непропорционално погодени од климатските промени, како што се жените, БИПОЦ, младите, постарите и посиромашните луѓе. Особено со зголемувањето на грасрутските движења со цел климатска правда - како што се Петок за иднината, Енде Гелден или Бунт за истребување - поврзаноста на овие групи во контекст на климатската правда станала поважна.
Некои пристапи кон климатската правда ја промовираат трансформативната правда каде што застапниците се фокусираат на тоа како ранливоста на климатските промени ги рефлектира различните структурни неправди во општеството, како што е исклучувањето на маргинализираните групи од донесување одлуки и од егзистенција за климатски средства, нерамнотежа. За овие застапници, климатските промени даваат можност да го зајакнат демократското управување во сите размери и да поттикнат постигнување на родова еднаквост и социјална инклузија. Најмалку, приоритет е ставен на осигурување дека одговорите на климатските промени нема да ги повторуваат или засилуваат постојните неправди, што има дистрибутивна димензија и димензии на процесна правда. Другите концепции ја врамуваат климатската правда во смисла на потребата да се ограничат климатските промени во одредени граници, како што се Парискиот договор за клима од 1,5 степени, во спротивно влијанијата на климатските промени врз природните екосистеми ќе бидат толку силни што ќе ја исклучат можноста за правда за многумина популации
Историја на поимот
Во 2000 година, истовремено со Шестата конференција на страните (COP 6), се одржал првиот Самит за климатска правда во Хаг. Овој самит имал за цел „да потврди дека климатските промени се прашање на правата“ и да „изградат сојузи меѓу државите и границите“ против климатските промени и во прилог на одржливиот развој.
Потоа, во август – септември 2002 година, меѓународните еколошки групи се состанале во Јоханесбург на Самитот на Земјата. На овој самит, исто така познат како Рио+10, како што се одржал десет години по Самитот на Земјата во 1992 година, биле усвоени принципите на Бали за климатска правда "Климатската правда ги афирмира правата на заедниците зависни од природни ресурси за нивната егзистенција и културите да ги поседуваат и управуваат со истите на одржлив начин, и се спротивставува на комодификација на природата и нејзините ресурси."Во 2004 година, била формирана групата Дурбан за климатска правда на меѓународен состанок во Дурбан, Јужна Африка. Тука претставници од невладини организации и движења на народот дискутирале за реалните политики за решавање на климатските промени.
На конференцијата во Бали во 2007 година, била основана глобалната коалиција Климатска правда сега!, а во 2008 година, Глобалниот хуманитарен форум се фокусирал на климатската правда на инаугуративниот состанок во Женева.
Во 2009 година, била формирана Акционата мрежа за климатска правда за време на Самитот во Копенхаген. Била предложена граѓанска непослушност и директна акција за време на самитот, а многу климатски активисти го користеле слоганот „промена на системот не климатски промени“.
Во април 2010 година, во Тиквипаја, Боливија, се одржала Светската народна конференција за климатски промени и права на мајката земја.На конференцијата бил објавен „Народен договор“, кој, меѓу другото, повикува на поголема климатска правда.
Во декември 2018 година, Народните побарувања за климатска правда, потпишани од 292.000 лица и 366 организации, повикале од владините делегати на COP24 да се усогласат со списокот со шест барања за климатска правда.
Непропорционални влијанија врз загрозените групи
Заедниците во боја, жените, домородните групи и луѓето со ниски примања се соочуваат со зголемена ранливост на климатските промени. Овие групи ќе бидат непропорционално под влијание на топлотните бранови, квалитетот на воздухот и екстремните временски настани. Откриено е дека има повеќе расни и етнички малцинства во САД кои живеат во ниски области отколку белците, што покажува непропорционално влијание бидејќи овие области се подложни на поплави. Жените се исто така во неповолна положба и ќе бидат погодени од климатските промени поинаку од мажите. Ова ќе влијае на можноста на малцинските групи да се прилагодат, освен ако не се постигне напредок, така што овие групи ќе имаат поголем пристап до универзалните ресурси. Домородните групи се погодени од последиците од климатските промени, иако тие историски придонеле најмалку. Покрај тоа, домородните луѓе се неоправдано под влијание на нивните приходи и продолжуваат да имаат помалку ресурси за да се справат со климатските промени.