cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мерапи
Еупција од 2010 година
По период на повеќе ерупции кои се сметале дека го надминуваат интензитетот и времетраењето на оние во 1872 година, на 10 ноември 2010 година, бил забележан нов интензитет на ерупции. Во тоа време 153 лица биле пријавени за мртви, а 320.000 биле раселени. Подоцна активностите за ерупција повторно се зголемиле, барајќи продолжување на алармот од Ниво 4 и континуирано обезбедување на зони на евакуација околу вулканот. До 18 ноември бројот на жртвите се зголемил на 275. Бројот на жртвите се зголемил на 324 до 24 ноември, а шефот на Националната агенција за ублажување на катастрофи (БНПБ) објаснил дека бројот на жртвите се зголемил откако голем број жртви подлегнале на тешки изгореници, а на падините на вулканот биле пронајдени повеќе тела. .
По последиците од поинтензивните еруптивни активности кон крајот на ноември Агенцијата за управување со катастрофи објавила дека имало околу 500 пријавени случаи на преживеани од ерупција во областа Слеман, кои страдале од мали до сериозни психолошки проблеми и околу 300 случаи во Магеланг. До 3 декември бројот на загинати се искачил на 353 лица.
Во петокот, 3 декември 2010, шефот на Националната агенција за справување со катастрофи (БНПБ), д-р Сјамсул Маариф, придружуван од шефот на Центарот за вулканологија и ублажување на геолошките опасности CVGHM, д-р Суроно, направиле заедничко соопштение за печатот. Од 3 декември 2010 година, во 09.00 часот, CVGHM (PVMBG) го спуштил статусот на планината Мерапи до ниво 3 на предупредување.
Мониторинг
Планината Мерапи е место на многу активна програма за мониторинг на вулканите. Сеизмичкиот мониторинг започнал во 1924 година, при што некои од вулканските станици работат до денес. Бабадан (место на северозапад), Село (помеѓу Мерабу и Мерапи) и станици за следење на Плаванган биле обновени со опрема во текот на децениите од нејзиното основање. Во текот на 1950-тите и почетокот на 1960-тите, некои од станиците биле технолошки назад со опремата и средствата, но по 1970-тите следело значително подобрување кога била донесена нова опрема. Некои од набљудувачките места пред 1930-тите биле уништени од ерупцијата од 1930 година. Слично на тоа, по ерупцијата во 1994 година, опремата на Плаванган биле преместени во Калирунг како одговор на заканата од опасност за вулканолошкиот персонал на повисоко место. Овој вулкан се следи од Проектот за депонирање на јаглерод диоксид (DECADE).
За ерупцијата од 1930 година било откриено дека претходеле голем број земјотреси. Околу 8 сеизмографи кои моментално се наоѓаат околу вулканот им овозможуваат на вулканолозите точно да го прецизираат хипоцентарот на потресите и земјотресите. Другите мерења земени на вулканот вклучуваат мерења на магнетното поле. Мали промени во локалното магнетно поле се пронајдени за да се совпаднат со ерупциите.
Лахарите (вид на маса од пирокластичен материјал и вода) претставуваат голема опасност на планината, и се предизвикани од дождови кои ги отежнуваат пирокластичните текови. Лахарите можат да се детектираат сеизмички, бидејќи предизвикуваат висока честота сеизмички сигнал. Набљудувањата покажале дека околу 50 мм дожд на час е прагот над кој често се создаваат лахари.
NGC 4728B
NGC 4728B — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4728B се споменува и како UGC 7992, MCG 5-30-100, KUG 1248+276A, DFOT 91.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1867 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4728B е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4728B има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 37,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 25' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Други поделби
Проучување на NGC 4728B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43462. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Шлагентин
Шлагентин (Schlagenthin) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Јерихов.
Последниот самурај (саундтрак)
Последниот самурај  (The Last Samurai) — албум издаден за истоимениот филм од страна на Ханс Цимер. Саундтракот бил објавен на 25 ноември 2003 од страна на Warner Sunset Records.
== Список на песни ==
Ирина Федишин
Ирина Федишин (Ірина Петрівна Федишин; родена 1 февруари 1987, Лавов) - украински пејач, работи во жанрот на поп-музика. Таа има издадено шест албуми: „Твій Ангел“ (2007), „Україна колядує“ (2007), „Пароль“ (2012), „Україна колядує. Нове“ (2013), „Цвіте калина“(2015), „Ти тільки мій“ (2017).
Азербејџански манат
Азербејџанскиот манат е официјална валута на територијата на Република Азербејџан со исо ISO 4217 код AZN. Манатот е поделен на 100 к'пики. Името на валутата потекнува од рускиот збор монета. Локална кратенка за валутата е ман. Валутата е контролирана од Централната Банка на Азербејџан.
Во моментов во оптек се следните банкноти:
Лаура Конти
Лаура Конти (31 март 1921 – 25 мај 1993) била италијанска антифашистичка партизанка, докторка, екологистка, социјалистичка политичарка, феминистка и романописец, која се смета за една од авангардните фигури на Италијанскиот екологизам.
Биографија
Откако била слободна, таа добила диплома по медицина. Во Милано таа исто така ја зацврстела својата политичка определба: прво во редовите на Италијанската социјалистичка партија, а од 1951 година во Италијанската комунистичка партија. Таа била на позициите на провинциски советник од 1960 до 1970 година, а потоа, до 1980 година, на регионален советник на Ломбардија. Таа била секретарка на Casa della Cultura, го основаше и раководеше Здружението Грамши и учествувала во основањето на Lega per l'ambiente во која била претседател на Научниот комитет. Во 1987 година била избрана за пратеник во Домот на пратеници.
Екологија
На 10 јули 1976 година се случила катастрофата во Севесо. Од Icmesa, фабрика северно од Милано, излегол токсичен облак кој содржел многу килограми диоксин, супстанца што тогаш речиси непозната, која паѓа врз градот. Конти тогаш била регионален советник и не ја штедела својата помош и утеха за жителите на Севесо.
Со публикациите Visto da Seveso и Una lepre con la faccia di bambina, популарноста на Лаура Конти ги надмина националните граници. На 24 јуни 1982 година, Брисел ја одобрил директивата за ризиците од несреќи поврзани со одредени индустриски активности кои се нарекувале „Директива Севесо“.
Во 1986 година Лаура ја добила наградата „Минерва“ за нејзиниот научен и културен пат.
Убиство во Ориент-експрес (филм од 2017)
Убиство во Ориент-експрес (англиски: Murder on the Orient Express) — американски мистериозен драма филм од 2017 година во режија на Кенет Брана и по сценарио на Мајкл Грин, заснован на истоимениот роман од 1934 година на Агата Кристи. Во главните улоги се појавуваат Кенет Брана, Пенелопе Круз, Вилем Дефо, Џуди Денч, Џони Деп, Џош Гад, Дерек Џакоби, Лесли Одом, Мишел Фајфер и Дејзи Ридли. Филмот го следи славниот детектив Херкул Поаро, кој се обидува да реши убиство на познатиот европски воз Ориент-експрес во 1930. години.
Убиство во Ориент-експрес премиерно бил прикажан на 2 ноември 2017 година во Ројал Алберт Хол во Лондон, а во САД бил издаден на 10 ноември 2017 година, од страна на 20th Century Fox. Филмот бил комерцијален успех, заработувајќи преку 297 милиони долари на светско ниво, во споредба со буџетот од 55 милиони долари. Од филмските критичари, филмот се здобил со мешани критики, и тоа пофалби за изведбата на глумците и за продукцијата, и негативни критики насочени кон неинвентивноста да се додаде нешто ново во споредба со претходните адаптации.
Заработка
До 16 декември 2017 година, Убиство во Ориент-експрес остварил заработка од 97.25 милиони долари во САД и Канада, и 200.7 милинои долари во другите територии, за вкупна заработка од 297,9 милиони долари, наспроти буџетот од 55 милиони долари.
Спојување и преземање
Спојување (англиски: Merger) и преземање (англиски: Acquisition) се форми на интеграција меѓу фирмите.
Одлики на спојувањата и преземањата
Спојувањата и преземањата се деловна стратегија позната како корпоративно преструктурирање, која им овозможува на фирмите искористување на можностите на пазарот, раст на профитабилноста и резултатите, како и елиминирање на непотребните трошоци. Постојат повеќе дефиниции на преземањата. Спојувањето е процес на обединување на две или повеќе компании со цел формирање нова, помоќна компанија. Спојувањето може да се дефинира како трансакција во која вклучените страни подеднакво ги делат сите ризици и потенцијални придобивки. Многу е тешко да се дефинира разликата помеѓу преземањата и спојувањата, поради тоа што двете активности се фокусираат на слични цели. Сепак, многу автори даваат јасна паралела помеѓу двата концепта. Преземањето претставува целосно преземање на сопственоста и воспоставување на контрола врз управувањето над малата (послаба) компанија од страна на друга помоќна компанија. Општ принцип е дека посилната компанија со преземањето треба да придонесе за раст на богатството на своите акционери. При преземањето, една компанија апсорбира друга компанија, најчесто преку купување на сите или на мнозинскиот пакет акции од компанијата што е цел на преземањето. Притоа, преземената компанија престанува да постои како посебен правен субјект, а компанијата-преземач ги презема средствата, обврските и управувањето над апсорбираната компанија, задржувајќи го своето име. Кај спојувањата, најчесто претходи процес на преговарање меѓу двете компании, учеснички во процесот. Со спојувањето, две компании се здружуваат и натаму функционираат како еден правен ентитет, кој ги заменува посебните компании.
Видови спојувања и преземања
Преземањата може да се класифицираат во три групи: спојување или консолидација, преземање на акции и преземање на средства. Освен овие три групи, се разликуваат три типа на преземања кои се појавуваат во финансиката анализа:
Постојат неколку одбранбени тактики кај обидите за непријателско преземање, а тоа се: Двократна капитализација (dual-class stock recapitalization). Тука е потребно потенцијалната целна фирма да има две класи акции со различни права на глас.
Мотиви за спојувања и преземања
Многубројните истражувања покажуваат дека спојувањата и преземањата се случуваат во бранови, предизвикани од комбинација на економски, регулаторни и технолошки шокови. Економскиот шок доаѓа во форма на економска експанзија, која ги мотивира трговските друштва да се прошират, за да одговорат на брзо растечката агрегатна побарувачка во економијата. Регулаторните шокови може да се појават преку отстрануавње на регулаторните пречки, кои претходно спречувале спојување на фирмите, преминување на државните граници или влегување во други индустрии. Технолошките шокови можат да дојдат во многу форми и да донесат драматични промени во постојните индустрии, дури и да создадат нови.
Методи на финансирање на спојувањата и преземањата
Трансакциите на спојувања и преземања можат да се финансираат на неколку начини: Доколку се набљудуваат двата основни методи на плаќање, се доаѓа до заклучок дека при плаќањето со акции постои ризик од промена на нивната вредност во моментот на заклучување на преземањето, во однос на вредноста при склучување на спогодбата, а од друга страна, пак, со плаќање на готовина не постои ваков проблем. Најчесто, трансакциите на спојувања и консолидации се вршат во акции, додека аквизициите и преземањата се вршат во готовина. Акционерите на целната фирма се заинтересирани за готовинско плаќање при преземањето, особено доколку сметаат дека нивните акции се потценети. Методот на плаќање на една трансакција се мери со готовинскиот показател на трансакцијата. Тој изнесува 100%, доколку целата трансакција е финансирана и платена во готовина, или 0%, доколку преземачот плаќа единствено со своите акции. Готовински показател помеѓу 1% и 99% значи дека преземачот делумно ја платил трансакцијата во готовина, а делумно со своите акции. Tрансакциите на спојувања и преземања платени во готовина создаваат поголемо акционерско богатство споредено со трансакциите платени со акции. Оттука, трансакциите со висок готовински показател создаваат поголема вредност и за целната фирма и за преземачите, додека пак оние со низок готовински показател водат кон негативно превреднување на цените на акциите и на преземачот и на целната фирма. Друг начин на финансирање на трансакциите на спојувања и преземања е откуп со задолжување (LBO, leveraged buy-outs), каде што купувачот користи долг во финансирањето на аквизицијата на одредена фирма. Овој начин се користи при преземање јавни фирми кои стануваат приватни. Впечатливо кај овој тип трансакција е тоа што често се менува структурата на капиталот во однос на таа пред откупот. Откупот со задолжување е процес во кој една фирма презема друга со користење на позајмени средства, додека средствата на двете фирми се користат како обезбедување за кредитот. Во врска со методот на финансирање, често се дискутира дали да се оди на фиксен број на акции или фиксна вредност на акциите. Главната разлика помеѓу трансакциите финансирани со готовина и оние со акции е следната: Кај трансакциите финансирани со готовина, акционерите од фирмата-преземач го поднесуваат целиот ризик дека очекуваната синергија вградена во платената премија нема да се реализира. Кај трансакциите финансирани со акции, тој ризик е поделен со акционерите на целната фирма.
Постојат повеќе фактори дали да се финансира со акции или со готовина: Доколку се финансира со акции, постојат два начина на структурирање на понудата за размена на акции: фиксен број акции или фиксна вредност на акциите. Кај фиксниот број на акции, бројот на акции кој ќе се емитува е одреден, но вредноста на трансакцијата може да биде условена од флуктуирањето на цената на акциите од денот на најава до денот на затворање на трансакцијата, во зависност од движењата на цените на акциите на преземачот. Од друга страна пак, кај фиксната вредност на акциите, преземачот одредува фиксна вредност на акцијата, а со тоа, бројот на издадени акции не е познат сè до денот на заклучување на трансакцијата и тој зависи од моментната цена на акцијата. Кога има размена на акции, се одредува коефициент на замена на акции, кој претставува број на акции на ентитетот на кој се пренесуваат средствата, а кои се нудат за секоја акција на целната фирма. Утврдувањето на коефициентот на замена на акции зависи, од проценетата вредност на целната фирма, врз основа на што преземачот ја утврдува максималната цена која е подготвен да ја понуди, додека целната фирма ја утврдува минималната цена која е подготвена да ја прифати. Проблемот на утврдувањето на коефициентот на замена на акции се решава со помош на: Показателот на размена на акции ја претставува вредноста добиена преку споредба на вредноста на акциите на двете компании вклучени во трансакцијата. Математички, овој показател се добива со следната формула (каде што X и Y се двата ентитета кои се спојуваат):
Показател на размена на акциите = Вредност на акциите на Х / Вредност на акциите на У
Регулација на спојувањата и преземањата
Во ЕУ, спојувањата и преземањата се регулирани со Директивата 2004/25 и Директивата 2005/56.
Во македонското законодавство, спојувањата и преземањата се регулирани со Законот за трговските друштва. Притоа, со дополнувањето на овој закон во 2010 година биле воведени одредби кои се однесуваат на прекуграничното спојување. Така, во членот 537а изречно е наведено дека одредбите од главата 10 ќе се применуваат кога се врши прекугранично спојување на акционерски друштва или на друштва со ограничена одговорност основани во согласност со одредбите на Законот за трговски друштва и запишани во трговскиот регистар (македонски друштва) со друштва во кои одговорноста на содружниците е ограничена на кои се применува право на друга држава членка на Европската Унија и имаат регистрирано седиште, централна управа или главно место на вршење на нивната дејност во држава-членка на Европската унија (друштва од Европската Унија).
Исто така, во главата 10 Законот за трговски друштва предвидува механизми за заштита на вработените, доверителите и малцинските акционери. Имено, водејќи се од Директивата 2005/56 на ЕУ, македонското законодавство предвидело дека органот на управување на македонското друштво кое се спојува прекугранично има обврска до содружниците, доверителите и вработените да ги достави условите на спојувањето и извештајот за прекугранично спојување во кој се образложуваат и оправдуваат правните и економските аспекти на прекуграничното спојување, а истовремено се објаснуваат и последиците и влијанието на тоа спојување врз содружниците, доверителите и вработените.
Возот за Венеција (претстава)
Возот за Венеција (француски: Le train pour Venise ) е комедија од 1937 година на Жорж Бер и Луј Вернеј. Како Фарса, била прикажана како премиера во Театарот Сен-Жорж во Париз со екипа во која биле Вернеј, Хјугет Дуфлос, Андре Алерме и Ролан Армонтел.
Адаптации
Претставата била адаптирана во филмови два пати: францускиот филм „Возот за Венеција“ од 1938 година со голем број на оригиналната глумска екипа и холивудскиот римејк „Мојот живот со Керолин“ од 1941 година со Роналд Колман и Ана Ли во главните улоги, со тоа што сцената е сменета, наместо Париз, настаните се случуваат во Америка.
Деспотова кула
Деспотовата кула или Диздаровата кула е зграда во Белград, Србија, изградена околу 1405 година, кратко откако градот станал главен град на српскиот деспотат под деспотство на Стефан Лазаревиќ.
Денес, кулата е седиште на Астрономското друштво Руѓер Бошковиќ и неговата Национална опсерваторија. Опсерваторијата има два инструмента: рефрактор Zeiss (110 / 2200 мм) и рефлектор Tal 200 K (200 / 2200 мм), и двата се користат главно за ноќни набљудувања. Кулата има и четири панорамски телескопи, кои можат да се користат за набљудување на белградската панорама.
Историја на руската анимација
Историјата на руската анимација ја опфаќа визуелната уметничка форма создадена од руски креатори на анимации. Бидејќи поголемиот дел од руската продукција на анимацијата која била наменета за кино и телевизија била создадена за време на Советскиот Сојуз, таа може до определен степен да се нарекува и историја на советската анимација. И понатаму е неистражена област во филмската теорија и историјата надвор од Русија.
Почетоци
Првиот руски аниматор бил Александар Ширјаев, главен балетан и кореограф на театарот „Мариински“, кој создал голем број пионерски филмови со техниката стоп-анимација и традиционално анимирани филмови во периодот меѓу 1906 и 1909 година. Тој направил импровизирано студио во неговиот стан кадешто внимателно пресоздавал разни балети - изработувал илјадници скици а потоа ги поставувал на сцена користејќи рачно изработени кукли; ги снимал со камера Biokam од 17,5 mm, рамка по рамка. Ширјаев немал преголем интерес за анимацијата како форма на уметност, туку напротив, ја сметал за инструмент за проучување на човековата флексибилност. Неговите филмови биле главно заборавени за време на советскиот период, а се спомнувале само во мемоарите на неговите студенти. Во 1995 година биле повторно откриени од страна на историчарот на балет, Виктор Бочаров, кој ги пронашол архивите на Ширјаев и го снимил документарниот филм „Задоцнета премиера“ во 2003 година кој содржел фрагменти од разни филмови. Сите подоцна биле обновени и дигитализирани со помош на Фестивалот на немиот филм „Порденоне“ и „ Аардман анимации“.
Втората личност што самостојно ја откри анимацијата беше Владислав Старевич. Бидејќи бил обучен биолог, тој започнал да прави анимација со балсамирани инсекти за образовни цели, но наскоро ги открил можностите на овој медиум и подоцна станал еден од неприкосновените господари на техниката за стоп-анимација. Неговите први филмови, снимени во 1910 година, беа филмови со црн хумор за семејниот живот на бубашвабите и беа толку револуционерни што му обезбедија орден од Николај II на Русија. Продуцирал и голем број други популарни анимирани филмови со инсекти во студиото на Александар Канжонков каде што исто така работел и како кинематограф и режисер на акциски филмови, понекогаш комбинирајќи акција со техника на стоп-анимација, како во Ноќта пред Божиќ и Страшна одмазда (двата од 1913 година). Старевич ја напуштил Русија по Октомвриската револуција, а индустријата за анимација со години беше парализирана.
По револуцијата
Во првите години по Болшевичката револуција, советската анимација имаше определени квалитетни дела. Сепак, таа остана неразвиена во споредба со другите области како што се кино, театар, литература и сликарство. Сегодња (Денес, 1923 година) беше пионерско дело, во режија на Дзига Вертов и анимација на Иван Белјаев.
Во 1924 година, Межрабпом-Рус ја објави критикуваната Меѓупланетарна револуција што сатирично ја критикуваше Аелита. Во ова дело се користеше анимација со исечоци од хартија (кои во тоа време се нарекуваа плоснати марионети) заедно со уметничкиот стил на конструктивизмот и беше создавано самостојно од страна на тројца уметници - Николај Ходатаев, Зенон Комисаренко и Јури Меркулов - кој го предводеше првото советско студио за анимација на Техникумот за кинематографија на сите сојузи. Во 1925 година следуваше Кина во пламен, поддржано од владата и создадено од истиот тим заедно со Иван Иванов-Вано, Владимир Сутеев и сестрите Брумберг. Со 1000 метри филм и 14 слики во секунда и траење од повеќе од 50 минути, овој филм стана првиот советски анимиран игран филм и еден од првите во светот.
Истовремено, аниматорот Александр Бушкин и режисерот Дзига Вертов продуцираа голем број на агитпроп (пропагандни) анимирани кусометражни филмови, филмови и скици со анимирани секвенци со исечоци од хартија за Совкино како што се Советски играчки, Хуморески и епизоди од Кино-Правда. Беа направени како политички карикатурни цртани филмови во кои сатирично се критикуваше буржоазијата, црквата и западните земји, а кои беа цртани и анимирани со скици.
Кон крајот на 1920-те, индустријата започна да се оддалечува од агитирањето. Во 1927 година, Меркулов, Иванов-Вано и Даниил Черкес го режираа првиот советски цртан филм наменет за деца - Сенка - Африканецот направен според бајката во стихови од Корнеј Чуковски. Филмот беше создаден во Межрабпом-Рус, и во него се направи комбинација од традиционална анимација и неколку сцени со акција. Истата година, Иванов-Вано и Черкес работеа на филмот Лизгалиште, уште еден кусометражен цртан филм со карактеристичен уметнички стил (бели линии на црна позадина). Сценариото и режијата се на Јуриј Желјабужски и Николај Бартрам, основач на московскиот Музеј за играчки, кои исто така ги продуцираа Авантурите на Болвашка во кои се комбинира акција и стоп-анимација, а приказната раскажува за едно дрвено момче, слично на Пинокио. Идејата од овој филм доби свое продолжение - Авантурите на Братишкин, првата советска анимирана серија која се емитуваше од 1928 до 1931 година. Ја создаваа Јури Меркулов и Александар Птушко во Мосфилм.
Во 1928 година, Николај Ходатаев, неговата сестра Олга Ходатаева и сестрите Брумберг продуцираа рачно цртан кусометражен филм Момчето Самојед, стилизиран како традиционална уметност на Ненците со драматичен наратив и примена на иновативна техника на печатење на тенок целулоид. Филмот Авантурите на малиот Кинез, направен истата година и во траење од 24 минути и со стоп-анимација, во режија на Марија Бендерскаја, може да се смета за враќање кон традициите на Ладислас Старевич.
Филмот Пошта на Михаил Цехановски (1929, анимација со исечоци/традиционална анимација) претставуваше враќање кон традициите на конструктивизмот и голем чекор напред: беше успешно извезен во странство и широко се прикажуваше во целиот свет, а во СССР ја смени перцепцијата за анимацијата како форма на уметност. Исто така, овој филм беше првиот советски анимиран филм во боја и еден од првите со доби музички рејтинг и нарација од Данил Кармс. Михаил и неговата сопруга Вера Цехановскаја водеа студио за анимација во Ленфилм каде беа создадени голем број карактеристични рачно нацртани филмови со стоп-анимација во текот на 1930-те, вклучувајќи го филмот Джабжа (1938) од Мстислав Пашченко, кој доби многу пофалби. Тимот активно користеше боја со примена на оригиналниот процес на пренесување на бои измислен од Ленфилм, сличен на Техниколор.
Во 1935 година, Александар Птушко го режираше Новиот Гуливер, еден од првите долгометражни анимирани филмови во светот, направен со комбинација од стоп-анимација со жив глумец (15-годишно момче). Во филмот беа прикажани од 1.500 до 3.000 различни кукли со подвижни глави и различни изрази на лицето, а се применија и различни техники со камера и технички трикови.
Меѓународниот успех на филмот му овозможил на Птушко да отвори свој „оддел за 3Д анимација“ во „ Мосфилм“, што беше и училиште за аниматори-почетници. За четири години тие создадоа десетина краткометражни филмови со стоп-анимација; а повеќето од нив, како што се Лисицата и волкот (1936), беа направени според рускиот фолклор, традиционалната уметност (со вклучување на уметници од Палех ) и можеа да се гледаат во боја благодарение на новоизмислениот процес за филмови во три бои на Павел Мершин. Во 1939 година, Птушко режираше уште еден филм - Златниот клуч заснован на популарната советска бајка; тука исто така се направи комбинација од техниката за стоп-анимација и акција во живо, но во помала мера.
Сојузмултфилм, 1936–1960
Во 1933 година, Виктор Смирнов, кој ја водеше корпорацијата Амкино, компанија со седиште во Њујорк и одговорна за дистрибуција на советските филмови во Северна Америка, доби задача да ги проучува процесите на анимација на Дизни и Флејшер студио. Следната година се врати во Москва и основаше Работилница за експериментална анимација во рамките на Главната дирекција на фото-кинематографската индустрија каде што тој, Алексеј Радаков, Владимир Сутеев и Петар Носов започнаа „да го развиваат стилот на Дизни“. Во 1935 година, Волт Дизни испрати филмска ролна со краткометражните цртани филмови Трите мали прасиња и Мики Маус до Московскиот филмски фестивал кои оставија силен впечаток кај советските аниматори и службените лица.
На 10 јуни 1936 година, студиото Сојуздетмултфилм беше создадено во Москва од малите и релативно самостојни одделенија за филмови на студијата Мосфилм, Совкино, Межрабпомфилм и Смирнов. За една година беше преименуван во Сојузмултфилм. Управата на студиото организираше тримесечни курсеви за преквалификација каде аниматорите учеа сè, од цртање и режирање филмови до основите на музиката и глумата. Во период од четири години, дел од водечките аниматори се фокусираа на создавање на краткометражни цртани филмови во стилот на Дизни, исклучиво со користење на цел (целулоид) техника со фолија. Од 1937 година, тие исто така произведуваа филмови во боја користејќи го процесот за трибојни филмови на Павел Мершин.
Во 1938 година, тимот ја усоврши и техниката ротоскопирање, или Еклер како што е позната во Русија од 1920 година (по видео-проекторот Еклер). Сите не беа задоволни со избраната техника, па до 1939 година многумина развија свои стилови. Иван Иванов-Вано го режираше Мојдодир според бајката во стихови што тој лично сметаше дека е важен чекор подалеку од Дизни. Сутеев и Ламис Бредис претставија карактеристична адаптација на Чичко Стјопа, додека Леонид Амалрик и Владимир Полковников ги претворија приказните за Доктор Ајболит (Доктор Офболи) во мини-серија која се емитираше од 1939 до 1946 година и го дефинираше „советскиот стил“ на анимација. Истовремено, Александар Иванов и Дмитри Бабиченко направија радикална промена кон агитпропот (агитација и пропаганда) и социјалистичкиот реализам со филмовите како што се Дедо Иван и Воени хроники.
Веднаш потоа Лев Кулешов, тогашен професор на ВГИК, му предложи на Иванов-Вано да отвори и да раководи работилница во рамките на Факултетот за уметност, која стана првата официјална руска работилница каде студентите ја изучуваа уметноста на анимацијата. Меѓу првите студенти на Иванов беа Лев Милчин, Евгениј Мигунов и Анатоли Сазонов.
Со почетокот на Големата татковинска војна, студиото беше евакуирано во Самарканд заедно со некои клучни аниматори кои продолжија да им предаваат на студентите и да продуцираат филмови, вклучително и антифашистичка пропаганда. Во 1943 година, тие се вратија во Москва и издадоа неколку филмови за деца како што се „Приказната за царот Салтан“ (1943) од сестрите Брумберг и Зимска приказна (1945) од Иванов-Вано - последниот филм во кој се користеше трибојниот процес на снимање пред преминот во Агфаколор. До тоа време студиото Птушко во Мосфилм веќе беше затворено, студиото Цекановски  во Ленфилм - беше уништено од бомба, поради што Сојузмултифилм стана монопол за анимација во Русија.
Дури и по војната, неговите ресурси беа многу ограничени. 19 аниматори од релативно малиот тим на Сојузмултфилм беа убиени во акција. Цела генерација аниматори од Лениград или исчезнаа на фронтовите или загинаа за време на опсадата на Ленинград. Другите се вратија како воени инвалиди, како Борис Дјожкин и Александар Винокуров (двајцата ги загубија левите очи), Борис Бутаков кој доби куршум во главата и Владимир Дегтјарјов кој ја изгуби десната рака и научи да работи како левак. Еден од главните режисери, Владимир Сутеев, ја напушти индустријата по враќањето поради лични причини.
Останатите интензивно работеа на подготовка на нови аниматори; помеѓу 1945 и 1948 година, четири групи студенти дипломирале на ВГИК. Тие, исто така, продолжија да создаваат краткометражни и долгометражни филмови кои им донесоа меѓународно признание, како што се „Изгубеното писмо“ (1945) и „Грбавиот коњ“ (1947) кои Волт Дизни ги користеше како алатка за учење на неговите уметници. За кратката комедија од 1948 година, „Шампион“, имаше обвинувања за "формализам" и "антропоморфизам", по кампањата против Дизни по Студената војна. Според сеќавањата на уметничкиот директор Евгениј Мигунов, тој правеше колку што е можно пореалистички позадини за својот следен филм и одеднаш стана „златниот стандард“ за следните десет години. Иронично, тој подоцна ќе стане еден од водечките иноватори.
Од 1950 до 1960 година, огромното мнозинство на анимирани филмови претставуваа адаптации од бајки под влијание на делата на Виктор Васнецов, Иван Билибин, Михаил Врубељ, Палех и минијатурите на Федоскино и други национални стилови. Се користеше начинот на продукција на Дизни. Еклер ( ротоскопот) исто така стана популарен. Според извештајот од Иван Иванов-Вано од 1951 година, станува збор за привремена мерка што служела како алатка за поучување на аниматорите-почетници. Вклучени беа голем број главни глумци, како што е Михаил Астангов, кој се појави како ѕверот во „Скарлетниот цвет“ (1952).
Некои режисери прекумерно ја користеа оваа метода, други ја мешаа со рачната анимација како во Кралицата на снегот (1957) на Лев Атаманов, што веројатно е најпознатото дело од тоа време. Многумина се фокусираа на уметност со животни со малку или без употреба на ротоскопирање. Сето ова овозможи годишно објавување на истакнати долгометражни филмови со високи продукциски вредности како што се „Ноќта пред Божиќ“ (1951), „Снежната девојка (Снегурочка)“ (1952), „Маѓепсаното момче“ и „Принцезата жаба“ (1954), „Дванаесет месеци“ (1956) и Авантурите на Буратино (1959).
Одмрзнувањето на Хрушчов
Првите промени се случија во 1953 година кога во Сојузмултфилм повторно се отвори оддел за марионети. Во 1954 година, Евгениј Мигунов заедно со инженерот Семјон Етлис го произведоа првиот советски филм со техниката стоп-анимација од времето на Александар Птушко: Карандаш и Клиакса, за авантурите на рускиот кловн Карандаш и неговото куче. Според Мигунов, тие морале да го преобмислат целиот процес на производство. Организираа техничка база, конструираа и патентираа уред за статичко снимање со хоризонтално движечка камера и кукли кои се прикачуваат. Исто така, за прв пат користеа кукли со подвижни зглобови и латекс за правење на лицата на куклите.
По нив следеше Владимир Дегтјарјов, кој продуцираше голем број филмови како што се Омилената убавица (1958) и Кој кажа „мјау“? (1962), Роман Качанов и Анатоли Каранович, кои го режираа наградуваниот филм Облак во љубовта (1959) во кој се комбинираше техника стоп-анимација, традиционална анимација и анимација со исечоци, Вадим Курчевски и Николај Серебрјаков чиј стил се одликуваше со широка естетска потрага по „комбинација на реализам и барок“. Сергеј Образцов и неговиот тим, исто така, продуцираа голем број филмови во кои користеа рачни кукли.
Во 1957 година Мигунов го режираше Познати слики кој се базираше на скиците на стенд-ап комичарот Аркадиј Раикин, кој исто така се појави во кусометражниот филм. Овој филм беше посебен поради неговиот радикален стил на карикатури од списанија, бидејќи сатирата на Раикин не одговараше на „реалистичката“ уметничка насока. За кратко време другите аниматори започнаа да се откажуваат од овој стил. Во 1958 година, Александра Снежко-Блотскаја направи адаптација на Приказната за Малчиш-Кибалчиш Аркадиј Гајдар, со инспирација од РОСТА постерите, додека Борис Степантсев и Евгени Рајковски го режираа постмодерниот Петја и малата црвенкапа, кој беше близок со стилот на Текс Ејвори.
Во периодот 1960-1962, на екраните се појави една цела линија на "формалистички" филмови, како што се Јас го нацртав малиот човек кој го направија сестрите Брумберг, Клуч на Лев Атаманов, Чиполино од Борис Дјожкин и Дивите лебеди од Михаил и Вера Цекановски - првиот советски филм за широки екрани во кој беше претставен готски уметнички стил. Иванов-Вано, исто така, отвори нови области со неговиот Летечки пролетер (1962), првиот филм за широки екрани снимен со техниката стоп-анимација, а направен според песните и уметноста на Владимир Мајаковски, во кој се користеа хартиени кукли со плиток (бар)релјеф. Истата година, Фјодор Хитрук дебитираше како режисер во примитивистичкиот краткометражен филм Приказната за злосторството, во кој се раскажуваше современа приказна и кој доби меѓународна пофалба.
Сојузмултфилм, 1964–1991 година
Во текот на следните години, голем број аниматори го напуштија подвижниот метод на продукција и создадоа свои карактеристични стилови и пристапи. Бројот на наслови се зголеми кон средината на 1960 година во 1970-тите и 1980-тите, до педесет наслови годишно. Мини-сериите и антологиите станаа вообичаени, а бројот на играни филмови значително се намали.
Режисерот Борис Степанцев беше познат по тоа што многу експериментираше. Меѓу неговите филмови е и уште една постмодерна комедија Вовка во далечното кралство (1965), анимација со боја на стакло, Песна на соколот (1967), особено популарната дилогија Карлсон на покривот (1968–1970) во која се искористи ксерографијата (електрографија) и адаптацијата на Оревокршачка (1973) во која познатата приказна беше претставена без да се изговори збор.
Некои патријарси исто така се приклучија на новиот бран. Иванов-Вано беше назначен за уметнички директор на одделот за марионети каде што направи голем број филмови со техниката за стоп-анимација и со исечоци, а кои беа инспирирани од руската народна уметност, како Левак (1964), во кој се користеше графиката лубок, Оди таму, не знам каде (1966) во кој се користат елементи на рајок и скоморох, Годишните времиња (1969) според делото на Чајковски, претставени како комбинација на играчки и чипка на Димково, и наградуваната Битка кај Керженец“ (1971), во која беа оживеани фрески и икони.
Уште еден доста почитуван олдтајмер, Борис Дјожкин, направи популарна серија од кратки комедии за два тима кои се натпреваруваат во различни спортски дисциплини како фудбал, хокеј, скијање, бокс и сл. Серијата се емитуваше од 1963 до 1981 година и беше позната по брзиот слапстик-хумор синхронизиран со музика.
Роман Качанов сними бројни филмови за деца. Започна со куклена анимација како што е Малата жаба го бара својот татко, Ракавицата и, најпознатиот, серијата Чебурашка што ја претвори Чебурашка во еден од славните ликови на Сојузмултфилм. Во неговите доцни години тој се префрли на традиционална анимација со долгометражниот научно-фантастичен филм Мистеријата на третата планета“(1981).
Растечката популарност на индустријата почна да привлекува луѓе од други области. Василиј Ливанов, првично глумец, заврши курсеви за анимација и режираше неколку експериментални филмови. Сепак, неговиот најголем успех беше Градските музиканти (1969), анимиран музички филм, под силно влијание на културите на рокенролот и хипи културата. Првиот дел го режираше Инеса Ковалевскаја, која исто така ја напушти својата позиција во Госкино за да работи на анимирани мјузикли. Откако го напушти проектот, Ливанов сам го режираше продолжението на филмот. Трите главни ликови беа со нарација на водечкиот советски поп-пејач Муслим Магомајев.
Во 1969 година се роди најпопуларната руска анимирана серија Ну, погоди! во режија на Вјачеслав Котијочкин. Овие навидум едноставни минијатури за волкот кој брка зајак низ светот на советските цртани филмови, својата голема популарност ја должат на квалитетната анимација, разновидните музички нумери и лукавиот подтекст вграден во нивните делови. Оригиналната серија се емитуваше од 1969 до 1993 година. Во средината на 2000-те имаше неуспешен обид за рестартирање на серијата.
Исто така, во 1969 година, анимираната антологиска серија Весела вртелешка на Анатолиј Петров и Галина Баринова беше создадена и истата долго се емитуваше. Секоја епизода комбинираше неколку кратки експериментални филмови од режисерите-почетици како што се Леонид Носирев, Валери Угаров, Едуард Назаров, Генадиј Соколски, Гари Бардин и Александар Давидов.
Повеќето од нив подоцна добија признанија, додека работена на сопствените уникатни ниши. Анатолиј Петров прикажа екстремен реализам (близок до фотореализмот) без ротоскопирање, фотографија или каква било „измама“. Неговиот стил беше познат како „фотографија“ или „графичко сликарство“; долги години го развиваше таканаречениот ефект на сликарската техника подвижна лазура во 3Д средина користејќи традиционални материјали за анимација. Конечниот резултат беше блиску до напредниот CGI долго време пред истиот да биде измислен. Меѓу неговите најдобри дела беа Полигон (1977) и неколку филмови засновани на старогрчката митологија.
Генадиј Соколски се фокусираше на еколошки филмови со привлечни ликови и амбиентални музички нумери: Сребрното копито (1977) и Авантурите на пингвинот Лоло (1986), заеднички советско-јапонски филм во заедничка режија со Кенџи Јошида. Леонид Носирев го истражувал рускиот северен фолклор со голем број етнографски филмови засновани на приказните на Борис Шергин, Степан Писахов и Јуриј Ковал. Во 1987 година, седум од нив беа комбинирани во играниот филм Смеата и тагата на Белото море.
Еден од најпознатите руски аниматори е Јуриј Норштејн. Неговите филмови Еже во маглата (1975) и Приказна на приказните (1979) освоија бројни награди на меѓународни фестивали. Приказна на приказните беше прогласен за најдобар анимиран филм на сите времиња на Фестивалот на олимписките уметности во 1984 година во Лос Анџелес и на Анимафест Загреб во 2002 година. Од почетокот на перестројката, Норштејн работи на анимираниот филм Шинел палто.
Владимир Тарасов беше редок советски режисер кој се посвети на жанрот научна фантастика. Од неговите дела, најистакнати беа: Контакт“ (1978) под влијание на Жолта подморница, Стрелиште (1979 година), Договор“ (1985 година) и „Поминување“ (1988 година).
Станислав Соколов ја унапреди техниката стоп-анимација. Неговиот пристап, кој се одликува со сложени анимациски структури и повеќекратни специјални ефекти, може да се забележи во наградуваниот Црно-бел филм (1984) или Големиот подземен бал (1987). Во подоцнежните години беа произведени малку анимирани филмови поради недостатокот од финансирање од владата. Гари Бардин, кој специјализирал за филмови со техниката стоп-анимација направени со употреба на кибрит, јажиња и жица, бил еден од ретките режисери кои успеале да се справат со политичките промени. Неговиот филм Сивиот волк и Црвенкапа (1991) беше полн со алузии на претстојниот крај на СССР.
Други советски студија
Во 1968 година, група математичари предводени од Николај Константинов ја емитуваа не-наративната анимација Маче во траење од 1,5 минута, што претставуваше еден од најраните примери за компјутерска и процедурална анимација во историјата, а која беше програмирана на БЕСМ-4. Движењата и мимиките на мачката беа моделирани со помош на системот за диференцијална равенка од втор ред. Тоа беше исто така еден од првите обиди да се обезбеди дигитално движење на животните. Програмиран на Државниот педагошки универзитет во Москва, Маче беше снимен во филм и прикажан на Московскиот државен универзитет. Подоцна им беше прикажан на учениците на натпревари по математика и се користеше за образовни цели во училиштата.
Од 1970 година па натаму, се појавија нови студија низ РСФСР, од кои најпознато беше одделението Мултитефилм на Студио Екран (Москва), кое се фокусираше на нискобуџетна телевизиска анимација. Познато беше по неколку популарни ТВ серии како што е Мачорот Леополд (1975–1987), Истрагата на Колобки (1986–1987) и Авантурите на прасето Фунтик (1986–1988). Владимир Самсонов повторно ја откри анимацијата на стакло со филмовите како што се Чуда (1980), Огромното небо (1982) и Жар-птица (1984), додека Александар Татарски беше пионер во анимацијата со глина со филмовите Чавката од пластелин (1981), Паѓаше минатогодишниот снег (1983) и воведната шпица за Добра ноќ, малечки!. Тој и неговите студенти испробуваа и примена на целосна анимација (летачка камера со ликови и позадини што истовремено се движат).
Мултелефилм служеше како база за Пилот, првото приватно советско студио за анимација основано од Александар Татарски и Игор Ковалиов во 1988 година. Нивната цел беше авторска и комерцијална анимација, произведувајќи апсурдни филмови со тематика за возрасни. За неколку години, половина од тимот ја напушти Русија за да работи за Класки Чупо каде создаваа популарни анимирани серии како што се Ругратс и Ааах! ! ! Вистински чудовишта.
Во 1989 година, други независни студија, Божиќни филмови, беа основани од ветераните на Сојузмултфилм, кои се фокусираа на меѓународна копродукција.Се прослави во текот на подоцнежните години со руско-британскиот серијал Шекспир: Анимирани приказни (1992–1994) кој доби неколку награди Еми за ударни термини.
Руската анимација денес
По распадот на Советскиот Сојуз, ситуацијата за руските аниматори драматично се промени. Поради новото раководство и недостатокот од државно финансирање, многумина го напуштија Сојузмултфилм, кој потоа стана претпријатие под наем. Во 1993 година, Јуриј Норштејн, Фјодор Хитрук, Андреј Хржановски и Едуард Назаров го основаа студиото SHAR наменето за обука на аниматори и производство на филмови. Гари Бардин исто така го основаше студиото за анимација Стајер каде што продолжил да режира анимирани филмови со техниките стоп-анимација и глина (пластелин). Другите се придружија на студијата Пилот, Божиќни филмови, Анимација меџик и слични компании кои работеа на реклами и порачани дела за големи студија од западните земји.
Во 1992 година, Филмови од Јове, американска компанија предводена од Олег Видов и неговата сопруга Џоан Борстен, потпишаа деветгодишен договор со новиот директор на Сојузмултфилм, Станислав Рожков, со кој добија ексклузивни права за дистрибуција и уредување за најголемиот дел од колекцијата на студиото. Тие требаше да ги делат приходите, но само откако ќе им бидат исплатени трошоците. Како резултат, аниматорите не добија ништо за нивните минати дела. Во 1993 година, се избра нов директор, „матниот“ стопанственик Сергеј Скулиабин, кој вети дека ќе го претвори студиото во акционерско друштво. Наместо тоа, тој потпиша нов договор со Видов, и го продолжи од девет на дваесет години и врати голем број непрофитабилни филмови. Неговиот план беше да ги продаде ексклузивните права за сите минати и идни филмови на неговата лажна корпорација и да го банкротира студиото.
Кога аниматорите сфатија што се случува, успеаја да го тргнат од позицијата со помош на Сојузот на кинематографи и Госкино, иако Министерството за државна сопственост одби да помогне и да го врати државниот статус на студиото. Скулиабин, исто така, одби да го напушти директорското столче сè до 30 јуни 1999 година кога Сергеј Степашин конечно ја потпиша долгоочекуваната наредба со која Сојузмултфилм се претвори во унитарно претпријатие. Во тоа време продукцијата беше целосно запрена. Во 2001 година, Врховниот арбитражен суд на Русија ги врати правата на целата колекција на „Сојузмултфилм“, што резултираше во правна битка со „Филмови на Јове“. Дури во 2007 година, Видов и Борстен се согласија да ја продадат колекцијата на рускиот деловен магнат Алишер Усманов кој ја донираше на државниот детски канал Бибигон. Отприлика во исто време и студиото повторно оживеа.