cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гослар
Географија
Гослар се наоѓа северозападните падини на планинскиот масив Харц, околу 40 километри јужно од Брауншвајг и околу 70 километри југоисточно од покраинскиот главен град Хановер. Врвот Шалке е највисоката точка во рамките на градот со 762 метри. Најниската точка е 175 метри близу реката Окер. Географски, Гослар ја создава границата помеѓу Хилдесхајм Берде, која е дел од Северногерманската Низина и масивот Харц, кој е највисока најсеверна планина на Средногерманските планини. Хилдесхајм Берде се одликува со низина со богата почва — користена за земјоделство, најчесто за одгледување шеќерна репа — испреплетена со неколку ридови, познати како Хилдесхајмска шума и Залцгитерски ридови. На североисток се протега шумата Харли до реката Окер, на исток се граничи со сојузната покраина Саксонија-Анхалт.
Веднаш на југ, планинскиот масив Харц се издига над стариот град на височина од 636 метри со врвот Рамелсберг. Големи шумски подрачја преовладуваат во околината. Поголема река која поминува низ градот е Окер со нејзините притоки Гозе/Абцухт и Радау. Реката Гозе извира околу 9 километри југозападно од Гослар кај Ауерхан (638 м.) источно од врвот Боксберг. На северните падини на Херцберг (632 м.) се влева и потокот Абцухт, пред заедно да се влијат во Окер. Потоците Дерпке и Гелмке исто така течат од Харц на југ во Гослар, при што се влеваат во Абцухт.
Соседни општини
Општини со кои се граничи градот Гослар (од север надесно): Либенбург, Шладен-Верла (округ Волфенбител), Остервик (округ Харц, Саксонија-Анхалт), Бад Харцбург, Клаустал-Целерфелд и Лангелсхајм.
Градски единици
Градот се состои од 18 окрузи (Stadtteile):
Историја
Гослар има богата културна, политичка и индустриска историја.
Царот Хајнрих I го основал градот во век по откривањето на рудните богатства на сребро на Рамелсберг. Богатството добиено од среброто му го донело статусот на слободен царски град, кој го означувал посебниот интерес во рамките на Светото Римско Царство.
Средновековната Царска палата (Kaiserpfalz Goslar) била изградена во век и станал летна резиденција на царевите, особено на Хајнрих III, кој ја посетувал својата омилена палата по дваесет пати годишни. Срцето на Хајнрих е закопано во Гослар, додека неговото тело останало во семејната гробница во Шпајерската катедрала.
Во зимата 1798 година, најстудената во тој век, младиот англиски поет Вилијам Вордсворт останал во Гослар. Да ја разбие носталгијата започнал да пишува неколку стихови за неговото детство, што подоцна се претворило во ремек-дело кое било објавено во тринаесет изданија по неговата смрт како „The Prelude“.
Средновековната Госларска катедрала била изградена во исто време како и средновековната Царска палата, но единствено останал тремот; самата катедрала била срушена во 1820 година. Други знаменитости се Градското собрание ( век) и блиските Рамелсбершки рудници, каде се наоѓа и рударски музеј.
Во текот на Студената војна, Гослар бил голем гарнизонски град за војската на Западна Германија и граничната полиција. По падот на Берлинскиот ѕид, касарните биле затворени, што му задало голем економски удар на градот.
Демографија
(податоците се од 31 декември секоја година)
Збратимени градови
Гослар е збратимен со следниве градови:
Театар
Театарот „Одеон“ е главното театарско место во градот. Неодамна бил обновен. Домаќин е на неколку посетувачки театри и музички групи.
Алтернативниот театар „Kulturkraftwerk“ е сместен во напуштена електрична станица. Предводен е од доброволци и создава современ театар, комедиција и е домаќин на многубројни алтернативни културни настани. Тука спаѓаат Културните денови на Гослар, кои се одржуваат во средината на јуни.
Спорт
Најстариот и најтрадиционален спортски клуб е MTV Goslar (основан во 1849 г.). Негови главни објекти, фудбалскиот терен и гимназијата се сместени во Голдене Ауе.
Фудбалскиот дел ФК Гослар 08 играл во четвртата регионална лига Север во 2009-10 по победата во покраинската лига на Долна Саксонија.
Прослави и настани
Во 2006 година, Гослар бил домаќин на основање на германската царска династија Салиер, кое било пред еден милениум.
Стопанство и инфраструктура
Градското средиште на Гослар служи како регионално трговско место на целата област.
Туристичкиот сектор е растечки во Гослар. Неколку хотели и хостели се сместени во центарот на градот или во негова близина. Воедно, градот има одморалишта за постари лица и постојат многу старечки домови во градот.
Гослар станал конференциски центар, пред сè со хотелите „Ахтерман“ и „Кајзерворт“.
Најголеми работодавци се Штарк (хемиско претпријатие), туризмот и граѓанскиот сектор. Многу жители од Гослар работат во Залцгитер.
Сообраќај
Гослар има одлични патни врски, како и железнички врски кои го поврзуваат со главните европски центри. Гослар служи како главен сообраќаен јазол за областа Горен Харц.
Гослар е опслужуван од Германските железници преку линиите Хановер-Гослар-Хале (Саксонија-Анхалт) како и Брауншвајг-Гослар-Крајензен. Главната железничка станица е во близина на средиштето на градот.
На железничката станица се наоѓа и главна автобуска станица со автобуси до различни места во планините Харц.
Медиуми
Регионалниот весник е Goslarsche Zeitung, кој има 90.000 читатели. Списанието General-Anzeiger поседувано од издавачката куќа „Хајнрих Бауер“ има уредништво во Гослар. Покрај овие два, постојат уште две списанија.
Radio Okerwelle GoslarRadio е регионално приватно радио засновано во Брауншвајг, кое емитува современа музика, информации и вести на германски јазик во пошироката област.
Црква „Св. Петка“ - Војшанци
Света Петка — главна селска црква во неготинското село Војшанци, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
Историја
Црквата е изградена и осветена во 1984 година.
Карл Хајнрих Граун
Карл Хајнрих Граун (Carl Heinrich Graun; – ) — германски композитор и тенор. Заедно со Јохан Адолф Хасе се сметаат за најважните германски композитори на италијански опери во своето време.
Животопис
Граун е роден во Варенбрик, тогаш во Маркгрофовијата Бранденбург. Во 1714 г. по примерот на брат му Јохан Готлиб Граун се запишал на училиштето при црквата „Св. Крст“ (Кројцкирхе) во Дрезден и пеел во тамошниот хор и хорот на Дрезденската опера. Учел пеење кај Кристијан Пецолд, а композиторската наобразба ја стекнал кај Јохан Кристоф Шмит. Во 1724 г. се преселил во Брауншвајг, каде пееел во операта и искомпонирал шест оперски дела за таа установа. Во 1735 г. се преселил во Рајнсберг во Бранденбург, откако ја искомпонирал операта „Огледало на верноста“ (Lo specchio della fedeltà) по повод венчавката на тогашниот престолонаследник Фридрих (подоцна крал Фридрих Велики) и Елизабета Кристина во дворецот Залцдалум во 1733 г. Работел како капелмајстор на Фридрих Велики во Берлин од неговото доаѓање на престолот во 1740 г., па сè до крајот Грауновиот живот.
Искомпонирал поголем број опери. Неговата „Цезар и Клеопатра“ (Cesare e Cleopatra) била изведена на самото отворање на Берлинската државна опера во 1742 г. Операта „Монтезума“ (Montezuma, 1755) ја искомпонирал по либрето на кралот Фридрих. Неговите дела денес ретко се изведуваат, иако неговата страсна кантата „Смртта на Исус“ (1755) мошне често се изведувала во Германија по неговата смрт. Меѓу останатите Граунови дела се концертите и трио-сонатите. Бил познат по особената дарба за ускладување на текстот со музиката, веројатно поради тоа што бил пејач.
Граун се оженил двапати. Од првиот брак имал ќерка која станала певица, а од вториот брак имал четири сина. Неговиот пра-пра-пра-правнук Владимир Набоков се истакнал како еден од најпознатите романописци на XX век.
Зале-Орла
Зале-Орла (Saale-Orla) — округ во источниот дел на сојузната покраина Тирингија, Германија. Соседни окрузи се (од север надесно) окрузите Зале-Холцланд, Грајц, Фогтланд во Саксонија, баварските окрузи Хоф и Кронах и округот Залфелд-Рудолштат.
Географија
Главни реки во округот се Зале и Орла, од кои е изведено името на округот. Највисока точка во округот со 732,9 метри надморска височина е Зиглицберг (близу Лобенштајн), додека најниската до 180 метри е близу Шимерсбург, Лангенорла. Округот е планински, сместен на Тириншките Шкрилни Планини. Браните на Зале го создаваат најголемиот систем на вештачки езера во Германија.
Втора крстоносна војна
Во XII век почнува обединувањето на муслиманските кнежевства па како резултат на тоа крстоносците започнуваат да ги губат своите владеења. Во 1144 владетелот на Мосул ја освојува од нив Едеса. Во одговор на ова е организиран вториот крстоносен поход (1147-1149). Како негов главен инспиратор истапува еден од најреакционерските дејци на католицизмот во тоа време - опатот Бернар Клервоски. На чело на походот застануваат францускиот крал Луј VII и германскиот крал Конрад III. Вториот крстоносен поход доживува потполн неуспех. Кон крајот на 1147 година германските крстоносци се разбиени до колена од Селџуците во Мала Азија. Француските крстоносци што пристигнале малку подоцна и на кои им се придржуваат остатоците од германската војска без успех се обидуваат да го освојат Дамаск. Не постигувајќи ништо крстоносците неславно се враќаат во Европа.
Кон средината на XII век меѓу западноевропските држави што се стремат да ја зацврстат својата доминација на Средоземното Море, а исто така помеѓу овие држави и Византија почнуваат да се појавуваат сериозни противречности. Ова ги осудува на неуспех новите крстоносни зафати.
Пелопонез
Пелопонез (грчки: Πελοπόννησος) — голем полуостров и регион во Јужна Грција, и го формира делот на државата јужно од Коринтскиот Залив. Делови од него припаѓаат на три периферии; поголемиот дел од полуостровот припаѓа на периферијата Пелопонез, а мал дел на Западна Грција и Атика.
Географија
Полуостровот има површина од 21.549 км2 и е најјужниот дел од грчкото копно. Со прокопувањето на Коринтскиот Канал во 1893, Пелопонез всушност во целост бил издвоен од копното, и може да се смета за остров. Тој има две врски со копното, една преку вливот на Коринт, и една преку мостот Рио-Андирио, изграден во 2004.
Внатрешноста на полуостровот е планинска. Две групи на острови лежат во близина на крајбрежјето: Арго-Саронските Острови на исток и Јонските Острови на запад.
Нисграу
Нисграу (Niesgrau; Nisgrå) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016 – коњ со рачки за мажи
Гимнастичкото натпреварување во коњ со рачки за мажи на Летните олимписки игри 2016 било одржано во ХСБЦ арената на 14 август 2016 година.
Златниот медал го освоил Макс Витлок од Обединетото Кралство.
Квалификации
Гимнастичарите кои ќе се пласираат во најдобрите осум во квалификациите изборуваат место во финалето.
Во случаите кога во најдобрите осум има повеќе од два гимнастичари од една земја, последно пласираните меѓу нив не се квалифкуваат во финалето. Наместо нив, се квалификуваат следните најдобри гимнастичари.
Џозеф Стиглиц
Академска кариера
Џозеф Стиглиц од 1960 до 1963 година студира на Амхерст Колеџ, а во четврта година се префрла на Масачусетскиот институт за технологија. Во 1967 година се стекнува со докторат на истата институција, а од 70-тите предава на Јеил, Станфорд, Оксфорд и Принстон. Денес Стиглиц е професор на Универзитетот Колумбија.
Во Клинтоновата администрација и Светската банка
За време на Клинтоновата администрација, во периодот од 1995 до 1997 Стиглиц е претседател на Советот на економските советници на Претседателот, за потоа од 1997 до 2000 година да работи во Светската банка како виш потпретседател и главен економист.
Во времето кога веќе јасно почнуваат да се покажуваат негативните последици од политиката што ја спроведуваат ММФ и Светската банка кон неразвиените земји, Стиглиц почнува да станува сè покритичен кон таквата политика. Американската влада, а во прв ред секретарот за финансии Лоренс Самерс, реагираат до претседателот на Светската банка Џејмс Волфенсон да биде повлечен Стиглиц.
Во тој период, во април 2000 година, во една своја статија за „Њу рипаблик“, Стиглиц ќе напише:
Оваа статија беше објавена само една недела пред годишниот состанок на Светската банка и ММФ и предизвика силни реакции. Волфенсон, кој му даваше одредена заштита и поддршка на Стиглиц, под засилениот притисок од американската влада и грижејќи се за својот реизбор на чело на Светската банка, му дава отказ на Стиглиц.
Отворен критичар на глобализацијата
Во 2002 година ја пишува својата книга „Глобализацијата и незадоволството од неа“, во која тврди дека ММФ ги става интересите на „својот најголем акционер“, САД, над интересите на посиромашните земји за кои е основан да им служи. При тоа, Стиглиц наведува причини зошто глобализацијата го предизвикува незадоволството кај нејзините противници, во прв ред при случувањата во Сиетл 1999 година и во Џенова во 2001 година. Оваа книга многу брзо стана бестселер и е преведена на повеќе од 30 светски јазици, вклучително и на македонски.
Продолжувајќи со својот критичен однос кон глобализацијата во 2003 година ја објавува „Бурните 90-ти“, во 2004 година - „Новата парадигма за монетарната економија“, а во 2005 година - „Праведна трговија за сите“. Во 2006 година ја објавува книгата „Да се направи глобализацијата да проработи“.
Arista Records
Arista е американска издавачка куќа. Издавачката куќа е основана од Клив Дејвис во 1974 година. Моментално Arista е главен дистрибутер и промотер на албуми во САД и Обединетото Кралство.
Навртка
Навртка, винт или мутер - машински елемент кој има отвор или дупкa со навои. Наврткатa во повеќе случаи се користи во комбинација со соодветна завртка како би се споиле различни машински елементи. Овие два елемента се споени заедно благодарение на силата на триење помеѓу завртката и навртката и површинскиот притисок помеѓу навртката и елементот кој се спојува со оваа врска. Доколку завртката и навртката се изложени на вибрации често се користат додатни машински елементи како би се спречило несакано отпуштање на овие навојни елементи (еластична подлошка, расцепка и сл.). Доколку е потребно осигурување на навојот спојот без додатни елементи, се користат се самоосигурувачки навртки, кои со помош на различни конструктивни решенија го зголемуваат триењето во навојот или на некој друг начин не допуштаат попуштање на навојниот спој.
Како и кај завртката и навртката може да има лев или десен (најчесто) навој.
Видови навртки
Според обликот, навртката може да биде:
Вршич
Патот од Крањска Гора до врвот е долг 9 километри и со висинска разлика од 811 метри. Секоја година во септември се организира велосипедска рекреативна трка Јуриш на Вршич. На патот кон врвот има три планински дома: Коча на Гозд (1.226 м), Ерјавчева коча (1.515 м), Тичарјев дом (1.620 м) и највисоко на планината е Поштарскиот дом (1.725 м), кој е над превојот Вршич, малку под планинскиот врв Вршич.
На Вршич сè уште се видни утврдувања од Првата светска војна.
Ранохристијани
Прахристијани е термин кој ги означува првите христијани, следбеници на Исус од Назарет кои живееле во периодот на прахристијанството, односно првата генерација христијани составена од апостолите, учениците и ученичките Исусови.
Воедно со овој термин се означуваат себеси следбениците на прахристијанската заедница Универзален живот.
Овој термин го употребувал и Кочо Рацин на некои места во својата книга „Драговитските Богомили„ означувајќи ги со него следбениците на богомилското движење како вистински, изворни христијани.
Трактор
Трактор e возило на моторен погон конструирано да влече, потиснува или да носи дополнителна алатка, односно да служи за погон на таквите алатки или за влеча на приклучни возила.
Тракторскиот приклучок e алатка што се заменува за обавување на земјоделски и други видови на работа, кои се влечат, буткаат или носат.
Тракторите претсавуваат универзални машини на кои можат да се приклучат различни дополнителни уреди, како што се  плуг,  цистерни за наводнување, приколки и слично. Се делат по нивната големина и сила. Најсилните модели достигнуваат моќ и до 300 коњски сили. Освен за работа во полето, модерните трактори се користат и за транспорт, при што достигнуваат брзина и до 60 км/ч на час, но постојат и модели чија максимална брзина е дури  80 км/ч. Брзината на тракторите е ограничена во зависност од нивната конструкција, големата маса како и тркалата и пред сè најмногу од причина што имаат недостаток на амортизери на задната оска. Познати поризводители на трактори се: Фендт, Џон Дере, Стејер, НуХоланд, Зетор, Фергусон, ИМТ, Касе, Урсус итн. Други познати производители низ историјата: Чемберлен (Австралија), Ламбурџини (Италија).
Кабел од категорија 5
Кабел од категорија 5 — кабел со усучени парици со висок интегиртет на сигналот. Овој кабел се употребува во структурно каблирање за компјутерските мрежи како што се Ethernet и ATM, исто така се употребува за носење на други различни типови на сигнал како што е телефонскиот и видео сигналот. Повеќето кабли од Категорија 5 се без заштита, па така за одбивање на шумот се потпираат на вкрстен пар дизајнот. Категорија 5 е заменет со Категорија 5е.
Стандарди на кабелот
Спецификациите за Категорија 5 кабелот се дефинирани во ANSI/TIA/EIA-568-A, со појаснување во TSB-95. Овие документи ги наведуваат одликите, перформансите и тест побарувањата за бризни до 100 MHz.
Категорија 5 кабелот не е лимитиран до 4 пара. Backbone апликациите вклучувааѕ употреба до 100 пара, како што е забележано во ANSI/TIA/EIA-568-B-2 стандардот за backbone апликации. Употребата на балансирани линии помага во зачувувањето на високиот однос сигнал-шум и покрај пречките од надворешни извори.
Најчесто е употребуван за 100 Mbit/s мрежи, како што е 100BASE-TX Ethernet, иако IEEE 802.3ab определува стандарди за 1000BASE-T – Gigabit Ethernet преку категорија 5 кабел. Секој од четирите пара во Cat 5 кабелот имаат различен прецизен борј на вкрстувања по метар основани на прост број за да се минимизираат вкрстените сигнали помеѓу париците. Во просек има 6 вкрстувања на 5 сантиметри. Париците се направени од 24AWG (Американски калибар за кабел) бакарни жици внатре во кабелот.
Конектори и други информации
Кабелот постои во две форми на проводникот, насукан и цврста форма. Насуканта форма е по флексибилна и поднесува повеќе прекршувања без да се прекине.
Типовите на кабел, типовите на конектори и топлогиите на каблите се дрфинирани од TIA/EIA-568-B. Скоро секогаш кај категорија 5 кабелот се користат 8P8C модуларните конектори, кои често погрешно се нарекуваат "RJ-45".
Кабелот е изведен или во T568A или T568B шема. Канада и Австралија го употребуваат T568А стандардот, а САД најчесто T568B шемата. Каква шема ќе употребуваме не прави разлика сè додека се употребува само еден од стандардите така што сите поврзувања во твојата локација се исти за да се избегнат збунувања или некои потенцијални проблеми. Помешани типови на кабли не треба да се поврзуваат во серија бидејќи импедансата по секој пар се разликува и може да дојде до деградација на сигналот.
10BASE-T (IEEE) и 100BASE-TX (IEEE) Ethernet врските побаруваат два пара на кабли. 1000BASE-T (IEEE) и 1000BASE-TX Ethernet врските побаруваат 4 пара на кабли.
TIA/EIA-568-A.1-2001 T568A Wiring
Полупречник на свиткуввање
Повеќето Cat5 кабли можат да бидат свиткани приближно 4 пати од пречникот на кабелот.
Максимална должина на сегментот на кабелот
Според стандардот ANSI/TIA/EIA за категорија 5 кабелот,(TIA/EIA 568-5-A ) максималната должина на кабелот е 100 метри. Ако има побарување за поголеми должини, употребата на активен хардвер како повторувачи или преклопувачи е неопходна.
Поединечна должина на вкрстувањата
Со менување на должината на секое вкрстување, вкрстувањето на сигнали се намалува, без да влијае на карактеристичната импеданса.
Друга употреба
Иако дизајнирани за Ethernet податочна трансмисија, CAT5 кабелот исто така се употребува и за аналогни сигнали: како балансиран аудио кабел и кабел за пренос на видео сигнали (CCTV).
Гадебуш
Гадебуш (Gadebusch) — град во округот Северозападен Мекленбург, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Градот се наоѓа на половина пат помеѓу Либек и Шверин. Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Градот е познат по својата Градска црква (Stadtkirche), изградена во 1220 година, сметана за најстара тулна црква во Мекленбург и Замокот (Schloss), изграден во периодот 1580-1583 во северноренесансен стил.
Близу градот се одиграла Битката кај Гадебуш во 1712 година во Големата северна војна.
Градски единици
Покрај градот Гадебуш, кон самиот град се вклучени и следниве населени места:
Клостер Темпцин
Клостер Темпцин (Kloster Tempzin; буквално: Манастир Темпцин) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, која била создадена на 1 јануари 2016 година со спојување на општините Ланген Јархов и Царенсдорф. Влегува во рамките на општинската заедница Штернбершка Езерска Област.
Општината е именувана по поранешниот Темпцински манастир во Темпцин, место во поранешната општина Царенсдорф. Нејзини општински единици се Хефен, Клајн Јархов, Ланген Јархов, Темпцин и Царенсдорф.
Белокрила црнка
Белокрила црнка (Melanitta fusca) — вид птица од семејството патки, редот на гусковидните. Ја има во Македонија.
Распространетост
Оваа патка гнезди во северните делови на Европа, Азија и Северна Америка. Зимува на Балканскиот Полуостров (вклучително и Македонија), Велика Британија и јужните делови на Северна Америка. Мали, изолирани популации се среќаваат во источна Турција.
Опис
Таа се одликува со својата обемна форма и голем клун. Таа е најголемата црнка со должина од 51-58см, со тежина од 0,8 до 2 килограми и распон на крилјата околу 95 см. Мажјакот целиот е црн, освен белата дамка околу очите и неколку бели летечки пердуви. Женките се кафени со два пара бели дамки на двете страни на нивната глава и еден пар од бели линии на нивните крила.
Живеалиште и исхрана
Овие патки живеат близу езера, мочуришта, бавни реки, густо обраснати со водни растенија. Се хранат претежно со животинска храна: ситни рипчиња, мали мекотели, ларви од инсекти, ракчиња и сл. Нурка околу 14 метри во длабочина и може да остане под вода повеќе од 1 минута.
Размножување
Моногамни птици се и годишно одгледуваат само едно легло. Гнездат неколку метра од вода, на места обраснати со густа вегетација. Несат 5-17 кремасти јајца, тешки 92 грама и со размер 72 х 48 мм. Ги лежи само женката 25-31 ден, а малечките се испилуваат доволно развиени за да можат сами да се хранат.
Христијанството во средниот век
Христијанството во средниот век ја опфаќа историјата на христијанството од падот на Западното Римско Царство (околу 476г.) до падот на Цариград (1453), што обично се презема за да се заврши крајот на средниот век во Историјата на Европа.
Во античката Пентархија на христијанството, пет патријарси држеле посебен углед:Рим, Цариград, Ерусалим, Антиохија и Александрија. Престижот на повеќето од овие гледања зависи делумно од нивните апостолски основачи или во случајот Византија / Цариград, дека тоа било новото место на континуираното источно римско или византиско царство. Овие патријарси се сметале себеси за наследници на тие апостоли. Покрај тоа, сите пет града биле рани центри на христијанството.
Христијанството во раниот среден век
Раниот среден век започнал со слабеење на последниот западен римски император во 476 година, за да биде проследен од варварскиот крал Одоакар до крунисувањето на Карло Велики како „Царот на Римјаните“ од папата Лав III во Рим на Божиќ, 800 г. На Исток, римското царско владеење продолжило во периодот кога историчарите сега го нарекуваат Византиско Царство. Дури и на Запад, каде империјалнатаполитичка контрола постепено се намалувала, римската култура продолжила и долго после тоа; така историчарите денес претпочитаат да зборуваат за „трансформација на римскиот свет“ отколку за „пад на Римската Империја“. Доаѓањето на раниот среден век бил постепен и често локализиран процес со кој, на Запад, руралните области станале моќни центри, додека урбаните области ослабнале. Со муслиманските инвазии од седмиот век, западните (латинските) и источните (грчки) области на христијанството започнале да заземаат карактеристични форми. Додека на Исток Црквата ја одржувала својата сила, на Запад епископите од Рим (т.е. Папите) биле принудени да се прилагодат побрзо и флексибилно на драстично менливите околности. Особено со оглед на тоа што епископите од Исток одржувале јасна верност кон источниот римски цар, епископот на Рим, додека одржувале номинална верност кон Источниот император, бил принуден да преговара за нежни рамнотежи со „варварските владетели“ на поранешните западни провинции. Иако останувал поголем бројот на христијани на Истокот, развојот на Западот ќе постави основа за големи случувања во христијанскиот свет во текот на подоцнежните векови
Gorillaz
Горилаз — британска група основана во 1998 од пејачот Дамон Албарн и британскиот аниматор Џејми Хјуит. Овој виртуелен бенд го сочинуваат карактерите:
Во своето долгогодишно постоење оваа група направила многу хитови како што се:
Бокхорст (Шлезвиг-Холштајн)
Бокхорст (Bokhorst) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Индијанец (соѕвездие)
Индијанец — соѕвездие на јужното небо. Забележано е во XVI век, а името може да се однесува и на Индијците и на Индијанец.
Особености
Најсјајната ѕвезда од ова соѕвездие е Алфа Индијанец со привидна величина 3,11.
Епсилон Инди е една од најблиските ѕвезди до Земјата, околу 11,82 светлосни години од овде. Откриено е дека во овој систем има пар од двојно кафеаво џуџе, и долго време беше прв кандидат во истражувањата СЕТИ. .
Историја
Ова соѕвездие е едно од дванаесетте кои ги забележал Петрус Плансиус, а за првпат се појавува на небесен глобус со пречник од 35 см, изработен во 1597 или 1598 година во Амстердам. Првиот опис на ова соѕвездие во небесен атлас го направил Јохан Бајер во неговата Уранометрија во 1603 година. Plancius portrayed the figure as a nude male with arrows in both hands but no bow.
Драгун
Драгун (Dragun) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Црква „Св. Троица“ - Тремник
'''Црква „Св. Дух“ - Тремник''' — единствена црква во селото Тремник, во Општина Неготино.
Список на ѕвезди во соѕвездието Крма
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Крма, надолно подредени според сјајноста.
Бајеровото означување (грчките букви) на ѕвездите од ова соѕвездие се дадени уште во времето кога било дел од соѕвездието Брод Арго. Откако Брод Арго е поделен на соѕвездијата Кобилица, Едро и Крма, ознаките со грчки букви се задржани, па така Крма ги нема сите грчки буквени ознаки. На пример, откако алфа-ѕвездата од Брод Арго е префрлена во соѕвездието Кобилица, во Крма не постои ѕвезда со таква ознака.
Ролшуи
Ролшуи (само множина), (Rollschuh) – вид спортска опрема која се носи на нозете и чии два паралелни пара тркалца овозможуваат движење по рамно тло. Постојат и ролшуи кај кои е можно да се извади делот со тркалца и да се претворат во обични чевли, а подоцна повторно да се вратат.
Ролшуите се многу слични со ролерите, но постојат видливи разлики. Ролшуите вообичаено имаат два пара тркалца, додека ролерите имаат тркалца во една линија. Ролшуите даваат подобра потпора, додека ролерите кои обично се потесни и имаат продолжеток вон стапалата, овозможуваат побрзо движење.
Историја
Првите лизгалки со тркалца ги патентирал холандскиот виолинист и пронаоѓач Џон Џозеф Мерлин во 1760 година Неговите лизгалки биле лизгалки за мраз кај кои површината за лизгање била заменета со две тркалца кои овозможувале движење (денешни ролери). Мерлин својот изум го претставил на маскенбал во Лондон. Мерлин свирел на виолина додека се движел на ролшуите, па во еден момент изгубил рамнотежа и паднал. Движењето и застанувањето со овие лизгалки било тешко, па не биле популарни.
Во 1863 година, Џејмс Плимптон од Масачусетс го унапредил Мерлиновиот изум со промена на конфигурацијата на тркалцата, ставил два пара тркалца со различни оски. Ваквите ролшуи биле полесни за управување заради поголемата стабилност која ја давале, па станале исклучително популарни. Врв на популарноста доживеале во триесеттите години на 20 век, а и денешните ролшуи се многу слични со Плимптоновите.
До 1956 година биле користени железни тркалца. После тоа биле воведени гумени кои наскоро биле заменети со пластични. Гумените и денес се користат на ролшуи за натпреварување.
Возење на ролшуи како спорт
Возењето на ролшуи во почетокот било вид забава и рекреација, но со порастот на популарноста почнало да прераснува во спорт. Се развиле неколку дисциплини: трки на ролшуи, уметничко ролање и хокеј на ролшуи. Хокејот на ролшуи стекнал огромна популарност во осумдесеттите години, па како показен спорт бил присутен на Олимписките игри во 1992 година во Барселона. Според истражување од 1999 година, бројот на лица кои играле хокеј на ролшуи бил преку 2,5 милиони. Хокејот на ролшуи бил предложен за постојан спорт за Олимписките игри во 2012 и 2016 година, но не поминал. После овие дисциплини се појавиле и две нови: ритмичко-гимнастичко ролање и дерби на ролшуи.
Предности од возењето ролшуи
Според податоците на Здружението за возење ролшуи, возењето ролшуи позитивно влијае на здравјето на корисникот. Возејќи ролшуи лицето изведува аеробик-вежби и согорува 350 калории при брзина од 10 км на час и 600 калории при брзина од 16 км на час. Возењето ролшуи и ролери препорачува и Американското здружение за срце како добар вид вежба која позитивно влијае на работата на срцето.
Кверн
Кверн (Quern; Kværn) — поранешна општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Од 1 март 2003 година е дел од општината Штајнбергкирхе.
Ајгалео
Ајгалео или Егалео (Αιγάλεω), а во антиката е познат како Појкилон Планина (Ποικίλον Όρος), - планина во Атика, Грција. Лежи западно од Атина, југоисточно од Елеузија и источно од островот Саламина. Поголемиот дел од планината е карпеста (варовник). Пократка е од Химет. Поголемиот дел од шумата е на нејзиниот север каде се наоѓа манастирот Дафни. Во неговите северни појаси има и парк.
Со својот добар поглед на Саминскиот Теснец, Планината Егалео била местото на престолот на Ксеркс од каде ја набљудувал Битката кај Саламина.
Градовите и местата што ја опкружуваат планината се Перама, Драпецона, Никаја, Коридалос, автопатот 8А и Хајдари. Атинското метро ја поврзува областа по намалувањето на Иера Одос (Светиот Пат) на две ленти во 2002–2003 година.
Автопат што ги поврзува ГР-8 и Керацини поминува низ овој планински венец. Рафинериите на Скарамангас се наоѓаат на север. Новото заобикување на северозападниот дел од опсегот е дел од системот за автопатот Атики Одос, Ајгалео обиколницата (број 65) кој била отворен во јануари 2004 година заедно со остатокот од автопатот северозапад од венецот. Обиколницата во моментов сè уште нема целосен пристап со Авенијата Атинон и ГР-8, но вклучува две клучки.
Национална библиотека на Полска
Националната библиотека на полска (Biblioteka Narodowa [ˌbʲiblʲjɔˈtɛka narɔˈdɔva]) е централна полска библиотека. Библиотеката собира книги, списанија, електронски и аудиовизуелни публикации објавени на територијата на Полска, како и полоника објавени во странството. Тоа е најважната хуманитарна истражувачка библиотека, главната архива на полското писмо и дражавниот центар на библиогравските информации за книгите. Националната Библиотека на Полска е издавач на книги и научни списанија. Тоа добива копија од секоја книга објавена во Полска како задолжителен примерок.
Историја
Библиотеката е формирана во 18 век (Библиотека Залуски). Од 1780 година Библиотеката Залуски имала право да добие копија од секоја книга печатена во Полска во тоа време. Меѓутоа, збирката Залуски била конфискувана на руската царина Катерина 2 по вторo разделене на Полска и е испратена во Санкт Петербург, каде што книгите ја формирале масата на Руската Народна Библиотека. Делови од збирката биле уништени, а многу од нив биле и украдени.
Кога Полска ја обнови својата независност во 1918 година, немасе централна институција која ќе служи како национална библиотека.На 24 февриари 1928 година, со декретот на президентот Игнаци Мошчицки, Националната Библиотека е создадена во модерна форма. Таа беше отворена во 1930 година и првично имала 200 илјади тома. Нејзиниот прв генерален директор беше Стефан Демби. Првично Националната Библиотека немаше сопствено место. Поради тоа, колекциите мораа да бидат сместени на неколку места. Ново наменска зграда за Библиотеката бесе планирана во она што сега е Парк Поле Мокотовские. Сепак, нејзината изградба беше попречена од почетокот на втората светска војна.
Пред втората светска војна, библиотечните збирки имаа: • 6.5 милиони книги и списанија од XIX и XX век • 3000 старопечатени книги • 2200 инкунабули • 52000 ракописи • мапи, икони и музика Во 1944 година нацистите ги поставиле посебните збирки како дел од репресиите по Варшавското Востание. 80000 старопечатени книги, вклучувајќи и беценета полоника од 16 и 18 век, 26000 ракописи, 100000 цртежи и гравури, 50000 парчиња музика и театарски материјали беа уништени.
Националната библиотека повторно е отворена во 1945 година. Колекциите што претходно биле транспортирани во Германија и Австрија биле повторно вратени во Полска заедно со останатите делови од збирките Крашински и Пжездецки. Ракописите на Kazania świętokrzyskie, Psałterz floriański и Фредерик Шопен беа вратени од Канада во 1959 година.
Библиотеката моментално се наоѓа во комплексот на згради, кои биле изградени во 1962-1976 година.
Збирки
Тековните библиотечни збирки се едни од наголемите збирки во Полска, кои се состојат од над 8500000 предмети до крајот на 2016 година, меѓу кој има над 162000 тома кои датираат од пред 1801 година, над 26000 ракописи, како и над 120000 партитури, 485 000 цртежи и гравури.
Значајни предмети во збирката вклучуваат 151 лист на Codex Suprasliensis, кој бесе запишан во Регистарот на УНЕСКО во 2007 година, како признание за нејзиното наднационално и надрегионално значење. Во 2012 година, Библиотеката потпиша договор за додавање на 1,3 милиони полски записи во WorldCat.
Христинентал
Христинентал (Christinenthal) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на византиски споменици во Истанбул
Список на византиски споменици во Истанбул. Листата не е целосно комплетна. (По азбучен ред)
A Б
В
Е Ф Ѓ Х K M Н П
Џамија Махмут Паша (Истанбул)
Махмут-пашина џамија (Mahmutpaşa Camii) — џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во реонот на Фатих, во населбата Махмутпаша во Истанбул.
Историја
Џамијата била изградена во 1464 година во времето на Мехмед II од страна на големиот везир Махмуд-паша Ангеловиќ, каде се наѓа и неговиот гроб.
Опис
Џамијата има правоаголен облик на олтарот, голем ходник кој во средината е поделена со две арки и со една купола. Џамијата била реновирена во текот на XIX век, каде бил додаден трем. При изградбата бил користен каменот како основен материјал, додека внатрешно говорницата била дрвена, која била уништена од пожарот во XVIII век.
Црква „Св. Атанасиј“ - Тополјани
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Тополјани, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е парохиски храм на селото.
Црквата се наоѓа на сретселото. Изградена е во XIX век, за што сведочат натписите на иконите во неа. Градбата претставува куполна базилика, која низ времето претрпела многу измени. Во парохијата на храмот влегуваат црквите „Живоносен Извор“, „Св. Ѓорѓи“, „Вознесение Христово“, „Св. Василиј Велики“ и „Св. Илија“.
Трета крстоносна војна
Трета крстоносна војна (1189 – 1192) — походот на европските владетели од крајот на XII век за ослободување на Светитете земји од арапскиот војсководец Саладин.
Падот на Ерусалим во рацете на муслиманите кај европските народи предизвикал многу лоши реакции. Папата Григориј VIII издал наредба за нов крстоносен поход. Владетелите на Германија, Фридрих Барбароса, на Франција-Филип Август и на Англија Хенри II на соборот во Мајнц се договориле за заеднички воени дејства. Но, германскиот цар починал од срцев удар.
Крстоносците успеале да ја заземат Антиохија, а Саладин се повлекол со војската во Ерусалим. Во опсадата на градот, Ричард (син на Фридрих) и Филип не можеле да пронајдат заеднички јазик за тоа кој да командува. Филип сепак на крај решил да го напушти подходот и се вратил во Франција.
Ричард I и Саладин успеале да потпишат договор, според кој Ерусалим останува под власта на муслиманите но тие нема да пречат на христијаните да го посетуваат градот. Англискиот крал си заминува во октомври, но самиот поход бил претставен како неуспешен и затоа тоа доведело и до Четвртата крстоносна војна.
Кнезе
Кнезе (Kneese) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Демир Капија
Успение на Пресвета Богородица — православен храм во Демир Капија. Таа е централна парохиска црква и е изградена е во 1937 година.
Грибом
Грибом (Gribbohm) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Аргентински антарктички институт
Познат како Аргентински Антарктик (Antártida Argentina) земјата барала сектор како дел од нејзината национална територија што се состои од Антарктичкиот Полуостров и триаголен дел што се протега до Јужниот Пол, е ограничен со 25° западен меридијан и 74° западен меридијан и 60° јужниот паралелен. Административно, Аргентински Антарктик е департман во провинцијата Огнена Земја, Антарктик и Јужниот Атлантски Остров.
Овој сектор се преклопува со чилеанските и британските претензии, но, според Антарктичкиот договор, нема обиди од Аргентина или која било друга земја всушност да спроведе територијални претензии на Антарктикот.
Истражување пред ААИ
Хозе Марија Собрал, кој во Аргентина се смета за татко на Аргентинск Антарктик и национален херој, започнал со истражување на крајот на 1901 година. Во 1903 година, корветата на аргентинската морнарица АРА Уругвај командувана од Хулијан Иризар успешно го спасила шведскиот експедициски тим на Ото Норденшелд. Во 1904 година, аргентинското постојано присуство на Антарктикот започнало со отворањето на базата Оркадас на островот Лори. Аргентина била единствената нација која имала база на Антарктикот 40 години додека Британците не изградиле база на истите острови.
На 1 април 1940 година, била направена првата радио комуникација помеѓу базата Оркадас (LSX) и Буенос Аирес (LU 7 ET).
На 7 февруари 1942 година, авионот Стирман се качил на товарниот брод АРА 1 де Мајо го направил првиот аргентински лет над Антарктикот.
На 13 декември 1947 година, Даглас ДЦ-4 пилотиран од Грегорио Портиљо прелетал над Јужниот Поларник со лет од 15 часа и 30 минути.
Формирање
На 17 април 1951 година, Хернан Пухато го основал Институтот Антарктико Аргентино, со Уредба бр. 7338. Во 1953 година започнала со работа базата Сан Мартин, а базата Хубани била отворена две години подоцна. Во 1958 година, САД ја предале станицата Елсворт сместена во Веделовото Море. Во 1965 година аргентинската војска спровела копнеен воен маневар познат како Операција 90, со цел да стигне до Јужниот Пол.
Во зимата 1968 година, на барање на британската амбасада во Буенос Аирес, аргентинската морнарица Даглас ДЦ-4 успешно испорачала медицински материјали до британската база ЕФЕ каде што еден од нејзините членови, Џејмс К. Портвири, бил во итна медицинска помош. Меѓутоа, по неколку дена, ситуацијата на Портвири се влошила, поради што било неопходно спасување. Авион на аргентинското воздухопловство се обидел да стигне до базата, но се урнал без жртви. На 9 август, среде антарктичката зима, мразокршачот на аргентинската морнарица ARA General San Martín бил испратен да го спаси Портвири. Операцијата била успешна, придобивајќи ја благодарноста на Британското Антарктичко истражување: „Внатрешна кампања како оваа никогаш претходно не била пробана во историјата на Антарктикот“.
Базата „Марамбио“ е основана во 1969 година, моментално најважната аргентинска база на Антарктикот. Во 1975 година била изградена базата Есперанца, а во 1979 година базата Белграно II. Во 1978 година, првото бебе на Антарктикот, Емилио Палма, се родило во Фортин Сарџенто Кабрал во базата Есперанца.
21 век
Во 2002 година, аргентинската морнарица спровеla внатрешна операција испраќајќи го мразокршачот АРА <i id="mwaQ">Алмирате Иризар</i> за да го спаси заробениот брод за снабдување Магдалена Олдендорф. Иако Иризар не успеаl да го ослободи Олдендорф, таа успеала да го премести на безбедна позиција и повторно да го снабди бродот со храна, лекови и медицински персонал додека мразот не се стопи и бродот не може да се врати на отворено море. Во 2003 година, според Уредбата бр. 207/2003 издадена од извршната власт на Аргентина, ААИ станал дел од Министерството за надворешни работи.
На летната кампања во 2009 година, Аргентинските воздухопловни сили управувале со базата Тениенте Матиенцо само со жени три месеци иако имала итна врска со хеликоптерите Bell 212s стационирани во базата Марамбио.
Мисија
Според принципите на нејзиното создавање, ААИ учествува со својот научен, технички и административен персонал, во широк спектар на национални и меѓународни програми за подобро разбирање на Антарктикот. Научниците се обучуваат и распоредени на аргентински станици за истражување на различни области на науката, вклучувајќи атмосфера, биологија, океанографија, време, хемија, озонска обвивка, глобално затоплување и CO2.
Цели и проекти
Истражувачките проекти опфаќаат различни области:
За извршување на овие цели, Институтот обучува и подготвува специјалисти кои можат да работат во овие области.
Областите за истражување се одлучуваат врз основа на прашањата на Антарктикот кои се дискутираат на меѓународните форуми. Меѓу темите на кои е посветено истражувањето се глобални
Соединетите Американски Држави на Олимписките игри
Соединетите Американски Држави првпат настапиле на Олимписките игри во 1896 година и оттогаш настапиле на сите натпреварувања освен на Летните олимписки игри во 1980 година кога истите ги бојкотирале.
Соединетите Американски Држави на Зимските олимписките игри за првпат учествувале во 1924 година, и оттогаш немаат пропуштено ниту еден мундијал.
САД досега бил организатор на осум Олимписки игри и тоа:
Американските спортисти на Олимписките игри досега имаат освоено вкупно 2399 медали, од кои 974 златни медали. САД во моментот е најуспешната нација по број на медали на Летните олимписки игри, и втора по пласман на Зимските олимписки игри, веднаш по Норвешка.
Националниот олимписки комитет на Соединетите Американски Држави бил основан во 1894 година и бил признаен истата година.
Дарко Јанацковиќ
Даниел Дарко Јанацковиќ (роден на 11 мај 1967 година), попознат како Дарко Јанацковиќ, е фудбалски менаџер кој работи во Франција, инаку роден бил во Србија и бил поранешен фудбалер.
Професионална кариера
Даниел е роден и израснат во Пирот, Југославија. Својата фудбалска кариера како младинец ја започнал во 1978 година во составот на ФК Партизан од Белград. Во 1980 година, тој се преселил во Франција, поточно во Диеп каде што започнал да игра за екипата на ФК Диепе.
Југославија
Својата професионална фудбалска кариера во 1986 година ја започнал во југословенската прва лига поточно во екипата на ФК Раднички од Пирот. Во 1987 година, се преселил во Белград каде што потпишал едногодишен договор со друг југословенски прволигаш, со составот на ОФК Белград.
Португалија
За првпат се преселил надвор од територијата на Југославија, во 1988 година. Заминал во Португалија каде што потпишал двегодишен договор со клубот на Мореиренсе ФК од Сегунда дивизијата. Во 1990 година, тој се преселил во градот Авеиро каде имал двегодишен престој во тимот од Примеира Лигата во тимот на СЦ Беира-Мар. Таму ја завршил својата професионална фудбалска кариера, бидејќи Србинот нешто подоцна доживеал сообраќајна несреќа.
Тренерска кариера
Дарко Јанацковиќ поседувал УЕФА А лиценца, втора највисока фудбалска тренерска лиценца. Во 2009 година тој ја допбил УЕФА А лиценцата од страна на Фудбалскиот сојуз на Србија.
Југославија
Својата тренерска кариера ја започнал во 2000 година со тимот до 19 годишна возраст на неговиот поранешен клуб, ФК Партизан. Таму работел како помошник на српскиот фудбалски тренер, Звонко Живковиќ. Во тој состав и во соработка со Живковиќ го освоиле трофејот на првенството на Југославија за играчи до 19 години.
Во 2001 година, Дарко се преселил во Белград каде што бил назначен за главен тренер на У-18 тимот на неговиот поранешен клуб, ОФК Белград. Тој ѝ помогнал на својата екипа да ја обезбеди третата позиција во првенството на Југославија за У-18 во сезоната 2001–02.
Подоцна во 2002 година, се вратил во својот роден град, Пирот, каде што бил назначен за главен тренер на неговиот поранешен клуб од Југословенската втора лига, ФК Раднички од Пирот. Со овој клуб успеал да се квалификува за четвртфиналната фаза на Купот на Југославија во 2002 година.
Франција
Прв пат се преселил од Југославија како фудбалски менаџер во 2004 година, заминувајќи во Франција, поточно во градот Авион каде бил назначен за главен тренер на аматерската екипа од Првенството на Франција составот на ЦС Авион.
Србија
Во 2006 година, Дарко се преселил во Србија каде потпишал едногодишен договор за да биде назначен за главен тренер во Меридијан Првата Лига (сега позната како Српска Суперлига) на ФК Хајдук од Кула.
Враќање во Франција
Јанацковиќ во 2007 година се вратил во Франција и почнал да работи како скаут (ловец на млади таленти) за тимот од Лига 1, ФК Мец.