cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роберто Ајала
Клупска кариера
Во 1995 година италијанската Парма го купила Ајала од Ривер Плејт, меѓутоа поради тоа што веќе била исполнета нивната квота од три играчи без ЕУ државјанство, Ајала бил позајмен на Наполи кој веднаш ја искористил можноста да откупи и половина од неговиот договор. Дебитирал во Серија А на 27 август 1995 во натпреварот Бари-Наполи 1-1. По завршувањето на сезоната, Наполи целосно го откупил неговиот договор и во следните две сезони тој ја носел капитенската лента на клубот, но со својте добри настапи во екипата од Неапол заработил и место во почетниот состав на аргентинската репрезентација. Сепак, по испаѓањето на Наполи во Серија Б во сезоната 1997-1998 Ајала се преселил во Милан, но неговите игри во дресот на росонерите не биле најдобри; освоил едно скудето, но неговиот број на настапи во две сезони не бил задоволителен за играч од неговата класа.
Во летото 2000 година, Ајала потпишал три годишен договор со шпанската Валенсија која го купила играчот од Милан за 7 милиони евра. Дебитирал за Валенсија во победата на гости со 0-3 над Нумансија во првенството. Набргу, Ајала станал клучна фигура во екипата на тренерот Ектор Купер, оформувајќи одлично партнерство во централниот дел на одбраната заедно со својот сонародник Маурисио Пелегрино. Веќе во својата прва сезона во клубот Ајала играл во финалето на Лигата на шампионите, каде Валенсија несреќно загубила на пенали од Бајерн Минхен со 5-4. Подоцна тој бил избран за најдобар одбранбен играч за таа сезона во Лигата на шампионите. Следната сезона Ајала со клубот го освоил шпанското првенство, а во сезоната 2003-2004 бил еден од клучните играчи во освојувањето на уште еден наслов Првак на Шпанија и Купот на УЕФА со победа од 2-0 против Олимпик Марсеј во финалето во Гетеборг. За време на неговиот седумгодишен престој во Валенсија, тој бил нашироко сметан како еден од најдобрите централни дефанзивци во светот и се смета за една од легендите на клубот на сите времиња. Вкупно за Валенсија одиграл 253 натпревари во сите конкуренции и постигнал 12 гола.
Во 2007 година, Ајала како слободен играч потпишал за Виљареал, но пред да започне сезоната се преселил во Реал Сарагоса, клуб за кој настапувал во периодот од 2007-2010 година. На 2 февруари 2010 се вратил назад во Аргентина, потпишувајќи договор со екипата на Расинг Клуб Авељанеда. Последниот натпревар во кариерата го одиграл на 12 декември 2010, Расинг Клуб-Велес Сарсфилд 0-2. На 30 декември истата година ја завршил својата кариера.
Репрезентативна кариера
Ајала го направил своето деби за Аргентина на 16 ноември 1994 година, против Чиле, под водство на селекторот Даниел Пасарела.
Ајала играл за Аргентина на Летните олимписки игри 1996 во Атланта, освојувајќи го сребрениот медал. Тој бил стандарден првотимец на аргентинскиот состав на Светското првенство 1998 на кое Аргентина стигнала до четвртфиналето и исто така бил повикан во репрезентацијата и за следното Светско првенство во 2002, меѓутоа таму не одиграл ниту една минута поради повреда со која се здобил во последните моменти пред нивниот прв натпревар против Нигерија. Во 2004 година тој бил повикан во Олимписката репрезентација на Аргентина како еден од тројцата играчи повозрасни од 23 години, и помогнал Аргентина да го освои златниот медал на Олимпијадата во Атина.
На 30 мај 2006 во пријателски натпревар против Ангола, Ајала го забележал својот 100-ти настап во дресот на аргентинската репрезентација.
Тој настапил и на Светското првенство 2006 во Германија каде бил еден од клучните играчи во репрезентацијата. Тој играл брилијантно во текот на целиот турнир, и бил избран за член на Ол Стар тимот на првенството. Во четвртфиналето на турнирот против домаќинот Германија тој со удар со глава го постигнал првиот гол во натпреварот со кој ја довел Аргентина во водство со 1-0, меѓутоа подоцна Германија израмнила на 1-1, па натпреварот бил решен после изведување на пенали во кој гаучосите биле поразени со 4-2 а Ајала бил еден од двајцата играчи на Аргентина кој промашиле.
На 17 јули 2007 година, по својот настап во финалето на Копа Америка 2007 против Бразил, во текот на кој тој постигнал автогол, Ајала го најавил своето повлекување од репрезентативниот фудбал. Тој изјавил: "Мојот циклус со репрезентацијата заврши. Ова нема никаква врска со она што се случи во финалето на Копа Америка."
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 11 ноември 2016.
Список на државни водачи во 1547 година
Ова е список на државни водачи во 547 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Лозје (Блаце)
Лозје — археолошко наоѓалиште кај скопското село Блаце, Општина Чучер-Сандево. Претставува осамен наод од римско време.
При земјоделските работи е пронајдена надгробна плоча со латински натпис. Во фронтонот има релјефна претстава на задушна гозба. Според сознание од 1996 г. споменикот се наоѓа на местото каде што е пронајден.
Историја на Латвија
Територијата на денешна Летонија во минатото билс позната и како Ливонија. Во 13 век, овие територии паднале под влијание на германскиот рицарски орден Браќа на мечот. Во XVIII век и XIX век била завладеана од страна на Руската Империја. По Првата светска војна, Летонија ја објвила својата независност на 18 ноември 1918 година. На 17 јуни, територијата и била анексирана од страна на СССР, и таа како таква се нарекувала Латвиска ССР. На 21 август 1991 година Летонија ја објавила својата независност. Во 2004 година станала членка на НАТО и ЕУ.
Селанска буна
Селанска буна е историски роман на хрватскиот писател Аугуст Шеноа. Првпат е објавен во списанието „Вијенац“ во 1877 година. Ова е еден од петте романи на Август Шеноа, и се смета за негов најважен историски роман. Дејството на романот се темели на вистински настани за време на востанието на Матија Губец, кое избило во 1573 година поради зголемени даноци, но и поради теророт што го вршел Фрањо Тахи и другите аристократи.
Дејство на романот
Во романот се одвиваат повеќе паралелни дејства: судирот на Урсула Хенинг и Фрањо Тахи, незадоволството на селаните, несреќната љубов меѓу Јана и Ѓуро Могаиќ, како и љубовта на Софија Хенинг и Тома Милиќ. Аристократите се поделени на две спротивставени страни. На чело на едната е Фрањо Тахи заедно со банот Петар Ердодиј и Гашпар Алапиќ. Против нив се Урсула Хенинг и Амброз Грегоријанец. Побуната започнува кога Тахи неправедно сака да ја протера Урсула од нејзиниот имот. На почетокот на романот, Урсула е на страната на селаните, а откако ќе се дознае дека сака да ја омажи својата ќерка за синот на Тахи, селаните се вртат против неа.
Шеноа ги опишува односите меѓу феудалците, како и положбата на селаните кои се поделени на слободни и кметови. Детално се опишани масовните сцени на битките, а најмногу се итканува Матија Губец, водачот на побунетите селани, кој е во директен судир со Фрањо Тахи. Губец е кмет од Стубица, борец за правда, кого селаните подоцна ќе го прогласат за „крал“. На крајот од романот, Матија Губец е убиен пред црквата Свети Марко во Загреб, со тоа што спасува неколкумина од своите луѓе.
Шеноа во романот го осудува однесувањето на аристократијата, ги критикува неодлучните и превртливи водачи, и зборува за еднаквост и братство на сите луѓе.
Список на државни водачи во 453 година
Ова е список на државни водачи во 53 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 332
IC 332 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јули 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 332 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. IC 332 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 45 м 41,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 5' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на IC 332 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62367.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Ероманго
Ероманго (бислама: Erromango, еромангански: Nelocompne) е остров во покраината Тафеа во Вануату. Со своите 891.9 км2, островот е најголем во покраината Тафеа и четврт најголем во Вануату.
Географија
Вкупната површина на Ероманго е 891.9 км2. Најголемата должина на островот е 48 км, а ширината е од 20 до 30 км. Највисока точка е Сантоп со 886 метри надморска висина. Островот се наоѓа на следните координати 18°37'Ј и 18°59'Ј и 168°59'И и 168°20'И. Во непосредна близина на Ероманго е островчето Вете Манунг, кој е на 15 км североисточно од Ероманго.
Средишниот дел на островот е сочинет од вулканот Сантоп. Островот е дел од Меланезија. Островот е покриен со густа зелена шума, а на западниот дел има густа тревна вегетација.
Како и останатите острови во Вануату, така и Ероманго е со вулканско потекло.
Население
Според пописот од 2009 година, Ероманго имал население од 1,959 жители. Просечниот годишен природен прираст е 2.2%, и на островот има 325 домаќинства. Најголеми села се Дилонс Беј, Потнарвин и Ипота.
Јазици
Пред доаѓањето на Европејците, Ероманго важел за доста разновиден во јазична смисла. По доаѓањето на Европејците, островот изгубил од 76% до 83% од староседелските јазици. Според јазичарот Тери Кроули, после Австралија, Ероманго доживеал најголема јазична катастрофа во Океанија.
Денес преживеал само ероманганскиот кој го зборуваат околу 90% од населението. Of Erromangans over the age of five, 63.6% 63 проценти од населението се писмени на бислама, на англиски 62.0% а на француски само 19% од населението.
Сообраќај
На островот има две писти, односно аеродрома: Аеродром Дилонс Беј и Аеродром Ипота.
Делич
Делич (Delitzsch, словенски: delč или delčz за рид) — град во сојузната покраина Саксонија. Со повеќе од 26.300 жители, тој е најголем град во округот Северна Саксонија. Делич припаѓа на регионот Лајпциг-Хале и е дел од Саксонскиот Триаголник.
Со добрите патни и железнички сообраќајни врски, тој претставува една од најважните сообраќајни раскрсници во Нордзаксен. Поради близината на природните паркови и езерските области на север и југ од градот, Делич е една од најпопуларните одредишта за спорт и рекреација.
Местоположба
Градот Делич се наоѓа во северозападниот дел на округот, на север во Саксонија, на височина од 94 метри. Поради близината со границата на Саксонија-Анхалт, Делич е најсеверниот град во Саксонија.
Ширење на урбаната област
Вкупната големина на урбаната област на Делич е 83,57 км². Околу него се наоѓаат општините Лебниц, Шенвелкау, Раквиц и Нојкина, погледнати од север во правец на стрелките на часовникот.
Историја
Делич бил основан како град околу 1200 година (според хрониките) и станал признат како град во 1300. Пред и по неговото основање, градот се борел против многу окупатори: најпрвин словенските племиња, кои живееле тука пред да биде основан градот и потоа во Триесетгодишната војна (1618-1648), со Швеѓаните. Легендата вели дека пристигнувањето на Швеѓаните, кога стигнале до реката Лобер, било најавено од ќерката на чуварот на кулата, која ги видела и го најавила нивното доаѓање до труба, дозволувајќи им на граѓаните на градот да се заштитат и подготват, и како последица на тоа окупаторите биле поразени. Секога година се одржува историски саем (во средновековен стил) за прослава на оваа победа на Швеѓаните и во текот на саемот, сите продавници работат и во недела.
Во Втората светска војна (1939 - 1945), само една зграда била запалена, железничката станица. Во споредба со другите германски градови, имал само минимална штета.
Според пописот од 1996, Делич имал повеќе од 27.000 жители. Меѓутоа, многу млади луѓе го напуштаат регионот поради високата стапка на невработеност во „новите сојузни покраини“ (Neue Bundesländer). Наместо тоа заминуваат во западните делови на Германија во потрага по подобро вработување и можности за образование.
NGC 442
NGC 442 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 442 се споменува и како UGC 789, MCG 0-4-54, CGCG 385-41, IRAS 01121-0116, PRC C-9, near 38 Cet.
Откривање
Објектот е откриен на 21 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 442 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 442 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 14 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 1' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
Други поделби
Проучување на NGC 442 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4484. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4681. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1259.
NGC 4261
NGC 4261 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4261 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4261 има привидни димензии од 4,1' х 3,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Религија во Естонија
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005, 16% од граѓаните на Естонија одговориле дека "веруваат во Бог", а 54% одговориле дека "постои некоја друга сила" и 26% одговориле дека "неверуваат ниту во Бог ниту во некоја натприродна сила". Според оваа анкета, Естонците се наоѓаат на самиот врв во Европската унија како најголем атеистички народ. Историски, сепак, Естонија била на повеќепати била седиште на Лутеранството.
Помалку од една третина од населението се декларира како религиозно односно околу 32% од населението. Во Естонија има повеќе религиозни организации и тоа:
Исто така има и голем број на помали Протестантски, еврејски, будистички и други религиозни групи.
Дреновец кај Лесковец
Дреновец кај Лесковец (словенечки: Drenovec pri Leskovcu) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Коњух
Свети Ѓорѓи (можен првобитен патрон Св. Никола или Свети Архангел) — многу стара средновековна црква која се наоѓа во селото Коњух, во рамки на археолошкото наоѓалиште Големо Градиште. Околку црквата денес се наоѓаат селски гробишта.
Местоположба
Во подножјето на наоѓалиштето Големо Градиште, исто така, има остатоци од базиликална градба и една гробишна црква од XIV век, подигнати врз темели на постар црковен објект. Тоа е малата црква Свети Ѓорѓи која од неодамна е покриена со нов покрив, а во чија внатрешност кај олтарот има остатоци од живопис. На 300 метри југозападно од наоѓалиштето и околу 400 m западно од остатоците на кружната црква - ротонда, во рамките на постоечките гробиштата на селото Коњух, стои без покрив црквата позната како Свети Ѓорѓи. Зградата и гробиштата се изолирани од околните полиња со клисурите и до нив може лесно да се пристапи само од југоисточната страна. Црквата Свети Ѓорѓи се наоѓа на неколку метри источно од длабок дол низ која теч мал поток кој тече кон северен правец во Крива Река. Во долот во близина на црквата избива извор.
Градба
Свети Ѓорѓи е еднобродна градба на црква со испакната источна апсида. Должината изнесува околу 7 m, а широчината 4,5 метри. Таа била изградена во дел од голем камени блокови, веројатно изваден од урнатините на античкиот град (Транупара); мали камења, тули и плочки, фрагменти, и малтер се пополни во празни места помеѓу блокови. Фрагмент на римски гроб е вграден на надворешната страна на јужниот ѕид. Во внатрешноста се видливи дрвени греди, кои ја засилувале градбата. Употреба на помали камења и различната градежна техника, особено во близина на врвот на ѕидовите, укажува на интервенции, а можеби и нов покрив во некое време. Остатоците од покривот укажуваат дека и тој, исто така бил од камен. Група на декоративна керамика сè уште е зачувана низ источниот ѕид над апсидата. Три украсни ѕидани нишки ја разбиваат едноличноста на изгледот на надворешната страна на северниот ѕид. Тесен отвор за прозорец постои на релативно ниско ниво во апсидата и очигледено вториот прозорец се наоѓал на јужниот ѕид. Само влезот е поставен на западниот ѕид. Датумот кога покрив се урнал не е познат, но тоа му претходело на посетата Радојчиќ во 1938 година Двете вертикални плочи на олтарната преграда останале на самото место, како што е и основата на олтарот во подрачје зад олтарот. Сериозно оштетени остатоци од фрески сè уште се видливи на ѕидот на исток. Црквата е прогласена за "споменик на културата" е ставена под законска заштита во 1954 година под името Св Ѓорѓи. Сепак, ниту оригиналниот светец на кој е посветена ниту датумот на изградба се познати; предложените датуми се од XIV до XVI век. Радојчиќ, во своето истражување на наоѓалиштето, на кратко ја опишал и запишал за оваа црква, со план и фотографија и ја идентификувал како црква на Светиот Архангел. Тој како доказ за ова идентификување ја наведува на фреската во сводот над влезот, сега исчезната без трага; но тој, всушност, тврдел напроти претходна идентификација на црквата како Свети Никола.
Список на државни водачи во 1546 година
Ова е список на државни водачи во 546 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Стефан Попиванов
Стефан Попиванов (Кочани, 17 јули 1875 - Москва, 6 март 1930) — македонски комунист, секретар на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија. Настрадал во Сталиновите чистки.
Рани години
По завршувањето на основното училиште во родниот град, се школува во Скопје, во четирикласното машко училиште, а потоа во Солунската гимназија, каде го посетува педагошкиот курс, што го завршува во 1893/94 г. Од 1897 до 1899 година работел како учител во Солун.
Својата револуционерна дејност ја започнува уште во Солун, пред Илинденското востание, поради што во април 1903 г. е затворен од турските власти, непосредно по Солунските атентати.
Од 1903 до 1905 година работи како учител во Скопје. Во 1905 г. учествува во создавањето на Револуционерниот кружок при скопската Педагошка школа, поради што е протеран од училиштето. Во 1908 година заминува за Бугарија, каде во 1910 година станува член на Бугарската работничка социјалдемократска партија (тесни социјалисти) и делува во софискиот регион.
Истакнат комунистички деец
Како член на левата фракција во Бугарската комунистичка партија, која е вмешана во убиството на министерот Михаил Такев, Попиванов во јуни 1920 година пребегнува во Југославија. Во Белград го пренесува сопственото искуство во тамошната партиска организација и се запознава со групата на Спасое Стеиќ. По неуспешниот обид за атентат на Стеиќ врз кралот Александар I Караѓорѓевиќ во јуни 1921 година, Попиванов заминува за Македонија. Се населува во Скопје и учествува во формирањето на Месниот комитет во Скопје, а во 1923 г. и во Куманово, Штип, Прилеп, Битола, Тетово, Кавадарци и Гевгелија.
Од 1922 до 1924 година ја извршува функцијата секретар на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија. Станал и прв Македонец член на Политбирото на ЦК КПЈ. Бил делегат од Македонија на Втората конференција на КПЈ од 9-12 мај 1923 г. На оваа конференција Попиванов зазема критички став против некои членови на поранешното партиско раководство во Македонија, особено против Душан Цекиќ. На оваа конференција било прифатено барањето за „автономна и независна Македонија“, но бил заземен и ставот дека македонскиот народ претставува „само“ преоден етнографски ентитет меѓу српскиот, бугарскиот и грчкиот народ. Ова гледиште го поддржала и Коминтерната, истакнувајќи дека единствената опција за решавање на македонското прашање е создавање на Балканска федерација.
Затворен е на 26 октомври 1923 година и во затвор е до јануари 1924 година. По формирањето на Независната работничка партија на Југославија, во април 1924 година Попиванов е избран за областен секретар за Македонија.
Во јуни 1924 година, под псевдонимот „Шуменковиќ“, учествува на Петтиот конгрес на Коминтерната, како еден од шесте делегати на КПЈ (заедно со Триша Кацлеровиќ, Филип Филиповиќ, Владимир Ќопиќ, Лазар Стефановиќ и Марсел Жорга).
Во ноември 1926 година, заедно со Димче Зографски заминал во Виена на средба со ЦК ВМРО (Обединета), а со цел нејзино поефикасно делување во Вардарска Македонија.
Ликвадација
Како припадник на левата фракција во КПЈ и под сомнение дека е провокатор, во 1929 година е повикан да замине во СССР. По пристигнувањето во СССР, на 1 октомври 1929 г. е уапсен. На 3 март 1930 година е осуден за шпионажа и по три дена, на 6 март, е стрелан. Според друга верзија, Попиванов извесно време (1931-1932) престојувал на руски брод во Балтичкото Море, по што бил уапсен и во 1932 година убиен.
По извршената ревизија, на 28 октомври 1963 година, со одлука на Воениот колегиум на Врховниот совет на СССР, заедно со својата ќерка Малина бил рехабилитиран како невин, под името Стефан Поп Иванов - Македонович (Стари). Во СФРЈ неговата рехабилитација е објавена во 1969 година, во весниците „Борба“ и „Комунист“.
Струмичка афера
Струмичката афера започнала во септември 1901 година во с. Ново Село Струмичко. Оваа провала е една од неколкуте со кои се соочила Македонската револуционерна организација и сериозно го загрозиле нејзиното понатамошно делување.
Причина
Поради недостаток на финансиски средства месниот комитет на МРО во Ново Село на чело со раководителот Јануш Малчев решил да спроведе некаква акција но таа не била доволно подготвена и не биле разгледани последиците од таквата акција.
Во пролета 1901 година селската милиција од оваа село ликвидирала 5 Албанци и нивните тела биле закопани во нива. Коњите од ликвидираните по канал биле испратени кај Никола Малешевски и за нив биле земени 65 наполеона додека пак 135 лири кој биле најдени кај Албанците биле испратени на Стојан Георгиев кој бил раководител на комитетот во Струмица.
Меѓутоа по убиствата за нив започнал да зборува Георги Ѓозев и затоа Месниот комитет од Ново Село донел одлука за негова ликвидација која била извршена од страна на Крсто Новоселски.
Меѓутоа убиството на Ѓозев не останало тајна, имено Коце Китан почнал да говори за убиството и дури ги посочил и виновниците. Месниот комитет повторно донел одлука за ликвидација сега на Коце Китан но тој дознал за пресудата и затоа избегал во Струмица кај тамошниот кајмакан позната како Црната брада и го предал целиот Месен комитет.
Апсења
Во почетокот на септември 1901 година кајмакамот Црната брада со едно одделение на аскер дошол во Ново Село го повикал селскиот кмет и побарал од него да му посочи добри ловџии бидејќи требало да улови волк и неговата кожа да му ја испрати на солунскиот валија за да си направи кожув.
Меѓутоа на време од селото избегале Јануш Малчев, Андреј Стојанов, Иван Стаменов и други, а кајмакамот наредил да бидат уапсени невини селани и затоа дел од избеганите се вратиле во Ново Село по што биле мачени.
Поради мачењето Иван Стаменов ги потврдил изјавите на Коце Китанов и го посочил местото каде што е закопано телото на Георги Ѓозев меѓутоа убиството на Албанците не било откриено, а извени тајни во текот на мачењето издале и Стојчо Кујунџиев и Андреј Стојанов.
Потоа аферата се проширила во Струмичко и во првиот бран од Ново Село биле уапсени 30 души во Струмица бил уапсен Стојан Георгиев раководителот на Струмичкиот окружен комитет, а во селото Куклиш биле уапсени 120 души.
Судски процес
Судењето на првоприведените 39 - мина се одоговлекло. Дури во април 1902 година биле осудени 6 селани на 5 години затвор и затоа на 11.04.1902 година 4 жени на затворените се пожалиле кај англискиот конзул кој од своја страна истакнал дека судењето се искомплицирало поради фактот дека сведоците и обвинетите во текот на судскиот процес постојано ги менувале изјавите но по доѓањето на Шефки беј од Крит кој имало искуство со политички процеси делата на обвинетите биле побрзо разгледувани.
Како главни сведоци во текот на судењто се јавиле Коце Китанов, Иван Стаматов, Атанас Ржовски и атанас Цветанов но тие под притискон на другите обвинети ги смениле своите изјави и затоа судот ги казнил со 3 години затво за лажно сведочење и конспирација против државата.
Казни
Меѓутоа историчарите истакнуваат дека овие бројки не се комплетни бидејќи во периодот од октомври до април во Солун биле доведени 139 души, додека пак само од селото Куклиш биле уапсени 120 души.
Последици
Иако Струмичиот револуционерен округ не бил засегната од Солунската афера, оваа негова автохтона афера го достигнала бројот на уапсените и последиците врз организацијата биле големи. Бил обезглавен комитетот во Струмица, а дополнително била разоткриена организационата мрежа во овој дел на Македонија.
Димитар Ѓузелев
Димитар Ѓузелев (роден на година во  – починал во  година во ) — македонски филозоф, гимназиски учител, политички деец и претставник на бугарскиот фашистички окупатор.
Животопис
Основно образование завршил во родниот град, гимназија во Штип, а Филозофски факултет (Група филозофија) на Филозофскиот факултет во Скопје, клон на Белградскиот универзитет. Бил еден од основачите на Македонската младешка тајна револуционерна организација во Скопје.
Втора светска војна
По распадот на Кралството Југославија, односно окупацијата на Македонија (1941-1944) се вратил во Скопје и се ставил во служба на бугарската окупаторска фашистичка власт, а во меѓувреме работел на докторската дисертација, која ја одбранил на Филозофскиот факултет во Загреб (1943), објавена на хрватски јазик. Со група македонски интелекруалци влегувањето на бугарските окупаторски војски го поздравил како остварување на вековниот сон Македонија да се приклучи кон „мајка Бугарија“. Кон крајот на 1942 година бил назначен за началник на Радио Скопје. По Ослободувањето на Скопје бил уапсен како соработник на окупаторот и од Воениот суд на Ⅳ воена област бил осуден на смрт).
Александар Масевски
Александар Масевски - македонски композитор и музички продуцент, кој живее и работи во Амстердам, Холандија.
Масевски е роден во Скопје, но во 1990 година тој започнал да работи во Амстердам, главниот град на Холандија и освоил неколку издавачки договори со BMG и Sony. Во 1999 година ја основал својата музичка продукција наречена Massive Sky Productions, а во 2004 година во Скопје ја основа Massive Sky Music.
Соработувал со познати пејачи и пејачки во Македонија како Тоше Проески, Мартин Вучиќ, Тамара Тодевска но и со странски како Елен Хелмус, На Јинг и други.
Тој е син на еден од најпознатите македонски композитори Димитар Масевски.
Градиште (Горно Коњари)
Се наоѓа на 1 км пред влезот во селото, на блага терасеста височинка крај левиот брег на реката Пчиња. Во нивите на ЗИК „Скопско Поле“, на површина од околу 8 хектари се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. На северниот крај на наоѓалиштето има голем тумул според кој местото се вика Тумбарка.
Јордан
Јордан (арапски: الأردنّ‎ al-Urdunn), чие официјално име е Хашемитско Кралство Јордан, е арапска земја која се наоѓа во Југозападна Азија. На север Јордан граничи со Сирија, на североисток со Ирак, на запад со Израел и со Палестинските територии и на југ и исток со Саудиска Арабија. Заедно со Израел го делат Мртвото Море. Поголемиот дел од површината на Јордан отпаѓа на пустинска земја, поточно на Арабиската Пустина. Главен град на Јордан е Аман и се наоѓа во севернозападниот дел од земјата.
Административна поделба
Јордан е поделен на 12 области („мухафази“). Во 1994 г. се создадени четири: Џераш, Аџлун, Мадаба и Акаба. Двете претходни области се раздвоени од Ирбид, Мадаба е раздвоена од престолнинската и Акаба од Маан.
Областите се групирани во три региони: Северен, Централен и Јужен.
Религија во Франција
Франција е земја каде што слободата на мислата и на религијата се зачувани уште од 1789 година врз основа на Декларацијата за правата на човекот и на граѓанинот. Републиката се заснова врз принципот на Лаицизмот (или "слободата на совеста", вклучувајќи го и недостатокот од него) применет од страна на Жил Фери во 1880-тите и законот од 1905 година за поделбата на црквите и на државата. Римокатолизмот е мнозинската религија на францускиот народ. Таа повеќе не се смета за државна религија, како што било до пред 1789 година и револуцијата.
Според последните податоци кои биле направени во 2006 година, 51% од населението на Франција се Римокатолици, 31% се атеисти, околу 4% се муслимани, 3% протестанти, 1% евреи а околу 10% се нерелигиозни,
NGC 4262
NGC 4262 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4262 се споменува и како UGC 7365, MCG 3-31-101, CGCG 99-14, VCC 355.
Бранислав Ѓурѓев
Бранислав Ѓурѓев (роден на година во, Војводина – починал на  година во ) — историчар и османист, редовен член на Војводинската академија на науките и уметностите и член на МАНУ надвор од работниот состав (25. Ⅻ 1969). Како студент по историја и ориентална филологија на Филозофскиот факултет во Белград, бил член на КПЈ (1929) и секретар на Универзитетската организација на СКОЈ (1933-1934). По дипломирањето (1934) посетувал постдипломски студии во Цариград (декември 1937 – декември 1938). По враќањето се вработил како кустос приправник во Земдител на Турскиот архив (од април 1939). Докторирал на Филозофскиот факултет во Белград на тема „Каква је била власт у Црној Гори”. Во времето на Втората светска војна бил во заробеништво во Германија. По Ослободувањето бил професор на Филозофскиот факултет во Сараево по историја на народите на СФРЈ во османлискиот период и вовед во историската наука. Бил иницијатор за основањето и прв директор на Ориенталниот институт во Сараево и ги покренал сп. „Прилози за оријенталну филологију” и збирката „Monumenta Turcica historiam Slavorum Meridionalium ilustrantia”. Бил претседател на Академијата на науките и уметностите на БиХ (1968-1971), а подоцна се преселил во Нови Сад (кон крајот на 1979), каде што бил редовен член на Војводинската академија на науките и уметностите).
NGC 4262
Откривање
Телото е откриено на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 4262 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39676. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 879. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
IC 333
IC 333 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 333 се споменува и како ESO 183-10, AM 1839-525.
Откривање
Објектот е откриен на 13 август 1903 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 333 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 333 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 43 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 51' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на IC 333 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62326.
NGC 443
NGC 443 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 443 се споменува и како IC 1653, UGC 796, MCG 5-4-5, CGCG 502-10, 4ZW 42, NPM1G +33.0038.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Други поделби
Проучување на NGC 443 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4512. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2295. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Старогрчка книжевност
Старогрчката книжевност се однесува на книжевноста напишана на старогрчки грчки јазик, од најстарите текстови до подемот на Византиското Царство. Најстарите сочувани дела на старогрчката литература се две епски песни Илијада и Одисеја. Овие два епа, заедно со Хомеровите химни и две поеми на Хесиод, Теогонија и Дела и дни, ја сочинуваат основата на старогрчката книжевна традиција.
Историчарите Херодот од Халикарнас и Тукидид, кои и двајцата живееле за време на 5 век п.н.е, ги запишале настаните кои се случиле непосредно пред и за време на нивниот живот. Филозофот Платон напишал дијалози, обично фокусирани околу неговиот учител Сократ, кои се занимаваат со различни филозофски теми, додека пак, неговиот ученик Аристотел напишал бројни трактати, кои подоцна станале многу влијателни.
Подоцнежни важни писатели се Аполониј од Родос, кој го напишал Аргонаутика, епска песна за патувањето на Аргонаутите, Архимед, кој  напишал математички трактати, и Плутарх, кој главно пишувал биографии и есеи. Писателот од вториот век Лукијан бил хеленизиран Сириец, кој главно пишувал сатири.
Старогрчката литература имала големо влијание врз подоцнежната грчката литература а воедно и на цела западната книжевност. Многу римски автори црпеле инспирација од нивните грчки претходници. Уште од ренесансата, европските автори, вклучително Данте Алигиери, Вилијам Шекспир, Џон Милтон, и Џејмс Џојс, своите теми и мотиви ги црпеле од старогрчката книжевност.
Предкласична и класична антиката
Овој период од грчката книжевност се протега од Хомер до 4 век п.н.е и подемот на Александар Велики. Најстарите познати грчки ракописи се микенски, напишани на линеарно Б писмо, на глинени таблици. Овие документи главно се трговски записи (списоци, залихи, прием на роба итн.). Тука не е откриена вистинска литература. Неколку теории постојат за да се објасни ова чудно отсуство. Една од нив е дека микенската книжевност, како и делата на Хомер и други епски песни, се пренесувале усно, бидејќи линеарното слоговно писмо не било прилагодено за запишување на грчките гласови (види: Фонемски принцип).
Хомер
На почетокот на грчката книжевност стојат две монументални делата на Хомер, Илијада и Одисеја. Хомер е обвиткан во мистерија. Иако денес делата му се припишуваат нему, сигурно е дека нивните корени датираат далеку пред неговото време (види: Прашањето околу Хомер). Илијада е приказна во една епизода за десетдневниот период на крајот на десетгодишната Тројанска војна. Централен лик е Ахил,, кој отелотворува грчки јуначки идеал. Одисеја е приказна за авантурите на Одисеј, еден од борците во Троја. По десет години борба во војната, истрошил уште десет години пловејќи накај дома за да ѝ се врати на неговата сопруга и семејството. Пенелопа се смета за женски идеал. Хомер неа ја прикажал како идеална жена која се одликува со посветеност, скромност, невиност и почит за време на нејзиниот брак со Одисеј. За време на неговите десет години патување, тој ги загубил сите негови другари и бродови и дома на Итака се вратил преправен во питач. И двете дела се врз основа на древни легенди. Приказните се раскажани на едноставен и директен јазик. Хомеровиот дијалект бил архаичен јонски дијалект со елементи на еолиски дијалект и атички дијалект. Последново се должи на атинското издание од 6-от век п.н.е. Епскиот стих бил хексаметар
Хесиод
Друг голем поет на предкласичниот период бил Хесиод. За разлика од Хомер, Хесиод зборувал за себе во неговата поезија. Сепак, ништо не е познато за него од некој надворешен извор. Тој е роден во Беотија во централна Грција, и се смета дека живеел и творел околу 700 година п.н.е. Двете поеми на Хесиод се  Дела и дни и Теогонија. Дела и дни е верен опис на селскиот живот во сиромашна земја, живот кој нему му бил добро познат, и за кој утврдува принципи и правила за земјоделците. Теогонија е дело за создавањето на боговите. Тоа сликовито го опишува човештвото, почнувајќи уште од Златното доба.
Лирска поезија
Лирската поезија го добила своето име од фактот дека првично се пеела од поединци или од хор во придружба на инструментот наречен лира. И покрај името, лирската поезија во оваа општа смисла била поделена во четири жанрови, од кои две не беа придружени со китара, туку со флејта. Овие два жанра биле елегиска поезија и јамбиска поезија. И двата се напишани на јонски дијалект. Елегиските песни биле напишани во елегичен дистих а јамбиските песни биле напишани во јамбиски триметар. Првиот од лирските поети веројатно бил Архилох од Парос, околу 700 година п.н.е, најзначаен јамбиски поет. Од неговото дело останале само фрагменти како што е случај со повеќето од поетите. Неколку зачувани поеми укажуваат на тоа дека тој бил огорчен авантурист, кој водел многу бурен живот.
Многу лирски песни биле напишани на еолски дијалект. Лирските песни често имале многу различна поетска метрика. Најпознати лирски поети биле т.н."Деветте лирски поети." Од сите лирски поети, Сафо на Лезбос (в. 630-в. 570 п.н.е) била далеку најпочитувана. Во антиката, нејзините песни ја имале истата почит како песните на Хомер. Само една од нејзините поеми, "Ода за Афродита," преживеала до денес во својата изворна форма. По Сафо, нејзиниот современик Алкеј од Лезбос бил исто така значаен за монодиската лирска поезија. Поезијата на Алкман се сметала за убава, иако тој пишувал исклучиво на дорски дијалект, што нормално се сметал за непријатен за слушање. Подоцна, поетот Пиндар од Теба бил познат по неговата хорски лирски поезија.
Драма
Сите дела на грчката драма се од драматурзи од Атина и се напишани исклучиво на атички дијалект. Хорските настапи биле заедничка традиција во сите грчки градови-држави. Атињаните за основоположник на драмата го сметаат Теспис кој ја измислил драмата со воведување на првиот актер, чија основна цел била да комуницира со предводникот на хорот. Подоцна драмите го прошириле бројот на глумци на три, овозможувајќи поголема слобода во раскажување.
Во ерата после Грчко-персиските војни, будењето на националниот дух на Атина бил изразен во стотици трагедии врз основа на херојски и легендарниот теми од минатото. Трагичните драми произлегле од едноставни хорски песни и дијалози прикажувани на фестивалите посветени на богот Дионис. Во класичниот период, изведбите вклучувале три трагедии и една пасторална драма, кои отсликуваат четири различни епизоди на ист мит. Богатите граѓани биле избрани да ги сносат трошоците за костимите и вежбањето на хорот како нивна јавна и верска должност. Присуството на фестивалот се сметала како чин на обожување. Настапите се изведувале во голем амфитеатар посветен на Дионис во Атина. Поетите се натпреварувале за награди коисе давале на најдобрите претстави. Сите целосно преживеани грчки трагедии им се припишуваат на Есхил, Софокле или Еврипид. Авторството на Окованиот Прометеј, кој  традиционално му се припишува на Есхил, и Рес, кој е традиционално припишана на Еврипид, се спорни. Постојат седум преживеани трагедии кои му се припишуваат на Есхил. Три од овие драми, Агамемнон, Покајници, и Еумениди, прават трилогија позната како Орестија. Сепак, една од овие драми, Окованиот Прометеј, може да е дело на синот на Есхил, Еуфорион.
Седум дела на Софокле преживеале, повеќето признати меѓу кои се трите тебански драми, кои зборуваат за приказната на Едип и неговите потомци. Тебанската трилогија се состои од Кралот Едип, Едип во Колон, и Антигона. Иако драмите, често се нарекуваат "трилогија", тие всушност биле напишани со многу години разлика. Антигона, последната од трите драми, всушност била напишана прва, во 441 година п.н.е, на почетокот на кариерата на Софокле. Кралот Едип, најпознатата од трите, била напишана околу 429 година п.н.е во екот на неговата кариера. Едип во Колон, втората од трите драми хронолошки, всушност била последната драма изведена во 401 година п.н.е., по смртта на Софокле.
Постојат деветнаесет преживеани драми кои му се припишуваат на Еврипид. Повеќето познати се Медеја, Хиполит, и Бакханки. Рес понекогаш се мисли дека е напишана од страна на синот на Еврипид, или дека е посмртна репродукција на Еврипидова драма. Еврипид ги турка границите на трагичниот жанр и голем број елементи во неговата драма биле потипични за комедијата отколку за трагедијата. Неговата драма Алцест, на пример, често се категоризираат како "проблематична драма" или можеби дури и како дело на трагикомедија наместо вистинска трагедија, поради нејзините комични елементи и фактот дека има среќен крај. Како трагедијата, така и комедијата потекнала од ритуалот во чест на Дионис, но во овој случај претстави биле полни со искрена бесрамност, злоупотреба и навреда. Во Атина, комедиите станале службен дел на фестивалот во 486 година п.н.е., и награди биле давани за најдобрите претстави. Како и кај трагичарите, неколку дела се останати на поголемите комедиографи. Единствените комплетни дела од класичната комедија се единаесет драми напишани од драматургот Аристофан. Тие се богата ризница на комични претстави. Тој го исмевал секого и секоја институција. Во Птиците, ја исмева демократијата на Атина. Во Облаци, го напаѓа филозоф Сократ. Во Лисистрата, објавува војна. Аристофан бил пофален за својот драмски вештина и мајсторство. Во книгата на Џон Лампиер Класична библиотека Аристофан е опишан како "најголемиот комедиограф во светската литература: до него Молиер изгледа досаден а Шекспир како кловн." Од сите Аристофанови најмногу признание добила драмата Жаби, која на сатиричен начин ги овековечила и прикажува двата гиганта на атинската трагедија: Есхил и Еврипид. Кога била изведена за првпат на фестивалот во 405 п.н.е, само една година по смртта на Еврипид, Атињаните ѝ доделиле прва награда. Таа била единствената грчки драма што некогаш добила бис изведба, два месеци подоцна, во градот Дионисија. Дури и денес, Жаби допира до современата публика. Како музичка адаптација била изведена на Бродвеј во 2004 година.
Третиот драмски жанр била сатиричната драма. Иако жанрот бил многу популарен, само еден комплетен примерок на сатирична драма опстојал: Киклопи од Еврипид. Голем дел од вторта сатирична драма, Трагачи (Ichneutae) од Софокле, биле откриени во наоѓалиштето Оксиринхус во Египет меѓу Оксиринхуските свитоци.