cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Десен популизам
Десничарскиот популизам, исто така наречен национален популизам и десничарски национализам, е политичка идеологија која ги комбинира десничарската политика и популистичката реторика и теми. Нејзината реторика користи антиелитистички чувства, спротивставување на естаблишментот и зборува со и/или за „обичните луѓе“. Повторливите теми на десничарските популисти вклучуваат неонационализам, социјален конзерватизам и економски национализам. Честопати, тие имаат за цел да ја одбранат националната култура, идентитет и економија од перцепираните напади од страна на надворешни лица.
Десничарскиот популизам во западниот свет е генерално поврзан со идеологии како што се анти-еколошки, антиглобализација, нативизам и протекционизам. Во Европа, терминот често се користи за опишување групи, политичари и политички партии кои се општо познати по нивното противење на имиграцијата, особено од муслиманскиот свет, и на евроскептицизмот. Десничарските популисти може да поддржат проширување на социјалната држава, но само за оние што сметаат дека се способни да ја добијат; овој концепт е наведен како „шовинизам на благосостојбата
Јене Берчаи
Јене Берчаи (унгарски: Jenő Barcsay, 14 јануари 1900, Катона, Австроунгарија (денес Катина, Романија) - 2 април 1988 година, Будимпешта , Унгарија) бил унгарски сликар.
Биографија
Роден во Катона, Унгарија во 1900 година, Баршаи бил потомок на аристократско семејство од Трансилванија. Во 1919 година, тој отишол во Будимпешта за да ги започне своите студии во Уметничката школа и дипломирал во 1924 година. Летото 1926 година го поминал во Мако и Ходмезовашархели, каде што работел на конструктивните структурни моќи на пејзажите. Во таа година, тој отишол во Париз на една година, кога ги открил делата на Сезан. Неговите слики во голема мера влијаеле врз младиот уметник.
Додека бил во Италија во 1927 година, Баршаи дознал за Кватрочентното движењето на раната ренесанса, особено анатомските студии на тој период. Тој станал жител на Сентендре,но многу често патувал и за Париз. Па така, тој во 1929 година за да ги разбере правилата на кубизмот отпатувал во Париз. Станал учител во школата за школување во општината од 1931 до 1945 година, а подоцна станал учител на Факултетот за ликовни уметности во Будимпешта од 1945 година до неговото пензионирање, каде што предавал фигурациски скици и анатомија.
Умрел на 88 годишна возраст, работел и цртал и покрај тоа што имал проблеми со ’рбетот, тој никогаш не ја напуштил својата најголема љубов - четката.
The Revolution Smile
The Revolution Smile е бенд од Сакраменто, Калифорнија, САД.
Историја
Бендот е формиран во 2000 година од поранешниот гитарист на Far, Шон Лопез по неговите кратки настапи заедно со Rival Schools.
1775 во архитектурата
1775 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Економски либерализам
Економскиот либерализам е политичка и економска идеологија заснована на силна поддршка за пазарна економија заснована на индивидуални линии и приватна сопственост во средствата за производство. Економските либерали имаат тенденција да се спротивстават на владината интервенција и протекционизмот на пазарот кога ја спречува слободната трговија и отворената конкуренција, но ја поддржуваат владината интервенција за заштита на правата на сопственост и решавање на неуспесите на пазарот. Економскиот либерализам е генерално опишан како претставување на економскиот израз на класичниот либерализам до Големата депресија и подемот на кејнзијанизмот.
Кале (Рашче)
Кале — археолошко наоѓалиште во скопското село Рашче, Општина Сарај. Претставува утврдена населба — градиште од доцноантичкото време.
На 1 км северно од селото и 3 км западно од селото Горно Свиларе, на левиот брег на Вардар доминира висок рид на кој има остатоци од поголема утврдена населба. Се гледаат остатоци од бедемот, широк 1,50 м, кој го обградува акрополот со пречник од 70 м. По површината на градиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови и многубројни остатоци од градежен материјал.
Вида (општина)
Вида (Wieda) — село и поранешна општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Валкенрид.
Знаменитости
Постојат бројни добро зачувани куќи изградени во фахверк во центарот на Вида. Старата саат-кула на врвот на ридот нуди живописен поглед на селото и неговата околина. Црквата „Лутер“ е протестантска црква, изградена во 1770 година.
Антикомунизам
Антикомунизмот е политичко и идеолошко противење на комунизмот. Организираниот антикомунизам се разви по Октомвриската револуција во 1917 година во Русија и достигна глобални димензии за време на Студената војна, кога Соединетите Американски Држави и Советскиот Сојуз се вклучија во интензивно ривалство. Антикомунизмот е елемент на движењата кои имаат многу различни политички позиции, вклучувајќи ги конзерватизмот, фашизмот, либерализам, национализм, социјалдемократија, и антисталинистичката левица. Антикомунизмот е изразен и во филозофијата, од неколку религиозни групи и во литературата. Некои познати поборници на антикомунизмот тврдат дека се поранешни комунисти. Антикомунизмот, исто така, беше истакнат меѓу движењата кои се спротивставија на комунистичкото владеење.
Во Соединетите Американски Држави, антикомунизмот дојде до израз за време на Првиот Црвен страв од 1919-1920 година. Во текот на 1920-тите и 1930-тите, противењето на комунизмот во Европа беше промовирано од конзервативците, фашистите, либералите и социјалдемократите. Фашистичките влади станаа главни противници на комунизмот во 1930-тите. Либералните и социјалистичките демократи во Германија го формираа Железниот фронт за да им се спротивстават на комунистите, наци-фашистите и реваншистичките конзервативни монархисти. Во 1936 година, Антикоминтернскиот пакт, првично помеѓу нацистичка Германија и Јапонската империја, бил формиран како антикомунистички сојуз.[1] Во Азија, Империјата на Јапонија и Куоминтанг (Кинеската националистичка партија) беа водечки антикомунистички сили во овој период.
За време на Втората светска војна, комунистичкиот Советски Сојуз беше меѓу главните сојузнички нации кои се бореа против силите на Оската.[2] Набргу по крајот на Втората светска војна, ривалството помеѓу марксистичко-ленинистичкиот Советски Сојуз и либерално-капиталистичките Соединети Држави резултираше со Студена војна. Во овој период, владата на Соединетите Американски Држави одигра водечка улога во поддршката на глобалниот антикомунизам како дел од нејзината политика на задржување. Воени конфликти меѓу комунистите и антикомунистите се случија во различни делови на светот, вклучително и за време на Кинеската граѓанска војна, Корејската војна, Малајската вонредна состојба, Виетнамската војна, Советско-авганистанската војна и операцијата Кондор. НАТО беше основан како антикомунистичка воена алијанса во 1949 година и продолжи во текот на Студената војна.
По револуциите од 1989 година и распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, повеќето од комунистичките влади во светот беа соборени, а Студената војна заврши. Сепак, антикомунизмот останува важен интелектуален елемент на многу современи политички движења. Организираните антикомунистички движења остануваат во опозиција на Црвена Кина и другите комунистички народи.
Minecraft
Minecraft (транскрипција: Мајнкрафт) — игра за Windows, macOS, и Linux направена во 2009 г., а пуштена во ноември 2011 г. Во оваа игра, главниот јунак се вика Стив и тој оди низ многу приклученија.
Александриски светилник
Александриски светилник — едно од седумте светски чуда во времето на македонската династија птоломејци. Бил изграден околу 290 година п.н.е. на островот Фарос, блиску до градот Александрија во Египет. Бил разрушен во 1375 година од земјотрес. Денес на истото место има тврдина наречена Каинт Беј.
Значење
Значењето на Светилникот се согледува во можноста во тоа време да се овозможи на бродовите безбедно патување и враќање во Александрија. Во архитектонска смисла овој светилник имал големо значење затоа што бил најголемата градба во средоземниот свет чија светлина можела да се здогледа на растојание до 50 километри од александриското крајбрежје.
Историја
Многу брзо по смртта на Александар Македонски, неговиот наследник, Птоломеј I ја преземал власта во Египет. Како својата престолнина ја избрал Александрија, во чија близина се наоѓа островот Фарос, и чие име се смета дека произлегува од зборот Pharao's што означува светлина. Кога Египет бил заземен од страна на арапите, Александрија била опустошена, а нејзиното богатство било разграбено. Светилникот продолжил и за нив да има големо значење и покрај тоа што престолнината на Египет била преместена во Каиро. Во земјотресот од 956 година п.н.е. светилникот бил минимално оштетен. Но, со оглед на специфичната положба на светилникот, следувале серија од силни земјотреси и тоа во 1303 и 1323 година п.н.е. во кои скоро бил разрушен. Според кажувањата на султанот Мамелук, во самиот град заедно со неговата војска не можел да влезе поради рушевините од самиот светилник, затоа на истото место тој изградил тврдина.
Архитектура
Светилникот претставувал кула со височина од 134 метри и на времето бил еден од највисоките конструкции, создадени од човекот. Архитект на Светилникот е Сострат Книдски. Градењето на светилникот траело околу 5 години. Објектот бил на три ката. Бил изграден од бели камења и со трегери.
''Оваа статија поврзана со Седумте светски чуда е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја [ проширите]''.
1774 во архитектурата
1774 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Кошарашка Лака (Кошарка)
Кошарашка Лака — средновековна населба и некропола во атарот на селото Кошарка, Македонија. На 4 километри јужно од селото при обработувањето на земјата се откриени питоси, а во непосредна близина и еден гроб од камени плочи. На површината има фрагменти од покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Сарикол (округ)
Сарикол е округ во Казахстан во покраината Костанај со центар град Сарикол.
Варошка парохија
Варошката парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Прилепското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Димитриј“.
Парохијата ги опфаќа селата: Варош, Мажучиште, Сенокос, Забрчани, Горно Село и Небрегово.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Ристов Кладенец (Беранци)
Ристов Кладенец — археолошко наоѓалиште во битолското село Беранци. Претставува некропола од доцноантичко време.
Црква „Св. Теодор Тирон“ - Конопница
Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата била подигната во 1885 година.
Архитектура
Храмот е доста голем и убав, еден од најуредените во околината.
По својот архитектонски облик претставува солидно изградентриконхос од делкан камен. Покриена е со ќерамиди, а во 2002 година била доградена припратата.
Иконостас
Црквата поседува 47 икони.
Ани Ерно
Ени Ерно (Annie Ernaux); — француска писателка и професор по книжевност. Нејзиното книжевно дело, главно автобиографско, одржува блиски врски со социологијата. Ерно ја добила Нобеловата награда за литература за 2022 година „за храброста и клиничката острина со која ги открива корените, отуѓувањата и колективните ограничувања на личната меморија“.
Животопис
Во раните 1970-ти, Ерно предавала во гимназијата во Боневил, на колеџот Евир во Анеси-ле-Вје, потоа во Понтоаз, пред да се приклучи на Националниот центар за образование на далечина.
Награди и признанија
Покрај тоа, нејзиното име го носи и Наградата Ани-Ерно.
1773 во архитектурата
1773 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Селце (Брждани)
Селце — археолошко наоѓалиште во кичевското село Брждани. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 2 км северно од селото, во приватни ниви,каде се откривани темели од ѕидови на објекти, а на површината се наоѓаат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси и множество градежен материјал. Податокот на Т. Смиљаниќ во врска со надгробна плоча со латински натпис можеби се однесува на наоѓалиштето Селце.
Мемоарите на Адријан
Мемоарите на Адријан (француски: Mémoires d'Hadrian) — роман на француската писателка Маргерит Јурсенар од 1951 година.
Посвета
Во своите белешки кон делото, Јурсенар наведува дека книгата не е посветена никому, иако требало да ѝ биде посветена на Г.Ф. (забелешка: иницијалите се однесуваат на Грејс Флик, долгогодишната пријателка и љубовница на Јурсенар), но таа сметала дека би било непристојно да стави лична посвета во делото во кое сакала воопшто да не се појавува. Оттука, на Г. Ф ѝ се посветени белешките кон романот, а во самиот роман, како посвета се ставени следниве стихови, потпишани од P. Aelius Hadrianus, Imp:
Animula vagula blandula
Hospes comesque corporis,
Quae nunc abibis in loca
Pallidula, rigida, nudula,
Nec, ut soles, dabis iocos...
Содржина
Романот се сосоти од шест дела:
Белешки за создавањето на романот
Јурсенар оставила и една тетратка со белешките кои ги правела во врска со работата на романот „Мемоарите на Адријан“. Во нив, таа го објаснува настанувањето на делото. Според нејзиното сведоштво, романот бил замислен и напишан меѓу 1924 и 1929 година, но тие ракописи самата ги уништила, зашто „тоа и го заслужувале“; во 1934 година, повторно почнала да работи на делото, правејќи долги истражувања; тогаш, таа напишала околу 15 страници, кои ги сметала за конечни, а потоа, меѓу 1934 и 1937 година, неколкупати почнувала и ја напуштала работата на делото; од редакцијата која потекнува од 1934 година останала само една реченица: „Почнувам да го согледувам профилот на мојата смрт.“; во тој период, таа посетила повеќе места поврзани со животот на Адријан, како: Адријановата вила, Олимпејон, Мала Азија итн.; во 1937 година, за време на престојот во САД, Јурсенар консултирала одредена литература во библиотеката на Универзитетот Јејл и тогаш напишала неколку делови од романот кои, во преработена форма, останале и во последната верзија; меѓу 1937 и 1939 година, таа престанала да работи на делото; во октомври 1939 година, таа ги оставила ракописот и белешките во Европа, а со себе во САД зела само неколку делови напишани претходно за време на престојот во Јејл, една карта на Римското Царство и профилот на Антиној, купен во 1926 година во Археолошкиот музеј во Фиренца; во периодот од 1939 до 1948 година, повторно ја напуштила работата на романот, а во пролетта 1947 година ги запалила белешките напишани за време на престојот во Јејл.
Во 1948 година, прегледувајќи еден ковчег со писма, добиен од Швајцаревија, Јурсенар повторно добила инспирација за да ја продолжи работата на романот; таа година, патувајќи во Ново Мексико, една ноќ, во возот што сообраќал на линијата Њујорк - Чикаго, таа почнала повторно да пишува, а продолжила утредента во ресторанот на една железничка станица во Чикаго, како и во возот за Санта Фе; така започнал тригодишниот период на интензивни истражувања поврзани со романот, при што многу ги користела делата на историчарот Вилхелм Вебер и на научникот Пол Грендор.
Во своите белешки, Јурсенар истакнува дека нејзината главна намера при пишувањето на романот била, земајќи еден живот кој е познат и историски утврден, да постигне Адријан да го постави пред неговиот живот во истата положба во која се наоѓаме ние во однос на него. Притоа, нејзината желба била низ ликот на Адријан да го изрази ставот на еден човек кој се одрекува на една страна за да прифати на друга страна. На почетокот, таа планирала романот да го напише во форма на дијалог, но во 1948 година одлучила да го напише во прво лице, со цел да ги избегне сите посредници во описот на животот на Адријан. Во тој поглед, таа му припишала на Адријан и одредени погледи кон иднината, внимавајќи тие да бидат општи. Со тоа што го прикажала Адријан како остроумен човек, Јурсенар сакала да ја нагласи неговата фаустовска црта. Јурсенар го насловила делото „Мемоарите на Адријан “ наместо „Дневникот на Адријан “, зашто тој бил човек од акција, поради што не би му било својствено да пишува дневник. Според нејзините зборови, книгата морала да биде во облик на роман, имајќи ја предвид доминацијата на оваа книжевна форма во современиот свет; инаку, нејзината студија за царот Адријан во 17 век би била трагедија, додека во ренесансата би била есеј. На 26 декември 1950 година, во една студена вечер на островот Маунт Десерт на Атлантскиот Океан, таа ги замислила последните моменти од животот на царот Адријан, т.е. последната сцена од романот.
Уметничката слобода наспроти историските факти
По главниот текст на романот, Јурсенар дава и соодветни забелешки во кои ги наведува историските извори кои ги користела при пишувањето, а исто така, објаснува во колкава мера се држела до историските факти поврзани со царот Адријан и со другите историски личности од неговото време. Притоа, таа се повикува на практиката на Жан Расин, кој во предговорите на своите трагедии ги наведувал своите извори.
Некои од ликовите кои се појавуваат во романот претставуваат вистински историски личности, додека некои се целосно измислени. Во продолжение, дури и историските личности, Јурсенар го прикажува во изменет облик, често припишувајќи им измислени особини. На пример, Марулин (дедо му на Адријан) е вистинска историска личност, но тој немал дарба за претскажување, како што е наведено во романот, туку тоа својство го имал некој вујко на Адријан; исто така, описот на смртта на Марулин е целосно измислен. Понатаму, навистина, еден од учителите на младиот Адријан бил атинскиот софист Исеј, но не е потврдено дека Адријан се школувал во Атина. Помпеј Прокул навистина бил управник на Витинија, но не е познато дали таа функција ја извршувал во 123-124 година, кога Адријан поминал низ таа област. Поетот Стратон од Сард веројатно му бил современик на Адријан, но нема докази дека тие се познавале. Хабрија, Целер и Диотим се историски личности, но нивните имиња ѝ послужила на Јурсенар само како основа за трите делумно измислени лика во романот. Кресцент навистина му бил секретар на Сервијан, но не е познато дали навистина го предал својот господар. Жената на Аријан, исто така, е историска личност, но не е познато дали навистина била „убава и горда“ како што е наведено во романот. Посетата на Луциј на Египет во 130. година е заснована врз спорното „Адријаново писмо до Сервијан“, но податоците за неговиот престој во Египет се несигурни. Од друга страна, детаљите за Луциј се преземени од делото „Животот на Елиј Цезар“ на Спартијан. Повеќе сцени во романот се целосно измислени, како: епизодата во која младиот офицер Адријан го прифаќа култот на богот Митра, сцената во која Антиној принесува жртва во Палмира итн. Исто така, неколку споредни ликови, како: робот Еуфорион, глумците Олимп и Батил, лекарот Леотихид, водичот Асар и младиот британски трибун се целонсо измислени. Наспроти тоа, сцената во која едно дете паѓа од балконот за време на прославата во Египет е вистинита, но таа се случила дури 40 години по престојот на Адријан во Египет.
Јурсенар наведува дека двата главни извора за нејзиниот роман биле грчкиот историчар Дион Касиј, кој 40 години по смртта на Адријан ја напишал главата посветена на неговото владеење која била дел од книгата „Римски истории“, како и латинскиот хроничар Спартијан кој ги напишал делата „Vita Hadriani“ и „Vita Aelii Caesaris“. Исто така, таа користела и други извори, како: книгата на Јулиј Капитолин, „Животите на Антонин и Марко Аврелиј“, делата на Аврелиј Виктор, Судиниот „Речник“. Најпосле, Јурсенар се послужила и со неколку дела на царот Адријан: неговата административна преписка, делови од неговите говори или службени извештаи, некои песни (меѓу кои и најпознатата „Animula vagula blandula“) и трите негови писма (со сомнителна автентичност) собрани во збирката на граматичарот Доситеј.
Зајаковидни
Зајаковидните цицачи (Lagomorpha) образуваат ред на вистински цицачи.
Општи одлики
Зајаковидните цицачи се мали животни, со кратка опашка, која може да отсуствува. Нивните заби имаат неколку сличности со забите на глодачите. До неодамна групата на зајаковидни цицачи (во која покрај зајците припаѓаат и пиките) ги вклучувала и глодачите како подред. Но уште во 1912 година Џејмс Вилијам Гидли ги воочил многуте специфични одлики во градбата и еволутивната историја на зајаковидните и предложил тие да се сместат во самостоен ред, бидејќи неколкуте сличности со глодачите имаат само надворешен (конвергентен) карактер. Ова гледиште денес се смета за општоприфатено. Филогенетски, зајаковидните се блиски со примитивните копитари од терциерот.
Од глодачите зајаковидните цицачи принципиелно се разликуваат по тоа што на горната вилица кај нив нема еден, туку два пара на секачи. Вториот пар на секачи кај зајаковидните е послабо развиен и се наоѓа зад основниот пар; нивните врвови не достигнуваат до врвовите на основните (предни) секачи. Исто така, тврдото непце кај зајаковидните е изградено на многу посебен начин. Тоа има вид на тесен напречен мост меѓу левиот и десниот ред на катници. За разлика од зајаковидните, кај глодачите тврдото непце претставува цврста платформа која достигнува напред до секачите. Постојат основни разлики во градбата на желудникот. Кај зајаковидните тој се состои (физиолошки, но не и морфолошки) од два оддела, од кои во едниот се одвива бактериско разградување на храната, а во другиот, близу до влезот во цревото, храната се дигерира со ензимот пепсин. Основната сличност меѓу зајаковидните и глодачите се состои во тоа што кај нив отсуствуваат песјаци, а секачите и катниците се разделени со широк беззабен простор — дијастема. Забите кај зајаковидните немаат прекриени корени и постојано растат, што е поврзано со брзото обновување на нивните коронки.
Билјана Караман
Билјана Караман ( во ) — македонски биолог и универзитетски професор.
Животопис
Родена на 9 јуни 1942 г. во Смедерево, Србија, во семејство на познати биолози. Основно образование го започнала во Сплит, а го продолжила во Дубровник и Скопје, каде што потоа ја завршува и гимназијата. Студиите на групата биологија на ПМФ во Скопје ги завршила во 1965 година како најдобар студент. По завршувањето на студиите била избрана за асистент (1966 г.) на Зоолошкиот завод на Природно-математич­ки­от факултет во Скопје за предметите вертебрата и споредбена анатомија. Постдипломските студии ги завршила на ПМФ во Загреб во 1972 година. Докторатот, под менторство на д-р И. Матони­чки, го одбранила, исто така, на ПМФ во Загреб. Во 1980 година била избрана за доцент, потоа за вонреден професор и редовен професор на ПМФ во Скопје. Како наставник била задолжена за изведување настава по повеќе биолошки дисциплини за студентите од групата биологија и од Медицинскиот и Стоматолошкиот факултет. Нејзината научна дејност се одвива во рамките на проучувањето на фауната на одонатите, главно, во Македонија, а делумно и надвор земјата, при што тие се проучувани од сис­тематско таксономски и еколошки аспект, со посебен акцент на синеколошките истра­жу­вања. Во последно време се занимава со истражување на функционалната морфогија кај охридкста пастрмка.
Градиште (Виниче)
Градиште — археолошко наоѓалиште во скопското село Виниче, Општина Гази Баба. Претставува кастел од доцноантичко време.
На североисточниот крај на селото, високо во планинскиот масив, на еден рид со зарамнет врв и со површина од 70 × 40 м се гледаат остатоци од одбранбен ѕид граден од кршен камен и варов малтер. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и покривни ќерамиди.
NGC 3943
NGC 3943 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3943 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3943 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3943 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37237. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
557 п.н.е.
557 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 557. година пред новата ера, 557. од првиот милениум п.н.е., 57. од 6 век п.н.е. и осма од 550-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4951 и 4952 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4193 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3203 и 3204 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 196.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 557 година се протега во 2079 и 2080, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2139 и 2140 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 14 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1214 и 1213 исламска година пред хиџра.
Катуниште (Матка)
Катуниште — археолошко наоѓалиште во скопското село Матка, Општина Сарај. Претставува населба од римско време.
На 300 м југоисточно од селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Карбокатјон
Карбокатјон е јон со позитивно наелектризиран атом на јаглерод. Наелектризираниот атом на јаглерод од карбокатјонот има шест валентни електрони, поради што е многу реактивен. Во органската хемија, карбокатјоните често се цел на нуклеофилен напад на нуклеофили, како што се хидроксидните (OH−) и халогените јони.
Карбокатјоните се класифицирани како примарни, секундарни и терциерни во зависност од бројот на јаглеродни атоми сврзани за јонизираниот јаглероден атом. Примарните карбокатјони имаат еден C-атом поврзан за јонизираниот C-атом, секундарните имаат два, а терциерните три.
1772 во архитектурата
1772 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Вида (река)
Вида (Wieda) — река која тече низ долносаксонскиот округ Остероде и тириншкиот округ Нордхаузен. Долга е 22 километри и претставува западна и десна притока на реката Цорге во планинскиот масив Харц.
Притоки
Притоки на Вида се:
Белград (Долни Дисан)
Белград — населба, храм и некропола од римското време во селото Долни Дисан.
Женски Дол (Беранци)
Женски Дол — археолошко наоѓалиште во битолското село Беранци. Претставува некропола од доцноантичко време.
NGC 1863
NGC 1863 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1863 се споменува и како ESO 56-SC77, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1863 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m. NGC 1863 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 11 м 39,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 43' 37".
Други поделби
Проучување на NGC 1863 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
1771 во архитектурата
1771 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Градиште (Видрани)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кичевското село Видрани. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа непосредно до источниот крај на селото, покрај современиот пат Кичево-Битола, каде на брегот на Брежанска Река се гледаат гробови градени од камени плочи - тип циста. Според кажувањето, биле најдени и керамички садови.
Deep Purple
Дип парпл — англиски рок-бенд формиран во Хертфорд во 1968 година. Се сметаат меѓу пионерите на хеви-металот и модерниот хард-рок, иако некои од членовите на бендот тврдат дека нивната музика не може да биде категоризирана на ниеден жанр. Тие еднаш, од Гинисовата книга за светски рекорди, беа прогласени за „најгласниот бенд на светот“, и имаат продадено над 100 милиони албуми ширум светот, меѓу кои 7,5 милиони во САД. Дип парпл беа рангирани на 22 место на рок-програмата за најдобри изведувачи на VH1. Бендот има претрпено многу промени на поставата и паузираше осум години (1976-84 година). Поставите од 1968-76 година се нарекувани Марк 1,2 3 и 4. Нивната втора и најкомерцијално успешната постава е Јан Гилан (вокал), Роџер Гловер (бас), Џон Лорд (клавијатури), Јан Пајс (тапани) и Ричи Блекмур (гитара). Оваа постава беше активна од 1969 до 1973 година, и повторно се обедини од 1984 до 1989 година, и повторно во 1993 година, пред односите меѓу Блекмур и другите членови да станат неподносливи. Моменталната постава (вклучувајќи го гитаристот Стив Морс) е многу постабилна, иако пензионирањето на Лорд од бендот во 2002 година го остави Пајс како единствениот оригинален член на Дип парпл.
Историја
Во 1967 година, поранешниот тапанар на Searchers, Крис Куртис, го контактира лондонскиот стопанственик, Тони Едвардс, со надеж дека ќе може да состави нова група, која ќе се вика Roundabout. Визијата на Куртис беше „супергрупа“ каде што што членовите на бендот ќе варираат (свирејќи), како музичка дигресија. Импресиран од планот, Едвардс се согласи да го финансира неговиот проект со два бизнис-партнери: Џон Колета и Рон Хајр, двата од Hire-Edwards-Coletta (HEC) Enterprises.
Првата постава беше класично-тренираниот свирач на Хамонд органа, Џон Лорд, кој имаше свирено со The Artwoods (предводени од Art Wood, брат на идниот гитарист на Ролинг Стоунс, Рони Вуд ), и Киф Хартли. Тој беше заменет од гитаристот Ричи Блекмур, кој се врати од Хамбург за да дојде на аудиција за новата група. Блекмур направи име за себеси како студиски гитарист, и исто така беше член на The Outlaws, Screaming Lord Sutch и Neil & The Crusaders. Ексцентричното однесување на Куртис наскоро го присили на заминување од неговиот личен проект, но Лорд и Блекмур сака да продолжат, и продолжија да регрутираат нови членови. За бас-гитара, Лорд го предложи неговиот стар другар Ник Симпер, со кој тој свиреше во бенд под името The Flower Pot Men and their Garden (претходно познати под името The Ivy League) во 1967 година. Симпер достигна слава (настрана од Дип парпл) со бендот Johnny Kidd and The Pirates и сообраќајката во која загина Кид. Симпер го познавал Блекмур уште од раните 60 кога неговиот прв бенд, The Renegades, дебитираше истото време како и еден од првите бендови на Блекмур, The Dominators. Боби Вудмен беше првичен избор за тапани, но во текот на аудициите за пејач, Род Еванс дојде со неговиот тапанар, Јан Пајс. Блекмур го имаше гледано Пајс со The Maze во Германија во 1966 година, и беше импресиониран од осумнаесетгодишниот тапанар. Додека Вудман беше да си купи цигари, Блекмур набрзина договори аудиција за Пајс. И Пајс и Еванс ги добија нивните места и поставата беше комплетирана.
Бендот стартува во март 1968 година во Deeves Hall, кантри-клуб во Јужен Мимс, Хартфордшир. Бендот свиреше во живо, пишуваше и правеше проби во Deeves Hall, кој беше целосно опремен со најновите појачала на Маршал. После кратка турнеја во Данска и Шведска во април, каде настапуваа под името Roundabout, Блекмур предложи ново име: Дип парпл, според омилената песна на неговата баба. Групата го одбра тоа име покрај Concrete God, за кое мислеа дека е премногу грубо.
Рани години
Во мај 1968 година, бендот отиде во студијата „Пај“ во „Марбл Арч“, Лондон, за да го снимат нивниот деби-албум „Сенките на Дип парпл“, кој беше издаден во јули. Групата имаше успех во Северна Америка со преработката од Џо Саут, „Hush“ и до октомври 1968 година песната достигна до 4 место на Билборд Хот 100 во САД и 2 место на канадската RPM топ-листа. Истиот месец, Дип парпл се договорија со Крим, да одат на нивната „Goodbye“ турнеја.
Вториот албум на бендот, „Книгата за Талисин“ (во кој се најде преработка од песната на Нил Дајмонд, „Kentucky Woman“), сбеше издаден во Северна Америка во склоп на турнејата, и достигна до 38 место на Билборд, и 21 место на RPM листата, иако во нивната земја нема да биде издаден дури до наредната година. На почетокот на 1969 година Дип парпл го снимија нивниот трет албум, едноставно наречен „Дип парпл“. Албумот содржеше стрингсови на една песна („April“), што го покажа влијанието на класичарите, како што се Бах и Римски-Корсаков, врз Лорд. Незадоволни од можностите за сингл од овој албум, бендот исто така ја снимија „Emmaretta“, именувана според Емарета Маркс, тогаш глумица во мјузикалот „Hair“, која Еванс проба да ја заведе. Ова ќе биде последната снимка со оригиналната постава.
На жалост, продуцентската куќа на Дип парпл, Тетраграматон од Северна Америка, која имаше некои проблеми го одложи продуцирањето на албумот „Дип парпл“, за после завршувањето на американската турнеја на бендот во 1969 година. Ова, како и недоволната промоција од продуцентската куќа која беше пред распаѓање, предизвика мала продажба на албумот, кој не се ни најде на топ-листата Билборд 100. Кратко по издавањето на третиот албум, Тетраграматон се распадна и го остави бендот без пари и иднина (средствата од Тетраграматон беа одземени од Варнер Брос. Рекордс, кои ќе ги издадат албумите на Дип парпл во САД во седумдесеттите). Во текот на американската турнеја во 1969 година, Лорд и Блекмур се состанаа со Пајс да дискутираат за да продолжат во „потешка“ насока со бендот. Чувствувајќи дека Еванс и Симпер нема добро да се вклопат во хеви-рок стил, ги заменаа тоа лето. Пајс изјави „Мораше да дојде до промена. Ако тие не си заминеа, бендот би бил потполно дезинтегриран“.
Барајќи вокална замена, на Блекмур му се допадна деветнаесетгодишниот пејач Тери Рид, кој одби слична можност да пее во ново-формираните Лед Цепелин, една година порано. Иако Рид ја сметаше оваа понуда како да му „ласкаат“, сепак беше обврзан да го исполни договорот со неговиот продуцент Мики Мост и беше повеќе заинтересиран за неговата соло-кариера. Блекмур немаше друг избор освен да бара на друго место. Бендот го „улови“ Јан Гилан, од Епизоуд сикс, бенд кој имаше издадено повеќе синглови во Велика Британија, без да достигнат комерцијален успех. Гилан еднаш разговарал со Ник Симпер кога Дип парпл се формирале, но Гилам му рекол дека проектот Roundabout нема да стигне никаде, додека чувсвуваше дека Епизоуд сикс ќе доживее голем успех. Тапанарот на Сикс, Мик Андервуд, - стар пријател на Блекмур од неговите дена во Севиџ – на бендот им ги претстави Гилан и басисот Роџер Гловер. Ова делотворно ги уби Епизоуд сикс и му наби комплекс на вина на Андервуд, што траеше скоро една деценија, додека Гилан го регрутира за неговиот пост-Парпл бенд во доцните седумдесетти. Ова ја создаде поставата Марк 2 на Дип парпл, чиј прв сингл беше „Hallelujah“. И покрај тоа што се појавија на телевизија за да го промовираат синглот во Велика Британија, песната пропадна. Блекмур им имаше речено на Рекорд Мирор дека тие „треба да имаат комерцијален сингл во Британија“, и ја опиша песната како „нешто измеѓу“ – медиумски повеќе отколку што бендот би направил без додаден комерцијален мотив.
Бендот стекна многу потревен публицитет во септември 1969 година, со „Концертот за група и оркестар“, дело во три дела, компонирано од Лорд како соло проект и изведен од бендот во салата Ројал Алберт со Ројалскиот филхармониски оркестар, диригиран од Малколм Арнолд. Заедно со Фајв бриџес од The Nice, тоа беше едно од првите соработки меѓу рок бенд и оркестар. Овој жив албум, „Концерт за група и оркестар“ беше нивниот прв албум кој доживеа успех и достигна на топ-листите во Велика Британија. Меѓутоа, Гилан и Блекмур беа помалку од среќни што бендот беше нарекуван „група што свири со оркестри“ во тоа време; а тие во тоа време сакаа да го одведат бендот во потежок, хард-рок стил. Без оглед на ова, Лорд го напиша Gemini Suite, уште една соработка на оркестар/група во ист стил, за бендот во доцните седумдесетти. Роџер Гловер подоцна изјави дека Џон Лорд беше водачот на бендот во раните години.
Премин и растурање
Кратко по оркестралниот албум, Дип парпл тргнаа на избрзана турнеја и снимање што им остави малку време за одмор во наредните три години. Нивниот прв студиски албум во овој период, издаден на средина од седумдесеттите, беше „Во рок“, кој ги содржеше тогаш концертните „Speed King“, „Into The Fire“ и „Child in Time“. Бендот исто така го издаде синглот „Black Night“, кој беше помеѓу првите десет на листата во Велика Британија. Солирањето на гитара на Блекмур и дистрозираната органа на Лорд, заедно со „завивачките“ вокали на Гилан и ритам секцијата на Гловер и Пајс, сега почнаа да имаат уникатен идентитет што подоцна го одвои бендот од раните албуми. Заедно со албумот Лед Цепелин, Led Zeppelin II и Paranoid на Сабат, „Во рок“ го дефинираа хеви метал жанрот.
Немања Радоњиќ
Немања Радоњи (роден на 15 февруари 1996 година) е српски професионален фудбалер кој игра за Бенфика, на позајмица од Марсеј. Тој ја претставувал и репрезентацијата на Србија.
Deep Purple
Премин и растурање
Вториот албум, креативно прогресивниот „Огнена топка“, беше издаден во летото 1971 година. Насловната песна „Fireball“ беше издаден како сингл, како и „Strange Kind of Woman“, не од албумот, но снимени за време на истите сесии (иако таа ја замена „Demon’s Eye“ на американската верзија од албумот).
Немања Радоњиќ
Младинец
Роден во Ниш, Радоњиќ играл во младинската академија на локалниот клуб Раднички во раните години. Претходно беше член на локалните клубови Медијана и Железничар каде ги направи првите фудбалски чекори. Како еден од најдобрите перспективи во академијата, Радоњиќ се преселил во Партизан каде поминал неколку дена, но подоцна се изјаснил како навивач на најголемиот противник, Црвена звезда. Потоа помина неколку месеци со Фудбалската академија Георге Хаги во Романија, пред да потпише петгодишен договор со Рома во 2014 година, позајмен на Емполи на една сезона. На почетокот на 2016 година Радоњиќ се врати во Србија, а како позајмен играч му се приклучи на Чукарички. Тој постигна гол на своето деби за Чукарички во српската Суперлига. На следниот натпревар, против Јагодина, постигна гол од околу 30 метри оддалеченост од гол, а подоцна асистираше за уште еден гол. Играјќи со Чукарички, Радоњиќ собра 31 настап со 4 гола во сите натпреварувања до крајот на сезоната 2016–17.
556 п.н.е.
556 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 556. година пред новата ера, 556. од првиот милениум п.н.е., 56. од 6 век п.н.е. и седма од 550-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Немања Радоњиќ
Црвена звезда Белград
На 21 јули 2017 година, Радоњиќ се преселил во Црвена звезда. Тој потпишал петгодишен договор со својот нов клуб, формално позајмен до летото 2019 година, кога ќе му заврши договорот со Рома. Тој избрал да го носи дресот со број 49 во својот нов клуб. Радоњиќ го направи своето деби за Црвена звезда во првиот натпревар од третото квалификациско коло за УЕФА Лига Европа 2017–18, заменувајќи го Рикардо Кавалканте Мендеш во 61 минута од натпреварот против Спарта Прага, одигран на 27 јули 2017 година. Радоњиќ го постигнал својот прв гол за клубот во реваншот од плеј-оф рундата за Лигата на Европа на УЕФА, во победата со 2–1 против Краснодар. Радоњиќ го одигра своето прво вечно дерби на 27 август 2017 година, заменувајќи го Александар Пешиќ во 67 минута од натпреварот. Радоњиќ го постигна својот втор гол за Црвена Звезда во ремито 1–1 против БАТЕ Борисов на 14 септември 2017 година. Радоњиќ заработи фрактура на метатарзалната коска за време на натпреварот против Рад на 18 ноември 2017 година. Тој стана третиот играч во тимот кој се повредил на ист начин од почетокот на сезоната 2017-18, по Бранко Јовичиќ и Вања Вучиќевиќ. Враќајќи се на теренот, Радоњиќ го постигнал својот прв гол во домашната лига за Црвена Звезда во вечниот дерби натпревар, одигран на 14 април 2018 година. Подоцна, Радоњиќ постигнал четири гола на пет одиграни натпревари до крајот на сезоната вклучувајќи го и последниот натпревар против Вождовац, кога го освоил првиот трофеј во професионалната кариера. Во мај 2018 година, Радоњиќ беше избран во најдобрите 11 играчи за сезоната 2017–18 во српската Суперлига, по избор на капитените и менаџерите на клубовите. На 25 јули 2018 година, Радоњиќ постигнал два гола во првиот натпревар од второто квалификациско коло на УЕФА Лигата на шампионите 2018–19, по што бил прогласен и за играч на натпреварот во победата со 3–0 над Судува. Погодувајќи во продолженијата на натпреварот против Спартак Трнава на 14 август 2018 година, Радоњиќ обезбеди групна фаза од кампањата на УЕФА Лига Европа 2018-19 и плеј-оф квалификациската рунда за Лигата на шампионите, против Ред Бул Салцбург. На 29 август 2018 година, Црвена звезда го купи договорот од Рома, задржувајќи го Радоњиќ до јуни 2021 година.
556 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4952 и 4953 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4194 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3204 и 3205 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 197.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 556 година се протега во 2080 и 2081, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2140 и 2141 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 13 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1213 и 1212 исламска година пред хиџра.
Немања Радоњиќ
Марсеј
На 30 август 2018 година, Радоњиќ потпишал со францускиот Олимпик од Марсеј откако помогнал да се квалификува Црвена звезда за групната фаза од Лигата на шампионите Во неговиот нов клуб му бил доделен дресот со број 7. Трансферот беше пријавен како 12 милиони евра плус 2 милиони бонуси. Радоњиќ го направил своето деби за клубот во победата на домашен терен со 4–0 во Лига 1 над Генгамп на 16 септември 2018 година, заменувајќи го Димитри Паје во 84 минута
Deep Purple
Премин и растурање
Само неколку недели по издавањето на „Огнена топка“, бендот веќе имаше почнато да изведува песни планирани за наредниот албум. Една песна (која подоцна стана „Highway Star“) беше изведена на првата свирка од турнејата за „Огнена топка“, а ја напишаа во автобус на патот за концерт во Портсмут, како одговор на прашање од новинар: „Како ги пишувате песните?“ Три месеци подоцна, во декември 1971 година, бендот отпатува во Швајцарија за да го сними „Машинска глава“. Албумот требаше да биде снимен во казино во Монтро, користејќи го студиото Rolling Stones Mobile, но во текот на свирката на Френк Запа и Мадрс оф Инвеншн, избувна пожар, предизвикан од човек кој пукна со пиштол во таванот и го запали казиното. Инцидентот фамозно ја инспирира песната „Smoke on the Water“. Албумот беше подоцна снимен во еден ходник во скоро празниот Гранд хотел.
Продолжувајќи таму каде што претходните албуми застанаа, „Машинска глава“ стана еден од најпознатите албуми на бендот. Достигна до 1 место во Велика Британија, 7 место во САД, и содржеше песни кои станаа живи класики, како што се „Highway Star“, „Space Truckin’“, „Lazy“ и „Smoke on the Water“, по која Дип парпл се најпознати. Дип парпл продолжи со турнејата и да снима засилено; кога „Машинска глава“ беше снимен, група беше заедно само три и пол години, а сепак албумот им беше нивно седмо цеде. Во меѓувреме, бендот отиде на четири турнеи во Северна Америка во 1972 година, и јапонска турнеја каде што се сними живиот албум „Направено во Јапонија“ и се продаде во дупли-винилски тираж.
Првобитно тој беше наменет само за во Јапонија, а кога се издаде секаде набргу стана хит. Останува еден од најпопуларните и најпродаваните живи-концертни албуми во рок-музиката (иако во тоа време на него можеви се гледаше како помалку важен, бидејќи само Гловер и Пајс го миксаа).