cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Михаил Салтиков-Шчедрин
Творештво
Сатиричкиот талент на Салтиков-Шчедрин се одликува со голема разновидност, зашто не постоела негативна појава во рускиот јавен живот која не била предмет на неговата остра осуда. Тој неуморно ги разобличувал назадните елементи во владата и во општеството, ги критикувал претензиите на благородништвото, а насликал низа незаборавни ликови на феудалци-земјопоседници, „кулаци“-експлоататори, лажни либерали во провинцијата, лицемери итн. Исто така, негова омилена тема била и бирократијата, тоа „мрачно царство“ кое тој многу добро го познавал.Во тој поглед, според еден руски критичар, повеќедецениското творештво на Салтиков-Шчедрин претставува еден вид историски документ во кој се соединуваат уметничката и стварната вистина.
Паралелно со развојот на руското општество, кон крајот на 19 век се проширил и опфатот на творештвото на Салтиков-Шчедрин, кој во втората половина на 1870-тите започнал да пишува за лакомите и бескрупулозни „кулаци“ кои започнале да доаѓаат на местото на старите спахии од времето на кметството. Бидејќи во тоа време, власта започнала да го цензурира, Салтиков-Шчедрин ја продолжил својата сатира во „завиткана“ форма, градејќи нов стил, т.н. „езоповски“ јазик, особено застапен во неговите „сказни“.
Поради својата остра сатира, Салтиков-Шчедрин бил остро напаѓан од неговите противници, кои го критикувале дека воопшто немал позитивни идеали, туку само „плукал“ и „фрлал кал“, постојано вртејќи ги своите здодевни теми. Навистина, во неговите дела има едностраност, карикирање, сарказам, па дури и груби, невкусни изрази. Сепак, во неговото творештво може да се сретнат повисоки идеали, но најчесто тие се скриени на дното и само понекогаш излегуваат на површината со топли лирски искри. Во секој случај, точно е дека неговиот талент е претежно насочен кон човечките недостатоци. Познато е дека тој особено ги мразел „златната средина“ и „умерениот“, „средниот“ човек.
Турија (Гребенско)
Турија или Кранија — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Демографија
Селото брои 589 жители, според пописот од 2001 година.
Космос-901
Космос-901 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 април 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-901 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 802 км, а најмалото на 267.
1407 п.н.е.
1407 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1407. година пред новата ера, 407. од вториот милениум п.н.е., 7. од 15 век п.н.е. и осма од 1400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4101 и 4102 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3343 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2353 и 2354 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 654 пред основањето на Рим.
Патување со душите
Патување со душите (千と千尋の神隠し), познат и како Авантурите на малечката Чихиро — јапонски анимиран фантастичен филм од 2001 година, напишан и режиран од Хајао Мијазаки и во продукција на Студио Гибли. Со овој филм Мијазаки го освоил својот прв (и досега единствен) Оскар за најдобар анимиран филм. Филмот ја раскажува приказната на Чихиро Огино, мрзливо десет-годишно девојче, кое запаѓа во свет на духови и чудовишта. Откако нејзините родители се претворени во свињи од страна на вештерката Јубаба, Чихиро започнува да работи во јавна бања со цел да најде начин да се спаси себеси и своите родители, и да се врати во човечкиот свет.
По објавувањето Патување со душите станал најуспешниот филм во јапонската историја со заработувачка поголема од $274 милиони и позитивни критики, надминувајќи го Титаник на јапонскиот бокс-офис. На 75-тото доделување на Оскарите, филмот победил во категоријата за Најдобар анимиран филм, како и Златна Мечка на Берлинскиот филмски фестивал во 2002 година. Исто така, се наоѓа на BFI-списокот „Топ 50 филмови што треба да ги погледне секое дете до 14-годишна возраст“.
Приказна
Чихиро и своите родители се селат во својот нов дом. Со цел да стигнат побрзо, таткото вози по пократок пат низ шума во која се наоѓаат мали камени куќички во кои живеат духови. Тие предизвикуваат страв во Чихиро. Ненадејно, го губат патот и стигнуваат во таинствен храм што всушност е свет на духовите. Таму, нејзините родители јадат од храната на боговите, и набрзо подоцна се претворени во свињи како казна. Чихиро, која не се послужува од храната, не е казнета. Талкајќи очајно, таа наидува на момчето Хаку што ја советува да се вработи во светот на духовите, за да може да остане таму и да пронајде начин да ги спаси своите родители.
Преку многуте пречки со кои Чихиро се соочува, таа постепено прераснува од разгалено и самоволно детиште во разбрано, силно и верно девојче.
Културно наследство
Културното наследство е наследство на физички артефакти и нематеријални атрибути на група или општество што е наследено од минатите генерации. Не сите наследства на минатите генерации се „наследство“, туку наследството е селективен производ од општеството.
Културното наследство вклучува материјална култура (како што се згради, споменици, пејзажи, книги, уметнички дела и артефакти), нематеријална култура (како што се фолклор, традиции, јазик и знаење) и природно наследство (вклучително и културно значајни пејзажи и биоразновидност).
Намерниот чин на чување на културното и наследството од сегашноста во иднина е познат како презервација или конзервација, што ги промовираат културно-историските етнички музеи и културни центри, иако овие термини може да имаат поспецифично или техничко значење во истите контексти на другиот дијалект. Зачуваното наследство стана сидро на глобалната туристичка индустрија, најголем придонесувач за економската вредност на локалните заедници.
Правната заштита на културната сопственост опфаќа голем број меѓународни договори и национални закони, и тие исто така мора да се спроведат. Обединетите нации, УНЕСКО и Интернационален Син Штит се занимаваат со заштита на културното наследство. Ова исто така важи и за интеграцијата на мировните мисии на Обединетите нации.
Заштита на културното наследство
Постои блиско партнерство помеѓу Интернационален Син Штит, ООН, мировните сили на Обединетите нации, УНЕСКО и Меѓународниот комитет на Црвениот крст. Во многу армии, како што се вооружените сили на Австрија (Терезиската воена академија), постојат обемни програми за заштита на културното наследство, кое всушност е дел од обуката. Во суштина, на вооружените сили и на конфликтните страни генерално им е забрането да го користат културното наследство, неговата непосредна околина и објектите наменети за негова заштита за воени (паравоени) цели, а особено изложувањето на културниот имот на уништување или оштетување во случај на вооружен конфликт. Постојат примери на почитување на културните добра на непријателите уште од античко време. Корените на денешната правна состојба за експлицитна заштита на културното наследство лежат и во некои австриски владетели Марија Тереза (1717-1780) донесе одлука за регулативи и барањата на Конгресот во Виена (1814/15) да не се отстрануваат уметнички дела од нивните места за време на војната. Процесот продолжи на крајот на 19 век кога, во 1874 година (во Брисел), беше договорен барем нацрт меѓународен договор за законите и обичаите на војување. 25 години подоцна, во 1899 година, се одржа меѓународна мировна конференција во Холандија по иницијатива на цар Николај Втори од Русија, со цел ревидирање на декларацијата (која никогаш не беше ратификувана) и усвојување конвенција. Хашките конвенции од 1899 и 1907 година исто така значително го напреднаа меѓународното право и го утврдија принципот за имунитет на културните добра. Три децении подоцна, во 1935 година, беше формулирана преамбулата на Договорот за заштита на уметничките и научните институции (Париз Рорих). На иницијатива на УНЕСКО, Хашката конвенција за заштита на културниот имот во случај на вооружен конфликт беше потпишана во 1954 година.
Етиката и образложението на зачувување на културата
Предметите се дел од студијата за историјата на човештвото, бидејќи тие обезбедуваат конкретна основа за идеи и можат да ги потврдат. Нивното зачувување демонстрира признавање на неопходноста од минатото и на работите што ја раскажуваат неговата приказна. Во „Минатото е странска земја“, Дејвид Ловентал забележува дека сочуваните предмети ги потврдуваат и спомените. Додека техниките за дигитална аквизиција можат да обезбедат технолошко решение што е во состојба да добие форма и изглед на артефакти со невидена прецизност во историјата на човештвото, самото постоење објектот, наспроти репродукцијата, ги привлекува луѓето и им дава начин вистински да го допрат на минатото. Ова, за жал, претставува опасност бидејќи местата и нештата се оштетени од рацете на туристите, светлината потребна за нивно прикажување и други ризици од давање пристап на еден познат предмет на истите. Реалноста за овој ризик го зајакнува фактот дека сите артефакти се во постојана состојба на хемиска трансформација, така што она што се смета дека е зачувано, всушност се менува - никогаш не е како некогаш. Слично се менува и вредноста што секоја генерација може да му ја даде на минатото и на артефактите што ја поврзуваат со минатото. Класичните цивилизации, а особено индиските, му припишуваат најголемо значење на зачувувањето на традицијата. Нивната централна идеја беше дека социјалните институции, научното знаење и технолошките апликации треба да користат „наследство“ како „ресурс“. Користејќи современ јазик, би можеле да кажеме дека античките Индијци ги сметале, како социјални ресурси, и економските средства (како природните ресурси и нивната експлоатациска структура) и факторите што ја промовираат социјалната интеграција (како институции за зачувување на знаењето и за одржување на граѓанскиот поредок). Етиката смета дека наследеното не треба да се троши, туку збогатено, да се предава генерациски. Ова беше морален императив за сите, освен во последната животна фаза на санјаса.
Она што една генерација го смета за „културно наследство“ може да биде отфрлено од следната генерација, за потоа да го оживее следната генерација.
Културна сопственост
Културниот имот го вклучува физичкото или „материјалното“ културно наследство, како што се уметнички дела. Овие се генерално поделени во две групи на подвижно и недвижно наследство. Недвижното наследство вклучува градби (што може да вклучува инсталирана уметност како што се органи, прозорци од витраж и фрески), големи индустриски инсталации, станбени проекти или други историски места и споменици. Подвижното наследство вклучува книги, документи, подвижни уметнички дела, машини, облека и други артефакти, кои се сметаат за достојни за зачувување во иднина. Овие вклучуваат предмети значајни за археологијата, архитектурата, науката или технологијата на една култура.
Нематеријална култура
„Нематеријалното културно наследство“ се состои од нефизички аспекти на одредена култура, почесто одржувани од социјалните обичаи за одреден период од историјата. Концептот вклучува начини и средства за однесување во едно општество и често формални правила за работа во одредена културна клима. Овде се вклучуваат социјални вредности и традиции, обичаи и практики, естетски и духовни убедувања, уметнички израз, јазик и други аспекти на човековата активност. Значењето на физичките артефакти може да се толкува како акт против социоекономските, политичките, етничките, религиозните и филозофските вредности на одредена група на луѓе. Нормално, нематеријалното културно наследство е потешко да се зачува отколку физичките предмети. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2014)">потребно е цитирање  ] Аспектите на зачувување и зачувување на културните нематеријални добра вклучуваат:
Природно наследство
„Природно наследство“ е исто така важен дел од наследството на општеството, опфаќа село и природно опкружување, вклучувајќи флора и фауна, научно познати како биоразновидност, како и геолошки елементи (вклучително минеролошки, геоморфолошки, палеонтолошки, итн.). Научно познати како геодиверзитет. Овој вид наоѓалишта со наследство честопати служат како важна компонента во туристичката индустрија во земјата, привлекувајќи многу посетители од странство, како и од локално ниво. Наследството може да вклучува и културни предели (природни одлики што можат да имаат културни атрибути).
Аспектите на зачувување и зачувување на природното наследство вклучуваат:
Движење за светско наследство
Значајна беше Конвенцијата за заштита на светското културно и природно наследство, усвоена од Генералната конференција на УНЕСКО во 1972 година. Заклучно со 2011 година, има 936 места на светското наследство: 725 културни, 183 природни и 28 мешани својства, во 153 земји. Секоја од овие страници се смета за важна за меѓународната заедница.
Подводното културно наследство е заштитено со Конвенцијата на УНЕСКО за заштита на подводното културно наследство. Оваа конвенција е правен инструмент кој им помага на државите да ја подобрат заштитата на нивното подводно културно наследство.
Клучните меѓународни документи и тела вклучуваат:
Национални и регионални движења на наследството
Muisca_Indigenous_Heritage.webm Rediscovery of the Muisca Indigenous Heritage
El redescubrimiento de la tradición indígena ]] Голем дел од работата за зачувување на наследството е направена на национално, регионално или локално ниво на општеството. Различни национални и регионални режими вклучуваат:
Прашања во културното наследство
Широките филозофски, технички и политички прашања и димензии на културното наследство вклучуваат:
Управување со културното наследство
Прашања во управувањето со културното наследство вклучуваат:
Поврзано
Дигитални методи во зачувување
Андре Ситроен
Андре-Густав Цитроен ( French: [ɑ̃dʁe ɡystav sitʁɔɛn] ; 5 февруари 1878 – 3 јули 1935) бил француски индустријалец и основач на францускиот производител на автомобили Citroën. Тој е запаметен главно по марката на автомобилот именуван по него, но и по неговата примена на двојни спирални запченици.
Животот и кариерата
Роден во Париз во 1878 година, Андре-Густав Цитроен бил петто и последно дете на еврејски родители,  на трговецот со дијаманти Леви Ситроен и Маса Амелија Клајнман. Тој бил братучед на британскиот филозоф Сер Еј Џеј Ајер (единствениот син на неговата тетка Рејн).
Семејството Цитроен се преселило во Париз во 1873 година. По пристигнувањето покрај француското diaeresis било додадено на холандското презиме (наводно од еден од наставниците на Андре), менувајќи го Citroen во Citroën. Цитроен потекнува од дедо во Холандија кој бил продавач на тропско овошје и го зел презимето Лимоенман, холандски за „човек од вар“, но неговиот син го променил во Цитроен, што на холандски значи „ лимон “.
Неговиот татко починал со самоубиство кога Андре имал шест години (најверојатно по неуспех во деловен потфат во рудник за дијаманти во Јужна Африка). Се верува дека младиот Андре Цитроен бил инспириран од делата на Жил Верн и ја видел изградбата на Ајфеловата кула за светската изложба што го натерало да посака да стане инженер.
Цитроен дипломирал на Политехничката школа во 1900 година. Во таа година тој ја посетил Полска, родната земја на неговата мајка, која неодамна починала. За време на тој одмор, тој видел столар како работи на комплет запченици со структура на коска од риба. Овие брзини беа помалку бучни и поефикасни.
Citroën го купи патентот за многу малку пари, што доведе до пронајдокот што му се припишува на Citroën: двојни спирални запченици. Исто така, се смета дека е инспирација за двојното шевронско лого на марката Citroën. Во 1908 година, тој беше поставен како претседател на автомобилската компанија Морс, каде што беше многу успешен.
За време на Првата светска војна бил одговорен за масовно производство на вооружување. Citroën стекна меѓународна репутација за време на војната, а повеќе како водечки производствен експерт во Франција. Неговите активности беа обемни во врска со фабриката Рено, која вработуваше 35.000 луѓе во производството на муниција за време на војната.
Во средината на 1919 година, Citroën беше еден од директорите на Société Française Doble, Париз, за да произведува парни автомобили во Франција. Некои други директори на компанијата биле и Пол Сико, од Renault Co.; М. Мери, од Туркат-Мери Ко.; M. Delage, дизајнер на автомобили. Дизајнот не бил изводлив и Citroën се сврте кон други проекти.
Citroën ја основал автомобилската компанија Citroën во 1919 година, со што стана четврти по големина производител на автомобили во светот до почетокот на 1930-тите (поточно 1932 година). Трошоците за развој на напредниот погон на предните тркала unibody Traction Avant и повторното развивање на фабриката за да се произведува во исто време, доведоа до банкрот во 1934 година. Го презеде главниот доверител Мишелин, кој обезбеди гуми за автомобилите. Traction Avant по првичните проблеми ја подобри продажбата на компанијата и постигна голем успех и се произведуваше освен за време на Втората светска војна до 1957 година.
Тој умрел во Париз, Франција, од рак на желудникот во 1935 година, и бил погребан во Cimetière du Montparnasse, а погребот бил предводен од главниот рабин на Париз.
Постхумно признание
На 9 октомври 1958 година, додека се одржувал салонот за автомобили, градските татковци го преименуваа Quai de Javel во „Quai André-Citroën“, како признание за трансформацијата направена од 15-тиот градски арондисман, две генерации порано, карактеризиран со пазарно градинарство бил избран од Citroën како локација за првата фабрика за автомобили за масовно производство во Европа.
Ова било второто славно име за улицата која во 1843 година беше крстена „Quai de Javel“, како признание за хемиската фабрика која била формирана за производство на низа индустриски киселини, и која подоцна ја нумерира добро познатата истоимена „Eau de Javel“ ( белило ) меѓу неговите производи.
Во 1992 година, јавната градина Парк Андре Цитроен во Париз беше именувана по него. Изграден е на местото на поранешната фабрика за производство на автомобили на Цитроен, која работеше до нејзиното затворање во 1970-тите, и која беше урната во период од осум години, помеѓу 1976 и 1984 година. Во 1998 година, Андре-Цитроен бил примен во Автомобилската куќа на славните во Дирборн, Мичиген.
Волшебно стапче
Волшебно стапче (исто така волшебен жезол) е тенок прав стап или прачка, понекогаш во форма на копје или жезол и со скапоцен камен или некаков украс на крајот. Во современиот вокабулар, зборот „волшебно стапче“ и „волшебен жезол“ обично се поврзувале со магија.
Според В. Ј. Проп, стапчето „е создадено како резултат на човечката комуникација со земјата и растенијата“. Се верувало дека ако се пресече стап од живо дрво, тогаш неговата магична моќ на плодност се пренесувал на делот од дрвото. Овие квалитети се пренесувале на сè што го допира стапот (гранчето).
Приказна
Сама по себе оваа слика е позната уште од античко време - археолозите пронашле антички карпести слики, на кои се прикажани фигури кои држат стапови, а последователно многу индоевропски народи ги прикажувале своите богови со разни предмети во рацете (честопати како стапови), симболизирајќи ја нивната моќ и има легенди за сите видови магични стапчиња. Свештениците од голем број народи користеле стапчиња за да извршуваат разни ритуали. Постојат различни хипотези за потеклото на сликата - поврзана со култот на фалусот или првичната употреба на тапан од страна на шаманите.
IC 1399
IC 1399 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1399 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1399 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 17 м 56,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 7' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на IC 1399 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1389044.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Никола Поповски
Никола Поповски (роден на година во ) — македонски политичар.
Животопис
Од 1992 до 2002 година бил пратеник во Собранието на Република Македонија, координатор на пратеничката група на СДСМ, член на Парламентарното собрание на Советот на Европа и член на повеќе комисии во Собранието на Советот на Европа во Стразбур. Во 1993 година е шеф на македонската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа во Стразбур, претседател на собраниските комисии за надворешна политика, екологија, млади и спорт и за финансирање и буџет.
Од 3 октомври 2002 до 7 ноември 2003 година ја вршел функцијата претседател на Македонското собрание. На 7 ноември 2003 година станал министер за финансии во тогашната влада на Бранко Црвенковски. По парламентарните избори во 2006 година бил избран за пратеник во Собранието и на таа функција останал до предвремените парламентарни избори во 2008 година.
Од февруари 2009 година работел на Европскиот универзитет во Скопје како професор по предметот Економија на развојот и Здравствено и социјално осигурување.
Цариградски универзитет
Цариградски универзитет познат како Магнаурски универзитет — најголемото и најпрестижното училиште во Византиското Царство. Во оваа училиште биле школувани децата на императорите и членовите на византиската аристократија, а во некои случаи и некои студенти надвор од овие кругови.
Името потекнува од латинското "голема сала" (magna aula) која се претпоставува дека заедно со катедралата Света Софија била дел од комплексот на императорскиот дворец и имала директен однос кон високото образование.
Школата била основана во 425 година во времето на императорот Теодосиј II со 31 сектори за право, филозофија, медицина, аритметика, геометрија, астрономија, музика, реторика и други предмети. Наставата се одвивала на латински и грчки. Школата опстојувала до 15 век кога се трансформирал во приватен универзитет кој бил потчинет на црковната образовна институција. Никогаш не добил официјален статус на универзитет.
Во текот на 12 век оваа школа била водечки центар на образованието во империјата. По 1204 година, крстоносците престанале со поддршка на училиштето иако властите на Никеја дале поддршка за продолжување на наставата. По реставрацијата во 1261 година биле направени обиди за обнова и враќање на стариот систем, но никогаш не се постигнал стариот сјај.
На оваа школа предавал Свети Кирил.
Биосферен резерват Охрид-Преспа
Биосферен резерват Охрид-Преспа (официјално наречен: Прекуграничен биосферен резерват Охрид-Преспа, Oher – Prespe, Rezerve Ndërkufitare Biosfere) — биосферен резерват околу областите на двете природни езера, Охридско и Преспанско Езеро, кој зафаќа делови од териториите на Македонија и Албанија.
Резерватот бил прогласен во јуни 2014 година и неговата област е комбинација на водени и копнени површини, зафаќајќи површина од 446.244,52 хектари.
Прогласување
Областа Охрид-Преспа била прогласена со акламација за прекуграничен биосферен резерват на 11 јуни 2014 година од страна на меѓународниот комитет на УНЕСКО на седницата одржана во градот Јеншепинг, Шведска.
Кандидатурата на областа за биосферен резерват била направена од Билатеријалниот секретаријат за Охридското Езеро, заедно со националните комисии на УНЕСКО во Македонија и Албанија и министерствата за животна средина во двете земји.
Со прогласувањето, областа станала 14. прекуграничен биосферен резерват во светот.
Екологија
Прекуграничниот биосферен резерват Охрид-Преспа вклучува различни еколошки системи, почнувајќи од планински области околу трите езера, до умерено суптропските шуми кои се наоѓаат во пониските надморски височини околу водните површини. Охридско-преспанскиот езерски систем е еден најголемите во Европа од овој вид. Обете езера поседуваат специфична вредност на национално и меѓународно ниво поради нивната геолошка и биолошка уникатност. Охридското Езеро е познато по своите ендемски видови (над 200 вида), а пет од нив се ограничени на микроекосистеми во рамки на самото езеро. Десет од седумнаесетте видови на риби се ендемски, во кои влегува охридската пастрмка.
Постојат и ендемски и уникатни шумски подрачја како што се подрачјата под молика.
Цицачите ја претставуваат втората најважна група на видови, чија заштита е пресудна во прекуграничниот биосферен резерват, вклучувајќи ги: балкански крт, балкански рис, сив волк, кафеава мечка и други. Балканскиот рис е исклучителен редок вид со многу висока симболична вредност. Од птиците, кадравиот пеликан се сретнува во областа. Во Преспанскиот регион живеат повеќе од 260 видови на птици, што претставува една половина од видовите на птици во Европа, а 140 од нив се гнездат во областа.
Социостопански одлики
Проценетото население во целиот прекуграничен биосферен резерват изнесува 455.000 жители, претставувајќи област со културни, етнички и верски разновидности. Населбите се наоѓаат само во преодните области и вклучуваат заедници кои се релативно стабилни од демографска гледна точна, но некои од нив (особено градовите Охрид и Струга на самото крајбрежје на Охридското Езеро, и Подградец во Албанија) се посетувани од илјадници туристи во текот на туристичката сезона.
Во Албанија, земјоделството сè уште претставува главна стопанска дејност за мештаните и е присутно во преодните зони, но и во делови од меѓузоната. Од неодамна, преработувачката индустрија значително расте (особено во градот Горица, т.е. Корча), истовремено со традиционалното земјоделство, што предизвикува изградба на нови населби за ова специфично производство.
Примарниот сектор претставува најважно подрачје во целиот прекуграничен биосферен резерват. Во многу области, ситното семејно земјоделство се заменува со поинтензивно производство (како, големите овоштарници во областа на Ресен). Шумарството е важна дејност во планинските делови на областа. Сточарството е уште една важна земјоделска дејност во областа Охрид-Преспа.
Туризмот претставува клучно подрачје за развој на целиот прекуграничен биосферен резерват, каде што градот Охрид е посетуван шест пати повеќе од своето население (42.000 жители) во текот на најпосетените месеци во летото.
Рибарството е уште една клучна дејност со еколошки и стопански влијанија на трите езера.
NGC 4995
NGC 4995 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4995 се споменува и како MCG -1-34-7, UGCA 329, IRAS 13070-0734.
Откривање
Објектот е откриен на 25 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4995 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 4995 има привидни димензии од 2,4' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 9 м 40,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 49' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 4995 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45643. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5537. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1077.
Тромбин
Тромбин е серинска протеаза, која кај луѓето е енкодирана од генот F2. Протромбинот (фактор на коагулација II) се кине протеолитички при што се формира тромбин. Тромбинот, пак, делува како серинска протеаза која го претвора растворливиот фибриноген во нерастворлив фибрин.
Историја
После опишувањето на фибриногенот и фибринот, Александар Шмидт го претпоставил постоењето на ензим кој го претвора фибриногенот во фибрин во 1872 година.
Андреас Нилсон (ракометар)
Андреас Нилсон (роден на година) — шведски ракометар за МВМ Веспрем КК и репрезентацијата на Шведска.
На 12 ти Јуни 2016 тој беше избран за „Ракометар на годината“.
Церово
Церово е распространет словенски топоним, изведен од дрвото цер и може да се однесува на:
Кривци (Гребенско)
Кривци — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.
Лагуна Караваста
Лагуна Караваста (Laguna e Karavastasë) – најголемата лагуна во Албанија и една од најголемите на Средоземното Море, која опфаќа површина од 42 км2. Караваста е дел од Националниот парк Дивјаке-Караваста и од Јадранското Море е одвоена со голем песочен појас. Се протега низ крајбрежната низина Мизеке близу Дивјаке и некои 20 км од Лушње.
Во Караваста има многу борови дрвја и мали песочни острови. Позната е по тоа што е населена од далматинскиот пеликан. 6,4% од европските далматински пеликани се наоѓаат во Караваста.. Лагуната припаѓа на екорегионот на илирските листопадни шуми од средоземните шуми и грмушки. Климата е типична средоземна.
Ној
Ној или гајгур — голема безлетна птица по потекло од Африка (а одамна од Средниот Исток). Тој е единствен преживеан примерок од неговата семејството на ноевите (Struthionidae) и родот ној (Struthio). Ноевите припаѓаат на редот ноевидните (Struthioniformes) заедно со ему, киви и други. Препознатлив е по појавата, долг врат и нозе, можност да трча и до 74 км/ч, најбрза птица на планетата. Е најголема птица и ги несе најголемите јајца.
Исхраната во главно се состои од растенија, но исто така јаде и инсекти. Живее во номадски групи кои се содржат од 5 до 50 птици. Кога е во опасност, или се крие лежејки на земјата или побегнува. Ако е доведен во ќоше тој може да повреди и да убие со неговите силни нозе. Парењето се одвива на различен начин во различни региони, но територијалните мажјаци се борат за харем од 2 до 7 женки.
Опис
Кожата им е обоена во зависност од подвидот. Мажјакот тарсус има црвени нозе а женките црни. Силните нозе на нојот немаат пердуви. Птицата има само два прста на секоја нога (повеќето птици имаат 4), со нокт на поголемиот. Крилјата не ги користи за летање, но сепак се големи, со распон од 2 m, покрај недостатокот на големи летачки пердуви. Пердувите ги користат за заведување на женка и за правење сенка на младенчињата. Нивните пердуви служат за изолација и се поразлични од оние надворешни големи летачки пердуви. Имаат околу 50-60 пашкини пердуви, а крилјата имаат 16 примарни, 4 алуларни и 20-23 секундарни пердуви. Градниот кош на нојот е рамен, со недостаток од кобилична коска (за која крилните мускули се закачуваат кај летачките птици. Грбот е рамен со завиен крај. За разлика од другите птици нојот уринира од посебен, а исфрла фецес од друг канал. Исто имаат уникатна карлица која е снабдена со осигурач за да ги држи утробата. Копулаторниот орган е долг 20 см. Горното непце е различно од другите птици. Половата зрелост се постигнува на 2 или 4 годишна возраст, нажјаците можат да израснат од 1,8 до 2,8 метри, додека женките од 1,7 до 2 метри. За време на првата година тие растат околу 25 см на месец. На едногодишна возраст тие тежат околу 45 кг. Нојот може да живее и до 75 години.
Одгледување
Ноевите се одгледувани во повеќе од 50 земји, вклучувајќи и клими ладни како Шведска и Финска, но поголемиот дел се во Јужна Африка. Тие можат да просперираат во клими помеѓу +30оC и -30oC. Тие се привлечни економски заради квалитетното месо и другите делови од телото на нојот, тие имаат најдобар пораст на тежина према хранење од било кое друго копнено животно. Иако тие се одгледувани примарно за кожата, секундарно за месото, додатен нуспродукт се јајцата и пердувите. Ноевите јајца можат да се користат на ист начин како и јајцата од кокошка, со просечна големина во споредба; 16 кокошкини јајца=1 ноево јајце.
Се тврди дека ноевите произведуват најсилна комерцијално достапна кожа. Ноевото месо е слично со говедското месо, но е со ниска масност и низок холестерол, како и со висок калциум, белковина и железо. Сурово, е темноцрвено или црешово црвена боја, малку потемно од говедското. Градот Аутсхорн во Јужна Африка ја има најголемата популација на ноеви во светот. Фарми и специјализирани центри за одгледување се поставени околу градот како што е Safari Show Farm и Highgate Ostrich Show Farm. Музејот СП Нел е музеј е специјализиран за историјата на ноевите.
Ноевиот перјест бришач на прашина
Оригиналниот перјест бришач на прашина е по потекло е дизајнирано во Јоханесбург, Јужна Африка од мисионер и менаџер на фабрика за метли Harry S. Beckner во 1903 година. Ноевиот бришач на прашина е составен од прачка за држење, жица и метален дел кој го жтити врзопот од разврзување и надворешни оштетувања, перјата се врзани во три слоја. Првиот слој е врзан со искривени перја навнатре, за да ја прикријат главата на прачката. Вторите два слоја се со пердувите нанадвор за да ја даде целосната фигура и заштитен дизајн облик во вид на цвет.
Ноевите перја се издржливи, меки и флексибилни, поради кои се покажува успехот на ноевиот перјест бришач на прашина во последните 100 години. Поради тоа што перјата не се затворат меѓусебе и ја има моќта да ствара статичен електрицитет кои ја држи прашината, која после може да се истера или измие. Поради сличноста со човечка коса грижата за ноевиот бришач се сведува на повремено миење со шампон и крпа за глава или фен.
Одгледување ноеви само заради перјата не ја повредува птицата. За време на сезоната на митарење, птиците ги собираат во трло, груба ткаенина им се поставува врз главата за да останат мирни, обучени собирачи на перја собираат перја од птицата кои ќе отпаѓаат. Откако ќе ги извадат перјата им ја тргнуват ткаенината од главата и ги пуштаа во фармата неповредени.
Конзервација
Ноевата популација се намали драстично во последните 200 години. Повеќето преживеани птици се во зоолошките и фармите. Имаат конзервативен статус на Least Concern, со околност домет од 12.000.000 km2.
Распространетост
Порано ноевите беа распространети во Африка, северно и јужно од Сахара, источна Африка, Африка јужно од густиот тропско шумски појас и во Мала Азија. Денес, ноевите повеќе ги сакаат отворените земјишта и се населени во саваните и Сахеловиот Појас, на двете страни, северната и јужната екваторска шумска зона. Во југозападна Африка ги населуваат полупустините или вистинските пустини. Ретко одат над 100 m. Арабските Ноеви во блискиот и Средниот Исток ги изловеа до истребување до средината на 20 век.
Исхрана
Ноевите се толерантни на големи варијации од температури. Во големиот дел од живеалиштата, температурите варираат околу 40оC помеѓу денот и ноќта. Нивниот механизам за контрола на температурата е многу по комплексен отколку на другите птици и цицачи, искористувајќи ја голата кожа на горниот дел од ногата и слабините кои можат да бидат покриени од пердуви или оголено според климата, птицата сака да си задржи или намали температура.
Репродукција
Ноевите полово созреваат на 2 до 4 годишна возраст; женките созреваат 6 месеци порано од мажјаците. Видот им е iteroparus, со сезона на парење која започнува во март или април и завршува пред септември. Процесот на парење се разликува во различни географски региони. Територијалните мажјаци ќе извикуваат и пискат за да се борат за харем од две до седум женки. Победникот на овие борби ќе ѓи оплоди сите женки во околината, но ќе остане како пар само со доминантната женка. Женката клекнува на земјата, а мажјакот и се искачува на грбот одпозади. Мажјакот потоа замавнува со крилјата, сè додека не ја привлече на партнерката. Ќе се доближат до местото каде ќе се одвива парењето и ќе ги избркаат сите животинки како би имале приватност. Тие се допираат сè додека нивните движења не се синхронизираат, потоа доаѓа хранењето и се случува како ритуал. Мажјакот ќе замавне со крилјата возбудено и почне да колва од земјата со клунот. Ќе почне насилно да замавнува со крилјата симболички да го исчисти гнездото на земјата. Женката потоа трча кругови околу него со спуштени крилја, мажјакот ќе ја сврти главата во спирално движење. Женката ќе си спушти телото на земјата, а мажјакот ќе се смести за копулација. Ноевите се овипари. Женките ќе го лежат оплоденото јајце во едно заедничко гнездо, едноставна дупка длабока 30-60 и широка 3 м, ископана во земјата од мажјаците. Прва женка која ќе го положи јајцето е доминантната женка и кога ќе дојде времето за квачење, таа ќе ги исфрли јајцата од послабите женки, оставајќи 20 јајца. Ноевите се најголеми јајца во споредба со сите птици, а пак во споредба со големината на птицата тие се најмали. Гнездото може да има од 15 до 60 јајца, кои се долги приближно 15 см, 13 см во ширина и тежат околу 1,4 кг. Тие се кремасто сјајни по боја, со тврди кора со мали дупчиња. Во текот на денот женките ги лежат јајцата, мажјаците во текот на ноќта. Со ова тие избегнуваат забележување на гнездата заради специфичната боја на пердувите на женката кое се поклопува на песокот за време на денот, додека мажјакот е скоро незабележлив во текот на ноќта поради црните пердуви. Периодот на инкубација е 35 до 45 дена. Типично, мажјаците ќе ѓи бранат младите пиленца и ќе ѓи учат како и со што да се хранат. Преживување на јајцата во просек е ниско и тоа одприлика едно јајце преживеано од легло. Грабливци на јајцата се хиените, чакалите и грабливците.
Животниот век на нојот е приближно 50 години, но во просек се движи од 30 до 70 години. Ноевите израснати од луѓе, може да не научат како да го насочуваат одварањето спрема други ноеви.
Нојот како тема во уметноста и во популарната култура
Нојот се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Клероова равенка
Клероова равенка – во математиката, поконкретно во математичката анализа е диференцијална равенка во облик:
каде f е континуално диференцијабилна. Таа е специјален случај од Лагранжовата диференцијална равенка.
Дефиниција
За да се реши Клероовата равенка, се диференцира по x:
па
Оттука се добива:
или
Во претходниот случај, C = dy/dx за некоја константа C. Заменувајќи во Клероовата равенка, се добива фамилија на функции дадени со
што е општо решение на Клероовата равенка.
Втората еднаквост,
има само едно решение y(x), кое се нарекува сингуларно решение, чиј графикон е анвелопа на сите графикони на општите решенија. Сингуларното решение обично се запишува во параметарски облик (x(p), y(p)), каде p = dy/dx.
Примери
Следниве криви ги претставуваат решенијата на двете Клероови равенки:
Во секој од случаите, општите решенија се означени во црна боја, додека сингуларното решение е дадено во виолетова боја.
Проширување
е исто така позната како „Клероова равенка“.
352
352 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 352 година од новата ера, 352. од првиот милениум, 52. од IV век и трета од 350-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5860 и 5861 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5102 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4112 и 4113 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1105.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 352 година се протега во 2988 и 2989, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3048 и 3049 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 895. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 278 и 277 година пред хиџра.
Green Day
Green Day (се чита: Грин Деј) e името на американската панк-рок група формирана во 1987 година. Бендот се состои од главниот вокал и гитарист Били Џо Армстронг, басистот и следечкиот вокал Мајк Дирнт и од тапанарот Тре Кул. Кул го заменил Џон Кифмејер во 1990 година, за време на снимањето на вториот студиски албум на бендот Kerplunk и од тогаш до сега тој е член на бендот.
Green Day оригинално е дел од панк сцената во 924 Gilman Street, во Беркли, Калифорнија. Раните издавања на бендот за независната издавачката куќа Lookout! Records, го привлекла вниманието на публиката. Во 1994 година нивниот дебитантски албум Dookie, кој го издала голема издавачка куќа го означил првиот голем успех на бендот, со повеќе од 10 милиони продадени копии во САД. Како резултат на тоа Green Day добиле многу пофалби, заедно со другите панк групи од Калифорнија The Offspring и Rancid за оживувањето на интересот на мејнстрим публиката за панк музика во САД. Нивните три следни албуми, Insomniac, Nimrod, и Warning не биле толку успешни како Dookie, но сепак и тие имале свој успех. Нивниот албум и рок опера од 2004 година American Idiot, им донел популарност меѓу младата публика и продадени се повеќе од 5 милиони копии во САД. Осмиот студиски албум на групата 21st Century Breakdown е издаден во 2009 година.
Групата има продадено повеќе од 60 милиони плочи од кои само 22 милиони се во САД, а нивната работа влијаела на познатите панк-рок групи како Sum 41 и Good Charlotte. Green Day имаат освоено три Греми награди за најдобар алтернативен албум (Dookie), најдобар рок албум (American idiot) и песна на годината (Boulevard of Broken Dreams).
Формирање и Lookout! годината (1986—1993)
Во 1987 година, пријателите од детството Били Џо Армстронг и Мајк Дирнт, кои имале по четиринаесет години оформиле двочлена група наречена Sweet Children. Првиот настап на групата бил на 17 октомври 1987 година во локалот Rod's Hickory Pit (Валиехо, Калифорнија) каде што мајката на Армстронг работела како конобарка. Кон крајот на 1989 година Армстронг, Дирнт и Џон Кифмајер, познат под псевдонимот Al Sobrante го оформиле бендот Green Day. Тие го избрале тоа име на групата поради нивната наклонетост кон марихуаната. Green Day за првпат настапувале во двориштето на јуниорскиот колеџ Kontra Kosta (Contra Costa Junior College) во Сан Пабло, Калифорнија.
На омотот на овој албум освен песните, било напишано и некое измислено писмо со кое наводно големата дискографска куќа I.R.S. Records ги повикува да потпишат договор. Во испратениот одговор на ова измислено писмо, групата изјавила дека е верна на издавачката куќа Lookout! Records!. Таа година тие издале и два други макси синглови: Slappy i Sweet Children, од кои во вториот сингл од овие два била вклучена и постарата песна снимена за дискографската куќа Skene Records од Менаполис, Минесота. Во текот на 1991 ''Lookout! Records'' го издал 1,039/Smoothed Out Slappy Hours, компилација од EP албумите 39/Smooth, Slappy и 1000 Hours. Кон крајот на 1990 година, набрзо после турнејата на групата по Америка, Ал Собранте се преселил за ад може да заврши колеџ.