cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ловиса од Шведска
Брак и принцеза на Данска
Со текот на времето, карактерот на Луиза се менува - од пријателска и отворена, таа станува порезервирана и построга, а рамнодушноста на нејзиниот сопруг ја направило порелигиозна. Нејзина единствена страст станало воспитувањето на нејзините деца, кое било многу построго од нејзиното, и честите посети на роднините и пријателите во Шведска.
Семејството живеело дискретен живот во палатата Амалиенборг преку зима и палатата Шарлотенлунд на лето. Во првите години од бракот, Луиз често ја посетувала Шведска. Таа била таму кога починала мајка ѝ во март 1871 година. Во тоа време, добила утеха од сопругата на вујко ѝ, Софија од Насау, која станала нејзина доверлива и лична пријателка.
Кралица на Данска
Луиза станала кралица на Данска во 1906 година. Како кралица, била претежно позната по нејзините добротворни активности. Таа не се грижела за церемонијални должности и јавни настани и живеела дискретен живот посветен на нејзините деца и нејзините интереси за уметност, литература и добротворни цели.
Кралицата доверител
Луиза станала вдовица во 1912 година. Нејзиниот најстар син Кристијан X од Данска станал нов крал на Данска. Таа била последна вдовица на дански монарх која официјално ја користела титулата кралица доверител. Од 1915 до 1917 година таа самата го изградила замокот Егелунд меѓу Хилерод и Фреденсборг каде што живеела до крајот на својот живот. Кралицата Луиза починала во палатата Амалиенборг во Копенхаген во 1926 година и е погребана до нејзиниот сопруг во катедралата Роскилде.
Ристо Николов Андоноски
Ристо Николов Андоноски — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во ослободувањето на Македонија.
Животопис
Ристо Николов Андоноски е роден во 1884 година во селото Требишта во областа Голо Брдо, денес во Албанија. Во Македонската револуционерна организација се приклучил во 1900 година.
Во 1903 година за време на Илинденското востание активно учествувал во битките против турската војска. Дејствувал во четите на браќата Тасе и Дојчин Христови од селото Присовјани. Учествувал во битките кај селата Ташмаруништа и Велмеј. Потоа се префрлил и дејствувал во Дебрца.
Вахида Маглајлиќ
Родена како ќерка на кадија од Бања Лука, на Маглајлиќ ѝ било забрането да се стекне со високо образование од страна на нејзиниот татко. Таа се зафатила со разни социјални и хуманитарни цели, вклучувајќи ги и правата на жените. Откако Југославија била нападната од силите на Оската во април 1941 година, Босна станала дел од Независната Држава Хрватска, фашистичка марионетска држава. Маглајлиќ станала член на Комунистичката партија на Југославија во мај и се приклучила на растечкото партизанско движење на отпорот. Нејзиниот висок општествен статус ѝ овозможил незабележливо да ги засолни и опремува локалните партизани неколку месеци, но на крајот била откриена од властите и осудена на казна затвор. По неколку месеци мачење, Маглајлиќ избегала и им се придружила на партизаните. Таа била влијателна политичка фигура во Босанска Краина до нејзината смрт во борба со германските трупи во Мала Крупска Рујишка.
По војната, нејзините останки биле ексхумирани од Мала Крупска Рујишка и повторно погребани во партизанските гробишта во Бања Лука. Нејзината слика е прикажана на корицата на летоците дистрибуирани од Палестинската ослободителна организација, која се обидела да ја промовира како пример за палестинските жени.
Семејство, образование и активизам
Вахида Маглајлиќ била родена на 17 април 1907 година во Бања Лука, Босна и Херцеговина, тогаш кондоминиум окупиран од Австроунгарија, а подоцна дел од Кралството Југославија. Таа потекнувала од истакнато муслиманско бошњачко семејство, а била најстарото од десетте деца на кадијата Мухамед Маглајлиќ, претседател на шеријатскиот суд во Бања Лука, и неговата сопруга Камила. Домаќинството броело седум жени и петнаесет мажи, а семејниот дом го делеле бабата и дедото на Маглајлиќ, тетките, чичковците и братучедите на Маглајлиќ. Маглајлиќ како дете си играла со метли наместо со кукли, преправајќи се дека тие се всушност пиштоли и коњи. Таа, исто така, главно имала момчиња како другари за игра, но наскоро морала да ја преземе одговорноста за нејзините осум браќа и многу помладата сестра. Маглајлиќ покажала интерес за рачна работа уште од раното детство, па нејзините родители решиле да ја запишат во женското стручно училиште во нејзиниот роден град по мектеб. Во тоа време, малку босански муслимански девојчиња посетувале секуларно училиште. Маглајлиќ се стремела да го продолжи своето образование во Загреб и да стане учителка, но нејзиниот татко сметал дека е несоодветно да има ќерки кои се школуваат надвор од дома и одбил да го дозволи тоа. Така Маглајлиќ го водел домаќинството до почетокот на Втората светска војна.
Маглајлиќ добила понуди за брак, но под услов да се откаже од својот активизам, па таа никогаш не се омажила. Таа ѝ доверила на нејзината снаа Ружа дека единствениот маж со кој ќе може да се омажи е оној со кој излегува, но нејзините родители не го одобриле бидејќи тој бил православен христијанин. Нејзиниот татко ѝ дозволил да престане да го носи превезот, но таа ги налутила семејството и жителите на градот со тоа што ја скратила косата.
Илегалната организација на Комунистичката партија на Југославија во Бања Лука била обновена во средината на 1930-тите по шестгодишна забрана од диктатурата, а бањалучките комунисти истовремено работеле на изнаоѓање на легални форми на работа, па со цел да ги вклучат жените и девојките во политичката работа на КПЈ во октомври 1935 година, од „Женското движење“ било формирано друштво. Во почетокот, оваа феминистичка организација имала неколку десетици членови - работници, службеници, студенти, напредни граѓани, кои главно биле членови на КПЈ или потекнувале од семејствата на членовите и симпатизерите на КПЈ. Преку активната социјална работа на своите членови и ширењето на политиката на борба за промена на правната и политичката положба на жената, ова друштво успеало да собере над 200 членови, кои потекнувале од српски, хрватски и муслимански семејства. Организацијата на КПЈ во Бања Лука придавала големо значење на активностите на ова движење, имајќи предвид дека во тоа време во Бања Лука дејствувале уште неколку женски друштва, кои биле на национална или верска основа, како што бил Кругот на српските сестри, хрватски Жените, како и женските секции на муслиманската организација „Гајрет“. Својата активност во женското движење Вахида ја започнала во Младинската секција, додека движењето било предводено од Наталија Јовиќ, професорка во Граматика во Бања Лука и Невенка Врањешевиќ, исто така професорка. Покрај нив, во движењето биле активни и лекарите Даница Перовиќ, Ружа Маглајлиќ, Драгица и Љубица Мркоњиќ, Душанка Ковачевиќ, Милена Рајчиќ, Фахира Фејзагиќ, Ајша Карабејговиќ и други. По успешното организираните курсеви за описменување, Движењето на жените ја започнала борбата за политичките права на жените во 1938 година. Во соработка со други граѓански партии биле собрани потписи за Резолуцијата и се барало правото на глас на жените. Собир на жените се одржал во кино салата „Луксор“, на кои присуствувале Наталија Јовиќ, претседателката на движењето, Воислав Кечмановиќ во име на Демократската партија, инженерот Војшиќ во име на Земјоделската партија, Павао Радан во име на Обединетиот синдикат на работници и други. Под раководство на д-р Даница Перовиќ биле организирани два медицински курса, кои обучиле околу 40 членови на Движењето на жените, меѓу кои и Вахида. Многумина од учесниците на овој курс подоцна учествувале во НОБ и починале како партизански медицински сестри. Вахида активно учествувала во собирањето средства за организацијата „Црвена помош“, а на 27 март 1941 година била учесник во демонстрациите во Бања Лука против Тројниот пакт. Во мај 1941 година, Рада Врањешевиќ ја прифатила Вахида, заедно со Васа Бутозан, како член на Комунистичката партија на Југославија (КПЈ).
Движење на отпорот
Втората светска војна избувнала во септември 1939 година; Југославија била нападната од силите на Оската година и пол подоцна, а Независната Држава Хрватска била основана на 10 април 1941 година. Како фашистичка марионетска држава, НДХ ја вклучувала цела Босна и Херцеговина, речиси цела Хрватска и делови од Србија. Маглајлиќ веднаш почнала да организира отпор кон властите на НДХ. Во мај 1941 година, таа официјално станала дел од забранетата Комунистичка партија на Југославија, и покрај сомневањата на нејзиниот татко за односот на организацијата кон религијата. Сепак, злосторствата на НДХ врз Бошњаците го поттикнале да го поддржи движењето на отпорот. Сомневајќи се за неговата лојалност кон новиот режим, усташите го принудија таткото на Маглајлиќ да се повлече од својата позиција на шеријатски судија.
Маглајлиќ била во можност да го искористи високиот статус на нејзиниот татко како кадија за да ги засолни комунистите во нивната куќа, да го организира нивниот трансфер во ослободените области и да собере медицински материјали, облека, оружје и муниција. Одржувајќи разработена мрежа на тајни контакти, контролни пунктови и конаци, таа станала една од најсигурните партизански поддржувачи во Бања Лука. Таа наложила нејзината мајка да подготви храна за партизаните и да им обезбеди опрема, вклучувајќи радиопредаватели, убедувајќи ги српските, муслиманските и еврејските семејства во Бања Лука да го донираат својот имот на движењето на отпорот наместо да го конфискуваат усташите. Општествениот статус што го уживала како член на едно од најугледните семејства во градот многу ги охрабрило другите муслимани од Бања Лука да им се придружат на партизаните.
Усташите на крајот дознале за активностите на Маглајлиќ, но јавното апсење значело ризик за значителен бунт меѓу муслиманското население. Од неа било побарано да се пријави кај усташката милиција во октомври 1941 година и била искористена можноста тивко да ја фатат. Во текот на двата месеци што ги поминала во затвор, Маглајлиќ била испрашувана под тортура со цел да се извлечат информации за партизаните. Бидејќи молчела, властите решиле да ја испратат во Загреб. На 20 декември 1941 година, денот на трансферот, Маглајлиќ успеала да побегне од затворот заедно со пријателката Даница Мариќ. Двете жени поминале неколку дена криејќи се во домот на таткото на Маглајлиќ пред да се преселат на територијата на планината Чемерница, под контрола на партизаните. На 31 декември 1941 година тие станале партизани. Нејзините браќа веќе им се придружиле на герилските борци; двајца завршиле во затвор, додека нејзиниот татко бил испратен во концентрационен логор во 1942 година.
1819
1819 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1819 година од новата ера, 819. од вториот милениум, 19. од XIX век и последна од 1810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Вахида Маглајлиќ
Политика и герилска војна
Заедно со остатокот од 12-та крајинска бригада, Маглајлиќ пристигнала во Мала Крупска Руишка попладнето на 31 март. Таа и нејзините колеги партизани биле разбудени од истрели рано утрото на 1 април, откако биле опколени од Германците. Партизаните се обиделе да избијат и да побараат засолниште на блискиот рид. Маглајлиќ не успеала да стигне до ридот и била застрелана во грбот. Преживеаните партизани се вратиле подоцна истиот ден за да ги извадат телата на нивните 28 паднати другари, меѓу кои и Маглајлиќ, и да ги закопаат во селото. По војната, нејзините останки биле повторно погребани на партизанските гробишта во Бања Лука, каде што се наоѓаат и денес.
1819
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7327 и 7328 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6569 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5579 и 5580 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2572.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1819 година се протега во 4455 и 4456, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4515 и 4516 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2362. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1234 и 1235 исламска година.
Вахида Маглајлиќ
Наследство
Со указ на Президиумот на Народното собрание на ФНРЈ, на 20 декември 1951 година, Вахида Маглајлиќ постхумно била прогласена за Народен херој на Југославија поради исклучителното херојство во борбата против непријателите на народот. Истиот ден, четиринаесет други загинати партизанки биле прогласени за народни херои, меѓу кои и Лепа Радиќ од Босанска Градишка и Равијојла Јанковиќ од Илиџа.
Како една од вкупно деветте женски национални херои од Босна и Херцеговина, како и единствената муслиманка која го добила ова високо признание, Вахида била рангирана меѓу најистакнатите борци од НОБ и Социјалистичката револуција. Многу улици, основни училишта, пионерски одреди и младински работни бригади го носеле нејзиното име. Долги години нејзиното име го носело и Медицинското училиште во Бања Лука, како и основното училиште во селото Арапуши, во близина на Босанска Крупа. Денес, улиците во Сараево и Кнежево го носат името на Вахиде Маглајлиќ, додека улицата што го носила нејзиното име во Бања Лука била преименувана.
Палестинецот Ел Хеол Мухамед, кој студирал медицина во Загреб на почетокот на 1970-тите, многу слушал и се интересирал за Национално-ослободителната борба на народот на Југославија. Сепак, тој особено се заинтересирал за животот и борбата на Вахида Маглајлиќ и инспириран од нејзиниот пример, напишал брошура на арапски со цел ликот на Вахида да биде пример за жените од Палестина и учесниците на Палестинската ослободителна организација (PLO). Со финансиска помош од Египет, оваа брошура била отпечатена во голем тираж и стигнала до значителен број Палестинци, за кои Вахида станала пример. На насловната страница на брошурата има фигура на девојка со шлем и пушка со бајонет, а над нејзината глава има букет развиорени знамиња со пароли на српскохрватски и арапски јазик.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Стортинг
Стортинг (Stortinget (во буквален превод: Големото нешто)) е Норвешки врховен законодавен дом, основан во 1814 година со Уставот на Норвешка. Седиштето му е во Осло. Еднодомниот парламент има 169 членови и се избира на секои четири години врз основа на пропорционална застапеност на партиските листи во деветнаесет изборни единици со повеќе пратенички места.
Со собранието заседава претседател, кој од 2009 година има пет потпретседатели и сите заедно го сочинуваат Президиумот. Членовите на Стортинг се распоредени во дванаесет постојани комисии како и четири процедурални комисии. Тројца народни правобранители директно му одговараат на парламентот, односно на Парламентарната комисија за надзор на разузнавањето и Канцеларијата на главниот ревизор.
Парламентарнaта демократија била воведена во 1884 година, при што членовите во Стортинг биле поделени во две внатрешни комори (Лагтинг и Оделстинг) со што де факто Норвешка имала дводомен парламент. По уставен амандман од 2007 година, ваквата практика била укината и стапила на сила по изборите во 2009 година.
Антитромбин III
Дејство
Антитромбин ги инхибира серинските протеази на плазматската коагулација, главно тромбин и фактор Xа, но и факторите IXa, XIa и XIIa, и ја активира синтезата на t-PA (плазминоген активатор од типот ткиво) на ендотелните клетки.
Хепаринот го зголемува афинитетот на антитромбин кон факторите на коагулација за околу 1000 пати. Недостатокот на антитромбин III може да резултира со неефективност на хепаринот или потреба од поголема количина на хепарин во услови на администрација на хапарин. По операцијата, антитромбинот редовно опаѓа, и не е најсоодветен за докажување на потрошувачка коагулопатија.
Терапевтска употреба
За супституција при недостаток на антитромбин, АТ III се аплицира и интравенски и постепено. AT III се со изолирање од крвта на дарители (антитромбин од човечка плазма, hpAT) или се изолира од млекото на генетски модифицирани цицачи (рекомбинантен хуман антитромбин, rhAT).
Рекомбинантен човечки антитромбин
Млекото од генетски модифицираните кози од фармите на американската компанија GTC Biotherapeutics содржи рекомбинантен хуман антитромбин, меѓународно познат како антитромбин алфа, во концентрации до 10 g на литар млеко. Под трговското име ATryn, тој беше одобрен за европскиот пазар во јули 2006 година и за американскиот пазар во февруари 2009 година за спречување на венски тромбоемболизам при хируршки интервенции кај пациенти со наследен дефицит на антитромбин. Се прават напори да се прошири индикацијата за пациенти кај кои таквиот недостаток не е наследен. Антитромбин алфа е првиот лек кој се произведува со помош на генетски модифицирани животни. GTC Biotherapeutics избра кози за процесот бидејќи тие се размножуваат побрзо од говедата и произведуваат повеќе белковини од зајаците или глувците и наведува дека една генетски модифицирана коза може да произведе иста количина на антитромбин годишно колку 90.000 дарувања на крв. Генетската манипулација се врши со микроинјектирање на човечки антитромбински гени во клеточното јадро на ембрионот на коза.
Одлики
Инхибиторната активност за тромбин е приближно иста за rhAT и hpAT. Инхибиторната активност се заснова на формирање на комплекс помеѓу антитромбин и тромбинот. Формирањето на комплексите се одвива бавно, а нивната деградација се одвива во ретикулоендотелниот систем. Хепаринот го забрзува формирањето на комплексот антитромбин-коагулациски ензим за фактор од околу 1000. Концентрацијата на антитромбин во човечката плазма е нормално 12,5–15 mg/dl. Антитромбинската активност на 1 ml нормална човечка плазма е дефинирана како 1 меѓународна единица (IU) на милилитар што одговара на 100%.
Унија на Шведска и Норвешка
Обединетите Кралства на Шведска и Норвешка (шведски: Förenade Konungarikena Sverige och Norge; норвешки: De Forenede Kongeriger Norge og Sverige ), познато и како Обединети Кралства, Шведска и Норвешка или Унија на Шведска и Норвешка (Svensk-norska unionen; Den svensk-norske union(en)), бил личен сојуз на одделните кралства Шведска и Норвешка со заеднички монарх и заедничка надворешна политика кој траел од 1814 година до неговото мирно распуштање во 1905.
Двете држави имале посебен устав, закони, законодавни тела, администрација, државна црква, вооружени сили и валути; кралевите претежно престојувале во Стокхолм, каде што биле сместени странски дипломатски претставништва. Со норвешката влада претседавале вицекралеви: Швеѓани до 1829 година, Норвежани до 1856 година. Потоа функцијата била непополнета, и на крајот укината во 1873 година. Надворешната политика до распуштањето на унијата во 1905 година ја водело шведското Министерство за надворешни работи.
Норвешка била во унија со Данска, но сојузот на Данска и Норвешка со Наполеонова Франција ги натерало Обединетото Кралство и Русија да се согласат Шведска да го анектира кралството како компензација за загубата на Финска во 1809 година и како награда за нејзиното приклучување во сојузот против Наполеон. Со Договорот од Кил од 1814 година, кралот на Данска-Норвешка бил принуден да му ја отстапи Норвешка на кралот на Шведска, но Норвешка одбила да се потчини на одредбите од договорот, прогласила независност и во Ајдсвол на почетокот на 1814 година свикала основачко собрание.
По усвојувањето на новиот Норвешки устав на 17 мај 1814 година, принцот Кристијан Фредерик бил избран за крал. Следеле Шведско-норвешка војна (1814) и Мосовата конвенција по што Кристијан Фредерик бил принуден да абдицира. За таа цел свикал вонредна седница на норвешкиот парламент, Стортинг, за ревидирање на Уставот со кој ќе се овозможи лична заедница со Шведска. На 4 ноември Стортинг го избрал шведскиот крал, Карл XIII, за крал на Норвешка, со што била потврдена унијата. Постојаните разлики меѓу двете кралства довеле до неуспешен обид за создадавање посебна норвешка конзуларна служба, а потоа, на 7 јуни 1905 година, и до еднострано прогласување независност од страна на Стортинг. Шведска го прифатила распуштањето на унијата на 26 октомври. По референдумот на кој бил потврден изборот на принцот Карл од Данска за нов крал на Норвешка, тој ја прифатил понудата од Стортинг за преземање на норвешкиот престол на 18 ноември и го зел кралското име Хокон VII.
Хосе Емилио Пачеко
Творештво
творештвото на Пачеко е разновидно и стилски брилијантно. Тој е автор на збирката детски раскази кои не се за деца, со наслов „Ветрот на далечината“, како и збирката раскази „Крвта на Медуза“, познат е и неговиот роман „Ќе умреш далеку“, а ја составил и „Антологијата на мексиканската поезија на XIX век“.
Урија (пророк)
Урија ― пророк и маченик споменат во Книгата на Еремија.
Лахишки писма
Иако не е сигурно, постои научно мислење дека Урија може да се спомнува во Лахишките писма.
Анджеј Стасјук
Анджеј Стасјук (полски: Andrzej Stasiuk; 1960, Варшава, Полска) — полски писател, поет, драматург, есеист, публицист и издавач.
Животопис
Во средношколските денови, Стасјук бил избркан најпрвин од гимназијата, а потоа и од средното техничко училиште. Тој бил активист на движењето „Слобода и мир“, дезертирал од војската и бил осуден на затворска казна од година и половина. По излегувањето од затворот водел бурен боемски и рокерски живот, но во 1986 година ја напуштил Варшава и се преселил во изнајмена куќа во селото Чарне, во близината на границата со Словачка. Неколку години подоцна се преселил во селото Воловјец во близината на Магурскиот национален парк, каде живее и ден-денес со сопругата Моника Шнајдерман, водејќи ја својата издавачка куќа „Чарне“.
Творештво
Стасјук е еден од најпознатите и најпреведуваните европски писатели од средната генерација. Тој е добитник на бројни полски и меѓународни награди. Дебитирал со збирката раскази „Ѕидовите на Хеврон“ во која го опишал своето затворско искуство. Негови поважни дела се: „Белата врана“ (1995), „Приказни од Галиција“ (1995), романот „Девет“ (1999), „На пат за Бабадаг“ (2004), „Фадо“ (2006) и збирката раскази „Грохов“ (2012).
Семеј (пророк)
Семеј (שְׁמַעְיָה, Šəmaʿyā; Самаја во Септуагинтата) ― пророк за време на владеењето на Ровоам (1. Кралевите 12:22-24). Тој е почитуван како светец во литургискиот календар на православната црква на 8 јануари.
Библиски наратив
Според 1. Кралеви и 2 Летописи, интервенцијата на Семеј спречила војна меѓу Ровоам и Јеровоам откако овој ги навел северните племиња на Израел да се одделат од племињата Јуда и Венијамин. КралотРовоам собрал 180.000 војници за насилно да ги врати десетте бунтовнички племиња. Семеј бил познат како „Божји човек“ и пророкувал со Божјите зборови дека „тоа е од Мене“ и дека нема да одат против своите браќа, северните племиња. Зборовите на Семеј биле послушани и војската застанала. Коментарот на говорницата ја нарекува неговата интервенција „навремено потсетување на единството на расата, без оглед на поделбата на кралството“.
2 Летописи понатаму наведува дека Семеј ја прорекол казната на Ровоам од страна на Сисак, египетскиот крал.
1818
1818 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1818 година од новата ера, 818. од вториот милениум, 18. од XIX век и деветта од 1810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7326 и 7327 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6568 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5578 и 5579 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2571.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1818 година се протега во 4454 и 4455, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4514 и 4515 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2361. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1233 и 1234 исламска година.
1817
1817 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1817 година од новата ера, 817. од вториот милениум, 17. од XIX век и осма од 1810-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7325 и 7326 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6567 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5577 и 5578 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2570.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1817 година се протега во 4453 и 4454, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4513 и 4514 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2360. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1232 и 1233 исламска година.
јануари-март
1 јануари - Пловејќи низ Сендвичските Острови, Ото фон Коцебуе го открива новогодишниот остров.
Декалог 10
„Декалог 10“ (полски: Dekalog, dziesięć) — полски телевизиски филм од 1988 година, во режија на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski), кој е и автор на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјесјевич (Krzysztof Piesiewicz). Главните улоги ги играат: Јежи Стур (Jerzy Stuhr), Збигњев Замаховски (Zbigniew Zamachowski), Хенрик Биста (Henryk Bista), Олаф Лубашенко (Olaf Lubaszenko), Мачеј Стур (Maciej Stuhr) и Јежи Турек (Jerzy Turek).
Содржина
Еден човк умира и на двата сина им ја остава во наследство својата извонредно вредна збирка на поштенски марки. Синовите не знаат ништо за марките, но постепено откриваат дека се многу ретки и вредни, па затоа не сакаат да ги продадат. Од еден трговец со поштенски марки дознаваат дека нивниот татко целиот живот бил во потрага по една ретка марка која му недостигала во збирката. Марката ја поседува еден човек чија ќерка е болна и треба да ѝ се пресади бубрег. Постариот син се согласува да го даде својот бубрег во замена на марката. Меѓутоа, додека тој лежи во болницата, непознати лица влегуваат во станот на татко им и ја крадат збирката. Најпрвин, браќата се сомневаат еден во друг, но потоа сфаќаат дека се ограбени од трговците со марки. Потиштени, независно до едне од руг, тие купуваат марки со цел да создадат своја збирка.
Мо Јен
Гуан Мое со псевдоним Мо Јен (1955, Гаоми, Кина) - кинески писател, добитник на Нобеловата награда во 2012 година.
Животопис
Мо Јен е роден во Гаоми, во провинцијата Чандунг, во 1955 година. За време на детството бил сведок на гладот и сиромаштијата, а за време на кинеската револуција бил принуден да го напушти училиштето и да ја чува стоката. Во 1986 година дипломирал, а пет години подоцна станал магистер по книжевност на универзитетот во Пекинг. Според неговото сведоштво, токму годините исполнети со глад и осаменост го поттикнале да стане писател.
Творештво
Најпознати дела на Мо Јен се: „Жаби“, „Приказни за црвениот сирк“, „Балади за садниците лук во Рајот“, „Смрт на сандаловиот колец“, „Уморен од животот и од смртта“ итн. Во своите епски дела, Јен го опишува животот на кинеските селани во текот на XX век, славејќи ја нивната исконска сила наспроти кротката и „цивилизирана“ конфуцијанска традиција при што се спротивставува на идеализираната слика на селото во кинеската пролетерска книжевност.
Кристијан X Дански
Кристијан X (Christian Carl Frederik Albert Alexander Vilhelm ; 26 септември 1870 – 20 април 1947) бил крал на Данска од 1912 година до неговата смрт во 1947 година, и единствен крал на Исланд како Кристјан X (Kristján X) од 1918 до 1944 година.
Член е на Гликсбуршката династија и прв монарх по кралот Фредерик VII роден во данското кралско семејство (татко му и дедо му се родени како принцови од војводско семејство од Шлезвиг). Тој е брат на норвешкиот крал Хокон VII. На данскиот престол го наследил неговиот син Фредерик IX Дански. Опишан е како авторитарна личност и силно ја истакнувал важноста на кралското достоинство и моќ.
Брак
Кристијан се оженил со Александрин од Мекленбург-Шверин во Кан на 26 април 1898 година. Имале два сина:
Владеење
На 14 мај 1912 година, кралот Фредерик VIII починал додека се шетал во парк во Хамбург. Кристијан бил во Копенхаген кога дознал за смртта на неговиот татко и застанал на тронот како Кристијан X.
Неговата неподготвеност во целост да ја прифати демократијата било причина за Велигденската криза од 1920 година, во која тој ја разрешил демократски избраната влада со која имал несогласувања, и поставил друга по сопствен избор. Иако тоа било во согласност со уставот, тој се соочил со масовни демонстрации, генерален штрајк организиран од социјалдемократите и можност од соборување на монархијата, па бил принуден да прифати дека монархот не може да поставува влада која не е поддржана од парламентот, а неговата улога да се сведе на симболичен шеф на државата.
Втора светска војна
На 9 април 1940 година во 4 Нацистичка Германија ненадејно ја нападнала Данска, совладувајќи ја данската армија и морнарица. Кристијан X брзо сфатил дека Данска е во тешка положба. За разлика од нејзините нордиски соседи, Данска немала планински масиви од кои можело да се започне отпор против германската армија. Соочен со експлицитна закана од бомбардирањето на Луфтвафе врз цивилното население во Копенхаген, и со само еден генерал за продолжување на борбата, Кристијан X и целата данска влада капитулирала околу 6 часот истиот ден, во замена за задржување на политичката независност за внатрешни прашања. По ова започнала окупацијата на Данска, која траела до 5 мај 1945 година.
За време на германската окупација на Данска, Кристијан станал популарен симбол на отпорот, најмногу поради фактот што секојдневно без придружба јавал по улиците на Копенхаген. Поради неговото владеење кое ги вклучува двете светски војни и неговата улога како симбол за подигање на данското национално чувство за време на германската окупација, Кристијан Х станал еден од најпопуларните дански монарси од поново време. Кралот Кристијан X бил познат по тоа што парадирал низ градот на својот коњ, Јубилеј.
Смрт
По неговата смрт во палатата Амалиенборг, Копенхаген, во 1947 година, Кристијан X бил погребан заедно со другите членови на данското кралско семејство во катедралата Роскилде во близина на Копенхаген.
1816
1816 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1816 година од новата ера, 816. од вториот милениум, 16. од XIX век и седма од 1810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1816 година се протега во 4452 и 4453, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4512 и 4513 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2359. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1231 и 1232 исламска година.
Манаин
Според Дела на апостолите, тој бил меѓу оние кои ги испратиле Павле и Варнава на нивното прво мисионерско патување. Тој веројатно бил еден од основачите на црквата во Антиохија.
Библиски наратив
Малку е познато за животот на Манаин. Се вели дека тој бил „воспитан“ кај четвртархот Ирод. Многу библиски преводи го опишуваат како „згрижувачки брат“ на Ирод или како негов „доживотен пријател“. Според Делата на апостолите, тој бил еден од пророците и учителите кои, под влијание на Светиот Дух, ги положиле рацете на Саул и Варнава и ги испратиле двајцата апостоли на првото од Павловото мисионерско патување. Бидејќи Лука, претпоставениот автор на Делата на апостолите, бил Антиохиец, можно е Манаiн да бил еден од „очевидците и слугите на зборот“ кој му дал детали на Лука што тој писател ги има во врска со на Антипа и на другите членови на семејството Иродијан (Лука 3 :1, 19, 20; 8:3; 9:7-9; 13:31, 32; 23:8-12; Дела 12). Можеби станал ученик на Исус со „Јоана, жената на Хуса, управителот на Ирод“ (Лука 8:3).
Рани историчарски споменувања
Во 39 н.е., Антипа заминал за Рим за да ја добие наклоноста на Калигула, но наместо тоа добил наредба за вечно прогонство. (Jos., „Ант“., XVIII, vii, 2). Во тоа време, црквата во Антиохија била основана од еврејски христијани, кои „биле растурени поради прогонството што се појавило по повод Стефан“ и го учеле Евангелието и на Грците од Антиохија, (Дела 11:19-24). . Сосема е веројатно дека Свети Манаин бил еден од овие основачи на Антиохиската црква. Датумот на неговата смрт не е познат, но се претпоставува дека умрел во Антиохија во Сирија.
Почитување
Манаин се спомнува во многу од древните маченици.
Неговиот празник е славен на 23 мај во православната црква и на 24 мај во римокатоличката црква.
1814
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7322 и 7323 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6564 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5574 и 5575 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2567.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1814 година се протега во 4450 и 4451, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4510 и 4511 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2357. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1229 и 1230 исламска година.
1813
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7321 и 7322 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6563 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5573 и 5574 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2566.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1813 година се протега во 4449 и 4450, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4509 и 4510 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2356. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1227 и 1229 исламска година.
1815
1815 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1815 година од новата ера, 815. од вториот милениум, 15. од XIX век и шеста од 1810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7323 и 7324 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6565 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5575 и 5576 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2568.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1815 година се протега во 4451 и 4452, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4511 и 4512 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2358. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1230 и 1231 исламска година.
Евгенија Крушеван
Еугенија Крусесан (родена 1889 година, Фалести, Басарабија ; починала на 11 март 1976 година, Темишвар, Романија ) била првата жена адвокатка во Бесарабија. Таа ја започнала својата адвокатска кариера со пријавување во адвокатскиот бар во Кишињев. Во раните 1950-ти, таа се преселила во Темишвар. Таа се занимавала со адвокатура до пензионирање.
1810
1810 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1810 година од новата ера, 810. од вториот милениум, 10. од XIX век и прва од 1810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7318 и 7319 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6560 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5570 и 5571 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2563.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1810 година се протега во 4446 и 4447, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4506 и 4507 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2353. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1224 и 1225 исламска година.
Панчо Виља
Франсиско „Панчо“ Виља (Francisco Pancho Villa), псевдоним на Хосе Доротео Аранго Арамбула (шп. José Doroteo Arango Arámbula) — мексикански револуционер. Како еден од водачите на Мексиканската револуција, тој е почитуван во Мексико како национален јунак. Неговите дејствија послужиле како пример за подоцнежните револуционерни и герилски движења во XX век.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
1811
1811 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1811 година од новата ера, 811. од вториот милениум, 11. од XIX век и втора од 1810-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7319 и 7320 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6561 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5571 и 5572 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2564.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1811 година се протега во 4447 и 4448, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4507 и 4508 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2354. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1225 и 1226 исламска година.
Колин Фирт
Колин Ендрју Фирт (анг: Colin Andrew Firth; роден на 10 септември 1960 г.) ― англиски театарски и филмски глумец и продуцент.