cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Модерна филозофија
Политичка филозофија
Политичката филозофија е проучување на теми како што се политиката, слободата, правдата, сопственоста, правата, правото и спроведувањето на правниот кодекс од страна на авторитетите: што се тие, зошто (или дури и ако) се потребни, што, ако нешто, ја прави владата легитимна, кои права и слободи треба да ги штити и зошто, каква форма треба да има и зошто, што е законот и кои должности ги имаат граѓаните кон легитимната влада, доколку ги има, и кога таа може легитимно да биде соборена - ако некогаш. Во народна смисла, терминот „политичка филозофија“ често се однесува на општ поглед, или специфична етика, политичко верување или став, за политиката што не мора да припаѓа на техничката дисциплина на филозофијата.
Идеализам
Идеализмот се однесува на групата филозофии кои тврдат дека реалноста, или реалноста како што можеме да ја знаеме, во основа е конструкција на умот или на друг начин нематеријална. Епистемолошки, идеализмот се манифестира како скептицизам за можноста да се знае која било работа независна од умот. Во социолошка смисла, идеализмот нагласува како човечките идеи - особено верувањата и вредностите - го обликуваат општеството. Како онтолошка доктрина, идеализмот оди понатаму, тврдејќи дека сите ентитети се составени од ум или дух. Идеализмот на тој начин ги отфрла физикалистичките и дуалистичките теории кои не успеваат да му припишат приоритет на умот. Екстремна верзија на овој идеализам може да постои во филозофскиот поим солипсизам.
Егзистенцијализам
Егзистенцијализмот генерално се смета за филозофско и културно движење, кое смета дека почетната точка на филозофското размислување мора да биде индивидуата и искуствата на поединецот. Надоврзувајќи се на тоа, егзистенцијалистите сметаат дека моралното размислување и научното размислување заедно не се доволни за да се разбере човечкото постоење, и затоа, дополнителен сет на категории, регулирани со нормата на автентичност, е неопходен за да се разбере човековото постоење.
Феноменологија
Феноменологијата е проучување на структурата на искуството. Тоа е широко филозофско движење основано во раните години на 20 век од Едмунд Хусерл, проширено од кругот на неговите следбеници на универзитетите во Гетинген и Минхен во Германија. Филозофијата потоа се проширила во Франција, САД и на други места, често во контексти далеку од раното дело на Хусерл.
Прагматизам
Прагматизмот е филозофска традиција фокусирана на поврзувањето на практиката и теоријата. Тој опишува процес каде теоријата се извлекува од практиката и се применува назад во практиката за да се формира она што се нарекува интелигентна практика. Важни позиции карактеристични за прагматизмот вклучуваат инструментализам, радикален емпиризам, верификација, концептуална релативност и фалбилизам. Постои општ консензус меѓу прагматистите дека филозофијата треба да ги земе предвид методите и согледувањата на модерната наука. Чарлс Сандерс Пирс (и неговата прагматична максима ) ја заслужуваат најголемата заслуга за прагматизмот, заедно со подоцнежните соработници од дваесеттиот век Вилијам Џејмс и Џон Дјуи.
Аналитичка филозофија
Аналитичката филозофија доминираше во земјите од англиското говорно подрачје во 20 век. Во Соединетите Американски Држави, Обединетото Кралство, Канада, Скандинавија, Австралија и Нов Зеланд, огромното мнозинство на универзитетски катедри за филозофија се идентификуваат себеси како „аналитички“ одделенија. Терминот генерално се однесува на широка филозофска традиција, која се одликува со акцент на јасност и аргумент (често се постигнува преку модерната формална логика и анализа на јазикот) и почитување на природните науки.
Модерна азиска филозофија
Различни филозофски движења во Азија се појавија во модерниот период, вклучувајќи:
Катастарска Парцела 781 (Радишани)
Катастарска Парцела 781 — археолошко наоѓалиште во руралниот дел на скопската населба Радишани, Општина Бутел. Претставува населба од римското време, што сведочи за долгата историја на ова населено место.
Пронајдените остатоци лежат на тесна парцела во месноста Дуб, долж патот од Радишани за Кучевиште, на околу 300 м од десниот брег на Серава.
Постоењето на оваа стара населба е утврдено кога сопственикот Р. Радовановиќ, при израмнување на земјиштето, оштетил помал градежен објект. Подоцна, со направениот увид е пронајдено големо количество градежен материјал и парчиња од римски керамички садови. Пронајдена е и вотивна мермерна плоча со димензии од 21 × 14 × 2,5 см и релјефна претстава на т.н. „дунавски коњаници“.
Agelaia
Agelaia е род на троски социјални оси (од семејство Vespidae), кои се распространети од Мексико до северна Аргентина. Петнаесет од 31 опишаните видови се наоѓаат во Бразил. Овие видови живеат во роеви и се гнездат во шуплини.
Родот го вклучува видот A. vicina, кои понекогаш гнездат на тавани во Сао Паоло, Бразил, кое што ја бара помошта на пожарниркарска служба за отстранување на гнездото што може да брои повеќе од 1.000.000 оси. Родот исто ги вклучува и A. pallipes, кои гнездат во земјата, тие биле пронајдени во Јужна Америка и се сметаат за еден од најагресивните оси во регионот.
Овие оси се сметаат за агресивни во споредба со другите видови оси и нанесуваат убод кој предизвикува многу болка. Главната компонента на отровот е Агелотоксин, директен хемолизин Фосфолипаза А2, што може да предизвика сериозна реакција кај некои кои биле боцнати.
Ерменија (провинција)
Ерменија (Armenia) била римска провинција, која била основана од царот Трајан во во 114 година за време на неговото освојување, но наскоро, во 118 година, била укината од неговиот наследник Адријан. Главниот град на покраината бил Арташат. Таа вклучувала територии на денешна Ерменија и источни делови на Турција.
Пролетна еребија
Подвидови
Подвидови на пролетната еребија се:
Животна средина
Овој вид на пеперутки живее во скоро цела Европа, вклучително и Македонија, па сè до западна Азија. Овие пеперуги сакаат чисти и тревни површини, најчесто влажни средини. Претпочитаат сончеви средини на надморска висина од 300 до 2300 метри.
Опис
Пролетната еребија има распон на крилја од 44 до 52 мм. Антените се малку заоблени. Крилјата на горната страна се темнокафени. Покрај краевите има портокалови шари со црни дамки и бели зеници. Бројот на дамките варира. Женките се најчесто посветли. T Јајцата се бели. Гасениците достигнуваат 20 мм должина и се зеленкасти.
Биологија
Женките ги полагаат јајцата единечно или во мали групи. Гасениците се хранат со Gramineae, Digitaria, Milium effusum, Panicum, Setaria, Brachypodium, Festuca и Bromus. Возрасните единки летаат од мај до август. Овој вид на пеперуги презимува како гасеница една или две години, завиди од надморската висина.
Арабија (римска провинција)
Арабија, позната и како Арапска Провинција(Provincia Arabia; ; ἐπαρχία Πετραίας Αραβίας), била погранична провинција на Римската Империја, која започнала во II век; се состоела од некогашното Набатејско Кралство во Јордан, јужен Левант, полуостровот Синај и северозападен Арапски Полуостров. Главен град бил Петра. На границата со север граничи со Сирија, на запад со Јудеја и Египет, а на југ и исток со остатокот од Арабија, познат како Арабија Десада и Арабија Феликс.
Николас де ла Круз
Николас де ла Круз (шпански: Diego Nicolás de la Cruz Arcosa; роден на 1 јуни 1997) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како oфанзивен играч од средниот ред за аргентинскиот клубот Ривер Плејт и за репрезентацијата на Уругвај.
Меѓународна кариера
Де ла Круз ја започнал својата меѓународна кариера за Уругвај со тимот до 17 години. Тој бил капитен на тимот на Уругвај до 20 години, кој го освоиле првенството на Јужна Америка до 20 години во 2017 година и стигнале до полуфиналето на Светското првенство на ФИФА до 20 години во 2017 година.
На 18 септември 2020 година, де ла Круз бил вклучен во прелиминарниот тим на Уругвај од 26 играчи за квалификациските натпревари за Светското првенство против Чиле и Еквадор. Подоцна бил вклучен во последниот тим и го направил своето деби за сениорскиот тим на 8 октомври 2020 година во победата на Уругвај со 2–1 против Чиле. Тој го започнал натпреварот и одиграл 55 минути пред да биде заменет од Нахитан Нандез.
Личен живот
Де ла Круз е полубрат на поранешниот уругвајски репрезентативец Карлос Санчез. Нивниот внук Факундо Тринидад е исто така професионален фудбалер. Сите тројца ја започнале својата кариера во младинска академија на Ливерпул Монтевидео.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Бургазада
Бургазада, Бургаз Адаси, или кратко Бургаз (Αντιγόνη, Антигони) — трет по големина од Принцевските Острови кој се наоѓа во Мраморно Море, во близина на Истанбул, Турција.
Официјално е кварт во областа Адалар во Истанбул. Бургазада е вообичаен амбиент, па дури и главна тема за писателот Саит Фаик Абасијаник, каде што и тој престојувал. Денес, куќата каде тој живеел е претворена во музеј. Во 2003 година, Бургазада претрпела страшен шумски пожар, губејќи ја речиси целата негова шума.
Островот се состои од еден рид со должина од 2 километри. Деметриј I Македонски, еден од дијадосите (наследниците) на Александар Македонски, изградил тврдина (грчки: Pyrgos за тврдина/кула) овде и ја нарекол по неговиот татко Антигон I. Островот го добил ова име, но денес е општо познат од Турците како „Бургаз“.
Историски гледано, островот бил населен главно од грчко малцинство, додека во 20 век, многу Евреи од Истанбул се населиле во Бургазада. Во последниве години, со намалувањето на малцинското население во Турција, рамнотежата на месното население се префрлила кон онаа на Истанбул воопшто.
Санаториумот Бургазада, основан во 1928 година, е еден од најстарите санаториуми во земјата.
Според весникот Константинополис, Деметриус Николадес имал куќа на островот
Крналово
Крналово (Кърналово) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Антички и средновековен период
Според легендата, селото било основано на подрачјето на Наново (околу 4 километри северно од селото), но подоцна неговите жители се преселиле во сегашното место. Останале само урнатините од старото село Наново. Археолошките ископувања биле извршени на истото наоѓалиште и се пронајдени реликвии од римско време. За време на средниот век, селото се преселило во сегашното место. Центарот на селото се наоѓал во северниот дел од денешното село, близу до црквата и училиштето.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, во 1664-1665 година. Според првиот дефтер, во 1570 година во селото живееле 4 муслимански семејства и 160 христијански семејства.
Во 19 век, егзистенција на населението била од земјоделството, сточарството, производство на масло од сусам, трговија со добиток и памук. Во 1870 година црквата „Св. Атанасиј“ (споменик на културата) била изградена. Во 1893 година во селото било отворено основно училиште. Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Петричката каза.. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кирново (Kirnovo) е село со 53 семејства и 182 Македонци. Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал дека е чифлик на петричанинот Хусни Бег, дека полето е плодородно и дека од Петрич до селото се натува еден час.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 700 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 704 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 22 ученици.
Селото било ослободено од османлиска власт за време на Балканските војни. За време на војните, жителите на селото се вклучиле во четата на Никола Парапанов. По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, седум лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
==Население ==
Курилски Острови
Курилските острови се вулкански архипелаг дел од Сахалинската област на Рускиот Далечен Исток. Се протегаат на околу 1300 км. североисточно од Хокаидо во Јапонија до полуостровот Камчатка и го делат Охотското Море од Тихиот Океан. Се состојат од 56 острови и голем број помали карпи. Курилските острови се состојат од Големиот Курилски и Малиот Курилски Ланец. Зафаќаат површина од околу 10,503,2 km2, со приближно население од 20.000 жители.
Иако островите се под руска управа, Јапонија тврди дека четирите најјужни острови, вклучувајќи ги два од трите најголеми (Итуруп и Кунашир), се дел од нејзината територија, исто и островите Шикотан и Хабомаи, што доведе до Спор за Курилските Острови. Спорните острови во Јапонија се познати како „Северните територии“ на земјата. Во 2018 година продолжија руско-јапонските преговори за решавање на спорот.
Географија и клима
Курилските острови се дел од прстенот на тектонска нестабилност што го опкружува Тихиот Океан познат како Огнен прстен. Самите острови се врвови на стратовулкани и се директен резултат на движењето на Пацифичката плоча под Охотската плоча, со што се формира Курилската бразда на околу 200 км источно од островите. Ланецот има околу 100 вулкани, од кои 40 се активни, и многу топли извори и фумароли. Има честа сеизмичка активност, вклучувајќи ги и земјотресите со јачина од 8,5 степени во 1963 година и од 8,3 степени на 15 ноември 2006 година, по кој се појавија цунами со висина од 1,5 м. стигајќи до брегот на Калифорнија. Островот Раикоке, кој се наоѓа во средина на архипелагот, има активен вулкан кој еруптираше повторно во јуни 2019 година, со емисии кои достигнаа 13,000 м.
Климата на островите се одликува со долги, студени, бурни зими и кратки и магливи лета. Просечните годишни врнежи се од 1020 до 1270мм., најчесто во вид на снег. Според Кепеновата класификација на климата повеќето острови имаат субарктичка клима (Dfc ), но Кунашир има умереноконтинентална (Dfb). Сепак, климата на Курилските острови е послична со субполарната океанска клима во југозападна Алјаска отколку на хиперконтиненталната клима во Манџурија и во Сибир, бидејќи врнежите се обилни а нема ни вечен мраз. Летата се благи, и само 1 до 3 месеци температурата се искачува над 10 °C и студени, снежни, ветровити зими со температури од -3 °C, но најчесто под -10 °C.
Вегетативната покривка се менува и почнува од тундра на север до густи шуми од смрека и ариш на поголемите јужни острови. Највисоката кота на островите е вулканот Алаид (2339 м.) на Атласов островот на северниот крај од ланецот.
Пределите на островите се сочинети од разни видови на плажи и карпести брегови, карпи, широки реки и брзи чакалести потоци, шуми, пасишта, алпска тундра, кратерски езера и тресетни мочуришта. Почвата е претежно плодна, поради периодичните приливи на вулканска пепел и, на одредени места, затоа што е збогатена со гвано од морските птици.
Море
Безрбетници: Големите наноси на алги со кои е опкружен речиси секој остров се живеалиште за морските ежови, разни мекотели и безброј други безрбетници и нивните придружни грабливци. Многу видови лигњи се главна компонента во исхраната на многу помали морски цицачи и птици долж ланецот.
Риба: Полокот, тихоокеанскиот бакалар, и неколку видови плоснати риби се од најголемо комерцијално значење. Во текот на 1980-тите, преселната јапонска сардина беше една од најзастапените риби во лето.
Морски видри: Морските видри биле експлоатирани за нивното крзно во 19 век, што може да се види од записите за лов на китови од 19 и 20 век.
Морски птици: Курилските острови се дом на милиони морски птици, меѓу кои и галеби и корморани. На многу од помалите острови во текот на летото, каде нема копнени грабливци, речиси во секоја ниша, и на секоја карпа има гнезда од птици.
Копно
Поради релативно малата големина и изолираноста на централните острови, само мал број на копнени цицачи ги населуваат, иако црвените и поларните лисици се донесени заради трговијата со крзно во 1880-тите. Најголемиот дел од биомасата на копнените цицачи ја сочинуваат глодачите. Најголемите острови се населени со кафеава мечка, лисици и куни. На појужните острови се наоѓаат некои видови елени. Се тврди дека дивата мачка, Курилскиот Бобтејл, потекнува од Курилските Острови. Мачката е припитомена и се одгледува во Русија каде што е популарна домашна мачка.
Историја
На 26 јануари (7 февруари) 1855 година меѓу Русија и Јапонија е потпишан т.н. договор за трговија, навигација и разграничување, според кој Курилските острови се поделени по теснецот Врис - на север за Русија и на југ за Јапонија. На 25 април (7 мај) 1875 година, во Санкт Петербург бил потпишан нов договор со кој на Јапонија ѝ се доделуваат сите Курилски острови, а Русија го задржува Сахалин. По завршувањето на Втората светска војна, со договорот на Јалта, Курилските острови целосно се припоени кон СССР. Островите имаат големо геостратешко значење. Нивната припадност кон Русија е оспорувана од Јапонија
Население
Во 2013 г., на Курилските острови живееле 19.434 луѓе. Според етничката припадност тоа се: Руси, Украинци, Белоруси, Татари, Нивхи, Ороци и Ајни. Главна религија е православното христијанство. Некои од селата се постојано управувани од руски војници (особено во Кунашир по неодамнешните тензии). Други се населени со цивили, кои се претежно рибари, работници во рибните фабрики, докери и работници од социјалната сфера (полицајци, медицински лица, учители итн.). Неодамнешните градежни работи на островите привлекуваат многу работници мигранти од Русија и други постсоветски држави. Во 2014 година, имало само 8 населени острови од вкупно 56. Населението на островот Итуруп го сочинуваат над 60% етнички украинци.
Црква „Св. Димитриј“ - Атишта
Свети Димитриј — главна селска црква во кичевското село Атишта, Македонија.
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа северозападно од селото Атишта.
Историја
Црквата била подигната во 1936 година. Претходно на тоа место се познавале рушевини од постар храм. Изградбата на црквата завршила во 1938 година.
Иконостас
Иконостасот, целиот во резба, бил изработен неколку години по изградбата на црквата. Иконите во иконостасот се дело на браќата Доне и Илија Донески од мијачкото село Гари.
Тревор Мбакве
Тревор Мбакве (роден на 24 јануари 1989 во Сент Пол) е американски кошаркар, центар на Ауксилиум Торино.
Колеџ
Пред да присуствува на Универзитетот во Минесота, Мбакве играл на Универзитетот Маркет за сезоната 2007-2008 каде што страдал од хронични повреди на коленото. За сезона 2008-2009, тој се префрлил на Колеџот Мајами Дејд и го предводел својот тим на до титулата на јужната конференција. За сезоната 2009-2010 тој се префрлил на Универзитетот во Минесота каде се истакнал со бројот на скокови, запишувајќи 10.5 скока по натпревар и исто така завршил на третото место на вечната листа по бројот на остварени скокови на Универзитетот Минесота со вкупно 327 скокови.
Професионална кариера
Во јули 2013 година, Мбакве го потпишал својот прв професионален договор и тоа со италијанската екипа Виртус Рома. На 22 август 2013 година официјално било потврдено дека Мбакве потпишал договор за сезоната 2013-2014.
После одличната сезона во Виртус Рома со просек од 10.6 бода и 10.1 скокови по натпревар, на 6 јули 2014 Мбакве потпишал договор со германскиот клуб Бамберг за сезоната 2014-2015. Тој одиграл 41 натпревар за Бамберг во Бундеслигата со просек од 10.3 бода 7.4 скокови помагајќи му на Бамберг да ја освои титулата.
На 1 јули 2015 година, тој потпишал тригодишен договор со израелскиот клуб Макаби Тел Авив, меѓутоа после само една сезона, тој се разделил со Макаби. На 6 јули 2016, Мбакве потпишал едногодишен договор со шпанскиот клуб Уникаха, но два месеци подоцна, клубот го раскинал договорот откако тој неуспеал да ги помине медицинските тестови. Пропаднатиот трансфер во Уникаха го искористил рускиот Зенит Санкт Петербург кој на 3 ноември 2016 потпишале договор со Мбакве. На 6 јуни 2017 година, Зенит објавиле крај на нивната соработка со играчот.
На 27 јули 2017, Мбакве се вратил во Италија потпишувајќи договор со екипата на Ауксилиум Торино.
NGC 4353
Откривање
Објектот е откриен на 1860 година од страна на Кристијан Петерс, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 13,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4353 е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4353 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 4353 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40303. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Боби Коминовски
Боби Коминовски (, - Ѓавато,, ) —  познат македонски музичар - саксофонист и професор во Музичкото училиште во Битола. Бил член на неколку музички групи од Битола и учесник на Битолското културно лето Битфест.
Животопис
Коминовски е роден на 4 март 1968 година во Битола. Музичкото образование го почнал во Битола, на отсекот по кларинет во класата на проф. Панде Татарчевски. По завршувањето на Средното музичко училиште во 1986 година се запишал на ФМУ во Скопје во класата на м-р Иван Кочаров. Во 2000 година магистрирал на ФМУ на одделот по саксофон во класата на м-р Стојан Димов. Коминовски загинал на 25 февруари 2015 година во сообраќајна несреќа на патот Битола - Ресен кај превојот Ѓавато.
Електрична отпорност
Електрична отпорност (или специфична електрична отпорност) е мера во која еден материјал дава отпор (се противи) на текот на електрична струја. Ниска отпорност значи дека материјалот без проблем дозволува течење на електрично полнење низ него. SI единица за електричен отпор е ом метар.
Дефиниции
Електричната отпорност ρ („ро“) на еден материјал зависи од
каде
Електричната отпорност може да се дефинира и како
Најпосле, електричната отпорност се дефинира и како обратна на спроводливоста σ (сигма), на материјалот, или
Таблица на отпорности
На оваа таблица се прикажани отпорноста и температурниот коефициент на разни материјали. Вредностите се точни на 20 °C
Зависност од температура
Воопштено, електричната отпорност на металите се зголемува со температура, додека отпорноста на полуспроводниците се намалува со зголемување на температурата. Во обата случаја содејствувањата на релација електрон-фонон играт клучна улога. При повисоки температури, отпорот на металот се зголемува правопропорционално со температурата. При намалување на истата, температурната зависност на отпорноста следи функција со закон на степенување на таа температура. Математички температурната зависност на отпорноста ρ на еден метал е дадена во Блох-Грунајсеновата формула :
Еве уште подобра претстава за отпороноста на еден полуспроводник со помош на Штајнхарт-Хартовата равенка:
каде A, B и C се т.н. Штајнхарт-Хартови коефициенти.
Равенкава се користи за баждарење на термистори.
Комплексна отпорност
При анализирање на реакциите на материјалот при променливи електрични полиња, како што се прави кај извесни видови томографија, потребно е отпорноста да се замени со комплексна величина наречена импеданција, аналогно на електричната импеданса. Импендансата е збир на реалната компонента, отпорноста, и имагарна компонента, реактивноста (реактанса).
Смртна казна во Белорусија
[[Image:Death Penalty laws in Europe.svg|thumb|right|400px|Европа има најголема концентрација на аболицирани држави (сина). Картата е актуелна од 2021 година
{{Legend|#3f9bbb|Укината за сите прекршоци}} {{Legend|#cc7662|Ја задржува смртната казна}} {{Legend|#e8aa30|Правна форма на казна, но има мораториум најмалку десет години}} ]] [[Податотека:Death_Penalty_laws_in_Europe.svg|десно|мини|400x400пкс|Европа има најголема концентрација на аболицирани држави (сина). Картата е актуелна од 2021 година
]]
Смртна казна — законска казна во Белорусија. Најмалку четири погубувања биле извршени во земјата во 2018 година
Позната и како исклучителна мерка на казна ( Исключительная Мера Наказания, ИМН  ), казната е дел од правниот систем на земјата од стекнувањето независност од Советскиот Сојуз на 25 август 1991 година. Сегашниот национален устав ја пропишува оваа казна за „тешки злосторства“. Подоцнежните закони ги разјасниле конкретните кривични дела за кои може да се примени смртна казна. Смртната казна може да се изрече за злосторства што се случуваат против државата или против поединци. Неколку ненасилни злосторства може да се казнуваат и со смрт. Од 2021 година, Белорусија е единствената земја во Европа која продолжува да ја спроведува смртната казна. Погубувањата се вршат со еден истрел во задниот дел од главата.
По референдумот за ова прашање, белоруската влада презела чекори за промена на начинот на изрекување и извршување на смртната казна. Меѓународните организации, како што се Обединетите нации, ги критикувале методите што Белорусија ги користи при извршувањето на смртната казна. Употребата на смртна казна е еден од факторите што ја држи земјата надвор од Советот на Европа.
Законодавство
Членот 24 од Уставот на Белорусија вели дека:
Според Кривичниот законик на Република Белорусија, смртна казна може да се изрече за следниве дела:
Повеќето од пресудите за смртна казна се за убиство извршено под отежнувачки околности. Судските постапки кои вклучуваат капитални случаи мора да вклучуваат „колегијално разгледување“, составено од еден судија и двајца народни проценувачи. Народните оценувачи се избираат од општата популација, слично на системот на поротата.
Со текот на годините, бројот на прекршоци подобни за смртна казна и видот на осудените кои ги исполнуваат условите се намалуваат. Во 1993 година, четири економски злосторства што резултирале со смртни казни за време на советската ера биле отстранети од списокот на големи прекршоци со гласање на парламентот и истите биле заменети со затворски казни без условна слобода. Иако вкупниот број на категории на кривични дела кои се квалификуваат за смртна казна се намалил во ова време, Претседателскиот декрет бр. 21 издаден на 21 октомври 1997 година, додал „тероризам“ на списокот на смртни прекршоци Кога Кривичниот законик бил ажуриран во 1999 година, бројот на тешки дела дополнително се намалил. Ова намалување било потпомогнато со воведувањето на доживотен затвор во декември 1997 година
Од 1 март 1994 година, жените не се подобни за смртна казна, а лицата помлади од 18 години за време на кривичното дело или над 65 години во моментот на изрекувањето на пресудата се ослободени од смртна казна од јануари 2001 година На оние кои се ментално болни може да им биде ублажена смртната казна. Според член 84 од Уставот, претседателот „може да дава помилување на осудени граѓани“. Од 30 јуни 2003 година до 30 јуни 2005 година, претседателот Александар Лукашенко издал две помилувања на осудениците на смрт и одбил едно такво барање.
Во 2000 година, Парламентарното собрание на Советот на Европа ''„најостро ги осуди погубувањато во Белорусија и изрази жалење поради фактот што Белорусија во моментов е единствената земја во Европа каде што смртната казна се спроведува и, згора на тоа, редовно и широко се спроведува“. ''
Белорусија е единствената европска земја која извршила погубувања во 21 век. Членовите на Европскиот совет во 2001 година предложиле Белорусија да ја укине смртната казна пред да може да поднесе барање за членство во Советот. Белорусија (како Белоруска ССР ) го потпишала Меѓународниот пакт за граѓански и политички права во 1973 година Оваа конвенција, сепак, не ја укинува смртната казна, туку наметнува одредени услови за нејзино спроведување и употреба.
На 7 декември 2022 година, белоруските пратеници одобриле нацрт-закон со кој се казнува велепредавство меѓу службениците и воениот персонал со смртна казна. Предлог-законот вклучува и гонење за „ширење лажни информации што ги дискредитираат вооружените сили на Белорусија“.
На 9 март 2023 година, претседателот Александар Лукашенко потпишал нацрт-закон со кој се дозволува употреба на смртна казна за функционери и воени лица осудени за велепредавство.
Метод
Пред да бидат погубени, сите затвореници на смртна казна се префрлаат во притворниот центар во Минск бр. 1 (СИЗО, или СИЗО бр. 1), во главниот град на земјата Минск. Начинот на извршување на казната е со пукање. Џелатот е член на „одборот за извршување на казни“, кој го избира и подрачјето каде ќе се изврши погубувањето. Според книгата „Одредот на смртта“ од Олег Алкаев, на денот на погубувањето осуденикот се пренесува на тајно место каде што службените лица му кажуваат дека сите негови жалби се одбиени. Потоа, осудениот со врзани очи заминува во блиската соба, каде што двајца вработени го принудуваат да клекне пред да биде погубен. Тогаш џелатот му пука на осуденикот во задниот дел од главата со пиштол ПБ-9 опремен со супресор. Според Алкаев, „Целата постапка, почнувајќи од објавата за одбиените жалби и завршувајќи со истрелот, не трае подолго од две минути“. По извршувањето на казната, затворскиот лекар и други службени лица потврдуваат дека е извршено погубувањето по кое се изготвува потврда за неговата смрт. Посмртните останки на осудените се погребуваат тајно, а семејството е известено дека погубувањета е извршена. Полковник Олег Алкаев, поранешен директор на СИЗО бр. 1, тврдел дека во затворот се случиле околу 130 погубувања помеѓу 12/1996 и 05/2001 година, кога тој ја напуштил Белорусија и живеел во егзил во Берлин, Германија.
Комитетот за човекови права на Обединетите нации го издал следново мислење за процесот на погубување во Белорусија, откако мајката на подоцна погубениот затвореник Антон Бондаренко побарала од Комитетот да го поштеди животот на нејзиниот син: "„[процесот има] ефект на заплашување или казнување на семејствата со намерно оставање во состојба на несигурност и ментална вознемиреност…[и дека првичните власти не ја известиле за закажаниот датум за погубување на нејзиниот син и нивното последователно упорно неизвестување за локацијата на гробот на нејзиниот син претставува нечовечко постапување кон авторот, што го прекршува членот 7 од Пактот [забранува тортура или сурово, нечовечко или понижувачко постапување или казнување]“."
Број на погубувања
Следува груба проценка на бројот на погубувања извршени од 1985 година, според белоруското Министерство за внатрешни работи (МВД):
Точниот број на погубени луѓе во Белорусија не е познат, бидејќи последните документи објавени од белоруската влада биле во 2006 година Покрај тоа, други извори, особено BelaPAN, објавиле малку поинакви податоци. BelaPAN, кратенката за Белоруска приватна новинска агенција, евидентирала 278 погубувања од 1992 до 2010 година со уште двајца мажи на смртна казна во септември 2010 година Поради некои од практиките на МВД, како што е необјавување на гробовите на погубените, ова е прекршување на протоколот на Организацијата за безбедност и соработка во Европа за да се направат информации за смртната казна отворени за јавноста.
Јавно мислење
Неодамна парламентарната специјална работна група најавила дека планира да спроведе истражување на јавното мислење, но овој зафат го презел Информативно-аналитичкиот центар со администрацијата на претседателот. Центарот го објавил својот извештај „Јавно мислење за активноста на органите за внатрешни работи на Република Белорусија“, во кој биле опфатени прашањата за смртната казна и ставовите на белоруските граѓани за укинувањето на смртната казна. Таа анкета покажала дека само 4,5% од испитаниците биле против смртната казна во сите случаи, 79,5% сметаат дека смртната казна е соодветна за барем некои тешки кривични дела и околу 10% имале потешкотии да одговорат на овие прашања или не дале мислење.
Биле преземени неколку чекори кон намалување на наметнувањето на смртната казна во Белорусија. Законот на Република Белорусија од 31 декември 1997 година, додал член 22, кој дозволува „затвор доживотно (доживотен затвор) како алтернатива на смртната казна“. Оттогаш, смртната казна исто така е ограничена на мажи на возраст од 18 до 65 години
Судски случаи
На 11 март 2004 година, Уставниот суд на Република Белорусија дошол до заклучок дека два члена од Кривичниот законик се некомпатибилни со Уставот на Белорусија. Судот изјавил дека или претседателот или Националното собрание може да донесат одлука за суспендирање или целосно укинување на смртната казна. Последователно, во октомври 2005 година, Собранието усвоило амандман на Кривичниот законик со кој се прогласува дека продолжувањето на употребата на смртната казна е само на привремена основа.
Црква „Св. Атанасиј“ - Перово
Во кругот на селската црква се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Се наоѓа на крајот од селото, околу 300 метри југоисточно од последните куќи, сместена на устието на Дрменска Река.
Историја
Црквата била подигната во 1867 година, што може да се забележи и од изделканиот камен на црквата, вграден во западниот дел на црквата.
Во периодот помеѓу 1990 и 1993 година е обновен плафонот на црквата, променет покривот на тремот и изградена камбанаријата.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2022 - КОНКАКАФ
Втора Рунда
Натпреварите се одиграле на 12 и 15 јуни 2021 година.
Момчил војвода
Момчил војвода (почетокот на 14 в. – крепоста Перитеорион, 7 јули 1345) – феудален витез и деспот.
NGC 4354
NGC 4354 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4354 се споменува и како NGC 4351, UGC 7476, MCG 2-32-24, IRAS 12214+1229, CGCG 70-45, VCC 692, KUG 1221+124.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4354 е од видот SBab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4354 има привидни димензии од 2' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 4354 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40306. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 876. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2022 - КОНКАКАФ Прва рунда
Прватата рунда на квалификациите за Светското првенство во фудбал 2022 - КОНКАКАФ се одиграла во март и јуни 2021 година.
Регионален пат 2334
Регионален пат 2334 (ознака: Р2334) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 63,9 километри и 5 делници. Патот започнува во градот Штип и се движи на исток низ многу села долж течението на Брегалница до градот Виница, каде врти кон север, поминувајќи низ селата Јакимово и бројните маала на Калиманци завршува во селото Бигла.
Делници
Регионалниот пат 2334 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 5 различни делници.
НБА сезона 2016-2017
Сезоната 2016-2017 во НБА лигата било 71-вото издание на оваа кошаркарска лига.
Голден Стејт Вориорс ја освоиле нивната 5-та титула на прваци на НБА, победувајќи ги Кливленд Кавалирс во финалето со 4-1.
НБА Драфт
Првите 10 пикови на драфтот 2016 во првата рунда
Табела по дивизии
Последен пат ажурирано на 26 ноември 2016.
Западна конференција
Северозападна дивизија
Тихоокеанска дивизија
Југозападна дивизија
Источна конференција
Централна дивизија
Југоисточна дивизија
Сектори за внатрешни работи
Секторите за внатрешни работи или познати како СВР се подрачни единици на Министерството за внатрешни работи односно едни од главните делови на структурата на Бирото за јавна безбедност, формирани за вршење на полициските работи на територијата на Република Македонија. Нивните територии се во согласност со планските региони на државата, па така постојат осум вакви подрачни единици. Најголем по површина е битолскиот сектор, додека најгусто населен е скопскиот.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 50 километри одење
20 километри одење на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на стадионот Тегу на 3 септември.
Мирослав Шутеј
Мирослав Шутеј (на Miroslav Šutej;, - ,  ) — хрватски авангарден сликар и графичар, се смета за првенец на оптичката уметност во Хрватска. Студирал сликарство на Академијата на ликовни уметности (АЛУ) во Загреб каде имал соработка со професорот Крсто Хегедушиќ. Во 1970 година Шутеј станал професор на АЛУ. Шутеј станал редовен член на Хрватската академија на науките и уметностите во 1997 година, а претходно бил член-соработник на Одделот за ликовна уметност. Шутеј го дизајнирал современото хрватско знаме, хрватскиот грб, како и банкнотите за хрватската куна и првиот дрес на фудбалската репрезентација на Хрватска со препознатливата коцкеста шема.
ПУ „Кирил и Методиј“ - Дулица
Основно училиште „Кирил и Методиј“ (официјално: Подрачно основно училиште „Кирил и Методиј“ - Дулица; скратено: ПОУ „Кирил и Методиј“) — подрачно основно училиште во селото Дулица, составен дел на истоименото училиште во Македонска Каменица.
Александар Грин
Александар Степанович Гриневски, познат под псевдонимот Александар Грин, (23 август 1880 - 8 јули 1932) бил руски и советски писател.
Животопис
Грин се родил во семејство на ситен службеник, кој силно посакувал неговиот син да живее како другите и да ја напушти фантазијата, но според признанието на самиот Александар Грин, уште како мал тој чувствувал одвратност кон здравиот разум. На возраст од 16 години, со благослов на татко му, Грин заминал во светот и тогаш започнала неговата неверојатна низа од скитања и разни занимања: Најпрвин, отпатувал во Одеса, каде скитал од еден до друг брод, молејќи да го примат како морнар, спиејќи по подруми и живеејќи во тешка сиромаштија за најпосле да најде работа на бродот „Платон“ на Руското транспортно друштво. Притоа, тој ја чистел и ја боел палубата и така стигнал до Севастопол и до Батум, но бидејќи не можел да плати за натамошната пловидба, бил избркан на брегот. Така, повторно живеел по разни засолништа, работел во болница, хронично бил гладен, а се греел во меаните. Според неговите зборови, „апсолутно не можам да се сетам како се хранев тогаш; тешко е да се рече дека воопшто се хранев - систематски гладував, ретко кога успевав да измолам на некој брод парче леб, ретко кога ручав со морнарите.“ Подоцна, уште двапати работел на брод (како готвач и како морнар) и така отпатувал до Александрија, но повторно по казна бил избркан. Кога се вратил дома, Грин работел разни ситни работи што му ги наоѓал татко му (работел како писар, препишувал улоги за глумците, работел во парна бања, итн.), но по неговото сведочење, „сфатив дека за мене во животот нема ниту место ни занимање“. Подоцна, заминал во Баку, каде работел тешки физички работи по фабриките и повторно гладувал, се разболел од маларија, спиел по разни незавршени градби, продавал стари предмети, работел во ковачница, бил молер и рибар, некое време бил копач на злато на Урал, а потоа гасел запалена нафта, правел дрвен јаглен, сечел шума, бил сплавар, а најпосле започнал да се занимава со политичка агитација во Севастопол. Поради тоа, во 1907 година бил уапсен, по што лежел во самица и штрајкувал со глад за да биде осуден на повеќегодишна робија. Во затворот лежел две години, а бил ослободен за време на демонстрациите пред портата на затворот. Потоа, Грин заминал во Петроград, каде повторно бил уапсен и осуден на четиригодишно прогонство во Туринск. Сепак, успеал да избега и, со лажниот пасош што му го набавил татко му, успеал неколку години да живее во Петроград, но пак бил осуден на прогонство во Архангелската губернија. За неговиот живот по Октомвриската револуција се знае малку: познато е дека ѝ се приклучил на Црвената армија и дека заболел од тифус; дека Максим Горки му помогнал да добие соба во Домот на уметноста во Петроград; дека во 1924 година се преселил на Крим, каде најпрвин живеел во Феодосиј, а потоа во Стар Крим; но повторно, цело време живеел во сиромаштија. Својот живот Грин го опишал во својата последна книга „Автобиграфска повест“, напишана во 1932 година, во Стар Крим.
Творештво
На почетокот од книжевната кариера, со помош на тогаш ценетиот Куприн, Александар Грин ги објавувал своите раскази во книжевните списанија. Инаку, покрај многубројните раскази, тој е автор и на повеста „Црвените едра“ (Алые паруса) од 1923 година, како и на четири романи: „Блескавиот свет“ (Блистающий мир) од 1923 година, „Златниот синџир“ (Золотая цепь) од 1925 година, „Онаа која трча по брановите“ (Бегущая по волнам) од 1928 година и „Патот за никаде“ (Дорога никуда) од 1930 година. Во 1920 година, во Петроград, Грин почнал да ја пишува повеста „Црвените едра“ за девојчето Асол на која таинствениот раскажувач Егл ѝ ја раскажува приказната за волшебниот брод со црвени едра. Многу често, делата на Грин имаат среќен крај, како во расказот „Животот на Гнор“ во кој, по бројните маки, Гнор на крајот живее среќно со девојката од која бил разделен многу години; или како во расказот „Сто врсти по реката“ во кој Нок успешно го поминува океанот и оди во странство каде по една година се венча со Хели, по што живеат долго време и умираат во исиот ден; а така завршуваат и расказите „Напред и назад“, „Враќање во пеколот“ и „Ловец на стаорци“. Меѓутоа, тој често пишувал и за мрачните страни на животот и за маките и страдањата на луѓето, а особено го интересирале мачните психички состојби што се граничат со лудило. Исто така, најголемиот дел од неговите авантуристички раскази завршуваат несреќно. Всушност, таа разновидност и разноликост е една од најважните одлики на прозата на Грин.
ПУ „Кирил и Методиј“ - Дулица
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува на македонски наставен јазик.
Александар Грин
Творештво
Прозата на Грин најдобро може да се опише како не-реалистичка, а таа може да се подели во три групи: фантастична, сонувачка и авантуристичка, додека реализмот е застапен многу ретко, и тоа само во најраните раскази. Грин најчесто го нарекуваат „сонувач“, зашто целото негово творештво претставува продолжен сон. Притоа, тој често измислувал непостоечки имиња на градовите (Зурбаган, Лис, Гел-Гју, Гертон и слично) и на главните ликови (Гнор, Ромелинк, Дик, Ениок, Егл, Бирк, Нок, Хин, Пек, Билбоа, Асол, Визи, Хели, Дези, итн.). Грин не ја признавал реалноста, односно ја сфаќал на поинаков начин. Според неговите зборови, „неостварливото е исто толку остварливо и можно како прошетката надвор од градот“, додека Константин Паустовски вели дека „недовербата кон стварноста остана во него целиот живот. Тој секогаш се обидуваше да замине од неа, сфаќајќи дека е подобро да живее во недофатливите сонови отколку во 'триците и во ѓубрето' на секојдневието.“
Фантастиката на Грин се одликува со тоа што во неа невозможното се случува на сосема можен начин, т.е. станува збор за остварување на невозможното во можните околности. Така, во сите негови раскази, дејството се одвива како во стварниот живот и тоа е раскажано сосема реалистично, но потоа, преку еден или два пресвртa, реалистичното ненадејно и потполно преминува во фантастичното. Слично, Грин ја негувал и прозата во која се испреплетуваат сонот и стварноста (на пример, расказите „Таму или таму“ и „Тајната на ноќта со полна месечина“), каде што разграничувањето меѓу сонот и стварноста е буквално невозможно и таа невозможност е прецизно разработена и расчленета. Најпосле, неговата фантастика знае да биде и хумористична, пародична (на пример, расказот „Гриф“), а оваа постапка на иронично-гротескно сликање на стварноста е слична на постапката во цртаните филмови.
Авантуристичките раскази заземаат голем дел од опусот на Грин. Тие спаѓаат во најдобрите остварувања на овој жанр и Грин дал значаен придонес кон светската авантуристичка книжевност, вбројувајќи се рамо до рамо со неговите омилени писатели од младоста - Жил Верн, Стивенсон, Мајн Рид и Купер. Во овој дел од неговото творештво, централното место го заземаат стандардните елементи на жанрот: настанот, фабулата, неверојатната приказна кон кои тој додава необични ликови и исклучителни судбини. Во нив се среќаваат поморски капетани, побегнати затвореници, сиромашни и богати несреќници, обични луѓе со желба за авантура, егзотични острови, далечни земји, измислени градови, итн. Но, необичните ситуации низ кои поминуваат неговите книжевни јунаци се испреплетени со човечките доблести на кои писателот гледа со симпатија: љубовта, храброста, победата на моралните принципи и остварувањето на целите што не им припаѓаат на вообичаените човечки заклучоци.
Уште за време на животот, делото на Грин било оценувано на различен начин: од една страна, тој бил нарекуван „рускиот Џек Лондон“, „рускиот Стивенсон“ и „рускиот Едгар Алан По“, додека други го нарекувале „епигон“ и „преведувач од англиски“. Неколку години по смртта, неговото творештво било прогласено за спротивно на социјалистичкиот реализам и во следните 14 години неговите книги биле забранети. Сепак, во 1956 година, тој бил рехабилитиран, а неговите дела биле печатени во големи тиражи, биле преведени на повеќе јазици, а тој стекнал бројна публика. Во 1965 година биле објавени собраните дела на Грин во шест книги (речиси 3.000 страници“.
Чунови (Коџоман)
Чунови – слика од Вангел Коџоман. Сликата е масло на платно во постимпресионистички стил, завршена во 1940 година.