cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мегастар
Награди
Големата награда за победникот на првата серија на Мегастар беше договор во издавачка куќа. Поради високата популарност на шоуто, сепак, на повеќето пејачи од сите серии им беа дадени сопствени договори на крајот. Од втората серија, на победниците им било ветено и автомобил и стан во новоизградениот станбен блок, што доведе до некоја контроверзност како станот што му беше ветено на вториот победник на серијата до крајот на 2005 година, сè уште не беше изграден во мај 2006 година.
Жири
Поранешни членови на жирито Водечките членови на жирито, исто така, беа продуценти на шоуто за музика.
Конечни членови на жирито
Благоја Стефановски
Благој Стефановски Баге (роден во на , починал на  ) — македонски политичар.
Животопис
Дипломирал на отсекот за драмски глумци на Факултетот за драмски уметности во 1975 година. Добро знае руски јазик, а се служи и со англиски. Од 1975 до 1980 година бил директор на Битолскиот народен театар. Бил претседател на Фестивалот „Браќа Манаки”, претседател на Советот и селектор на драмската програма на Фестивалот „Охридско лето” и претседател на Фестивалот „Војдан Чернодрински”.
Од 1994 до 1998 година бил пратеник во Собранието на Република Македонија. Од 1 ноември 2002 година до 6 јули 2006 ја извршува функцијата министер за култура.
Награди
Во 2019 година доделена му е наградата „4 Ноември“ за животно дело.
Шан (Лихтенштајн)
Шан (Schaan) — најголемиот град и општина во Лихтенштајн. Се наоѓа северно од главниот град Вадуц, во средишниот дел од земјата. Населението брои 5.933 жители (2012), а општината зафаќа површина од 26,8 км², вклучувајќи ги планините и шумата.
Географија
Градот се граничи со Бухс во Швајцарија.
Во рамките на општината влегуваат и селата Милехолц и Нафкопф, едно од двете тромеѓа помеѓу Лихтенштајн, Швајцарија и Австрија.
Економија
Шан има над 4000 фирми, и со тоа претставува голем економски центар. Во шан е седиштето на фирмата Ивоклар Вивадент АГ, најголемиот произведувач на вештачки вилици во светот, како и на Хилти АГ, еден од најкрупните светски произведувачи на котви и електричен алат.
Виндорф (Саксонија-Анхалт)
Виндорф (Wiendorf) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Кенерн.
Список на државни водачи во 105 година
Ова е список на државни водачи во 05 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Лее (Дитмаршен)
Лее (Lehe) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Лее
Лее може да се однесува на следниве места во Германија:
Кркљанска Река
Кркљанска Река — река во Македонија, сместена на планината Осогово.
Реката тече низ селото Кркља, источно од градот Крива Паланка.
Стефан Богориди
Стефан Богориди (Стефан Богориди, Στέφανος Βογορίδης, Stefanaki Bey), роден како Стојко Цонков Стојков (Стойко Цонков Стойков; 1775 — август 1859) бил висок османлиски државник со бугарско потекло, внук на Софрониј Врачански и татко на Александар Богориди и Николај Вогорид. Стефан и неговиот брат Атанас го добиле името Богориди по Борис I, првиот христијански владетел на Бугарија.
Биографија
Роден е во 1775 во Котел. Студирал грчки јазик во Букурешт, Влашка, каде го променил своето бугарско име Стојко за грчко Стефан. По завршувањето на студиите, Богориди се придружил на османската морнарица како Драгоман и под заповедништво на Мустафа-паша (идниот султан Мустафа IV) учествувал во втората битка кај Абукир против Наполеон I Бонапарт во Египет.
Во 1812 Богориди заминал во Молдавија со кнезот Скарлат Калимахи кој го назначил за гувернер на Галац (1812—1819). Во 1821, за време на влашкото востание на Тудор Владимиреску и инвазијата на Филики Етерија како дел од грчката војна за независност, Богориди бил кајмакам на Влашко. Следната година, после опсежната офанзива на Александар Ипсилантис, бил кајмакам на Молдавија, а потоа повторно бил драгоман во османската флота. Помеѓу 1825 и 1828 бил испратен во егзил во Анадолија.
После Руско-турската војна од 1828-1829 и Одринскиот договор, бил советник на Махмуд II, кој му ја доделил титулата бег и го назначил за управител на островот Самос. Островот го посетил само еднаш во 1839 и го управувал од Цариград. Богориди, кој го преименувал главниот град на островот во Стефанополис по себе си, бил омразен од локалното грчко население поради своеволното владеење. Жителите на Самос се побуниле против него во 1849 година, а султанот го заменил во 1850. година.
Регионален пат 1310
Регионален пат 1310 (ознака: Р1310) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 66,3 километри и 3 делници. Патот започнува во градот Радовиш и се движи преку Плачковица и Берово до планираниот граничен премин „Клепало“ со Бугарија.
Стефан Богориди
Биографија
За време на султанот Абдул Меџид I, Богориди бил член на Танзиматскиот совет и империски советник. Добил дозвола од Абдул Меџид за изградба на бугарска православна црква во Цариград и ја поклонил својата куќа во Фанар во 1849. На тоа место подоцна била подигната познатата Железна црква, која во негов спомен била наречена Свети Стефан. Починал во август 1859 во Истанбул.
Регионален пат 1310
Делници
Регионалниот пат 1310 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 3 различни делници.
Туше Варница (Рамне)
Туше Варница — археолошко наоѓалиште во охридското село Рамне. Претставува населба од средниот век.
На околу 1 км источно од електроцентралата се забележуваат остатоци од ѕидови на објекти. Во југозападниот дел на нивата на Илија Велјаноски, по површината има многу фрагменти од покривни ќерамиди. На овој дел е најден и врв од железна стрела.
Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид.
Стара Црква (Владиловци)
Стара Црква — населба и некропола од доцноантичко време и средновековна црква со некропола. На 500 метри западно од селото Владиловци, од левата страна на патот што води кон селото, на површина од 0,7 хектара, при обработувањето на земјата се пронајдени ѕидови на повеќе објекти, а по површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и камени блокови. Видливи се и гробови со конструкција од камени плочи и тегули. Според преданието на мештаните, овде имало црква.
Исаија Мажовски
Исаија Мажовски е роден во селото Лазарополе во 1852 година, второ по големина мијачко село во западна Македонија. Поради своите скромни интелектуални капацитети не можел поевидентно да влијае на својата генерација, но според својот национален ентузијазам тоа е една од најимпозантните личности во македонската историја.
Застапник е на тезата дека денешните Македонци се Словени и истовремено директни потомци на Античките Македонци и дека македонските цареви Каран, Филип Македонски и Александар Македонски се чисти Словени и Македонци кои пред 2500 години први ги донеле и населиле Македонците на балканските простори.
Патувања во Русија, со барања за поддршка за ослободувањето на Македонија
На петнаесетгодишна возраст доаѓа во светогорскиот манастир „Зограф“ во потрага по пошироки знаења од оние што ги стекнал во родното село. Под непосредно влијание на својот воспитувач, отецот Натанаил, кој ќе му вдахне љубов кон за поблиско поврзување со матицата на словенството Русија, Исаија неколкупати оди во Русија за да испровоцира нејзина поддршка за неговата поробена татковина - Македонија. Макар што е следбеник на тезата дека ослободувањето на Македонија е задача на самите Македонци, сепак остварувањето на тој идеал не го замислува идеалистички - туку како заеднички потфат на македонските револуционерни сили и Русија. За време на својата посета на Петербург (1885) му предава молба на рускиот цар Александар III од името на македонското (словенското) население од Дебарскиот крај со надеж дека ќе го заинтригира за состојбата во Македонија.
Слично патешествие има и во 1897 година, кога сакајќи да се види со рускиот цар Николај II, ќе му биде ветена морална и материјална поддршка во борбата за ослободувањето на Македонија. За остварување на таа цел ќе контактира со руските претставници во Цариград - Н.П.Игнатиев и Букурешт - М.А.Хитрово.
Говор на бродот Рицар, прокламација на македонската национална посебност
Своевидна прокламација на македонскиот национален индивидуалитет и засебност претставува неговиот говор на бродот „Рицар“ на 18 јули 1888 година, на пат за Киев по повод прославата на 900-годишнината од покрстувањето на Русите. Токму во овој свој говор, од име на „заробените славјано-бугари Македонци“, Исаија Мажовски ќе ја истакне својата теза дека Македонците (односно македонскиот старословенски народ) се донесени на балканските простори од цар Каран пред 2500 години, кој исто како Филип и Александар бил чист Словен. Својата теза за античко-македонското потекло на Македонците ќе ја поткрепи со повеќе македонски народни песни и преданија поврзани со македонските цареви Филип и Александар. Со овој свој говор, тој повторно сакал да издејствува поддршка и помош од Русија за ослободувањето на Македонија.
Во рамките на борбата против грчкиот владика на Дебарската епархија, Антим, тој ќе развие широка пропаганда која ќе резултира со протерување на владиката од Дебар и Дебарско. Неговата благонаклоност кон Бугарската егзархија не значи скршнување од македонските национални залагања и позиции и иако до крајот на својот живот ќе престојува во Бугарија, тој не станува нејзин емисар и помагач.
Соработка со Албанско-македонската лига
Значаен е и неговиот ангажман во работата на Албанско-македонската револуционерна лига, формирана во 1887 година како резултат на заложбите на македонските и албанските патриоти за борба против Отоманското Царство. За таа цел тој по порачка на бугарскиот премиер Стефан Стамболов често комуницирал со видни албански првенци, патувајќи на релацијата Софија - Дебар - Тирана, каде што постојано бил следен од турски шпиони за што неколкупати бил затворан и жестоко мачен од турските власти. Соработката со албанските патриоти ја прекинува во 1908 година, по кревањето на Младотурската револуција. Уставот на младотурците го доживува како уште еден заговор против вистинските интереси на македонскиот народ.
Починал во с. Угрчин, Ловечко, Бугарија во 1926 година.
Бугарски став
Според бугарскиот став, кој се заснова на книгата на самиот Мажовски која е печатена во Бугарија, во својот живот Мажовски се изјавувал како Македонски Бугарин. На повеќе места во книгата се зборува за бугаро-Македонци, бугари или словено-бугарски народ во Македонија. Исаија Мажовски го нарекува цар Каран "први бугаро-македонски цар", а во молбата до рускиот цар при втората посета на Русија ги опишал турските злосторства над "словено-бугарскиот народ во Македонија".
ФИФА Куп на конфедерации 2001
2001 ФИФА Купот на Конфедерации е петти Куп на Конфедерации, а трет организиран до ФИФА. Турнирот беше одржан во мај и јуни од ко-организаторите Јапонија и Јужна Кореја, кои исто така беа демаќини на Светското Првенство 2002. Турнирот беше освоен од Франција, која ја победи Јапонија со 1-0, со голот на Патрик Виера.
Со оваа побед, Франција стана втората репрезентација која е актуелен шампиони на Светско, континентално првенство и Купот на Конфедерации, после Бразил во 1997.
Осмуте тима бе распоредени во две групи по четири тима, каде секој играше против секој, а првите два тима одат во полуфиналето.
Јужносемитски јазици
Јужносемитските јазици се гранка на семитското јазично семејство во поголемата група на афроазиски јазици застапени во северна и источна и западна Африка.
Јазивите се делат на две неспорни гранки: јужноарапски (на јужното крајбрежје на Арапскиот Полуостров) и етиосемитски (етиопски), застапени на Африканскиот рог, претежно во денешна Етиопија и Еритреја. Денес најголем број на говорници имаат јазиците етиосемитската гранка. Главни јазици на Еритреја се тигриња и тигре (северноетиопски), додека пак во Етиопија преовладува амхарскиот (јужноетиопски) и тигриња на северот. Јужноарапските јазици веќе илјада години се истиснати од позастапениот арапски јазик (исто така семитски). Според Ethnologue, денес постојат вкупно 6 јужноарапски и 14 етиопски јазици.
За прататковина на јужносемитските јазици се смета јужниот дел на Арапскиот Полуостров. Се верува дека пред неколку илјади години дошло до преселба на јужноарапско население од Јемен на територијата на денешнна Етиопија и Еритреја.
NGC 138
NGC 138 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 138 се споменува и како UGC 308, MCG 1-2-16, CGCG 409-23.
Откривање
Објектот е откриен на 29 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 138 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 138 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 138 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1889. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 16. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 915.
Список на ѕвезди во соѕвездието Лира
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Лира, надолно подредени според сјајноста.
Очипала
Очипала, се среќава и како Очипале или Очипаре — село во Општина Делчево, во областа Осоговија, во околината на градот Делчево.
Историја
Во почетокот на XX век, Очипала било село во Малешевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделско-шумарска функција. Во неговиот атар, обработливото земјиште зафаќа површина од 212 ха, шумите се на површина од 218 ха, а на пасишта отпаѓаат 179 ха.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Очипала живееле 10 жители, сите Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 92 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 73 жители, од кои 72 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото:
Македонски
Општествени установи
Во селото има основно училиште до четврто одделение.
Самоуправа и политика
Селото влегува во составот на Општина Делчево од 1950 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0589 според Државната изборна комисија, кое е сместено во објектот на старото училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 82 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 79 гласачи.
Рем-Фледе-Барген
Рем-Фледе-Барген (Rehm-Flehde-Bargen) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 1894 година
Ова е список на државни водачи во 894 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Список на екипи и велосипедисти на Тур де Франс 2013
Тур де Франс 2013 било 100. издание на трката, една од големите трки во велосипедизмот. Учествувале 22 велосипедски екипи, од кои 19 биле UCI World Tour, додека останатите три биле професионални континентални екипи и сите потекнувале од Франција. Тур де Франс започнал на Корзика, во градот Порто-Векио на 29 јуни, а завршил на Шанзелизе во Париз на 21 јули.
Екипи
†: Поканети професионални континентални екипи
Возачи
Списокот на возачи на почетокот на трката бил:
Рамненски Лозја (Рамне)
Рамненски Лозја — археолошко наоѓалиште во охридското село Рамне. Претставува населба и некропола од римско време.
На околу 1 км северно од селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, а во лозјето на Круме Ристески биле откриени гробови во кои имало керамички садови.
Ресично-надгласилна согласка
Ресично‐надгласилната е согласка со двојна творба која се изговара со едновремено ресичен и надгласилен глас. Пример за оваа согласка е сомалиската „ресична“ избувна согласка, која впрочем е безвучната ресично‐надгласилна избувна согласка , како во зборот „чади“.
Манастир „Св. Константин“ - Везник
Манастирот е изграден на истоимениот рид во јужниот дел на селото. Според натписот на вградената плоча над западниот влез, храмот е подигнат во 1872 година. Негов Ктитор е Георгиос Васаку Апостолу. Според друг натпис лево од иконостасот, црквата е обновена и проширена во 1877 г. од монахот Герман. Црквата има две елипсовидни куполи на правоаголни столбови и лакови. Жртвеникот е покриен со свод. Иконостасот има мермерна основа, а нагоре е резбан во дрво. Во храмот има вредни икони од XIX век.
Илија Гарашанин
Илија Хаџи-Милутиновиќ - Гарашанин (роден во Гараши кај Аранѓеловац, 16 јануари / 28 јануари 1812 година- Грочка, 10 јуни / 22. јуни 1874 година) бил српски државник, премиерот, еден од бранителите на Уставот, креаторот на Нацрт.
Биографија
Тој бил син на Хаџи Милутин Савиќ, богат трговец. Савиќ потекнувал од Бјелопавлиќи, Црна Гора, од каде што се населиле во селото Гараши. Илија го зел новото презиме Гарашанин, по неговото родно место кај Аранѓеловац - тогашна нахија на Крагуевац. Илија најпрво се школувал во куќата на неговиот татко, подучувани од приватни учители. Потоа учел грчко училиште во Земун, а потоа извесно време во Ораховица, каде научил германски јазик. Кога се вратил дома, првично му помагал на својот татко во трговијата. Во 1837 година Принцот Милош Обреновиќ го земал во државна служба и го поставил за цариник во селото Вишњица, на Дунав, а подоцна и во Белград. Кога ја вовел редовната војска, кнезот Милош го назначил Гарашанин за офицер, во чин полковник. По заминувањето на кнезот Милош, тој престојувал извесно време во Влашка. Во 1842 година неговиот татко и постариот брат, кои биле на страната на Вучиќ, загинале во борбата против принцот Михаило, по наредба на принцот. Истата година бил назначен за помошник министер за внатрешни работи. Вучиќ кога во 1843 г. на барање на Русија, Вучиќ морал да ја напушти земјата, наместо тоа Гарашанин станал министер за внатрешни работи и на таа функција останал до 1852 година.
Политичка кариера
Гарашанин бил еден од најголемите државници и администратори во времето на омбудсманот. Тој бил многу конзервативен во домашната политика и го сметал бирократскиот начин на администрација за единствен можен. Во надворешната политика, тој бил првиот југословенски државник меѓу Србите, верувајќи дека само една голема југословенска држава може да ја задржи својата независност и да избегне зависност и од Русија и од Австрија. За разлика од другите српски државници (современи), Илија не бил доволно образован или образуван во странство. Но, во неговите зрели години, тој многу патувал низ Европа и стекнал многу европски работи. Тој важел за „копчето“ меѓу „старците“ и „помладите“ - ликови во српската политика. Имал големи заслуги во воспоставувањето на режимот на народниот правобранител. Тој создал полиција во Србија и бирократски начин на владеење. Гарашанин се залагал за цврста линија на авторитет и апсолутна послушност на подредените. Обичниот народ го сметал за неспособен штитеник на државата. Во 1844 година, Гарашанин бил претседател на „српската влада“. Во надворешната политика имал многу широки ставови, кои ги искажал во својот Нацр од 1844 година, според кои Србија требало да работи на создавање голема југословенска држава, под нејзино раководство. Во 1848 година, за разлика од Вучиќ, тој се обидел да ја натера Србија да им помогне на транскосовските Срби, но кога му бил понуден Австрискиот орден по задушувањето на унгарскиот бунт, тој го одбил. Во „Цртеж“ тажно признава дека меѓу сите Јужни Словени најбројни се Бугарите кон кои српската страна мора да има посебна асимилаторска политика.
По смртта на Петронијевиќ во 1852 година, тој станал претставник на принцот и министер за надворешни работи, но на таа функција останал само до пролетта 1853 година. Потоа бил ослободен на формално барање на Русија, која знаела за неговите намери да ја поврзе Србија со западните сили во источната криза, која се отворала, особено кон Франција, а не со Русија. Од 1856 година до 1858 година. Тој бил во Советот во 1945 година, а кога, по Парискиот мир, принцот Александар Караѓорѓевиќ подлегнал на австриското влијание, Гарашанин се свртел против принцот. Во борбата против австрофилската политика на принцот, тој барал поддршка не само од Франција,па дури и од Русија, која, покрај сè што му направила таа сила во 1853 година, се приближила и ја добила нејзината доверба. За време на заговорот на Тенка во 1857 година, принцот Александар, поттикнат од австрискиот конзул, сакал да се посомнева во Гарашанин дека е вмешан во заговорот, но на крајот не можел ништо да му направи поради француската дипломатија, која го ставила под своја заштита. Од тој момент, Гарашанин решително работел на соборување на Караѓорѓевиќ. Тој е одговорен и за одвојувањето на Порте и Австрија, која дотогаш заедно го поддржувала Александар Караѓорѓевиќ, што предизвикало интервенција на Порта против него.
По мисијата на Етем-паша (почетокот на 1858 година), тој станал министер за внатрешни работи во министерството на Магазиновиќ, што Порта, поддржана од Русија и Франција, му ја наметнала на Караѓорѓевиќ. Влегол во владата со намера да го избрка принцот. Покрај отпорот на кнезот Александар и еден дел од Соборот, тој успеал да го донесе и Законот за народното собрание. Водејќи на изборите за тоа Собрание како министер за внатрешни работи, тој се обидел да избере што е можно повеќе противници на принцот. Тој се надевал дека со помош на Собранието ќе успее да го собори кнезот, а за тој случај имал подготвено вицекралство, кое ќе управува со земјата, додека Портата и големите сили не се договорат за нов кнез. Тој бил обвинет од неговите противници дека сака сам да го преземе тронот. Извесно е дека се подготвувал да биде член на вицекралството. Што се однесува до неговите претензии за тронот, се чини дека тие не се доволно докажани, иако Французите го споменувале како можен принц.
Кога свети Андрејскиот собор побарал од Александар Караѓорѓевиќ да поднесе оставка, тој исплашен го молел Гарашанин да го однесе со својот автомобил во градот на Турците. Гарашанин го направил тоа, но веднаш го објавил заминувањето на кнезот во градот како напуштање на престолот. Следниот ден е Св. Собрание на Андреј го прогласило Караѓорѓевиќ за расчинет, а наместо да се избере пратеник, тие веднаш ја основале династијата Обреновиќ. Основањето на Обреновиќ е извршено без знаење на Гарашанин. Одлучувајќи да избегне какво било крвопролевање што би можело да предизвика австриската интервенција, Гарашанин не сакал да издаде наредба до војската и да го растера собранието.
По враќањето на кнезот Милош, Гарашанин застанал настрана. Кога принцот Михаило се искачил на тронот, Гарашанин, кога Русија му препорачала на Михаило, тој станал во 1861 претседател на Советот на министри и министер за надворешни работи. За време на принцот Михаило Гарашанин, тој се занимавал речиси исклучиво со прашања од надворешната политика. Тој ја прифати идејата на Михаило за војна со Турција и работел напорно за да склучи воени сојузи со Црна Гора и Грција. Во исто време, тој организирал пропаганда на целиот Балкански Полуостров, за штом Србија стапи во војна со Турција, да дојде до општо востание на угнетените народи против Отоманската империја. За време на неговото министерство, прашањето за царските градови било решено и турските гарнизони заминале во 1867 година сите тврдини што ги држеле во Србија.
Неговиот син Милутин Гарашанин (политичар) (1843-1898) бил српски дипломат, српски амбасадор во Париз.
Бил одликуван со Орден на принцот Данило I и со Обилиќ медал.
Шакштет
Шакштет (Schackstedt) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Ашерслебен.
Кускус
Кускус (, марокански арап. كسكسو), kuskus или ксексу) — северноафриканско јадење направено од кршена тврда (дурум) пченица варена на пареа, со пречник од околу 3 мм, која традиционално се служи со манџа. Слични јадења се подготвуваат од бисерно просо, сирак и други житарки, особено во Сахел, а јадењата од нив понекогаш се нарекуваат и кускус. Бисерниот или израелскиот кускус, познат и како птитим, е вид на тестенини.
Кускусот е основна храна во магрепската кујна во Алжир, Тунис, Мавританија, Мароко и Либија. Често се користи и во Франција, каде што кускусот го вовеле Французите со алжирско потекло и имигранти од Магреб - Алжирци, Мароканци и Тунижани.
Знаењата и вештините поврзани со производство на кускус и подготовка на јадења од него, во Алжир, Мавританија, Мароко и Тунис, во декември 2020 година биле впишани во списокот на нематеријално културно наследство на човештвото на УНЕСКО.
Етимологија
Зборот „кускус“ е од берберско потекло,  точното образување на зборот е нејасно. Берберскиот корен значи „добро обликуван, добро валан, заоблен“. Во светот постојат бројни имиња и изговори за кускус.
Историја
Според Чарлс Пери, кускусот потекнува од Берберите од Алжир и Мароко помеѓу 11 и 13 век, некаде помеѓу крајот на династијата Зирид и подемот на Калифатот Алмохад. Историчарот Хади Роџер Идрис забележал дека кускусот е потврден од времето на Хафсидите, но не и од времето на Зирид. Историчарката за храна Луси Боленс верува дека кускусот настанал неколку милениуми порано, за време на владеењето на Масиниса во античкото кралство наречено Нумидија во денешен Алжир.
Во Франција кускусот бил познат од 16 век, а во почетокот на 20 век, бил интегриран во француската кујна, преку француското колонијално царство и алжирските Французи. Најстарите познати траги од садови за парење кускус се пронајдени во гробница од 3 век пр.н.е., од времето на берберскиот крал Масиниса од Нумидија (во денешен северен Алжир), една од лулките за одгледување пченица.
Во дванаесеттиот век, готвачите од Магреб подготвувале јадења од зрна со мешање брашно со вода за да направат лесни топчиња од кускус тесто што може да се подготвуаат на пареа. Историчарот Максим Родинсон пронашол три рецепти за кускус во арапската книга за готвење Китаб ал-Вусла ила ал-Хабиб од 13 век, напишана од авторот Ајубиди.
Првите познати пишани рецепти за кускус потекнуваат од андалузиски автори, а во денешно Трапани, Сицилија, јадењето сè уште се прави според средновековниот рецепт снимен од андалузискиот автор Ибн Разин ал-Туџиби. Евреите од Шпанија и Португалија го вовеле кускусот во тосканската кујна кога се населиле во Ливорно кон крајот на 16 век. Семејствата кои се преселиле од Табарка во Лигурија донеле свои верзии на храна со себе во Карлофорте во 18 век.
Подготовка
Кускусот традиционално се прави од тврдиот дел на дурумот, дел од зрното кое е отпорно на мелење на мелничкиот камен. Гризот се прска со вода и се тркала со рака за да се формираат мали топчиња, се посипува со суво брашно за да се одвои, па се просејува. Секое топче кое е премало за да биде готова гранула од кускус паѓа низ ситото и повторно се вала, се посипува со сув гриз и се вала во топка. Овој интензивен процес продолжува додека целиот гриз не се формира во ситни гранули кускус. На традиционалниот начин на подготовка на кускус, групи луѓе се собираат за да направат големи серии во текот на неколку дена, кои потоа се сушат на сонце и се користат неколку месеци. Рачно изработениот кускус можеби ќе треба да се рехидрира додека се подготвува; тоа се постигнува со навлажнување и испарување додека кускусот не ја достигне саканата лесна и мека конзистентност.
Во некои региони, кускусот се прави од гриз или крупно мелен јачмен или бисерно просо. Во Бразил традиционалниот кускус се прави од пченкарно брашно. Денес, производството на кускус е претежно механизирано, а производот се продава на пазарите ширум светот. Овој кускус може да се сотира пред да се вари во вода или друга течност. Правилно сварениот кускус е лесен и снегулкав, не е леплив или песочест. Традиционално, Северноафриканците користат тенџере на пареа (на берберски се нареку атасексут, а kiskas на арапски или couscoussier на француски ). Има малку археолошки докази за раните намирници, вклучувајќи го и кускусот, веројатно затоа што оригиналниот кускус веројатно бил направен од органски материјали кои не можеле да преживеат долготрајно изложување на времето.
Инстант кускус
Кускусот што се продава во повеќето западни супермаркети претходно е подготовен на пареа и осушен. Обично се подготвува така што на една мерка кускус се додава 1,5 мерка зовриена вода, а потоа се остава покриен околу пет минути. За кускусот подготвен на пареа треба помалку време за подготовка од вообичаениот кускус, повеќето суви тестенини или суви зрна (како оризот). Кускусот бил донесен на Пиринејскиот Полуостров за време на берберските династии во тринаесеттиот век. Брзо се раширил меѓу муслиманското население, а анонимната арапска книга Kitāb al-Tabikh и Fadalat al-khiwan Ibn Level al-Tujibi вклучува рецепти за кускус.
Кускусот се консумира и во Франција, каде што се смета за традиционално јадење, а станал вообичаен и во Шпанија, Португалија, Италија и Грција. Многу истражувања покажуваат дека често е омилено јадење. Во Франција, Шпанија и Италија, зборот „кускус“ обично се однесува на кускус заедно со зеленчук. Спакуваните пакувања содржат кутија кускус за брза подготовка и конзерва зеленчук и, генерално, месо, што се продава во француските, шпанските и италијанските продавници и супермаркети. Во Франција обично се служи со сос од хариса, наследен од туниската кујна. Всушност, кускусот во 2011 година бил избран како трето омилено јадење на Французите во студијата TNS Sofres за списанието Vie Pratique Gourmand и прво на истокот на Франција.
Хранлива вредност
Во количина од една шолја (173 g), пченичниот кускус содржи 6 грама белковини, 36 грама јаглехидрати и занемарливи количества масти.
Во декември 2020 година, Алжир, Мавританија, Мароко и Тунис биле запишани за знаењата и вештините поврзани со производство на кускус и подготовка на јадења од него, биле впишани во списокот на нематеријално културно наследство на човештвото на УНЕСКО и биле поздравени како „пример за меѓународна соработка“.
Унгарско сиво говедо
Унгарско сиво говедо (Magyar szürke szarvasmarha, Magyar alföldi) е стара раса на унгарско говедо која служела за исхрана. Денес со закон е заштитена и спаѓа во едни од оригиналните унгарски раси.
Овој вид припаѓа на подолска група на говеда (сиво-степско говедо) и многу е добро адаптирана на барањата на екстезивниот сточарски систем. Видот се оформил во Панонската Низина.
Особености
Унгарското сиво говедо е касностасно, но витко и доста високо. Бикот достигнува висина од 145-155 см и тежина од 800 - 900 кг, додека кравата достига височин од 135-140 см и тежина од 500-600 кг.
Крзното е нерамно, а бојата се прелева од сребренобела до пепеласто сива. Телињата се раѓаат со црвенкасто-жолто крзно. Унгарското сиво говедо е многу издржливо, лесно се размножува и долговечно е. Роговите се исправени нагоре, долги се и благо завиткани.
Историја
Според извори, сивото говедо стигнало на денешните простори заедно со Унгарците во 9 век од исток. Први слики на сивото говедо можат да се видат во Унгарската илустрирана хроника која е напишана во 14 век.
Во средниот век оваа говедо е одгледувано за исхрана и се извезувало надвор од границата на Унгарија по целата западна Европа. Говедото било на цена поради извонредно квалитетно месо така што одгледувањето било исплатливо.
Денес Унгарското сиво говедо сè повеќе се одгледува како туристичка атракција по националните паркови, потоа по зоолошките градини во Европа како раритет, но може и понатаму да се најде во некои краеви во слободно држење, како на пример во Боцфелде во жупанији Зала и во западните делови на Унгарија. Овие стада служат како банки на гени и за расплодуввање, особено поради податоците дека се исклучиво отпорни на многу болести кои ги погаѓаат денешните типови на високомлечни и високомесни говеда.
Ударна точка (филм)
Ударна точка (изворно: Point of Impact), исто така објавен како Шпанска роза (Spanish Rose), ― акционен филм од 1993 година во режија на Боб Мисиоровски со Мајкл Паре, Барбара Карера и Мајкл Ајронсајд. Паре глуми цариник кој почнал правдата сам да ја извршува, а Карера сопруга на кубански мафијаш, кој го игра Ајронсајд. Некои сцени биле снимени во КваЗулу-Натал во Јужна Африка, во Дурбан и Умланга.
Македонско радио 3
Македонско радио - Радио 3 или само Радио 3 — третата програма на Македонското радио кое е во склоп на Македонската радио-телевизија. Започнало со работа во 1976 годнина. Од 2002 година емитува програма на јазиците на заедниците во Македонија.
Надворешни врски
Слушај online
NGC 6536
NGC 6536 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6536 се споменува и како UGC 11077, MCG 11-22-16, CGCG 322-25, KUG 1757+649, IRAS 17571+6456.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1884 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6536 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6536 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 57 м 16,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +64° 56' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Други поделби
Проучување на NGC 6536 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4208. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Бајалци
Бајалци (Πλατανιά, Платанија, до 1927 г. Μπαγιάλτσα, Бајалца) — село во областа Бојмија, Гевгелиско, а денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во Егејска Македонија, Грција.
Стопанство
Земјиштето кое се наоѓа во алувијалната рамнина на Вардар е многу плодно. Главни производи на населението се жито, памук и тутун.
Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 34 жители, додека во 1920 година Бајалци имало 67 жители, кои всушност биле преселеници. Со населувањето на бегалски семејства во Кавказ и Понд, бројот на жителите во 1928 нараснува на 282, во 1940 се искачува на 521, во 1951 на 529, во 1961 на 593, за да опадне во 1971 на 475, во 1981 на 444, а во 1991 на 416 жители иако по граѓанската војна тука биле сместени и извесен број на влашки семејства.
Личности
Личности починати во Бајалци:
Иселеништво
По уништувањето на селото во Балканските војни од страна на грчката војска, најголемиот број од македонското население се иселило во Бугарија, а извесен број семејства се сместиле во Гевгелија.
Кечуанска азбука
Кечуанската азбука е писмо кое го користи кечуанскиот јазик и се заснова на латиницата.
За свои зборови
Бројот на буквите кои ги користи кечуанскиот зависи од неговите дијалекти. Сепак, општо, следните се основните букви за запишување на јазикот:
Во Еквадор и Боливија, J се користи наместо H.
Во некои дијалекти [ɪ ɛ] и [ʊ ɔ] варијантите се разликуваат со употреба на /e/ и /o/.
Сепак во некои дијалекти се користат и буквите:
За странски зборови
За странските зборови кечуанскиот користи и додатни букви, најчесто присвоени од шпанскиот.
За фонетско читање
За фонетско читање и пишување се користат:
Список на државни водачи во 106 година
Ова е список на државни водачи во 06 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Азис Положани
Азис Положани (роден на 15 февруари 1957 година во Ливада, ) — македонски професор, доктор и политичар.
Животопис
Положани дипломирал на Медицинскиот факултет во Приштина во 1980 година. Постдипломски студии и специјализација завршил во Загреб во 1988 година, а субспецијалистички студии во Швајцарија во 1991 година.
Од 1983 до 1990 година работел на Медицинскиот факултет во Приштина. Од 1998 до 2002 година бил пратеник во Собранието на Република Македонија. Автор е и соавтор на повеќе од двесте научни и професионални студии од областа на медицината.
Функцијата Министер за образование и наука ја извршувал од 1 ноември 2002 до 6 јули 2006 година.
Бедри Рахми Ејубоглу
Бедри Рахми Ејубоглу  (1911 –  21, септември,1975) беше турски сликар и поет.
Животопис
Бедри Рахми Ејубоглу е роден во 1911 година во Гореле на Црното Море. Тој бил второ дете во семејството. Неговиот постар брат, Сабахатин Ејубоглу, бил познат писател, а неговата помлада сестра, Муала Ејубоглу, била една од првите архитекти која работела во доменот  реставрацијата. Таа била добро позната по својата работа во Палатата Топкапи во Истанбул.
Поради позицијата на татко му како гувернер, тој живеел во различни делови на Турција, средно училиште завршил во Трабзон. Во 1929 година пресели во  Истанбул и се запишал  на Академија за ликовни уметности во Истанбул.
Тој ја напушти Академијата привремено во 1931 година, заминувајќи да студира во Франција заедно со својот брат. Учал француски јазик во Дижон, а подоцна и во Лион.
Бедри Рахми студирал во студиото на Андре Лохте во Париз, каде ја запознал својата идна сопруга Ернестине Летони.
Подоцна се вратил во Турција, ги завршил студиите и се стекнал со диплома во 1936 година. Во 1937 година, бил вработен во Академијата како асистент и преведувач на Леополд Леви. Ејџоглу останал во Академијата до неговата смрт во 1975 година.
Творештво
Неговата прва самостојна изложба ја отворил во Букурешт во Галеријата Хасефер во 1935 година. Изложбата ја организирала неговата идна сопруга Ернестин. Бедри Рахми бил многу плоден уметник; ги насликал фреските во „ресторанот Лидо“ во Истанбул (1943), завесата во Операта во Анкара (1946). Тој беше испратен од владата во Едрене во 1938 година во Çорум и Искилип во 1942 година. Тоа бил период што значел пресврт во неговата сликарска кариера. Работел големи мозаици и слики, познати му биле делата за Експо 58 - Саемот во Брисел во 1958 година,  каде што добл прва награда.
Тој бил член на ликовната група Д а ја основал Група од 10 за млади сликари. Создал бројни и големи мозаични композиции кои се монтирани во Истанбул во болници, хотели. Автор е и на познатиот витраж поставен во Амбасадата на Турција во Бон, Германија.
На едно од подоцнежните патувања во Париз бил воодушевен од изложбата на  африканската уметност. Таа го инспирирала да создава циклуси на дрворез.
Во 1960 година бил поканет во САД од Рокфелер Фондација и  Фондација Форд. Тој исто така бил гостин професор на Универзитетот во Калифорнија, Беркли. Негово дело е дел од колекцијата на музејот на модерната уметност. во Њујорк. Бројни дела може да се најдат во музеите во САД, Европа и Турција. ,
Писателска дејност
Покрај својата работа на Академијата за ликовни уметности, тој  создал и писателска кариера, пишувајќи ликовни огледи  објавувани во списанија и дневни весници.
Неговата прва поетска збирка ја објавил во 1941 година - „Писмо до творецот“. Неговата втора збирка „ Црница “ била објавена во 1948 година. Други поетски книги :
NGC 139
NGC 139 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 139 се споменува и како CGCG 409-22.
Откривање
Објектот е откриен на 29 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 139 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 139 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 31 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 4' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Шеде (река)
Шеде (Schede) — река во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, десна притока на реката Везер.
Тек
Шеде извира во јужниот дел на Брамвалд. Нејзиниот извор се наоѓа на околу 1 километар југозападно од јадрото на општината Бирен на околу 300 метри надморска височина во месноста Браукборн (Braukborn). Изворот на Шеде годишно има издашност од 0,1 до 1 литар во секунда. Исто така, од Бирен извира и реката Ниме, уште една притока на Везер.
Шеде, која поминува низ Природниот парк Минден, на почетокот тече кон североисток кон Бирен. Потоа, тече кон југоисток низ Данкелсхаузен (дел од Шеден), а подоцна и низ самиот Шеден. Потоа, поминува Шеде низ селото Нидершеден.
Потоа поминува низ Миленхаузен (дел од градот Хан. Минден). Потоа тече низ Фолкмарсхаузен (дел од градот Хан. Минден).
Западно од Фолкмарсхаузен се влева во Везер на околу 110 метри надморска височина.
Јулска поплава
Во долината на Шеде за време на Јулската поплава, која се случила на 16/17 јули 1965 година, во Фолкмарсхаузен била поплавена една фабрика, која била тешко оштетена.
Кесег
Кесег — град во Унгарија. Кесег е важен град во округот Ваш.
Градот има 12.021 жител според податоците од 2008 година.
Кесег е познат по исклучително добро зачуваниот средновековен градски центар, благодарение на што градот е важно туристичко одредиште во Унгарија.
Географија
Градот Кесег се наоѓа во западниот дел на Унгарија, на границата со Австрија. Од главниот град Будимпешта градот е 250 километри оддалечен западно.
Кесег се наоѓа во западниот дел од Панонската низина, во првите Алпи, кои се издигаат во соседна Австрија.
Св. Атанасија (Рамне)
'''Св. Атанасија''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Рамне. Претставува црква од средниот век.
При изградбата денешната црква „Св. Атанасиј“ во подножјето на Рамненски Лозја, кои се на околу 1 км северно од селото, се откриени темели од постара црква. Најверојатно нејзе ѝ припаѓа основата од ѕидот, широк 0,80 м, што се наоѓа во непосредната близина од источната страна.
Лунден
Лунден (Lunden) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на реката Ајдер, околу 16 километри северно од Хајде.
Општината претставувала административно седиште на поранешната истоимена Црковна парохиска општина.
Историја
Првите пишани документи за Лунден потекнуваат од 1140 година од архиепископот на Бремен. Името на местото веројатно доаѓа од данскиот збор „Lunn“ (остров) или „Lund“ (мала шума).
На 27 февруари 1529 година од Националното собрание на Дитмаршен, Лунден добил градски права. Во 1559 година, откако пропаднала селската република Дитмаршен, ова право го загубил.
Ателје во Батињол
Ателје во Батињол - слика на Анри Фантен Латур создадена во 1870 година. Делото сега е во Музејот Орсе.
Опис
Делото го прикажува Едуар Мане како седи на неговиот триножник, а Закари Астрик седи покрај него, Ото Шолдерер, Огист Реноар, носејќи капа, Емил Зола, со очила во рака, Едмонд Метр, Фредерик Базиј, со карирани панталони и Клод Моне.
Пројслиц
Пројслиц (Preußlitz) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бернбург.
Маркос Рохо
Фаустино Маркос Алберто Рохо (роден на 20 март 1990) — аргентински фудбалер кој игра за Манчестер Јунајтед во Премиер лигата и за репрезентацијата на Аргентина како одбранбен играч.