cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еколошка ниша
Принцип на компетициско исклучување
Гаузе го формулирал принципот на компетициско исклучување работејќи со инфузориите Paramecium caudatum, P. aurelia и P. bursaria. Сите три вида растеле многу добро во монокултури, достигнувајќи во епруветите со течен медиум стабилни вредности на ограничувачките густини на популацијата. Како храна на инфузориите им служеле бактериски или квасочни клетки што растеле на овесно брашно кое регуларно било додавано. Меѓутоа, кога тој ја измоделирал еколошката ниша, заедно растејќи ги P. caudatum и P. aurelia, се покажало дека P. aurelia го надрастила P. caudatum. При заедничко растење, ''Р. caudatum и Р. bursaria'' коегзиситираат, но со густина на популацијата на пониско ниво за разлика од монокултура. Се покажало дека тие биле просторно разделени во епруветите — Р.bursaria  се наоѓала на дното од епруветите и се исхранувала со квасци, додека ''Р. caudatum'' бил во горниот дел и се хранел со бактерии.
Оттогаш, принципот на компетициско исклучување, кој гласи дека „целосните конкуренти не можат да постојат бесконечно“, станал една од главните догми на теоретската екологија. На ваков начин, ако два вида коегзистираат, тогаш меѓу нив мора да постои некаква еколошка разлика, а тоа значи дека секој од нив зазема своја сопствена ниша.
Кога слабиот конкурент е во конкуренција со посилен, тогаш тој ја губи својата реализирана ниша.
Приборовка
Приборивка (Приборівка) е село во Украина, Липовечки реон, Виничка област.
Големо Јажинско Езеро
Големото Јажинско езеро (српски: Велико Јажиначко језеро) е ледничко езеро и едно од 27-те на Шар Планина. Заедно со Малото Јажинско езеро ги сочинуваат Јажинските езера Името го добиле по селото Јажинце, кое се наоѓа веднаш под нив на самото подножје на планината. Се наоѓа на 2.180 m надморска висина. Долго е 125, а широко е 50 метри. Точната длабочина не е измерена, но се претпоставува дека е околу 5 метри. Според некои српски научници се смета деја кога езерото има висок водостој, длабочината му изнесува нешто повеќе од 12 метри. Секако според првиот или вториот извор, езерото е најдлабоко од сите шарпланински езера. Обемот на езерскиот брег изнесува околу 500 m. Се наоѓа на карпест басен и има јајцевиден облик. Езерото се храни со вода еден поток кој не пресушува и од неколку ледници кои ги има во околината. Водата е кристално чиста и проѕирна до самото дно. Кога има висок водостој од езерото истекува вода во вид на поток, но има и загуби преку понирање. Понирањето на водата е всушност изворен крак на Јажинската Река, која подоцна се влева во Сува Река.
Во ова езеро вирее поточна пастрмка, која е донесена и успешно адаптирана.
Борис Миљовски
Борис Миљовски (Ресен, 1921 - Скопје, 1991) — македонски публицист и дипломат. Бил директор на Радио Скопје, главен и одговорен уредник на „Нова Македонија“, генерален конзул на СФРЈ во Бразил (1968-1973, амбасадор во Уругвај (1976-1980). Посмртно во 1992 му е објавена книгата „Илинден и Уругвај (одзиви од Илинденското востание)“
Црква „Св. Недела“ - Либаово
Света Недела (Αγίας Κυριακής) — црква во селото Либаово, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм во западниот дел на селото. Изграден е во првата половина на XIX век или според други податоци во 1850 или околу 1860 г. Претставува трикорабна базилика, типична за македонските цркви во своето време. Има внатрешни димензии од 7,6 × 13,1 м. Храмот има два влеза — од југ и од запад. Над трегера на южната стена е запазена камената плоча со траги од фреска на покровителката. Конхата на апсидата одвнатре е полукружна, а а однадвор е многуаголна со слепи лакови. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Црквата е опожарена во 1928 г. и уништени се сите дрвени елементи внатре и надвор – тремот на запад и на југ, галеријата на запад, столбовите, дрвените тавани и резбаните елементи. Дрвеният покрив на храмот е обновен.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
NGC 1063
NGC 1063 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1063 се споменува и како MCG -1-7-36, IRAS 02396-0546.
Откривање
Објектот е откриен на 16 ноември 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1063 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1063 има привидни димензии од 1,4' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 42 м 9,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 34' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 1063 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10232. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4705. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1292.
Големиот газда
Големиот газда (кинески: 唐山大兄; англиски: The Big Boss) - хонгконшки филм од 1971 година, во режија на Ло Веј (Lo Wei). Главните улоги ги толкуваат: Брус Ли, Марија Ји (Maria Yi), Џејмс Тјен (James Tien), Јинг-Чие Хан (Ying-Chieh Han), Тони Лиу (Tony Liu) итн.
Содржина
Ченг Чао-ан (го игра Брус Ли) доаѓа во еден град за да бара работа и сместува кај својот роднина Шу (го игра Тјен), чија сестра, Чоу Меј (ја игра Ји) веднаш покажува симпатија кон него. Ченг носи медалјон, подарок од мајка му на која ѝ се заколнал дека нема да се тепа. Набргу, тој наоѓа работа во локалната фабрика за мраз. Еднаш, поради неговата невнимателност, едно големо парче мраз се крши и двајца работници наоѓаат дрога скриена во мразот. По завршувањето на работниот ден, директорот на фирмата ги повикува двајцата работници со намера да ги поткупи, а кога тие ја одбиваат понудата, луѓето на газдата на фабриката ги убиваат работниците. Хсу оди во домот на газдата Миу (го игра Хан), заканувајќи дека ќе го пријави случајот во полицијата, но и тој е убиен. Поради исчезнувањето на другарите, работниците во фабрикаат креваат бунт што директорот се обидува насилно да го прекине, но тогаш во тепачката се вклучува Ченг и работниците победуваат, а Ченг е назначен за нов надзорник. На почетокот, тој ужива во привилегиите на неговата функција, но подоцна дознава за дрогата и тајно влегува во фабриката, каде открива неколку тела (меѓи нив и она на Хсу), скриени во мразот. Тогаш, во фабриката доаѓа синот на газдата (го игра Лиу) со група силеџии и започнува борба во која Џенг излегува како победник. Во меѓувреме, луѓето на газдата на фабриката влегуваат во домот на Чоу Меј и ја грабнуваат, убивајќи го најзиниот помал брат и работниците кои живеат во куќата. Кога Ченг го здогледува ужасот, тој веднаш оди во домот на газдата, се бори со него и најпосле го убива. Чоу Меј ја повикува полицијата и Ченг е уапсен.
Сопарник
Сопарник е пита од блитва, и е специјалитет од далматинска Пољица (источно од Сплит). Ова јадење потекнува од турскиот период. Во основа е едноставно јадење, кое се состои од малку блитва, млад лук и магдонос, меѓу два слоја на едноставно подготвено тесто.
Подготовка
Блитвата се чисти така да останат само зелените делови од листот. Се мие и се брише за да биде сува, а потоа се сече на ленти. Ѝ се додава исецкано младо лукче и исецкан магдонос, се посолува и прелива со маслиново масло.
Тестото се меси од брашно, малку сол и две лажици маслиново масло и се додава вода по потреба за да се замеси тесто. Тоа се дели на два еднакви дела и се остава на страна да отстои.
Потоа тестото се развлекува во круг полека додека не се добие тенка кора, која се префрла во соодветно тавче и од горе се става смесата од блитва и лук, и се покрива со втората кора, развлечена на истиот начин како и првата. Двете кори по ивицата од тавчето се спојуваат со виткање на горната кора под долната, горната кора се боцка со виљушка за да излезе пареата.
Се пече околу 20 минути на 200 °C. Традицијата во Пољица е питата да се пече изворно под вршник. Се пече додека не порумени од горе. Кога ќе се извади, се премачкува уште еднаш со маслиново масло во кое е додаден истолчен лук.
Откако сопарникот (пољички зелник/пољички масленик) бил ставен на списокот на заштитени културни богатства на Хрватска, Пољачаните најавиле заштита на ова свое јадење и на ниво на ЕУ, со уште неколку автохтони јадења, специфични за овој крај, како што е младо јарешко. На 5 мај 2016 година Европската комисија го одобрила внесувањето на овој хрватски производ во регистерот на заштитените примероци со географско потекло.
Куково (Берско)
Куково (познато и како Кокова или Кукова; Πολύδενδρο или Πολυδένδρι, Полидендри; книжевно: Πολύδενδρον, Полидендрон, до 1926 година: Κόκκοβα, Кокова ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа југоисточно од градот Бер, на десниот ракав на реката Бистрица, на надморска височина од 760 метри. Површината на селскиот атар изнесува 71 квадратен километар.
Селото е сместено на североисточните падини на планината Шапка.
Историја
Населението на селото, како и населението од сите села на десниот ракав на реката Бистрица што имаат македонски (словенски) имиња, има грчко потекло.
Селото било преименувано во текот на 1926 година кога му било доделено името Полидендрон (Πολύδενδρον).
Стопанство
Селаните поседуваат мали обработливи површини, додека другиот поголем дел од атарот на селата е во сопственост на големи велепоседници и на државата. Главно се засадува жито, а дел од населението се занимава и со сточарство.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Кукова живееле 300 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кукова (Koukova) имало 3000 жители. Ваквите бројки и податоци, во кои К’нчов и Бранков даваат различни податоци, се должат на тоа дека и двајцата го мешаат селото Братиништа со селото Брањате.
Во 1910 година во Кукова (Κούκοβα) имало 610 жители. Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.
На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Македонида со седиште во селото Боштани, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Куково, во кој покрај селото Куково влегуваат и Братиништа, Спорлита, Порос и манастирот „Св. Јован Претеча“.
Истарска јота
Истарска јота или само јота е многу популарно јадење во Истра, но и во другите делови на Хрватска. Типично е за Трст, Горица, Фурланија, и приморскиот крај. Главните состојки на јота се – грав, кисела зелка, компир, панцета, сушени ребра, а главен зачин е лукот.
Бидејќи традиционално се прави во зимскиот период ја нарекуваат уште и зимска манештра.
Уено (парк)
Уено (јап. 上野公園)е простран јавен парк сместен во Уено, дел од подрачјето Таито, Токио, Јапонија. Го зафаќа просторот на поранешното светилиште Кенеи-џи кое е тесно поврзано со шогунот од Такогава, кој кој изградил светилиште за да го брани замокот Едо од североисток, тогаш се сметал за несреќен правец, Светилиштето е уништено за време на Бошинската војна.
Паркот Уено бил започнат со грант од Императорот Таишао до градот Токио во 1924. Официјално име на паркот е Уено Оши Коен што во превод значи Уено Империјлен Подарен Парк. Многу позната статуа на Саиго Такамори додека го шета своет куче стои во овој парк. Три Музеи (Токио Национален Музеј, Национален Музеј на Науки и Национален Музеј на Западна Уметност) концертна сала Тошо-Гу Светилиште, Шинобозу Езерце со Бензаитен Светилиште, Гојо Светилиште и Уено Зоолошка Градина го прават оваа место во туристичка и рекреативна атракција као за Јапонците така и за странците. Паркот Уено е дом и на многуте бездомници во Токио.
Горно Блатешко Езеро
Горното Блатешко езеро (српски: Горње Блатештичко језеро) е ледничко езеро и едно од 27-те на Шар Планина. Се наоѓа кај Блатешкиот цирк. Заедно со Долното Блатешко езеро ги сочинуваат Блатешките езера. Се наоѓа на 2.215 m надморска висина. Долго е 50, а широко е 23 метри. Длабоко е еден метар. Вкупниот обем му изнесува 140m. Езерото се храни со вода од две притоки и од неколкуте ледници. Интересно за ова езеро е тоа што на средишниот дел на езерото овчарите поставиле камења, за да би ги капеле овците. .
Нуркачи
Опис
Нуркачите се мали до средно големи птици, имаат ципесто поврзани прсти и се одлични пливачи и нуркачи. Иако може да трчаат на кратко растојание, сепак се случува да паѓаат заради нозете кои им се сместени многу назад на телото.
Нуркачите имаат мали крила, но може да летаат, а само два вида од јужна Америка се сосема нелетачки. Кога се во опасност, ним им е полесно да бегаат со нуркање отколку со летање. Големината на видовите се движи од 120 грама тешкиот и 23,5 cm долгиот Најмал нуркач, до Големиот нуркач кој е тежок 1700 грама и долг 71 cm.
Клуновите варираат од кратки дебели до долги и заострени, зависно од начинот на исхрана, што вклучува риби, инсекти и ракови. Стапалата им се редовно големи, со широки ресички на прстите и мала мрежичка (ципа) која ги поврзува предните три прста. И назад, на петата имаат мала ресичка. Неодамнешни експерименти покажаа дека овие ресички имаат функција како ножињата на пропелерите. Интересно е што овој механизам независно еволуирал и кај изумрените Hesperornithiformes, кои се сосема неповрзани птици.
Нуркачите имаат необични перја. Тие се компактни и водоотпорни, а од долната страна пердувите се под прав агол со кожата, на почеток прави, па свиткани кај врвот. Притисокот на пердувите врз телото, им овозможува на нуркачите лесно да пловат и да нуркаат, односно да го регулираат потисокот. Често тие пловат ниско во водата, а над вода им се наоѓаат само вратот и главата. Вон сезона на парење, перјето на нуркачите е обично, со кафени и бели нијанси. Но, повеќето од нив имаат раскошни и препознатливи перја кога е сезона на парење, често им се појавуваат белези на главата и изведуваат впечатливи ритуали. Младенчињата често имаат шари во вид на линии и ги задржуваат младешките перја до созревање. Кога се чистат, нуркачите јадат од своите пердуви и ги хранат младенчињата со нив. Функцијата на ова поведение не е сосема познато, но е поврзано со заштитата од паразити. Нуркачите прават пловечки гнезда од растителни материјали скриени помеѓу трските, на површината на водата. Младенчињата се способни да пливаат веднаш по раѓањето.
Таксономија
Нуркачите се радикално различна група птици од останатите во однос на нивната анатомија. Порано се верувало дека се поврзани со морските нуркачи (Gaviiformes) кои исто така имаат ципести нозе и се добри нуркачи, па затоа двете фамилии некогаш биле сместени во иста фамилија Colymbiformes. Но од 1930 година се одлучило тие да се одвојат во различни редови, бидејќи се пример за конвергетна еволуција, птици кои имаат сличен начин на живот, во различно време и различна животна средина. Сега, нуркачите и морските нуркачи се сместени во посебни редови на: Podicipediformes и Gaviiformes. Во нуркачи спаѓаат следните родови и видови:
Фосили од нуркачи
Фосилните остатоци од нуркачите се некомплетни. Нема транзициони форми меѓу вообичаено познатите птици и оние познати како фосилни форми на нуркачи, барем нема такви што со сигурност може таму да се сместат. Загадочната водна птица Juncitarsus, може да е блиску до заеднички предок на фламингото и нуркачите.
Фосилот од Романија, од рана креда, пред околу 143 милиони години, Eurolimnornis првично се веруваше дека е нуркач. Ако тој навистина е поврзан со оваа линија, тогаш мора да е базална форма, и речиси сигурно е форма пред поделба на нуркачи и фламинго. Од друга страна, еден фрагмент од коска додаден на овој таксон не е многу дијагностичен, па дури може воопшто да не е од птица. Вистинските нуркачи се појавуваат во фосилните остатоци од доцниот олигоцен или раниот миоцен, пред околу 23 до 25 милиони години. Нуркачите се едни од најстарите редови птици.
Слободан Ивковиќ
Слободан „Пива“ Ивковиќ (Белград, 4 август 1937 - Белград, 28 септември 1995) бил југословенски и српски кошаркар и кошаркарски тренер.
Како тренер, Ивковиќ ги водел Раднички Белград, ОКК Белград и МЗТ Скопје, како и клубови од Кувајт и Обединетите Арапски Емирати. Неговиот помлад брат Душан Ивковиќ е исто така познат кошаркарски тренер.
Играчка кариера
Ивковиќ играл кошарка за сениорскиот тим на Раднички и ОКК Београд. Бил талентиран играч со добри физички предиспозиции, но никој не успеал да го стабилизира како играч. Покрај тоа, тој имал слаб вид, што бил сериозен проблем бидејќи многу игри во тоа време се играле на отворено навечер.
Тренерска кариера
Тренерската кариера ја започнал на 30 години во тогаш моќниот ОКК Белград. Тој продолжил да освојува трофеи со ОКК Белград. Потоа од Црвениот крст станал тренер на Раднички. Како тренер, тој бил визионер и многу храбар. Сепак, до крајот на 60-тите тоа не му донело задоволителни резултати. Сепак, во раните 70-ти, коцките полека се склопувале. Го донел Милун Маровиќ во Раднички, кога билепуштени гимназиите во Земун, за по Раднички да стане врвен центар, па дури и репрезентативец. Уште подобар пример било доведувањето на Милован Тасиќ, кој имал само висина поради неговата предиспозиција за кошарка, а Слободан го направил и центар достоен за шампионска екипа. А потоа дошол историскиот успех на Раднички кога во сезоната 1972/1973 година станал шампион на Југославија. Иако тој тим не важел за фаворит, успеал да дојде до титулата во претпоследното коло од таа сезона, со победа против Босна. Во истата сезона, јуниорите на Рданички станале и шампиони на Југославија, а ги предводел Душан Ивковиќ. Веќе во следната сезона со Раднички, тој успеал да стигне до полуфиналето на тогашниот Куп на шампиони те, но италијанскиот Варезе бил премногу силен. Освојувањето на Купот на Југославија во 1976 година исто така бил голем успех. 1977 година успеал да стигне до финалето на Купот на победниците на куповите. Извесен период бил и селектор на југословенската репрезентација.
Тој бил еден од првите југословенски тренери што тргнал на училиште во САД, каде што учел од познатиот американски тренер Џон Вуден. Посветувал многу внимание на секој детал и барал совршенство од своите играчи. Успешно ја продолжил школата за кошарка на Николиќ и Жеравица. Често изнудувал контранапади со по четворица играчи. Затоа тимовите што ги водел одиграле прекрасно и токму онака како што сакал, а титулите и трофеите биле споредна цел.
Друго
Основач е на Здружението на кошаркарски тренери на Југославија. Неговиот брат Душан Ивковиќ е исто така многу познат кошаркарски тренер. Ивковиќ е братучед на Никола Тесла, бидејќи мајката на Тесла, Георгина Тесла била сестра на прадедото на Ивковиќ, Тривун Мандиќ, татко на неговата баба Олга. Во негова чест денеска во Белград се одржува меморијален турнир во организација на кошаркарскиот клуб Раднички.
Како млад, тој посетувал музичко училиште каде свирел на виолина. Подоцна како тренер бил страстен гулабар.
Ендозом
Ендозомите се група на внатреклеточни органели за складирање во еукариотските клетки. Тие потекнуваат од трансголџиевата мрежа и се дел од ендоцитотскиот транспортен пат во клетката. Молекулите или лигандите интернализирани од клеточната плазма-мембра на можат да бидат транспортирани преку ендоцитотскиот пат сѐ до разградба во лизозомите или пак да бидат повторно вратени на клеточната мембрана преку ендоцитотскиот циклус. Исто така молекули од трансголџиевата мрежа се транспортираат до ендозомите, а оттаму се насочуваат или кон лизозомите или повторни се рециклираат во Голџиевиот апарат.
Ендозомите може да се класифицираат како рани, сортирачки или доцни во зависност од нивната фаза после интернализацијата и формирањето ендоцитотски везикули. Ендозомите се главниот сортирачки компартимент на ендомембранскиот систем во клетките.
Функција
Ендозомите обезбедуваат средина каде материите се сортираат пред да бидат насочени за разградба во лизозомите. На пример, липобелковината со мала густина (ЛДЛ) се внесува во клетката по врзување за ЛДЛ-рецепторот на површината на клетката преку процес на рецептор-посредувана ендоцитоза. Ендоцитозата на комплексот ЛДЛ-ЛДЛ-рецептор резултира со формирање ендоцитоска везикула која понатаму се насочува за соединување со раниот ендозом. По соединување на везикулата со раниот ендозом, ЛДЛ дисоцира од рецепторот. ЛДЛ дисоцира од рецепторот поради благо опаднатата pH-средина во раниот ендозом, генерирана преку мембранска протонска пумпа наречена V-АTP-аза. По дисоцирањето од рецепторот, ЛДЛ останува во ендозомот и се насочува понатаму преку ендоцитотскиот пат до лизозомите, додека рецепторот може да биде рециклиран и повторно вграден на клеточната површина. Како за разлика од претходно опишаното, кај епидермалниот фактор на раст (EGF) и EGF-рецепторот, врската која се формира по врзувањето меѓу EGF и EGF-рецепторот е отпорна на пад на pH во луменот на ендозомот, па затоа таа опстојува сè додека комплексот EGF-EGF-рецептор не се испорача до лизозомите за нивна разградба. Молекули од Голџиевиот апарат, лиганди на маноза-6-фосфат рецепторот се насочени кон лизозомот на преку сличен механизам.
Видови
Раните ендозоми созреваат на неколку начини за да формираат доцни ендозоми. При созревањето во доцни ендозоми, доаѓа до прогресивно намалување на pH-вредноста во нивниот лумен, главно преку активноста на V-ATP-азата. Многу молекули кои сè ќе бидат насочени за рециклирање на клеточната мембрана се концентрираат во тубуларните (цевчести) делови на раните ендозоми. При зреењето во доцни ендозоми, тубулите на раните ендозоми постепено се губат како резултат на нивното отцепување како рециклирачки везикули при процесот на рециклирање. Исто така при зреењето на раните ендозоми доаѓа до соединување на повеќе рани ендозоми што доведува до поголеми димензии на доцните ендозоми. Како резултат на сортирање на молекулите во помали везикули кои се внесуваат во ендозомалниот лумен при зреењето, доцните ендозоми имаат мултивезикуларен изглед и затоа уште се означени и како мултивезикуларни тела (multivesicular bodies, MVB), а таквите везикули во луменот на доцниот ендозом се нарекуваат интралуминални везикули (intraluminal vesicles, ILV). При зреењето на раните еднозоми продолжува и рециклирањето на одредени молекули како на пример трансферин рецепторот и маноза-6-фосфат рецепторите, а тоа најверојатно се случува преку пупчење и одвојување на везикули од ендозомот. Како конечен чекор во зреењето, ендозомите ја губат белковината RAB5A, а се здобиваат со RAB7A, што ги прави компетентни за соединување со лизозомите.
Се покажало дека соединувањето на доцните ендозоми со лизозомите резултира со формирање на „хибриден“ компартман, со одлики својствени и за твата компартмани. На пример, лизозомите се погусти од доцните ендозоми, а хибридите имаат средна густина.
Некои молекули се рециклираат кон плазма-мембраната директно со одвојување на везикули од раните ендозоми (т.н. брзо рециклирање), но повеќето се рециклираат преку посебна суппопулација на ендозми наречени рециклирачки ендозоми.
Повеќе подвидови на ендозоми постојат во специјализирани клетки како што се поларизираните клетки и макрофаги.
Фагозомите, макропинозомите и автофагозомите созреваат на начин сличен на ендозомите, а за тоа веројатно е потребно нивно соединување со нормални ендозоми за нивното созревање. Некои внатреклеточни патогени го ползуваат овој процес, на пример, со спречување на стекнување на RAB7.
Доцните ендозоми / мултивезикуларните тела понекогаш се нарекуваат ендоцитотски носачки везикули (endocytic carrier vesicles), но овој термин се користеше за да се опишат везикули кои се отцепуваат од раните ендозоми и потоа соединуваат со доцните ендозоми. Сепак, неколку набљудувања (погоре опишаните) покажаа дека транспортот на материјал помеѓу раниот и доцниот поверојатно се случува преку самото зреење на раниот ендозом во доцен ендозом, отколку преку везикуларен транспорт меѓу овие два компартмана.
Друга одлика за идентификување што се разликува помеѓу различните класи на ендозоми е составот на липидите во нивните мембрани. Фосфатидил инозитол фосфатите (PIPs), едни од најважните липидни сигнални молекули, се покажало дека се разликуваат низ текот на созревањето на ендозомите од рани кон доцни. PIP2 (фосфатидил-инозитол-4,5-бисфосфат) е присутен на плазма мембраните, PIP3 (фосфатидил-инозитол-1,4,5-трифосфат) е присутен на мембраната на раните ендозоми, PI (3,5) P2 (фосфатидил-инозитол-3,5-бисфосфат) на доцни ендозоми и PI (4) P на транс Голџи мрежата. Овие липиди на површината на ендозомите помагаат во специфичното рекрутирање на специфични белковини од цитозолот на мембраната на ендозомот, со што им се обезбедува нивниот идентитет. Интерконверзијата на овие липиди е резултат на координираното дејство на фосфоинозитид-киназите и фосфатазите кои се стратешки локализирани Постојат три главни компартмани кои имаат патеки за нивно поврзување со ендозомите. Повеќе патишта постојат во специјализираните клетки, како што се меланоцитите и поларизираните клетки. На пример, во епителните клетки (пример за поларизирани клетки), посебен процес наречен трансцитоза им овозможува на некои материјали да влезат од едната страна од клетката и да излезат од спротивната страна. Исто така, во некои околности, доцните ендозоми/мултивезикуларни тела се спојуваат со плазма-мембраната наместо со лизозомите, ослободувајќи ги луминалните везикули во вонклеточниот простор. Луминалните везикули кои се ослободуваат во вонклеточниот простор сега се познати под името егзозоми.
Нема консензус за точната природа на овие патеки и точната патека по која е насочено одредено карго во одредено време би била предмет на дебата.
Ендозоми до/од Голџи
Везикулите се насочуваат помеѓу Голџи и ендозомите во двете насоки. GGA1 адапторните белковини и AP-1 адапторните белковини за клатрин-обложени везикули се одговорни за формирање на везикули на Голџиевата мембрана (трансголџиевата мрежа) кои пренесуваат молекули до ендозомите. Во спротивна насока, белковинските комплекси наречени ретромери се одговорни за формирање везикули на мембраната на раните ендозоми, кои носат молекули назад кон Голџиевиот апарат (трансголџиевата мрежа). Некои студии опишуваат ретрограден транспорт од доцните ендозоми до Голџиевиот апарат, кој е посредуван од белковините Rab9 и TIP47, но други студии ги оспоруваат овие наоди. Пример за молекули кои се насочени во овие патеки ги вклучуваат рецепторите за маноза-6-фосфат кои носат лизозомални хидролази до ендоцитниот пат. Хидролазите се ослободуваат во киселата средина на ендозомите, а рецепторот е вратен во Голџиевиот апарат со помош на белковините ретромер и Rab9.
Рани ендозоми до/од плазма-мембраната (преку рециклирачки ендозоми)
Испорачувањето на молекули од плазма-мембрана до раните ендозоми се одвива преку ендоцитотски везикули. Молекулите можат да бидат интернализирани преку рецептор-посредувана ендоцитоза, а везикулират кои се формираат клатрин-обложени везикули. Преку оваа ендоцитотска патека се формираат и други видови на везикули, меѓу кои и везикулите се формираат со помош на кавеолин. При рецилирање на одредени молекули, везикулите можат директно да ги вратат молекулите назад на плазма-мембраната, но повеќето молекули се транспортираат со везикули кои прво соединуваат со рециклирачки ендозоми (индиректно рециклирање). Молекулите што ја следат оваа патека за рециклирање (индиректно рециклирање) се концентрираат во тубуларните (цевчести) сегменти на раните еднозоми. Молекулите што ги следат овие патеки вклучуваат рецептори за ЛДЛ, епидермалниот фактор за раст и транспортната белковина на железо, трансферин. Интернализацијата на овие рецептори од плазма-мембраната се одвива преку рецептор-посредувана ендоцитоза. ЛДЛ се ослободува во ендозомите поради пониската pH вредност во нивниот лумен, додека рецепторот се рециклира до површината на клетката. Холестеролот се пренесува во крвта главно преку ЛДЛ, а главниот механизам за преземање на холестеролот е преку интернализација на комплексот од ЛДЛ и ЛДЛ-рецептор. Рецепторот за епидермален фактор на раст (EGFR) е активиран преку врзувањето на епидермалниот фактор на раст (EGF). Активираните рецептори ја стимулираат сопствената интернализација и разградба во лизозомите. EGF останува врзан за EGFR откако ќе се ендоцитира (интернализира) и насочи кон ендозомот. Активираните EGFR ја стимулираат сопствена убиквитација (маркирање со белковината убиквитин), а убиквитинирањето води до нивно насочување во луминални везикули, поради што тие не се рециклираат на плазма-мембраната. Насочувањето кон луминални везикули во доцниот ендозом овозможува отстранување на сигнализирачкиот сегмент на рецепторот од цитозолот што превенира одржана (непрекината) стимулација за клеточен раст. - во клетки кои не се стимулирани со EGF, EGF-рецепторите немаат EGF врзан за нив и затоа се рециклираат доколку достигнат ендозоми. Трансферинот исто така останува поврзан со неговиот рецептор, но, во киселиот ендозом, се ослободува железо од трансферинот, а потоа трансферинот ослободен од железо (сè уште врзан за рецепторот на трансферин) се враќа од раниот ендозом до површината на клетката или пак од раниот ендозом преку рециклирачки ендозоми па потоа до клеточната површина.
Доцни ендозоми до лизозоми
Транспортот од доцни ендозоми до лизозоми во суштина е еднонасочен, бидејќи доцниот ендозом се „консумира“ во процесот на спојување со лизозомот. Оттука, растворливите молекули во луменот на ендозомите ќе имаат тенденција да завршат во лизозомите, освен ако не бидат повлечени на некој начин. Трансмембранските белковини при насочувањето до лизозомите можат да бидат доставени во луменот на лизозомите или на нивната мембрана. Трансмембранските белковини одредени за достава во луменот на лизозомот се сортираат во интралуминални везикули уште при зреењето на раните ендозоми. Кога ендозомот созрева во доцен ендозом / мултивезикуларно тело и се спојува со лизозомот, интралуминалните везикули од луменот на доцниот ендозом се ослободуваат во луменот на лизозомот при неговото соединување со лизозомот. Белковините во оваа патека се обележани со прикачување на убиквитин. Ендозомалните сортирачки комплекси потребни за транспорт (ESCRT) го препознаваат прикачениот убиквитин и ја подредуваат белковината кон луминалните везикули. Пример за молекули кои ја се транспортирани преку овој ендоцитоски пат го вклучуваат ЛДЛ како и лизозомалните хидролази испорачани со помош на рецепторите за маноза-6-фосфат. Овие растворливи молекули остануваат во ендозомите и затоа се доставуваат до лизозомите. Исто така, трансмембранските EGFR, врзани за EGF, се обележуваат со убиквитин и затоа се сортираат во луминални везикули од страна на ESCRT.
Жак Ебер
Жак Рене Ебер (15 ноември 1757 - 24 март 1794) бил француски новинар и основач и уредник на екстремно радикалниот весник Le Père Duchesne за време на Француската револуција.
Ебер бил еден од водачите на подоцната фаза од Француската револуција и имал илјадници следбеници како Ебертисти (Француски Hébertistes); тој самиот понекогаш се нарекувал Père Duchesne, по неговиот весник.
Револуционерна улога
Жак-Рене Ебер бил водач на санкилотите. Бил уредник на неколку весници, со силно влијание врз припадниците на  Комуната на Париз. Бил водач на ултра-револуционерната фракција, позната како еберисти. Во 1794 година ќе влезе во судир со Робеспјер и ќе биде гилотиниран во 1794 година, заедно со поголем број негови поддржувачи. Робеспјер го обвинил дека го поттикнувал теророт и дека постојано барал да се зголеми бројот на лицата за гилотина, слично на барањето на Лаврентиј Берија за време на чистките во Советскиот Сојуз (1937-1939).
Подоцна, во февруари 1793 година, во постапката за донесување на републиканскиот устав ќе се појави и една друга група, позната под името „Гневни“ (Enragés). „Гневните“ барале високи даноци за богатите, утврдување на фиксни цени за основните прехранбени артикли, подигање на најниската заработувачка на повисоко ниво. По сфаќањата и радикализмот на нивните идеи биле многу блиску до анархистите, до луѓето кои биле против секаква власт. Поистакнати водачи на „гневните“ биле Жак Ру (1752-1794) и Теофил Леклерк, обајцата припадници на крајната левица во Конвентот што ги застапувала интересите на најсиромашните слоеви од градот и селото. Идеологијата на гневните и на санкилотите се потпирала најмногу врз мислата на Жан-Пол Марат и Жорж-Жак Дантон.
Голдберг-Милдениц
Голдберг-Милдениц (Goldberg-Mildenitz) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Голдберг.
Општинската заедница Голдберг-Милдениц се состои од следниве општини:
Марија Елеонора од Бранденбург
Марија Елеонора од Бранденбург (11 ноември 1599 – 28 март 1655 година) била германска принцеза и кралица на Шведска како сопруга на кралот Густав II Адолф ( Густавус Адолф ).
Таа била ќерка на Џон Сигизмунд, изборник на Бранденбург, и Ана, војвотката од Прусија, ќерка на Алберт Фредерик, војводата од Прусија.
Во 1620 година, Марија Елеонора се омажила за Густавус Адолф со согласност на нејзината мајка, но против волјата на нејзиниот брат Џорџ Вилијам, електор на Бранденбург, кој штотуку го наследил нејзиниот татко. Таа на својот сопруг му родила ќерка, Кристина во 1626 година.
Свршувачка
Марија Елеонора имала дополнителни додворувачи во младиот Вилијам од Оринџ (? ), Владислав Васа од Полска, Адолф Фридрих од Мекленбург, па дури и идниот Чарлс I од Англија. Братот на Марија Елеонора, Џорџ Вилијам, бил поласкан од понудата на британскиот престолонаследник и ја предложил нивната помлада сестра Катерина (1602–1644) како посоодветна сопруга за шведскиот крал. Марија Елеонора, сепак, се чини дека го претпочитала Густавус Адолф. За него било прашање на чест да ја стекне раката на Марија Елеонора и никој друг. Тој ги преуредил собите во неговиот замок во Стокхолм и почнал да се подготвува да замине за Берлин за лично да го притисне костумот, кога мајката на Марија Елеонора испратила писмо до неговата мајка. Електриката неизвесно барала кралицата Давагер да го спречи патувањето на нејзиниот син, бидејќи „се штети на интересите на Бранденбург со оглед на воената состојба што постои меѓу Шведска и Полска“. Нејзиниот сопруг, напишал таа, бил „толку ослабен во волјата поради болеста што можел да биде убеден да се согласи на било што, дури и ако тоа има тенденција да ја уништи земјата“. Тоа било одбивање што се движело до навреда.
Брак и деца
Изборникот Џон Сигизмунд, таткото на Марија Елеонора, починал на 23 декември 1619 година, а изгледите за шведски брак се чинеле исчезнати со него. Меѓутоа, во пролетта 1620 година, тврдоглавиот Густав Адолф пристигнал во Берлин. Електриката Давагер задржала став на резерва и дури одбила да му дозволи на шведскиот крал лична средба со Марија Елеонора. Сите присутни, сепак, го забележале интересот на принцезата за младиот крал. Потоа, Густав Адолф направил круг на други протестантски германски дворови со наводна намера да испита неколку брачни алтернативи. По враќањето во Берлин, електорката Давагер се чини дека целосно ја пленил шармантниот шведски крал. Откако ѝ го испорачал тронот на Марија Елеонора, Густавус Адолф набрзина се вратил во Шведска за да направи подготовки за пречекот на својата невеста. Новиот електор, Џорџ Вилијам, кој живеел во Прусија, се згрозил кога слушнал за независната акција на неговата мајка. Тој му пишал на Густавус Адолф да ја одбие неговата согласност за брак додека Шведска и Полска не ги решат своите разлики. Меѓутоа, електорката Давагер, во согласност со семејните обичаи на Хоенцолерн, го имала последниот збор во давање на раката на нејзината ќерка. Таа ја испратила Марија Елеонора на територија надвор од дофатот на Џорџ Вилијам и сама ги завршила преговорите за брак.
Ана од Прусија си обезбедила избор од вредни предмети од државната каса пред да и се придружи на Марија Елеонора во Бранзвик. Одред на шведската флота ги префрлил жените во Калмар, каде Густав Адолф нетрпеливо ги чекал. Свадбата се одржала во Стокхолм на 25 ноември 1620 година. Била изведена комедија базирана на историјата на Olof Skötkonung. Густавус Адолф - според неговите зборови - конечно „имал жена од Бранденбург во својот брачен кревет“. Ана од Прусија всушност останала со својата ќерка во Шведска неколку години по бракот.
Густавус Адолфус го сподели интересот на Марија Елеонора за архитектурата и нејзината љубов кон музиката, додека таа била сентиментално посветена на својот сопруг. Честопати жалела што никогаш не го имала својот херој за себе. Странските амбасадори ја сметале за љубезна и убава и имала добар вкус, иако нејзиниот карактер покажувал некои екстравагантни особини. Марија Елеонора дефинитивно сакала забава и слатки и набрзо подлегнала на сегашната модерна лудост за буфони и џуџиња. Таа зборувала француски, дворскиот јазик на времето, но никогаш не се мачела да научи правилно да пишува германски или шведски.
Во рок од шест месеци од нивниот брак, Густав Адолф заминал да командува со опсадата на Рига, оставајќи ја Марија Елеонора во раните фази на нејзината прва бременост. Таа живеела исклучиво во друштво на нејзините германски дами во чекање и имала тешкотии да се прилагоди на шведскиот народ, селата и климата. Не ги сакала лошите патишта, мрачните шуми и пошумените куќи, покриени со трева. Се закачила и за сопругот. Една година по нивната венчавка, таа имала спонтан абортус и тешко се разболела. Таа била бурна, прекумерна, невротична и љубоморна. Таа честопати била обврзана на груб јазик и не го штеделла својот сопруг, дури и кога имало непознати луѓе. Нејзиниот емотивен живот немал рамнотежа, а сè што Марија Елеонора презела самоиницијативно требало внимателно да се набљудува. Наскоро, блиските на Густав Адолф знаеле дека неговиот брачен живот е извор на тага и вознемиреност.
Во есента 1623 година, Марија Елеонора родила ќерка, но бебето починало следната година. Во тоа време, единствените преживеани машки наследници биле омразениот крал на Полска и неговите синови. Со тоа што Густав Адолф го ризикувал својот живот во битките, нетрпеливо се чекало наследник на тронот. Есента Марија Елеонора била бремена по трет пат. Во мај 1625 година, таа била во добро расположение и инсистирала да го придружува нејзиниот сопруг на кралската јахта за да ја прегледа флотата. Се чинело дека нема опасност, бидејќи воените бродови биле вкотвени веднаш спроти замокот, но ненадејна бура за малку ќе ја превртело јахтата. Кралицата набрзина била однесена назад во замокот, но кога стигнала таму се слушнала како извика: „Исусе, не можам да го почувствувам моето дете!“ Набргу потоа, посакуваниот син се родил мртов.
Раѓање на Кристина
Набргу по раѓањето, Марија Елеонора не била во состојба да ѝ се каже вистината за полот на бебето, а кралот и дворот чекале неколку дена пред да и ја соопштат веста. Таа извикала: „Наместо син, ми даваат ќерка, темна и грда, со голем нос и црни очи. Земи ја од мене, нема да имам такво чудовиште!“ Можеби страдала од пост-натална депресија. Во возбудена состојба, кралицата се обидела да го повреди детето. Во раното детство на Кристина, таа постојано се среќавала со несреќи. Еднаш зрак мистериозно паднал врз лулката. Друг пат, таа паднала од скали, очигледно случајно. Во друга прилика, медицинската сестра била виновна што го фрлила бебето на камен под, повредувајќи го рамото кое потоа останало малку криво.
Во годината по раѓањето на Кристина, Марија Елеонора била опишана како во состојба на хистерија поради отсуствата на нејзиниот сопруг. Во 1632 година Густав Адолф ја опишал неговата сопруга како „многу болна жена“. Имало некое оправдување за неа; таа изгубила три бебиња и сè уште се чувствувала како изолиран странец во непријателска земја, уште повеќе по 1627 година кога нејзиниот брат им се придружил на непријателите на Шведска. Во меѓувреме, животот на нејзиниот сопруг постојано бил во опасност кога тој бил во кампања. Во 1627 година Густав Адолф бил и болен и ранет. Две години подоцна тој имал тесно бегство во Стум.
Вдовство
Во текот на следните две години Густав Адолф марширал низ опустошената Германија, освојувајќи ги Померанија и Мекленбург. Во почетокот на ноември 1632 година отишол во Ерфурт за да се збогува со Марија Елеонора, која била во Германија од претходната зима. Во битката кај Луцен, 37-годишниот Густавус Адолф бил застрелан во грб. Тој паднал и бил влечен на одредено растојание од неговиот коњ. Успеал да се ослободи од подвозјето, но додека лежел на земја „Лавот на северот“ бил убиен од друг истрел низ главата. До ноќта и двете војски биле исцрпени, но Бернард Саксо-Вајмарски и Швеѓаните ја зазеле целата империјална артилерија и ја поседувале клучната позиција. Телото на кралот било пронајдено како лежи со лицето надолу во калта, ограбено сè освен неговата кошула.
Марија Елеонора не била вклучена во регентската влада за време на малцинството на нејзината ќерка, бидејќи државниот совет не ја сметал за погодна за регент. Кралот всушност никогаш не оставил никакви упатства дека таа не треба да биде вклучена во случај на малолетно регентство, но тие ја поддржале нивната основа за нејзино исклучување со тврдењето дека покојниот крал им рекол дека никогаш не треба да ѝ се доверат работите на државата, иако тој никогаш не оставил никакви документи за да го потврди ова. Кога била информирана дека регентската влада била формирана во мај 1633 година и дека била исклучена од неа, Марија Елеонора наводно била навредена и истакнала дека нејзината покојна свекрва, Кристина од Холштајн-Готорп, служела како регент за време на малцинството на нејзиниот покоен сопружник. Меѓутоа, како одговор, претставникот на регентскиот совет, Габриел Густафсон Оксенстиерна, одговори дека нејзините информации за регентството на кралицата доверител Кристина се многу претерани и дека Шведска всушност нема традиција да ги вклучува кралиците должници во помалите регенции. Ова всушност било лага: не само што кралицата должник Кристина всушност била регент, туку и шведскиот крал Густав I ја прогласил својата кралица Маргарет Лејонхуфвуд за регент во случај на помал регент во 1544 година, а Јован III од Шведска обезбедил такво нешто. регентство и за неговата прва кралица, Кетрин Јагиелон, како и за неговата втора, Гунила Биелке. Марија Елеонора, сепак, го прифатила одговор, и изјавила дека ќе се исполнат за да се довери политиката на другите и да бидат во контрола на притвор на нејзината ќерка.
Во 1633 година, Марија Елеонора се вратила во Шведска со балсамираното тело на нејзиниот сопруг. Во Никопинг, 7-годишната кралица Кристина дошла во свечена поворка до бродот за да ја прими својата мајка. Подоцна напишала: „Ја прегрнав кралицата мајка ми, таа ме потопи со солзи и практично ме задуши во нејзините раце“. Повеќе од една година Марија Елеонора ја осудувала Кристина на жалосна изолација во простории обвиени со црно и осветлени со свеќи дење и ноќе, од кои бил исклучен секој зрак светлина. Ја натерала ќерка си да спие со неа во кревет над кој во златен ковчег било обесено срцето на татко и. Работите се влошиле со постојаното плачење на Марија Елеонора. Кристина, која исто така била малку погрешна форма со едното рамо повисоко од другото, исто така ги мразела џуџињата и буфоните на нејзината мајка. Таа станала сериозно болна; на левата дојка и се појавил чир, предизвикувајќи и ужасни болки и висока температура додека не пукнал. Во летото 1634 година, погребната поворка конечно го нашла патот до Стокхолм. Кралицата Кристина подоцна напишала за својата мајка: „Таа ја изврши својата улога на оплакување до совршенство“.
Марија Елеонора паднала во подолг период на емоционална дисрегулација поради тага. Нејзе и било потешко од кога и да е да ја прикрие својата несаканост кон шведските „карпи и планини, замрзнатиот воздух и сето тоа останато“. Во текот на остатокот од својот живот таа го чувала споменот на нејзиниот сопруг, плачејќи со часови, па дури и со денови. Кога регентскиот совет се обидел да ја одвои Кристина од нејзината мајка, Марија Елеонора плачела и толку горко протестирала што ништо не било направено.
Врска со кралицата Кристина
Во јуни 1654 година, Кристина ги шокирала сите кога решила да абдицира во корист на нејзиниот братучед Чарлс Густав. Марија Елеонора имала големи сомнежи за абдицирањето на нејзината ќерка и нејзиниот можен ефект врз нејзините сопствени финансии. Кристина и Чарлс Густав ја посетиле во Никопинг во април 1654 година и ѝ ветиле на кралицата Давагер дека ќе биде обезбедена. Кристина абдицирала на 5 јуни 1654 година. Марија Елеонора починала во март 1655 година. Во тоа време, поранешната кралица Кристина живеела во Брисел; таа се преобратила во католицизам во декември 1655 година.
Воена морнарица на САД
Воената морнарица на Соединетите Американски Држави влегува во составот на вооружените сили на САД и една од осумте униформирани служби на Соединетите држави. Таа е најголемата и најмоќната морнарица во светот, а се проценува дека тонажата на нејзината активна борбена флота е поголема од следните 13 воени морнарици заедно, меѓу кои се и 11 сојузници или партнерски земји на САД (според податоци од 2015 година). Тонажата на борбената флота во 2019 години изнесувала 4.635.628 тони; а оваа морнарица има најголемата флота на носачи на авиони на светот (единаесет активни, два нови носачи во изградба и планирани се уште пет други носачи). Во активниот состав на Морнарицата на САД има 336.978 војници; а 101.583 се во резервните сили. Морнарицата на САД е трет по големина вид во американската воена служба според бројот на персоналот. Има на располагање 290 борбени бродови и преку 3.700 оперативни авиони (јуни 2019).
Воената морнарица на САД ги влечи своите корени од Континенталната морнарица, која била основана за време на Американската војна за независност и била распуштена (како посебен ентитет) набргу по завршување на војната. Откако претрпел големи загуби на стоки и персонал предизвикани од Берберските пирати од Алжир, американскиот Конгрес донел Поморски акт од 1794 година за изградба на шест тешки фрегати, првите бродови на американската морнарица. Американската морнарица одиграла значајна улога во Американската граѓанска војна преку блокада на Конфедерацијата и преземање на контролата врз реките. Исто така, имала значајна улога во поразот на царската Јапонија во Втората светска војна. По завршување на Втората светска војна Американската морнарица станала најмоќната морнарица во светот. Американската морнарица во 21-от век одржува значително глобално присуство, а нејзините сили се распоредени на стратешки значајни места како: Западниот Пацифик, Медитеранот и Индискиот Океан. Морнарицата често учествува во надворешната и воената политика на САД.