cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тефтан
Локална поставка
Тафтан е вулкан со неколку врвови. Највисоките два се разделени со седло и се нарекуваат Наркух или Наркоу и Матеркух или Мадеку, кои се оддалечени 2 километри еден од друг. Наркух е висок 4.100 метри и Матекух 3.950 метри. Постојат различни висини пресметани за врвовите, некои од нив го поставуваат Матекух како највисок од двата. Така на пример, поновите ирански мапи цитирани во 2004 година го покажуваат Наркух со висина од 3.840 метри и Матекух со висина од 3.940 метри (12.930 стапки), додека Гансер во 1964 година покажал височина на врвот од 4.050 метри. Друг извештај од 1931 година тврди дека висината на врвот е 3.973 метри (13.034 стапки), во 1976 година бил објавен извештај за висина од 4.032 метри, а мапирањето во 2004 година покажало мерење од 4.061 метри (13.323 стапки). Овие врвови се искачуваат на 2.000 метри над околните равнини.
Наркух има два кратери. Северниот е понизок и е извор на повеќе лавини текови од јужниот. Северозападниот конус Наркух од плеистоценот е многу еродиран, додека југоисточниот конус Матекух има свежи лавини текови и покажува фумаролна активност. Матекух има три главни кратери, иако источната страна на источниот кратер, исто така, била погодена од ерозија. Алтернативно, експлозивната ерупција ја отстранила источната страна и создала стрмна клисура. Северниот кратер е извор на лавини текови, од кои некои се добро сочувани и достигнуваат должина од 12 километри. Генерално, дебелите лавини текови го покриваат Матеркух. Во 1893 и 1914 година, Перси Сајкс опишал плато со врв од 370 метри, а на другата страна се поставени двата врвови Зијарет Кух (Рид на жртвата, каде што се жртвувале жртви) и Мадар Кух кој содржи фумароли според извештајот од 1893 година) . Фумаролошката промена на областа на врвот создала сулфур и глинени депозити кои личат на снежна покривка. . Еден извештај во 1893 година посочил дека областа на врвот на вулканот била покриена со пепел од 3.400 метри.
Најголемиот дел од вулканот се формирал со лавини текови, заедно со вулкански слоеви, со дацити и пирокластици што лежат на врвот. Овие карпи формирани со ерозија, експлозивна активност и топли лавини, биле депонирани врз основа на вулканот кој се протегал на повеќе од 30 километри подалеку од централните отвори.
Состав
Тафтан избувнува главно лава од базалтиски андезит до дацит. Доминантната карпа е андезит, со содржина на силициум диоксид која се движи од 49,8 до 63,5%. Сивите андезити ги формираат најмладите карпи на главниот врв и содржат хлоритен шкрилец и биотитен гнајс. Андезитите се везикуларни. Магмата на вулканот Тафтан е многу оксидирана, како што може да се заклучи од составот на околните игнимбритски и фумаролошки гасови.
Клима
Климата во Тафтан се одликува со ладни зими придружени со снежни врнежи кога температурите паѓаат помеѓу декември и февруари, и жешки лета со температури во текот на јули и август со над 30 °C. Тафтан се наоѓа на сува местоположба, но има повеќе врнежи од околината, со што се обезбедува вода за околниот терен. Просечните врнежи се 150 милиметри годишно.
Еруптивна историја
Околу пет различни периоди на активна ерупција се откриени во вулканот Тафтан. Првата активност вклучувала лава и пирокластици од дацитски до ридацитски состав. Подоцна, горните плиоценски лави избиле заедно со агломерати. Овие можат да се најдат до 10 километри од конусот. Три фази се датирани во периодот 6,95 ± 0,72, 6,01 ± 0,15 и 0,71 ± 0.03 милиони години. Истражувањето објавено во 1897 година укажува на отсуство на многу нови свежи лавини текови, но авторите заклучиле дека вулканската активност се случила за време на сегашната геолошка епоха. Бидејќи името „Тафтан“ може да се изведе од древниот ирански збор „тафт“ кој значи „полуцврст течен материјал“, овде може да се заклучи дека луѓето биле сведоци на ефузивната активност од тој временски период околу вулканот.
Ерупции се регистрирани во 1902, 1970 и 1993 година. Овие ерупции биле придружени со земјотресна активност. За време на ерупцијата од 1902 година, бил забележан чад и ноќен сјај на вулканот. Ерупцијата во 1993 година вклучувала лава со должина од 60 метри но тоа би можело да е проток на стопен сулфур. Вулканот во моментов е класифициран како заспан вулкан. Сателитските снимки укажуваат дека сепак се јавува деформацијата на земјата.
V442 Лебед
V442 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 9,70.
Ометотчтли
Ометотчтли — ацтечки бог-зајак, кој бил водач на Кенцон Тототчин.
Опочтли
Опочтли — ацтечки бог на ловот и риболовот.
Срце (кинеско соѕвездие)
Дворец Срце (кинески: 心宿, пинјин: Xīn Xiù, се изговара Шин су; исто така нареченo 商宿; Shāng Xiù, Шанг су) ― една од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот змеј. Нејзината истакната фигура е ѕвездата Антарес.
Список на државни водачи во 669 година
Ова е список на државни водачи во 69 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Рајн да Тума
Рајн да Тума — река во Швајцарија, во кантонот Граубинден. Таа извира источно од Росбоденшток со две или три планински потоци, кои течат низ Тума Алп во езерото Тома (герм.: Tomasee, Реторомански: Lai da Tuma). Пред да стигнат со езерото, тие течат преку рамнината и формираат мали меандри. Рајн да Тума истекува од езероро на североисток и тече како Фордерајн, минувајќи го селото Чамут (Tschamut) во општината Туеч.
Ошомоко
Ошомоко — ацтечка божица на астрологијата и календарот.
Јукон
Јукон (англиски и француски: Yukon) е територија во Канада. Со Британска Колумбија го претставува тихоокеански појас на Канада. Се наоѓа на крајниот северозапад и се граничи со Алјаска. Територијта е слабо населена а главен и најголем град е Вајтхорс со 23.272 жители. Територија го добила името по реката Јукон, што на гвичински јазик значи „голема река“.
Население
10-те најголеми општини по население
Сподњи Врсник
Сподњи Врсник (словенечки: Spodnji Vrsnik) — населба во Општина Идрија во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Црква „Вознесение Христово“ - Раштак
Возбесение Христово или Свети Спас — македонски православен храм во скосото село Раштак. На местото на денешната црква претходно постоел стар верски црковен објект. Постоечката мала и разурната црква била обновена 1861 година од месното население. Иконостатост бил довршен 1866 година, а во 1928 година била поставена и камбанаријата. Во обновената црква посебно внимание привлекува иконостасот со ликот на светата маченица Злата Магленска со народна носија од ова село. Во црквата се наоѓала и една стара црковна книга печатена во Венеција во 1537 година, која од 1992 година се чува во Народната библиотека во Скопје. Црквата е заштитена од Националниот информативен систем за културното наследство на Република Македонија како Значајно културно наследство.
Опис
Црквата е обновена во 1861 година. Тоа е гробишна црква сместена во центарот на селото Раштак. На исток од црквата, во црковниот двор има новоизградена трпезарија со сите помошни простории. Јужно од црквата е изградена камбанарија, зад која што се сместени селските гробишта. Храмот во основа е еднокорабна црква со галерија на западната страна и е засведен со полуобличест свод. На исток се развива полукружна апсида украсена со три плитки ниши на фасадата. Природното осветлување во објектот е решено преку прозорци, поставени во горната зона и тоа: со два прозорци од север,четири прозорци од југ и два на исток од кои едниот е тесен процеп во апсидата. Подот во објектот е под нивото на надворешниот терен и во наосот е покриен со керамички плочки, додека пак во апсидата е зачуван автентичниот под од камени плочи. Подот во галеријата, исто така, е автентичен и е од дрвени даски. Во храмот се влегува преку два влеза и тоа од запад и југ над кои се наоѓаат полукружни ниши. Во нишата над западниот влез е насликана сцената Вознесение Христово, а во јужната Архангелот Михаил. Објектот е изѕидан од камен, но опусот не е видлив заради долгогодишното премачкување на фасадите со вар. На фасадите како второстепена пластика се венците од бигор, а интересно е да се спомене дека отворите за вратите и прозорците се украсени со клесан камен кој е исто така премачкан со вар. Според зачуваниот ктиторски натпис кој се наоѓа на јужниот ѕид, западно од влезот, сликарските работи во храмот ги извеле зографот Вангел со браќата Никола и Константин, а се завршени во септември 1872 година, во време кога Скопската црковна општина барала протерување на митрополит Паисиј, поради што неговото име е избришано набрзо по сликањето на ансамблот.
V448 Лебед
V448 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 6,5.
IC 698
IC 698 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 698 се споменува и како MCG -4-26-1, ESO 501-80.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јануари 1888 година од страна на Френк Милер.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 698 е од видот Sc?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 698 има привидни димензии од 2,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 42 м 37,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 56' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на IC 698 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31919.
Патекатл
Патекатл е ацтечки бог на медицината. Тој е сопруг на Мајахуел.
NGC 6997
NGC 6997 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Лебед, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 24 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6997 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m. NGC 6997 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 56 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +44° 39' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6997 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 85; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3179. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1133.
ЈЗУ Општа болница - Струга
Јавна здравствена установа општа болница - Струга ― општа болница во Струга. Болницата е сместена недалеку од самиот брег на Охридското Езеро, а во непосредна близина на реката Црн Дрим. ЈЗУ Општа болница Струга овозможува специјалистичко советодавна и болничка здравствена заштита на целото население во Општина Ресен и пошироко: Општина Вевчани, Општина Дебар, Општина Кичево, Општина Ресен.
Цветишница
Цветишница (или Цветишинци) — село во Општина Старо Нагоричане, североисточна Македонија.
Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Козјачија и е од разбиен тип, така што надморската висина се движи од 900 до 1.000 м. Атарот зафаќа површина од Североисточниот дел на атарот се граничи со Србија (Општина Трговиште).
Историја
Целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Цветишници имало 80 Македонци, сите под егзархијата.
Стопанство
Според податок од 1998 г. Цветишница има 196 ха обработливо земјиште, 170 ха шуми и 48 ха пасишта.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Цветишница имало 21 жител, од кои 20 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Македонци.
Родови
Цветишница е македонско село.
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се:
Опашка (кинеско соѕвездие)
Дворец Опашка (кинеско писмо: 尾宿, пинјин: Wěi Xiù, се изговара Веј/Уеј су) ― една од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот змеј.
Список на државни водачи во 1330 година
Ова е список на државни водачи во 330 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Имам две мајки и двајца татковци (филм)
„Имам две мајки и двајца татковци“ (хрватски: Imam dvije mame i dva tate) - југословенски филм од 1968 година, во режија на Крешо Голик, кој е автор и на сценариото, заедно со Мирјам Тушек, засновано врз неговата новела. Во главните улоги настапуваат: Мија Оремовиќ, Релја Башиќ, Фабијан Шоваговиќ, Вера Чукиќ, Игор Гало, Давор Радолфи, Томислав Жганец, Матеа Богдановиќ и Златко Каузлариќ. Директор на фотографијата е Ивица Рајковиќ, автор на музиката е Томислав Симовиќ, сценографијата е дело на Жељко Сенечиќ, монтажерка е Катја Маер, а продукцијата е на „ФРЗ Загреб“ и „Јадран Филм“. Режисерот Голик го снимил овој филм по пауза од 13 години, а за својата улога Мија Оремовиќ за освоила „Златната арена“ на филмскиот фестивал во Пула во категоријата за најдобра женска улога.
Содржина
Еден маж (го игра Башиќ) и една жена (ја игра Оремовиќ) кои порано биле заедно, сега имаат нови бракови. Тој е оженет со убава и млада жена (ја игра Чукиќ), таа е омажена за постар музичар (го игра Шоваговиќ), а децата ги поделиле меѓу себе. Иако на прв поглед е сè во ред, сепак не е така. Децата не се развиваат онака како што би сакале родителите, а тоа се однесува особено на постариот син (го игра Гало) со кого таткото постојано се расправа. Поради тоа, поранешните сопружници се состануваат за да ги решат проблемите околу воспитувањето на децата. Ниту еден од нив во новите бракови не го пронашле она што им недостасувало во нивниот заеднички брак, но не можат да се вратат назад и животот продолжува понатаму...
995 п.н.е.
995 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 995. година пред новата ера, 995. од првиот милениум п.н.е., 95. од 10 век п.н.е. и шеста од 990-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4513 и 4514 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3755 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2765 и 2766 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 242 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 995 година се протега во 1641 и 1642, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1701 и 1702 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 452 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1666 и 1665 исламска година пред хиџра.
Островски територии на САД
Островски територии (insular areas) — зависни подрачја под управа на САД, но не припаѓаат на ниедна сојузна држава, ниту на федералниот округ Колумбија. За нивната управа е задолжена Службата за островски работи во состав на Министерството за внатрешни работи.
Бидејќи териториите не се составен дел од самите САД, жителите уставно право на американско државјанство, туку го добиваат истото со повелба на конгресот. Исклучок е Американска Самоа, чии жители можат да живеат и работат во САД, но не и да гласаат и вршат јавни должности.
Во островските територии се вбројуваат не само зависните територии на туку и независните земји што имаат потпишано договор за слободно здружување со САД. Иако учествуваат во многу заеднички работи, тие се правно засебни од САД и нивните жители не се државјани на таа земја.
За разлика од сојузните држави, суверенитетот на овие територии не е во народот, туку во Конгресот. Оваа установа потоа им дава право на значајна самоуправа и пратеник во своите редови без право на глас.
Список на територии и статус
Во островските територии влегуваат неколку карипски и тихоокеански острови.
Ненаселени
Заедно со Палмирскиот Атол, следниве острови ја сочинуваат целината наречена Мали оддалечени острови на САД:
Во слободно здружение
Ова се три суверени држави што влегле во слободно здружение со САД.
А лига на Литванија 2018
А лига на Литванија 2018 - 18. издание на А лига на Литванија. Сезоната започнaла на 25 февруари 2018, а ќе заврши на 11 ноември 2018. Секоја екипа ќе игра против друга екипа четири пати на основа дома-гости. Шесте најдобри клубови одиграа дополнителени пати.
Судува се бранители на титулата откако ја освоиле втората првенствена титула. Првакот ќе обезбеди место во првото коло од квалификациите за Лигата на шампионите.
Њуфаундленд и Лабрадор
Њуфаундленд и Лабрадор (англиски: -{Newfoundland and Labrador }- / француски: -{Terre-Neuve-et-Labrador}-) е покраина во Канада. Географски го сочинува островот Њуфаундленд и копненото подрачје Лабрадор. Покраината до 2001 г. се нарекувала само Њуфаундленд, кога во името бил придодаден и Лабрадор. Покраината е позната по тоа што има свои сопствене дијалекти на англискиот, францускиот и ирскиот јазик. Од економски аспект подрачјето е познато по рударство, но денес туризмот е доста развиен, благодарејќи на богатото историско индијанско и колонијално наследство.
Демографија
Население од 1951 *Спрема пописот од 2006.
Јазици
Пописот од 2006 покажува вкупен број на население од 505,469. од кои 499,830 одговориле на прашањето 'мајчин јазик'
IC 699
IC 699 — галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 699 се споменува и како NPM1G -06.0307.
Откривање
Објектот е откриен на 3 мај 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 699 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 699 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 38 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 3' 6"".
Други поделби
Проучување на IC 699 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 155542.
Бурано
Бурано (Burano, Buràn) — остров во Венецијанската Лагуна, северна Италија, во близина на Торчело, на северниот крај на лагуната, познат по занаетчиската изработка на чипка и исфарбаните куќи со светли бои. Основната економија е туризмот.
Историја
Островот најверојатно бил населен од Римјаните, а во 6 век бил окупиран од луѓе од Алтино, кои го нарекле за една од портите на нивниот поранешен град. Две приказни се припишуваат на тоа како градот го добил своето име. Една од нив е дека првично бил основан од семејството Буријана, а друго е дека првите доселеници на Бурано доаѓале од малиот остров Буранело, околу 8 километри јужно од Бурано.
Бурано бил основан од страна на Римјаните, кои се селеле од страв од налетот на варварите и градот го именувале по еден од своите поранешни градови. Првите првите куќи на ова место ги подигнувале од кал и трски, а подоцна едноставните градби биле заменети со поиздржливи куќи од цигла, кога и настанала традицијата на боење на домовите во најразлични бои. Кога рибарите во минатото се враќале дома, поради маглата тие не можеле да ги препознаат своите домови, па оттогаш започнале истите да ги бојат во најразлични бои.
Иако островот наскоро станал просперитетна населба, тој бил администриран од Торчело и немал никакви привилегии. Островот станал важен само во 16 век, кога жените на островот започнале да прават тантела со игли, кои биле воведени за таква трговија преку Кипар, кој бил под венецијанско владеење. Кога Леонардо да Винчи го посетил во 1481 година, тој купил ткаенина за главниот олтар на Дуомо ди Милано. Производството наскоро било извезувано низ цела Европа, но трговијата започнала да се намалува во XVIII век, а индустријата не заживеала сè до 1872 година, кога било отворено школо за ликовна уметност. Денес тантелата уште се произведува, но само мал број жени ја изработуваат на традиционален начин и затоа е многу скапа.
Географија
Бурано е 7 километри оддалечен од Венеција, и до плоштадот Свети Марко со венецијански воден автобус се стигнува за 40 минути.
Островот е поврзан со Мацорбо со мост. Населението на Бурано е околу 2.800 жители. Првично, имало пет острови и канал кој денес е под земјата. Така, денес има четири острови кои се разделени со три внатрешни канали: рио „Понтинело“, рио „Џудека“ и рио „Теранова“. Островот е разделен на пет населби кои се одделени со каналите.
Култура
Во срцето на Бурано се наоѓа плоштадот „Балдасаре Галупи“ - единствениот на островот - кој го носи името на познатиот композитор од XVIII век Балдасаре Галупи. На плоштадот се наоѓа црквата Сан Мартино, единствената црква подигната на островот. Позната е со камбанаријата, која се одликува со силен наклон, кое се должи на делумното лизгање на темелите. Во неа се наоѓа делото „Распетие“ (1725 - 1727) од Џовани Батиста Тјеполо.
Квецалкоатл
Квецалкоатл е ацтечки бог-сдозавач и патрон на владеењето, свештениците и трговците.
Сесил Франк Пауел
Сесил Франк Пауел, (Cecil Frank Powell – ) — британски физичар со Нобелова награда за физика за неговото истражување за фотографскиот метод на студирање на јадрените процеси и за значителното откривање на пионот, субатомска честичка.
Пауел е роден во Тонбриџ, Кент, Англија, син на локален дилер со оружје, и се образувал во локално средно училиште пред да се здобие со стипендија. Продолжил во Сидни Сасекс колеџот, Кембриџ, дипломирајќи природни науки во 1925. Подоцна тој работел во Кавендишката лабораторија, Кембриџ, под надзор на Ч. Т. Р. Вилсон и Ернест Радерфорд, го истражувал феноменот на кондензација, и се здобил со титулата доктор на филозофија на полето на физиката во 1927.
Во 1928 тој бил истражувачки асистент во лабораторијата во Бристолскиот универзитет, каде подоцна бил назначен за предавач. Во 1932 Пауел се оженил за Исобел Артнер и заедно имале две ќерки. Во 1936 станал дел од екпедицијата на Западните Инди, како дел од истражувањето за вулканска активност, каде што се појавува во печат издаден во Гренада.
За времепрестојот во Бристолскиот Универзитет, Пауел го посветил своето внимание на создавање на техники за мерење на подвижноста на позитивните јони, за да се определи природата на јоните во одредени гасови, и за изградба и употреба на Кокрофтовиот генератор за истражување на разнесувањето на атомските јадра. Тој исто така почнал да создава методи внесувајќи специјализирани фотографски емулзии за да го олесни снимањето на трагите од елементарните честички, и во 1938 почнал да ја употребува оваа техника во истражувањето за космичко зрачење, изложувајќи фотографски плочи на голема надморска височина, на врвовите од планините со употреба на специјално дизајнирани балони, соработувајќи во истражувањето со О. Џузепе, Х. Мирхед и млад бразилски физичар Цезар Латес. Оваа работа во 1946 довела до пронаоѓањето на пионот, со што е докажано дека е хипотетичка честичка предложена во 1935 од Јукава Хидеки во неговата теорија за јадрена физика.
Во 1949 Пауел станал член на Кралското Друштво и истата година го добил хјузовиот медал. Во 1950 тој бил награден со Нобелова награда за физика „за неговото истражување на фотографскиот метод на проучување на јадрените процеси и неговите откритија за мезоните со овој метод“. Од 1952 Пауел бил назначен за директор на неколку експедиции за Сардинија и Долината По, Италија, и летал со балони на голема надморска височина.
Пауел умрел на 9 август 1969, додека нарвор пешачел на подножјето на Алпите блиску до Валсасина, регион во Италија, каде што престојувал со пријателите. Клупа со комеморативна плоча била подигната близу до местото на неговата смрт, посветена за негова меморија.
Темаскалтеки
Темаскалтеки е античка божица на бањањето.
Теојаомикви
Теојаомикви е ацтечки бог на мртвите војници.
V453 Лебед
V453 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 8,40.
Тепејолотл
Тепејолотл е ацтечки бог на средиштето на планината, поврзан со ехото на јагуарот и земјотресите.
Тепестекатл
Тепестекатл е ацтечки бог на зајците и пулке.
Федерика Нарџи
Федерика Нарџи (родена на 5 февруари, 1990 во Рим) е италијански модел и ТВ водителка. Федерика во моментов е во врска со напаѓачот на Сасуоло, Алесандро Матри.
Цвиланце
Цвиланце — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Козјачија, во околината на градот Куманово.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Цвиланце имало 52 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 33 жители, од кои 27 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
Цвиланце е македонско село.
Според истражувањата од 1971 година, родови во селото се:
Иселеништво
Од Цвиланце иселувањето водело кон градовите Скопје и Куманово.
Чунгурци се иселиле во селото Војник.
Ерготим
Ерготим – старогрчки керамичар од Атина.
Околу 570 година пр.н.е. тој и сликарот Клитиј ја изработиле вазната Франсоа, дело кое претставувало пресвртница во уметничкото творештво на нивното време.
Одаја (кинеско соѕвездие)
Дворецот Одаја (房宿, пинјин: Fáng Xiù, се изговара Фанг су) ― едно од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот Змеј.
Фати Хасан
Фати Хасан (роден на 10 мај 1957 година) - бил египетски уметник, познат по неговите инсталации кои го вклучуваат пишаниот збор.
Фати Хасан се смета за најважниот африкански и муслимански сликар во историјата на модерната и современата уметност.
Биографија
Во 1979 година, Хасан добил грант од Италијанскиот културен институт во Каиро и се преселил во Неапол. Се запишал на Академија ди Беле Арти во 1980 година за да студира сценографија. Дипломирал во 1984 година со дисертација за влијанието на африканската уметност во кубизмот. Додека студирал и во годината по дипломирањето, Хасан работел како актер и сценограф во РАИ.
Во 1989 година Хасан бил првиот уметник од африканско наследство кој бил поканет на 43-то Венециско биенале. Изложувал во бројни галерии во Италија, Белгија, Данска, Германија, Франција, Египет и САД.
Работата на Хасан често ја нагласува динамиката на моќта и односот помеѓу усниот и пишаниот збор; црпејќи од неговото нубиско наследство, тој ставил посебен акцент на губењето на јазикот под доминацијата на колонијализмот. Повеќето од неговите скрипти се засновале на куфичка калиграфија, но останувале намерно нечитливи и невозможно да се дешифрираат.
Хасан живеел и работел во Италија од 1979 година.
Кале (Долно Дивјаци)
Кале — археолошко наоѓалиште во крушевското село Долно Дивјаци. Претставува средновековно утврдување. Се наоѓа на околу 2,5 км западно од селото, на границата на атарите од селата Зашле и Долно Дивјаци. На висок рид со доста стрмни страни, кој има доминантна местоположба во однос на околината, на површина од 150 × 100 м се среќаваат грамади од градежен материјал. Се гледаат и ѕидови градени од камен со варов малтер.
Јахја Рефики
Јахја Рефики некаде Рефик Јахја (албански: Jahija Refiki, Лисец,, - , ) нарекуван „Волкот од Лисец“ е поранешен македонски скијач.
Биогрфија
Рефики е роден во тетовското село Лисец на 10 октомври 1937 година. Бил член на Скијачкиот клуб „Љуботен“ во Тетово. Повеќепатен пионерски (1946–1951), младински (1951–1955) и сениорски (1955–1966) првак на Македонија. На Првенството на Југославија на Јахорина (Сараево, БиХ, 1954), освоил прво место за младинци во слалом, а на Крањска Гора (Словенија, 1955) освоил трето место. За репрезентацијата на Југославија настапил неколкупати. Тој бил избран за најдобар спортист на Македонија во 1954 година и е добитник на повеќе општествени признанија. Рефики бил член во Македонскиот олимписки совет.
Починал на 24 јануари 2019 година во Тетово.
IC 700
IC 700 — галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1887 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 700 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 46 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 46' 0"".
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Борис Стојчев
Борис Стојчев може да се однесува на:
Тескатлипока
Тескатлипока е ацтечки бог на владетелите.
Список на државни водачи во 1329 година
Ова е список на државни водачи во 329 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Алушта
Alushta (руски и Алу́шта; Aluşta) — град на јужното крајбрежје на Република Крим, Русија. Основан е во VI век од византискиот цар Јустинијан I, а денес е одморалиштен град. Сместен е на брегот на Црното Море, по патниот правец од Гурзуф за Судак, како и на линијата „Кримски тролејбус“.
Подрачјето на Алушта се одликува со карпест терен поради близината до Кримските Планини. Има остатоци од византиска одбранбена кула и џеновска тврдина од XV век, од која води потекло самиот град. Во византиско време градот се нарекувал „Алустон“, а подоцна Џеновјание го нарекувале „Луста“. Делото „Кримски сонети“ на Адам Мицкевич е посветено на Алушта.
Во 1910 г, во Алушта живееле 544 Евреи, или околу 13% од населението. Во 1939 г. се свеле на 251 човек, сочинувајќи само 2,3% од гадот. Во 1941 г. Германците го окупирале градот и ги истрелале сите Евреи, заедно со комунистите и партизаните.
Како и целиот Крим, припадноста на градот е предмет на спор помеѓу Русија и Украина, која сè уште ја смета за сопствена територија.
Збратимени градови
Алушта е збратимена со следниве градови:
Тлахуискалпантекухтли
Тлахуискалпантекухтли е уништувачки ацтечки бог на утринската ѕвезда, залезот и истокот.
Лунапоп
Лунапоп (Lùnapop) — италијанска поп рок музичка група, која била активна од 1999 до 2001 година. Лунапоп го објавила својот албум на италијански јазик, Скерез во 1999 г. Албумот брзо стекнал комерцијален успех, со синглот „50 special“, кој го достигнал првото место на италијанските топ листи во 1999 година и Скерез како трет најпродаван албум во Италија во 2000 година. Бендот освоил награди како најдобар бенд во Италија, најдобар албум и најдобар дебитант во 2000 година.
Распад
Лунапоп се разделиле во 2001 година. Водечкиот пејач Чезаре Кремонини продолжил со успешна соло кариера. Неговиот колега од бендот Лунапоп, Никола 'Бало' Балестри, му се придружил во неговиот нов бенд, заедно со други музичари. Алесандро Де Симоне, Габриеле Галаси и Андреа Капоти го формирале бендот Либерпул во 2008 година. Микеле Џулијани се повлекла од музичката индустрија.
Тлалок
Тлалок е стар ацтечки бог на дождот, плодноста и светлината.
Медал „Макс Планк“
Наградата се даа секоја година, а на наградениот му се врачува златен медал и рачно напишан пергамент.
Список на добитници
Ова е список на досегашните научници наградени со медалот:
Св. Недела (Долно Дивјаци)
'''Св. Недела''' — археолошко наоѓалиште во крушевското село Долно Дивјаци. Претставува осамен наод од раниот среден век. Во селската црква Св. Никола се вѕидани повеќе сполии големи и до 1 метар, кои потекнуваат од постара црква.
Химера (град)
Химера, бил голем и важен антички грчки град, сместен на северниот брег на Сицилија на истоимената река, помеѓу Панормус (Палермо) и Цефалоедиум (денешен Цефалу) во италијанската комуна на Термини Имерезе.
Многу од неговите остатоци може да се посетат, а на локацијата се наоѓаат и два музеја.
Основање и најрана историја
Химера била првата грчка населба на овој дел од островот и била стратешка станица веднаш однадвор од источната граница на западот контролирана од Картагина. Тукидид вели дека тоа бил единствениот грчки град на овој брег на Сицилија, што сепак мора да се разбере само во поглед на независни градови. Миле, кој исто така се наоѓал на северниот брег и секако бил со грчко потекло, бил зависник на Занкл (денешна Месина). Сите власти се согласуваат дека Химера била колонија на Занкл, но Тукидид од записите ни кажува дека емигрантите од Занкл се измешале со голем број прогонети од Сиракуза, што резултирало градот да биде со институции на халкидики и дорски дијалект.
Основата на Химера е поставена после онаа на Милае (како што, според нивните релативни позиции, природно би можело да се очекува) и од Страбон и од Скимн Хиус: неговиот датум не е спомнат од записите од Тукидид, но Диодор во записите ни кажува дека постоел 240 години во времето на неговото уништување од страна на Картагинците, а ја поправиле својата прва населба во 648 г.п.н.е.
Археологијата покажува дека околу 580-560 година п.н.е. градот бил целосно обновен откако од непозната причина бил уништен. Инаку, има многу малку информации за неговата рана историја: нејасно известување од Аристотел, од кое се чини дека едно време потпаднало под доминација на тиранинот Фаларис, каде штто тој единствено се спомнува, сè до околу 490 г.п.н.е., кога му овозможил привремено засолниште на Скит, тиранинот на Занкл, по неговото протерување од вториот град. Недолго по овој настан, Химера паднала под јаремот на деспотот по име Терил, кој се обидел да ја зајакне својата моќ со склучување близок сојуз со Анаксила, во тоа време владетел и на Региум (денешен Реџо Калабрија) и на Занкл. Но, Терил не можел да се спротивстави на моќта на Терон, деспотот на Агригентум (денешен Агриџенто), и, протеран од Химера, побарал помош од Картагинците, а тоа станало непосреден повод за првата голема експедиција на луѓето на Сицилија, 480 п.н.е.
Првата интеракција со Картагина
Големината на вооружувањето испратено под Хамилкар, за кој се вели дека дошол на Сицилија со војска од 300.000 луѓе, доволно докажува дека освојувањето на Химера било изговор, а не цел на војната. Сепак, веројатно е дека растечката моќ на Химерија во непосредна близина на картагинските населби Панормус и Солус веќе предизвикала загриженост кај Картагинците. Оттука, токму против Химера биле насочени првите напори на Хамилкар. Терон, кој се фрлил во градот со сите сили под негова команда, можел да ја одржи неговата одбрана до доаѓањето на Гелон од Сиракуза. И покрај нумеричката инфериорност на неговите сили, тој ја поразил армијата на Картагинците со колеж во битката кај Химера во 480 г.п.н.е., Грците од Сицилија ја сметале победата за достојна за споредба со современата победа на Саламис. Истото чувство веројатно ја родило традицијата или верувањето дека двата триумфа се постигнати во истиот ден.
По битката кај Химера
Оваа победа го оставила Терон во неспорна сопственост на суверенитетот на Химера, како и на оној на Агригентум. Се чини дека тој се фокусирал на Агригентум и ја оставил владата на Химера на својот син Трасидеј. Но, младиот човек со своето насилно и угнетувачко владеење набрзо ги отуѓил граѓаните. Тие поднеле барање за помош до Хиерон од Сиракуза, во тоа време поради непријателство со Терон. Сиракузанскиот деспот, сепак, ги предал нивните жалби на Терон. Тој им се одмаздил на Химерејците, убивајќи голем број од незадоволните граѓани и бркајќи други во егзил. Набргу потоа, гледајќи дека градот многу страдал од овие тешки ситуации и дека неговото население е многу намалено, тој се обидел да го врати својот просперитет со формирање на ново тело на граѓани кои ги собрал од различни страни. Поголемиот дел од овие нови колонисти биле од доријанско потекло, и иако двете тела на граѓани биле споени во едно и продолжиле да живеат хармонично заедно, во овој период Химера станал дорски град. Химера ги усвоил институциите и ја следел политиката на другите дорски држави Сицилија. Оваа населба изгледа се случила во 476 г.п.н.е., и Химера продолжила да му се потчинува на Терон до неговата смрт, во 472 година п.н.е., но Трасидеј го задржал владеењето на суверенитетот за многу кратко време по смртта на неговиот татко, а неговиот пораз од Хиерон од Сиракуза бил брзо проследен со негово протерување и од Агригентум и од Химера. Во 466 г. п.н.е. Химерејците, пак, испратиле сили да им помогнат на Сиракузанците да го отфрлат јаремот на Трасибул; и, во општото разрешување на работите што потоа набргу следело, на прогонетите им било дозволено да се вратат во Химера, каде што се чинело дека се населиле тивко заедно со новите граѓани. Од овој период Диодор експлицитно ни кажува дека Химера имал доволно среќа да ги избегне граѓански несогласувања, и оваа добра влада мора да и обезбедила голем дел од просперитетот што го уживале сицилијанските градови воопшто во текот на наредниот полу- век.
Но, иако општо ни е кажано дека периодот што поминал од ова повторно населување на Химера до неговото уништување од страна на Картагинците (461–408 п.н.е.), било со мир и просперитет, единствените забелешки што се пронајдени за градот во текот на овој интервал се однесуваат на делот што го одзел во времето на атинската војска на Сицилија, 415 г.п.н.е. Во таа прилика, Химерејците биле меѓу првите кои ѝ ветиле поддршка на Сиракуза: оттука, кога Никија се претставила пред нивното пристаниште со атинската флота, тие целосно одбиле да го примат; и, набргу потоа, Гилип дошол на Химера и оттаму марширал преку островот до Сиракуза, на чело на силите составени во голем дел од химерејски граѓани.
Уништување од Картагина
Во 409 п.н.е. просперитетот на градот бил нагло прекинат со големата картагинска војска на Сицилија. Наводниот предмет на експедицијата бил поддршката на Сегестанците против нивните соседи, Селинунтинците. Сепак, Картагинците имале поголеми амбиции. Веднаш по уништувањето на Селинус, Ханибал Маго, кој командувал со војската, побрзал да ги сврти рацете против Химера. Градот бил лошо подготвен за одбрана; Неговите утврдувања биле со мала сила, но граѓаните направиле очајнички отпор и со енергичен или им нанеле голема загуба на Картагинците. Тие најпрво биле поддржани од сила од околу 4000 војници од Сиракуза под команда на Диокле, но тој генерал се плашел за безбедноста на самата Сиракуза и ја напуштил Химера, оставајќи ги несреќните граѓани сами да се борат против картагинската моќ. Нивната одбрана не успеала и градот набргу бил опустошен Голем дел од граѓаните биле убиени, а најмалку 3000 од нив, кои биле заробени, биле убиени од Ханибал како жртва на споменот на неговиот дедо Хамилкар. Самиот град бил целосно уништен, неговите згради биле срамнети со земја, а не биле поштедени ниту храмовите.
Диодор, кој го раскажува целосното уништување на Химера, опишува дека таа никогаш не била повторно изградена и дека локацијата останала ненаселена до неговите времиња. Најпрво се чинело дека е во спротивност со оваа изјава, дека тој на друго место ги вклучува Химерејците, како и Селинунтинците и Агригентинците, меѓу прогонетите граѓани што им биле дозволени со договорот, склучен со Картагина, во 405 г. п.н.е., да се вратат во своите домови и да ги населат своите градови, под услов да ѝ плаќаат данок на Картагина и да не ги обноват нивните утврдувања. Многу од нив ја искористиле оваа дозвола, од наодите за Химерејците кој се последователно спомнати меѓу државите кои се изјасниле во корист на Дионисиј I од Сиракуза, на почетокот на неговата голема војна со Картагина во 397 г. п.н.е. иако тие брзо се вратиле во Картагинскиот сојуз во следната година. Објаснувањето на оваа тешкотија е дадено од Цицерон, кој ни кажува дека, по уништувањето на Химера, оние граѓани кои ја преживеале катастрофата на војната се населиле во Терма, во границите на истата територија, а недалеку од нивниот стар градот. Диодор дава малку поинаков приказ за основањето на Терма, тој го претставува како што е утврдено од самите Картагинци пред крајот на војната, во 407 г.п.н.е. Но, веројатно е дека и двете изјави се суштински точни, и дека Картагинците го основале новиот град во непосредна близина на Химера, со цел да спречат повторно окупирање на старата локација; додека Химерејските прогонети, кога се вратиле таму, иако се населиле во новиот град, природно се сметале себеси за истиот народ и продолжиле да го носат името Химерејци. Колку целосно, дури и во многу подоцнежен период, едниот град се сметал за претставник на другиот, се гледа од изјавата на Цицерон, дека кога Сципион Емилијан, по заземањето на Картагина, им ги вратил на Агригентите и Гелензите статуите што ги имале кои биле однесени од нивните градови, тој во исто време им ги вратил на граѓаните на Терма оние што биле одземени од Химера. Оттука, не можеме да бидеме изненадени кога ќе откриеме дека, не само што се уште се зборува за Химерејците како постоечки народ, туку дури и дека самото име на Химера понекогаш ненамерно се користи како името на нивниот град. Така, во 314 г.п.н.е., Диодор ни кажува дека, со договорот меѓу Агатокле и Картагинците, било предвидено Хераклеја, Селин и Химера да продолжат да подлежат на Картагина како што било и порано. Многу почудно е што подоцна повторно се појавува името на Химера  и кај Милае и кај Плиниј Постариот, иако знаеме од различните изјави на Цицерон и Страбон, како и на Диодор, дека престанал да постои со векови пред тоа.
Основање на Терма
Новиот град Терма го зазел местото на Химера, очигледно го добил своето име од топлите извори за кои се славел, а чие прво откритие го поврзува со легенди со скитниците на Херкул. Се чини дека рано станал значаен град, иако продолжил, со неколку и кратки исклучоци, бил предмет на картагинското владеење. Во Првата пунска војна, неговото име постојано се споменува. Така, во 260 г. п.н.е., тело на римски трупи кои биле логорирани во соседството, кога биле нападнати од Хамилкар и поразени со големи загуби. Пред крајот на војната, самата Терма била опколена и преземена од Римјаните. Цицерон раскажува дека римската влада им го вратила на Термитани нивниот град и територија, со слободна употреба на нивните сопствени закони, како награда за нивната постојана верност. Тие биле во непријателски односи со Рим за време на Првата пунска војна, така што овие изрази може да се применуваат само во наредниот период; но не е познат поводот на кој се однесуваат. Во времето на Цицерон, се чини дека Терма била просперитетна локација, која водела значително количество на трговија. Се чини дека добила статус на колонија во времето на Октавијан Август. Величественоста на античкиот град и вкусот на неговите граѓани за поттикнување на уметноста, се потврдени од Цицерон, а некои докази за тоа останале во статуите сочувани од Термитани и кои биле вредни, не само како реликвии од минатото, туку поради нивната висока заслуга како уметнички дела. Многубројните примероци на монети од Химера сведочат за богатството на градот во антиката.
Положба
Точната положба на Химера била предмет на контроверзии до неодамна. Клувериус бил следен од речиси сите писатели во 19 век и го поставил на западниот брег на реката Сан Леонардо која тече покрај западната страна на Терма. Според оваа претпоставка, жителите се преселиле од едниот брег на реката на другиот, што би ги објаснило текстовите во кои Химера и Терма се сметаат за идентични, и каде што се вели дека реката Химера исто така тече покрај Терма.