cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Одвеано со виорот
Кратка содржина
Денот кога Рет си доаѓа дома, Скарлет го чека на скалите. Таа се прашува дали тој ќе ја бакне, но тој не ја бакнува за да ја изнервира. И вели дека е бледа. А таа му кажува дека е бледа бидејќи е трудна. Рет саркастично прашува дали таткото е Ешли. Таа го нарекува бесрамник, и му вели дека ни една жена не би посакала негово дете. На тоа Рет и одговара „немој да бидеш тажна, можеби ќе имаш спонтан абортус“. На тој коментар Скарлет му се смее, но згазнува настрана и паѓа по скалите. За првпат во нејзиниот живот таа е сериозно болна, има скршени ребра и го губи бебето. Рет е безнадежен, и смета дека ја убил. Пијан,во скутот на Мелани, липа и признава дека бил љубоморен бесрамник.
Скарлет е слаба и бледа, оди на Тара со Вејд и Ела, за да закрепне од „зелените полиња со памук“. Се враќа здрава и заминува во мелницата кај Ешли. Забележува дека однесувањето на Рет е драстично сменето. Трезен е, љубезен, фин, и навидум незаинтересиран. Иако и недостига стариот Рет, Скарлет е задоволна.
Во 1873 г. Бони има 4 години. Таа е весела и жива, го држи татко и во рака, а тој и дава сè што ќе посака. Дури и Скарлет е љубоморна на вниманието на Рет. Рет го јава коњот низ градот а Бони седи пред него, но дадилката „Мами“, инстистира дека не е соодветно девојче да јава коњ, бидејќи фустанот лета нагоре. Рет ја послушува и и купува на Бони шетландско пони, кое таа го нарекува „Мистер Батлер“, и ја учи да го јава со нозете настрана. Потоа Рет изнајмува момче на кое му плаќа 25 центи за да го научи Мистер Батлер да прескокнува дрвени пречки. Кога Мистер Батлер ќе научи да скока пречка висока околу 30 см., Рет ја качува Бони и ги прескокнуваат пречките и грмушките со рози на тетка Мели.
Облечена во нејзината сина кадифена облека за јавање со црвен пердув на нејзината капа, Бони го тера татко и да ја крене пречката повисоко. Тој се сложува, велејќи и да не плаче потоа ако падне. Бони и довикува на мајка и „Гледај ме!“. Понито галопира кон дрвената пречка, но се сопнува, рушејќи го дрвото. Мистер Батлер се тркала на земјата, застанува на нозете и тргнува со празно седло. Малата госпоѓица „Бони Блу“ Батлер е мртва.
По смртта на Бони, Рет е често пијан и разбушавен, додека Скарлет, иако е во длабока жалост, подобро се справува со ситуацијата. Малку подоцна, со предвремената смрт на Мелани Вилкс, Рет одлучува дека го сака само мирот што некогаш го имал на југот, и ја напушта Атланта за да го пронајде тој мир. Во меѓувреме, Скарлет сонува за љубовта што толку време ја одбегнувала. Сепак, таа сè уште ја има Тара, и е решена повторно да го освои Рет, и си вели „утре е нов ден“.
Црква „Св. Никола“ - Добромири
Свети Никола или Свети Талалеј – главна селска црква во селото Добромири.
Одвеано со виорот
Ропство
Ликовите во романот се поделени во две основни групи според класата: сопственици на плантажи од белата раса, како Скарлет и Ешли, и домашните помошници од црната раса. Робовите во Одвеано со виорот се главно верни слуги, како Мами, Порк, Приси и чичко Питер. Во споредба со другите романи, во романот на Мичел, слугите се на највисоко ниво. И покрај тоа што Прокламацијата за еманципација од 1863 г. и последователно Тринаесеттиот амандман од 1865 г. ги ослободи, тие сепак остануваат покрај своите господари. За слугите кои останале на Тара, Скарлет вели „Во нив имаше неуништлива верност, неуморност и љубов што не може да се купи“.
Робовите кои работат во полињата се најниската класа во системот на подредување на Мичел. Тие заедно со надзорникот, Биг Сем, се однесени од Конфедерацијата да копаат јами, и никогаш не се враќаат на плантажата. Сепак Мичел пишува дека има робови од полињата кои биле „лојални“ и одбиле да ја користат својата слобода“, но во романот нема такви ликови кои останале на плантажата по нивното ослободување.
Џејмс Стерлинг, британски писател кој во 1857 ги посетил Јужните Соединети Држави, ја опишува разликата меѓу куќните помошници и робовите во полињата, во својата книга „Писма од земјата на робовите“:
Црква „Св. Никола“ - Добромири
Архитектура
Градбата на црквата е правоаголна со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез на црквата е сместен на западната страна. Храмот има и спореден влез на јужната страна над којшто има ниша со застаклена фреска на којашто е прикажан Свети Талалеј. Непосредно пред главниот влез на црквата се издига камбанаријата којашто во горниот дел има по една отворена монофора на секоја страна. Внатрешноста на храмот е делумно зографисана, а во горните делови од ѕидовите се закачени ѕвезди, што ја симболизира небесната шир. Иконостасот има еден ред со икони над ѓаконските порти и царските двери, но бројни икони се закачени и во неговите долни делови.
Одвеано со виорот
Ропство
''„Во проценувањето на благосостојбата на робовите, неопходно е да се направи разлика меѓу нивните состојби. Најголемата разлика во поглед на нивната благосостојба е меѓу куќните помошници и слугите на фармата од една страна, и работниците на полињата од друга страна. Состојбата на куќните помошници е релативно подобра“. ''
Вилијам Велс Браун, во 1847 г. објави расказ за робовите, во кој зборува за разликите во состојбите на куќните помошници и работниците во полињата:
Црква „Св. Никола“ - Добромири
Архитектура
Во дворот на црквата се наоѓаат селските гробишта и помошен објект.
Одвеано со виорот
Ропство
''„Во време кога господин Кок беше надзорник, јас бев куќен помошник - ситуација која ја претпочита работникот на поле, бидејќи бев подобро нахранет, подобро облечен, не бев приморан да скокнам да ја отворам вратата, туку можев да отворам многу подоцна. Често лежев и го слушав звукот на камшикот и пискањата на робовите“.''
Иако романот е над 1000 страници, Мами никогаш не помислила каков би и бил животот далеку од Тара. Таа ја гледа нејзината слобода како доаѓа и си оди, велејќи со задоволство „Јас сум слободна г-ца Скарлет, не можеш да ме пратиш негде каде што не сакам да одам“, но таа се чувствува одговорна за „Девојчето на госпоѓа Елен“.
Осумнаесет години пред објавувањето на Одвеано со виорот, во една статија насловена „Старата црна мами“, објавена во „Конфедерет Ветеран“ во 1918 г. е опишан погледот на романтизмот врз ликот на мами, што се пренесе во литературата на југот:
„...Поради нејзината верност и посветеност, таа е бесмртна во литературата на југот; сеќавањето на неа никогаш нема да избледи и ќе живее во приказните за оние „стари добри времиња““.''
Мики МекЕлја во својата книга Припивање до мами, сугерира дека митот за верната слугинка, во лик на мами,се провлекува бидејќи белите Американци сакаат да живеат во свет каде што Афроамериканците не се гневни поради неправедноста на ропството.
Убавица од југот
Убавица од југот е тип на млада жена од јужните краишта на Америка од повисоката класа. Нејзината привлечност не е физичката убавина туку нејзиниот шарм. Таа е пример за правилно однесување на една жена. Хероината во романот, Скарлет О’Хара, којашто не е убава но е шармантна, претставува убавица од југот.
За младата Скарлет, идеална убавица од југот претставува нејзината мајка, Елен О’Хара. Во едно „Истражување за Скарлет“, објавено во „ЊуЈоркер“, Клаудија Рот Перпонт напиша:
''„Убавицата од југот е подвид на „дама“ од 19-от век... За Скарлет идеалот е содржан во нејзината обожувана мајка, светата Елен, којашто не можеш да ја видиш навалена на столот на кој седи, и кога не е расположена таа манифестира смиреност.“''
Сепак, Скарлет не одговара целосно на овој опис. Катрин Ли Сеидл, во својата книга Убавицата од југот во американски роман, напиша:
„... дел од неа се обидува да се бунтува против ограничувањата во кодексот на однесување што се обидува да ја претвори во нешто неприродно.„
Скарлет, како фигура на разгалена убавица од југот, доживува пресврт во однос на богатството, и преживува да ја обнови Тара и својата самопочит. Негативните одлики на Скарлет, нејзината нечесност, лукавост, манипулативност и површност, во контраст со добрите одлики на Мелани, доверба, самопожртвување и верност, и помагаат на Скарлет да преживее во југот по војната, и да започне со извршување на нејзиниот најголем интерес, правење на пари.
Бракот е нешто кон што цели секоја јужна убавица, и сите општествени и образовни определби се насочени кон таа цел. И покрај војната и загубата на погодни мажи за брак, младите девојки сепак целат кон мажење. Според законот и Конвенцијата на јужното општество, глава во семејството е возрасен, бел маж, кој поседува имот, и ги учеле сите бели жени и Афроамериканки да бараат заштита и некој што ќе ги води, бидејќи тие не се способни за разумни одлуки и самоконтрола.
За време на граѓанската војна, жените од југот играат главна улога во волонтирање како медицински сестри во импровизираните болници. Многу од нив биле жени од средната и од високата класа кои никогаш не работеле за плата ниту пак имале влезено во болница. Една таква медицинска сестра беше Ада В. Бакот, млада вдовица која изгубила две деца. Бакот дојде од богато семејство со плантажа во Јужна Каролина, кое поседувало 87 робови.
Есента 1862 г., законите на Конфедерацијата беа променети, и дозволуваа вработување на жените во болници како членови на Медицинскиот оддел на Конфедерацијата. Кејт Куминг, 27 годишна медицинска сестра од Мобајл, Алабама, во својот весник ги опиша примитивните услови во болниците:
Битки
Граѓанската војна заврши на 26 април 1865 г. кога генералот на Конфедерацијата, Џонстон, ја предал својата армија на генералот на Унијата, Шерман. Во Одвеано со виорот се спомнуваат следните битки:
Ешли Вилкс е стациониран на реката Рапидан, Вирџинија, зимата 1863 г., и подоцна заробен и пратен во логор на Унијата, Рок Ајланд.
Генералот на Конфедерацијата Џонстон се бори и се повлекува од Далтон (7-13 мај), кон Ресаца (13-15 мај), до планината Кенесоу (27 јуни). Генералот на Унијата Шерман страда од големи загуби поради закотвената армија на Конфедерацијата. Спречен да помине преку Кенесоу, Шерман ја свртува неговата армија околу реката Чатахоче, каде што од спротивната страна на реката ги чека армијата на Конфедерацијата. Уште еднаш генералот Шерман ја напаѓа Конфедеративната армија од двете страни, принудувајќи го Џонстон да се повлече до Пичтри Крик (20 јули), околу 8 километри северозападно од Атланта.
Совршен убавец
Ешли Вилкс е совршениот убавец од југот. Тој е наследник на плантажа, и знаеше дека каузата на Конфедерацијата умира со заклучувањето на американската граѓанска војна. Името на Ешли означува бледост. Неговата „бледа кожа соодветствува на идејата за крај на Конфедерацијата“.
Тој размислува да ја напушти Џорџија за да оди во Њујорк, но ако заминел ќе бил типичен карпетбагер (некој од северот што се преселува во југот по американската граѓанска војна, за подобар живот). Ешли огорчен од војната, и вели на Скарлет дека по предавањето бил „во состојба на забавување на животните процеси“. Тој на Тара се чувствува како „товар на човештвото“ и самиот себеси се гледа како „помалку маж“.
Ешли, „сон на млада девојка за совршен витез“, самиот е како млада девојка. Со неговите „очи на поет“, Ешли има „женствена чувствителност“. Скарлет е лута за „клеветата врз Ешли за неговата женственост“, кога нејзиниот татко и вели дека семејството Вилкс се „родени квир“. (Мичел го користи зборот квир во сексуална конотација, бидејќи во 1930 г. тој збор се поврзувал со хомосексуалност). Женственоста на Ешли произлегува од неговата појава, недостатокот на сила и сексуална импотенција. Џералд тврди дека тој јава, игра покер и пие како „вистински маж“, но длабоко во себе тој не е таков. Ешли на својата кравата носи глава од медуза, што е олицетворение на кастрација.
Ешли не е единствениот љубовен интерес на Скарлет кому му недостасува машкост, нејзините сопрузи, Чарлс Хамилтон „како теле“, и Френк Кенеди „како стара слугинка во хеланки“, се исто така немажествени. Мичел ја критикува мажественоста во јужните општества по Реконструкцијата. Дури и Рет Батлер, добро одржуваниот убавец, е женствен или „како геј“. Чарлс, Френк и Ешли ја претставуваат импотенцијата на југот по војната. Нивната моќ и влијание се намалени.
Скалаваг
Зборот скалаваг се дефинира како мрзливец, скитник, непринципиелен. Исто така има и посебно значење по граѓанската војна, како епитет на белец од југот кој своеволно ги прифаќа реформите на Републиканците. Мичел го дефинира поимот како „Луѓе од југот кои извлекуваат профит од Републиканската партија“. Рет Батлер е обвинет дека е „проклет скалаваг“. Освен нив, постојат и други видови на ништожници во романот: Јенките, карпетбагерите, Републиканците, проститутките и надзорниците. На почетокот на војната Рет е наречен „ништожник“ поради неговата „себична заработка“ од рушење на блокади.
Рет го презираат бидејќи е скалаваг. Тој е „мрачен, мистериозен и малку злобен херој изгубен во светот“. Литературните научници ги идентификувале одликите на првиот сопруг на Маргарет Мичел, Бариен „црвен“ Апшоу, во ликот на Рет. Други пак го споредуваат со италијанскиот глумец Рудолф Валентино, кого Маргарет Мичел го интервјуирала кога била репортер во „Атланта Журнал“. Фиктивниот херој Рет Батлер има „темно лице, блескави заби и темни очи“. Тој е „мангуп, непринципиелен, без совест или чест“.
Темна страна на сексуалноста
Најстрастен и мажествен лик во романот е Рет со кого Мичел ја поврзува „темната страна на сексуалноста“ и „црн ѓавол“. Понатаму романтичниот херој на Мичел е обоен- црно и кафено. Симболичната црна слика за Рет е ставена во контекст на две други слики: митскиот црн силувач и црниот арапски Шеик, игран од страна на Рудолф Валентино во филмот Шеикот. Со стратешкото сместување на Рет во оваа слика, Мичел истовремено игра со расната вознемиреност и сексуалните фантазии. Демоните на Рет се проститутките и алкохолот, прикажани преку неговата интимност со Били Ватлинг, во чијшто бордел тој често живее и се пијанчи. „Црниот силувач звер“ е поврзан со алкохол. Рет е „огромно страшно црно и безлично суштество “ кога се појавува пред Скарлет, пијан од љубомора, вечерта на забавата на Ешли. Тој и ги покажува на Скарлет неговите „долги кафеави раце“ и вели „Би можел да те распарчам со нив“.
Сцената во спалната соба на Рет и Скарлет (глава 54) е најчесто протолкувана како силување што треба да го претставува стравот на Реконструкцијата од насилството на белците врз црнците во југот. Други претпоставуваат дека книгата е напишана врз фантазија за силување. Во еден дел од сцената „опасниот љубовник“ ја носи Скарлет преку скалите во нивната прва средба со еротиката. Во друг дел, се случува силување во брак.
Преживување
Скарлет и Рет се борци бидејќи се адаптираат на промените од војната и Реконструкцијата.
Љубов и чест
Дури на крајот на романот Скарлет сфаќа што е љубов.
Војната и нејзините последици
Одвеано со виорот го прикажува вистинскиот хорор од војната.
Критики
Продажбата на романот на Маргарет Мичел, летото 1939 г., со речиси невидена цена од три долари, достигна сума од околу еден милион до крајот на декември.
Ралф Томпсон, критичар на книги за „Њујорк Тајмс“, ја критикуваше должината на романот, и во јуни 1936 г. напиша:
''„Имам чувство дека книгата е без крај, подобро би било да е, да речеме, 500 страни, но ова го кажува еден рецензент кој се изнамачи, а сака да биде праведен критичар. Скоро секој читач, без сомнение, ќе се согласи дека едно по дисциплинирано и посредено дело поубаво ќе ја долови темата“.''
Критики поради расните и етничките теми
Една критика на Одвеано со виорот е во врска со портретот на Афроамериканците во југот во 19-от век. На пример, поранешните работници во поле (во почетокот на Реконструкцијата) се опишани дека се однесуваат како „неинтелигентни суштества, што е и очекувано од нив. Како мајмуни или мали деца кои се губат меѓу скапоцени предмети, чијашто вредност не ни можат да ја сфатат, тие трчаат диво, или поради перверзно задоволство или едноставно поради нивното незнаење“.
Исто така се зборуваше дека Мичел ја минимизира насилната улога на Кју Клукс Кланот. Авторот на бестселери, Пет Конрој, во неговиот предговор за подоцнежното издание на романот, го опишува портретот на Кју Клукс Кланот, претставен од Мичел, како да ја има „истата романтизирана улога што ја има во Раѓање на нација, и изгледа како да е еден вид на комбинација од Елкс Клубот и здружение на јавачи“.
Во врска со историските грешки во романот, историчарот Ричард Н. Курант укажува:
За жал, Одвеано со виорот, навистина без сомнение овековечува многу митови за Реконструкцијата, со особена почит кон црнците. Маргарет Мичел не потекнува од нив, и млад писател едвај може да биде обвинет за незнаење на она што поголемиот дел од зрелите професионални историчари не го знаеле многу години.
Дејвид О’Конел во својата книга од 1996 г., Ирските корени на Одвеано со виорот на Маргарет Мичел, напиша: „Во Одвеано со виорот Мичел не го согледува расното угнетување и „неразделноста на раса и пол“ што ја дефинира ликот на јужната убавица Скарлет. Исто така има комплексности во начинот на кој Мичел се справува со расните проблеми. На пример, една Јенки жена ја прашува Скарлет за совет, кој да го најми за дадилка на нејзините деца; Скарлет и препорачува да најми „црна жена“, од што и се гади на Јенки жената, којашто бара ирска помошничка „игуменија“. Афроамериканците и ирските Американци се третирани на ист начин“. О’Конел тврди дека етничките навреди кон Ирците и стереотипите за нив преовладуваат во романот, и Скарлет не е исклучок. Ирски научник забележува дека Џонас Вилкерсон и вели на Скарлет „ти си занесена ирска селанка“.
Награди и признанија
Во 1937 г., Маргарет Мичел доби Пулицерова награда за роман за Одвеано со виорот, и втората годишна Награда за национална книга од Здружение на американски продавачи на книги. Според изјавата на Харис Пол во 2008 г., романот е втора по ред најомилена книга на американските читатели, веднаш после Библијата. Анкетата покажа дека романот е најпопуларен меѓу жените над 44 години, и кај оние од југот и кај оние од среднозападниот дел на Америка, и кај белците и кај Латиноамериканците, и кај оние што не биле на колеџ. Романот е на списокот на најдобро продавани книги. До 2010 г. повеќе од 30 милиони копии беа издадени во САД и надвор. Магазинот „Тајм“, Лев Кросман и Ричард Ласејо, ја ставија книгата на нивните листи на 100 Најдобри романи на англиски јазик од 1923 г. до сега (2005 г.). Во 2003 г., книгата беше 21-ва според анкетата на „БиБиСи“, за „најсакан роман“.
На 30 јуни 1986 г., на денот на 50-годишнината од излегувањето во продажба на Одвеано со виорот, американската пошта издаде марка со ликот на Маргарет Мичел. Марката беше дизајнирана од Роналд Адеир и беше дел од сериите на американската поштенска услуга, Големи Американци.
Адаптации
Одвеано со виорот бил адаптиран неколкупати за на сцена и за на екран:
Во модерната култура
Одвеано со виорот се појавува на многу места и форми во модерната литература:
Колекции
Во продажба е широк спектар на колекционерски предмети поврзани со книгата и со филмот, особено на аукциите на мрежните места. Предметите вклучуваат стари ламби, статуетки, кибрити, книги за готвење, чинии и различни изданија на романот.
Наследство
Одвеано со виорот остави едно долготрајно наследство, а тоа е приказната за стариот југ, кој е променет по американската граѓанска војна и Реконструкцијата, за која сите веруваат дека е вистинска. Тој ефект го доловува филмот адаптиран на романот. Живописната проза на Мичел за легендарната плантажа, ја воодушеви јавноста.
Некои луѓе прво го гледаа филмот и во него го прочитаа текстот од романот. Една разлика меѓу филмот и романот, е сцената на скалите кога Рет ја носи Скарлет на раце. Во филмот, Скарлет малку се противи, и не вика додека Рет почнува да се качува. Во романот пак, „тој ја повредува и таа плаче, придушено и исплашено“.
Претходно во романот (глава 44), Скарлет ја напаѓа црнец кој сака да ја силува, и ја спасува друг црнец, Биг Сем. Додека во филмот, таа е нападната од црнец и од белец.
Конгресната библиотека започна повеќегодишна „Прослава за книгата“ во јули 2012 г., со изложба на „Книги кои ја обележаа Америка“, и почетна листа со 88 книги од американски автори кои имале влијание врз животот на Американците. Во таа листа беше и Одвеано со виорот. Библиотекарот на Конгресот, Џејмс Х. Билингтон рече:
''„Оваа листа е почетна точка. Не е регистар на „најдобрите“ американски книги, иако многу од нив одговараат на тој опис. Листата има повеќе за цел да започне еден национален разговор за книги напишани од Американци, кои влијаеле на нашиот живот, без разлика дали тие книги се на оваа листа“.''
Меѓу оние кои се сметаат за Големи американски романи се: Моби Дик, Авантурите на Хаклбери Фин, Големиот Гетсби, Гроздовите на гневот, Игра во р’жта, Невидливиот човек и Да се убие подбивна птица.
Повеќе од 24 изданија на Одвеано со виорот беа испечатени во Кина во последните неколку години. Тајвански весник, изгубен во преводот, тврди дека првичниот наслов на Мичел за книгата бил „Носи го својот тежок товар“.
По смртта на Маргарет Мичел, нејзината лична колекција од скоро 70 преводи на нејзината книга на странски јазици, беше дадена во Јавната библиотека во Атланта.
На 16 август 2012 г., Архиепископијата на Атланта изјави дека починатиот внук на Маргарет Мичел, Џосеф Мичел, од своето наследство, на црквата и оставил 50% од акциите на логото и литературните права на Одвеано со виорот. Еден од биографите на Мичел, Дарден Асбури Пирон, изјави дека Маргарет Мичел имала „напнат однос“ со својата мајка, која била римокатолик.
Маргарет Мичел самата се оддели од Католичката црква.
Оригинален ракопис
Иако некои од листовите и документите на Мичел, поврзани со Одвеано со виорот, беа запалени по нејзината смрт, многу документи, вклучувајќи и избрани предлог поглавја, се зачувани. Последните 4 поглавја од романот се во Библиотеката Пикот во Саутпорт, Конектикат.
Објавување и повторно печатење (1936 г. САД)
Првото издание на 10 000 копии, содржеше грешна дата на објавување: „Објавено во мај 1936 г.“. Објавувањето во мај 1936 г. беше одложено и првото објавување беше во јуни. Второто издание содржеше точна дата на објавување: „Објавено во јуни 1936 г.“, така што првото и второто издание може да биде издвоено за колекционерите на книги. Третото издание на 15 000 копии беше во јуни 1936 г. Дополнително беа испечатени 50 000 идентични копии за јулската селекција на клубот Книга на месецот. За американската јавност, Одвеано со виорот, официјално беше објавена на 30 јуни 1936 г. Табела на вкупни изданија за 1936 г.:
Издавачката куќа „Макмилијан“, низ 1 037 страници од книгата, насловот го испечати на следниот начин: Gone with the Wind (мк. Одвеано со Виорот), употребувајќи мали почетни букви за зборовите with и the. Зборот with (мк. со), е напишан со голема буква на насловната страна, каде што зборовите GONE, WITH и WIND (мк. ОДВЕАНО, СО, ВИОР) се со сите големи букви, со кафеаво мастило врз жолта позадина (GONE WITH the WIND), давајќи му на насловот, изглед на билборд. На корицата со сива боја (бојата на Конфедерацијата), беше испечатен насловот со сите големи букви, со еден дел накосен, во два реда, со сино мастило: ОДЕВАНО (во првиот ред), СО ВИОРОТ (во вториот ред).
Продолженија
Иако Мичел одби да пишува продолжение на Одвеано со виорот, ја овласти Александра Рипли да напише продолжение, кое беше насловено Скарлет. Книгата беше последователно адаптирана на телевизиски мини серии во 1994 г. За второ продолжение, Мичел го овласти Доналд МекКејг, насловено како Луѓето на Рет Батлер. Романот е ист со Одвеано со виорот, напишан од перспектива на Рет Батлер.
Сопствениците на авторските права на Одвеано со виорот се обидоа да забранат објавување на Виорот стивна од Алис Рандал, што ја прераскажува приказната од перспектива на робовите. Федералниот апелационен суд го одби барањето на тужителите, врз основа на Првиот амандман, бидејќи книгата била пародија. Потоа страните се договорија надвор од судот, и книгата се најде на списокот на „Њујорк Тајмс Бестселер“.
Во САД беше блокирано објавувањето на продолжението Ветровите на Тара, од Кетрин Пиноти, неовластено од сопствениците на авторските права. Романот беше објавен во Австралија, заобиколувајќи ја забраната од САД.
Бројни неовластени продолженија на Одвеано со виорот се објавени во Русија, најчесто под псевдонимот Јулија Хилпатрик,покритие на здружение на писатели. „Њујорк Тајмс“ тврди дека повеќето од нив се словенски.
Неколку продолженија се напишани на унгарски јазик, под псевдонимот Одри Д. Миланд или Одри Ди Миланд, од најмалку 4 различни автори (кои на крајот на книгата се напишани како преведувачи, за да изгледа дека книгата е превод од англискиот оригинал, честа процедура во 1990-те која оттогаш е забранета со закон). Првата продолжува таму каде што завршува Скарлет на Рипли, а наредната е за ќерката на Скарлет, Кет. Други книги вклучуваат трилогија за бабата на Скарлет, Соланж, и мини серии од три дела за извесна вонбрачна ќерка на Карен.
Бела чао
Бела чао (Bella chao), „Збогум убавице“, е италијанска партизанска песна која потекнува од времето на италијанската граѓанска војна. Низ светот се користи како химна на слободата и отпорот.
Меѓународни верзии
После италијанската верзија, оваа песна е снимена на многу јазици од различни изведувачи, меѓу кои и бретонски, каталански, кинески, хрватски, дански, англиски, есперанто, фински, германски, унгарски, јапонски, курдиш, норвешки, руски, српски, словенечки, шпански, тагалог, телугу, таи, тибетски, турски и украински.
Како химна на слободата која е позната низ светот, често се изведува на разни настани, како на пример студентските протести во Англија од 2010 година, потоа во 2011 година на настанот Окупирајте го Вол Стрит во Њујорк, во текот на протестите во Турција од 2013–2014 година, во текот на закопот на жртвите од инцидентот во Шарли Ебдо во Париз (јануари 2015), во Грција во 2015 година при политичката кампања на Коалиција на радикалната левица (SYRIZA) и во Сирија од страна на Курдите.
Сан Бартоломе де Пинарес
Сан Бартоломе де Пинарес — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Тур Даун Андер 2014
Сантос Тур Даун Андер 2014 — 16. издание на друмската велосипедска етапна трка Тур Даун Андер. Се одржала од 21 до 26 јануари и била прва трка од Светската турнеја.
Трката била освоена по рекорден третпат од австралискиот национален првак Сајмон Геранс од екипата, откако го преземал водството на претпоследната етапа на трката и ја задржал водечката маичка до завршницата, следниот ден, во Аделаида. Геранс исто така ја освоил воведната етапа на трката. Разликата помеѓу Геранс и второпласираниот Кедел Еванс од била една секунда, а возачот на  Диего Улиси го заокружил подиумот, четири секунди зад Еванс и пет секунди зад Геранс. Покрај Геранс, Улици и Еванс освоиле етапи на трката, додека Еванс исто така го имал водството на трката на два дена. Другите етапи биле освоени од возачот на Андре Грајпел (две победи) и Ричи Порт, кој ја освоил кралската етапа на трката.
Другите пласмани на трката биле освоени од австралиски возачи, поради постојаните завршници на Геранс, пет пати во првите пет на шест етапи, во текот на неделата му ја обезбедила сината маичка за спринтерскиот пласман, додека возачот на Адам Хансен бил победник на планинскиот пласман. Возачот на УниСА-Австралија Џек Хејг го освоил пласманот за млад возач, завршувајќи на 17. место во генералниот пласман, додека екипниот пласман бил освоен од екипата на Геранс,, а Дарил Импи исто така имал пласман во првите десет.
Екипи
Бидејќи Тур Даун Андер е настан од Светската турнеја на UCI, сите 18 UCI World Tour екипи се повикани автоматски и се обврзани да испратат свој состав. Австралиската екипа добила специјална покана и заедно со изборот на австралиски возачи во екипата УниСА-Австралија, се создала групата од 20 екипи.
Дваесет екипи кои се поканети на трката се:
Поредок
На Тур Даун Андер 2014 се доделуваат четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа, предводникот ќе ја добил охра маичката. Овој пласман се смета за најважен на Тур Даун Андер 2014 и победникот на овој пласман се смета за победник на трката.
Четвртата маичка ја претставува пласманот за млад возач, обележан со црната маичка. Овој пласман се пресметува на ист начин како генералниот пласман, но само возачите кои се родени на и по 1 јануари 1989 може да учестуваат во пласманот. Постои и пласман за екипите, каде времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа на секоја екипа се додаваат заедно; водечка екипа на крајот на трката е екипата со најниско вкупно време и секој член на победничката екипа добива црвена маичка на завршниот подиум. Дополнително, зелена маичка се доделува на подиумот секој ден, за најборбен возач или возачи, на етапата која изминала.
NGC 5843
NGC 5843 — спирална галаксија во соѕвездието Волк, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5843 се споменува и како ESO 387-4, MCG -6-33-13, IRAS 15043-3608.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5843 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5843 има привидни димензии од 1,9' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 7 м 27,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 19' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 5843 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53996. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 373; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7323. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
NGC 1474
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1474 се споменува и како IC 2002, UGC 2898, MCG 2-10-3, CGCG 442-5, KARA 135.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1474 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 1474 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 54 м 30,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 42' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Месје 96
NGC 3368 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3368 се споменува и како M 96, UGC 5882, MCG 2-28-6, CGCG 66-13, IRAS 10441+1205.
Откривање
Телото е откриено на 20 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3368 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3368 има привидни димензии од 7,8' х 5,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 176°.
Други поделби
Проучување на NGC 3368 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 849. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Тамбах-Дитхарц
Тамбах-Дитхарц (Tambach-Dietharz) — град во округот Гота, во Тирингија, Германија. Се наоѓа на подрачјето на Тириншката Шума, 19 километри јужно од Гота.
Воена катедрала Свети Никола (Киев)
Воената катедрала Свети Никола (украински: Військовий Микільський собор) е поранешна катедрала која се наоѓала во Киев, Украина. Таа претставувала една од воените катедрали на Руската Империја со поглед кон Днепар.
Самиот христијански храм бил дизајниран од страна на Осип Старцев, во стил на барок. Црквата била изградена во 1696 година, а била позната по своите блескави позлатени икони. Камбанаријата била поставена во XVIII век.
Во 1934 година, советските власти ја срушиле палатата, а на нејзино место изградиле пионерски дом.
Заднептунски планети
По откривањето на планетата Нептун во 1846 година, имало значителни шпекулации дека можеби постои друга планета надвор од нејзината орбита. Потрагата започнала во средината на 19 век и продолжила на почетокот на 20-от со потрагата на Персивал Лоуел по планетата X. Лоуел ја предложил планетата Хипотеза Х за објаснување на очигледните разлики во орбитите на џиновските планети, особено Уран и Нептун, шпекулирајќи дека гравитацијата на големата невидена деветта планета можела да го вознемири Уран доволно за да ги објасни неправилностите.
Откривањето на Плутон од страна на Клајд Томбо во 1930 година се чинело дека ја потврдува хипотезата на Лоуел, а Плутон била официјално прогласена за деветта планета. Во 1978 година, Плутон била дефинитивно утврдена дека е премногу маал за неговата гравитација да влијае на џиновските планети, што резултирало со кратка потрага по десетта планета. Потрагата во голема мера била напуштена во раните 1990-ти, кога студијата на мерењата направени од вселенското летало Војаџер 2 покажала дека неправилностите забележани во орбитата на Уран се должат на мало преценување на масата на Нептун. По 1992 година, откривањето на бројни мали ледени објекти со слични или дури пошироки орбити од Плутон довело до дебата за тоа дали Плутон треба да остане планета или дали тој и неговите соседи, како астероидите, треба да добијат своја посебна класификација. Иако одреден број од поголемите членови на оваа група првично билеопишани како планети, во 2006 година Меѓународниот астрономски сојуз (IAU) ги рекласифицира Плутон и неговите најголеми соседи како џуџести планети, оставајќи го Нептун најдалечната позната планета во Сончевиот Систем.
Додека астрономската заедница нашироко се согласувала дека Планета X, како што првично била замислена, не постои, концептот на сè уште ненабљудувана планета е оживеан од голем број астрономи за да се објаснат другите аномалии забележани во надворешниот Сончев Систем. Почнувајќи од март 2014 година, набљудувањата со телескопот WISE ја отфрлиле можноста за објект со големина на Сатурн (95 маси на Земјата) до 10.000 АЕ, и за објект со големина на Јупитер (≈318 Земјини маси) или поголем објект до 26.000 АЕ.
Во 2014 година, врз основа на сличностите на орбитите на група неодамна откриени екстремни транс-нептунски објекти, астрономите претпоставуваа постоење на супер-Земја или ледена џиновска планета, 2 до 15 пати поголема од масата на Земјата и над 200 АЕ со веројатно висока наклонета орбита на околу 1.500 АЕ. Во 2016 година, понатамошната работа покажала дека оваа непозната далечна планета најверојатно се наоѓа наклонета на ексцентрична орбита што не одела поблиску од околу 200 АЕ и не подалеку од околу 1.200 АЕ од Сонцето. Се предвидувало дека орбитата ќе биде неусогласена со групираните екстремни транс-нептунски објекти. Бидејќи Плутон повеќе не се сметала за планета од страна на IAU, овој нов хипотетички објект станал познат како Планета Девет.
Рани шпекулации
Во 1840-тите, францускиот математичар Урбеин Ле Верие ја користел Њутновата механика за да ги анализира пертурбациите во орбитата на Уран и претпоставил дека тие се предизвикани од гравитационата сила на сè уште неоткриена планета. Ле Верие ја предвидел позицијата на оваа нова планета и ги испратил своите пресметки до германскиот астроном Јохан Готфрид Гале. На 23 септември 1846 година, ноќта по неговото примање на писмото, Гале и неговиот студент Хајнрих д'Арест го откриле Нептун, токму онаму каде што Ле Верие предвидел. Останале некои мали несовпаѓања во орбитите на џиновските планети. Тие биле земени за да укажат на постоење на уште една планета која орбитира надвор од Нептун.
Дури и пред откривањето на Нептун, некои шпекулираа дека само една планета не е доволна за да се објасни несовпаѓањето. На 17 ноември 1834 година, британскиот аматерски астроном, пречесниот Томас Џон Хуси, му пријавил разговор што го имал со францускиот астроном Алексис Бувар на Џорџ Бидел Ери, британскиот астроном Ројал. Хуси известил дека кога му предложил на Бувар дека необичното движење на Уран може да се должи на гравитационото влијание на неоткриена планета, Бувар одговорил дека идејата му текнала и дека се допишувал со Питер Андреас Хансен, директор на Зеберг. Опсерваторија во Гота, за оваа тема. Мислењето на Хансен било дека едно тело не може адекватно да го објасни движењето на Уран и претпоставуваше дека две планети лежат надвор од Уран.
Во 1848 година, Жак Бабине покренал приговор за пресметките на Ле Верие, тврдејќи дека набљудуваната маса на Нептун била помала и нејзината орбита била поголема отколку што првично предвидел Ле Верие. Тој постулирал, главно врз основа на едноставното одземање од пресметките на Ле Верие, дека друга планета од приближно 12 Земјини маси, која тој ја нарече „Хиперион“, мора да постои надвор од Нептун. Ле Верие ја осуди хипотезата на Бабине, велејќи: „[Нема] апсолутно ништо според кое некој би можел да ја одреди позицијата на друга планета, исклучувајќи ги хипотезите во кои имагинацијата играла премногу голема улога“.
Во 1850 година, Џејмс Фергусон, помошник астроном во Поморската опсерваторија на Соединетите држави, забележал дека „изгубил“ ѕвезда што ја забележал, GR1719k, за која поручникот Метју Мори, началникот на опсерваторијата, тврдел дека е доказ дека мора да биде нова планета. Последователните пребарувања не успеале да ја вратат „планетата“ на друга позиција, а во 1878 година, CHF Peters, директор на опсерваторијата на колеџот Хамилтон во Њујорк, покажал дека ѕвездата всушност не исчезнала и дека претходните резултати се должат на човечка грешка.
Во 1879 година, Камил Фламарион забележала дека кометите 1862 III и 1889 III имале афелија од 47 и 49 ае, соодветно, сугерирајќи дека тие би можеле да го означат орбиталниот полупречник на непозната планета која ги влечела во елипсовидна орбита. Астрономот Џорџ Форбс врз основа на овие докази заклучил дека две планети мора да постојат надвор од Нептун. Тој пресметал, врз основа на фактот дека четири комети поседувале афелија на околу 100 AU и уште шест со афелија групирани на околу 300 AU, орбиталните елементи на пар хипотетички транс-нептунски планети. Овие елементи сугестивно се совпаѓаат со оние направени независно од друг астроном по име Дејвид Пек Тод, што на многумина им сугерирал дека можеби се валидни. Сепак, скептиците тврделе дека орбитите на вклучените комети сè уште се премногу неизвесни за да дадат значајни резултати. Некои сметаат дека хипотезата на Форбс е претходник на Планетата Девет.
Во 1900 и 1901 година, директорот на опсерваторијата на колеџот Харвард, Вилијам Хенри Пикеринг, водел две пребарувања за транс-нептунски планети. Првиот го започнал данскиот астроном Ханс Емил Лау, кој, по проучувањето на податоците за орбитата на Уран од 1690 до 1895 година, заклучил дека една транс-нептунска планета сама по себе не може да ги објасни разликите во нејзината орбита и ги поставил позициите на две планети за кои верувал дека се одговорни. Вториот бил лансиран кога Габриел Далет сугерирал дека една транс-нептунска планета лежи на 47 АУ може да го објасни движењето на Уран. Пикеринг се согласил да ги испита плочите за какви било сомнителни планети. Во ниту еден случај не биле пронајдени.
Во 1902 година, по набљудувањето на орбитите на кометите со афелија надвор од Нептун, Теодор Григул од Минстер, Германија објавил постоење на планета со големина на Уран на 50 АЕ со период од 360 години, која ја нарекол Хадес, вкрстувајќи ги отстапувањата. во орбитата на Уран. Во 1921 година, Григул го ревидирал својот орбитален период на 310–330 години, за подобро да одговара на забележаните отстапувања.
Во 1911 година, индискиот астроном Венкатеш Б. Кетакар предложил постоење на две транс-нептунски планети, кои ги именувал по хиндуските богови Брахма и Вишну, со преработка на обрасците забележани од Пјер-Симон Лаплас во планетарните сателити на Јупитер и применувајќи ги на надворешните планети. Трите внатрешни галилејски месечини на Јупитер, Јо, Европа и Ганимед, се заклучени во комплицирана резонанца 1:2:4 наречена Лапласова резонанца. Кетакар сугерирал дека Уран, Нептун и неговите хипотетички транс-нептунски планети, исто така, биле заклучени во резонанции слични на Лаплас. Неговите пресметки предвидувале средно растојание за Брама од 38,95 AU и орбитален период од 242,28 Земјини години (резонанца 3:4 со Нептун). Кога Плутон бил откриен 19 години подоцна, неговото средно растојание е 39,48 AU и орбиталниот период од 248 Земјини години биле блиску до предвидувањето на Кетакар (Плутон всушност има резонанца 2:3 со Нептун). Кетакар не дал никакви предвидувања за орбиталните елементи освен средното растојание и период. Не е јасно како Кетакар стигнал до овие бројки, а неговата втора планета, Вишну, никогаш не била сместена.
Планетата X
Во 1894 година, со помош на Вилијам Пикеринг, Персивал Лоуел (богат Бостонец) ја основал опсерваторијата Лоуел во Флагстаф, Аризона. Во 1906 година, убеден дека може да ја реши загатката за орбитата на Уран, тој започнал обемен проект за потрага по транс-нептунска планета, која ја нарекол Планета X, име кое претходно го користел Габриел Далет. X во името претставува непозната и се изговара како буква, за разлика од римскиот број за 10 (во тоа време, Планета X би била деветтата планета). Надежта на Лоуел во следењето на планетата Х требаше да го утврдил својот научен кредибилитет, што му побегнал поради неговото нашироко исмејувано верување дека одликите слични на канали видливи на површината на Марс се канали изградени од интелигентна цивилизација.
Првото пребарување на Лоуел се фокусирало на еклиптиката, рамнината опфатена со зодијакот каде што лежеле другите планети во Сончевиот Систем. Со помош на фотографска камера од 5 инчи, тој рачно испитувал преку 200 тричасовни експозиции со лупа и не нашол планети. Во тоа време Плутон била премногу далеку над еклиптиката за да биде снимен од истражувањето. Откако ги ревидирал неговите предвидени можни локации, Лоуел извршил второ пребарување од 1914 до 1916 година. Во 1915 година, тој ги објави своите Мемоари за транснептунска планета, во која заклучил дека планетата X имаше маса приближно седум пати поголема од масата на Земјата - околу половина од масата на Нептун - и просечно растојание од Сонцето од 43 AU. Тој ја презел планетата X би бил голем објект со мала густина и високо албедо, како џиновските планети. Како резултат на тоа, би покажал диск со пречник од околу една лачна секунда и привидна светлинска величина помеѓу 12 и 13 - доволно светол за да биде забележан.
Одделно, во 1908 година, Пикеринг објавил дека, анализирајќи ги неправилностите во орбитата на Уран, нашол докази за деветта планета. Неговата хипотетичка планета, која ја нарекол „Планета О“ (бидејќи дојде по „N“, т.е Нептун), поседувал среден орбитален полупречник од 51,9 AU и орбитален период од 373,5 години. Плочите земени во неговата опсерваторија во Арекипа, Перу, не покажал докази за предвидената планета, а британскиот астроном П.Х. Самиот Лоуел, и покрај неговата блиска поврзаност со Пикеринг, ја отфрли Планет О од рака, велејќи: „Оваа планета е многу правилно означена со „О“, [зашто] не е ништо“. Не знаејќи за Пикеринг, четири од фотографските плочи направени во потрагата по „Планета О“ од страна на астрономите во опсерваторијата Маунт Вилсон во 1919 година, снимиле снимки од Плутон, иако тоа било препознаено многу години подоцна. Пикеринг продолжил со други можни транс-нептунски планети до 1932 година, кои ги нарекол P, Q, R, S, T и U ; ниту една никогаш не била откриена.
Откривање на Плутон
Ненадејната смрт на Лоуел во 1916 година привремено ја прекинала потрагата по Планетата X. Неуспехот да се најде планетата, според еден пријател, „виртуелно го убил“. Вдовицата на Лоуел, Констанца, се вклучила во правна битка со опсерваторијата за наследството на Лоуел што ја прекина потрагата по Планетата X неколку години. Во 1925 година, опсерваторијата добила стаклени дискови за нов 13 in телескоп со широко поле за продолжување на потрагата, конструиран со средства од Абот Лоренс Лоуел, братот на Персивал. Во 1929 година, директорот на опсерваторијата, Весто Мелвин Слифер, накратко му ја предал работата за лоцирање на планетата на Клајд Томбо, 22-годишно момче од фармата од Канзас, кое штотуку пристигнало во опсерваторијата Лоуел откако Слифер бил импресиониран од неговиот примерок. астрономски цртежи.