cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фулгефона
Во северниот дел на ледникот има летен скијачки центар. Најголемите ракави на Фулгефона се Бломстелскард, Бондхус и Буар. Од 1960 до денес, промените во Блостелскард (јужниот крај на Фулгефона) се незначајни. Меѓутоа, посеверните ракави Бондхус и Буер растеле кон крајот на 1990-тите, за да почнат да се повлекуваат во 2000 г.
Боргхајм
Боргхајм (Borgheim) — административно средиште на општината Фардер во Вестфол и Телемарк, Норвешка.
Селото се наоѓа во средината на островот Нотерој. Пред 2018 година, Боргхајм бил административно средиште на општината Нотерој пред да се обедини со соседната општина Тјоме, создавајќи ја новата општина Фардер.
Долно Врановци
Долно Врановци — село во областа Гроот, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Гроот, во источниот дел на територијата на Општина Чашка, сместено во средното сливно подрачје на реката Бабуна, недалеку од нејзината десна страна. Селото е ридско, на надморска височина од 370 метри. Од градот Велес, селото е оддалечено 21 км.
Долно Врановци — село во источниот дел на областа Гроот и граничи со областа Азот, сместено југозападно од градот Велес, на околу 8 км јужно од општинскиот центар Чашка. Соседните села на Долно Врановци се Стари Град, Извор, Војница и Бусилци.
До селото води земјен пат во должина од 3 км, кој се двои од регионалниот пат Велес-Извор, кој се наоѓа во исклучително лоша состојба.
Центар на Македонија
Во близина на Долно Врановци, на околу 1,5 км од селото, се наоѓа месноста Длабок Дол. Долот, според последните географски истражувања, претставува географски центар на Македонија. Точното место на центарот е 41.59999°N, 21.70493°W и се наоѓа на надморска височина од 300 м.
Историја
Археолошки податоци говорат дека во минатото во Долно Врановци постоело старо словенско село. Тогашното село било од разбиен тип бидејќи остатоците од куќите се наоѓаат на неколку места во селскиот атар. Денешното село Долно Врановци потекнува од втората поливина на XVIII век. Основан е од Торбеши доселени од Горно Врановци. Тие имаа 10 куќи. Подалекото потекло им е од торбешките села покрај реката Радика во Западна Македонија. После Торбешите во селото Долно Врановци се доселиле четири македонски христијански куќи. На тој начин селото било мешано: муслиманско и христијанско.
Пос крајот на турското владеење, во 1912 година, селото имало 70 торбешки и 17 христијански македонски куќи. Меѓу торбешкото население имало стари турски елементи. Такви родови биле Шамановци и Демуш-Јурукови. За првите говорат дека нивните предци се доселиле од Шам во Азија, додека за вторите говорат дека се од овчеполското село Џумајлија. Торбешите во Долно Врановци одржувале братски врски со муслиманите во селата Мелница и Горно Врановци, како и со муслиманите во тиквешките села Грнчиште и Сирково. Пред крајот на турското ропство од Сирково бил еден домазет по име Смако. За него се зборува дека живеел „од арамилук“. Крадел стока и уценувал христијани во околните села. Во пазарни денови начекувал селани кои се враќале од пазар на патот Велес - Прилеп и барал да му наплаќаат принудна давачка.
По крајот на турското ропство во 1912 година, во Долно Врановци се извршени големи промени. Од 1918 до 1922 година плодната земја од споменатиот бег бил откупен. Од 1925 до 1928 година се иселиле околу 40 торбешки домаќинства во Турција. Нивните имоти биле откупени од Македонци доселени од други села од сливот на реката Бабуна, највеќе од Нежилово.
После Втората светска војна и покрај зголемениот број на Македонците во селото имало уште 38 торбешки куќи. Меѓутоа, тие во 1954 година сите се иселиле во Турција. Од тогаш Долно Врановци стана чисто македонско село. Селската џамија се наоѓала во долниот дел на селото. Разрушена е во 1955 година. Постоеле и две муслимански гробишта, едното на местото наречен Шамановски Рид и другото во Ковчег. Во горниот дел на селото се наоѓа црквата „Св. Илија“, која е изградена околу 1890 година. Покрај црквата се наоѓа и гробишта. Пред да се изгради црквата, христијанските гробишта се наоѓале во северниот дел на селото. Свети Илија е и селската слава.
Стопанство
Атарот зафаќа површина од. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 755,4 ха, на пасиштата отпаѓаат 670,1, а на шумите само 12,8 ха. Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
За време на турското ропство, селаните на Долно Врановци обработувале ниви на брдестиот дел од селскиот атар. Торбешите многу огледувале опијум и жито. Нивите припаѓале на некој велешки бег. Неговата земја била обработувана од Македонци (родови Пуцевци и Плевењци). Последниот сопственик на земјата бил Емин-бег.
До крајот на XX век на обработливото земјиште во полето покрај реката Бабуна се одлгедувало доста ориз, а денес на оризиштата се одгледува пченица, тутун, градинарски култури како зелка и лоза. Во самото село е доста застапено сточарството, односно одгледувањето најмногу на овци, а во помала мерка и крупен добиток како крави. Овците презимуваат во трла во самото село и неговата околина, а лете се напасуваат на висорамнината Солунско Поле близу врвот Солунска Глава на планинскиот масив Мокра (Јакупица), до каде се тераат пешки во период од 4 дена.
Население
Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. Долно Врановци е село со 55 домаќинства и 133 жители Македонци, како и 88 жители муслимани, „Македонци, кои го примиле исламот, но кои сѐ уште зборуваат на својот јазик и си ги чуваат сите традиционални обичаи“.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Долно Врановци имало 420 жители, од кои 40 Македонци христијани и 380 Турци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Врановци имало 138 жители, од кои 120 Македонци и 18 цигани. Според германскиот етнограф Леонард Шулце Јена, на неговата етничка карта од 1927 година, Долно Врановци е наведено како мешано македонско христијанско и македонско-муслиманско (торбешко) село. Во 1961 година селото броело 399 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 49 жители, македонско население. Според последниот попис од 2002 година, во селото Долно Врановци живееле 51 жител, сите Македонци.
Селото брои околу 50 куќи. Но, исто така е напуштено и останати се само неколку македонски семејства од кои повеќето мештани се во поодминати години. Од пред неколку години населени се повеќе албански семејства од селата Горно и Долно Јаболчиште, како и Горно Врановци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 38 жители, од кои 27 Македонци, 8 Албанци и 3 останати.
Родови
Долно Врановци е македонско село. Според истражувањата од 1967 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Извор.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес. Селото припаѓало на некогашната општина Чашка во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот 1955-1957 била вклучена во некогашната општина Извор.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Долно Врановци, се наоѓале и селата Владиловци, Извор, Крњино, Мартолци, Поменово, Попадија, Смиловци, Стари Град и Степанци. Општината Извор постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 2245 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватен објект на железничката станица „Стари Град“.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи.
Иселеништво
Во селото порано живеело и торбешко население. Но тие се иселиле од селото во Турција. До 1967 година, во Турција се иселиле 80 семејства. Тие се населиле во Истанбул, а во помал дел и во Измир. Постоело иселување и на православното македонско население во Велес и некои околни села.
Светско првенство во фудбал 1930
Светското првенство во фудбал во 1930 година е првото издание на ова фудбалско натпреварување. Ова Светско првенство се одржа во Уругвај од 13 јули до 30 јули. ФИФА го одбра Уругвај за домаќин на изборот во Барселона, затоа што Уругвај славеше стогодишнина од независноста, а Уругвајската репрезентација го освои турнирот на Олимписките игри 1928 година.
Тринаесет тимови се натпреваруваа во завршниот турнир, од кои четири од Европа, а девет од Северна и Јужна Америка.Повеќето тимови од Европа одбиа да настапуваат поради оддалеченоста и големите цени за патувањето. Првите два натпревари на Светското првенство се одигаа во исто време, а победниците беа Франција која го победи Мексико со 4-1 и САД кој ја совлада Белгија со 3-0. Првиот гол во историјата на Светските првенства доа даде Французинот Лусин Лоран. Во финалето домаќинот и фаворит за освојувањето на овој светски куп, Уругвај ја победи Аргентина во финалето пред 93.000 постануваќи прва екипа која освоила Светско првенство
Историја
1914 година ФИФА го признала фудбалот на Олимписките игри како Светско првенство во фудбал за аматери преземајќи така одговорност за организирање на истиот турнир на следните три Олимпијаде 1920, 1924 и 1928 година. ( На Олимиските игри 1908 и 1912 организатори на натпреварувањето беле Шведкиот и Англискиот Фудбалски сојуз.)
На Олимпијадата во Лос Анџелес 1932 фудбалот воопшто не бил уклучен во програмата на натпреварувања поради непопуларноста во САД. ФИФА и Меѓународниот Олимписки Одбор не се слагале околу статусот на играчите аматери, а за последица имало неуклучувањето на фудбалот во програмата на Олимпијадата во 1932.
На 26 мај 1928 на состанокот во Амстердам, одржан на ден пред почетокот на Олимпијадата во 1928, тогашниот ФИФА-ин претседател Жил Риме најавил натпреварување независно од Олимписките игри, отворено за сите членови на ФИФА.Италија, Шведска, Холандија, Шпанија и Уругвај поднеле пријава за домаќинство, избран Уругвај т
Учесници
Светското првенство во Уругвај е единственото за кое не се играа квалификации. Секоја репрезентација беше повикана од ФИФА. До 28 февруари 1930, рокот за пријавување се пријавија репрезентациите на Бразил, Аргентина, Перу, Парагвај, Чиле, Боливија, САД и Мексико, но ниту една прекуатлантска земја не сакаше да настапи заради големите трошоци који би им ги предизвикала оддалеченоста до Јужна Америка и патот преку Атлантскиот Океан. Откако и Англија ја одби поканата, Жил Риме, претседателот на ФИФА, одлучи со уругвајската влада да го спонзорира патот на преку атлантските земји
Најпосле четири репрезентации се одлучиле за патување; Белгија, Франција, Романија и Југославија. Романците со изборникот Костел Радулеску и тренерите : Октав Лучиде и нивниот капитен Рудлоф Вецер се качија на бродот „Конте Верде“ (англиски: „SS Conte Verde) во Џенова, додека Французите на 21 јуни биле земени од Виљафранс-сур-Мер, Франција. Белгијците тргнале од Барселона. .Заедно со Белгијанците патувале Жил Риме, пехарот за победникот и три европски судии : Жан Ланженус, Анри Кристоф и Томас Балвај , Парижанин кој за време на патот сознал дека неговата сопруга умрела. Бразилската репрезентација стасала во Уругвај на 4 јули 1930, после пет дена патување. Југословените отишле со поштенскиот брод „Флорида“ од Марсеј. Требале да патуваат со Египќаните који закасниле за на бродот.
Лусин Лоран, стрелецот на првиот погодок на светските првенства, ги опишал доживувањата од патот : ''Петнаесет ден бевме на бродот „Конто Верде“. Им се придруживме на останатите во Виљафанс-сур-Мер. Основните телесни вежби и вежбите со топка ги изведувавме на палубата. Тренерот ниту еднаш не прозбори за тактиката''
Стадиони
Сите натпревари се одиграа во главниот град на Уругвај, Монтевидео. Се користеа три стадиони  : Сентенарио ( en:Estadio Centenario ), Поситос ( en:Estadio Pocitos ) и Централ Парк ( en:Estadio Parque Central ). Стадионот Сентентарио со капацитет од приближно сто илјади луѓе е изграден првенствено за прославата на стогодишната независност на Уругвај, потоа и за Светското првенство. Жил Риме го прогласи Сентенарио за фудбалски храм
На Сентенарио се изиграа единаесет од осумнаесет натпревари, вклучувајќи двете полуфиналиња и финалето. Но, дождот и задоцнувањето во работата го одложија користењето на Сентенарио за пет дена од почетокот на првенството. До тогаш, натпреварите се играа на помалите стадиони, Поситос и Централ Парк, кои најчесто ги користеа уругвајските клубови, а беа со капацитет од приближно 20.000
Преглед
Тринаесет екипи беа поделени во четири групи. Сите натпревари се играа во главниот град Монтевидео. Уругвај, Аргентина, Бразил и САД се поставени за носители и се изоставени во ждрепката. Поради тоа што немаше кфалификации, првите два натпревари на Светското првенство беа воедно и први натпревари во историјата на светските првенства, а се одиграа во исто време нс 13 јули. Французите ги победиа Мексиканците со 4-1 на стадионот Поситос, а Амеркианците Белгија со 3-0 на Централ Парк. Французинот Лусин Лорeн го даде првиот гол во историјата на светските првентства Подоцна изјави : „''Игравме против Мексико и врнеше снег, затоа што на јужната полутопка беше зима. Соиграчот ми нафрли топка, чие патување до мене внимателно го пратев и ја зафатив со волеј-удар со десната нога. Сите бевме среќни заради голот, но никој не се фрлаше по тревата, затоа што никој не сфати дека направивме историја. Само се ракував со соиграчите и продолживме со игра. Немаше никакви награди; сите бевме аматери во тоа време''„
Група 1
Група 1 е единствената група со четири екипи : Аргентина, Чиле, Франција и Мексико. Два дена после победата над Мексико, Французите изгубја од Аргентина со резултат од 1-0, а единствениот гол го даде Луис Монти од слободен удар. Судијата Алмеида Рего отсвири крај шест минути порано од деведесетте минути, а натпреварот е доигран до регуларниот тек после бурните протести на Французите.
На својот втор натпревар Аргентинците го победија Мексико со 6-3, а судијата Улисес Сауседо ( воедно и боливиски тренер ) досуди пет пенали од кои три беа контроверзни. На овој натпревар воедно е досуден првиот пенал во историјата на Светските првенства. Аргентинецот Гуљелмо Стабиле постигна хет-трик на својата деби-натпревар.
Натпреварот кој одлучуваше за полуфиналистот се изигра помеѓу Аргентина и Чиле, а обележана е со масовна тепачка после прекршокот на Аргентинецот Луис Монти над Чилеанецот Артуро Торес. Аргентина продолжи понатаки заблагодарувајќи се на победата со 3-1
Група 2
Во втората група играа Бразил, Југославија и Боливија. Бразилците заради внатрешни проблеми играа исклучиво со играчи од Рио де Жанеиро , но сеедно се очекуваше да влезат во полуфинале. Но Југословените ги изненадија и ги победија со 2-1 во првиот натпревар од групата. Подоцна двете екипи ја победија Боливија, а Југословените продолжија понатаму на сметка на Бразил кој не го оправда статусот носител.
Група 2 конечна табела
Група 3
Домаќинот и носител на групата Уругвај е заедно со репрезентациите на Перу и Романија. На овој натпревар беше направено и првото исклучување на светските првенства; Перуанецот Пласидо Галиндо е изклучен заради тоа што преостро влезе во двобој со романскиот противник ( тогаш не постоеа жолти картони ) Романците ја искористија предноста од играч повеќе и победија со 3-1 заблагодарувајќи им се на двата гола кои ги постигнаа подоцна ( RSSSF тврди дека двата гола се дале во 85 минута ). Уругвајците го изиграа првиот натпревар дури по пет дена од отворањето на првенството, поради недовршената работа на стадионот Сентенарио. Пред натпреварот со Перуанците е одржана свеченост по повод стогодишниата од независноста на Уругвај, домаќините победија со 1-0, а весниците, вклучувајќи ги и уругвајските, ја пофалија добрата игра на перуанците, а испратија остри критики кон репрезентацијата на Уругвај. Уругвајците се квалификуваа за во полуфиналето со победата над Романија со 4-0
Група 3 конечна табела
Група 4
Вториот натпревар го донесе и првиот хет-трик на Светските првенства. Трикратен стрелец беше Амеркианецот Бертрам Патенод на натпреварот против Парагвај. Но сè до 10 ноември 2006 година ФИФА го признавала хет-трикот на Гуљелмо Стабиле, како прв хет-трик на Светските Првенства, тврдејќи дека Патенод дал само два гола. Но на 10 ноември 2006 година ФИФА даде до знаење дека голот на Американецот Том Флориел е препишан на Бертрам Патенод
Парагвај во не важниот натпревар против Белгија победи со 1-0, А Американците им се придружија на полуфиналистите Уругвај, Аргентина И Југославија со две победи од 3-0
Група 4 конечна табела
Полуфинале
Двете полуфиналиња завршија со необично висок резултат - 6-1. Во првото полуфинале Монти даде гол за минимално водство на Аргентинците на полувреме. Во второто полувреме се случи потоп на Американците чија снага беше скротена заблагодарувајќи се на движењето на аргентинските напаѓачи. Американците се жалеа на судијата Жан Ланженус но службено, не презедоја ништо
Во второто полуфинале имаше реприза од финалето на Олимписките игри 1924, каде снагите ги одмерија репрезентациите на Југославија и Уругвај. Југославија зачудувачки победи заблагодарувајќи се на голот на Бранислав Секулич. Уругвајците потоа поведоја со 2-1, а на Југословенците му беше контроверзно не им беше признат еден гол заради офсајд. До полувреме предноста се покачи на 3-1, а на крај достигна 6-1. Најдобриот Уругвајски напаѓач Педро Сеа постигна хет-трик
Финале
Се случи уште една реприза од Олипсиките Игри, финалето од Олимписките игри 1928, во кое се сретнаа Аргентина и Уругвај. Заради тоа што сега не се играше ( традиционален ) натпревар за трето место на ова светско првенство, се по првпат да не се игра натпревар помеќу полуфиналето и финалето. И пак некои извори, најверодостоено делува ФИФА дневен извештај ( en:FIFA Bulletin ) од 1984, кој вели дека наводно се изиграл натпревар за трето место и Југословените победиле со 3-1. Но никој неможи со сигурност да потврди.
Финалето се одржа во Монтевидео, на 30 јули 1930. Вратата за гледачитебеше отворена од осум часот, дури шест часа пред почетокот на натпреварот. Службените податоци покажуваат дека биле присутни 93.000 луѓе. Во финалето екипите не можеа да се договорат околу топката со која ќе се игра финалето, па ФИФА донесе одлука првото полувреме да се игра со топката на Аргентина, а второто со од Уругвај. Натпреварот заврши 4-2 за Уругвај, и ако заостануваше со 1-2 на полувреме. Така Уругвајците постанаја први светски прваци додавајќи го тоа на олимиската титула од 1928. Жил Риме им го предаде трофејот на Уругвајците, трофеј кој подоцна ќе се нарече Жил Риме. Наредниот ден во Уругвај е прогласен неработен ден, а во Буенос Аирес, главен град на Аргентина со камења се гаѓани зградите на Уругвајските велеработилници
Ова беше последниот ден од светското првенство.Се она што траеше 17 дена завршува на 30 јули 1930 кога завршува првото светското првенство. Во 12 минута Пабло Дорадо им донесе водство и радост на Уругајците, но Аргентинците не се помирија со тоа и за само 17 минути направија пресврт со головите во 20 минута Пеуселе и 37 Стабиле со неговиот 8 гол на мундијалот. Со тоа заврши првото полувреме со водство на Аргентинците од 1-2. Но во второто полувреме се играше со топката од Уругвај ( во првото од Аргентина ) и тоа им даде посебна инспирација на Уругвајците кој израмнија со голот на нивниот најдобар стрелец Педро Сеа ( 5 гола ) во 57 минута. Во 68 минута Сантос Ириарте им донесе повторно радост на Урувајците. Аргентинците како да немаја сили за да израмнат и не постигнаа гол, но затоа на крајот во 90 минута Хектор Кастро како да сакаше да му се одмазди на Аргентинците и го даде најдоцниот а и последниот гол на тоа Светско првенство. Аргентинците и ако го имаа најдобриот стрелец Гуљелмо Стабиле сепак мораа да се задоволат само со второто место
Состави: Ириарте ;
Конечен пласман
Статистика:
Занимливости
Југославија играше против Аргентина на 3 август 1930.
Црква „Св. Илија“ - Струмица
Свети Илија — манастир посветен на пророкот Илија на планината Еленица, на околу 4 км од градот Струмица.
Манастирот бил изграден во XVI век, но се смета дека претходно на истото место постоел друг манастир којшто датирал уште од порано. Манастирот бил разрушен во 1923 година, но истиот бил повторно изграден во периодот од 1975 до 1984 година.
Внатрешноста на црквата е исполнета со иконостас на Исус Христос, а ѕидовите се обоени со евангелистите Марко, Матеј, Лука и Јован. Иконостасот во црквата е направен од дрво.
Граѓаните на Струмица секоја година ја следат традицијата и на 2 август, празникот на пророкот, масовно во приквечерината и навечер ја поминуваат трим-патеката и го посетуваат манастирот, оддавајќи почит на пророкот и потсетувајќи се на Илинденското востание и Првото заседание на АСНОМ.
IC 458
IC 458 — галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 458 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 458 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 22 м 10,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 18' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на IC 458 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64546.
605 п.н.е.
605 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 605. година пред новата ера, 605. од првиот милениум п.н.е., 5. од 7 век п.н.е. и шеста од 600-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4903 и 4904 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4145 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3155 и 3156 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 148.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 605 година се протега во 2031 и 2032, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2091 и 2092 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 62 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1264 и 1263 исламска година пред хиџра.
Нерадновци
Нерадновци (словенечки: Neradnovci) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Џами Маала (Серско)
Џами Маала — село во Серско, Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 4393
NGC 4393 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4393 се споменува и како UGC 7521, MCG 5-29-83, CGCG 158-104.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4393 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 15 m/лм2. NGC 4393 има привидни димензии од 3,2' х 3'.
Други поделби
Проучување на NGC 4393 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40600. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Црква „Св. Никола“ - Беличица
Свети Никола“ — главна селска црква во мавровското село Беличица.
Црквата се наоѓа во долниот дел на селото, под првите куќи на Долно Маало, скоро непрегледна од остатокот на селото и скриена во шумскиот дел. Околу целата црква и нејзиниот двор се протега бедем. Се одликува со особено богат фрескоживопис и бројни икони.
Историја
Две од престолните икони — Пресвета Богородица со Исус Христос и Свети Никола — се дело на истакнатиот крушевски зограф Николај Михајлов.
Грабежи
Храмот се нашол под удар на масовните грабежи во црквите долж цела Западна Македонија. Во август 2012 година во црквата бил извршен грабеж, каде што биле украдени пари и 4 икони. Во 2013 година повторно се украдени 20 икони и пари.
Национален парк Чинкве Тере
Националниот парк Чинкве Тере (италијански : Parco Nazionale delle Cinque Terre) е заштитено подрачје воведено како италијански национален парк во 1999 година. Сместен во провинцијата Ла Специја, Лигурија, северна Италија, тој е најмалиот национален парк во Италија со 4.300 хектари, но и најгуст со 5.000 постојани жители меѓу петте градови. Покрај територијата на градовите Чинкве Тере (Риомаџоре, Манарола, Корниља, Вернаца и Монтеросо ал Маре), Националниот парк Чинкве Тере опфаќа заеднички дел од територија на Леванто (Пунта Меско) и Ла Специја (Камипиља Зајдисонца). Чинкве Тере бил вклучен како светско наследство на УНЕСКО во 1999 година.
Колекцијата од пет градови покрај карпата на брегот на Лигурија, поврзани со низа патеки, ја нагласува деликатната врска помеѓу човекот и околината. Бидејќи модификацијата на пејзажот е толку есенцијален за развојот на областа и туристичката индустрија, Националниот парк е многу важна алатка за зачувување и одржување на природниот пејсаж додека промовира одржлив туризам кој е од суштествено значење за економскиот успех на прекрасниот парк, Чинкве Тере. За да ги достигне своите цели, Организацијата на Паркот го поттикнува развојот на одговорен туризам, со што ќе може да инвестира во уникатноста на местата и производите на територијата и со тоа да го спаси своето огромно наследство на тераси, кое е сега загрозено од оваа причина.
Опис
Националниот парк Чинкве Тере е создаден на 6 октомври 1999 година како признание за значителната земјоделска, историска и културна вредност на оваа територијата. Две години пред да се основа паркот, областа била додадена на списокот на Светско наследство на УНЕСКО. Петте средновековни градови покрај брегот на Лигурија обезбедуваат питорескен поглед на нерамниот терен опфатен со терасовидни камени ѕидови, каде што планините на „Апенино лигура" доаѓаат директно до морето. Формата и распоредот на градовите додека ја опфаќаат топографијата вградена во карпите се доказ за долго трајната историја на населување и терасовите обработливи површини за земјоделското наследство на областа. Како првиот италијански парк создаден за да се заштити пејзажот што е претежно изграден од луѓе, Националниот парк Чинкве Тере и Заштитената морска област имаат за цел да го заштитат културното наследство на „Паркот на човекот“. Локацијата и топографијата на локацијата се витален дел од идентитетот на Чинкве Тере, чии екстремни типолошки ограничувања и пристап до брегот својствено обезбедуваат деликатна врска помеѓу човекот и природната средина. Човесчкиот однос со природата предизвикало до двоење на паркот, на копно и на море. Во минатото, човекот ги сечел стрмните падини за одгледување на тераси и лозја додека е на море одржувајќи силна риболовна култура. Убавината на овој Национален Парк не лежи во чистото опкружување без човек, туку во интеракцијата на двете.
Својата природна средина и крајбрежните патеки за пешачење го прават овој парк да владее. Чинкве Тере е фаворит за туристите. Тој е туристичка дестинација која привлекува луѓе на глбално ниво, а само во месец август бројот се зголемува на 3,5-5 милиони. Постои голема загриженост за еколошките ефекти од масивниот број на посетители. Туризмот е многу битен, бидејќи долго време било запоставено земјоделството и риболовот како главна економија во облата. Вредноста на одржливиот екотуризам, целта на областите на светско наследство како Националниот парк Чинке Тере е да се одржи екосистемот во функционална состојба со рамнотежа помеѓу туризмот и земјоделството.
Флора
Медитеранската флора има очигледни одлики. Постојат многу микроклими кои често се разликуваат една од друга што создава огромен варитет на пејзажи. Таму најчести дрва се бор, алепоски бор, тапи и костен. Карпите и крајбрежните средини произведуваат бројни медитерански видови. Флората е видлива насекаде. Може да се пронајде и како грмушки рузмарин, мајчина душица, хелихризум и лаванда. Присутни се и неколку видови дрва и сукуленти јасно видливи од многу патеки.
Фауна
Животната средина е соодветна за развојот на животот и живеалиштето на неколку животински видови. Меѓу птиците се галебот, дивиот сокол и гавранот. Помеѓу цицачите се дурмусот, ласицата, кртот, јазовецот, куната, лисицата и дивата свиња (чие присуство е огорчено поради оштетување на посевите). Влекачи кои напредуваат во карпата се обичниот ѕиден гуштер, гуштер и разни змии како што се стаорец змија, тревна змија на Ескулапиј и вајпер; околу потоци живеат водоземци како жаби и саламандери.
Деградација на земјиштето
Една од најголемите закани за регионот Чинкве Тере и една е губење на земјиштето. Денес, голем дел од локалитетите на културно наследство се класифицирани од владините власти како изложени на ризик од лизгање на земјиштето. Особено во Италија, чиј терен е 75% планински, 13/36 (36%) од локалитетите со наследство се погодени од проблеми со нестабилноста на падините, вклучувајќи го и регионот Чинкве Тере.
Активноста на делот каде земјата се свлеува на еден регион може да се припише на многу фактори. Според ГНДЦИ, повеќето актуелни свлечишта на Апенините неодамна се во мирување, повторно активирани со климатските промени. Ова објаснување го прави проблемот повеќе со еколошките и геолошките фактори, човештвото исто така игра голема улога во овој проблемот. Релевантно за Чинкве Тере, промените во користењето на земјиштето и земјоделските практики имаат драстични ефекти врз делот на земјата кој се слевува и нивните исходи. Во споредба на сликите на терасите на Чинкве Тере во 1958 и 2000 година, се појавило зголемување на процесот на ерозијата на почвата и деградацијата на терасите на лозовите насади што е во согласност со напуштањето на земјоделството во 1960-тите како главен фокус на областа преместена на туризмот и подалеку од внимателниот „пејзажно инжињерство “ од претходните векови. Според градските власти, во 1951 година биле обработувани околу 3.500 хектари земјиште на денешен Националниот парк, а со само 275 денес.
Бидејќи земјиштето веќе било во состојба на деградација во 2011 година, се смета дека напуштањето на терасите бил фактор што ја придонесло катастрофата од поплавите на 25 октомври 2011 година. По 4 часа некарактеристичен дожд од 22 инчи и последователни непредвидливи поплави, градовите Монтеросо ал Маре и Вернаца биле целосно уништени. Останатите три града, поради погодната природна топографија и ефективни системи за одводнување, поминале главно неоштетени.
Од дадените причини, една од најважните планови на Националниот парк е одржувањето и ревитализацијата на падините. Вредноста во промовирањето на терасирањето е двојна, бидејќи таа не се однесува на контролата на свлечиштата, туку и ја препознава историјата и традициите на селата со враќање на традиционалните лозја на територија на Чинкве Тере. Проектот ЛИФЕ(животен проект) за „Необработени земји“, кој бил основан во 2001 година од страна на Европската заедница и овој Националнен парк, се обидува да ги врати неискористените тераси и да ги врати на претходниот успех за производство на лозја во Албарола и Верментино. Корниоло, е сличен рид кој е претставен не само како едукативна алатка за истражувачите, заинтересирани за безбедни и ефективни практики на одгледување, туку и како „лабораторија“ за враќање на познатото грозје кое, во комбинација, ја обликувало репутацијата на Чинкве Тере како производител на вино во средниот век. Под-проектот, во соработка со Земједелството на Чинкве Тере се обидува да го направи токму тоа, со повторно воведување на некои од традиционалните античко грозје во овој регион. Исто времено, успехот на „Необработените земји“ е непроценлив модел за други области, како што е локацијата на УНЕСКО во Ифугао, Филипини, кои се заинтересирани за усовршување и повторно воспоставување на илјадагодишни практики на одгледување вонивните заедници.
Светско наследство на УНЕСКО
На состанокот на УНЕСКО кој бил одржан на 5 декември 1997 година, Чинкве Тере, Портовенере и островите Палмарија, Тино и Тинето, биле додадени на листата за светско наследство под насловот културен пејзаж. Важен локалитет и еколошки културен, бил прикажан како „хармонична интеракција помеѓу луѓето и природата за да се создаде пејзаж со исклучителна убавина“. Вклучувањето на Чинкве Тере на листата, исто така, се однесува на светски позната туристичка дестинација, која е омилена од страна на туристиве. Веб-страницата била запишана според голем број критериуми, вклучувајќи:
Екотуризам
Во изминатите три децении е забележан значителен развој на туризмот, за обезбедуваење нови економски можности за места како Чинкве Тере. Екотуризмот е гранка на индустријата со огромни придобивки. Неговата цел е уживање и ценење на природниот пејсаж на еколошки начин. Туристите често очекуваат чиста средина и интерес за локалното население како дел од тој пејсаж. Во Чинкве Тере, најголемата туристичка дестинација се пешачките патеки и пејзажите меѓу автентичните традиционални населби. Овој социо-културен елемент е суштински бидејќи го истакнува наследството и културата на живописните италијански села. Основањето на Националниот парк во 1999 година се должи на популарноста на Чинкве Тере. Тоа придонело за да стане Светското наследство на УНЕСКО, кои го опфаќаат екотуризмот и потребата за одржливост. Како резултат на големите напори за подобрување на инфраструктура, зголемувањето на пристапноста. Додека политиката за зачувување понекогаш може да ги подреди животната средина и локалните интереси во корист на промовирање на туризмот, тоа не е случај во Чинкве Тере, каде што има толку големи лични инвестиции од локалното население. Всушност, локалното население и претставниците на паркот работат во заедница за да ги разберат и да се прилагодат на променливите туристички потреби, а истовремено да ги ублажат негативните еколошки последици.
За да постои одговорен и одржлив туризам во рамките на една заедница, мора да се исполнат одредени критериуми. Пред се, туризмот мора да биде културно соодветен. Како место за светско наследство, Националниот парк ги прифаќа своите традиции и култура и го проширува туристичкото искуство надвор од пешачењето низ ридовите. Чинкве Тере, исто така, местото е познато по неговите автентични обичаи, храна и вина. Второ, е важноста на сопственоста на земјиштето и поврзаноста со земјата, на која Чинкве Тере се разгледува со животни стилови кои зависат и од земјата и од водата. Поради оваа силна поврзаност со животната средина, Националниот парк продолжува да привлекува туристи во овие градови совршено вградени во крајбрежните ридови. Чинкве Тере има огромен потенцијал за одржлив туризам се локалните придобивки што се протегаат надвор од економијата. Туризмот сега е толку вкоренет во градовите, социјалните придобивки од интеракцијата се очигледни и поттикнуваат чувство на зајакнување и гордост што доаѓа со грижата за заштитеното земјиште во кое уживаат милиони луѓе.
Управување со патеки
Патеките во Италијанскиот Национален парк се безбедни и достапни, и во меѓувреме ја минимизираат ерозијата на почвата е од витално значењe. Oсобено оној чија типологија е екстремна како Чинкве тере. Ова придонесува голема гужва во текот на летните месеци. Патеките се протегаат на речиси 12 милји, имаат постојана потреба од надзор, бидејќи и деградацијата на почвата и безбедноста на луѓето е вистинска причина за загриженост. Отсуството на соодветна контрола може да има ефекти кои се движат по сериозност од губење на вегетацијата до голема ерозија на почвата. Еколошки одржливото управување со патеките се потпира на соодветен надзор кој може да вклучи попис и евалуација на постоечките патеки и да постави стандарди за пристапност и затворање кога временските услови сметаат дека не се соодветни. При оценувањето на патеките, важно е да се процени наменетата рекреативна употреба: степенот до кој ќе се користат одредени патеки и тежината на одредените патеки. Додека најдобрите патеки се оние кои се дизајнирани, како и многу други паркови, Чинкве Тере повеќе се потпира на патеки создадени од посетители или оние кои првично се резултат на локална потреба. На пример, Виа дел'Аморе е пешачка патека која првично била изградена од железнички работници во 1926-1928 година за погодност помеѓу станиците. За да се спротивстави на стрмната топографија на ридовите, паркот се потпира на изградени патеки на ридот, камени потпорни ѕидови и чекори за одржување на одржливи пешачки патеки.
Развој
За жал, туризмот во Медитеранот е сезонски, а големиот наплив на посетители во летните месеци ги преоптоварува природните ресурси во текот на многу кратко време, а контролата на толпата и ограничувањето на часовите на патеката што би го минимизирало влијанието на густиот пешачки сообраќај се опции кои се уште се усовршуваат. Ван сезона, голем број бизниси се запоставени, што создава економска нерамнотежа на која е тешко прилагодлива. Како решение, Националниот парк се потрудил да го привлече вниманието на туристите кон другите аспекти на градовите. Покрај големиот успех на „Чинкве Тере Картичка“ која овозможува пристап до патеките, потенцијални дополнувања на „Едукациона Картичка“ (додавање пристап до музеи и лабораториски активности) и „Здравствена Картичка“ (која промовира природна алтернативна медицина како на пр. натуропатија и плантарна рефлексологија) се исполнети со помал ентузијазам. Во секој случај, развојот на екотуризмот е пожелен за водење на индустријата во поодржлива насока.
Заштитена морска област
Заштитената морска област е основана во 1997 година и го претставува Националниот парк како обид за заштита и одржување на правилна употреба на морето во близина на брегот на Чинке Тере. Тој е поделен на 3 зони, строг природен резерват, каде што се забранети бродовите, Општ природен резерват, кој овозможува пристап до моторни чамци, регистрирани рибари на мало и тури за нуркање со водич и последниот кој е најмалку строг, Делумен природен резерват кој овозможува надгледувана рекреација на риболов.
Светилиштето Пелагос
Овој дел од Лигурското Море е вклучен во светилиштето Пелагос за медитерански морски цицачи, интернационално заштитено подрачје кое ги опфаќа териториите на Франција, Монако и Италија. Основана во 2002 година, Светилиштето Пелагос се концентрира на заштита на медитеранските китови под закана од човечко учество. Во Италија, минатите практики вклучуваа риболов во длабока мрежа и загадување од бродови за крстарење кои се закотвуваат во области како Чинкве Тере, загрозувајќи ги живеалиштата на делфините и другите китови кои живеат во нејзините води. Целите се насочени кон заштита на Пелагос китовите и нивните живеалишта и екосистемот за исхрана, како и општата биолошка разновидност на брегот на Медитеранот.
Брегот на Чинкве Тере се одликува со високи карпи, пештери, заливи, мали плажи и расцепени карпи. Морскиот живот во делот на брегот кој се протега од Пунта Меско во Монтеросо до Капо Монтенегро во Риомаџоре е богат и разновиден. Стрмните карпи кои се под вода и плитките и изолираните карпи се населени со различни видови горгонија (морски вентилатори), како што се шарената Leptogorgia sarmentosa и белата Eunicella verrucosa, редок вид во Медитеранот, но прилично вообичаен по овој дел од брегот. Тука расте Posidonia oceanica, растение кое создава многу важни колонии слични на трева и обезбедува безбедно живеалиште за репродукција на многу организми. Стрмните карпи на Пунта Меско и Капо Црна Гора ги имаат најбогатите облици на морски живот, вклучувајќи и ретки видови: Eunicella verrucosa спомената погоре, реткиот Gerardia savaglia или црн корал. Во Пунта Меско на длабочина од само околу 15/20 метри, за разлика од остатокот од Медитеранот, можно е да се откријат љубителите на Paramuricea clavata или црвена горгонија.
Светилишта
На мрежата на патеките на Чинкве Тере, постои рута што опслужува пет маријански светилишта во близина на секое село. До нив може да се пристапи и по друг пат, не само по тој во Црна Гора. Светилиштето Корниглија, високо 390 метри, датира од 20 век и е изградено на местото на капелата која датира од 1584 година. Сите други градби датираат од средниот век, вклучувајќи ја и онаа на Ностра Сињора де Совиоре, најстарото лигурско светилиште, забележано во документ од 1225 година.
Администрација
Чинкве Тере се состои од пет села: од запад кон исток:
Други општини со територија на Националниот парк Чинке Тере:
Јустон Сквер (метро-станица)
Јустон Сквер (англ. Euston Square) е лондонска метро-станица на аголот на Јустон Роуд (Euston Road) и Гоуер Стрит (Gower Street), во непосредна близина на Универзитетскиот колеџ. Станицата се наоѓа недалеку од Јустонската железничка станица, и низ неа поминуват подземните линии Кружна, Хамерсмит и Сити и Метрополска, помеѓу Грејт Портланд Стрит и Кингс Крос Сент Пенкрас. Припаѓа на Зона 1.
Станицата е отворена во 1863 г. под името „Гауер Стрит“ (Gower Street), а денешното име го добила во 1909 г. Од 2006 станицата има нов влез од јужната страна на Јустон Роуд. Има и влез преку подземен премин од северната страна на истоимената улица.
Метро-станиците Ворен Стрит и Јустон се на пешачко растојание од оваа станица.
Автобуски врски
До станицата одат следниве лондонски автобуски линии: 10, 14, 18, 24, 27, 29, 30, 73, 88, 134, 205, 390, како и ноќните линии N5, N18, N20, N29, N73 и N279.
Отело
Отело е лик од драмата Отело на Вилијам Шекспир (околу 1601-1604). Ликот потекнува од расказот„ Un Capitano Moro” („Маварски капетан“) во Љи Хекатомити од Џовани Батиста Гиралди Синтио. Таму, едноставно е наречен Мавар.
Отело е храбар и способен војник во поодминати години и по потекло Мавар во служба на Република Венеција. Тој побегнува заедно со Дездемона, убавата ќерка на почитуван венециски сенатор. Од кога е стациониран во Кипар, Отело е изманипулиран од неговиот поручник Јаго да верува дека Дездемона е прељубничка. Отело ја убива пред да се убие себеси. Драмата „Отело“ за првпат е спомната во „Профил“ на Пирови од 1604 кога претставата беше изведена во Палатата на Белиот ходник со Ричард Барбиџ: речиси сигурно прв толкувач на Отело. Во современи значајни изведувачи на Отело спаѓаат Пол Робесон, Орсон Велс, Ричард Бартон,Џејмс Ерл Џонс и Лоренс Оливие.
Улога
Отело е африкански принц кој живее во Венеција, амбасадор ма Маварите. После одредено време поминато во Венеција, Отело е назначен во армијата на Венеција. Неговиот слуга го наведува да верува дека неговата жена Дездемона има афера со еден од неговите војници, Михаел Касио Отело ја убива жена си од љубомора, пред да сфати дека жена му била верна, по што се самоубива.
Драмата Отело потекнува од расказот од 1565, „Un Capitano Moro“ („Маварски капетан“) Љи     Хекатомити од Џовани Батиста Џиралди Синтио. Иако англиски превод на Синтио не бил достапен во времето на Шекспир, постои веројатност дека Шекспир го знаел и италијанскиот оригинал и францускиот превод на Габриел Шапу. Приказната на Синтио можеби била заснована на вистинит инцидент кој се случил во Венеција околу 1508. Исто така има сличности со инцидент опишан во поодамнешна приказна од „Трите јаболка“, една од приказните раскажуван во „Илјада и една ноќ“(Арапски ноќи) Дездемона е единствениот именуван лик во приказната на Синтио, неговите други ликови  се идентификувани како Маварот, водачот на ескадрилата, поручникот, и жената на поручникот.