cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Современа македонска книжевност
Патопис
Патописната проза е жанр кој претставува вркстување на фактот со фикцијата (литерарно обликување на исказот). Овој жанр се појавува нешто подоцна на македонската книжевна сцена, а првото остварување од ваков тип е делото „Стреи и песоци“ на Томе Момировски (1956). Иако мал по обем, овој прозен жанр е постојано застапен во седумдеценискиот развој на современата македонска книжевност. Инспирација на повеќето македонски патописци биле неистражените природни убавини и неоткриениот духовен лик на Македонија. Меѓу позначајните патописи спаѓаат „Куќа цел свет“ од Богомил Ѓузел и „Аркашон“ на Данило Коцевски. Многумина од македонските романописци (Петре М. Андреевски, Луан Старова) својата писателска дејност ја започнале токму со опишување на личните патнички доживувања.
Медиумите во Србија
Медиумска слобода
Србија е рангирана на 59-то место од 180 земји во извештајот за индексот на слободата на печатот за 2016 година, составен од Репортери без граници, подобрувајќи го својот ранг за осум места во споредба со 2015 година. Сепак, според некои експерти, ова подобрување е од чисто статистичка природа, бидејќи повеќе се должи на трендот на влошување во другите земји вклучени во Индексот, отколку на конкретните подобрувања на состојбата во Србија.
Според извештајот на Фридом Хаус од 2015 година, медиумите и новинарите во Србија се предмет на притисок од политичари и сопственици поради уредувачката содржина. Исто така, српските медиуми се во голема мера зависни од рекламните договори и владините субвенции кои ги прават новинарите и медиумите изложени на економски притисоци, како што се неплаќања, раскинување на договорите и слично.
Современа македонска книжевност
Книжевност за деца
Македонската книжевност за деца својот подем го достигнала по крајот на Втората светска војна. Во тој период се појавиле неколкумина писатели чие животно творештво било исклучително од оваа книжевна област. Васил Куноски пишувал песни за деца со родољубива содржина, додека Видое Подгорец со пиесата „Полската куќичка“ упатил морална порака дека злото и неправдата треба да останат надвор од детскиот свет. Славко Јаневски, иако своето творештво не го ограничил само на овој вид книжевност, дал значаен придонес во развојот на македонската книжевност за млади. Ја издал збирката раскази „Сенката на Карамба Барамба“, чиј имагинарен свет претставува синтеза на непознатото и необичното. Освен ова дело, карактеристична е и неговата поезија за деца со космополитски карактер, поточно збирката „Црни и жолти“, каде јасно упатува против расната дискриминација.
Медиумите во Србија
Телевизиско емитување
Телевизиското емитување започнало во 1958 година, при што секоја југословенска република имала своја станица. Во Србија, државната телевизија била позната како Телевизија Белград (РТБ) и станала позната како Радио телевизија на Србија по распадот на Југославија. Вториот канал бил лансиран во 1972 година, а трет во 1989 година. За време на комунистите и Слободан Милошевиќ, државната радиодифузија била контролирана од владејачката партија, што довело до тоа штабот на РТС да биде бомбардиран за време на акцијата на НАТО против Југославија.
Современа македонска книжевност
Книжевност за деца
Прозата за млади произвела дела и јунаци со универзален каректер. Најголем белег на ова поле оставил ликот од истоимената книга на писателката Оливера Николова, „Зоки Поки“, кој бил окарактеризиран како „дете на мирот“. Освен него, значаен е романот „Волшебното самарче“ на Ванчо Николески, чиј главен лик Трајче е приказ на младич со хуманистички пориви и поведение. Од останатите прозни дела се издвојуваат „Белото Циганче“ на Видое Подгорец, „Шеќерна приказна“ од Славко Јаневски, протолкувани како соодветен пример за борба помеѓу доброто и злото, како и повеќе дела на Горјан Петревски, Славка Арсова и др.
Медиумите во Србија
Телевизиско емитување
Системот се разви од јавен монопол, со регионални центри како ТВ Нови Сад и ТВ Приштина, во двоен, јавен и приватен систем.
Современа македонска книжевност
Македонска наука за книжевноста
Македонската книжевна критика скромно почнува во XIX век. Таа доаѓа до особени израз во повоениот период кога конечно се развива во наука за книжевноста. Најистакнат автор на полето на книжевната критика е Димитар Митрев. На полето на истражувањето на нови и непознати и помалку познати автори од минатото на македонската книжевност, меѓу најзначајните имиња е она на Харалампие Поленаковиќ, понатаму Блаже Конески, Александар Спасов, Воислав И. Илиќ, Георги Старделов, Александар Алексиев, Васил Тоциновски, Гане Тодоровски и други.
Медиумите во Србија
Телевизиско емитување
Владата, иако го потиснуваше развојот на алтернативни канали низ државата, дозволи емитување на регионални и локални комерцијални станици (кои би можеле да профитираат од неограниченото време за рекламирање за продажба), како и нови провладини локални ТВ-изданија. По падот на Милошевиќ, РТС стана познат како Нова РТС (потврда за независност), додека Б92 започна со емитување.
Современа македонска книжевност
Македонската книжевност во XXI век
Во првите години на XXI век се појавија повеќе млади автори кои со своето творештво, на разни начини, се истакнаа во книжевноста. Првата генерација млади македонски автори во XXI век ја сочинуваат: Никола Маџиров, Лидија Димковска, Гоце Смилевски, Славчо Ковилоски, Звонко Танески, Владимир Мартиновски и други. Втората генерација млади македонски автори во XXI век ја сочинуваат: Фросина Пармаковска, Елена Пренџова, Михајло Свидерски, Петар Андоновски и други.
Медиумите во Србија
Телевизиско емитување
Телевизијата останува најраспространет и најпопуларен медиум во Србија. Според AGB Nielsen Research во 2009 година, Србите во просек гледаат телевизија по пет часа дневно, што е највисок просек во Европа. Телевизијата е главен извор на вести и информации за граѓаните (85%, наспроти 11% за печатот и 2% за радио и интернет), додека најголем дел од публиката оди на забавните програми. Финансиската одржливост на целиот сектор останува под сомнеж, а радиодифузерите се залагаат за евтини и лесни програми наместо висококвалитетни домашни продукции.
Телевизискиот пазар во Србија е заситен. Во 2001 година имало 253 ТВ станици; кој подоцна беше преполовен на 109 лиценци. Постојат седум национални телевизиски канали за бесплатен воздух, при што јавниот радиодифузен сервис Радио-телевизија Србија работи со три (РТС1, РТС2 и РТС3) и четири приватни радиодифузери: Прва, О2. ТВ, Пинк и Хепи ТВ. Уделите на гледање на овие канали во 2016 година беа: 19,2% за RTS1, 14,8% за Pink, 9,7% за Prva, 7,9% за Happy TV, 5,8% за B92 и 3,1% за RTS2. Има 28 регионални канали и 74 локални канали.
Србија ја заврши транзицијата кон дигитално емитување во 2015 година, откако го избра стандардот за компресија MPEG-4 и стандардот DVB-T2 за пренос на сигнал.
Ајсен (покраина)
Ајсен (Provincia de Aysén) — една од четирите покраини на чилеанскиот регион Ајсен (XI). Главен град на покраината е Пуерто Ајсен.
Население
Покраината во 2002 година имала население од 29.631 според спроведениот попис од Националниот статистички институт. Од нив, 16.180 живееле во урбаните центри, а 13,451 во руралните области. Помеѓу 1992 и 2002 година, населението опаднало за 20%. Покраината е петта најголема покраина во земјата по површина, иако е десетто најмалку населена.
Управа
Како покраина, Ајсен е второстепена административна единица, предводена од назначениот гувернер. Мануел Ортис Торес бил назначен од претседателот Себастијан Пињера.
Општини
Покраината се состои од три општини:
Потекло на името
Името Ајсен е англиска поморска изрека за ледениот „крај на светот“. Многумина во областа имаат британски и германско потекло, иако мнозинството на жителите се Чилеанци од местицо шпанско потекло.
1689 во музиката
1689 година во музиката содржи некои значајни настани.
Верижна реакција
Верижна реакција — последователност од реакции каде реактивниот продукт или меѓупроизвод предизвикува додатни реакции.
Флоќа
Флоќа — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Ѓерб
CarryMinati
Аџеј Нагар (роден на 12 јуни 1999 година), популарно познат како КариМинати (CarryMinati), е индиски YouTuber и стример од Фаридабад, Индија. Тој е познат по неговите видеа за печење, комични скици и реакции на различни теми на интернет на неговиот канал CarryMinati. Неговиот друг канал CarryisLive е посветен на игри и преноси во живо.
Кариера
Нагар почнал да објавува видеа на YouTube на 10-годишна возраст Неговиот главен канал на YouTube е активен од 2014 година Во 2014 година, името на каналот беше AddictedA1 и Нагар поставуваше снимки од видео игра заедно со неговите реакции на играта. Во 2015 година, тој го смени името на каналот во CarryDeol, прикачувајќи снимки од игра на Counter-Strike: Global Offensive имитирајќи го Sunny Deol. Каналот подоцна беше преименуван во CarryMinati. Во мај 2021 година, Нагар објави изјава во која се вели дека каналот има повеќе од 30 милиони претплатници.
На почетокот на 2017 година, Нагар создаде дополнителен канал на YouTube наречен CarryIsLive, каде што се емитува во живо играјќи видео игри. Тој беше домаќин на преноси во живо на овој канал, собирајќи средства за жртвите од циклонот Фани во Одиша во 2019 година, и поплавите во Асам и Бихар во 2020 година
Во 2019 година, Нагар беше наведен на 10-тото место на Лидерите на следната генерација за 2019 година од страна на магазинот Тајм, кој е годишен список на десет млади луѓе кои градат иновативни кариери. Во април 2020 година тој беше дел од Форбс 30 под 30 години Азија
Тој имаше камео појавување како него во филмот „Писта 34“ од 2022 година.
YouTube vs TikTok–Крајот
Во мај 2020 година, Нагар објави контроверзно видео на YouTube со наслов „YouTube Vs TikTok–The End“, како одговор на видео споделено на Инстаграм од корисникот на TikTok Амир Сидики кој ги прекорува креаторите на YouTube за печење корисници на TikTok. Истиот беше симнат од YouTube повикувајќи се на прекршување на неговите услови за користење, врз основа на повеќе жалби за вознемирување и сајбер малтретирање. Голем број извештаи беа направени од ЛГБТК+ активисти, поради хомофобичен или трансфобичен навредлив јазик во видеото. Многу од обожавателите на Нагар беа критички настроени кон постапките на YouTube, а отстранувањето доведе до неколку нови трендовски хаштагови кои го споменуваат неговото име. Како резултат на тоа, видеото доби неколку милиони прегледи и имаше заеднички напори за преглед на бомбата TikTok во Google Play Store. Други обожаватели на Нагар се изјаснија за одлуката на YouTube да го отстрани видеото. Во јуни 2020 година, Нагар го постави музичкото видео „Yalgaar“ како дополнителен одговор, со обновени критики за Сидики.
1688 во музиката
1688 година во музиката содржи некои значајни настани.
Северен Брабант
Северен Брабант, често скратено како Брабант — провинција на југот на  Холандија. Северен Брабант после Гелдерланд е најголема покраина.
Главен град на покраината на Северен Брабант е Хертогенбос.
Во Северен Брабант  до  крајот  на 2009. живело 2.444.435 жители, што е претставува 14,8% од населението на Холандија. Провинцијата е моментално поделена на 67 општини, од кои  најважни се: Ајндховен, Тилбурхг- двете општини имаат повеќе од  200.000 жители, Бреда со повеќе од 175.000 и Хертогенбос со околу 140.000 жители. Од поголемите градови тука се уште и Хелмонд, Розендал и Ос.
Историја
Името Брабант е изведено од Braecbant составен од зборовите braec, што значи мочварно земјиште и зборот bant, што значи област.
Голем дел на денешната  територија на  Северен Брабант е до 17-от век кога била во состав на динственото војводство Брабант, кој поголемиот дел денас е во Белгија. Брабант својот развој го  достигнал во 14. и 15. век, посебно со развојот на градовите: Антверпен, Лувен, Бреда и Хертогенбос. После склучувањето на Утрехтска унија 1579 година (почетокот на  холандската држава) Брабант станал место за пресметка помеѓу  протестантите и католиците (Шпански Холандии на југот). Северниот дел на Брабант му припаднал на  Холандија по одредбата Вестфалскиот мир.
Оваа прокраина, немала самоуправа, туку со неа управувале поголеми седум провинции.
Од крајот на 19-от век покраината сè повеќе се индустријализирала. Во Тилбург и Хелмонд (хол. Helmond) се производувал текстил, додека Ајндховен станал петти град по големина во Холандија благодарение на Филипс и ДАФ. Поранешните мали населби многу брзо прераснале во нови индустриски градови.
Култура
Постојат многу музеи особено во големите градови и места како што се Ван Абемов музеј во Ајндховен, Музејот на  Северен Брабант во Хертогенбос, Музеј на графичкиот дизајн во Бреда и Природниот музеј во Тилбург. Во повеќето градови исто така се наѓаат и големи театри. Карневалот е најважната прослава во Северен Брабант.
Јазик
Брабантскиот дијалект заедно со холандскиот претставувал основа на стандардниот холандски јазик во 16ти и 17 век. Брабантскиот јазик пред сè имал влијание на правописот, додека  холандскиот влијаел на изговорот. Денас брабантскиот дијалект е со многу регионални варијанти или барем нагласок типичен на брабантског идентитет. Брабантските дијалекти не се признати нити имаат каква било заштита. Севернобрабантскиот нагласок има многу сличности со фламански. Повеќето Холанѓани можат добро да разбираат брабантски акцент.
Стопанство
Порано Северен Брабант бил сиромашна погранична регија. Подоцна се создале технолошки многу напредни компании, почнувајќи од доаѓањето на Филипс (Philips) во Ајндховен 1891 година. Со комерцијалното производство на маргарин во 1871 година, градот Ос (хол. Oss) бил водач во светот. Како вработеноста во земјоделскиот сектор се намалувала, така прехранбената индустрија станувала се поважна. Битна економска дејност исто така била и метална и електронска индустрија која се развила благодарение на Филипс.
Воздушен сообраќај
Северен Брабант има еден прилично голем аеродром. Од аеродромот во Ајндховен (Eindhoven Airport) секојдневно полетуваат авиони за градовите како што се Лондон, Милано и Барселона, како и Скопје. Поради константниот годишен раст аеродоромот во Ајндховен (Eindhoven Airport) во 2011. година, со 2.650.000 патници, бил најпрометен регионален аеродром во Холандија.
Воден сообраќај
Реката Меза/Мас (фр. Meuse, хол. Maas), која тече од северниот и источниот дел на Северен Брабант, е важан сообраќаен коридор.
1687 во музиката
1687 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лаута
Лаута (Lauta, Łuty) — град во округот Бауцен, во Саксонија, Германија. Се наоѓа 10 километри западно од Хојерсверда и 10 километри југоисточно од Зенфтенберг.
Лозјата (Стење)
Лозјата — археолошко наоѓалиште во преспанското село Стење. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа по површините на селските лозја, кои лежат 2 км западно од селото, каде се забележуваат фрагменти од керамички садови и голем број орудија од камен и кремен.
Алексово Езеро
Алексовото Езеро (англиски: Alexis Lake) - езеро во Округот Чикаго, Минесота, во Соединетите Држави.
Алексовото Езеро било именувано по Џон П. Алексис, ран доселеник.
Лигураса
Лигураса — планински превој на надморска височина од 1.152 метри, кој ги спојува областите Раец и Мариово.
Превојот е сместен на планината Дрен.
Жиродин
Жиродин  може концептуално да се опише како авион со фиксирано крило опремено со дополнителен ротор, управувано од терминал реактивни мотори - TMM (инж.  врв-млаз;  млазен мотор на крајот од секоја рака на роторот), наменети за вертикално или многу кратко полетување и слетување, способни да летаат во режим  автоматска за време на летот  со исклучен ТММ и со создавање на стандардна аеродинамичка пловна моќност  на крилјата,.
1686 во музиката
1686 година во музиката содржи некои значајни настани.
Нордиски земји
Поимот нордиска земја го опфаќа регионот на северна Европа со државите: Финска (со Оланд), Шведска, Норвешка, Данска (со Гренланд и Фарските острови), Исланд. Често се употребува и изразот „скандинависка земја“.
Сличностите во културниот, историскиот и политичкиот живот на овие држави тера често да се зборува за сите нив како заедница, иако официјално нема политичка едница: Скандинавија. Сепак постои Нордиски совет кој служи за меѓусебна соработка на нордиските земји.
Во сите нордиски земји заедно, живеат околу 25 милиони луѓе(24,8). Овие луѓе припаѓаат на две многу различни јазични групи, индоевропската (северно-германската под-група) и уралската.
Операција „Длабоко замрзнување“
Операција „Длабоко замрзнување“ — кодно име за серија мисии на Соединетите Американски Држави на Антарктикот, почнувајќи со „Операција Длабоко замрзнување I“ во 1955–56 година, проследено со „Операција Длабоко замрзнување II“, „Операција Длабоко замрзнување III“ и така натаму. (Имало првична операција пред адмиралот Ричард Берд да ја предложи „Длабоко замрзнување“). Со оглед на континуираното и постојано американско присуство на Антарктикот од тој датум, операцијата започнала да се користи како општ термин за операциите на САД на тој континент, а особено за редовните мисии за дотур на американските бази на Антарктикот, координирани од војската на САД. Била вклучена Работната група 199.
Пред МГГ
Американската морнарица имала рекорд за претходни истражувања на Антарктикот. Веќе во 1839 година, капетанот Чарлс Вилкс ја предводел првата поморска експедиција на САД во водите на Антарктикот. Во 1929 година, адмиралот Ричард Е. Берд основал поморска база во Мала Америка I, предводел експедиција за истражување понатаму во внатрешноста на земјата и го извршил првиот лет над Јужниот Пол. Од 1934 до 1935 година, втората експедиција на Берд истражувала многу подалеку во внатрешноста на земјата и исто така „презимила“. Третата експедиција на Берд во 1940 година го навела Росовото Море.
WordPress
Вордпрес (англиски: WordPress) — отворен код блог-платформа изработена од PHP и MySQL, која исто така може да се користи како систем за управување со содржини (англ. Content System Managment или скратено CMS). Содржи многу додатоци кои доаѓаат со самата платформа, и плус има можност за инсталирање на други додатоци и систем за управување со теми. Го користат 2 % од 10.000 големи мрежни места и WordPress е најпопуларната блогерска платформа.
Операција „Длабоко замрзнување“
Пред МГГ
Бирд бил клучен во операцијата на морнарицата „„Скок во височина““ по Втората светска војна од 1946 до 1947 година, која го зацртала најголемиот дел од крајбрежјето на Антарктикот. Во 1948 година, командантот Фин Роне водел експедиција која фотографирала над 450.000 квадратни милји (1,1 милион km 2) по воздушен пат. Потоа, во 1954-1955 година, мразокршачот УСС Атка направил извидничка експедиција за идните места за слетување и заливи.
WordPress
За првпат бил објавен во мај 2003 година од Мат Вуленвег, додека во септември 2009 бил користен од 202 милиони сајта низ целиот свет.
Операција „Длабоко замрзнување“
Операција I
Поттик зад операцијата „Длабоко замрзнување I“ била Меѓународната геофизичка година 1957–58. МГГ, претставувала заеднички напор меѓу четириесет нации за да се спроведат проучувања за науката за земјата од Северниот до Јужниот Пол и во точките помеѓу нив. Соединетите Американски Држави заедно со Нов Зеланд, Обединетото Кралство, Франција, Јапонија, Норвешка, Чиле, Аргентина и СССР се согласиле да одат на Јужниот Пол, најмалку истражената област на Земјата. Нивната цел била да го унапредат светското знаење за хидрографијата на Антарктикот и временските системи, ледничките движења и морскиот свет.
Американската морнарица била обвинета за поддршка на американските научници за нивниот дел од студиите за МГГ. Адмиралот Ричард Е. Берд, ветеран од четирите претходни експедиции на Антарктикот, бил назначен за офицер задолжен за експедицијата.
Во 1955 година, Работната група 43, командувана од адмирал Џорџ Џ. Дуфек, била формирана за да обезбеди логистичка поддршка за експедицијата. Операција Длабоко замрзнување подготвила постојана истражувачка станица и го отворила патот за поисцрпни истражувања во подоцнежните операции на „Длабоко замрзнување“. Експедицијата се одвивала во текот на летото на Антарктикот од ноември 1955 до април 1956 година и била снимена од американската морнарица и студиото Волт Дизни. Бидејќи го дизајнирал амблемот на Task Force 43, Волт Дизни станал почесен член на експедицијата. Работната група 43 се состоела од следните бродови:
На 31 октомври 1956 година, адмирал Дуфек и други успешно слетале со авион R4D Скајтрејн (Даглас DC-3) на Јужниот Пол, како дел од експедициите монтирани за МГГ. Ова бил првиот авион што слетал на Јужниот Пол и првпат Американците да стапнат на Јужниот Пол. Авионот го добил името Que Sera, Sera по популарна песна и сега е изложен во Музејот за поморска авијација во Пенсакола, Флорида. Ова го означило почетокот на воспоставувањето на првата постојана база, со воздушен сообраќај, на Јужниот Пол (денес позната како Станица Амундсен-Скот) за поддршка на Меѓународната геофизичка година. Станицата била пуштена во употреба на 1 јануари 1957 година. Оригиналната станица („Олд Берд“) траела околу четири години пред да почне да се урива под снегот. Изградбата на втората подземна станица на блиската локација започнала во 1960 година, а била користена до 1972 година. Станицата потоа била претворена во летен камп, додека не била напуштена во 2004-2005 година. Втората база на мисијата, Бирд Стејшн, била (поранешна) истражувачка станица во Западен Антарктик основана од американската морнарица за операцијата „Длабоко замрзнување II“ за време на Меѓународната геофизичка година. Аеродромот на Соединетите Американски Држави, Антарктик, изграден за да ја опслужува операцијата „Длабоко замрзнување“ (прва мисија) подоцна бил наречен Вилијамс Филд или Вили Филд.
Логичка еквиваленција
Во логиката, исказите p и q се логички еквивалентни (истоветни) кога имаат иста логичка содржина.
Операција „Длабоко замрзнување“
Последователни случувања
Активностите на операцијата „Длабоко замрзнување“ биле наследени од „Операција Длабоко замрзнување II“ и така натаму, продолжувајќи го постојаното американско присуство на Антарктикот од тој датум. Крајбрежната стража учествувала, а USCGC „Северен ветер“ ја поддржувала мисијата во текот на 1970-тите, 1971-72, 1972-73, 1976-77 и 1979-80. Ескадронот за развој на Антарктикот на морнарицата Шест летал со научни и воени мисии на Гренланд и на полето Вилијамс на арктичкиот комплекс од 1975 година. LC-130 опремени со скијање летале со мисии за поддршка на Националната Научна Фондација на Антарктикот од 1988 година. Официјалното име за командата на морнарицата на Антарктикот била US Naval Support Force Antarctica, (NSFA) Terminal Operations.
Логичка еквиваленција
Синтаксички земено, p и q се еквиваленти ако секое од нив може да се докаже од другото. Семантички земено, p и q се еквивалентни кога имаат иста вистинитосна вредност во секој модел.
Логичката еквиваленција често погрешно се меша со материјалната еквиваленција. Првото е исказ во еден метајазик, кое тврди нешто за исказите p и q на објектен јазик. Но самата материјална еквивалентност на p и q (се запишува како „p ↔ q“) е друг исказ на објектниот јазик. Меѓутоа тука постои извесна поврзаност; p и q се синтаксички еквивалентни ако и само ако p ↔ q е теорема, додека p и q се семантички еквивалентни ако и само ако p ↔ q е тавтологија.
Операција „Длабоко замрзнување“
Последователни случувања
На почетокот на 1996 година, Националната гарда на САД објавила дека 109-тото воздушно крило на аеродромот во округот Шенектади во Шкотска, Њујорк, требало да ја преземе целата мисија од морнарицата во 1999 година и дека операцијата на Антарктикот ќе биде целосно финансирана од Националната научна фондација. 109-тото воздушно крило се очекувало да додаде приближно 235 персонал со полно работно време за поддршка на таа операција. Одлуката да се префрлила од раководството на морнарицата во Националната гарда како една од мерките за заштеда на трошоците поради намалувањето на буџетот по Студената војна.
Во 1990 година била формирана работна група на воздушната национална гарда за да ја проучува идејата. Следната година започнаl дијалог меѓу Воздухопловната национална гарда, воздушниот штаб и морнарицата на Соединетите држави. Меѓу другите прашања, на почетокот и било тешко на Воздухопловната гарда да го убеди Воздухопловниот штаб да посвети долгорочни ресурси за област во светот кој не бил прогласен за регион за војување поради меѓународните договори. Воздушната гарда ги поддржувала воените операции на Гренланд и на Арктикот (вклучувајќи ги и класифицираните операции на американската морнарица) од средината на 1970-тите со C-130 на 109-то воздухопловно крило. Тоа го убедило на штабот, воздухопловните сили на Соединетите Американски Држави дека не е во најдобар интерес на нацијата да се откаже од способноста за постигнување брз и сигурен воздушен пристап до двата поларни региони.
Во март 1993 година, американската морнарица била домаќин на дводневна работилница со претставници на Националната научна фондација, воздушната национална гарда и други заинтересирани страни за да се истражат опциите за логистичка поддршка за операцијата. Нацрт-концептот за операции бил подготвен од Дирекцијата за воздух на Бирото на Националната гарда во 1993 година. Во февруари 1996 година, била преземена обврска да се префрли мисијата Операција длабоко замрзнување и сите авиони LC-130H кои работат во рамките на Министерството за одбрана на САД на Воздушната национална гарда. Во септември 1996 година, високи офицери на109-тото воздушно крило го информирале Бирото на Националната гарда за нивниот концепт на операции и статусот на нивните подготовки за спроведување на операцијата „Длабоко замрзнување“. Според планот за транзиција што тие го развиле, Воздухопловната национална гарда ќе продолжи да ја зголемува морнарицата на САД за време на оперативната сезона од октомври 1996 до март 1997 година за Антарктичката програма. На крајот на сезоната октомври 1997 - март 1998 година, воздушната национална гарда ќе ја преземе командата на програмата. Во текот на третата година од програмата за транзиција (октомври 1998 до март 1999 година), американската морнарица ќе го зголеми ANG пред таа да ја преземе целата програма следната година. Во театарот ќе има седум LC-130. Тие ќе настапат од меѓународниот аеродром Крајстчерч во Крајстчерч, Нов Зеланд до станицата Мекмердо, Антарктик. Во мисијата ќе бидат вклучени традиционални гардисти, техничари и кадарот на резервистите на Активната гарда, специјално донесени на бродот за поддршка на операцијата „Длабоко замрзнување“. Кога целосно ќе се префрли на Воздушната национална гарда, 109-тото воздушно крило ќе има десет LC-130 во својот инвентар. Тие би вклучиле надградба на четири LC-130 авиони во функција со единицата плус три нови авиони и три кои би биле префрлени од американската морнарица. Проценките на Националната гарда на Воздухот за заштедите што треба да се реализираат со консолидирање на операцијата во рацете на 109-тото воздухопловно крило се движеле од 5 милиони американски долари до 15 милиони американски долари годишно. Вистинската транзиција кон контрола на воздушната гарда започнала во март 1996 година.
До 1999 година, морнарицата на САД ги префрлила операциите за воена поддршка за Антарктикот на Воздухопловните сили и нивниот изведувач Raytheon Polar Services. Операцијата „Длабоко замрзнување“ ја управувале американските воздухопловни сили и членовите на Воздухопловната национална гарда на Одредот 13 на Воздухопловната национална гарда, подредена единица која административно известувала директно до Центарот за подготвеност на воздушната национална гарда (ANGRC) во воздухопловната база Ендру во Мериленд, и оперативно известувала до Пацифичката команда на САД (USPACOM) во Хонолулу, Хаваи. По неговото деактивирање во 2005 година, одредот се состоел од офицер со полно работно време (командант) и четворица подофицери со полно работно време (логистика, комуникации, безбедносни сили и управување со информации) кои останале во Нов Зеланд во текот на целата година. Оперативната команда сега му припаѓа на командантот, Тринаесеттото воздухопловство како дел од USPACOM. Во 2005 година, преку канцеларијата на секретарот за одбрана, командантот на американската Пацифичка команда бил назначен за поддршка на Здружените оперативни сили за поддршка на Антарктикот, операција „Длабоко замрзнување“.
Логичка еквиваленција
Пример
Синтаксички, (1) и (2) се кодеривативни по пат на законот на контрапозиција и двојна негација. Семантички, (1) и (2) се точни (вистинити) во апсолутно ист модел (толкувања, вреднувања); имено, оние каде или Филип е во Скопје е неточно, или Филип е во Македонија е точно.
Операција „Длабоко замрзнување“
Сегашен статус
Цивилните и научните операции на Соединетите Американски Држави на Антарктикот се надгледувани од Антарктичката програма на Соединетите Американски Држави, како и од Националната научна фондација. Воените мисии за поддршка од меѓународниот аеродром Крајстчерч се спроведуваат за време на летото на Антарктикот (крајот на септември до почетокот на март) секоја година од страна на 109-тото воздушно крило. Ски опремениот LC-130 Hercules е столбот на операцијата „Длабоко замрзнување“. Авионот LC-130 Hercules обезбедува логистичко движење на товарот до оддалечените оперативни локации на континентот. Овие летала се надополнети со мразокршачот на Соединетите Американски Држави на крајбрежната стража USCGC Поларна Ѕвезда, Командата за материјал на воздухопловните сили и командата на воената пловидба. 13-та воздушна експедициска група на воздухопловните сили се распоредува во Крајстчерч, Нов Зеланд за време на оперативната сезона.
Логичка еквиваленција
Пример
(Треба да се напомене дека овој пример ја зема предвид класичната логика. Во некои некласични логики (1) и (2) не се сметаат за логички еквивалентни.)
Операција „Длабоко замрзнување“
Сегашен статус
Документарецот за раните мисии, Ice Eagles: An Account of American Aviation in Antarctica, требало да биде објавен во 2016 година.
Локхид Мартин моментално е главен изведувач на Програмата за Антарктикот на Соединетите држави на Националната научна фондација. Доделувањето на договорот било објавено преку соопштение за печатот на 28 декември 2011 година по процес на барање понуда од речиси четири години. Операциите за поддршка започнале на 1 април 2012 година. Оригиналниот синопсис на договорот покажал дека владата размислува за период на договор од.
Кахул
Кахул (романски: Cahul, руски: Кагул) — град во Молдавија. Градот е центар на реонот Кахул. Според проценките од 1 јануари 2009 година, градот имал околу 39.400 жители.
Население
Според последниот молдавски попис од 2004 во градот имало 35,488 жители. Етнички во градот имало: 60.5% Молдавци/Романци, 17.1% Руси, 11.1 % Украинци, 6.6% Бугари, 3,2% Гагаузи и 1.5% други.
Вукан Немањиќ
Вукан Немањиќ бил „голем жупан“ од 1202-1203 до 1204/1205 ), но пред и после тоа како најстар син на Стефан Немања бил управник во Зета од околу 1190 до почетокот на 1208 година.
Биографија
Се претпоставува дека тој е роден пред Стефан Немања да стане голем жупан и дека го добил името по дедото на Стефан Немања, но нема доказ дали тој дедо бил големиот жупан Вукан (од околу 1084 до околу 1112 г.) или, според ретките мислења, неговиот внук Стефан Вукан.
Кон крајот на владеењето на неговиот татко, Вукан ја добил контролата над Зета. Како управител во Зета се споменува во повелбата на Стефан Немања издадена од големиот жупан во Сплит. Во истата повелба како управител во Захумље се споменува неговиот најмлад син Растко (Свети Сава). Според тоа, се претпоставува дека повелбата е издадена во периодот 1190-1192 година. Натпис на црквата во Котор вели дека била врежана во 1195 година, во времето на големиот жупан Немања и неговиот син Вукан, кралот Диоклецијан. Можеби и престолонаследникот Стефан Првовенчани имал област со која владеел или бил до владетелскиот двор, без некоја посебна област.
Како најстар, најстар син на Стефан Немања, Вукан можел да очекува да биде назначен за наследник на српскиот трон, но тоа не се случило. Заминување од власт на Стефан Немања на 25 март 1196 година и назначувањето на тронот на големиот жупан на неговиот второроден син Стефан, кој подоцна го добил прекарот Првовенчани, не предизвикало отворен конфликт меѓу браќата додека Немања бил жив. Овде треба да се забележи и дека, очигледно, бракот на Стефан Немањиќ, подоцна Првокрунисан, со Евдокија Анџео довел до промена на наследниот редослед. Имено, постоел обичај византиските принцези, нивните сопрузи или синови да бидат владетели на земјата со која се омажила принцезата, без разлика на редот на раѓање. Во прилог на тоа зборува и фактот дека граѓанската војна меѓу Стефан и Вукан настанала дури откако Стефан го раскинал бракот со Евдокија. Како велики војвода, Вукан ги чувал Зета, Требиње, Топлица и Хвосно. Меѓутоа, желбата на Немања да го наследи неговиот среден син Стефан може да создаде чувство на повреденост кај постариот Вукан.
Вукан ги имитирал претходните владетели во Зета кои ја носеле титулата крал најдоцна од 1077 година, а ја зел титулата „Крал на кралството Далмација и Диоклецијан“, а со титулата крал Вукан се појавува на натпис од 1195 година и од 1197 година. години во неколку зачувани одлуки на Градскиот совет на Котор. Вукан бил охрабрен од неговиот непопустлив однос кон својот помлад брат со примерот на конфликтот меѓу принцовите Андреј и Емерик за кралската круна во Унгарија. Тој го организирал Диоклецијанскиот црковен собор со папата.
Не постои сигурен показател дека католичкото население во Зета тешко го издржувало доминантното влијание на православието на Немања во Србија. Вукан во 1198 година му се обратил на папата со барање да испрати легати во неговата земја и да го зајакне надзорот и влијанието на западната црква. Папата ја искористил можноста да го зајакне своето влијание во почетокот на 1199 година. Тој испратил двајца свои пратеници кај Зета, но испраќајќи им ја својата препорака за нив, го испратил и врховниот владетел на Србија, големиот жупан Стефан Немањиќ. Вукан имал намера да ја искористи и помошта на Католичката црква за да стигне до тронот, но римскиот водач не сакал отворено да го поддржи Вукан против својот брат испраќајќи пратеници, туку само да го зајакне влијанието на Рим врз српските земји. Првокрунисаниот човек се однесувал многу вешто и љубезно ги примил двата папски легати и во писмо до папата како „негов духовен татко“ рекол дека ќе ја испрати својата мисија во Рим. Тој се обидел да ја добие целосната поддршка од папата и го молел папата да му ја испрати кралската круна. На тој начин би ја добил за себе поддршката од папата против евентуален сојуз меѓу Вукан и Унгарците. Папата Инокентиј III не можел да одлучи да му ја испрати кралската круна на Првокрунисаниот, поради унгарскиот крал и Вукан кои се противеле на таа одлука.
Се чини дека Вукан ја искористил разделбата на Првокрунисаниот и неговата сопруга Евдокија околу 1201 година за да покаже отворено несогласување со својот брат, бидејќи го прекорил за грубоста кон поранешната сопруга, а Евдокија ја придружувал до Драч. Ова можеби укажало на почеток на отворен раскол меѓу браќата. Тоа ги забрзало унгарските намери и во сојуз со Вукан во 1202 година, Унгарците навлегле во Србија. Според пишувањата на Првокрунисаниот, Вукан „ги оставил заповедите на својот господар и татко и станал злосторник“. Затоа што тој ги донел странците во својата татковина, и ги одзел земјиштата и ги опустошил“. Според папски писма, Вукан бил владетел на Србија во март 1203, а во еден дел во 1204 година Вукан станал голем префектор и ги добил Рашка земјиштето и регионот на Ниш, а унгарскиот крал Емерик зел титула на српски крал и областите источно од Морава. Така Вукан станал унгарски вазал како и босанскиот Бан Кулин. Првовенчаниот најверојатно се засолниле во Бугарија кај Калојан. Многу брзо веќе во 1203 година меѓу Бугарите и Унгарците дошло до конфликт околу областа долж Велика и Јужна Моравија. Унгарците биле принудени да се повлечат од Браничево, а нивниот штитеник Вукан од областа Ниш. Вукан морал да склучи некаков договор со својот брат Првовенчан кој се случил во 1204 година. или 1205 година да се врати во Србија на својот владејачки трон, а Зета ја оставил на чело на својот постар брат.
Веројатно во февруари 1208 година, Сава Немањиќ дошол во Србија и го донел телото на татко му да го погребаат во Студеница. Во Студеничкиот типик Сава напишал дека осум години по смртта на Симеон дошол во Хвосно „со чесни мошти“. А учејќи за својот владетелски син Стефан и брат му кнезот Вукан, собрал светци, свештеници и игумени со многу црнци и сите болјари,... со голема чест ги зеле моштите на господинот Симеон“. Од неговиот опис на тој настан, може да се заклучи дека тој потоа успеал да ги помири своите постари браќа околу ковчегот на неговиот татко. Постои легенда дека овој собор се одржал во Полумир, односно во црквата Свети Никола на Ушче), неколку километри северно од манастирот Студеница.
Според Сава, пренесувањето на ковчегот на свети Симеон се случило на барање на двајцата негови постари браќа. Тој пишува дека добивал писма со такво барање од „Стефан, кој владеел со неговата земја, и неговиот брат, великиот војвода Вукан“. Уште во летото 1208 година, најстариот син на Вукан, Џорџ, се појавил како управител во Зета. Можно е Вукан да побарал да се донесе ковчегот на свети Симеон затоа што видел дека се ближи крајот или само сакал да му ја предаде власта на синот по примерот на својот татко. Во тој случај, уште едно помирување со братот на Првовенчаниот би било начин Вукан да ги зајакне врските меѓу себе и неговиот наследник со големиот жупан. Оваа постапка ќе му го олесни владеењето на неговиот син Ѓорѓи, кој на 3 јули 1208 г. му се заколнал на верност на венецијанскиот дуж без разлика на неговиот вујко Првокрунисан и бил подготвен да се бори со Венецијанците против Арбанас Димитриј Прогоновиќ, инаку зет на неговата куќа. Ѓорѓибил прилично независен во водењето на својата земја.
Покрај Ѓорѓи Вукан, тој имал уште три сина: Стефан, кој го изградил манастирот Морача, монахот Дмитар и Владин Немањиќ. Синот на Дмитар е Вратислав, а неговиот внук е Вратко, кој е татко на Милица, сопругата на кнезот Лазар Хребељановиќ.
Предание
Инаку, она што е многу интересно за потеклото на српскиот народ и едно од најголемите ако не и најголемото племе на Васојевиќ, чиј роден крај е во областа на Црногорските Ридови, е тоа што ова племе потекнува од лозата. на Вукан Немањиќ. Имено, предокот на племето Васо имал тројца браќа, Крас и Ота (од кои се албанските племиња Красниќи и Хоти) и Озра (од кои се Озрниќи), а според некои и Пипа (од кои се Пипери). Тие се синови на Костадин чиј татко бил Стефан. Таткото на Стефан бил Васоје и дедо Костадин, според некои син на Вукан Немањиќ, но поверојатно внук на синот на Стефан.
Финиќ
Финиќ — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Делвина и општината Финиќ
1685 во музиката
1685 година во музиката содржи некои значајни настани.
Енолат
Енолат е анјон кој се добива при загуба на протони од алфа јаглеродот на карбонилната група, односно тој е анјон на еден енол.
На пример, базите абстрахираат еден протон од ацетонот за да формираат енолатен анјон.
Енолатниот анјон се стабилизира со резонанција и затоа алфа водородот е кисел.
Ромен Барде
Ромен Барде (Romain Bardet; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Барде е познат по своите вештини за качување што го прави еден од главните фаворити за освојување на големите трки.
Досега, негови најголеми успеси биле на домашно тло. Освоил три етапи на Тур де Франс на три различни изданија во периодот 2015-2017. Завршил на подиум двапати, втор во 2016 година и трет во 2017 година. Исто така, ги носел маичките во пласманот за млад возач и ја освоил маичката во планинскиот пласман во 2019 година. Воедно, ја освоил наградата за борбеност на цела трка во 2015 година.
2012-2014
Станал професионалец во 2012 година. Се истакнал себеси на Трката околу Турција 2012, особено на третата етапа, која била планинска, каде напаѓал постојано и го зазел петтото место. Исто така завршил и како петти на трката во генералниот пласман.
Следната сезона, Барде настапил првпат на Тур де Франс ја освоил својата прва професионална победа на Тур де л’Ен. Негова следна победа била следната година кога го освоил класикот Ла Дром, што била негова прва победа на еднодневна трка. Барде завршил четврти во генералниот пласман на Волта а Каталуња во 2014 година и возел првпат на Критериум ди Дофине, каде завршил петти на крајот. На Тур де Франс 2014, Барде бил предводник на трката заедно со Жан Кристоф Перо. Барне се искачил до третото место во генералниот пласман на крајот на втората недела и дури имал и кратко водство во белата маичка. И покрај што го загубил подиумот во последната недела, Барде сѐ уште напаѓал на спустовите за да добие некоја секунда повеќе во однос на соперниците. На крајот, Барде завршил шести во генералниот пласман, а неговиот колега Жан Кристоф Перо втор. Тибо Пино го освоил пласманот за млад возач пред Барде на второто место.
2015
Имајќи одличен пролетен дел од сезоната со шесто место на Лиеж-Бастоњ-Лиеж и деветто на Тур де Романди, Барде од многумина бил сметан како еден од можните освојувачи на место за подиум на Тур де Франс. На неговата последна етапна трка пред Тур, Критериум ди Дофине, Барде заминал во напад на спустот пред последното искачување на петтата етапа. Добил минута на техничкиот спуст, пред да победи сам на целта, 36 секунди пред второпласираниот Тиџеј ван Гардерен. Завршил шести на крајот на трката. На Тур де Франс, Барде изгубил време при накрсните ветрови во Холандија и екипниот хронометар во првата недела.
Кога конечно пристигнале планините, Барде изгубил уште повеќе време и скоро на половина од трката, било јасно дека бил надвор од генералниот пласман. На последниот ден во Пиринеите заминал во бегство и завршил трет на етапата до Плато де Бел. Барде и Тибо Пино биле дел од бегство и воделе до врвот на завршното искачување на четиринаесеттата етапа. Меѓутоа, двоецот бил достигнат и претекнат од Стив Камингс на краток спуст до целта, при што Барде завршил трет на етапата. На 23 јули 2015 година, по соло бегство, Барде победил на осумнаесеттата етапа. Таа била прва етапна победа за него на Тур де Франс. Следниот ден ја освоил точкастата маичка по првпат, откако завршил петти на деветнаесеттата етапа. Меѓутоа, ја загубил маицата од Крис Фрум на дваесеттата етапа. Барде завршил деветти во генералниот пласман и ја добил наградата за борбеност.
2016
Во февруари 2016 година, Барде постојано го напаѓал Нибали на четвртата етапа на Трката околу Оман и на крајот ја завршил етапата како втор, 9 секунди зад него. Барде го освоил второто место во генералниот пласман на трката, 15 секунди зад Винченцо Нибали. Во јуни, Барде нападнал на шестата етапа на Критериум ди Дофине и на крајот завршил втор на етапата откако бил претекнат од Тибо Пино на целта. По шестата етапа, Барде се издигнал на третото место во генералниот пласман, 21 секунда зад предводникот Крис Фрум. Барде завршил втор во генералниот пласман на Критериум ди Дофине, 12 секунди зад Фрум.
На деветнаесеттата етапа на Тур де Франс 2016, Барде и неговиот колега Микаел Шерел заедно нападнале на влажниот спуст пред претпоследното искачување. Барде побегнал од групата на жолтата маичка на ниските делови на Монблан на 10 километри од целта. Барде го достигнал бегалецот Руј Кошта на 7 километри до целта, го претекнал на најстрмните делови на последното искачување на 3,2 километри до целта и ја освоил етапата со 23 секунди предност пред второпласираниот Хоаким Родригес. Бил прв и единствен Французин кој освоил етапа на Тур де Франс 2016. По победата на етапата 19, Барде се искачил од петтото на второто место во генералниот пласман. На крајот, завршил како втор, 4:05 зад Крис Фрум. Така, барде станал само шести Французин кој завршил меѓу најдобрите тројца во генералниот пласман во последните 30 изданија на Тур де Франс.
2017
Откако паднал на првата етапа на Париз-Ница, Барде бил исфрлен од трката откако бил влечен од автомобилот на неговата екипа.
Барде ја освоил дванаесеттата етапа на Тур де Франс 2017, со совршено временски одмерено забрзување близу целта, одвојувајќи се на помалку од 500 метри при што ја освоил својата трета етапна победа во три години. Барде се мачел на поединечниот хронометар во должина од 20,5 километри на дваесеттата етапа во Марсеј и завршил дури на 52. место, 2 минути и 3 секунди зад победникот Маќеј Боднар. Поради тоа паднал од второто на третото место во генералниот пласман, со само една секунда предност пред четвртопласираниот Микел Ланда. Барде успеал да ја задржи разликата од една секунда на последната етапа, завршувајќи како трет на Тур, зад Крис Фрум и Ригоберто Уран. Така, Барде завршил меѓу првите тројца во генералниот пласман втора година по ред.
2018
Барде ја пропуштил Вуелта а Андалусија 2018 откако го повредил десното рамо при пад во домашни услови. Се вратил со победа на Класик Сид-Ардеш во февруари. Во март, Барде возел на еднодневниот класик Страде Бјанке, одржан делумно на патишта од чакал при пороен дожд. Се одвоил со светскиот велокрос првак Ваут ван Ерт и двоецот ја предводел трката во завршните 40 километри пред Тиш Бенот да нападне, достигнувајќи ги и потоа претекнувајќи ги на завршниот сектор со чакал. Бенот отишол на победа сам со 39 секунди пред Барде, кој го поминал Ван Ерт во завршниот километар. На Лиеж-Бастоњ-Лиеж, Барде завршил трет откако го изгубил спринтот за второто место од Мајкл Вудс. То било прв француски подиум на некој монумент. Кога возел на Критериум ди Дофине, Барде никогаш на нападнал за победа и се нашол меѓу најдобрите тројца последните два дена.
Личен живот
Барде живее во Клермон Феран. Заедно со професионалната велосипедска кариера, Ромен Барде започнал бизнис студии во 2011 година во Гренобл.
Распоред на резултатите
СО = се откажал; — = не учествувал; ДСК = дисквалификуван
Распоред на резултатите на првенствата
СО = се откажал; — = не учествувал; ДСК = дисквалификуван
Долно Коњско
Долно Коњско — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Долно Коњско се наоѓа јужно од градот Охрид, сместено над патот Охрид-Св. Наум и во непосредна близина на Охридското Езеро. Оваа населба е оддалечена 5 километри од градот Охрид.
Селото е сместено долж брегот на Охридското Езеро, во подножјето на планината Галичица. Селото поседува водовод.
Во минатото, Долно Коњско претставувало составен дел на тогашното големо село Коњско, сместено високо на падините на планината Галичица. Денес, селото прераснува во туристичко место, поради непосредната близина на езерото.
Историја
Историјата на Долно Коњско започнува со доселувањето на неговите жители од старото Коњско, кое сега е речиси напуштено. До средината на век, просторот на кој сега се наоѓа населбата претставувал каменест и сув рид на кој за брзо време била подигната денешната населба.
По 1970 година, мештаните од Коњско започнале да градат нови куќи близу Охридското Езеро, во месноста Гумниште. Таму порано имало лозја и трла, во кои на зима се чувала стоката.
Стопанство
Селото не поседувало свој атар во минатото, поради што и нема распределба на површините по намена.
Поради непосредната близина на селото до Охридското Езеро, во него е особен развојот на туризмот.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека 1873 во г. селото Коњско имало 40 домаќинства и 116 жители.