cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Актобе
Индустија
Актобе регион и Актобе - еден од четирите региони на Казахстан, каде што е концентрирано производството на алкохолни пијалоци. Локалниот производител на вотка „Вимпекс“ е еден од најголемите производители на вотка во Казахстан и зафаќа 22% од овој пазар. Производството на алкохол се спроведува и од фабриката за вино Актобе Шампањ LLP, Араи СО, Кентаур ЛЛП, Дестилерија Актобе Кристал, казахстанско-германско заедничко вложување Омирбек и Трансмарс ЛЛП. Компаниите Омирбек и ГЕОМ неколку пати беа вклучени во списокот на најголеми даночни обврзници во регионот Актобе.
Земјоделство и Сточарство
На крајот на 2014 година, на територијата на градската администрација на Актобе се регистрирани 319 земјоделски претпријатија, кои произведоа стока во вредност од 11.998,7 милиони тенге. Од нив, 4112,5 милиони тенге отпаѓа на растителното производство, а 7582.8 милиони тенге за добиток. Вкупно, во 2014 година произведоа 4,8 илјади тони месо, 24,9 илјади тони млеко, 121,2 милиони парчиња јајца.
И покрај доделените субвенции во износ од 360 милиони тенге, градските сточари можеа да ја задоволат само потребата од јајца во градот, додека производи како месо и млеко не ја задоволија потребната количина. Во 2014 година, земјоделците произведоа 2,9 илјади тони месо и 20 илјади тони млеко, додека потребата од месо и млеко е 20,7 илјади и 71,4 илјади тони, соодветно. Сепак, други видови храна (брашно, растително масло) беа произведени неколку пати повеќе од потребната количина.
На територијата на градот во 2012 година, 32.021 градинарски парцели се регистрирани како дел од колективно градинарство, како и 1.101 градинарски парцели како дел од колективни градини. Некои од таканаречените градинарски парцели се користат не само за домашно градинарство и хортикултура, туку и за привремен (сезонски) престој со цел за рекреација и како поединечен станбен сектор за постојан престој; бројот на жители кои користат куќи и колиби во градинарски парцели за постојан престој се проценува на 40 илјади луѓе. Според раководството на градот, колибите го попречуваат развојот на Актобе. Регистрацијата на дозволите за изградба на колиби беше прекината, а постојните градинарски парцели се планира да се испразнат за изградба на катни згради. Во иднина, летни колиби ќе бидат сместени на 10-20 км од градот.
Транспорт
Актобе одржува меѓународни железнички линии со Москва (преку Саратов), Бишкек и Ташкент, како и домашни линии до Актау, Атирау, Алмати и Астана.
Аеродромот Актобе нуди летови до Москва, Алмати, Астана и Актау.
Автобуската служба го поврзува Актобе со селата во областа Актобе и преку границата со Русија.
Образование
Во Актобе се наоѓаат голем број на државни и приватни институции за високо образование, вклучително и регионален државен универзитет - Актобе и Медицински универзитет - Западен Казахстан. Војската на Казахстан, исто така, одржува пилотско училиште во градот. За време на советската ера, многу пилоти беа обучувани таму. Уметничкото училиште Актобе е едно од најценетите институции кои работат заедно со УНЕСКО.
Актобе е голем научен центар. Според Одделот за статистика на Актобинската област (2009 година), обемот на научна и техничка работа во градот достигна 336 милиони тенге (440 милиони тенге во регионот). Трошоците за истражување и развој изнесуваат 476 милиони тенге (489 милиони тенге во регионот), вклучувајќи: за основно истражување - 8 милиони тенге, за применети истражувања - 465 милиони тенге, за научни и технички услуги - 2 милиони тенге.
Музеи
Во градот вкупно има шест музеи. Најстариот од нив, Регионалниот музеј за историја и локални познавања во Актобе, е отворен во 1929 година врз основа на училишниот музеј и се смета за една од атракциите на Актобе. Меморијалниот музеј на Алија Молдагулова, кој беше отворен на 22 април 1985 година, се наоѓа на истоимената авенија, во близина на меморијалниот комплекс на Молдагулова и Алејата на хероите. Музејот Руханијат беше отворен во 2011 година на приземјето на џамијата Нур Гасир. Неговите активности се насочени кон „спроведување на научни и образовни активности“. Музејот на уметност отворен на 12 ноември 2013 година се наоѓа на централната авенија на градот, во зградата на поранешната канцеларија на матичните книги.
Театри
Во Актобе има два професионални театра. Најстариот од нив е Драмскиот театар. Театарот Ахтанов е основан врз основа на драмскиот круг на железничките работници во 1935 година на предлог на Народниот комесар Темирбек Жургенов, а во 1997 година театарот го доби името по казашкиот писател Тахави Ахтанов, кој потекнуваше од областа Актобе.
Тука е и детскиот куклен театар „Алакај“. Регионалната филхармонија е основана во 1944 година, во 2004 година и беше доделена зградата на Домот на културата на хемичарите. Во 2009 година беше отворен Домот на пријателството, чија цел е развој на културите, националните традиции и мајчините јазици на сите народи во регионот. Куќата на пријателството има концертна сала со 300 места, свечена сала и сала за кореографија, конференциска сала, изложба и студио за снимање.
Фестивали
Секоја година на 28 мај се слави Денот на градот. Различни културни настани се организираат во паркот именуван по Првиот претседател, воднозелениот булевар на Единство и Конкорд, паркот именуван по А.С. Пушкин, во регионалната филхармонија именувана по Г. Жубанова, Палатата на студенти и други простории.
Од 2001 до 2008 година, под водство на фронтменот на групата „Адаптација“, Ермен Ержанов, градот беше домаќин на фестивалот на независна музика „Суховеи“, на кој присуствуваа многу гости од земјите од поранешен Советски Сојуз. По неговото затворање, сличен фестивал наречен „Индикатор“ беше организиран неколку пати. Во 2015 година беше објавено продолжување на „Суховеи“.
Споменици
Градот има голем број регистрирани споменици, спомен-плочи, големи и мали вајарски форми и споменици. Само во текот на годините на независност на Казахстан, 28 споменици и меморијални комплекси беа подигнати во Актобе. Постои вистински култ на познатата снајперистка Алија Молдагулова - се изградија меморијален комплекс и споменик, еден од централните авении беше именуван во нејзина чест, а беше отворен личен музеј. Споменикот на Алија Молдагулова (1960) и бистата на космонаутот Виктор Пацаев (1976) се меѓу спомениците на историјата и културата на Казахстан од државно значење. Еден од значајните споменици е 19-метарскиот гранит Обелиск на славата во чест на жителите на Актобе кои паднаа во битки за својата татковина за време на Граѓанската војна и Втората светска војна. Во 2008 година, градот беше сведок на свеченото отворање на споменикот на хероите од трилогијата Абдијамијал Нурпеисов „Крв и пот“ - првиот споменик во Казахстан посветен на литературни ликови.
Спорт
Градот е дом на фудбалскиот клуб ФК Актобе. Фудбалот е еден од најпопуларните спортови во градот. Обожавателите на локалниот клуб „Актобе“ ја организираа познатата ултрас група „сектор 13“. Во 2013 година, според истражувањето на порталот за спортски информации Вести.кз, Актобе е признат како „најфудбалскиот град во Казахстан“. Централен стадион е изграден во 1975 година и е во согласност со стандардите на УЕФА. Фудбалски клуб „Актобе“ неколку пати по ред стана шампион на Казахстан и 9 пати најпосетуван клуб во земјата (185,7 илјади гледачи ги посетија домашните и гостинските натпревари на клубот во 2014 година ) Клубот е финансиран од градскиот буџет, во 2015 година износот на финансирање изнесуваше 3 милијарди тенге (2,3 милијарди тенге во 2010 година). Во 2019 година, фудбалскиот клуб Актобе (за прв пат од 1997 година) беше принуден да ја напушти Премиер лигата на Казахстан и испадна во првата лига.
Под сомнение
„Под сомнение“ (српски: Под сумњом) — филм на режисерот Бранко Белан од 1956 година. Автор на музиката е Бојан Адамич, а главните улоги ги играат: Милорад Маргетиќ, Тамара Милетиќ и Мирко Војковиќ.
Синопсис
Иако припаѓа на богато семејство на бродосопственици, Андро Наранчиќ му се придружува на движењето на отпорот против окупаторот. Затоа, тој завршува во заробенички логор во јужна Италија. Летото 1943 година, Андро успева да побегне, заедно со тројца мештани, но само тој преживува и се враќа во своето родно место на еден далматински остров. Таму, Андро е под сомнение дека соработувал со окупаторот и дека е ослободен од логорот поради доброто однесување. Навистина, Зане Моро, кој е дел од окупаторската власт и сопруг на една негова тетка, средил Андро да биде ослободен од логорот, меѓутоа Андро бега пред да дојде неговото помилување. Бидејќи на Моро не му е интерес да се дознае за бегството на Андро, тој намерно ја проширува веста дека тој е ослободен од логорот. Истовремено, и локалните членови на движењето на отпорот се сомневаат во Андро поради неговото буржоаско потекло. Андро успева да премине на ослободената територија со помош на неговата девојка, учителката Вероника, меѓутоа Шибам командантот на партизанскиот одред, е љубоморен на Андро и настојува да го посрами...
UTC+00:30
UTC+00: 30 е ознака за временско отстапување од UTC од +00:30.
Историја
Се користел во Швајцарија (Бернско време) сè до усвојувањето на средноевропско време во 1894 година.
Познато како сандрингемско време, британското кралско домаќинство користело отстапување од 30 минути од GMT, во имотот на Норфолк Сандрингем. Ова било прекинато во 1936 година.
Карим Будиаф
Карим Будиаф (роден на 16 септември 1990 година, во Ријеј Малмезон) — катарски фудбалер, со алжирско и мароканско потекло, играч од средниот ред на Ал-Духаил и на катарската репрезентацијата.
Клупска кариера
Будиаф е роден во Франција од татко алжирец и мајка мароканка. Својата кариера ја започнал во родната земја играјќи во младинските категории на Лорјан и Нанси.
Во 2010 година, на возраст од 19 години се преселил во Катар, каде му се приклучил на тамошниот клуб Ал-Духаил. Будиаф целата своја кариера ја поминал играјќи за само еден клуб, забележувајќи преку 300 настапи за Ал-Духаил. Со клубот освоил 7 титули во катарското првенство, 3 купа, 4 Купа на Емирот, и два Купа на Шеихот Јасим.
Репрезентативна кариера
Поради алжирското и мароканското потекло, како и фактот што е роден во Франција, Будиаф имал повеќе опции која земја ќе ја претставува на репрезентативно ниво.
Тој бил репрезентативец на младата репрезентација на Алжир под 21 година, во периодот 2010-2013, забележувајќи 19 настапи и 3 гола.
Во 2013 година, Будиаф добил карарско државјанство и решил да ја претставува оваа земја на сениорско ниво. Своето деби за катарската репрезентацијата го направил на 25 декември 2014, во победата со 1-0 над Палестина во Западноазиското првенство.
Во 2019 година, тој бил дел од составот на Катар кој го освоил Азискиот куп. Истата година учествувал со репрезентацијата и на Копа Америка 2019.
Во 2022 година, бил повикан да го претставува Катар на Светското првенство 2022 на домашно тло.
Црква „Св. Спас“ - Тодорци
Свети Спас (Вознесение Христово) — преродбеничка црква во селото Тодорци, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е изградена во 1878 г. Претставува трикорабна базилика со отворен трем на југ и запад. Вратите се доста ниски. Камбанаријата е на западната страна. Средниот кораб одвнатре е засводен, а страничните се со рамни тавани. Иконостасот е импресивен. Во црквата има неколку икони од 1778 г. Зографисана е во 1878 г. од Божин Стаменитов (Емануил Стаматијадис) од Пазар. Добро зачуван е резбаниот дрвен парапет на женската црква со сцени од химната Акатист, дело на светогорски монах. Иконите во црквата се од солунското гратче Куфалово, со кое Тодорци има стари врски. Црквата била палена од Турците во 1850 и 1875 г.
Државата ја прогласила за заштитен споменик на културата на 2 јуни 1986 г.
Александар Ацев
Александар Ѓошев Ацев ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во 1929 година се доселил во Скопје. Во 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада. По ослободувањето на Скопје, дејствувал со бригадата низ Македонија во уништувањето на преостанатите балистички банди, а потоа се префрлил во Бујановачко каде исто така учествувал во акциите за уништување на балистичките разбојнички банди. Храбро се борел на Сремскиот фронт, каде се истакнал во повеќе борби. Загинал во една битка, на 14 април 1945 година кај Врпоље.
Дуке Атанасовски
Дуке Китанов Атанасовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство и чување на добиток. На 25 септември 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада, во чиј состав учествувал во големите борби против балистите на Водно и реката Треска. По ослободувањето на Македонија земал учество во ликвидирањето на заостанатите балистички банди. Подоцна заминал на Сремскиот фронт. Поради тешките и напорни борби, заболел и од последиците на болеста, починал на 18 април 1945 година, во болницата во Скопје.
Стара Загора (област)
Старозагорска област е една од 28-те области на Бугарија.
Стрела (соѕвездие)
Стрела — соѕвездие кое потекнува од латинскиот збор sagitta, и истото не би требало да се поистоветува со поголемото соѕвездие Стрелец. Иако Стрела е старо соѕвездие, ѕвездите во истото не се посјајни од трета привидна светлинска величина и по површина е третото најмало соѕвездие (само Ждребе и Јужен Крст се помали). Било вклучено во 48 соѕвездија наброени од астрономот од век Птоломеј, и оттогаш останаало едно од 88 современи соѕвездија определени од страна на Меѓународниот астрономски сојуз. Со местоположба над екваторот, Стрела може да се види од секоја местоположба на Земјата, освен од Јужниот Поларник.
Стара Загора (област)
Список на населените места во Старозагорска област
Градовите се со задебелен фонт
Стрела (соѕвездие)
Стрела припаѓа на Млечниот Пат и се граничи со слeдниве соѕвездија (почнувајќи од север во насока на часовникот): малото животно Лисица, митолошкиот херој Херкул, птицата Орел и морскиот цицач Делфин.
Ѕвезди
Следниве се едни од најсјајните ѕвезди во Стрела:
Стара Загора (област)
Општина Глаабово
Априлово, Великово, Главан, Галабово, Искрица, Медникарово, Мусачево, М'дрец, Обручиште, Помоштник, Разделна
Стрела (соѕвездие)
Историја
Старите Грци најверојтано го нарекувале ова соѕвездие Oistos. Римјаните го нарекле Sagitta.
Стара Загора (област)
Општина Казанлак
Бузовград, Голјамо Дрјаново, Горно Изворово, Долно Изворово, Дунавци, Енина, Казанлак, Копринка, Кр'н, К'нчево, Горно Черковиште, Овоштник, Розово, Ржена, Средногорово, Хаџидимитрово, Черганово, Шејново, Шипка, Jасеново
Стрела (соѕвездие)
Историја
Јохан Бајер ги избрал имињата на ѕвездите во Стрела по несјајност, ставајќи и ја ознаката на најсветлата ѕвезда γ. Друго соѕвездие во кое се отстапува од традиционалното именување е соѕвездието Стрелец.
Стара Загора (област)
Општина М’глиж
Боруштица, Ветрен, Д'бово, Државен, Зимница, М’глиж, Радунци, Селце, Сливито, Тулово, Шаново, Jулиево, Jaворовец, Jaгода
Стрела (соѕвездие)
Митологија
Обликот на Стрела, бил протолкуван токму како стрела во многу култури, меѓу нив се персијците, евреите, Старите Грци и старите римјани. арапите го нарекувале ас-сахам, име кое се пренесува како Шам и се однесува на α Sge.
Стара Грција
Во Стара Грција, соѕвездието Стрела се сметало дека е стрелата со која Херкул го убил орелот на Јупитер, кој постојано се хранел со џигерот на Прометеј. Стрелата е со местоположба на северната граница на Орел. Други пак верувале дека соѕвездието Стрела е стрелата со која Херкул стрелал кон Стимфалските птици, (шестата задача) кои имале клунови и крилја од железо, и се хранеле со човелко месо во мочуриштата на Аркадија. Ератостен тврдел дека станува збор за стрелата со која Аполон ги убил киклопите.
Стара Загора (област)
Општина Опан
Баштино, Бјал Извор, Бјало Поле, Васил Левски, Венец, Кравино, Опан, Пстрен, Књажевско, Средец, Столетово, Тракија, Jaстребово
Столе Ацевски
Столе Ацевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Стара Загора (област)
Општина Павел Бања
Асен, Александрово, Виден, Габарево, Горно Сахране, Долно Сахране, Манолово, Осетеново, Павел Бања, Скобелево, Турија, Т'жа, Трничени
Општина Раднево
Бели Bрјаг, Б'лгарене, Гледачево, Боздуганово, Даскал-Атанасово, Диња, Землен, Знаменосец, Ковач, Ковачево, Коларово, Константиновец, Љубеново, Маца, Полски Градец, Раднево, Рисиманово, Свободен, С'рнево, Тихомирово, Топољане, Тројаново, Трнково
Општина Стара Загора
Арнаутито, Бенковски, Богомилово, Борилово, Борово, Братја Кунчеви, Б'деште, Воденичарово, Горно Ботево, Д'лбоки, Еленино, Елхово, Загоре, Змејово, Казанка, Калитиново, Калојановец, Кирилово, Козаревец, Колена, Ловец, Лозен, Љуљак, Лјасково, Маджерито, Мала Вереја, Мало Кадиево, Михајалово, Могила, Ново Село, Орјаховица, Остра Могила, Памукчии, Петрово, Плоска Могила, Подслон, Преславен, Прјапорец, Пшеничево, Пстрово, Ракитница, Румања, Самуилово, Слад'к Кладенец, Хан Аспарухово, Стара Загора, Старозагорски Бани, Стрелец, Сулица, Христијаново, Хриштени
Општина Гурково
Брестова, Гурково, Двориште, Димовци, Паничерево, Ж'лтопоп, Златирт, Конаре, Лјава Река, Пчелиново
Општина Николаево
Едрево, Елхово, Николаево, Нова Mахала
Последниот самурај
Последниот самурај (англиски: The Last Samurai) — американски филм од 2003 година, во режија на Едвард Цвик. Главните улоги ги толкуваат: Том Круз, Кен Ватанабе, Шин Којамада, Масато Харада и Сеизо Фукумото. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во четири категории и за наградата „Златен глобус“ во три категории.
Мејсон Маунт
Мејсон Маунт (роден на 10 јануари 1999 година, во Портсмут) — англиски фудбалер, на  и на англиската репрезентација.
Биографија
Маунт е роден во Портсмут, Хемпшир. Неговиот татко, Тони, бил поранешен фудбалер кој играл во нисколигашки екипи, а подоцна бил и тренер на некои локални клубови, како Хавант Таун.
Како дете, Маунт играл во локалните лиги; во 2003 година, на 4-годишна возраст, тој поминувал еден ден неделно тренирајќи во академиите на Портсмут и Челси. Наведувајќи ги Френк Лампард, Лука Модриќ и Андрес Инјеста како свои идоли и омилени играчи, Маунт на крајот се приклучил на Челси во 2005 година.
Маунт е најдобар пријател со фудбалерот на Вест Хем Јунајтед и тимски колега од англиската репрезентација, Деклан Рајс, уште од детството.
Технички одлики
Маунт е комплетен играч за врска, способен да игра како мецала и понапред како офанзивен играч од средниот ред. Вешт е во вклучувањата во нападот од позадина и во фазата на реализација, но тој има и извонредна визија за играта и одлична индивидуална техника. Поради неговите одлики е споредуван со неговите сонародници Френк Лампард и Џек Вилшер.
Позајмиците во Витесе и Дарби Каунти
На 24 јули 2017 година, Маунт се приклучил на заем на холандскиот Ередивиси клуб Витесе. Своето деби за првиот тим го направил на 26 август, влегувајќи како замена во 77-мата минута во поразот на домашен терен од Аз Алкмар со 1–2. Следниот месец, тој го направил својот прв старт за Витесе во натпреварот од првото коло на Купот на Холандија на гостувањето кај петтолигашот Свифт, играјќи 90 минути во ремито 0-0, по што екипата на Свифт победила по изведување на пенали. Својот прв гол за Витесе го постигнал на 1 октомври 2017, во 76-тата минута од натпреварот на домашен терен против Утрехт што завршил нерешено 1-1. Маунт бил избран во Ередивиси Тимот на годината и бил избран за Играч на годината на Витесе.
За време на првиот полуфинален натпревар во плејофот на Ередивиси за европските натпреварувања против АДО Ден Хаг на 9 мај 2018 година, Маунт го постигнал својот прв хет-трик во кариерата, помагајќи му на Витесе да победи на гости со 5-2. Во реваншот, Маунт погодил уште еднаш за победата со 2-1, со што Витесе со вкупни 7-3 се пласирале во финалето. На првиот натпревар од финалето на плејофот против Утрехт, Маунт го отворил резултатот, но поради картони бил суспендиран за вториот; сепак, Витесе успеал да го добие двомечот со вкупен резултат 5-3. Маунт забележал 39 настапи во сите натпреварувања за Витесе, постигнувајќи 14 гола, пред да се врати во Челси.
На 17 јули 2018 година, Маунт се приклучил на заем до крајот на сезоната во Дарби Каунти. Дебитирал во Чемпионшип на 3 август 2018, постигнувајќи гол уште на своето деби со кој го израмнил резултатот во 60-тата минута од победата со 1-2 на гостувањето кај Рединг. Маунт бил надвор од терените два месеци откако претрпел повреда на тетивата во натпреварот од ФА Купот против Акрингтон Стенли. Тој се врати во акција во победата со 6-1 над Ротерам Јунајтед, во која над него бил направен пенал. Две недели подоцна, тој го постигнал својот втор хет-трик во кариерата во натпреварот против Болтон Вондерерс, добиен со 4-0. Маунт одиграл вкупно 44 натпревари и постигнал 11 голови во сезоната 2018-2019. На 27 мај 2019, тој, исто така, го започнал финалето на плејофот во Чемпионшип против Астон Вила, но не успеал да му помогне на својот клуб да обезбеди промоција во Премиер лигата откако овните биле поразени со 2-1 на Вембли.
2019–2020: Пробивот во првиот тим
На 15 јули 2019 година, Маунт потпишал нов петгодишен договор со Челси. Дебитирал за Челси на 11 август 2019 година, во поразот со 4–0 на гости кај Манчестер Јунајтед во Премиер лигата. Тој го постигнал својот прв гол во дресот на Челси само една недела подоцна против Лестер Сити, за време на своето деби пред домашната публика, кога екипата предводена од менаџерот Френк Лампард одиграла нерешено 1-1, и додал уште гол веќе еден на следниот натпревар на гостувањето кај Норич Сити. На 17 септември, тој се здобил со повреда на глуждот во натпреварот од првото коло на Лигата на шампионите против Валенсија.
После паузата која уследила заради панедмијата на КОВИД-19, во доигрувањето на првенството во јули 2020, Маунт станал првиот матурант на Академијата на Челси кој дебитирал за првиот тим и завршил со 50 или повеќе настапи во рамките на една иста сезона. Во последното коло од сезоната, победата со 2-0 против Вулверхемптон Вондерерс, Маунт го постигнал првиот гол од слободен удар и му асистирал на Оливје Жиру за вториот гол за да им помогне на сините да обезбедат пласман во Лигата на шампионите. Тој играл и во финалето на ФА Купот, кое Челси го загубиле од лондонскиот градски соперник Арсенал со 2-1.
2020–2021: Лига на шампиони и Играч на сезоната
Маунт ја започнал сезоната 2020–2021 играјќи речиси во сите натпревари на Челси во првите месец дена. На 26 септември 2020, тој го постигнал својот прв гол за сезоната против Вест Бромвич Албион во ремито 3–3 на гости. Меѓутоа, веќе во следниот натпревар следело големо разочарување за него, откако Маунт го промашил решавачкиот пенал во поразот на Челси по изведување на пенали со 5-4 од Тотенхем во четвртото коло од Лига купот играно на 29 септември. Во јануари 2021, Маунт постигнал гол во два последователни натпревари: најпрво ја погодил мрежата на Морекамб во победата со 4-0 во третото коло на ФА Купот, а потоа бил стрелец и на победеносниот гол на гостувањето кај Фулам во Премиер лигата, со кој сините славеле успех со 1-0. На 24 јануари, Маунт излегол на терен како капитен на Челси за првпат во својата кариера, во победата со 3–1 над Лутон Таун во ФА Купот.
На 4 март, Маунт го постигнал единствениот гол во победата со 1-0 на гостински терен над Ливерпул, пред да го постигне својот прв гол во европските натпреварувања во победата на Челси со 2-0 над Порто во првиот натпревар од четвртфиналето на Лигата на шампионите на 7 април, станувајќи најмладиот играч на Челси кој постигнал гол во нокаут фазата на Лигата на шампионите. На 27 април, тој го одбележал својот 100-ти настап за Челси играјќи во ремито 1-1 на гостувањето против Реал Мадрид во првиот натпревар од полуфиналето на Лигата на шампионите; во реваншот во Лондон одигран на 5 мај, тој го постигнал вториот гол во победата со 2-0 над шпанскиот клуб, со што му помогнал на Челси да се пласира во финалето со вкупен резултат 3-1.
Млади репрезентации
Маунт ја претставувал Англија во неколку младински репрезентации: под 16, под 17, под 18, под 19 години и под 21 година.
Со репрезентацијата под 17 години, настапил на Европското првенство за играчи под 17 години во 2016 година. Година дена подоцна, тој играл на Европското првенство за играчи под 19 години. Маунт му асистирал на Лукас Нмеха за победничкиот гол против Португалија во финалето, благодарение на кој Англија станала шампион. Потоа тој бил прогласен за најдобар играч на турнирот.
За репрезентацијата под 21 година дебитирал на 11 септември 2018, забележувајќи гол и асистенција во победата со 1-2 на гостувањето кај Латвија, во квалификациите за Европското првенство 2019. На 27 мај 2019, Маунт бил избран во составот од 23 играчи кој учествувале на Европското првенство 2019. Тој настапил во сите три натпревари на Англија во групната фаза, забележувајќи асистенција во поразот со 2-4 од Романија.
Сениорска репрезентација
После неговата импресивна сезона со Витесе, Маунт бил поканет од менаџерот Гарет Саутгејт да тренира со сениорскиот тим една недела пред Светско првенство 2018. Потоа, тој повторно бил повикан во сениорскиот тим за натпреварите од Лигата на нации против Хрватска и Шпанија во октомври 2018 година. пред конечно да го направи своето деби за трите лавови на 7 септември 2019 година - влегувајќи како замена во 67-мата минута при победата на Англија со 4-0 над Бугарија на домашен терен во квалификациите за Европското првенство 2020. Во споменатите квалификации, Маунт го постигнал и својот прв гол за репрезентацијата во победата со 4-0 над Косово.
Маунт бил избран во 26-члениот состав на Англија за Европското првенство 2020. Дебитирал на првенството на 13 јуни 2021, кога Англија ја совлдала со 1-0 на Вембли во првиот натпревар од групната фаза. Девет дена подоцна, Маунт и неговиот соиграч од англиската репрезентација Бен Чилвел биле принудени да се самоизолираат откако стапиле во контакт со играчот на Шкотска Били Гилмор, кој бил позитивен на КОВИД-19 на тестирањето по натпреварот меѓу Англија и Шкотска што завршил 0-0. Поради самоизолацијата, тој ги пропуштил следните два натпревари на својата земја: победата со 1-0 над со која Англија како прва ја минала групата, како и победата над  во осминафиналето. Маунт се вратил за четвртфиналето и го одиграл целиот натпревар во кој англичаните биле подобри од со 4-0 во Рим.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 9 јули 2021.
Бендида
Бендида  – едонско-пиериско божество, со култ кај Струма.
Бендида ја претставува „Големата Мајка” („Мегале Тхеа”). Иконографски се претставува со: кус хитон, наметка од животинска кожа (небрис), чизми, фригиска капа и копје. Култот се поврзува со пајонските култови посветени на Артемида и со бригиското божество Бендида. Посебно е почитувана кај Битините преселени од Стримон во Мала Азија, што е посведочено со називот на месецот Бендидеиос и со ликовните прикази на монетите на битинскиот крал Никомед (Ⅲ в. од ст.е.): божица со меч, штит и две копја. ЛИТ.: Д. Срејовић, А. Цермановић, Речник грчке и римске митологије, Београд, 1979; Д. Попов, Бендида, Софија, 1981; Н. Проева, Студии за античките Македонци, Скопје, 1997.
Харикло
Харикло во старогрчката митологија било име на повеќе личности.
Потекло на поимот
Име Харикло би имало значење „дражестен окрет или преља“, а изведено од грчкиот збор -{kharis, klôsis}-.
Уметност
На атичкото црнофигуралниот динос од 580. п.н.е., Хироновата сопруга е претставена меѓу официјалните лица кои доаѓале на свадба на Пелеј и Тетида. Насликана е како чекори упоредно со Лето, на челото на поворката. Овој експонат се чува во Британскиот музеј.
Извори
Chariklo (Gattin des Eueres)
Немеја
Немеја (јазик грчки|Νεμέα) во старогрчката митологија била нимфа, која Пиндар ја поистоветувал со Пандија.
Митологија
Била најада од изворот во градот Немеја (град) на Аргос и според  Паусанија (путописец) Паусанија, најстарата ќерка на речниот бог Асоп. Плутарх ја опишал како бижица на градот кој го носел нејзиното име. Освен што е поистоветена со Пандија, поистоветена е и со нимфата Лангија. Како ќерка на речниот бог, таа и сама персонификација река која ја правилараницата помеѓу Сикион и Коринт.Според некои извори, таа е мајка на Архемор во чија част се оснивани немејски игри.
Во уметноста
Нејзиниот лик најверојатно се појавува на вазна од 6 век каде се прикажани Херакле и Немејски лав, како после борба принесува вода на јунакот. Паусанија известувал дека нејзината статуа заедно со статуата на нејзиниот татко Асоп и другите негови ќерки била во Олимпија.
И други приказни
И други приказни (бугарски: И други истории) — збирка раскази на бугарскиот писател Георги Господинов од 2001 година, во издание на „ЖАНЕТ-45“ од Пловдив. На македонски јазик, збирката е објавена во 2006 година во издание на „Темплум“, како 44 книга во рамките на едицијата „Магма“. Преводот од бугарски јазик е дело на Никола Маџиров.
Технички одлики
Збирката е печатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 123 страници. Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека Св. „Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-902-82-8. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Точка“. На предната корица е наоѓа слика на Ман Реј, додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата и попис на објавените книги во едицијата „Магма“.
Содржина
Збирката „И други приказни“ содржи 21 расказ, а покрај нив, на крајот од книгата е дадена куса биографија на авторот. Во збирката се застапени следниве раскази:
Серотонин (роман)
Серотонин (Sérotonine) – роман од францускиот писател Мишел Уелбек издаден на француски јазик во јануари 2019 година. На македонски јазик во издание на издавачката куќа Три е објавен на 1 март 2019 година
Заплет
Депресивен земјоделски инженер, Флоран-Клод Лабруст, живее во апартман во бруталистички париски блок, но оди во Нормандија да помогне во промоцијата на француското сирење. Тој ја разбира судбината на локалните фармери, но е немоќен да им помогне да ти задржат нивните традиционални методи:
Откако Лабруст раскинува со неговата девојка, млада Јапонка, ја напушта работата и бега во хотел. Доктор му препишува антидепресив, па оттука доаѓа и серотинин како наслов на романот. Иако ова го намалува либидото, Лабруст се враќа во Нормандија во потрага по поранешни љубовници. Таму тој исто така посетува еден стар средношколски пријател кој е разведен и аристократски земјопоседник со самоубиствени намери.
Во врвот на романот, фармерите со ловечки пушки го блокираат автопатот. Во судирот со полицијата загинуваат единаесетмина, вклучувајќи и еден од главните ликови.
Тема
Романот ги опишува француските фармери кои се борат да преживеат наспроти глобализацијата, агроиндустријата и политиката на Европската Унија. Предвидува многу работи од движењето на жолтите елеци кое започна со протести во Франција во 2018 година. Напишан пред демонстрантите да почнат да ги блокираат патиштата во реалниот живот, Серотинин наскоро им се придружи на претходните романи на Уелбек, Платформа и Покорност кои критичарите ги нарекувале чудно пророчки.
Како и во многу други дела на Уелбек, раскажувачот е отуѓен, средовечен маж со црна смисла за хумор. Има вообичаени описи на секс без љубов, како и рана сцена на мастурбација, па дури и бестијалност.
Изданија
Првичното издание во Франција имало 320 000 примероци. Германското, италијанското и шпанското издание биле публикувани истиот месец. Книгата на македонски била издадена во март 2019 година. Англискиот превод треба да се појави во септември 2019 година.
Неида
Потекло на поимот
Името Неида има значење „водна нимфа“.
Ивана Станковиќ
Ивана Станковиќ (Белград, 12 октомври 1973 година) била српска манекенка и супермодел.
Насловната страница била на списанието „Свијет“ за време на Југославија. Таа исто така ја поканила модната агенција Форд да работи за нив во Њујорк. Поради својата работа, таа вонредно морала да ги заврши 3-то и 4-то одделение од средното училиште. Светската слава во светот на моделот ја постигнала позирајќи за насловната страница на списанието „ Вог “. Таа била фотографирана за кориците на многу списанија, како што било шестиот број на списанието „ Убавина и здравје “ од август 2001 година. Таа ја напишала автобиографијата „Без здив“, што ја објавила во 2011 година за Лагуна. Таа исто така имала емисија наречена „Првиот српски топ модел“,била одржана во 2011 година. Работела за разни светски модни куќи и дизајнери, како Дона Каран, Версаче, Роберто Кавали, Келвин Клајн, Гучи, Армани, Долче и Габана, Мисони и други. Таа била заштитно лице на модната куќа Армани и правела модни ревии заедно со врвни модели како Наоми Кембел, Кејт Мос, Синди Крафорд, Кристи Терлингтон, Клаудија Шифер, Линда Евангелиста, Ева Херцигова и многу други супермодели. Најмногу работела како модел во Италија и САД. Таа била позната по тоа што направила модна кампања за брендот Полиција заедно со глумецот Брус Вилис. Таа била првата српска манекенка што некогаш позирала на насловната страница на модниот магазин „Вог“ во 1994 година, позирајќи за шпанското издание на списанието. На поттик и идеја на италијанскиот моден творец Џорџо Армани, таа ја скратила долгата права коса. Досега не се омажила и не се знае многу за нејзиниот приватен љубовен живот. Денес, Ивана Станковиќ живеела во Белград, каде што е родена, повеќе не се занимавала активно со моделирање, повремено имала две интервјуа и совети и се појавувила на телевизија. Таа досега не ја испробала својата глума или режија, но имала работно искуство во телевизија.
Бордун
Бордун (бурдон) — тон што звучи на една непроменлива тонска висина, типична за музицирање на изворните народни инструменти (гајда,кавал, зурла, тамбура, гусла). Кај двогласното народно пеење „со слагање“, вториот глас почесто бордунира на една тонска висина, но понекогаш бордунски промени се јавуваат преку честите зафаќања на долниот соседен тон. .
Буедница
Błędnica [bwɛndˈnit͡sa] - шумска демонка, за која се вели дека ги тера луѓето да се изгубат, оставајќи ги своите жртви сами во длабочините на шумата да умрат од глад или да бидат изедени од диви животни. Злобниот ентитет најчесто се опишува како млада и убава девојка. Се верува дека единствениот начин да се избрка демонот е да се користат силни магии или да се жртвува нешто во домот или за време на ловот.
Коко Шанел (филм)
Коко Шанел e филм, во режија на Кристијан Дугај. Главните улоги ги толкуваат: Ширли Меклејн и Барбара Бобулова.
Содржина
Дејството на филмот се одвива во Франција, во 1950 година. Младата Коко Шанел (ја играат Барбара Бобулова и Ширли Меклејн) расте во католичко сиропиталиште и притоа не сонува дека нејзиниот живот ќе се претвори во епска приказна, исполнета со страсни љубовни врски и дека ќе стане икона на модниот свет.
Бучало
Бучало — најдолгата дрвена мелодиска цевка на гајдата. Составена е од три меѓусебно заглавени делови, а на едниот од нив, што влегува во гајдата, наречен пискарче, однатре е прицврстен писка од трска. Таа константно произведува еден длабок тон – бордунира, а се штима со помош на гајдарката. При затворањето на трите горни отвора на гајдарката бучалото произведува за две октави понизок тон од оној на гајдарката.
Линдхорст (општинска заедница)
Линдхорст (Lindhorst) — општинска заедница во округот Шаумбург, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Линдхорст.
Општинската заедница Линдхорст се состои од следниве општини:
Лудвиг ван Бетовен
Лудвиг ван Бетовен (правилен изговор: Бетховен Ludwig van Beethoven; роден на во  – починал на  во  ) — германски композитор на класична музика и пијанист со фламанско потекло. Тој е еден од најзначајните претставници на транзициониот период помеѓу класицистичката и романтичарската ера во западната класична музика и се смета за еден од најпочитуваните, најпопуларните и највлијателните композитори на сите времиња. Неговиот музички опус вклучува: девет симфонии, пет концерти за пијано, еден концерт за виолина, 32 концерти за сонати, 16 гудачки квартети, неговата голема миса (Missa solemnis) и операта „Фиделио“.
Рани години
Бетовен бил внук на Лудвиг ван Бетовен (1712-1773), музичар од градот Мехелен во фламанскиот регион во денешна Белгија, кој на дваесет години се преселил во Бон. Роден во елегантниот, провинциски град Бон, тогаш главен град на Изборно Кнежевство Келн и дел од Светото Римско Царство, своите најрани музички лекции ги добил од својот татко Јохан ван Бетовен - тежок и неподнослив човек чие предавање на алкохолот го направиле на Лудвиг практично глава на семејството во своите години на младоста.
Денес не постои автентичен запис за датумот на неговото раѓање. Сепак, го има запишано во регистарот на неговото крштевање, во католичка служба во парохијата Св. Реџиус на 17 декември 1770 година. Бидејќи децата од тоа време традиционално се крстиле еден ден по раѓањето, и фактот кој е познат е дека семејството на Бетовен и неговиот учител Јохан Албрехтсбергер го прославиле неговиот роденден на 16 декември, повеќето научници го прифаќаат 16 декември 1770 како датум на раѓање на Бетовен. Од седумте деца родени на Јохан ван Бетовен, само Лудвиг, вториот роден и двајца помали браќа преживеале. Каспар Антон Карл е роден на 8 април 1774 година, а најмладиот Николај Јохан е роден на 2 октомври 1776 година. .
Првиот музички учител на Бетовен бил неговиот татко. Подоцна имал и други локални учители: судискиот организатор Жил ван делн Енден (1782), Тобијас Фридрих Фејфер (семејствен пријател, кој обезбедил тастатура) и Франц Ровантини (роднина, кој го поучил да свири на виолина и виола). . Од самиот почеток, неговиот школски режим, кој започнал во неговата петта година, бил суров и интензивен, преку вклучување на инсомнија. Музичкиот талент на Бетовен бил очигледен на рана возраст. Јохан, свесен за успесите на Леополд Моцарт во оваа област (со неговиот син Волфганг и ќерката Марија Ана Моцарт), се обидел да го промовира својот син како детско чудо, тврдејќи дека Бетовен имал шест години (тој бил седум) на постерите за првото јавното изведување на Бетовен во март 1778.
По некое време по 1779 година, Бетовен ги започнал своите студии со својот најважен учител во Бон, Кристијан Готлоб Нефе, кој во таа година бил назначен за органист на Судот.. Нефе го подучувал составот на Бетовен, а до март 1783 му помогнал да го напише својот прв објавен состав: сет на варијации на клавијатура (WoO 63). Бетовен наскоро почнал да соработува со Нефе како асистент, најпрвин како неплатен (1781), а потоа како платен вработен (1784) од судската капела спроведена од Андреја Лукези. Неговите први три пијанички сонати, наречени „Курфурст“ (Електор) за нивната посветеност на електорот Максимилијан Фридрих (1708-1784), биле објавени во 1783 година. Максимилијан Фредерик рано го набљудувал танцот на Бетовен и ги субвенционирал и ги охрабрувал музичките студии на младиот Бетовен.
Наследникот на Максимилијан Фредерик како Електор на Бон бил Максимилијан Франц Австриски, најмладиот син на царицата Марија Терезија ​​од Австрија, и тој донел значителни промени во Бон. Повторувајќи ги промените направени во Виена од страна на неговиот брат Џозеф, тој ги вовел реформите засновани на просветителската филозофија, со зголемена поддршка за образованието и уметноста. На тинејџерот Бетовен речиси сигурно имале влијание овие промени. Тој, исто така, можел да има влијае во тоа време од идеите истакнати во масонеријата, бидејќи Нефе и другите околу Бетовен биле членови на на Редот на Илуминатите.
Во 1787 патувал во Виена со цел да зема часови кај Моцарт, но поради презафатеност на Моцарт овие студии не се реализирале: Неговиот прв престоj во Виена траел само 15 дена бидејќи морал да се врати назад поради смртта на својата мајка, и во Бон останал во следните пет години. Сепак во 1792 се вратил во Виена, каде останал до крајот на својот живот. Во Виена земал часови кај Хајдн, потоа кај Албрехтсбергер и на крајот кај Салиери, од кого го научил италијанскиот вокален стил. Во Виена, престолнината на музиката во Европа во тоа време, Бетовен се истакнал како виртуоз на клавир од највисок калибар: неговиот првично груб стил, се рафинира откога го слушнал пијанистот Јохан Штеркел, по што неговата врвност како пијанист ретко била оспорувана. Пред сè, бил почитуван поради извонредната моќ на импровизирање, без разлика дали било тоа на дадена тема или во развивањето на идејата во рамките на сонатен облик.
Успехот во Виена
Сите приказни за Бетовеновата мизантропија, неговата ексцентричност и лудило, датираат од времето на опаѓањето на моќта на слухот, која многу често му причинувала и огромна физичка болка. Станува напорен како личност, фрустрациите и лутината поради својата состојба го направиле премногу остар, а трпението на неговите блиски роднини и пријатели – редовно е ставано на тест. Карл, неговиот внук и штитеник, станал толку потиштен од цврстината на вукјо си (кој му забранувал да се гледа со неговата мајка), што посегнал по својот живот како би се ослободил од него. И покрај сето тоа, моќта на шармот на композиторовиот карактер е толку голем што тој остварил бројни блиски врски со жени, иако повеќето од нив мажени благороднички, па според тоа и недостижни. Идентитетот на Бетовеновата најголема љубов, „Бесмртна возљубена“, останува мистерија до ден денешен. Најверојатна претпоставка е дека тоа била Антонија Брентано. , чиешто најмладо дете многу веројатно го има зачнато тој или на Жозефина Брунсвик
Пркосно на движењата низ аристократското милје, неговиот став кон повисоките класи бил прилично рамнодушен. Во срцето тој е републиканец, но тоа никако не би можело да се претпостави: скоро сите негови патрони биле благороднички титулирани – почнувајќи од грофот Валдштајн во Бон. Стекнал многу големо пријателство во великодушниот Принц Личновски во 1806 со изјавата: „Имало и ќе има стотици принцови. Има само еден Бетовен.“ Онаму каде што Моцарт и неговите претходници (пр. Хајдн) се виртуози кои им овозможуваат извесен комодитет на нивните патрони во врска со своето творештво, Бетовен инсистира на издејствување на тотална независност и апсолутната важност на себе-изразувањето: „Што е во моето срце мора да излезе и јас морам да го запишам.“
Ако Бетовеновата самодоверба како изведувач драстично се намалила поради глувоста (тој конечно престанал со јавните настапи во 1815), неговите имагинативни моќи како композитор станале сè поголеми и поголеми. Со решавањето на матерјалните проблеми од годишната рента овозможена од неговиот ученик и пријател, Надвојводата Рудолф, како и од приходите од уште други двајца благородници, зрелоста како композитор била сигнализирана со третата симфонија, Ероика. Грубо генерализирајќи, пред оваа симфонија, Бетовен како композитор го гледаме сѐ уште во традициите на класиката и XVIII век; после оваа симфонија, најавен е правецот кој денеска се нарекува „Романтизам“, правецот кој го одбележал XIX век.
Декадата која следува после Ероика донела последователност од ремек-дела: операта „Фиделио“, гудачките квартети „Разумовски“, концертот за виолина, четвртиот и петтиот концерт за пијано, четири наредни симфонии, како и неколку брилијантни дела за пијано – особено сонатите, во кои се истакнуваат „Валдштајн“ и „Апасионата“. Овие творби од таканаречениот „среден период“ на творештво, содржејќи голем дел од Бетовеновото генијално мелодиско пишување, остануваат најпознатите, но во смисла на оригиналност и интензитет, најпрекрасното допрва следувало. Во средината на 1810-те, по речиси целосното повлекување од надворешниот свет, Бетовен го започнал најголемиот последователен циклус на ремек-дела во историјата на музиката: последните пет сонати за пијано, последните пет гудачки квартети, „Дијабели“ варијациите за пијано, Миса Солемнис и, најпознатата од сите, огромната Деветта симфонија, сите вброени во овој „доцен период“ на творештво. Никојпат не колебајќи се во вредноста на своите речиси насилни раскрстувања со дотогашниот стил, традиции и конвенции во компонирањето, неговата последна музика е без никаков претходник, карактеризирана со голема апстракција и контраст; во блискоста на епизодите на громкост и насилство со лирските пасажи кои скоро дека се сомешуваат во тишината; во смисла на агонизирачко себе-откривање.
Како што Бетовен понирал во длабочините на интроспекцијата, неговата слава пливала на површината толку далеку, што до 1824, кога неговата последна симфонија ја доживува праизведбата, неговото име и музика биле интернационализирани на начин на кој ниту Моцартовото дотогаш не било. Кога тој починал, на 57 години, учесниците во поворката биле затекнати од страшно незапаметено невреме кое беснело низ Виена. Се претпоставувало дека починатиот ја тресел тупаницата од небото, додека громови и молњи паѓале врз градот.
Црковна музика
Бетовеновата карактеристично лична верба во христијанството, верба која ги негира конвенционалните обичаи јавните изложувања, била раздразливо тестирана низ годините на оглувувањето, но двете Миси произлегле токму во овој период. Веќе кон јуни 1819 година Бетовен му напишла на неговиот ученик, надвојводата Рудолф, кој бил назначен за Надбискуп на Олмуц наредната година: „Денот кога Големата Миса компонирана од мене ќе биде изведена за време на церемониите осветени од Вашето Империјално Височество ќе биде најголемиот ден во мојот живот.“ Многу наскоро тој започнал да работи на својата D-dur Миса, Missa Solemnis, но оваа моќна, нескршлива творба, не била завршена до 1823 година. Не постои друго дело религиозна музика кое би можело да се спореди со Missa Solemnis, како дело во кое излегува на површина борбата на творецот да достигне го внатрешениот мир, со неверојатни динамички контрасти и пасажи кои поставуваат енормни барања од оркестарот, а особено солистите. Можеби највпечатливата секција е Benedictus, масивна, готска концепција која кулминира во десетминутно виолинско соло со екстремна убавина која што води, како некоја голема папска процесија, кон Agnus Dei, секција што во себе инкорпорира остра, скоро војничка декламација. Поларната спротивставеност на голем број Миси, е огледана во дезориентираната откриеност на делото, некојпат смирена, некојпат напната, но секојпат длабоко спиритуална.
Симфонии
Со Деветте симфонии, Бетовен го револуционаризирал оркестарот и ги испревртил сите поранешни приоди кон симфониската форма. Првите две, комплетирани во 1800 и 1802 последователно, се отворено засновани на Моцартовата и Хајдновата музика. Но третата, Eroica, навестил тотално нов концепт на мерила. Од петтата до деветтата напето се ослободуваат од притисокот и структурата на класичарските стеги и подвижно продолжуваат кон сè повеќе романтичарскиот, субјективен приод кој превагнуваше во средината на XIX век во Европа. Бетовен ја завршил својата Деветта симфонија во 1824; само шест години подоцна, Ектор Берлиоз ја напишал својата Фантастична Симфонија. Првиот пат целокупниот циклус поставен на снимка се случи во 1930-те од Feilx Weingartner.