cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рајнер Марија Рилке
Сонети посветени на Орфеј
Рилке напишал два циклуса сонети посветени на митолошкиот пејач Орфеј: едниот циклус се состои од 26 сонети, додека вториот дел го сочинуваат 29 сонети. Сонетите биле напишани помеѓу 2. и 23 февруари 1922 година, во швајцарскиот замок Мизо. Главни мотиви и теми на сонетите се: идеалниот лик на „внатрешна девојка“, односот меѓу уметноста и животот, воспевање на земскиот живот, единството на светот, единството на смртта и животот, бунтот кон современата индустриска цивилизација итн. Некои од сонетите се инспирирани или посветени на неговиот прерано починат братучед Егон фон Рилке, на Вера Оукама Кноп, на нејзината мајка Гертруда, како и на „еден Верин пријател“, а според зборовите на самиот Рилке, 16. сонет од првиот дел е посветен на едно куче.
Критички осврт врз поезијата на Рилке
Рилке ја сметал уметноста како единствениот можен начин на човековото постоење. Според Ненси Вилард, својот живот Рилке го преобразил во уметност. Битието на поезијата, Рилке го поистоветувал со битието на човекот, изјавувајќи: „Песната е постоење“. Заеднички елемент на сите фази од творештвото на Рилке е стремежот за поистоветување со светот, тоа е неговиот основен мотив и единствената тема во сите негови песни. Тој поетот го сфаќа како суштество чија задача е да ја надмине човековата индивидуалност и да се стопи со целокупноста на постоењето.
Раната фаза на Рилке, отсликана во неговите почетни седум поетски збирки, претставувала потрага по потеклото на сопствениот глас и обид за помирување на спротивностите. Почетните поетски обиди на Рилке добронамерно ги критикувал Штефан Георге, со зборовите: „Рано сте започнале да објавувате!“. Овие дела биле напишани под влијание на средината во која живеел Рилке во Прага како и под директно влијание на франускиот симболизам и постромантичарската експресија. На пример, во песната „Das war im Mai“ се чувствува ехото на Гетеовата „Mailied“, „Der Alte Invalid“ е напишана под влијание на Хајнеовата „Die Grenadiere“, песната „Kannst du Mirsagen“ е одраз на Гетеовата „Kennst du das Land“, а во голем број песни се чувствува влијанието на Јозеф фон Ајхендорф.
Збирката „Larenopfer“ од 1895 година е преполна со историјата на Прага, со топографски мотиви и дескриптива поетика, но во неа веќе се гледа зародишот на постојаната одлика на идните дела на Рилке - потрагата по конечната цел и несогласувањето со надворешниот свет. Подоцна, во збирката „Advent“, Рилке сè повеќе се занимава со внатрешните предели и во нив јасно се развива свеста за напуштањето на надворешниот простор. Сепак, интонацијата и атмосферата на песните се движат во границите на францускиот симболизам и романтичарскиот „Stimmung“, а јасно се забележуваат и влијанијата на Штефан Георге итн. „Jugendstil“ којшто бил типичен за Минхен (каде во тоа време живеел Рилке).
Во раните поетски збирки на Рилке веднаш паѓа в очи мајсторството на формата и леснотијата со која тој владее со строгите версификаторски канони при што во неговите песни доминира врзаниот силабичко-тонски стих. Сепак, првата значајна и вистински довршена поетска збирка на Рилке е „Часловец“ во која се застапени неколку антологиски песни. Тоа е книга на метафизичката осаменост во која умира надворешната бучава и во која не допира човечките глас. Почнувајќи од оваа збирка и продолжувајќи во збирките „Книга на сликите“ и „Нови песни“, Рилке се стекнал со конкретен, полн јазик и прецизна, ритмички богата синтакса. Тој нов облик на интелектуална рефлексија во која внатрешната сопственост заронува во објектите и уметнички го одредува животното искуство Рилке го нарекол „ Предмет-песна“ (Dinggedicht). Многу важен настан во градењето на специфичната Рилкеова поезија на отуѓеноста (Fremdheit) била средбата на Рилке со сликите на Сезан, кои тој ги нарекол „пресвртна точка“. Од тој миг, во зрелата поезија на Рилке доминира антиномијата на субјективното и објективното, внатрешното и надворешното и тој настојува да ги помири не само времето и просторот, туку и минатото и иднината. Така, Рилке напишал дека човекот мора „да се бори со сеќавањето“, а во едно писмо му напишал на Сезан дека минатото е „палата богата со сеќавање“ кон која треба да се приоѓа „невино и во сиромаштија“.
Надврзувајќи се на Маларме, кој го прочистил талогот на ефемерното и колоквијалното во јазикот, Рилке ги отфрлил предметите и објектите, барајќи го внатрешното во формата. Во таа смисла, тој разликувал „das Ding“ (предмет) и „das Kunst-Ding“ (уметнички предмет), сакајќи да ги направи предметите уште постварни, да ги направи предмети што чувствуваат преку транспозиција на субјективното „јас“ во надворешните предмети. Музил напишал за Рилкеовата поезија дека претставува чувство на тоталитетот и севкупноста врз која почива светот.
Исто така, во своите песни Рилке бил во потрага по Бога, но тоа не е оној персонализиран христијански бог, туку општото деистичко начело, симбол на животната сила и природата, т.е. праизворот на сето постоечко. Во согласност со тоа, кога лежел на смртната постела, Рилке ги одбил исповедувањето и причесната, т.е. неговата религиозност била уметнички чин. Притоа, во развојот на неговата поезија, најпрвин се појавува антропоморфното божество, потоа настапува сеопштиот космички принцип на создавањето, а на крајот доаѓаат ангелите од неговите елегии.
Поезијата на Рилке одговара на филозофските прашања, но сепак, не е филозофска поезија или поезија на идеите, во стилот на Шилер или Гете. Пол де Ман ја толкува постапката на Рилке како давање духовно својство на објектите, т.е. тој ја проектира чувственоста на субјектот во објективниот свет. Рилке е згуснат и напрегант, но помалку „сув“ поет, со дистанцирана, речиси класицистичка меланхолија.
Поетската постапка на Рилке била критикувана од Хајдегер, кој им давал предност на Хелдерлин и Тракл. Според Хајдегер, давањето логика на објектите (која, кај Рилке е рефлексија на свеста) не е исправна постапка, зашто поврзувањето со растителниот и животинскиот свет мора да произлезе од внатрешниот повик, т.е. од „логиката на срцето“. Исто така, Езра Паунд не ја сакал поезијата на Рилке, нарекувајќи ја „ужасна криза“.
Сепак, останува фактот дека Рилке е најпреведуваниот герамански поет на 20. век, кој извршил големо влијание врз Сидни Киз, Спендер и Блај, а ги инспирирал Витгенштајн, Гадамер и Хесе. Валери рекол дека Рилкеовото зближување со тишината било прекумерно, а Фројд го нарекол голем поет, но беспомошен во животот. Неговата поезија Стјуарт Холројд ја оценил на следниов начин: „Рилке го проширил своето искуство со еден од најуспешните обиди за ориентирање на современиот човек во хаотичниот свет.“ Како поет со извонредна чувствителност за избраните, најчесто најбезначајните флуидни поими, Рилке извршил најголемо влијание врз лириката и врз развојот на поетската уметност надвор од германското говорно подрачје и на германската поезија ѝ обезбедил истакнато место во модерната европска книжевност. Тој стекнал голем углед уште додека бил жив; по смртта стекнал светска слава; за него се напишани многу книги; а особено бил имитиран во француската и во англо-американската поезија.
Кокосово млеко
Кокосовото млеко е состојка за готвење со млечно бела боја и благ вкус, добиена од месото на зрел кокосов орев. Богатиот вкус и белата боја се должат на високата содржина на масло и шеќери. Во Малезија, Брунеи и Индонезија кокосовото млеко се нарекува сантан а на Филипините гата. Во Тајланд се нарекува га-ти (กะทิ) и се користи во многуте тајландски зачинети јадења. Во Бразил Бразил, се нарекува leite de coco (дословно, „кокосово млеко„). Кокосовото млеко не е исто што и кокосова вода (кокосов сок), која пак е природната течна содржина внатре во кокосовиот орев.
Подготовка
Постојат два типа на кокосово млеко: густо и ретко (досл. тенко). Густото кокосово млеко се подготвува со директно гмечење на дробено кокосово месо низ газа (на пр. за цедење на сирење). За добивање на ретко кокосово млеко веќе гмеченото месо се натопува во топла вода и потоа наново се гмечи. Густото млеко се користи претежно за готвење десерти и богати, тнр. суви сосови. Реткото млеко се користи за супи и за готвење воопшто. На запад најчесто не се прави разлика помеѓу овие два типа на кокосово млеко со оглед на тоа дека кокосот се увезува, и повеќето корисници млекото го купуваат во конзерви. Произведувачите на кокосовото млеко во конзерви, обично ги комбинираат двата начина на цедење со додавање на вода како дополна.
Кокосовото млеко може да се приготви и во домашни услови преку обработка на исецканото кокосово месо со жешка вода (на пр. со мелење во блендер) која помага да се издвои маслото и ароматичните состојки. Така приготвеното млеко содржи приближно 17% мрснотии. Тоа не е исто што и кокосова вода (објаснето погоре). Ако се одложи во ладилник, по некое време на врвот ќе се издвои кокосовиот крем од млекото.
Кокосовото млеко може да се користи за пиење одвоено, или како замена за млеко од животинско потекло во кафиња, чаеви итн. Може да се измеша со овочје како замена за овошен јогурт но и да се употребува при печењето на разни печива.
Готвење
Кокосовото млеко е придружна состојка на бројни јадења од тропските кујни, особено кај оние од Југоисточна Азија (Бурманската, камбоџанската, филипинската, индонезијската, малезијската, сингапурската, тајлндската, бангладешката и индиската кујна, но и во бразилксата, карипската и полинезијската кујна).
Смрзнатото кокосово млеко подолго останува свежо.
Кокосовото млеко е основа на бројни тајландски зачинети јадења. При подготовка на тнр. кари сос, кокосовото млеко се вари на повисока температура за да се спои млекото и кремот, воедно овозможувајќи маслото да се издвои. Потоа се додава кари-паста како и други ароми, зеленчуци и украси.
Медицински својства
Во Ајурведа кокосовото млеко се смета за мошне здраво. Некои луѓе сметаат дека кокосовото млеко може да се користи како лаксатив. Исто така се користи и за лекување на афти во усната шуплина. Во истражување врз стаорци, им беа давани два препарати засновани на кокос со цел проверка на неговиот заштитен ефект против чир на желудникот.. И двете супстанции овозможиле заштита против појавата на чир, при што кокосовото млеко овозможи 54% наспроти кокосовата вода од 39%.
Алкохол
На ренелскиот остров (дел од Соломонски Острови) се подготвува локално домашен алкохолен пијалак со ферментирање на кокосовото млеко, квасец и шеќер во канти кои се оставаат скриени во бушот околу недела дена. Овој кокосов рум е спомнат во песната Poppa Joe од музичкиот бенд The Sweet.
Слично на ова во Бразил, кокосовото млеко се меша со шеќер и Кашаса (cachaça - вид ликер од шеќерна трска) за да се подготви коктел наречен Батида де Коко (Batida de Côco).
Употреба во земјоделието
Во 1943, Јохан ван Овербеек открил дека кокосовото млеко активно го поттикнува растењето на растенијата. Подоцна беше откриено дека ова се должи на бројни фактори, пред сè поради присуството на цитокинин познат како зеатин. Сепак, кај некои растенија како на пр. р`доквите не влијае врз забрзувањето на нивниот раст. Додавањето на 10% кокосово млеко на супстратите во кои житото расте, има покажано значителни подобрувања на придонесите.
Пијалаци
Во јужна Кина и Тајван, засладеното кокосово млеко се послужува засебно како безалкохолен пијалак во текот на пролетта и летото. Се прави со додавање на шеќер и испарено или свежо млеко во текот на подготвувањето на кокосовото млеко.
Пијалаците при чија подготовка се користи кокосово млеко се:
Варнкенхаген
Варнкенхаген (Warnkenhagen) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Милош Раониќ
Милош Раониќ (Милош Раонић; р. 27 декември 1990 — канадски професионален тенисер од српско потекло кој живее во Монте Карло, Монако.
Роден во Титоград, СФР Југославија (денес Подгорица, Црна Гора), Раониќ на три годишна возраст со своето семејтво се преселил во Канада. Тој е највисоко пласираниот канадски тенисер на АТП од кога започнало компјутерското рангирање од 1973, со моментален пласман на 15-то место во светот. . Во 2011 тој за еден месец се искачил од 102-то место на 37-то место на АТП листата, откако го достигнал четвртото коло на Отвореното првенство на Австралија и ја освоил својата прва АТП титула на САП Опен 2011. Раониќ, кој претпочитува да игра на тврда подлога, исто така добро се снаоѓа и на останатите тениски подлоги. Од крајот на 2010 сè до мај 2013, негов тренер бил поранешниот шпански професионален тенисер Гало Бланко. Моментално негов тренер е Иван Љубичиќ.
Статистички, неговиот сервис е еден од најдобрите на АТП турата. Во 2012, тој одсервирал најмногу асови по натпревар и освоил највисок процент на реализација на прв сервис од било кој друг играч.
2007
На Раониќ му била дадена вајлд карта за настап на три фјучерс турнири спонзорирани од страна на Тениската федерација на Канада и Банката на Канада одржани во март во провинцијата Квебек. На првиот фјучерс тој ја забележал својата прва победа во својата кариера, над 687-от тенисер во светот Фабрис Мартин со 7–5, 2–6, 6–4. Во второто коло тој бил поразен од 661-от тенисер во светот, австриецот Патрик Шмолцер со 3–6, 3–6. Следната недела на вториот фјучерс, Раониќ бил поразен во првото коло од 2-от носител на турнирот, Џон Пол Фратеро со 6–7, 3–6. Во двојки, на двата турнири, Раониќ настапил заедно со Васек Поспишил но биле поразени уште во првото коло. На третиот фјучерс турнир, Раониќ бил повторно поразен во првото коло, но во игра на двојки заедно со Фредерик Ниемејер стигнал до полуфиналето.
2008
Раониќ повторно добил валјд карта за настап на три фјучерс турнири одржани во март во Квебек, и овојпат забележал многу подобри резултати. На првиот фјучерс, Раониќ заедно со Милан Покрајач успеал да ја освои титулата во игра на двојки, додека во поединечна конкуренција бил поразен од Мајкл Јани во четвртфиналето во три сета. Следната недела, во Монтреал, во игра на двојки Раониќ заедно со Милан Покрајач повторно стигнал до финалето, во кое овојпат биле поразени. На последниот фјучерс турнир во Шербрук, Раониќ стигнал до самото финале кое било прво во неговата кариера, но бил поразен со 5–7, 6–7 од италијанецот Енрико Јануци. .
Кон крајот на април, Раониќ се појавил на ИТФ фјучерс турнирот во Веро Бич, Флорида и откако успешно ги поминал квалификациите влегол во главниот ждреб. Сепак тој во првото коло бил поразен од американецот Маркос Фугејт со 1–6, 4–6. Раониќ исто така бил дел и од главниот ждреб во игра на двојки, но заедно со неговиот партнер Адам ел Мидави бил поразен во првото коло. Следната недела, тој се појавил на фјучерс турнирот во Оринџ Парк, Флорида, но бил поразен во третото квалификациско коло и покрај тоа што бил трети носител. По овој пораз, Раониќ не учествувал на ниту еден турнир сè до јули.
Во јули, Раониќ, како учесник со вајлд карта, бил поразен во првото коло на челенџер турнирите во Гранби и Монктон. Во игра на двојки, заедно со Васек Поспишил, тој стигнал до второто коло во Гранби, а бил поразен во првото коло во Монктон. Следната недела тој добил вајлд карта за учество во квалификациите за Роџерс Купот и бил поразен од 203-от тенисер во светот, Александар Кудравцев со 3–6, 4–6.
Следен турнир за Раониќ бил фјучерс турнирот во јапонскиот град Кашива, каде во првото коло бил поразен од домашниот тенисер Хироки Кондо со 4–6, 2–6. Следната недела, на фјучерс турнирот во Токио, Раониќ забележал победа над 2-от носител Тацума Ито во три сета, а потоа во второто коло бил поразен од тајландскиот дејвис куп играч Перакијат Сирилуетајватана.
Раониќ сезоната ја завршил со челенџер турнирот во канадскиот град Римуски, каде бил поразен во првото коло од венецуелскиот тенисер Хозе де Армас, и покрај тоа што го добил првиот сет. Сепак во двојки, Раониќ заедно со својот партнер Васек Поспишил успеал да стигне до својата прва челенџер титула во двојки. Со вајлд карта, Раониќ и Поспишил во финалето успеале да забележат победа над третите носители Кристијан Плес и Мајкл Ридерштед со 5–7, 6–4, 10–6. Раониќ годината ја завршил на 915-то место на АТП листата во поединечна конкуренција и на 513-то место во игра на двојки.
2009
Раониќ новата сезона ја започнал со фјучерс турнирот во Бока Ратон, Флорида, но како тринаесетти носител бил поразен во квалификациите за турнирот. Една недела подоцна, тој успечно ги минал квалификациите на фјучерс турнирот во Санрајс, Флорида, и влегол во главниот ждреб каде бил поразен од Григор Димитров со 4-6, 2-6.
Во почетокот на февруари, Раониќ успешно ги поминал квалификациите на фјучерс турнирот во Загреб и се нашол во главниот ждреб. Во првото коло од главниот ждреб, тој забележал победа над седмиот носител Јан Мертл, а потоа во второто коло остварил победа над бугарскиот тенисер Ивајло Трајков. Во четвртфиналето тој бил подобар од русинот Денис Мацукевич, но во полуфиналето бил поразен од ирскиот тенисер Лук Соренсен. Во игра на двојки, Раониќ заедно со неговиот партнер Ерик Чивојка стигнал до второто коло. Следната недела, на вториот фјучерс турнир во Загреб, Раониќ и Чивојка стигнале до финалето во игра на двојки во кое биле поразени, а во поединечна конкуренција Раониќ бил поразен во четвртфиналето од турнирот.
Следен турнир на кој Раониќ играл бил фјучерс турнирот во Марибор, Словенија. За првпат во својата кариера тој директно влегол во главниот ждреб на еден турнир, благодарение на својот ранкинг. Сепак, тој бил поразен во првото коло, од првиот носител на турнирот, Павол Червенак со 4–6, 2–6. Во двојки, тој и Аљаж Бедене биле поразени во второто коло. Една недела подоцна, на фјучерс турнирот во словенскиот град Литија, Раониќ повторно бил поразен во првото коло, но овојпат од третиот носител, Украинецот Денис Молчанов. Сепак, тој и Молчанов решиле да играат заедно во игра на двојки, и успеале да дојдат до титулата на турнирот, која за Раониќ била 4-та во кариерата во игра на двојки. Следната недела, Раониќ стигнал до четвртфиналето на фјучерсот во Падова, додека во двојки бил запрен во второто коло.
Следен турнир на кој Раониќ играл бил фјучерс турнирот во Питсбург, кој се играл на земјена подлога и на кој Раониќ бил седми носител. И покрај тоа што бил носител, Раониќ бил поразен во второто коло од Рајн Вилијамс. Во двојки, Раониќ и Поспишил, како први носители биле поразени во полуфиналето. Една недела подоцна, на фјучерс турнирот во Пиорија, Раониќ како шести носител бил запрен во четвртфиналето од својот партнер во двојки, Васек Поспишил. Сепак тој и Поспишил, успеале да ја освојат титулата во игра на двојки.
Раониќ повторно добил вајлд карта за учество во квалификациите на Роџерс Купот, и во првото квалификациско коло забележал победа над 77-от тенисер во светот, Тејмураж Габашвили во три сета, а потоа во второто коло бил подобар од Микаел Лодра со 6–4, 7–6. Во првото коло од главниот ждреб, Раониќ бил поразен од 10-от играч во светот Фернандо Гонзалез во три сета. Следната недела, Раониќ стигнал до финалето на фјучерс турнирот во Тајланд во кое бил поразен од Китипонг Вачирамановонг во три сета, додека пак во игра на двојки, заедно со Николус Мозер, успеал да ја освои титулата на турнирот. Една недела подоцна, тој успеал да ја освои титулата на вториот фјучерс турнир во Тајланд, победувајќи го во финалето французинот Лорен Рошет.
2010
Раониќ новата сезона ја започнал со назначувањето на Фредерик Ниемејер за негов тренер. На три од своите први пет фјучерс турнири, во игра на двојки, Раониќ успеал да стигне до полуфиналните натпревари. Тој исто така забележал победа заедно со Даниел Нестор во игра на двојки во Дејвис Куп натпреварот против Колумбија. Сепак, во поединечна конкуренција, тој на двапати бил поразен од колумбиските тенисери.
Во средината на април, Раониќ стигнал до нова титула во својата кариера, победувајќи го Хироки Кондо со 6–1, 6–1 во финалето на фјучерс турнирот во Сеул. Тој до титулата на турнирот стигнал без изгубен сет. Две недели подоцна, тој успеал да освои уште една титула, овојпат на фјучерс турнирот во корејскиот град Чангвон. Потоа следен настапот на челинџер турнирот во Пусан, каде Раониќ бил поразен од осмиот носител Тацума Ито во првото коло. И покрај овој пораз, тој се искачил на 303-то место на АТП листата, кое во тој момент претставувало негово највисоко во кариерата. Кон крајот на јули, Раониќ успеал да стигне до финалето на челинџер турнирот во Гранби во кое бил поразен од првиот носител Тобијас Камке со 3–6, 6–7. Овој резултат на Раониќ му го донел 209-то место на АТП листата, кое повторно претставувало највисоко во кариерата. Следната недела тој добил специјално учество во главниот ждреб на челинџер турнирот во Ванкувер, каде бил поразен од седмиот носител Роберт Кендрик во првото коло со 6–7, 4–6. Тој добил валјд карта за учество на Роџерс Купот но бил поразен уште во првото коло од Виктор Ханеску со 4–6, 4–6. Во игра на двојки, тој и Васек Поспишил во првото коло имале чест да играат против Рафаел Надал и Новак Ѓоковиќ и успеале да забележат победа, освојувајќи го третиот сет со 10–8. Сепак, во второто коло, канадските тенисери доживеале пораз.
Раониќ за првпат во својата кариера успеал да се пласира во главниот ждреб на гренд слем турнир, откако успешно ги поминал трите квалификациски кола на Отвореното првенство на САД но бил поразен во првото коло од австралиецот Карстен Бол. Две недели подоцна во рамките на Дејвис Купот, Раониќ остварил победа над Виктор Естреља во пет сета, со што Канадскиот тим обезбедил опстанок во првата американска зона, победувајќи ја Доминиканска Република со вкупни 5–0.
Кон крајот на септември, Раониќ го потврдил учеството на Отвореното првенство на Малезија, и турнирот го започнал од квалификациите. Откако успешно ги поминал квалификациите, тој забележал победи над Игор Куницин и Сергеј Стаховски во првото и второто коло редоследно, но бил запрен во четвртфиналето од Игор Андреев. Една недела подоцна, Раониќ бил дел од Отвореното првенство на Јапонија кое повторно го почнал од квалификациите. Откако остварил две победи во квалификациите, тој влегол во главниот ждреб и во првото коло бил подобар од Флоран Сера. Во второто коло тој бил поразен од првиот играч во светот, Рафаел Надал со 4–6, 4–6.
Следен турнир за Раониќ бил челинџер турнирот во Ташкент кој го започнал од главниот ждреб. Тој во првото и второто коло забележал победи над Евгениј Кирилов и Сомдев Деварман редоследно, но во третото коло бил принуден да го предаде мечот против Карол Бек поради болки во рамото. Истата недела било потврдено дека нов тренер на Раониќ ќе биде поранешниот шпански тенисер Гало Бланко. По неколку неделна пауза од тениските терени, Раониќ заиграл на Отвореното првенство на Валенсија, но бил поразен уште во првото квалификациско коло. Овој турнир бил последен турнир за Раониќ во годината. Тој своето внимание го свртел кон шест неделен тренинг режим под водство на својот тренер во Барселона кој подоцна се претпоставил како клучен за напредокот на Раониќ во почетокот на 2011.
Раониќ годината ја завршил на 156-то место на АТП листата во поединечна конкуренција и на 349-то место во игра на двојки.
2011
Раониќ ја започнал 2011 со поразот во третото квалификациско коло на турнирот во Ченај од французинот Едуард Рожер-Васелин. Потоа тој успешо ги поминал квалификациите за Отвореното првенство на Австралија и успеал да влезе во главниот ждреб на турнирот. Во првото коло, Раониќ забележал победа над германецот Бјорн Фау во три сета, која за него била прва гренд слем победа во главен ждреб. Во второто коло тој успеал да го победи 22-от носител, Микаел Лодра повторно во три сета, со што станал првиот канаѓанец во последните десет години кој успеал да стигне до трето коло на еден гренд слем турнир. Во третото коло, Раониќ бил подобар од 10-от носител, русинот Михаил Јужни во четири сета, со што станал првиот квалификант по 1999 кој успеал да стигне до четвртото коло на гренд слем турнир. Во четвртото коло, Раониќ бил поразен од Давид Ферер и покрај тоа што успеал да го освои првиот сет.
И покрај тоа што бил поразен, Раониќ добил многу пофалби и позитивни критики за својот настап во Мелбурн, па така Џон Мекинро и Мартина Навратилова го нарекле Раониќ "нова тениска ѕвезда" и дека "само небото е граница" за него.
Две недели подоцна, Раониќ го потврдил учеството на турнирот САП Опен кој се одржал во Сан Хозе, Калифорнија. Откако во првото коло забележал победа над 4-от носител Ксавие Малис во два сета, тој во второто коло бил подобар од Џејмс Блејк, повторно во два сета. Во четвртфиналето, Раониќ успеал да забележи победа над Ричардас Беранкис со 6–4, 7–6, и се пласирал во своето прво АТП полуфинале во кариерата. Тој успеал да стигне и до своето прво финале, откако Гаел Монфилс го предал полуфиналниот натпревар поради повреда на зглобот. Во своето прво финале, Милош го победил првиот носител на турнирот, шпанецот Фернандо Вердаско со 7–6, 7–6, и ја освоил својата прва АТП титула во кариерата, со што станал првиот канадски тенисер кој освоил АТП титула во поединечна конкуренција по Грег Руседски, кој тоа го сторил во 1995.
Во првата недела од март, Раониќ забележал победи на двата натпревари од Дејвис Купот против Мексико на Земјина подлога како и во игра на двојки заедно со Васек Поспишил со што Канада се пласирала во второто коло од првата американска зона.
Нему му била дадена вајлд карта за учество во главниот ждреб на Мастерсот во Индијан Велс каде бил поразен од Рајан Харисон во третото коло, откако претходно отстварил победи над Марсел Илхан и Марди Фиш во првите две кола.
Раониќ ја започнал сезоната на Земјина подлога со Мастерсот во Монте Карло победувајќи ги Микаел Лодра и Ернест Гулбис пред да биде поразен од 4-от носител и финалист Давид Ферер во третото коло. По турнирот, Раониќ се искачил на 28-то место на АТП листата, за првпат во најдобрите 30. Една недела подоцна, тој стигнал до третото коло на Отвореното првенство на Барселона каде бил поразен од Иван Додиг во три сета. Следен турнир за Раониќ бил Отвореното првенство на Португалија, каде како петти носител успеал да стигне во полуфиналето, победувајќи ги Игор Андреев, Жоао Соуза и Жил Симон редоследно во првите три кола. Во полуфиналниот натпревар против Фернандо Вердаско, Раониќ бил принуден да се повлече по првиот сет, поради повреда на грбот. На Отвореното првенство на Франција, Раониќ бил поразен од германецот Михаел Берер во првото коло.
На тревна подлога, Раониќ стигнал до четвртфиналето на Отвореното првенство на Хале победувајќи ги Пабло Андухар и Тобијас Камке во два сета пред да биде поразен од Филип Печнер во три сета. Во игра на двојки, заедно со Робин Хасе, тој стигнал до своето прво АТП финале во игра на двојки во својата кариера. Сепак канадско-холандскиот пар бил поразен од Рохан Бопана и Ајсам-ул-Хак Куреши со 9–11 во третиот одлучувачки сет. На Вимблдон, Раониќ бил принуден да го предаде натпреварот во второто коло против Жил Милер поради повреда.
Раониќ бил принуден да подлежи на операција на колкот и на тениските терени се вратил по три месеци. Негов прв турнир по тримесечната пауза бил Отвореното првенство на Јапонија на кој во второто коло бил поразен од Рафаел Надал со 5–7, 3–6. Потоа следен настапот на Мастерсот во Шангај, каде бил поразен во второто коло од Давид Ферер. Една недела подоцна, Раониќ заиграл на Отвореното првенство на Шведска и стигнал до полуфиналето во кое бил поразен од Гаел Монфилс. На патот до полуфиналето, Раониќ успеал да отствари победи над Маркос Багдатис, Филип Печнер и Григор Димитров. Раониќ сезоната ја завршил со Мастерсот во Париз каде доживеал пораз уште во првото коло од домашниот тенисер Жулијен Бенето.
На 17 ноември 2011, Раониќ играл егзибициски натпревар против Пит Сампрас и натпреварот го добил со 7–6, 6–1 во сетови. Канаѓанецот годината ја завршил на 31-то место на АТП листата со резултат од 31 победа и 19 победи.
2012
Раониќ новата сезона ја започнал со турнирот во Ченај, на кој бил поставен како четврти носител. Тој бил слободен во првото коло, а во второто коло бил подобар од романецот Виктор Ханеску. Раониќ во четвртфиналето забележал победа над Дуди Села, a потоа со победата над Николас Алмагро во полуфиналето, си обезбедил место во финалниот натпревар. Таму, Раониќ успеал да го победи првиот носител на турнирот, Јанко Типсаревиќ во изедначен натпревар со 6–7(4–7), 7–6(7–4), 7–6(7–4) за прва титула во новата сезона. На Отвореното првенство на Австралија, Раониќ не успеал да го повтори четвртото коло од минатата година и бил поразен во третото коло од домашниот тенисер Лејтон Хјуит со 6–4, 3–6, 6–7(5–7), 3–6 во сетови.
Следен турнир за Раониќ бил турнирот во Сан Хозе, Калифорнија, каде што тој имал задача да ја одбрани титулата освоена минатата година. Тој турнирот го започнал во второто коло во кое бил подобар од Тобијас Камке, а два дена подоцна го победил и јужноафриканецот Кевин Андерсон со 7–5, 7–6(7–3). Во полуфиналето, Раониќ забележал победа над Рајан Харисон за втора година по ред да се најде во финалето на турнирот. Во финалниот натпревар, Раониќ успеал да ја одбрани титулата освоена минатата година, победувајќи го Денис Истомин со 7–6(7–3), 6–2.
Следната недела, на турнирот во Мемфис, Раониќ го повторил успехот од минатата сезона и повторно стигнал до финалниот натпревар, но како и минатата годината повторно бил поразен, овојпат од Јирген Мелцер со 5–7, 6–7(4–7).
На Мастерсот во Индијан Велс, Раониќ во второто коло бил подобар од Карлос Берлок, но во третото коло бил поразен од победникот на турнирот, Рожер Федерер со 7–6(7–4), 2–6, 4–6. Тој бил еден од двајцата тенисери на турнирот кој успеале да му одземат сет на Федерер.
Сезоната на земјена подлога, Раониќ ја започнал со поразот од Алберт Монтањес во првото коло на Мастерсот во Монте Карло. Една недела подоцна, тој стигнал до полуфиналето на Отвореното првенство на Барселона, победувајќи го Енди Мареј во четвртфиналето во два сета. Во полуфиналето тој тесно бил поразен од Давид Ферер во два тајбрејк сета. Потоа Раониќ заиграл на Мастерсот во Монте Карло и во првото коло бил подобар од Давид Налбандијан. Сепак, во второто коло, канаѓанецот бил поразен од Рожер Федерер со 6–4, 5–7, 6–7(4–7).
Хрцино
Хрцино (Chrcynno) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Милош Раониќ
2012
Потоа следел настапот на турнирот во Хале на тревна подлога, каде Раониќ доживеал пораз во четвртфиналето од Рожер Федерер. На Вимблдон, Раониќ бил поразен во второто коло од Сем Квери, откако во првото коло бил подобар од Сантјаго Гиралдо.
Хрцино
Во селото има неоготски дворец од 1845 година.
Милош Раониќ
2012
Како домашен фаворит, Раониќ стигнал до четвртфиналето на Мастерсот во Монтреал, победувајќи го Виктор Троицки во второто коло, а потоа без игра го поминал и третото коло бидејќи Енди Мареј го предал натпреварот поради повреда на коленото. Во четвртфиналето, Раониќ бил поразен од американецот Џон Иснер со 6–7(9–11), 4–6. Поради пласманот во четвртфиналето, канаѓанецот се искачил на 19-то место на АТП листата и за првпат во најдобрите 20 во светот.
Една недела подоцна, Раониќ го потврдил учеството на Мастерсот во Синсинати. Тој во првото коло отстварил победа над Ришар Гаске, а два дена подоцна во второто коло забележал победа над Маркос Багдатис. Во третото коло, Раониќ го победил петтиот носител, Томаш Бердих во три сета, и стигнал до четвртфиналето во кое бил поразен од Станислас Вавринка повторно во три сета. На последниот гренд слем во годината, на Отвореното првенство на САД, Раониќ бил елиминиран во четвртото коло од Енди Мареј, кој подоцна успеал да ја освои својата прва гренд слем титула.
На Отвореното првенство на Јапонија, Раониќ стигнал до своето петто АТП финале во кариерата. Тој во првото коло забележал победа над Радек Штепанек со 6–4, 6–4, а потоа во второто коло го елиминирал Виктор Троицки, кој го предал натпреварот поради повреда. Во четвртфиналето, Раониќ му се реванширал на Јанко Типсаревиќ за поразот на турнирот во Ченај, победувајќи го со 6–7(5–7), 6–2, 7–6(9–7), а потоа во полуфиналето, бил подобар од Енди Мареј со 6–3, 6–7(5–7), 7–6(7–4). Во финалниот натпревар на турнирот во Токио, Раониќ бил поразен од домашниот тенисер, Кеј Нишикори со 6–7(5–7), 6–3, 0–6.
Раониќ сезоната ја заокружил со Мастерсот во Париз, каде бил 14-ти носител. Тој во второто коло го елиминирал домашниот тенисер Жереми Шарди, но во третото коло бил поразен од Сем Квери во два сета.
Дејвис Куп
Во првото коло од Дејвис Купот 2013, Раониќ забележал две победи над Алберт Рамос и Гуљелмо Гарсија-Лопез со што Канада успеала да ја елиминира Шпанија, која била финалист во 2012.
Олимписки рекорди
На 31 јули 2012, Раониќ соборил два олимписки тениски рекорди во второто коло од тенискиот турнир на Летните олимписки игри 2012 играјќи го најдолгиот натпревар кој траел речиси четири часа и кој содржел вкупно 66 гема (претходниот рекорд бил 61 гем) и играјќи го најдолгиот сет со вкупно 48 гема (претходниот рекорд бил 30 гема поставен на игрите во Атина 2004).
Раониќ натпреварот го загубил од Жо-Вилфрид Цонга со 23–25 во одлучувачкиот трет сет, откако првите два сета завршиле 3–6, 6–3.
Три дена подоцна, Рожер Федерер го победил Хуан Мартин дел Потро со 3–6, 7–6(7–5), 19–17, во полуфиналниот натпревар кој траел четири часа и 26 минути, половина час подолго од натпреварот Раониќ-Цонга, поставувајќи нов олимписки тениски рекорд за најдолг натпревар; одлучувачкиот сет се играл 2 часа 43 минути.
Награди
2011 – АТП Нов играч на годината 2011 - Канадски тенисер на годината 2012 - Канадски тенисер на годината
Личен живот
Раониќ се преселил со своето семејство во Канада на три годишна возраст од Титоград, Југославија. Раониќ започнал да игра тенис на осум годишна возраст во тенискиот клуб Блекмор во Ричмонд Хил, Онтарио, со тренерот Кејси Куртис.
Растејќи во предградијата на Торонто, Онтарио, Раониќ изјавил дека тенисот не е толку популарен во Канада колку што е популарен хокејот на мразот. Тој го избрал тенисот поради индивидуалноста и поради тоа што можел да тренира сам и со машината за топчиња со неговиот татко. Неговите брат и сестра, Момир и Јелена, се вратиле назад во Црна Гора, и Раониќ таму многу често ги посетува.
Чичкото на Раониќ, Бранимир Гроздановиќ е поранешен Министер за урбанизам и заштита на природата во Владата на Црна Гора. Неговите родители живеат во Канада и двајцата се инженери, неговиот татко Душан има докторат по инженерство, а неговата мајка Весна е магистер во истата професија. Раониќ течно зборува српски и англиски јазик. Негови омилени спортски клубови се ФК Барселона, Торонто Репторс, безбол клубот Торонто Блу Џејс и хокеарскиот клуб Торонто Мејлп Лифс.
Во интервју после победата во третото коло на Отвореното првенство на Австралија во 2011, тој бил запрашан дали ќе ги следи стапките на Грег Руседски, последниот голем канадски тенисер кој земал британско државјанство и заиграл за Обединетото Кралство. На прашањето дали повторно ќе игра за Канада, тој одговорил, "Да". Раониќ покажал љубов кон Канада и кон тенисот во државата. Тој во октомври 2010 година, на прашањето за неговата држава изјавил "Јас сакам да направам богата кариера, уживам сè повеќе и сакам да направам придонес во Канада со тоа. Чувствувам дека доколку ги исполнам моите цели, тоа би направило голем придонес кон поголем развој на тенисот во Канада и би помогнало да излезат повеќе квалитетни тенисери во иднина."
Моментално, тој живее во Монте Карло во стан од 50 m2 близу до неговите тениски колеги Новак Ѓоковиќ и Каролина Возњацки.
Фрасо Телезино
Фрасо Телезино — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Џон Стајнбек
Џон Ернст Стајнбек (27 февруари 1902 – 20 декември 1968) — американски автор на дваесет и седум книги, вклучувајќи шеснаесет романи, шест документарни книги, и пет збирки на куси раскази. Познат е по хумористичните романи Рамна тортиља (1935) и Конзервиран ред (1945), како и по епскиот роман Источно од рајот (1952), и романите Глувци и луѓе (1937) и Црвениот пони (1937). Тој е добитник на Пулицеровата награда за романот Плодовите на гневот (1939), кој се смета за негово ремек дело, продадено во 14 милиони примероци. Добитникот на Нобеловата награда за литература во 1962 година, е наречен „гигант на американските букви“. Неговите се читани надвор од границите на Америка, а многу од неговите дела се сметаат за класика на западната литература.
Најголемиот дел од делата на Стајнбек се одвиваат во јужна и средна Калифорнија, посебно во долината Салинас и по бреговите на Калифорнија. Неговите дела често ги обработуваат темите за судбината и неправдата, посебно во животот на угнетените и обичните луѓе.
Животопис
Џон Ернст Стајнбек Јуниор е роден на 27 февруари 1902 година во Салинас, Калифорнија. Имал мешано потекло: германско, ирско и англиско. Јохан Адолф Гросштајнбек, дедо од таткова страна, го скратил презимето во Стајнбек кога се преселил во САД. Семејните имоти во Германија, во областите Хејлигенхаус, Метман и Северна Рајна-Вестфалија и денеска го носат името „Großsteinbeck“.
Татко му, Џон Ернст Стајнбек, бил благајник во областа Монтереј. Мајка му, Олив Хамилтон, која била учителка, ја делела со синот страста за читање и пишување. Семејството Стајнбек биле членови на американската Епископална црква, а самиот Стајнбек подоцна станал агностик. Стајнбек живеел во мало рурално гратче, не поголемо од приградска населба, но сместено на земја која била една од најплодните на светот. Летата ги минувал работејќи на блиските фарми, а подоцна со доселените работници на фармите за шеќерна репа во Спрекелс. Овде се соочил со суровите аспекти на животот на доселениците, како и со темната страна на човечката природа. Од таму ги црпел темите за делата како што е романот Глувци и луѓе. Исто така ја истражувал околината, шетал ни блиските шуми, полиња и фарми. Додека работел за Шеќерната компанија во Спрекелс, понекогаш работел и во нивната лабораторија, што му оставало време за да пишува. Исто така, тој имал и талент за поправка на разни предмети.
Стајнбек завршил средно училиште во 1919 година во Салинас, а потоа студирал англиска литература на Универзитетот Станфорд во Пало Алто, но ги напуштил студиите во 1925 година, без да добие диплома. Отпатувал во Њујорк, каде заработувал за живот како работник и како новинар. Откако не успеал да го објави своето дело, се вратил во Калифорнија и во 1928 година работел како туристички водич и чувар на езерото Тахо. Таму ја запознал Керол Хенинг, неговата прва жена. Се венчале во јануари 1930 година во Лос Анџелес, каде што тој планирал заедно со своите пријатели да заработува од производство на гипсани фигури.
Откако останале без пари по шест месеци, Стајнбек и Керол се вратиле во Пасифик Гроув, во куќата на татко му, на полуостровот Монтереј. Родителите на Џон му дале да престојува во куќата бесплатно, му обезбедиле хартија за неговото пишување, и од 1928 година, позајмица која му овозможила да пишува без да мисли на работа и пари. Во текот на Големата депресија, Стајнбек купил мал чамец, и подоцна тврдел дека можел да живее од рибите и раковите кои ги ловел во морето, како и од свежиот зеленчук од неговата градина и околните фарми. Кога ова не му успеало, Стајнбек и неговата сопруга живееле од социјална помош, а понекогаш и краделе храна од околните продавници. Храната ја делеле со своите пријатели. Керол е инспирација за ликот Мери Талбот од неговиот роман Конзервиран ред.
Во 1930 година, Стајнбек го сретнал Ед Рикетс, кој станал негов добар пријател и ментор во текот на следната декада, и го учел филозофија и биологија. Рикетс, кој вообичаено бил тивок човек, со внатрешна самодоверба и енциклопедиско знаење на различни теми, станал фокус на вниманието на Стајнбек. Сопругата на Стајнбек работела во лабораторијата на Рикетс. Ги спојувала љубовта кон музиката и уметноста. Кога Стајнбек бил вознемирен, Рикетс свирел музика за да го релаксира.
Последните децении од животот ги минал во Њујорк и во Саг Харбор со својата трета жена со која често патувал ширум светот. Во 1962 година ја добил Нобеловата награда, а умрел во 1968 година во Њујорк.
Творештво
Првиот роман на Стајнбек, Чаша злато (Cup of Gold), издаден во 1929 година, е делумно заснован на животот и смртта на гусарот Хенри Морган. Во романот се зборува за нападот и грабежот на градот Панама, кој е наречен 'Чаша злато', но и за жената, поубава од сонцето, за која се велело дека ја сретнал таму. По Чаша злато, од 1930 до 1933 година, Стајнбек објавил три кратки дела. Небесни пасишта (Pastures of Heaven), објавена во 1932 година, содржи дванаесет поврзани приказни за долина близу Монтереј, која била откриена од Шпанците додека ги бркале избеганите индијански робови. Во 1933 година Стајнбек ја објави книгата Црвениот пони, во која на 100 страници се раскажани сеќавањата на неговото детство. На непознатиот Бог (To a God Unknown), книга наречена по Ведската химна, го раскажува животот на еден населеник и неговото семејство во Калифорнија, чиј лик е прикажан како пагански обожувач на земјата што ја обработува. Иако немал сè уште статус на познат писател, никогаш не се посомневал дека еден ден ќе успее.
Стајнбек го постигнал првиот успех со делото Кварт на тортиљите (Tortilla Flat) од 1935 година, роман кој зборува за повоениот период на Монтереј, Калифорнија, и за кој добил медал клубот Комонвелт. Ги опишува авантурите на група млади бездомници кои живееле во Монтереј после Првата светска војна, и непосредно пред американската прохибиција. Прикажани се како иронична споредба со митски витези кои се на задача и поради тоа ги отфрлаат сите обичаи на американското општество, и кои раскалашено се препуштиле на виното, страста, дружбите, и ситните кражби. Во 1962 година, кога му е доделена Нобеловата награда, Шведската Академија за ова дело навела: „непристојни и комични раскази за банда од асоцијални лица кои во нивните диви уживања се речиси карикатури на витезите од тркалезната маса на кралот Артур. Во САД, оваа книга била прифатена како противотров на тогашната депресија. Според Рамна тортиља снимен е филм во 1942 година со истото име, во кој настапуваат Спенсер Трејси, Хеди Ламар и Џон Гарфилд. Со дел од хонорарот, тој си изградил куќа во Лос Гатос.
Паралелно со работата на двата романа, Стајнбек пишувал и кратки раскази, кои биле објавени во книгата „Долгата долина“ (The Long Valley) од 1938 година. Постојано експериментирајќи, Стајнбек често правел пресврти во своето творештво, а еден од нив се трите „калифорниски романи“ во кои се зборува за обичните луѓе за време на Големата депресија: Во сомнителна битка (In Dubious Battle) од 1936 година, Глувци и луѓе (Of Mice and Men) од 1937 година и Плодовите на гневот (The Grapes of Wrath) од 1939 година.
Глувци и луѓе е драма за очекувањата на двајца доселеници кои биле земјоделци во Калифорнија. Критиката високо го оцени овој роман, а при доделувањето на Нобеловата награда во 1962 година, наречен е „мало ремек-дело“. Сценската изведба била хит, во која настапувале Валас Форд како Џорџ, и Бродерик Крафорд како другарот на Џорџ - Лени. Стајнбек одбил да присуствува на ниту една од изведбите кои се одржувале во Њујорк, а на режисерот му рекол дека само изведбата која ја има замислено во глава е совршена, и дека секоја друга изведба на сцена за него ќе биде разочарување. Стајнбек напишал уште две театарски дела: (Падната Месечина и Светлина што гори).
Според романот Глувци и луѓе снимен е филм во 1939 година. Снимен е и втор филм во 1992 година, во кој игра Џон Малкович во улогата на Лени.
За овој настан Стајнбек напишал: „Клеветата што ми ја приредија големите земјопоседници и банкари, е многу лоша. Проширија и глас дека народот од Оклахома ме мрази и дека ми се заканиле дека ќе ме убијат. Јас сум исплашен од сето ова. Ова сосема излегува од контрола, мислам на хистеријата која расте околу овој роман, и која не е здрава.“
Во 1941 година, Стајнбек станал и сценарист, пишувајќи го сценариото за филмот „Заборавеното село“ (The Forgotten Village). Истата година го објавил делото „Кортесовото Море“ (Sea of Cortez) во кое се претставил како сериозен проучувач на морската биологија. Во текот на Втората светска војна ги напишал делата „Бомбите се фрлени“ (Bombs Away) и контроверзната новела-драма „Месечината зајде“ (The Moon is Down). По војната, тој објавил неколку дела: „Метеж во фабриката“ (Cannery Row) од 1945 година, „Заскитаниот автобус“ (The Wayward Bus) и „Бисер“ (The Pearl) од 1947 година, „Руски дневник“ (A Russian Journal) од 1948 година, „експерименталната драма „Огнена светлост“ (Burning Bright) од 1950 година и „Записи од Кортесовото МОре“ (The Log from the Sea of Cortez) од 1951 година Една година подоцна се појавил големиот роман „Источно од рајот“ (East of Eden), амбициозна сага за долината Салинас и хроника на неговото семејство. Од неговите подоцнежни дела, позначајни се: „Сладок четврток“ (Sweet Thursday) од 1954 година, „Краткото владеење на Пипин Четврти“ (Short Reign of Pippin IV: A Fabrication) од 1957 година, „Си беше еднаш една војна“ (Once There Was a War) од 1958 година, „Зимата на нашето незадоволство“ (The Winter of Our Discontent) од 1961 година, „Патувањата со Чарли во потрага по Америка“ (Travels with Charley in Search of America) од 1962 година, „Америка и Американците“ (America and Americans) од 1966 година. По неговата смрт се објавени уште неколку дела, како: „Дневник за еден роман: Писмата за Источно од рајот“ (Journal of a Novel: The east of Eden Letters) од 1969 година, „Вива Запата!“ (Viva Zapata!) од 1974 година, „Делата на кралот Артур и неговите благородни витези“ (The Acts of King Arthur and His Noble Knights) од 1976 година и „Работни денови: Дневниците за Плодовите на гневот“ (Working Days: The Journals of The Grapes of Wrath) од 1989 година.
Земја на Франц Јосиф
Земјата на Франц Јосиф (Земля Франца-Иосифа) — архипелаг на крајниот север на Русија во Северноледениот Океан. Се наоѓа северно од Нова земја и источно од Свалбард. Административно припаѓа на Архангелската Област. Архипелагот се состои од 191 ледени острови, со вкупна површина од 16.134. Островите се од вулканско потекло. На северна географска ширина помеѓу 80,0° и 81,9°, ова се најсеверните острови на Евроазија (најсеверната точка на архипелагот, Русија и Евроазија е Кејп Флегели). Најголеми од нив се: Земјата на Георг (2.821), Земјата на Вилчек (2.203), Греам Белиот Остров (1.557), Земјата на Александрина (1.130), Галја (1.049) и островот Солсбери (960).
Историја
Иако норвешкиот ловец на фоки Нилс Фредрик Ренебек пристигнал овде во 1865 година, островите биле официјално откриени од австриско-унгарска приватна експедиција во 1873 година под водство на Јулијус Пајер и Карл Вајпрехт, откако нивниот брод заглави во мразот додека се обидувале да го најде североисточниот премин. Островите го добиле името по австрискиот император Франц Јосиф. Норвежаните Фридјоф Нансен и Јалмар Јохансен поминале низ овие острови во 1895 и 1896 година по прекинатиот обид да стигнат до Северниот пол. Со чиста случајност на островот Нортбрук во 1896 го запознале британскиот истражувач Фредерик Џорџа Џексон. Норвешка некое време ги сметала островите за своја територија и ги нарекувала Земја на Фридјоф Нансен, што може да се види на многу стари мапи.
Советскиот сојуз во 1926 го потврдил својот суверенитет над островите и испратил мала постојана експедиција таму. Во тоа време, неколку луѓе пристигнаа на островите за истражувачки и воени цели.