cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кејпабилити Браун
Животопис
Неговите предели биле врв на модата. Тие биле фундаментално различни од она што го заменувале, познатите англиски формални градини критукувани од Александар Поуп и други дејци во 1710-тите. Започнувајќи со 1719, Вилијам Кент почнал да ги заменува со попридони композиции, кои го достигнале врвот на префинетоста со Брауновите „граматички“ предели. Во 1782, во Хемптонскиот Двор Браун се сретнал со Хана Мор и ѝ го опишал својот стил во нејзина терминологија : „'Ете таму' рекол Браун, покажувајќи со прст, 'правам запирка, а таму' покажувајќи кон друго место, 'каде треба порешителен свиок, правам две точки; на друго место, каде е пожелен прекин за да се разбие глетката, загради; сега точка, па почнувам со друг предмет'“. Клиентите на Браун ги гледале неговите предели како интерпретација на делата на италијанските пределните сликари на кои им се восхитувале и кои ги собирале.
Расел Пејџ, кој ја започнал кариерата на Брауновиот предел кај Лонглит, но чии сопствени проекти имаат формална структура, го обвинил Браун дека „ги подбуцнува неговите богати клиенти да ги искоренат нивните прекрасни формални градини и да ги заменат со лекомислени композиции од трева, групи дрвја и безоблични базени и езера“. Англискиот поет и сатиричар Ричард Овен Кембриџ се искажал дека сака да умре пред Браун за да може да го види рајот пред да биде „подобрен“. Контроверзноста на Брауновите дела траеле 200 години. Наспроти ова, денешниот историчар и писател Ричард Бизгроув вели дека Браун ја усовршувал природата со:
Неговата вешта способност не останала непризнаена во Брауновото совремие; еден анонимен некролог се искажал: „Но таков бил ефектот на неговиот гениј, што кога бил најсреќен, тој најмалку се паметел; тој толку темелно ја пресликувал природата, што неговите дела ќе бидат погрешно сфатени". Сер Вилијам Чемберс, кој исто така се сметал себеси за меродавен авторитет по тема градинарство, приговарал дека „Брауновите терени се разликуваат од обичните полиња многу малку. Во највеќето од нив природата е така темелно отсликана“.
Популарноста на Браун доживеала стрмен пад по неговата смрт бидејќи неговите дела почнале да се сметаат за слаба имитација на дивата природа. Реакциите кон измазнетата благост на Брауновите предели била неизбежна. Тие го немале тој возвишен возбудлив елемент кој членовите на романтистичката генерација како Ричард Пејн Најт и Јувдејл Прајс, го барале во еден идеален предел, каде сликарската инспирација би се влечела од Салватор Роза наместо од некој како Клод Лорен. За време на XIX век Браун бил критикуван од речиси сите, но во XX век тој се вратил во популарност. Том Тарнер смета дека заслужна за ова негово враќање е авторката Мари-Луиз Готен и нејзивното позитивно излагање за Браун во делото „Историја на градинарската уметност“, што му претходело на поволното излагање на Кристофер Хаси во неговото дело „Сликовитото“ (англ. The Picturesque) (1927). Писателката Дороти Страуд ја напишала првата полна монографија за Кејпабилити Браун, разработувајќи ги генеричките особености со документација од имотни бироа.
Браун умрел во 1783 на Хартфорд Стрит, Лондон, на куќниот праг на неговата ќерка Бриџет која се омажила за архитектот Хенри Холанд. Хорас Волпол ѝ пишал на Леди Осори: „Вашите дијади мораат да одат со црни ракавици, Мадам, нивниот свекор, вториот сопруг на Госпоѓата Природа е мртов!“ Браун бил погребан во црковниот двор на Св. Петар и Павле, парохиската црква на Брауновиот мал посед Фенстантон Манор.
Хамфри Рептон споменува дека Браун „се сметал себеси за архитект“ но неговите архитектонски дела биле засенети од неговата голема слава како проектант на предели. Потоа Рептон додал: „тој не беше полош од никој што се однесува до комфор, удобност, вкус и прикладност во неговите планови за неколку големи дома и други згради.“ Дел од неговата архитектура била изведена во соработка со неговиот зет Хенри Холанд, за чиј првичен напредок во кариерата се погрижил Браун. Фишервик, Стафордшир и Клермон, Сари, биле класични, додека во Коршам неговите споредни згради се со готски особини.
NGC 6900
NGC 6900 — спирална галаксија во соѕвездието Орел, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6900 е од видот Sb.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 6900 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64530. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 253; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5166.
Гуштерица (Зубовце)
Гуштерица — археолошко наоѓалиште во кумановското село Зубовце. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. Се наоѓа на околу 1 км северозападно од селото, на левиот брег на реката Пчиња. Во нивата на еден жител биле пронаоѓани делови од керамички садови, питоси и темели од објекти.
291 (број)
291 (двесте деведесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 290 а претходник на бројот 292.
Изјаслав I
Изјаслав Јарославич (1024 - 3 октомври 1078 година, крстен како Демитриј ) бил кнез (принц) на Туров и Велики кнез на Киев (денес Киев, Украина), од 1054 година.
Децата на Изјаслав, Јарополк и Свјатополк управувале со кнежевството Туров. Нивниот авторитет главно бил оспоруван од Ростилавичи од Ростислав Всеволодович.
Биографија
Изјаслав бил најстариот син на Јарослав I Мудриот од неговата втора сопруга Ингигерд Олафсдотир. Изјаслав го наследил својот татко, откако најстарото дете на Јарослав, Владимир (единственото дете од првата сопруга на Јарослав), го претекнал својот татко. Изјаслав бил еден од авторите на „Правда Јарославичив“ - дел од првиот правен кодекс на Рус, наречен Рускаја правда.
Заслужен е и за основањето на манастирот Киев Печерск. Принцот Изјаслав Први од Киев им ја предал целата планина на антонитските монаси кои основаа манастир изграден од архитекти од Цариград. Според Примарната хроника, во почетокот на 11 век, Антониј, грчки православен монах од манастирот Есфигменон на Света Гора, по потекло од Лиубек во кнежевството Чернигов, се вратил во Рус и се населил во Киев како мисионер на монашката традиција да Киевска Русија. Тој избрал пештера на планината Берестов која гледала на реката Днепар.
Во 1043 година неговиот татко Велики кнез Јарослав склучил договор со полскиот крал Казимир Први, кој го признал Червен како дел од Киев. Договорот беил потпишан со двоен брак - Казимир до Добронега, сестра на Јарослав; и Изјаслав до Гертруда, сестрата на Казимир. Од овој брак се родиле три деца: синот на Изјаслав Јарополк, Мстислав и Свјатополк. По смртта на Јарослав Мудриот, неговото царство било поделено на тројца постари синови ( Владимир Новгородски почина пред тоа), Изјаслав, Свијатослав и Всеволод, создавајќи го триумвирот Јарославичи кој владеел со земјата во следните 20 години.
Како резултат на народното востание во 1068 година, Изјаслав бил сменет и побегнал во Полска. Во 1069 година го освоил Киев со помош на полската армија; сепак, тој бил соборен од неговите браќа во 1073 година. Изјаслав во неколку наврати им се обратил на германскиот крал Хенри IV, Светиот римски цар, полскиот крал Болеслав Втори Болд и папата Григориј VII за помош. Изјаслав станал првиот крал на Русија во 1075 година кога Папата му испратил круна. Успеал да го поврати Киев уште еднаш во 1076 година, но наскоро загинал во воена војна против кнезовите Олег Свијатославич и Борис Вјачеславич.
Деца
Изјаслав имал деца со Гертруда:
Список на државни водачи во 568 година
Ова е список на државни водачи во [[
}}]] година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Lactarius acicularis
Lactarius acicularis е припадник на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки. Опишана како нова во науката во 2010 година, овој вид е пронајден во провинцијата Чианг Маи во северен Тајланд, каде што расте во дождовните шуми во кои доминира Castanopsis armata, Dipterocarpus sp. и Lithocarpus. Специфичниот епитет,, е изведен од латински и значи „во облик на игла“.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Венето
Венето (италијански: Veneto) — една од дваесетте региони во Италија. Се наоѓа во североисточниот дел на земјата. Главен град е Венеција, а познати градови се и Верона, Падова и Виченца. Венето спаѓа во најголемите и најразвиените италијански покраини. Исто така, Венето со светски познатата Венеција е една од туристички најпосетените области во светот со преку 60 милиони туристи годишно.
Географија
Венето е североисточна покраина на Италија со кратка државна граница кон Австрија на север. На исток, покраината Венето излегува на Јадранско Море. Од другите страни се наоѓаат следните италијански покраини:
Природни одлики
Површината на покраината е 18.391 км2 и според ова Венето е една од најголемите италијански покраини. Релјеф: Во рамките на Венето се разликуваат неколку природни целини во правец југ - север. Јужниот дел е рамничарско подрачје покрај северниот брег на Јадранско Море и реката По. Тоа е источниот дел од Падската Низина. Овој дел зазема околу 2/3 од површината на покраината и тука се одгледува жито и зеленчук. Северниот дел е претежно планински во рамки на Алпите со неколку населени долини. Тоа е сточарско подрачје, единствено во долините се развиени останатите видови на полјоделство. Клима: Климата во покраината Венето е изменето средоземна клима со значително влијание од континенталниот Север. Според тоа, зимите се поостри, а летата поблаги од другите делови на Италија. Овој судар на климата се отсликува и со многу силни ветрови. Во повисоките краеви климата е повеќе континентална, а на планините владее планинска клима.
Административна поделба
Венето е поделен во 7 окрузи, односно провинции со истоимените градови како управни центри:
Историја
Во 1866 година дошло до припојување на Венеција и централната област на Млетачка република кон новооснованата Италија. Во истиот период е основана покраината Венето. Меѓутоа, новата власт не доживеала пораст. Дури се вршени и негативни работи како доселување на луѓе од други краеви и спречување на развојот на Венецијанскиот дијалект. Поради тоа, во првата половина на XX век почнало масовно иселување во странство. Додатно оптоварување биле и двете светски војни, кои оставиле трага и на подоцнежните децении.
Население
Денес Венето има преку 5 милиони жители и е една од најнаселените покраини во Италија. До пред неколку децении тој број беше во опаѓање или стагнирње, но со брзиот развој на покраината во последните децении се зголемил за околу 20%.
Густината на населеност е околу 270 ж./км2, што е повеќе од државниот просек (200 ж./км2). Рамничарскиот дел на покраината е значително погусто населен од северниот, алпски дел. Посебно е густо населена економската зона на покраината, линијата Верона - Виченца - Падова - Венеција.
IC 584
IC 584 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 јули 1890 година од страна на Шерберн Весли Бернхем.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 584 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 584 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Поговор
Поговор, понекогаш и епилог — пишан текст на крајот од книжевно дело, кое најчесто се користи да се стави крај или завршеток на приказната. Спротивно на поговорот е предговорот, кој е пишан текст на почетокот на приказната (пред да започне приказната), чија цел е да се отпочне самата приказна или да го заземе вниманието на читателот.
Книжевност
Поговорот е последната глава на делото, на крај од приказната, кој служи да се откријат судбините на ликовите. Некои поговори може да содржат сцени кои се делумно поврзани со предметот на приказната. Тие може да се користат да дадат навестувања за можен продолжеток, или да заокружат недоволно јасен крај. Тие се појавуваат во значаен период во времето откако завршило главното дејство. Во некои случаи, поговорот се користи да му овозможи на главниот лик „слободно да зборува“. Поговорот може да продолжи во истиот расказен стил и перспектива како самата приказна, иако формата на поговорот може понекогаш драстично да биде различна од целокупната приказна.
IC 584
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 26 м 25,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 11' 31"".
Други поделби
Проучување на IC 584 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Британска Колумбија
Британска Колумбија ( англиски: British Columbia, француски:  Colombie-Britannique  ) е западна провинција на Канада, која се наоѓа помеѓу Тихиот Океан и Карпестите планини. Со население од околу 4.8 милиони во 2017, таа е третата најнаселена провинција во Канада која воедно е позната и по нејзините природни убавини, како што се отсликува во нејзиното латинско мото: Splendor sine occasu („Сјај без намалувања“). Во 1871 година, таа стана шестата провинција на Канада.
Главен град на Британска Колумбија е Викторија, 15-та по големина метрополитенска област во Канада. Најголемиот град е Ванкувер, трета метрополитенска област во Канада по големина и втора по големина во северозападниот дел на Тихиот Океан.
Име
Името на покраината било избрано од страна на кралицата Викторија, кога покраината станала континентална британска колонија во 1858 година. Тоа упатува на округот Колумбија, британски назив за територијата околу реката Колумбија, во југоисточна Британска Колумбија, како што пред Орегонскиот договор се нарекувал округот Колумбија во САД.
Географија
Британска Колумбија на запад се граничи со Тихиот Океан, на северозапад со американската држава Алјаска, на север со Јукон и со Северозападните територии, на исток со провинцијата Алберта, и на југ со државите на САД: Вашингтон, Ајдахо и Монтана. Тековната јужна граница на Британска Колумбија е утврден со Орегонскиот договор од 1846, иако неговата историја е врзана со земји далеку на југ, како Калифорнија.
Површината на Британска Колумбија изнесува 944.735 км2. Крајбрежјето на Британска Колумбија се протега на 27.000 километри и вклучува длабоки, планински фјордови и околу шест илјади острови, од кои повеќето се ненаселени. Главен град на Британска Колумбија е Викторија, кој се наоѓа во југоисточниот дел од врвот на островот Ванкувер. Само тесен појас на островот Ванкувер, од реката Кампбел до Викторија, е позначително населен. Поголемиот дел од западната страна на островот Ванкувер и остатокот од крајбрежјето се прекриени со умерена прашума.
Најнаселен град на покраината е градот Ванкувер кој не е на островот Ванкувер туку се наоѓа на устието на реката Фрејзер и Џорџија Стрејт во југозападниот континентален дел (област наречена Долно Копно). Други поголеми градови се Сари, Брнаби, Кокитлам, Ричмонд, Делта и Њу Вестминстер во Долно Копно; Аботсфорд, Пит Мидоус, Мејпл Риџ и Легли во долината Фрејзер; Нанаимо на островот Ванкувер, и Келовна и Камлупс во внатрешноста. Принц Џорџ е најголемиот град во северниот дел на покраината.
75% од провинцијата се планини (со над 1.000 метри надморска височина), 60% се шуми, а само околу 5% е обработливо земјиште. Областа Оканаган е една од трите вински региони во Канада каде се произведува и квалитетна цидра. Градот Пентиктон, и руралните населени места Оливер и Осојос имаат некои од најтоплите и најдолгите лета во Канада. Голем дел од западниот дел од островот Ванкувер и остатокот од крајбрежјето е покриено со умерени прашуми. Овој регион кој вклучува делови на западниот брег на Соединетите Американски Држави е еден од неколкуте такви екосистеми во светот (забележани во Турција, Грузија, Чиле, Нов Зеланд, Тасманија и рускиот далечен исток).
Северните делови, претежно планински, две третини од провинцијата, претежно се ненаселени и неразвиена, освен во областа источно од Канада, каде што областа Пис Ривер содржи дел од канадските прерии. Британската Колумбија се смета за дел од северозападниот дел на Тихиот Океан и биорегионот Каскадија заедно со државите на САД - Алјаска, Ајдахо, Монтана (западен дел), Орегон и Вашингтон.
Клима
Крајбрежниот јужен дел на Британска Колумбија има блага, дождлива океанска клима, од кои некои појужни делови се со топли средоземни лета, под влијание на севернотихоокеанската струја. Поради планински масиви на крајбрежјето, климата во внатрешноста на покраината е полусува со одредени места каде има 250 мм (10 ") годишни врнежи. Годишната средна температура во најнаселените области на покраината е до 12 °C, најблага од секаде во Канада. Долините на јужната внатрешност имаат кратки зими со кратки напади на студ и ретко врне многу снег, додека оние во Карибу, во централната внатрешност, се постудени поради зголемената надморска височина и ширина, но без интензитетот или времетраењето на слични ширини на друго место во Канада. На пример, просечната дневна температура во Принц Џорџ (приближно во средината на покраината) во јануари е -12 °C Обилните снежни врнежи се случуваат во сите високи планински терени кои обезбедуваат услови за скијачите на јужниот и централниот дел на Британска Колумбија. Зимите вообичаено се сурови во северната внатрешност, но дури и таму поблаг воздух може да навлезе далеку во внатрешноста. Најстудената температура во Британска Колумбија била забележана во реката Смит, каде на 31 јануари 1947 температурата паднала на -58,9 °C, една од најстудените забележани зими во Северна Америка. Во текот на зимата, на брегот, врнежите, понекогаш стануваат поројни дождови, поради постојаните циклонски нископритисочни системи од Северниот Пацифик. Додека зимите се многу влажни, крајбрежните области обично се поблаги и суви во текот на летото под влијание на стабилен антициклоничен висок притисок. Јужните внатрешни долини се жешки во лето; на пример, во Осојос, во јули максималната температура во просек изнесува 31.7 °C, најтоплиот месец на кое било место во Канада. Ваквото топло време понекогаш се шири кон брегот или до крајниот север на провинцијата. Температурите често надминуваат 40 °C во пониските височини на долините во внатрешноста кон средината на летото, со рекордно високо ниво од 44,4 °C, температура забележана во Литон на 16 јули 1941 година. Долгите суви лета често создаваат услови што предизвикуваат шумски пожари, од молњи или од човечки фактор. Многу области во покраината често се опфатени со тешки облаци и ниска магла во текот на зимските месеци, за разлика од обилното летно сонце. Годишните сончеви часови варираат од 2200 во близина на Кранбрук и Викторија до помалку од 1300 во Принц Руперт, на северното крајбрежје јужно од Југоисточна Алјаска. Исклучок од влажните и облачни зими на Британска Колумбија е Ел Нињо. Во текот на оваа фаза, зимите се поблаги и посуви од нормалното. Зимата е многу повлажна и поладна под спротивната фаза, Ла Ниња.
Паркови и заштитените области
Има 14 називите на паркови и заштитени подрачја во провинцијата. Постојат 141 еколошки резервати, 35 провинциски морските паркови, 7 локации прогласени за наследство, 6 национални историски места, 4 национални паркови и резервати. 12,5% или 114.000 км2 на Британска Колумбија во моментот се сметаат за заштитени подрачја според некоја од 14 различни ознаки, која вклучува повеќе од 800 различни области.
Британска Колумбија поседува седум од канадските национални паркови: Британска Колумбија содржи и голема мрежа на провинциски паркови, водени од Министерството за животна средина на Британска Колумбија. Провинцискиот парковен систем е вториот по големина во Канада каде најголемиот е Канадскиот национален парковен систем. Постојат и регионални паркови кои ги раководи Министерството за шуми. Освен овие подрачја, повеќе од 47.000 км2 обработливо земјиште се заштитени од Земјоделските земјишни резерви на Канада.
Фауна
Голем дел од покраината е дивина, па популациите на многу видови на цицачи кои станале ретки во голем дел од САД сè уште се развиваат во Британска Колумбија. Можат да се видат животни од разни видови, вклучувајќи и широк спектар на птици. Тука живеат мечки (гризли, црната мечка, вклучувајќи ја и Кермодовата мечка т.н мечка-дух), а воедно и елени, лосови, ирваси, овци со големи рогови, планински кози, мрмоти, дабари, бизамски стаорци, којоти, волци, куни, пуми, орли, орли-рибари, чапји, канадски гуски, лебеди, морски нуркачи, јастреби, бувови, гаврани и разни видови на патки. Помалите птици исто така изобилуваат. Њорките (од видот Alcidae) се познати од островот Фредерик, мали острови покрај брегот на островите на кралицата Шарлот Многу популации на риби се присутни, вклучувајќи ги и салмонидите, како што се неколку видови лосос, пастрмка, чар. Покрај лососот и пастрмката, спортските риболовцина Британска Колумбија ловат и халибут, калифорниска пастрмка, бас и есетра. На брегот, фоките и речните видри се чести. Од китовите, тука се присутни видовите орка, грбавиот кит, сивиот кит, морската свиња, белоперковата морска свиња, белиот делфин и минке китот. Некои од загрозените видови во Британска Колумбија се: Мрмотот од островот Ванкувер, пегавиот був, американскиот бел пеликан и др. Според студија на Министерството за животна средина, видовите присутни во Британска Колумбија се следниве :
Шуми
Белата смрека или енгелманската смрека и нивните хибриди се јавуваат во 12 од 14 биогеоклиматски зони на Британска Колумбија (Coates et al., 1994). Вообичаените видови дрвја присутни во шумите на Британска Колумбија вклучуваат западен црвен кедар (туја, џиновски кедар), жолт кедар, карпестопланинска смрека, свиен бор, жолт бор, бел бор, западен бел бор, бела смрека, енгелманска смрека, ситковска смрека, црна смрека, голема ела, аамабилис ела, субалпска ела, западен херлок, голем хлоп, дагласка ела, јавор, дагласки јавор, даб, бреза, водена бреза, топола и многу други.
Екозони
Секторот за животна средина ја дели Британска Колумбија на 6 екозони:
Историја
Главна статија: Историја на Британска Колумбија
Првите народи
Областа денес позната како Британска Колумбија во минатото била населена со првите групи народи кои имале длабока историја со значителен број на домородни јазици. Постојат повеќе од 200 групи на првични народи во Британска Колумбија кои тука живееле пред контактот со другото недомородно население. Човечката историја е позната од оралните традиции на групите, археолошките истражувања, како и од раните записи на истражувачите кои биле во контакт со тие општества. Пристигнувањето на Палеоиндијанците од Беринга се одвивало помеѓу 20.000 и 12.000 години. Групни ловечки семејства биле главната општествена структура до пред 10,000 - 5,000 години. Номадското население живеело во непостојани структури а главна човечка активност било ловењето животни за храна и крзна. Пред околу 5.000 години, поединечните групи почнале да се фокусираат на ресурсите кои им се достапни локално. Така со текот на времето номадските групи почнале да остануваат во потрајни живеалишта. Домородното население се развило во текот на следните 5.000 години во многу посебни групи со заеднички традиции и обичаи. Северозападно во провинцијата се наоѓаат народите со На-Дене јазици, меѓу кои се народите кои зборуваат атапаскански јазици и тлингит, кои живееле на островите во јужниот дел на Алјаска и северна Британска Колумбија. Се верува дека јазичната група На-Дене е поврзана со енисејските јазици на Сибир Групата Дене од западниот Арктик можеби претставувала значаен бран на миграција од Азија во Северна Америка. Внатрешноста на Британска Колумбија била дом на групите кои зборувале на салишански јазици, како што се јазичните групи Шусвап, Оканаган и Атабаскан, главно Такел (Кариер) и Чилкотин. На крајбрежјето и долините на брегот на Британска Колумбија богати со лосос и школки останале да живеат големи, препознатливи популации, како што се народите Хаида, Кваквиутл и Нутка. Овие народи развиле сложени култури зависни од западниот црвен кедар, во која спаѓале дрвените куќи, ловењето морски китови и воинствени кануа и изрезбани тотемски столбови.
Контактот со Европејците донел серија смртоносни епидемии поради европските болести на кои луѓето немале разбиено имунитет. Резултатот бил драматичен колапс на населението, кулминирајќи со појавата на епидемијата на ситни сипаници во 1862 година во Викторија која се раширила низ брегот. Европските населби не се приклониле кон преостанатото домородно население во Британска Колумбија. Сметале дека колонистите ќе можат подобро да ја искористат земјата отколку луѓето од првата нација. За да се осигураат дека колонистите ќе можат соодветно да се населат и да ја искористат земјата, домородците биле преместени на резерви, кои честопати биле премногу мали за да го поддржат нивниот начин на живот. До 1930, Британска Колумбија имала 1500 резервати.
Трговијата со крзно и колонијалното време
Основањето на трговски поставки под покровителство на Северозападната компанија и компанијата Хадсонс Беј, ефикасно воспоставило постојано британско присуство во регионот. Областа Колумбија, во голема мерка била дефинирана јужно од 54°40 северна географска ширина, (јужната граница на Руската Америка) северно од мексиканско контролираната Калифорнија западно од Карпестите Планини. Со Англо-американската конвенција од 1818 година, била ставена во рамки на "заедничко владение и користење" на граѓаните на САД и субјектите на Велика Британија (односно на крзнените компании). Ова заедничко управување завршило со Орегонскиот договор од 1846 година.
Главниот пат за снабдување бил Јорк Фактори Експрес помеѓу Хадсон Беј и Форт Ванкувер. Некои од почетните станици прераснале во населени места, општини и градови. Меѓу местата во Британска Колумбија, кои започнале како крзнени трговски места се Форт Сен Џон (основан во 1794), Хадсонс Хоуп (1805), Форт Нелсон (1805), Форт Сент Џејмс (1806), Принц Џорџ (1807), Форт Лангли (1827) Форт Викторија (1843), Јеил (1848) и Нанаимо (1853). Местата на крзнените компании кои станале градови во Соединетите Држави ги вклучуваат Ванкувер, Вашингтон (Форт Ванкувер), порано главно место на работа на Компанијата Хадсонс Беј во дистриктот Колумбија, Колвил, Вашингтон и Вала Вала, Вашингтон (порано Форт Нез Персез).
Со обединувањето на двете крзнени трговски компании во 1821, во регионот на денешна Британска Колумбија постоел во три крзнено трговски окрузи. Централниот и северниот дел на внатрешноста бил организиран во округот Нова Каледонија, раководена од Форт Сент Џејмс. Внатрешноста јужно од сливот на реката Томпсон и северниот дел на Колумбија бил организиран во округ Колумбија, раководен од Форт Ванкувер по долниот тек на реката Колумбија. Североисточниот агол на покраината источно од Карпестите планини, бил додаден на поголемиот округ Атабаска, чие главно седиште бил Форт Чипвијан, денешна Алберта.
До 1849 година, овие населби биле целосно неорганизирани подрачја на Британската Северна Америка и тука целосната управа била под јурисдикција на Компанијата Хадсонс Беј. За разлика од тоа територијата на Рупертовата земја на север и исток, не ѝ била дадена под концесија на компанијата туку ѝ бил доделен монопол при трговијата со жителите на Првите нации. Сето тоа се променило со западното продолжување на американското истражување и барањата на територијален суверенитет, особено во јужниот дел на сливот на Колумбија (денешен Орегон и државата Вашингтон во САД). Во 1846 година, Орегонскиот договор ја поделил територијата долж 49-тиот напоредник. Колонијата на островот Ванкувер била основана во 1849, со главен град Викторија. Нова Каледонија и понатаму продолжила да биде неорганизирана територијата на Британската Северна Америка "управувана" од поединечните трговски менаџери на Компанијата Хадсонс Беј.
Колонијата Британска Колумбија (1858–66)
Со златната треска во кањонот Фрејзер во 1858, приливот на Американци во Нова Каледонија довело до тоа копното официјално да се посочи како Колонија на Британска Колумбија. Кога вестите за златната треска стигнала до Лондон, Ричард Клемент Муди бил назначен од страна на Колонијалната канцеларија, под раководство на сер Едвард Булвер Литон да воспостави британски поредок и да ја трансформира новосоздадената Колонија на Британска Колумбија во „втора Англија на брегот на Тихиот Океан“. Литон сакал да испрати во колонијата претставници на најдоброто од британската култура а не обична полициска сила а Муди бил одбран како достоен англиски џентлемен.
Муди и неговото семејство пристигнале во Британска Колумбија во декември 1858. Тој бил назначен за првиот полковник гувернер на Британска Колумбија. По донесувањето на Законот за предемпции од 1860 година, Муди го населил Долното копно. Го избрал местото и го основал новиот главен град, Њу Вестминстер. Локацијата ја одбрал поради стратешката поволност и квалитетот на пристаништето. Му се допаднала и величествената убавина на местото, како што напишал во неговото писмо до Блеквуд. Во Британска Колумбија, Муди "сакал да изгради град на убавина во дивината" и го планирал својот град како визуелна метафора на британската доминација "стилски поставен со цел да се зајакне авторитетот на круната“.
Муди го дизајнирал првиот грб на Британска Колумбија. Недоволните средства заедно со континуираната опозиција на гувернерот Џејмс Даглас, направиле да биде невозможно планот на Муди да се исполни. Сепак, тој заедно со кралските инженери ја изградил првата патна структура во Британска Колумбија. Законот за предемпција не ги специфицирал условите за дистрибуција на земјиштето па големи парцели биле присвоени од страна на шпекулантите, вклучително и земјиштето на Муди од 1517 хектари. Заради тоа бил критикуван од локалните весници.
До 1862, златната треска Карибу, привлекла дополнителни 5000 копачи на злато. За време на златната треска, карактерот на колонијата се менувал и доволно британски колонисти биле постојано населени, отворајќи бизниси и вршејќи други стопански активности како риболов или земјоделство. Со оваа зголемена стабилност, приговорите за немањето гувернер на колонијата и одговорна влада почнале да се засилуваат, предводени од влијателниот уредник на весникот Бритиш Колумбиан во Њу Вестминстер  и иден премиер, Џон Робсон. Серијата петиции што барале собрание биле игнорирани од страна на Даглас и колонијалната канцеларија сè додека Даглас не бил ослободен од функцијата во 1864 година. Конечно, колонијата добила собрание и гувернер избран од страна на жителите на колонијата.
Канадската тихоокеанска пруга, која за првпат ја поврзала Британска Колумбија со остатокот на Канада била довршена во 1885/86. године. Оваа пруга као и другата која била довршена во 1914 година имале огромно економско значење за развојот и за економијата на оваа провинција.
Развојот на провинцијата
Конфедерациската лига, вклучително личности како Амор Де Космос, Џон Робсон и Роберт Бивен, вршеле притисок колонијата да се приклучи на Канада, која била создадена од три британски северноамерикански колонии во 1867 година (Покраината Канада, Нова Шкотска и Њу Бранзвик). Неколку фактори биле мотив за истото, вклучувајќи го и стравот од припојувањето кон Соединетите Држави, огромниот долг создаден од брзиот раст на населението, потребата од владино финансирачки услуги за поддршка на оваа популација и економската депресија предизвикана од крајот на златната треска. Со договорот со канадската влада да се доизгради Канадската тихоокеанска железница и да се преземе долгот на колонијата, Британска Колумбија станала шестата покраината која се приклучила на Конфедерацијата на 20 јули 1871. Границите на покраината не биле целосно решени до 1903 година. Популацијата во Британска Колумбија продолжила да се зголемува како се развивало стопанството на покраината особено рударството, шумарството, земјоделството, индустријата и риболовот. Рударството како активност особено се развило во Слокан, во Западен Кутенеј околу Треил, кањонот на Фрејзер, Карибу и на друго место. Земјоделството привлекло доселеници во плодната долина Фрејзер а ранчери, а подоцна и овоштари се населиле на посувите пасишта околу областа на реката Томпсон, Карибу, Чилкотин и Оканаган. Шумарството привлекло работници кај умерената прашума на крајбрежјето, каде подем земало и рибарството.
Завршувањето на железницата во 1885 било голем поттик за економијата на покраината, олеснувањето на транспортот во регионот. Гранвил, во близина на Бурард Инлет бил избран како последна станица на железничката, забрзувајќи го приклучувањето со заедницата на Ванкувер во 1886 година. Завршувањето на пристаништето во Ванкувер предизвикало забрзан раст и за помалку од педесет години градот го надминал Винипег, Манитоба, како најголем град во Западна Канада. Раните децении на провинцијата главни биле прашањата околу користење на земјиштето, односно негово населување и развивање. Ова ја вклучило експропријацијата од луѓето на Првите нации, контрола над ресурсите, како и способноста за трговијата во некои ресурси (како на пример рибарство).
Воспоставување на работната сила за развој на покраината било проблематично од самиот почеток па во Британска Колумбија почнала да пристигнуваат доселеници од Европа, Кина и Јапонија. Приливот на ова население поттикнало огорченост кај доминантните етнички групи, што резултирало со нервоза (во голем дел успешно) да се ограничи можноста на Азијатите да имигрираат во Британска Колумбија, со воведување данок по глава на жител. Ова незадоволство кулминирало во мафијашки напади врз кинески и јапонски имигранти во Ванкувер во 1887 и 1907. До 1923 година, била блокирана речиси цела кинеска имиграција, освен трговци, професионалци, студенти и инвеститори. Во меѓувреме, провинцијата продолжила да расте. Во 1914 година, била пуштена втората трансконтинетална железничка линија, Гранд Транк Пацифик. Ова отворило нови економски можности.
Во Првата светска војна провинцијата силно одговорила на повикот на Британската Империја да им помогне во борбата против Германија. Околу 55,570 од 400,000 жители на Британска Колумбија се пријавиле во војска, што е најголемиот процент забележан во Канада, според глава на жител. Околу 6,225 луѓе од провинцијата загинале во битките.
Периодот меѓу двете светски војни
Кога мажите се вратиле од Првата светска војна, откриле дека со помошна жените бил изгласан законот за забрана на алкохол во обид да се стави крај на социјалните проблеми поврзани со прекумерното пиење во Ванкувер и во останатиот ден на провинцијата. Поради притисокот од ветераните, забраната наскоро била намалена, така што "војникот и работникот" можеле да уживаат во пијалакот, но невработеноста кај ветераните била широко распространета бидејќи многу од достапните места биле преземени од страна на европските имигранти па затоа незадоволните ветерани организирале низа "војнички партии" за да ги претставуваат своите интереси, со разни називи како Војничко-земјоделска, Војничко-работничка или Војничко-трудова партија. Овие биле основа за прекршениот трудово-политички спектар кој ќе ги генерира дополнителните левичарски и десничарски партии, вклучувајќи ги и оние кои со време ќе го формираат Кооперативниот Комонвелт. Доаѓањето на прохибицијата во САД создало нови можности и многумина нашле вработување или барем добивка во прекуграничното криумчарење на алкохол. Голем дел од благосостојбата и богатството во 1920-тите во Ванкувер е резултат на оваа "пиратска економија", иако пораст во шумарството, рибарството и рударството продолжил. Крајот на американската прохибиција, во комбинација со почетокот на Големата депресија, ја турнал покраината во економска беда. Имаlo знаци за подобрување на економскиот живот и враќање во нормала кон крајот на 1930-тите, но дури на почетокот на Втората светска војна, националната економија се подобрила и ставило крај на тешките моменти на депресија. Поради војната, жените масовно станале значајна работна сила, како никогаш порано.
Коалицијата и поствоениот развој
За време на Втората светска војна во Либералната и Конзервативната партија на Британска Колумбија се обединиле во формирање владина коалиција со новиот водач на либералите Џон Харт, кој го заменил Даф Патуло кога тој не успеал да добие мнозинство на изборите во 1941 година. Била формирана коалициска влада составена од пет либерални и тројца конзервативни министри. Во повоениот период владата иницирала серија на инфраструктурни проекти, особено проектот за автопат 97 северно од Принц Џорџ, наречен автопат Џон Харт, и било воведено државно болничко осигурување.
Во 1947 година на чело на Коалицијата застанал Бајрон Ингемар Џонсон. Конзервативната партија сакала нивниот нов водач Херберт Анскомб да стане премиер, но либералите одбиле. Џонсон добил највисок процент гласови во историјата на Британска Колумбија (61%) на изборите во 1949 година. Оваа победа била припишувана на популарноста на неговата владина програма, и покрај критиките за корупција и злоупотреба на власта. Во тек на мандатот бил реализиран проектот Кемано Хидро
Зголемувањето на тензиите меѓу Либералните и Конзервативните коалициски партнери на довело до распуштање на владата на Џонсон и распишување општи избори на 1952 година. Водачот на Социјалкредитна партија, В.А.Ц Бенет, формирал малцинска влада поддржана од либералите и конзервативците (со 6 и 4, односно места). Бенет започнал серија даночни реформи, проповедал нов вид на популизам за напредок и развој на земјата и на вторите избори во 1953 година новиот режим на Бенет обезбедил постабилно мнозинство, со 38% од гласовите и воспоставил политички систем кој е на сила до денес.
Понова историја
Во периодот 1950-60 Британска Колумбија навлегла во фаза на брз економски развој. Бенет и неговата партија биле на власт во покраината во следните дваесет години, за кое време владата амбициозна програма поттикнала развој на инфраструктурата, со одржлив економски развој во шумарството, во рударскиот и енергетскиот сектор. На 27 август, 1969, Социјалкредитната партија била повторно избрана на општите избори и Бенет го добил последниот мандат на власт. На почетокот на 1970-тите години, економијата била доста силен, поради зголемувањето на цените на јагленот и зголемување на дозволените годишни намалувања во шумарскиот сектор. Кога компанијата БЦ Хидро ја пријавила својата прва загуба,тоа значело почеток на крајот на Бенет и неговата Социјалкредитна партија. Во август 1972 година на изборите, победила Новата демократска партија (НДП) со новата влада на Дејв Барет. Под Барет, големиот провинциски вишок наскоро станал дефицит. По тригодишна власт, Новата демократска партија ги изгубила изборите а од 1975, премиер на покраината станал синот на Бенет. Кон крајот на неговиот мандат, Бенет најавил неколку мегапроекти наменети за стимулирање на економијата и освојување на гласовите. Најзначаен од нив било освојувањето на Светскиот саем во Ванкувер - Експо 86, со кој била поврзана изградбата на автопатот Кокихала. Проектот Кокихала станал предмет на скандал по откритијата дека братот на премиерот купил големи парцели земјиште потребни за проектот пред истиот да биде објавен на јавноста, а исто така и поради истрагите за огромното пречекорување на трошоците на проектот. Сепак, Социјалкредитната партија повторно добила на изборите во 1979 година под водство на Бенет, кој ја предводел партијата до 1986 година. Во 1988, за дваесет и петти Полковник Гувернер бил назначен Дејвид Лам, првиот Полковник гувернер од кинеско потекло.
Покраината победила во обидот да биде домаќин на Зимските олимписки игри 2010 во Ванкувер и Вистлер. Како што било ветено во кампањата за реизбор во 2002 година, градоначалникот на Ванкувер, Лари Кембел, одржал необврзувачки граѓански референдум во врска со одржувањето на Олимпијадата. Во февруари 2003 година, жителите на Ванкувер гласале на референдумот за прифаќање на одговорностите на градот-домаќин. Шеесет и четири проценти од жителите гласале за прифаќање да бидат домаќини на игрите.
Во 2011, Кристи Кларк, поранешен заменик-премиер, станала водач на Либералната партија. Меѓу нејзините рани постигнувања таа ја зголемила минималната плата и го поттикнала развојот на течен природен гас. На изборите во 2013 година, Кларк станала првиот избран женски премиер во историјата на Британска Колумбија.
На последните избори во 2017, избран бил новиот премиер на Британска Колумбија Џон Хорган како претставник на Новата Демократска Партија и со поддршка на Партијата на зелените.
Население
Број на население во Британска Колумбија (2016): 4,648,055
Населението на Британска Колумбија од 1851
Извор: Статистички податоци на Канада
Градови
Половина од сите Британски Колумбијци живеат во метрополитанската област на Ванкувер, каде што се наоѓаат Ванкувер, Сари, Њу Вестминстер, Западен Ванкувер, Северен Ванкувер (град), Северен Ванкувер (општина), Бернаби, Кокитлам, Порт Кокитлам, Мапл Риџ, Лангли (град), Лангли (општина), Делта, Пит Медоус, Вајт Рок, Ричмонд, Порт Муди, Анмор, Белкара, Лајонс Беј и Боуен Ајленд, со соседните неинкорпорирани области (вклучувајќи ги и Универзитетските фондови) Метрополитенската област има неколку индијански резервати, но тие се надвор од јурисдикцијата на регионалниот округ.
Политика и власт
Полковник-гувернерот на Британска Колумбија, Џудит Гишон, е претставник на Кралицата на Канада во провинцијата Британска Колумбија. Во отсуство на полковник-гувернерот, генералниот гувернер во Советот може да назначи администратор за извршување на должностите на функцијата. Во пракса, ова е обично Генералниот судија на Британска Колумбија.
Британската Колумбија има Законодавно собрание со 87 членови, кое се бира со мнозински систем на гласање, иако во последниве години имало значајна дебата за преминување кон единствен пренослив систем за гласање. Владата назначува министри за различни портфолија, кои официјално се дел на Извршниот совет на Британска Колумбија (Кабинетото), од кого претседава премиерот.
Рајници (Орах)
Рајници — археолошко наоѓалиште крај кумановското село Орах. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 250 м јужно од наоѓалиштето Грамади се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Филип III Аридеј
Филип III Аридеј (~359 — 25 декември 317 г. п.н.е.) — крал на Македонија (од 10 јуни 323 г. п.н.е. до 25 декември 317 г. п.н.е.), син на Филип II Македонски од Филина од Лариса, тесалиска танчерка, и полубрат на Александар Македонски. Првично, името му било Аридеј, а кога дошол на власт се нарекол Филип III Македонски. Според Плутарх, по обидот на Олимпија да го отруе, сакајќи да го елиминира секој потенцијален соперник на Александар, Аридеј станал умствено неспособен и епилептичен.
Заради неговата умствени ограничувања, Аридеј никогаш не претставувал опасност за Александровото наследување на Филип II, иако бил неколку години постар од Александар. И покрај тоа, кога во 337 г. п.н.е. сатрапот на Карија, Пиксодар, ја предложил ќерка си за брак со Филип, кој го понудил Аридеј за маж, Александар го попречил тој план и покрај значителните приговори на Филип. За време на тринаесетте години во кој Алексадар владеел (336 г. п.н.е. — 323 г. п.н.е.) Филип не врши некакви функции.
Кога Алаксандар умрел, Аридеј бил во Вавилон на 11 јуни 323 г. п.н.е. Тука настанала криза за наследството: Аридеј бил најочигледниот кандидат, но бил умствено несоодветен за таа задача. Конфликт настанал помеѓу Пердика, водач на Коњичките придружници и Мелеагар, кој бил командант на фалангата: првиот сакал да види дали Роксана, трудната жена на Александар, ќе роди машко дете, додека вториот велел дека Аридеј е најблискиот жив роднина и затоа треба да биде крал. Дури и во случај Мелеагар да бил убиен, бил смислен компромис: Аридеј ќе станел крал под име Филип и ќе им се придружи на Роксана и синот ако биде машко. Така и направил и му се придружил на вујко си под име Александар. Веднаш било решено дека Аридеј треба да кралува, но не и да владее: ова бил прерогатив на новиот регент Пердика.
Кога вестите за изборот на Аридеј стигнале во Македонија, Кинана, ќерката на Филип II, смислила план да премине во Азија и да му ја понуди својата ќерка Евридика II на кралот. Овој потег бил очигледна навреда врз регентот, кого Кинана целосно го заобиколила. За да го спречи ова, Пердика го пратил својот брат Алкет да ја убие Кинана, но поради реакциите на војската ова не се случило и регентот морал да го прифати бракот. Од тогаш Филип Аридеј бил под влијание на неговата жена која упорно се обидувала да ја докаже моќта на мажот си.
Евридика добила можност за време на првата војна на дијадосите и така му ја запечатила судбината на Пердика, со тоа што направиле нов договор (Договор од Трипарадис) во Сирија во 320 г. п.н.е. Евридика успеала да ги отстрани првите два планирани регенти, Пејтон и Аридеј, но не можела да го запре премногу моќниот Антипатар: тој станал новиот регент, а Филип Аридеј и Евридика морале да го следат во Македонија.
Регентот Антипатар умрел од природна смрт следната година, не назначувајќи го за наследник својот син Касандар, туку неговиот пријател Полиперхон. Касандар одбил да ја почитува волјата на татка си и ова ја предизвикало втората дијадоска војна, во која Евридика повторно увидела шанса да го ослободи Филип од контролата на регентот. Шансата дошла во 317 г. п.н.е. кога Касандар го прогонил Полиперхон од Македонија: Евридика веднаш се сојузила со него и го натерала да го номинира нејзиниот маж за новиот регент, со тоа што Касандар би ѝ оставил полна власт во Македонија кога тој е во поход во Грција. Тогаш Евмен бил назначен како новиот командант на македонските сили во Азија и на овој начин оттргнувајќи го најсилниот сојузник на Полиперхон, Антигон Едноокиот.