cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нера Десаи
Ран живот
Нера е родена во 1925 година во семејство на гуџарати, кое било вклучено и го поддржувало Индиското движење за независност. Самата Нера се приклучила на движењето за слобода на рана возраст како ученичка кога станала дел од Ванар Сена (бригада на мајмуни), основана од Индира Ганди, која помага во подземниот промет на политички пораки и забранети публикации. Нера го завршила своето основно образование на Школата за стипендии, ко-образовна институција основана врз теософистичката идеологија. Таа се приклучила на колеџот Елфинстоун во 1942 година, но наскоро се откажала од формалното образование за да учествува во движењето за слобода по иницијативата на Махатма Ганди за резолуцијата за напуштање на Индија. Нера се омажила за Акшај Раманлал Десаи, колега социолог, во 1947 година. На крајот, завршувајќи ги студиите, Десаи ги завршила своите постдипломски студии набргу по индиската независност. Нејзиниот магистерски труд се фокусирал на жените во модерна Индија (анализа на жените во движењето Бакити), кој подоцна бил објавен во 1957 година.
Нера починала на 25 јуни 2009 година во Мумбаи.
Професионална временска рамка
Стручните дела на Десаи се фокусираат на подобрување на родовите студии, внесување на практично искуство во академскиот живот преку многу препораки за политики, засолнување и пропагирање на разбирањето на врските на граѓанското општество и образовната програма. Подолу наведен е краток и во никој случај целосен временски рок за некои од позициите што ги извршувала за време на нејзината кариера.
Забележителни дела
Нера има пишувано и на англиски и на гуџарати на пресекот на социологијата, историјата и женските студии. Нејзините книги вклучуваат:
Странски јазик
Странски јазик — јазик кој е матичен за друга држава. Странскиот јазик не е секојдневен јазик за државата на лицето за кое станува збор. Така, англискиот јазик во Македонија се смета за странски јазик, бидејќи тој е матичен јазик на други држави и не е во секојдневна употреба во државата Македонија.
Серсемли
Серсемли (Ξηρόβρυση, Ксировриси , до 1927 Σεσεμλή, Серсемли) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 6 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 219 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Серсемли се состоело од 22 семејства со 70 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Серсемли имало 220 жители муслимани.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 110 жители, додека во 1920 година 143 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Ксировриси.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 230 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 354 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 204 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 204 жители, во 1971 година имало 161 жител, во 1981 година имало 153 жители, додека во 1991 година имало 134 жители. Денеска, населението на селото е 172 жители според пописот од 2001 година.
Мославачка гора
Мославачка гора се наоѓа во централниот дел на Хрватска, на границата меѓу Бјеловарско-билогорска жупанија и Сисачко-мославинска жупанија. Спаѓа во стари налегнати грамадни планини од палеолошко потекло поради што е богата со рудни богатства (гранит, наоѓалишта на нафта и гас). Највисок врв е Хумка, од 489 метри надморска висина. Позначајни врвови се: Вис (444 метри надморска височина), Калуѓеров гроб (437метри надморска височина) и Месец (354 метри надморска височина). Површина на Мославачка гора е околу 1350 км2.
Мославачка гора е покриена со густи шуми на бука, даб, габер, костен, црна евла и бреза, а во пониските предели има овоштарници и лозја. Во 1994 година, беа пронајдени фосили на праисториски слонови и носорози во рудникот на бентонитска глина во Горна Јеленска. Постојат неколку каменоломи, од кои некои се напуштени. Најважните се Плетарац и Миклеушка. Од ретките и загрозени видови растенија во овој крај растат ѕвездестиот анасон (Carex echinata) и миризливиот дволист (Platanthera bifolia). Во реките живее загрозениот вид на риба, бел клен (leuciscus ce cavedanus), а од водоземците има дамчест дождовник, кафеава шумска жаба и жолтомешеста жаба.
На Мославачка гора постојат остатоци од стари тврдини, од кои најпознати се Гариќ град, изграден од бан Сјтепан Шубиќ.
Мославачка гора е заштитена во 2007 година превентивно на три години во категоријата на регионален парк.
Суперкуп на Македонија во фудбал 2015
Суперкупот на Македонија 2015 беше трето издание на Македонскиот фудбалски Суперкуп, годишен натпревар одигран помеѓу победниците на Првата македонска фудбалска лига и Купот на Македонија.
Светско првенство во фудбал 2022 - група Ц
Светско првенство во фудбал 2022 - група Ц била една од осумте групи на Светското првенство 2022 и во неа се натпреварувале Аргентина, Саудиска Арабија, Мексико и Полска.
Суперкуп на Македонија во фудбал 2015
Натпреварот се одиграл меѓу Работнички, кој во финалето на Македонскиот куп 2015 го победил Тетекс, и Вардар, кој ја освоил титулата во Првата македонска лига 2014-15. Натпреварот се одиграл на Арената Филип II во Скопје на 23 септември 2015 година. Вардар ја освоил својата втора Суперкуп титула победувајќи со 4–3 на пенали откако натпреварот завршил со резултат 1–1 во регуларниот дел и по продолженијата.
Светско првенство во фудбал 2022 - група Ц
Натпреварите се одиграле од 22 до 30 ноември 2022 година.
Суперкуп на Македонија во фудбал 2015
Детали од натпреварот
{| width=100% style="font-size: 90%"
Светско првенство во фудбал 2022 - група Ц
Двете првопласирани репрезентации во групата продолжуваат понатаму во осминафиналето.
Аргентина - Саудиска Арабија
<section begin=Ц1 /><section end=Ц1 />
Мексико - Полска
<section begin=Ц2 /><section end=Ц2 />
Полска - Саудиска Арабија
<section begin=Ц3 /><section end=Ц3 />
Аргентина - Мексико
<section begin=Ц4 /><section end=Ц4 />
Полска - Аргентина
<section begin=Ц5 /><section end=Ц5 />
Верица Каранфиловска
Верица Каранфиловска (родена на, во ) — македонска пејачка, најдобро позната по претставувањето на Македонија на Евровизија 2000 како дел од групата XXL со песната „100% те љубам“.
Ќерка е на познатиот Драган Каранфиловски-Бојс, кој пишувал песни за групата. Како дете настапила на многу детски фестивали со нејзиниот татко. Подоцна ја напуштила групата за да започне со соло кариера. Првиот сингл Заведи ме го објавила во 2003, а потоа и Романтична и Песна за Ана. Завршила филолошки факултет и денес живее во Катар.
Намотување на влакна
Намотување на влакна е фабричка техника за правење на структури од композитен материјал. Процесот вклучува превиткување на конци под променлива количина на притисок над калап или мандрел. Мандрелот ротира додека носачот се движи хоризонтално, положуваќи влакна по бараниот шаблон. Најчесто се користат материјали кои се од карбонатни или стаклени влакна и се прекриени со синтетичка смолна обвивка додека се намотуваат. Откако мандрелот е целосно прекриен со бараната дебелина, мандарелот се пренесува во печка за да се стврдне синтетичката смолна обвивка. Откако покривката ќе се стврдне, мандрелот се отстранува, оставаќи го крајниот производ шуплив.
Ваквото намотување има прилагодлива употреба во роботиката каде што притисокот на филаментите може да биде попрецизно контролиран. Филаментите на кои се дејствувало со поголема тензија резултираат во конечен производ со поголема крутост и сила; дејство со помал притисок резултира со поголема флексибилност. Ориентацијата на филментите може исто така што биде прецизно контролирана така што секој од сукцесивните слоеви е подреден или ориентиран различно од претходниот. Аголот под кој е поставено влакното ги одредува спецификациите на конечниот производ. Намотувањето под голем агол ќе резултира во сила на кршеење, додека шаблон со помали агли на поставување на влакната (уште познат како затворен или кружен) ќе придонесе за поголема растеглива силе. Производите кои се моментално произведени користејќи ја оваа техника варираат од палки за голф, цевки, весла, шпици од велосипеди, трупови на авиони, а има и голема употреба во бродоградбена индустрија во однос на носачи и слично.
Материјали
Стаклените влакна се најчесто користени влакна за намотување. Јаглерод и арамидни влакна се исто така користени. Повеќето висока критична воздушна јачина на структурите се произведени со епоксидни смоли или со поевтин полиестер резервиран за повеќето други апликации. Способноста да се користи континуирано зајакнување без никакви паузи или приклучувања дефинитивно е предност, како што има висока зафатнинска фракција, пристапни се околу 60% до 80%. Само внатрешната површина на структурата на намотувањето ќе бидат мазни, освен ако секундарната операција е изведена на надворешната површина. Компонентата е нормално излечена на висока температура пред отстранувањето на мандрелот. Завршувањето на операциите како што се обработка или дробење обично не се неопходни. (Furness, J., Azom.com).
Производители
Производители на машини за намотување на влакна:
Гверчино
Џовани Франческо Барбиери (8 февруари 1591 - 22 декември 1666 година), познат како Гверчино, бил италијански барокен сликар и цртач од Ченто во регионот Емилија, кој бил активен во Рим и Болоња. Енергичниот натурализам на неговиот ран манир бил во контраст со класичната рамнотежа на неговите подоцнежни дела. Неговите многу цртежи биле забележани по нивната сјајност и живиот стил.
Биографија
Неговата слика Во егото на Аркадија од околу 1618-1622 ја содржела идејата дека смртта демнела дури и во најидиличниот амбиент. Драматичната композиција на ова платно (поврзана со неговото летање на Марсијас од Аполон (1617–1618 ) создадена за Големиот војвода од Тоскана, која го делела истиот пар овчари ) била типична за раните дела на Гверчино, кои често биле бурни во зачнувањето. Тој насликал две големи платна, Самсон зароберн од Филистејците (1619) и Илија Фед од Гаврани (1620), за кардиналот Сера, папски легат во Ферара. Насликани во време кога било малку веројатно дека Гверчино можел да ги види делата на Караваџо во Рим, овие дела сепак прикажувале строго натуралистички каравагески стил.
Рим
Герчино бил препорачан од Маркезе Енцо Бентивољо на новоизбраниот болоњски папа Лудовизи, папата Григориј XV во 1621 година. Годините што ги поминал во Рим, 1621–23, биле многу продуктивни. Од овој период се неговите фрески Аурора во казиното на вилата Лудовизи, таванот во Сан Крисогоно (1622) на Сан Крисогон во слава, портретот на папата Григориј XV (сега во музејот Гети) и олтарот на Свети Петронила за Базиликата Свети Петар во Ватикан (сега во Капитолски музеи ).
Враќање во Болоња
По смртта на Григориј XV во 1623 година, Герсино се вратил во својот роден град Ченто. Во 1626 година, тој ги започнал своите фрески во Дуомо во Пјаченца. Деталите за неговата кариера по 1629 година биле добро документирани во сметководствената книга, Libro dei Conti di Casa Barbieri, дека Гверчино и неговиот брат Паоло Антонио Барбиери, значаен сликар на мртва природа, биле ажурирани и кој бил зачуван. Помеѓу 1618 и 1631 година, Џовани Батиста Пасквалини направил 67 гравури кои го документирале раното производство на Гверчино, кое не било вклучено во Libro dei Conti. Во 1642 година, по смртта на неговиот комерцијален ривал Гвидо Рени, Гверчино ја преселил својата зафатена работилница во Болоња, каде што сега можел да ја преземел улогата на Рени како водечки градски сликар на свети теми. Некои од неговите подоцнежни дела биле поблиски до стилот на Рени, и биле насликани со многу поголема сјајност и јасност од неговите рани дела со нивната истакната употреба на киароскуро. Во 1655 година, Францисканскиот ред од Реџо му платил 300 дукати за олтарниот дел на Свети Лука прикажувајќи слика на Мадона и детето (сега во Музејот на уметност Нелсон-Аткинс, Канзас Сити). Корзините му платиле и 300 дукати за Христовото знаме насликано во 1657 година.
Дела и ученици
Гверчино бил извонреден по екстремната брзина при работата: тој завршил не помалку од 106 големи жртвеници за цркви, а неговите други слики изнесувале околу 144. Тој исто така бил плоден цртач. Неговата изработка вклучувала многу цртежи, обично со мастило, или црвена креда. Повеќето од нив биле направени како подготвителни студии за неговите слики, но тој цртал и пејзажи, жанровски теми и карикатури. Цртежите на Гверчино биле познати по нивниот стил во кој „брзите, калиграфски потези со пенкало во комбинација со точки, цртички и паралелни линии ги опишувале формите“.
Гверчино продолжил да сликал и подучувал до неговата смрт во 1666 година, собирајќи забележително богатство. Бидејќи никогаш не се оженил, неговиот имот преминал на неговите внуци и ученици, Бенедето Џенари II и Чезаре Џенари. Други ученици биле Џулио Корали, Џузепе Бонати од Ферара, Кристофоро Сера од Чезена, отец Чезаре Пронти од Ферара Себастиано Геци, Себастиано Бомбели, Лоренцо Бергонзони од, Франческо Паља од Бреша, Бенедето Залоне од Ченто, Бартоломео Каравоља, Џузепе Марија Галепини од Форли и Матео Лавс.
Изложби
Изложбата одржана во Болоња во 1968 година ја дала најкомплетната панорама на работата на Гверчино до денес, вклучувајќи слики од подоцнежните делови од неговата кариера по смртта на папата Григориј XV, кои претходно привлекле релативно мало внимание. За четвртата стогодишнина од раѓањето на уметникот во 1991 година, била организирана проширена изложба од страна на Пинакотека во Болоња, во соработка со институција од Франкфурт и Националната галерија на уметност, Вашингтон. И на двете изложби куратор бил најголемиот познавач на делата на Гверчино, Денис Махон, кој бил одговорен и за каталозите. Во 2011–2012 година, била одржана голема изложба во Палацо Барберини во Рим, посветена на споменот на Махон, кој неодамна починал. Изложбата изложена во Националниот музеј во Варшава во 2013-2014 година понудила уште една опсежна презентација на севкупната работа на уметникот.
Илија Велев
Илија Велев — македонски поет, раскажувач, научен работник.
Животопис
Илија Велев е роден во с. Добрејци, Струмичко на година. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Доктор по филолошки науки. Работи во Институтот за македонска книжевност во Скопје како редовен професор по предметите Византиска култура, Кирилометодиевистика и културно наследство, но и како научен советник во Одделението за средновековна македонска книжевност. Во 2006 година беше добитник на наградата Гоце Делчев за книгата „Византиско-македонски книжевни врски„ (Скопје 2005). Член на ДПМ од 1990 година. Беше еден од иницијаторите и државен програмски координатор на 2008 - Година на македонскиот јазик, проект на Владата на Република Македонија. Член во два мандата на Сенатот на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје и член на управата. Актуелен член на Интеруниверзитетската конференција на Република Македонија. Престојувал на студиски престои во повеќе универзитетски и научни центри, каде што држел и стручни предавања.
Томас Кромвел
Томас Кромвел (англиски: Thomas Cromwell, 1st Earl of Essex) бил англиски државен деец, кој работел и творел во времето на Хенри VIII. Во почетокот на неговата кариера, тој бил обичен трговец во Италија и Холандија. Во 1513 година се вратил во Лондон и станал адвокат. Благодарение на кардиналот Томас Вулзи, во 1523 година бил избран за член на парламентот. По погубувањето на Вулзи, тој во 1523 година бил назначен за лорд канцелар, а по една година и државен секретар. Во времето на Англиската реформација, Кромвел зел активно учество за спроведување на реформите наложени од страна на кралот.
Во 1539 година, со цел да ја зближи Англија со германските протестанти, тој го убедил на Хенри VIII да се ожени за Ана Клевска. Големиот заговор кој бил наложен против него довело до негово паѓање од власта, по кое бил осуден за државна измама и ерес, и побубен.
Ирина Архипова
Ирина Константиновна Архипова (Ири́на Константи́новна Архи́пова; 2 јануари 1925 година – 11 февруари 2010 година, Москва) била руски мецосопрано, а подоцна и контралто, оперска пејачка. Таа пеела главни улоги најпрво во Русија во Свердловската опера и Болшој Театарот, а потоа низ цела Европа и во САД.
Биографија
Ирина Архипова е родена во Москва. Пред да се префрли на глас, студирала архитектура на Московскиот архитектонски институт, каде дипломирала во 1948 година. Потоа студирала на Конзерваториумот во Москва. Во 1954 година таа дебитирала во Свердловск, а станала членка на Болшој Театарот во 1956 година. Таа станала член на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз во 1963 година и била именувана за Народен уметник на СССР во 1966 година.
Таа починала во Москва на 11 февруари 2010 година, на 85-годишна возраст.
Почести и награди
Архипова беше внесена во Руската книга на рекорди како најистакната руска пејачка. Мала планета број 4424 беше именувана како „Архипова“ во 1995 година.
Струмин гроб
Струмин гроб — средновековен или антички гроб, кој се наоѓа на околу 3 километри западно од градот Струмица, во близина на селото Баница. Гробот има мавзолеен изглед и се состои од деветслоен делкан бигор.
Легенда
Гробот е висок 230 см, широк 240 см и долг 400 см. За настанувањето на гробот постојат три легенди:
Деветте слоеви делкан бигор, легендата ги поврзува со деветте исфрлувања и погребувања на Струма. Но, дали една од овие легенди е точна или гробот си има своја посебна историја, не се знае.
Countdown to Extinction
Countdown to Extinction е петтиот студиски албум на треш метал бендот Megadeth. Издаден е во 1992 година и воедно е најпродаваниот албум на бендот со преку 2 милиони продадени примероци во САД. Од овој излегле едни од најпознатите песни на Мегадет, а тоа се сингловите „Symphony of Destruction“, „Sweating Bullets“ и „Skin o' My Teeth“. Помеѓу останатите нумери, видео записи биле направени и за песните „Foreclosure of a Dream“ и „High Speed Dirt“.
Албумот бил номиниран за Греми награда во 1993, а синглот „Symphony of Destruction“ станал единствената песна од овој состав која се пласирала на Билборд Хот 100 табелата. Музичката критика го смета албумот за едно од подобрите музички остварувања во 1992 година.
Во 2012, на 20-годишнината од излегувањето на дискот, бендот се решил тој јубилеј да го одбележи со мини-турнеја низ Јужна Америка. На тие концерти сиот материјал бил отсвирен во целост, а во наредниот период треба да биде објавено специјалното издание од албумот.
Список на песни
Сите песни се напишани и компонирани од Дејв Мастејн, освен обележаните каде свој удел имале и останатите членови.
NGC 5466
NGC 5466 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Воловар, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5466 се споменува и како GCL 27.
Откривање
Објектот е откриен на 17 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5466 е од видот XII. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,2 m. NGC 5466 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 5 м 27,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 32' 6"".
Други поделби
Проучување на NGC 5466 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2012. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 70.
Александар Ставрев
Александар Ставрев (роден на 30 март 1977 г. во Скопје ) — македонски фудбалски судија. Тој е постојан судија на натпреварите од европските купови.
Ставрев станал судија под знакот на ФИФА во 2006 година. Тој ја делел правдата на натпревари од квалификациите за Светското првенство 2010 и 2014.
Релинген (Шлезвиг-Холштајн)
Релинген (Rellingen) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Општината се состои од местата Релинген-Ост, Крупундер и Егенбител. Се наоѓа околу 7 километри источно од Пинеберг и 10 километри северозападно од Хамбург.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Пинау, иако самата општина не е член на заедницата.
Географија
Релинген се наоѓа на Миленау, непловна притока на Пинау.
Сообраќај
Релинген е близу сојузниот автопат Б23. Хамбуршката С-Железница (линија 3) и автобускиот систем (линиите 185, 195, 295 и 295) го поврзуваат Релинген со Хамбург.
Архитектура
Релинген е познат по својата лутеранска црква. Архитект бил Кај Дозе. Претходната црковна градба била тешко оштетена во текот на Триесетгодишната војна. Била повторно изградена во периодот 1754-1756, кога била и проширена. Црквата има осумаголен облик и поседува камбанарија.
Крф
Крф (грчки: Κέρκυρα), e втор по големина од седумте поголеми Јонски Острови, а воедно и еден од најубавите грчки острови. Крф лежи во Јонско Море, кое е дел од Средоземно Море, а северно се спојува со Јадранско Море. Со таа положба си обезбедува место како најсеверен значаен остров во Грција. Островот Крф со околните острови и гребени чинат посебна општина, која припаѓа на истоимениот округ Крф. Крф се наоѓа на крајниот северозапад на Грција во Јонско Море, 2 km северно од Крф се наоѓа албанскиот брег. Крф е многу поблиску до нејзиниот брег отколку до брегот на Епир (околу 15 km). Јужно од Крф се наоѓаат Пакси и Антипакси (околу 15 km). Зафаќа површина од 614 km2 и население од 102.000. Главен град е Крф, 40.000 жители.
822
822 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 822 година од новата ера, 822. од првиот милениум, 22. од IX век и трета од 820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6330 и 6331 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5572 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4582 и 4583 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1575.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 822 година се протега во 3458 и 3459, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3518 и 3519 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1365. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 206 и 207 исламска година.
Росица Николовска
Завршила средно туристичко училиште, насока туристички водич, а потоа и педагошки факултет. Мажена е и има еден син.
Општина Ренче-Вогрско
Општина Ренче-Вогрско (словенечки: Občina Renče - Vogrsko; италијански: Comune di Ranziano-Voghersca) — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Буковица. Денес е дел од Горичкиот статистички регион. Создаден е во 2006 година, кога се одвои од Градската општина Нова Горица.
Населени места
Покрај општинското седиште Буковица, општината ги опфаќа и следните населени места:
Вараждинска жупанија
Вараждинската жупанија се наоѓа во северозападна Република Хрватска. Седиштето на оваа жупанија е градот Вараждин.
Географија
Жупанијата го опфаќа подрачјето меѓу Драва на север и Страхинчица, Иванчица и Калничко Горје на југ. Таа се состои од вараждинската Подравина, лудбрешката Подравина и северниот дел на Хрватско Загорје.
Стопанство
Во Вараждинската жупанија развиени се: текстилната, прехранбената и дрвната индустрија.
Сообраќај
Жупанијата ја сече автопатот А4 кој ја поврзува со унгарската граница (на север) и Загреб (на југ). По хоризонтала (запад-исток), низ жупанијата минува магистралниот пат кој оди крај реката Драва и ги спојува Марибор (Словенија) и Осјек. Низ жупанијата минува и железничка пруга која ги спојува Загреб (на југ), Чаковец и Будимпешта (на север) и Копривница (на исток)
Изгубениот кварт
„Изгубениот кварт“ (француски: Quartier perdu) — роман на францускиот писател Патрик Модијано, првобитно објавен во 1985 година од издавачката куќа „Галимар“. Авторот ѝ го посветил делото на неговата сопруга Доминик.
Содржина
Еден јулски ден, во Париз пристигнува познатиот англиски писател на криминалистички романи, Емброус Гајз. Всушност, неговото вистинско име е Жорж Декер, кој пред дваесет години се преселил во Лондон, а потоа го променил името и зел британско државјанство. Тој доаѓа во градот со цел да потпише договор за издавање на неговите дела на јапонскиот пазар. Додека во хотелската соба ја прелистува својата тетратка од младоста, тој наоѓа едно дамнешно писмо од неговиот париски пријател, адвокатот Даниел де Рокроа, кој подоцна извршил самоубиство. Всушност, токму Рокроа своевремено го наговорил да замине во Лондон и да започен нов живот. Поттикнат од писмото, Гајз ја посетува Гита Ватје, соработничка и животна сопатничка на Рокроа. Таа треба да отпатува и му го отстапува станот на Рокроа при што му дава папка со полициски досиеја која Рокроа ги оставил за него. Гајз почнува да ги чита досиејата во кои има материјали за едно убиство, а во нив има информации кои се однесуваат и на него, како и на некои негови поранешни пријатели. Во една прилика, Гајз случајно се среќава со Робер Карпантјери, поранешниот шофер на покојниот филмски режисер Жорж Мајо, кој бил пријател на Гајз додека живеел во Париз. Карпантјери му кажува дека Мајо не е мртов и утредента тие следат еден автомобил низ улиците на Париз, а Карпантјери тврди дека возачот е токму Мајо. Заинтересиран од настанот, Гајз сака пак да се сретне со Карпантјери, но тој исчезнал без трага.
Кога Гајз се враќа во својот стан, решава да остане во Париз уште 15 дена и почнува да ги запишува сеќавањата од времето додека живеел во градот: Кога имал 20 години, во еден планински хотел, тој ја запознал госпоѓата Кармен Блен, вдовицата на еден богат човек, на која ѝ ги донел куферите во нејзиниот дом во Париз. По долго чекање, таа најпосле го примила во својот стан и оттогаш почнал редовно да ја посетув. Така започнало неговото дружење со Даниел де Рокроа, Гита Ватје, Жорж Мајо, брачниот пар Хејворт и уште неколку луѓе, кои биле пријатели на Кармен. Една ноќ, Гајз се јавува во агенцијата за изнајмување автомобили и така случајно се среќава со Филип Хејворт, кој е шофер на лимузината. Тој му кажува на Гајз дека Кармен умрела пред пет години. Додека се вози низ Париз, Гајз се присетува на една заедничка ноќ мината со Хејворт пред 20 години, кога запознал една млада девојка. Една ноќ, девојката го повикала веднаш да појде во станот на Хејвортови, а таму Гајз бил сведок на ужасна глетка - девојката убила еден маж. Тој веднаш ја извлекол од станот и ја однел во еден хотел, а истовремено, решил да раскрсти со лошото друштво и да го напушти Париз. Откако завршува со пишувањето, Гајз ја наоѓа адресата на таа девојка и утредента ја среќава пред нејзината зграда.
Осврт кон делото
„Изгубениот кварт“ претставува роман во романот, зашто во себе содржи детективска приказна која непредвидено се претвора во криминалистичка. Како и другите дела Модијано, и овој роман има надворешна видлива структура чија улога доаѓа до израз дури на крајот од книгата. Структурата на приказната е органски поврзана со главниот лик, кој истовремено е раскажувачот за кој брзо станува јасно дека е двојна, поделена личност. Овој раскол, чие дно ја открива причината како поента на горниот слој на приказната, ги дели романот и неговото дејствие на два дела: минатото и животот во удобната сегашност. Сржта на детективската приказна се одвива во минатото, кога раскажувачот и останатите учесници во дејствието биле млади. Во рамките на тоа минато постои уште едно, подалечно минато —„времето на Лисјен“, кое речиси се губи во временската перспектива и во минатото постои само како делче од сеќавањето. Токму ова заборавено минато ги поврзува Лисјен и главниот лик, кој на крајот од книгата изјавува: „И јас, од денес, сакам повеќе да не се сеќавам на ништо.“ На тој начин, романот е обид да се премостат искинатите краеви на семејната и општествената сегашност со длабоката свест за својот идентитет, а тој пат оди надолу во минатото, со негово испитување и разголување. За разлика од јасната структира, ликовите во книгата се недовршени скици, повеќе контури отколку фигури. Веќе на првите страници од првиот роман се појавуваат многи фиктивни и вистински имиња кои даваат можност за многубројни асоцијации и алузии. Но, насекаде, во прв план избива недовршеноста во сликањето на ликовите, кои се губат и стануваат сенки или точки, со што авторот остава можност за сопствена доработка на сликите. Истовремено, оваа постапка дава замаглен тон, некое сфумато кој го осенчува длабокиот песимизам на Модијано. Исто така, и едноставниот стил на Модијано го покажува неговото мајсторство. Притоа, во книгата постои бавност и развлеченост во приказната, која понекогаш и се прекинува, а тоа нè потсетува дека овој стил е изграден по појавата на „новиот роман“. Но, и оваа постапка е само едно од средствата на Модијано и совршено се вклопува во неговата општа концепција за важноста на ритамот во однос на замислата во делото. Сепак, овој роман се одликува со многу повеќе простор за темелниот класичен книжевен израз, па и за класичната Модијанова реченица која се прпеознава по јасниот ритам со речиси поетски нагласок.
NGC 871
NGC 871 — спирална галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 871 се споменува и како UGC 1759, MCG 2-6-53, CGCG 438-46, IRAS 02144+1419.
Откривање
Телото е откриено на 14 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 871 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 871 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 871 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8722. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 637. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 209.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Селце
Црквата е сместена во Долното Маало, на источниот крај на селото. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида на исток. Изградена е во 1871 година. Не е живописана, но има убав оригинален иконостас кој е изработен од дрво и насликан. Ктиторскиот натпис гласи:
Камбанаријата е дело на градителот Димко Тавчија. На плочата за неа се наведуваат иселениците во Америка кои дале парични средства за нејзино отпочнување. Како датум е даден 19 март 1910 г.
Виторио де Сика
Виторио де Сика (Vittorio De Sica, Рим, - ), познат италијански филмски режисер и артист, еден од основачите на неореалистичкиот правец. Создаде низа успешни уметнички и режисерски творби во многу филмови, од кои најпознати се, „Чистач на чевли“, „Крадци на велосипеди“, „Станицата Термини“, „Чудо во Милано“ и „Чочара“,.
Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Ангелариј
'''Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Ангелариј' (роден како: Цветко Крстески'') (Долнени, Прилеп, -  кај Дреновска Клисура) бил втор поглавар на Македонската православна црква, носејќи ја титулата Архиепископ охридски и македонски.
Рани години
Архиепископот Г.Г. Ангелариј е роден како Цветко Крстески на 25 март 1914 година во село Долнени, Прилепско, од татко Костадин, свештеник, и мајка Ѕвезда. Негов брат, Пецо Крстески, бил учесник во НОВ и загинал во 1942 година. Основното образование го завршил во Долнени и во Прилеп. Во 1926 година се запишал во средното богословско училиште „Св. Јован Богослов“ во Битола, а го завршил во Битола во 1931 година.
По завршувањето на богословското училиште во 1932 бил ракоположен во чин ѓакон во Црквата „Св. Димитриј“ во Битола. Истата година во црквата „Св. Богородица“ бил назначен за свештеник и по тој чин го поставиле за парох во с. Гари во Дебарско, каде служел до 1937 година. Тој бил парохиски свештеник во црквата „Св. Благовештение во Прилеп од 1937 до 1961 година и архијерејски намесник на Прилепското архијерејско намесништво.
Цветко Крстески учествувал во НОБ. Исто така, тој бил член на Иницијативниот одбор за организирање на МПЦ во 1945 година и член на Здружението на православното свештенство на НРМ. Учествувал во работата на Првиот македонски црковно-народен собор во Скопје во 1945 година и на Свештеничката конференција во 1946 година. За своите заслуги бил одликуван со црвен појас, потоа со граден крст во 1959 година и со највисокото свештеничко одликување протоjереј - ставрофор. По завршувањето на војната, студирал на Философскиот факултет во Скопје.
По војната
Во 1961 година бил назначен за парохиски свештеник при црквата „Св. Великомаченик Ѓорѓи“ во квартот Фицрој во Мелбурн, Австралија. Таму ја основал првата македонска православна црковна општина и за време на неговата служба била изградена првата македонска призната црква во дијаспората. Во Мелбурн служел од 1961 до 1964 година. По враќањето од Мелбурн во 1964 година работел во црквата „Св. Благовештение во Прилеп. По смртта на сопругата, во 1972 година, тој ја прифатил поканата на Синодот на МПЦ и се замонашил под името Ангелариј. По замонашувањето, тој свештенствувал во Прилеп сè до 1975 година, кога од САС на МПЦ бил избран и хиротонисан за епископ Пелагониски. За Дебарско-кичевски митрополит бил хиротонисан на 5 јули 1977 година. Исто така, тој бил поставен за администратор-сотрудник на болниот Митрополит Преспанско-битолски Климент.
Архиепископ
На Црковнонародниот собир, одржан на 19 август 1981 година, Ангелариј бил избран за Архиепископ Охридски и Македонски. .
По нецели пет години поминати како поглавар на МПЦ, г.г. Ангелариј загинал во сообраќајна несреќа на 15 јуни 1986 година во Дреновската клисура, на патот Прилеп – Скопје, кога службениот „мерцедес“, во кој се возел архиепископот, се судрил со цистерна со српски регистарски таблички. Во несреќата, освен г.г. Ангелариј, загинал и неговиот возач. Според некои теории на заговор се претпоставува дека неговата смрт била наместена од „удбашки“ агенти поврзани со архијерејското намесништво на Српската православна црква. Така, во ноември 2014 година, неговата внука, Татијана Попоска, која патувала со архиепископот кога се случила несреќата, изразила отворено сомневање дека неговата смрт била намерно предизвикана, поради неговото залагање за обединување на Македонија, искажано во еден негов говор, одржан на гробот на Гоце Делчев. Во прилог на нејзиниот сомнеж, таа го навела и фактот дека возачите на двата камиони што учествувале во незгодата биле осудени на затворски казни од една и четири години, при што отслужиле само мал дел од казните. Архиепископот Ангелариј бил погребан во црквата Црквата „Св. Димитрија“ во Скопје.
Зад себе, тој го оставил синот Драгослав Крстески. Подоцна, г.г. Ангелариј бил посмртно одликуван со Деветтосептемвриската награда.
Протести во 1968 година
Протестите во 1968 година претставуваат ескалација на социјалните конфликти ширум светот, кое се случи во 1968 година и кое се карактеризираше со бунтови и протести против воените и бирократски елити, како во западните, така и во источните земји и во земјите во развој. Во протестите имало голем број уапсени и повредени демонстранти. Имало и убиени демонстранти. Се проценува дека загинале околу 240 демонстранти, од кои најмногу во Мексико, каде на протестот една недела пред почетокот на Летните олимписки игри, загинале најмналку 68 демонстранти.
Почетокот
По Втората светска војна, во повеќето земји настапи период на мир и просперитет и светот доживеа пораст на наталитетот. Децата родени во овој период растеа во поинакви услови од било кога претходно - телевизијата се појави во домовите, државното образование стана подостапно и, како резултат на тие промени, израсна генерација луѓе посвесни за себеси, со критички дух, поголема слобода на изразување и повисок степен на писменост.
Токму таа млада генерација луѓе во текот на 1960-тите години ги подигна брановите на социјални движења насекаде низ светот и ги оформи вредностите на наредната генерација, академска младина која во 1968 предизвика револуционерни бунтови и промени, отпочнати од студентите, помогнати од работичката класа.
Тоа беше период на граѓански бунтови и движења кои ја кренаа прашината околу граѓанските права и кои не се плашеа да се спротивстават на силите на полициските држави: движењето за граѓански права во САД, социјалистичките движења во Италија и Франција, левичарските движења во многу европски и северноамерикански држави, антивоеното движење во Велика Британија, борбата за Африканската независност, феминистичките движења, движењата против Студената војна...
Мај `68-ма во Франција
Во текот на мај 1968 година во Франција се случи најмасовниот генерален штрајк што успеа да ја сопре економијата на една така развиена индустриска земја. Силите на студентите и на работниците се здружија во масовни бунтови, главно револтирани од модерното консумеристичко општество, критикувајќи го тоталитаризмот и западниот капитализам. Револтот на илјадниците кои протестираа речиси ја сруши владата на тогашниот претседател Шарл де Гол, и иако протестите не завршија во полза на протестирачите, сепак имаа огромно социјално влијание.
Настаните беа иницирани на 22 март, кога мала група од познати поети и музичари, како и 150 студенти ја окупираа административната зграда на Парискиот Универзитет на Нантер и таму одржаа состанок за решавање на класната дискриминација во француското општество и политичката бирократија која го контролираше образовното финансирање. Откако полицијата го опколи Универзитетот, студентите беа принудени да ја напуштат зградата, иако нивните барања не беа остварени.
После месеци на конфликти помеѓу властите и студентите од Парискиот Универзитет на Нантер, администрацијата го затвори Универзитетот на 2 мај 1968, а неколку дена подоцна и Универзитетот на Сорбона. На 6 мај, Државниот Студентски Сојуз (сè уште најголемиот студентски сојуз во Франција), заедно со Сојузот на универзитетски професори, повикаа на марш на протест против полициската инвазија на Сорбона. Над 20.000 студенти, професори и нивни поддржувачи маршираа кон Сорбона, каде најпосле маршот зазема насилни димензии, кога толпата ја нападна полицијата со камења од калдрмата. Полицијата возврати со солзавец и стотици студенти беа уапсени.
Наредниот ден средношколци и млади работници им се придружија пред Триумфалната Капија каде ги поставија следниве барања: да се ослободат уапсените студенти; полицијата да го напушти Универзитетот; и властите повторно да ги отворат Нантер и Сорбона. На 10 мај, толпата повторно се собра на левиот брег на Сена и повторно беше сопрена од полицијата. Конфликтот резултираше со стотици уапсени и повредени, а се ширеше и информацијата дека полицијата испратила т.н. „агенти-провокатори“ да го разгорат бунтот, палејќи автомобили и фрлајќи молотови коктели.
Групата на бунтовни студенти брзо ги придоби симпатиите на јавноста и набрзо голем дел од левичарските федерации им се приклучија во протестот. На 13 мај над милион луѓе маршираа низ Париз, а полицијата не можеше да ги сопре. Премиерот Жорж Помпиду најави ослободување на затворениците и повторно отворање на Сорбона.
Во наредните денови работниците, охрабрени од студентските протести, почнаа да ги окупираат фабриките. За неколку дена успеаја да окупираат околу 50 големи фабрики, а 200.000 работници беа излезени на штрајк. Таа бројка за помалку од една недела порасна на 10 милиони работници, или грубо – две третини од француската работна сила. Тие се залагаа за исполнување на работничките права и за повисока плата, а фабриките низ цела Франција не работеа цели две недели. 400 до 500 илјади луѓе маршираа низ Париз на 30 мај, пеејќи: „Збогум, де Гол!“.
Во текот на наредниот месец револуционерното чувство полека почна да слабее. Работниците се вратија во фабриките, иако многу од нив беа избркани од работа. Студентскиот сојуз ги отповика уличните демонстрации. Владата успеа да задуши многу левичарски организации, а полицијата повторно ја презеде Сорбона. Де Гол победи на изборите присилно одржани во јуни. Последните студентски демонстрации се одржаа на Денот на Бастиља, кога студенти со левичарски и анархистички убедувања одржаа протест на улиците на Париз. Париската полиција и безбедносните сили на државата брутално го задушија протестот, што резултираше со крвав исход – многу од студентите беа уапсени, а некои и тешко повредени. Меѓу повредените имаше и туристи кои дошле за празникот, што резултираше со остра критика од страна на соседните влади.
Настаните од Мај ‘68-ма не завршија успешно за демонстрантите кои протестираа, но огромните последици се почувствуваа во текот на наредните децении, кога конзервативната Франција, осврната кон религијата, патриотизмот, почитта кон властите, полека се претопи во либерална Франција, наклонета кон еднаквост на половите, сексуална слобода и човекови права.
Прашката пролет во Чехословачка
Прашката пролет е период на политичка либерализација во Чехословачка. Прашката пролет започнала на 5 јануари 1968 г. година, со доаѓањето на власт како Прв секретар на Комунистичката партија на ЧССР на реформистот Александар Дубчек, и траела до 21 август истата година кога Советскиот Сојуз и дел од сојузниците од Варшавскиот пакт извршиле инвазија врз Чехословачка и промена на политичкото раководство.
Реформите кои ги спроведувал Дубчек имале за цел да обезбедат „социјализам со човечки лик“, повеќе демократски права за граѓаните и делумна децентрализација на економијата. Меѓу реформите кои биле спроведени биле: поголемата слобода на медиумите, слобода на говорот и слободно движење и патување. Реформите не биле прифатени од останатите комунистички земји, пред сѐ од СССР. Поради несогласувањето со нив, воените сили од неколку земји предводени од СССР извршиле инвазија врз Чехословачка, ги прекинале реформите и по кратко време воспоставиле нова власт која била целосно лојална на советскиот модел.
Мартовските настани во Полска
Кон крајот на 60-тите години од дваесеттиот век, комунистичката влада на Народна Република Полска иницира бран на антисемитизам како дел од т.н. „антиционистичка“ кампања, која служеше со цел да се одвлече јавното внимание од актуелната политичка криза и кое резултираше со масивна емиграција на Евреи од Полска. За преживеаните полски Евреи од Холокаустот животот назад во нивната родна земја стана неподнослив; нивните домови беа одземени, масивно ги губеа работните места и беа подложени на омраза, дискриминација, а неретко и физичко насилство.
Студентското движење во Полска, кое имаше либерална позадина и се залагаше за слобода на изразување на интелектуалците и уметниците, ги започна своите протести во јануари 1968 година, кога полската влада го забрани изведувањето на една претстава од Адам Мицкевич, под обвинение дека содржи антируски и антисоцијалистички елементи. Последниот пат кога претставата беше изведена, на 30 јануари, 300 студенти од Варшавскиот Универзитет и од Државниот Театар беа претепани со палки од страна на контра-протестирачи испратени од владата.
На 8 март група од околу 1.500 студенти изведоа марш на протест пред Варшавскиот Универзитет и повторно беа претепани со палки. Во следните четири дена, протестите се раширија низ десетина други градови во Полска. Општата јавност се приклучи на протестите во брутални пресметки помеѓу студентите и полицијата. Соочувајќи се со сериозен отпор, Комунистичката партија на Полска го етикетира студентскиот бунт како „ционистички“ за да го одвлече вниманието на јавноста и за да ја зајакне антисемитската омраза на народот. До крајот на април 1968 најмалку 2.725 луѓе беа уапсени поради учество во студентските протести.
Протестите во Југославија
Во СФР Југославија најголемите протести се случуваа во Белград, додека помала раздвиженост на студентите имало и во Сараево, Загреб, Љубљана и Скопје. Протестите траеле од 2 до 9 јуни 1968 година. Барањата на студентите биле насочени против растечките злоупотреби на власта и неисполнувањето на социјалистичките принципи.
Во текот на 1960-тите години, во Југославија настапи своевидна економска криза како резултат на економската реформа на власта. Невработеност почна нагло да расте, фирмите да пропаѓаат, а многу од работниците иако вработени, со месеци не земаа плата. Граѓаните од сите републики масовно заминуваа на работа во странство, особено низ Европа, за да ја избегнат кризата во Југославија.