cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лагаш
Наоѓалиште
Лагаш претставува долга линија на ридови од рушевини, сега позната како Тел ал Хиба во Ирак. Се наоѓа на сувото корито на древен канал на околу 5 километри источно од Шат ел Ха и околу 15 километри источно од денешниот град Шатра. Храмот Е-Нину бил уништен и врз него била градена тврдина во грчко или селевкидско време. Некои тули од тврдината имаат натписи на арамејски и грчки јазик за некој крал од мало кралство во Вавилонија. Под тврдината се пронајдени бројни статуи на владетелот на Гудеја. Тука се пронајдени и бројни фрагменти од барелјефи. Кога се ископувал вториот рид биле пронајдени многу предмети изработени од бронза и камен од најраниот сумерски период, неколку векови пред Гудеја.
Тој рид бил место каде се наоѓале бројни згради за складирање и тоа не само жито и смокви, туку и оружје, садови, скулптури и други предмети, кои ги користеле администрацијата на палатата и храмот. На еден помал близок рид Сарзек ја пронашол архивата на храмот, околу 30 000 глинени плочи, кои содржеле записи за работењето и на тој начин можело со голема прецизност да се открие начинот на работењето на античкиот храм, карактерот на сопственост, начинот на обработка на земјата и одгледувањето на домашни животни, трговските, индустриските и деловните активности. За жал, пред тие глинени плочи да можат да бидат преместени на сигурноно место, разбојниците однеле голем број и ги продале на антикварите, а оттаму биле продавани низ Европа и Америка.
Историја
Во времето на Гудеја, главен град на Лагаш бил Гирсу (Телох). Кралството зафаќало површина од околу 1.600 м2. Содржело 17 поголеми градови, осум регионални центри и бројни села. Според една проценка Лагаш бил најголемиот град во светот од околу 2075 до 2030 година. п. н е. По Гудеја, Лагаж го изгубил своето значење, така што за него не се знаеречиси ништо сè до изградбата на селеукидската тврдина.
Панче Попоски
Панче Попоски (Гостивар, 1924 - Татар Елевци, Дебарско, август 1944) бил македонски комунист, учесник во НОВ, народен херој.
Животопис
Роден е во 1924 година во Гостивар, во сиромашна фамилија. Основно училиште завршил во Гостивар, два класа гимназија во Скопје, а третиот клас во Ниш. Во Ниш се приклучил на напредното младинско движење. Кога се вратил во Гостивар, продолжил да работи во револуционерното движење.
Окупацијата на земјата го затекнала во Гостивар, како член на СКОЈ. Во неговата куќа се одржувале состаноци на комунистите. Во почетокот на 1942 година примен е во членството на Комунистичката партија на Југославија. Истата година станал член на Месниот комитет на КПЈ во Гостивар. Често посетувал разни села за да ги придобие младинците за НОБ и да го организира нивното заминување во партизанските одреди.
Во август 1943 година преминал во партизанските единици. Особено се истакнал во борбите за одбрана на Дебрца при крајот на 1943 година, после што пораснала неговиот углед помеѓу борците на Првата македонско-косовска бригада. Бил испратен како делегат на Првиот конгрес на Антифашистичката младина на Македонија, одржан во селото Фуштани на 22 декември 1943 година. На конгресот е избран за член на Главниот одбор на НОМСМ.
Рано пролетта во 1944 година со Првата македонско-косовска бригада се вратил во Дебрца. За време на формирањето на Првата македонска бригада, на 8 јули 1944 година во село Локов кај Струга, поставен е за заменик на политичкиот комесар на баталјонот. На крајот на истиот месец, во тешки борби за ослободување на Дебар, херојски загинал од непријателска граната кај селото Татар Елевци на 20-годишна возраст.
Со указ на претседателот на Федеративна Народна Република Југославија, Јосип Броз - Тито, на 9 октомври 1953 година, прогласен е за народен херој на Југославија.
Во негова чест, гостиварската гимназија го носи неговото име.
Милферштет
Милферштет (Mülverstedt) — село и поранешна општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Унштрут-Хајних.
Местоположба
Селото Милферштет се наоѓа во западниот дел на Тириншката Котлина.
Нојфелдерког
Нојфелдерког (Neufelderkoog) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Во Селото (Радишани)
Во бавчата на Н. Ефенди (во 1990-тите во сопственост на Н. Неделковски), била откопана надгробна стела со релјеф и два натписа. Стелата не е зачувана.
Јакопо Пери
Јакопо Пери (20 август 156112 август 1633), познат под псевдонимот Ил Закерино (Il Zazzerino), бил италијански композитор и пејач од преодниот период помеѓу ренесансниот и барокниот стил и често се нарекува изумител на операта. Тој своето прво дело кое денес се смета за опера, Дафне го напишал околу 1597 година, а исто ја напишал и најстарата сочувана оперска партитура, Евридика (1600).
Биографија
Пери е роден или во Рим или во Фиренца во семејство од средна класа. Самиот Пери тврдел дека е од Рим, но со оглед на проримските чувства на тогашниот властодржец Фернандо де Медичи, било неблагодарно да се изјасни како Фирентинец, што можеби го мотивирало Пери да го прикрива своето родно место. Како и да е, тој се вработил да пее во Сервитскиот манастир во Фиренца. Веројатно е дека и се школувал во тамошното манастирското училиште. Поради својот талент и стекнатото образование, Пери бил во можност да студира во Фиренца кај Кристофано Малвеци и продолжил да работи во голем број тамошни цркви, и како оргулист и како пејач. Потоа околу септември 1588 година почнал да работи во дворот Медичи, на почетокот како тенорски пејач и клавијатурист, а подоцна и како композитор. Неговите најрани дела биле инцидентна музика за драми, интермеди и мадригали.
Во 1590-тите, Пери се поврзал со Јакопо Корси, главен покровител на музиката во Фиренца. Сметале дека тогашната уметност е инфериорна во однос на класичните грчки и римски дела и решиле да се обидат да ја пресоздадат античката трагедија, според своите поимања. Нивната работа се надоврзала на Фирентинската Камерата од претходната деценија, со која биле создадени првите обиди во монодија, соло пеење врз континуиран бас од кој подоцна се развиле во рецитативот и аријата. Пери и Корси го повикале поетот Отавио Ринучини да напише текст за Дафне кое денес се смета за прво оперско остварување.
Ринучини и Пери соработувале и за Евридика. Ова дело било премиерно изведено на 6 октомври 1600 година во Палацо Пити за свадбата на принцезата Марија де Медичи и Хенри IV. За разлика од Дафне, оваа опера е сочувана до денес (иако речиси никогаш не е изведувана освен како историски курјозитет). Во делото се користеле рецитативи, нова форма сместена меѓу ариите и рефрените и служела за придвижување на дејството.
Основен суд Виница
Основен суд Виница — суд со основна надлежност сместен во градот Виница и го опфаќа подрачјето на општината Виница.
Судот во Виница ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатата општини. Основниот суд во Виница одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општината Виница.
Историја
Основниот суд во Виница бил основан како судско одделение на Основниот суд Кочани на 15 март 1978 година.
Судот во Виница започнал со работа во јули 1996 година, кога бил основан согласно Законот за судови, како единствен нов суд во Македонија.
Внатрешна организација
Судот е сместен во старото средишно градско подрачје на градот Виница, сместен на новиот плоштад „Ангел Винички“, веднаш со зградата на Градското собрание.
Претседатели на судот
Од неговото основање во 1978 година, претседатели на ОС Виница биле следниве:
Симон Боливар
Симон Хозе Антонио де ла Сантисима Тринидад Боливар и Понте Палациос и Бланко (шпански: Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Ponte Palacios y Blanco;, - , ) — прочуен латиноамерикански револуционер, национален херој и предводник на борбите за независност на повеќе јужноамерикански држави: Венецуела, Колумбија, Еквадор, Перу, Панама и Боливија. Боливар го почитуваат како херој и во овие земји, но и во останатите латино-американски земји.
По овој триумф над Шпанската монархија, Боливар учествувал во основањето на првиот сојуз на независни нации во Латинска Америка, Голема Колумбија, на кој бил претседател од 1819 до 1830 година. Преку понатамошните воени походи, тој ги соборил шпанските владетели од Еквадор, Перу, и Боливија, чиј последен која држава била именувана по него. Тој истовремено беше и претседател на Голема Колумбија (денешна Венецуела, Колумбија, Панама и Еквадор) и Перу, додека Антонио Хозе де Сукре бил назначен за претседател на Боливија. Боливар имал за цел силна и обединета Шпанска Америка, способна да се справи не само со заканите што произлегуваат од Шпанија и Европската света алијанса, туку и со новите сили на САД. На врвот на неговата моќ, Боливар владеел со огромна територија од аргентинската граница до Карипско Море.
Боливар се смета за национална икона во поголемиот дел од модерната Јужна Америка и се смета за еден од најголемите херои на шпанските движења за независност од почетокот на 19 век, заедно со Хосе де Сан Мартин, Франсиско де Миранда и други. На крајот од својот живот, Боливар очајно се соочил со ситуацијата во неговиот роден крај. Во обраќањето кон конститутивниот конгрес на Република Колумбија, Боливар изјавил: „''Сограѓани! Јас можам да го кажам ова: Независноста е единствената корист што го имаме стекнато, на штета на сите останати''“.
Потекло
Симон е роден на 24 јули 1783 година во познато креолско семејство на Хуан Винсент Боливар (1726 - 1786), кој потекнувал од благородничко семејство, кое се преселило во Америка во 16 век од баскиското село Пуебла де Боливар во Шпанија, од каде доаѓа и презимето на неговата фамилија. Татко му бил далечен потомок на кастилски крал Фернандо III и савојскиот гроф Амадео IV, како и на фамилијата Арданса.
Далечен предок на револуционерот е неговиот имењак Симон де Боливар, кој бил на служба кај управителот на Генералното капитанство Санто Доминго од 1550 до 1570 година. Заедно со гувернерот, тој се преселил во Венецуела во 1589 година. Како еден од првите доселеници во Каракас тој станал видна личност во локалното општество, а неговото семејство добило значителни поседи во областа, како и места во локалниот колонијален совет (кабилдо). Влијанието на семејство се гледало од фактот што по изградбата на Каракаската катедрала во 1594 година станале едни од првите кои добиле сопствена капела кон неа.
Некрофилија
Некрофилија, уште нарекувана танатофилија и некролагнија, е парафилија што се одликува со човечко сексуално привлекување кон мртви трупови. Зборот е вештачки создаден од старо грчки: νεκρός (nekros; "труп," или "мртов") и φιλία (philia; "љубов").
Поделба на некрофилијата
Поделба на некрофилијата според Росман Џонатан и Ресник Филип:
Симон Боливар
Потекло
Првичниот извор на богатството на родот Боливар била шеќерната плантажа Сан Матео. Подоцна Индијанците на плантажата биле заменети со робови и слободни црнци. Друг важен извор на приходи за семејството биле рудниците за екстракција на бакар, како и на злато и сребро. Кон крајот на 17 век ископувањето на бакар во Венецуела се зголемило до таква мера што изразот „каракаски бакар“ станал вообичаен во шпанскиот свет. Повеќето од бакарните рудници во тоа време биле во сопственост на семејството Боливар.
Некрофилија
Поделба на некрофилијата
Типична некрофилија
Симон Боливар
Потекло
Во 1728 година дедото на Симон Боливар, Хуан де Боливар и Мартинез де Вијегас, закупиле од каталонскиот манастир Санта Марија де Монтсерат благороднички титули.
Некрофилија
Поделба на некрофилијата
Лажна некровилија  - возбудување на мртво, но мртвото не е објект на сексуален акт, објект е живо суштество (садисти)
Симон Боливар
Рани години
Симон Боливар израснал во Венецуела. Меѓу неговите воспитувачи бил и Симон Родригес, кој имал големо влијание врз момчето. Неговите родители, Хуан Висенте Боливар и Понте и Марија де ла Консепсион Паласиос и Бланко, починале додека тој е уште дете, односно во 1786 и 1792 година.
Некрофилија
Здравствено и законско гледиште
Некрофилијата според најновата класификација на болестите ICD-10 спаѓа под точка F65.8 - Парафилија, друго пореметување на сексуално привлекување, некрофилија. Многу често склоните кон некрофилија пројавуваат и симптоми на други психички болести како: Параноја, тежок социјален контакт со луѓе, недостиг на емпатија и сл. Иако општествено неприфатена, и се смета дека е многу ретка, сепак досега има извесни значителен број случаи на некрофилија. Во повеќето држави некрофилијата е казнива според закон.
Симон Боливар
Рани години
Во 1799 година Боливар заминал за Шпанија, по решение на роднините, за да го продолжи своето образование. Таму тој изучувал право и во 1802 година се оженил за Марија Тереса Родригес дел Торо и Алаиса, роднина на видно семејство од Каракас, но на следната година двајцата ја посетиле Венецуела и таа починала од маларија. Боливар се вратил во Шпанија во 1804 година, живеел некое време во Париз, каде што учел на Политехничката школа и патувал низ Европа во Италија, Швајцарија, Германија, Англија и Франција. Во тоа време тој станал франкмасон и подоцна основал нови ложи во Латинска Америка. Во 1805 година Боливар ги посетил Соединетите Американски Држави, каде што започнал да размислува за планот за ослободување на Јужна Америка од шпанско владеење.
Личен живот
Во 1799 година, по раната смрт на неговиот татко Хуан Висенте (починал во 1786 година) и неговата мајка Консепсион (починала во 1792 година), Боливар патувал до Мексико, Франција и Шпанија, на 16-годишна возраст, за да заврши образование. Додека бил во Мадрид во 1802 година, тој се оженил за Марија Тереза ​​Родригес дел Торо и Алаиса како единствена негова сопруга. Таа била поврзана со семејството на Маркес дел Торо од Каракас. Осум месеци по враќањето во Венецуела со Боливар, таа починала од жолта треска. Боливар се вратил во Европа во 1804 година, каде што некое време живеел во Франција и направил голема обиколка .Во тоа време, тој се сретнал најверојатно и со Александар фон Хумболт во Париз. Хумболд во 1804 година напишал дека се запознал со еден млад човек во Париз, забележал љубов кон слободата и жив разговор, но не бил импресиониран од него.
Боливар немал деца, откако преживеал мали сипаници и заушки како дете. Неговите најблиски живи роднини се од неговите сестри и неговиот брат. Една од неговите сестри починала во раното детство. Неговата сестра Хуан Боливар и Паласиос се оженила за својот чичко по мајчина линија, и имала две деца, Гилермо и Бенинја. Гилермо загинал, борејќи се во битка кај Ла Хогаса на 2 декември 1817 година. Бенинја имала два брака - првиот со Бричено Мендес Педро, а вториот со Педро Аместој. Правнуците им, најблиските живи роднини денес на Боливар, Педро и Едуардо Мендоза Гоититико, живеат во Каракас.
Најголемата му сестра, Марија Антонија, се омажила за Пабло Клементе Франсија и имале четири деца: Хосефа, Анаклето, Валентина и Пабло. Постариот брат, Хуан Висенте, кој починал во 1811 година за време на дипломатска мисија во САД, имал три вонбрачни деца кои ги признал: Хуан, Фернандо Симон и Фелисија Боливар Тиноко. Боливар ги обезбедил условите за децата и нивната мајка по смртта на својот брат. Боливар бил особено близок со Фернандо, а во 1822 година го испратил да студира во САД каде што учел на Универзитетот во Вирџинија. Во долгиот живот, Фернандо има незначително учество во некои од најважните политички настани од венецуелската историја, и исто патувал и живеел долго време во Европа. Тој има три деца, Бенџамин Боливар Готие, Сантјаго Ернандез Боливар и Клаудио Боливар Тараха. Фернандо починал во 1898 година на возраст од 88 години.
Создавање на Голема Колумбија
Симон Боливар се вратил во Венецуела во 1807 година. Откако Наполеон Бонапарт го ставил на шпанскиот престол својот брат Жозеф Бонапарт во 1808 година, латиноамериканските колонии одбиле да го признаат и власта во нив била заземена од локални влади, независни од Мадрид. Хунтата во Каракас прогласила независност во 1810 и Боливар, кој учествувал во неа, бил испратен на дипломатска мисија во Велика Британија, за да бара поддршка од британската влада, која сепак претпочитала да задржи неутралност. Боливар го оставил во Лондон агентот Луј-Лопез Мендес за склучување на спогодба од името на Венецуела за заем и за врбување на војници и се вратил назад.
Во 1811 година Боливар повторно бил во Венецуела, каде војната добила жесток карактер бидејќи Шпанците се обратиле за помош кон полудивите жители на венецуелските степи, на кое Боливар одговорил со наредба да се убијат сите заробеници. На следната година, водачот на хунтата Франсиско де Миранда ја предал земјата на Шпанците и Боливар заминал за Картагена, каде го напишал својот Картагенски манифест. Во 1813 година, Конгресот од Тунха му доверува команда на војниците на Нова Гранада и на 14 мај тој започнал офанзива кон Венецуела, позната како познато како Campaña Admirable. На 23 мај, тој влегол во Мерида, каде што го добил прекарот Ослободител, а Трухиљо го зазел на 9 јуни. На 15 јуни го издал познатиот „Декрет за војна до смрт“, на 6 август го презел Каракас, со што била прогласена Втората венецуелска република на чело на која застанал Боливар.
Тој, сепак, не се решил да спроведе реформи во интерес на посиромашните слоеви, не успеал да ја освои нивната поддршка и претрпел пораз по востанието на Хозе Томас Бовес во 1814 година и по падот на Венецуелската република, Боливар се вратил во Нова Гранада, каде ги водил колумбиските националисти и ја освоил Богота. Тој имал намера да се упати во Картагена и, со помош на локалните сили, да го освои градот Санта Марта, но се откажал и заминал на Јамајка. Од таму, тој побарал помош за водачот на Хаити Александар Петион. Во септември 1815 година, Боливар објавил отворено писмо изразувајќи ја увереноста во ослободувањето на Америка од Шпанците.
Во декември 1816 година, со помош на Хаити добил против ветувањето за ослободување на робовите, Боливар се симнал во Венецуела. Укинувањето на ропството (1816) и издадениот во 1817 година декрет за доделување на земјиште на војниците од ослободителната армија, му дозволиле да освои помош на населението. По неуспешниот обид да ги собере околу себе сите главатари на револуцијата, за да дејствува врз општ план, во мај 1817 година Боливар ја освојува Ангостура (денес Сиудад Боливар) и ја кренал против Шпанија цела Гвајана. Боливар наредил апсење на неговите поранешни соучесници, Пиар и Марино (првиот бил осуден на смрт на 16 октомври 1817 година). Во февруари 1818, благодарение на војниците пристигнати од Лондон, Боливар формирал нова армија. По неколку успешни акции во Венецуела, во 1819 година, неговите војници ја ослободиле Нова Гранада по победата во Битката кај Бојака.
На 7 септември 1821 година била основана Голема Колумбија, федерација во која на почетокот влегувале Венецуела и Нова Гранада. Во декември 1819, Боливар бил избран за претседател на Националниот конгрес во Ангостура, а Франциско де Паула Сантандер бил потпретседател. Во 1822 година, Колумбијците ги протерале шпанските сили од провинцијата Кито (денес Еквадор), по кое и Кито се приклучил на Колумбија.
Управување
Победите кај Карабобо во 1821 и Пичинча во 1822 година ја зацврстиле моќта на Боливар во Венецуела и Еквадор. Во јули 1822 година, тој се сретнал во Гвајакил со аргентинскиот генерал Хосе де Сан Мартин, „бранител на перуанската слобода“, и презел обврска да го поддржи за конечното отфрлање на на ројалистите од Перу. На 10 февруари 1824 година, Перуанскиот парламент го назначил Боливар за диктатор. На 6 август, со помош од Антонио Хосе де Сукре, тој им нанел решителен пораз на Шпанците во Битката кај Хунин, а на 9 декември шпанските војници конечно биле разбиени од Сукре кај Ајакучо.
На 6 август 1825 година била прогласена Боливија, со тоа што Боливар станал еден од ретките луѓе што некоја земја била наречена според еден национален херој. Во исто време, тој се соочил со тешкотии во одржувањето контрола врз огромната Голема Колумбија. Венецуелските востанија започнале, а федерацијата била на работ на колапс. Иако бил постигнат договор со венецуелските бунтовници, тоа предизвикало незадоволство во Нова Гранада.
Обидувајќи се да ја спаси разнишаната држава, Боливар свикал уставно собрание во Оканја во април 1828 година. Намерата му била да воведе силно централизирано управување со доживотен претседател, слично на утврденото во Боливија. Овие планови имале силен отпор на состанокот, а Боливар ги повлекол своите поддржувачи, а потоа се прогласил за диктатор. Тоа уште повеќе ги изострило тензиите и на 25 септември 1828 година бил направен обид за неговото убиство, а во следните месеци започнале бунтови во Нова Гранада, Венецуела и Еквадор.
Смрт
Со зборовите „Сите оние кои служеа на револуцијата, го разурнаа морето“, Боливар поднел оставка од претседателската функција на 27 април 1830 година, имајќи намера да ја напушти земјата и да замине во егзил во Европа, најверојатно во Франција. Тој веќе испратил неколку сандаци (со негови предмети и дела кои ги избрал) во Европа, но не успеал да отплови.
На 17 декември 1830 година, на 47-годишна возраст, Симон Боливар починал од туберкулоза во Квинта де Сан Педро Алехандрино во Санта Марта, Голема Колумбија (денес Колумбија). На смртна постела, Боливар го замолил својот помошник, генерал Даниел Флоренсио О'Лири, да го изгори останатиот архив од негови дела, писма и говори, но помошникот не го послушал и делата на Боливар опстанале, обезбедувајќи на историчарите богата информации за либералната филозофија и мисли на Боливар, како и детали од неговиот приватен живот, како што се неговата долга љубовна врска со Мануела Саенц. Непосредно пред својата смрт во 1856 година Саенц ја зголемила оваа збирка, и ги дал на помошникот сопствените писма од Боливар.
Неговото тело било погребано во катедралата Санта Марта. Дванаесет години подоцна, во 1842 година, по барање на претседателот Хосе Антонио Паес, телото било префрлено од Санта Марта во Каракас, каде што бил издигнат споменик за неговиот погреб во Националниот Пантеон на Венецуела. Квинтата во близина на Санта Марта е зачуван како музеј со многу наводи за неговиот живот. Во 2010 година, симболично посмртните останки на љубовницата на Боливар, Мануела Саенц биле погребани до него за време на национална церемонија.
Во јануари 2008 година, претседателот на Венецуела Хуго Чавез создал комисија чија цел била да ја испита теоријата дека Боливар бил жртва на убиство. На неколкупати Чавез велел дека Боливар всушност бил отруен од „предавниците од Нова Гранада“. Во април 2010 година, специјалистот за инфективни болести Пол Овертер ги истражувал записите на симптомите на Боливар и дошол до заклучок дека може да претрпел хронично труење со арсен, но и дека брзото труење или убиство се малку веројатни. Во јули 2010 година, телото на Боливар било ексхумирано да се подложи со студијата. Во јули 2011 година, меѓународните судски експерти издале извештај во кој се тврди дека нема докази за труење или друга неприродна причина за смртта.
Политички убедувања
Боливар бил поддржувач на Американската и Француската револуција. Всушност, Џорџ Вашингтон и Боливар ја делат истата цел: независност на својот народ и создавање на демократска држава. Тој се восхитувал од Томас Џеферсон и го испратил својот внук во Универзитетот на Вирџинија, кој бил основан од Џеферсон. Сепак, Боливар, во својата политичка филозофија од водачите на американската револуција, се разликува по две важни прашања. Прво, тој е цврсто против ропството, иако е од Латинска Америка, која се потпира главно на робовскиот труд. Второ, бидејќи бил поддржувач на американската независност, тој не верувал дека нејзиниот систем на управување може да функционира во Латинска Америка. Иако има цврста позиција за ропството, во текот на целиот свој живот тој продолжил да се соочува со стравовите од востанијата и управувањето на пардосите и кажал дека управувањето на хетерогени општества како Венецуела „бара бескрајно цврста рака“.
Список на државни водачи во 1831 година
Ова е список на државни водачи во 831 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Симон Боливар
Политички убедувања
Боливар сметал дека Соединетите Американски Држави се засноваат на нова земја, плодна за демократија. Во контраст на ова, тој наведува дека шпанска Америка е „предмет на угнетување на незнаењето, тиранијата и вицекралството. Ако некоја република може да биде основана на таква земја, ќе мора да направи некои отстапки во однос на слободата“. Тоа се манифестирало кога Боливар обвинил за падот на првата република, обидувајќи се да имитира некаква чиста република и необрнувајќи внимание за политичката реалност на Јужна Америка.
Меѓу книгите кои го придружуваале, кога патувал, биле „Богатството на народите“ на Адам Смит, „Писма“ на Франсоа Волтер, а кога го пишувал боливискиот устав, „Духот на законот“ на Шарл Монтескје. Боливискиот устав го направил на начин кој на крајот на 19 век станало познато како латиноамерикански конзервативизам. Боливискиот устав предвидува доживотен претседател и наследен сенат, и во суштина го препишал британскиот устав, без официјално да е предвидено основање на монархија. Токму обидите на Боливар да реализира сличен устав во Голема Колумбија, довеле до негово соборување и отфрлање во 1830 година.
Список на државни водачи во 1831 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Симон Боливар
Наследство
Во Латинска Америка, името Боливар е многу популарно. Боливаризмот од последните две децении, на пример во Венецуела на Уго Чавез, се обидува да ги разбуди спомените за Боливар со помош на левичарски погледи врз делата и претпоставените му амбиции, како основа за едно ново политичко движење. Сепак, некои критичари, вклучувајќи ги и потомците на Боливар, изјавуваат дека Боливар би ги отфрлил овие позиции.
По поразот и раната смрт, требало да помине повеќе од една деценија, за да биде рехабилитиран неговиот изгубен лик во Јужна Америка. Кон 1840-те години, спомените на Боливар се докажале корисни за градење на чувство за државност. Во Венецуела на пример, тоа речиси станало култ, прво кај претседателот Хозе Антонио Паес и најчесто кај претседателот Антонио Гузман Бланко. Бидејќи сликата на Боливар станала центар на националниот идентитет на Венецуела, Колумбија, Панама, Еквадор, Перу и Боливија, мантија му е наметнета од речиси сите политичари од сите делови на политичкиот спектар. Карл Маркс, сепак, дал негативна карактеризација на ослободителот во една од неговите статии. Затоа, во советската и социјалистичката литература долго време Боливар бил посочуван како диктатор, кој ги претставува интересите на буржоазијата и земјопоседниците.
Неговото име е овековечено во името на земјите Боливија и Венецуела (Боливарска Република Венецуела), во имињата на провинции, градови, улици, парични единици, изградени се многубројни споменици. На Симон Боливар се посветени бројни биографии, уметнички дела, историски дела и слично.
Според неофицијални податоци, Симон Боливар освоил 472 битки. Боливар е главниот лик во романот на колумбискиот писател Габриел Гарсија Маркес Генералот во својот лавиринт, во кој настаните се развиваат во последната година од животот на генералот.
Централна обработувачка единица
Централната обработувачка единица (ЦОЕ) (англ. Central Processing Unit) или едноставно обработувач, е дел од сметачкиот систем кој ги обработува наредбите на сметачките програми, ја има главната задача во сметачот. ЦПЕ се состои од голем број електронски кола поврзани во функционални целини и спакувани во еден чип. Основни делови на ЦПЕ се аритметичко–логичка единица, управувачка единица и регистри.
Името на аритметичко-логичката единица кажува која е нејзината намена - да ги извршува сите аритметички операции и сите логички операции при обработка на податоците.
Управувачката единица врши контрола и усогласување на работата на обработувачот со работата на другите единици на личниот сметач.
Регистрите претставуваат електронски склопови кои можат да паметат повеќе битови. Тие служат за привремено чување на меѓурезултатите при извршување на програмите.
При работата ЦOE користи посебни електрични импулси што се создаваат со голема брзина од т.н. такт-генератор.
Брзината на создавањето на импулсите се нарекува честота. Честотата се изразува во единицата херци (Hertz)
Најчесто се користат поголеми единици од херц и тоа:
На пример, честота на обработувачот од 2 GHz претставува брзина на создавање два милиона импулси во една секунда.
Обработувачи со мал обем на интеграција
Во овој период, бил развиен метод на производство на повеќе меѓусебно поврзани транзистори во еден компактен простор. Интегрираното коло дозволило голем број на транзистори да бидат произведени на еден полупроводник или чип. Како прво само многу основни неспецијализирани дигитални кола како Nor портите биле минајатурни во интегрираните кола. Обработувачи засновани на овој "bilding Block" шеми обично се нарекуваат SSI(мал обем на интеграција) уреди. IBM System /370, следбеник на System /360 употребува SSI интегрални кола наместо Solid Logic Technology. DEc's PDP-8/I и KI10 PDP -10 исто така се префрли од поединечните транзистори на SSI интегрални кола.
Обработувачи со голема интеграција
Lee Boysel објавил влијателни артикли, вклучувајќи и во 1967 година „manifesto“, која опишува како да се изгради 32-битен супер компјутер од релативно мал број на кола со голема интеграција. Во тоа време единствен начин на да се изгради LSI (кола со голема интеграција ) чип, којшто чипови имаат по сто или повеќе порти бил да се изгради со помош на процесот на MOS. Сепак некои компании продолжиле да прават обработувачи од биполарни чипови, бидејќи биполарните транзистори биле многу побрзи од MOS-чипови. Луѓето сакале изградбата на големобрзинските компјутери да биде брза, па во 1970 година изградиле обработувачи со мал обем на интеграција (SSI) и средна интеграција (MSI). Во тоа врем MOS интегранлните кола биле толку бавни што се сметале за корисни само за неколку лажни апликации кои бараат мала мќност. Како што напредна технологијата за микроелектроника, зголемувањето на на бројот на транзистори беа поставени на интегрални кола, намалувајќи го квантитетот на поединечни интегрални кола потребни за централната обработувачкка единица. MSI i LSI интегрални кола го зголемуваат бројот до сто, а потоа и до илјадници транзистори. Првата имплементација на LSI од PDP-11 содрѓи централна обработувачкка единица од само четири LSI интегрирани кола.
Микрообработувачи
Во 1970 -тите основните пронајдоци  на Федерико Фаџин ( Силициумската порта заедно со неговиот нов дизајн на методологија за случајна логика) го сменил дизајнот и имплементацијата на обработувачи засекогаш. Од воведувањето на првиот комерцијално достапен микрообработувач (Интел 4004) во 1970 година, а и првиот микрообработувач кој широко се користи (Интел 8080) во 1974 година, оваа класа на обработувачи сосема ги претекна сите други имплементации и методо на централната обработувачкка единица.Во комбинација со доаѓањето и евентуалниот успех на сеприсутниот личен сметач, терминот обработувач се применува исклучиво во микрообработувачи. Повеќе обработувачи може да се комбинираат во еден единствен чип. Претходните генерации на обработувачи беа имплементирани како дискретни компоненти и бројни мали интегрирани кола (ICs). Микрообработувачите од друга страна се обработувачи произведени на многу мал број интегрални кола, обично само еден. Целокупната помала големина на обработувачот како разултат на имплементацијата на една матрица значи свичирање време (switching time ) поради физички фактори како што е намалување на паразитскиот капацитет на портата. Ова им овозможи синхроните микрообработувачи да имаат стапка на часовниk(clock rate) од десетици мегахерци до неколку гигахерци. Допочнително, како што е способноста да се конструираат многу мали транзистори на интегрално коло, комплексноста и бројот на транзистори во еден прцоесор е зголеман за многупати. Овој тренд е нашироко забележан и  и опишан од страна на законот на МУР, кој се покажа како прилично точен показател за растот на обработувачоската комплексност.
Структура и имплементација
Во колата на обработувачот има сет од основни операции кои може да се извршат наречени инструкциски сет. Таквите операции може да вклучуваат на пример додавање или одземање на два броја, споредување на два броја или скокање во друг дел на програмата. Секоја основна операција е претставена од одредена комбинација на битови, познат како машински јазик. Додека се извршуваат инструкциите во програмата во машински јазик, обработувачот одлучува која операција да се извршни од страна на „декодирање“. Искачувањето по скалата на сложеност, програмата на машински јазик е збирка од инструкции на машински јазик кои обработувачот ги извршува. Математичката операција за секоја инструкција се одвива од страна на комбинатрона логика во рамки на обработувачот позната како аритметича логичка единица (ALU). Во принцип обработувачот извршува инструкции кои ги зема од меморија користејќи го своето ALU да изврши операција, а потоа и чување на резултат во меморијата. Покрај инструкциите за целобројни математички и логички операции, постојат разни други машински инструкции, како што се оние за вчитување на податоци од меморијата и складирање назад, операции за разгранување и математички операции врз броеви со подвижна запирка извршени од обработувачксата единица за подвижна запирка(FPU).
Перформанси
Перформансите или брзината на обработувачот зависат од повеќе фактори, часовничата стапка(clock rate), најчесто дадена во херци и инструкциите на часовникот (IPC), кои заедно се фактори за инструкции во секунда(IPS) кои обработувачот може да ги исполни. Перформансите на мемориската хиерархија исто така имаа големо влијание врз обработувачкките перформанси, проблем кој едвај се смета во пресметките на МИПС(MIPS). Поради овие проблеми разни стандардни тестови често наречени „benchmarks" развиени за да се обидеда се измери вистинското делотворно работење на најчесто користените апликации.	Обработувачкките перформанси на компјутерите се зголемува со користење на повеќејадрени обработувачи(multi-core)што во суштина е приклучување на два или повеќе обработувачи (наречени јадра) во едно интегрирано коло. Во пракса достигнувањето на перформансите е далеку помала само за 50 % заради два несовршени софтверски алгоритми и имплементацијата. Зголемувањето на бројот на јадра во обработувачот се зголемува и обемот на работа која може да се држи под контрола. Ова значи дека обработувачот може да се справи со асинхрони бројни настани, прекини итн. Овие јадра може да се сметаат за различни катови во една фабрика, каде  секој спрат може да се  справува со различни задачи. Понекогаш овие јадра ќе се справат со исти задачи ако едно јадро не е доволно да се справи со информацијата. Поради специфичните способности на модерните обработувачи hyper-threading and unicore кои вклучуваат размена на актуелни ресурси на обработувачот, со цел да се зголеми користењето, следење на нивото на перформанси и користењето на хардвер постепено стана повеќе комплексна задача. Како одговор на ова обработувачите имплементираат дополнителна хардверска логика која ги следи актуелните употреби на различни делови на обработувачот и обезбедува различни бројачи достапни до софтвер, на пример Intel's Performance Counter Monitor technology.
Надворешно памтење
Со цел да се зачуваат податоците откако личниот сметач р ќе се исклучи од напојување, се користат надворешни памтења на кои се запишуваат во логички целини наречени датотеки. Секоја податотека има единствено име. Податотеките можат да се запишуваат на надворешните памтења по потреба да се повикуваат (вчитуваат) во RAM-памтењето на сметачот.
Каква било да е надворешното памтење, таа се сместува во посебни единици за читање и запишување.
Најчести надворешни памтења се: магнетна дискета (анг. floppy disk, diskette), тврд магнетен диск (анг. hard disk), компактен диск (анг. Compact Disk, CD), дигитален видеодиск (анг. Digital Video Disk, DVD), магнетно-оптички диск, магнетна лента, флеш памтења (анг. flash drive, USB) и во најново време BlueRay диск и високогустински дигитален видеодиск (HD DVD).
Основните одлики на надворешните памтења се:
Капацитетот на надворешните памтења (исто како и на внатрешното памтење) претставува големина на памтењето изразено во килобајти - KB, мегабајти – MB и гигабајти - GB.
Просечното време на пристап до податоците е времето потребно да се најде бараниот податок и да се пренесе во внатрешното памтење. Тоа време се изразува во милисекунди.
Начинот на пристап до податоците на надворешните памтења може да биде директен (магнетни дискови и дискети) или секвенцијален (магнетни ленти, компакт дискови, оптички дискови). Памтењата се поделени на памтечки целини и секоја има единствена адреса. Кај памтењата со директен пристап, механизмот на единицата овозможува директен пристап до секоја памтечка целина. Кај памтењата со секвенцијален пристап до податоците се доаѓа со минување низ сите памтечки целини до местото каде што се наоѓаат бараните податоци, бидејќи памтечките целини се наоѓаат на континуирани патеки.
Рамхузен
Рамхузен (Ramhusen) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Вилхелм Кајтел
Вилхелм Бодевин Јохан Густав Кајтел (Wilhelm Bodewin Johann Gustav Keitel), (Хелмшроде, 22 септември 1882 — Нирнберг, 16 октомври 1946), бил германски генералфелдмаршал, висок воен службеник на Германија Втората светска војна.
Господарот на прстените (филмска серија)
Господарот на прстените — филмска трилогија, работена според книгите на Џ.Р.Р. Толкин. Серијалот се состои од следните филмови:
Вилхелм Кајтел
Ран живот
Вилхелм Кајтел е роден на 22 септември 1882 година во местото Хелмшроде, во грофовијата Брунзвик, како син на Карл Кајтел, земјопоседник, и неговата супруга Аполонија Висеринг. По завршувањето на школувањето во Гетинген, тригнал кон остварување на својата воена кариера во 1901 година, и станал Fahnenjunker (Кадетски офицер). Вилхелм Кајтел во 1909 година се оженил со Лиса Фонтен, ќерка на богат земјопоседник. Заедно имале шест деца, од кои едно умрело во раното детство. Во Првата светска војна, Кајтел служел на Западниот фронт. Во септември 1914 за време на борбите во Фландрија, Кајтел се задобил со сериозна повреда на подлактицата.
Од 4 февруари 1938 година (де факто) ја вршел должноста министер за одбрана на Третиот Рајх (всушност бил генерален командант на вермахтот, здружените сили на копнената армијата (Heer), морнарицата (Kriegsmarine) и воздухопловството (Luftwaffe))
На 8 мај 1945 година, во Берлин со овластување на во тој момент последниот претседател на Третиот Рајх Карл Дениц, ја потпишува безусловната капитулација на Германската војска (Wehrmacht), со што практично завршува втората светска војна на Европска територија.
За време на Нирнбершкиот процес прогласен е за виновен по сите четири обвинителни акти и е осуден на смрт со бесење. Погубувањето е извршено на 16 октомври 1946 година.
Внатрешно памтење
Кај сметачите, податоците се претставуваат во бинарен облик, односно со цифрите на бинарниот систем 0 и 1 што се нарекуваат битови (ознака b, англ. bit). За полесна работа со податоците се користат групи од битови. Група од 8 бита се нарекува бајт и се означува со B, англ. Byte). Групи од 2, 4 или 8 бајти образуваат збор.
Големината на памтењето што ја зафаќаат податоците се изразува во бајти или во поголеми единици од бајтот, а тие се: килобајт (1КВ=1024В), мегабајт (1МВ=1024КВ), гигабајт (1GB=1024MB), терабајт (ТВ=1024GB).
Внатрешното памтење или внатрешна меморија (од англ. memory) е главното, работно или оперативно памтење и се состои од места на складирање од кои секое има своја единствена адреса. Внатрешното памтење се состои од:
Постојат два вида ППП-памтење: динамичко ППП или ДППП (англ. Dynamic RAM, DRAM) и статично ППП или СППП (англ. Static RAM, SRAM). Статичката RAM е многу помала од динамичката и затоа кога се зборува за RAM се мисли на динамичката RAM. Статичното памтење се нарекува и кеш-памтење (англ. CACHE memory), а се користи за привремено сместување на помали количини податоци заради побрз пристап до нив.
Computer data storage
Шенштет
Шенштет (Schönstedt) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Шенштет се наоѓа на работ од Тириншката Котлина, пет километри северозападно од градот Бад Лангензалца.
Дирк Кајт
Дирк Кајт (роден на 22 јули 1980 година) — пензиониран холандски професионален фудбалер кој најголемиот дел од својата кариера настапувал за Фејенорд од Ротердам. Тој ја започнал кариерата како класичен напаѓач, но со текот на времето најмногу бил користен како офензивен везист или крилен напаѓач.
Утрехт
Кајт ја започнал својата кариера во Утрехт во 1998 година и брзо станал дел од првиот тим. Тој поминал 5 години во клубот, каде што во 2003 година, во неговата последна сезоната во Утрехт го освоил холандскиот куп, и тоа претсавувал негов прв трофеј и бил избран за златна копачка на холандската лига. После тоа, тој се преселил во тимот на Фејенорд за €1 милион евра. Тој станал капитен на клубот во 2005 година како еден плоден стрелец, во сезоната 2005-06 бил избран за холандски фудбалер на годината. Кајт пропуштил само пет натпревари во текот на седум сезони од 1999 година до 2006 година и настапи во 179 последователни натпревари помеѓу 2001-06, во плодна соработка со колегата од Фејенорд Саломон Калу. Тој го напуштил Фејенорд, после три години, постигнувајќи 71 лигашки голови на 101 натпревар, и се пресели во Премиер Лигата во тимот на Ливерпул за £10 милиони фунти.
Ливерпул
Тој го имал своето деби во 2006 година со кој станал редовен член на првиот состав. Својот прв гол за Ливерпул го постигнал во Лигата на Шампионите во финалето против Милан во 2007 година. Кајт постигнал неколку важни голови за Ливерпул, вклучувајќи седум гола во сезоната 2007-08 година во Лигата на Шампионите, вклучувајќи и еден гол во четврт-финалето против Арсенал на Емирати стадионот и во полуфиналето против Челзи и против Евертон во дербито во истата сезона. Тој го постигна својот прв хет-трик за Ливерпул против Манчестер Јунајтед во март 2011 година по влегувањето како замена, и го постигна голот во продолеженијата на Вембли за Ливерпул против Кардиф Сити во  2012 Лига Купот и му помогна на Ливерпул да го освои трофејот, кој исто така беше неговиот единствен трофеј како играч на Ливерпул. Кајт го имаше своето деби за фудбалската репрезентација на Холандија во 2014 година и беше дел од 5 големи натпреварувања, три светски првенства, 2006, 2010 и 2014 година, како и две европски првенства 2008 и 2012 година. На 3 октомври 2014 година,тој објавил дека ја завршува својата репрезентативна кариера.
Фенербахче
На 3 јуни 2012 година, Фенербахче објавил на своето официјално мрежно место дека Кајт потпишал со клубот три годишен договор за надомест од € 1 милион евра, и со годишна плата од 2,85 милиони евра € плус бонус по натпревар од € 17.500 евра. Тој го постигнал својот прв гол за Фенербахче во квалификациите на Лигата на шампионите против романскиот Васлуи во победата од 4-1. Кајт, исто така, го постигна првиот гол со своето деби во Турската лига против новодојденците во лигата Елазигспор на 18 август 2012 година, а натпреварот заврши 1-1. Во натпреварот против Газиантепспор, Кајт го постигна 250 гол во неговата кариера, вклучувајќи го и репрезентативните натпревари.
Фејенорд
Во април 2015 та година тој потпиша едногодишен договор со Фејенорд, и така после 9 години се вратил во Ротердам. Во 2016 та година тој го продолжи договорот на уште една година. На 14 мај 2017 година, во последното коло на Холандската прва лига, Фејнрод го совлада Хераклес со резултат 3-1, со хет-трикот на Кајт со што му донеле на Фејенорд титула после 18 години, односно после сезоната 1998-99 година. Само три дена после освојувањетоа на титулата, односно на 17-мај, Кајт го објави своето пензионирање од професионлниот фудбал.
Јакопо Корси
Јакопо Корси (Jacopo Corsi; 17 јули 1561 - 29 декември 1602 година) - фирентински композитор, благородник, покровител на уметноста и еден од основоположниците на оперскиот жанр. Домот на Корси служел како место за средба на Фирентинската Камерата, елитниот круг фирентински хуманистички уметници, меѓу кои биле Винченцо Галилеј, Јакопо Пери, Џулио Качини, како и сите поддржувачи на „либералните уметности“. Корси бил директно вклучен и во создавањето на музички дела, меѓу кои и арии за првата опера „Дафне“, која потоа ја користел Пери. Тој составил два зачувани музички фрагменти како пример за музиката на Пери и веројатно учествувал како чембалист на премиерата на првата опера. Во 1598 година, во домот на Корси била премиерно изведена Дафне. Од партитурите од оваа опера се зачувани се шест фрагменти, два од Корси и четири од Пери.
Корси бил познат по своето богатство и по тоа што бил еден од главните покровители и спонзори на уметноста во Фиренца, а неговото име е суштински поврзано со она на Џовани де Барди и неговата Фирентинската Камерата, која на светот му ја понудила мелодрамата.
Круша (Матка)
Круша — археолошко наоѓалиште во скопското село Матка, Општина Сарај. Претставува осамен објект од доцноантичкото време.
На 1,6 км јужно од селото, на мала височинка оддалечена околу 100 м од месноста Краста се гледаат остатоци од осамен објект. На теренот се гледа и градежен материјал (кршен камен, покривни ќерамиди) и, спорадично, фрагменти од керамички садови.
Пелагониска битка (1259)
Пелагониска битка — решавачка битка во долгогодишната борба за римското наследство којашто се војувала во 1259 година. Таа е една од најзначајните битки на Балканот од XIII век.
Се одиграла во Бориловата Шума некаде меѓу леринските села Неокази и Овчарани во почетокот на летото 1259 година. Спротивставени страни биле војската на Никејското Царство, под команда на Јован Палеолог и сојузничките сили на антиникејската коалиција, што ги сочинувале војските на епирскиот деспот Михаил II Ангел и на ахајскиот кнез Гијом II Вилардуенски, како и 400 германски коњаници што ги испратил од Сицилија кралот Манфред.