cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1056
Други поделби
Проучување на NGC 1056 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10272. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1780. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Димче Аџимитревски
Димче Аџимитревски ( ― ) ― револуционер,учесник во рабоничкото и студентското движење.
Животопис
Член на КПЈ од 1935 година. Во периодот од 1932 до 1934 година е член на ΜΟΡΟ (Македонска омладинска револуционерна организација) заедно со Коле Неделковски, Венко Марковски, Асен Симитчиев и други. Кон крајот на 1941 година и целата 1942 година, тој бил член на Месниот комитет на КПЈ во Скопје и на Покраинскиот комитет на СКОЈ. Партиски инструктор во Охрид и во Струмица. Бил затворен фашистичка Бугарија од 1943 година до крајот на Втората светска војна. Есента, 1944 година тој станал организационен секретар на Месниот комитет во Скопје. По војната вршел државни и политички функции. Бил уапсен, бидејќи дошол во судир со официјалната политика на КПЈ во однос на Резолуцијата на Информбирото. Казната ја издржувал на Голи Оток.
Починал 1994 година во Скопје. Посмртно (во 1997 година), од печат излезени се неговите сеќавања за настани и личности од македонското револуционерно минато.
Бетаметазон
Бетаметазонот е стероиден лек. Се користи во третманот на голем број на болести вклучувајќи ги ревматските заболувања како ревматоиден артритис и системски лупус еритематозус, кожни заболувања како дерматитис и псоријаза, алергиски состојби како астма и ангиоедем, кај предвремено родени деца за забрзување на развојот на белите дробови, Кронова болест, канцери како леукемија, и покрај флудрокортизонот за адренокортикална инсуфициенција, помеѓу другото. Може да се зема преку уста, инјекција во мускул, или да се аплицира како крем. Кога се инјектира, аниинфламаторните ефекти започнуваат за околу два часа и траат седум дена.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 100м делфин во женска конкуренција
Натпреварите во 100м делфин за жени во пливачки настани на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 24 и 25 јули. Прелиминациите и полуфиналето се одржаа на 24 јули, додека финалето на 25 јули.
Рекорди
Пред натпреварувањата, светските и шампионатските рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту шампионтски рекорд беа поставени во ова натпреварување.
Прелиминации
47 натпреварувачи учествуваа во 6 групи, квалификувани пливачи се следниве:
Препливување
Бидејќи два пливачи имаа исто време во прелиминациите како 16то место тие учествуваа во препливување за да се одреди последниот полуфиналист.
Финале
Финалето се одржа во 18:02.
Clostridia
Clostridia е полифилетична класа од коленото Firmicutes, во која спаѓа родот Clostridium и други слични родови. Припадниците на оваа класа се разликуваат од припадниците на класата Bacilli по недостатокот на аеробна респирација. Сите се облигатни анаероби, за кои кислородот е токсичен. Видовите од родот Clostridium се често, но не секогаш, Грам-позитивни (види Halanaerobium hydrogenoformans) и имаат способност да формираат ендоспори. Истражувањата покажуваат дека тие не се монофилетична група, и нивната меѓусебна сродност не е точно утврдена. Моментално, повеќето се класифицирани во еден ред, Clostridiales, но ваквата класификација не е природна и веројатно ќе подлежи на промени во иднина.
Повеќето видови на родот Clostridium се сапрофитски организми кои се распространети во животната средина, а особено во почвите. Сепак, овој род содржи неколку видови кои се патогени за човекот (наведени подолу). Токсините продуцирани од одредени членови на родот Clostridium се меѓу најопасните познати отрови. Примери се токсинот на тетанус (познат како тетаноспазмин) продуциран од C. tetani и ботулинскиот токсин продуциран од C. botulinum. Некои видови се изолирани кај жени кои страдаат од бактериска вагиноза.
Значајни видови од оваа класа вклучува: Heliobacteria и Christensenella се исто така членови на класата Clostridia.
Епидемиологија
Бидејќи овие бактерии се наоѓаат во почвите и во микрофлората на луѓето и животните, инфекциите предизвикани од некои членови на оваа класа се јавуваат ширум светот. Одбранбениот систем на организмот не штити од овие бактерии, а стекнатиот имунитет е слаб. Clostridia може да се дијагностицираат со препознавање на одликите на лезијата на инфекцијата заедно со Грам боењето на ткивото и бактериската култура. Иако самиот организам нема соодветна одбрана против овие бактерии, тие може да се уништат со помош на антибиотици, како што е пеницилинот.
Филогенија
Моментално прифатената таксономија се базира на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) и Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI) а филогенијата е заснована на 16S рРНК-заснованото LTP ослободување 106 од Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project). Некласифицирани видови
Забелешка: ♠ Видовите се наоѓаат во NCBI, но не се наведени во LSPN.
NGC 2975
NGC 2975 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2975 се споменува и како NPM1G -16.0291.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2975 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 2975 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 41 м 16 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 40' 26".
Други поделби
Проучување на NGC 2975 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27664. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6043. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1021.
Ашик-паша Заде
Ашик-паша Заде (1400 - 1484) ― најзначаен меѓу старите турски хроничари (историчари). Самиот себеси се именувал како дервиш Ахмед Ашики или само како Ашики.
Ја напишал книгата „Историја на Османската династија“ (Tevārīḫ-i Āl-i ʿOsmān), позната и како „Историја на Ашик-паша Зеде“. Во неа се опишани настани заклучно со 908 година по хиџра (1502/3 година). Авторот пишувал врз основа на личното паметење на настаните во кои, посредно или непосредно и смаиот учествувал како и врз основа на она што други му раскажувале, а веројатно ползувал и некои пишани извори. Хрониката е напишана на говорен јазик на истанбулските Турци од 15 век.
Црква „Св. Петка“ - Куново
Црквата е изградена во XVIII век врз остатоци на црква која била опожарена заедно со тогашниот манастир. Сместена е во полето јужно од селото.
Албанска азбука
Современата албанска азбука се заснова на латиницата, и има 36 букви:
Белешка: Самогласките се задебелени. Слушнете го изговорот на буквите.
Лукас Брага
Лукас Брага Рибеиро (10 ноември 1996), познат како Лукас Брага или едноставно Брага, е бразилски фудбалер кој игра за Сантос како напаѓач.
Рана кариера
Роден во Сао Паоло, Брага се приклучил на младинскиот состав на Ј. Малучели во август 2016 година. Промовиран во главниот состав за сезоната 2017 година, тој го направил своето деби за сениори на 30 март истата година, влегувајќи како замена за второто полувреме во поразот од 1: 0 на гостувањето против ПСТС.
По административни проблеми, Брага го напуштил клубот и му се придружил на Бател, исто така, во државата Парана, за да игра за клубот во третата лига на државата. Тој го постигнал својот прв погодок за сениорскиот состав во клубот, постигнувајќи ја мрежата на домашниот терен што доведе до 4: 0 на Унишо Футебол Клуб де Нова Фатима на 5 ноември 2017 година.
Лувердензе
На 12 јануари 2018 година, Брага потпишал за Лувердензе од Серие Ц. Редовно користен од неговиот нов клуб, тој го постигнал својот прв гол за клубот на 14 мај, постигнувајќи го последниот резултат на домашниот терен на Волта Редонда со 4-1.
На 28.08.2018 година, Брага бил позајмен на Сери Б, Вила Нова, на позајмица до крајот на сезоната. Тој придонесе со шест настапи пред да се врати во неговиот матичен клуб за сезоната 2019 година.
Заеми на Куајаба и Интер де Лимеира
На 9 септември 2019 година, Брага се преселил во Кујаба во втората лига, на позајмица до крајот на кампањата. На 13 декември, тој бил претставен во Интер де Лимеира, исто така во привремена зделка. Тој импресионирал за време на неговата кариера во тој клуб, погодил еднаш против Осте на 23 јули.
Сезона 2020 година
На 5 август 2020 година, Брага се вратил во Сантос и бил поставен во главниот состав. Тој дебитирал за клубот на 20 август, влегувајќи како замена за второто полувреме на Каио Хорхе во победата од 1: 0 на гостувањето кај Спорт Ресифе за шампионската титула во Серија А.
Брага го имал своето деби во Копа Либертадорес на 1 октомври 2020 година, заменувајќи го Јеферсон Сотелдо доцна во победата од 3: 2 против Клуб Олимпија. Тој го постигнал својот прв гол за клубот дваесет дена подоцна, израмнувајќи го израмнувачкиот погодок во победата на домашен терен со 2-1 против Дефенса и Јустиција.
Штефан Кинг
Штефан Кинг (Stefan Küng; р. ) — швајцарски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Исто така е и државјанин на Лихтенштајн.
Кариера
Станал светски првак во поединечна потера 2015, откако го победил Џек Бобриџ во финалната трка. Кинг го презел водството во завршните 250 метри. На Тур де Романди 2015, ја остварил најголемата победа во неговата кариера. На ладен врнежлив ден бил дел од рано бегство и се одвоил од другите бегалци на 30 километри пред крајот, остварувајќи соло-победа во Фрибур. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Кралство Сардинија
Кралство Сардинија (италијански: Regno di Sardegna; латински: Regnum Sardiniae; сардински: Rennu de Sardigna), исто така познато како Кралство Савоја-Сардинија, Пиемонт-Сардинија или Савоја-Пиемонт-Сардинија за време на периодот на владеењето на Династијата Савоја — држава во Јужна Европа од почетокот на XIV до средината на XIX век.
Кралството било член на Советот на Арагон и првично се состоело од островите Корзика и Сардинија, суверенитетот над двата од нив бил потврден од Папството, кое им го доделил како феуд, „Кралство Сардинија и Корзика“ (латински: Regnum Sardiniae et Corsicae), на кралот Јаков II Арагонски во 1297 година. Почнувајќи од 1324 година, Јаков и неговите наследници го освоиле островот Сардинија и ја воспоставиле де факто нивната де јуре власт. Во 1420 година, по Сардинско-арагонската војна, последното конкурентно барање на островот било откупено. По обединувањето на круните на Арагон и Кастилја, Сардинија станала дел од растечкото Шпанско Царство.
Во 1720 година, островот бил отстапен од Хабсбуршките и Бурбонските баратели на шпанскиот престол на војводата од Савоја, Виктор Амадеус II. Династијата Савоја го обединила островот со нивните историски поседи на италијанското копно, а Кралството постепено се идентификувало со своите територии на копното, кои вклучувале, покрај Савоја и Аоста, династички поседи како Кнежевството Пиемонт и Грофовијата Ница, врз кои Савојарите имале контрола од 13 век и 1388 година, соодветно. Формалното име на оваа композитна држава било „Држави на неговото височество кралот на Сардинија“ и се нарекувала или Савоја-Сардинија, Пиемонт-Сардинија или Кралство Пиемонт за да се нагласи дека островот Сардинија била од второстепена важност за монархијата.
Кога континенталните домени на Династијата Савоја биле окупирани и на крајот припоени од Наполеонова Франција, кралот на Сардинија привремено престојувал на островот за прв пат во историјата на Сардинија под власта на Савојарите. Виенскиот конгрес (1814–15), кој ја реструктуирал Европа по поразот на Наполеон, му ги вратил на Савоја неговите поседи на копното и ги зголемил со Лигурија, земена од Република Џенова. По пристапувањето на Женева во Швајцарија, Договорот од Торино (1816) ги префрли Каруж и соседните области на новосоздадениот швајцарски кантон Женева. Во 1847–1848 година, преку чинот на Унијата аналоген на оној меѓу Велика Британија и Ирска, различните држави на Савојарите биле обединети под еден правен систем со главен град во Торино и единствен устав, Статуто Албертино.
До времето на Кримската војна во 1853 година, Савојарите го изградиле кралството во силна сила. Следувало анексијата на Ломбардија (1859), Обединетите провинции во Средна Италија и Двете Сицилии (1860), Венето (1866) и Папската Држава (1870). На 17 март 1861 година, за попрецизно да го одрази својот нов географски опсег, Кралството Сардинија го сменило своето име во Кралство Италија, а главниот град бил преместен прво во Фиренца, а потоа во Рим. Така, Кралството Пиемонт-Сардинија предводено од Савоја бил правен претходник на Кралството Италија, кое пак е претходник на денешна Италијанска Република.
Рана историја на Савоја
Во текот на 3 век п.н.е., Алоброгите се населиле во регионот помеѓу Рона и Алпите. Овој регион, наречен Алобригија, а подоцна и „Сапаудија“ на латински, бил интегриран во Римската Империја. Во 5 век, регионот Савоја бил отстапен од Западното Римско Царство на Бургундијанците и станал дел од Кралството Бургундија.
Пиемонт бил населен во раните историски времиња со келто-лигурски племиња како што се Таурини и Саласи. Подоцна им се потчиниле на Римјаните (околу 220 п.н.е.), кои основале неколку колонии таму, вклучувајќи ги Торино (Augusta Taurinorum) и Ивреа (Eporedia). По падот на Западното Римско Царство, регионот постојано бил напаѓан од Бургундите, Готите (V век), Византијците, Ломбардите (6 век) и Франките (773). Во тоа време Пиемонт, како дел од Кралството Италија во рамките на Светото Римско Царство, бил поделен на неколку марки и окрузи.
Во 1046 година, Одо Савојски го додал Пиемонт на нивниот главен сегмент на Савоја, со главен град Шамбери (денес во Франција). Другите области останале независни, како што се моќните комуни Асти и Алесандрија и Маркизатот Салуцо и Маркгрофовијата Монферат. Округот Савоја бил подигнат во војводство во 1416 година, а војводата Емануеле Филиберто го преселил седиштето во Торино во 1563 година.
Наполеоновите војни и Виенскиот конгрес
Во 1792 година, Кралството Сардинија и другите држави на Савојаската круна се приклучиле на Првата коалиција против Првата Француска Република, но била поразена во 1796 година од Наполеон и принудена да го склучи неповолниот Договор од Париз (1796 година), давајќи ѝ на француската армија слобода премин низ Пиемонт. На 6 декември 1798 година Жубер го окупирал Торино и го принудил Чарлс Емануел IV да абдицира и да замине на островот Сардинија. Привремената влада гласала за обединување на Пиемонт со Франција. Во 1799 година, Австро-Русите накратко го окупирале градот, но со битката кај Маренго (1800), Французите ја вратиле контролата врз Торино. Островот Сардинија останал надвор од дофатот на Французите до крајот на војната.
Во 1814 година, круната на Савоја ги проширила своите територии со додавање на поранешната Република Џенова, сега војводство, и служела како тампон држава против Франција. Ова било потврдено од Конгресот на Виена, кој го вратил регионот Савоја на своите граници откако бил анектиран од Франција во 1792 година. Со Договорот од Ступиниџи, Кралството Сардинија го проширил својот протекторат над Кнежевството Монако.
По Наполеоновите војни, земјата била управувана од конзервативни монарси: Виктор Емануел I (1802–21), Чарлс Феликс (1821–31) и Чарлс Алберт (1831–49), кој се борел на чело на својот контингент во битката кај Трокадеро, која го постави реакционерниот Фернандо VII на шпанскиот трон. Виктор Емануел I го распуштил целиот Кодекс на Наполеон и ги вратил земјите и моќта на благородништвото и на Црквата. Оваа реакционерна политика отишла дотаму што ја обесхрабрувала употребата на патишта изградени од Французите.
Кралството Сардинија се индустријализирало од 1830 година наваму. Уставот, Статуто Албертино, бил донесен во годината на револуциите, 1848 година под либерален притисок. Истата година, островот Сардинија, кој се наоѓал по пиемонтска зависност повеќе од еден век, ја загубил својата преостаната автономија на копното преку таканареченото Совршено соединување издадено од Чарлс Алберт; како резултат на тоа, основните институции на Кралството биле длабоко трансформирани, добивајќи облик на уставна и централизирана монархија според францускиот модел; под истиот притисок, Чарлс Алберт и објавил војна на Австрија. По почетниот успех, војната тргнала на лошо и Чарлс Алберт бил поразен од маршалот Радецки во битката кај Кустоза (1848).
Кралството Савоја-Сардинија и борбата за италијанско обединување
Како и сите различни војводства и градови-држави на Апенинскиот полуостров и придружните острови, Кралството Сардинија било вознемирено од политичка нестабилност под наизменичните влади. По краткото и катастрофално обновување на војната со Австрија во 1849 година, Чарлс Алберт абдицирал на 23 март 1849 година во корист на неговиот син Виктор Емануел II.
Во 1852 година, било инсталирано либерално министерство под грофот Камило Бенсо ди Кавур и Кралството Сардинија станал моторот што го движел италијанското обединување. Кралството учествувало во Кримската војна, се здружило со Отоманското Царство, Велика Британија и Франција и се борело против Русија.
Во 1859 година, Франција застанала на страната на Кралството Сардинија во војната против Австрија, Австро-Сардинска војна. Сепак, Франција на Наполеон III не ги исполнила ветувањата на Кавур дека ќе се бори додека не биде целосно освоено Кралство Ломбардија-Венеција. По крвавите битки на Магента и Солферино, двете француски победи, Наполеон сметал дека војната е премногу скапа за да продолжи и направил посебен мир зад грбот на Кавур во кој само Ломбардија ќе биде отстапена.
Калдрма (Форино)
Калдрма — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Форино. Претставува средновековна населба. Се наоѓа на западната периферија на селото. Во непосредната близина на селскиот извор, каде по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и покривни ќерамиди.
Кралство Сардинија
Кралството Савоја-Сардинија и борбата за италијанско обединување
Поради одбивањето на австриската влада да му отстапи која било земја на Кралството Сардинија, тие се согласиле да ја отстапат Ломбардија на Наполеон, кој пак потоа ја отстапил територијата на Кралството Сардинија за да избегне „засрамување“ на поразените Австријци. Кавур луто поднел оставка од функцијата кога станало јасно дека Виктор Емануел ќе го прифати овој аранжман.
Гарибалди и експедицијата на илјада
На 5 март 1860 година, Пјаченца, Парма, Тоскана, Модена и Ромања гласале на референдуми за приклучување кон Кралството Сардинија. Ова го вознемирило Наполеон III, кој се плашел од силна Савојарска држава на неговата југоисточна граница и тој инсистирал дека ако Кралството Сардинија сака да ги задржи новите аквизиции, ќе мора да ги отстапи Савоја и Ница на Франција. Ова било направено откако донекаде контроверзните референдуми покажал над 99,5% мнозинство во двете области за приклучување кон Франција.
Во 1860 година, Џузепе Гарибалди ја започнал својата кампања за освојување на јужните Апенини во името на Кралството Сардинија. Тој брзо го соборил Кралството на двете Сицилии, кое било најголемата од државите во регионот, што се протегало од Абруцо и Неапол на копното до Месина и Палермо на Сицилија. Потоа марширал до Гаета на централниот дел од полуостров. Кавур бил задоволен од обединувањето, додека Гарибалди, кој имал поголеми револуционерни ставови за разлика од кралот и неговиот премиер, сакал да го освои и Рим.
Гарибалди бил разочаран од ваквиот развој на настаните, како и од загубата на неговата родна покраина Ница од Франција. Тој, исто така, не ги исполни ветувањата што му донеле популарност и воена поддршка од Сицилијанците: дека новата нација ќе биде република, а не кралство, и дека Сицилијанците ќе забележат големи економски придобивки по обединувањето. Првото се случило дури во 1946 година.
Знамиња, кралски стандарди и грбови
Кога Војводството Савоја го стекнало Кралството Сицилија во 1713 година и Кралството Сардинија во 1723 година, знамето на Савоја станало знаме на поморска сила. Ова го поставил проблемот што истото знаме веќе го користеле Витезите од Малта. Поради ова, Савојарите го модифицирале своето знаме за употреба како поморски знак на различни начини, додавајќи ги буквите ФЕРТ во четирите кантони или додавајќи сина граница или користејќи сино знаме со крстот на Савоја во еден кантон.
На крајот, кралот Чарлс Алберт од Савоја ја усвоил „револуционерната“ италијанска тробојка, надмината со штитот на Савојарите, како свое знаме. Ова знаме подоцна ќе стане знаме на Кралството Италија, а тробојката без савојарскиот штит е денешното знаме на Италија.
Куклин
Тврдината Куклин  е тврдина која се наоѓа во близина на градот Крушевац, Србија. Денеска, од неа има останато само рушевини.
Банонски јазик
Банонскиот или познат како цунарски е австронезиски јазик, дел од подгрупата на неханско-бугенвилски јазици од групата на мезомеланезиски јазици. Јазикот е мал и се зборува од околу 1000 луѓе во Папуа Нова Гвинеја.
Кирил Ценевски
Кирил Ценевски (Крива Паланка, 28 јануари 1943 -, ) — македонски филмски режисер и сценарист.
Животопис
Студирал на Архитектонско-градежниот факултет во Скопје. Со киноаматеризам се занимавал уште од студентските денови. Првпат на игран филм професионално бил ангажиран како асистент на режисерот Љубиша Георгиевски во филмот „Цената на градот“ (1970).
Во 1971 година Ценевски го режира филмот „Црно семе“, за којшто добива повеќе награди: „Златна арена“ за режија на фестивалот во Пула, „Златен венец“ за најуспешно деби, „11 Октомври“ и др. Починал во Скопје на 17 јуни 2019 година.
Го нарекувале бунтовникот на македонската кинематографија, човекот кој поместил многу граници во филмската уметност и ги надминал современиците.
По филмот „Јазол“, Ценевски не застанал зад камерата повеќе од три децении, неснимајќи ни еден игран филм.
Творештво
„Во седумдесет и првата година на екраните ќе се појави едно од најзначајните филмски остварувања во македонскиот филм за целата негова историја на постоење, вклучувајќи го и денов денешен. Тоа е првиот обид, овенчан со апсолутен успех, да се завладее жанрот на античката трагедија врз материјал речиси современ, тоа е филмот со зачудувачки заокружен стил, расположба, аскетизам на режијата и на глумечката игра. Збор е за филмскиот првенец на Кирил Ценевски, ЦРНО СЕМЕ (1971 година), кој на прв поглед како да е уште еден филм за логорска тема, што одамна му беше позната на југословенскиот филмски творец, а мошне добро му е позната и на филмот во светот, како еден од најуспешните модели за истражувања на естетските, психолошките, идеолошките мотиви на човековото поведение во крајни, гранични ситуации – да го споменеме погодниот термин на егзистенцијалистите – пред лицето на неминовната смрт во затворен простор, меѓу слични на себе затвореници, кои ги преживуваат истите маки и страдања, истите внатрешни конфликти“ – со овие одбрани зборови рускиот критичар и истражувач на филмот Мирон Черњенко во неговата книга „Македонскиот филм“ (Кинотека на Македонија, 1997 година, Скопје) ја скицира појавата на Ценевски.
Во филмот „Јад“ кој бил само навидум филм со историска тематика од крајот на 11 и почетокот на 12 век, кога на урнатините на Самоиловото царство словенското население во Охрид силно им се спротивставувале на византиската власт и на христијанската догма. Тој отпор бил искажан преку богомилското движење. Посочувајќи дека Ценевски насловот на филмот го зел од вистински напис во таканаречениот Битолски триод (триптих), од 12 век, на кој непознат уметник ги исцртал чудните зборови Мир, Зараза, Јад (Покој, Р’ци, Јад), а потоа уште Простете ми, Черњенко во трагичниот раскол – со кој тукушто распространетото христијанство на Балканот ќе се раздели на ортодоксната (православна) црква и на богомилската секта – гледа иделошки судир. Богомилите имаат манихејско-комунистичка ориентација со која ѝ се спротивставуваат на феудално-клерикалната хиерархија под паролите за социјална праведност, сеопшта еднаквост и братство („Македонскиот филм“). Всушнос иако во минатото филмот бил своевидна алегорија за „хипиците од 11 век“… Главно дискурзивните критериуми со кои овој филм бил пречекан и проценуван во времето на своето појавување, се чини останаа без вистинска аргументација во однос на естетските потенцијали што филмот ги содржи, а на места и ги остварува со силина на едно класично доживеано дело.
Во филмот „Оловна бригада“ (1980 година)? била обработена темата на осумдесеттите години на минатиот век кои често биле означувани како климакс на „оловните времиња“, посебно во Европа, тогаш блоковски поделена и растргната меѓу комунизмот кој не ги испорача ветените резултати и замаецот на неолиберализмот. ОЛОВНА БРИГАДА, за разлика од рамките на подалечната или поблиската историја во претходните два филма, и следниот, ЈАЗОЛ, е со (тогаш) актуелна тематика за конфликтните ситуации на рударите и условите во кои живеат. Повеќето критичари се чуделе зошто еден од најталентираните македонски режисери на своето време се зафатил со „производствен филм“ што ѝ припаѓал на тврдата фаза на соцреализмот од педесеттите години или, пак, зошто барем во филмот не направил еден драматуршки „твист“ на социјалистичката идеологија, со кој ОЛОВНА БРИГАДА би го ставил во редот на ЧОВЕК ОД МЕРМЕР (1977 година) на Анджеј Вајда (оценка на Черњенко во „Македонскиот филм“). Всушност и овој филм и понатаму не е доволно анализиран, со оглед дека во неговата творечка структура има одредени наговестувања за суштинските проблеми кои ќе се појават една деценија подоцна, проблеми кои од сите можни аспекти, особено суштински егзистенцијални денес стануваат се посуштински па дури и пофатални.
Последниот филм на Ценевски „ЈАЗОЛ (1985 година) е филм со психолошка сторија од Втората светска војна, поточно фашистичката окупација на Македонија и депортацијата на Евреите во логорите на смртта, во која се преплетуваат судбините на жртвите и џелатите.
Со своите филмови Кирил Ценевски бил бунтовник. Бунтовноста ја насочил не кон човекот, ни кон луѓето, туку кон системите. Кон прагмите, кон конвенциите. Неговите филмови се отпор кон рамките на уметноста и животот. Кирил Ценевски по многу параметри е единствена појава во македонската кинематографија. Уште со првиот филм, „Црно семе“, ги освоил не само најбитните награди на фестивалите во тогашна Југославија, туку бил и прв македонски игран филм кој учествувал и бил наградуван на интернационални филмски фестивали.
Македонска алпинистичка асоцијација
Македонската алпинистичка асоцијација е највисока форма на организирање на алпинизмот во Република Македонија. Асоцијацијата ја сочинуваат друштвата, клубовите и секциите кои се занимаваат со алпинизам. Основна цел на асоцијацијата е омасовување и развивање на алпинистичката активност во Македонија, преку образовање алпинистички кадар, уредување алпинистички места, издавање стручна литература, организирање врвни алпинистички акции и насочување на организациските активности во алпинизмот.
Формирање
Почетоците на постоењето на Македонската алпинистичка асоцијација како организациска форма на македонскиот алпинизам, датираат од крајот на шеесеттите години кога со формирањето на првото алпинистичко друштво во Република Македонија - друштвото МАТКА, при тогашниот Планинарски сојуз на Македонија се формира Комисијата за Алпинизам.
Во почетокот на осумдесеттите години од минатиот век, со започнувањето на првата програма за македонски алпинистички експедиции, комисијата е преименувана во Комисија за алпинизам и експедиции.
Овој назив и оваа организациска форма се во функција сè до 1996 година, кога со одлука на Претседателството на тогашната Комисија, за време на еден алпинистички собир во местото Матка, е формирана Македонската алпинистичка асоцијација. Новоформираната алпинистичка асоцијација беше логичен континуитет на претходната комисија за алпинизам, со тоа што беа направени некои структурни промени со цел да се овозможи нејзино поефикасно функционирање во рамките на постоечкиот Сојуз на планинарските спортови, како и со цел да се одговори на новите предизвици што стоеја пред македонскиот алпинизам.
Важно е да се напомене дека Македонската алпинистичка асоцијација е првата асоцијација која е формирана во рамките на планинарската федерација, и на почетокот бевме критикувани за сепаратизам и дисидентство, посебно од оние кои посакуваа истото да го направат во својот спорт но немаа ниту доволно храброст ниту доволно доблест за такво нешто. До ден денешен Македонската алпинистичка асоцијација е лојален член на семејството на планинарските спортови, почитувајки ги Статуот и одредбите за работа и трошејки најмалку пари од заедничката каса и покрај непобитните резултати во прилог на градењето на фундаментот за развој на алпинизмот, а тоа се образованието на нови луѓе, уредувањето на местата и издавањето стручна литература.
Денес
Десет години после формирањето на Македонската алпинистичка асоцијација можеме со гордост да констатираме дека имаме реализирано важен дел од плановите за работа кои ги поставивме пред себе. Најважното нешто се новите луѓе во алпинизмот. Во моментов, во македонскиот алпинизам има повеќе активни алпинисти од кога и да е претходно, како и повисоко ниво на алпинистички квалитет, како кај поединците, така и кај секциите и алпинизмот во целина. За жал катастрофалната економска реалност во Македонија не ни даде шанса да организираме национална експедиција со која ќе излеземе во некој од поголемите планински масиви во светот. Затоа пак тоа како предизвик и задача се наметнува пред нас во времето што доаѓа. Во моментов во Македонската алпинистичка асоцијација членуваат десетина друштва, клубови и секции кои се членки на Федерацијата на планинарските спортови на Македонија. Основна форма на нашите активности се алпинистичките собири кои се организираат еднаш до двапати месечно во некое алпинистичко место. За време на собирите спроведуваме и другите активности како што се одржување едукациски семинари, курсеви, испити и уредување на местата.
Алпинистички Акции
Четири пати годишно организираме алпинистички акции надвор од нашата земја.
Две акции се од т.н. "кадровски тип" наменети за образование и усовршување на младите алпинисти кои напреднале во својот развој и кои имаат потреба да качуваат во поголем и непознат алпинистичко место како начин за сопствен развој и усовршување. Покрај тоа, средбата со странски алпинисти има непроценливо значење како за нивниот поединечен развој така и за нашиот алпинизам во целина.
Другите две акции се наменети за напредни и искусни алпинисти со цел реализирање на тешки искачувања во алпинистичките места надвор од нашата земја и имплементирање на светските вредности кај нас. За жал засега заради катастрофалниот буџет на асоцијацијата (се на се околу 1000 ЕУР годишно) алпинистичките акции предвидени за надвор од нашата земја ги реализираме главно во соседна Бугарија. За подалеку немаме пари.
Оригамска архитектура
Оригамска архитектура вклучува три-димензионално копирање на архитектура, геометриски модели, секојдневни предмети со различен обем или други слики, со користење склопка или харија што се дипли, најчесто тенок картон. Визуелно, овие творби се споредливи на сложените 'поп-ап појави', секако, некои дела се намерно смислени да ја поседуваат 'поп-ап појавата'-како сопственост. Сепак, оригамската архитектура цели да биде пресечена од еден лист хартија, додека повеќето појави вклучуваат два или повеќе. За да се создаде три-димензионална слика од две-диманзионална површина потребна е вештина сродна на онаа од архитект.
Потекло
Развојот на оригамската архитектура започнала со експериментите со создавање оригинални и уникатни честитки на професорот Масахиро Чатани (тогаш новоименуван професор на Институтот за технологија во Токио). Јапонската култура го поддржува давањето и примањето картички за различни посебни прилики и празници, особено за Јапонската Нова година и според своето мислење, професорот Чатани лично смета дека примањето картички е значајна форма на поврзување и комуницирање меѓу луѓето. Тој е загрижен дека емоционалните поврзувања кои будат сеќавања и кои се создадени со размена на честитки во денешниот брз и модерен свет, би станале ретки.
Во раните осумдесетти, професорот Чатани започна да експериментира со сечење и виткање хартија за да направаи уникатни и интересни честитки со поп-ап појава. Тој користи техники од оригами (Јапонски начин на виткање хартија) и киригами (Јапонски начин на сечење хартија), како и неговото искуство во архитектонското моделирање, за да се создадат сложени модели кои играат со светло и сенка. Многу од неговите творби се направени од груба бела хартија која ги истакнува ефектите со сенки од пресечените и свитканите делови. Во предговорот на една од неговите книги, тој ги нарече сенките од три-димензионалните склопки создаден “сонлив амбиент” што го повикува гледачот во “фантастичен свет."
На почетокот, професорот Чатани картичките им ги давал на неговите пријатели и семејство. Во текот на следните триесет години, објавил над педесет книги за оригамска архитектура, сепак повеќето наменети за деца. Тој верува дека оригамската архитектура би можела да биде добар начин да учат архитектонско цртање и ценење на архитектура, како и да инспирираат интерес за математика, уметност и цртање кај деца.
Масахиро Чатани
Масахиро Чатани бил јапонски архитект (потврден, прва класа) и професор за кој се смета дека е творецот на оригамската архитектура. Од неговиот развој па сè до неговата смрт во 2008г., за него на широко се смета дека е првиот светски оригамски архитект.
Масахиро Чатани е роден во Хирошима, Јапонија во 1934г. Порастил во Токио, а дипломирал на Институтот за технологија во Токио во 1956г. Станал доцент на Институтот во 1969г., вонреден професор на универзитетот Вашингтон во 1977г., и бил унапреден со целосно професорско место на Институтот во Токио во 1980г. Околу овој период тој го создаде она што сега е познато како “оригамска архитектура.” Тој се пензионира петнаесет години подоцна и продолжи да предава на бројни институти, вклучувајќи го Архитектонскиот колеџ во Јапонија,Универзитетот Хосеи и Универзитетот за уметност и архитектура Шизуока. По неговото повлекување од активното професорско место, продолжи да патува по светот, приредувајќи изложби, демонстрирања и семинари за архитектонско проектирање и оригамска архитектура.
Професор Чатани умре на 19 ноември 2008г.,на 74 години од компликации од рак на грклан.
Видови оригамска архитектура
Има неколку различни стилови на оригамска архитектура. Во еден од стиловите, свитканата хартија се сече на таков начин што кога се отвора под агол од деведесет степени излегува три-димензионална слика, слична на повеќето поп-ап книги. Вториот стил бара приложување на склопката на основата на лист хартија со навој.
Tакааки Кихара често користи друга техника во која три-диманзионална градба се “отчукува” во рамната картичка. Макетите создадени со оваа техника му дозволуваат на гледачот да ги види празните склопки, што можат да создадат интересни ефекти со сенки. Исто така Кихара потенцира дека овој стил на оригамска архитектура е полесен да се спакува отколку другиот со форма од 180 степени, бидејќи формите од три-димензионална склопка можат да се израмнат повторно со леснотија.
Поретко, некои модели бараат да се отвори хатијата и да се свитка целосно во спротивна насока, правејќи агол од 360 степени.
Водечки практиканти
Иако оригамската архитектура се разви и прво доби популарност во Јапонија, денес се практикува во сите земји ширум светот.
Наводи
<References/>
Тропосфера
Тропосферата го опфаќа приземниот, најгуст слој на атмосферата. Нејзината маса изнесува приближно околу 75% од вкупната маса на атмосферата. Нејзината дебелина се движи од 8 km над поларните до 18 km над екваторијалните предели. Во неа се наоѓа околу 90% од вкупната маса на воздухот и скоро целото количество на водена пареа. Затоа, во тропосферата се одвиваат сите атмосферски појави: водениот циклус, циркулација на воздушните маси, создавање на облаците, врнежите итн. Температурата на воздухот во тропосферата опаѓа со порастот на височината за 6oC на секои илјада метри. На нејзината горна граница, температурата изнесува од -50 до -80oC. Многубројните појави и процеси во тропосферата имаат значајно влијание врз времето и климата над одредени области на Земјата. Затоа таа е најважна за живиот свет, а и целата биосфера е составен дел на тропосферата.
Те
Те (zh-cpw|c=德|p=dé| w=te) — клучен концепт во кинеската филозофија, и обично се преведува како „неразделив дел; внатрешна сила; интегритет“ во таоизмот, или „морал, карактер, доблест“ во конфуцијанството, додека во кинескиот будизам се користи за „заслуга; доблесни дела“
Значења
Кинеското „те“ 德 е древен збор. Анализите кои следуваат се семантички, графички и етимолошки.
Дефинирани се дваесет значења за „те“, кои би можеле вака да се преведат:
Сите овие значења на „те“ се востановени за време на династијата Хан или пред неа, освен бројот 17.
Тешко е да се одбере еден збор со кој ќе се преведува „те“. Некои јазичари сметаат дека „моќ“ е подобар израз отколку „доблест“ (збор кој е стандардно прифатен како превод), но повеќето се согласуваат дека после изразот Тао, „те“ е најзначајниот збор во древната кинеска макро и микро космологија.
Хачико
, или само Хачико на македонски изговор, било куче од јапонската раса Акита ину што се памети по неговата икслучителна лојалност кон неговиот сопственик, Хидесабуроо Уено, кого продолжило бескомпромисно да го чека на Шибуја железничката станица дури девет години по смртта на Уено.
Хачико е роден на 10 ноември 1923 година, во фарма во близина на градот Оодате, Акита. Во 1924 година, Хидесабуроо Уено, професор на Универзитетот во Токио, го донел да живее во Шибуја, Токио, како негово милениче. Хачико обично го чекал Уено на железничата станица Шибуја секој ден по неговото патување до дома. Ова продолжило до 21 мај 1925 година, кога Уено починал од церебрална хеморагија додека бил на работа. Од тогаш, па сè до неговата смрт на 8 март 1935 година, Хачико секој ден се враќал на Шибуја станицата очекувајќи го враќањето на Уено.
За време на неговиот живот, кучето се сметало во јапонската култура како пример за лојалност и верност. Скоро по еден век од неговата смрт, тоа продолжува да биде запаметено во светската популарна култура, со споменици, филмови, книги и појави во различни медиуми. Хачикоо на јапонски јазик е познато како „чуукен Хачикоо“ (忠犬ハチ公, „верното куче Хачико“), со хачи што значи „осум“ и „-коо“ што потекнува како наставка што некогаш се користела за античките кинески кнезови; така, Хачико грубо може да се преведе како „Г-дин Осум“ или „Кнез Осум“.
Живот
Секој ден, во следните девет години, девет месеци и петнаесет дена, Хачико го чекал враќањето на Уено, појавувајќи се точно кога возот требало да стигне на станицата.
Хачико го привлекол вниманието на другите патници. Многу од луѓето што ја посетувале железничката станица Шибуја, секој ден ги гледале Хачико и професорот Уено. Првичните реакции од луѓето, особено од оние што работеле на станицата, не биле нужно пријателски. Меѓутоа, по првото појавување на насловната страница во весникот „Асахи Шимбун“ на 4 октомври 1932 година, луѓето започнале да му носат на Хачико закуски и храна, хранејќи го за време на неговото чекање.
Публикација
Еден од студентите на Уено, Хирокичи Саито, кој развил експертиза за Акита расата, го видел кучето на станицата и го следел до домот на поранешниот градинар на Уено, Кузаборо Кобајаши, каде ја слушнал приказната за животот на Хачико. Набргу по состанокот, поранешниот студент објавил документиран попис на Акита кучиња во Јапонија. Неговото истражување открило дека останале само 30 чистокрвни Акита, вклучувајќи го и Хачико од станицата Шибуја.
Често се враќал да го посетува Хачико, и со текот на годините објавил неколку статии за извонредната лојалност на кучето. Во 1932 година, една од неговите статии, објавена во „Асахи Шимбун“, го ставила кучето во очите на нацијата.
Хачико станал национална сензација. Неговата верност кон сеќавањето на неговиот господар ги импресионирала луѓето во Јапонија како дух на семејна лојалност кон која сите треба да се стремат да ја постигнат. Наставниците и родителите го користеле бдението на Хачико како пример што треба да го следат децата. Теру Андо направил скулптура во чест на кучето, и низ целата земја се зголемила новата свест за расата Акита.
На крајот, верноста на Хачико станала национален симбол на лојалност, особено кон личноста и институцијата на Императорите.
Смрт
Хачико починал на 8 март 1935 година на 11-годишна возраст. Тој бил пронајден на улица во Шибуја. Во март 2011 година, научниците конечно ја решиле причината за смртта на Хачико: кучето имало терминален рак и инфекција од филарија. Во стомакот на Хачико имало и четири јакитори стапчиња (како за ражен), но тие не му наштетиле на неговиот стомак ниту ја предизвикале неговата смрт.
Наследство
По неовата смрт, остатоците на Хачико биле кремирани и неговата пепел била погребана на гробиштата во Аојама, Минато, Токио, каде што почиваат покрај оние на саканиот господар на Хачико, професорот Уено. Крзното на Хачико, кое било зачувано по неговата смрт, било наполнето и прицврстено и во моментов е постојано изложено во Националниот музеј за природа и наука на Јапонија во Уено, Токио.
Бронзени статуи
Во април 1934 година, на станицата Шибуја била подигната бронзена статуа според неговата личност, а извајана од Теру Андо. Статуата била рециклирана за време на воените напори во Втората светска војна. Во 1948 година, Такеши Андо (син на оригиналниот уметник) направил втора статуа. Новата статуа, подигната во август 1948 година, сè уште стои и е популарно место за состаноци. Влезот на станицата во близина на оваа статуа е именувана „Хачикоо-гучи“, што значи „Влез Хачико“ и е една од петте влеза во станицата Шибуја.
Слична статуа стои и во родниот град на Хачико, пред станицата Оодате. Во 2004 година, била поставена нова статуа на Хачико пред во Оодате, Јапонија. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2020)">потребно е цитирање  ] По објавувањето на американскиот филм „ХАЧИ: ПРИКАЗНА ЗА КУЧЕТО“ (2009 г.), кој бил снимен во Вунсокет, Род Ајленд, Јапонскиот конзулат во Соединетите држави им помогнал на Советот за туризам на Блекстоун долината и градот Вунсокет да подигнат идентична статуа на Хачико на Вунсокет Депо плоштадот, кој бил локацијата на измислената железничка станица „Бедриџ“, претставена во филмот. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2020)">потребно е цитирање  ] На 9 март 2015 година, Земјоделскиот факултет при Универзитетот во Токио ја открил бронзената статуа што го прикажува Уено како се враќа да се сретне со Хачико на Универзитетот во Токио, Јапонија, во знак на одбележување на 80-годишнината од смртта на Хачико. Статуата е извајана од Тсутому Уеда од Нагоја, која прикажува многу возбуден Хачико како скока да го поздрави својот господар на крајот од еден работен ден. Уено е облечен во капа, костум и долг мантил, а неговата актовката е спуштена на земја. Хачико носи украсен ремен како што се гледа на неговите последни фотографии.
Годишна церемонија
Секоја година на 8 март, посветеноста на Хачико е почестена со свечена меморијална церемонија на железничката станица Шибуја, Токио. Стотици љубители на кучиња честопати излегуваат во чест на неговиот спомен и лојалност.
Лаежот на Хачико
Во 1994 година, радио станицата Културно Емитување во Јапонија успеала да извлече снимка од лаежот на Хачико од стара грамофонска плоча, која била искршена на парчиња. Следела огромна рекламна кампања и на 28 мај 1994 година, 59 години по неговата смрт, милиони радио слушатели се вклучиле за да слушнат како лаел Хачико.
Шибуја општински минибуси
Во 2003 година, општината Шибуја вовела нови минибуси (официјално наречени „заеднички автобуси“) во општината и ги нарекла „Хачико-автобуси“. Денес постојат четири различни рути.
Слики
Во јули 2012 година, ретки фотографии од животот на Хачико биле прикажани во Народниот и книжевен ширане меморијален музеј во Шибуја, во општината Шибуја, како дел од „Шин Шузо Ширјотен“ (Изложба на новозачувани материјали).
Во ноември 2015 година, за прв пат била објавена претходно неоткриена фотографија на Хачико. Сликата, која била сликана во 1934 година од вработен во банка во Токио, покажува како кучето се одмара самостојно пред станицата Шибуја.
Јаеко Сакано
, почесто како Јаеко Уено, била невенчаната жена на Хидесабуроо Уено околу 10 години, сè до неговата смрт во 1925 година. За Хачико, посведочено е дека покажувал голема среќа и приврзаност кон неа секогаш кога ќе го посетела. Јаеко починала на 30 април 1961 година, на 76-годишна возраст и била погребана во храмот во Таитоо, подалеку од гробот на Уено, и покрај нејзините барања од членовите на нејзиното семејство да биде погребана со нејзиниот покоен партнер.