cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Министерство за земјоделство на САД
Министерство за земјоделство на САД (United States Department of Agriculture, USDA) — министерство на САД одговорно за осмислување и извршување на државната политика во полето на земјоделство, сточарство и храната. Има за цел да ги задоволи потребите на земјоделците и сточарите, да ја унапредува земјоделската трговија и производство, да држи контрола на безбедноста на храната, да ги штити природните ресурси, да се грижи за руралните заедници и да се бори против неисхранетоста и гладот во САД и во странство.
Фудбал на Летните олимписки игри 2016 (мажи)
Ждрепка
Ждрепката за турнирот се одржала на 14 април 2016 на стадионот Маракана, Рио де Жанеиро. Шеснаесетте екипи биле поделени во четири групи од по четири репрезентации. Домаќинот Бразил автоматски бил додаден на позиција А1
Министерство за земјоделство на САД
На чело на министерството стои министерот за земјоделство (наречен „Секретар за земјоделство“), кој е член на кабинетот.
Фудбал на Летните олимписки игри 2016 (мажи)
Освојувачи на медали
За медалистите по фудбалери притиснете тука.
Министерство за земјоделство на САД
Миинистерството оди потекло од службата за земјоделски работи основана 1862, која добила статус на министерство дури во 1889 г. Денес има 105.778 вработени и годишен буџет од 132,3 милијарди долари.
Кај Црквата (Симница)
Кај Црквата (локално нарекуван и Киша) е археолошко наоѓалиште во гостиварското село Симница. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа во непосредната близина на железничката станица од старата траса на малиот колосек, каде се гледа грамада од градежен материјал, а во непосредната близина и камени плочи од гробни конструкции. Топонимот упатува на постоење на средновековна црква.
Кајса Грит
Карин Јохана ( Кајса ) Грит (родена на 20 јуни 1961 година) е шведска панк-рокерка, гитарист, пејач и текстописец. Таа била гитарист од 1979 и 1985 година во групата Тант Штрул и од 1985 до 1988 година и околу 1996 година била член на дуото Кајса и Малена. Грит ги напишала повеќето од текстовите на песните на бендот. Грит е денес соло артист.
Лапуебла де Лабарка
Лапуебла де Лабарка — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Лапуебла де Лабарка има 857 жители.
Миле Арсовски
Миле Рафев Арсовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште работел во железничката ложилница. Уште како младинец се поврзал со припадниците на народно-ослободителното движење. Поради пројавената активност, бугарската фашистичка полиција го затворила. Но, и покрај ѕверското мачење не предал никого. Речиси веднаш по формирањето на Дванаесеттата македонска ударна бригада, ѝ се приклучил на Китка. Бил борец во втората чета на Вториот баталјон. Мошне се истакнал во борбите против балистите, како бестрашен борец, по што набргу станал пушкомитралезец. Бил особено сакан и почитуван меѓу соборците, кои му го дале прекарот Мацан. Со својата бригада активно учествувал во борбите на Китка, Водно, на реката Треска, како и во многу други оружени акции. Тој е меѓу првите борци кои навлегле во улиците на Скопје. Храбро се борел со соборците за уништување на отпорот, што Германците го давале од поголем број објекти во градот. Но, при нападот на женската гимназија бил смртоносно погоден. Бил закопан во Скопје.
Единаковци
Единаковци (се сретнува и како Единаково) — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Единаковци се наоѓа во источниот дел на Општина Демир Хисар потегот на излезниот дел на Црна Река во Пелагонија. Селото е рамничарско на надморска височина од 670 метри. Од Демир Хисар селото е оддалечено 7 километри.
Историја
Името на селото потекнува од зборот „единак“, што значи чешел за лен.
Подрачјето на Единаковци е населено уште од доцната антика, за што сведочат археолошките наоѓалишта околу селото. Селската црква „Св. Никола“ е од 1884 година.
Во XIX век селото било дел од Битолската каза, нахија Демир Хисар, во Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има поледелско-сточарски карактер. Во Единаковци има и млин за мелење пченично брашно „Жито Брест“ со 15 вработени лица. Во селото има две колонијални продавници. Населението се занимава со одгледување на тутун, градинарство (пипер), одгледување на овци (200) и крави (100), живина и сл. Секоја куќа има трактор, значи над 100 трактори, 1 комбајн, неколку камиони, а има и косачки, балерачи и др.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Единаковци живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Единаковци имало 448 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 228 жители, од кои 223 Македонци, 1 Албанец и 4 лица без податоци.
Родови
Единаковци е македонско село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Демир Хисар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Демир Хисар, во која покрај селото Единаковци, се наоѓале и селата Бараково, Вардино, Белче, Граиште, Журче, Кутретино, Мургашево, Ново Село, Лесково, Прибилци, Ракитница, Растојца, Сладуево, Слепче, Стругово и Суви Дол. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Граиште, во која влегувале селата Бараково, Вардино, Граиште, Единаковци и Света.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 625 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 240 гласачи.
Иселеништво
Постари иселеници од селото до 1952 година имало во Битола (2 семејства), Скопје (1 семејство), Романија (1 семејство) и во Србија (1 семејство),
Трифун Костовски
Трифун Костовски (27 декември 1946, Скопје) — познат македонски стопанственик, дарител и поранешен градоначалник на Град Скопје (2005-2009). Женет е и има три деца.
Образование
Костовски дипломирал на Економскиот факултет на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје. Покрај македонскиот, говори и англиски, полски, руски и хрватски јазик.
Ретинаки
Ретинаки — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Историски архив на Македонија (Солун)
Историскиот архив на Македонија  (Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας) — архив кој се наоѓа во Солун, Грција.
Како институција бил основан во 1955 година, а претходно во објектот била сместена руската болница.
Во архивот се чуваат османлиски документи од 17 век до 1912 година кога Солун бил вклучен во составот на Грција.
Лаудио/Љодио
Лаудио/Љодио — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Македонско-германски односи
Македонско-германските врски и односи започнуваат да се развиваат преку работата на светите Кирил и Методиј во Моравија и Панонија (IX в.) и претставниците на цар Самуил (X в.) кај германскиот цар Отон I во градот Kведлинбург (X в.) во мисија за обезбедување признавање на македонската држава. Во втората деценија од XI в., во времето на крстоносните војни, дел од германските крстоносци кои поминуваат преку македонската територија остварува контакти со македонското население. Од XII до XVII в. германски рудари – Саси работат во кратовските рудници. Во 1777 г. во Солун постои Вицеконзулат на Прусија. Германската политика кон Балканот е протурска.
Германската дипломатија со внимание го следи избувнувањето и текот на Илинденското востание и преку амбасадорот во Цариград му сугерира на султанот со енергични мерки да ја задуши македонската револуција. Врз основа на Мирцштешкиот договор, Германија учествува во организирањето на жандармериското училиште во Солун што го раководи мајорот Фон Алтен. Претставник на Германија учествува во работата на Финансиската комисија за Македонија. Во времето на Балканските војни зазела неутрален став и ја прифатила поделбата на Македонија со Букурешкиот договор. Потпишала таен Договор за Сојуз со Бугарија (1915) и гарантирала да ја окупира и да ја анектира целата територија на Македонија под власта на Србија, а во случај на војна со Грција и целиот Егејски дел од Македонија под власта на Грција. Кон крајот на 1916 г. и во почетокот на 1917 г. иницирала, со ВМОРО на Александров и на Протогеров, да се прогласи создавање автономна македонска држава. Водачите не го прифатиле тоа, за нив Македонија била слободна и национално обединета во единствена бугарска држава. Пред почетокот на Втората светска војна на Балканот Германија се обврзала кон Jугославија, при пристапување кон Tројниот пакт, да го добие Солун.
По превратот во Jугославија и по откажувањето од Tројниот пакт донела одлука за уништување на Jугославија и со Италија договорила поделба на Македонија меѓу Бугарија и Италија, односно Албанија. Пред капитулацијата на Бугарија (летото 1944) Германија го активирала планот да прогласи создавање независна држава Македонија со ВМРО на Иван Михајлов.
По прогласувањето на државната самостојност и на независноста Германија ја поддржала Грција за спречување на признавањето и за прием во ОН под уставното име. Tаа ја призна РМ како ПJРМ. СР Германија ја признава РМ на 8 април 1993 г. Дипломатските односи се воспоставуваат на 16 јули 1993 г. и со тоа (1992) се отвора конзулат на СР Германија во Скопје. Прв вонреден и ополномоштен амбасадор на СР Германија во РМ е Ханс Лотар Штефан. Прв вонреден и ополномоштен амбасадор на РМ во СР Германија е Срѓан Керим.
Мунтазар ал Зејди
Мунтазар ал Зејди (арап. منتظر الزيدي; р. г., Багдад, Ирак) е ирачки новинар најдобро познат по тоа што ги фрлил своите чевли врз претседателот на САД, Џорџ В. Буш.
На 14 декември 2008 г. за време на Бушовата ненајавена проштална посета на Багдад, додека држел прес−конференција со ирачкиот премиер Нури ал Малики, ал Зејди го нападна американскиот претседател гаѓајќи го со своите чевли, по што на арапски јазик го нарече куче. Агентите на тајната служба и обезбедувањето брзо реагирале, го грабнале новинарот и веднаш го изнеле од салата. Додека обезбедувањето го изнесувале, ал Зејди извикувал: „Ова е збогување, ти песу!“. Буш не бил повреден бидејќи успеал да се наведне и да ги избегне чевлите фрлени кон него.
Првиот чевел прелета над главата на американскиот претседател, а вториот го промаши бидејќи се наведна. По инцидентот, Буш се пошегувал на своја сметка, велејќи дека не почувствувал закана во овој напад врз него и додал дека единственото нешто што го видел, било дека чевелот бил „со големина 10“. Откако ал Зејди бил изнесен од салата, американскиот претседател продолжил да одговара на новинарските прашања.
Во блискоисточните земји, фрлањето чевел по некого е најголема навреда и знак за презир. Известувачите овој чин го нарекуваат симболичен бидејќи Ирачаните и нив им фрлале чевли и со нив удирале врз статуата на поранешниот претседател Садам Хусеин во Багдад.
Ал Зејди тврди дека бил претепан од страна на тајните служби.
Бихел (Тирингија)
Бихел (Büchel) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Бихел се наоѓа во североисточниот дел на Тириншката Котлина, на десниот брег на реката Лоса, околу четири километри пред нејзиниот влив во Унштрут. Северно се наоѓа Тириншката Порта помеѓу ридските масиви Хајнлајте и Шмике.
Манастир „Св. Рафаил, Никола и Ирина“ - Крива
Свети Рафаил, Никола и Ирина (Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης) — манастир кај селото Крива, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастиръот се наоѓа над Крива, на 600 м.н.в. во југоисточните пазуви на планината Пајак. Основан е во 1992 ф. од митрополитот Димитриј Гуменџиски. Посветен е на светците Рафаил, Никола и Ирина — маченици кои пострадале за верата во 1463 г. на островот Лезбос. Во манастирот има параклиси посветени на Светите Мироносци и на Василиј Велики. Резбаниот иконостас е дело на монасите од познатиот манастир Високи Дечани на Косово.
Црвеноглаво кралче
Црвеноглавото кралче е многу малечка врапчевидна птица од семејството на кралчињата (Regulidae). Се размножува низ умерена Европа и северозападна Африка. Таа е делумно птица преселница, со популацијата која живее во Средна Европа се сели на југ и запад од опсегот. Оваа мала песнопојна птичка ја има и во Македонија.
Опис
Црвеноглавото кралче е мала, топчеста птица, долга 9 см, со распон на крилјата од 13 до 16 см и тежина од 4 до 7 грама. Горните делови ѝ се светло маслинастозелени со бронзена дамка на секое рамо, а одоздола е белкава со кафеавосиви гради и слабини. Има две бели линии на крилјата, тенок, прав клун и кафеавоцрни нозе. Шарата на главата е во линии, со црна линија преку окото и бела над окото и креста која е светложолта кај женките и портокалова кај мажјаците. Половите се многу слични, освен бојата на крестата и тоа што женките се малку побледи и малку помали. Младенчињата имаат сива нијанса на посветлите горни делови и немаат обоена круна, а останатите ознаки на главата се исти само малку посветли отколку кај возрасните. Ова кралче обично потскокнува и се одржува хоризонтално, а летот му е слаб и шумен со повремени брзи кружни свртувања.
Таксономија и систематизација
Има два широко прифатени подвида; номинираниот R. i. ignicapilla и средоземниот R. i. balearicus (Jordans, 1923). Другите подвидови се оспорувани, вклучувајќи го југоисточниот R. i. caucasicus, северноафриканскиот R. i. laeneni, и кримскиот R. i. tauricus.
Распространетост и живеалиште
Црвеноглавото кралче се размножува во низинските широколисни и мешани четинарски шуми, а во појужните краеви во грмушки на смреки, бршлени и диви рози. На Медитеранот живее до 2 800 м надморска височина во зимзелените шуми. Овој вид се прилагодува да живее и во урбаните средини, во парковите или големите градини.
Размножување
Овие птици се моногамни. Мажјакот пее за време на сезоната на парење, обично со крената креста и покажувајќи со клунот кон друга птица. Територијата за размножување опфаќа околу половина хектар и може да се преклопува со територијата на соседниот пар. Понекогаш ја бранат својата територија, кревајќи ја крестата и силно мавтајќи со крилјата.
Во западна Европа лежењето започнува при крајот на април, а на исток при карај на мај; а второто легло, кое е вообичаено го имаат во јуни и јули. Јајцата се розови со незабележителни црвени дамки. Несат 7-12 јајца кои ги инкубира женката 14-16 дена и ги лежи уште 8-10 дена додека да се оперјат. Обата родитела ги хранат пилињата. Сексуално созреваат на едногодишна возраст, а имаат просечен животен век од 2 години.
Исхрана
Сите кралчиња, речиси без исклучок, се инсектојадни, ловејќи мали членконоги со мека обвивка, како растителни вошки, мушички, пајаци и сл. Исто така, јадат ларви и јајца од пајаци и инсекти, и повремено земаат полен. Се хранат на дрво, експлоатирајќи го горниот дел од крошната. Зимно време, се приклучуваат во големи јата заедно со сипки и други мали врапчевидни птици, каде исхраната е поуспешна отколку да се сами.
Статус
Низ целиот опсег јастребот врапчар е најголемиот грабливец и најголемата опасност за малите песнопојни птици, чија исхрана 98% се сведува на нив. Планинската улулајка се храни повеќе со мали цицачи, но третина од нејзината исхрана се малите птици. Не е познато оваа птица да е домаќин на паразитската кукавица.
Црвеноглавото кралче го проширило својот опсег во текот на XIX и XX век, колонизирајќи ја северна Франција, пратејќи ги првите размножувања во Холандија 1928 и Данска 1961 година. Растот на популацијата може да се ограничи заради недостаток од соодветна животна средина и може да има локални падови. Но, сепак, оваа птица има голема популација од 10 до 30 милиони единки во Европа. Се верува дека таа е стабилна и дека нема поголеми падови и закани, па затоа е класифицирана како вид со најмала загриженост на Црвениот список на МСЗП.
Во културата
Аристотел и Плиниј се поврзуваат со легендата за натпреварот меѓу птиците, која треба да биде нивниот крал. Ќе победи таа што може да лета највисоко. Првично, изгледало дека орелот ќе победи лесно, но кога тој почнал да се заморува, една мала птица која била скриена под неговата опашка, се појавила и летнала уште повисоко, и така ја освоила титулата. Следејќи ја оваа легенда, во многу европски фолклорни култури палчето е опишано како „крал на птиците“ или како носител на пламенот. Но, исто така, титулата се применува на видовите Regulus (кралчиња), со нивните огнени круни, што ги прави пооригинални носители на титулата. Веројатно палчето е земено предвид зашто во легендата пишува „најмалата од сите птици“ станала крал.
Филип Манојловиќ
Филип Манојловиќ (25 април 1996) е српски фудбалски голман кој игра за Спартак Суботица.
Рани години и позајмици
Роден во Белград, Манојловиќ започнал да игра фудбал со Раднички Белград а подоцна се преселил во Црвена Звезда Белград, каде ги поминал сите млади категории. Тој бил позајмен на Сопот за сезоната 2014-15. Откако одиграл 22 настапи во српската лига Белград како бонус играч, и двапати бил номиниран за играч на натпреварот, Манојловиќ се преселил на нова позајмица во Бежанија, каде ја поминал сезоната 2015–16 сезона на двојна регистрација. Тој, исто така, бил позајмен на ОФК Бачка, каде одиграл 7 натпревари во Суперлигата за првата половина од сезоната 2016–17.
Првотимски пробив
Манојловиќ го потпишал својот прв тригодишен професионален договор со клубот во февруари 2014 година. Приклучувајќи се во првиот тим, Манојловиќ ја започнал сезоната 2014–15 во српската Суперлига како 4-ти избор зад Предраг Рајковиќ, Дамир Кахриман и Марко Тркуља. Тој, исто така, бил позајмен со двојни регистрации за следните две сезони за да добие сениорско искуство, а исто така бил лиценциран во првиот тим како резервна опција за српската Суперлига. Во летото 2016 година, Манојловиќ се преселил во ОФК Бачка на шестмесечна позајмица, каде што ги забележал првите настапи во првиот ред на српската фудбалска пирамида. Сепак, набргу потоа бил раскинат договорот за позајмица и Манојловиќ се вратил во Црвена Звезда во последните денови од летниот преоден рок. На 14 септември 2016 година, Манојловиќ го продолжил договорот со клубот до летото 2020 година. Своето официјално деби за Црвена Звезда Белград го имаше во вечното дерби одиграно на 17 септември 2016 година под тренерот Миодраг Божовиќ. Манојловиќ собрал 29 настапи во двете домашни натпреварувања, вклучувајќи ги натпреварите во лигата и купот, пропуштајќи неколку натпревари пред крајот на сезоната под водство на Бошко Ѓуровски. И Манојловиќ ја започнал новата сезона како прв избор под водство на новиот менаџер Владан Милојевиќ. На 29 јуни 2017 година, тој го направил својот прв континентален настап за клубот во првиот натпревар од првото квалификациско коло за Лигата на Европа 2017–18 на УЕФА, против Флоријана, одржувајќи ја мрежата чиста. Со 4 настапи на почетокот на сезоната, Манојловиќ го напуштил клубот по натпреварот против Иртиш Павлодар, одигран на 20 јули 2017 година.
Хетафе
На 21 јули 2017 година, Манојловиќ потпишал четиригодишен договор со Хетафе.
Паниониос
На 26 јули 2018 година, Хетафе официјално објавил дека репрезентативниот голман на Србиј, Филип Манојловиќ ќе му се приклучи на грчкиот суперлигашки клуб Паниониос, на позајмица до крајот на сезоната 2018–19.
Репрезентативна кариера
Откако бил член на фудбалската репрезентација на Србија до 19 години во 2015 година, Манојловиќ го освоил Светското првенство на ФИФА до 20 години во 2015 година. Во декември 2015 година, Манојловиќ се појавил за репрезентацијата на Србија до 23 години на пријателскиот натпревар против Катар, под тренерот Милан Раставац. Тој дебитирал за тимот до 21 година на 25 март 2016 година во натпревар против Андора. Селекторот Славољуб Муслин го повикал Манојловиќ на пријателскиот натпревар на фудбалската репрезентација на Србија против Катар во септември 2016 година. Тој, исто така, добил повик за пријателски натпревар против Соединетите Американски Држави, на 29 јануари 2017 година, кога дебитирал за тимот.
NGC 1040/1
NGC 1040/1 — леќеста галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1040/1 се споменува и како NGC 1053-1, UGC 2187, MCG 7-6-60, CGCG 539-83.
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1040/1 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1040/1 има привидни димензии од 1,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 12,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 30' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 1040/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10298. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2853. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Кале (Кочули)
Кале — археолошко наоѓалиште во валандовското село Кочули. Претставува утврдена населба од средниот век. Се наоѓа северно од селото, над малата река Карант, на површина од околу 2 декара, каде се гледаат остатоци од одбранбен ѕид.
Американски долар
Американски долар — официјалната валута на САД. Американскиот долар, исто така, е во широка употреба како резервна валута надвор од САД. Издавањето на валутата е под контрола на Федералниот резервен систем на САД. Најчесто користен симбол за американскиот долар е знакот долар ($), додека кодот ISO 4217 за американскиот долар е USD. Американскиот долар се обележува како US$ од страна на Меѓународниот Монетарен Фонд. Доларските банкноти не се печати на хартија (од дрво, целулоза) туку од специјално изработени листови од памук.
Легутио
Легутио или Легутијано — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Светско првенство во фудбал 2022 - група Х
Светско првенство во фудбал 2022 - група Х била една од осумте групи на Светското првенство 2022 и во неа се натпреварувале Португалија, Гана, Уругвај и Јужна Кореја.
Натпреварите се одиграле од 24 ноември до 2 декември 2022 година.
Уругвај - Јужна Кореја
<section begin=Х1 /><section end=Х1 />
Португалија - Гана
<section begin=Х2 /><section end=Х2 />
Јужна Кореја - Гана
<section begin=Х3 /><section end=Х3 />
Португалија - Уругвај
<section begin=Х4 /><section end=Х4 />
Гана - Уругвај
<section begin=Х5 /><section end=Х5 />
Јужна Кореја - Португалија
<section begin=Х6 /><section end=Х6 />
Монтевидео, Бог те видео!
Монтевидео, Бог те видео! е српски филм од 2010. Филмот е режисерски првенец на српскипт глумец Драган Бјелогрлиќ работен по сценарио на Срѓан Драгоевиќ и Ранко Бочиќ. Сценариото е напишано по истоимената книга на спортскиот новинар Владимир Станковиќ и говори за големиот успех на кралството Југославија на светското првенство во фудбал одржано во Уругвај 1930 година. Филмот се состои од два дела (односно две приказни), а од снимениот материјал е направена и ТВ серија од 15 епизоди. Снимено е и продолжение: Се гледаме во Монтевидео.
Ликови
Александар Тирнаниќ - Тирке (Mилош Биковиќ) е момче од населбата Чубура, кое е приморано да избере помеѓу работа во фабрика и фудбал. Тој го одбира второто. Природниот фудбалски талент од чубурската калдрма го внесува во клубот БСК, каде се запознава со Моша Марјановиќ. Тие двајца стануваат пријатели и легендарен тандем. И покрај тоа што е мангуп, Тирке е амбициозен, праведен и пред се, со чиста душа.
Благоје-Моша Марјановиќ (Петар Стругар) е дел од фудбалската екипа БСК, единствен професионалец, платен за секој гол. Се облекува во нови модни трендови, вози Форд Т, се движи во елитни ноќни клубови, каде што ја запознава либералната и слободоумна Валерија.
Валерија (Нина Јанковиќ) е ексцентрична белградски уметник и сликар, член на белградската елита. Таа е чест посетител на Џокеј клуб. Станува девојка на Моша, но сплетот на околностите ја води до Тирке. Тогаш чистата душа ќе биде ставена на искушение.
Роса (Дафина Јевтиќ) е љубезна и простодушна линост, роднина на Рајко и Ѓурѓа. Таа доаѓа во нивната кафеана за да им помогне. Роса ќе го привлече вниманието на младиот Тирке.
За филмот
Главната тема на филмот е историскиот успех на југословенската репрезентација на Монтевидео 1930 година каде истата се закити со бронзен медал. Ова се случува кон крајот на 1929 година до почеток на септември 1930 година, кога фудбалерите по 75-дневните авантури триумфално пристигнуваат во Белград. На железничката станица беа дочекани од преку 5000 навивачи, кои ги носеа по балканската улице, сè до Теразија.
Добичен
Добичен (Dobitschen) — општина во округот Алтенбург, во најисточниот дел на Тирингија, Германија. Се граничи со општините Алткирхен, Дроген, Гелниц, Лумпциг, Мена и Штаркенберг. Како негови единици се наоѓаат Добичен, Мојха, Понтевиц и Ролика.
Градоначалник на Град Скопје
Градоначалникот на Град Скопје го претставува и застапува Градот Скопје. За својата работа градоначалникот одговара пред граѓаните на град Скопје. Моментален градоначалник на Град Скопје е Данела Арсовска.
Надлежностите на градоначалникот се следниве:
врши и други работи утврдени со закон и со Статутот на град Скопје.
Леса
Леса — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Манастир (Симница)
Манастир — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Симница. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на околу 1 км северозападно од селото, на местото на Симничкиот Манастир урнат во Втората светска војна од страна на Балистите со главна црква посветена на Св. Симеон Столпник, каде се наоѓала и некропола на која упатуваат откриените камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад.
Legally Blonde 2: Red, White & Blonde
Legally Blonde 2: Red, White & Blonde (исто така познат и само како Легална Русокоса 2), е продолжеток од 2003 година на филмот Легална Русокоса од 2001 година. Продуциран е од МГМ со Риси Витерспун која повторно се појавува како Ел Вудс, Лук Вилсон, Сели Филд, Регина Кинг, Брус Мекгил и Боб Њухарт. Иако приказната била сместена во Вашингтон,О.К., филмот бил снимен во канцелариите на Energy Solutions Arena (подоцна во Делта центарот), Utah State Capitol во Солт Лејк Сити во Јута, и Illinois State Capitol во Спрингфилд, Илиноис. Наводните „погледи од високо“ во филмот на зградите во Вашингтон биле намалени макети изградени од екипата.
Содржина
Ел Вудс (Риси Витерспун) сака нејзината чивава, Брузер, да ја соедини со неговата мајка, бидејќи би сакала мајката на Брузер да присуствува на нејзината венчавка со Емет. Ел најмува детектив да ја најде мајката на Брузер, само за да дознае дека сопственикот на мајката на нејзиното куче е козметичка компанија која ја користи мајката на Брузер за тестирање. Таа дознава дека нејзината адвокатска компанија ја застапува корпорацијата C'est Magnifique.
Ел одлучува да го напушти Бостон, каде таа и Брузер се вселиле заедно со нејзиниот свршеник Емет, и да отпатува за Вашингтон О.К., за да работи на предлог- законот на Брузер. Ел е вознемирена дека мајката на нејзиното куче е во лабораторија за тестирање на шминка, и одлучува да го земе на себе багажот да биде „гласот на оние кои не можат да зборуваат“ и да го забрани тестирањето врз животните.
Додека работи со конгресменката Викторија Руд (Сали Филд), Ел се судира со скептицизам и други бариери поврзани со политиката во Вашингтон. Тимоти, еден од вработените кај Руд, саркастично ја нарекува „Капитол Барби“. (Постои Барби кукла заснована на Ел Вудс). После серија на подеми и паѓања вклучувајќи го и пропаднатиот обид да ја подобри нејзината работна средина со тоа што нејзините колеги требало да напишат комплименти еден за друг и да ги остават во „чашата за комплименти“, Ел почнува да ја губи довербата во политиката на Вашингтон.
Како што се развива приказната, Ел открива дека Брузер е всушност хомосексуалец, откако е контактирана од „The Paws that Refreshes: A Doggy Day Spa“. Брузер го привлекува ротвајлерот Лесли, чиј сопственик е конгресменот Стен Маркс (Брус Мекгил),кој е претседавач на комитетот за енергија и комерција и кој има јурисдикција врз Брузеровиот предлог- закон. Ел исто така дознава дека конгресменката Либи Хаузер (Дана Ајви), високо рангиран член на истиот тој комитет, била член и на Делта Ну (здружението од првиот филм). Како резултат на тоа, и двете, и Маркс и Хаузер, се наклонуваат на страната на Ел и најпосле и даваат поддршка за Брузеровиот прелог-закон.
Ел исто открива дека конгресменката Руд всушност работи против неа. Руд тоа го прави за да ги задоволи интересите на главниот дарител на кампањата „Боб“ ( кој никогаш не е виден, но со кој Руд има неколку телефонски разговори). Сепак, Руд на крајот е уценета да ја подржи петицијата на Ел, бидејќи шефот на персоналот, Грејс Роситер (Регина Кинг), наслушнува снимен разговор каде што Руд признава дека работи против тужбата на Брузер за да му помогне на нејзиниот спонзор кој сака да продолжи со тестирањето врз животните.
Како што Грејс е вџашена од тоа дека Руд ја лажела Ел и дека ја окривила неа, Грејс и Ел најпосле создаваат заедничко почитување, посебно после признавањето на Грејс дека кога дошла во Вашингтон O.K., била со сличен ентузијазам како Ел, но дека подоцна го изгубила тој идеализам откако открила колку политиката можела да биде валкана.
Со помош на нејзините пријатели, петицијата на Ел е успешна, и Брузеровиот предлог-закон е изгласан. Ел и Емет се венчаваат во паркот на О.К., иако не во паркот Фенвеј како што планирале, стоејќи на камен плочата која била доставена во О.К. од UPS момчето (Брус Томас). Во финалната сцена од филмот кога Емет прашува каде да живеат, Ел, поминувајќи со автомобил покрај Белата Куќа, одговара „О, мислам дека знам на кое место“.
Прифаќање на филмот
Иако глумата на Витерспун била високо признаена, фимот сè на сè добил претежно негативни критики, и стигнал на 21во место на списокот на Entertainment Weekly за „25 најлоши продолженија некогаш направени“. Моментално има 38 проценти на Rotten Tomatoes, критиките се дека „шегата со блондинката е помалку смешна по вторпат“.
Заработка
Филмот стартувал во средата пред 4 Јули во 2003 година и заработил приближно 40 милиони долари до понеделникот. Сепак, следниот викенд филмот не можел да се пофали ни со пола од тоа и во следните викенди бргу ги напушта кино салите. Со заработка од околу 90 милиони долари во САД, филмот бил успех за студиото, иако многумина очекувале да биде успешен како и последниот голем филм на Витерспун, Sweet Home Alabama.
Ретина (село)
Ретина — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Фремштет
Фремштет (Frömmstedt) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Фремштет се наоѓа на северниот раб од Тириншката Котлина.
Кавкаски универзитет
Кавкаскиот универзитет (Kafkas Üniversitesi) - јавна високообразовна установа основана на 11 јули 1992 година во Карс, Источна Анадолија во Турција. Има шест факултети, три институти, три колеџи, четири стручни колеџи и неколку истражувачки и апликативни центри. Универзитетскиот кампус се наоѓа 3,5 км југозападно од Карс.
Членство
Универзитетот е член на Здружението на кавкаски универзитети.
Сесилија Гиленхамар
Кариера
Нејзиниот роман En spricka i kristallen („Пукнатина во кристалот“) објавен во 2004 година ја раскажува приказната за детството на „Сус“, девојка од повисока класа од Гетеборг и ќерка на извршен директор. Многу детали во романот се од детството на Сесилија, но заплетот содржи и чисто измислени делови. Во романот, Сус страда од булимија и се мажи со режисер на документарни филмови - детали за кои авторката признава се од нејзиниот сопствен живот, додека фактичката состојба на други детали, како што е постојано неверниот татко и мајката која на својата очајна ќерка и кажува да изгуби 15 килограми, потпишува чек и заминува, останува тајна. Во едно интервју во 2007 година, таа рекла „правиш избор кога ќе кажеш за непријатни работи што не требало да бидат јавни“ и дека изгубила контакт со нејзините родители.
Олга Киевска
Света Олга (Старословенски: Ольга, роденa ц. 890 - почина 11 јули 969 година, Киев). Била владетел на Киевска Русија (945-963).
Древљанско востание
Кога починал нејзиниот сопруг, нивниот син Свјатослав беше три години, што значи Олга станува официјален владетел на Киевска Русија додека тој достигне зрелост. Древљаните сакале Олга да се омажи за нивниот принц Мал, што би го направило владетел на Киевска Русија, но Олга беше решена да остане на власт и да ја заштити за нејзиниот син.
Древљаните испратиле 20 од своите најдобри луѓе да ја убедат Олга да се омажи за принцот Мал и да му го даде нејзиното владеење на Киевска Русија. Таа ги закопа живи. Потоа таа испрати порака до Принцот Мал велејќи дека го прифаќа предлогот, но побара нивните најистакнати луѓе да ја придружуваат на патувањето со цел нејзиниот народ да ја прифати понудата за брак. Древљаните ги испратиле своите најдобри луѓе кои ја регулирале нивната земја. По нивното доаѓање, таа им понуди топло добредојде и покана да се исчистат по своето долго патување во бања. Откако влегле, таа ја заклучи вратата и ја запали зградата, запалувајќи ги живи.
Олга му даде на секој војник во нејзината војска гулаб или врабец, и им нареди на секој гулаб и врабец да се закачи со конец парче сулфур врзан со мали парчиња на ткаенина. Кога падна ноќта, Олга им нареди на нејзините војници да ги ослободат гулабите и врапчињата. Тие сè запалиле. Не постоела куќа која не била изгорена, и беше невозможно да се изгасне пожарот, бидејќи сите куќи се запалиле одеднаш. Луѓето побегнаа од градот, и Олга им наредила на војниците да ги фатат. Така таа го зазеде градот и го запали, и ги фати старешините на градот.
Регентство
Олга остана регент владетел на Киевска Русија, со поддршка на армијата и нејзиниот народ. Таа го изменила системот на почитен собир (poliudie), што било првата правна реформа во Источна Европа. Таа продолжила да ги избегнува предлозите за брак, застана во одбрана на градот за време на опсадата на Киев во 968, и го зачува престолот за својот син.
Христијанството
Таа беше првиот владетел на Рус да го прифати христијанството, или во 945 или во 957. Церемониите на нејзиниот формален прием во Цариград се детално опишани од страна на императорот Константин Порфирогенит во својата книга De Ceremoniis. По нејзиното крштевање го зеде христијанското име Елена, по царицата Елена Лекапена.
Олга беше една од првите луѓе од Рус да биде прогласена за светец, за нејзините напори за ширење на христијанската религија во земјата. Поради нејзиното огромно влијание, Православната Црква ја нарекува Св. Олга Isapóstolos - "Еднаква на Апостолите".
Ричард Бартон
Ричард Бартон (анг: Richard Burton; роден Ричард Волтер Џенкинс Џуниор; 10 ноември 1925 - 5 август 1984 ) бил велшки глумец препознатлив по неговиот баритонски глас. Ричард Бартон се етаблирал како извонреден глумец во Шекспировите драми во 1950-тите, а исклучително добро го одглумил Хамлет во 1964 година. Критичарот Кенет Тинан го нарекол „природен наследник на Оливие“. Сепак, Бартон не успеал да ги исполни тие очекувања и разочарал некои критичари и колеги, а неговата склоност кон алкохолизмот придонела да стекне имиџ како одличен глумец кој залудно го потрошил својот талент. Сепак, тој се смета за еден од најпознатите глумци од неговата генерација.
Ричард Бартон седум пати бил номиниран за Оскар, но не освоил ниту еден. Добил БАФТА, Златен глобус и Тони награди за најдобар глумец. Кон средината на 1960-тите, Бартон бил меѓу најпопуларните филмски ѕвезди. На крајот од 1960-тите, Бартон бил еден од најплатените глумци во светот и добивал хонорари од преку 1 милион долари плус дел од бруто приходите. Бартон во јавната бил познат и по бракот со неговата втора сопруга, глумицата Елизабет Тејлор. Турбулентната врска на двојката, во која двапати се венчале и двапати се разведувале, била ударна вест во тоа време.
Во Југославија бил познат и по тоа што го глумел Јосип Броз Тито во филмот „Сутјеска“ во режија на Стипе Делиќ.
Филмографија, други дела и награди
Одбрани дела, врз основа на номинации за награди
Надворешни врски
!colspan="3" style="background:#C1D8FF;"| Сопруг на Елизабет Тејлор
Орешани
Орешани — село во областа Блатија, во Општина Зелениково, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото Орешани се наоѓа во јужниот дел на Скопската Котлина во составот на Општина Зелениково. Непосредно до селото тече реката Вардар, а исто така покрај селото поминува пругата Скопје - Велес на која се наоѓа стојалиште со името на селото (кое се наоѓа пред станицата Зелениково). Орешани лежи на надморска височина од 230 метри и е рамничарско село. Куќите се распослани на ниските ритчиња од десната страна на реката Вардар, од двете страни на железничката пруга Скопје - Велес. На ридскиот предел западно и северозападно од селото се изградени и сè уште се градат голем број на викендички и вили за одмор на луѓе од Скопје, така што еден дел околу железничката станица „Јане Сандански“ од десната страна на патот пред селото се смета како викенд-населба „Јане Сандански“.
Историја
Првиот помен за Орешани се сретнува во 1300 година кога е забележано дека ќелијната црква Света Петка од соседното село Морани имала земја во селото Ораши или Ворошах и тоа на четири места околу 100 каблови (житна и земјишна мерка) купени и 15 каблови околу Петровиот Крст, дарувани за друша. За време на отоманското владеење Орешани било големо православно македонско село од кое на местото Јурија на селскиот собир оро играле 40 до 50 девојки. Во XIX век селото го почифличиле Турци-муслимани од Скопје кои во лето доаѓале во Орешани, а земјата на чифликот ја обработувале Македонците кои постојано живееле во селото. Кон средината на XIX век Орешани се споменува од македонскиот просветител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот кој во својот напис „Јужна страна скопска“ објавен во „Цариградски весник“ на 1 мај 1855 година за Орешани запишал дека е доброплодно село од сешто и неговите жители - славјани (Македонци) се премногу добри и вредни луѓе (родници), а најмногу гостољубиви и имаат црква Св. Атанасија.
Како и во соседното село Морани, така и во Орешани во втората половина на XIX век започнале да се доселуваат Албанци од блиското село Студеничани, кои лете доаѓале да ја работат земјата, а зиме се враќале во своето село. За брзо време тие Албанци ја откупиле и дел ја приграбиле земјата од турските бегови, а со насилство, убиства и терор ги натерале незаштитените жители Македонци да се иселат, така што околу 1880 година селото било наполно раселено. Од старите македонски родови кои се иселиле од Орешани во втората половина на XIX век се знаат следниве: Матеовци (еден дел од селските гробишта по нив го носи името Матеовски гробишта), Големовци (отишле во Скопје), Велковци (отишле во Скопје), Мартиновци кои биле најбогат селски род, а по приграбувањето на нивната земја целосно осиромашиле и со последниот машки потомок Лазо изумреле во Орешани, Велко Орешанец се иселил исто така во Скопје, а Блажо Чибуче една ноќ бил убиен во селото. Во селото живееле голем број на други родови, меѓутоа запаметени се оние кои последни се иселиле или изумреле.
Орешани започнало да се обновува со доселувањето на Македонци, родовите Тошевци и Грнчаровци, кои дошле како наполичари да ја обработуваат земјата во туѓа сопственост. Поради поволната положба и плодноста на земјата крај Вардар по отоманското владеење и ослободувањето по Втората светска војна во Орешани започнало да се доселува сè поголем број на население, највеќе Македонци, од соседните села Таор, Зелениково, Градовци, како и од Скопје, Битола и Велес.
Население
Според пописните списоци од 1961 и 1994 Орешани бележи пораст на бројот на своето население од 208 (1961 г.) на 429 жители (1994 година). Етничкиот состав на населението во 1994 година изгледал вака: 311 Македонци, 94 Албанци и 22 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 640 жители, од кои 474 Македонци, 96 Албанци, 3 Турци, 15 Срби, 5 Бошњаци, 5 останати и 42 лица без податоци.
Родови
Најголемиот дел од населението на Орешани се православни Македонци. Македонски родови во Орешани се: Тошевци (од с. Драчево), Грнчаровци (од с. Карабуниште-Велешко), Грујовски или Зелјаровци (од с. Градовци, поддалечно потекло од с. Карабуниште-Велешко), Меловски (од с. Галичник). Денес во Орешани живеат голем број на македонски семејства доселени од Скопје, соседните села Таор, Зелениково, Градовци, од градот Велес и околните села, како и од градот Битола (2 куќи) и околните села.
Редовни настани
Православното македонско население ја прославува славата Свети Атансиј (Атанасовден) на 31 јануари. Во минатото на денот на Св. Атанасиј се колела жртва кај истоимениот крст во селото. Сè до изградбата на црквата, Св. Атанасија била преслава, а селска слава немало, додека за верски потреби населението ги посетувало црквите во Таор и Драчево.
Ацо Ацев
Ацо Георгиев Ацев ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Уште пред Втората светска војка се имал доселено во Скопје, каде работел како бифеџија. За време на окупацијата активно ја помагал народно-ослободителната борба. Покрај извршувањето на поставените задачи, материјално го помагал движењето. Поради пројавената револуционерна активност, во 1943 година, бугарската фашистичка полиција го затворила, а потем го интернирала во Бугарија, во селото Кржани. Во интернација останал 6 месеци, а потоа бил префрлен во затворот во Скопје, каде го задржале само еден месец. По излегувањето од затворот, веднаш заминал на Китка и и се приклучи на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Во состав на истата учествувал во сите борби што ги водела оваа единица. Во борбите за ослободувањето на Скопје, на 13 ноември 1944 година, бил ранет за време на уличните борби. Од последиците во затворот како и од раната, починал на 24 јануари 1945 година. Бил погребан на скопските гробишта во Бутел.
Луис Фелипе Сколари
Луис Фелипе Сколари, (р. во Пасо Фундо, Рио Гранде до Сул „Големиот Фил“ во Бразил и понекогаш во Португалија,е победник на светско првенство и Бразилски фудбалски менаџер.Тој е моментално менаџер на Палмеирас.Тој служеше како менаџер на Португалската репрезентација од 12 јули 2003 година до 30 јуни 2008 година.Како португалски менаџер тој ги донесе нив до финалето на европското првенство 2004 година во кое тие изгубија 1-0 од Грција како и водејќи ги до 4то место во 2006 во Светското првенство на ФИФА (FIFA World Cup).Сколари ја доведе Португалија до Европското првенство (Euro 2008),но даде отказ откако Португалија загуби 3-2 од Германија во втората стаза.Тој беше наследен од Карлос Киерос(Carlos Queiroz)  на 5 јули 2008 година.
Кариера како играч
Одбранбен играч познат повеќе како некомпромисен отколку вешт,тој беше познат помеѓу неговите современици како„дрвена нога“,бразилско-португалски назив за лош играч.Сколари ги следел стапките на неговиот татко Бенџамин,кој беше исто така Бразилски професионален фудбалски играч.Неговата кариера како опфатена магија со Каксиас, Јувентуде, Нуово Хамбурго, и ЦСА (Centro Sportivo Alagoano) и често бил капитен во клубовите каде што играл.Со ЦСА тој ја освои својата единствена голема титула како играч Алагоанското државно првенство.
Рана кариера
После пензионирање како играч во 1982год.беше назначен како менаџер на ЦСА,победувајќи во алагоанското државно првенство во неговата прва сезона.После низа на маѓии со Јувентуде (двапати), Бразил де Пелотас и Ал Шабаб, тој се пресели во Гремио каде штого освои Гаучо првенството и Палмеирас,кој е еден од најголемите и најтрадиционални клубови во Бразил.
Кувајт
Потоа имал две годишен престој како главен на Куваити,со кои тој ја освои престижната Кувајт Емир Куп награда во 1989 година.Ова беше проследено од краток престој како менаџер на Кувајтската решрезентација,освојувајќи го 10то место во Гулф Купот во Кувајт.Тој се врати во Бразил откако Садам Хусеин го нападна Кувајт ,тој беше тренер на Крикиума до нивната национална титула во купот на Бразил .Тој се врати како менаџер на клуб на Средниот Исток,справувајќи се со Ал Али и негова втора маѓија на Ал Квадисија.
Крикиума во Санта Катариана Бразил
Тој беше тренер во Крикиума во 1991 година кога тие беа шампиони на бразилскиот куп победувајќи го Гремио.За оваа национална титула тие не изгубија ниту еден натпревар.Тие победија во 6 натпревари и изиграа нерешено во 4 натрпевари.
Гремио
Во 1993 година, Сколари се врати во Гремио,каде што беше критикуван од Бразилските медимуми за неговиот не-бразилски стил на фудбал.Тој освои шест титули во 3 години вклучувајќи ја и Копа Либертадорес во 1995 година што ги квалификува во Интерконтиненталниот куп,во кој тие изгубија од Ајакс на пенали.Следната година тие го освоија Бразилското првенство.Во неговиот тим немаше вистински звезди и работата беше заснована на игра на таканаречен играчи работници како парагвајскиот десен бек Франциско Арсе(кој подоцна го однесе во Палмеирас),силниот борбен среден играч Пауло Нунес, и централниот напаѓач Марио Јардел.
Јубило Ивата
Во 1997 година, Сколари стана менаџер на Јапонската лига на страната на Јубило Ивата,но заминал после 11 натпревари и кратко потоа го зазема кормилото на Палмеирас назад во Бразил.
Палмеирас „Зелениот Џин“
За три години, Сколари ги доведе Палмеирас до бразилскиот куп, купот Меркосур, и нивната прва Копа Либертадорес титула со победа на пенали над Депортиво Кали од Колумбија.Тие исто така беа втори веднаш до Манчестер Јунајтед во 1999 година во Интерконтиненталниот Куп.Сколари беше прогласен јужно американски тренер на годината за 1999 година.
Крузеиро
Во 2000,Сколари беше назначен да раководи со Крузеиро, за некаде околу година.