cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жервињо
Ле Ман
По завршувањето на сезоната 2006-2007 Жервињо се преселил во францускиот прволигаш Ле Ман за сума од 600.000 €, каде што играл заедно со Ромарик, исто така, играч од средниот ред на Брегот на Слоновата Коска и репрезентативец. Тој постигнал два гола во неговата дебитантска сезона во Лига 1, еден против лутиот соперник Нанси, а другиот против екипата на Ленс. Жервињо постигнал 9 гола во 59 натпревари во Лига 1 во две сезони во францускиот клуб.
Лил
На 21 јули 2009 година, Жервињо му се приклучил на Лил за пријавена сума од околу 6.000.000 € потпишувајќи со нив тригодишен договор. Жервињо постигнал 13 гола во 32 настапи во неговата дебитантска сезона за клубот.< Својот прв гол за Лил го постигнал во победата со 3-2 на гостувањето кај Булоњ на 4 октомври 2009 година.
Арсенал
На 12 јули 2011 година Жервињо го комплетирал својот трансфер од Лил во Арсенал за сума која се верува дека изнесувала околу 10.800.000 £. Тој го добил дресот со број 27., кој за последен пат бил носен од страна на неговиот сонародник и колега од Репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска, Емануел Ебуе кој бил веќе на работ на напуштање на клубот. Тој го направил своето деби во пред-сезонски пријателски натпревар против Келн, во кој постигнал два гола во рамките на првите 15 минути. На своето деби во Премиер лигата, Жервињо добил црвен картон во 76-тата минута од натпреварот против Њукасл Јунајтед, откако тој влегол во физичка пресметка со лудиот Џои Бартон кој го испровоцирал при една ситуација во шеснаесетникот на страчките. Натпреварот завршил 0-0. Ова резултираше со стандардната казна од три-натпревари суспензија заради насилно однесување. Алан Пердју (менаџерот на Њукасл Јунајтед) го обвинил Жервињо за симулирање во двобојот со Шеик Тиоте во шеснаесетникот, по што следување онаа ситуација со Бартон. Тој го постигнал својот прв лигашки гол за Арсенал во поразот со 4-3 од Блекбурн Роверс. На 23 октомври 2011 година, Жервињо придонел за сите три гола во победата на Арсенал со 3-1 над Стоук Сити, постигнувајќи го првиот и асистирал за двата гола на Робин ван Перси. Тој потоа го постигна својот трет гол за Арсенал на 3 декември 2011 година, во победата со 4-0 над Виган Атлетик. Својот четврти гол за Арсенал во сезоната го постигнал на 27 декември 2011 година во ремито 1-1 против Вулверхемптон. По поразот од Фулам со 2-1, Жервињо заминал на Африканскиот куп на нации. Тој го направил своето враќање во Арсенал на 18 февруари 2012 година во натпревар од ФА Купот против Сандерленд, кој завршил со пораз 2-0 со кој Арсенал бил елиминиран од ова натпреварување.
Следната сезона, Жервињо играл во три од првите четири првенствени натпревари на Арсенал и постигнал два гола во подбедата со 6-1 на домашен терен над Саутхемптон на 15 септември. Жервињо го постигнал својот прв гол во новата сезона во натпреварот од Лигата на шампионите против Монпелје на 18 септември во победата со 2-1. По долга пауза, на 16 март, Жервињо постигнал гол и ја запечатил победата над Свонзи Сити (2-0), постигнувајќи го својот прв гол за Арсенал од септември. На 30 март, Жервињо постигнал гол и асистирал за други два гола на Арсенал во победата над Рединг со 4-1 и бил прогласен за играч на натпреварот.
Рома
На 8 август 2013 година, Жервињо го напуштил Арсенал и се преселил во италијанската екипа Рома за сума од 8.000.000 €. Во клубот повторно се сретнал со тренерот Руди Гарсија, кој претходно го тренирал во Ле Ман и Лил, а исто така продолжил да игра со бројот на дрес 27. (кој го носеше и во Арсенал). Тој го направил своето прво појавување за Рома влегувајќи како замена на местото на Марко Бориело во натпреварот против Ливорно на 25 август. На 25 септември Жервињо го постигнал својот прв официјален гол за Рома, стрелајќи прецизно од непосредна близина по асистенцијата на Франческо Тоти, со што ја запечатил победата над Сампдорија со 2-0 конечен резултат. Во следниот натпревар од Серија А, тој и помагнал на екипата да дојде до шестата победа во исто толку натпревари, тресејќи ја двапати мрежата на Болоња во убедливата победа со 5-0. Жервињо го постигнал единствениот гол со акробатски потег по асистенција на Кевин Стротман во четврт-финалето од Купот на Италија на 21 јануари 2014 година, носејќи и победа над Јувентус и пласман во полуфиналето. Во првиот натпревар од полуфиналето против Наполи на 5 февруари, Жервињо постигнал два гола, вклучувајќи го и доцниот победнички гол во натпреварот за победа на Рома со 3-2 и предност пред реваншот, по кој Рома била елиминирана. Својата дебитанстска сезона во Италија ја завршил со 9 гола во 29 настапи во Серија А и 3 гола во 4 настапи во Купот на Италија.
Парма
На 17 август 2018, Жервињо се вратил во Серија А потпишувајќи за новопромовираната екипа,.
Репрезентативна кариера
Жервињо бил капитен на Репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска под 21 година.
Тој бил именуван за настап во сениорската репрезентација за првпат за пријателските натпревари против Ангола и Катар во ноември 2007 година, и беше повикан за настап на Африканскиот куп на нации 2008 во Гана, каде што тој го носел дресот со број 10. Тој го направил своето деби во сениорската репрезентација за време на Купот на нациите, каде што тој имал два настапи како замена.
Тој ја претставувал својата земја на Олимпискиот турнир во 2008, каде што тој бил капитен. По поразот на Брегот од Аргентина во првиот натпревар, Жервињо постигнал еден гол и наместил два други во победата со 3-2 над Србија.
Африкански куп на нации 2010
На 15 јануари 2010 година, Жервињо го постигнал својот трет репрезентативен гол на Африканскиот куп на нации во натпреварот од групната фаза против Гана. Тој направил вкупно три настапи на турнирот, постигнувајќи еден гол.
Светско првенство 2010
Жервињо ги постигнал својте први голови за репрезентацијата во квалификациите за Светското првенство 2010, стрелајќи двапати во победата со 3-0 над Гвинеја. Тој одиграл уште три натпревари во квалификациите сите како замена. На 15 јуни 2010 година, тој го одиграл својот прв натпревар на Светските првенства. Одиграл 82 минути во првиот натпревар на Брегот на Слоновата Коска на мундијалот против Португалија кој завршил 0-0. Тој направил вкупно три настапи на Светското првенство сите во групата Г, бидејќи неговата репрезентација не поминала во следната фаза.
Африкански куп на нации 2012
Жервињо го промашил одлучувачкиот пенал во пенал-рулетот во финалето на Африканскиот куп на нации 2012, со кој и дозволил на Замбија да го добие натпреварот и да стане шампион.
Светско првенство 2014
Жервињо беше вклучен во составот од 23 фудбалери на Брегот на Слоновата Коска за Светското првенство 2014 во Бразил. Во нивниот прв натпревар во групата Ц против Јапонија, тој го постигнал победничкиот гол на додавање на Серж Орие за да го комплетира пресвртот и да и ја донесе првата победата на шампинатот на својата репрезентација со 2-1. Во следниот натпревар, тој го постигнал единствениот гол за слоновите во поразот со 2-1 од Колумбија во Бразилија.
Африкански куп на нации 2015
Жервињо бил повикан во репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска за Африканскиот куп на нации 2015 во Екваторска Гвинеја, но во првиот натпревар од групната фаза против Гвинеја тој заработил црвен картон заради удирање на противничкиот играч Наби Кеита. Тој добил два натпревари суспензија за инцидентот. Жервињо се вратил за четврт-финалето на против Алжир, постигнувајќи го последниот гол во победата со 3-1 и исто така постигнал гол во полуфиналето, во победата со истиот резултат над ДР Конго. Со победата над Гана на пенали во финалето, репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска станала првак на Африка.
Нова Британија
Нова Британија (New Britain, застарено Neupommern ) е меланезиски остров во Папуа Нова Гвинеја. Ова е најголемиот остров во Бизмарковиот архипелаг, кој до 1885 година се нарекувал Нов Британски Архипелаг.
Географија
Површината на островот изнесува 35.144,6 km², и таму живеат околу 500 илјади жители (2011). Неговата должина е 600 километри, а максималната ширина е 80 километри. Од 1966 година, Нова Британија е поделена на две административни единици - провинциите Источна Нова Британија и Западна Нова Британија. Источната провинција е помала по површина од западната, но е понаселена и со поголема важност.
Административен центар на Западна Нова Британија е градот Кимбе, а на Источна Нова Британија пред ерупцијата на вулканот Тавурвур во 1994 година бил градот Рабаул. Повеќето од жителите на градот побегнале и се населиле во градот Кокопо, кој подоцна станал административен центар, во одредена мера поради неговата побезбедна местоположба.
Долж островот се протега планински венец, со највисок врв на вулканот Синевит (2438 m). Островот е претежно покриен со тропска шума.
Дампировиот Проток ја одвојува Нова Британија од островот Умбои, а Протокот Свети Георги од островот Нова Ирска.
Историја
Нова Британија била откриена дури во 1700 година од британскиот морепловец Вилијам Дампир. Од 1885 до 1899 година, островот бил во сопственост на Германската новогвинејска компанија и бил наречен Нова Померанија (Neupommern). Од 1899 до 1914 година, островот бил дел од колонијата на Германска Нова Гвинеја. Во овој период, на островот индустриски се одгледувал памук. Во 1914 година, Нова Британија била освоена од австралиските сили, а по завршувањето на Првата светска војна, Австралија управувала со островот со мандат од Лигата на народите.
Население
Нова Британија најпрво била населена од Папуанците. Потоа тука се населиле и доселеници од Меланезија. Најбројна етничка група е народот Толај. Народот Бајнинг, кој живее во планинските предели, е по малку прочуен поради нивниот ритуал „огнен танц“ и украсите на пенисот. Освен нив, на островот живеат и народите Киленге, Сулка и Лакалаи. Во Нова Британија се зборуваат австронезиски и папуански јазици.
NGC 2805
NGC 2805 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2805 се споменува и како UGC 4936, MCG 11-12-3, CGCG 312-2.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2805 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. NGC 2805 има привидни димензии од 6,3' х 4,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 20 м 20,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 64° 6' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 2805 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26410. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 23; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4138. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 708.
Пулово
Пулево — поранешно село во Драмско, Егејска Македонија, Република Грција.
Космос-1707
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 декември 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Волфсберг (Тирингија)
Волфсберг (Wolfsberg) — поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 6 јули 2019 година претставува дел од градот Илменау.
Космос-1707
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 665 км, а најмалото на 633.
Волфсберг (Тирингија)
Местото се наоѓа во јужниот дел на округот, околу четири километри источно од Илменау. Волфсберг бил основан во 1994 година од местата Грефинау-Ангштет, Вимбах и Бихело. Најголемо место е Грефинау-Ангштет, кое било и административно седиште.
Географија
Најниска точка во општинското подрачје е околу 400 метри во долината на Илм кај Грефинау-Ангштет, а највисока точка е истоимениот врв со 527 метри. Најголема река низ општината е Илм, која тече во насока југ-север.
Општински единици
Волфсберг се состоел од следниве три места:
Соседни општини
Волфсберг се граничел со следниве општини (почнувајќи од север, надесно): Випфратал, Илмтал, Кенигзе-Ротенбах, Герен, Лангевизен и Илменау]
Долна Џумаја (општина)
Долна Џумаја (Δήμος Ηρακλείας, Димос Ираклијас) — општина во Серскиот округ во централниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Опфаќа 26 села, а административен центар е гратчето Долна Џумаја (Ираклија).
Населени места
Општината Долна Џумаја е создадена на 1 јануари 2011 г. по законот „Каликратис“ со спојување на три стари општини: Долна Џумаја, Орљак и Просеник.
Општинска единица Долна Џумаја
Општинската единица Долна Џумаја ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
На територијата на општинската единица се наоѓале и денес иселените села Али Паша, Бурсук, Бахтијар и Мантар.
Општинска единица Орљак
Општинската единица Орљак ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Просеник
Општинската единица Просеник ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Сее
Сее — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 52.2 км2, население од 7,467 жители (2004) и густина од 144 км2.
Мари де Гурне
Мари де Гурне (6 Октомври 1565, Париз - 13 јули, 1645 година) била француска писателка, која напишала роман и голем број на други книжевни состави, вклучувајќи и две протофеминистички дела, Рамноправноста на мажите и жените (1622) и Достагата на Дамите (Les femmes et Grief des dames, 1626). Во својот роман Le Promenoir de M. de Montaigne qui traite de l’amour dans l’œuvre de Plutarque таа ги истражува опасностите со кои се соочуваат жените кога стануваат зависни од мажите. Таа инсистираше на тоа дека жените треба да бидат образовани.
Таа исто така беше уредник и коментатор на Мишел де Монтењ. Ги читала неговите дела во тинејџерските години, Гурне патувала за да го сретне и на крајот стана неговата "fille d'alliance" ("посвоена ќерка"). Таа го добила своето име од Шато де Гурне во Гурне сур Аронд (во Ил де Франс провинција) кој нејзиниот татко, Гијом Ле Џарс, го купи непосредно пред да почине во 1578 година.
Живот
Во Париз, Марија де Гурне ги сретна Хенри Луис Хаберт де Монтмор и фламанскиот научник Јуст Липсиј ја претстави во Европа како добра писателка. Гурне си најде заштитници пишувајќи за кралицата Маргарита Валоа, Хенри IV од Франција, Марија де Медичи, Луј XIII, министрите Вилерој и Жанин, и Ришелје. Таа на тој начин ја добива привилегијата да биде во можност да ги објави нејзините дела и и била доделена скромна кралска стипендија. Како жена, Марија де Гурне често беше предмет и на лични напади и на неосновани критики за нејзината работа. Таа никогаш не се омажила, а се поддржувала себеси преку својата оставина и работа.
Мари де Гурне беше самоука во латински и грчки. Таа преведила дела од Салустиј, Овидиј, Вергилиј, и Такит. Таа пишувала стихови за својата мачка Леонор (исто така, името на ќерката на Монтењ) и за Јованка Орлеанка и ја критикуваше Прециозната литература. Таа почина на 13 Јули 1645, на возраст од 79 и е погребана во Свети Есташ во Париз.
Естонска уметност
Естонска уметност е уметност на просторот на денешна Република Естонија, создадена и одгена од страна на Естонски Народ почнувајќи од средниот век до денес.
Среден Век
Со појавата на Естонската држава во 13. век Естонците го спојуваат традиционалните народни облици со западните влијанија од просторите на Данската уметност и Германската уметност. Во времето кога естонците ја прифаќаат христијанската религија со почетокот на тринаесеттиот век, се градат цркви со едноставна архитектура со романски а подоцна и со готички стил. Талин во тој период прераснува во значајна трговска средина во кој се градат многу цркви (Храмот на Св. Марија, Св. Олав и др.) како и многу други јавни објекти и палати. Најстарите скулптури потекнуваат од истиот временски период и воглавно тоа се кипови на црковни лица и распетија. Низ 15. и 16. Век најчести се изработките на резби на олтари со готички стил.
Ренесанса и барок
Од 16. век до 18. век се менува влијанието на холандската ренесанса, данскиот барок и руската уметност. Ренесансата најчесто се имплементира на меморијалена и споменичка уметност, а барокот во украсувањето на проповедниците, олтарите и храмовите.
19. век
Во првата половина на 19. век во архитектурата преовладува неокласицизмот, а во другата хисторицизмот. Почетокот на сликарсатвото во Естонија го започнува утемелувањето на ликовното училиште во Тарт, 1830 година на иницијатива на класицистичките сликари К.А. Сенф и А.М. Хагена. Подоцна сликарите ги следат правците на романтизмот и бидермајер, а помечу најистакнатите сликари од тоа време се Г.А. Хипиус и Г. вон Кигелген.
20. век
Со почетокот на 20. век почнуваат архитектонски градби во национален стил кој кој во почетокот го граделе архитекти од Финска но подоцна и домашни архитекти. Сликарите се школувале во европски центри како (Антс Лаикма и Кристјан Рауд), а по враќањето работат портрети во романтичарско-национален дух, пејзажи од татковината и историски композиции. Од 1910 до доцните 1930-тите естонските сликари и вајари ги следат современите европски правци: портрети сликаат Н. Трик, К. Маги, слики во духот на Експресионизмот, додека постимпресионалистите сликаат А. Јохани и К. Лиманд.
Околу 1920-тите во архитектурата преовладуваат традиционализмам, неокласиционизам и art nouveau, Додека во 1930-тите преовладува функционализмот. По втората светска војна во духот на меѓународниот стил градат архитектите А. Котли и В. Пормеистер. Од 1914 г. делува и „Естонското друштво на уметници“ со седиште во Талин, од 1924 година се вика „Естонско Индустриско - уметничко училиште“, да после 1944 година стане „Државен институт за применета уметност“ и најпосле „Естонска Уметничка Академија“ (Eesti Kunstiakadeemia).
Во времето окупацијата од страна на советскиот сојуз, во уметноста преовладува соц-реализмот. Со либерализацијата во 1970-тите естонските уметници ги следат модерните авангардни насоки. Т. Реин и П. Јанес како и други ги следат современите архитектонски истакнувања, а во сликарството е сè по присутно свангардниот стремеж на П. Мудист, Ј. Палм, Ј. Аро и други.
Зоран Ковачевски
Зоран Ковачевски (3 април 1943 — 21 јануари 2006) — македонски прозаист.
Животопис
Ковачевски е роден на година во Светозарево. Завршил Правен факултет во Белград. Работел во Костозглобната болница во Охрид, а подоцна работел како судија во Основниот суд Охрид. Член на ДПМ станал во 1975 година.
Творештво
Добитник е на наградата „Мисла“ (за роман).
NGC 923
Откривање
Телото е откриено на 30 октомври 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 923 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 923 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 27 м 34,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 58' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 923 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9355. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2839. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Сулско Море
Сулско Море (Dagat Sulu, Laut Sulu) — едно од неколкуте плитки топли мориња околу Борнео, сите рабни на Тихиот Океан. На север е поврзано со Јужнокинеското Море преку неколку премини од двете страни на островот Палаван, кој е дел од Филипините. На југоисток Сулското Море е порабено со архипелагот Сулу кој опфаќа над 4.000 мали корални острови. Бисерите често се ловат од куќите на штули кои се изградени на врвовите на гребените.
Чами
Чамски Албанци или Чами (на Çamë; на Τσάμηδες) — етничка под-група на Албанците кои ја населувале областа Чамерија.
Џезаир Шаќири
Џезаир Шаќири (албански: Xhezair Shaqiri; Танушевци,, ), повеќе познат во јавноста како Командант Хоџа — македонски политичар и поранешен член на ОНА. Има средно образование. Добро зборува француски, англиски и германски јазик ..
Тој бил еден од првите команданти на ОНА, уште од времето кога бил убиен првиот припадник на македонската полиција, во 2000 година. Со започнувањето на конфликтот дејствувал во Куманово и Липково и во селото Арачиново.
Според некои извори, Шаќири се смета за исламско-фундаменталистички фанатик. Тој бил директен извршител на убиство на припадникот на МВР во трговскиот центар Чаирчанка во Скопје.
На 24 јули 2001 година бил ставен на македонската црна список на граѓани, а на 27 јули е ставен и на списокот на американскиот претседател Џорџ Буш.
По крајот на конфликтот во Македонија, тој согласно новиот закон за амнестија, бил ослободен кривично. На 19 декември 2001 година, врз него бил извршен атентат кај Витина, Косово со испукување на најмалку 7 куршуми. По ова бил пренесен во болница во американскиот воен камп Бондстил, од страна на УМНИК. Се верува дека аентатот е поврзан со проневера на огромна количина пари од фондот „Татковината повикува“.
По војната, станал пратеник во македонското собрание. Се смета дека Џезаир Шаќири стои зад голем број на нелегални операции во Македонија, како шверц на оружје и дрога. Во 2007 година објавил независност на селото во кое е роден, Танушевци, од Македонија, и негово припојување кон Косово.
Во мај 2018 година од страна на премиерот Зоран Заев е назначен за советник на премиерот во областа на внатрешната безбедност и радикализмот. Според Заев тој може многу да помогне доколку се појават одредени екстремистички и радикални групи во местото каде што потекнува и регионот, и истовремено може да помогне во концептот на премиерот за едно општество за сите граѓани.
Топлес
Топлес (Topless) е термин потекло на англиски јазик тоа значи без врвот, што е, без парче облека што го покрива торзото. Терминот означува ситуација во која жената е гола од половината нагоре, со градите изложени.
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Станица Аканџали
Воздвижение на Чесниот Крст (Υψώσεως Τιμίου Σταυρού) — црква во селото Станица Аканџали, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1930 г. во селото Чаали доселените Грци од Турција изградиле црква. Со постепеното населување на жителите од околината, Чаали е припоено кон Станица Аканџали, а старата црква станала премала за да се задоволат потребите. На 30 ноември 1975 г. на сретселото во Станица Аканџали е удрен камен-темелникот на црквата „Воздвижение на Чесниот Крст“. Првата литургија е отслужена на 5 септември 1982 г., а црквата е осветена на 10 април 1983 г. Изградбата е финансирана од мештаните и голем број иселеници.
Во дворот на храмот има параклис „Св. Катерина“. Гробишната црква „Св. Лазар“ исто така е параклис на храмот.
Метро Детроит
Метрополитенска Детроит (Metropolitan Detroit), познат уште како Метро Детроит, е метрополитенска област во југоисточен Мичиген. Главниот град во Метро Детроит е Детроит. Оваа метрополитенска област е главен регион за автомобилската индустрија и тука се наоѓаат Џенерал Моторс, Форд, и Краислер.
Одредба
Во 2007 година, Метро Детроит имал 4 467 592 жители што го прави најголема метрополитенска област во Мичиген, и деcети по број на жители во САД. Метрополитенска област има 10,130 км2.
Крива на морското ниво
Крива на морското ниво — приказ на промените на нивото на морето низ геолошката историја.
Првата таква крива е Вејловата или Ексоновата крива. Имињата на кривата се однесуваат на фактот дека во 1977 година тим геолози на Ексон предводен од Питер Вејл објавилмонографија за глобалните еустатични промени на нивото на морето. Нивната крива на нивото на морето се заснова на сеизмички и биостратиграфски податоци акумулирани за време на истражувањето на нафтата.
Вејловата (и самата монографија) била предмет на дебата меѓу геолозите, бидејќи се засновала на неоткриени комерцијално доверливи стратиграфски податоци и оттука не може да се проверат независно. Поради ова, подоцна имало напори да се воспостави крива на нивото на морето врз основа на некомерцијални податоци.
Билал Хак и Стивен Шутер ја објавиле палеозојската крива на нивото на морето во 2008 година во Science. Последователните ревизии на мезозојската еустатична крива на нивото на морето биле објавени од Б. Хак за периодите Креда, Јура и Тријас, соодветно во 2014, 2017 и 2018 година. Хак и неговите соработници ја завршиле историјата на нивото на морето на целиот Фанерозојски еон.
Океанска висорамнина
Океанската или подморска висорамнина — голема, релативно рамна височина што е повисока од околниот релјеф со една или повеќе релативно стрмни страни.
Во светот има 184 океански висорамнини, на површина од 18,486,600 km2 или околу 5,11% од океаните. Регионот на Јужниот Пацифик околу Австралија и Нов Зеланд содржи најголем број океански висорамнини.
Океанските висорамнини произведени од големи магматски провинции често се поврзуваат со жаришта, облаци од обвивки и вулкански острови - како што се Исланд, Хаваи, Зелено'ртски Острови и Кергелен. Трите најголеми висорамнини, Карибите, Онтонг Јава и Планините на Средниот Пацифик, се наоѓаат на топлински отоци. Другите океански висорамнини, сепак, се направени од расцепена континентална кора, на пример, Фолкландската висорамнина, Лорд Хау и делови од Кергелен, Сејшели и арктичките сртови. Висорамнините формирани од големи магматски провинции биле формирани од еквивалент на базалти од континентални поплави, како што се Деканските стапици во Индија и Снејковата Рамнина во САД.
За разлика од базалтите од континенталните поплави, повеќето магматски океански висорамнини еруптираат низ млада и тенка (6-7 километри) мафична или ултра-мафична кора и затоа се незагадени од фелсичната кора и се претставителни за нивните извори на плашт. Овие висорамнини често се издигнуваат 2 до 3 километри над околното океанско дно и се поплодни од океанската кора. Затоа тие имаат тенденција да издржат субдукција, повеќе - кога се дебели и кога ќе стигнат до зоните на субдукција кратко време по нивните формации. Како последица на тоа, тие имаат тенденција да се „закотват“ на континенталните маргини и да се зачуваат како насобрани терани Ваквите терани често се подобро зачувани од изложените делови на базалтите од континенталните поплави и затоа се подобра евиденција за големи вулкански ерупции низ историјата на Земјата. Ова „приклучување“ значи и дека океанските висорамнини се важни придонесувачи за растот на континенталната кора. Нивните формации често имаа драматично влијание врз глобалната клима, како што се најновите формирани висорамнини, трите големи, океанските висорамнини во Тихиот и Индискиот Океан од периодот креда: Онтонг Јава, Кергелен и Карибите.
Улога во рециклирањето кора-плашт
Геолозите веруваат дека магматските океански висорамнини може да претставуваат фаза во развојот на континенталната кора, бидејќи тие се генерално помалку густи од океанската кора, додека сè уште се погусти од нормалната континентална кора.
Разликите во густината во материјалот на кората во голема мера произлегуваат од различните соодноси на различни елементи, особено силициумот. Континенталната кора има најголемо количество силициум (таквата карпа се нарекува фелсик). Океанската кора има помало количество силициум (мафична карпа). Магматските океански висорамнини имаат среден однос помеѓу континенталната и океанската кора, иако тие се повеќе мафични отколку фелсични.
Меѓутоа, кога плочата што носи океанска кора се субдуктивира под плоча што носи магматско океанско плато, вулканизмот што еруптира на висорамнината додека океанската кора се загрева при неговото спуштање во обвивката, еруптира материјал кој е пофелзичен од материјалот што го сочинува платото. Ова претставува чекор кон создавање кора која е сè поконтинентална по карактер, која е помалку густа и поплодна. Ако магнетното океанско плато е спуштено под друго, или под постоечката континентална кора, ерупциите произведени на тој начин произведуваат материјал кој е уште пофелсик, и така натаму низ геолошкото време.
Штицербах
Штицербах (Stützerbach) — село и поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Илменау.
Географија
Штицербах се наоѓа на североисточниот раб од Тириншката Шума, во близина на Ренштајг. Местото се наоѓа во долината на Ленгвиц, горниот тек на Илм, која всушност извира како Ленгвиц јужно од Штицербах.
Уш (река)
Уш — река во департманот Златен Брег во источниот дел на Франција. Таа е десна притока на Сона, во која се влева во Ешенон. Долга е 95,4 километри. Нејзиниот извор е во Лизињи-сир-Уш. Уш тече низ градовите Блињи-сир-Уш, Ла Бисиер-сир-Уш, Флере-сир-Уш, Велар-сир-Уш, Дижон, Лонвик и Варанж. Дел од Каналот де Бургоњ поминува низ долината Уш.
Космос-1708
Космос-1708 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 декември 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1708 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 272 км, а најмалото на 255.
Џоја Тауро (пристаниште)
Пристаништето Џоја Тауро е големо пристаниште во јужна Италија. Тоа е најголемото пристаниште во Италија за транспорт на контејнери, 9-то во Европа и 6-то во Средоземното Море. Сместено е северно од градот Реџо Калабрија, помеѓу општините Џоја Тауро и Сан Фердинандо, Калабрија.
Историја
Дизајнот на пристаништето Џоја Тауро може да се проследи наназад до раните 1970-ти. Областа на Џоја Тауро била означена како локација на нова електрана на јаглен на ЕНЕЛ, која никогаш не била изградена. На крајот на 1970-тите веќе биле извршени главните пристанишни работи. Областа на пристаништето, вклучена во недовршените градежни работи, конечно била пренаменета како големо комерцијално пристаниште.
Безбедност и обезбедување на пристаништето
Суштински за развојот на пристаништето било да се гарантира висок безбедносен стандард за сите економски оператори. Затоа, „Меѓународниот код за безбедност на бродови и пристанишни објекти“ (ISPS) бил имплементиран за да се спречат терористички напади и да се одговори на секаков вид вонредна ситуација.
Бродови
Големиот обем на пристанишните инфраструктури и неговата природа привлекувале, во текот на годините, некои од најголемите бродови во светот. Комерцијалните операции во пристаништето Џоја Тауро започнале на 16 септември 1995 година. На 6 август 1998 година пристаништето за првпат го пречекал во тоа време најголемиот контејнерски брод во светот (долг 318 метри). На 30 јануари 2015 година, пристаништето го пречекал МСЦ Лондон: со своите 16.650 TEU, тој бил најголемиот носач на контејнери што некогаш се впловил во Италија.
Инфилтрации на Ндрангета
Пристаништето сè уште епредмет на периодични заплени на големи количества на дрога. Од 2003 година, по настаните од 11 септември 2001 година, пристаништето било исто така дел од мрежата „Мегапорт“, откако се приклучило на Иницијативата за безбедност на контејнерите на САД, која се состоела во збир на специјални процедури и контроли, извршени директно од американски персонал, кој работел во рамките на пристаништата во соработка со локалните царински испостави.
Според извештајот од 2006 година, италијанските истражители процениле дека 80% од европскиот кокаин пристигнувал од Колумбија преку ова пристаниште. Пристаништето било вклучено и во илегална трговија со оружје. Овие активности биле контролирани од Ндрангета. Сепак, според извештајот на Европскиот мониторинг центар за дроги и зависности и Европол, Пиринејскиот Полуостров се смета за главна влезна точка за кокаин во Европа и порта на европскиот пазар.
Во февруари 2008 година, парламентарната комисија за антимафија заклучила дека Ндрангета „контролирала или влијаела на голем дел од економската активност околу пристаништето и го користела објектот како база за илегална трговија“. Во својот извештај се велело дека „целата гама на внатрешни или поддоговорни активности била под мафијашко влијание, од управувањето со дистрибуцијата и препраќањето до царинската контрола и складирањето контејнери“.
Библиографија
38.43333°N, 15.9°W
Пристаниште Месина
Пристаниште Месина (Porto di Messina) - пристаниште во Месина, Сицилија, Италија. Пристаништето бележи значителен раст на сообраќајот во 21 век, а сега е едно од најголемите и најважните на Медитеранот за бродови за крстарење, растејќи од 260.000 патници во 2006 година на 405.000 во 2009 година.
Пристаништето се протега на западниот брег на Месинскиот Проток и се состои од голем влез на природното пристаниште, кое се граничи со површина од околу 820.000 m². Пристанишните области зафаќаат само околу 50 хектари. Влезот на пристаништето на северозапад е широк околу 400 метри, а просечната длабочина на сливот (околу 100 метри од доковите) е 40 метри. Ова овозможува пристап и приклучување на големи бродови.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Надворешни врски
38.19167°N, 15.575°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 38.19167°N, 15.575°W
Серседа
Серседа — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 111.27 км2, население од 5.597 жители (2004) и густина од 50.3 км2.
NGC 2806
NGC 2806 — ѕвезда во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1876 година од страна на Јохан Лудвиг Емил Дреер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2806 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 16 м 56,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 4' 16".
Други поделби
Проучување на NGC 2806 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1408. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 57.
Радоњиќко Езеро
Радоњиќкото Езеро се наоѓа во јужните делови на Србија, во Метохија, северно од Ѓаковица. Тоа е вештачко акумулационо езеро изградено на притоката на Белот Дрим. Неговата должина е околу 5 km и зафаќа површина од 5,96, што го прави второто по големина езеро во автономната покраина Косово и Метохија, по Газивода (9,2).
Корално Море
Корално Море — големо море во Тихиот Океан што се протега од североисточна Австралија, околу 1.300 км источно кон островскиот ланец Вануату (порано Нови Хебриди). Основен земјиштен облик е Големиот Корален Гребен, најголем корален гребен во светот, кој се протега 2,010 км по должината на брегот на Квинсленд. Меѓутоа, овој гребен зафаќа мала површина од целото Корално Море. Источно од него, а северно од 20 степени географска ширина, се наоѓаат голем број одделни гребени и островчиња, познати под заедничкото име Коралноморски Острови, која се издига на површината од познатото Корално Плато. Североисточно од Коралното Плато се наоѓа голем и длабок корален басен, а понатаму на исток кон Вануату има други длабоки басени. Рабовите на тектонските плочи се наоѓаат на северните и источните рабови на морето, каде Индиската и Австралиската Плоча се подвлекуваат под соседните плочи. Овие рабови се обележани со длабоки вдлабнатини, пред е се со Вануату Ровот. Главна струја во Коралното Море е Јужната екваторска струја која тече од исток. Додека се приближува кон Квинсленд, таа се дели на два разграноци, еден кој оди низ источниот брег на Австралија како Источноавстралијанска струја, а втората се движи кон север, кон Папуа Нова Гвинеја, а потоа се враќа кон исток преку северниот дел на Коралното Море. Ова море има суптропска клима и е подложно на тајфуни, особено од јануари до април.
Список на ѕвезди во соѕвездието Брод Арго
Ова е список на ѕвезди во некогашното соѕвездие Брод Арго, денес поделено на соѕвездијата Кобилица, Крма и Едро. Подредени се надолно, според нивната по сјајност.
572 Ребека
572 Ребека — мала планета која кружи околу Сонцето. Била откриена на 19 септември 1905 година од германскиот астроном Паул Гец во Хајделберг. Била именувана по млада дама од Хајделберг.
Елена Кожухарова
Животопис
Елена Кожухарова е родена во Делчево на година. Завршила Филолошки факултет во Скопје. Работи во модната конфекција „Атибо“ во Штип. Член на ДПМ од 1993 година,.
Спиро Црне
Спиро Црне бил ајдутин од Македонија.
Животопис
Спиро Црне е роден во прилепското село Дабница. Бил син на Илија Големџијата, шверцер на тутун. Дејствувал како ајдутин во Прилепско при што во 1879 година го убил Ќучук Сулејман, кој долго време ги измачувал селаните од прилепскиот крај. Четник во неговата чета во 1879 година бил Ѓорѓи Лажот, а негов четник бил и Најдо, таткото на идниот војвода на ВМОРО, Мирче Најденов. Спиро војвода бил убиен во борба.
Спиро Црне како мотив во уметноста и во популарната култура
Убиството на Ќучук Сулејман од страна на Спиро Црне е опеано во народната песна „Спиро Црне и Ќучук Сулејман“. Во 1903 година, Марко Цепенков ја објавил драмата „Црне Војвода“.
Оливер Хисинг
Оливер Хисинг (германски: Oliver Hüsing, 17 февруари 1993) — германски фудбалер кој игра како централен бек for Ханза Росток.
Вердер Бремен
По речиси десет години во младинските редови на клубот, на 1 април 2014 година, Хисинг потпишал професионален договор со клубот Вердер Бремен до 2017 година. Во текот на следната сезона во Бундеслигата, тој успеал да заработи место за првиот состав на тимот од Бундеслигата. Во јануари 2015 година, тој бил позајмен во Бундеслига 3 од страната на клубот Ханза Росток за остатокот од сезоната.
Ференцварош
По дванаесет години со Вердер Бремен, Хусинг потпишал за Ференцварош во јуни 2016 година. Пријавената такса за трансфер изнесувала 300.000 евра.
Ханза Росток
Во јули 2017 година, Хисинг се вратил во Ханза Росток по слободен трансфер.
Приштина
Приштина (албански: Prishtinë или Prishtina, српски: Приштина или Priština) е главен и најголем град во Косово. Градот е културен, административен и политички центар на земјата, но исто така и центар на истоимениот дистрикт. Градот има 145.149 жители, а општината Приштина има 198.897 жители според официјалните резултати од пописот 2011 година. Најголемиот дел од населението го сочинуваат Албанците, а останатите етнички заедници се Турци, Срби, Бошњаци и Роми. Приштина има свој меѓународен аеродром и универзитет.
Историја
По намалувањето на автономијата на Косово од страна на српскиот претседател Слободан Милошевиќ во 1989 година, остар репресивен режим беше наметнат низ цело Косово од југословенската влада и Албанците во голема мера беа исчистени од државните индустрии и институции. Улогата на ЛДК значеше, дека кога косовската ослободителна армија почна да ги напаѓа српските и југословенските сили од 1996 година па наваму, Приштина во голема мера остана смирен. Сè до избувнувањето на војната во Косово во март 1999 година, Приштина беше поштедена од големи размери уништување во споредба со градовите Ѓаковица или Пеќ кои претрпеа голема штета од страна на српските сили. За нивната стратешка важност, сепак, голем број на воени цели беа погодени во Приштина за време на воздушните напади на НАТО, вклучувајќи: пошта, полициска станица и касарната на армијата (денешен гарнизон "Адем Јашари" на патот кон Косово Поле). Широкораспространето насилство избувна во Приштина. Српските и југословенските сили гранатираа неколку области, а заедно со паравојски, спроведени се големи протерувања на етничките Албанци во придружба на широкораспространети грабежи и уништување на албански имоти. Многу од прогонуваните беа насочени очигледно до главната железничка станица на Приштина за спроведување на целите со тоа што ги депортираат кон границата со Република Македонија, каде што биле присилени на егзил.
Мнозинството Албанци го напуштија градот за да избегаат од српската политика и паравоените единици. Првите војници на НАТО кои влегоа во Приштина, во почетокот на јуни 1999 година биле норвешките специјални сили од FSK Forsvarets Spesialkommando и војници од британската Special Air Service (SAS). Иако дипломатски срам за НАТО, руските војници пристигна први на аеродромот. Mногу апартмани биле окупирани незаконски и ромските населби кои се наоѓаа зад градскиот парк беа запалени. Неколку стратешки цели во Приштина биле нападнати од страна на НАТО за време на војната, но сериозни физички оштетувања се чини дека нема од страна на југословенските безбедносни сили. На крајот на војната, речиси сите 45.000 Срби избегале од Косово, а денес само неколку десетици останаа да живеат во градот.
Како главен град и седиште на администрацијата на ОН (УНМИК), Приштина има корист во голема мера од висока концентрација на меѓународен персонал со расположлив приход и меѓународни организации со бројни буџети. На инјектирање на средства за реконструкција од дарители, меѓународни организации и албанската дијаспора го поттикна незаменливиот, но краткотраен, економски бум. А големиот број на нови кафулиња, ресторани и приватни бизниси покажуваат почеток на новата ера за Приштина.
Стопанство
Бројот на регистрирани бизниси во Приштина во моментов е 8.725 со вкупно 75.089 вработени. Точниот број на бизниси е непознат, бидејќи не сите се регистрирани. Од независноста, градоначалникот на Приштина, Иса Мустафа, има изградено многу нови патишта во Приштина. Исто така, тој има планови за изградба на обиколницата околу градот. Владата учествува во модернизацијата на патиштата, како и, изградба на автопати до Урошевац и други градови. Албански милионер од Хрватска ја гради најголемата зграда на Балканот со проектираната висина до 262 метри и капацитет за живеење 20.000 луѓе. Цената на овој проект е 400 милиони евра. Областа Лакриште е проектирана од страна на Општината, за изградба на висококатници и многу комплексни зграда. Зградите како ENK, Светскиот трговски центар, HYSI и AXIS кулитe се градат во областa која претходно служела како индустриска зона.
Население
Заклучно со декември 2012 година во Приштина има население од 205.133 жители.
Руралниот дел на општината, како областа во близина на центарот на Приштина, во однос на социо-економските процеси е под влијание на динамиката на населението, како во однос на демографскиот режим, што е повеќе експанзивна, и механичкото население. Овој дел од општината има голема густина на население. Според некои нови податоци, густината на населението во општина Приштина е 247 жители на км2. Додека густината на населението во околината на општината, без Приштина, е 123 жители на км2
Приштина како урбан центар со претставителни функции и економска сила, ја промени структурата на населението. Приштина со околните области стана сè поголема концентрација на население. Додека планинските области, особено повеќе далечни области се соочуваат со депопулација, особено по неодамнешната војна. Мрежата на населени места на територијата на општина Приштина има некои специфики. Како дистрибуција на населени места, зависи од степенот на економскиот развој, природни услови, социо-политички околности, позицијата. Една од одликите е, исто така, нееднаква дистрибуција на населбите.
Според пописот од 2011 година, Приштина има 198.214 жители, воглавно албанско население, но во периферијата живеат и српско население, ромско население и турско население, или поточно:
Административна поделба
Градот Приштина со своите 145,149 жители е поделен на повеќе поголеми и помали населби и маала. Најпознати од нив се:
Карански јазик
Карански јазик е име на еден од следниве јазици:
Електролит
Електролит е супстанца што произведува електрицитет кога е растворена во поларен растворувач, како што е водата. Растворениот електролит се раздвојува на катјони и анјони, кои рамномерно се распрскуваат низ растворувачот. На електрично ниво, таквиот раствор е неутрален. Ако електричен потенцијал е применет на таквиот раствор, катјоните на растворот се привлечени од електродата која има изобилство на електрони, додека анјоните се привлечени од електродата која има недостиг на електрони. Движењето на анјоните и катјоните во спротивни насоки низ растворот предизвикува течение на струја. Ова ги вклучува повеќето растворливи соли, киселини, ибази. Некои гасови, како хлороводород, под услов на висока температура или мал притисок може да функционираат како електролити. Елекролитните раствори исто така можат да се појават заради распаѓањето на некои биолошки (н.п., ДНК, полипептиди) и синтетички полимери (н.п., полистерин сулфонати), наречени "полиелекролити" кои содржат електричен полнеж. Супстанца која се распрскува во јони низ расворот добива можност за спроводување на електрицитет. Натриум, калиум, хлор, калциум, магнезиум, и фосфат се примери за електролити, неформално познати како "лити."