cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цајтгајст (филм, прв дел)
Филмот официјално излезе на интернет на 18ти јуни 2007, на zeitgeistmovie.com. Додека некои го фалеа дека е „прекрасно склопен“, други го критикуваа дека има фактички грешки, и за квалитетот на аргументите, кои од критичарите беа наречени „agitprop“ и „пропаганда“. Вториот дел, Цајтгајст: Додаток, се фокусира на монетарниот систем и промовира општествен систем заснован на ресурси, под влијание на идеите на Жак Фреско и Проектот Венус. По Цајтгајст: Додаток, Питер Џозеф создаде организација наречена Движењето Цајтгајст за да ги промовира идеите на Проектот Венус на Фреско. Џозеф исто така објави и ажурирана верзија на филмот во 2010, со цел да го дообјасни материјалот и да го зголеми нивото на точност. Третиот филм, наречен Цајтгајст: Чекор напред беше прикажан во кината на 15ти јануари 2011, а на интернет на 25ти јануари 2011. Питер Џозеф изјави дека темата е фокусирана на човечкото однесување, технологијата и рационалноста.
Синопсис
Филмот започнува со анимирани апстрактни визуализации, снимки од филмови, цртани филмови и аудио цитати за духовноста, проследени со видео клипови за војна, експлозии, и нападите од 11ти септември. По ова следи насловот на филмот. Воведот на филмот завршува со дел од монолог на комичарот Џорџ Карлин, на тема религија, придружен со анимиран филм. Во остатокот од филмот, поделен на три дела, раскажувач е Питер Џозеф.
Прв дел: Најголемата приказна кога било раскажана
Првиот дел го оспорува ставот дека религиите се дадени од богови, велејќи дека конкретно Христијанството главно произлегува од други религии, астрономски факти, астролошки митови и традиции, кои и самите произлегле или споделувале некои елементи со други. Како продолжение на хипотезата за митот за Исус, овој дел вели дека историската личност на Исус е хибрид на литературата и астрологијата, зачинет со политика. Делото на Акарја С., автор на Заговорот за Исус: Најголемата приказна кога било продадена, опширно се корисни во првиот дел од филмот. Таа исто така беше и консултант, единствено за првиот дел од филмот.
Втор дел: Целиот свет е сцена
Вториот дел корисни интегрални снимки од филмови за теоријата на заговор за 11ти септември, со цел да потврди дека нападите на 11ти септември биле режирани или дозволени од субјекти во владата на САД, со цел да се создаде масовен страв, да се започне и оправда војната против тероризмот, да се даде оправдување на прекршувањето на граѓанските права, и да се создаде економска добивка. Овие тврдења исто така велат дека владата на САД била добро запознаена со нападите, дека војската намерно дозволила авионите да стигнат до нивната цел, и дека зградите 1, 2 и 7 од Светскиот Трговски Центар всушност претрпеле контролирано рушење.
Во статија од 17ти март 2009 на Њујорк Тајмс, Алан Фојер напиша дека Питер Џозеф истакнал дека неговиот став за тоа дали нападите од 11ти септември се дело на владата на САД или не „се оддалечил“ од претходно искажаниот. [7] Питер Џозеф подоцна изјави дека неговиот став за 11ти септември не се променил.
Трет дел: Не ги забележувајте луѓето зад завесата
Третиот дел вели дека трите војни во кои биле САД во текот на 20 век се воделе единствено заради економска добивка од страна на оние кои во филмот се наречени „интернационални банкари“. Филмот наведува дека одредени настани биле осмислени како оправдувања за влез во војна, тука вклучувајќи го потонувањето на „Лузитанија“, нападот на Перл Харбор, и инцидентот во Тонкинскиот Залив.
Според филмот, САД биле приморани од страна на Федералниот трезор да се вклучат во овие војни, не со цел да победат туку да го одржат конфликтот, поради тоа што тоа би ја натерало владата на САД да позајмува пари од банката, наводно зголемувајќи го профитот на „интернационалните банкари“. Понатаму филмот тврди дека федералниот данок на приход е нелегален.
Овој дел исто така вели дека постои таен договор за соединување на САД, Канада и Мексико во „Северноамериканска Унија“. Создавањето на овој Северноамериканска Унија е наводно уште еден чекор кон создавањето на „Единствена светска влада“. Филмот шпекулира дека под таква влада, на секој човек би му бил имплантиран чип со RFID (идентификација со помош на радио честота) кој би имал за цел да го следи поединецот и да ја потиснува несогласноста.
Ажурираната верзија на Цајтгајст, објавена во 2010 не го содржи делот со Северноамериканската Унија, покрај другите промени.
Награди
Филмот беше прикажан на 10 ноември 2007 во Египетскиот театар во Холивуд како дел од четвртиот годишен филмски фестивал Артивист, каде ја доби наградата за најдобар долгометражен филм во категоријата Артивистички дух за долгометражни документарци. Во септември 2008, Цајтгајст исто така доби посебно признание на филмскиот фестивал Рутгер Хауер ICFILMS во Милано, Италија. [18] Филмот е достапен на ДВД, заедно со Додаток, кој подоцна одеше во пакет како бонус ДВД со албумот Zeitgeist: The Spirit of the Age на Children of Babylon, објавен на 30 ноември 2010.
Теорија на заговор и пропаганда
Во една рецензија на Ајриш Тајмс, насловена „Цајтгајст: Бесмислица“ пишува дека „тоа се надреални перверзии на постоечките проблеми и дискусии, и ги избледуваат сите критики на верата, администрацијата на Буш и глобализацијата – во светот има повеќе од доволно реални неправди, не треба да се измислуваат нови и невистинити.“ [19] Други рецензии го карактеризираа филмот како „конспиративно срање“,[20] “заснован единствено на анегдотски докази“ и „фикција спакувана во неколку факти“, [21] или се пишуваат негативности во врска со делот за движењето за вистината за 11ти септември.
Некои новинари се фокусираа на тоа како теориите на заговор се пропагираат во ерата на интернетот. На пример, Ивор Тосел во Globe and Mail вели дека контрадикторностите во филмот се прекриени од страст и делотворно користење на програми за видео обработка:
Филипе Фејо, осврнувајќи се на популарноста на филмот на интернет во Diario de Noticias, изјави дека „Фикција или не, Цајтгајст е близу до тоа да стане шампион во теориите на заговор на денешницата.“
Мајкл Шермер, основач на Општество на Скептици (Skeptics Society), го спомена Цајтгајст во статија од Scientific American во која се зборуваше за скептицизмот во ерата на масовните медиуми, и постмодернистичкото верување во релативизмот на вистината. Тој смета дека овој став, здружен со „кликерската култура на масовните медиуми“ резултира со множество на различни тврдења на вистината спакувани во „инфо-забавни пакети“ како што се Цајтгајст, Loose Change, Полтергајст и Зона на самракот.
Џејн Чапман, филмски продуцент и читател на медиски студии на Универзитетот во Линколн, го опиша Цајтгајст како набрзина нафрлан „agitprop“ колаж, пример за неетичко правење на филмови. Таа го обвинува Џозеф за „имплицитно залажување“, преку употреба на низа податоци без извори и застарени, и стандардни филмски пропагандни техники. Додека некои делови од филмот се, како што вели таа, „комично“ себепоразителни, природата на „извртените докази“ и употребата на снимка од бомбардирање во Мадрид за да се покаже дека тоа е бомбардирање во Лондон (тука таа цитира студент-новинар кој тоа го нарекува „чиста лага“) даваат доказ за етичка злоупотреба на изворите (во подоцнежните верзии од филмот, за време на оваа снимка додаден е текст кој покажува дека тоа е од бомбардирањето во Мадрид). Таа ја завршува својата анализа со еден коментар: "И покраj легитимните прашања за тоа што се случило на 11ти септември, и за корупцијата во религиите и финансиските организации, сето ова е поткопано од одлучниот напор на филмот на предизвика емоционален одговор на сметка на разумните аргументи."
За потеклото на христијанството
Тим Калахан од списанието Скептик, во својата критика за првиот дел од филмсот (за потеклото на христијанството), напиша дека дел од она што е прикажано во филмот е вистинито. За жал, овој материјал е слободно – и несмасно – помешан со материјал кој е само делумно точен и добар дел од тоа е едноставно лага. [...] Цајтгајст е Кодот на да Винчи на стероиди.“ Акарја С (односно Д.М. Мардок), извор и краен консултант за официјалната верзија на филмот, одговори на критиката на Калахан во едн статија на веб-сјтот на нејзината издавачка компанија. Таа пишува дека е „интересен фактот што писателите кои се расфрлаат со зборовите „несмасно“, „измешано“ и „бесмислици“ често самите се виновни за овие работи“ и дека „изјавата на Калахан дека добар дел од материјалот во Цајтгајст е „чиста лага“ е погрешна.“ Калахан одговори на реакцијата на Акарја со контра статија објавена на форумот на неговото мрежно место.
Крис Форбс, предавач по Античка историја на Маквари Универзитетот и член на Синодот на Сиднејската епархија, остро го критикуваше првиот дел од филмот, тврдејќи дека нема основа за сериозни искази за античките извори, и дека се заснова на аматерски извори кои ги рециклираат слободоумните идеи едни од други, а не на сериозни академски извори, коментирајќи: „Чудо е колку неточни тврдења има во филмот.“
Акарја напиша статија „Одговор за Д-р Крис Форбс во врска со Цајтгајст – прв дел“ во кој таа издвојува 21 тврдење за заблуда, дадени од Д-р Форбс во врска со првиот дел од документарецот, и дава одговор на секое од нив. Акарја продолжи, велејќи дека „нејзините книги и написи даваат илјадници страници со внимателно одбрани цитати со примарни извори и дела на овластени субјекти од различни области, давајќи докази кои Форбс и други тврдат дека не постојат.“
Позитивни реакции
Режисерот Дмитри Бушни, пишувајќи за рускиот неделник Литературнаја Газета, беше еден од ретките во мејнстрим печатот кои го фалеа филмот, велејќи дека „сосема ја уништил официјалната верзија“ на нападите на 11ти септември. Признавајќи ги распространетите критики за вториот дел како „интернет глупости“, тој го бранеше филмот поради тоа што отворил прашања за нападите, велејќи дека „нема ништо лошо во отворањето рационални прашања и обидите да се даде одговор на нив. Ова се прави убедливо, и не се забележуваат задкулисни игри или манипулација.“
Црква „Св. Ана“ - Бер (XV век)
Света Ана (Αγία Άννα) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“. Црквата е изградена во XV век врз урнатините на ранохристијанска базилика од VI век. Првично бил еднокорабен храм, но подоцна се направени значителни интервенции, претворајќи го во двокорабен. На западниот ѕид внатре е зачуван живопис од 1500 г., а живописот однадвор на истиот ѕид е од 1520 г. Живописот во жртвеникот и на јужниот ѕид е од крајот на XVI век.
Аугуст фон Макензен
Аугуст фон Макензен (August von Mackensen; Хаус Лајпниц, 6 декември 1849 — Бургхорн, 8 ноември 1945) — германски фелдмаршал кој во текот на Првата светска војна раководел со германската армија на источниот и српскиот фронт.
NGC 6727
NGC 6727 — отсјајна маглина во соѕвездието Јужна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6727 се споменува и како ESO 396-N14, pair with N 6726.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јуни 1861 година од страна на Јохан Фридрих Јулиус Шмит, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6727 е од видот RN. NGC 6727 има само една позната привидна димензија, која изнесува 80'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 1 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 52' 35"".
Други поделби
Проучување на NGC 6727 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 379; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7421. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Бело езеро (Србија)
Површината на езерото е 5,4 ², додека просечната длабочина е 1,33. Поради високите летни температури, испарувањето е интензивно. Вертикалните и хоризонталните движења на водата се слаби, така што нема мешање на водата, што доведува до изразена температурна стратификација.
Белото езеро е богато со риби. Како езерце во 1762 година првпат го користел Шандор Шомоџи.
Петровец (археолошко наоѓалиште)
Во атарот на селото е пронајден жртвеник посветен на Јупитер. Споменикот е исчезнат.
Долења Требуша
Долења Требуша (словенечки: Dolenja Trebuša) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Битка на Кајмакчалан
Битка на Кајмакчалан или Кајмакчаланска битка - битка која се водела меѓу српските и бугарските трупи на Македонскиот фронт за време на Првата светска војна.
Битката се водела од 12 до 30 септември 1916 година, кога српската војска успеала да го освои врвот Пророк Илија, при што ги потиснала Бугарите кон Мариово, каде што тие формирале нови дефанзивни линии. Помеѓу 26 и 30 септември, врвот неколкупати бил заземан од едната и од другата страна, сè до вториот ден кога конечно бил освоен од страна на српската војска.
Битката однела многу жртви на двете страни. Српските загуби до 23 септември достигнале бројка од околу 10.000 загинати и повредени. Бугарските единици биле сведени на по 90 мажи, а еден полк, 11. Слиевенски полк, имал 73 офицери и 3.000 мажи вон строј.
На стратешки план, битката не била голем успех за Сојузниците поради претстојната зима кога понатамошни воени ангажмани биле речиси невозможни.
Денес, на врвот на пророкот Илија се наоѓа мала црква, каде што се чуваат черепите на мртвите српски војници. Истата се смета за културна локација и е туристичка атракција. Постои забуна во врска со името на црквата, истата се вика Свети Петар и таа е изградена на врвот наречен Пророк Илија.
Подготовки
Во почетокот на есента 1916 година почнала долгоочекуваната офанзива на Антантата со напредување на српските и француските сили кон Битола, додека британските сили се упатиле кон Вардарската долина.
Бугарите се утврдиле во тешки тврдини.
Тек на воените дејствија
Есента 1916 година се воделе жестоки борби на врвот Кајмакчалан на планината Ниџе, при што од 12 до 30 септември загинале над 4.600 војници од српската армија и околу 3.200 војници од бугарската армија. Според српските историски извори, српската армија била распоредена на планината, на просечна надморска височина до 2.000 метри. На десното крило, од Вардар до Кожуф, дејствувала Првата армија со Моравската дивизија, од Кожуф до Кајмакчалан била распоредена Втората армија со Тимочката дивизија, а од Кајмакчалан до Лерин била распоредена Третата армија со Дринската дивизија. Вкупно, српската армија располагала со 122.600 војници, вооружени со 100.000 пушки, 9.000 карабини, 5.000 автоматски пиштоли, 288 митралези, 12 брзострелачки полски артилериски дивизиони, шест ридски дивизиони, 12 батерии со хаубици од 12 милиметри, 10.000 коњи префрлени од Крф, 25.000 коњи добиени од Франција, 4.320 транспортни запреги, 300.000 гас-маски итн.
Битката на Кајмакчалан започнала на 17 август 1916 година, кога бугарската Прва армија започнала офанзива, со цел да ги заземе јужните падини на Ниџе. Во нападот, бугарската армија употребила 62 баталјона, 122 митралези, 12 коњички ескадрони и 53 топовски батерии. Утрото, Бугарите го нападнале левото крило на Дунавската дивизија, со која командувал полковникот Миливое Анѓелковиќ-Кајафа и до мракот избиле на линијата од десниот брег на реката Брод преку Петорачки Вис до железничката станица во Лерин. Во борбите што се воделе од 17 до 30 август, српската војска имала 907 мртви, 3.270 ранети и 730 исчезнати војници. Силните борби продолжиле и во текот на наредните недели, па на 8 септември началникот на штабот на врховната команда на српската војска, генералот Петар Бојовиќ, дал наредба Втората армија по секоја цена да го освои гребенот Козјак-Ниџе. Пробивајќи се под силен оган на бугарската артилерија, на 18 септември 1916 година, околу 19 часот, српската војска го зазела Кајмакчалан.
Потоа, бугарската армија извршила прегрупирање на силите и вклучила дополнителни осум баталјони, настојувајќи да преземе противнапад. Оттука, на 26 септември, Дринската дивизија ги загубила Кочобеј и дел од највисоката кота на Кајмакчалан, но делови од српската војска успеале да се задржат во близината на врвот. Според српските извори, Дринската дивизија имала над 1.250 тешко ранети војници и офицери, па српската врховна команда веднаш испратила засилување. Сепак, наспроти српските барања, генералот Кордоние не ја активирал француско-руската армија, па затоа, на 30 септември, во офанзива на Кајмакчалан тргнала само српската Трета армија под команда на полковникот Милош Васиќ. Прва во јуриш тргнала Дринската дивизија, заземајќи го Старков Гроб, а потоа и врвот Кајмакчалан, но во борбите загубила 3.800 војници. Притоа, според српската воена евиденција, за време на борбите на Кајмакчалан, од 30 август до 23 септември, српската војска имала загуби од 4.438 војници и 39 офицери.
Според бугарските историски извори, клучната борба за Кајмакчалан започнала на 15 септември 1916 година попладнето, кога српската војска се приближила до позициите на кои биле стационирани четири бугарски артилериски батерии. Притоа, Дринската дивизија го нападнала Кајмакчалан со поддршка на 50 тешки артилериски орудија и со многу минофрлачи. Како резултат на тоа, српските војници успеале да ги преминат дури и жичените пречки поставени пред бугарските ровови, но по противнападот на 11. Сливенски полк, српските сили биле одбиени, со големи загуби. На 16 и 17 септември, Србите повторно го нападнале врвот, но бугарската војска успеала да ги одбие нападите, иако со големи загуби. Особено биле тешки загубите на 11. Сливенски полк, кој ги загубил сите подофицери и голем дел од офицерите. Затоа, за одбрана на Кајмакчалан биле испратени Шипченскиот и дел од 23. полк.
Осмата тунџанска дивизија, која го бранела фронтот во должина од 60 километри, била нападната од четири српски и една француска дивизија, како и една руска бригада. Притисокот врз бугарската одбрана особено се засилил по нападот на француските и руските единици на потегот Бигла – Арменохор, така што, на 18 септември, француската војска го зазела Лерин. Истовремено, на 18 и 19 септември, за време на жестоките напади на Кајмакчалан, 11. Сливенски полк ги загубил сите командири на чети и половина од војниците. Сепак, и српската војска имала тешки загуби и не успеала да ја заземе втората линија на бугарската одбрана. На 20 септември, по претходна артилериска подготовка, Србите повторно го нападнале Кајмакчалан, но бугарската војска го одбила и тој напад. Три дена подоцна, Србите успеале да стигнат на само 50 метри од врвот, но и тој напад бил одбиен, со големи загуби на двете страни. Истиот ден, во 16 часот, српската војска го обновила нападот, но била вратена назад со бочен противнапад од страна на резервите на бугарската војска. Со големи загуби, српските сили се повлекле, но на 24 септември бугарската одбрана повторно била изложена на силен артилериски оган. На 25 септември, српските сили пак се доближиле на само 100-150 чекори до бугарските ровови на Кајмакчалан, но повторно биле одбиени, претрпувајќи огромни загуби. Според бугарските воени извори, тоа бил последниот воен успех на бугарската војска на Кајмакчалан. Во следните три дена, бугарската одбрана била изложена на силен артилериски оган, така што на врвот останале само малку бугарски војници способни за борба. Така, на 30 септември 1916 година, во бугарскиот 46. пешачки полк останале живи само еден офицер и 86 војници! Како последица на тоа, во 13 часот и 30 минути српската војска го зазела Кајмакчалан, по што продолжила да напредува кон Старков Гроб.
Сведочејќи за крвавите борби на Кајмакчалан, швајцарскиот криминолог д-р Арчибалд Рајс, во својот дневник, на 26 септември 1916 година, запишал: „Некаде до месноста Старков Гроб на Ниџе, стотици трупови, немаше време да се закопаат сите жртви на оваа кланица и рововите се полни. Телата останале во положбата во која ги изненадила смртта... Насекаде околу нас страв и ужас. Борбата на Кајмакчалан траеше три часа, метеж кој не може да се опише. Низ чад и магла се гледа како светкаат бајонетите и се слушаат експлозии од бомби... На висина од 2.525 метри, на овој гол простран терен, лежат стотици трупови. Нивна покривка се облаците и маглата што ги дува ветерот, а големите јастреби и гаврани крстосуваат над нив за да се најадат од нивното распаднато месо.“
За Антантата и Србија
Со оваа победа Сојузниците успеале да ја запрат бугарската офанзива водена против положбите на францускиот генерал Морис Сарај.
Со заземањето на Кајмакчалан олеснето ѝ е на 1. Српска армија и на француските сили да ги продолжат операциите во кои подоцна ќе биде заземена Битола. Во ноември освоен е појасот околу Битола, вклучувајќи ја и самата Битола на 19 ноември.
Српските сили вкупно имале 4.643 погинати, ранети и загубени војници, од кои Дринската дивизија имала 3.320 погинати, односно 3.804 исфрлени од строј или три четвртини од вкупниот број војници.
За Централните сили и Бугарија
Падот на Кајмакчалан ги убедил Германците дека средишниот дел на Македонскиот фронт е во криза.
Иако поразот за бугарските војници и за војската делувал депримирачки, бугарските победи над Романија ги охрабрила.
Остаточен диск
Остаточен диск е околуѕвезден диск од прашина и отпадоци кој кружи околу некоја ѕвезда. Понекогаш овие дискови имаат јасни прстени, како што е прикажано на сликата од Фомалхаут. Остаточни дискови можат да се најдат околу ѕвезди со зрел планетарен систем, а барем еден остаточен диск кружи околу развиена неутронска ѕвезда. Остаточен диск, исто така, може да се создаде од остатоците од судири меѓу планетезималите, познати и како астероиди и комети.
До 2001 година, биле откриени повеќе од 900 ѕвезди кои може да имаат остаточен диск. Тие најчесто се откриваат со испитување на ѕвездениот систем со инфрацрвена светлина и барање на вишок на зрачење од она што го емитува ѕвездата. Овој вишок се претпоставува дека е зрачењето од ѕвездата што е апсорбирана од прашината во дискот, а потоа тој го зрачи како инфрацрвена енергија.
Остаточните дискови често се опишуваат како поголеми пандани на остатоците во Сончевиот Систем. Повеќето остаточни дискови познати на науката имаат полупречник од 10 до100 астрономски единици (AЕ); и потсеќаат на Кајперовиот Појас во Сончевиот Систем, иако Кајперовиот Појас нема доволно висока маса од прашина за да би бил откриен дури и ако би се наоѓал околу најблиските ѕвезди. Некои остаточни дискови се составени од дел од потопла прашина која се наоѓа на растојание од 10 AЕ од матичната ѕвезда. Оваа прашина понекогаш се нарекува вонзодијачка прашина по аналогија на зодијачката прашина во Сончевиот Систем.
Историја на набљудување
Во 1984 година бил откриен остаточен диск околу ѕвездата Вега со помош на ИРАС сателитот. На почетокот се мислело дека ова е протопланетарен диск, но сега се знае дека тоа е остаточен диск поради недостигот на гас во дискот и староста на ѕвездата. Првите четири остаточни дискови откриени со ИРАС се познати како „чудесната четворка“: Вега, Бета Пикторис, Фомалхаут и Епсилон Еридани. Потоа, сликите направени на дискот Бета Пикторис покажале неправилности во прашината, кои биле припишани на гравитационите растројувања од неоткриена егзопланета. Ваквото објаснување било потврдено во 2008 година со откривањето на егзопланетата Бета Пикторис б.
Познато е дека и другите ѕвезди околу кои кружат егзопланети имаат и остаточни дискови. Блиската ѕвезда 55 Канкри, систем за кој е познато дека содржи пет планети, се смета дека исто така има остаточен диск, но тоа откритие не можело да се потврди. Структурата во остаточниот диск околу Епсилон Еридани наведува дека има растројувања од планетарно тело во орбитата околу таа ѕвезда.
На 24 април 2014 година, НАСА објавила дека открива остаточни дискови во архивските слики од неколку млади ѕвезди, ХД 141943 и ХД 191089, првпат забележани помеѓу 1999 и 2006 година од вселенскиот телескоп Хабл, преку користење на нови и подобрени процеси при сликање.
Во 2021 година, набљудувањата на ѕвездата, VVV-WIT-08, која 200 дена била замаглена, можеби е резултат на остаточен диск што минувал помеѓу ѕвездата и набљудувачите од Земјата. Пријавено е две други ѕвезди (Епсилон Ауригае и TYC 2505-672-1) дека редовно се затемнуваат и било утврдено дека феноменот е резултат на дискови кои кружат околу нив во различни периоди, што наведува дека VVV-WIT-08 може да е слична на нив но со многу подолг орбитален период кој штотуку бил забележан од набљудувачите на Земјата. VVV-WIT-08 е десет пати поголема од Сонцето и се наоѓа во соѕвездието Стрелец.
Потекло
За време на создавањето на сонцевидна ѕвезда, телото минува низ Т Бик фазата, и за ова време е опкружена со гасовита и дисковидна маглина. Од овој материјал се формираат планетезимали, кои можат да се здружуваат со други планезимали и материјали од дискот за да на крајот се формираат планети. Маглината продолжува да кружи околу ѕвездата од пред главната низа во период од 1 до 20 милиони години додека не се прочисти преку притисокот на зрачење и други процеси. Потоа со судири меѓу планетезималите, околу ѕвездата може да се создаде прашината од втората генерација, која што формира диск од остатоците. Во одреден момент од нивниот животен век, најмалку 45% од овие ѕвезди се опкружени со остаточен диск, кој потоа може да се открие со топлинската емисија на прашина со помош на инфрацрвен телескоп. Повторените судири може да предизвикаат дискот да опстојува во долг период од животот на ѕвездата.
Обично остаточните дискови содржат зрнца со големина од 1-100 μm. Преку судири овие зрнца ќе се раздробат на зрна помали од микрометар, а со притисокот на зрачење од матичната ѕвезда ќе бидат исфрлени од ѕвездениот систем. Во многу тенки дискови какви што се оние во Сончевиот Систем, поради Појнтинг-Робертсоновиот ефект наместо честичките да бидат исфрлени од системот тие може спирално да се движат навнатре. И двата процеса го ограничуваат животниот век на дискот до најмногу 10 Мегагодини. Така, за да опстои дискот, треба да има некој процес на негово постојано надополнување. Таков процес, на пример, би биле сударите меѓу поголеми тела, проследено со судири меѓу помалите останките од тие и сѐ така додека телата конечно не се сомелат до ситни зрнца.
За да има судири внатре во остаточниот диск, телата мора да бидат гравитациски растроени до мера да може се создаде релативно големо забрзување при судир. Ваквите растројувања може да ги предизвикаат планетите кои ротираат околу ѕвездата, бинарната ѕвезда во ѕвездениот систем или приближувањето на друга ѕвезда. Ако некоја ѕвезда има остаточен диск тоа може со голема веројатност да укаже дека околу неа кружат и егзопланети. Исто така, во прашината на многу остаточни дискови се откриени структури (на пример, купчиња и подвиткувања) кои укажуваат на присуство на една или повеќе егзопланети во внатрешноста на дискот.
Познати појаси
Околу многу ѕвезди, а и околу Сонцето, се откриени појаси од прашина или остатоци: Орбиталното растојание на појасот е проценетото средно растојание од ѕвездата, добиено врз основа на директно мерење од сликите или се изведува од температурата на појасот. Земјата има просечно растојание од Сонцето од 1 АЕ.
Список на државни водачи во 313 година
Ова е список на државни водачи во 13 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Адвокатот со Линколн
Адвокатот со Линколн – американски филм, во режија на Бред Фурман. Главните улоги ги толкуваат: Метју Меконахи и Мариса Томеи.
Содржина
Мајкл Халер, со прекар „Мик“, е итар адвокат од Лос Ангелес, кој работи од задното седиште на својот автомобил од марката „Линколн континентал“. Иако поголемиот дел од кариерата го поминал застапувајќи ситни криминалци, неочекувано добива голем случај, бранејќи го богатиот плејбој од Беверли Хилс, кој е обвинет за убиство.
Мате Паткаи
Мате Паткаи (р. во ) — унгарски фудбалер кој во моментов игра за М.Л.
МТК Будимпешта
Пацај ја започна својата клупска кариера во МТК Будимпешта, каде што постигна 15 гола во 101 натпревар.
Паткаи имал договор со Ѓири ЕТО ФК во 2012 година.
Меѓународна кариера
На 16 октомври 2012 година Унгарија се бореше да ја победи Турција дома 3-1. Патаја беше заменет за Елек на паузата.
Белотрака окатка
Белотрака окатка (Pseudochazara anthelea) е вид на пеперутка, од семејството на шаренците. Пеперугата живее во Македонија, Албанија, Бугарија, Грција, Турција и Ирак. Мажјаците се различни од женките со тоа што имаат бела долна страна. Пеперугите живеат во суви и каменести предели, најчесто варовници.
Подвидови
Има само еден подвид на белотраката окатка: Овој вид живее покрај реката Струма и на островот Крит.
Лет
Овој вид на пеперуги летаат од мај до јули, во зависност од местото и климата. Ларвите живеат на треви.
Опис
Мажјаците се кафеави со бела примеса во средишниот дел на горната страна на крилјата, каде во долниот дел има жолтеникаво-портокалови нијанци. Има црни точки кај жолтеникавите нијанси. Долниот дел на крилјата е сив со бели точки. Женките се светлокафеави и имаат портокалова нијанса, и нема бела боја. Има црни точки во портокаловиот дел. Овие пеперуги ги има многу во средините каде живеат и летаат од април до јуни.
IC 149
IC 149 — галаксија во соѕвездието Маса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 149 се споменува и како ESO 32-18.
Откривање
Објектот е откриен на 17 ноември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 149 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 149 има привидни димензии од 1,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 39 м 47,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -76° 50' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 89°.
Други поделби
Проучување на IC 149 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15758.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Бес под контрола
Бес под контрола – американски филм од 2003 година (во жанрот комедија), во режија на Питер Сегал. Главните улоги ги толкуваат: Адам Сендлер, Џек Николсон, Вуди Харелсон и Мариса Томеи.
Содржина
Дејв Бузник е мирен човек кого го малтретира шефот, а неговата девојка Линда се гледа со поранешното нејзино момче. Во Дејв тлее гневот, така што при едно недоразбирање, тој ја губи самоконтролата и прави голем испад.
NGC 323
NGC 323 — елиптична галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 323 се споменува и како ESO 151-9, AM 0054-531.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 323 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 323 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 56 м 41,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 58' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 323 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3374. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 417; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8473.
NGC 4130
NGC 4130 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4130 се споменува и како NGC 4129, MCG -1-31-6, IRAS 12063-0845.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4130 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4130 има привидни димензии од 2,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 4130 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38580. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 283; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5519. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1023.
Надворешни врски
NGC 4130
Ајдерштет
Ајдерштет (Eiderstedt; Ejdersted; севернофризиски: Ääderstää) — полуостров во округот Северна Фризија, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Преглед
Долг е околу 30 километри и 15 километри широк и бил создаден преку градење брани (полдери) од три острови: Ајдерштет околу Тенинг, Утхолм околу Татинг и Еферсхоп околу Гардинг. Градењето брани започнало околу 1000 година.
Бидејќи овие три острови биле самостојни административни области, областа првично била наречена „Три земји“ (Dreilande).
Почвата од нанос од Северното Море ја направило областа погодна за земјоделство. Денес, туризмот преовладува, особено во општината Санкт Петер-Ординг на западниот крај на полуостровот. Светилникот во Вестерхефер е главната знаменитост на полуостровот и најпознат светилник во Германија. Ваденското Море, Ајдерските брани на реката Ајдер и Катингер Ват, мочуришта добиени од морето со изградбата на Ајдершперверк, се останатите туристички атракции на полуостровот.
Историја
Постојаната закана од морето и постојаните селења принудиле Ајдерштет да добие посебен облик на самоуправување уште многу одамна бидејќи градењето брани било единствено можно со силна соработка. Првично во областа се населиле Фризите. Ајдерштет бил дел од Војводството Шлезвиг од век.
Во 1864 година, данското Војводство Шлезвиг станало дел од Кралството Прусија. Пруската администрација му доделила самостојност на Ајдерштет како округ. Во 1970 година, округот Ајдерштет бил споен со окрузите Хузум и Зидтондерн за да го создадат новиот округ Северна Фризија.
Амт Ајдерштет
Административно, полуостровот влегува во рамките на истоимената општинска заедница со административно седиште во градот Гардинг. Единствениот град на полуостровот кој не е дел од оваа општинска заедница е Тенинг.
Зависна територија
мини|400п|Карта на зависните територии во светот Зависна територија или зависност е [[територија без целосна политичка независност од некоја држава.
Време на презир
Време на презир (полски оригинален наслов: Czas pogardy, првиот наслов бил преведен помалку буквално како Време на гнев) е вториот роман во сагата Вештерот напишан од страна на полскиот писател за фантастика  Анджеј Сапковски, првпат објавена 1995 година во Полска, и 2013 година на англиски јазик. Тој е продолжение на првиот роман од Вештерот, Виленичка крв (Krew elfów) и е проследен од Огнена крштевка (Chrzest ognia).
Заплет
Приказната во Време на презир започнува таму каде што претходната книга завршува. Северните кралства тајно подготвуваат провокација што ќе им даде изговор за војна со Нилфгард. Тоа што кралевите не го знаат е фактот дека Императорот е свесен за нивните планови и дека ги подготвува своите војски исто така.
Читателот ги доловува Сири и Јенефер, кои го напуштиле Храмот во Еландер, и се на пат кон Горс Велан, и на крајот до островот Танед. Намерата на Јенефер е Сири да биде запишана во школата за магија Аратуза и таа да ја продолжи својата настава за употреба и совладување на магијата.
Откако пристигнуваат во Горс Велан, Јенефер оди да го види нејзиниот стар пријател Џанкарди Молнар, џуџе банкар. Тој ја информира волшебничката дека нејзините финансиски движења се следат, на што веќе се сомневала Јенефер. Молнар, кој има стара обврска кон Јенефер, организира во суштина неограничен кредитна сметка за неа и прави неколку финансиски префрлања за да ги покрие трошоците за образованието на Сири. Тој и Јенефер исто така се согласуваат да и дозволат на Сири да го види градските зданија, придружувана од еден од верните вработени кај Молнар, нејзиниот врсник, Фабио Сакс.
За време на нивната прошетка, работите брзо излегуваат од контрола, во смисла на еден вирен што избегал од кафез. Во следната вознемиреност, Сири помешана за едно од десетина студентки кои неодамна "избегале" од Аратуза во пресметката, каде што таму се водела конференција на маѓепсници. Таа е приведена од не помалку од поранешниот и сегашниот управител на академијата, Тесеја де Врис и Маргарита (Рита) Лаукс-Антил, откако таа употребува волшебна заштитна амајлија што и е дадена од Јенефер во случај на итност.
Најпрвин, волшебничките не веруваат во приказната на Сири, но на крајот на краиштата, девојката и Фабио успеваат да ги убедат управителките да ја проверат нивната приказна во банката и работите брзо се потврдени од Јенефер и Џанкарди. Трите волшебнички потоа решаваат да разговараат за настаните во гостилницата „Сребрен жераф“, земајќи ја Сири со нив и оставајќи го кутриот Фабио да се справи со својот работодавец.
Во гостилницата, Тесеја и Рита го изнајмиле сиот таван кој е всушност бања и четирите „дами“ се одмараат таму за да се опуштат и да разговараат. Се чини дека и Рита и Тесеја, особено Рита, ги имаат сите намери да им се заарни и да се испијанат, а Сири е испратена да го надополни нивниот бокал вино не многу долго откако ќе пристигне.
Додека се снабдува со освежувања, Сири забележува платеник (Рајла) која му наредува на гостилничарот да отвори задна врата за неа - врата која води директно кон надворешните sидини на градот, заобиколувајќи ги главните порти и чуварите. На нејзиното второ "патешевствие" за полнење на бокалот, Сири го користи своето ново стекнато знаење и бега за да го види Гералт за кого и е кажано дека е во Хирундум, недалеку од Горс Велан. Додека е во бегство, на Сири и ’се приближува Дивиот лов кои и бараат да им се придружи, но таа одбива. Јенефер, за среќа, не е далеку од таму за да ги одврати. Сепак, бегството на Сири им дава можност на Гералт и на Јенефер да се сретнат повторно и да ги средат работите во нивната врска пред тројцата заедно да заминат за Островот Танед.
На островот, работите се напнати. Девојките се привремено преместени од вообичаеното сместување од Аратуза во Локсија, најниското ниво на комплексот бидејќи самото училиште се користи за сместување на волшебниците и волшебничките. Таа вечер, Јенефер го носи Гералт како придружба на приемот, оставајќи ја Сири во нејзината соба и осигурувајќи дека нема да излезе по вторпат користејќи магија.
На приемот, Гералт се среќава со неколку интересни личности, но посебно тој се запознава со Вилгефорц маѓепсникот. Маѓепсникот се смета за многу млад (што секако е нешто помалку од 100 години за маѓепсници, но тој повеќе личи на 35 годишен), тој исто така се смета дека е особено талентиран, но како што Гералт открива од него, неговиот пат да стане маѓепсник не бил баш вообичаен пат. Волшебникот бил напуштен како бебе и бил земен и воспитан од друиди. Дури до полнолетство станал маѓепсник, што тој го потенцира со одреден акцент кон вештерот. Тој дури оди дотаму што се обидува да го охрабри самиот Гералт да стане маѓепсник, но вештерот одбива. Вилгефорц, исто така, навестува дека борбата за моќ е неминовна и дека Гералт треба да избере страна. Вилгефорс сака Гералт да склучи пакт со него, но Гералт одбива, истакнувајќи ја неговата неутралност.
Дајкстра, главен шпион на Визимир, кралот на Реданија, исто така неуспешно се обидува да го искористи вештерот. Гералт дури одбива да му даде информации.
Во последователната збунетост дознаваме дека Јенефер ја одвела Сири пред Поглавјето по барање на Тесеја и девојчето започнува да пророкува. Сири го открива атентатот врз кралот на Реданија од минатата ноќ; и Демавенд, кралот на Ејдирн, поради претпазливост започнал напад врз Нилфгард. Интересот на Северните кралеви за водење војна против Скоја'тeл во комбинација со откритијата на Сири ја разлутиле Тесеја, која е против ваквото насилство. Таа ја деактивира забраната за фрлање магии во училиштето и се здружува со Вилгефорц во врска со ова прашање, што доведува до смртоносна битка меѓу маѓепсниците.
Во меѓувреме, Гералт бега од Дајкстра, откако го оставил лут и повреден. Гералт брза за да ги спаси Јенефер и Сири во училиштето. Во хаосот што следува, Јенефер и Гералт се борат против напаѓачките Скоја'тел кои го поддржуваат Вилгефорц, додека Сири бега од местото на настанот. Црниот јавач што ја мачи Сири во нејзините соништа, се испоставува дека е Кејхир, нилфгардски војник, кој се обидел да ја придружува Сири од Цинтра која гори, на безбедно. Гералт конечно се соочува со Вилгефорц, кој бара од Гералт да му се придружи на негова страна, под императорот Емир, како велики господар. Гералт одбива и настанува борба во која Гералт е убедливо поразен и тешко ранет. Тесеја конечно ја сфаќа својата грешка и заедно со помошта на Трис Мериголд го одведува Гералт на безбедно.
Сири бега преку нестабилен и опасен портал скриен во Кулата на галебите, за време на борбата на Гералт со Вилгефорц. Таа се буди во пустината Корат, на многумина позната како ’печката’ и едвај успева да остане жива, благодарение на помошта од еден еднорог. Кога се бори за опстанок, таа се потпира на нејзините волшебни способности кои вклучуваат оган, што и предизвикуваат кошмари и халуцинации кои ја тераат да се одмаздува на оние кои ја напуштиле, што ја прави исплашена и таа си ветува себеси дека ќе избегнува оган како извор на моќ.
Откако избегала од пустината, таа е заробена од ловци на глави (оштетениот портал ја исфрлил во една од земјите освоени од Нилфгард, јужно од Цинтра) и успева да им избега со помош на бандити познати како Стаорците. Таа се чувствува безбедно и се здобива со чувство на припадност во групата бидејќи членовите се соочиле со слична сурова реалност, да бидат напуштени за време на презир. Преку нејзините вештини што ги научила во Кер Морен, ја импресионира групата, која и бара да избере ново име за себе. Таа одговара на Стариот говор, избирајќи го застрашувачкото име Фалка. Книгата исто така укажува и на пророштвото на Сири како носител на Старешинската крв, каде се открива дека таа има голема моќ и нејзиниот син ќе го наследи новото доба, проследено со уништување на старото.
На крајот читателот дознава, дека нифлгардскиот истражувач при смртни случаји, Стефан Скилен, испратен да ја пронајде Сири и да ја однесе кај Императорот, сигурен дека е таа, која им се придружила на Стаорците, го ангажира Бонхарт, познат ловец на глави, за да ја убие целата група - вклучувајќи ја и Сири.
Преводи
Преводот на англиски (Обединетото Кралство) бил одложен неколкупати; првично планиран за 2009 година, била објавена од Голанц во јуни 2013 година. Изданието на романот во САД, по неколку одложувања, било објавено од „Orbit Books“ на 27 август 2013 година.
Прием
Анджеј Сапковски ја критикувал насловната страница на изданието во САД на оваа книга, велејќи дека е заснована на снимки од видео играта „Вештерот“, и има мала поврзаност со содржината на книгата, истакнувајќи дека тој нема никакво влијание врз изборот на насловната корица на издавачот од Соединетите Држави, што тој го сметал за многу несреќно.
Лозишта (Градовци)
Лозишта — археолошко наоѓалиште кај скопското село Петровец, Општина Петровец. Претставува некропола од римско време.
На 1 км од селото се откриени остатоци од гробни конструкции. На површината се гледаат големи камени плочи од гробови од типот циста, со насоченост исток-запад.
Општество на Инките
Општеството на Инките воглавно се сконцентрирало на територијата денес позната како Перу од 1438 до 1533 година. За време на тој период Инките освојувале територии и вклучиле голем дел од западна Јужна Америка во рамките на својата империја. Главен географски регион во рамките на империјата биле Андите. Крјот на империјата бил во 1533 со убиството на Атахуалпа и воспоставувањето на шпанското колонизаторско владеење.
Димитар Зетов
Димитар Зетов (роден на во ) — македонски кошаркар кој настапува за кошаркарскиот клуб Струмица.