cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гургурница
Историја
На почетокот од втората светска војна, 1941 година, селото било под италјанска окупација. Подоцна било поделено помеѓу бугарскиот и италијанскиот окупатор. Броело околу 100 куќи од кои осумдесетина биле под италијанска управа а триесетина под бугарска управа. Месното население било постојано тероризирано од страна на окупаторските власти.
Во атарот на селото делувал и Џемо Хаса со своите соработници Ариф Капетани, Сабри Саларева и Шехип Љаља. Многу селани доброволно се придружиле на одредите формирани од страна на Џемо.
Партизанските сили исто така делувале во атарот на селото, пред сè одредите од Поречкиот и Тетовскиот крај. После завршувањето на војната во овој крај се воделе интензивни борби заради разбивање на одредите на Џемо Хаса.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Гургурница живееле 276 жители, сите Албанци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Гургурница — село во Седларевска општина во Долнополошкиот срез и има 73 куќи со 300 жители, Македонци.
На пописот од 2002 година, селото имало 1.556 жители, од кои 1 Македонец, 1.549 Албанци и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 954 жители, од кои 1 Македонец, 863 Албанци и 90 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1949 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2036 и 2036/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.522 гласачи.
Редовни настани
Последните неколку години, во мај, од кај Гургурничките бачила започнува планинарски марш кон месноста Живкови Рупи и врвот Луковец од каде има прекрасен поглед на поречието и поречките села. Од месноста Живкови Рупи маршот продолжува до блиските поречки села: Требовље, Здуње и др. Учесници на маршот се членови на планинарски спортски друштва од Општина Брвеница и Тетово. Збирно место на учесниците на маршот е малото Јурија во с. Брвеница од каде со моторни возила преку Радиовце и Стенче се пристигнува до Гургурница и Гургурничките бачила.
Георги Караискаки
Георги Караискаки, е роден во 1832 година во град Едрене, Турција. По народност грк. Учествувал во ослободителните борби на балканските народи против Турците како обичен четник и војвода. За време на Српско-турската војна 1876 година бил доброволец во четата на бугарскиот војвода Панајот Хитов, која се борела на страна на Србија. Во Руско-турската војна (1877-1878) учествувал во редовите на бугарското ополчение. Се одличил со голема храброст во борбите кај градот Стара Загора, врвот Шипка и селото Шејново, како и во реонот на Хасково. За ова е награден со медал. Како војвода учествува и во Кресненското востание 1878-1879. Во втората фаза на востанието од декември 1878 година, била создадена Привремена воена управа на Македонија со Воен совет,во кој влегувал и Георги Караискаки. Според списоците со бројната состојба на востаниците со четите во зимата 1878/79 година, во четата на Караискаки имало 73 души. Пролетта на 1879 година заедно со четите на војводите Стефо, Павле и Каракоста, со заеден состав од околу 300 луѓе дејствувал во Битолско. Нешто подоцна раководството на востанието го упатило кон Олимп, каде што требало до се поврзе со грцки чети во Тесалија, месни и дојдени од Грција. Јуни 1879 година во Костур биле уапсени 4 лица, кои се враќале од Бугарија, а еден од нив носел писмо за Георги Караискаки, што им го покажал на турските власти широкиот фронт на борбата. Некое време дејствувал во Тесалија со грчките војводи Катарагија, Опако Никола, Георгие Загора и други. По востанието живее во Бугарија, каде и умира.
Нидере Берде
Нидере Берде (Niedere Börde) — општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа помеѓу Халденслебен и Магдебург.
IC 1448
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1448 се споменува и како MCG 2-29-22, CGCG 67-67.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1448 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1448 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 22 м 40 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 19' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на IC 1448 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34924.
Надворешни врски
IC 1448
Ола
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 450 жители Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Христијанството во Мавританија
Христијанството во Мавританија е малцинска религија. Во државата има околу 4.500 Христијани, Католици. Целата територија на Мавританија е една бискупија, Римокатоличка бискупија во Нуакшот. Во државата нема повеќе од 200 Протестанти, меѓу кои и странци.
Прогон врз Христијаните
Распространувањето на христијанската книжевност и евангелизацијата на Муслиманите во државата е забранета. Библиите ретко се печатат и се распространуваат. Државната опресија вклучува и апсење на Христијани поради нивните верувања. Има и затворање на цркви. Преобратот од Ислам во Христијанство е казниво со смрт и другите религии не се признати од државата. Сето ова ја прави државата една од најнеразвиените во светот со еден од најнискиот индекс на демократија, слобода на верско изразување и почитување на основните човекови права.
19 Крма
19 Puppis — ѕвезда во соѕвездието Крма, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 11 м 16,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 55' 35".
Други поделби
Проучување на 19 Puppis е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 275; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5434. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1484.
Работен тек
Работен тек (workflow) — низа од поврзани чекори од операции доделени за работа на едно лице, на група или на организација. Текот може да се види како апстракција на вистинската работа. За контрола на цели, workflow може да биде цел на вистинската работа под избран аспект, на таков начин што служи како виртуелна претстава на вистински работа. Концептите на workflow се тесно поврзани со другите концепти кои се користат за опишување на организационата структура, како што се силоси, функции, тимови, проекти, политики и хиерархии. Терминот работен тек во сметачкото програмирање се користи за да се опфати односот помеѓу луѓето и сметачите.
Систем за управување со работни текови
Систем за управување со работни текови (workflow management system) е сметачки систем кој управува и дефинира серија на задачи во рамки на една организација со цел да произведе конечен исход или резултати. Ваквиот систем овозможува да се дефинираат различни работни текови за различни видови на задачи или процеси. Така, на пример, во производството, дизајн документ може да биде автоматски да се проследи од дизајнерот до техничкиот директор преку инженерот за производство. Во секоја фаза од работниот тек, еден поединец или група е одговорен за специфична задача. Штом задачата е завршена, пропграмот за работен тек осигурува дека лицата одговорни за наредната задача се известени и дека ги добиле податоците кои им се потребни за да се изврши нивната фаза од процесот. Системот за управување со работни текови исто така автоматизира непотребни задачи, обезбедува следење на недовршени задачи и може да се контрола на автоматизирани процеси во прилог на замена на хартија.
Примери
Следните примери прикажуваат различни видови на работни текови во различни контекси:
Прилог за работни текови
Постојат многу програмски системи за поддршка на работни текови. Таквите системи извршуваат задачи како на пример автоматско насочување, делумно автоматизирање на процесите и интеграција помеѓу различни функционални програмски прилози и мшински системи.
1644
1644 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1644 година од новата ера, 644. од вториот милениум, 44. од XVII век и петта од 1640-тите.
Кошарка на Летните олимписки игри 1992 (жени)
Кошарката на Летните олимписки игри 1992 година за жени — официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри во женска конкуренција. Турнирот се одржал во Барселона, Шпанија. На турнирот учествувале вкупно 8 репрезентации.
Првото место го освоил ЗНД, второто Кина и третото САД.
1644
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1644 година се протега во 4280 и 4281, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4340 и 4341 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2187. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1053 и 1054 исламска година.
Историја на Гвинеја-Бисао
За раната историја на Гвинеја-Бисао се знае многу малку, слично како и за историјата на Гвинеја. Она што е познато е дека кон 900 година, Гвинеја била вклулчена во составот на Ганското царство. Од XIII до XVI век, Гвинеја била со составот на Малиското царство. Португалските трговци и истражувачи на нејзините брегови престигнале во периодот помеѓу 1460 и 1470 година. Нејзиното население главно било користено за трговија со робови, а земјата како подрачје за експлоатација на нејзините ресурси. Кон крајот на XIX век, Гвинеја била колонизирана од Португалија, која тогаш била позната како Португалска Гвинеја, која административно припаѓала на Зелено’ртската република. Во текот на 1956 година, Амилкар Кабрал застанал на чело на народноослободителната војна. Во 1963 година војната продолжила под раководство на Африканската партија за независност на Гвинеја. Таа партија била силно поткрепена од страна на СССР, Кина и Куба. Земјата својата независност ја објавила на 24 септември 1973 година. Веќе следната година, Португалија ја признала независноста и ги повлекла својата војска. Во 1980 година бил извршен воен удар, и на чело на земјата застанал Жоао Бернардо Виера. Во 1984 година бил избран нов устав на земјата, а во 1991 година бил воведен повеќепартиски систем. Во 1999 година бил извршен повторно воен удар, и Виера бил отстранет од власта. Во следните неколку години се случиле повеќе вакви воени и државни удари, во кои Виера се враќал на власт, за последен пат во 2005 година. Во 2009 година тој бил убиен.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 200м краул во машка конкуренција
Квалификациите за трката на 200м маѓи краул на 2009 Светско Акватичко Првенство се одржа во утринската сесија на 27 јули, а финалето во вечерната на 28 јули на стадионот Тор вергата Рим.
Loderus
Loderus е род на растителни оси кои се слични на оние од родот Dolerus, од кои се разликуваат по формата и по должината на очите.
Живеалиште
Родот е распространет во Европа, во Сибир и во Северна Америка.
Во Македонија се утврдени неколку вида од овој род.
Опис
Видовите од овој род лесно се препознаваат по изгледот на оса, иако немаат тенка „половина“ како кај вистинските оси. Должината на телото изнесува 6-10 мм. Антените се куси и не ја надминуваат должината на абдоменот. Крилата се стаклесто провидни, жилките и стигмата се црни.
Ларвите се хранат и се развиваат на растенијата од родот Equisetum.
Старица (Тверска област)
Старица ( Старица) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во јужниот дел на Тверската област и е административен центар на Старичкиот реон. Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 8 265 жители, или околу 40% од вкупното население на Старичкиот реон.
Географија
Градот Старица се наоѓа во источниот дел на Валдајските ридови, на југ од Тверската област, во подрачјето познат како регионот Старичко-Ржевско Поволжје. Лежи на левиот брег на реката Волга, околу 65 километри југозападно од административниот центар на областа, градот Твер.
Историја
Според пишани извори, сегашната населена област ја основал во 1297 година тверскиот кнез Михаил Јарославич како важна тврдина на бреговите на реката Старица (лева притока на Волга). До почетокот на XVI век, населбата била позната како Городок или Городеск (во буквален превод мал град ).
Постојат две легенди за потеклото на името на градот, а според едното, името потекнува од реката на која се наоѓа. Според легендата, на местото на денешната населба, се наоѓал древниот град Љубим ( Любим ) кој во 1292 година бил урнат до темелите за време на инвазијата на Татарите. Само една старица која се криела во една од многуте пештери го преживеала уништувањето на градот, а новата населба подоцна била именувана по неа.
Во 1485 година населбата Старица, заедно со целото Тверско кнежевство, станала дел од Големото Московско Кнежевство, а во периодот помеѓу 1505 година и 1566 година Старица била центар на Старичкото Кнежевство. Интересно е што рускиот цар Иван Грозни живеел во овој град во периодот 1579-1581 година за време на војните со полскиот крал Стефан Батори.
Во 1708 година Старица станал град во Смоленската губернерија, а од 1775 година окружниот центар на тогашната Тверска губернерија. Во текот на XVIII и XIX век, градот бил важно пристаниште на водниот пат на Волга кон Санкт Петербург. Во непосредна близина на градот во тоа време, постоел каменолом каде се вадел таканаречениот старички мермер.
Според податоците од серускиот попис на населението од 1897 година во градот живееле 6 368 жители, имало 10 цркви, 21 фабрика и дури 124 продавници.
За време на Втората светска војна, градот бил окупиран од германски фашисти во периодот меѓу 12 октомври 1941 година до 1 јануари 1942 година.
Од 1929 година градот е седиште на Старичкиот реон во Тверската област.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 8 607 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 8 265 жители.
Градски знаменитости
Еден од најважните градски симболи е Манастирот Успение на Руската православна црква, основан во 12 век. Манастирот е опкружен со камен ѕид и ја вклучува Успенската соборна црква од 1530 година, Троицкиот собор и Рожденската црква од 1570 година. Исто така постои и историско-археолошки музеј во рамките на Рожденската црква. Црквата посветена на Јован Богослов датира од 1594 година.
Автомобилска индустрија во Србија
Српската автомобилска индустрија — еден од најважните индустриски сектори и изнесува околу 15% од индустриското производство на земјата и 18% од вкупниот извоз (се очекувало да достигне 2 милијарди долари во 2013 година)
Историја
. Српската автомобилска индустрија има свои корени од самиот почеток на XX век, кога, поточно, во 1904 година, индустрискиот воен комплекс „Застава“ започнала да работи за поправка на автомобили и производство на одредени делови. Во 1939 година,„Застава“ започнало со монтажа на камиони од Шевролет. Производството завршило со почетокот на Втората светска војна. До 1941 година во фабриката во Крагуевац биле произведени 400 воени камиони од Шевролет, а автомобилскиот дел од индустрискиот комплекс „Застава“ вработувал 12.000 работници.
Во 1953 година, на стогодишнината на компанијата, „Застава“ потпишала договор со италијанскиот производител Фијат за започнување со производство на неколку модели под лиценца, вклучувајќи камиони, патнички автомобили, трактори и тешки возила. Во 1955 година започнало производството на она што стана најпопуларниот модел, Застава 750, од која биле произведени вкупно 923.487 произведени единици. Во 1965 година, Застава започнала да извезува во странство. Во САД биле увезени над 140.000 возила на Застава. Во 1989 година, Застава произвела рекордни 230.570 единици. Сè на сè, Застава произвела повеќе од 4 милиони возила помеѓу 1953 и 2001 година, а се извезувало во 74 земји, со што Крагуевац станал центар на автомобилската индустрија на Србија и цела Југославија. Сепак, објектите на индустрискиот комплекс Застава биле силно оштетени за време на бомбардирањето на НАТО во СР Југославија во 1999 година.
Денес автомобилската индустрија е еден од најистакнатите сектори во Србија, кој учествува со речиси 10% од вкупниот број на странски инвестиции во Србија од 2000 година. 27 меѓународни инвеститори инвестирале речиси 1,5 милијарди евра во овој сектор, создавајќи повеќе од 19.000 работни места. Српската автомобилска индустрија ги снабдува речиси сите поголеми европски и некои азиски производители на автомобили.
Изработката на делови е најистакнато во индустријата. Компонентите на електричниот систем, една доминантна производна група со акумулатори и инсталации за жици се најважни производи. Исто така постои и производството на моторни компоненти и машински делови, дискови за сопирачки, вентили и замаеници.
Меѓу овие производствени компании се: Тигар Тирс, ​​Леони Системи, Корпорацијата Јура, Cooper Tire & Rubber Company, Трајал Корпорација и ИГБ Автомобилство.
АИК
Автобуска индустрија Крагуевац (АИК), во соработка со белорускиот производител на камиони и автобуси МАЗ, започнал да произведува до крајот на 2000-те и тоа автобуси со гас, со име БИК-203, кои се засноваат на платформата на моделот МАЗ-203. Овие автобуси се испорачуваат во неколку српски градови кои се користат во јавните транспортни компании.
ФАП
Во 1952 година била основана Фабрика за автомобили Прибој (ФАП), а една година подоцна се произвеле првите камиони врз основа на лиценца од Сауер. Во 1970 година ФАП го потпишал договорот за производство, техничка и финансиска соработка со Дајмлер-Бенц. Во 1978 година ФАП ја започнал својата соработка со Военотехничкиот институт Белград и започнал да развива и произведува специјални воени возила. Од 2010 година, ФАП има воено-ориентирана и силно ограничена продукција.
ФКА Србија
Во 2008 година, Фијат влегол во заедничко вложување со Република Србија, основајќи ја ФКА Србија или Фијат Крајслер Автомобили Србија. Во овој период интензивно бил реновиран и преобликуван поранешниот објект на фабриката Застава, а денес таму се произведува произведува Фијат 500L, со годишен капацитет од 85.000 автомобили (од 2016 година).
Икарбус
Икарбус е производител на автобуси со седиште во Белград. Компанијата е основана во 1923 година како производител на авиони. По Втората светска војна компанијата била национализирана, а двајца други српски производители на авиони, Рогожарски и Змај, биле споени во Икарбус. Меѓутоа, во текот на 1950-тите најголем дел од инфраструктурата на фабриката за авиони биле преместени во СОКО, и оттогаш Икарбус целосно се фокусирал на автобуско производство, прво под лиценца, првично со Sauer и МАН СЕ, а подоцна и со сопствени дизајни на компанијата. Во 1992 година компанијата била приватизирана, но поради спорот со името со унгарскиот производител на автобуси Ikarus Bus, го променила името во Икарбус.
Застава ТЕРВО
Како дел од претпријатието Застава во Крагуевац, ТЕРВО било формирано на 1 септември 2017 година со сите фиксни и тековни средства на Застава вклучувајќи ги и повеќето поранешни вработени. Произведува теренски возила за воена и цивилна употреба и оклопни кабини и делови за воени возила.
ИДА-Опел
ИДА-Опел бил производител на автомобили со седиште во Кикинда, кој произведува модели на Опел под лиценца помеѓу 1977 и 1992 година. Биле произведени 38.700 возила. Производството било прекинато поради почетокот на југословенските војни и наметнувањето на економските санкции на ОН кон СР Југославија.
ИМК 14-ти октобар
ИМК 14-ти октобар Крушевац е компанија специјализирана за производство на тешки машини и опрема. Со седиште во Крушевац, ги одржува производствените капацитети во Варварин, Брус и Ражањ. Компанијата е основана и во 1923 година и прогласила банкрот во јануари 2016 година.
ИМР
Индустрија за Мотори Раковица бил производител на трактори со седиште во Раковица, Белград. Основана во 1927 година, компанијата била затворена во 2015 година.
Необус
Необус бил производител на автобуси со седиште во Нови Сад. Основана во 1952 година, компанијата тесно соработувала со словенечкиот производител ТАМ. Во 1992 година, со независноста на Словенија, соработката завршила, а „Автокаросерија“ станала независен производител на автобуси и го променила своето име во Необус. Во 2012 година Необус влегла во банкрот.
Застава Автомобили
Групацијата Застава со својата главна компанија Затава Автомобили, е српски производител на автомобили, основана во Крагуевац, СФР Југославија во 1953 година како наследник на југословенски производител на камиони. По неколкудецениското производство на бројни патнички и комерцијални возила под лиценца на Фијат, во 1980-тите, Застава започнала со производство на сопствени модели, како што се Југо и Југо флорида дизајнирани од Џорџето Џуџаро. Заставава го завршила производството во 2008 година, а во 2017 година, компанијата прогласила банкрот.
Во 2008 година, седиштето и објектите на Застава биле обемно реновирани и модернизирани кога биле преземени во заедничко вложување со Република Србија и Фијат, и на крајот станале познати под името ФКА Србија.
Барлебен
Барлебен (Barleben) — општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа околу 8 километри северно од Магдебург.
210
210 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 210 година од новата ера, 210. од првиот милениум, 10. од III век и прва од 210-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5718 и 5719 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4960 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3970 и 3971 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 963.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 210 година се протега во 2846 и 2847, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2906 и 2907 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 753. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 425 и 424 година пред хиџра.
Лаџа (Драмско)
Ејлиџе (Илиџе или Ејлиџе) е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 7359
NGC 7359 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7359 се споменува и како ESO 534-22, MCG -4-53-34.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7359 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7359 има привидни димензии од 2,4' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 44 м 47,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 41' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 7359 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69638. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 348; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6964. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1181.
IC 1449
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1449 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 22 м 41,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 31' 36".
Други поделби
Проучување на IC 1449 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Знаме на Турската Република Северен Кипар
Знамето на Турската Република Северен Кипар (турски: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bayrağı) е официјалното знаме на оваа меѓународно непризната држава. Знамето е составено од бела позадина на која има две еднакви хоризонтални црвени ленти. Помеѓу лентите, а во средината на знамето, се наоѓаат црвени полумесечина и ѕвезда. Централниот мотив на знамето е инспирирано од знамето на Турција. Знамето е избрано преку конкурс каде се избирале новите симболи на државата. Знамето на Северен Кипар се користи во рамките на државата, но и во дипломатските претставништва на ТР Северен Кипар, односно во Турција и Азербејџан.
Историја на Зелениот ’Рт
За раната историја на денешните остров Зелен ’Рт многу малку е познато. Се смета дека до португалското доаѓање, островите не биле населени. Откриени се од страна на португалскиот трговец Антонио Фернандес во 1445 година. Своето име островите го добиле во 1461 година. Следната година, 1462 година било основано првото поголемо населено место, Рибеира Гранде, денеска Праја. Како португалска колонија островите официјално станале во 1532 година, како дел од Португалската империја. Како и кај другите африкански земји, така и овде населението било искористувано главно за трговија со робови. Земјата независност станала на 5 јули 1975 година. Како главен фактор за независноста била Африканската партија за независност на Гвинеја-Бисао и Зелениот ’Рт (АПНГЗ). По добивањето на независност, партијата се обидела да ги обедини Зелениот ’Рт и Гвинеја-Бисао. Сепак плановите пропаднале во 1980 година. Денеска, во земјата на власт е Африканската партија за независност на Зелениот ’Рт.
Манастир на Светите апостоли Петар и Павле во Дубница
Манастирот Дубница се наоѓа на четири километри северозападно од Дубница, во густа столетна шума. Припаѓа на Врањската епархија на Српската православна црква.
Историја
До манастирот има манастирски конак, каде некогаш живееле монаси. За време на верските празници, монасите оделе во црквата Света Богородица (поранешен женски манастир), која се наоѓа на 3-4 километри источно од манастирот. Патот по кој оделе се уште се вика Калуѓерска патека. Во непосредна близина на манастирот, од западната страна, тече Манастирскиот поток, кој се влева во Дубничка Река над селото. На планинската падина во близина на манастирот, монасите ја одгледувале познатата винова лоза. Не се знае точно кога бил изграден манастирот, а првпат се споменува во турскиот попис од 1576/1577 година. Се претпоставува, со многу оправдување, дека манастирот бил изграден пред доаѓањето на Турците на Балканот. Постои дури и легенда дека е постар од манастирот Прохор Пчињски.
Посвета на манастирот
Манастирот е посветен на апостолите Петар и Павле и се празнува на 12. јули (Петровдан). Тој ден е манастирска и селска слава. Во тоа време овој храм со своите семејства го посетуваат дубничани и жителите на околните места. По завршувањето на црковната служба, домаќинот (лицето што се грижи за црквата) поднесува сметка за приходите и расходите на манастирот во текот на годината, а потоа народот го избира домаќинот за следната година. Иако секое домаќинство носи се што му е потребно за јадење и пиење, прво се служи осветеното црковно јадење од говедско месо, бидејќи на тој ден за курбанот мора да се заколат јуници. Така останало „од антиката“. Легендата вели дека за курбан се колел елен, а тој ден дошол сам пред манастирот. Но, се случило една година еленот да доцни и за да стигне на време, морал долго да трча низ шумата. Падна толку уморен и падна пред вратата на манастирот. Народот не го чекал еленот да одмори, иако тој тоа го барал, но веднаш го заклале. Оттогаш, еленот никогаш повеќе не се појавил.
Почит кон црквата
Кај народот отсекогаш постоела длабока почит кон црковниот и црковниот имот. Од црквата не смеело да се допира ништо. Има многу вистинити настани за ова. По Втората светска војна, кога биле изградени задружни домови на сите поголеми места во Србија, новата комунистичка влада во Дубница одлучила да ја пресече зградата за задружниот дом во манастирската забрана. Во тоа време црковен учител бил Душан Додиќ или Абџа, еден од најбогатите луѓе во селото, угледен и чесен домаќин. Било кажано дека „не измешал сопствена и црковна торба“. Го поканиле Душан Абџ во општината и го информирале за одлуката за сечење на зградата за Задружен дом во манастирската шума. На крајот, бидејќи не можел да ги одврати од таа намера, им рекол: „Прво отпуштете ме, па правете како сакате, но додека сум тутор да не се сече ниту една греда“. Само оние со две глави можат да излезат и да сечат“. И тој лут ја напуштил општинската зграда. Следниот ден општинските службеници одредиле неколку домаќини и ги испратиле во манастирската шума да ги подигнат гредите. Кога Душан Абџа стоел таму на сред пат со секира на рамо. Гледајќи го толку голем и сериозен, а не сакајќи да се замерат, а уште помалку да ја исечат црковната шума, луѓето се вратиле. За да ја покаже власта својата моќ, им наредила на истите луѓе да одат под селото покрај реката и да ги исечат тополите на Абјина. Ги исекле сите 12 големи тополи. Душан, кој толку решително го бранел црковниот имот, не кажал ниту збор за себе, ниту пак се налутил на луѓето што морале да го направат тоа.
Што се однесува до Петровден и првиот ден на Божик, Дубничани масовно го посетуваат манастирот Свети Петар за да му се помолат на Бога и заедно да го прослават овој голем христијански празник. На овие свечености се договориле да се обнови манастирот кој бил во многу запуштена состојба, а потоа да се обнови и црквата Света Богородица и Свети Илија. Со благослов на врањскиот владика, целосна поддршка на Собранието на општина Врање и многу донатори, започнало реновирањето. Армијата го проширила и го уредила патот, така што сега до манастирот Свети Петар се стигнува со патнички возила, а се планира да се уреди и патот до црквата Света Богородица и да ги поврзе сите три светилишта.
Жерар Пике
Жерар Пике Бернабеу (, ; е роден на 2 февруари 1987 година) — шпански професионален фудбалер кој игра како центарален одбранбен играч за Барселона и за шпанската репрезентација.
Производ е на фудбалската академија на Барселона, Barça е cantera, La Masia, Пике првично го напуштил клубот и преминал во Манчестер Јунајтед во 2004 година, каде што останал четири години, пред да се врати повторно во Барселона под водство на Пеп Гвардиола, помагајќи му клубот да ги освои трите трофеи во сезоните 2008-09 и 2014-15 година. Тој е еден од четири играчи во историјата кој ја освоил УЕФА Лигата на Шампионите, две години по ред, со различни тимови, а меѓу другите се Марсел Десаи, Паоло Соуса и Самуел Ето.
Пике има исто така ја претставувал Шпанија, а своето деби го имал на 11 февруари 2009 година. Тој одиграл суштинска улога за репрезентацијата на Шпанија со кој го освоил 2010 ФИФА Светско Првенство и  УЕФА Еуро 2012.
Пирна
Пирна (Pirna) — град во сојузната покраината Саксонија, Германија. Градот претставува административно седиште на округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини. Населението на градот е над 40.000 жители. Пирна се наоѓа близу Дрезден и е важен град во округот. Исто така е познат по труењето со гас на 15.000 луѓе со посебни потреби во замокот Зоненштајн помеѓу јуни 1940 и август 1941, убиства кои престанале по притисокот на месното население врз властите. Денес, мала плакета кај замокот Зоненштајн и Споменикот Зоненштајн ги одбележуваат мртвите.
Географска положба
Пирна се наоѓа близу Елпските Песочнички Планини во долината на Елба, каде соседните реки Везениц, на север и Готлојба на југ, се влеваат во Елба. Пирна исто така е наречена „портата кон Саксонска Швајцарија“ (Tor zur Sächsischen Schweiz). Винскиот регион Саксонија (Sächsische Weinstrasse), се протега од Пирна до Пилниц, Дрезден и Мајсен. Во август 2002, градот страдал од големите поплави кои ја зафатиле Европа.
Соседни општини
Пирна се наоѓа југоисточно од Дрезден. Соседни општини се Бад Готлојба-Бергисхибел (град), Баретал, Дома, Дона (град), Дирерсдорф-Дитерсбах, Хајденау (град), Кенигштајн (град), Ломен, Штат Велен (град) и Штрупен.
Камено доба
Алатките направени од кремен од доцниот палеолит (околу 12000-8000 п.н.е.), на крајот на последното ледено доба, се доказ за најраното човечко населување на областа. Подоцна, луѓето припаѓале на племиња, кои одгледувале жито и добиток, живееле тука во текот на неолитот (5500-4000 п.н.е.) поради добрата клима. Околу 600 н.е. словенската група наречена Лужички Срби, кои биле рибари и фармери, ги наследиле Германите го Елпската Долина, кои живееле во областа неколку векови од 4 век п.н.е. па наваму. Името Пирна е изведено од лужичката фраза, na pernem, означувајќи тврдо (камен). Подоцна, нереално се извлекол заклучок за името на градот од германски јазик поради присуството на дрво на круша во грбот („круша“ е Birne на германски, што може за зазвучи како „Pirna“).
Среден век
Со освојувањето на словенските населби и основање на германските, основањето на замокот во Мајсен во 929 година, околу Пирна повторно била спомната населба. Замокот во Пирна, кој бил спомнат за првпат во 1269, најверојатно веќе постоел во век. Со второто доселување на истокот на Германите градот бил основан од Хајнрих Трети, гроф на Мајсен.
1470 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Пирна
Ново време
Во 1502, изградбата на новата црква била започната под мајсторот Петер Улрих фон Пирна.
Со воведувањето на реформацијата во Саксонија во 1539, Антон Лаутербах, пријател на Мартин Лутер, станал свештеник. Во 1544, стратешки важниот замок бил надграден во тврдина од Морис, изборниот кнез на Саксонија. Три години подоцна ја издржал опсадата од изборниот кнез Јохан Фридрих во Шмалкалдиската војна.
1470 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4038 и 4039 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3280 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2290 и 2291 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 717 пред основањето на Рим.
Пирна
Ново време
На 23 април 1639, градот бил освоен од шведските трупи под командантот на шведската армија, Јохан Банер. Во текот на мачната петмесечна опсада на тврдината, градот бил значајно уништен. Околу 600 луѓе биле убиени (Pirnarisches Elend, буквално „Мизеријата на Пирна“). Во околу 1670, тврдината Зоненштајн била изградена со модерни воени направи. Само силниот камен постои и денес. Во 1707, Пирна имала долгови кои биле поврзувани со Големата северна војна на повеќе од 100.000 талери.
Пруски Пирна
На 29 август 1756, малата саксонска армија се предала на Прусите, кои нападнале без објава на војна, и капитулирала на 16 октомври, два дена откако Зоненштајн бил опколен. Во 1758, австриските трупи и царската армија ја освоиле тврдината.
1470 п.н.е.
Откритија
1470 av. J.-C.
Пирна
Индустриска револуција, Германско Царство и Вајмарска Република
Во 1837, започнала патување со пароброди на горниот тек на Елба. Неколку години подоцна била отворена железничката линија, која ги поврзувала Дрезден и Пирна. Пирна станал индустриски град во 1862 со изградбата на фабрики. Биле застапени машинската индустрија и производството на стакло и целулоза. Во 1875 бил завршен песочниот Elbbrücke (мост на Елба). Во текот на Првата светска војна Пирна станала гарнизон и седиште на баталјоните 12 и 5 на Кралската саксонска армија. Во 1922/23, градот припоил неколку соседни општини Поста, Нидерфогелгезанг, Оберфогелгезанг, Копиц, Хинтерјесен, Нојндорф, Цушендорф, Ротверндорф и Цеиста. Вкупното население изнесувало над 30.000 жители.
Холокауст
Од почетокот на 1940 до крајот на јуни 1942, дел од огромната психијатриска болница во рамките на замокот Зоненштајн биле претворени во центар за евтаназија: нацистичкиот институт Зоненштајн. Овде била првата употреба на техники кои подоцна биле вклучени во Конечното решение. Гасни комори и крематориум биле изградени во поранешната санитарна зграда (зграда C 16). Висок ѕид од тули од двете страни го криел комплексот од надворешни погледи. Четири згради се наоѓале во оградениот простор. Биле користени за канцеларии, дневни соби за персоналот итн.
Од крајот на јуни 1940 до септември 1942, околу 15.000 луѓе биле убиени во склоп на програмата за евтаназија и акцијата Sonderbehandlung. Персоналот се состоел од околу 100 луѓе. Една третина од нив биле доведени од концентрационите логори во Полска, поради нивното искуство во убивањето на луѓе преку гасни комори.
Во текот на август и септември 1942, центарот за убивање Зоненштајн бил затворен, додека гасните комори и крематориумот биле отстранети. По октомври 1942, зградите биле користени како воена болница.
Овој дел од историјата на Пирна бил долго време непознат во Германија до 1989, кога отпочнале напорите за разјаснување на оваа катастрофа. Во јуни 2000 била отворена постојана поставка за случувањата.
Поплави од 2002
Пирна била особено погодена од поплавите на Елба во 2002.
Население
Промени на население (од 1960, сите бројки за 31 декември): 1 29 октомври 2 31 август
Збратимени градови
Пирна е збратимена со збратимена со следниве градови:
Пирна има договори за пријателство со Бајенфурт и Ројтлинген, во покраината Баден-Виртемберг.
1643
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7151 и 7152 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6393 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5403 и 5404 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2396.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1643 година се протега во 4279 и 4280, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4339 и 4340 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2186. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1052 и 1053 исламска година.
Парикутин (вулкан)
Парикутин — најпознат вулкан во Мексико кој се наоѓа во мексиканската држава Мичоакан, близу до градот Уруапан и 332 километри западно од Град Мексико во вулканско поле со околу 1,000 вулкански средишта. Вулканот е згуреста купа а ерупциите започнале во 1943 година на местото што пред тоа било поле со пченка и кое за една година се подигнало на 336 метри. Ерупциите продолжиле до 1952 година, така што конусот се извишил уште 88 метри. По примерот на Парикутин, вулканолозите имале можност да бидат сведоци и да го документираат создавањето, извишувањето и гаснењето на еден вулкан.
Значење
Паракутин за првпат ѝ дал можност на модерната наука да документира животен циклус на ваков тип ерупција. Во тек на неговата деветгодишна активност, научниците направиле скици, го мапирале и го фотографирале вулканот. До 1952, ерупцијата направила конус во височина од 424 метрии значително го оштетила подрачјето исфрлувајќи камен, пепел и лава. Тројца погинале, два града комплетно биле евакуирани и закопани под лавата а три други градови биле позначително оштетени од ерупциите. Илјадници жители биле трајно преселени од нивните домови и два нови града биле создадени за да ги прифатат раселените лица. Иако поширокиот регион сè уште останува вулкански активен, Парикутин сега е во хибернација и станал туристичка атракција. Во 1997, телевизијата Си-ен-ен го вклучила Парикутин во нивниот список на Седумте природни светски чуда.