cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марија Антоанета
Јули 1789–1792: Француската револуција
Ситуацијата во јуни започнала да ескалира и да станува насилна, кога Националното собрание започнало да бара повеќе права, а Луј XVI почнал да се спротивставува и да пробува го потисне третиот сталеж. Секако, бидејќи неефективноста на кралот и непопуларноста на кралицата ја поткопувале монархијата како институција, сите овие обиди биле неуспешни. На 11 јули, Некер бил ослобден од должност, Париз бил опседнат со буни поради вестите и сето кулминирало со заземањето на Бастиља на 14 јули 1789 год. Во неделите што следеле, многумина од најконзервативните кралски благородници како графот д'Артоа, војвотката де Полињак, ја напуштиле Франција, поради страв од убиство. Марија Антоанета, која била најмногу во опасност, останала до крај, за да му помогне на кралот да ја врати стабилноста, иако неговата моќ пополека била преземена од страна на Националното собрание, кое под своја власт го имало Париз и обирало луѓе за својата Национална гарда.
Крајот на август била донесена Декларација за правата на човекот и граѓанинот (La Déclaration des Droits de l'Homme et du Citoyen), што бил почетокот на уставната монархија во Франција. Покрај тоа, кралот сѐ уште бил потребен за да присуствува на одредени церемонии во кралскиот двор, иако ситуацијата во Париз станувала сѐ полоша поради кризата со леб во септември. Масата на крајот ја приморала кралската фамилија заедно со војводата на Прованса, неговата жена и Мадам Елизабет да се преселат во Париз, под будното око на Националната гарда. Во градот, кралот и кралицата биле сместени во дворецот Тилери во куќен притвор. За време на куќниот притвор, Марија Антоанета им се доверила на своите пријатели дека нема никаква намера во иднина да се вклучува во француската политика, бидејќи без разлика дали била вклучена или не, сѐ ѝ се препипувало на неа и поради тоа се плашела од последиците доколку во иднина продолжи со политичка активност. И покрај ситуацијата, Марија Антоанета сѐ уште била потребна и повикувана да извршува хуманитарни функции како и одредени религиозни церемонии. Тоа и го правела иако поголемиот дел од своето време го посветувала на своите деца.
Покрај нејзините обиде да остане далеку од очите на јавноста, повторно во либелите била лажно обвинета дека има афера со командирот на Националната Гарда, маркизот Ла Фајет. Вистина било дека таа го мразела поради неговите либерални определби и поради тоа што тој бил делумно одговорен за присилната преселба на кралското семејство од Версај.
Постојано надгледувана од револуционерните шпиони во нејзиниот сопствен дома, кралицата речиси немала никаква улога во изготвувањето на Францускиот устав во 1791, со кој во општи линии се намалил авторитетот и моќта на кралот. Марија Антоанета секако се надевала дека еден ден нејзиниот син ќе владее и била убедена дека насилството наскоро ќе престане.
Во овој период, се правеле многу планови и заговори со чија помош кралското семејство требало да избега. Кралицата одбила неколку, бидејќи не сакала да замине сама без кралот. Други пак биле одбиени од нерешителниот крал. Во прецизниот план за бегство од Париз на грофот Аксел фон Ферсен и баронот Бретел, некои од членовите на кралското семејство морале да се преправат во слуги на една богата руска бароница. Кралицата го одбила планот бидејќи од неа се барало да го напушти Париз само со нејзиниот син. Таа сакала целото кралско семејство да ја придружува. Кралот го губел драгоценото време околу тоа кои членови од кралското семејство треба да се вклучат во бегството, на кој датум да се случи како и точната рута по која би се патувала. По многу изминати денови, бегството се случило на 21 јуни 1791 и завршило со неуспех. Целото кралско семејство по 24 часа бегство било фатено во близина на Варен и во рок од една недела вратено во Париз.
Чувствителноста на симнатиот крал се покажала на 10 август, кога судирот помеѓу швајцарската гарда и републиканските сили го натерало кралското семејство да побара засолниште во Националното собрание. Неколку стотици војници на швајцарската гарда загинале во борбата. Кралското семејство на 13 август било сместено во затвор, во услови кои биде далеко потешки од нивниот претходен притвор во дворецот Тилери.
Една недела подоцна, многу од придружниците на кралското семејство, меѓу нив и принцезата де Ламбал, биле приведени на испрашување од страна на Париската комуна. Таа била префрлена во затворот „Ла Форс“ и била една од жртвите на Септемврискиот масакар, брутално убиена на 3 септември. Со нејзината глава, исечена и закачена на кол се парадирало низ градот. Иако Марија Антоанета од затворскиот прозорец не ја видела главата на својата драга пријателка додека истата се покажувала низ градот, таа се онесвестила штом дознала за свирепиот начин на којшто завршил животот на една нејзина поранешна придружничка.
На 21 септември, монархијата официјално завршуила и бил донесен Националниот конвент кој претставувал законска власт во Франција. Кралското семејство било преименувано во Капети и започнале подготовките да се изведе кралот пред судот.
1793: "Вдовицата Капет" и нејзината смрт
Покрај нејзината состојба, по смртта на Луј, дебатата за нејзината судбина била главна тема во Националното собрание. Од една страна имало такви коишто биле за нејзино погубување, од друга страна некои ја поддржувале идејата таа да биде замената за француските заробени војници или пак за одреден откуп од страна на Светото Римско Царство. Томас Паин предложил прогон во Америка. На почетокот на април бил формиран Комитет за јавна безбедност и луѓето како Жак Хеберт започнале да бараат судење на Марија Антоанета, до крајот на мај Жирондинците биле симнати од власт и притворени. Постоеле и барања Дофенот идеолошки да го доближат кон револуционерните идеи. Ова и било направено кога Луј-Шарл бил разделен од Антоанета на 3 јули и даден на еден чевлар да се грижи за него. На 1 август Антоанета била изнесена од кулата каде била притворена и била преместена во затворот Консиержери како затвореник број 280. И покрај различните обиди да ја извадат оттаму, како што била приказната со каранфилот во септември, Марија Антоанета штом ќе слушнела за плановите за бегство, веднаш ги одбивала.
Официјално нејзиното судење од страна на Револуционерниот трибунал започнало на 14 октомври. За разлика од нејзиниот сопруг, на кој му било дадено време да ја подготви одбраната, судењето на кралицата било изманипулирано, ако се земе предвид дека имала помалку од еден ден да ја подготви одбраната, како и претставата за жените на Јакобинците воопшто. Меѓу обвиненијата за кои ѝ се судело (повеќето, ако не и сите биле обвиненија кои произлегле од гласините во либелите) биле за организирање на оргии во Версај, за давањето на 7 милиони лири на Австрија, за заговор за убиство на војводата од Орлеанс, за наводен инцест со нејзиниот син како и за прогласување на синот за нов крал на Франција и за организирањето на масакарот на швајцарската гарда во 1792.
Најсериозното обвинение било сексуалната злоупотреба на нејзиниот син. Тоа било според наводните обвиненија од Луј-Шарл, чиј мозок бил испран од страна на Хеберт и неговиот нов старател. На ова обвинение Марија Антоанета протестирала толку емоционално, што иронично но жените кои присуствувале на судењето започнале да ја бранат. Откако завршило судењето за овие обвинувања, таа изјавила „дека не можела да се спротивстави, бидејќи самата природа одбива да реагира на такви обвиненија насочени кон една мајка“. Реално, одлуката за судењето била однапред решена од страна на Комитетот за јавна безбедност уште во времето кога бил откриен заговорот со каранфилите. Утрото на 16 октомври, по два дена сослушување била прогласена за виновна за предавство. Била погубена истиот ден, во 12.15 часот, облечена во едноставен бел фустан, две недели пред нејзиниот 38-ми роденден. Најзините последни зборови биле: „Извинете господине, не сакав да го направам тоа“ упатени кон џелатот кој случајно го згазнала пред да биде погубена. Нејзиното тело било погребано во неозначен гроб на гробиштата Мадлен во Париз. Кога војводата од Прованс станал крал Луј XVIII за време на реставрацијата на Бурбоните, на 15 јануари 1815, телата на Марија Антоанета и на Луј XVI биле ексхумирани и погребани со сите кралски почести на 21 јануари во гробницата на француските кралеви во катедралата Сен-Дени во Париз.
Златко Крањчар
Златко Крањчар (хрватски: Zlatko Kranjčar; 15 ноември 1956, Загреб - 1 март 2021, Загреб) — поранешен хрватски фудбалер и тренер.
Животопис
Крањчар е роден на година во, денешна Хрватска. Неговото вистинско презиме е Крајнчар и така се презивал до својата 16. година. Тогаш, при издавањето на личната карта, службеникот направил грешка која не била веднаш воочена и подоцна тој бил запишан во фудбалскиот регистар со презимето Крањчар. Крањчар бил во брак со Елвира Крањчар, која по професија била инженерка по авиосообраќај, а подоцна била сопственичка на Галеријата Крањчар. Со неа имал две деца: фудбалерот Нико Крањчар и ќерката Лана, која живее во Париз. Во неколку прилики за него се зборувало дека бил алкохоличар, иако тој ги негирал таквите обвинувања: на пример, Здравко Мамиќ го обвинил дека премногу пие, додека во 2011 година Дејан Савичевиќ изјавил дека своевремено Крањчар бил отпуштен од функцијата тренер на црногорската репрезентација токму поради алкохолизмот. Крањчар умрел на 1 март 2021 година по долга и тешка болест.
Фудбалска кариера
војата фудбалска кариера ја започнал во ФК Динамо од Загреб каде почнал да тренира уште на десетгодишна возраст. Благодарение на тренерот Мирко Базиќ брзо преминал од јуниорската во сениорската екипа. Својот прв натпревар за првата екипа на ФК Динамо го одиграл во 1974 година, кога настапил на дербите против ФК Хајдук од Сплит. За ФК Динамо одиграл вкупно 262 натпревар во првенството на СФР Југославија, 28 натревари во југословенскиот куп и 18 натпревари во европските купови (Купот на европските шампиони, Купот на УЕФА и Купот на победниците на куповите). Во југословенското првенство постигнал вкупно 98 голови. Играјќи за ФК Динамо освоил три титули: шампион на Југославија (1981/1982) и Купот на маршалот Тито (1979/1980 и 1982/1983), а двапати (1975/1976 и 1981/1982) играл во финалето на Купот на маршалот Тито. Во 1984 година ја продолжил кариерата во ФК Рапид од Виена, а во 1990 преминал во ФК Санкт Пелтен, а една година подоцна преминал во СД Винерфелд каде во 1992 година го објавил крајот на играчката кариера, но потоа се премислил и одиграл уште една сезона за тој клуб.
Топчеста молња
Топчеста молња — малку позната појава на атмосферски електрицитет, за која се објаснува како светлечко топчесто тело кое може да биде со пречник со големина на грашок до неколку метри. Се поврзува со молњевитите бури, но трае подолго од блесокот на молњите. Многу стари записи тврдат дека топчестата молња може да експлодира, понекогаш со тешки последици, оставувајќи по исчезнувањето мирис на сулфур. Во некои записи се зборува дека може да се појави и без присуство на молњевити облаци.
Некои лабораториски експерименти добиле слични појави на топчестата молња, но до денес сè уште не се знае дали тие се поврзани со природните појави. Научните податоци за овие појави во природата се малку на број поради непредвидливостите и реткоста. До пред определен период се сметало дека топчестите молњи се измислици. .
Космос-928
Космос-928 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 јули 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-928 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1005 км, а најмалото на 951.
Градиште (Градец, Валандовско)
Градиште — археолошко наоѓалиште во валандовското село Градец. Претставува градиште од доцноантичко време. Се наоѓа на 3 км западно од селото, каде над висок рид што доминира над долината на Вардар, на зарамнето плато има зачувани темели од одбранбен бедем. Овде на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал.
Кова Лима (општина)
Кова Лима (португалски: Município Cova Lima, тетум: KovalimaAileu) е општина во Источен Тимор, во југозападниот дел на земјата. Населението брои 65 301 жители (Попис 2015 година) и површина од 1 230 км2. Главен град на општината е Суаи, кој се наоѓа на 136 км од Дили, главниот град на Источен Тимор.
Географија
Кова Лима се граничи со Тиморското Море на југ, со општините Бобонару на север, Ајнару на исток и со индонезиската провинција Нуса Тенгага Тимур на запад.
Највисоката точка во општината е планината Фохо Таромар, која е висока над 1 744 метри и се наоѓа во близина на границата со Индонезија.
Население
Населението во општината заклучно со 2015 година брои 65 301 жители; Густината на населението е 54 луѓе / км². Просечната возраст на населението е 18,6 години. Помеѓу 1990 и 2004 година, просечниот годишен раст на населението е 1,13%.
55% од населението зборува буначки јазик; 41% зборуваат тетумски јазик. Други локални јазици и дијалекти се исто така чести. 47,3% од населението зборува тетумски (вклучувајќи ги и оние за кои е втор и трет јазик); 42,9% зборуваат индонезиски и 9,9% зборуваат португалски. 54,3% од популацијата се неписмени (57,9% жени и 50,7% мажи). Само 10,2% од лицата над 18 години завршиле средно училиште (7,4% од жените и 13,1% од мажите).
Заклучно со 2004 година, 99,8% од населението се римокатолици; 0,1% - приврзаници на традиционалните анимистички верувања. 28 лица се муслимани, а 15 лица се протестанти.
Животна средина
Последните штандови на сандалово дрво, стоката по која беше познат Тимор со векови, постојат во Кова Лима. Во 2001 година беше проценето дека во општината останале околу 250 хектари шума од сандалово дрво, главно во канцеларијата за администрација во Тиломар. Помали области се наошаат и во Суаи, Фохорем, Фаталулик и Фатумејан. Комерцијалното сечење е забрането, но контролите се тешки за спроведување.
Бучава
Бучавата се дефинира како непријатна звучна сензација која во организмот создава штетни ефекти. Таа обично се манифестира како висока гласност од околу 110-120 dB, иако може да има пониски или повисоки вредности. Бучавата обично подразбира спектар на звуци со различни честоти – штетните ефекти не зависат само од јачината, туку и од висината на звуците.
Специфично дејство на бучавата и оштетување на слухот
Дејството на интензивната бучава во тек на подолг период создава во слушниот апарат пореметувања кои се манифестираат од лесна наглувост во почетокот па до потполна глувост во крајните стадиуми.
Неспецифично дејство на бучавата
Не е доволно испитано, но е познато дека бучавата предизвикува замор, слабеење на концентрационите способности, губиток на волјата и расположение а бучавата преку 110 dB создава и пореметувања во органот за рамнотежа. Кај некои пациенти се опишани пореметувања на ритамот на срцето и промени на ЕКГ. Исто така се можни пореметувања на крвниот притисок во смисла на хипер и хипотонија.
Заштита од бучава
За заштита на човекот околината од бучава, неопходни се мерења на бучавата кои се прават со акустички уред наречен фонометар, односно сонометар. При заштита од бучавата треба да се има предвид дека најдобри звучни изолациони својства имаат порозните материјали. Интензитетот на звукот експонецијално опаѓа со дебелината на материјалот. Интензитетот на звукот во затворени простории зависи од коефициентот на апсорпција на ѕидовите. Така, на пример, малтерот има коефициент на апсорпција 0,02, а завесите 0,23. За намалување на бучавата, денес ѕидовите се обложуваат со материјали кои имаат својство да го апсорбираат звукот. Во близина на аеродромите се прават високи ѕидови на кои најчесто се засадуваат растенија (ползавци) кои со повеќекратна рефлексија на звучните бранови го намалуваат нивниот интензитет. Процесот на рефлектирање и апсорпција на брановите има посебна улога при ширење на брановите во затворени простори. Овие процеси ги определуваат акустичките својства на просториите. При проектирање на амфитеатри, предавални, конценртни и театарски сали, ТВ-студија, се користат посебни техники кои се дел од архитектонската акустика.
Џејмс Кегни
Џејмс Френсис Кегни, Џр. (17 јули 1899 – 30 март 1986) е американски филмски глумец најмногу запамтен по неговите гангстерски улоги, како и по неговата изведба што му го донесе единствениот оскар во 1942 година во Јенки Дудл Денди.
Слично како и Џејмс Стјуарт, Кегни станува толку близок до публиката што ќе остане запаметен како "Џими" Кегни — име кое никогаш нема да го пишува во завршните кредити на неговите филмови.
Во 1999, Американскиот филмски институт го поставува Кегни на осмото место на нивната список на најголеми филмски ѕвезди во филмската историја.
Безенбрун
Безенбрун (Bösenbrunn) — општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија.
123
123 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 123 година од новата ера, 123. од првиот милениум, 23. од II век и четвртта од 120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5631 и 5632 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4873 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3883 и 3884 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 876.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 123 година се протега во 2759 и 2760, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2819 и 2820 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 666. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 514 и 513 година пред хиџра.
Јужни Варовнички Алпи
Јужни Варовнички Алпи (Südliche Kalkalpen, Južne apneniške Alpe, Alpi Sud-orientali) — група планински венци во состав на Источните Алпи, јужно од Централните Источни Алпи, претежно во северна Италија и соседна Австрија и Словенија. Се одликуваат со посебен геолошки состав кој ги разликува од другите повисоки врвови од соседната група. Се протегаат од венецот Собрета-Гавија во Ломбардија на запад до Похорје во Словенија на исток.
Класификација на Високогорскиот клуб
Според класификацијата на Источните Алпи на Високогорскиот клуб, Јужните Варовнички Алпи ги опфаќаат следниве венци и планини (од исток кон запад):
ITU-T
ITU – T ( ВОВЕД )
Телекомуникацискиот сектор за стандардизација ( ITU - T ) ги координира стандардите за телекомуникација во име на Интернационалната телекомуникациска унија ( ITU ) основана во Женева, Швајцарија.
Работата со стандардизација на ITU датира од 1865 год со раѓањето на Интернационалната телеграфска унија. Во 1947 год постана специјализирана агенција на Обединетите Нации, и меѓународниот телеграфски и телефонски комитет за консултација ( CCITT ) беше создаден во 1956. Беше преименуван во ITU – T во 1993 година.
ITU беше меѓувладина јавно – приватна партнерска организација се од нејзиниот почеток, а сега има членство од 191 земја и повеќе од 700 јавни и приватни компании, како и регионални и меѓународни телекомуникациски единки познати како Сектор на членови и соработници кои преземаат голем дел на работата од секторот.
ПРИМАРНА ФУНЦИЈА
Интернационалните стандарди продуцирани од ITU – T се наведени како „Препораки“ (зборот е обележан со голема буква за да се воочи разликата со значењето на вообичаениот збор „препорака“) и чекаат да станат задолжителни кога ќе се прифатат како дел од националното законодавство.
Откако ITU–T е дел од ITU, која е специјализирана агенција на ООН, неговите стандарди носат повеќе формална интернационална тежина од стандардите создадени од другите организации за развој, кои објавуват техничка спецификација со слична форма.
ИСТОРИЈА
Иако ITU датира од 1865 год процесите за формална стандардизација се од неодамна.
Две консултантски комисии се создадени од страна на Париската конференција на ITU во 1925 год за да се справат со комплексноста на интернационалните телефонски сервиси (познати како CCIF, според Францускиот акроним) и телеграфијата на долги дистанци (CCIT).
Во поглед на основната сличност на многуте технички проблеми соочени од CCIF и CCIT во 1956 год е донесена одлука тие да се спојат во една меѓународна телеграфска и телефонска консултантска комисија ( CCITT ).
Во 1992 год ополномоштената конференција (најполитички ориентираната конференција на ITU) виде реформа на ITU давајќи и повеќе флексибилност да се адаптира на голема, комплексна, интерактивна и конкурентна средина. Во ова време CCITT беше преименувана во телекомуникациски сектор за стандардизација ( ITU–T), како еден од трите области на унијата заедно со радиокомуникацискиот сектор ( ITU–R) и секторот за развој на телекомуникациите ( ITU–D).
Историски гледано Препораките на CCITT беа презентирани на седница пред четиригодишните собранија за одобрување, а целосниот список со Препораките беше објавувана после секоја седница. Сепак одложувањето на производството на текстови и нивното преведување во други работни јазици не одговараат на брзото темпо на промени во телекомуникациската индустрија.
СТАНДАРДИЗАЦИЈА ВО РЕАЛНО ВРЕМЕ
Равојот на личните сметачи уште од 1980 год создаваше взаемна пракса меѓу корисниците и бизнисите усвојувајќи ја таканаречената „крвав раб“ технологија на комуницирање иако тоа сè уште не беше стандардизирано. Овие организации за стандардизација мораја да ги туркаат напред стандардите многу побрзо или да се соочат со фактот да се ратификуваат.
Сега ITU–T оперира под повеќе рационализирани процеси. Времето помеѓу почетен предлог на нацртен документ од компанија членка и крајното одобрување на целосна ITU-T Препорака е кратко и се состои од неколку месеци (или помалку во некои случаи). Ова ги прави процесите на стандардизација повеќе флексибилни на потребите од брзиот развој на технологијата отколку како што беше вообичаено да се прави во минатото.<. Новите и обновени Препораки се објавуваат речиси секојдневно, а поголемиот дел од библиотеката над 3270 Препораки е достпна онлајн бесплатно. (Заедничките спецификации на ITU-T и ISO/IEC не се бесплатни. )
ITU–T се обиде да ја олесни соработката помеѓу многуте форуми и организациите за стандардизација (SDOs). Оваа соработка е неопходна за да се избегне дуплирање на работата и како последователниот ризик од конфликтни стандарди на пазарот.
Во полето на стандардизација, ITU-T соработува со други организации за стандардизација, на пример, Интернационалната Организација за Стандардизација (ISO) и Оперативната Групација за Интернет Инженерство (IETF).
РАЗВОЈ НА ПРЕПОРАКИ
Најголемиот дел од работата на ITU-T се извршува од членовите на секторот и соработниците, додека Бирото за Телекомуникациска Стандарадизација (TSB) е извршната рака на ITU-T и координатор на број работилници и семинари кои помагаат во развојот на постоечките работни области и истражување на нови. Настаните покриваат широка област на теми во полето на информацијата и комуникациските технологии (ICT) и привлекуваат високорангирани експерти како портпароли и посетители од инженери до високо рангирани менаџери од сите индустриски сектори.
Техничката работа, развојот на Препораките, на ITU-T се одвива од страна на Студиски Групи (SGs). Луѓето вклучени во овие групи се експерти за телекомуникации низ целиот свет. Моментално постојат 13 вакви групи. Групите се среќаваат очи во очи според календар издаден од Бирото за Телекомуникациска Стандардизација. Студиските групи се зголемени од Фокус Групи (FGs), помагало создадено од ITU-T, овозможувајќи начин за брза реакција за потребите на ICT Стандардизацијата и дозволувајќи голема флексибилност во однос на членовите и работните методи. Клучната разлика помеѓу Студиските и Фокус групите е тоа што вторите имаат поголема слобода во сопственото организирање и финансирање, и дозволуваат на останати лица кои не се членови да учествуваат. Фокус групите лесно се создаваат, имаат краток век на постоење и можат да си изберат сопствени методи за работа, финансирање, водење и типови на испорака. Скорешни примери вклучуваат работа на Вмрежувањето од Новата Генерација, Телевизија по Интернет Протоколи (IPTV) и управување со дигитален идентитет.
ОДОБРУВАЊЕ НА ПРЕПОРАКИ
„Процес за споредно одобрување“ (AAP) е процедура за одобрување по брза постапка која беше развиена да дозволи стандардите да бидат објавени на пазарот во временски период што индустријата го побарува.
Овој драматичен ремонт на создавањето стандарди со насочување на процедурите за одобрување беше воведен во 2001 г. и е проценето дека го скратил времето вклучено во овој критичен аспект на процесот на стандардизација од 80 до 90%. Ова значи дека просечен стандард кој одземал околу четири години, да биде одобрен и објавен во средината на деведесеттите, и две години за да биде објавен во 1997 г., сега може да биде одобрен во просек за 2 месеци или уште помалку до 5 недели.
Покрај насочувањето на клучните процедури вклучени во процесот за одобрување, важен придонесувачки фактор за употребата на AAP е справувањето со електронски документи. Штом процесот за одобрување е почнат, остатокот од процесот може да биде довршен електронски, во огромното мнозинство на случаи, без понатамошни физички средби.
Воведот во “ААР” исто така го формализира јавно/приватното партнерство во процесот за одобрување обезбедувајќи еднакви можности и за членовите на секторот и за земјите-членки во одобрувањето на техничките стандарди.
Штом текст од нацрт на Препорака, подготвен од експерти на студиските групи, се смета за зрел, се доставува на состаноците на студиските групи за преглед. Ако се одобри на состанокот, му се доделува документ за согласност. Ова значи дека студиската група дала согласност дека текстот е доволно зрел за да предизвика процес на краен преглед кој ќе води до одобрување на нацрт Препораката.
Откако оваа согласност се достигнала, Бирото објавува старт на “AAP” процедурата со објавување на нацрт текстот на мрежната страница на ITU-T, барајќи коментари. Тоа им дава можност на сите членови да го прегледаат текстот. Оваа фаза наречена „Последен Повик“ е четиринеделен период во кој коментарите можат да бидат доставувани од страна на членовите на секторот и земјите членки.
Ако освен редакциски поправки, други коментари не се примени, Препораката се смета за одобрена бидејќи не се пронајдени проблеми кои побаруваат дополнителна работа. Иако постојат коментари, претседателот на студиската група во консултација со Бирото поставуваат процес на резолуција на коментари од засегнатите експерти. Прегледаниот текст потоа е поставен на страна за дополнителен преглед во период од три недели.
Слично на фазата „Последен Повик“, во дополнителниот преглед, Препораката се смета за одобрена ако дополнителни коментари не се примени. Ако коментари се примени, тоа покажува дека постојат проблеми кои сè уште побаруваат работа па нацрт текстот и сите коментари се праќаат на следниот состанок на студиската група за понатамошна дискусија со можност за одобрување.
Тие Препораки се смета дека имаат политика или регулаторни импликации се одобрени според тоа што е познато како „Процес на Традиционално Одобрување“ (ТАР), кој овозможува подолг период за рефлексија и коментирање од земјите-членки. ТАР Препораките се исто така преведени во шест работни јазици на ITU (Арапски, Кинески, Руски, Англиски, Шпрански, Француски).
СЕРИИ И ПРЕПОРАКИ
ITU-T Препораките се имињата дадени на телекомуникациите и документите за спецификација на компјутерските протоколи објавени од ITU-T.
Многу од Препораките кои дефинираат OSI се и ISO стандарди.
Стандарди за интернет протоколи вообичаено се развиваат од IETF, и стандардите за системите на мобилните телефони се развиваат од ETSI и други форуми.
СЕРИИ ОД ITU ПРЕПОРАКИ
ITU-T објавува Препораки со имиња како X.500, каде што X е серијата а 500 е идентификацискиот број. Кога Препораката е обновена, (најчесто) ќе го зачува истиот број т.ш. годината на издавање може да биде потребна за да се идентификува специфична верзија на Препораката. Поимот „Х.500“ е користен за да ја означи Х.500 Препораката, и за целата фамилија на Препораки под името Х.5хх каде што специфични форми на Х.500 Препораки се претставени и прегледани во табелата.
ИНТЕРНАЦИОНАЛНИ ТЕЛЕКОМУНИКАЦИСКИ РЕГУЛАТИВИ
Во прилог на ITU-T Препораките, кои немаат статус за мандат сè додека не се усвојат во некој од националните закони, ITU е исто така и чувар на меѓународниот обврзувачки договор на Интернационалните Телекомуникациски Регулативи.
Наводи
CCITT איגוד הטלקומוניקציה הבינלאומי
Катарина Стенбек
Катарина Алис Хилда Стенбек е шведска уметничка, дизајнерка, електронски музичар, пејачка и Јутјуберка.
Раниот живот и театарот
Стенбек пораснала во Салтсјобаден надвор од Стокхолм, но и како дете живеела во Лондон. Студирала театар во Södra Latin во Стокхолм пред да се пресели во Њујорк за да присуствува на Американската академија за драмски уметности од 2005 до 2008 година.
Музика
Стенбек била предводник на пост-диско бендот Folding Legs од Бруклин од 2009 до 2015 година. Во пролетта 2017 година, таа го лансира Галериет (, „The Gallery“) и го издава нејзиниот деби соло албум, Romantic Gestures, подоцна истата година. Три од песните од албумот, „Right Wavelength“, „Homesick Lover“ и „Juvenile“, биле премиерно прикажани на шведското национално радио во Musikguiden за Sveriges Radio P3. Во 2018 година, таа го издаде EP-то, Send Me Your Daughter.
Стенбек, која самостојно ја продуцира целата нејзина работа, користи маски, аудиовизуелни инсталации и други театарски елементи во нејзините музички спотови и изведби во живо.
Уметност
Стенбек е самоука уметничка. Нејзината работа опфаќа широк спектар на медиуми, вклучувајќи сликарство, скулптура од папие-маше, видео инсталација, уметност за носење и стоп-моушн анимација. Таа започнала канал на YouTube во март 2019 година, на кој споделува видеа за нејзината работа. Во август 2019 година, таа лансира онлајн продавница на прибор за домаќинство, додатоци и уметнички дела дизајнирани и создадени од Стенбек во нејзиното студио.
NGC 7444
NGC 7444 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Катарина Стенбек
Личен живот
Стенбек моментално го дели своето време помеѓу Лос Анџелес, Калифорнија и Стокхолм, Шведска.
NGC 7444
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7444 се споменува и како MCG -2-58-16.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7444 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7444 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 8,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 50' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 1°.
Други поделби
Проучување на NGC 7444 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70219. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 303; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5826. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 826.
Михаил Сионидис
Михаил Сионидис или Сонидис (Μιχαήλ Σιωνίδης или Μιχάλης Σιωνίδης или Σωνίδης) бил андартски капетан, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Михаил Сионидис е роден 1870 година во. Како деец на грчката вооружена пропагнада делувал во Грчиште, Гевгелија и Дојран, против Македонската револуционерна организација.
Сионидис со андартска чета го нападнал селото Марвинци во 1905 година (во нападот бил ранет, по што заминал во Гегелија на лекување), како одмаза за нападот на Македонската револуционерна организација врз селото Грчиште во есента 1904 година.
По крајот на Првата балканска војна Михаил Сионидис го напуштил Грчиште, кое било заземоно од српските сили, и се сместил во Мачуково.
Во текот на Втората балканска војна, грчкиот крал Константин I го воспоставил своето седиште. Михаил Сионидис е ранен во битките кај Кукуш-Лахна, а во Првата светска војна учествувал во Битката кај Јаребична, а дејствувал и како разузнавач во тилот на бугарската армија во Струмичко.
Како заслуга кон Грција е одликуван со: Златен крст за храброст, Воен крст и Спомен медал на Македонската борба.
По завршувањето на војната Михаил Сионидис, како претседател на месен комитет во близина на Мачуково ги пронашол остатоците на 9 евзони убиени за време на Втората балканска војна. Мачуково е преименувано во Евзони, 1927 година, каде што умира и Михаил Сионидис во 1935 година.
Врежот
Врежот или Вреж (Άγιος Λουκάς, Агиос Лукас; до 1926 г. Βρες, Врес ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.013 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено со Македонци и Роми, а денес има македонско малцинство и грчко дојденско мнозинство.
Географија
Селото се наоѓа во источниот дел на Солунското Поле, 10 км северозападно од Пласничево и 10 км јужно од Воден.
Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Врежот бил село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Врежот живееле 160 Македонци и 210 Роми. Сите жители на селото биле под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Врежот (Vrejot) имало 200 Македонци под патријаршијата.
На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 330 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 268. Во 1924 г. Ромите како муслимани се иселени во Турција, а на нивно место не биле доведени колонисти поради маларичноста на местото, сместено на брегот блатното Ениџевардарско Езеро. Во 1926 г. името на селото е сменето во Агиос Лукас, во превод Свети Лука. Затоа, во 1928 г. во Врежот се попишани 158 жители, сите Македонци. Во следниот период, по исцедувањето на езерото и мелиорацијата на почвата, во селото се населени голем број грчки колонисти, на кои им е доделена ослободената земја.
Во 1940 г. Врежот имал 613 жители кои во 1951 г. се накачиле на 1.133 поради поволните стопански услови. Населението достигнало 1.555 жители во 2001 г. за да се намали на 1.013 на пописот од 2011 г.
Космос-929
Космос-929 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 јули 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 227 км, а најмалото на 194.
Ла Тирана (Гоја, 1792)
Ла Тирана (Тиранката) – портрет во маслена техника од Франсиско Гоја. Истиот бил датиран како дело создадено во 1799 година заради подоцнежен натпис со молив, денес е датиран во 1790-1792 од страна на проучувачите на делото на Гоја, Хозе Гудиол и Хозе Мануел Пита Андраде Денес се наоѓа во Кралската академија на убави уметности Сан Фернандо во Мадрид.
Овој е првиот од двата портрета на кои Гоја ја насликал глумицата Марија дел Розарио Фернандес, позната како Ла Тирана според нејзиниот сопруг, глумецот Франсиско Кастељанос, чиј прекар бил Ел Тирано (Тиранинот). Другиот портрет е дел од приватна колекција.
Во Гарон (Железнец)
Во Гарон — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Железнец. Претставува населба и топилница од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 1,2 км јужно од селото, каде при обработувањето на земјата мештаните откриле многубројни остатоци од топена железна руда, фрагменти од керамички садови, питоси и др.
Антициклични политики од неолибералната провениенција
Антициклична политика - дефинирање
Антицикличната монетарна и фискална политика делува преку регулирањето на нивото на агрегатна побарувачка. Притоа, во услови на експанзија треба да се води рестриктивна политика со цел да се намали агрегатната побарувачка и инфлацијата, а во услови на рецесија треба да се води експанзивна политика со цел да се стимулираат овие големини. Поинаку кажано, политиката треба да дејствува спротивно на економскиот циклус.
Монетаристички пристапи
Главно според мислењето на Милтон Фридман антицикличните политики на ортодоксниот монетаризам се засноваат на три значајни постулати: Првиот постулат директно произлегува од концептот на Филипсовата крива и природната стапка на невработеност. Филипсовата крива им помога на владата и на носителите на економската политика да дојдат до прифатливи компромиси меѓу невработеноста и стапката на инфлацијата на краток рок. Но, на краток рок таа вели дека со помош на монетарна експанзија т.е. зголемување на понудата на пари економијата завршува во зоната на повисока инфлација. Природната стапка на невработеност ги покажува односите меѓу природната и актуелната стапка на невработеност и доколку актуелната стапка на невработеноста е над природната, стапката на инфлација расте.
Вториот постулат пак вели дека владата со остри монетарни рестрикции, односно со намалување на понудата на пари може да влијае економијата да се најде во состојба на тешки рецесии- депресии и висока стапка на невработеност.
Третиот постулат произлегува од тврдењата на Фридман и останатите монетаристи дека цикличните осцилации во стопанството се последица од мешањето на државата. Затоа Фридман е против водењето на дискрециона монетарна политика и притоа тој бара владата и централната банка да утврдат ниска и константна стапка на раст на монетарната маса. Тоа ќе осигура одржување на ниска стапка на инфлација на долг рок, односно ќе ги спречи цикличните нарушувања кои предизвикуваат силни скокови или падови на цените.
Како да се спречат бизнис-циклусите
Фридман смета дека најдобар начин за борење против бизнис циклусите е оджување на стабилно и долгорочно управување со понудата на парите, па затоа константна стапка на раст на монетрната маса ќе ги спречи монеарните фактори да бидат причина за големи циклични нарушувања. Оттука се изведува и заклучокот за тврдењето дека дискреционата политика е штетна и треба да се води политика според правила.
Според монетаристите, постои уште еден аргумент зошто треба да се одржува константен порастот на паричната маса. Имено, за да настанат циклични нарушувања во економската активност потребнo е да се промени брзината на оптекот на парите. Притоа тие сметаат дека побарувачката за пари (склоноста на поединците да држат дел од својот имот во облик на пари) е стабилна функција, па поради тоа и брзината на оптек на парите е стабилна што ќе придонесе за фиксна промена на монетарната маса.
Општ пристап за значењето на монетарните фактори - хипотезата за рационалните очекувања
Монетаристите во своето учење го внесуваат и концептот на предвидување (антиципирање) на идните настани во економијата, според која се тврди дека човекот претставува рационално суштество. Хипотезата на рационални очекувања итн. критика за Роберт Лукас, како нејзин составен дел вели дека економските субјекти, врз основа на значајни информации за збиднувањата во економијата се во можност точно да ја предвидат стапката на инфлација за наредната година. Затоа, зголемената понуда на пари во оваа ситуација, кога таа е антиципирана (предвидена), нема да предизвика промени во реалните фактори т.е. во производството и вработеноста на краток и на долг рок.Токму поради тоа управувањето со агрегатната понуда, преку мерките и инструментите на монетарната и фискалната политика нема посебна смисла, т.е. политиките се неефективни.
Реалните можности и очекувања на дискреционата монетарна политика
Фридман елаборира што е тоа што може да го направи монетарната политика во услови на промена на понудата на пари т.е. количеството на пари во оптек на краток рок. Во услови на рецесија зголемената понуда на пари ја намалува каманата стапка, при што таа ги стимулира агрегатната побарувачка и инвестициите, а тоа пак од своја страна предизвикува зголемување на бруто-домашниот производ и на вработеноста. Овие ефекти важат само за краток рок. На долг рок зголемената понуда на пари предизвикува пораст на општото ниво на цените, поради што бруто-домашниот производ и вработеноста се враќаат на првобитното рамниште и економијата завшува во зона на повисока инфлација.
За разлика од Кејнз, монетаристите тврдат дека монетарната политика е поефикасна од фискалната, за што Фридман наведува два аргумента:
Ограничувања на дискреционата монетарна политика
Аргументите пак за немоќта на монетарната политика да ја стабилизира стапката на невработеност се следниве: Централната банка ја зголемува понудата на пари и првиот ефект од ова ќе биде опаѓање на каматната стапка, пораст на потрошувачката и доходите во економијата. Ова ќе придонесе за големување на производството и вработеноста. Меѓутоа со текот на времето зголемената понуда на пари ќе почне да врши притисок врз цените. Порастот на цените на средствата за живот ќе ги намали реалните плати на работниците поради што тие ќе бараат номинално зголемување на нивните плати. Тие пак претставуваат трошок за фирмите, поради што фирмите ќе престанат да вработуваат нови работници, а со текот на времето да ги отпуштаат и постојаните вработени. Намалената вработеност ќе предизвика да се намали и производството, со што тие се враќаат на првобитното ниво, а економијата завршува во зона на повисока инфлација на долг рок.
Станува збор за феноменот liquidity trap т.е. стапица на ликвидноста кога промената на количеството на пари нема влијание врз каматната стапка, при што монетарната политика станува неефикасна.
Кампиљо де Дуењас
Кампиљо де Дуењас (Campillo de Dueñas) — општина во покраината Гвадалахара, Кастиља-Ла Манча, Шпанија. Се наоѓа близу изворот на реката Пједра. Според пописот од 2017 г. во општината има 81 жител.
Елена Вукановиќ
Елена Вукаонвиќ (Јелена/Jelena, Ilona; родена по 1109 – почината по 1146) беше кралица на Унгарија и сопруга на кралот Бела II кој царувал од 1131 до 1141 година. Таа била ќерка на кнезот Урош I од Србија (околу 1112-1145) и беше договорено таа да се омажи за Бела II во 1129 година од страна на неговиот братучед, царот Стефан II (1116-1131). Бела II бил заслепен по наредба на таткото на Стефан, кралот Коломан. По смртта на нејзиниот сопруг таа управуваше со Унгарија како регент од 1141 до септември 1146 година заедно со нејзиниот брат Белош, сè додека нејзиниот најстар син Геза II не стана полнолетен. Нејзините помлади синови, Ладислав II и Стефан IV исто така владееле како кралеви на Унгарија.
Ран живот
Елена беше ќерка на српскиот велики кнез Урош I (1112-1145 година) од династијата Вукновиќ и византиската принцеза Ана Диоген. Нејзиниот татко учествувал во Византиско-унгарската војна (1127-29) на страната на кралот Стефан II Унгарски. Унгарската војска го уништи византиски Белград и навлезе до Најсос (Ниш), Сердика (Софија) и Филипополис (Пловдив).
Кралица консорт
По бездетната смрт на кралот, нејзиниот сопруг бил крунисан за крал на Унгарија на 28 април 1131 година. Кралицата Елена имала големо влијание врз нејзиниот сопруг и унгарската држава. Тие имале шест деца: Геза, Ладислав II, Стефан IV, Алмос, Софија и Гертруда. Таа управуваше со државата за време на владеењето на Бела. Таа беше лојална на нејзината држава и таа беше онаа која ги убеди благородниците на собранието во Арад да се егзекутираат 68 унгарски аристократи кои биле во заговор со кралот Коломан и го заслепиле нејзиниот сопруг. Според изворите од тоа време, таа беше присутна за време на погубувањето со нејзиниот син, со цел да ја обезбеди смртта на непријателите на нејзиниот сопруг. Таа ги насели Србите на Чепелскиот остров и Ракев, каде таа изгради манастир и црква кои постојат и денес.