cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чесен Крст
Чесен Крст (Свет Крст, Животворен Крст или Вистинскиот Крст) — назив на крстот, за кој, според христијанското верување, се смета дека бил распнат Исус Христос. Писателот од ранохристијанската епоха, Сократ Схоластик, пишува за откривањето на Светиот Крст. Според него, Света Елена (250-330), мајка на византискиот цар Константин I Велики (првиот император кој прво ја признае христијанската вера, а подоцна и ја прошири) тргнала во потрага на останките на Исус Христос. Тргнувајќи кон Светата Земја, таа основила многу цркви и основала здруженија за помагање на сиромашните и бедните. По престигнувањето во Ерусалим, било откриено местото каде што Исус Христос бил распнат, односно на ридот Голгота. Во близина биле откриени и трите крста, на кои биле распнати Исус Христос и двајцата крадци, Димас и Гестас. Со чудо бил откриен кој од трите крста е вистинскиот осносно на Исус Христос.
Во денешно време, многу цркви притежуваат фрегменти, по кои тврдат дека го поседуваат или пак го oсознаваат Чесниот Крст. Нивната автентичност не е универзално примана од страна на самата христијанска вера. Според многу цркви, откривањето на Чесниот Крст до ден денеска е знак прашање. Најмногу гласни се Римокатоличката црква и Православната црква со нивните различни тези и убедувања. Сепак, овие две црква, заедно со Англиканската црква ја чествуваат Света Елена за откривањето на Крстот и ја сметаат за светец.
Златната легенда
Во латинските говорни традиции на Западна Европа, историјата на ранохристијанското потекло на Чесниот Крст била разработена пред сè во 13 век, односно 1260 година, и тоа во книгата на Јаков Ворагински, епископ на Џенова, насловена „Златната легенда“. Легендата гласи дека дрвениот материјал од Чесниот Крст дошла од Дрвото на животот, кое се наоѓало во градината на Рајот. Пред Адам да почине, тој му наредил на неговиот син Сет да отиде кај Архангел Михаил да го замоли да му даде семе од Дрвото на животот. Кога тој починал, семето му било ставено во неговата уста и така тој бил погребан заедно со него. Семето пораснало во едно дрво, кое се појавувало од неговата уста.
По долги години и векови, дрвото било исечено, и дрвениот материјал бил искористен за изградба на мост преку кој мост поминала и кралицата од Саба, доаѓајќи до царот Соломон. Поминувајќи преку мостот, таа таму паднала на колена, поклонувајќи му се. Таа му рекла на Соломон дека парчето дрво од мостот ќе довело до замена на Божјиот Завет со еврејскиот народ, создавајќи нов ред. По дури четиринаесет колена, истиот дрвен материјал бил исечен од истиот мост, за да од него се направи крст, на кој бил распнат Исус Христос. Самиот автор, Јакоб де Ворагин во продолжение на неговите констатации пишува за времето на Света Елена, мајката на Константин I Велики.
Прифаќање на традицијата
Кон крљајот на средниот век и раната ренесанса, се создало единствено општествено прифаќање околу потеклото на Чесниот Крст и неговата историја, со распнувањето. Таа општа теорија била прифатена и подржена од страна на многу учени, одавајќи голема важност на една од најпознатите фрески од времето на ренесансата „Легендата за Чесниот Крст“ од Пјеро Дела Франческа, насликата по ѕидовите на црквата Сан Франческо во Азена во периодот од 1452 до 1466 година, во кој тој точно ја опишал традиционалната историја на Чесниот Крст, според Златната легенда.
Православна традиција
Златната легенда и многу други нејзини податоци, разработени по 1054 година, односно по Големиот раскол не се многу прифатливи во византиските и сириските гледишта. Според тоа, за историјата околу Златната Легенда не може да се најде некој материјал во православието.
Според Светото Предание на православната црква, Чесниот Крст бил направен од три различни вида на дрво: кедар, бор и чемпрес. . Тоа доаѓа од пишувањето според Исаја 60:13: “Славата на Либан ќе дојде кај вас, чемпрес, бор и кедар, ќе дојде да го просвети местото на моето Сетилиште, а јас ќе го направам местото на нозете Ми славно“. Врската помеѓу овој стих и Распнувањето “се крие во зборовите“ на местото на нозите Ми“ кое се толкува како suppendaneum на кој биле заковани нозите на Исус Христос (а јас ќе го направам местото на нозете Ми славно).
Според Евсевиј Кесариски
Евсевиј Кесариски во неговата книга “Животот на Константин“, околу Светиот Гроб, односно како од еден објект посветен на римската божица Венера, бил изграден голема базилика. Се смета дека дел од тој комплекс бил изграден од страна на римскиот цар Адријан по првата еврејско-римска војна од 135 година. По примање на христијанството, од страна на римскиот цар Константин I Велики било овозможено рушење на стариот храм и градба на ново христијанско светилиште, и тоа од 327 до 335 година. Во оваа книга, Евсевиј Кесариски сепак не го опишува точно пронаоѓањето на Чесниот Крст.
Според Сократ Схоластик
Сократ Схоластик (роден во 380) исто така дал опис за откривањето на светиот крст во кој акцентот го става врз раскопувањата и изградбата на црквата од страна на мајката на Константин, Света Елена. Така, по налог на Константин била изградена и Црквата на Христовото раѓање во Витлеем.
Во неговата верзија околу откривањето на Чесниот Крст, тој пишува дека по престигнувањето во Ерусалим, било откриено местото каде што Исус Христос бил распнат, односно на ридот Голгота. Во близина биле откриени и трите крста, на кои биле распнати Исус Христос и двајцата крадци, Димас и Гестас. За да се открие кој е всушност Чесниот Крст, Макариј Ерусалимски довел некоја болна жена, која по допирањето на еден од трите крста наеднаш закрепнала. Тоа било и знак дека крстот на Исус Христос бил пронајден. Од тогаш, се смета дека крстот е и официјалниот симбол на христијаните.
Според Теодорит Кирски
Теодорит Кирски (починал во 457 година) во Црковна историја дал констатација околу Вистинскиот Гроб:
Заедно со крстот биле најдени и Свети Nail|Светите Nail, кои Света Елена ги земала со себе во Цариград.
Разговор околу реликтите
Еден натпис, пронајден во Тикстер во Мавретанија било споменето околу Чесниот Крст. Поголемиот дел од многуте реликти на Чесниот Крст во Европа биле пренесени во Цариград. Градот бил освоен и ограбен во текот на четвртиот крстоносен поход: “По освојувањето на градот Цариград било пронајдено огромно количество богатство, проследено со скапоценети камени и дел од Светиот Господов крст, којшто Света Елена ги пренесела од Ерусалим, и истите биле украсени со злато и скапоценети накити. Во градот реликтите биле пречекани со големи пречести. Тие таму биле изграфирани од страна на тамошните бискупи и биле поделени со останатите ценети реликти помеѓу рицарите; подоцна, кога таа се вратила во роднината, истите биле донирани на црквите и манастирите  Витезот Робер од Клариј пишува: “Во оваа капела се пронајдени многу драгоценети реликти, а два од нив биле дебели како човечка нога во должина"
Проблемот околу ова е констатацијата на Рохаулт де Флеур кој во неговата “Mémoire sur les instruments de la Passion 1870“ каде направил проучување на реликвите во однос на критиките на Калвин и Еразмус. Тој создал каталог од сите попознати реликти на Чесниот Крст, покажувајќи дека и покрај тоа што го тврдат многуте автори дека би можело да се соберат сите фрегменти, сепак нема да може да се собере ни една третина од крстот, кој би требало да биде три или четири метра висок, а другото дрво два метри широко.
Клајпеда
Клајпеда (Klaipėda; Memel) — најголем приморски град и најголемо пристаниште во Литванија сместен на устието на реката Дане, која се влева во Балтичкото Море. Претставува трет најголем град во Литванија и е административно седиште на истоимениот округ.
Чесен Крст
Разговор околу реликтите
Според него: Крстот би требало да биде од борова шума, (врз осносва на неговите микроскопски анализи на фрагментите) со тежина од околу седумдесет и пет килограми, целиот волумен на крстот би бил 178 кубни метри. Вкупниот обем на соберените реликви би изнесувал околу 0004 кубни метри, оставајќи обем од околу 174 кубни метри загубени, уништени или непронајдени.
Клајпеда
Градот има сложена историја, делумно поради огромното регионално значење на пристаништето, кое не замрзнува во текот на зимата. Бил контролиран од Тевтонските витези, Војводството Прусија, Кралството Прусија, Германското Царство, земјите на Антантата веднаш по Првата светска војна, Литванија како последица на буната во 1923 и Третиот Рајх по германскиот ултиматум до Литванија во 1939. Градот бил припоен кон Литванија во текот на нејзиното основање како советска социјалистичка република и останал во Литванија и по нејзиното повторно основање како независна држава.
Чесен Крст
Разговор околу реликтите
Четири честички од крстот од десет се со документни докази од страна на византиските цареви- од европските цркви, односно тие се наоѓаат во црквата Санта Кроче ин Герусалем во Рим, Богородичната црква во Париз, Пиза деи Миракови во Пиза, црквата Санта Марија дел Фиоре во Фиренца. Герасимос Смирнакис споменува дека најголемиот зачуван дел од 870760 кубни милиметри се чува во манастирот Кутлумуш на планината Атон, 537587 кубни метри во Рим, во Брисел 516090, 445582 во Венецијија, во Гент 436.450 и 237.731 во Париз.
Клајпеда
Бројот на население опаднало од 207.100 во 1992 на 157.350 во 2014. Во близина на градот се наоѓаат популарни приморски одморалиште, градот Нида на југ на Курскиот Провлак и Паланга на север.
Чесен Крст
Разговор околу реликтите
Управата на црквата Санто Торибио де Лебана во Шпанија се изјасни дека поседува еден од најголемите реликви и дека е еден од најпосетуваните меѓу каточичките верници. Сепак, можно е да многу од постоечките реликви од Чесниот Крст да се фалсификат, создадени од трговци во средниот век.
Етиопската православна црква исто така тврди дека поседува вистински реликвии закопан во манастирот Гишен Маријам.
Клаус Воверајт
Клаус Воверајт (Klaus Wowereit, 1953, Западен Берлин) е германски политичар, член на Социјал-демократската партија. Тој е градоначалник на Берлин од 2001 година, кога победи со 30% од вкупниот број гласови. Во текот на 2001/02, тој беше претседател на Бундесратот, четвртата највисока должност во СР Германија.
Политичка кариера
Воверајт има завршено правен факултет во Берлин (1981-1984). По три години стажирање во одделот на Сенатот за внатрешни работи, Воверајт се кандидира за општински советник на дистриктот Темпелхов. На возраст од само 30 години, во тоа време, бил најмлад советник во Берлин. По 11 години служба во Советот на дистриктот, се кандидира за пратеник во берлинското собрание (законодавно тело на локалната самоуправа) во 1995 година. Во 1999 година, тој е избран за носител на списокот на неговата партија за градското собрание. Од 2001, тој е градоначалник на Берлин. На изборите во 2006 година, Социјалдемократската партија ги заврши изборите како најсилна политичка партија. На 23 ноември 2006, градското Собрание го ре-избра Воверајт за градоначалник.
Приватен живот
Во 2007, ја објави биографијата насловена како "…und das ist auch gut so."
Партнерот на г-ин Воверајт, Јорн Кубицки (Jörn Kubicki) е неврохирург.
64. јужен напоредник
64. јужен напоредник ― напоредник што е 64 степени јужно од Земјината екваторска рамнина. Го поминува Јужниот Океан и копното на Антарктикот, а вториот е најсеверната географска ширина.
На оваа географска ширина Сонцето е видливо 21 час, 01 минута за време на декемвриската долгодневница и 4 часа и 12 минути за време на јунската краткодневница.
Места
Почнувајќи од главниот меридијан и упатувајќи се кон исток, 64° јужен напоредник поминува низ: ! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Континент или океан ! scope="col" | Забелешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" rowspan="4" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан
Список на државни водачи во 656 година
Ова е список на државни водачи во 56 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6982
NGC 6982 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6982 се споменува и како ESO 235-19, IRAS 20537-5203.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6982 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6982 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 57 м 18,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 51' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Гегамски Планини
Геолошка историја
Вулканизмот во Ерменија и во Гегамските Планини е поврзан со придружните процеси на плаштот, но не мора да се поврзани со судирот на Арапската со Евроазиската Плоча. За разлика од другите делови од регионот на Кавказ, Гегамските Планини создале главно мали вулкани. Формирањето на Капутан (вклучувајќи ја планината Атис и Гцаин) од доцниот миоцен е датиран на 5.7-4.6 Ма според Калиум-аргонското датирање и е најстаро во регионот. Доцната плиоценска активност вклучувала различни базалтни лави, а потоа, за време на кватарниот период, риолит и обсидијан од центарот Котајк. Вулканската активност достигнала околу 200 ка, кога повеќето од центрите на Гегамските Планини се формирале од трахијандезитски лави. Највисоката точка е вулканот е Аждахак со надморска височина од 3.597 метри надморска височина, во западниот дел од планинскиот венец. Постои езеро во кратерот на вулканот кое било формирана од топењето на снегот.
Порано, овој регион бил познат како Ахаманган. Доказ за најраните човечки населби на ова подрачје се бројните петроглифи кои биле пронајдени на карпите на надморска висина од 2.600 и 3.200 метари. Повеќето слики ги прикажуваат мажите во сцени на лов и борби и астрономски тела и феномени како: Сонцето, Месечината, соѕвездијата, ѕвезденото небо, молњите и итн.
NGC 6983
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6983 се споменува и како ESO 286-14, MCG -7-43-4, IRAS 20533-4410.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6983 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6983 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 56 м 43,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 59' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 6983 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65759. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 412; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7976. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ерик Сингер
Ерик Дојл Менсингер (Eric Doyle Mensinger) (роден на 12 мај 1958 во Кливленд, Охајо), попознат како Ерик Сингер (Eric Singer), е американски тапанар на рок-групата Kiss и на пејачот Алис Купер. Во последниве две декади, Ерик се појавил на преку 50 албуми и свирел со изведувачи како Лита Форд, Black Sabbath и Badlands.
Арчински јазик
Арчински јазик — североисточен кавкаски јазик зборуван од Арчинците. Јазикот се зборува во Русија од околу 1000 луѓе.
Харисбург (Пенсилванија)
Харисбург (Harrisburg) е главен град на американската сојузна држава Пенсилванија. Според пописот извршен во 2010 година, во градот живееле 49,528 жители.
Надворешни врски
Официјалниот портал на градот
Фес (капа)
Фес (fes, طربوش) – капа во форма на пресечен конус, црвена, обично со црн пискул закачен на средината од врвот, карактеристична за Турците.
Потекло на поимот
Фесот го добил името по градот Фес, престолнина на Кралството Мароко до 1927 година.
Распространетост
Фесовите се распространети во исламскиот свет, најмногу во последниот век од историјата на Османлиското Царство. Во текот на 1826 година, османлискиот султан Махмуд II, по ликвидирањето на јаничарскиот корпус, со ферман наредува сите чиновници и наемни војници задолжително да носат фесови. Во 1925 година, турскиот претседател Мустафа Кемал Ататурк го забранува носењето фесови.
Список на државни водачи во 1343 година
Ова е список на државни водачи во 343 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Томи Тајер
Томи Тајер (Tommy Thayer) (роден на 7 ноември 1960 во Портланд, Орегон) е американски музичар и главниот гитарист на рок-групата Kiss. Тој како мал бил голем обожавател токму на Kiss, што го поттикнало да почне да свири гитара.
Вилнус
Вилнус (Vilnius; Wilno) — главен град на Литванија. Се наоѓа во југоисточниот дел на земјата, близу границата со Белорусија. Има многу зелени површини и паркови.
Историја
Населбата на местото на Вилнус, првпат се споменува во 1252 година под името Ворут, легендарен главен град на Миндаугас, а под денешното име во 1323 година. Веќе во 1387 година населбата на Вилнус ги добива градските права. Во прво време градот се наоѓал во рамките на Големо Кнежевство Литванија. Во почетокот од 16 век оваа државата доживува свој зенит, а средновековниот Вилнус својот процут. Градот се одликува со бадемите од 1503 до 1522 со дури девет градски врати и три кули. Владетелот Сигисмунд Август имал свој двор во Вилнус во 1544 година. Универзитето Вилнус го основал градот Стефан Батор во 1579 година. Меѓутоа, постојаните војни со Русија на ситокот на државата довеле до пад на градот под нивна власт и пустошење кон крајот на 17 век. Градот брзо се опоравил и наскоро повторно бил еден од најголемите градови од овој дел на Европа.
Во 1795 година Вилнус потпаднал под власт на Царска Русија. Градот и понатаму ја задржал положбата на важно стопанско средиште, но востанијата и бунтите на Литванија довеле до низа мерки.
Втората светска војна донела бројни последици по Вилнус. Во 1939 година раководството на Литванија прифатила присуство на војска на СССР на својата територија во замена на приклучување на Вилнус кон Литванија. Но, веќе во 1940 година Вилнус и поголемиот дел на Литванија е приклучен на СССР.
До 1991 година со Вилнус раководела дотогашната Литванска Советска Социјалистичка Република изгласано е осамостојување на Литванија. Во 2009 година градот добил статус на европска престолнина на културата.
Географија
Вилнус се наоѓа во југоисточниот дел на Литванија, на некои 20 км од белоруската граница. Од Балтичко Море на западот од земјата градот е оддалечен околу 320 км. Вториот град на Литванија, Каунас, се наоѓа на 102 км западно од Вилнус.
Вилнус се наоѓа во западниот дел на пространата Источноевропска Низина. Градот е сместен на 112 м надморска височина, во долината на реката Нерис. Градското подрачје зазема 402 км2. Градот Вилнус се формирал на местото на влевањето на реката Вилне во значајната река Нерис. Реката меандрира низ градот. На подрачјето на градската управа се наоѓа и низа од мали езерца од ледничко потекло, околу кои денес се сместени градските паркови.
Климата во областа на Вилнус е умерено континентална.
Само 20% од градската површина е изградено подрачје, а останатиот дел се паркови, шуми, полјани и обработливо земјиште. Поради тоа Вилнус е еден од „најзелените“ главни градови во Европа.
Демографија
Во градиот живеат околу 533.000 жители (податок од 2003 година), додека густината на населеност изнесува 1350 ж/км2.
Според последниот попис поголемиот дел од населението го сочинуваат Литванци со 58%, но градот има и хетерогена национална и верска структура. Покрај тоа, значаен дел од населението се Полјаци (19%), Руси (15%) и Белоруси (4%). Полјаците до Втората светска војна биле претежно население во градот и околината. До таа војна во град живееле и Евреи и Германци.
Со падот на комунизмот присутно е стално опаѓање на бројот на населението во Вилнус (како и во цела Литванија). Иако последните години процесот е успорен, тој и понатаму е присутен.
Стопанство
Иако во Вилнус живее 15% од целокупното население на Литванија, тој дава дури 35% од државниот приход. Денес Вилнус е главен економски центар на земјата, иако некогашната индустрија била значително помалку присутна во однос на она од пред 20 години. Од друга стра,а терцијалниот сектор диживел вистински процут, најмногу благодарејќи на добивање статус на престолнина и на туризмот, засновам на добро сочуваниот градски алштат.
Знаменитости на градот
Градот Вилнус е препознатлив по добро сочуваниот стар градски алштат, еден од најголемите во цела Европа (на површина од околу 3,05км2). Стариот град и ден денес е опкружен со стари ѕидови и капии, а во средишниот дел се наоѓа катедралата и градската куќа. Посебно интересно доживување за посетителите е сплетот од верски храмови (католички, православни и протестантски цркви, синагоги...), како одраз на бурното минато, кои всушност се наоѓаат на многу мали меѓусеби растојанија.
Список на државни водачи во 657 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Геометрија
Геометријата (старогрчки: γεωμετρία; гео = Земја, метрија = мерење) е дел од математиката концентриран на прашања поврзани со големината, формите и релативмната позиција на фигурите во просторот. Геометријата е една од настарите науки. Основите на практичното знаење за должина, површина и волумен се познати уште од третиот век п.н.е. кога геометријата добила аксиоматичка форма од страна на Евклид со што се нарекла Евклидова геометрија која била стандард за многу векови подоцна.
Марк Џон
Марк Лесли Нортон (Mark Leslie Norton), попознат како Марк Џон (Mark St. John) (7 февруари 1956 – 5 април 2007) бил американски гитарист најпознат по неговото членство во рок групата Kiss. Починал утрото на 5 април 2007 од мозочно крвавење.
IC 679
IC 679 — галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 679 се споменува и како UGC 4096, CGCG 148-62, IRAS 07523+2652.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 55 м 23,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 44' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на IC 679 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22188.
Бикот кој Седи
Водел околу 3.500 воини од различни племиња до победа во Битката кај Литл Биг Хорн на 25 јуни 1876 година. После таа победа, го одвел својот народ во Канада каде што останале до 20 јули 1881 година, кога и се предале, па се помилувани. Некое време бил во циркусот на Бафало Бил.
Движењето Танц на духовите го привлекувало, иако никогаш не бил следбеник.
Брус Кулик
Брус Кулик (Bruce Kulick) (роден на 12 декември, 1953 во Бруклин, Њујорк) е американски гитарист и член на групата Grand Funk Railroad. Претходно Кулик бил член на групата Kiss.
Предгриже
Предгриже (словенечки: Predgriže) — населба во Општина Идрија во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Список на државни водачи во 1342 година
Ова е список на државни водачи во 342 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Црква „Св. Архангели“ - Солун
Свети Архангели (Ιερός Ναός Ταξιαρχών) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во североисточниот дел на Горниот Град, на улица „Теотокопулос“, пред раскрсницата со „Акрополи“. Храмот е подигнат во втората половина на XIV век. Градбата има средиштен кораб со дрвен таван. Од север, запад и југ е оградена со трем со едноводен покрив, завршувајќи на исток со два квадратни параклиса. Фасадите се украсени со слепи лакови, камени столбови и назабени ленти. Под црквата има крипта со галерии, по чии ѕидови има отвори (веројатно монашки), што наведува на тао дека храмот бил црква на непознат византиски манастир. Од првобитниот живопис од втората половина на XIV век се сочувани само две фрески — „Вознесение Христово“ и „Педесетница“, соодветно на источниот и западниот фронтон.
Со османлиското заземање на Солун во 1430 г. храмот е претворен во џамија. Новоизграденото минаре било со два балкона и поради тоа била нарчена Ики Шерифе (İki Şerife, Две шерефиња). Откако градот потпаднал под грчка влас во 1912 г. храмот повторно станал црква и дограден му е тесен затворен нартекс на запад, а од југ добил нов кораб.
Иван Горан Ковачиќ
Иван Горан Ковачиќ (, Луковдол -, Фоча) — хрватски поет, есеист, новинар, политичар, преведувач и борец во НОВ.
Животопис
Иван Горан Ковачиќ е роден во Луковдол, од татко Иван, по националност Хрват, и мајка Ружа (моминско презиме: Клајн), по националност Еврејка. Основното училиште го завршил во родното место, а подоцна се школувал во Карловац и на Филозофскиот факултет во Загреб. И. Г. Ковачиќ живеел во многу тешки материјални прилики, па поради тоа морал да работи во редакцијата на еден од загрепските весници („Хрватски дневник“). Во Босна бил стрелан од страна на четниците, кај селото Врбница, во близина на Фоча.
Творештво
Уште како гимназијалец, Ковачиќ почнал да објавува книжевни дела во весниците. Во 1932 година, заедно со двајца свои пријатели, ја објавил својата прва збирка песни со наслов „Лирика“. Како студент по филозофија на Загребскиот универзитет, Горан соработувал во весниците со левичарска ориентација.
Обемното, но сепак недовршено, книжевно дело на Иван Горан Ковачиќ е врзано за југословенската народна револуција. Тој е еден од оние млади поети кои го соединиле својот поетски и револуционерен пат. Во најсудбоносните моменти на југословенската историја, Горан таа доследност ја потврдил со сопствената крв. Покрај со поезија, И. Г. Ковачиќ се занимавал и со проза, есеистика и критика. Во 1936 година ја издал книгата со новели, „Денови на гневот“. Исто така, преведувал од неколку странски јазици.
Значење и влијание
Српскиот поет Бранко Миљковиќ ги напишал песните „Горан“ и „Песната што го бара поетот Горан“, кои се посветени на И. Г. Ковачиќ.
63. јужен напоредник
63. јужен напоредник ― напоредник што е 63 степени јужно од Земјината екваторска рамнина. Го минува Јужниот Океан и Антарктикот.
На оваа географска ширина Сонцето е видливо 20 часа, 19 минути за време на декемвриската долгодневница и 4 часа и 42 минути за време на јунската краткодневница. Ако географската ширина на јужната хемисфера е 63º45′ или помала, секој ден од месец март (пред рамноденица) може да ги гледа истовремено астрономската зора и астрономскиот самрак.
Места
Почнувајќи од главниот меридијан и упатувајќи се кон исток, 63° јужен напоредник поминува низ:
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Континент или океан ! scope="col" | Забелешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" rowspan="4" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан
Суринамски долар
Суринамскиот долар (ISO 4217 код SRD) ― валута на Суринам од 2004 година. Тој е поделен на 100 центи. Суринамскиот долар обично се скратува со знакот за долар $, или алтернативно Sr$ за да се разликува од другите валути деноминирани во долари. На говорниот суринамско холандски јазик, широко се нарекува со неговата кратенка SRD, при што „долар“ главно се сфаќа како долар на САД.
Историја
Доларот го заменил суринамскиот гулден на 1 јануари 2004 година, со еден долар еднаков на 1.000 гулдени. Првично, биле достапни само монети, а банкнотите биле одложени до средината на февруари, наводно поради проблем во печатачот, Canadian Bank Note Company.
Старите монети деноминирани во центи (т.е гулден) биле прогласени дека вредат нивната номинална вредност во новите центи, со што се негира потребата од производство на нови монети. Така, на пример, стара монета од 25 центи, претходно вредна гулден, сега вредела еквивалент на 250 гулдени). Ребазирањето на монетите експлицитно не се однесувало на спомен монетите.
Амандманот 121 од ISO 4217 ја дал на валутата шифрата SRD што го заменила суринамскиот гулден (SRG).
Жителите на Суринам често ја нарекуваат својата валута како SRD за да ја разликуваат од доларот на САД, кој исто така се користи за цитирање на цени за електронски производи, покуќнина и апарати и автомобили.
За разлика од повеќето валути на американскиот континент, суринамскиот долар не варира слободно според пазарната вредност, неговата вредност ја одредува централната банка.
Монети
Во оптек се ковани пари во апоени од 1, 5, 10, 25, 100 и 250 центи од претходната валута.
Банкноти
Суринамскиот долар го замени суринамскиот гулден на 1 јануари 2004 година, со еден долар еднаков на 1.000 гулдени, што го поттикнало издавањето на банкноти деноминирани во новата валута. На банкнотите, валутата се изразува во еднина, како што е холандскиот обичај.
NGC 6984
NGC 6984 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6984 се споменува и како ESO 235-20, AM 2054-520, IRAS 20543-5203.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6984 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6984 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 57 м 54,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 52' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 101°.
Други поделби
Проучување на NGC 6984 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65798. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 437; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Осмерец (стих)
Осмерец — стих од 8 слога. Содржи цезура по четвртиот или петтиот слог. Слоговите на крајот од стихот и пред цезурата не се нагласени.
Осмерецот е еден од најзастапените во македонската народна поезија.
Во Хрватска го прославил Иван Гундулиќ и бил најзастапен од илиризмот до Шеноа.
Осмерецот бил популарен и во полската поезија.
IC 680
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 680 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 59 м 52,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 55' 30"".
Други поделби
Проучување на IC 680 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Список на државни водачи во 658 година
Ова е список на државни водачи во 58 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Порак
Порак или Аксарбахар — стратовулкан кој се наоѓа во вулканскиот предел Варденис. Се наоѓа на околу 20 километри југоисточно од езерото Севан, а вулканското поле ја опфаќа границата помеѓу Ерменија и Азербејџан (Нагорно-Карабах) со лавини текови кои се наоѓаат во двете земји. Десет сателитски конуси и фисурни отвори лежат на страните на вулканот.
Тибинген (административен округ)
Тибинген е еден од четирите административни региони (административни окрузи) на Баден-Виртемберг, Германија, кој се наоѓа во југоистокот на покраината. Тој ги опфаќа германските брегови на Боденското Езеро (Bodensee) и исто така почетокот на долината на реката Дунав. Тој е поделен на три понатамошни региони (Regionalverband): Некар-Алб, Донау-Илер и Бодензе-Обершвабен. Донау-Илер исто така вклучува и три окрузи и еден град од Баварија.
Порак
Самиот вулкан Порак е датиран околу 15 ± 15 ka според Калиум-аргонското датирање. Два долги лавини текови, од кои едниот е со должина од 21 километри, се протегаат од вулканското поле северно и североисточно. Во областа има термални извори, а средината на плеистоценот Хонарасар се наоѓа на север од Порак. Комплексот е изграден од делумно седиментни карпи и делумно вулканогенски серии од горната креда и еоценот. .
Опис
Постојат четири етапи на трахијандезитски лавини текови, од кои најстариот го формирал самиот вулкан Порак и помладите три добиени од конуси и фисури. Двата видови на лавини текови ги прекриваат наносите на Севанското Езеро со тенка покривка на почвата од раната фаза на Холоценот. Втората фаза формирала текови на лава кои влегуваат во езерото Алагел и не се покриени со почвата.
Неколку археолошки наоѓалишта (еден од нив датиран со анализа на радиојаглерод според која анализа датираат од 3080 ± 40 ПС - 3200 ± 40 ПС) се изградени во двете најстари фази на Холоценот, но не и најновата фаза. Лавини текови во третата фаза се протегаат на работ од една од овие локации, која била изградена врз лава од претходните две фази, што укажува на тоа дека местоположбата била погодена од историска вулканска активност. Исто така, постојат докази за силна активност на земјотреси датирани од 6640 ± 90 ПС и помеѓу 782 и 773 п.н.е.
Натписот од Хорхор
На натписот Хорхор, во кој Аргишти I од Урарту го евидентира освојувањето на градот Беура, се забележува дека за време на опсадата градот бил уништен од земјотрес и ерупција на „планината Бамни“. Историчарите сметаат дека веројатно вулканот Порак всушност е планината Бамни и дека Беура бил еден од археолошките наоѓалишта во областа. Меѓутоа, местоположбата на Беура е контроверзна. Идентификацијата на уште еден натпис од наследникот на Аргиштис, Сардури II, дава доказ за уште една ерупција на Порак.
Постарите докази за вулканска активност укажуваат на привремено исчезнување на шумите во областа пред 6.270 ПС, најверојатно поради шумски пожари предизвикани од вулканска активност. Петроглифите од околу 5.000 ПС, исто така, портретираат вулканска активност.
Вини Винсент
Винсент Џон Кусано (Vincent John Cusano; роден на во Бриџпорт, Конектикат), попознат како Вини „Виз“ Винсент (Vinnie "Wiz" Vincent), е американски гитарист и текстописец, најпознат по неговото кратко членство во рок групата Kiss. Денес е член на групата Vinnie Vincent Invasion.
Поток (Идрија)
Поток (словенечки: Potok) — населба во Општина Идрија во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Удиски јазик
Удиски  е североисточен кавкаски јазик зборуван од удиците. Јазикот се зборува во Русија од околу 1000 луѓе. Според некои јазичари, јазикот е потомок на кавкаски албански јазик. Јазикот се зборува во Азербејџан, Ерменија и Грузија.
Илири
Илири — древен народ сочинет од голем број на племиња, меѓу кои најпознати биле Таулантите, Патрините, Енхелејците, Доклеатите, Далматите, Аутаријатите, Даорсите и Пирустите. Овие племиња биле населени уште од 2 милениум п.н.е. на територијата на западниот дел на Балканскиот Полуостров, на запад по брегот на Јадранското и Јонското Море, на север до реката Дунав, а на југ до и со Епир.
Илирите главно се занимавале со сточарство, примитивно земјоделство, ископување на руда, како и лов и особено риболов. Најдобри сточари биле Аутаријатите, а најдобри трговци биле Даорсите. Илирите многу брзо ја развиле трговијата, а се развило и занаетчиството. Тие биле и познати морепловци, а и гусари кои им попречувале на туѓите бродови, а често и ги ограбувале. Како и во соседните земји, така и кај Илирите започнало да се распаѓа родовското уредување и да се создаваат класи. Се појавиле богати и имотни Илири, но и сиромашни и бедни. Во 7 век п.н.е. Галаур ја создал првата илирска држава и се прогласил за нејзин крал. Тој ги одредил границите, но тие многу често се менувале, бидејќи Илирите многу често војувале со соседите, а особено со Античките Македонци.
Најголем подем илирската држава постигнала во 5 век п.н.е., а најпознати владетели на илирската држава биле Грабос, Бардалис, Аргон, Гентиј, како и кралицата Теута. Најчесто престолнина на илирската држава бил градот Скадар.
Илирите ја одржувале својата држава сѐ до крајот на 3 век п.н.е. кога Римјаните за да го спречат гусарството на Илирите кои го попречувале слободното одвивање на трговијата на римските морепловци-трговци и во римско-илирските војни 229-228 година п.н.е. и 219 г.п.н.е. биле поразени и изгубиле голем дел од територијата која потпаднала под римска власт. Последен илирски крал бил Гентиј којшто дури склучил и сојузништво со последниот македонски крал Персеј, но сепак и двајцата биле поразени од Римјаните.
Илирите располагале со културни обележја, обичаи и верувања. Тие верувале во задгробен живот, а исто така ги толкувале и природните појави како желби на нивните богови. Најпознати богови биле Видасус, Магла, Биндус и др. Илирите исто така имале и свој јазик, но со потпаѓањето под римска власт настапил период на романизација, па постепено започнале да го прифаќаат латинскиот јазик, а својот јазик постепено го изгубиле.
Илирски кралства
За да се одбранат од надворешните напади, илирските племиња понекогаш се здружувале во поголеми племенски сојузи, на чело со заеднички владетел – крал. Така биле создадени повеќе племенски сојузи или кралства на Илирите. Најстарото кралство на Илирите било создадено кон крајот на петтиот век пред н.е., на источното крајбрежје на Јадранското Море. Тоа била моќна држава на чело со кралот Грабос. Освен Грабос, познат владетел на оваа илирска држава бил и кралот Бардилис, современик на македонскиот крал Филип II. Тој војувал успешно против македонското кралство, но на крајот бил поразен од Филип II. За време на неговиот наследник, кралот Грабос II, кралството почнало да слабее.
Ардијанското Кралство
Кралот Агрон подоцна го проширил кралството и во јужна Херцеговина до долниот тек на реката Неретва. Исто така, кон неговата држава приклучил и територии на југ, потчинувајќи некои од тамошните илирски племиња.
Освен тоа, кралот Агрон соѕдал моќна флота. Тој презел поход и во јужна Илирија потчинувајќи ги Лабеатите со центар во Скадар. За кратко време јадранските острови на територијата на денешна Албанија до реката Војуша (Вјоса).
По смртта на кралот Агрон власта ја наследила неговата жена Теута. Таа настојувала да ја зацврсти власта и создала уште помоќна флота на Јадранското Море. Меѓутоа, наскоро се нашла пред опасноста од својувањата на римската држава.
Култура на Илирите
Илирите имале развиена култура. Таа се развивала и под влијание на соседните култури, особено на македонската, хеленската и римската култура. Илирите рано воспоставиле трговски и културни врски со хеленските колонии на Јадранското Море. Тоа придонело за ширење на хеленското културно влијание меѓу илирските племиња. Подоцна, по паѓањето под римска власт, Илирите се нашле под силно влијание на римската култура.
Култови и религија
Илирите негувале повеќе култови, кои биле поврзани со почитувањето на природните сили. Кај северните илирски племиња особено бил почитуван култот на сонцето, а кај јужните илирски племиња големо почитување уживала змијата. Таа е прикажана на накит и други предмети. Илирите ги почитувале шумите, реките и водата. Илирите верувале во повеќе богови, биле многубошци. Главно божество бил богот Силван, заштитник на шумите и пасиштата, чувар на посевите и жетвата. Кај некои племиња особено бил раширен култот на речното божество Биндос, заштитник на изворите и водите. Го почитувале исто така и богот на војната Медаур, кој понекогаш се прикажувал како коњаник. Илирите верувале во задгробен живот и го почитувале култот на умрените. Во гробовите ставале оружје, накит и други предмети, кои починатиот ги користел додека бил жив, бидејќи сметале дека нив тој ќе ги користи и по смртта. На своите кралеви и племенски старешини Илирите им граделе големи и масивни гробници.
Начин на живеење
Илирите зборувале на посебен јазик, од кој останале само траги. Нивниот јазик бил сроден со јазиците на соседните народи (Хелени, Македонци, Тракијци), но сепак се разликувал од нив. Досега не е откриено посебно илирско писмо, а не се зачувани ниту натписи или други документи на илирски јазик. Зачувани се само неколку одделни зборови и повеќе лични имиња и имиња на места. Најголем дел од Илирите живееле во селата, а помал дел од нив живееле во утврдени градови. Во градовите живееле владетелите, благородниците, трговците и занаетчиите. Имало голем број илирски утврдени градови. Познати биле: Пелион, Димале, Скадар и други. Еден од најголемите градови во Илирија бил градот Билис. Тој имал дебели бедеми долги преку 2 километри, голем плоштад, театар за околу 7000 гледачи, цистерна за вода и стадион. Многу владетели на Илирите ковале свои пари. Пари ковале и многу градови, на пример Дирахион и Билис.
Остатоци од материјалната култура
Илирите оставиле значајни археолошки сведоштва за својата материјална и духовна култура. За животот и културата на Илирите најдобро зборуваат материјалните остатоци. Тоа се претежно предмети од глина, камен и метал најдени на териториите што ги населувале илирските племиња. Со археолошки истражувања се откриени многу накит, садови, скулптури, оружје, орудија за работа и други предмети. Откриени се исто така и остатоци од куќи, театри, патишта, водоводи, храмови на боговите и друго. Главни центри на културата биле Дирахион и Аполонија, каде што се пронајдени голем број материјални остатоци. Покрај нив, остатоци од материјалната култура на Илирите се пронајдени и во Билис, Скадар и други места. Зачувани се и остатоци од утврдени населби на Илирите, заштитени со цврсти одбранбени бедеми, изградени од големи камени блокови.
Жилина
Жилина (словачки: Žilina) — град во северозападна Словачка. Жилина е оддалечена од Братислава околу 200 километри. Жилина е четврти најголем град во Словачка со население од околу 85.000. Градот е значаен индустриски центар и најголем град на реката Вах. Исто така, Жилина е центар на регионот Жилина, но и на округот Жилина.
Збратимени градови
Збратимени градови на Жилина се:
Марија Абрахамсон
Марија Абрахамсон (родена на 21 јули 1963 година во Калмар ) е шведска адвокатка, новинарка и политичарка на Умерената партија. Таа била член на Риксдагот од 2010 до 2018 година. Претходно десет години работела како уреднички новинар во Свенска дагбладет.
Кил Рајнен
Кил Рајнен (Kiel Reijnen; р. ) — американски професионален друмски велосипедист, кој вози за американската екипа Трек Дрифтлес, која настапува на трки на чакал. Рајнен претходно настапил во друмскиот велосипедизам помеѓу 2008 и 2021 година за екипите, , и.