Бесправно_доселување
Структурна побарувачка во развиените земји
Даглас Меси тврди дека во развиените земји разгранетиот пазар на трудот создава структурна побарувачка, со цел неквалификуваните имигранти  да ги пополнат оние работни места кои не се барани и кои  граѓаните кои се родени во таа земја  не ги прифаќаат, независно од висината на платите. Според оваа теорија во постиндустриските економии постои јаз кој се зголемува помеѓу доброплатените, канцелариски работни места, за кои се потребни  се повисоки нивоа на образование  и „човечки капитал”  за кои домашното население и  легалните имигранти  можат да се квалификуваат , и  оние најниските работни  места што се  обележани како работа за лица без образование. Овие работни места кои се сметаат за „поткласа“ вклучуваат собирање на жетвата, неквалификувана работна сила во уредување на земјиште и градежништво, чистење куќи и  работење како чистачка и помошник келнер во хотели и ресторани, секаде онаму каде што има непропорционален број  нелегални работници. Со намалувањето на бројот на „среднокласните“ работни места во индустријата и со сè помалиот број на работни места за работници без  формално образование,  помладите генерации од  домашното население се одлучиле за стекнување повисоко образование. Најголемиот дел од новите работни места на работничката класа се „поткласна” работа која ја споменавме погоре, што страда од  несигурност (односно привремените работни места наспроти работа во фабрика), подредени улоги и недостаток од потенцијал за напредување. Во исто време, многу попривлечни се приправничките  работни места и работните места во  услужниот сектор ,кои им нудат можности за напредување на  домородните  работници  со цел  да влезат во доминантната образована класа , па дури и ако ги плаќаат  исто или  помалку од работната сила. Оттука, оваа теорија тврди дека во една развиена земја како што е САД, каде што денес само 12 % од работната сила е само со завршено основно образование, постои недостаток од домашни  работници кои немаат друг избор освен да прифатат да работат мануелна работа која не ја посакуваат. Од друга страна, нелегалните имигранти имаат многу пониско образование (околу  70 % од нелегалните работници кои од Мексико имигрирале  во САД  немаат завршено средно училиште). Тие сѐ уште се подготвени да прифатат работни места кои се сметаат за „поткласа “,поради  многу повисоките релативни плати отколку оние во нивната родна земја. Недостатокот од можност за напредување не им претставува проблем на нелегалните имигранти,  бидејќи тие  често  очекуваат  само привремено да  работат во земјата-одредиште. Доказ за ова може да се види во една анкета на Центарот за истражување „Пју” извршена врз повеќе од 3 000 нелегални имигранти кои имигрирале од  Мексико во САД, која покажа дека  79%  доброволно би се приклучиле кон програма за привремена работа која би им овозможила легално да работат неколку години ,но која потоа ќе им наложи  да заминат. Теоријата на структурна побарувачка претпоставува дека  волјата  да се работи на непосакувано работно место ,отколку да се работи за вообичаените ниски плати  е она што им овозможува на нелегалните имигранти да најдат работа. Теоријата на структурната побарувачка тврди дека ваквите случаи  покажуваат дека  не постои директна конкуренција  помеѓу неквалификуваните нелегални имигранти и домашните работници. Ова е концептот поради кој нелегалните имигранти  „прифаќаат работни места кои никој друг не би ги прифатил.” Меси тврди дека ова има одредени последици  за политиката, како на пример  може да ги отфрли  тврдењата дека нелегалните имигранти ги „намалуваат платите” и дека им ги крадат работните места на локалните работници