cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Декартов координатен систем
Декартови координати во три димензии
Декартовиот координатен систем во три димензии има три линии (оски) кои се заемно нормални, заедничка единица за должина и ориентација на секоја оска. Како и кај дводимензионалниот систем, секоја оска е бројна оска. Координатите на точката p се добиваат со повлекување на три линии низ p кои се нормални на секоја координатна оска, и запишување на местата кајшто линиите ќе се пресечат со оските како три броја.
Координатите на точката p можат да се претстават и како предозначени растојанија од p до трите рамнини што ги определуваат трите оски. Ако оските се наречени x, y и z, тогаш координатата x е растојанието од рамнината што ја определуваат оските y и z. Растојанието треба да е означено со предзнакот + или −, зависно од тоа во кој полупростор што го сече рамнината се наоѓа p. На истиот начин се добиваат и координатите y и z: првата од рамнината (x,z), а другата од рамнината (x,y).
Квадранти и октанти
Оските на дводимензионалниот Декартов систем ја делат рамнината на четири бесконечни дела наречени квадранти, секој ограничен со две полуоски. Квадрантите се означуваат со римски бројки и предзнак: I (+,+), II (−,+), III (−,−) и IV (+,−)
Тридимензионалниот Декартов систем ги дели просторот на октант, согласно предзнаците на координатите на точката. Октантот каде сите три координати се позитивни се нарекува прв октант, но не постои договорена номенклатура за останатите октанти. n-димензионалното воопштување на квадрантот и октантот се нарекува ортант.
Декартов простор
Една рамнина со Декартов координатен систем се нарекува Декартова рамнина. Бидејќи координатите во овој систем се единствени и недвосмислени, точките на рамнината може да ги определуваат сите можни парови на реални броеви, т.е. со Декартовиот производ, каде \R е множеството на сите реални броеви. Така имаме и Декартов простор од било која димензија n, чии точки се „торки“ (набројувања) на n реални броеви, т.е. со \R^n.
Растојание помеѓу две точки
Растојанието помеѓу две точки на рамнината со Декартови координати (x_1,y_1) и (x_2,y_2) изнесува:
Ова е Декартовата варијанта на Питагорината теорема. Во тридимензионален простор, растојанието помеѓу точките и  ќе биде што може да се добие со две последователни примени на Питагорината теорема.
Формула за средишната точка
Средишната точка на отсечката која поврзува две точки во Декартовиот координатен систем се пресметува како просечна вредност на координатите на двете крајни точки на отсечката, а со помош на следнава формула:
Транслација
За да извршиме транслација на множество точки на рамнината, зачувувајќи ги нивните меѓурастојанија и насоки, додаваме еден ист пар броеви (X,Y) на координатите за секоја точка од множеството. Ако првичните координати на една точка се (x,y), по извршената транслација тие ќе бидат
Размерување
Ако сакаме да зголемиме или намалиме една фигура, ги помножуваме координатите на секоја точка со еден ист позитивен број m. Ако (x,y) се координатите на точка на првичната фигура, тогаш соодветната точка на разамерената фигура ќе ги има координатите Ако m е поголем од 1, тогаш фигурата е поголема, а ако m е помеѓу 0 и 1, тогаш фигурата е помала.
Ротација
За да направиме ротација (свртување) на една фигура налево околу почетокот за извесен агол \theta, тогаш ја заменуваме секоја точка со координати (x,y) со точка со координати (x ' ,y ' ), каде
Така:
Отсликување
Ако (x, y) се координатите на една точка, тогаш (−x, y) се координатите на нејзината слика долж втората координатна оска (Y-оска), како линијата да е огледало. На истот начин, (x, −y) се координатите на сликата долж првата координатна оска (Х-оска).
Општи трансформаци
Трансформациите на рамнината се транслации, ротации, размерувања, отсликувања и нивни произволни композиции. Резултатот од (x', y') примената на трансформација врз точката (x,y) се добива со формулата каде A е матрица 2×2, а b е пар од броеви кои зависат од трансформацијата; т.е. Матрицата A мора да има правоаголни редови со иста должина, т.е. и Ова е исто што и A помножено со транспонираното мора да биде дијагонална матрица. Доколку овие услови не важат, тогаш формулата опишува поопшта афина трансформација на рамнината.
Формулите се однесуваат на транслација ако и само ако A е единична матрица. Трансформацијата е ротација околу некоја точка ако и само ако A е вртежна матрица, што значи дека
Надворешни врски
Koordinaatisto
Ловор
Ловорот припаѓа на родот кој брои околу 430 видови распространети на северната хемисфера .Синоними на научното име се  Salisb, а народно - зелениче, зеленичица, ловорови цреши и палми.
Распространетост
Ловорот природно е распространет во Кавказ, Закавказ, Иран, Мала Азија, Бугарија и во југоисточна Србија на планината Острозуб, каде што е најсеверозападниот дел од опсегот. Од Турција во Европа како украсен вид бил воведен во 16 век, во Англија во 17 век и во Калифорнија во 19 век.
Опис
Ловорот е зимзелена, исправена, густо разгранета грмушка, која расте 1-3 (-6) m во природните живеалишта, а многу повеќе (до 11 m) во расадници.
Листовите се едноставни, спирално наредени, кожести, долги 15–20 cm, широки 4–8 cm, издолжени елипсовидни, зашилени на врвот, заоблени или широко клиновидни во основата, целиот раб или ретко назабени, темно зелени на лице, сјајно, посветло на задната страна, а во основата на главниот нерв со 2-4 брадавици. Листовите имаат мирис на бадем кога се распарчуваат бидејќи содржат амигдалин.
Цветовите се бисексуални, бели, петчлени со голем број на жолтеникави прашници, сладок мирис, на стебленце долго 5–10 mm, собрани во 5–13 cm долги исправени групирани соцвети кои содржат 30 до 40 цветови со пречник од околу 1 cm. .Цветовите се формираат во рана пролет, во текот на март-април. Ентомофилни видови, најчести пчелни опрашувачи и пеперутки.
Плодот е тркалезен, костен, со пречник до 1–2 cm, кој поцрнува во август-септември, кога ќе созрее. Мезокарп сочен, желатински. Ендокарп (коска) мазен, овален, зашилен. Семето е кафеаво со кожесто семе, без ендосперм, со буци, хемисферични котиледони, ртење епигејски.
Биоеколошки одлики
Ова е брзорастечки вид, кој во првата година достигнува висина од 20 см, а во четвртата 1-1,5 м.
Најдобро расте на плодни и влажни, добро исцедени почви. Може да се одгледува на светли, отворени места, но е исклучително отпорен на сенка, па успева во густа сенка на дрвја, со многу малку директна светлина. Издржува и силни ветрови. Отпорен е на ниски температури, но неговите лисја страдаат во тешки зими. Добро поднесува суша и загаден воздух, па поради сето ова се смета за многу тврд вид.
Ловорот е поотпорен на болести и штетници од другите видови Prunus, но со зголемена влажност на почвата може да дојде до гниење на коренот. Болестите предизвикани од габи и бактерии може да доведат до појава на 'рѓосани дамки на листовите, а габите од родот Botryosphaeria предизвикуваат смрт на гранките.
Корист
Бидејќи ловорот често и лесно се одгледува во повеќето живеалишта, важно е да се забележи неговата способност да го освои вселената. Имено, во некои региони (северозападниот брег на Северна Америка ) е инвазивен вид. Истите причини зошто ловорот е добар избор за градината го прават закана за многу екосистеми. Брзиот раст, надополнет со зимзелениот надземен дел, како и отпорноста на суша и сенка, често доведува до нејзина доминација и сузбивање на другите видови. Ова ја намалува биолошката разновидност на екосистемот и негативно влијае на другите растителни и животински видови кои живеат таму. Неговото ширење е тешко да се контролира и затоа што некои видови птици се хранат со плодови и на тој начин шират семе низ ендозоохоријата.
Добро поднесува резидба, па затоа се користи за жива ограда, рабови, разни топијарни форми итн. Се користи за формирање групи и низи.
За разлика од другите делови на растението, кои се отровни бидејќи го содржат цијаногениот гликозид амигдалин, плодовите се јадат сирови или варени; имаат сладок, пријатен вкус, но само кога се целосно зрели.
Репродукција
Ловорот се размножува со семиња, сечи, расад, коренски ластари и калемење. Генеративната репродукција вклучува два месеци раслојување поради ембрионално мирување. Ако полузрелите сечи на Prunus laurocerasus 'Otto Luyken' се вкорени во септември/октомври, пупките стануваат нерамномерно активирани во пролетта, додека пупките се развиваат рамномерно кога искоренувањето било во декември. Ова може да се објасни со фактот дека пупките на сечињата избоцкани во есен не беа изложени на ниски температури. Индол бутиричната киселина во прав во концентрација од 1% го зголемува процентот на лузни до 100%.
Интраспецифични таксони
Постојат неколку природни таксони и околу 40 културни, од кои најзастапени се:
Пинов (Укермарк)
Пинов (Pinnow) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија. Општината претставува административно седиште на општинската заедница Одра-Велзе.
Русоица (Вранче)
Русоица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Вранче. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 600 м југоисточно од селото, на десната страна од патот за селото Заполжани, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Ленцов закон
од  која се забележува дека индуцираната електромоторна сила (ℰ) и промената на магнетниот тек (ΔΦ) имаат спротивни знаци.
Ова правило е универзално и важи за сите појави на индуцирање на струја.
Вовед и основни поими
Во секојдневието постојано се среќаваме со најразлични уреди како што се CD-плеер,  DVD-плеер, машина за перење, правосмукалка..., во кои се вградени мотори и често се прашуваме како функционираат тие. Се прашуваме како работат генераторите на електрична струја, како електричната струја се пренесува на далечина, како се пренесуваат телевизиските и радиосигналите. Одговорот на овие и многу други прашања лежи во појавата на електромагнетна индукција, откриена од страна на Мајкл Фарадеј во 1831 година.
Сè започнало од  едноставното прашање: „Ако на спроводник низ кој тече струја  дејствува магнетно поле и го придвижува, не е ли можно и обратното - со движење на спроводник во магнетно поле, во спроводникот да се создаде електромоторна сила и низ него да протече струја. Фарадеј, а речиси истовремено и Џозеф Хенри покажале дека е тоа можно.
И денес, тоа можеме експериментално да го покажеме. Имено, ако спроводник поврзан со галванометар  го движиме помеѓу половите на потковичест магнет, забележуваме дека сè додека постои релативно движење меѓу магнетот и спроводникот, ќе постои и отклон на стрелката на галванометарот, односно низ колото ќе тече струја (Сл. 1). Оваа струја се нарекува индуцирана струја и се јавува  заради создавање на индуцирана електромоторна сила во колото. Оваа појава се нарекува електромагнетна индукција. Индуцираната струја создава магнетно поле кое се нарекува индуцирано магнетно поле.
Но, индуцирана струја може да се појави и без движење на спроводник во магнетно поле. Во тоа ќе се увериме со помош на две струјни кола. Првото има извор на електромоторна сила и потенциометар и го нарекуваме примарно коло, а второто има само галванометар и го нарекуваме секундарно коло. Двете кола имаат калеми и заедничко железно јадро. Кога низ калемот L1 тече струја, создава магнетно поле чии магнетни силови линии го пронижуваат калемот L2. Ако во примарното коло го промениме магнетното поле односно ја промениме магнетната индукција преку вклучување или исклучување на струјата или преку промена на отпорот, во секундарното коло ќе се јави отклон на стрелката од галванометарот, што значи дека во секундарното коло се индуцирала електромоторна сила и низ него ќе протече струја (Сл.2). Што е заедничко за овие два случаи? Тоа е промената на физичката величина магнетен тек која во  првиот случај настанува со промена на површината на спроводникот која е пронижена со полето, а во вториот со промена на магнетната индукција. Значи, при индуцирање на струја доаѓа до временска промена на магнетниот тек.
ℰ = -ΔΦ/Δt
Оваа формула го изразува Фарадеевиот закон за индукција  кој гласи: Индуцираната електромоторна сила ɛ  е еднаква на брзината на промената на магнетниот тек земена со спротивен знак.
Знакот минус во овој закон се објаснува со Ленцовиот закон
Дефиниција
Ако причина за индуцирање на струјата е релативното движење на спроводник во однос на магнетно поле, тогаш индуцираната струја се спротивставува на тоа движење, а ако причина за индуцирање на струјата е промената на магнетната индукција, магнетното поле на индуцираната струја се спротивставува на таа промена.
Објаснување
Според Ленцовиот закон во струен круг во кој со промена на магнетниот тек се индуцира елктромоторна сила, таа индуцирана електромоторна сила создава струја која тече во насока која се спротивставува на промената на текот.
Ако ΔΦ = Φ2 – Φ1 е негативно, значи Φ1 › Φ2, текот опаѓа и индуцираната електромоторна сила се спротивставува на опаѓањето на текот, односно индуцираната струја ќе тече во насока која се спротивставува на понатамошното опаѓање на магнетниот тек и обратно. Ако ΔΦ = Φ2 – Φ1 е позитивно, значи Φ2 › Φ1, текот расте, тогаш индуцираната електромоторна сила се спротивставува на растењето на текот, односно индуцираната струја ќе тече во насока која се спротивставува на понатамошното растење на текот.
Значајно е да се истакне дека индуцираната струја секогаш ќе тече во насока која се спротивставува на промената на магнетниот тек, а не се спротивставува на самиот магнетен тек.
Украинска војна за независност
Украинската војна за независност — период на континуиран воен судир кој траел од 1917 до 1921 година и резултирала со формирање и развој на една украинска република - подоцна дел од Советскиот Сојуз како Украинска Советска Социјалистичка Република од 1922 до 1991 година. Војната се состоела од низа воени судири меѓу различни владини, политички и воени сили. Во судирот биле инволвирани украински националисти, анархисти, болшевици, силите на Германија и Австроунгарија, Белата руска волонтерска армија и Втората Полска Република. Тие се бореле меѓусебно за контрола на Украина по Февруарската револуција (март 1917 година) во Руското Царство. Исто така, во судирот биле вклучени и сојузничките сили на Романија и Франција. Борбата траела од февруари 1917 до ноември 1921 година и резултирала со поделба на Украина меѓу болшевичката Украинска ССР, Полска, Романија и Чехословачка. Судирот често се гледа како дел од Руската граѓанска војна од 1917-1922 година, како и завршната фаза на Источниот фронт на Првата светска војна од 1914-1918 година.
Позадина
За време на Првата светска војна Украина била во првите редови на главните воени походи: Руското Царство како сојузник со Антанта и Романија и централните сили на Германското Царство и Австроунгарија. До почетокот на 1917 година - по офанзивата на Брусилов - Царската руска армија ја одржувала фронтовската линија на Волинија и источна Галиција.
Февруарската револуција од 1917 година охрабрила многу етнички групи во Руското Царство да побараат поголема автономија и разни степени на самоопределување. Еден месец подоцна, била прогласена Украинската Народна Република во Киев како автономен ентитет со блиски врски со Руската привремена влада, а управувана од Централниот совет каде доминантни биле социјалистите. Слабата и неефикасна привремена влада во Петроград продолжила со својата лојалност кон Антантата и непопуларната војна, со што започнала т.н. Керенска офанзива во летото 1917 година. Оваа офанзива била целосна катастрофа за Царската руска армија. Германскиот контра-напад ја предизвикал Русија да ги изгуби сите свои придобивки од 1916 година, како и да го уништи моралот на својата војска, што предизвикало речиси целосно распаѓање на вооружените сили и владејачкиот апарат низ огромната империја. Многу напуштени војници и офицери, особено етнички Украинци, ја изгубиле вербата во иднината на царството и ја нашле многу поповолна алтернатива за сè поголемата самоопределба на Централната Рада. Нестор Махно ја започнал својата анархистичка активност во јужниот дел на Украина со разоружување на напуштените руски војници и офицери кои ја преминале реката Хејхур до Гулајполе, додека на исток во индустрискиот басен Донецк имало чести напади од болшевички инфилтрирани синдикати.
Украина по Руската револуција
Сето ова довло до Октомвриската револуција во Петроград, која многу бргу се проширила низ целото царство. Киевското востание во ноември 1917 година довело до пораз на руските царски сили во главниот град. Набргу потоа, Централната Рада ја презела власта во Киев, додека кон крајот на декември 1917 година, болшевиците формирале соперничка република во источниот град Харков - која првично била наречена и Украинска Народна Република. Непријателствата против централната влада на Рада во Киев започнале веднаш. Под овие околности, Рада ја прогласила независноста на Украина на 22 јануари 1918 година и ги прекинала врските со Русија.
Рада имала ограничена вооружена сила (Украинската народна армија) и била под притисок на владата на Харков, која добила вооружување од Руската Советска Република. Како резултат на тоа, болшевиците брзо ги освоиле Полтава, Александровск (сега Запорожија) и Екатеринослав (сега Днепр) до јануари 1918 година. Низ цела Украина, локалните болшевици, исто така, ги формирале Советските републики Одеса и Донецк-Криворог; а на југ Нестор Махно ја формирал слободната територија - анархистички регион - а потоа ги здружил своите сили со болшевиците. Помогнани од претходното Киевско востание, Црвената гарда влегла во главниот град на 9 февруари 1918 година. Ова ја принудило централната Рада да се евакуира во Житомир. Во меѓувреме, Романците ја освоиле Бесарабија. Повеќето преостанати руски единици на царската армија стапиле или во сојуз со болшевиците или се приклучиле кон Украинската народна армија. Значаен исклучок бил полковник Михаил Дроздовски, кој ја одвел својата единица во Нова Русија до реката Дон, поразувајќи ги силите на Махно во тој процес.
Германска интервенција и Хетманат, 1918 година
Соочена со неизбежен пораз, парламентот се свртела кон Централните сили и побарала примирје и сојуз, кој бил прифатен од страна на Германија во Брест-литовскиот договор (потпишан на 9 февруари 1918) во замена за снабдување со храна која Украина требало да им го обезбеди на Германците. Царската германска и австроунгарска војска потоа ги избркале болшевиците надвор од Украина, земајќи го Киев на 1 март. Два дена подоцна, болшевиците го потпишале Договорот од Брест-Литовск, кој формално ги завршила непријателствата на Источниот фронт на Првата светска војна и Украина паднала во германската сфера на влијание. Украинските војници ја презеле контролата врз Донецк и регионот во април 1918 година. Исто така во април 1918 Крим бил ослободен од болшевичките сили од украинските војници и од Царската германска армија. На 13 март 1918 украинските војници и австроунгарската армија ја освоиле Одеса. На 5 април 1918 германската војска ја презела контролата врз Екатеринослав, а по 3 дена и над Харков. До април 1918 година сите болшевички придобивки во Украина биле изгубени; ова се должело на апатијата на месното население и на тогашните инфериорни борбени вештини на Црвената армија во споредба со нивните австроунгарски и германски колеги.
Сепак, судирите продолжиле низ Источна Украина, каде што локалните болшевици, селските групи за самоодбрана познати како зелени војски, и анархистичката револуционерна востаничка армија на Украина одбиле да се потчинат на Германија. Поранешниот генерал на Царската руска армија, Павло Скоропадски, на 29 април го предводел успешниот удар со германски поддршка против Парламентот. Тој ја прогласил конзервативната Украинска Држава (исто така позната како Хетманат) со себеси како монарх и ги променил социјалистичките политики на поранешната влада. Новата влада имала тесни врски со Берлин, но Скоропадски никогаш не објавил војна за некоја од силите на Антантата. Скоропадски, исто така, ја ставил Украина во позиција што ја направила засолниште за многу луѓе од горната и средната класа кои ја напуштиле болшевичка Русија и сакале да регрутираат многу поранешни војници и офицери на руската армија.
Територијата на Хетманат уживала релативен мир до ноември 1918 година. Кога Централните сили биле поразени на Западниот фронт, Германија целосно се повлекла од Украина. Скоропадски го напуштил Киев со Германците, а Хетманатот бил соборен од страна на социјалистичката дирекција.
Продолжени непријателства, 1919
Речиси веднаш по поразот на Германија, владата на Ленин го поништиla договорот од Брест-Литовск - кој Леон Троцки го опишаl како „нема војна без мир“ - и ја нападнал Украина и другите земји од Источна Европа кои биле формирани под германска заштита. Истовремено, колапсот на Централните сили ја погодила поранешната австриска провинција Галиција, која била населена со Украинци и Полјаци. Украинците прогласиле Западна Украинска Народна Република (ЗУНР) во Источна Галиција, која сакала да се обедини со Украинската Народна Република (УНР); додека Полјаците од Источна Галиција, кои главно биле концентрирани во Лавов, ја дале својата верност кон новоформираната Втора Полска Република. Двете страни станале повеќе од непријателски расположени меѓусебно. На 22 јануари 1919 година, Западна Украинска Народна Република и Украинската Народна Република потпишале Акт на Унијата во Киев. До октомври 1919 година, украинската галициска армија на ЗУНР била поразена од полските сили во Полско-украинската војна, а Источна Галиција била припоена кон Полска; Париската мировна конференција од 1919 година ја доделила Источна Галиција на Полска.
Поразот на Германија, исто така, го отворил Црното Море на сојузниците, а во средината на декември 1918 година некои мешани сили под француска команда пристигнале во Одеса и Севастопол, а неколку месеци подоцна во Керсон и Николаев. Причината и целта на француската интервенција не била сосема јасна; Француските воени водачи брзо станале разочарани од внатрешните расправии во антиболшевичките сили кои спречиле ефикасна соработка против болшевичките притисоци, а особено ја критикувале Белоруската волонтерска армија за својата ароганција кон месното население. Силните анти-странски чувства кај Украинците ги убедиле на француските офицери дека интервенцијата во оваа клима на непријателство е осудена на пропаст без голема поддршка. Кога француската влада не успеала да обезбеди доволно опрема и работна сила за екстензивни воени операции, француската армија се соочила со пораз од проболшевичките сили, а француските службеници го советувале Париз да ја повлече експедицијата од Одеса и Крим.
Новата, брза болшевичка офанзива надминала најголем дел од источна и централна Украина на почетокот од 1919 година. Киев бил повторно освоен од Црвената армија повторно на 5 февруари, а протераната советска украинска влада повторно се воспоставила во Киев на 15 март. УНР се соочила со неминовен пораз против болшевиците. Во текот на пролетта и летото 1919 година, волонтерската армија на Антон Деникин и Донската армија ја освоиле целата централна и источна Украина и направиле значајни придобивки на други фронтови. До 1920 година цела источна и централна Украина, освен Крим, повторно биле во рацете на болшевиците.
Полско учество, 1920 година
Бидејќи повторно се соочувала со неминовен пораз, УНР се свртела кон својот поранешен противник, Полска; и во април 1920 година, Јозеф Пилсудски и Симон Петлиура потпишале воен договор во Варшава за борба против болшевиците. Исто како и поранешниот сојуз со Германија, овој потег делумно го жртвувал украинскиот суверенитет: Петлиура ја признал полската анексија на Галиција и се согласил на улогата на Украина во сонот на Пилсудски за федерацијата предводена од Полска во Источна Европа.
Крај на непријателствата, 1921
Набргу по Битката кај Варшава болшевиците побарале за мир со Полјаците. Полјаците, исцрпени и постојано притискани од страна на западните влади и од Лигата на народите, и со својата војска што ги контролира мнозинството од спорните територии, биле подготвени да преговараат. Советите направиле две понуди: една на 21 септември, а другата на 28 септември. Полската делегација направила свој доклад на 2 октомври. На 5 октомври, Советите понудиле амандмани на полската понуда, која Полска ја прифатила. Првичниот договор за мир и услови на примирје меѓу Полска од една страна и Советска Украина и Советска Русија, од друга страна, бил потпишан на 12 октомври, а примирјето стапики на сила на 18 октомври.
Во меѓувреме, украинските сили на Петлиура, кои броеле 23.000 војници и контролирале територии веднаш на исток од Полска, планирале офанзива во Украина за 11 ноември, но биле нападнати од болшевиците на 10 ноември. До 21 ноември, по неколку битки, тие биле сведени на подрачје под контрола на Полска.
На 18 март 1921 година, Полска потпишала мировен договор во Рига, Латвија со Советска Русија и Советска Украина. Според овој договор, болшевиците ја признале полската контрола врз Галиција и Западна Волинија - западниот дел на Украина - додека Полска ги признала поголемите централни делови на украинската територија, како и источните и јужните области, како дел од Советска Украина.
Откако обезбедиле мир на западниот фронт, болшевиците веднаш се преселиле да ги уништат остатоците од Белото движење. По финалната офанзива на Перекопскиот Провлак, Црвената армија го освоила Крим. По војничкиот и политичкиот пораз, Дирекцијата на УНР продолжила да ја одржува контролата врз некои од нејзините воени сили; во октомври 1921 година, започнало серија герилски напади во централна Украина. На 4 ноември, герилците го освоиле Коростен и заплениле воени резерви. Но, на 17 ноември 1921 година, оваа сила била опкружена со болшевичка коњаница и уништена.
Хајнрих Ленц
Хајнрих Фридрих Емил Ленц ( - ) бил германски физичар најпознат по формулирањето на Ленцовиот закон во 1833 година.
Ленц е роден во Дорпат (Тарту) во Ливонија, денешна Естонија. По завршувањето на средно училиште во 1820 г., Ленц студирал хемија и физика на Универзитетот во Дорпат. Патувал и со Ото фон Котцебуе на неговата трета експедиција околу светот од 1823-1826 г. На патувањето Линц ги проучувал климатските услови и физичките особини на морската вода. По патувањето, почнал да работи на Универзитетот во Санкт Петербург, Русија, кајшто подоцна станал и декан на факултетот за математика и физика од 1840-1863 година, и ректор од 1863 до својата смрт во 1865 година. Започнал да го изучува електромагнетизмот во 1831 година. Покрај законот кој е наречен во негова чест, Ленц независно го има откриено и Џуловиот закон во 1842 г., поради што и понекогаш се нарекува Џул-Ленцов закон.
Умрел во Рим, откако доживеал инфаркт.
Методија Нешковски
Методија Нешковски (, -, ) — македонски стручњак од областа на гастроентерологијата и редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје.
Орта ди Атела
Орта ди Атела — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Крница (Горје)
Крница (словенечки: Krnica) — населба во Општина Горје во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Зутфелд
Зутфелд (Suthfeld) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Зутфелд се состои од селата Хелзингхаузен, Кројцрие и Рие.
Низ општината течат потоците Хастер Бах, Дас Рад и Бинтеграбен.
Соседни општини се општината Хасте, градот Бад Нендорф, како и општината Хонхорст.
Ѓумбировидни
Ѓумбировидните (науч. Zingiberales) се ред на цветни растенија, нашироко признаен од таксономите во последните неколку децении. Во него спаѓаат разни позастапени растенија како што се ѓумбирот, кардамомот, куркумата, галангалот и мјогата од семејството Ѓумбири и бананата и готварската банана од семејството Банани, заедно со марантата од семејството Маранти.
Се смета деја Ѓумбировидните настанале заедно со Комелиновидните (Commelinales) пред околу 80 милиони години, во текот на доцната креда.
Класификација
Системот APG III (2009) (како и неговите претходници) го признава редот и го става во кладот на комелинидите во состав на монокотиледоните. Ги опфаќа следниве фамилии:
Тумба (Вранче)
Тумба — археолошко наоѓалиште во прилепското село Вранче. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 2,2 км југоисточно од селото, каде на една мала височинка (кота 601) има множество фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Во минатото луѓето го користере градежниот материјал за изградба за своите кужи, со што значително било оштетен наоѓалиштето.
Список на државни водачи во 869 година
Ова е список на државни водачи во 69 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црквиште (Туденце)
Црквиште — остаток од црква од доцниот среден век во тетовското село Туденце. Наоѓалиштето лежи југоисточно од селото на местото нарекувано Бучало (во минатото Црквиште), на мала височинка со зарамнето плато каде се гледаат остатоци од еднокорабна мала црква. Според подоцнажните ископувања се докажало дека наоѓалиштето потекнува од раното христијанство од IV век. Денес на тоа место по поголемите ископувања подигната е манастирска црква посветена на Свети Ѓорѓи Победоносец.
Вардар Чифлик
Вардар Чифлик — историско село во Тиквешијата, чие земјиште денес е во атарот на Црвени Брегови, Општина Неготино.
Историја
Во XIX век Вардар Чифлик ѝ припаѓал на Штипска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 90 жители, сите Македонци.
Населението потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Во статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Вардар чифлик (Vardar-Tchiflik) имал 48 жители, Македонци.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го означил Вардар чифлик (Vardar čiflik) како македонско село.
Санкање на Зимските олимписки игри 2010 - поединечно за мажи
Поединечните натпревари во санкање во машка конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 13 и 14 февруари во Вислер.
Сите натпревари се одржаа во Вислер. На 13 февруари, со почеток во 17:00 и 21:00 по месно време се одржаа првите две трки, а третата и четвртата се одржаа следниот ден со почеток во 13:00 и 17:00.
Златниот медал го освои Германецот Феликс Лох.
Смртта на Нодар Кумариташвили
На 12 февруари, на првиот тренинг, трагично загина грузискиот санкач Нодар Кумариташвили, кој со брзина од 143,3 км/ч изгуби контрола над санката и удри во челичен столб.
Космос-707
Космос-707 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 февруари 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 900 килограми. Космос-707 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 546 км, а најмалото на 500.
NGC 2369B
NGC 2369B — спирална галаксија во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2369B е од видот SBbc.
Други поделби
Проучување на NGC 2369B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20717. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 446; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8913.
Кенија на Олимписките игри
Националниот олимписки комитет за Кенија е Кенискиот национален олимписки комитет, кој бил основан во 1955 година.
695
695 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 695 година од новата ера, 695. од првиот милениум, 95. од VII век и шеста од 690-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6203 и 6204 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5445 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4455 и 4456 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1448.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 695 година се протега во 3331 и 3332, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3391 и 3392 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1238. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 75 и 76 исламска година.
Зенерови карти
Зенеровите карти се карти кои се користени при експерименти во врска со вонсетилно восприемање (ESP) и јасновидост. Психологот Карл Зенер ги осмислил овие карти на почетокот на 1930-те години заради експериментите кои ги вршел со својот колега Џ. Б. Рин.
Изглед
Постојат само пет карти: празен круг (една линија), крст (две линии), три вертикални брановидни линии (или бранови), празен квадрат (четири линии), и празна форма на ѕвезда. Во еден шпил на Зенерови карти има 25 карти, по пет од секоја.
Кога првпат се употребени овие карти, биле направени од бела делумно провидна хартија. Неколкумина испитаници покажале многу високо ниво на погаѓање на картите, сè додека е утврдено дека тенката бела хартија е проѕирна. Картите потоа се печатени на хартија преку која било невозможно да се видат.
Експерименти
При тестирање на јасновидост, од испитаникот се бара да ја погоди картата која случајно ќе биде извлечена од шпилот. Експериментот завршува откако сите карти ќе бидат извлечени.
При некои експерименти на вонсетилно восприемање, испитаникот се наоѓа во посебна просторија.
Зенеровите карти се користат и за тестирање на телепатија. При вакво тестирање потребни се двајца испитаници, поставени во две посебни простории. Едниот од нив црта една од картите, и се обидува ментално да му ја испрати информацијата на другиот испитаник, кој треба да каже за која карта станува збор.
Регионален пат 2433
Регионален пат 2433 (ознака: Р2433) — регионален пат во Македонија, со насока на движење првин исток-југозапад, а потоа југ-север. Има вкупна должина од 60,8 километри и 5 делници. Патот започнува во градот Радовиш и се движи низ областа Лакавица преку селото Конче, завршувајќи кај штипското село Софилари.
Делници
Регионалниот пат 2433 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 5 делници.
Киндер Буено
Киндер Буено (Киндер значи „деца“ во германски јазик, буено значи „добро“ на шпански јазик) е вкусна чоколадна бисквита и вафла направена од италијанскиот производител на слатки Фереро. Киндер Буено спаѓа во дел од линијата на Киндер чоколадо. Тоа е крем исполнет со лешник, вафла покриена со два вида на чоколадо, млечно чоколадо и темна чоколадао.
Киндер Буено било пуштено во продажба во 1990 година и е достапен дури во 60 земји.
Производство
Киндер буено се произведува во фабриките во Франција и Варшава, Полска.
Контаминација со ароматични јаглеводороди со минерално масло
Европската управа за безбедност на храна открила дека чоколадото е загрозено со високи нивоа на ароматични јаглеводороди минерално масло (MOAH), веројатно канцероген. Контаминацијата со јаглеводороди често е предизвикана од техниките за преработка на жито или е внесена во храната преку пакувањето на овој производот. Матичната компанија на Киндер, Фереро, не се согласи со наодот на ЕФСА и смета дека сите производи ги содржат под максималните нивоа за човечка исхрана. Докажано е дека други вообичаени чоколадни производи содржат слични или повисоки нивоа на контаминација.
Парете
Парете — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Чорнобајивка (Белозерски реон)
Чорнобајивка (Чорнобаївка) е село во Украина, Белозерски реон, Херсонска област.
Кара Синанли
Кара Синанли — историско село во Тиквешијата, чие земјиште денес е во атарот на Јаношево, Општина Неготино.
Географија
Селото се наоѓало на реката Саријар, во северозападното подножје на Конечка Планина (Серта), северозападно од Јаношево.
Историја
Во XIX век Кара Синанли било турско село во Штипската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Кара Синанли имало 35 жители, сите Турци.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го означува Кара Синанли (kara Sinanli) како турско село.
Родови
Кара Синанли било турско село.
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
Иселеништво
Иселеници има во Турција.
Згорње Лазе
Згорње Лазе (словенечки: Zgornje Laze) — населба во Општина Горје во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Нордиска комбинација на Зимските олимписки игри 2010 - мала скокалница/10 km
Натпреварите во нордиска комбинација, односно скијачки скокови на малата скокалница и скијачко трчање на 10 km на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 14 февруари.
Двата натпревара се одржаа во Вислер. Натпреварите во скијачки скокови се одржаа, со почеток во 10:00 по месно време (UTC-8), а трката се одржа со почеток во 13:00.
Златото го освои францускиот натпреварувач Џејсон Лами Шапју.
Жак Анкетил
Жак Анкетил (Jacques Anquetil), (, –, ) – поранешен француски велосипедист во периодот од 1953 до 1969 година. Анкетил е петкратен победника на Тур де Франс, а двапати го освоил Џиро д’Италија. Со освојувањето на Вуелта а Еспања станал првиот возач кој ги освоил сите три гран тур трки. Бил исклучителен хронометраш, заради што го добил прекарот „Господин Хроно“. Девет пати ја освојувал трката Гран при на нациите, која била неофицијално светско првенство во возење на хронометар.
Гробишта (Големо Мраморани)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во прилепското историско село Големо Мраморани. Претставува осамени наоди од римско време. Се наоѓа во делумно урнатата селска црква, каде се наоѓаат повеќе антички сполии од мермер: делови од столбови, архитравни греди и тимпанон од надгробен споменик.
Халасана
Етимологија и потекло
Името Халасана доаѓа од санскритскиот збор хала (हला) што значи „рало“ и асана (आसन) што значи „држење“ или „седење“. Положбата е опишана и илустрирана во Сритатваниди во 19 век како Lāṇgalāsana (Лангаласана), што исто така значи положба на рало на санскрит.
Карнапидасана ја нема во средновековните текстови за хата јога. Независно е опишанa во Целосната илустрирана книга за јога на Свами Вишнудевананда од 1960 година во традицијата на Сивананда Јога, и од БКС Ајенгар во неговата Светлина на јогата од 1966 година, што имплицира дека можеби има постаро потекло. Името доаѓа од санскритските зборови карна (कर्ण) што значи „уши“, пид (पीड्) што значи „стискање“ и асана (आसन) што значи „држење“ или „седиште“.
Опис
Во положбата се влегува од Сарвангасана (стоилка за раменици), благо спуштајќи го грбот за рамнотежа и поместување на рацете и нозете над главата додека испружените прсти не ги допрат земјата и врвовите на прстите, во подготвителна варијанта на положбата. Рацете потоа може да се поместат за да го поддржат грбот во повертикална положба, давајќи втора варијанта положба. Конечно, рацете може да се испружат на земја подалеку од стапалата, давајќи ја последната положба во форма на традиционално рало.
Варијации
При положбата Карнапидасана (положба на притискање уши) или Раџа Халасана (кралска положба на рало) колената се свиткани блиску до главата и фатени за рацете.
При положбата Парсва Халасана (странично рало) телото е вертикално, трупот е искривен на едната страна, а нозете се исправени при што стапалата ја допираат земјата (на таа страна).
При положбата Супта Конасана (аголна-лежечка положба) нозете се што е можно пошироко раздвоени, прстите се на земја, како превртена Упависта Конасана; врвовите на прстите може да ги дофатат палците.
Сите овие варијации може да се изведат како дел од циклусот почнувајќи од Сарвангасана (положба свеќа).
Список на државни водачи во 1130 година
Ова е список на државни водачи во 130 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Сред Село (Шемшево)
Сред Село — населба и некропола од доцноантичкото време. Се наоѓа во тетовското село Шемшево, поточно на периферијата на селото и западно од него. Таму се откриени темели од повеќе објекти, а по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси множество градежен материјал. Според сведочења на жителите, биле најдени и гробови.
NGC 4597
NGC 4597 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4597 се споменува и како MCG -1-32-34, IRAS 12376-0531.
Откривање
Објектот е откриен на 22 февруари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4597 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 4597 има привидни димензии од 4,1' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 40 м 12,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 48' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 34°.
Други поделби
Проучување на NGC 4597 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42429. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4955. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1066.
Александар Владимирович Ковалов
Летни олимписки игри
Пропуштајќи ја медалата на Летните олимписки игри во Сиднеј, тој стана тим со Александар Костоглод освојувајќи две медали на Летните олимписки игри во 2004, сребро во дисциплината Ц-2 1000 метри и бронза во дисциплината Ц-2 500 метри.
Ковалев исто така освои и шест медали на ИКФ Светските Кану Спринт Првенства, три злата (во дисциплините:Ц-2 1000 метри 1998, 1999; Ц-4 200 метри, 2005), сребро (дисциплина Ц-2 1000 метри, 2003), и две бронзи (дисциплини Ц-2 500 метри, 1999; Ц-4 200 метри 2001).
Како за член на Руската репрезентација од 1997, тој е мал за веслач од светска класа со 170 см височина и 70 тежина, но тој го надокнадува ова со неговата одлична техника.
221Б Бејкер Стрит
Во сите приказни за Шерлок Холмс и неговиот пријател Д-р Вотсон, Холмс живеел на адресата 221Б Бејкер Стрит. За време на приказните и периодот кога тие се пишувани, Британската Империја била во својот најголем подем и Лондон бил голем центар на културниот и социјалниот живот.