cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Битолски револуционерен округ
Крушевска афера
Аферата со оружјето започнала во месец февруари 1902 година, кога фатениот од отоманската полиција пренесувач на оружје, Јосиф Петков од с. Жабјани, познат како Јосиф Жабјанец, подложен на страотни мачења го открил својот соработник, крушевчанецот Никола Михајлов, познат како Миха Х'ча Кола. Како резултат на оваа провала, наскоро во битолскиот централен затвор биле затворени луѓе со најразлични занимања: учители, свештеници, кираџии, занаетчии, трговци итн, меѓу кои се наоѓале и имињата на Петар Ацев, браќата Ашлакови, Јанаки Забле, Таќу и Фанија Љакови итн.
Полицијата пристапила кон темелно претресување на сите куќи по списокот. Благодарение на тоа што целокупното оружје и материјали биле навреме пренесени во нови скривници, а старите канали и врски биле заменети со нови, полицијата не успеала да пронајде ништо. Двајцата затворени крушевски учители, Христо Чивчиев и Христо Павлов, ги издржале страотните мачења и не ги предале тајните на Организацијата. Крајно измачени и претепани, овие биле одведени на натамошни тортури и во Битолскиот централен затвор, но и таму продолжил нивниот молк. На крајот властите ги ослободиле. X. Чивчиев и X. Павлов останале верни на својата заклетва. На тој начин оваа опасна провала не и нанесла поголеми штети на Крушевската револуционерна организација.
Подготовки
Смилевскиот конгрес, како конгрес на Битолскиот округ, според решенијата донесени во Солун, требало дефинитивно да ја потврди одлуката за кревање востание. Во таа насока се развила остра дискусија, во која се јавила струја која сметала дека условите за сенароден бунт сè уште не се созреани. На првиот ден од конгресот од излагањето на делегатите било утврдено дека Прилепскиот, Битолскиот, Кичевскиот и некои делови на други реони не се достатно подготвени. Најдобро подготвени биле Ресенскиот реон, Костурскиот, Демирхисарскиот, неколку села од Битолскиот реон, како што се Смилево, Ѓавато и Цапари, додека Охридско располагало само со 1.400 пушки. Меѓу делегатите се јавиле лица кои биле против востание во текот на таа година како што биле: Ѓорѓи Сугарев, Петар Ацев, Тале Христов, Никола Карев, Никола Петров Русински и други. Во една крајно напната атмосфера по повод острите расправии околу решението за востание. Несогласувањата ги прекинал Даме Груев, кој како еден од основачите на ТМОРО и претставник на неговиот Централен комитет, уживал огромен авторитет. Според сеќавањата на Пандо Кљашев, тој рекол:
Конгресот уште од првото заседание започнал со донесување на одлуки за кревање на востание. Бил избран Главен штаб за II Битолски револуционерен округ, а тој требало да раководи со подготовките за востанието и со самото востание. За членови на Главниот штаб биле избрани: Даме Груев, Борис Сарафов и Атанас Лозанчев, а како нивни заменици биле избрани Георги Поп Христов, Петар Ацев и Лазар Поп Трајков. Членовите на ГШ биле избрани со јавно гласање, додека пак нивните заменици со тајно гласање. Конгресот донел и непротоколарно решение, доколку пристигнат нови сили, како Ѓорче Петров, Пере Тошев и Христо Матов, тие по автоматизам да влезат во Штабот.
Во јуни по барање на Централниот комитет бил изработен Општ план за востанието. Во овој план било истакнато дека во согласност со одлуките на Солунскиот конгрес и советувањата во Софија, треба да се води герилска борба. Четите требало да дејствуваат насекаде и во исто време, без да се крене народот. Целта не била да се победи Турција, туку таа да не може да ги победи востаниците. Востанието требало да биде послабо но долготрајно и борабата требала да се води до зимата, а повторно да се прогласи идната пролет. Востанието требало да почне кога ќе созреело житото и ќе се зголемела ноќта во јули. Според Општиот план, Битолскиот револуционерен округ го сочинувал: I востанички округ - Битолски, а во него влегувале: Битолско, Охридско, Дебарско, Кичевско, Крушевско, Прилепско, Велешко, Мариовско, Костурско и Леринско
I востанички округ - Битолски
На празникот св. Илија во Смилево со 200 востаници влегол Главниот штаб. Според турските документи при првиот напад на Смилево загинале 8 турски војници, а 14 биле ранети. На 3 август Генерал штабот наредил евакуација на целото население кое не е способно да се бори во месноста Голем Гар, а до пладне Смилево било празно. Откако сите обиди на османлиската војска да го заземе Смилево биле пресечени, Борис Сарафов заминал за Охридско, а Атанас Лозанчев за Демирхисарско и Кичевско. По нивното заминување во следните 20 дена во околината Смилево не се појавила османска војска и башибозлук. Во тој период под раководство на Стојан Донски биле преземени мерки за утврдување на Смилево, биле ископани одбранбени ровови со што се зацврстиле одбранбените востанички позиции. Населението кое не било способно да се бори и понатаму се наоѓало во збегот Голем Гар каде биле орагнизирана заедничка исхрана, а биле преземени мерки за негова заштита. Во изработка на планот за заземање на Крушево непосредно учествувал и револуционерот - бившиот офицер Тодор Христов кој претходно влегол во градот и ги скицирал објектите за напади: касарната, конакот, беледијата (општината), поштата и другите владини и државни установи, како и поважните пунктови во градот. Во осум воени групи биле распоредени 750 вооружени востаници под команда на добро подготвени началници - војводи. На 4 август во градот влегува Штабот на Крушевските востаници свечено дочекан од народот. При овој дочек, началникот на Штабот, Никола Карев одржал пред ослободените граѓани револуционерен говор, прогласувајќи ја првата Македонска Република и повикувајќи го народот да избере привремена републиканска влада.
Во демихисарскиот реон раководители биле Јордан Пиперката, Димитар Дечев, свештеникот Кузман и Христо Пасков. Според Христо Силјанов, Демирхисарско дало 1 000 востаници. Првата ноќ биле преземени редица акции. На патот Битола - Кичево кој минувал низ Демирхисарско била исечена телеграфската линија, а биле разрушени и сите мостови, потоа биле изгорени чифлизите во Утово, Стругово, Жван и други. Под команда на Дечев 150 востаници го нападнале турскиот гарнизон кој се состоел од 170 души во административниот центар Прибилци. Во првите денови на востанието во Демирхисарско, турските селани се затвориле во своите куќи и не ги обработувале своите ниви и не го гледале својот добиток. Востаниците во селата Бабино, Слоештица, Велмевци и Жван созадле свои пунктови каде се собирала храна и секави други матерјали кои им биле потребни за идните дејствија. Ресенскиот реон бил под раководство на Славејко Арсов и подпоручникот Панајотов. Поважни војводи биле Спиро Олчев, Стефан Мешков, Перуш Стрезов, Ставре Тасев, Јоше од Подмочани, Иван Трајчев, Кочо Кочовски, Георги Чаушот од с. Златари и др. Првата ноќ биле изведени неколку разрушителни акции од слабо вооружени групи. На 20 јули четите од селата Болно, Царев Двор, Дрмени и Јанковец на чело со Арсов биле групирани во Болно. На Илинден во селото Горно Крушје, тамошниот аскер бил зачуден од однесувањето на селаните, тие им носеле баници, кисело млеко и други изобилства, но храната била затруена со арсен, а војниците набргу добиле грчеви и страшни болки. Хаџијата кој бил тутчин кога дознал за тоа избегла, а ноќа во селото дошол аскер од 50 души. На 26 јули одредот на Ангел Андреев и еден одред на Коте го нападнале турското село Папли. Таму имало акер и башибузлук оо околу 100 души. Востаниците ги држеле опколени неколку дена. Секој ден селото било напаѓано и била палена по некоја куќа. На 6 август Коте зграбил дел од добитокот и се упатил кон својот реон, но кај Штрково наишол на војска. Дел опседнатите војниците успеале да се извлечат и да му притекнат на помош на судрениот аскер каде дале 4 жртви. Опсадата продолжила, но по 12 дена пристигнала друга војска, таа го ослободила гарнизонот и турското население, а востаниците по заминувањето на аскерот се симнале во Папли и го запалила селото.
На Илинден, Охридско имал веќе подробно разработе план за првите дејствја и со добра интендантска служба — складови со храна и други намирници, тајни фурни, леарници за патрони, но без ниедна бомба и без ниедна манлихера. Била организирана и санитетска служба со еден вид на болница во Чемерскиот дол, над селото Брежани, а како доктор фигурирал Хр. Ангелов. Реонски началници биле: Христо Узунов, Антон Кецкаров, Наум Анастасов, Александар Чакаров и Наум Златарев. На 24 јули сите дримколските и малесијските чети се собрале кај Караорман во Горна Дебрца. Таму се собрале голем број на бегалци на грбот на револуционерното раководство. Четите повторно се упатиле кон Дрим, но веќе сите села биле опустошени. Во периодот меѓу 25 и 30 јули имало судири кај Лешани, Слатино, Лактиње, Врбјани и Ботун. Само на 30 јули имало имало шест битки и тоа кај Брежани, Лешани, Белчишта, Црвена Вода, а во Орта-кол, кај селата Куратица и Плаќе. Во борбата кај Брежани учествувал и Борис Сарафов со 80 души и тој дошол од Демирхисарско на помош. На 20 јули Илинденското востание се кранало и во Костурско со околу 2 000 востаници. Исто така на 23 јули е заземена Клисура. На 28 јули четите на Лазар Поп Трајков и Васил Чакаларов имале борба со турскиот аскер, а на 29 јули кај селото Д'мбени имале борба со турската војска која траела 6 часа, а потоа Турците се повлекле во Костур.
Христо Силјанов истакнува дека Кичевско било погодно за партизанско војување, во таа каза се востанало само населението во планинските делови во Горна и Долна Копачка и Рабетинкол. Во другите делови, во Долно Кичевско и Порече, каде Српската пропаганда била силна и спечалила голем дел од населението и тоа не востанало. Во Копачка (Горна и Долна) како база на востаниците служеле планините: Бистра, Беличица, Стогова и други, а во Рабетина-кола, врвовите Песок, Кула, Кјафа, Разбоиште и други. Ноќта на 20 јули (стар стил) три востаничи одреда, Џеров 200 души, Арсо Мицков 200 души и Србакот 100 души го опколиле градот Кичево од три страни. Еден час по полноќ се слушнало востаничкото Ура !. Аскерот кој бил сместен кај месноста Јурија во наплив на паника се втурнал кон градот за да го заземе Калето. Таму еден востанички одред почнал да стрела врз аскерот, а одговорот на Турците бил слаб. По половина час востаниците го напуштиле градот, а Турците имале 20 души загинат.
Две недели пред Илинден, четите на Петар Ацев и Никола Пешков, кон нив биле присоедеинети и триесетина граѓани, сè на сè вкупно 80 души, ненадејно биле нападнати недалеку од селото Беловодица кај месноста Студеница од страна на околу 30 жандари. Дел од четата се разбегала, а набргу пристигнал и аскерот кој бил сместен во Дуње. На Илинден четите ги исекле телеграфските кабли меѓу Прилеп-Битола и Прилеп-Велес, а биле разрушени и некои древени мостови по патот Градско, Кичево, Крушево и Велес. На 23 јули стар календар вооружени и невооружени селани го нападнале конакот во селото Витолиште, Мариовоско. една од случајно згрмените пушки го кренале на нозе гарнизонот. После двочасовна престрелка востаниците се повлекле, а во тој напад учествувал и Пере Тошев.
Последици
Во Битолскиот округ се воделе 150 борби со 19 152 востаници против 292 735 противници. Убиени или ранети се 746 востаници, а 3 087 убиени или ранети Турци. Биле запалени 122 села со 8 646 куќи. Без покрив останале 51 606 жители, а бројот на убиени или заклани е 1 779 души.
Постилинденски период
По востанието доаѓа до засилување на српската и грчката пропаганда, револуционерите од овој округ воделе борба со четите на Елиномакедонски комитет и Српското четничко движење.
На Прилепскиот конгрес, Пере Тошев и Ѓорче Петров се судриле со Даме Груев, по прашањето за идното устројство на Организацијата. Во меѓувреме дошло до засилување на влијанието на Борис Сарафов во Округот, посебно во Костурско. Било избрано и ново раководство на Округот во состав: Милан Матов, Петар Нешев и Михаил Ракаџиев - легални членови и Петар Ацев, Павел Христов и Пандо Кљашев, како нелегални. Во 1906 и 1907 година се одржале два Битолски окружни конгресот. Во 1907 година членовите на окружниот комитет се Петар Ацев, Павел Христов и Милан Матов.
На 14 јули 1907 година дошло до Битката на Ножот, најголемата борба по Илинденското востание, меѓу чети на Организацијата и редовната турска армија. По преговорите помеѓу Милан Матов и претставници на младотурскиот комитет, македонските револуционери од Округот учествувле во Младотурската револуција.
Во 1908 година, Македонската револуционерна организација престанала да постои, дел од нејзините дејци ги формирале Народната федеративна партија и Сојузот на бугарски уставни клубови, меѓутоа дел од револуционерите околу Тодор Александров, останале нелегални и понатаму се залагале за вооружена борба. Расколот и престанокот на Организацијата претставувале крај и за Битолскиот револуционерен округ.
Во Првата балканска војна, дел од револуционери на поранешната Македонската револуционерна организација активно ја помагале српската и грчката офанзива во округот, по што многумина од нив се репресирани, уапсени или убиени од страна на новите власти.
Во септември 1913 година, револуционерите на поранешниот Округ го спровеле Охридското востание против новите власти. Во Втората балканска и Првата светска војна, дел од македонските револуционерите ја помагале бугарската армија, дирекно во нејзините редови или во рамките на Македонското-одринско ополчение како доброволци.
Роналд Араухо
Роналд Федерико Араухо да Силва (роден на 7 март 1999 година) е уругвајски фудбалер кој игра како централен бек за клубот од Ла Лига Барселона и за репрезентацијата на Уругвај.
Клупска кариера
Роден во Ривера од Бразилска мајка,  Араухо му се придружил на Рентистас. Тој го направи своето деби за сениорскиот тим со првиот на 24 септември 2016 година, влегувајќи како доцна замена во победата од 1–0 на Сегунда Дивизион на гости против Такуарембо.
Араухо го постигнал својот прв гол на 9 декември 2016 година, постигнувајќи го израмнувачкиот гол во ремито 2–2 на домашен терен против Централ Еспањол. Тој стана редовен стартер во текот на сезоната 2017 и постигна хет-трик во победата со 3–2 на гости кај Вила Еспањола на 17 јуни истата година.
Реката Бостон
На 28 јули 2017 година, Араухо замина во екипата на Бостон Ривер од Примера Дивизион. Тој го направи своето деби во категоријата на 18 септември, заменувајќи го Максимилијано Сигалес доцна во домашниот успех со 1-0 над Ел Танке Сисли.
Барселона
На 29 август 2018 година, Араухо потпиша петгодишен договор со ФК Барселона за сума од 1,7 милиони евра, и. тој првично беше доделен во резервите во Сегунда дивизион Б. Тој го направи својот прв тим - и Ла Лига - дебитираше на 6 октомври следната година, доаѓајќи од клупата за да го замени Жан-Клер Тодибо во 73. минута од победата од 4-0 на домашен терен против Севиља ; сепак, тој беше исклучен во 86. минута поради справување со Хавиер Ернандез.
На 20 март 2022 година, Араухо го постигнал својот прв гол во Ел Класико, погодувајќи со глава во корнер од Усман Дембеле во победата од 4-0 на гости против лидерите во лигата на Сантијаго Бернабеу.
Герен (Илм)
Герен (Gehren) — поранешен град и општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа околу осум километри источно од градот Илменау во долината на Волрозе помеѓу Тириншката Шума на југозапад и Тириншката Висорамнина на југоисток. Денес, во Герен е сместено покраинското шумско училиште.
Герен бил седиште на амт уште од средниот век. Во областа на амтот влегувал југоисточниот дел на денешниот округ Илм околу местата Лангевизен, Герен и Гросбрајтенбах, кои припаѓале на Големото Војводство Шварцбург-Зондерсхаузен. Кон крајот на век, во Герен се отвориле бројни фабрики со индустријализацијата.
Од 6 јули 2018 година претставува дел од градот Илменау, каде бил припоен со административната реформа.
Географија
Герен се наоѓа на североисточниот раб од Тириншката Шума, околу осум километри источно од Илменау. На југоисток од градот почнува Тириншката Висорамнина. Герен се наоѓа на устието на реките Шобзе во Волрозе, притока на Илм.
Северниот, југозападниот и југоисточниот дел на градското подрачје се шумски делови, додека во остатокот се наоѓаат долини.
Историја
Станал град во 1855 година. Помеѓу 1881 и 1998 година, Герен бил поврзан со Илменау со железница.
Замокот во Герен бил запален во 1936 година.
Убијците се меѓу нас
Убијците се меѓу нас (Die Mörder sind unter uns) е германски филм кој бил еден од првите германски филмови по Втората светска војна и првиот Trümmerfilm. Снимен е во 1945 и 1946 година во студијата Алтоф во Бабелсберг и во Јофа-Ателиес во Јоханистал. Напишано е и режирано од Волфганг Стаудте.
Заплет
Берлин во 1945 година по поразот на Германија во војната. Поранешниот воен хирург, д-р Ханс Мертенс (Ернст Вилхелм Борхерт), се сопнува по улицата, пијан. Тој страда од ретроспективи на војната и има аверзија кон луѓето со болка, што го спречува да се насочи кон медицината. Наместо тоа, ги поминува деновите пиејќи алкохол. Сузан Волнер (Хилдегард Кнеф), уметник и преживеана личност од концентрациониот логор на нацистите, откако се враќа дома го наоѓа во нејзиниот дом.
Тие најпрво се противат да живеат заедно, а потоа стануваат пријатели. Сузан наоѓа писмо од г-ѓа Brückner во нејзиниот стан. Мертенс се обидува да се вработи во болница, но некоја жена која постојано се дерела го потсетувала на лоши спомени и тој не е во состојба да работи. Во меѓувреме, Сузан се среќава со Фердинанд Брикнер (Арно Паулсен). Кога Мертенс се враќа, Сузане го информира дека Бркнер е жив и здрав. Мертенс го посетува Бркнер, неговиот поранешен командант, и останува на вечера. Брюкнер сега е успешен стопанственик кој произведува садови од стариот Stahlhelme, германскиот воен челичен шлем. По вечерата, Бркнер му го враќа на Мертенс својот пиштол од војната. Мертенс повторно се присеќава на лоши моменти и си оди дома пијан.
Мери Рид
Мери Рид (околу1690-1721) позната и како Марк Рид, е англиски пират. Таа и Ани Бони се двете најпознати жени пирати на сите времиња; и единствените две жени за кои со сигурност се знае дека се осудени за пиратство во почетокот на 18 век, во времето на Златното доба на пиратството.
Животопис
Мери Рид е родена околу 1691 година, како вонбрачно дете во Англија. Нејзината мајка била вдовица на морски капетан. Датумот на раѓање е спорен меѓу историчарите. Мајката на Мери ја облекувала како машко откако починал нејзиниот постар брат, Марк. Ова го правела за да продолжи да ја прима финансиската помош од мајката на сојот починат сопруг. Мери облечена како момче, се вработила како слуга кога била тинејџерка, а подоцна нашла работа на брод.
Се приклучила на британската војска, и се борела преоблечена како маж. Но, подоцна се вљубила во еден фламански војник, со кого се венчала и заедно држеле гостилница во Холандија. По смртта на нејзиниот сопруг, Мери повторно се облекла како машко и се пријавила во војска. Но, бидејќи во тој период било мир, Мери се качила на брод и заминала за Кариби.
Пиратство
Бродот во кој била Мери бил преземен од пирати, кои ја присилиле да им се приклучи. Во 1720 година, се приклучила на екипата на пиратот Џон „Калико Џек“ Ракам, каде била и Ани Бони, кои мислеле дека Мери е машко. На 22 август 1720 година, тие тројца го украле бродот Вилијам од пристанипте во Насау.
Ани Бони ѝ открила на Мери Рид дека е женско, по што и Мери кажала дека е женско. Но, Ракам не знаел дека Мери е женско и бил љубоморен, сметајќи дека Ани и Мери се во љубовна врска. Бони му кажала дека Мери Рид е женско.
Затвор
На 15 ноември 1720 година, капетанот Џонатан Барнет, кој ловел пирати, го заробил екипажот на Ракам, додека пиеле рум со друг екипаж, на западниот брег на Јамајка. Пиратите биле пијани, па само двете жени со уште еден пират се бореле. Екипажот на Џонатан Барнет ги надвладал жените, и така екипажот на Ракам бил заробен.
Судењето на пиратите завршило со смртни пресуди, кои се однесувале и на Ани Бони и Мери Рид. Но, жените пирати избегнале бесење со тоа што се повикале на законот кој дозволувал да се одложи пресудата доколку се бремени.
Се знае дека Мери Рид умрела од треска о затворот. Закопана е на 28 април 1721 година, и тоа е запишано во документите на црквата Света Катерина, на Јамајка. Но, не постои запис за закоп на нејзино бебе, што може да значи дека умрела пред пораѓај или за време на пораѓај.
Бес
Бес може да се однесува на:
Голем мајстор на Темпларите
Секој што ќе станел Голем мајстор на витешкиот ред Темплари станувал командант на христијанската војска и на храмот на Соломон (познат и како темпларски храм). Првиот Голем мајстор на овој витешки ред бил Хуго де Паен којшто на оваа функција застанал во 1118 година, а по неговата смрт на оваа функција застанал Робер де Краон со што продолжила низата на Големи мајстори којашто завршила со Жак де Молеј во 1314 година. Најголем број од темпларите коишто биле Големи мајстори на функцијата останале до својата смрт, но абдикацијата на некој од нив не е непозната и се има случувано главно поради нивното заминување во манастирите по мирен живот или поради дипломатски цели.
Секоја држава си имала свој мајстор, а сите биле покорни на Големиот мајстор и го известувал за се што се случувало во редот на темпларите во нивната држава. Големиот мајстор ги разгледувал плановите и активностите на редот, одлучувал за воените походи во светата земја и источна Европа, склучувал зделки, раководел со средствата и финансиите на редот и одлучувал за подобрување на инфраструктурата во западна Европа. Големиот масјтор ги контролирал сите случувања во редот, но подоцна бил донесен акт со кој се ограничиле неговите функции. По издавањето на папската була, темпларскиот ред заедно со својот Голем мајстор бил одговорен пред Рим.
Вкупно имало 23 Големи мајстори што на таа функција биле од 1118 до 1314 година:
Агнета Марел
Агнета Марел (родена 1964 година во Гетеборг, Шведска ) е професор по деловна администрација и од 2010 година заменик-канцелар за надворешни односи и иновации на Универзитетот Уме во северна Шведска. Марел претходно била главен извршен директор за Орнсколдсвик општината. Помеѓу 2004 и 2007 година таа била и декан на Умеј Факултетот за бизнис, наследувајќи го Андерс Содерхолм.
Апигенин
Апигенинот е природен производ кој припаѓа на флавонската класа и претставува агликон на некои гликозиди.
Извори во природата
Апигенинот е присутен во многу растенија, како што се магдонос, целер и камилица. Особено е присутен во цветовите на камилицата, каде сочинува 68% од вкупните флавоноиди.
Гликозиди
Природните гликозиди, составени од апигенин и шеќер вклучуваат:
Васил Тупурковски
Васил Тупурковски (познат и под прекарот Циле) е професор по меѓународно право, основач и претседател на поранешната политичка партија Демократската алтернатива, долгогдишен и актуелен претседател на Македонскиот олимписки комитет.
Дипломирал на Правниот факултет во 1972 година, а следната година завршил постидпломски студии по меѓународно јавно право на Мичигенскиот универзитет во САД, додека во 1976 година докторирал на меѓународно право.
Од 1983 година работи како редовен професор по меѓународно право на Правниот факултет во Скопје. Васил Тупурковски денес е член на стручни меѓународни организации во сферата на меѓународното право и е предавач во повеќе од 60 земји. Автор е на низа трудови од областа на меѓународното право, како и од историјата на античка Македонија. Бил претседател на ССМЈ, како и член на Претседателството на СФРЈ, на Претседателството на ЦК СКЈ и на ЦК СКМ. Тупурковски е актуелен претседател на Македонскиот олимписки комитет, како и претседател на Асоцијацијата на балканските национални олимписки комитети и директор на Агенцијата за обнова и развој.
Оса дос Риос
Оса дос Риос — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 71.9 жит./км2, население од 3,163 жители (2005) и густина од 43.99 жит./км2.
Сид Вишос
Џон Сајмон Ричи (англ. John Simon Ritchie; 10 мај 1957 - 2 февруари 1979 година), познат по неговото уметничко име Сид Вишос, бил англиски музичар, најпознат како басист на панк-рок групата Секс Пистолс. И покрај тоа што умрел во 1979 година на 21-годишна возраст од прекумерна доза на дрога, тој и понатаму е икона на панк субкултурата; еден од неговите пријатели забележал дека тој отелотворувал „сè што е мрачно, декадентно и нихилистичко во панкот“.
Видерштет
Видерштет — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010, е дел од градот Арнштајн.
Селото е родно место на истакнатиот романтистички мислител и книжевник Новалис (1772-1801)
300 (филм)
300 — американски воен-филм од 2007 година, адаптација на романот 300, кој го напишал Френк Милер, инспириран по името 300 Спартанци. Го режираше Зак Снајдер со Френк Милер, како извршен продуцент и консулант, а ја прикажува историската Термопилска битка. Двете се познати по тоа што ја прикажуваат битката на фантастичен начин. Филмот се работи за кралот Леонидас кој води триста Спартанци во битка против Персискиот "Бог-Крал" Херхес и неговата инвазиона армија која се состоела од триста илјади војници. Спартанскиот војник Дилиос ја раскажува приказната на филмот. Кога филмот беше објавен, се здоби со мешани критики.
Содржина
Во 481 п.н.е., една година пред Битката кај Термопилите, Дилиос, Спартански војник, ја раскажува приказна за животот на Леонид I. Во неговата приказна е прикажано пристигнувањето на персиските гласници до портите на Спарта барајќи "земја и вода", а Спартанците наместо да им дадаат вода и земја, ги убиваат и фрлаат гласниците во бунарот, поради нивната навреда. Леонидас се спрема за битка против Персијците и за таа цел ги посетува Ефорите, но тие ја имате заземено страната на Персијците и Леонидас бесно ги напушта. Иако Ефорите му негираа дозвола да ја мобилизира армијата на Спарта, Леонидас собира три стотини од неговите најдобри војници и тие се преправаат како негови лични телохранители. Се здружуваат со нив и Аркадијаните. На Термопилите, тие го градат ѕидот составен од камења и убиени персиски извидници како малтер, налутувајќи го персискиот емисар. Стелиос, елитен Спартански војник, му наредува да се врати на персиските линии и да го предупреди Херхес откако му ја пресекува раката. Во меѓувреме, Леонидас се сретнува со Ефиалтес, деформиран Спартанец, чии родители избегале од Спарта за да го поштедат. Ефиалтес бара да го поврати името на својот татко со тоа што ќе се приклучи на армијата на Леонидас, предупредувајќи го за таен пат што Персијанците би можеле да го искористат за да ги заобиколат и опкружат Спартанците. Иако симпатичен, Леонидас го негира бидејќи неговиот деформитет физички го спречува да го држи својот штит доволно висок, потенцијално компромитирајќи ја фалангиската формација и Ефиалтес се збеснува.
Битката кај Термопилите започнува веднаш по одбивањето на Спартанците да го положат своето оружје. Користејќи ги портите во своја полза, како и нивните супериорни борбени вештини, ја одбиваат сперсиската војска што напредува. За време на затишјето во битката, Херхес лично му се приближува на Леонидас за да го убеди да се предаде, нудејќи му богатство и моќ во замена за неговата верност. Леонидас одбива и му се потсмева на Херхес. Како одговор, Херхес ја испраќа својата елитна стража, т.н Бесмртници, подоцна таа ноќ. И покрај тоа што некои од Спартанците се убиени, тие херојски ги победуваат Бесмртниците, со мала помош од Аркадијаните.
На вториот ден, Херхес испраќа нови бранови на армии од Азија и други персиски град-држави, вклучувајќи и воени слонови, за да ги скрши Спартанците еднаш засекогаш, но без успех. Во меѓувреме, Ефиалтес дефектира на Херхес на кој тој му ја открива тајната патека во замена за богатство, луксуз и униформа. Аркадијаните се повлекуваат од кога дознаваат за предавството на Ефиалтес, но Спартанците остануваат. Леонидас му наредува на повреден, но двоумечки Дилиос да се врати во Спарта и да им каже на тоа што се случило, „приказна за победата".
Во Спарта, кралицата Горго се обидува да го убеди Спартанскиот совет да испрати засилување за да им помогне на 300-тите. Терон, корумпиран политичар, тврди дека "го поседува" Советот и му се заканува на кралицата, која двоумечки има секс со него во замена за неговата помош. Кога Терон ја навредува и омаловажува пред Советот, Горго го убива од бес, откривајќи дека во неговата облека имало торба со злато од Херхес. Означувајќи го неговото предавство, Советот едногласно се согласува да испрати засилување. На третиот ден, Персијците, предводени од Ефиалтес, ја пробиваат тајната патека, опкружувајќи ги Спартанците. Генералот на Xerxes повторно го бара нивно предавање. Леонидас навидум клекнува на колена, дозволувајќи му на Стелиос да скокне над него и да го убие Генералот. А Херхес бесно им наредува на своите војници да нападнат. Леонидас станува и го фрла копјето кон Херхес и само малку го промашува, копјето му го пресекува малку лицето, докажувајќи ја смртноста на овој Бог-Крал. Леонидас и останатите Спартанци се борат до последниот човек и до последниот здив сè додека конечно не подлегнат на рој од стрели.
Дилиос, сега вратен во Спарта, ја завршува својата приказна пред Советот. Инспирирана од Леонидас, Грција се мобилизира. Една година подоцна, Персијците се соочуваат со армија од 30.000 слободни Грци предводени од 10.000 Спартанци. По еден последен говор во кој се споменуваат 300-тите, Дилиос, сега главен на Спартанската армија, ги води во војна против Персијците низ полињата на Платеја.
За филмот
Филмот е адаптација на стрипот, слична на филмската адаптација на Син Сити. Снајдер фотокопираше панели од стрипот, од кои тој ги планираше претходните и следните снимки. "Тоа беше забавен процес за мене ... да има рамка како цел за да се стигне до неа", рече тој. Како и стрипот, адаптацијата исто така го користела Дилиос како раскажувач. Снајдер ја искористи оваа наративна техника за да му покаже на публиката дека надреалниот "свет на Френк Милер" од 300 беше кажан од субјективна перспектива. Користејќи ја дарбата на Дилиос за раскажување, тој можеше да ги претстави фантастичните елементи во филмот, објаснувајќи дека "Дилиос е човек кој знае како да не уништи добра приказна со вистината". Снајдер исто така ја додал суб-содржината каде Кралицата Горго се обидува да добие поддршка за нејзиниот сопруг.
Два месеци од пре-продукција беа потребни за да се создадат стотици штитови, копја и мечеви, од кои некои беа рециклирани од Троја и Александар. Суштествата биле дизајнирани од Јорду Шел, и создаден е аниматрониски волк и тринаесет аниматронски коњи. Глумците беа обучени заедно со каскадерите, па дури и Снајдер се приклучи. Направени се над 600 костими за филмот, како и големи протетики за разни ликови и трупови на персиски војници. Шон Смит и Марк Рапапорт работеа заедно со Снајдер во пре-продукцијата за да го дизајнираат изгледот на поединечните ликови и да произведат протетски ефекти за шминка, реквизити, оружја и кукли кои беа потребни за продукција.
300 влезе во активна продукција на 17 октомври 2005 година, во Монтреал, и бил сниман во текот на шедесет дена по хронолошки редослед со буџет од 60 милиони долари. Снимајќи ја техниката на дигитална решетка, Снајдер сними со сега веќе непостоечките Icestorm Studios во Монтреал со помош на сини екрани. Батлер рече дека иако не се чувствувал ограничен од насоката на Снајдер, верноста на стрипот наметнала одредени ограничувања на неговата перформанса. Венхам рече дека имало моменти кога Снајдер сакал прецизно да ги фати иконичните моменти од стрипот, а други пати им давал на глумците слобода "да истражуваат во светот и на границите што биле поставени". Хаеди рече за нејзиното искуство со сини екрани, "Многу е чудно и емоционално, нема што да се поврзе со друг глумец". Само една сцена, во која коњите патувале низ селата, била снимена на отворено. Филмот беше интензивна физичка продукција, и Батлер ја повлече тетива на рака и разви пад на стапалото.
Пост-продукцијата беше спроведена од страна на Монтреалските Метеорски Студиа и Хибрид Технологии пополнија снимка со син екран со повеќе од 1.500 снимки од визуелни ефекти. Надзорниот за взуелни ефекти, претпоставениот Крис Вотс и дизајнерот Џим Бисел, создадоа процес наречен "Здроби", што им овозможи на артистите на Метеор да ги манипулираат боите со зголемување на контрастот на светлината и темнината. За одредени секвенци констратот беше намален, а за други - затемнет за да се воспоставаат различни расположенија. Гислан Сеинт-Пјер, кој го водеше тимот на артисти, го опиша ефектот: "Сè изгледа реалистично, но има еден вид илустративна чувствителност". Различни компјутерски програми, вклучувајќи Маја, RenderMan и RealFlow, беа искористени за создавање на "распрскувачка крв". Пост-продукцијата траеше една година и беше раководена од вкупно десет компании за специјални ефекти.
Макс Таут
Макс Таут (Кенигсберг, 15 мај 1884 - Западен Берлин, 26 февруари 1967) — германски архитект во време на модерна архитектура. Макс Таут бил помлад брат на Бруно Таут, на познатиот германски архитект на експресионизмот кој, од 1905 година, до 1906 година. Во соработка со Лудвиг Мис ван дер Рое во Берлин, Во 1911 година со Херман Билингхи работел во Карлсруе. Помеѓу 1918 година и 1931 година. Тој го поседувал сопственото биро со својот брат Брун Таут и Франко Хофман. Бил вклучен во групата експресионисти "Стаклен синџир" и бил професор по ликовна уметност во Берлин.
NGC 2866
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2866 се споменува и како OCL 774, ESO 212-SC3.
Откривање
Објектот е откриен на 31 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2866 е од видот II2p. NGC 2866 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Други поделби
Проучување на NGC 2866 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 425; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8178.
Космос-1817
Космос-1817 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 30 јануари 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 87,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 162 км, а најмалото на 154.
Рунгхолт
Рунгхолт (Rungholt) — поранешен богат град во Северна Фризија, во данското Војводство Шлезвиг. Бил потопен кога бранови од плимната бура (втората „голема поплава“) во Северното Море ја поплавил областа на 16 јануари 1362 година.
Рунгхолт бил сместен на островот Штранд, кој бил целосно потопен од друга плимна бура во 1634 година и од кој потекнуваат островите Пелворм, Нордштранд и Нордштрандишмор.
Наоди од градот биле пронајдени во Ваденското Море кон крајот на век, но постојаното менување на седиментот ги однело последните од нив во морето. Во 1920-тите и 1930-тите, некои остатоци од градот биле изложени; од нив се претпоставува население од најмалку 1.500-2.000 жители, што е прилично големо за областа и времето и се претпоставува дека Рунгхолт бил големо пристаниште. Меѓутоа има многу легенди за неговата големина и богатство.
Карин Маркидес
Карин Маркидес (родена 1951 година) — шведска професорка по аналитичка хемија, која е претседател на Американскиот универзитет во Ерменија, почнувајќи од 1 јули 2019 година. Таа исто така била претседател и извршен директор на технолошкиот универзитет Чалмерс од 2006 до 2015 година. Од 2004 до 2006 година била заменик генерален директор за Винова. Таа е исто така член на одбор на Кралската шведска академија за инженерски науки од 1992 година и член на одбор на Кралската шведска академија на науките од 1999 година.
Падерне (Шпанија)
Падерне — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 38.3 жит./км2, население од 2,735 жители (2004) и густина од 71.41 жит./км2.
Извор во селото Желобок
Извор Желобок (Izvorul Jeloboc) е природен споменик од хидролошки тип во Орхејски реон во Молдавија. Изворот се наоѓа на 1 км североисточно од селото Желобок. Зафаќа површина од 10 ха, или 10,51 ха според некои неодамнешни проценки. Со објектот управува градоначалникот на комуната Пијатра.
Француски Дахомеј
Француски Дахомеј (француски: Colonie du Dahomey) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Западна Африка од 1904 година до 1958 година. По Втората светска војна, со основањето на Четврта Француска Република во 1947 година, Дахомеј станал дел од Француската унија со зголемена автономија. На 11 декември 1958 година била основана Петта Француска Република и Францускката унија станала Француска заедница. Колонијата стекнала самоуправа под името Република Дахомеј во рамките на Заедницата, а две години подоцна на 1 август 1960 година добила целосна независност. Во 1975 година земјата го променила имато во Бенин.
Ѕвезден прав (филм од 2007)
Ѕвезден прав (англиски:Stardust) е американски-британски филм од 2007 година, напишан според романот на Неил Гејмен. Филмот е од Paramount Pictures и е режиран од Метју Вон.
Приказна
Тристан Трон е младо но сиромашно момче кое е заљубено во Викторија бесчувствителна девојка во потрага по богато момче а не по сиромашно како што е Тристан. За време на еден вечерен излет со Викторија тие здогледуваат како паѓа една ѕвезда. Тристан се заколнува дека отшто ја сака ќе го премине и светот ако треба само да и ја донесе ѕвездата. Тој оди во потрага по ѕвездата незнаејќи во каква авантура влегува. Во тој момент не е само тој кој забележува дека има падната ѕвезда. За да дојде до ѕвездата тој мора да помине покрај еден волшебен ѕид во неговото село незнаејќи дека кога ќе го помине ѕидот влегува во магична димензија каде ѕвездата е прекрасна девојка додека во вистинскиот свет само ѕвезден прав. Но не е само Тристан во потрага по ѕвездата. Злобната вештерка Ламиа и нејзините сестри бараат вечна младост и го сакаат срцето на ѕвездата, преживеаните синови на кралот исто така и итриот продавач на волшебни алатки.
Сапуновидни
(со „+ ...“ = може да се смета за сегрегат на претходната фамилија)
Постариот Кронквистов систем (1981) ги разграничува поинаку, влучувајќи ги следниве фамилии:
Цветан Петровски
Цветан Петровски - Куко ( -, ) — кошаркар и судија, еден од основачите на Македонската кошарка и првиот македонски кошаркар кој заиграл за Репрезентацијата на Југославија.
Животопис
Петровски е роден на 17 март 1936 година. Својата играчка кариера ја минал во КК Работнички и ОКК Беко Београд, каде што настапувал заедно со легендарниот Радивој Кораќ остварувајќи бројни успеси и освојувајќи престижни трофеи и признанија во периодот на основањето на кошарката на просторот на Македонија. По одличните игри, тој успева да заигра и за Репрезентацијата на Југославија, со што станал првиот македонски кошаркар во Ју репрезентацијата. Во текот на долгогодишната играчка кариера постигнал преку 16.000 бода. По завршувањето на играчката кариера станал сојузен кошаркарски судија, а и по тоа продолжил да придонесува за развој и афирмација на кошарката. Починал во Скопје на 79 годишна возраст на 30 април 2015 година.
К. С. Луис
Клајв Стејплс Луис, (англиски: Clive Staples Lewis; 29 ноември 1898 – 22 ноември 1963) познат како '''К. С. Луис''' ― британски писател и англикански теолог. Одржал предавал англиска литература на Оксфордскиот универзитет (1925-1954) и на Универзитетот во Кембриџ (1954-1963). Најпознат е како автор на Хрониките на Нарнија.
Луис бил близок пријател со Џ. Р. Р. Толкин, авторот на Господарот на прстените. И двајцата предавале на Оксфордскиот универзитет и биле членови во неформалната книжевна дружина од Оксфорд позната како Инклингс.
Во 1956 година, Луис се оженил со американската писателка Џој Дејвидман; која починала од рак четири години подоцна на 45-годишна возраст. Луис починал на 22 ноември 1963 година поради откажување на бубрезите, една недела пред неговиот 65-ти роденден. Во 2013 година, на 50-годишнината од неговата смрт, во чест на Луис во Поетското катче во Вестминстерската опатија бил направен споменик.
Детство
Клајв Стејплс Луис е роден на 29 ноември 1898 година во Дундела Вилас, предградие на Белфаст во Алстер, Ирска (пред поделбата ). Неговиот татко Алберт Џејмс Луис бил успешен адвокат, а мајка му Флоренс Аугуста била ќерка на англикански свештеник.
Кога неговото куче Џекси било убиено од автомобил, четиригодишниот Луис го усвоил името Џекси. Отпрвин, тој не одговараше на друго име, но подоцна го прифати Џек, името по кое им беше познат на пријателите и семејството до крајот на својот живот. Во април 1905 година, со своето семејство се преселил во семејна куќа што ја изградил неговиот татко во источен Белфаст, која ја нарекле „Малата Леа“.
Како момче, Луис се интересирал за антропоморфни животни; се заљубил во приказните на Беатрикс Потер и често пишувал и илустрирал свои приказни за животни. Заедно со неговиот брат Варни, го создал светот на Боксен, измислена земја во која живеат и владеат животни.
До својата деветта година, Луис бил школуван од приватни тутори, а откако во 1908 година неговата мајка починала, татко му го испратил во Англија да живее и учи во училиштето Вајнјард во Ватфорд, Хертфордшир. Неговиот брат се запишал таму три години претходно. Набргу, училиштето било затворено зошто немало ученици. Луис се запишал на колеџот Кембел во источниот дел на Белфаст на околу една милја од неговиот дом, но го напуштил неколку месеци подоцна поради респираторни проблеми.
Потоа повторно бил испратен во Англија во Малверн, Ворчестершир, каде посетувал подготвително училиште Шербур Хаус, кое Луис во својата автобиографија го нарекува „Шартр“. Во овој период го напуштил христијанството на кое бил учен како дете и станал атеист. Исто така овде се заинтересирал за европската митологија и окултизмот.
Во септември 1913 година, Луис се запишал на колеџот Малверн, каде што останал до јуни. Откако го напуштил Малверн, земал приватни часови кај Вилијам Т. Киркпатрик, учител на неговиот татко и поранешен директор на колеџот Лурган.
Учењето со Киркпатрик, на Луис му всадило љубов кон грчката книжевност и митологија и овозможило да развие вештини за размислување и расудување. Во 1916 година, Луис добил стипендија од Универзитетскиот колеџ во Оксфорд.
„Мојот ирски живот“
Откако за прв пат пристигнал во Англија, Луис доживеа еден вид културен шок: „Ниту еден Англичанец нема да може да ги разбере моите први впечатоци за Англија“, напиша Луис во Изненаден од радоста (1955) и продолжува: „Чудните англиски акценти со кои бев опкружен ми изгледаа како гласови на демони. Но, она што беше најлошо беше англискиот пејзаж... Оттогаш почнав да се карам; но во тој момент зачнав омраза кон Англија за која беа потребни многу години да се излечи.“
Од самото детство, Луис прво се запознал нордиската и грчката митологија, а подоцна и со ирската митологија и книжевност. Тој изразил интерес и за ирскиот јазик, иако нема многу докази дека се трудел да го научи. Особено бил воодушевен од Јејтс, делумно поради тоа што Јејтс употребува келтски мотиви во поезијата.
Во 1921 година, Луис двапати се сретнал со Јејтс (Јејтс се преселил во Оксфорд). Изненаден од рамнодушноста на неговите врсници кон Јејтс и кон движењето Келтска преродба. На почетокот од својата кариера, Луис размислувал своите дела да ги испрати до големите издавачи во Даблин.
Откако повторно се преобратил во христијанска вера, своите интереси ги насочил кон христијанската теологија и се оддалечил од паганскиот келтски мистицизам (како спротивност на келтскиот христијански мистицизам).
Првата светска војна и Универзитет во Оксфорд
По враќањето на Универзитетот во Оксфорд, Луис во 1920 година добил диплома за грчка и латинска книжевност, во 1922 година за филозофија и античка историја и во 1923 година за англиски јазик. Во 1924 година станал професор по филозофија на Универзитетскиот колеџ, а во 1925 година станал професор по англиска книжевност на Магдалена колеџот при Оксфордскиот универзитет, каде што работел 29 години до 1954 година.
Враќање во христијанство
Луис израснал во религиозно семејство кое припаѓало на црквата од Ирска, но на 15-годишна возраст станал атеист. Почнал да се оддалечува од христијанството откако на својата религија почнал да гледа како на должност; а истовремено се заинтересирал за окултизмот. Луис го цитирал Лукрециј (De rerum natura, 5.198–9) како еден од најсилните аргументи за атеизмот: Nequaquam nobis divinitus esse paratam Naturam rerum; tanta stat praedita culpa што поетски го превел на следниов начин:  Ако Бог го создал светот, немаше да биде Светов што го гледаме толку кревок и грешен. Делата на шкотскиот писател Џорџ Мекдоналд почнале да го одвраќаат Луис од атеизмот.
По неговото преобраќање во теизам во 1929 година, Луис го прифатил христијанството во 1931 година. Станал член на Англиската црква – донекаде на разочарување на Толкин, кој се надевал дека ќе се приклучи на Католичката црква.
Втората светска војна
По избувнувањето на Втората светска војна во 1939 година, семејството на Луис ги згрижувало децата евакуирани од Лондон и другите англиски градови во својата куќа. Луис имал 40 години кога започнала војната, и повторно се обидел да стапи во воена служба, нудејќи се да ги учи кадетите; но понудата не била прифатена. Подоцна служел во месната домашна стража во Оксфорд.
Од 1941 до 1943 година, додека градот бил под периодични воздушни напади, Луис зборувал на религиозни програми емитувани од Би-Би-Си.
Во јануари 1942 година Луис бил поканет да стане прв претседател на Оксфордскиот Сократски клуб, функција што со задоволство ја извршувал до 1954 година.
Одбиена почест
Џорџ VI во декември 1951 година го именувал Луис на списокот на почести како командант од Редот на Британската империја (CBE), но Луис ја одбил за да не биде поврзуван со политика.
Катедра на Универзитетот во Кембриџ
Во 1954 година, Луис ја прифатил новооснованата катедра за средновековна и ренесансна литература на колеџот Магдалена при Кембричкиот универзитет, каде што ја завршил својата кариера. Тој бил силно приврзан кон градот Оксфорд, и сѐ до неговата смрт во 1963 година секој викенд го посетувал овој град.