cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елка (бајка)
Резиме на заплетот
Еден ден, додека била уште во младоста, елата ја пресекле за Божиќна декорација. Ја купиле и ја однеле во куќата да ја украсуваат и, на Бадник, светела со свеќи, обоени јаболка, играчки и корпи со бонбони. Златна ѕвезда имало на врвот на дрвото. Децата влегувале и го ограбувале дрвото земајќи од неговите бонбони и подароци, а потоа слушнала еден мал дебел човек како ја раскажува приказната за „Клумпе-Думпе“ „кој паднал по скалите, а сепак бил награден со високи почести и ја добил раката на принцезата“. Мет Норгард истакнува дека приказната е различна, од типот "Јовче Будалчето". )
Следниот ден, елката очекувала да се повтори веселбата, но слугите го симнале дрвото и го однеле на таванот. Дрвото било осамено и разочарано, но глувците се собрале да го слушнат дрвото како ја раскажува приказната за „Клумпе-Дампе“. Стаорците кога дошле ја слушнале приказната, и ја омаловажиле едноставната приказна која елката ја раскажувала, па глувците си заминале и не се вратиле повеќе. Напролет, елката –била веќе исушена и обезбоена – слугите ја однеле во дворот. Момчето отишло до дрвото и ја зело ѕвездата од најгорната гранка. Елката потоа ја исекле на парчиња и ја запалиле.
Историја на објавување
„Елка“ била објавена со „Снежната кралица“ на 21 декември 1844 година од CA Reitzel, во Копенхаген, Данска, во Нови бајки. Прв том. Втора колекција. Приказната е повторно објавена на 18 декември 1849 година како дел од Бајките од 1850 година и повторно на 15 декември 1862 година како дел од Бајките и приказните од 1862 година. Оттогаш, приказната е преведена на многу јазици и печатена низ целиот свет.
Коментар
Биографот на Андерсен, Џеки Вулшлагер, сугерира дека приказната прикажува одреден психолошки тип (како нејзиниот автор) кој не може да биде среќен во моментот бидејќи очекува поголема слава веднаш зад аголот, а потоа е обземен од жалење. Елката, како и неговиот творец, е „фантазер, суетна, плашлива, немирна, погодена од треперлива чувствителност. Ставајќи ја приказната во нежен, незагрозен домашен амбиент од свилени драперии и удобни софи, фаталистичкиот тон на приказната бил прифатен од буржоаскиот возрасен читател кој можел да се поистоветува со вознемирениот копнеж и неограничениот копнеж на тажната елка.
Андерсен и претходно пишувал приказни со несреќен крај („ Малата сирена“ и „Оловниот војник“, на пример), но нова нота била постигната со „Елката“ — нота на „длабоко вкоренет песимизам, што сугерира не само немилосрдноста на судбината, на бесмисленоста на самиот живот, дека само моментот е важен“. За прв пат во своите бајки, Андерсен изразил егзистенцијално сомневање дека неговите религиозни верувања не можат да го смират. Ваквиот сомнеж повторно бил допрен во подоцнежните приказни како што се „Забоболка за тетка“ и „Приказната за старата Јохана“. Вулшлагер верува дека приказната е соодветно надополнување на „Снешкото“ на Андерсен од 1861 година.
Адаптации
Таа била адаптирана како шеснаесетта епизода во Бајки.
Во 2011 година, приказната повторно била адаптирана како краток филм на дански јазик во режија на Ларс Хенрик Остенфелд и претставен во модерен амбиент. Приказната го следи дрвото од семче до расад, додека едно момче и неговиот татко не го исечат за да го искористат како елка. За разлика од приказната на Андерсен, која завршува со палење на дрвото, филмот покажува како стеблото на дрвото го преживува огнот и е потоа фрлено во шумата, можеби за да прерасне во друга ела.
Чарлс М. Шулц, автор и уметник на светски познатиот стрип Кикиритки, вклучил елементи од „Елата“ во неговиот прв телевизиски филм, Божиќ на Чарли Браун (9 декември 1965 година на CBS).
Институт за глуви Антонио Проволо
Институтот за глуви „Антонио Проволо“ е католичко училиште за глуви деца во Верона, Италија. Училиштето било основано во 1830 година од свештеникот Антонио Проволо.
Скандал на католичка сексуална злоупотреба
Ова училиште е едно од многуте, каде поранешните ученици неодамна тврделе дека со години биле малтретирани од училишните свештеници. Двајца свештеници, Никола Коради и Хорасио Корбачо, и уште тројца вработени биле уапсени во Аргентина во 2016 година за злоупотреба на деца во едно од училиштата на институтот во Мендоза, Аргентина. Коради првпат се соочи со обвиненија за сексуална злоупотреба во кампусот во Верона во 2009 година и бил означен од Епархијата на Верона во 2011 година по неколкумесечни сослушувања. На 6 Мај 2017 година, аргентинските власти ја обвинија јапонската калуѓерка Сениор Косако Кумико за злоупотреба на деца во истото аргентинско училиште, и за прикривање сексуална злоупотреба извршена од другите двајца свештеници. На 15 Јуни 2019 година беше објавено дека на двајцата свештеници ќе им се суди на 5 Август 2019 година. Сепак, судењето се одржа во Аргентина, каде што беа затворени откако беа обвинети за сексуално злоставување на 22 деца во аргентинското училиште.
Вјекослав Лубуриќ
Вјекослав „Макс“ Лубурић (Хумац кај Лјубушко, 6 март 1914 - Каркахенте, 20 април 1969) бил усташки офицер и заповедник на системот од концентрациони логори меѓу кои најголем бил „Јасеновац“.
Животопис
За Лубуриќевото детство и младост нема многу податоци. Се знае само дека неговиот татко починал непосредно по Првата светска војна и дека Вјекослав израснал во сиромаштија.
Матео Фабро
Матео Фабро (Matteo Fabbro; р. во ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Ерменска митологија
Ерменската митологија започнува со почетоците на Урарту, постепено додавајќи ги идеите и божествата на месопотамската, иранската, и грчката митологија. Постојат наоди кои наведуваат дека древните Ерменци ја обожавале природата и дека овој вид на верување се време се трансформирал во обожавање на националните божества, од кои повеќето водат потекло од соседните култури.
Создавање на ерменската митологија
Пантеонот на ерменските богови се формирал во текот на формирањето на ерменските племиња, на самиот почеток од нивното постоење, кои го наследиле основните елементи од паганството на праиндоевропските жители од ерменското плато. Историчарите издвоиле голем број на зборови од праиндоевропските јазици што биле користени од страна на еременските пагани како свети. Првиот култ на обожавање е вид на необјаснива повисока сила или интелигенција наречена Ара, именувана по сонцето (Арев) што го обожувале древните Ерменци, кои себеси се нарекувале „деца на сонцето“. Од стари времиња, обожувањето на сонцето заземало посебно место во еременската митологија. Исто така, најчести форми на обожување кои имаат индоевропски корени, се култовите кон орелот, лавот и небото.
Со време, ерменскиот пантеон бил изменет, и се појавиле нови божества кои биле ерменски, но не и ариевски. Највисокиот бог во ерменскиот пантеон, Ванатур, подоцна бил сменет со Арамазд. Иако се појавил под влијание на зороастризмот (види Ахура Мазда), сепак делумно ги задржал традиционалните ерменски особини. Исто така, ерменската божица на плодноста, Нар, била заменета со Анаит.
За време на хеленизмот (од 3 век до 1 век п.н.е.), старите ерменски божества се поистоветувале со старогрчките божества: Арамазд со Зевс, Анаит со Артемида, Ваагн со Херкул, Астхик со Афродита, Нане со Атена, Мир со Хефест, Тир со Аполон.
По прифаќањето на христијанството во Ерменија, се пјавиле нови митолошки слики и приказни кои ги споиле древните митови и верувања. Библиските ликови ја презеле улогата на старите богови и духови. На пример, Јован Крстител ги наследил истите особини од божествата Ваагн и Тир, а архангел Габриел на Ваагн.
Основните информации за ерменската паганска традиција се зачувани во делата на Платон, Херодот, Ксенофонт и Страбон, потоа во византиската школа Прокопиј од Цезареа, како и во делата на средновековните ерменски писатели, меѓу кои се Мојсеј Хоренски, Агатангел, Езник од Колб, Себеј и Ананија Ширакаци, и се разбира во усната фолклорна традиција.
Црква „Св. Илија“ - Алданци
Свети Илија — главна селска црква во крушевското село Алданци, Македонија.
Црквата се наоѓа на спротивната страна од самото село, во непосредна близина на основното училиште. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена на западната страна од селото Алданци.
Историја
Црквата е подигната во 1934 година, како што пишува и на самата црква над главниот влез.
Според други извори, црквата постоела претходно бидејќи се споменува дека зографот Никола Михајлов изработил икони за иконостасот на црквата во 1869 година.
Татарска Автономна Советска Социјалистичка Република
Татарска Автономна Советска Социјалистичка Република (Татарская Автономная Советская Социалистическая Республика; Татарстан Автономияле Совет Социалистик Республикасы), скратено: Татарска АССР (Татарская АССР; Татарстан АССР) или ТАССР (ТАССР; ТАССР) — република во состав на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република на Советскиот Сојуз. Основана е на 27 мај 1920 г., а престанала да постои при распадот на сојузот во 1990 г. Главен град бил Казањ.
Територијата на ТАССР била во состав на Казањската, Симбирската и Уфската губернија на Руското Царство сè до Октомвриската револуција од 1917 г.
Облека
Облека — текстил, направен од влакна, која се носи врз телото. Носењето на облека обично се ограничува на човечките суштества и претставува особина на речиси сите човекови општества. Количината и видот на облеката која се носи, зависи од физичките, општествените и географските фактори. Некои видови на облека се полово определени, но ова не ги вклучува транвеститите.
Историја на облеката
Не постои лесен начин да се одреди кога за првпат била создадена облеката, но добиени се некои информации при проучувањето на вошките. Вошката на телото живее во облеката и се одвојува од вошките на главата уште пред 107. 000 години, што укажува на тоа дека облеката постоела во тоа време. Друга теорија е дека современите луѓе се единствените преживеани од неколкуте видови на примати кои можеби носеле облека и дека облеката се користела уште пред 650 илјади години. Друго истражување, исто така основано врз основа на вошката проценува дека облеката се појавила пред околу 42. 000- 72. 000 години.
функција
Облеката извршува поголем број на општествени и културолошки функции, како што се поединечно, професионално и полово диференцирање и општествениот статус. Во многу општества, принципите за облеката ги отсликуваат нормите на пристојност, религија, пол и општествен статус. Облеката исто така може да функционира како украс и израз на сопствен вкус или стил.
Облеката во минатото била правена од најразлични материјали. Материјалите варираат од кожа и крзна, ткаенина, до сложени и необични природни и синтетички материјали. Не се што го прикрива телото се смета за облека. Додатоците кои се носат а не се облекуваат ( како што се чантите), кои се носат на еден дел од телото и лесно се вадат ( шалчиња), кои се носат чисто како украс (накит) или оние кои служат за заштита (очила), се сметат за модни додатоци а не за облека како чевлите и шапките.
Облеката ги заштитува луѓето од многуте фактори кои можат да го повредат непокриеното човечко тело. Алиштата заштитуваат од природни појави, како на пр. дожд, снег, ветер, сонце и др. временски промени. Меѓутоа, заштитничкиот ефект се намалува, доколку облеката е премногу проѕирна, тенка, мала, тесна, итн. Алиштата го намалуват и нивото на ризик при физичка активност, како работа или спорт. Понекогаш, облеката се носи поради заштита од одредени ризици на околината, како што се инсектите, отровните хемикалии, оружјата и допирот со абразивни супстанци. Обратно на ова, облеката може да ја заштити околината од оној што ја носи, како што е униформата на лекарите.
Луѓето покажале огромна креативност во смислувањето на решенија за облека против ризиците на околината. Некои примери вклучуваат: вселенски костими, облека за воздухопловство, оклопи, костими за нуркање, костими за капење, пчеларска облека, облека за мотоциклисти, лесно забележлива облека и други парчиња на заштитна облека. Разликата меѓу облеката и заштитната опрема не е строго дефинирана, бидејќи истовремено алиштата, дизајнирани да бидат модерни, честопати нудат и заштита, а пак, оние кои се дизајнирани за да бидат функционални, честопати ја применуваат модата во нивниот дезен. Носењето на алишта исто така има и социјални последици. Тие се носат за да ги покријат оние делови од телото, кои се бараат да бидат покриени со општествените норми, имаат улога на украс или пак наоѓаат други намени во општеството.
Научност
Иако во периодот на 19-от век кога колонизираните држави се справувале со новите средини биле пронајдени тезите за облеката и нејзината функционалност, во втората половина на 20-от век се појавило сложено научно истражување за психосоцијалните, физиолошките и другите функции на облеката (на пр. заштитна, преносна), со изданија како што се „Психологија на алиштата” од Флугел (англ. Flugel’s Psychology of Clothing) во 1930 година, антологиската „Физиологија на регулирање на топлината” (англ. Physiology of Heat Regulation) на Њубург и „Науката за облека” (англ. The Science of Clothing) во 1949 година. До 1968 година, значително напреднала и се проширила областа на физиологијата на средината, додека пак науката за облеката во однос на физиологијата на средината претпела мали промени. Иако оттогаш се појавило значајно истражување и значително се развило, основните идеи останале непроменети и секако современите автори продолжиле да и оддаваат признание на книгата за Њубург, вклучувајќи ги и оние автори кои се обидуваат да развијат терморегулативни модели за развојот на облеката.
Полово диференцирање
Во повеќето култури, половото диференцирање се смета како погодно за мажите и жените. Разликите се во стиловите, боите и материјалите. Во западните општества, здолништата, фустаните и чевлите со високи потпетици обично се сметаат за женска облека, додека вратоврските пак за машка облека. Панталоните некогаш се сметале за исклучиво машка облека, но денеска ги носат и двата пола. Машките алишта, вообичаено се попрактични( т.е. можат да бидат пофункционални при различни ситуации), но жените пак имаат поголем избор на стилови на облека. На мажите обично им е дозволено да ги покажат своите гради на повеќе јавни места. Општоприфатливо е жената да носи машка облека, додека спротивното е невообичаено.
Во некои култури, со закони се регулира она што мажите и жените треба да го носат. Исламот наложува жените да носат поскромни форми на облека, обично хиџаб (англ. hijab). Што се определува како ,,скромно’’ се разликува во различните муслимански општества, но сепак, жените треба да покријат поголем дел од своето тело за разлика од мажите. Со додатоците на облека како што се шамијата и бурката (англ. burqa), жените муслиманки го постигнуваат скромниот изглед.
Мажите понекогаш носат машки здолништа како тога(англ. toga) и килт (англ. kilt), особено на церемониите. Во минатото, овие алишта мажите често ги носеле како секојдневна облека. Во споредба со машката облека, женската облека е поатрактивна, и да ги заведува погледите на мажите. Низ историјата, жените со повисок статус носеле поскромна облека.
Општествен статус
Во некои општества, облеката се користи за да укаже на класата или статусот. На пр., во Стар Рим, само на сенаторите им било дозволено да носат облека со тиријан виолетова (англ.Tyrian purple). Во традиционалните хавајски општества само водачите носеле пердувести наметки, палаоа (ѓердани од заби на кит) или гравирани заби од кит. Во кралството Траванкор во Керала ( Индија), жените од пониската каста морале да плаќаат данок за да го покријат горниот дел од нивното тело. Во Кина, пред создавањето на републиката, само императорот носел жолта боја. Историјата нуди многу примери за сложените закони со кои се регулираат нормите за облекување. Во општествата без вакви закони, како што се модерните општества, општествениот статус се определува со поседувањето на ретки или луксузни додатоци кои се ограничуваат со цената на оние со богатство или статус. Покрај тоа, влијанието на средината има улога во изборот на облека.
Религија
Верската облека може да се смета за специјален случај на професионалана облека. Понекогаш се носи само кога се изведуваат некои религиски церемонии. Но сепак, може да се носи секојдневно како ознака на припадност на некој религиски статус. На пример, мажите јансенисти и муслимани носат незашиени парчиња облека кога изведуваат религиски церемонии. Таа облека претставува неколеблива и целосна оддаденост на задачата која им била дадена, без отстапување. Сиките носат турбан кој е дел од нивната религија. Чистота на религиските фустани во источните религии како Хиндуизам, Сикизам, Будизам, Ислам, Јансенизам се од голема важност, бидејќи означуваат чистота. Облеката има значајна улога во Библијата каде се среќава во бројни контексти, но најзначајни се: приказната за Адам и Ева, кои со листови од смоква ги покриле деловите од телото, наметката на Јосиф, Јуда и Тамар, Мардохеј и Естер. Понатаму свештениците кои чиноначалствувале во Храмот носеле посебна облека, и со нејзин недостаток тие биле подлежни на смрт. Во исламската традиција, жените треба да носат долг, широк, непроѕирен фустан кога излегуваат од дома. Овој начин на облекување бил демократски ( за сите жени, независно од нивниот статус) и заштита од жешкото сонце. Куранот го вели следното за соппружниците и сопругите: ,,…Тие се облека за вас, a вие за нив’’(глава 2:187) Еврејскиот ритуал исто така наложува да се скине горниот дел од облеката, како знак на жалост. Оваа практика се наоѓа во Библијата кога Јаков слушнал за ненадејната смрт на неговиот син Јосиф.
Првата забележена употреба
Според археолозите и антрополозите, првата облека најверојатно се состоела од крзно, кожа, листови или трева кои биле завиткани или врзани околу телото. Познавањето на ваква облека останува дедуктивно, бидејќи материјалите од кои е изработена облеката попуштаат брзо за разлика од ракотворбите направени камен, коска, школка и метал. Археолозите многу рано ги откриле иглите за шиење од коска и слонова коска од пред 30.000 години п.н.е, пронајдени во близина на Костенки, Русија во 1988 година. Обоените ленени влакна кои можеби се користеле за облека биле пронајдени во праисториска пештера во Грузија пред 36.000 години. Научниците сѐ уште за тоа кога луѓето почнале да носат облека. Ралф Китлер (Ralf Kittler), Манфред Кеизер (Manfred Kayser) и Марк Стоункинг (Mark Stoneking), антрополози на Институтот ,,Макс Планк” за еволутивна антропологија спровеле генетска истражување на телесни вошки коишто укажуваат на тоа дека облеката од неодамна, од пред околу 107.000 години. Телесните вошки се знак за носење на облека, бидејќи повеќе луѓе имаат ретки влакна на телото, поради тоа вошките бараат човечка облека за да преживеат. Нивното истражување укажува на тоа дека пронаоѓањето на облека можеби се совпаѓа со миграцијата кон север на современиот хомо сапиенс( Homo sapiens) далеку од жешката клима на Африка, која се мисли дека започнала пред 50.000- 100.000 години. Меѓутоа, втората група на истражувачи кои користеле слични генетски методи, процениле дека облеката потекнува од пред 540.000 години. За сега, датумот за настанувањето на облеката останува неоткриен.
Правење на облека
Некои човечки култури, како луѓето од Северниот Поларник, традиционално ги прават нивните облеки од подготвени и украсени  крзно и кожа. Други култури пак, ја надополниле или целосно ја замениле кожата со материјал: ткаен, плетен, испреден од разни животински и растителни влакна. Иако модерните потрошувачи го прифаќаат производството на облека здраво за готово, рачното произведување на материјал е здодевен и напорен процес на работа. Текстилната индустрија е првата која била механизирана со електрични разбои, за време на индустриската револуција. Различните култури, создале разни начини за создавање на облека од материјал. Еден пристап вклучува украсување на материјалот. Многу луѓе носеле, и сѐ уште носат облека која што се состои од правоаголни парчиња на материјал така завиткани да се сложуваат, на пример, доти (англ. dhoti) и сари (англ. sari) за жените на Индискиот Потконтинент, шкотски килт (англ. Scottish kilt) или јавански саронг (англ. Javanese sarong). Облеката може да биде едноставно врзана, како што е случајот со првите парчиња на облека или пак иглите или појасите ја држат облеката на место, како што е случајот со последните две парчиња на облека. Скапоцената облека останува нескратена, па така луѓето од повеќе големини или пак истата личност со различна големина може да ја носи облеката. Друг пристап вклучува сечење и шиење на материјалот, користејќи го секое парче од материјалот во вид на правоаголник при создавањето на облека. Кројачот може да сече парчиња во вид на триаголник од еден агол на материјалот и притоа да ги додаде било каде како фалти. Традиционалните европски модели за машки кошули и женски поткошули го преземаат овој пристап. Модерната европска мода го обработува материјалот на понеконзервативен начин, обично сечејќи го материјалот и оставајќи разни чудни форми на парчиња од истиот. Индустриите за шиење овие ги продаваат како отпад, а пак домашните шивачи ги претвораат во јоргани. Низ илјадници години коишто луѓето ги поминале во создавање на облека, тие создале неверојатен спектар на стилови, од кои повеќето биле реконструирани од зачуваните делови од облека, фотографии, слики, мозаици итн., како и од пишаните описи. Историјата на костумите служи како извор на инспирација на сегашните модни творци, исто така како тема на професионален интерес на костумерите кои прават костими за драми, филмови, телевизија и историски реконструкции.
Норми на облекување
Нормите на облекување се развивале во текот на изминатите 500 години. Механизацијата на текстилната индустрија направи голем избор на материјали, широко достапни по пристапни цени. Стиловите се промениле и достапноста на синтетички материјали ја променила дефиницијата за "модерно". Во втората половина на 20-от век, сините фармерки станале многу популарни и сега се носат на настани кои обично бараат формална облека. Спортската облека исто така стана голем и растечки пазар. Лиценцирањето на дизајнерските имиња прв го вовел дизајнерот Пјер Кардин (англ. Pierre Cardin) во 1960-тите години и тоа станало вообичаена пракса во модната индустрија околу 1970-тите години.
Ширење на западните стилови
До почетокот на 21 век, западните стилови на облека до одреден степен, станале меѓународни стилови. Овој процес започнал стотици години порано, за време на европската колонизација. Процесот на културно ширење се засилил низ вековите како што западните медиумски компании се пробивале на пазарот низ целиот свет, ширејќи ја западната култура и стилови. Брзата мода исто така стана светски феномен. Овие парчиња на облека се поевтини, и сериски направени. Донираната користена облека од западните земји исто така беше подарена на луѓето во сиромашните земји од страна на хуманитарни организации.
Етничко и културно богатство
Луѓето можат да носат етнички и национални носии на специјални пригоди, во одредени улоги или занимања. На пример, повеќето Корејци мажи и жени го прифатиле западниот стил на секојдневна облека, но сѐ уште ги носат тредиционалните хенбокс(англ.hanboks) на специјални пригоди како што се свадби и празници. Додатоците од западната облека може да се појават како носени или додадени на посебен начин, различен од западниот. Тонганец може да комбинира маица со тонганско завиткано здолниште или тапену (англ. tapenu).
Спорт и активност
Повеќето спортови и физички активности практикуваат носење на специјална облека, од практични, удобни и безбедносни причини. Вообичаената спортска облека, вклучува шорцеви, маици, кошули за тенис, трикоа, тренерки и патики. Специјалните парчиња вклучуваат костими (за пливање, нуркање и сурфање), облека за скијање и трикоа (за гимнастика). Исто така еластичниот материјал се користи како основен слој кој ја впива потта. Спандексот spandex се препорачува и за активни спортови кои бараат соодветна облека како што се: борење, атлетика, танцување, гимнастика и пливање.
Идни трендови
Светот на облеката секојдневно се менува, како што културните влијанија се соочуваат со технолошките откритија. Истражувачите во научните лаборатории откриле нови протипи за материјалите, кои имаат функционални цели покрај нивната традиционална улога, на пример, облека која автоматски ја регулира температурата, одбива куршуми, создава слики и произведува електрицитет. Некои практични достигнувања се веќе достапни за потрошувачите како што е облеката отпорна на куршуми, направена со кевлар kevlar, материјали отпорни на дамки кои се обложени со хемиски смеси кои го намалуваат впивањето на течности.
Услови за работа
Иако механизацијата ги изменила повеќето аспекти на човечката индустрија до средината на 20-от век текстилните работници продолжиле да работат под предизвикувачки услови, кои бараат постојана физичка работа. Сериското производство на облека е така направено, што некои го сметаат за експлоатација, која се одликува со долго работно време, недостаток од предности и недостиг од работна сила. Повеќето примери со такви услови се пронајдени во развиените земји, каде што облеката произведена во индустриските земји исто така може да биде произведена на сличен начин, од страна на имигрантите без документи.
Коалициите на НВО, дизајнерите(Кетрин Хамнет(англ. Katharine Hamnet),Американ Апарел(англ. American Apparel), Вежа(англ.Veja), Квиксилвер (англиски: Quiksilver), еВокам (англ.eVocal), Едун(англ.Edun)), групи за кампањи како Кампањата за чиста облека (англ. Clean Clothes Campaign), се обидуваат да ги подобрат овие услови колку што е можно повеќе со спонзирање настани за подигање на свеста, со што го привлекле вниманието на медиумската и широката јавност за работниците. Производството без снабдувачи, во земјите со ниска плата како Бангладеш, Кина, Индија и Шри Ланка станало можно кога бил укинат договорот (Multi Fibre Agreement). Договорот, кој поставил контрола врз увозот на материјал, се сметал за заштитна мерка. Глобализацијата често се одредува како единствен фактор кој придонесува за лошите услови за работи на текстилните работници. Иако многу држави признаваат договори како Меѓународната организација на трудот(англ. International Labor Organization), која се обидувала да постави норми за безбедноста и правата на работникот, многу држави направиле исклучок за одредени делови од договорите или не успеале целосно да ги спроведат. На пример, Индија не ги потпишала членовите 87 и 92 од договорот.
Покрај силните реакции кои „експлоататорите” ги предизвикале помеѓу критичарите на глобализацијата, производството на материјали, фукционирало како доследна индустрија за обезбедување на работа и плати за земјите во развој, за илјадници луѓе, било да е сфатена како експлоататорска или не.
Крзно
Употребата на животинското крзно во облеката датира од праисториско време. Моментално се поврзува со развиените земји, со скапа дизајнерска облека иако крзното сѐ уште се употребува кај домородците во арктичките области и во областите со поголема надморска височина заради нивна топлина и заштита. Неодамна, крзното било во центарот на кампањите, бидејќи активистите го сметале за грубо и непотребно. Американската организација за правата на животните PETA заедно со другите групи за права на животните и ослободување на животните, повикале за внимание за одгледувањето на крзно и за другите практики кои ти ги сметале за сурови.
Одржување на облеката
Облеката трпи напад и однадвор и однатре. Човечкото тело губи клетки од кожата и телесни масла, лачи пот, урина, и измет. Оштетувањето од сонцето, влагата, абразијата и нечистотијата ги напаѓаат алиштата однадвор. Болвите и вошките се кријат во рабовите на облеката. Носената облека, ако не е исперена и обновена, предивикува чешање, изгледа изветено и ја губи својата функционалност (како кога ќе паднат копчињата, облеката не се закопчува, материјалите се истенчуваат и искинуваат и патентите откажуваат). Во некои случаи, луѓето носат дел од облека сè додека не им се распадне. Чистењето на кожата предизвикува тешкотии, додека пак материјалот направен од кора на дрво, не може да се испере без да да се распушти. Сопствениците може да ги закрпат дупките и цепките, да ја исчеткат валканата површина, но старата облека и облеката од материјал направен од дрво секогаш изгледаат старо. Но поголемиот дел од облеката се состои од материјал, а пак повеќето материјали можат да се пераат и закрпуваат.
Перење, пеглање, чување
Луѓето развиле повеќе специјализирани методи за перење, почнувајќи од најраните методи на удирање на алиштата во карпите на потоците кои течеле, па сè до најновите методи со машини за перење и хемиско чистење( растворање на нечистотиите во растворувачи). Перењето со врела вода(вриење), хемиското чистење и пеглањето се традиционалните начини за стелиризирање на материјалите, од хигиенски причини. Повеќе видови на облека се така направени да можат да се пеглаат, односно да им се отстранат брчките пред да се облечат. Најголемиот дел од модерната формална и полуформална облека, спаѓа во оваа категорија( на пример, свечените кошули и костуми). Испегланите алишта се смета дека изгледаат чисто, свежо и уредно. Поголемиот дел од денешната секојдневна облека е направена од материјали за плетење, кои не се гужваат лесно и на кои не им е потребно пеглање. Некоја облека е постојано мазна, заштитена со облоги ( како што е политетрафлуоретилен) кој ги намалува брчките а создава мазен изглед, дури и без пеглање. Откако ќе се исперат алиштата или евентуално испеглат, тие вообичаено се закачени на закачалки или пак предиплени, за да останат неизгужвани додека да се облечат. Алиштата се предиплуваат за да може да се складираат позбиено, да се спречи туткањето, да им се зачуваат рабовите или за да се прикажат на подопадлив начин, на пример кога се ставени на излозите од продавниците.
Облека која не се пегла
Смолата која се користи за да се направат кошули кои не се брчкаат испушта формалхеид, кој може да предизвика контактен дерматитис кај некои луѓе, но не постојат барања за негово откривање. Во 2008 година (англ. Government Accountability Office) спровела тестирање за формалхеидот во облеката и било откриено дека највисок степен на формалхеид се наоѓа во кошулите и панталоните кои не се гужват. Во 1999 година, едно проучување за ефектот од перењето на формалхеидот покажа дека по 6 месеци перење, 7 од 27 кошули имале ниво над 75 делови од милионот (англ. ppm), што е безбедна граница од директното изложување на кожата.
Крпење на облеката
Во последно време, крпењето стана уметност. Прецизен шивач или шивачка може да ги закрпи дупките со конец, расплетените рабовите толку вешто што дупката е речиси невидлива. Кога суровинскиот материјал, вредел повеќе од работната рака, требало да се прошири работната сила со цел да да се спаси материјалот. Денеска облеката се смета за потрошен материјал. Масовното произведување на облека е поевтино од поправката на истата. Многу луѓе купуваат нови парчиња на облека, наместо наместо да трошат пари на крпење. Економичноста сѐ уште ги заменува патентите и копчињата, со шиење на распарените рабови.
Рециклирање
Искористената облека која веќе не се носи може да се користи за јоргани, крпи, ќилими, завои и за многу употреби во домаќинството. Може исто така да се рециклира во хартија. Во западните општества, користената облека најчесто се фрла или се донира во хуманитарни цели. Исто така се продаваат преку пошта, во агенции за облека, на пазари на стара облека и преку онлајн продажба. Искористената облека, често се собира и на индустриско ниво за да биде одделена и испратена за повторна употреба во сиромашните земји.
Постојат многу проблеми околу животниот циклус на синтетиката, кои доаѓаат првично од петрохемикалии. За разлика од природните влакна, нивниот извор не е обновлив и тие не се биоразградливи.
Производството на облека во Македонија
Во 2019 година, индустријата за облека во Македонија ја сочинувале 1 159 претпријатија од кои 739 биле микро-претпријатија, 384 мали, 29 средни и 7 големи. Од нив, 1 106 претпријатија биле ангажирани во производството на облека, освен облека од крзно; 6 претпријатија се занимавале со производство на предмети од крзно; а 52 со производство на плетена и „хеклана“ облека. Според географкста распределба, најмногу претпријатија имало во Скопје (210), а потоа во Штип (112), Кочани (81), Тетово (70), Куманово (52), Прилеп (52), Гостивар (50) итн. Во јули 2020 година, просечната нето-плата во индустријата за облека во Македонија изнесувала 17 969 денари.
Филхармониска сала Елба
Филхармониската сала Елба или наречена Елфи (Elbphilharmonie Hamburg; Elphi) е концертна сала во изградба во квартот Хафен Сити во Хамбург, Германија. Концертната сала е проектирана од Herzog & de Meuron на местото на едно старо складиште („Kaispeicher A“). Ќе биде највисоката населена зграда во Хамбург, со височина од 110 метри.
1036 п.н.е.
1036 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1036. година пред новата ера, 36. од вториот милениум п.н.е., 36. од 11 век п.н.е. и седма од 1030-тите п.н.е.
Филхармониска сала Елба
На 2 април 2007, Првиот градоначалник на Хамбург Оле фон Бојст, Хенер Малштет, Hochtief Construction AG, проектниот координатор Хартмут Вегенер, министерот за култура на Хамбург Карин фон Велк и архитектот Пјер де Мерон го поставиле камен-темелникот во складиштето Kaispeicher A. Во 2007, изградбата требало да биде завршена во 2010 со проценети трошоци на 241 милион евра.
1036 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Филхармониска сала Елба
Во ноември 2008, се изменил првичниот договор, па така трошоците на проектот сега биле проценети на 450 милиони евра.
1036 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4472 и 4473 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3714 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2724 и 2725 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 283 пред основањето на Рим.
Филхармониска сала Елба
Во август 2012, трошоците повторно биле препроценети и сега се очекувало да бидат над 500 милиони евра, што требало да ги покријат трошоците за зајакнување на кровната конструкција. Датумот на завршување бил поместен во летото 2015, како најрано очекуван.
1036 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1036 година се протега во 1600 и 1601, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1660 и 1661 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 493 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1708 и 1707 исламска година пред хиџра.
Филхармониска сала Елба
Моментално се очекува градежните работи да завршат во октомври 2016, а најраниот датум на отворање се предвидува да биде пролетта во 2017.
Источниот дел од градбата ќе биде наменет за хотелот „Westin Hamburg“, кој се очекува да се отвори во 2014. Горните катови западно од концертната сала ќе се наменат за апартмани.
IC 1068
IC 1068 — галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1898 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1068 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. IC 1068 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 10 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 36' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Екатерина Волкова
Екатерина Генадиевна Волкова (руски:Екатерина Геннадьевна Волкова) (родена на 16 февруари 1978 г. во Курск) — руска атлетичарка на средни патеки која е специјализирана да се натпреварува во трката на 3000 метри со препреки.
На светското првенство во 2007, во Осака, Волкова го освоила златниот медал, а следната година, на Летните олимписки игри 2008, во Пекинг таа успеала да го осови бронзениот медал.
Кортезе ди Гави
Кортезе ди Гави, или едноставно Гави, е италијанско суво бело вино кое е произведено во областа на провинцијата Алесандрија, Пиемонт, која е блиску до границата со Лигурија. Виното било доделено DOC статус во 1974 година и издигнато во DOCG во 1998 година.
Името потекнува од Гави, комуната во центарот на нејзината производствена зона, и Кортезе, локалната сорта на грозје. Сегашниот стил на производство датира од 1876 година. Кортезе ди Гави кој е направен од винова лоза во комуната Гави може да се означи како Гави ди Гави. Иако правилата на DOCG дозволуваат и пенливи стилови spumante и metodo classico, повеќето Gavi се произведуваат како непенливо вино.
Производна зона
Регулативите кои се на DOCG го ограничуваат производството на Кортезе ди Гави во областа формирана од следниве градови: Босио, Каприата д'Орба, Каросио, Франкавила Бисио, Гави, Нови Лигуре, Пароди Лигуре, Пастурана, Сан Кристофоро, Серавале Тасарола.
Смољан
Смољан или Смолен (Смолян) — град во Jужна Бугарија, сместен на jужните падини на планината Родопи. Центар е на Општина Смољан и на Смољанска област. Во градот се наоѓа археолошки музеј, театар и астрономска опсерваторија.
Градот го добива своето име од словенското племе Смолjани, кое во раниот среден век ја населувало областа.
Географија
Од престолнината Софија, Смолен е оддалечен 240 км, а од најблискиот поголем град Пловдив, оддалечен е 100 км.
Смоленската Област се наоѓа во средишниот дел на Родопите на значителна надморска височина од 1.000 м, а околу градот се наоѓаат бројни планински врвови повисоки од 2.000 м надморска висина. Смолен е административен центар на највисока надморска височина во Бугарија. Местоположбата погодувала за развој на зимскиот и планинскиот туризам, па во близина на градот се развиле значајните туристички центри Пампорово и Чепеларе.
Низ Смолен протекуваат две реки, Черна (Црна) и Бјала (Бела).
Климата во градот е континентална со влијание на планинската клима заради големата надморска височина.
66% од општината Смолен е под шума, што е многу повисоко од државниот просек.
Историја
Околината на Смолен е населена уште од времето на Тракијците. Се смета дека градот името го добил по словенското племе Смоленци, кои ја населиле оваа област во почетокот на средниот век. Подоцна овој простор е под власт на Византија, средновековна Бугарија, Османлиското Царство.
Смолен особено се развил во текот на последниот дел од владеењето на Османлиското Царство во 19 век, кога градот бил познат под името Пашмакли и бил претежно населен со Бугари муслимани – Помаци. Во 1878 година, Смолен станува дел од новооснованата држава Бугарија.
Население
После Втората светска војна, Смолен броел околу 5.000 жители Оттогаш градот расте од деценија во деценија, најмногу заради миграцијата село-град, како и миграцијата од околните помали гратчиња, и го достигнува својот врв во деведесеттите години на дваесеттиот век кога брои повеќе од 34.000 жители.
Според последниот попис од 2011 година, етничкиот состав на градот е следниов: Вкупно: 30.642
Поголем дел од населението се православни, а помал се муслимани.
Тадрарт Акакус
Тадрарт Акакус (تدرارت أكاكوس) е пустинска област во западна Либија, дел од пустината Сахара. Се наоѓа недалеку од градот Гат. Зборот тадрарт значи „планина“ на локалниот јазик Тамахак. Местото е особено богато со разновидна праисториска карпеста уметност.
Акакус се одликува со мошне разнообразен пејзаж, од разнобојни песочни дини, до арки, клисури, карпи и планини. Поголеми атракции се и арките кај Афзеџаре и Тин Клега. Иако оваа област е меѓу најпустите во Сахара, тука сепак има вегетација како на пример калотрописот.
Областа е значајна заради нејзината карпеста уметност која се смета за Светско наследство на УНЕСКО уште од 1985 г. заради важноста на овие слики и резби. Сликите датираат од околу 12.000 п.н.е. - 100 н.е. и претставуваат одраз на културните и природните промени во регионот. Тука има слики и резби со животни како жирафи, слонови, ноеви и камили, но и од луѓе и коњи. Луѓето се прикажани во различни животни ситуации, како на пример при музицирање и танц.
Ана Херденштам
Ана Марија Ингеборг Херденштам моминско Магнусон на 21 октомври 1965 година во Малме, Шведска е модел, новинар и водител на вести, кој работи во Expressen. Таа исто така била водител на вести во ТВ4 Нихетерна. Херденштам била стациониран во Соединетите Држави како странски дописник за ТВ4 Нихетерна 2014–2015 година. Таа била домаќин на покривањето на ТВ Expressen од претседателските избори во САД во 2016 година. Херденштам, исто така, известувала во живо на лице место за терористичките напади во Париз 2015 година, Брисел 2016 година и Стокхолм 2017 година.
Во 2000 година, Херденштам заедно со Оле Бергман ја напишала книгата Den lilla sorgen: en bok om missfall.
Ана Херденштам се омажила за режисерот Манс Хернгрен во 1988 година. Во 2007 година, таа повторно се омажила и го промени своето презиме од Нормели (кое го имала во тоа време) во Херденштам. Таа е во брак со Мика Пакален од 2017 година.
Копривник (Жири)
Копривник (словенечки: Koprivnik) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
NGC 4731A
NGC 4731A — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4731A се споменува и како MCG -1-33-27.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4731A е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4731A има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 51 м 13,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 33' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4731A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43526. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4956. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Чоча
Чоча е термин на современ римски дијалект кој што означува обувки на неколку планински области на Јужна и Југоисточна Европа, особено во Централната и Јужната Италија, како и на Балканот (opanci).
Потекло и историја
Името веројатно доаѓа од доцниот латински soccus, што значи влечка.
Сиромашните селани и овчари од централна и јужна Италија носеле чоча и тие биле претставени и во 19 век на слики и поезија за нивните типични чевли и за нивната обоена облека. Постојат слични обувки на Косово и Северна Македонија.
Во традиционалната форма, чоча биле направени од многу големи ѓонови во кожа и ремени со кои се врзувала и ногата од глуждот до коленото. Пред да се облече чоча, стапалата, глуждовите и мускулите биле покриени со голема платка наместо чорапи.
Лекар
Лекар или доктор — специјалист по медицина. Лекарот е стручно лице што практикува медицина, која се занимава со промовирање, одржување или обновување на здравјето преку проучување, дијагностицирање и лекување на болести, повреди и други физички и ментални нарушувања. Лекарите може да ја фокусираат нивната пракса врз одредени категории на болести, видови на пациенти и методи на третман, познати како специјалности, или да ја насочат нивната одговорност на обезбедување континуирана и сеопфатна медицинска грижа за поединци, семејства и заедници - позната како општа пракса. Медицинската пракса бара детално познавање на академските дисциплини (како што се анатомијата и физиологијата), основните болести и нивниот третман, но исто така бара и  компетенции во примена на овие знаења во практиката – знаење и умеење на медицината.
Улогата на лекарот и значењето на самиот збор варираат во целиот свет. Потребните квалификации варираат во голема мера, но постојат некои општи елементи, како што е медицинската етика која бара лекарите да покажат внимание, сочувство и добронамерност за своите пациенти.
Во Македонија доктор станува лице кое завршило медицински факултет чие траење е 6 години по чие завршување се стекнува со звање „доктор по медицина“. Како и во многу други држави за да може лицето самостојно да работи предуслов е да добие лиценца за што треба да полага стручен испит,.
После студиите можно е да се продолжи со специјализација за одредена специјалност. Специјализацијата трае од 4 до 6 години во зависност од гранката на специјализација.