cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тодор Христов - Офицерчето
Животопис
Христов е роден 1878 година во Софиjа. Некои извори го посочуваат градот Велес како негово родно место, но всушност неговите родители, кои се преселиле во Софија, биле од таму. Завршил прв прогимназиски клас. Студирал во Военото училиште во Софија, каде што завршува во 1902 година и започнува служба во Петтиот полк.
На почетокот на пролетта 1903 година ја напушта службата и заминува за Македонија, каде влегува во четата на Питу Гули, која дејствува во Крушевско.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Богородица
Рождеството на Пресвета Богородица — главна селска црква во гевгелиското село Богородица. Црквата е сместена на самото сретсело.
Историја
Црквата првично била подигната во XIX век, но се наоѓала на друго место. Денешната црква е изградена во 1911 година од страна мијачкиот неимар Андон Китанов, а иконостасот бил изработен во 1935 година од неидентификуван зограф од Галичник.
Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна, со рамни дрвени тавани, при што средишниот кораб ги надвишува двата странични. Во средината на средишниот кораб е насликана фреска со претстава на Исус Христос Седржител. Иконостасот во црквата го исполнуваат четири реда икони, насликани во 1935 година од непознат зограф. Во црквата има и стари икони од XIX век, изработени од страна на непознати зографи. Кон јужниот ѕид на црквата е доградена припрата, на источниот ѕид има полукружна апсида со прозорец во средишниот дел.
Опсада на Цариград (1260)
Опсадата на Цариград од 1260 година претставува неуспешен обид за преземање на престолнината на Латинското Царство од страна на Никејското Царство.
Позадина
По преземањето на Цариград од страна на крстоносците, на територијата на Византија била формирана Латинското Царство и неколку мали византиски држави, од кои најсилни биле Никејското Царство и Епирското Деспотство. Како основна и крајна цел на овие држави била повторното освојување на Цариград и повторно обновување на Византија. Трапезунтското Царство всушност не играела никаква улога во обидите за обновување на империјата.
Опсада
Плановите на никејскиот цар Михаил VIII Палеолог биле насочени во две насоки. Најпрвин требало да се презема околината на денешната населба Галата со кое би се блокирал патот кон Златниот Рог и доаѓање на помош на градот по морски пат. Доколку би се успеало во ова, планот бил да се нападне градот кон главната порта.
Во текот на 1260 година, Михаил VIII Палеолог успеал да зазеде голем број на градови и територии кои припаѓале на Латинското Царство, а по ова се упатил кон Цариград и Галата и ги опседнал. Но војската која била поставена околу Галата се покажала многу посилна од очекувањето на Никеја, и портите на градот сепак не биле пробиени. Заклучувајќи дека градот нема да биде лесно освоен, Михаил III наредил опсадата да биде повлечена во април.
Во август 1260 година, бил потпишан договор помеѓу Михаил VIII и Балдуин II во времетраење од една година (се до август 1261).
NGC 5679D
NGC 5679D — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5679D се споменува и како MCG 1-37-36, Arp 274, VV 458.
Откривање
Објектот е откриен на 12 мај 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5679D е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5679D има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 35 м 6,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 21' 24".
Други поделби
Проучување на NGC 5679D е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52129. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 331. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Opera
Opera е бесплатен прелистувач развиен од норвешката компанија Opera Software. Прелистувачот е мултиплатформски, односно можно е да се користи во повеќе оперативни системи.
„Opera“ се справува со вообичаени интернет-ориентирани задачи како: приказ на мрежни страници, праќање и примање електронски пораки, ракување со контакти, IRC дискусии, преземање податотеки преку BitTorrent и читање на известувања. „Opera“ е бесплатна за лични сметачи и мобилни телефони, но е комерцијален производ за останати уреди.
Главни одлики на „Opera“ се голема брзина, прелистување во јазичиња, зумирање на страници, гестови со глушец и вграден управувач за преземања. Безбедносните одлики вклучуваат вградена phishing заштита, силна енкрипција при прелистување безбедни мрежни места, како и можност за лесно бришење приватни податоци од тип на HTTP колачиња и прелистувачка историја со едноставно притискање на копче.
Завхан, Увс
Завхан (Завхан) е област во Монголија во покраината Увс.
Галерија на икони (Тетово)
Галеријата на икони во црквата „Св. Кирил и Методиј“ во Тетово е една од најраните поставки на икони во црковен галериски простор во Македонија. Постари од неа се само новоселската (во црквата „Успение на Богородица“ во Ново Село, Штип) и Штипската (црквата „Св. Никола“). Збирката содржи 111 икони од различен формат и 1 слика на платно. Изборот на иконите и автор на концепцијата на поставката е историчарот на уметноста Коста Балабанов во соработка со Музејот на тетовскиот крај и Македонската православна црква со Полошко-кумановската епархија и Тетовското архијерејско намесништво. Иконите потекнуваат од повеќе цркви во градот Тетово (Св. Никола, Св. Богородица, Св. Димитриј и Св. Кирил и Методиј) и од поширокиот тетовски регион (црквите и капелата на Лешочкиот манастир, Св. Петка во Вратница, Св. Богородица во Беловиште, црквата Св. Богородица во Јелошник, Св. Теодор Тирон во Јанчиште, Св. Мина и Св. Ѓорѓи во Волковија, Св. Ѓорѓи во Отуње и др). Оваа збирка икони дава одличен увид во развојот на иконописот во Македонија низ целиот XIX и почетокот на XX век. Ја сочинуваат дела од познати/потпишани зографи и зографски работилници, како и од неколку неидентификувани автори. Само две икони од збирката датираат од крајот на XVIII век. Најголемиот број зографи се домашни мајстори и потекнуваат главно од Велешкиот, Тетовскиот, Крушевскиот, Дебарскиот и Малореканскиот крај. Тоа се: Јане Шишич (1856) од Тетово, Дичо Крстев (1855, 1860, 1861) и Аврам Дичов (1873) од Тресонче),  Михаил Ѓурчинов  од Галичник (1879),  Јосиф  и неговиот брат Јаков Мажовски од Лазарополе (1866, 1884, 1896, 1897), Константин Јаков (Бундовски) од Галичник (1884, 1886), Евгениј Поп Кузманов од Галичник (1882, 1888), Крсто и Константин Николиќ и  Русалим Крстиќ од Лазарополе, и најмладиот меѓу нив, Димитриј Андонов Папрадишки од Папрадиште (1927). Со дополнителната стилската анализа на повеќе икони од збирката,  идентификувани се уште тројца автори, Јереј Петар,  Дамјан од Крушево и Анастас од Крушево, кои не оставиле потписи врз своите дела. Освен икони од домашни автори во Галеријата се изложени и  икони од тројца зографи со руско потекло, Николај Јосиф, Константин Апостолович и Георги Авраамович,  кои живееле и твореле во Ерусалим. Само за мал број икони со мошне препознатлив иконографски концепт може да се претпостави дека е грчки импорт. Најстарите икони во галеријата датираат од крајот на XVIII век.
Стадион Зејтинбурну
Стадион Зејтинбурну (турски: Zeytinburnu Stadyumu) — фудбалски стадион кој се наоѓа во регионот Зејтинбурну, Истанбул, Турција.
На овој стадион своите домашни натпреваи ги игра екипата на Зејтинбурнуспор од 1984 година. Стадионот има сместивост од околу 16,000 гледачи.
Кој ја донесе Дорентина
Коj ја донесе Дорунтина — роман создаден од Исмаил Кадаре.
Стадион Башакшехир Фатих Терим
Стадион Башакшехир Фатих Терим (турски: Başakşehir Fatih Terim Stadyumu) — фудбалски стадион кој се наоѓа во регионот Башакшехир, Истанбул, Турција.
На овој стадион своите домашни натпреваи ги игра екипата на ФК Истанбул Башакшехир. . Стадионот бил изграден во 2014 година. Стадионот има сместивост од околу 17,801 гледачи
Зунгови, Увс
Зунгови (Зγγнговь) е област во Монголија во покраината Увс.
Прогестерон
Прогестеронот е хормон кој се секретира од жолтото тело од јајчниците. Тој има значајна улога во текот на бременоста. Прогестеронот е најчесто произведени некои растенија од фамилијата Диоскореа. Диоскореата произведува големи количества од стероидот диосгенин diosgenin кој во лабораториски услови може да се претвори во прогестерон.
Познато е и дека растението Juglans regia може да го синтетизира прогестеронот.
Прогестеронот е откриен од страна на четири истражувачки групи истовремено.
Метаболизам
Метаболизмот на прогестеронот се одвива брзо и екстензивно, најголем дел во црниот дроб, иако ензимите кои го метаболизираат исто така се експресираат во мозокот, кожата, и разни други екстрахепатални ткива. Прогестеронот има полуживот на елиминација од околу 5 минути во циркулацијата. Метаболизмот на прогестеронот е комплексен, и може да формира дури 35 различни метаболити кога се внесува орално. Прогестеронот е подложен на ензимска редукција под дејство на редуктази и хидроксистероид дехидрогенази поради присуството на двојна врска (помеѓу C4 и C5) и двете кето-групи (на позиции C3 и C20).
Имотот на дамата (серија)
„Имотот на дамата“ (Hanimin Ciftligi) е турска теленовела од 2009 година, создадена од продуцентската куќа „Gold film“.
Приказна
Дејството започнува во 1950 година, време кога возбудата е во воздухот поради рокот на изборите, предизвик полн со конкуренција која расте од ден на ден помеѓу демократите и републиканците. Адана (град во јужна Турција), со својата плодна земја, огромни полиња со памук и фабрики, дава надеж за илјадниците сиромашни луѓе кои се борат да преживеат. Тоа е приказна за бунтот кој го создава социјалната неправда и каде сонот за заминување во друштво на повисокиата класа ги прави брутални тие очајни луѓе но, без оглед на се тоа е приказна во која надежта никогаш не умира. Приказната почнува со невината љубов помеѓу Гулу и Кемал.Гулу е сиромашна девојка која работи во една фабрика и е постојано злоупотребувана од нејзините татко и брат. Таа е вљубена во работникот Кемал, но нејзиниот татко не сака да слушне за таа врска бидејќи тој сака да ја омажи за Рамазан, внукот на сопственикот на фабриката. Гулу и Кемал решаваат да избегаат заедно, но тогаш полицијата го апси Кемал, а Гулу е вратена дома каде е претепана до смрт. Нејзината мајка не може да ја издржи несреќата на Гулу и оди во затворот кај Кемал. Таа го тера Кемал да ѝ каже на Гулу дека не ја сака повеќе за таа да може да се омажи за избраниот сопруг. Кемал ја сфаќа ситуацијата на Гулу и и праќа такво писмо. Гулу е разочарана и решава да се омажи за Рамазан, кој ја носи на имотот на неговиот чичко за таму да се ожени со неа. Музафер, чичкото на Рамазан и сопственик на огромната фабрика и имот се вљубува во убавата Гулу и така Гулу всушност се мажи со стариот Музафер. По некое време во брак, Гулу почнува да го засакува нејзиниот сопруг и стануваат многу среќни заедно. Но не се случува голема трагедија и нејзиниот сопруг е убиен... Младата и бремена Гулу е сега богата и моќна дама во чии раце е оставено целото богатство на Музафер, неговата фабрика и неговиот имот. Дамата од имотот започнува да ги менува правилата во фабриката, застанува на страната на работниците и истовремено започнува потрага по убиецот на нејзиниот маж.
Северен округ (Израел)
Северен округ (מחוז הצפון, Mehoz Hatzafon) — еден од шестте окрузи во Израел. Северниот округ има површина од 4,478 км2. Административен центар на округот е Назарет. Голанската висорамнина е подокруг на Северниот округ од 1981 година, иако меѓународно не е така признато. Без Голанската висорамнина, округот има 3,324 км2.
Демографија
Според податоците од 2011:
Северниот округ е единствен округ во државата каде мнозинството се Арапи.
Клуковец
Клуковец — село во западниот дел на Општина Велес, во околината на градот Велес.
Населбата официјално била прогласена за село во 2014 година.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средното сливно подрачје на реката Тополка, од нејзината лева страна. Од градот Велес селото е оддалечено 16 километри и лежи на надморска височна од 350 метри.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото живеат 193 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 311 жители, од кои 310 Албанци и 1 лице без податоци.
Родови
Клуковец е албанско село.
Според истражувањата од 1966 година, родови во селото се:
Општествени установи
Во селото работи подрачно основно училиште на ОУ „Васил Главинов“ од Велес. Наставата се одвива тука во првите пет одделенија. Наставата во училиштето се изведува на албански наставен јазик.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2200 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место бил запишан вкупно 1 гласач.
Грац
Грац (Graz) или Градец (Gradec) — главен град на Штаерска и втор најголем град во Австрија по Виена. Според податоците од 1 јули 2015 година, бројот на жители во Грац изнесува 310,391.
Градот има долга традиција на „универзитетски град“, со шест универзитети и преку 44.000 студенти. Старото градско јадро на Грац се смета за едно од најзачуваните во Средна Европа.
Географија
Грац се наоѓа по течението на реката Мура во југоисточна Австрија. Оддалечен е околу 200 км југозападно од Виена. Најблискиот поголем град до Грац е Марибор во Словенија, кој е оддалечен околу 50 км. Грац е главен и најголем град на Штаерска.
Култура
Во текот на 2003 г. Грац бил европска престолнина на културата.
Музеи
Грац е град со богата култура и мноштво музеи. Еден од најзначајните е Кунстхаус (Kunsthaus Graz). Изграден е во 2003 година и оттогаш е главно архитектонско обележје на градот. Музејот му служи на современото уметничко творештво од последните четири децении.
Прекубројната
„Прекубројната“ (српски: Прекобројна) — српски филм од 1962 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Милена Дравиќ, Борис Дворник, Драгомир Фелба, Миодраг Поповиќ Деба. На филмскиот фестивал во Пули, филмот ја освоил третата награда за најдобар филм, а Милена Дравиќ ја добила Златната арена за најдобра женска улога.
Содржина
За да биде што поблизу до студентката Нада, Микаило ги напушта селската бригада и Малена, девојката која, како прекубројна, заминала по него на работната акција. Бес успех во додворувањето, кое предизвикува општ потсмев, Микаило се враќа во својата бригада каде во меѓувреме Малена го завршила кројачкиот курс. Откако ќе ја заврши обуката за тракторист, Микаило се враќа во своето село, а таму го чека Малена.
Циганче (птица)
Систематизација
Има многу подвидови кои се разликуваат главно по боите на долните делови кај мажјаците, но различни авторитети прифаќаат 5-7 подвида.
P. o. phoenicuroides групата; основна група, со распространетост низ централна и источна Азија; женките и младенчињата се светлосивокафеави;
P. o. ochruros групата. Западноазиска форма, женките и младенчињата се средни.
P. o. gibraltariensis групата. Европската популација, со женки и младенчиња кои се темносиви.
Опис
Циганчето е многу слично на лисестото циганче. Тоа е долго 13-14 см и тежи 12-20 грама. Возрасниот мажјак е темносив до црн на горните делови од телото и градите; кај задникот и опашката е црвенопортокалов, со два централни пердуви на опашката кои се темноцрвенокафеави. Стомакот и под опашката е црнкавосив (западните подвидови) или портокаловоцрвен (источните подвидови); крилјата му се црносиви, со светли рабови на секундарните пердуви кои формираат белкава (западните) или црнкава (источните) дамка. Женките се целосно сиви (западните подвидови) или сивокафеави (источните подвидови), освен портокаловоцрвениот дел кај долниот дел од задникот и опашката. Едногодишните мажјаци се слични на женките, но поцрни. Белкавата дамка на крилјата се формира на двогодишна возраст.
Зилберхите (Харцгероде)
Зилберхите (Silberhütte) — село во општината Харцгероде во округот Харц во германската покраина Саксонија-Анхалт. Неговото име значи „место на среброто“, место каде што сребрената руда се преработувала.
Циганче (птица)
Распространетост и живеалиште
Оригиналното живеалиште на овие птици биле каменитите предели во планините, особено карпите, но околу 1900 година се прошириле и адаптирале во урбаните услови на живеење, каде градат гнезда во пукантините и дупките на ѕидовите. Уште поголемо проширување се случило за време и по Втората светска војна во бомбардираните области, а големите индустриски комплекси кои имаат голи, слични на карпа ѕидови особено ги фаворизирале.
Се храни со инсекти кои ги фаќа во лет, птиците што се селат често се хранат на крајбрежјата со мушички и многу мали ракови. Често ја држи опашката раширена. А песната на мажјакот е растреперена, повикот како тивок знак.
Источните раси се многу ретки скитници во западна Европа.
Мочилно
Мочилно (словенечки: Močilno) — населба во Општина Радече во југоисточна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Бремен
Бремен бил важен ханзин град, поради што се развил во важен трговски и индустриски град. Поседува големо пристаниште на реката Везер.
Градското бременско прекуокеанско пристаниште Бремерхафен претставува една ексклава на градот Бремен во рамки на градот Бремерхафен.
Географија
Бремен се наоѓа на обете страни на реката Везер, околу 60 километри од нејзиното устие во Северното Море, односно неговиот премин во т.н. „надворешен Везер“ кај Бремерхафен. Кај стариот град во Бремен Среден Везер преминува во Долен Везер, кој од железничкиот мост „Бремен“ станува пловен. Областа лево од Долен Везер е означена како Везермарш, додека десно од него припаѓа на триаголникот Елба-Везер. Реката Лезум, со своите притоки Виме и Хаме, Шенебекер Ауе и Блументалер Ауе, се притоки на реката Везер.
Бремен се наоѓа околу 50 километри источно од слободниот град Олденбург и 180 километри источно од Гронинген, 110 километри југозападно од Хамбург, 120 километри северозападно од Хановер, 100 километри северно од Минден и 105 километри североисточно од Оснабрик. Еден од бремерхафенската пристанишна област е наречено градско бременско прекуокеанско пристаниште Бремерхафен, што е всушност ексклава на градот Бремен.
Соседни општини
Градот Бремен е целосно опкружен од територијата на покраината Долна Саксонија (со исклучок на ексклавата „Градско бременско прекуокеанско пристаниште Бремерхафен“, кое е опкружено од градското подрачје на Бремерхафен). На запад се граничи со слободниот град Делменхорст, како и со округот Везермарш со општините Лемвердер, Берне и Елсфлет, на север со округот Остерхолц со општините Шваневеде, Ритерхуде и Лилиентал, на исток со округот Ферден со општините Отерсберг, Ојтен, Ахим и на југ со округот Дипхолц со општините Ваје и Штур. Бремен заедно со 26 други околни општини и два округа го образуваат комуналниот сојуз Долна Саксонија/Бремен во кој живеат 1,05 милиони луѓе.
Следни поголеми градови се: на запад градот Олденбург и на север приморскиот град Бремерхафен. Во пошироката област на Бремен живеат 987.400 жители, додека во метрополитенската област Северозапад има над 2,37 милиони жители.
Градски единици
Градското подрачје на Бремен е поделено на пет градски окрузи. Од нив се издвоени 88 места, кои образуваат 18 градски делови подредени на петте градски окрузи. За градските делови постојат соодветни совети, кои се надлежни за локални прашања.
Кон градот Бремен припаѓа и градското бременско прекуокеанско пристаниште Бремерхафен со површина од 8 км², кое во рамки на договорите општинската управа припаѓа на градот Бремерхафен. Областа припаѓа на градската единица Хефен.
Водотеци
Реката Везер тече низ самиот град и претставува граница со која градот е поделен на лев и на десен брег. Важна граница е и реката Лезум помеѓу самиот центар на градот и Бремен-Норд, која е притока на Везер. Јужно од Лезум е мочуриште, познато како Вердерланд, додека северно е гестот познат како бременска Швајцарија. Друга притока на Везер е Охтум, на која поминува јужната граница. Реката Виме тече низ Боргфелд и е гранична река до нејзиното устие (заедно со Хаме) во Лезум.
Природни области
Бремен има 18 заштитени природни подрачја со вкупна површина од 2.126,9 хектари и со 6,69% од градското подрачје е заштитено. Како најголеми области се Боргфелдер Вимевизен (677 хектари), Охтумнидерунг кај Брокхухтинг (375 хектари), Вердерланд (330,7 хектари) и западниот дел на Холерланд (293 хектари).
Возвишенија
Стариот дел на градот се наоѓа на дина на Везер, поради што бременската катедрала е подигната на природна височина од 10,5 метри; највисоката точка во градското подрачје е 14,4 метри источно од Куќата на полицијата. Со 32,5 метри највисока природна точка во градот и покраината Бремен се наоѓа во паркот Фридехорст, во северозападниот дел на местото Бурглезум. Со тоа Бремен ја има најниската точка од сите сојузни покраини. Врвот на депонијата за отпад во местото Ховег има височина помеѓу 42 метри и 49 метри.
Клима
Бремен, како и голем дел на Германија освен повисоките планински и алпски области, има свежа клима со силно морско влијание поради неговата близина со Северното Море. Сепак, во секое годишно време може да има влијание на континенталните воздушни маси, поради што лете се појавуваат топлотни бранови, а зиме подолги периоди на мрзнење. Вообичаено, температурите ретко одат под −15 °C и над 35 °C. Најтопол месец е јули со просечна температура од 18,0 °C, додека најладен е јануари со 1,8 °C. Највисока измерена температура во Бремен изнесува 37,6 °C на 9 август 1992 година, додека најниска измерена температура изнесува −23,6 °C на 13 февруари 1940 година.
Први населби
Помеѓу и  век на реката Везер се основале првите населби, кои имале една долга дина како заштита од поплава и истовремено дозволувале пристап за речен премин.
Епископија
Како епископски град и трговска населба, историјата на Бремен потекнува од век. На почетокот областа била несигурна за мисионерите, како што напишал мисионерот Вилехад 782: „… бевме протерани од Бремен и двајца свештеници беа убиени“. Градот бил освоен од Карло Велики во 787 година, кога го прогласил епископско седиште.
Царска слобода и Ханза
Со декрет на царот Фридрих Барбароса од 1186 година, Бремен станал царски град.
Во 1260 година, градот станал член на Ханза, но не бил целосно сигурен партнер. Бремен при своето членство во Ханзата процветал со слободната трговија, што може да се забележи и денес од бројните културни споменици. Градот, кој станувал сѐ позначаен стопански, делумно го отфрлил црковното владеење на Бременската епископија и ги подигнал Роланд (1404) и Градското собрание (1409) на главниот плоштад како симболи на неговата световна слобода. Денес, овие градби се заштитени од УНЕСКО како светско културно наследство.
Ширење на градот
Утврдениот Нојштад бил подигнат во периодот 1574 и 1590 година како заштита на пристаништето на западниот брег Везер. Меѓутоа, Везер постепено станувал песоклив и со тоа потежок за пловење на трговските бродови, со што закотвувањето кај Шлахте станувало неизводливо, иако било користено како пристап до длабоко море од век. Затоа, од 1619 до 1623 година, холандските инженери го изградиле првото вештачко пристаниште во Германија, кај Фегезак (градска единица на Бремен).
Царска непосредност
Во текот на Триесетгодишната војна, Бремен успеал да добие декрет за царска непосредност доделен од царот Фердинанд III. Меѓутоа, оваа царска непосредност останала под закана. Така, во 1741 година, Бремен морал да направи отстапки со Кнежевството Брауншвајг-Линебург за да постигне договор.
Во 1783 година, бременските трговски започнале директна трансатлантска трговија со САД. Во 1802 година, градот го ангажирал пејзажниот градинар Исак Алтман да ги обликува поранешните градски бедеми во денешната состојба на зелен појас.
Француска окупација, основање на Бремерхафен
Во век, Бремен одиграл клучна улога во развојот на германската прекуокеанска трговија. Во 1817 година, во бродоградилиште на Јохан Ланге бил изграден првиот германски пароброд. Паробродот со лопатки „Везер“ сообраќај како патнички и поштенски брод помеѓу Бремен, Фегезак, Елсфлет и Браке, подоцна исто така Гестеминде до 1833 година. Поради постојаните наноси со песок на Везер, во 1827 година била основана населбата Бремерхафен како истурена единица на земјиште купено од Кралството Хановер. Договорот за стекнување со пристаништето бил потпишан на 11 јануари 1827 година.
Затворањето на градските порти на зајдисонце било укинато во 1848 година. Ова го забрзало индустрискиот развој на градот. Железничката линија Вунсторф-Бремен, финансисрана заеднички од Кралството Хановер и Бремен, била пуштена во употреба во 1847 година. По исушувањето на околните мочуришта во 1853 година започнале да се градат куќи во предградијата на Бремен, кои подоцна биле наречени бременски куќи.
Индустријализација
Во 1812 година, Бремен имал околу 35.000 жители, додека границата од 100.000 ја преминал во 1875 година. Во 1911 година, градот стигнал до 250.000 жители. Во 1857 година била основан поморското претпријатие Северногермански Лојд. Во 1867 година, Бремен станал составен член на Северногерманскиот Сојуз, а во 1871 година на Германското Царство. Поради пристаништата, ханзините градови Бремен, Хамбург и Лике по 1870/71 година останале бесцарински зони. Дури во 1888 година станале дел од германската царинска зона. Слободните пристаништа на Бремен и Хамбург сепак останале надвор од германската царинска зона. Во периодот 1886-1895 била обезбедена пловидбата на морските бродови до Бремен преку Везер. Во 1890 година се одржала Северозападната германска стопанска и индустриска изложба на подрачјето на Градскиот парк. Стопанскиот развој на Бремен напредувал за време на Вајмарската Република. На аеродромот започнале летови во 1920 година. Во 1928 година бил подигнат кејот „Колумбус“ во Бремерхафен. Од таму испловил патничкиот брод „Бремен“, кој нудел најбрз премин на Атлантикот. Со стопанскиот развој, бројот на жители значително пораснал.
Феличе Борел
Феличе Пласидо Борел (роден на година во Ница) — поранешен италијански фудбалер и фудбалски тренер, кој играл на позицијата.
Тој бил светски шампион со италијанската репрезентација на Светското првенство 1934.
Клупска кариера
Феличе Борел го имал своето деби во Серија А со екипата на со само осумнаесет години, на 2 октомври 1932 година, по натпревар во кој неговиот тим бил поразен од. Од 1932 до 1935 година, тој придонел за освојување на 3 последователни скудета, и бил најдобар стрелец во сезоните 1932-33 (со 29 гола на 28 настапи) и 1933-34 (со 31 гол на 34 настапи): во првата, бројот на голови бил поголем од бројот на одиграните натпревари, поставувајќи рекорд кој бил изедначен од Кристијан Виери седумдесет години подоцна со 24 гола на 23 настапи. Тој, исто така, бил и најмладиот играч кој станал најдобар стрелец во италијанската лига. Во сезоната 1937-1938, тој го освоил и својот прв трофеј во Купот на Италија со Јувентус.
Сепак, и покрај тоа што бил голем протагонист на Јувентус во периодот познат како Quinquennio d'oro (пет освоени скудета по ред), неговиот придонес во повеќето сезони бил ограничен со бројни повреди. По само една сезона во, тој повторно се вратил во „Старата дама“, останувајќи таму до 1946 година. Тој потоа ја завршил кариерата бранејќи ги боите на Алесандрија и Наполи, во последниот клуб дури играјќи во Серија Б (неговата единствена сезона во понизок ранг), пред да замине во пензија во 1949 година.
Репрезентативна кариера
Тој одиграл 3 натпревари за италијанската репрезентација, постигнувајќи еден гол; и тоа на своето деби против. Учествувал на Светското првенство 1934, главно како резерва за напаѓачот на Болоња Анџело Скијавио, играјќи само во повторениот натпревар од четвртфиналето против.
Шпергау
Шпергау е село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 31 декември 2009 е дел од градот Лојна.
Ел Тиембио
Ел Тиембио — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Меѓународен небесен координатен систем
Меѓународниот небесен координатен систем или Меѓународен небесен упатен систем (англ. International Celestial Reference System, ICRS) е постојниот стандард за небесни координати усвоен од Меѓународниот астрономски сојуз (МАС). Почетокот е во тежиштето на Сончевиот Систем, со оски што се „неподвижни“ во однос на вселената. Координатите на ICRS се приближно исти на екваторските координати: средниот пол на ICRS во J2000.0 е сместен на 17,3±0,2 млс во насока 12 ч и 5,1±0,2 млс во насока 18 ч. Средната рамноденица на J2000.0 се префрла од почетокот на ректасцензијата по ICRS за 78±10 млс (непосредна ротација околу поларната оска).
Лелејска гора (филм)
„Лелејска гора“ — југословенски филм од 1968 година во режија на Здравко Велимировиќ. Главните улоги ги играат: Слободан Димитријевиќ, Миливоје Живановиќ и Јоже Зупан. Филмот е снимен според истоимениот роман на Михаило Лалиќ.
Пезово
Пезово — село во Општина Куманово, во пограничниот дел со кратовскиот и светиниколскиот крај.
Географија и местоположба
Селото се наѓа во областа Овче Поле, во западното подножје на планината Манговица. Сместено е на гребен со правец североисток-југозапад и е од растурен тип. Се граничи со селото Кутлибег од запад страна, а на југоисток со селото К’шање.
Историја
Подрачјето на Пезово е населено уште од бронзеното време, за што сведочи наоѓалиштето Вукосија на 1 км јужно од селото. Ова наоѓалиште датира од многу периоди и денес има остатоци од ѕидини. Друга тврдина имало на возвишението Градиште крај патот за Бељаквце.
Во минатото низ Пезово водел карвански пат за Солун. Црквата „Св. Петка“ е изградена во XVII век.
На крајот на XIX век Пезово било македонско село во Кумановската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Пезово имало 406 жители, сите Македонци христијани.
Целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Пезово имало 360 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште. Во 1907 г. главниот учител во Куманово во својот извештај напишал дека селото има 78 чисто егзархиски куќи, а економската положба му е „донекаде завидна“.
Во учебната 1907/08 година според Јован Јаџивасиљевиќ во селото работело егзархиско училиште.
Во 1912 г. за време на Првата балканска војна во селото влегле српски единици и воспоставена е српска власт. Тогаш почнала интензивна пропаганда за посрбување на населението. На 27 март 1913 г. српскиот секретар на општината во Малино Данило Цекиќ испратил писмо до попот Никола Иванов во Куманово со образец за молба до српскиот митрополит Викентиј Скопски, во која селаните се изјаснуват како „Срби“:
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Пезово живееле 406 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Пезово имало 360 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото живеат 53 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 13 жители, сите Македонци.
Родови
Пезово е македонско село.
Според истражувањата од 1972 година, родови во селото се:
Социјалистичка Република Босна и Херцеговина
Социјалистичка Република Босна и Херцеговина (српско-хрватски: Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina / Социјалистичка Република Босна и Херцеговина) била сојузна република во Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Нејзин наследник е денешна Босна и Херцеговина. Главен град бил Сараево кој останал главен град и по осамостојувањето. Службен јазик бил српскохрватскиот јазик.
Тироксин
Тироксинот (T4 или тетрајодтиронин) е хормон кој се секретира од штитната жлезда. За синтеза на тироксинот, потребно е присуството на јод, кој се зема од храната. Овој хормон има многубројни функции, но најважна е интензивирањето на метаболитичките процеси во клетките. Зголемената концентрација на тироксин во крвта ја инхибира секрецијата на TRH, и обратно.
Павлови посланија
Павлови посланија или Посланија на Апостол Павле — тринаесет книги од Новиот завет припишани на Апостол Павле, иако авторството на некои од нив е несигурно. Меѓу нив се некои од најраните денес постоечки христијански документи. Даваа увид во верувањата и споровите за време на раното христијанство. Како дел од канонот на Новиот завет, претставуваат основоположнички текстови за христијанската теологија и етика. Иако не се води под негово име, Посланието до Евреите традиционално му се припишува на Павле; црковниот отец Ориген фрлил сомнеж врз неговото авторство уште во III век, а почнувајќи од XVI век постепено преовладеало мислењето дека не е напишано од Павле, претежно поради несложување во стилот и содржината. Највеќето стручњаци се согласуваат дека Павле е автор на седум од посланијата, а дека четири од нему припишаните се впрочем псевдоепиграфски (Ефесјаните, 1 Тимотеј, 2 Тимотеј и Тит ) и дека уште две имаат сомнително авторство (2 Солуњаните и Колосјаните). Според некои богословски познавачи, Павле ги напишал овие писма со помош од неговиот писар, кој извршил влијание врз стилот, ако не и врз самата теолошка содржина.
Павловите посланија во денешните изданија на Новиот завет (вклучувајќи ги македонските) обично се сместуваат меѓу Делата на светите апостоли и Соборните посланија. Меѓутоа, во највеќето грчки ракописи Соборните посланија се први, а во неколку минускулни ракописи (175, 325, 336 и 1424) Павловите посланија стојат на крајот од Новиот завет.
Редослед
По редоследот во кој се водат, Павловите посланија се следниве:
Овој редослед е извонредно доследен во ракописната традиција, со многу малку отстапувања. Наредени надолно, според должината на текстот (на грчки), а четирите пастирски посланија упатени кон поединци стојат на крај. Единствено отстапува Галатјаните, чиј текст е малку подолг од оној на Ефесјаните.
Во денешните изданија, формално анонимното Послание до Евреите е сместено на крајот од Павловите посланија, пред Соборните посланија. Ваквото постапување добило на популарност уште со Вулгатата на Јероним Стридонски од IV век, кому му биле познати сомнежите за авторството од постаро време, а истото го следат и највеќето средновековни византиски ракописи речиси без никакви исклучоци.
Авторство на посланијата
Седумте писма (со општоприафатени датуми) кои највеќето стручњаци ги сметаат за верни:
Писмата за кои постои рамномерно поделено мислење:
Изгубени Павлови посланија
Читајќи го Павле, се претпоставува дека напишал уште неколку писма кои не се зачувани:
Собрани посланија
Се смета дека првиот кој ги собрал посланијата бил ранохристијанскиот деец Маркион Синопски на почетокот на II век, иако не е исклучено самиот Павле да ги собирал писмата за подоцнежно издавање. Во времето на Павле било вообичаено испраќачот да чува свој примерок од писмото; зачуваните писма од стариот век во денешните збирки се примероци или на испраќачот или на примачот. Павловата збирка била во оптек одделно од другите ранохристијански писанија и подоцна се придодадени кон Новиот завет.
Прва словенечка фудбалска лига 2017/18
Прва словенечка фудбалска лига 2017/18— 27. издание на Првата словенечка фудбалска лига од нејзиното основање во 1991 година. Сезоната започнала на 15 јули 2017, а завршила на 27 мај 2018 година.
Олимпија Љубљана ја освоила лигата по втор пат и како шампиони, се квалификувале за првото квалификациско коло од Лигата на шампионите.
Формат
Секој тим одиграл 36 натпревари (18 дома и 18 на гости). Тимовите одиграле четири меѓусебни натпревари (2 дома и 2 гости). Тимовите добиваат три бода за победа, еден бод за нерешено и без бодови за пораз. Тимовите се рангирани според вкупните бодови, а ако две екипи се изедначени, меѓусебниот резултат се користи како прв критериум за класификација.
Ристо Дамјановски
Ристо Дамјановски (роден во Доленци,, година) е поранешен министер за одбрана на Република Македонија. Завршил највисок степен на воено образование во Белград, а докторирал на универзитетот во Скопје и станал прв доктор на воено-историски науки. Напредувал од поручник до генерал и од учител до универзитетски професор. Во својата богата војничка кариера извршувал највисоки логистички, наставни, политичко - партиски и општествени функции. Член е на Извршниот совет и Републичкиот секретаријат за општонародна одбрана, член на Експертската Влада и бил Министер за одбрана на Македонија.
Список на претседатели на САД
Списокот на претседатели на Соединетите Американски Држави ги содржи личностите кои дале заклетва за да стапат на функцијата претседател на Соединетите Американски Држави по ратификацијата на Уставот на САД, кој важи од 1789 година. За американските водачи пред ратификацијата, видете „Претседател на Континенталниот Конгрес“. На списокот не се внесени вршителите на должноста по Амандман XXV од Уставот на САД.
Бројките означуваат последнователност на мандати во службата. На пример, Џорџ Вашингтон служел двапати, и се брои за прв претседател (а не за прв и втор). Џералд Форд станал претседател по оставката на Ричард Никсон, служејќи го остатокот од никсоновиот втор мандат. Фактот што Форд не бил изгласан не влијае врз броењето, што го прави 38-ми претседател. Гровер Кливленд служел повеќе од еден мандат, но не последнователно, и затоа се брои како 22-риот и 24-тиот претседател на САД. Поради ова, овој список содржи 43 претседателствувања, а само 42 личности.
Стојан Илиоски
Стојан Јакимов Илиоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Роден е во семејство кое претежно се занимавало со земјоделие. Како симпатизер на народно ослободителното движење, активно се вклучил во народно ослободителната војска на Македонија во есента 1944 година во редовите на Првата македонска бригада. Со Бригадата зел учество во борбите за конечното ослободување на Македонија. Учествувал во борбите за Кичево, Гостивар, а потоа во составот на Четириесет и осмата дивизија заминал на Сремскиот фронт. Загинал во борба со Германците кај Славонска Пожега кон крајот на април 1945 година.
Црква „Вознесение Христово“ - Јелошник
Вознесение Христово — македонска православна црква во тетовското село Јелошник. Црквата била започната со изградба во 2000 гонина, но поради настаните од 2001, таа повеќепати била сквернавена и градењето било одложено. Конечната изградба завршила во 2018 година и на 23 септември истата година била осветена од митрополитот тетовско-гостиварски г. Јосиф, во сослужение со свештенослужители од тетовското архијерејско намесништво.
Ендорфин
Ендорфин — вид невротрансмитер.
Опис
Ендорфинот се создава во нервните клетки и ги пренесува информациите од една до друга нервна клетка. Според некои процени, ендрфинот е од 50 до 100 пати појак од опиумот. Тој не се излачува константно во организмот, туку се создава во состојби кои се болни, стресни или многу пријатни. На пример, при јадење лути пиперки, се создава големо количество ендорфин за да се намали лутината што се чувствува во устата и во желудникот. Ендорфинот не е поврзан со чувството на задоволство, а за да го има постојано во организмот би требало човекот да прави нешто што е многу пријатно или нешто што е многу непријатно. На пример, со постојано долготрајно вежбање (на пример, по 4 часа дневно) може да се зголеми нивото на ендорфин, но притоа вежбањето треба да биде напорно, до границата на болката.
Функции
Ендорфинот делува слично на опијатите - морфиум, опиум или хероин. Тој ја намалува болката и предизвикува чувство коешто е слично на она додека јадеме чоколада, но исто така предизвикува и еуфоричен ефект. Ендорфинот му ја дава силата на организмот во ситуација кога човекот е тешко повреден, така што е многу важен за преживување во опасни ситуации. Исто така, недорфинот е одговорен за задоволството што го чувствуваме кога јадеме слатка храна, на пример, чоколада, при што тој делува веднаш.
Розенколис
Розенколис или розоволика неразделка — вид неразделка од сушните краишта на југозападна Африка како што е пустината Намиб. Оваа птица е мошне друштвено животно кое постојано цвркоти и често се собира во мали јата. Јадат во текот на целиот ден и често се капат. Бојата значајно им се разликува, зависно од местото кајшто живеат. Мажјаците и женките имаат наполно исто перје. Неразделките се познати по положбата која ја заземаат кога спијат, седејќи една до друга, свртени една кон друга со лицето. Женките расцепуваат разни материјали во долги ленти и си ги прикачуваат на грбот, па летаат долги растојанија за да се гнездат. Често се застапени како миленици, иако најчесто не се одледуваат од човечка рака.
Примероци од ова животно можат да се видат во Зоолошката градина во Скопје.
Таксономија
Розенколисот е првпат опишан од францускиот орнитолог Луј Жан Пјер Вјејо во 1818 г. Првично го носел името Psittacus roseicollis, но подоцна е преместен во родот неразделка (Agapornis) заедно со другите видови од овој род.
Разликуваме два подвида розенколиси:
Опис
Розенколисот е прилично мала птица, долга 17–18 см, со просечен распон на крилјата од 106 мм и висока е 44–52 мм кога е исправена. Во дивината, единките се претежно зелени, со син задник. Лицето и грлото се розови, со потемна нијанса на челото и над очите. Клунот има боја на рог, the шареницата им е кафеава, а нозете и стапалата им се сиви. Розовата боја на A. r. roseicollis е посветла нијанса од онаа на A. r. catumbella. Младите имаат светлорозово лице и врат, зеленикава натчелница и теме, а клунот има кафеава основа.
Распространетост и живеалиште
Оваа птица живее во сушни и отворени предели на југозападот на Африка. Ареалотот ѝ се протега од југозападна Ангола, низ најголемиот дел од Намибија, па до долното течение на реката Орање во северозападна ЈАР. Живее на надморска височина до 1.600 м во широколисни кории, полупустински и планински подрачја. Опстанокот ѝ зависи од присуството на поило, каде се собира во поголеми броеви.
Розенколисот се среќава во многу делови од светот како подивен, потекнат од избегани единки. Особен случај е градот Финикс во Аризона, САД, каде живее и во градски и во рурални услови. Некои живеат на кактуси, додека пак други, во поголеми групи навраќаат во птичарници за приграна направени од човекот.
Статус и заштита
На некои места, бројноста на розенколисот е намалена поради заловувањето за продажба како миленици. На други места пак, оваа птица одлично успева поради заезерувања и изградбата на птичарници наменети за гнездење. Поради ова, Меѓународниот сојуз за заштита на природата (МСЗП/IUCN) го смета за вид за кој постои „најмала загриженост“ (LCf).
Исхрана
Розенколисот претежно се храни со семки и бобинки. Кога некаде ќе наидат на изобилство од храна, се собираат во групи од стотици единки. На некои места важат за полјоделски штетници бидејќи прават наезда на посевите просо.
Размножување
Најголема разлика помеѓу мажјаците и женките е ширината на карличните коски, која кај машките единки изнесува 1–3 мм, а кај женките 6–8 мм. Гнездото го прават во пукнатини на карпи или во оддел на големите заеднички гнезда што ги гради друштвениот ткајач (Philetairus socius). Се гнездад и на покриви. Женката несе 4-6 јајца помеѓу февруари и април. По боја се бели, а големи се 23,5 на 17,3 мм. Квачењето трае 23 дена. Новородените пилиња се оспособуваат за лет 43 дена откако ќе се родат.
Одгледување
Розенколисот е еден од почестите папагали што се чуваат како миленици поради скромната големина и едноставното размножување. Се чуваат поединечно или во двојки, иако често се агресивни и се врзуваат за еден поединец (било птица или човек) и немаат добри односи со други луѓе или миленици. Во извесни случаи, два розенколиса може да не се слагаат, при што се јавува агресија и мора да се одделат.
Мутации
Оваа птица има најширок опсег на бојни мутации од сите видови неразделки. Општо земено, мутациите можат да бидат доминенатни, кодоминантни, рецесивни и X-сврзано рецесивни. Една единка може да содржи повеќе вакви мутациски одлики наеднаш.
Арена Бејкоз
Арена Бејкоз — фудбалски стадион кој се наоѓа во регионот Бејкоз, Истанбул, Турција.
На овој стадион своите домашни натпревари ги игра екипата на ФК Бејкоз 1908. Стадионот има сместивост од околу 10,000 гледачи.
Зиптенфелде
Зиптенфелде (Siptenfelde) — село и поранешна општина во округот Харц, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 август 2009 е дел од градот Харцгероде.
Артигас (департман)
Артигас (Departamento de Artigas), е уругвајски департман со површина од 11.928 км2 (4,606 mi²) и 78.019 жители. Артигас е најсеверниот департман во Уругвај. Главен град е истоимениот град Артигас.
Св. Илија (Љубаништа)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Љубаништа. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. На околу 3 км јужно од селото, во јужните делови под планината Галичица, а во непосредната близина на караулата Љубаништа се наоѓаат остатоци од стара црква. Околу неа биле откопани гробови. Од ова наоѓалиште потекнува бронзен прстен со врежани човечки фигури на главата кој се чува во Заводот и Музеј во Охрид.
Зунхангај, Увс
Зунхангај (Зγγнхангай) е област во Монголија во покраината Увс.
Масаши Огуро
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2006.
Коста Шуменковиќ
Коста Шуменковиќ (Бороец, Струшко, Османлиска империја, 1829 - Белград, Кралство Србија, 1905) бил трговец, српски национален работник и доброволец во Српско-турската војна од 1876-1878 и во Српско-бугарската војна. Тој е еден од основачите на друштвото Свети Сава заедно со Светомир Николаевиќ. Станал редовен член и член-добротвор на „Друштвото за помош на работници од Стара Србија и Македонија“ во 1899 година во Белград.
Еспиноза де лос Кабалјерос
Еспиноза де лос Кабалерос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.