cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жива(II) сулфат
Продукција на ацелалдехид
Како што беше споменато претходно, Hg S O4 се користи како катализатор за производство на ацеталдехид од ацетилен и вода.
Оксимеркурација-демеркурација на алкени
Соединенијата на жива како жива сулфат и жива(II) ацетат најчесто се користат како катализатори во оксимеркурацијата-демеркурација, тип на реакција на електрофилно додавање. Хидратацијата на алкен резултира со алкохол што ја следи региоселективноста што е предвидена со Марковниковото правилото.
Хидратација на алкини
Шемата за реакција е дадена подолу. Конверзија на 2,5-диметихексин-2,5-диол во 2,2,5,5-тетраметилт-трахидрофуран користејќи воден жива сулфат без додавање киселина.
Здравствени проблеми
Инхалацијата на HgSO4 може да резултира со акутно труење: предизвикување стегање во градите, отежнато дишење, кашлање и болка. Изложеност на HgSO4 во очите може да предизвикаат улцерации на конјунктивата и рожницата. Ако живата сулфат е изложена на кожата, може да предизвика сензибилизирачки дерматитис. И на крај, ингестијата на жива сулфат ќе предизвика некроза, болка, повраќање и сериозно прочистување. Голтањето може да резултира со смрт во рок од неколку часа поради периферен васкуларен колапс.
Жива сулфатот се користел кон крајот на 19 век за да предизвика повраќање од медицински причини.
Енергетика на Азербејџан
Енергетиката на Азербејџан го опишува производството, потрошувачката и извозот на електрична енергија во Азербејџан.
Азербејџан е најголем производител на сурова нафта и природен гас. Земјата има една од највисоките стапки на енергетска самодоволност во светот.
Почнувајќи од 2012 година, вкупната емисија на стакленички гасови во земјата изнесувала 69 MtCO₂e (милиони метрички тони еквивалент на јаглерод диоксид). Азербејџан има за цел да ги намали своите емисии за 35% до 2030 година.
Историја
Во 1846 година, Азербејџан станал место на првиот индустриски бунар на нафта. До 1899 година, Азербејџан произвел половина од обемот на светската нафта.
Хидроцентралата Араз со вкупен капацитет од 22 MW е изградена во 1970 година, хидроцентралата Татар со вкупен капацитет од 50 MW во 1976 година и хидроцентралата Шамкир со вкупен капацитет од 380 MW во 1982 година.
Во тоа време, заедно со изградбата на електрани, систематски се развивале електричните мрежи и се создавало одржлив енергетски систем на земјата. Во тие години, термоцентралата „Али Бајрамли“ со 330 kV - „Агдам - Гања - Агстафа“, „Али Бајрамли - Јашма - Дербент“, „5-ти Мингачевир“, 500кВ 1-ви и 2-ри Апшерон, „Мухранис - Вали“ и други далноводи, „Јашма“, „Гања“, „Агстафа“ со 330/110/10 kV, „Имишли“ со 330/110/10 kV, „Апшерон“ со 500/330/220 kV, „Ховсан“, „Низами“, „Мушфиг“, пуштени се во употреба „Сангачал“, „Масали“, „Агсу“ и „Бабек“ со 220/110/10 електрични трафостаници.
Реконструкцијата на хидроцентралата Мингачевир, 330 kV Агјабади, 110 kV Барда и Термоцентрала Азербејџан 330 kV - 330 kV „Агабади-Имишли“ биле спроведени на сметка на Европската банка за обнова и развој и Исламската Банка за развој.
Средства за две единици гасна турбина со капацитет од 53,5 MW на термоцентралата во Баку на биле обезбедени од германската банка - Bayerische Landesbank Girozentrale, за фабриката за парен гас од 400MW во централата „Шимал“ од јапонската банка за меѓународна соработка преку заем во 2002 година.
На 14 февруари 2005 година, шефот на државата ја одобрил Државната програма за „Развој на комплекс за гориво и енергија (2005-2015) во Република Азербејџан“.
Електричната побарувачката на земјата целосно се платени од страна на 12 термоцентрали: Азербејџан ТЕЦ, Ширван ТЕЦ, Шимал ТЕЦ, Баку ТЕЦ, Накчиван ТЕЦ, Астра, Хачмаз, Шеки, Баку, Куба, Sangachal централи, и 6 водни централи како, Мингечевир, Шамкир, Јеникенд, Варвара, Араз, ХЕЦ Вајхир. Нивниот вкупен капацитет беше околу 5900 мегавати. 90 проценти од производството на електрична енергија во Азербејџан претставува ТЕЦ, а 10 проценти за хидроцентралите.
Агенцијата за регулирање на енергијата при Министерството за енергетика е основана врз основа на Одделот за државна супервизија на енергетика и гас на Министерството за енергетика на Република Азербејџан со указ на претседателот од 22 декември 2017 година, а нејзината повелба е одобрена.
Според Светскиот енергетски совет за 2017 година, Азербејџан го зазима 31-то место (ББА) меѓу 125 земји.
Според извештајот на Глобалниот индекс на ефикасност, составен од Светскиот економски форум, Азербејџан се наоѓа на 36-то место од 127 земји со 0,67 резултат.
Според извештајот на организацијата од 2016 година, споменат погоре, Азербејџан се наоѓа на 32-то место од 126 земји со 0,68 поени. Економскиот раст и развој бил 0,68, одржливоста на животната средина 0,57, енергетскиот пристап и безбедноста 0,79.
На 19 април 2019 година, претседателот на СОКАР, Ровнаг Абдулајев и регионалниот претседател на БП за Азербејџан, Грузија и Турција, Гери Џонс потпишале договор вреден 6 милијарди долари. Конечната одлука за инвестиции на платформата Азербејџан Централен Исток (АЦЕ), која се планира да се гради на блокот Азери-Чираг-Гунашли (АЦГ), било предвидено да започне во 2019 година, а завршувањето е закажано за средината на 2022 година.
Нафта
На крајот на 20 век, Азербејџан учествувал со половина од светското производство на нафта. Нафтените извори работат во Баку од 1840-тите. Непосредно пред познатото откривање на нафта во дупчениот бунар во Пенсилванија од страна на Едвин Дрејк во 1859 година, Азербејџан го издупчил својот прв бунар во Биби-Хејбат (населба во денешен Баку) во 1846 година. Од почетокот на XXI век, скоро целото производство доаѓа од крајбрежјето во Каспиското Море. Азербејџан бил една од само четирите поранешни советски републики (заедно со Русија, Казахстан и Туркменистан) кој се снабдува со нафтата од сопствени извори. Сепак, производството опаднало по распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, сè додека странските инвестиции не обезбедиле капитал за нов развој, претворајќи го овој тренд во 1998 година. Производството се зголемило од 194.000 барели на ден во 1998 година во просек до 318.000 барели на ден во 2004 година.
Според индустриските списанија и владини извори, докажаните резерви на нафта заклучно со 2004 година изнесуваат помеѓу 7 и 13 милијарди барели. Државната нафтена компанија на Азербејџан планирала заеднички развој на крајбрежните полиња (кои сега се во голема мера неискористени) и склучила неколку договори за изградба на нафтоводи. На пример, проект со конзорциумот Касписки гасовод би пренесувал нафта од Каспиското Море до руското црноморско пристаниште во Новоросијск. Друг договор со Турција вклучува изградба на 1.760 км гасовод, чијашто симболична прва должина била инсталирана во септември 2002 година, за пренесување сурова нафта од Баку до Џејхан, Турција. Во 1995 година, Азербејџан имал 17 крајбрежни нафтени полиња во производството. Гунешли, околу 96 км од азербејџанскиот брег, во моментов учествува со повеќе од половина од годишното производство. До крајот на 2002 година, 33 компании во 15 странски земји потпишале договори за развој на 21 најголеми нафтени полиња во Азербејџан. Од 2003 година, споровите околу правата на нафта на брегот во Каспиското Море продолжиле да го попречуваат развојот на овие резерви.
Од 1987 до 1993 година, производството паднало од 13,8 милиони тони нафта и 12,5 милијарди кубни метри гас на 10,3 милиони тони нафта и 6,8 милијарди кубни метри гас. Годишната стапка на пад на производството изнесувала 7,1% за нафтата и 13,5% за гасот. Истражувачкото дупчење се намалило за 17 пати, или за 170 000 метри.
„Шах Дениз-2“
Енергетски стратешкиот проект „Шах Дениз-2“ е проект за енергетска безбедност и диверзификација на енергијата.
Договорот за гасното поле Шах Дениз бил потпишан во 1996 година а првиот гасовод што го поврзува Каспиското Море со грузиската страна на брегот на Црното Море е изграден во 1999 година. Главниот гасовод за извоз на нафта Баку-Тбилиси-Џејхан што го поврзува Каспиското Море со Средоземното Море и меѓународните пазари е изграден во 2006 година, и Јужниот гасовод во 2007 година.
Транспарентност
Извештајот од невладината организација „Global Witness“ со седиште во Велика Британија во 2013 година открила дека компаниите кои работат во нафтената индустрија во Азербејџан немаат транспарентност и отчет. Документирано е дека приходите од милиони долари исчезнуваат во рацете на прикриени приватни компании кои соработуваат со Државната нафтена компанија на Азербејџан.
Извештајот заклучил дека нејасноста на зделките склучени од Државната нафтена компанија на Азербејџан „е системска“ и додал, „Овие наоди треба да ја загрижуваат меѓународната заедница како целина. Нафтата и нејзините деривативни производи се од централно значење за азербејџанската економија, сочинувајќи 95% од извозот во 2011 година. За Европа е важно Азербејџан да ги задржува нафтата и гасот и да одржува транспарентна и добро водена енергетска индустрија. Сепак, овој брифинг покажува дека голем дел од бизнисот со нафта во Азербејџан останува нетранспарентен, а корупцијата сè уште се смета дека е на ниво на епидемија… "
Природен гас
На 10 март 2016 година, Натик Алиев, министер за енергетика во Азербејџан, јавно изјавил дека Азербејџан има доволно резерви на гас за да го наполни Јужниот гасен коридор (ДГК). СГЦ е енергетски проект чија цел е пренесување на 10 милијарди кубни метри гас од Азербејџан преку Грузија и Турција кон Европа.
Електрична енергија
Вкупниот инсталиран капацитет во септември 2019 година е 6,6455 милиони kW. Осум термоцентрали снабдуваат 80% од капацитетот, вклучувајќи ја и електраната Шимал-2 пуштена во употреба на почетокот на септември 2019 година. 12% доаѓаат од 2 хидроцентрали ( ХЕЦ Мингачевир и ХЕЦ Шамкир ), а остатокот од други термоцентрали, хидро и мали хидроцентрали. Главните централи (и двете се топлински ) се во близина на Ширван (ТЕ Јануб - 780 MW) и Мингечаур (АЕ Азербејџан - 2.400 MW).
== Извештај за 2017 година == Моќта на електроенергетскиот систем во земјата достигнала 7.172,6 мегавати. Во моментов, капацитетот на системот е 5200 MW, а максималната потребна моќност е околу 3750-3900 MW. Во 2017 година, производството на електрична енергија изнесувала 22 209,8 милиони kWh вклучувајќи 20 445,4 милиони kWh на термоцентрали и 1 732,8 милиони kWh електрична енергија на хидроцентрали и вкупно се намалила за 2,0% во споредба со соодветниот период од 2016 година (22 665,7 милиони kWh).
Вкупно 4778,8 милиони кубни метри природен гас и 311,5 илјади тони мазут биле искористени за производство на електрична енергија во текот на годината.
50 MVA трансформатор со 110/35 kV, два 110 kV прекинувачи и 35 kV електрична опрема биле инсталирани на трафостаницата Хока Хасан во областа Бинагади. Изградени се 110 kV двојно коло далекувод помеѓу 110 kV „Лиман“ и „Белиот град“, три трансформаторски трафостаници со 35 / 0,4 kV.
Во 2017 година, производството на нафта изнесувало околу 38,7 милиони тони во земјата. 28,9 милиони тони извлечена нафта припаѓала на Азери-Чирак-Гунашли, 2,4 милиони тони на Шах Дениз (кондензат) и 7,4 милиони тони на Државната нафтена компанија на Република Азербејџан.
Во 2017 година, претседателот Илхам Алиев учествуваl во отворањето на следните трафостаници:
Рафинерии
Ресурсите на нафта и природен гас се основа за широк систем на рафинерии, кои произведуваат бензин, хербициди, ѓубрива, керозин, синтетичка гума и пластика.
Конкуренција на странски инвестиции со неенергетски сектори
Во јануари 2015 година, претседателот на Азербејџан, Илхам Алиев, објавил дека ќе ја насочи својата влада да создава програми за внесување инвестициски долари во други индустрии освен нафтата. Поточно, претседателот Алиев ги навел индустриската и земјоделската индустрија како пример.
Алијев ја цитирал економијата на Азербејџан велејќи: „Затоа е многу полесно да се привлечат инвестиции во стабилни земји со социо-политичка стабилност и раст на информациите“. Тој рекол дека банкарската индустрија ќе стане поважна во помошта за развој на неенергетските индустрии во земјата.
Црква „Св. Никола“ - Гнеотино
Свети Никола или Свети Талалеј – главна селска црква во селото Гнеотино.
Местоположба
Црквата се наоѓа во краниот северозападен дел од селото.
Историја
Црквата е изградена во 1862 година, а била обновена во 1927 година.
Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна којашто е украсена со слепи ниши. Храмот има влез на северната страна над којшто има натпис на грчки јазик. Кон западната страна е доградена пространа затворена припрата. Објектот е граден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди, додека припратата е градена од камен и тули. Внатрешноста на црквата е зографисана, а иконостасот е без царски двери и содржи еден ред икони над ѓаконските порти.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени камбанаријата и селските гробишта. Камбанаријата е со квадратна основа и се издига непосредно од десната страна до влезната порта од дворот на црквата. Градена е од камен и во нејзиниот горен дел има по една отворена бифора на секоја страна.
IC 105
IC 105 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 105 се споменува и како ESO 200-52.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 105 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 105 има привидни димензии од 1,1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 37 м 5,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 9' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Други поделби
Проучување на IC 105 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13350.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Месје 78
NGC 2068 — отсјајна маглина во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено во март 1780 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2068 е од видот RN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 8 m. NGC 2068 има привидни димензии од 8' х 6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 46 м 45 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 4' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 2068 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 226; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 116. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 435.
Скопје (депо на монети)
Скопје — археолошко наоѓалиште во Скопско. Претставува депо на средновековни монети.
Зографска кула
Зографска кула (Πύργος Ζωγράφου) — византиска кула кај селото Метох Зограф (Зографу), Касандриско, Егејска Македонија. Служела за одбрана на метохот (месниот имот) на Зографскиот манастир од Света Гора. Не се знае кога точно е подигната, но веројатно по 1325 г. Според некои извори, таа е изградена во XIV, а според други на крајот од XV век. Во 1465 г. веќе била оштетена и не е обновена сè до крајот на XVI век (пред 1568 г.), кога повторно се појавува во изворите. Во 1597 г. метохот е уништен и кулата повторно се споменува дури во 1869 г. Во 1922 г. Зографската кула им е доделена на грчки дојденци од Кападокија. Во 1996 г. Десеттата ефорија за византиски старини направила реконструкција на градбата.
Кулата правоаголна градба со димензии 10 × 9,30 м, има три ката и висока е околу 12 метри.
Орионов Крак
Орионов Крак — помал спирален крак на Млечниот Пат со ширина од 3.500 светлосни години (1.100 парсеци) и 10.000 светлосни години (3.100 парсеци) во должина. . Познат е и под полното име крак Орион-Лебед, Месен Крак или Орионов Мост.
Кракот е наречен по соѕвездието Орион, кое е меѓу најзабележителните на зимското небо (на северната полутопка).
Сместен е меѓу кракот Кобилица–Стрелец (чии месни делови се издадени кон Галактичкото Средиште) и Персеевиот Крак (чиј месен дел е главниот најнадворешен крак и еден од двата главни во галаксијата).
Кон средината на 2013 г. се изнесени докази дека Орионовиот Крак може да е огранок на Персеевиот Крај, или пак одделен изданок.
Сончевиот Систем се наоѓа близу неговиот внатрешен обрач во релативна шуплина во меѓуѕвездената средина наречена Месен Меур, некаде наполу од должината на кракот, околу 8.000 парсеци (26.000 светлосни години) од Галактичкото Средиште.
Во поново време се измерени паралаксите и сопствените движења на преку 30 метанолски (6,7-GHz) и водени (22-GHz) мазери во големомасени ѕвездородни подрачја на далечина до неколку килопарсеци од Сонцето со голема точност. Наодите покажуваат дека Месниот Крак е одвоена делница на крак меѓу Стрелецовиот и Персеевиот Крак кој обвиткува помалку од една четвртина од Млечниот Пат. Делницата е долга ~20.000 сг и широка ~3.000 сг со агол на наваленост од 10,1° ± 2,7° до 11,6° ± 1,8°. Оттука можеме да заклучиме дека Месниот Крак е поголем одошто се мислело, и дека неговиот агол на наваленост и степен на ѕвездородност се споредливи со главните краци на галаксијата. Затоа тој се смета за петти крак на Млечниот Пат.
Месјеови објекти
Орионовиот Крак содржи разни Месјеови објекти:
NGC 6689
NGC 6689 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6689 се споменува и како NGC 6690, UGC 11300, MCG 12-17-26, KAZ 210, KARA 855, CGCG 340-50, IRAS 18354+7028.
Откривање
Објектот е откриен на 22 август 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6689 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 6689 има привидни димензии од 4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 34 м 49,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +70° 31' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 6689 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62077. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4434. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1149.
Вестфол
Вестфол (норвешки: Vestfold) е округ во јужниот дел на Норвешка. Административен центар е Тенсберг, најстариот град во Норвешка. Бројот на жителите во Вестфол според пописот од 2013 година изнесува 239.907 а површината 2.224 км2. Вестфол е најмалиот округ во Норвешка.
Вестфол е традиционално познат за морепловство и едрење.
Вестфол е единствениот округ каде што букмол се користи во сите општини како единствената официјалната форма на пишаниот норвешки јазик.
Вестфол ќе се обедини со соседниот Телемарк округ на 1 јануари 2020 година. Новото име на округот ќе биде Вестфол и Телемарк.
Грбот потекнува од 1970 година и има златна средновековна круна од династијата Инглинг.
Список на државни водачи во 271 година
Ова е список на државни водачи во 71 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Регионален пат 2246
Регионален пат 2246 (ознака: Р2246) — регионален пат во Македонија, со насока на движење југ-север. Има вкупна должина од 29,3 километри и само 1 делница. Патот започнува во градот Крива Паланка и се движи низ селата Осиче и Огут, завршувајќи на македонско-српската граница.
Делници
Регионалниот пат 2246 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 4 различни делници.
Како посебен крак на овој регионален пат влегува делницата 1558 до селото Гари во должина од 1.508 метри, со што вкупната должина на Р2246 е 34,7 километри.
Буарики (Аранука)
Буарики (кирибатски: Buariki) е најголем остров во атолот Аранука, кој е дел од островската група Гилбертови Острови во Кирибатите.
Сообраќај
На еден километар од селото Буарики се наоѓа Аердромот Аранука.
Девриоп
Девриоп била античка област во Горна Македонија, покрај реката Еригон, дел од Пајонија, со градовите Стибера, Алкомена, можеби и градот Девриоп и др. Во римско време, по 167 п.н.е., со поделбата на Македонија на четири мериди, Девриоп влегува во IV. мерида. Епиграфските натписи од село Чепигово и Бела Црква, југозападно од Прилеп, ја локализираат оваа област на северозападната граница што ѝ припаѓала на Пелагонија.
Алберт (расказ)
Алберт е расказ од Лав Николаевич Толстој од 1858 година.
Алберт е невработен талентиран музичар и нема пари ниту дом. Делесов, богат човек, е заинтересиран за музиката на Алберт и му нуди сместување. Алберт ја прифаќа понудата, но набрзо се јавуваат проблемите. Алберт почнува да се пијанчи, постојано барајќи алкохол, и често заминува од куќата без да се јави. Делесов почнува да се кае што го довел Алберт во својата куќа, и му забранува на Захар, неговиот слуга, да му дава повеќе вино и вотка на алкохоличарот Алберт. Намерата на Делесов да го извлече Алберт од мизерноиот живот, Алберт ја сфаќа како злонамерна и се чувствува како да е затворен во кафез. Откако ќе ги украде клучевите од слугата, и ќе испие цел бокал вотка, сака да си замине од куќата на сред ноќ. Делесов немоќен да го задржи го пушта да си замине. Ноќта е студена, но Алберт, загреан од пијалокот, не ја чувствува. Нозете му стануваат тешки, срцето му бие но тој се упатува кон станот на Ана Ивановна (негова љубов). Почнува да блада и тешко му е да направи разлика помеѓу силните визии и реалноста. Кога заѕвонал на ѕвончето кај Ана, излегла слугинката и му рекла дека и е наредено да не го пушта внатре. Алберт легнал на прагот од станот. Повторно му се јавуваат гласови, фантазии и сеќавања. Алберт е пронајден пијан и онесвестен од двајца гости кои ја напуштаат куќата. Алберт, сè уште заробен во своите визии, мисли дека ќе биде погребан кога ќе го однесат во станот од страв да не замрзне до смрт.
Поврзано
Библиографија на Лав Толстој
NGC 285
NGC 285 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 285 се споменува и како KAZ 377, NPM1G -13.0037.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 285 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 285 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 53 м 29,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 9' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 285 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3141. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5272. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1204.
Возот в снег
„Возот в снег“ (хрватски: Vlak u snijegu) — роман за деца на хрватскиот писател Мато Ловрак, објавен во 1931 година. Романот е напишан според вистинити настани кои го инспирирале авторот.
Содржина
Делото се состои од девет глави:
Дејството на романот се одигрува во Големо Село, каде што се наоѓа централното училиште во кое учат и децата од околните села. Меѓу нив се и трите деца од селото Јаболковец, Љубан, Драга и Перо, кои се главните ликови во романот. Тие се најдобри другари и си играат заедно, но еднаш, кога децата си играат свадба, Драга и Љубан се караат меѓу себе и таа и Перо се свртуваат против Љубан. Оттогаш, тие не одат повеќе заедно на училиште. Љубан е добро дете и него го сакаат сите во училиштето, додека Перо, дете на богати родители, е лош, тврдоглав и сака да се наметне како водач во одделението. Драга, пак, е навредена од Љубан и настојува да го доведе во непријатна положба. Еден ден, учениците создаваат задруга, а иако Перо настојува да ги поткупи да гласаат за него, сепак Љубан е избран за домаќин на задругата. Еден зимски ден, одделението оди на екскурзија во градот, но на враќање, возот заглавува во висок снег. Децата од одделението се поделени: другарите на Перо стојат на страна, додека Љубан ги организира другите деца, кои се здружуваат и со рацете го чистат снегот, овозможувајќи локомотивата да го продолжи патот. Притоа, децата од групата на Перо, сфаќаат дека погрешиле и се приклучуваат во расчистувањето на снегот. Уморни од работата, децата заспиваат, а за тоа време Перо им ја краде храната. Љубан го фаќа на дело и меѓу нив доаѓа до тепачка, по која Перо го моли да го прими во неговата задруга. Во меѓувреме се разболува Драга, за која се грижи Љубан. Додека Драга гори од висока температура, локомотивата повторно заглавува, но доаѓа друга локомотива и работниците го расчистуваат снегот. Децата повторно се вклучуваат во работата и возот тргнува, а на Драга ѝ се враќа свеста. Најпосле, децата успешно пристигнуваат во Големо Село.
Изданија на македонски јазик
Во 1975 година, делото било објавено од издавачките куќи „Наша книга“ и „Македонска книга“ како лектира за шесто одделение во основните училишта во Македонија.
MWC 349
MWC 349 — двојна (најверојатно, троен) ѕвезден систем во соѕвездието Лебед. неговите својства и одлики се уште се во дебата и е можно да станува збор за масивна високосјајна ѕвезда или многу млада сјајна Хербигова Ae/Be-ѕвезда. MWC 349 е исто така променлива ѕѕвезда со ознака V1478 Лебед.
MWC 349A и B и третата ѕвезда
MWC 349 е раздвојна двојна ѕвезда, при што двете составници се на растојанија од 2,4 лачни секунди. Првичната, MWC 349A, е B[e]- ѕвезда, каде B е спектралниот тип а [e] ги означува забранетите оддавни линии. Неговиот спектар има недостаток оф впивливи одлики и е променлива ѕвезда но е класифицирана како B0-1.5 од суперџиновската сјајна класа. Втората, MWC 349B, е џиновска ѕвезда од спектрален тип B0III.
Предложено е дека во близина има и трета ѕвезда, со помала маса во блиска орбита околу MWC 349A, најверојатно на растојание од 12–13 ае од ѕвездата со орбитален период од 9 години. оваа ѕвезда не езабележана но би фо објаснила чудните особености на системот.
Особености
MWC 349B е налик на на вообичаена врела џиновска ѕвезда, но MWC 349A е многу невообичаена ѕвезда. Таа е суперџиновска B[e]-ѕвезда, што значи дека е сјајна ѕвезда со голема загуба на маса и диск на материјал во орбита околу ѕвездата. Овие одлики ги споделува со ѕвездите пред главната низа и развиените многу масивни ѕвезди, и не е јасно во која категорија спаѓа MWC 349A.
MWC 349 е еден од најсјајните радиоизвори на небото и 2 cm набљудувања укажуваат на маглина во облик на песочен часовник. Таа исто така има мнугу слаба инфрацрвена маглина со иста насока и геометрија, но 400 пати поголема (полупречник од 5 парсеци). Невоовичаено е прикажувањето на водородна рекомбинациони масери иласери, протолкувани дека се со потекло од дискот.
една теорија е дека MWC 349A е високосјајна развиена ѕвезда слична на сјајна сина променлива ѕвезда (LBV), со апсолутна величина некаде меѓу −6,7 и −7,3, и болометриска сјајност неколку илјади пати поголема од онаа на Сонцето. Таа е променлива ѕвезда наведена во Општиот каталог на променливи ѕвезди како променлива ѕвезда од типот на S Златна Рипка поради неправилната сјајност и спектрални промени. Далечната поврзаност со MWC 349B и нејзината оддалеченост од ѕвездородните области кои нормално би биле местата во кои сјајните ѕвезди се вообичаена појава. Една можност е дека целокупниот систем бил исфрлен и Лебед OB2 и двете составници станале слободни поради загубата на маса на MWC 349A.
Друга теорија пак тврди дека MWC 349A сè уште не е ѕвезда на главната низа. Пак е масивна ѕвезда опколена со диск на материјал, но тој материјал не бил исфрлен од ѕвездата, и сјајноста е пониска отколку во случајот со помасивните равиени ѕвезди. Компактната природа на материјалот кој впива и ја зрачи повторно енергијата од ѕвездата укажува дека е неверојатно дека станува збор за крајно сјајна ѕвезда.
Потекло
MWC 349 можно е да е ѕвезда „бегалка“ исфрлена од блиското, масивно ѕвездено здружение Лебед OB2. Масата на главната составница на системот, MWC 349A, се претпоставува дека кога била создадена ѕвездата била 40 пати поголема од масата на Сонцето, но ѕвездениот развој ја оставил со само 20-25 сончеви маси, дестабилизирајќи го системот и предизвикувајќи MWC 349B да не е повеќе гравитационо сврзана ѕвезда.
Зеленград
Зеленград — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Ова мало и високопланинско село се наоѓа во североисточниот дел на територијата на Општина Пробиштип, во изворишното сливно подрачје на Злетовска Река, а чиј атар се допира со подрачјето на општините Кочани и Кратово. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 1.130 метри. Од градот Пробиштип, селото е оддалечено 18 километри
Зеленград е распослан на стрмните планински висови меѓу Зеленградска Река од север, Ештерец од југ и Злетовска Река од запад. На исток доминира планината Пониква (1.600 м.н.в.).
Во близина на селото минува регионалниот пат 2232, од кој се двои земјениот пат кој води до селото.
Селото има разбиен тип и е составено од повеќе маала, како што село Зеленград, Гноиште, Пајаковица, Орлов Камен, Чифлик и Самари.
Историја
Подрачјето на Зеленград е населено уште од доцната антика и римското време, за што сведочат наоѓалиштата во неговата околина.
Самото име Зеленград несомнено е од словенско потекло и најверојатно го добило по тврдината Градиште која се наоѓа до маалото Самари. Ова наоѓалиште е во суштина рид кој стрмно се издига над левиот брег на Злетовска Река. На врвот има остатоци од одбранбен бедем и остатоци од керамика. Судејки по откопаните питоси и монети, евидентно е дека во ова зеленградско маало во римскиот период постоела населба.
Сепак, селото не се појавува во записите од средниот век. Не е споменато ниту во една даровница, повелба на Деспот Оливер, кој го дарува манастирот Лесново (додуша на едно место се спомнува Пајаковица, но само како месност, а не и населба или маало), додека соседните села се присутни.
Истото се повторува и во турските пописни дефтери од 1573 година, кога Зеленград не се појавува како населба. Ако имало некаков живот во ова село, турските попишувачи не би го испуштиле од предвид. Селото Луково од другата десна страна на Злетовска Река во овој попис е прикажано и е заведено како „ненаселено“.
Ако се знае дека во тој период потесниот и поширокиот атар на Зеленград е покриен со густа шума (и 300 години подоцна и Ѓорче Петров за ова село ќе забележи дека има 16 куќи кои се обични колиби) не е тешко да се претпостави дека населението, кое главно се занимава со сточарство, од повеќе причини, даноци, грабежи, насилија многу лесно го менуваат местото на живеење и подоцна се враќаат на истото место. Меѓу другото, таа принудна изолација, во тие несигурни периоди им овозможува, на некој начин, и добри услови за издршка.
Селото реално влегува во групата на новосоздадени села, населено во почетокот на век. Првите родови кои се доселиле во маалото Село потекнувале од областа на Горна Пчиња.
Стопанство
Во основа, може да се каже дека селото има мешовита земјоделска функција.
Во минатото, мештаните се занимавале со сточарство и со експлоатација на шумите.
Од расположливите статистички извори гледаме, на пример, дека во 1931 година 37 домаќинства колку што имало селото располагале со сточен фонд од 687 кози, 393 овци, 85 говеда, 7 свињи, 17 коњи и мулиња. По 40 години подоцна (1971 г.), кога селото имало 138 жители и 33 домаќинства поради уништувањето на козите расте бројот на овци 621 грло, 68 говеда, 28 свињи и 19 коњи и мулиња. Инаку, поради природно-географски услови поледелството за кое и така нема услови за примена на механизација и агротехнички мерки постепено се деградира. Така, на пример од пописот на земјоделството 1959/1960 година гледаме дека со жита, граор и уров биле посеани 105 хектари, а во 1971 г. овие култури се забележуваат на 12-13 хектари. Поради миграцијата на младото и работно способно население видно се намалува и производството на компири. Единствено гравот како поледелска култура и во двете пописни години го има на 6 ха. Поради климатските услови, Зелениград во целата некогошна Злетовска област има најмногу стебла сливи (џанки) и ореви.
Телемарк
Телемарк (норвешки: Telemark) е округ во средишниот дел на Норвешка. Административен центар е Шиен. Бројот на населението според пописот извршен во 2004 година изнесувал 166.124 а површината 15.299 км2.
Скопје (депо на скифати)
Скопје — археолошко наоѓалиште во Скопско. Претставува депо на средновековни монети.
Телемарк
Грбот потекнува од 1970 година и на него се наоѓа стар тип на борбена секира, значаен за овој округ.
Скопје (депо на скифати)
Во Музејот на град Скопје се чуваат 392 бакарни монети - скифати од XII-XIII век, најдени во околината на градот.
Зеленград
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Зеленград имало 160 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Зеленград имало 160 жители, сите Македонци.
Селото е мало и во 1961 година броело 219 жители, додека во 1994 година бројот се намалил дури на 11 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 7 жители, сите Македонци.
Во 2012 година веќе нема постојани жители и тоа значи дека селото е изумрено.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Зеленград е македонско село.
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Иселеништво
Мештаните главно се иселиле во Злетово и во Пробиштип.
Општествени установи
Во селото имало основно училиште коешто се отворило непосредно по Втората светска војна. Било затворено средината на 1970-тите години поради преселувањето на населението.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Злетово.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Злетово, во која покрај селото Зеленград, се наоѓале и селата Бунеш, Древено, Злетово, Јамиште, Лесново, Луково, Ратавица, Трипатанци, Турско Рудари и Шталковица. Во периодот 1950-1952, селото било дел на некогашната општина Злетово, во која влегувале селата Злетово, Зеленград, Јамиште, Лесново, Луково и Ратавица.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1567 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Јамиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи.
NGC 4097
NGC 4097 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4097 се споменува и како UGC 7092, MCG 6-27-4, CGCG 187-4.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4097 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4097 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Тома Радовски
Тома Димитров Радовски или Томата Радовалијата — македонски револуционер, деец и реонски војвода во Серскиот револуционерен округ.
NGC 4097
Други поделби
Проучување на NGC 4097 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38363. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2529. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1559.
Тома Радовски
Животопис
Тома Радовски е роден во 1862 година во село Радово, Валовишка каза на Серскиот санџак на Отоманското Царство. Се занимавал со производство и трговија со воденички камења, добиени од реон на Валовишта. Влегол во ВМОРО и учествувал во Илинденското востание во Серскиот револуционерен округ. Тома со Лазар Кунгалов организираат мала чета со реон на дејство течението на река Струма со цел - собирање оружје и пари за организацијата. Имаат еднаков ранг на војводи под раководство на Јане Сандански. Тома учествувал во Балканските војни. Тома Радовски помагал и во Првата светска војна. По 1918 година ВМРО ги обновува структурите во Егејска Македонија и ја испраќа четата на Георги Хазнатарски во која учествува и Тома Радовски. Таа дејствува во трите околии на Серскиот револуционерен округ - Серско, Драмско и Валовишко. Четата во пролетта 1920 година води борби во Костурско, Леринско и Воденско. Откако се враќаат во Бугарија организираат активности на царината Попови ливади во Пирин. Во 1923 година Тома Радовски е назначен за реонски војвода во Петричкиот округ. Формира чучулиговската чета со која поминува и води борбени активности во Егејот. Тој е тешко повреден во двете нозе при жестока престрелка со грчки војници во близина на село Бурсук, Серско. Со многу напор е донесен од комитите во село Чучулигово, Петричко за лекување, но останува куц на левата нога.
Во 1924 година за време на Горноџумајските настани добива смртна казна од страна на Иван Михајлов. Тома Радовски, Никола Хаџиев, Димитар Хаџиев, Иван Коџабашиев и Гога Хазнатарски минуваат низ Алиботуш во Грција, по што се утврдуваат во Горни Милановац, Југославија, каде се оформува база на македонски емигранти. Оттаму групата е префрлена во Виена преку сигурен и добро разработен канал. Таму се пречекани од Тодор Паница и тие стануваат составен дел од неговото опкружување до неговата смрт. Неговата внука Султана Конева, која е ќерка на неговото најстаро дете Велика, работи како секретарка во Советот на министри на Георги Димитров - Премиер на Народна Република Бугарија. Неговиот правнук, комесарот Александар Радовски, кој е внук на неговиот најмлад син Димитар, е офицер, јавна личност, фудбалска фигура и истражувач на активностите на ВМРО и ВМОРО. Александар Радовски е автор на многу статии и книги кои откриваат заборавени историски факти.
Разград (област)
Разгрaдска област — една од 28-те области на Бугарија. Се наоѓа во североисточниот дел на земјата. Опфаќа површина од 2637 км2 и има население од 148 744 луѓе.
Список на населените места во Разградска област
''Градовите се со удебелен фонт. ''
Општина Завет
Брестовене, Веселец, Завет, Иван Шишманово, Острово, Прелез, Сушево
Општина Исперих
Белинци, Брдоква, Вазово, Голјам Поровец, Делчево, Лудогорци, Духовец, Драгом'ж, Исперих, Јаким Груево, Јонково, Китанчево, Конево, К'пиновци, Л'вино, Мал'к Поровец, Печеница, Подајва, Рајнино, Свештари, Средоселци, Старо Селиште, Тодорово,
Општина Кубрат
Беловец, Бисерци, Божурово, Горичево, Задруга, Зв'нарци, Каменово, Кубрат, Медовене, М'древо, Равно, Савин, Севар, Сеслав, Тертер, Точилари, Јупер
Општина Лозница
Веселина, Гороцвет, Градина, Бели Лом, Каменар, Кројач, Лозница, Ловско, Манастирско, Манастирци, Островче, Сејдол, Сиња Вода, Студенец, Трапиште, Трбач, Чудомир
Општина Разград
Балкански, Благоево, Гецово, Дрјановец, Дјанково, Киченица, Липник, Мортагоново, Недоклан, Осенец, Побит Кам'к, Просторно, Пороиште, Радинград, Разград, Раковски, Стражец, Топчии, Ушинци, Черковна, Јасеновец
Општина Самоил
Богданци, Богомилци, Владимировци, Голјама Вода, Голјам Извор, Желјазковец, Здравец, Кара Михал, Кривица, Ножарово, Пчелина, Самoил, Хума, Хрсово
Општина Цар Калојан
Езерче, Костанденец, Цар Калојан
Митрополија (Лерин)
Митрополија (Μητροπολιτικο Μεγάρο Φλώρινας) — административна зграда во градот Лерин, Егејска Македонија, седиште на Леринско-преспанско-еордејската епархија и нејзиниот митрополит.
Зградата се наоѓа на епонимната улица „Митрополи“, до катедралата „Св. Пантелејмон“. Изградена е на почетокот на XX век. Има два ката и сутерен.
Во 1998 г. зградата е прогласена за споменик на културата.
Тобајас Херис
Тобајас Херис (роден на 15 јули 1992 година) е американски кошаркар, крило на Филаделфија Севентисиксерс во НБА.
Херис одиграл една кошаркарска колеџ сезона со екипата на Тенеси, пред да биде драфтуван во летото 2011 од Шарлот Бобкетс, како 19-ти пик во првата рунда, а подоцна бил разменет со други играчи и завршил во Милвоки Бакс.
Животопис
Тобајас е постар брат на Тајлер Херис и братучед на Ченинг Фрај, кои исто така се професионалнии кошаркари.
Колеџ кариера
Херис играл кошарка на колеџ за Тенеси Волунтирс. Во неговата фрешмен (бруцошка) година, сезоната 2010-2011 тренер на Волунтирс бил Брус Перл. Тој играл на позицијата поинт форвард, нешто како микс помеѓу крило и плејмејкер, во нападот на Перл. Тој бил оценет како еден од најпостојаните и најразноврсните играчи на нацијата во неговата генерација. Херис бил рангиран како 5-ти помеѓу сите фрешмен играчи со просек од 15.3 бода и 7.3 скокови по натпревар. Тој бил избран и во Ол-Фрешмен тимот за таа сезона.
Милвоки Бакс (2011-2013)
На 23 јуни 2011 година, Херис бил избран како 19-ти пик на НБА драфотот 2011 од Шарлот Бобкетс. Меѓутоа тој бил разменет во Милвоки Бакс вечерта на денот на драфтот. На 10 декември 2011, тој го потпишал неговиот руки договор со Бакс. Херис го направил своето деби во НБА на 7 јануари 2012 година против Лос Анџелес Клиперс, пред да биде најдобар стрелец на својот тим со 15 коша ден подоцна во натпреварот против Финикс Санс на 8 јануари. Тој се појави во 42 натпревари за време на неговата дебитантска сезона (во девет како стартер), забележувајќи во просек 5.0 бода, 2.4 скока и 0.5 асистенции за 11.4 минути по натпревар.
На 24 октомври 2012 година, Бакс ја искористиле својата опција за продолжување на руки договорот за трета година, со која Херис требало да остане во клубот и за сезоната 2013-2014.
Орландо Меџик
На 21 февруари 2013 година, Херис бил разменет, заедно со Дорон Ламб и Бено Удрих во Орландо Меџик, во замена за Џеј Џеј Редик, Густаво Ајон и Иш Смит. Времето на играње на Херис забележало значителен пораст во Орландо, а и неговите статистики го следеле истото. Херис за повеќе од трипати ги зголемил своите бодови во просек по натпревар, и за повеќе од четири пати го зголемил бројот на својте скокови, асистенции и блокади по натпревар.
На 26 октомври 2013 година, Меџик ја искористиле својата тимска опција за задржување на Херис за четврта година, продолжувајќи му го договорот преку сезоната 2014-2015.
На 24 јануари 2014 година Херис забележал 28 бода и највисоки во кариерата 20 скокови во победата со 114-105 над Лос Анџелес Лејкерс. На 2 март 2014 година, тој постигнал највисоки во кариерата 31 бод во победата 92-81 над Филаделфија Севентисиксерс.