cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Списание за европската историја за правото
Списание за европската историја за правото (англиски: Journal on European History of Law) е историско правно списание кое се објавува на англиски и германски јазик, двапати годишно. Ова списание е наменето за правниците кои се занимаваат со исторјата на правото и со римското право во сите европски држави.Освен научните проучувања и анализи списанието исто така третираа и рецензии на учебници.
Списанието се објавува од 2010 година од издавачката куќа London Publishing House STS Science Centre Ltd. Како таквo се подготвува за објавување од здружението за правна историја - Европско здружение за историја на правото. Сите трудови се оценуваат од научното советодавно тело на списанието.
Црква „Св. Атанасиј“ - Ничпур
Свети Атанасиј — главна селска црква во горнореканското село Ничпур. Црквата се наоѓа на неколку стотина метри југоисточно од селото.
Историја
Според мермерните плочи поставени околу влезната врата, црквата била обновена во периодот 1995-1996, а истата била осветена на 15 мај 1997 година.
Во 2014 година, црквата била ограбена и од неа биле одземени пет икони.
Архитектура
Градбата на црквата има четириаголна основа со полукружна апсида во задниот дел. Главната влезна врата е сместена од западната страна, а над неа има ниша со малтерисан крст и натпис во него. На јужната страна има споредна врата, над која има ниша со ликот на Свети Атанасиј, а околу неа има две мермерни плочи со податоци за годините на обнова и осветување на црквата. Објектот е изграден од камен и е покриен со лимен кров.
Дифтерија
Дифтерија претставува тешко акутно инфективно контагинозно заболување кое клинички се манифестира со локално воспаление и псевдомембранозни налепи на тонзилите и ждрелото, општа интоксикација на организмот и многубројни компликации. Предизвикувач на болеста е Corynebacterum diphtheriае која е Грам позитивна стапчеста бактерија со големина од 2-3. Аеробна е, неподвижна, многу е отпорна во надворешната средина, се култивира на Лефлерова подлога и излачува егзотоксин. Постојат три типа на бацилот : gravis, intermedius и mitis, од кои првите два се патогени за човекот.
Епидемиологија
Извор на зараза се болни лица и клицоносители од крајот на инкубацијата, за време на болеста и два-три месеци во реконвалесценцијата. Заради тоа болните се отпуштаат од болница со два негативни бриса. Контагинозноста е мала и изнесува околу 10-20 %. Се пренесува аерокапковно, а влезна врата е орофарингеалната слузница. Ја напаѓа помладата возраст од 2-6 години се јавува спорадично или во мали епидемии и има сезонска поголема зачестеност во есен и зима.
Патогенеза
Бактеријата по влегувањето се адаптира и размножува на слузницата на тонзилите каде што излачува егзотоксин кој делува локално и паралокално. Локално егзотоксинот предизвикува воспаление со вазодилатација и хеморагија на крвните садови во површните и длабоките слоеви на слузницата и зголемени количини на ексудат, богат со серозна течност и фибрин. Некротизираните епителни клетки, Le, Еr и дифтеричниот бацил создаваат на површината дебели компактни бели налепи во вид на псевдомембрани. Паралокално доаѓа до оток на околното ткиво и подвиличните жлезди. Со ресорпцијата на егзотоксинот во крвта настанува општа интоксикација која е особено изразена врз кардиоваскуларниот систем, CNS, надбубрежните жлезди, бубрезите и хепарот, а врзувањето на егзотоксинот е иреверзибилно. Вакви патолошко анатомски промени, освен во грлото, можат да се јават и во носот, ларингсот, на очите и половите органи.
Видови дифтерија
Дифтеријата може да се јави на:
Дифтерија на грло – Тонзиларна дифтерија
Дифтеријата на тонзилите може да се јави како:
Дифтерија на ларинксот – Круп
Крупот најчесто се јавува на возраст од 3-5 години. Поради циркуларното таложење на псевдомембранозни налепи, во клиничката слика доминираат симптоми на опструкција на ларинксот и спазап и конструикција на глотисот. Симптомите на општа интоксикација не се изразени бидејќи постои незначителна ресорпција на егзотоксинот. Може да се манифестира како примарна дифтерична инфекција на ларинксот или секундарно да се пренесе од грлото и носот. Клинички еволуира низ три стадиуми :Дисфоничен, диспноичен и асфиктичен.
Дијагноза
Се поставува врз основа на клиничката слика, епидемиолошката анкета и лабораториските наоди. На почетокот на болеста, додека не се образуваат псевдомембранозни налепи, заради многубројни слични заболувања на тонзилите и ждрелото, врз оснсова на кл.слика дијагнозата тешко се поставува. Изолацијата на бактеријата се врши од тонзилите и ждрелото со брис, кој се зема од границата помеѓу здраво и болно ткиво, идентификацијата е со култивирање на хранлива подлога, а резултат се добива по 48-72 часа. Хематолошки во крвната слика постои леукоцитоза со неутрофилија.
Терапија
Дифтеријата бара задолжителна хоспитализација и пријава на заразна болест. Терапијата се состои во спроведување на специфична серотерапија, антибиотска и симптоматска терапија. Основна цел на серотерапијата е давање на антитоксичен антидифтеричен серум, со цел неутрализација на слободниот дифтеричен егзотоксин во крвта. Тераписките дози на серумот зависат од клиничката форма, тежината на клиничката слика, а не од возраста на болниот. Одредената доза на серум се дава само еднократно и тоа мускулно а кај задоцнетите случаии делумно интравенски. Количеството на антидифтеричен серум за обична дифтерична ангина и др. Локализации изнесува 40-60 000 и.е. Потешките форми со симптоми на интоксикација или задоцнети случаии добиваат 50-100 000 и.е. серум, додека злоќудната дифтерија се лекува со 100 000-200 000 и.е. Од антибиотиците најчесто се употребуваат : Пеницилин, полусинтетски пеницилин, Еритромицин, Тетрациклин и др. Кортикостероиди се користат кај крупот, тешките и злоќудните форми. Симптоматската терапија има големо значење во лекувањето на крупот и компликациите на болеста. Миокардитисот се лекува со коронародилататори и внимателна примена на кардиотоници. Зависно од стадиумот на болеста, лекувањето на крупот бара постојан надзор над болниот за одржување слободни дишни патишта. За попуштање на ларингоспазмот и смирување на болниот се употребуваат седативни средства. За олеснување на дишењето се поставува постојана инхалација на водена пареа или се ставаат топли облоги околу вратот. Се користи и кислородна терапија, се врши аспирација на фарингијалниот секрет и ако сето тоа не доведе до подобрување се врши интубација или трахеотомија.
Исхрана и нега
Болните од дифтерија треба да останат во постела најмалку 15, а кај злоќудните форми до 50 дена, без станување за да се избегне акутно попуштање на миокардот. Дифтеричните парализи се лекуваат со симптоматска терапија, витамини B-комплекс и одмор. Исхраната на болните треба да биде течна да се употребува млеко, чај, компоти, сокови и др. Ако болниот не може да голта се поставува перназална сонда.
Превенција
Најдобар начин за превенција е со активната имунизиција: Di-Te-Per и Di-Te која кај нас е задолжителна и континуирано се изведува. Со Di-Te-Per во првата година примање 3 дози, потоа следи ревакцинација во втора, со Di-Te се вакцинираат во 7-та и 14-тата годишна возраст. Со имунизацијата се создава солиден имунитет во траење од 5-7 години. Од останатите мерки значајни се брзото откривање и пријавување на болеста, болничкиот третман на заболените лица и здравственото просветување. Кај невакцинирани лица кој биле во контакт со болни се применува серопрофилакса со антидифтеричен серум во дози 5-10 000 и.е.
Текун Уман
Текун Уман (шпански: Tecún Umán, 1500? — 20 февруари 1524) — последниот владетел на Маите, кој владеел на територијата на денешна Гватемала. Тој е сметан за најпочитуван од негов народ поради неговата храброст и гордост бидејќи се борел за одбрана на неговата земја и народ. Тој бил назначен за национален херој на Гватемала на 22 март 1960 година и комемориран на 20 февруари на годишнината на неговата смрт. Тој е вдахновение на голем број уметнички дела, фолклорни елементи, социјални сегменти и слично помеѓу Гватемалците. Сепак, Текун Уман не е доволно документиран и денес не може да се направи јасна разлика дали е тој голем човек и легенда помеѓу народот во Гватемала.
Црвена чапја
Црвената чапја (Ardea purpurea) е птица од семејството чапји. Таа се размножува во Африка, централна и јужна Европа, како и во јужна и источна Азија. Европските популации се миграторни, презимуваат во тропска Африка; посеверните азиски популации исто така се селат појужно во Азија. Таа е редок, но редовен жител северно од териториите каде се размножува.
Физички опис
По својот надворешен изглед многу наликува на сродната сива чапја, но е помала и со поцрвени тонови.
Биотоп
Се среќава по бреговите на езера и реки, најчесто обраснати со вегетација. Не се среќава во големи планински масиви.
Начин на живеење и исхрана
Се исхранува главно со риба, која дури и ако е значително голема на прв поглед лесно ја проголтува. Исто така јаде и змии, глувци, инсекти, водоземци, јајца, остатоци од мртви животни, крастави и други жаби кои можат да лачат отровен секрет. Како и сивата чапја, кога лови се движи бавно и често го демне пленот, но како што е случај со блиските видови со неа всушност заземаат различни еколошки ниши и нема конкуренција меѓу нив. Сивата чапја ја бара храната во плитки заливи и во откриени води, каде може да се движи слободно.
Кога е исплашена, слично на некои други видови чапји, зазема посебна маскирна положба со исправен нагоре врат и клун. Меѓу трските и останатите растенија застаната во таква положба е многу тешко забележлива. Ја заземаат пред сè малите и во краен случај возрасните птици.
NGC 7021
NGC 7021 — спирална галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7021 се споменува и како NGC 7020, ESO 107-13.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7021 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7021 има привидни димензии од 3,5' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 11 м 19,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -64° 1' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 7021 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66291. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 458; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9110. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Андреас Сепи
Негово највисоко место на АТП листата е 18-то место кое го достигнал во јануари 2013 година, и тој е во моментов втор најдобро пласиран италијански играч. (по Фабио Фоњини). Во својата кариера, Сепи има освоено три АТП титули.
Рани години
Сепи станал професионалец во 2001, играјќи главно на фјучерс и челинџер турнири првите три натпреварувачки сезони. Тој го освоил својот прв фјучерс турнир во 2003, во Минхен, Германија, остварувајќи победа над германецот Ларс Ибел. Покрај тоа, тој успеал да се квалификува во главниот ждреб на АТП турнирите во Кицбил и Букурешт, каде бил поразен од Оливер Мутис и Хозе Акасусо, редоследно.
Во 2004, Сепи го остварил својот прв настап за Италија во Дејвис Купот против Грузија, и бил поразен од Иракли Лабаџе во пет сета. Два месеца подоцна, на турнирот во Хале, Сепи успеал да стигне до второто коло во кое бил поразен од Фернандо Вердаско, откако во првото коло забележал победа над Николај Давиденко. Во Кицбил, Сепи не успеал да искористи 10 меч топки за победа против Рајнер Шитлер и бил поразен во второто коло на турнирот. Неколку недели подоцна, Сепи успеал да му се реваншира на Шитлер за овој пораз. Во својот прв Гренд слем настап на Отвореното првенство на САД, како квалификант, тој го победил Шитлер, и покрај тоа што ги загубил првите два сета.
Сепи ја завршил 2005 година за првпат во првите 100 играчи на АТП листата. Тој успеал да се квалификува во главниот ждреб на четири Мастерс турнири, а најдобриот настап го остварил на Мастерсот во Хамбург, каде стигнал до четвртфиналето во кое бил поразен од Ришар Гаске. Во првото коло на Мастерсот во Монте Карло, тој остварил победа над шпанецот Фелисијано Лопез, но во второто коло бил поразен од Давид Ферер. Во Дејвис Купот, Сепи успеал да се врати од два сета негатива и славел победа над Хуан Карлос Фереро, а потоа во одлучувачкиот двобој бил поразен од Рафаел Надал. По овој натпревар, Сепи играл на турнирот во Палермо каде успеал да стигне до своето прво АТП полуфинале во кариерата, победувајќи го бранителот на титулата, Томаш Бердих, за потоа во полуфиналето да загуби од Игор Андреев.
2006–2007
Во 2006, Сепи стигна до полуфиналната фаза на турнирите во Сиднеј на тврда подлога и во Нотингем на трева, покажувајќи дека е способен да игра и на други подлоги освен на земја. Во Сиднеј, тој ја завршил серијата од четири последователни титули на Лејтон Хјуит победувајќи го во четвртфиналето и притоа спасувајќи две топки за победа на противникот. На својот прв настап на Отвореното првенство на Австралија, Сепи загубил уште во првото коло тесно во пет сета од Јанко Типсаревиќ.
Сезоната на земја, Сепи ја започнал на Отвореното првенство на Валенсија, каде забележал две победи во првите две кола, но во четвртфиналето бил поразен од Жил Симон. Еден месец подоцна, на Мастерсот во Хамбург, во првото коло, Сепи бил подобар од Станислас Вавринка, а потоа во второто коло бил лесно совладан од Николај Давиденко. На својот прв настап на Францускиот Гренд слем, Сепи повторно бил поразен во првото коло во натпревар во пет сета, овојпат од Евгениј Корољов.
На Вимблдон, Сепи успешно го поминал првото коло, победувајќи го Џејми Бејкер, но во второто коло бил поразен од Андре Агаси, за кој тоа било последен натпревар на терените на сеанглискиот клуб. До крајот на сезоната Сепи не забележал некој посериозен резултат и годината ја завршил на 74-то место на АТП листата.
На почетокот на 2007, Сепи успеал да победи во првото коло на Австралискиот гренд слем, остварувајќи победа над Боби Рејнолдс во пет сета во натпревар кој траел четири часа и во кој спасил една меч топка. Во второто коло, тој бил поразен од Флоријан Мајер.
Два месеца подоцна, Сепи успеал да стигне до финалето на челинџер турнирот во Санрајз, Флорида, САД, во кое бил поразен од Гаел Монфис. На патот до финалето тој остварил победи над Густаво Куертен, Хуан Мартин дел Потро и Николас Масу. На наредните два гренд слема, Сепи најпрво бил поразен уште во првото коло на Отвореното првенство на Франција од Карлос Моја, а потоа на Вимблдон стигнал до второто коло во кое бил поразен од Фернандо Вердаско.
2008–2010
Новата сезона Сепи ја започнал со победата над Жо-Вилфрид Цонга на турнирот во Сиднеј. Сепак во второто коло тој бил поразен од Радек Штепанек. На Отвореното првенство на Австралија, италијанецот стигнал до второто коло во кое бил поразен од Михаил Јужни. Две недели подоцна, Сепи успеал да ја освои својата прва челинџер титула, во Бергамо, остварувајќи победа во финалето над Жулијен Бенето.
Тој стигнал до четвртфиналето на турнирот во Ротердам откако претходно во второто коло ја забележал неговата најголема победа во кариерата, победувајќи го Рафаел Надал. Во четвртфиналето, тој загубил од Робин Седерлинг. Сепи стигнал до својот најдобар пласман на турнирите од АТП Мастерс 1000 серијата, на Мастерсот во Хамбург, каде успеал да стигне до полуфиналето во кое бил поразен од Рожер Федерер, откако претходно забележал победи над Ришар Гаске, Хуан Монако и Николас Кифер.
На Отвореното првенство на Франција, Сепи лесно бил поразен уште во првото коло од Марио Анчиќ. Потоа, на Вимблдон, Сепи во првото и второто коло забележал победи над Тобиас Камке и Флорент Сера, но во третото коло доживеал пораз од двократниот гренд слем шампион, Марат Сафин. На последниот гренд слем во годината, на Отвореното првенство на САД, Сепи повторно стигнал до третото коло, но бил поразен од Енди Родик. Тој годината ја завршил на 35-то место на АТП листата со резултат од 30 победи и 30 порази.
Во 2009, Сепи стигнал до полуфиналето на турнирите во Белград и Умаг на земјена подлога, и успеал да ја освои својата втора челинџер титула во кариерата, во Сан Марино, победувајќи го Потито Стараче во финалето.
Во 2010, Сепи стигнал и до својата трета челинџер титула во кариерата, во Кицбил, оставрувајќи победа во финалето над романецот Виктор Кривој. Покрај тоа, Сепи стигнал и до полуфиналето на турнирите во Хамбург и Умаг, но бил поразен од Јирген Мелцер и Хуан Карлос Фереро редоследно. Тој годината ја завршил на 52-то место на АТП листата, што било за три места полошо од 2009 година.
2011–2012: Пробив
Сепи ја започнал новата сезона со поразот во првото коло на Отвореното првенство на Катар од Филип Колшрајбер. На турнирот во Сиднеј, италијанецот ја забележал првата победа во годината славејќи победа над Денис Истомин, но во второто коло бил поразен од Ришар Гаске. На Отвореното првенство на Австралија, Сепи стигнал до второто коло, во кое бил поразен од Жо-Вилфрид Цонга. Веднаш по настапот во Мелбурн, Сепи вторпат во кариерата го освоил челинџер турнирот во Бергамо, овојпат победувајќи го Жил Милер.
Неколку месеци подоцна, Сепи ја освоил својата прва АТП титула во кариерата, на турнирот во Истбурн, на трева, каде во финалето бил поуспешен од Јанко Типсаревиќ. Добрата игра на трева, Сепи не успеал да ја продолжи на терените на Вимблдон и бил поразен во второто коло од Маркос Багдатис.
Во октомври, Сепи ја освоил и својата петта челинџер титула во кариерата, во белгиски Монс, остварувајќи победа над Жулијен Бенето во финалето. Сепи сезоната ја завршил со настапот на Мастерсот во Париз, каде откако успешно ги поминал квалификациите, забележал победи над Николај Давиденко и Николас Алмагро. Во третото коло тој бил поразен од Жо-Вилфрид Цонга.
Во 2012, Сепи успеал да стигне до својата втора АТП титула во кариерата, на Отвореното првенство на Србија победувајќи го Давид Налбандијан во полуфиналето и Беноа Пер во финалето. Во четвртфиналето на Мастерсот во Рим, Сепи забележал победа над Станислас Вавринка, откако во натпреварот успеал да спаси шест меч топки на противникот. Во полуфиналето тој бил поразен од Рожер Федерер.
За првпат во својата кариера, Сепи успеал да стигне до четврто коло на гренд слем, на Отвореното првенство на Франција, каде бил поразен од Светскиот Бр. 1, Новак Ѓоковиќ во пет сета. Тој во првите три кола остварил редоследно победи над Николај Давиденко, Михаил Кукушкин и Фернандо Вердаско. На турнирот во Истбурн, Сепи не успеал да ја одбрани титулата и бил поразен во финалето од Енди Родик.
На Летните олимписки игри во Лондон, италијанецот успешно го поминал првото коло победувајќи го Доналд Јанг, но во второто коло доживеал пораз од Хуан Мартин дел Потро, кој подоцна го освоил бронзениот медал на олимпискиот турнир. На Отвореното првенство на САД, Сепи бил поразен уште во првото коло од Томи Робредо.
Сепи не успеал да ја освои титулата на Отвореното првенство на Мец и во финалето бил поразен од Жо-Вилфрид Цонга. На патот до финалето тој остварил редоследно победи над Иван Додиг, Винсент Мило, Флоријан Мајер и Гаел Монфис. Еден месец подоцна, на турнирот во Москва, италијанецот ја освоил својата трета АТП титула во кариерата, победувајќи го во финалето Томаш Белучи со 3–6, 7–6(7–3), 6–3. Последен турнир за Сепи во сезоната бил челинџер турнирот во италијанскиот град Ортизеи, каде тој стигнал до финалето во кое бил поразен од Бенјамин Бекер. Италијанецот сезоната ја завршил на 23-то место на АТП листата со остварени 38 победи и 27 порази.
Личен живот
Мајчин јазик на Сепи е Германскиот јазик, но тој исто така зборува и Италијански и Англиски јазик. Тој е навивач на фудбалскиот клуб Милан а негови прекари се Енди и Сепио, кои се доделени од страна на неговиот тренер, Масимо Сартори. Неговата мајка, Марија Луиза е продавачка во продавница за спортска облека, а неговиот татко, Хуго работи во транспортен бизнис. Тој има помлада сестра, Марија. Негови хобија се играње фудбал и скијање. Додека растел негов идол бил рускиот тенисер Евгениј Кафелников.
Кога бил запрашан како успеал да загуби во четвртфиналето на турнирот во Кицбил во 2007 од својот добар пријател Потито Стараче при водство од 6–1, 5–3, тој одговорил "Лесно: ако го победев кој ќе ме снабдуваше со филмови целата сезона?". На турнирот во Ротердам во 2008, публиката му запеала Happy Birthday на Сепи, откако тој забележал победа над Рафаел Надал. Кога бил запрашан дали очекува да стигне до полуфиналето откако бил извлечен да игра против Лејтон Хјуит а потоа против Рафаел Надал, Сепи одговорил "дека веднаш го чекирал својот авионски лет за во среда".
1072 п.н.е.
1072 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1072. година пред новата ера, 72. од вториот милениум п.н.е., 72. од 11 век п.н.е. и трета од 1070-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4436 и 4437 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3678 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2688 и 2689 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 319 пред основањето на Рим.
Чојбалсан (појаснување)
Чојбалсан (Чойбалсан) може да се однесува на:
Американски Македонци
Американските Македонци се Американци со македонско етничко потекло. Нивниот број според последниот попис на населението брои околу 61.332, но според неофицијални проценки оваа бројка достигнува и до 200.000. Јазикот на кој зборуваат Македонците во САД е во најголем број македонски и англиски и припаѓаат на православната вера.
Историја
Првите македонски имигранти дошле од пограничните региони во северниот дел на Егејска Македонија, првенствено регионите близу Костур, Лерин, и југозападниот дел на Република Македонија, особено околу Битола. Се проценува дека околу 50.000 Македонци емигрирале во САД помеѓу 1903 и 1906 година, но избувнувањето на Балканските војни и Првата светска војна ги ограничи тие миграции. Околу 20.000 останаа во САД, а остатокот се вратија дома. Имигрантите беа претежно селани, а остатокот занаетчии, работници и интелектуалци. Имиграцијата продолжи по војните; повеќето од новите имигранти беа Македонци од Грција, од кои многумина биле протерани од Егејска Македонија во 1920 година. Во 1920-тите и 1930-тите години македонскиот јазик бил забележан во американски пописи. Околу 50,000-60,000 Македонци емигрирале во Канада и САД на крајот на Втората светска војна.
Азбест
Азбест — природен минерал, составен од меки свиленкасти влакна. Слабо ја спроводува топлината, не гори и не се јагленисува. Пролонгирана инхалација на азбест може да предизвика азбестоза, мезотелиом и рак на белите дробови.
Том-том
Том тапан е цилиндричен тапан без замки, именуван од англо-индискиот и синхалскиот јазик. Тој беше додаден во комплетот тапани во раниот дел на 20 век. Повеќето томови имаат големина помеѓу 6 и 20 инчи во пречник, иако подните томови можат да достигнат дури и до 24 инчи. Не треба да се меша со там-там, гон
Кабел (единица)
Кабел — морепловна единица еднаква на една десеттина од морска милја или 100 фата (понекаде 120 фата). Името го добила по должината на јажето (наречено „кабел“) на бродската котва во времето на големите географски откритија. Дефиницијата се разликува од систем до систем:
Камерун на Олимписките игри
Камерунските спортисти имаат освоено пет медали, вклучувајќи го и златниот медал во фудбал на Летните олимписки игри 2000 година.
Националниот олимписки комитет на Камерун бил создаден во 1963 година.
Пума Свед
Јохана Јусиниеми (родена на 13 септември 1976 година), попозната по нејзиното уметничко име Пума Свед, е шведска порнографска глумица и танчерка. Првиот дел од нејзиното уметничко име доаѓа од спортскиот автомобил Форд Пума. Од 2005 година, таа се појавила во над 200 филмови.
Работела како претставник за продажба на компјутери во Шведска, а подоцна и како гламур модел пред да премине во филмови за возрасни. Таа првично настапувала само во сцени за жена-жена, но го направила своето хардкор маж-жена деби во видеото School of Hardcore од 2005 година од студиото AntiInnocence Video, со кое претходно била изведувачка на договор.
Таа добила номинација за AVN награда за 2009 година за веб-старлета на годината, и номинација за XBiz награда за 2009 година за Web Babe/Starlet of the Year. Во 2010 година, таа го направила своето прво појавување во мејнстрим филм, камео во комедијата 41-годишната Богородица кој ја напумпа Сара Маршал и се чувствуваше супер лошо за тоа со комичарот/актерот Брајан Кален, порано познат од MADtv.
Во октомври 2012 година, Свед ја објавила својата автобиографија издадена од Линд & Кo. Во автобиографија раскажува претпазливи приказна за нејзиниот живот обраќајќи посебно внимание на нејзиното детство, нејзиниот вовед во порно индустријата и нејзиниот проблематичен однос и разводот од Сунит Пател.
Во 2014 година, таа се појавила во третата епизода од седмата сезона на Sons of Anarchy. Таа се појавила како „Сканкенштајн“ во првиот филм продуциран од порно студиото на клубот заедно со Џена Џејмсон. Во 2014 година таа се појави во две епизоди од шведското риалити шоу Svenska Hollywoodfruar како пријателка на Аса Вестерлунд.
Свед привлкла внимание во јануари 2016 година кога весникот Aftonbladet објавил написи за шведскиот општински синдикат на работници. Луѓето во синдикатот ги користеле средствата на синдикатот за луксузни вечери и ангажирање на Свед за изведување стриптиз шоу во ресторан во сопственост на синдикатот, што довело до отпуштање на синдикалната касиерка. Многу работни членови го откажале членството во синдикатот.
Во октомври 2017 година, Пума објавила дека го отвора својот прв ресторан, „Пума Бургер“ во Малме, Шведска.
IC 1042
IC 1042 — галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1042 се споменува и како UGC 1936, MCG 3-7-16, CGCG 462-15, KCPG 68B, Arp 276, VV 238.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1042 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1042 има привидни димензии од 1,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 28 м 12,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 34' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на IC 1042 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9392.
Европско здружение за историја на правото
Европско здружение за историја на правото — европска организација која е основана во 2009 година во Брно (Чешка Република). Европско Здружение за Хисторија на Правото го создава платформата за сооработка помеѓу европските хисторичари – правници и институции кои се однесуваат на хисторијата на правото и во публикациите и во состаноците. Европското Здружение за Хисторија на Правото воспоставува релаци не само помеѓу академиците, туку исто така соработува зо значајни правни лица (воглавном со Уставните Судови), јавните правобранители, адвокатите и јавната администрација која се значајни за здружението. Главна задача на Европското Здружение за Хисторија на Правото е да го поддржува истражувањето во областа на Хисторија на Правото и на Римското Право во различни европски земји. Предметот на научно истражување се состоји од:
За нејзините членови Европското Здружение за Хисторија на Правото организира конференции, лекции, семинари, екскурзии и состаноци сè со цел да се дискутира за актуелните прашања на хисторијата на Европското Право и да се презентираат резултатите на истражувањата на истражувачите спроведени од хисторичарите – правници од европските земји. Списанието Европска Хисторија за правото (Journal on European History of Law) се објавува на Англиски и на Германски јазик како “универзални” јазици, преку који се стреми да ги оставрува во практиката горенаведените цели.
529
529 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 529 година од новата ера, 529. од првиот милениум, 29. од VI век и последна од 520-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 529 година се протега во 3165 и 3166, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3225 и 3226 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1072. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 96 и 95 година пред хиџра.
Монголија (појаснување)
Монголија може да се однесува на:
Хакази
Хакази (Тадарлар) — туркиски народ, кој живее во руската автономна република Хакасија каде сочинува 12% од вкупниот број на население. Хаказите се одликуваат со темна кожа и очи, црна коса и брада. Во Руската Империја Хаказите биле познати како минусински Татари, абакански Татари, енисејски Турци. По создавањето на Советскиот Сојуз многу етнички групи се споиле помеѓу себеси во една нација - Хакази. Повеќе од Хаказите се со православна вероисповед и го зборуваат хакаскиот јазик. Вкупниот број на Хаказите е околу 80 000.
Потекло
Потеклото на Хаказите е спорно. Некои научници ги сметаат за потомци на Јенисеј Киргиз, додека други веруваат дека по наредба на средновековниот монголски хан, Јенисеј Киргиз се преселиле во Средна Азија. Се верува дека Хаказите и Фују-Киргизите се поблиску до античкиот Јенисеј Киргиз, кои се и сибирскотуркиски (североисточнотуркиски народи), отколку до Киргизите од современиот Киргистан, кои се кипчачкотуркиски (северозападнотуркиски народи).
Оге Бор
Оге Нилс Бор (Aage Niels Bohr — ) — дански јадрен физичар и добитник на Нобелова награда за физика, син на познатиот физичар и нобеловец Нилс Бор.
Живот
Бор се родил во Копенхаген во 1922 и израснал опкружен со физичари како што се Волфганг Паули и Вернер Хајзенберг коишто работеле со неговиот татко во институтот за теоретска физика (сега Нилс боров институт) во Копенхагенскиот универзитет.
Во 1940, набрзо по окупацијата на Данска од страна на Германија, Бор го започнал неговиот степен по физика во Копенхагенскиот универзитет. Во октомври 1943, пред да биде уапсен од германската полиција, Нилс Бор избегал во Шведска со неговото семејство, подоцна патувал во Лондон и на работата за Проектот Менхетен. За време на овој период, Оге Бор патувал со неговиот татко, служејќи како негов асистент и секретар.
Борови се вратиле во Данска во 1945 и Оге продолжил со образување во универзитет, дипломирајќи како магистер во 1946, со тезата поврзана со некои аспекти на проблемите со атомското стопирање. По дипломирањето, тој станал соработник со Нилс боровиот институт.
Кариера
Бор работел во институтот за напредни студии во Принстон во почетокот на 1948, а подоцна во Колумбискиот универзитет од јануари 1949 до август 1950. Додека бил во САД, Бор се оженил со Мариета Софер и заедно имале три деца, Вилхелм, Томас и Маргрет.
По истражувањето кое му ја донело Нобеловата награда Бор го завршил докторатот во Копенхагенскиот универзитет во 1954 или 1956. Бор станал професор во Копенхагенскиот универзитет во 1956 и по смртта на неговиот татко во 1962, го наследил како директор на Нилс боровиот институт, позиција која ја задржал до 1970. Тој исто така бил член на одборот на Нордискиот институт за теоретска физика (Нордита), од своето основање во 1957, станувајќи директор во 1975. Во 1978 бил избран во Папската академија на науки.
Синот на Оге Бор, Томас Бор, е професор по физика во Данскиот технички универзитет, кој работи со динамика на флуидите. Двата братучеди на Томас, Јакоб и Хенрик Бор, се исто така професори во Данскиот технички универзитет. Јакоб во "DTU Nanotech" и Хенрик исто така во институтот за физика и директор на Квантнобелковинскиот (QuP) центар.
Физика
Веќе во доцните 1940-ти било познато дека својствата на атомското јадро не може да се објаснат со тогашните модели. Школкениот модел, создаден во 1949, овозможил некои додатни одлики да бидат објаснети, поточно т.н. магични броеви. Сеедно, имало и својства кои не можеле да бидат објаснети, меѓу кои несферичното произведување на полнеж на одредени јадра.
Џејмс Рејнвотер од Колумбискиот универзитет предложил модел на јадрото кој можел да го објасни несферичното произведување на полнеж во 1950. Бор, посетувајќи ја Колумбија во тоа време, самостојно ја замислил истата идеја и доставил документ за објавување окулу еден месец по дискутирањето на Рејнвотер за истиот проблем во поопшти црти. Подоцна Бор ја развил идејата, а во 1951 објавил документ кој сеопфатно ја третирал врската помеѓу осцилациите на површината на јадрото и движењето на поединечните јадра.
На враќање во Копенхаген во 1950, Бор почнал да работи со Бен Рој Мотелсон за да ја споредат теоретската работа со експериментални податоци. На три документи кои биле објавени во 1952-53, Бор и Мотелсон демонстрирале блиска согласност помеѓу теоријата и експериментот. Како на пример покажувањето дека енергетските нивоа на одредени јадра можат да се опишат со вртежен спектар. Оваа работа поттикнала нови теоретски и експериментални проучувања. Како резултат ја добил наградата „Атоми за мир“ во 1969.
Бор, Мотелсон и Рејнвотер биле заеднички наградени во 1975 со Нобеловата награда за физика „за откривањето на поврзаноста помеѓу збирното и честичното движење во атомските јадра и развојот на теоријата за структурата на атомското јадро врз основа на оваа поврзаност“.
Бор и Мотелсон продолжиле да работат заедно, објавувајќи монографија во два тома, „Јадрена структура“. Првиот том, „Моно-честично движење“ објавен во 1969, а вториот том „Јадрени деформации“ во 1975.
Шван (амт)
Шван (Schwaan) — општинска заедница во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Шван.
Пицела
Пицелите првично биле направени во Ортона, во регионот Абруцо во Јужна Италија. Името споделува етимологија со Италијанскиот збор пица. Многу други култури развиле колаче од типот на Пицела како дел од нивната култура (на пример, норвешкиот Крумкаке). Познато е дека е едно од најстарите колачиња и веројатно е развиено од античкиот римски кора.
Пицелите се познати и како неволе во некои делови на Абруцо. Пицелите се познати како фератела во регионот Лацио во Италија. Додека пак во Молизе тие може да се нарекуваат фератела, канчеле или пицела.
Тестото за колачиња се става во мал вафларник, која наликува на мала варијанта на популарната вафларник. Првично, вафларникот за пизели се држеше со рака преку жежок горилник на шпоретот, иако денес повеќето пизели се прават со електрични модели и не бараат шпорет. Вообичаено, вафларникот наликува на шема на снегулки на двете страни на тенкото златно-кафеаво колаче, кое има остра текстура откако ќе се излади. Во продавниците се достапни и неколку марки фабрички пицели. Пицелите се популарни за време на Божиќ и Велигден. Тие често се наоѓаат на Италијанските свадби, заедно со други традиционални колачи како што се каноли и традиционални Италијански колачиња.
Исто така, вообичаено е да се запечатуваат две пицели со крем од каноли ( рикота измешана со шеќер) или намаз од лешник. Пицелата, додека е сè уште топла, може да се тркала и со помош на дрвена шпилка за да се создадат лушпи од каноли.
Џамахирија
Џамахирија (арапски: جماهيرية, транслитерација jamāhīriyya) е арапски термин кој означува „држава на масите“, односно термин кој го вовел Моамер ал Гадафи за да ја именува новата либиска социјалистичка џамахирија и значи држава која е владеена од народот. Терминот може да се спореди со терминот „народна република“.
Денес, само една држава го користи овој термин - Либија и Гадафи е именуван како „каид“ или во превод водач. Иако официјално Гадафи нема позиција во државата, тој ја има титулата „водач на големата револуција од први сепетмври на Социјалистичката Народна Либиска Арапска Џамахирија“ или „братски водач и водач на револуцијата“.
Потекло на поимот
Зборот „џамахирија“ е термин кој потекнува од зборот „џумхурија“, арапски збор за република. Зборот е настанат со менување на компонентите  jumhūr — "јавност" — во множинска форма, jamāhīr — "маси".
Често на сите јазици во светот името на државата Голема Социјалистичка Народна Либиска Арапска Џамахирија се преведува само како Либија, поради комплицираноста и невообичаеното име.
Надворешни врски
History of Libya under Muammar Gaddafi
1071 п.н.е.
1071 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1071. година пред новата ера, 71. од вториот милениум п.н.е., 71. од 11 век п.н.е. и втора од 1070-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4437 и 4438 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3679 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2689 и 2690 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 318 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1071 година се протега во 1565 и 1566, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1625 и 1626 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 528 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1744 и 1743 исламска година пред хиџра.
Рудолф Арнхајм
Рудолф Арнхајм (15 јули 1904 - 9 јуни 2007 година) бил автор роден во Германија, теоретичар на уметност и филм и психолог за перцепција. Тој ја научи гешталт психологијата од студирањето под Макс Вертхајмер и Волфганг Келер на Универзитетот во Берлин и ја примени во уметноста. Неговиот магнум опус беше неговата книга Уметност и визуелна перцепција: Психологија на креативното око (1954). Други главни книги од Арнхајм ги вклучија визуелното размислување (1969) и Моќта на центарот: проучување на композицијата во визуелните уметности (1982). Уметноста и визуелната перцепција е ревидирана, зголемена и објавена како нова верзија во 1974 година, а таа е преведена на четиринаесет јазици. Живеел во Германија, Италија, Англија и Америка каде предавал на колеџот Сара Лоренс, Универзитетот Харвард и Универзитетот во Мичиген. Тој има големо влијание врз историјата на уметноста и психологијата во Америка.
Во уметноста и визуелната перцепција, Арнхајм се обидува да ја искористи науката за подобро да ја разбере уметноста. Во неговата подоцнежна книга Визуелно размислување (1969), Арнхајм ја критикува претпоставката дека јазикот оди пред перцепцијата. За Арнхајм, единствениот пристап до реалноста што го имаме е преку нашите сетила. Арнхајм, исто така, тврди дека перцепцијата е силно поистоветена со размислувањето и дека уметничкото изразување е уште еден начин на расудување. Во Моќта на центарот, Арнхајм се осврнува на интеракцијата на уметноста и архитектурата на концентрични и мрежни просторни обрасци. Тој тврдел дека формата и содржината се неделиви и дека обрасците создадени од уметниците ја откриваат природата на човечкото искуство.
Рани години
Рудолф Арнхајм е роден во еврејско семејство во 1904 година на Александарплац, во Берлин. Не долго откако се родил, неговото семејство се преселило во Кајзердам (Kaiserdamm ) во Шарлотенбург, каде што останале до раните 1930-ти. Уште од мал се интересирал за уметност, бидејќи како дете почнал да црта. Неговиот татко, Георг Арнхајм, поседувал мала фабрика за пијано, а планот на Георг Арнхајм за неговиот син бил тој да ја преземе фабриката. Меѓутоа, Рудолф сакал да го продолжи своето образование, па татко му се согласил половина недела да може да ја помине на универзитет, а другата половина во фабрика. Рудолф на крајот поминувал повеќе време на универзитетот, а кога бил во фабриката им го одвлекувал вниманието на вработените со своите интереси и истражувања за механиката на клавирот, па неговиот татко се согласил да му дозволи целосно да се фокусира на своето образование. Рудолф бил заинтересиран за психологија додека можел да се сети, со неговото специфично сеќавање на купување на некои од првите изданија на книгите на Зигмунд Фројд кога имал петнаесет или шеснаесет години. Тие го поттикнаа неговиот интерес за психоанализата.
Кариера
Арнхајм го посетувал на Универзитетот во Берлин, каде што сакал да ги фокусира своите студии на психологија. Во тоа време, психологијата била гранка на филозофијата, па Арнхајм завршил со отсек експериментална психологија и филозофија, а се занимавал со историја на уметност и музика. Имаше многу истакнати членови на факултетот на универзитетот во тоа време, од кои најзабележителни беа Алберт Ајнштајн, Макс Планк, Макс Вертхајмер и Волфганг Келер. Бидејќи Макс Вертхајмер и Волфганг Келер беа на одделот за психологија, поголемиот дел од психологијата се однесува на гешталт психологијата. Психолошкиот институт на Универзитетот во Берлин се наоѓал на два ката во Царската палата, па Арнхајм работел во импровизирани лаборатории украсени со слики на ангели и други уметнички дела. Овој институт бил повеќе работилница затоа што сите правеле експерименти и се користеле едни со други наместо да седат на предавања. За дисертацијата на Арнхајм, Макс Вертхајмер побара од него да ги проучи човечките изрази на лицето и ракописот и како тие кореспондираат. Тој го разгледувал степенот до кој луѓето го перципираат изразот кога гледаат во лицето и што тие перцепираат од ракописот на една личност, како и како тие две кореспондираат. Ова беше почеток на проучувањето на Арнхајм за изразувањето, експрессите, кое понатаму го развива кон гледање/перципирање на визуелните уметности. Во 1928 година докторирал.
Во средината на 20-тите, Арнхајм започнал да пишува филмска критика за Стахелшвајн. Во меѓувреме, тој ги испратил своите дела до Зигфрид Јакобсон, главниот уредник во Die Weltbühne, кој ги прифатил. Кога Џејкобсон починал во 1928 година, Осиецки ја презел функцијата, а потоа Арнхајм дошол да работи на културниот дел до 1933 година Во есента 1932 година, Арнхајм објавил есеј во Берлинер Тагеблат, околу три месеци пред нацистите да дојдат на власт. Есејот беше за природата на мустаќите на Чарли Чаплин и Хитлер и за тоа што мустаќите му правеа на носот во однос на човечкиот карактер. Имајќи го предвид тајмингот на овој есеј и фактот дека во 1933 година продажбата на неговата книга Филмот како уметност повеќе не беше дозволена поради нацистите, некои пријатели на Арнхајм го советуваа да ја напушти земјата и така, во август 1933 година, тој се преселил во Рим.
Арнхајм живеел и пишувал за филмот и радиото во Рим во следните шест години. Кога избила Втората светска војна, тој се преселил во Лондон и работел како воен преведувач за Британската радиодифузна корпорација. Тој се преселил во САД во 1940 година и бил шокиран од сите светла на Њујорк. За него тоа беше „крајот на егзилот“ бидејќи беше навикнат да живее со постојани црни аути во Лондон.
Во 1943 година станал професор по психологија на колеџот Сара Лоренс и визитинг предавач на Новото училиште за социјални истражувања. Околу ова време тој доби две големи награди. Прво, тој доби стипендија од фондацијата Рокфелер. Со ова тој работеше на Универзитетот Колумбија со нивната Канцеларија за радио истражување за да ги анализира сапунските опери и како тие влијаеле на американската публика. Тој исто така ја добил стипендијата Гугенхајм во 1942 година со цел да ја проучува перцепцијата во уметноста. Тој идеално сакаше да пишува за примена на гешталт теоријата во визуелните уметности, но сметаше дека нема доволно истражување. Тој ја одложи книгата за да направи повеќе студии за просторот, изразувањето и движењето. Во 1951 година, Арнхајм добил уште една стипендија на фондацијата Рокфелер за да може да се одмори од наставата и ја напишал уметноста и визуелната перцепција: Психологија на креативното око.