cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Шпанија
Визиготска Хиспанија
Од 511 година до 526 година, Визиготите биле во сојуз со Остроготите, на чие чело се наоѓал Теодорих Велики. Во текот на VI век дошло до војна околу престолот помеѓу Визиготите и источноримскиот цар Јустинијан I со неговиот претендент Атанагилда. Во војната, Византија победила, а Византијците немале намера да се повлечат и го зазеле југоисточниот дел од полуостровот каде се задржиле до 754 година. Овде тие ја создале и покраината Спанија.
Подоцна, на овие простори се појавил нов непријател, муслиманите кои во 711 година го зазеле скоро целиот полуостров, уништувајќи го целосно Кралството на Визиготите.
Реконквиста
Реконквиста претставува период на протерување на арапските Маври од Пиринејскиот Полуостров од страна на христијанското население во Шпанија и Португалија. Периодот на Реконквистата траел вкупно 774 години.
Во времето кога Маврите навлегле на полуостровот, малобројното визиготско население се повлекло кон планинските предели на Астурија и Кантабрија, каде подоцна го основале Кралството Астурија. Карло Велики основал т.н. Шпанска марка која претставувала погранична зона и нејзината цел била да го сопре напредувњето на Арапите кон внатрешноста на Европа.
Битката кај Ковандога, која се одиграла во 720 година го означила почетокот на Реконквистата. По битката, Дон Пелајо бил прогласен за крал на Визиготите. По неговата смрт во 737 година, неговиот наследник Алфонсо I повторно покренал подход кон Маврите, напредувајќи кон Риоха и реката Дуеро.
Во текот на X век, христијанските кралства само ја шириле својата територија на сметка на Маврите. Астурските кралеви Ордоњо I и Алфонсо III Астурски ја потврдувале својата позиција покрај граицата со Арапите. Во 913 година било создадено Кралство Леон, време кога кралевите на Астурија ја преместиле престолнината од Овиедо во Леон. Кастиља благодарение на Фернан Гонзалез кој ја искористил смртта на Рамир II, успеала да ги утврди своите граници и да стане независна. Кастиља настанала на самата граница на Кралство Астурија. Територеијата била населена од Баскијци. До XIII век, Леон и Кастиља на повеќепати биле соединувани и повторно разделувани. Конечно, во 1230 година дошло до последно обединување на Кастиља и Леон, кога Фернандо III од Кастиља го наследил Кралството Кастиља во 1217 година, а во 1230 година го наследува Леон од својот татко Алфонсо IX.
Што се однесува до муслиманскиот свет, сè додека тие останале единствени помеѓу себе, христијаните не можеле ништо да направат туку само да ја чуваат својата територија. Во 1034 година дошло до распаѓање на Кордопскиот халифат, кој бил поделен на повеќе од дваесет мали држави. По опва, христијаните добиле можност за побрзо напредување кон јужниот дел на полуостровот. Таифите бргу заклучиле дека нивните противници се премногу силни, па затоа стапиле во сојуз со Алморавидите, народ кој владеел со Северна Африка. Со нивна помош, муслиманите ги принудиле на Алфонсо VI да се повлече кон север во градот Ларида и Валенсија. Меѓутоа, многу бргу муслиманскиот сојуз се распаднал, па ова било повод за нов поход кон јужниот дел на полуостровот. Во 1125 година, берберското племе Алмохади ја зазела Северна Африка, а Алморавидите биле прогонети. Така, муслиманското население од Пиринејскиот Полуостров ги повикале на помош новите владетели на Северна Африка. Во 1146 година стигнале на полуостровот и ги освоиле сите територии кои претходно ги освоил Алфонсо VII. Во наредните години, и двете години се спремале за одлучувачката битка која се случила на 16 јули 1212 година, позната како битка кај Лас Навас де Толуз. Во битката, муслиманите претрпиле тежок пораз. По оваа голема победа, христијанските земји започнале да војуваат меѓусебно. Процесот на Реконквиста продолжил по 1230 година. Фердинанд III, крал на Леон и Кастиља во 1236 година ја зазел Кордоба, а во 1248 и Севиља. Џејми I Арагонски ги освоил Мајорка, Менорка и Валенсија. Последен паднал градот Гранада во 1492 година, под раководство на Католичките кралеви.
Кралство Шпанија
Католичките кралеви го користиле своето познато мото: "Tanto monta, monta tanto, Isabel como Fernando" (македонски: "Колку вреди едното, толку вреди и другото, Изабела како Фердинанд"). Соединувајќи ги “круните“ на најголемите кралства во тоа време на Пиринејскиот Полуостров, Кралство Кастиља и Кралство Арагон. Со ова, тие всушност ги поставиле темелите на новото Кралство Шпанија, кое конечно било формирано во времето на нивниот внук Карло V. Со времето, оваа титула на еден начин му била оправдана ако се има предвид протерувањето на Маврите од Пиринејскиот Полуостров за време на Реконквистата.
Откривањето на Америка во 1492 година се совпаѓа со годината на крајот на Реконквистата. Преку колонизацијата на Новиот Свет, Шпанија станала една од најголемите светски велесили во тоа време.
Шпанска империја и откривање на Америка
Шпанското колонијално царство (шпански: Imperio Español) или Шпанско царство било едно од најголемите царства во светската историја како и едно од првите светски колонијални царства. Тоа во XV век вклучувало територии и колонии во Европа, Америка, Африка, Азија и Океанија. Шпанија во 1492 се појавила како единствена монархија во Европа по завршувањето на Реконквиста на Пиринејскиот Полуостров. Кристофер Колумбо бил командант на првите истражувања на Атлантскиот Океан, коишто довеле придонесено за откривањето на Новиот Свет и колонизација на Америка.
За време на ерата на истражувањето односно Големите географски откритија, Шпанија преку Карипските острови и новопронајдените територии придонела за уништување на империјата на Ацтеките и империјата на Инките, империи кои дотогаш опстојувале во Северна Америка и Латинска Америка. Подоцна новата империја се протегала од денешна Канада во Северна Америка до Огнена Земја во Јужна Америка. Шпанската експедиција на светско ниво започнува со Фернандо Магелан во 1519 година, а завршува со Хуан Себастијан Елкано во 1522 година, постигајќи го она што некогаш Колумбо го замислувал, откривање на патот кон Азија, преку Далечниот Исток, каде започнало и колонизирањето на државите Гуам, Филипини и околните острови. Во времето на т.н. Златен век на шпанската книжевност, империјата се состоела од териториите на Холандија, Луксембург, Белгија, поголем дел од Италија, делови од Германија, делови од Франција, територии во Африка, Азија и Океанија, како и големи области во Америка.
Во потрага по нов пат за Индија, на 3 август 1492 година италијанскиот морепловец Кристофер Колумбо, во име на шпанскиот кралски двор, со бродовите Санта Марија, Ниња и Пинта тргнал на долгоочекуваното пронаоѓање на морскиот пат за Индија. Тој најпрвин ги открил Канарските Острови од каде што на 6 септември тргнал на пет неделно патување по Атлантскиот Океан. Тој на копно стасал на 12 октомври 1492 кога морнарот Родриго де Тријана го здогледал копното.
Покрај Сент Аугустин, Шпанците ги основале и градовите Санта Фе, Албукерк, Сан Антонио, Тусон, Сан Диего, Лос Анџелес и Сан Франциско.
Хабсбуршка Шпанија
Терминот Хабсбуршка Шпанија се однесува на периодот од историјата на Шпанија во текот на XVI век и XVII век (1506-1700), кога Шпанија била прогласена од страна односно водена од страна на Хабсбуршката династија. Под нејзино владеење, односно во времето на Карло V и Филип II, Шпанија била една од најголемите светски сили која контролирала делови од територијата на Америка до Филипините во Азија, Франција, Бенелукс, Германија, поголемиот дел од денешна Италија во Европа, во периодот од 1580-1640 ја вклучувала и Португалија. Поради оваа причина, овој период на шпанската историја, исто така, бил познат како "ера на експанзија". Во времето на последниот Хабсбургшки крал, во втората половина на XVII век, Шпанија постепено навлегувала во политички и културен пад.
Хабсбуршкото владеење на Шпанија завршило по смртта на последниот хабсбуршки крал на Шпанија, Карлос II, кое резултирало за започнување на Војната за шпанското наследство.
Просветителство во Шпанија
Војната за шпанското наследство се водела во периодот од 1701 до 1714 помеѓу повеќето големи европски сили околу обединувањето на кралствата Шпанија и Франција под круната на Бурбонската династија. Од едната страна биле Франција и Шпанија предводени од Луј XIV кој сакал да ја приклучи Шпанија кон Франција, а од другата биле Светото Римско Царство, Британија, Холандија, Савоја, Прусија и Португалија, кои сметале дека сојузот на Франција и Шпанија ќе доведе до целосна доминација на Бурбоните во Европа. Војната завршила со мировните договори од Утрехт (1713) и Раштат (1714). Како резултат, Филип V останал крал на Шпанија, но бил исклучен од Бурбонската наследна лоза, така што бил спречен и трајно оневозможен личниот сојуз помеѓу двете кралства.
Филип V од Шпанија бил првиот Бурбонски владетел на Шпанија од 1700 година. Оваа гранка од Бурбонската династија владее со Шпанија до денес. Нејзин претставник е Н.В. кралот Хуан Карлос I.Во текот на просветителството во Шпанија биле воведени големи реформи од страна на властите во Шпанија во сите области на животот. Просветителството во Шпанија започнало истоивремено со започнувањето на војната за шпанското наследство, а завршило по крајот на Наполеоновите војни.
Прва Шпанска република и реставрација
Првата Шпанска Република бил политички режим кој функционирал во Шпанија со воведување на парлементарно управување во периодот од 11 февруари 1873 и 29 декември 1874 година, кога генералниот Мартинес Кампос дал проглас со кој го означил почетокот на Бурбонската реставрација односно обнова на Шпанија. Републиката била прогласена по абдикцијата на кралот на Шпанија Амадеј I на 10 февруари 1873 година. Така, следниот ден, на 11 февруари Шпанија била прогласена за република со парламентарно мнозинство составено од радикали, демократи и републиканци. Првиот обид на републиканците во историјата на Шпанија им претставувало едно кратко искуство, кое се одликувало со длабока политичка и социјална нестабилност и насилство. Републиката била управувана од страна на четири одделни претседатели- Естанислао Фигуерас, Франсиско Пи, Николас Салмерон и Емилио Кастелар. По само единаесет месеци бил направен државен удар при кое на власт дошол Франциско Серано.
Кралот Алфонсо XIII од Шпанија, во обид постепено да го врати претходниот систем и да го врати својот углед, го повикал Генералот Дамасо Беренгер да формира влада. Ова не било поддржано од страна на другите политички сили во Шпанија, кои пак повикале на создавање на Втора Шпанска република. Дамасо Беренгер поднел оставка, а владата ја формирал Адмирал Азнар. Тој ги свикал изборите на 13 април 1931 година со цел да ги задоволи барањата на демократите и републиканците.
Така, на изборите социјалистите и републиканците издвојувале победа, а веднаш по изборите следувале големи улични немири кои повикувале за отстранување на монархијата од власт. Властите во армијата изјавиле дека ќе застанат на страната на народот, па така кралот бил принуден да ја напушти Шпанија. Така била прогласена и Втората Шпанска република.
Втора шпанска република и шпанската граѓанска војна
Втората Шпанска република била основана на 14 април 1931 година по поразот на Алфонсо XIII од Шпанија на локалните избори и неговата абдикација. По прогонот на кралот била формирана привремена влада на чело со Нисето Алкала Самора и истата се задржила до 9 декември 1931 година кога бил избран новиот Устав. Со Шпанија во тој период раководил републиканско-социјалистичката партија на Мануел Асанар.
Франсиско Франко
Франциско Франко станал диктатор на Шпанија, по победата на републиканската влада во Шпанската граѓанска војна. Франко официјално застанал на чело на државата на 1 април 1939 година, а со Шпанија владеел сè до неговата смрт на 20 ноември 1975 година. Одмаздата на Франко започнала веднаш по завршувањето на војната, при што биле извршени безброј злосторства врз членовите на републиканците. Голем дел од Републиканците биле уапсени, убивани и покрај тоа што некои од нив биле само симпатизери на тој режим. Како резултат на тоа, илјадници граѓани на Шпанија морале да бараат егзил, претежно во Франција и Мексико. Оние коишто побегнале од државата обично се вклучувале во борбата против национализмот и нацизмот. Еден таков пример е митрополитот Луис Компанис кој побегнал во соседна Франција. Во 1940 година, тој бил уапсен од страна на Вишиевска Франција на чие чело се наоѓал Филип Петен и истиот бил екстрадиран во Шпанија.
Иако Франко во Шпанија под неговото владеење донесел некои орнаменти на фашизмот, неговото владеење не се смета фашистичко; Главната разлика се гледа во то што фашизмот општеството го гледа со односно го трансформира со револуциија а неговото владеење не се соучувало со таа идеологија
По крајот на Втората светска војна, Франко и неговата Шпанија биле вовлеени во политичка изолација од страна на САД, Велика Британија итн. Во 1946 година било употребено ембарго за Шпанија и француската граница кон Шпанија била затворена. Економијата на Шпанија била пред колапс. По зголемените тензии помеѓу САД и СССР во 1950-тите, ги принудила на САД да бараат нови сојузници во Европа. Франко бил прогласен за голем противник на комунизмот и се сметало дека тоа Шпанија би ја направил можен сојузник на САД за време на Студената војна. Така, изолацијата на државата траела до 1953 година кога Шпанија и САД потпишале договор во Мадрид според кој Шпанија добила економска помош во замена за американските воени бази. Истата година, во 1955 година, Шпанија потпишала конкордат со Ватикан. Шпанија била примена во ООН во 1955 година и Светската банка во 1958 година.
Франко починал на 20 ноември 1975 година на возраст од 82 години, на истиот датум на којшто починал и Хосе Антонио Примо де Ривера, основач на Шпанската фаланга.
Шпанија денес
Шпанија е парламентарна монархија. Парламентот кој ја има законодавната власт во државата, се избира на секои 4 години преку непосредни парламентарни избори. Извршната власт ја има владата, на чело со премиерот кој е назначен од кралот по претходна консултација со најважните политички сили кои се застапени во парламентот.
Хенри I
Хенри I (англиски: Henry I) бил најмладиот син на Вилијам I. На англискиот престол се качил во 1100 година, и владеел до 1135 година. Бидејќи не оставил машки наследник, својата ќерка Матилда ја прогласил за иден владетел на земјата.
Хенри I е роден во 1068 или 1069 година. Неговата мајка, Матилда од Фландрија потекнувала од потомството на саксонскиот крал Алфред Велики. Бидејќи бил најмлад од сите синови, тој очекувал дека ќе биде поставен за епископ, па главно поради тоа стекнал големо образование. Пред да почине, Вилијам I ги распоредил дел од своиите имоти на своите деца. Тоа била причината да се создаде конфликт помеѓу нив. Најголемиот син, Роберт, ја добил Нормандија, Вилијам ја добил Англија, а Хенри добил 5.000 фунти злато. Незадоволен од тоа, Хенри ги оставил своите браќа најпрвин да стапат во конфликт. Но, браќата на Хенри пронашле договор според кој доколку еден од нив двајца почине, тогаш другиот да ги зазеде неговите имоти, односно да ги обедини Англија и Нормандија.
Кога на 2 август 1100 година бил убиен Вилијам II од стрела, Роберт III од Нормандија се враќал од Првата крстоносна војна. Тој немал голема популарност помеѓу населението во Нормандија. Користејќи ја неговата неприсутност, Хенри од страна на населението бил прифатен како нов крал на Англија. На 5 август 1100 година бил прогласен за крал во Вестминстерската опатија. Тој се оженил за Матилда од Шкотска, која била ќерка на шкотскиот крал Малколм III. Таа всушност била правнука на Едмунд II, па со тој брак на некој начин била склопена англиската и норманската линија. Но тоа најмногу им пречело на норманските семејства од една страна, а од друга пак англосаксонските семејства започнале да изразуваат симпатии кон новиот крал, за разлика од неговиот татко.
По пристигнувањето на Роберт во Нормандија, тој во 1101 година се обидел да изврши инвазија врз Англија. Сепак тој во тоа не успеал, па така според договорот од Алтон, Роберт го признал Хенри како крал на Англија, а во спротива му била дадена Нормандија и парична надомест. Во 1105 година кралот Хенри сепак се одлучил директно да се пресмета со својот брат, па така извршил инвазија врз Нормандија. Одлучувачката битка помеѓу нив се случила на 28 септември 1106 година. Двете страни не биле сосема спремни за водење на битката. Во битката Роберт видел дека ги губи своите позиции, па се обидел да побегне, но неуспешно. По победата, Роберт бил затворен. Во еден момент Роберт се обидел да побегне од затворот во Кардиф, но повторно неуспешно. По ова, Хенри наредил да му се извадат очите, за да не може повторно да се обиде на таков чекор. Така, Хенри ја зазел Нормандија под управа на Кралство Англија.
Хенри во Нормандија ја венчал својата ќерка Матилда за најстариот син на Анжу Фулк V, Готфрид Плантагенет. Малку подоцна, ова довело до соединување на двете кралства под Династија Плантагенет.
Во 1135 година, Хенри заминал за Нормандија во посета на својата ќерка. Хенри ги наговорил норманските роднини да ја прифатат Матилда како своја кралица по неговата смрт. Но кога тој починал, нов крал на Англија станал Стивен, чија мајка била Адела, ќерка на Вилијам I. По ова, помеѓу него и Матилда се развила граѓанска војна, кој траел до 1153 година, кога било решено да синот на Матилда биде новиот крал на Англија.
Тринидад (Боливија)
Тринидад (шпански: Trinidad) или официјално Најсветиот Тринидад (шпански: La Santísima Trinidad) — град во Боливија и главен град на департманот Бени. Овој град има население од околу 86.400.
Градот бил основан во 1686 од страна на Падре Сиприано Бараче околу 14 километри оддалечено од денешната локација. Првичниот град се наоѓал на реката Маморе.
Космос-787
Космос-787 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 јануари 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 900 килограми. Космос-787 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Тело на пенис
Тело на пенис — најголемиот надворешен дел на пенисот. Телото на пенисот започнува од коренот и завршува со главата на пенисот.
Анатомија
Телото на пенисот е составено од еден спонгиозен сноп, кој се наоѓа на долната страна на пенисот, и во него се наоѓа мочниот канал. Околу спонгиозниот сноп има сврзно ткиво (септум на пенис). Над овој сноп се наоѓаат два кавернозни снопа, кои се споени еден со друг со бела обвивка. Низ сноповите се протегаат длабоките артерии на пенисот. Спојот на сноповите прави вдлабнатина. Над сноповите се наоѓа дорзалниот нерв, две дорзални артерии и длабоката дорзална вена. Сите овие до сега напоменати се обвиткани од длабока фасција, над која се наоѓа сврзното ткиво, над неа се наоѓа површинската фасција. Меѓу површинската фасција и длабоката фасција на горната страна на пенисот се протега површинската дорзална вена. Сето ова е обвиткано со кожа.
Никола Микиќ
Никола Микиќ (Краљево, 13 септември 1985) е поранешен српски фудбалер. Играл како одбранбен играч.
Кариера
Фудбалот почнал да го игра во фудбалската школа Бубамара во Краљево, од каде како 15-годишник се приклучил на белградскиот тим на Обилиќ. Тој го направил своето деби во сениорскиот фудбал во тимот на полицијата, а потоа играл за друг тим од пониска лига, ФК Посавац од Бољевац. Потоа неколку години настапувал за Раднички од Ниш во вториот ранг на натпреварувањето. Своето деби во фудбалот во Суперлигата го имал во дресот на Напредок од Крушевац, каде одиграл 47 суперлигашки натпревари сезона и пол. На крајот на 2009 година преминал во Црвена звезда. Тој останал во Звезда до крајот на неговиот договор во 2013 година. Во времето кога Роберт Просинечки бил на чело на стручниот штаб бил еден од најстандардните првотимци, а до доаѓањето на Ненад Милијаш во летото 2012 година ја носел капитенската лента. Тој освоил два Купа на Србија со Црвена Звезда - во 2010 и 2012 година. Во јули 2013 година преминал во турскиот второлигаш Маниса. Следните две сезони ги поминал во турскиот клуб, пред да се врати во српскиот фудбал во летото 2015 година и да потпише за ОФК Београд. Поминал една полусезона во тимот на ОФК Белград, пред да се пресели во грчкиот клуб АЕЛ Калони во вториот дел од сезоната. Подоцна играл за ОФИ од Крит, а потоа повторно за турска Маниса пред повторно да се врати во Србија во јули 2018 година и да потпише за Вождовац. Две сезони играл за Вождовац во српската Суперлига, а во јули 2020 г. се преселил во прволигашот Графичар. Микиќ по половина сезона во тимот на Графичар ставил крај на својата играчка кариера.
NGC 2407
NGC 2407 — елиптична галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 февруари 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2407 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2407 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 31 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 18° 20' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 2407 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21220. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 139; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1364. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 641.
Корен на пенис
Корен на пенис — внатрешен дел на пенисот. Коренот е почетниот дел на органот и продолжува во телото на пенисот.
Анатомија
Коренот по форма е составен од три дела. Главниот дел е кракот на пенисот (crus penis) кој се дели на два дела по еден крак на двете страни. Во средината се наоѓа уретралната главица. Секој крај е обвиткан со карличношупликав мускул, додека главицата е обвиткана од булбоспонгиозен мускул. Коренот на пенисот се наоѓа во перинеумот, меѓу внатрешната фасција на урогениталната дијафрагма и Колсовата фасција.
Покрај тоа што коренот е поврзан со фасциите и долниот дел на карлицата, тој е поврзан и со предниот дел на срамниот спој со фундиформниот лигамен и со суспензорниот лигамент на пенисот.
Кефкен
Островот има површина од 21 хектар, и е околу четири пати подолг колку што е широк.
Историја
За време на грчката, римската и византиската ера, островот се викал Дафнусија (Δαφνουσία), Аполонија (Ἀπολλωνία) и Тинија (Θυνίας). Последното од овие имиња потекнува од грчкиот збор Тинос (Θύνος, во превод туна, вид на риба), а можеби и од Тини, тракиско племе кое живеело на брегот на Витинија. Островот се споменува од страна на географот Клавдиј Птоломеј (5.14.1) и Плиниј Постариот (5.32) и Страбон, а исто така и во Патопис од Црното Море The names Thynias and Daphnusia are both given by Ptolemy, Thynias by Pliny and Strabo. . Имињата Тиниј и Дафнусија ги даваат Птоломеј, Тиниј од Плиниј и Страбон.
Иако населбата на островот никогаш не достигнала ранг на град, таа станала во релативно позната фаза епархија. Тоа се случило во релативно доцна фаза, бидејќи во Synecdemus не се спомнува. Во првиот во кој се појавува (Епархиски списоци или Notitiae Episcopatuum), секогаш се споменува под името Дафнусија. Грчката православна црква како маченички епископ на Дафнусија му се поклонува на одреден Саба, од кои ништо друго не е познато. Дафнусија денес е наведена од Католичката црква како титуларна епископија.
Во 1915 година, во близина на островотсе случила поморска битка, која завршила со руска победа над Отоманското Царство.
Тековни одлики
Долгите бранови се протегаат од островот, формирајќи безбедно пристаниште за бродовите. Светилник кој датира од 1879 година има должина од 14 морски милји, а има и помал светилник.
Може да се видат ѕидовите на тврдината од старогрчкиот и џеновскиот период и некои бунари и цистерни.
NGC 4634
NGC 4634 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4634 се споменува и како UGC 7875, MCG 3-32-86, CGCG 99-112, IRAS 12401+1434, CGCG 100-2, VCC 1932, KCPG 351B.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 17' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 156°.
Други поделби
Проучување на NGC 4634 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42707. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 881. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Буко
Буко — село и поранешна општина во округот Витенберг, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009, е дел од градот Косвиг (Анхалт).
Сен-Џон Перс
Младост и образование
Алекси Леже е роден во Поент а Питр во Гваделупе. Неговиот прадедо, адвокат, се доселил во Гваделуп во 1815 година. Неговиот дедо и татко исто така биле адвокати, а неговиот татко бил и член на Градскиот совет. Семејството Леже имало две плантажи, една за кафе и друга за шеќер.
Во 1897 година, Ежесип Лежитимус, првиот избран претседател на Гваделупскиот генерален совет со домородно потекло, ја презел функцијата со одмаздољубива агенда кон колонистите. Семејството Леже се вратило во Франција во 1899 година и се сместило во По. Младиот Алекси не се чувствувал како дома и поминувал многу од своето време во прошетки, мечување, јавање и едрење на Атлантикот. Матурата ја положил со посебна награда и почнал да студира право на универзитетот во Бордо. Кога неговиот татко умрел во 1907 година, се намалиле финансиите на семејството што довело до времен прекин на неговите студии, кои ги завршил во 1910 година.
Во 1904 година, во Ортез го сретнал поетот Франсис Жам кој му станал драг пријател. Посетувал клубови на културата каде ги сретнал Пол Клодел, Одилон Редон, Валери Ларбо и Андре Жид. Напишал кратки поеми инспириран од романот Робинзон Крусо и почнал да го преведува Пиндар. Својата прва книга поезија, „Пофалби“, ја издал во 1911 година.
Дипломатска служба
Од 1914 година Леже е во служба на француската дипломатија и првите години ги поминува во Шпанија, Германија и Обединетото Кралство. По избивањето на Првата светска војна тој ја извршува должноста на аташе за печат на владата. Од 1916 год 1921 година, тој бил секретар на Француската амбасада во Пекинг. Во 1921 година во Вашингтон, при учеството на светска конференција за разоружување, го забележал Аристид Бријан, тогашен премиер на Франција и го зел за свој помошник. Во Париз, го запознал интелектуалниот поет Пол Валери кој влијаел за издавање на поемата „Анабаза“ која Леже ја напишал за време на својот престој во Кина. На Леже му лежела класичната музика, тој ги познавал Игор Стравински, Надја Буланже и Ле сис.
За време на престојот во Кина, Леже ја напишал својата прва поема „Анабаза“ која ја објавил во 1924 година под псевдонимот „Сен-Џон Перс“, псевдоним кој ќе го користи до крајот на својот живот. После тоа тој не издал ништо две децении, дури ни повторно издание на својата дебитантска книга, бидејќи верувал дека тоа не соодветствува за дипломат да публикува фикција. После смртта на Бријан во 1932 година, Леже ја извршувал функцијата на генерален секретар на Министерството за надворешни работи (Ке д’Орсе) до 1940 година. Во министерството тој ја водел оптимистичката фракција која верувала дека Германија била нестабилна и дека ако Британија и Франција му се спротивстават на Хитлер тој ќе отстапи. Леже го придружувал францускиот премиер Едуар Даладје на Минхенската конференција во 1938 година каде била договорена цесијата на Чехословачка на Германија. Бил отпуштен од функцијата веднаш по падот на Франција во мај 1940 година бидејќи бил познат како антинацист. Од средината на јули 1940 година, Леже е во долг егзил во Вашингтон.
1940-1975
Во 1940 година, владата од Виши го исфрлила од редот на Легијата на честа и му го одзела француското државјанство (истото му било вратено по војната). Во егзил се судрил со финансиски тешкотии. Истите биле надминати кога Арчибалд МекЛиш, директор на Конгресната библиотека, и самиот поет, собрал доволно приватни донации за да ѝ овозможи на библиотеката да го вработи Перс до неговото пензионирање во 1947 година. Перс ја одбил позицијата на предавач на Универзитетот Харвард.
За време на егзилот во Америка, Перс ги напишал поемите „Егзил“, „Ветрови“, „Дождови“, „Снегови“, „Чемери“ и „Хроники“. Во Соединетите Држави останал долго по крајот на Втората светска војна, патувајќи, набљудувајќи ја природата и уживајќи во бројни пријателства. Во 1957 година, американските пријатели му дале вила во Жјен во Прованса, и оттогаш Перс своето време го дели меѓу Франција и Соединетите Држави. Во 1958 година се жени со Американката Дороти Милбурн Расел.
Во 1960 година ја добива Нобеловата награда за литература. По добивањето на Нобеловата награда ги напишал поемите „Хроника“, „Птици“, „Песна за една рамноденица“ како и пократките поеми „Ноктурно“ и „Суша“. Во 1962 година Жорж Брак работел со гравер-мајсторот Алдо Кромелинк на серија цртежи и акватинти насловени „Редот на птиците“ која била публикувана со текстот на Персиевите „Птици“.
Нови Бечеј
Нови Бечеј е град во Централниот банатски округ, Србија. Според пописот од 2011 година, имало 13.133 жители.
Име
Името на местото веројатно потекнува од името на големото семејство „Бецеи“'', кое овде имало имоти. Првите историски извори кои го поврзуваат локалитетот со ова име во 11 век се однесуваат на пристаништето, веројатно траектот кој овде постоел континуирано до крајот на 20 век.'' Можно е името на ова место да потекнува од името „Виена“, што значи „земја“, или да значи „тврдина на вода“ (Хасан Ребац). Наречено е Нови Бечеј затоа што населението од Бечеј побегнало во Бачка пред турската инвазија, каде што основале истоимена населба на западниот брег на Тиса. По ослободувањето на Банат, некои потомци на бегалци од Банат се вратиле и го обновиле Бечеј со колонистите, давајќи му го името „Нови Бечеј“, за разлика од „Стари“, оној во Бачка.
Нови Бечеј бил познат по некои други имиња на други јазици.
Географија
Нови Бечеј на левиот брег на Тиса. Во општина Нови Бечеј се наоѓаат следните населени места: Бочар, Кумане и населба Ново Милошево. Нови Бечеј се наоѓа на погодна географска положба, на раскрсницата, на вештачкиот канал Дунав-Тиса-Дунав.
Историјата
Овде се наоѓа неолитскиот археолошки локалитет „Борѓош“ со пронајдени остатоци од супресијата и старчевската култура.
Градот Бечеј бил римска тврдина од времето на доцната антика. Во негова близина, на местото на словенското село Рача (унгарски: „Aрач“), бил изграден во 9. век базилика, која долго потоа била бенедиктинска опатија. Традицијата ја поврзува оваа црква со мисијата на св. Методиј.
Првото сигурно спомнување на Нови Бечеј бил од 1332-1337 година. Унгарската историографија смета дека бил во сопственост на семејството Бечеи, кое датира од времето на Арпадовиќ. Пред тоа, Бечеј (вила Вечеи) веројатно бил споменат во грант во 1238 година. Кралот Бела IV, каде што е потврдено дека местото било во сопственост на Столно белградскиот манастир на витези од редот на болничарите, иако не е сигурно дали тоа е местото. Кралот Сигизмунд од Луксембург го подарил прво на благородничкото семејство Лошонци, а потоа и на српскиот деспот Стефан Лазаревиќ. По деспотот Стефан, градот Бечеј бил (од 1611 година.) во сопственост на деспотот Ѓураѓ Бранковиќ.
Во 15 век, собранијата на торонталскиот округ се одржувале во Арач, а градот Бечеј наизменично ги менувал сопствениците. Во првата половина на XV век Нови Бечеј бил во владение на српските деспоти. Кон крајот на XV век, деспотот Вук Бранковиќ успешно го бранел од Турците. По истребувањето на Бранковиќ и смртта на кралот Матија Корвин, Бечеј го посетило семејството Гереб од Вингарт, а во 1514 година било окупирано од востаници. По задушувањето на востанието, градот Бечеј го држел Стефан Вербеци, војводата Јован Запоље, но во 1531 година го преземал српскиот војвода Стефан Балентиќ.
Познато е дека околу градот со предградијата имало повеќе населби: Берек, Борѓош, Матеј, Сент Кираљ, Шимуѓ, Вран, Арача и Ковинце. По ослободувањето од Турците, Нови Бечеј се развил како спахилук, одвоен од населбата Врањево на север. По 1946 година овие населби биле споени под името Нови Бечеј.
Во 1551 година Мехмед-паша Соколовиќ го зазел градот Бечеј. Градот бил окупиран во 1594 година Банатските Срби, кои се кренале на бунт низ Банат и кој биле потиснати од Коча Синан-паша. Дури и во времето на Турците, Бечеј не бил напуштен, тоа го опишал турскиот патописец Евлија Челебија, кој останал во него, 1717 година тој имал 20 наведени српски домови и припаѓал на областа Бекерец.
Во 1666 година на местото на денешниот фудбалски стадион имало место за палење жени кои биле обвинети дека се занимаваат со мрачни афери, односно вештерство. Овие биле главно вдовици. Тие собирале растенија во опседната шума која се наоѓала на бреговите на Тиса и се протегала до границата со Унгарија (повеќе за опседната шума на страната на природата). Децата, за чии исчезнувања биле обвинувани и запалени „вештерките“, телата биле пронајдени во опседната шума. Обично биле без облека, без три прста од левата рака и без едното око и со пентаграм исцртан со крв на стомакот. Во 1669 година, тиранијата на палење вештерки била прекината благодарение на принцот Бранко. На местото каде што биле запалени вештерките испратиле да засадат растенија и да почнат да се занимаваат со земјоделство, но ништо не можело да никне и набрзо било напуштено.
Во 1699 година е склучен мир од Австрија и Турција, (Карловачкиот мир), според кој тврдината Бечеј била урната во 1701 година. Србите во Нови Бечеј главно мигрирале од Стариот Бечеј и реката Тиса, а во блиското село Врањево се преселиле од реката Тиса и Поморишја 1752 година. Нови Бечејво во 1781 бил купен од Судскиот совет во Виена од семејството Сисањи.
Српската црква била изградена во 1742 година. Во 1797 година во Бечеј биле запишани пет православни свештеници. Тоа биле парохијани, свештеникот Јован Нечковиќ (п. 1752), свештеникот Јефрем Кириловиќ (1791), потоа капеланскиот свештеник Цветко Цветковиќ (1797) и ѓаконот Симеон Поповиќ. Поп Џефрем покрај српски знаел и унгарски.
Во втората половина на 18 век, во Нови Бечеј започнало населувањето на Унгарците. Според Ерлер, австрискиот царски ревизор во 1774 година, местото „Бечеј“ припаѓа на областа и округот Бекерец. Има Римокатоличка црква, административна подрачна единица и пошта, а населението во тоа време било српско. Револуционерна 1848 година била со крвави битки, а 1886 година изгорела третина од Нови Бечеј.
Бечеј по 1883 година бил поврзан со остатокот од железничката мрежа на Кралството Унгарија со железница и се развивал оттогаш, станувајќи регионален центар за трговија со жито во Јужна Унгарија. На почетокот на 20.век, остатоците од тврдината Бечеј биле целосно уништени за да се олесни речната пловидба.
Од 1919 година, Нови Бечеј станал дел од југословенската држава. Градиќ на 17 октомври 1937 година добил споменик на покојниот југословенски крал Александар Караѓорѓевиќ. Споменикот со стоечката фигура на владетелот било дело на Фран Кршиниќ, вајар и професор на Академијата за уметности во Загреб.
Врањево
Во 1774 година, австрискиот царски ревизор Ерлер изјавил дека местото „Фрањево“ припаѓа на областа и округот Бекерец. Населението во тоа село било српско. Кога православното свештенство на Епархијата Темишвар во Врањево било наведено во 1797 година, имало пет православни свештеници. Парохијани се свештеникот Теодор Петровиќ (1753), поп Гаврил Јовановиќ (1760), поп Симеон Поповиќ (1764) и капеланот свештеник Павле Петровиќ (1791) и ѓаконот Јаков Гавриловиќ кој бил и учител.
Аврам Бранковиќ, адвокат и писател, е роден во Врањево (сега српско предградие Бечеј). Дипломирал австриско право во Кежмарк и Виена. Се занимавал со пишување, објавил повеќе наслови, а главно дело му е „Одлики или описи на луѓето што живеат по целата земја“, Будим во 1827 година. Во 1830 година преминал во Кнежевството Србија, да биде секретар на повисокиот суд, каде што и починал.
Демографија
Во населбата Нови Бечеј живеат 11.534 полнолетни жители, а просечната возраст на населението е 39,9 години (37,9 за мажи и 41,7 за жени). Во населбата има 5127 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,75.
Населението во оваа населба е многу нехомогено, а во последните три пописи е забележано намалување на бројот на жители.
Велешки мерак
„Велешки мерак“ — македонска народна песна, напишана од непознат автор во Велес.
Опис
Песната е посветена на љубовта на Милан кон Стојна. Милан бил млад дурмаџија од Којник кој рано го изучил столарскиот занает и отворил свој дуќан на брегот на реката Вардар, крај Мало мовче, на местото кое некогаш било наречено Врежот. Таму со неговата тајфа која броела оклу 20-тина момчиња изработувале гемии но подоцна се најмувале и како гемиџии  и упаравувале со гемиите до Солун каде ги расклопувале гемиите. Дрвото од гемиите го продавале како граѓа.Тоа им овозможувало добра заработка. Милан се оженил со неговата избраничка Стојна, ќерка на богатиот трговец Аџи Трајко. Милан морал да прифати да биде домазет во неговата куќа,ако сакал да се ожени со убавата Стојне. Свадбата била со велешката чалгија   и се направила голема веселба. А народот ја опеал нивната љубов во песната. Песната има љубовен карактер.
Одлики
Македонските народни песни од секогаш биле поврзани со некој настан или некоја личност. Токму оваа вистинита народна велешка приказна е опеана во песна од народните гении, со цел  да се вметне и да остане во колективната свест на народот.
Текст
Велешки мерак Ах, што мерак имам мамо, ах што мерак имам, ах, што мерак имам мамо женет јас да бидам, женет јас да бидам мамо, во влашкото маало. Таму си заљубив мамо, таму си заљубив, убавото Стојне мамо, љубов ми возврати, само мене љуби мамо, срцето и пати. Аџи Трајко дава мамо, пари неброени, пари неброени мамо, стока немерена, внуче да му трчка мамо, од ќерка порода. Свадба ќе направам мамо, свадба ќе направам, другари ќе канам мамо, сите Којничани, сите Којничани мамо, сите гемиџии. Тие ќе донесат мамо,чалгија да свири, Тончовата тајфа мамо, на чардак да седи, се` велешки песни пеат, песни за душата. Ах, што мерак имам мамо, на Којник да шетам. на Којник да шетам мамо и по Бузаана, со млада невеста мамо и машка порода. Кај тебе да дојдам мамо, внуче да си видиш, внуче да ти седи мамо, в скутот да го држиш, в скутот да го држиш мамо, старост да си видиш.
Суперлига на Србија во фудбал 2007/2008
Суперлига на Србија во фудбал во сезоната 2007-2008 година — 2-ро официјлно натпреварување организирано под тоа име од страна на Фудбалскиот сојуз на Србија. Сезоната започнала на 11 август 2007 година, а завршила на 25 мај 2008 година
Суперлигата го променил форматот оваа сезона. За разлика од сезоната 2006/07, лигата повеќе не била поделена на плеј-оф и плеј-аут по 22 одиграни кола. Наместо тоа, секоја од 12-те екипи играле меѓусебе трипати, а распоредот за последното трето коло бил одреден според пласманот по првите две кола. Поради спонзорскиот договор со Меридијан банка, лигата и оваа, како и во претходната сезона се викала „Меридијан Суперлига“. Сепак, ова била последната сезона во која Меридијан банка имала спонзорски права на Суперлигата. Спонзорските права на Суперлигата ги купил Апатинска пивара и од сезоната 2008/09, лигата се нарекува „Јелен Суперлига“, по „Јелен пиво“, произведено од таа фабрика.
Табела
Место = Место; Клуб = Клуб; Поб = Победа; Н = Нерешено; Пор = Пораз; ДГ = Дадени голови; ПГ = Примени голови; ГР = Гол-разлика; Бодови = Бодови
Правила: 1. бодови; 2. гол-разлика; 3. постигнати голови.
Бараж за Суперлига на Србија
Десеттопласираната екипа од Српската Суперлига во сезоната 2007/08. (ФК Смедерево) игра против победникот од плеј-офот за Супер лигата, во кој четирите екипи кои се пласирале од третото до шестото место во сезоната 2007/08.
Промовирани тимови
Следните тимови се промовирани во Суперлигата на Србија на крајот од сезоната 2007/08:
Тимови кои испаѓаат
Следните екипи испаднале во Прва лига на крајот од сезоната 2007/08. врз основа на нивниот резултат:
Со одлука на Фудбалскиот сојуз на Србија, екипата која ќе го пополни местото оставено по повлекувањето на Младост ќе биде единаесеттопласираниот Банат, а не десетто место Смедерево. ФСС ја донел таа одлука врз основа на мислењето дека Банат има подобра поддршка од спонзорите и неговата заедница (градот Зрењанин) отколку Смедерево.
Одлуката предизвикала многу полемики и протести кај функционерите на Смедерево кои тврделе дека требало да добијат право да останат во Суперлигата по повлекувањето на Младост. Тие дури упатиле и официјална жалба до УЕФА, но таа била одбиена.
Резултати на клубовите во европските натпреварувања
Про - По продолжение 1 УЕФА го исфрли Партизан од Купот на УЕФА таа сезона поради проблеми со навивачите на Партизан на натпревар во Мостар, кога натпреварот бил прекинат на 10 минути. УЕФА ги обвинил навивачите на Партизан дека тие се виновни за неволјите, но на Партизан му било дозволено да го игра реваншот додека се разгледувала жалбата. Меѓутоа, жалбата на Партизан била одбиена, па Зрињски отидел во следната рунда а Партизан бил дисквалификуван од Купот на УЕФА.
Космос-788
Космос-788 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 319 км, а најмалото на 182.
Норт Стар (залив)
„Залив Норт Стар“ (North Star, North Star), а понекогаш именуван и како „Пристаниште Туле“ или „Залив Волстенхолме“, е залив во устието на фјордот Волстенхолме во Гренланд.
Името на овој залив потекнува од името на британскиот брод „Норт Стар“ од 1824 година. На самиот раб на заливот се наоѓа Воздухопловната база Туле. Во самиот залив има два острова, Сондерс и Волстенхолме. Островот Сондерс и копното ги дели мореузот Бајлот.
Историја
На самиот раб на заливот се наоѓаат, сега напуштените населби, Нарсарсук и Питуфик.
Под команда на Џејмс Сондерс во 1849 бродот „Норт Стар“ запловил кон Северниот Пол. Експедицијата тргнала да ја пронајде експедицијата на Џејм Кларк Рос, која пак во 1848 година била на пат да ја пронајде експедицијата на Џејмс Франклин.
По неуспехот да ги пронајде експедициите, мисијата била прекината и имало одлука да се врати во Лондон пред зимата. Сепак, бродот на Џејмс Сондерс бил заглавен во мразот во Мелвиловиот Залив, во севрозападниот дел на Гренланд. Така, зимата во 1849-1850, Сондерс именувал неколку релјефни формации во областа.
Евровизија
Избор на песна за Евровизија (Concours Eurovision de la chanson, Eurovision Song Contest) или скратено Евровизија — годишен натпревар одржан помеѓу повеќе активни членки на Европскиот радиодифузен сојуз.
Секоја земја учесничка доставува песна која ќе биде изведена во живо на телевизија или радио, а потоа доделува гласови на песните на другите земји за да се одреди најпопуларната песна во конкуренцијата. Изборот се емитува секоја година од неговото воведување во 1956 година и е еден од најдолготрајните телевизиски програми во светот. Исто така е и еден од најгледаните не-спортски настани во светот, со бројка на гледаност помеѓу 100 и 600 милиони на меѓународно ниво во последните неколку години. Евровизија исто така се емитува и надвор од Европа на места како Аргентина, Австралија, Бразил, Канада, Кина, Колумбија, Египет, Индија, Јапонија, Јордан, Мексико, Нов Зеланд, Филипини, Јужна Кореја, Тајван, Тајланд, САД, Уругвај и Венецуела и покрај фактот што тие не учествуваат. Од 2000 година изборот се емитува и преку интернет, со што во 2006 година, повеќе од 74.000 луѓе во скоро 140 земји го гледале онлајн.
Уметници чии кариери биле во центарот на вниманието по нивните настапи и победиле на Евровизија се: Доменико Модуњо, кој освоил трето место со песната „Nel blu dipinto di blu“ во 1958 година, групата АББА, која победила за Шведска на изборот во 1974 година со нивната песна „Waterloo“, Селин Дион, која победила за Швајцарија во 1988 година со песната „Ne partez pas sans moi“ и шпанскиот пејач Хулио Иглесијас кој продал преку 300 милиони плочи ширум светот.