cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Станојевиќи
интересни факти
Речиси век и половина од убиството на принцот Станоје од Зеок, основачот Станојевичи во Колењето на кнезовите, неговите најпознати потомци (4 и 5 колено) во предвечерието на Втората светска војна биле: полковник Јеремија В. Станојевиќ, проф. Воена академија, чиј син Александар Станојевиќ загинал како четник на Дража Михаиловиќ, армиски генерал Милан Недиќ, началник на Генералштабот и министер на армијата, армиски генерал Милутин Недиќ, началник на Генералштабот и министер на армијата, коњанички бригаден генерал Иван Јовановиќ, Димитрије Љотиќ, рез. Потполковник, министер за правда, водач на движењето ЗБОР, д-р Константин Фотиќ, пратеник, амбасадор во Вашингтон (од 1942 г.), Станислав Краков, новинар и писател итн.
Сродство
Станојевиќи се поврзани со Ненадовиќ и преку нив Караѓорѓевиќ, Ѓуриќ и други. Според женската линија, потомци на кнезот Станоје и кнезот Никола од Зеок се Фотиќи, Љотиќи, Кракови и Недиќи.
IC 265
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 265 се споменува и како ESO 22-2, AM 1434-783, IRAS 14343-7835.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јуни 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 265 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 265 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 40 м 27,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -78° 48' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Славчо Димовски
Славчо Димовски ( -, ) — македонски оперскиот солист – баритон, член на Македонската опера и балет.
Животопис
Димовски е роден во 1955 година. Тој својата кариера ја почнал како хорист-баритон во хорот на Македонската опера и балет, за подоцна да биде назначен за солист. Како хорист учествувал во сите оперски и вокални инструмантални изведени на сцената на Македонската опера и балет. Како солист толкувал средни улоги од баритонскиот фах, меѓу кои: Шарплес во „Мадам Батерфлај“, Доктор Гренвил во „Травијата“, Анџелоти во „Тоска“, Мандарин во „Турандот“, Монтероне во „Риголето“ и др. Како маркантна фигура, остана запаменет како толкувач на улогата на Дон Кихот во истоимената балетска претстава.
Починал во Скопје на 2 ноември 2016 година.
Лупилка
Преглед
Денес постојат бројни дизајни на лупилки. Најголемиот број лупилки се или прави или во Y облик, додека посебни дизајни варираат во зависност од регионот и личните претпочитувања.
Прави лупилки
Правите лупилки се слични на ножот, со тоа што наместо обично сечило имаат сечило со процеп. Сечилото може да биде фиксно или да се врти.
Y лупилки
Кај овие лупилки сечилото е поставено нормално на рачката и според дизајнот потсетуваат на безбедносните бричалки. Повеќето вакви лупилки имаат „окце“ покрај сечилото за отстранување на дамки и други недостатоци на компирите.
Психолошка подготовка на шахистот
Психолошка подготовка на шахистот е шаховска книга, дело на рускиот велемајстор, психолог и теоретичар Николај Крогиус. Книгата е напишана во 1975 година и во неа е извршена анализа на сите елементи од шаховската партија, но не преку стручни совети на таблата, туку со совети од психолошки аспект. Во книгата се дадени одговори на прашања за тоа со колку варијанти може да се сретне шахистот во текот на партијата или што остава впечаток при оценката на конечната позиција. Делото претставува извонреден пример за улогата и значењето на психологијата во шахот. Книгата е напишана на руски јазик.
Содржина
Делото е концентрирано пред сè на психологијата во шаховската борба, нервното напрегање за време на партијата коешто претставува работа за размислување не само за психолозите, туку и за самите шахисти. Содржината е исполнета со анализа на извадоци од партии, одиграни меѓу најдобрите шахисти, како и нивната психолошка подготовка за време на клучните моменти од партијата.
Книгата содржи воведен дел, посветен општо за борбата во шаховската партија, по кој авторот во главата насловена „Како се подготвуваат“, го опишува начинот на подготовка на шахистите пред партијата.
Третата и четвртата глава се однесуваат на анализа на партијата и однесувањето на шахистите, пред сè при клучните потези, како и нивната психолошка цврстина во анализа на варијантите.
Петтата глава, која е насловена „Хронометрија“ посветува внимание на можеби најзначајниот фактор кој предизвикува психолошки притисок врз шахистите за време на партијата, а тоа е времето на располагање. аВо оваа глава посебно е опишан „цајтнот“, а авторот понудува и шест чекори за избегнување на незгодната ситуација во „цајтнот“:
Останатите глави во содржината на книгата, главно се однесуваат на анализа на самите противници, како и нивниот однос за време на партијата.
Стил на пишување
Како извонреден пример, кој врши анализа на елементите во шахот од едно поразлично гледиште, делото е напишано со употреба на висок стил, кој главно се однесува на поимањето на советите предложени од авторот за време на партијата. Партиите и извадоците се поткрепени со дијаграми на кои се претставени критичните позиции во партиите, но анализата на позицијата отсуствува, бидејќи е заменета со анализа на пристапот и размислувањата на шахистите во дадената позиција. Од големо значење е фактот што во својата анализа, авторот се послужил со размислувањата на најдобрите шахисти во дадена ситуација, кои се одлично разпоредени и овозможуваат полесно сфаќање на суштината.
Дополнето издание
Во 1979 година е отпечатено второто издание од книгата. По извршената ревизија од страна на велемајсторот Владимир Антошин, извршени се измени, но пред сè дополнувања.
Бартолиеви жлезди
Бартолевите жлезди (именувани по Томас Бартолин; исто така наречени Бартолински жлезди или поголеми вестибуларни жлезди) се две сложени алвеоларни жлезди со големина на зрно грашок сместени малку позади и лево и десно од отворот на вагината. Тие лачат слуз за подмачкување на вагината и се хомологни на булбоуретралните жлезди кај мажите. Меѓутоа, додека жлездите на Бартолин се наоѓаат во површинската торбичка на перинеумот кај жените, булбоуретралните жлезди се наоѓаат во длабоката торбичка на перинеумот кај мажите. Нивната канална должина е од 1,5 до 2,0 см и тие се отвораат во навикуларна јама. Каналите се спарени и тие се отвораат на површината на вулвата.
Историја
Бартолиновите жлезди за првпат биле опишани во 17 век од данскиот анатомист Каспер Бартолин Помладиот (1655–1738). Некои извори погрешно го припишуваат нивното откритие на неговиот дедо, теолог и анатом Постариот Каспер Бартолин (1585–1629).
Функција
Бартолиевите жлезди лачат слуз за да обезбедат вагинално подмачкување при сексуално возбудување. Течноста може малку да го навлажни лабијалниот отвор на вагината, служејќи да го направи контактот со оваа чувствителна област поудобен со тоа што го намалува триењето. Течноста од Бартолиевите жлезди се комбинира со други вагинални секрети како „течност за подмачкување“ во количина од околу 6 грама на ден, и содржи високи концентрации на калиум и натриум во однос на крвната плазма, со малку кисела pH вредост од 4,7.
Клиничка патологија
Можно е Бартолиевите жлезди да се блокираат и воспалат што резултира со болка. Ова е познато како бартолинитис или циста на Бартолин. Циста на Бартолин, пак, може да се инфицира и да формира апсцес. Аденокарцином на жлездата е редок, а доброќудни тумори и хиперплазија се уште поретки. Карцином на бартолинска жлезда е ретка малигност што се јавува кај 1% од карциномите на вулвата. Ова може да се должи на присуството на три различни типа на епително ткиво. Воспаление на Скенеовите жлезди и Бартолинските жлезди може да се изгледа слично на цистоцела.
NGC 400
NGC 400 — ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1866 година од страна на Роберт Стовел Бол, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 400 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 9 м 2,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 43' 59".
Други поделби
Проучување на NGC 400 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Надворешни врски
Liste der NGC-Objekte von 1 bis 500
Источнофиџиско-полинезиски јазици
Источнофиџиските полинезиски јазици се подгрупа на централнотихоокеанските јазици. Овие јазици се зборуваат во Полинезија.
Класификација
Оваа група, според Ethnologue, е составена од следниве јазици :
Камбатски Залив
Камбатски Залив, исто така познат и како Камбајски Залив — залив на арапскоморскиот брег на Индија кој се граничи со државата Гуџарат. Долг околу 200 километри, широк околу 20 на север и 70 километри на југ. Големите реки кои го одводнуваат Гуџарат во заливот се Нармада, Тапти, Махи и Сабармати кои образуваат устија во заливот.
Тој го дели полуостровот Катиавар од југоисточниот дел на Гуџарат.
Постојат планови да се изгради брана од 30 километри, проектот Калпасар, преку заливот.
Див свет
На запад од заливот, азиски лавови го населуваат Националниот парк Гирска Шума и неговата околина, регионот Катијавар или Саураштра. На исток од Заливот, шумата Данг и резерватот Шулпаншевар, кадешто Гуџарат се сретнува со Махараштра и Мадја Прадеш, биле домаќини на бенгалските тигри.
Историја на Естонија
Историјата на Естонија се настаните на територијата на современа Естонија од моментот кога луѓето почнале да се населуваат таму до денес.
Манастириште (Бучин)
Манастириште  — археолошко наоѓалиште во крушевското село Бучин. Претставува населба од хеленистичко и римско време. Се наоѓа на 2,5 км западно од селото, на левиот брег на Црна Река, каде на површина од 50 × 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси.
Историја на Естонија
Во 13 век, крстоносците, откако го потиснале отпорот на Естонците, ги вклучиле овие земји во Ливонскиот ред. Оттогаш, Германците зазеле клучни позиции во Естонија во структурите на моќ, културата, економијата итн., неколку векови. Во 16 век, Естонија поминала низ период на реформацијата, и оттогаш протестантството станало главна религиозна деноминација на нејзината територија. Во истиот век, по резултатите од Ливонската војна, северна Естонија станала дел од Шведска, а половина век подоцна, јужна Естонија исто така била вклучена во Шведска.
По Северната војна меѓу Шведска и Русија, Естонија била инкорпорирана во Руското Царство во 1721 година. Според пописот од 1897 година, во Естонија живееле 958,000 луѓе, од кои Естонците сочинувале нешто повеќе од 90%, Русите - 4% и Германците - 3,5%.
По распадот на Руското Царство, на 24 февруари 1918 година била прогласена независна и демократска Република Естонија. Независноста била постигната во текот на војната за независност. На 2 февруари 1920 година, Советска Русија и Естонија потпишале мировен договор за меѓусебно признавање. На 22 септември 1921 година, Естонија станала членка на Лигата на народите.
Како резултат на поделбата на сферите на влијание меѓу СССР и Германија во 1939 година, на Естонија во септември 1939 година бил наметнат „Пактот за взаемна помош“ од страна на Советскиот Сојуз, а на 6 август 1940 година, Естонија била вклучена во СССР. Во периодот од 7 јули 1941 година до 24 ноември 1944 година, територијата на Естонија била окупирана од Нацистичка Германија. Откако советските трупи ја вратиле контролата над територијата на Естонија, таа повторно била вклучена во СССР. Соединетите Американски Држави и голем број други земји го признале ова вклучување де факто и не го признавале де јуре.
На 8 мај 1990 година, независноста на Естонија била вратена. На 17 септември 1991 година, Естонија била примена во ООН. Во 2004 година Естонија станала членка на Европската Унија и НАТО.
Праисториски период
Човечкиот живот на територијата на денешна Естонија станал возможен по повлекувањето на ледникот во последното ледено доба. Според археолошките податоци, најстарата позната населба овде била местото на антички луѓе на бреговите на реката Парну во близина на селото Пули, во близина на градот Синди, околу 9500-9600 п.н.е. Овие и подоцнежните населби на ловци и рибари припаѓаат на таканаречената Кундска култура. Постоел до мезолитската ера (V милениум п.н.е.). Од V до III милениум п.н.е. територијата на Естонија била населена со народите од културата Нарва и културата Пит-Комб Вер. Во неолитскиот период (IV - II милениум п.н.е.), тие биле заменети со културата шнуркерамик. Во втората половина на неолитот, од околу 2900 п.н.е. п.н.е на територијата на Естонија почнало да се одгледува говеда - крави, кози, овци и свињи. Пред 3470-3545 години, метеоритот Кали паднал на островот Сарема. До 1-ви милениум п.н.е. д. сточарството станало главна гранка на стопанството.
Во првиот милениум п.н.е. населението на територијата на денешна Естонија преминува на населен начин на живот и ги започнало да ги гради првите утврдени населби. Најпознати од нив се Асва и Ридала на островот Сарема и Иру во близина на Талин. Од средината на I милениум п.н.е. започнало развивање на копнени и поморски контакти со соседите. Овој период е познат во археологијата како култура на камени гробишта, чија традиција потекнува од Скандинавија. Во првите векови од нашата ера, земјоделството станало основа на економијата; во втората половина на 1-виот милениум, обработливото земјоделство што го користело добитокот станало широко распространето.
Името Естонија може да потекнува од зборот „Aestii“, кој првпат бил спомнат од римскиот историчар Такит во 98 година од нашата ера во расправата „За потеклото на Германците и локацијата на Германија”. Така, според него, Германците ги повикале претставниците на балтичките народи кои живееле североисточно од реката Висла. Политикологот Реин Таагепера го забележува фактот дека Естонците се домороден народ кој живеел на оваа земја неколку милениуми. Естонскиот јазик по потекло припаѓа на фино-угрската група, племињата - носители на овие јазици - се појавиле на територијата на денешна Естонија како резултат на миграција од исток и север околу 3300-3200 п.н.е. 11 век бил пресвртница во природата на населбата Естонија: многу стари населби биле напуштени, но биле изградени нови и помоќни. Населението и земјоделската површина се зголемиле. До крајот на железното време, бил формиран систем на административна поделба. Главната административно-територијална единица во античка Естонија била кихелконд, од кои имало вкупно околу 45. Тие се состоеле од вакови области, кои вклучувале од неколку десетици до стотици фарми (семејни фарми). Тие биле комбинирани во маконди. До почетокот на 13 век имало осум од нив: Вирума, Ланема, Равала, Сарема, Сакала, Уганди, Харјуума, Јарвама. Основна социо-економска единица била семејната фарма. До 10-13 век, се развила рана феудална структура на општеството, каде старешините и водачите на воените одреди биле на чело на земјите. Културата од овој период подоцна се одразила во епот Калевипоег.
Средновековен период
Средниот век во Естонија се смета за период од почетокот на 13 до втората половина на 16 век, односно од почетокот на ширењето на христијанството до Ливонската војна.
Христијанството пристигнало во Естонија многу подоцна отколку во другите европски земји. Отпрвин, на оваа територија се појавиле мисионери, а потоа започнала воената експанзија, која била поддржана од расфрлани сили: папската курија, архиепископите Хамбург-Бремен, Тевтонскиот ред, данското и шведското кралство. Првите обиди на папските мисионери да ги воведат Естонците во христијанството започнале веќе во 1170-тите, но не биле успешни.
Крстоносен период
Во 12 век започнала Ливонската крстоносна војна. Крстоносците стигнале до естонската земја до 1206-1208 година. Во 1217 година, Естонците биле поразени во битката кај Вилјанди, во која починал постариот Лембиту.
Во 1219 година, данскиот крал Валдемар II ја освоил Северна Естонија победувајќи ги Естонците во битката кај Линданис. Германскиот Ред на мечот ја освоил Јужна Естонија до 1224 година и островот Езел (Сарема) во 1227 година.
Како резултат на тоа, овие земји потпаднале под власт на Ливонскиот ред. Формирањето на нов административен систем во освоените земји продолжило до крајот на 13 век. Главните причини за поразот биле бројната и воено-техничката супериорност на непријателот, како и недостатокот на централизирана политичка моќ кај Естонците.
На 18 февруари 1268 година се случила битката кај Раковор помеѓу армиите на северноруските републики и кнежевства против здружените сили на витезите од Ливонскиот ред и данската Естланд.
Судирите меѓу новите власти и локалното население довеле до востанија, од кои најпознато е востанието на Ѓурѓовската ноќ во Данска Естонија во 1343 година. Данците не можеле сами да се справат со тоа и повикале помош од Тевтонскиот ред. Подоцна, поради зголемените внатрешни проблеми, на 29 август 1346 година, данскиот крал Валдемар IV Атердаг го продал данскиот дел од Естланд на големиот мајстор на Тевтонскиот ред Хајнрих Дуземер за 19 илјади сребрени келнски марки, а овој го префрлил Естланд на Ландмајстерот од Тевтонскиот ред во Ливонија, Госвин фон Херик.
Германски период
Архитектонскиот изглед на градовите, особено Талин (исто така наречен во различни времиња Коливан, Линданисе и Ревел ) со својата средновековна готика, бил под силно влијание на западната и северноевропската („Ханза“) архитектура. Населението на Естонија во 1550 година било околу 250 илјади луѓе, од кои најмалку 6% живееле во градови, вклучувајќи 8000 во Талин и 6000 во Тарту Естонските градови играле значајна улога во трговијата меѓу руските градови и Западот. Првата библиотека во Естонија била основана во Талин во 1552 година.
Има несогласувања околу односот на Католичката црква кон естонското население. Енциклопедија Кругосвет пишува дека „католичката вера има слабо ширење меѓу Естонците, бидејќи црквата не покажувала интерес за нивниот јазик и култура“. Енциклопедија Естоника, напротив, наведува дека „Католичката црква, барем во градовите, покажала големо внимание на таканаречените „негерманци“ (Естонци)“. Во сите цркви и манастири во Талин, освен германски, проповедите се читале и на естонски. Паганските обичаи испреплетени со католичките обреди биле вообичаени меѓу селаните. До 16 век, жителите на Естонија почнале да користат христијански имиња кои ги замениле древните естонски.
Реформациското движење, иницирано од Мартин Лутер во Германија (1517), станало широко распространето на територијата на денешна Естонија. Основата на реформацијата во Естонија биле економските противречности на градовите како трговски центри, од една страна, и Редот и витештвото, од друга страна. Лутеранските проповедници ги започнале своите редовни активности во Талин и Тарту во пролетта 1524 година. Есента истата година избувнале немири, во кои жителите на градот (најчесто обичните луѓе и младите трговци) во иконоборство пустошеле не само парохиски цркви и манастири, туку и живеалиштата на свештенството. Во селата, воведувањето на лутеранството се одвивало многу побавно, па дури и во 18 век, руралните лутерански свештеници се жалеле на придржувањето на нивните парохијани кон католичките обреди. Едно од барањата на реформацијата било да се одржуваат служби на јазиците на локалните народи, што довело до објавување во Германија на првите книги на естонски (1525 или 1535 година).
Ливонска војна
Во 16 век, Ливонската конфедерација, Царство Русија, Големото Војводство Литванија (ГДЛ), шведското и данското кралство влегле во голем и продолжен судир околу териториите, вклучително и територијата на современа Естонија. Овој судир, кој траел од 1558 до 1583 година, бил наречен Ливонска војна. Резултатот од судирот бил колапсот на Ливонската конфедерација, Естонија била поделена меѓу Шведска, Комонвелтот и Данска, половина век подоцна Јужна Естонија исто така била префрлена на Шведска според Договорот Алтмарк.
До почетокот на Ливонската војна (1558 - 1583), населението на територијата на современа Естонија се движело од 250 до 300 илјади луѓе. Во почетната фаза на војната, Ливонската конфедерација не можела да им се спротивстави на руските трупи, брзо била поразена и веќе во 1561 година престанала да постои, пренесувајќи ги своите земји на Големото Војводство Литванија. Покрај тоа, во 1559 година Данска го купила островот Езел и дел од територијата на современа западна Естонија. Данскиот крал ги дал овие земји во сопственост на војводата Магнус Холштајн. Сепак, имало и други претенденти за „ливонското наследство“. Ревал во 1561 година доброволно го прифатил покровителството на Шведска, а во исто време, витешкиот ред на округот Харју, округот Јарва и округот Виру зел шведско државјанство. Во 1561 година, територијата на епископијата Дерпт била заземена од трупите на Русија.
Во 1561 година, шведската армија слетала во Ревал и ја презела контролата врз северниот дел на средновековна Ливонија. Не признавајќи ги шведските заробувања, Данска и Полска (на која се приклучил и слободниот град Либек) во 1563 година започнале т.н. Скандинавска Седумгодишна војна против Швеѓаните, која траела до 1570 година. Како резултат на тоа, коалицијата не успеала да ги одземе шведските поседи во Естонија.
Во 1570 година, на земјите на Ливонската конфедерација, царот Иван IV Грозни го создал Ливонското Кралство, на чело со данскиот принц, војводата Магнус, вазал на Русија. За време на Ливонската војна, руските трупи го опседнале Ревел двапати (во 1570 и 1577 година), но не можеле да го преземат. Русија ги отстапила сите територии заземени во Ливонија на Комонвелтот (договор потпишан во 1582 година) и Шведска (договори од 1583 и 1595 година).
До крајот на Ливонската војна, населението на територијата на современа Естонија се намалило на 120-140 илјади луѓе.
Поделба на територија
Од моментот на поделбата на Ливонија помеѓу Големото Војводство Литванија и Шведска и до почетокот на 20 век Естландија (Eestimaa) се нарекувал само северниот дел од модерната територија на земјата, додека јужниот дел бил наречен Ливонија.
На почетокот на 17 век продолжила борбата за балтичките држави меѓу Шведска и Комонвелтот. Според условите на Алтмарковото примирје од 1629 година, со кое била завршена војната, цела Ливонија (која ја вклучувала современа јужна Естонија и северна Латвија) замнала кон Шведска. По поразот во војната од 1643-1645 година, Данска ја отстапила контролата над Есел во мирот во Бремсебру, а Шведска ја зазела целата современа територија на Естонија.
Шведски период
Шведската доминација била оспорена од Комонвелтот во војната од 1654-1660 година и од Царство Русија во војната од 1656-1658 година, но Шведска ја задржала својата позиција во Естонија до крајот на векот. Населението на Естонија се опоравило на 400.000. Германците, откако ја загубиле политичката моќ и останале владејачка социо-економска класа. На територијата на Естонија биле создадени гувернерите на Естонија и Ливонија.
Областа каде што шведското владеење имало најголемо влијание врз Естонија било образованието. Од крајот на 17 век, училишната настава на естонски станала широко распространета. Во 1632 година, Универзитетот Дорпат (Тарту) бил основан 4 години порано од Харвард. Во 1684 година, со поддршка на шведската кралска влада, била отворена учителска семинарија во близина на Дорпат, каде што предавал Бенгт Готфрид Форселиус, а објавувањето книги на естонски се проширило.
Сè до 17 век, трговијата претставувала столбот на естонската економија. Поради поволната територијална местоположба, стоката од Европа кон Русија и назад поминувала низ Талин и Нарва. Реката Нарва обезбедувала комуникација со Русија: Псков, Новгород, Москва. Главниот број на аристократски земјопоседници во Естонија биле Германци и Швеѓани. Во 1671 година бил донесен закон со кој се дозволува враќање на побегнатите селани, како и нивно внесување во земјишните регистри. Во средниот век, Естонија била главен снабдувач на жито за нордиските земји. Дури во 17 век започнала индустријализацијата на екстрактивните индустрии и обработката на дрво. Дискусијата за предложеното укинување на крепосништвото предизвикало загриженост кај големите германски земјопоседници.
На почетокот на 18 век, интересите на Руското Царство во балтичкиот регион се судриле со интересите на Шведска. Северната војна (1700 - 1721) завршила со капитулација на Шведска и припојување на Естонија и Шведска Ливонија кон Руското Царство во 1710 година, што било официјално потврдено со мировниот договор од Ништад од 1721 година. Грабежите и убиствата, кои биле вообичаени за тоа време, биле засилени со наредбата на царот да се користи тактиката на „изгорена земја“ и да се депортира локалното население.
Руско Царство
На територијата на современа северна Естонија, била формирана провинцијата Ревел (од 1783 година - провинција Естланд), а современа јужна Естонија, заедно со современа северна Латвија, ја формирале провинцијата Ливонија. По припојувањето на естонските земји кон Руското Царство, Петар I ги вратил правата на германската аристократија, кои тие делумно ги изгубиле под шведска власт. Доколку во Шведска нивото на образование на германското благородништво претставувало норма, тогаш во Русија се покажало дека е релативно високо, и затоа балтичките Германци станале кадровска резерва за највисоките службеници на царството. Селаните, пак, конечно биле поробени. Во овој период се развил таканаречениот „ Балтички специјален поредок“, кој ги одредувал односите меѓу двете провинции и Руското Царство. На германското благородништво му била доделена административна и судска власт, локалната Евангелско-лутеранска црква добила целосна слобода заедно со Руската православна црква која доминирала во царството.
Во 1802 година, Универзитетот Дорпат, основан во 1632 година, повторно бил отворен, чии врати биле затворени за време на Големата северна војна. Истата година, била спроведена реформа за ублажување на крепосништвото, обезбедување на правата на сопственост на селаните на движен имот и создавање судови за решавање на селските прашања. Укинувањето на крепосништвото во провинцијата Естланд во 1816 година и во провинцијата Ливланд во 1819 година под Александар I претставувал важен чекор кон ослободувањето на селаните, но поминале уште неколку децении пред тие да добијат право да стекнуваат земја како сопственост.
Во 1821 година започнал да излегува неделникот „Селанец“ ( „Marahwa Näddala-Leht“ ), од Ото Масинг. Во 1838 година, во Дорпат било основано „Друштвото на естонските научници“, чии членови биле научници како Фридрих Роберт Фелман и Фридрих Рајнхолд Кројцвалд. Во 1843 година, свештеникот Едуард Аренс ги стандардизирал правописот и граматиката на естонскиот јазик врз основа на фински наместо претходно користениот германско-латински модел.
Во втората половина на 19 век, започнало Естонското национално будење. По ослободувањето на селаните, нивната економска состојба се влошила. Резултатот бил немир, изразен во движењето за промена на исповедта од лутеранство во православие, што било прифатено од десетици илјади селани. Ова било причината за конечната аграрна реформа. Законот од 1849 година во Ливонија и 1856 година во Естонија ги поделило земјиштето на имотите и дозволило продажба и давање под закуп на земјиште на селаните. Во 1863 година, селаните добиле лични документи и право на слободно движење. До крајот на 19 век, повеќе од 80% од селаните во северните окрузи на Ливонија населени со Естонци и над 50% во естонската провинција биле сопственици или закупци на земјиште, што имало позитивно влијание врз економијата на земјата. Според пописот од 1897 година, во Естонија живееле 958,000 луѓе, од кои Естонците сочинувале нешто повеќе од 90%, Русите - 4% и Германците - 3,5%
Од средината на 19 век, во Естонија, како и во остатокот од царството, започнал активниот развој на капитализмот. Текстилната индустрија станала главна индустрија, растело машинското инженерство и се појавила цементната индустрија. Но, во основа Естонија останала аграрна земја до средината на 20 век.
Период на национално будење
Аграрните реформи и развојот на образовниот систем под царот Александар II придонеле за појавата на Естонското национално движење. Јакоб Хурт 1839-1906), основачот на националната идеологија, кој верувал дека мисијата на движењето треба да биде културна, а не политичка, станал истакнат претставник на таквото движење. Порадикален тренд бил предводен од Карл Роберт Јакобсон (1841-1882), учител, писател, новинар, основач на првиот естонски политички весник Сакала. Политичката програма што ја формулирал барала еднакви права за Германците и Естонците. Тој бил забележан од руската влада како главен противник на балтичките Германци во провинцијата Естланд . Јохан Волдемар Јансен во 1857 година првпат ја употребил фразата Естонски народ (eesti rahvas), наместо поранешниот - луѓето на земјата (maarahvas).
Друштвото на естонските писатели (1872-1893), основано во Дорпат и обединувајќи ги естонските интелектуалци, организирало собирање на фолклорни и етнографски материјали и нивно објавување на естонски. Од 1870 година, бил формиран првиот естонски театар, Ванемуин. Во 1869 година бил организиран првиот фестивал на песната - фестивал на песната кој собрал повеќе од илјада пејачи и музичари и публика од над 12 илјади луѓе. Овој фестивал, кој се одржува на секои 4 години, и денес е една од најпознатите традиции во Естонија. На крајот на 19 век, царската влада започнала да води политика на русификација насочена кон намалување на германското влијание. Во ова прашање, имало привремено совпаѓање на интересите на естонските селани и политичари кои ги изразиле своите интереси со царските власти. Во 1880-тите биле спроведени реформи во балтичките провинции, по што практично целата административна моќ била концентрирана во рацете на Руси те. Во 1888 година, локалната полиција била реорганизирана според општиот империјален модел, во 1889 година бил воведен серуски правосуден систем во балтичките држави. На крајот на 1880-тите и 1890-тите, биле преземени голем број мерки за да се исфрли германското влијание од образовната сфера, особено Универзитетот Дорпат бил русифициран и во 1893 година бил преименуван во Јуриевски. Што се однесува до самите Естонци, резултатите од обидите за русификација се покажале како незначителни, бидејќи дотогаш нивната самосвест веќе станала доста силна. Реформите никогаш не биле завршени - повеќето од службениците не биле запознаени со локалните услови и не го знаеле естонскиот јазик. Така, влијанието на балтичките Германци останало непроменето до 1917 година.
Во 1897 година, населението на естонската провинција и северните области на провинцијата Ливланд (со претежно естонско население) изнесувало 958 илјади луѓе: 90% биле Естонци, околу 4% беа Руси и 3,5% балтички Германци. Околу 65% од населението биле вработени во земјоделството, 14% работеле во индустрискиот сектор и градежништвото, околу 14% биле вработени во транспортот и во услужниот сектор. Процентот на Естонците во Ревал се зголемил од 51,8 во 1867 година на 88,7 во 1897 година. Балтичките Германци и Руси останале интелектуална, економска и политичка елита на општеството, селаните и работниците биле претежно Естонци.
Во битките во Првата светска војна учествувале околу сто илјади Естонци, вклучувајќи околу 3.000 офицери и 8-9 генерали. Шест ордени, вклучително и Ѓурѓовденскиот крст од 4 степен за лична храброст, добил идниот херој на Војната за независност Јулиј Куперјанов.
Под влијание на револуционерното движење во Руското Царство во 1905 година, бран масовни штрајкови и селански немири ја зафатиле провинцијата Естланд. Естонската национална буржоазија излегла со барање за либерални реформи. Владата одговорила со остри репресии, 328 Естонци биле стрелани или обесени, водачите побегнале во странство. Организираното дејствување на работниците продолжило во 1912 година, а особено од 1916 година.
Февруарска револуција
За време на Февруарската револуција на 2 март (15) 1917 година, државните власти на Руското Царство во Ревал престанале да постојат. Привремената влада на Русија го назначил Јан Поск, градоначалник на Ревал, за комесар на гувернерот на Естланд. Привремената влада издала декрет „За привремена структура на административно управување и локална самоуправа на провинцијата Естланд“, во согласност со која северните окрузи на провинцијата Ливланд со естонско население биле вклучени во провинцијата Естланд и советодавно тело било создадено под провинцискиот комесар - Привремен совет на провинцијата Естланд. Задачата на Советот била да ги решава локалните прашања, да воведе даноци и норми и да развие сметки.
За време на операцијата Албион, од 6 септември (19) - 23 септември (6 октомври), 1917 година, германската флота упаднала во Ришкиот Залив и германските десантни сили ги окупирале островите на архипелагот Мунсунд.
Во октомври-ноември 1917 година, во Естонија се водела борба помеѓу болшевиците, кои го формирале Воениот револуционерен комитет на гувернерот на Естланд и Земскиот совет. Болшевиците го прогласиле Извршниот комитет на Советите на работничките и војниците заменици на провинцијата Естланд за врховен орган и го објавиле нацрт-уставот на Естландската работничка комуна, во која идната Естонска Советска Република била прогласена за автономен дел на Руската Федеративна Советска Република.
На 21-22 јануари (3-4 февруари) 1918 година, биле одржани избори за Уставотворното собрание на Естонија, како резултат на што РСДЛП (б) го зазела првото место, добивајќи 37,1% од гласовите. Основачкото собрание требало да се отвори на 15 февруари 1918 година, но советските власти ја откажале оваа одлука на 27 јануари (9 февруари).
Германска окупација и независност
На 18-20 февруари 1918 година, трупите на 8-та германска армија и северниот армиски корпус започнале офанзива кон Ревел. На 19 февруари 1918 година, Советот го формирал Комитетот за спас на Естонија, составен од Константин Пац, Јури Вилмс и Константин Коник. На 24 февруари Комитетот објавил „Манифест до сите народи на Естонија“, прогласувајќи ја Естонија за независна демократска република, неутрална во однос на руско-германскиот конфликт. Комитетот ја формирал Привремената влада на Естонија.
До 4 март, сите естонски земји биле целосно окупирани од Германците. Според Договорот од Брест, РСФСР се откажала од своите права на балтичките региони окупирани од Германија. Германските окупациски власти не ја признале независноста на Естонија и воспоставиле воено-окупациски режим во регионот, според кој офицери на германската армија или балтичките Германци биле именувани на клучни административни позиции. Во април 1918 година, со поддршка на окупациските власти, биле свикани естонскиот и ливонскиот Ландесрат (кој главно се состоел од балтичките Германци), а потоа (12 април) - обединетиот Балтички Ландесрат. Ландесратот одлучил да создаде Балтичко Војводство на територијата на естонската и ливанската провинција. На 22 септември 1918 година, цар Вилхелм II потпишал државен акт со кој го признал Балтичкото војводство како независна држава. Официјалното прогласување на новата држава било закажано за 17 октомври.
Во есента 1918 година, во Германија започнала револуција, која на 9 ноември доведе до соборување на монархијата. На 11 ноември 1918 година било потпишано примирјето на Компјењ меѓу завојуваните земји, што го означило крајот на Првата светска војна. Во согласност со условите на примирјето, Германија била обврзана да ги повлече војниците од сите окупирани територии.
Војна за независност
На 12 ноември 1918 година, Советот на старешини формирал нова привремена влада со која претседавал Константин Пец, кој бил ослободен од германскиот концентрационен логор на 17 ноември и пристигнал во Ревел на 20 ноември. На 19 ноември, во Рига, претставниците на Германија потпишале договор со Привремената влада за пренос на целата власт во земјата. За возврат, Ревелскиот Совет на работнички пратеници се обратил до владата на Советска Русија за поддршка. Во Црвената армија биле формирани посебни естонски единици (т.е.црвени естонски полкови).
На 29 ноември 1918 година, единиците на советската 7-ма армија, вклучително и црвените естонски полкови, ја окупирале Нарва, каде што била прогласена Работната комуна Естланд истиот ден. Владата на РСФСР со декрет од 7 декември 1918 година ја признала независноста на Естланд. На 5-7 декември, советските трупи ја продолжиле офанзивата. До јануари 1919 година, Црвената армија окупирала две третини од територијата на земјата и била на 35 километри од Талин. Во тоа време, привремената влада успеала да создаде услови за пресврт во војната. Британската флота во Финскиот Залив и странски доброволци од Шведска и Финска дејствувале на естонската страна. Специјалниот доброволен корпус Псков на Белата армија бил подреден на естонската команда. На 23 декември, полковникот Јохан Лајдонер бил назначен за врховен командант на естонските трупи. 2132 офицери на поранешната царска војска со естонско потекло се приклучиле на естонската армија. На 7 јануари 1919 година, естонските трупи тргнале во офанзива и ја истиснале Црвената армија од Естонија.
Во мај 1919 година, конфронтацијата меѓу Естонија и РСФСР влегла во нова фаза. Војниците на Белата армија, кои биле на територијата на Естонија и биле подредени на естонската висока команда, заедно со естонските трупи, извршиле два напади на Петроград. Во битките во правецот Псков во мај 1919 година учествувала и естонската армија, заземајќи го Псков на 25 мај. Нападот на Петроград завршил неуспешно, Северозападната армија под команда на генералот Јуденич била принудена да се повлече на територијата на Естонија во ноември 1919 година, каде што била интернирана.
Важен настан во 1919 година во историјата на борбата за независност била победата на третата дивизија на естонската армија под команда на генерал-мајор Ернест Пидер над одредите на Балтички Ландесвер во близина на летонскиот град Цезис (естонско име - Вину). Ова достигнување било едно од низата победи во кампањата на естонската армија против Рига, која се одржала на 20 јуни - 3 јули 1919 година, на крајот на која вооружените прогермански формации на Андриевс Нидра биле протерани од латвискиот главен град и била обновена владата на Република Латвија на чело со Карлис Улманис. Од 1934 година, годишнината од битката кај Вону од 23 јуни 1919 година се слави како Ден на победата и е државен празник на Естонија.
На 2 февруари 1920 година, бил склучен мировен договор помеѓу Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република и Република Естонија, со кој двете страни официјално се признале меѓусебно. Тоа бил првиот меѓународен договор на двете држави.
Период од 1920 до 1934 година
На 22 септември 1921 година, Естонија станала членка на Лигата на народите.
Во декември 1924 година, естонските комунисти, со поддршка и помош на СССР, направиле обид за вооружено востание, кое не успеало поради рамнодушноста на работниците и поддршката на владата од страна на армијата. После тоа, Комунистичката партија била забранета, а комунистите изгубиле значителен дел од своето политичко влијание врз естонското општество. Растот на економијата добил поттик од земјишните реформи - конфискуваните големи имоти на балтичките Германци биле пренесени на малите земјоделци и ветераните од Војната за независност. По економскиот пад од 1923-1924 година, министерот за финансии Ото Страндман иницирал нова економска политика насочена кон развој на извозот. Меѓутоа, за време на светската економска криза (1929–33), цените на естонските извозни стоки нагло паднале. Во 1928 година, била спроведена валутна реформа и марката била заменета со круна, чија стапка била врзана за британската фунта стерлинг. Во 1929 година бил потпишан трговски договор, а на 4 август 1932 година, пакт за ненапаѓање помеѓу Република Естонија и Советскиот Сојуз.
За време на глобалната економска криза во Естонија, десничарската радикална Лига на ветераните на војната за независност (Vabadussõjalaste Liit), „вапс“ (vapsid), предводена од генералот Андрес Ларка и адвокатот Артур Сирк добила голема подрѓка. Во 1933 година, уставен референдум ги поддржал промените предложени од „вапс“ - ограничување на законодавната моќ на парламентот, намалување на бројот на парламентарци од 100 на 50 и зајакнување на моќта на претседателот, сè до можноста претседателот да стави вето на одлуките на парламентот, воведувајќи директни претседателски избори.
Државен удар од 1934 година
Вториот устав стапил на сила во јануари 1934 година. Парламентарната форма на владеење била укината, власта преминала во рацете на шефот на државата Константин Пец. Плашејќи се од неизбежната победа на партијата на претстојните избори и користејќи ги речиси диктаторските овластувања дадени со новиот устав, на 12 март 1934 година, тој заедно со Јохан Лајдонер, кој повторно ја предводел естонската армија, извршил државен удар, кој воспоставил авторитарно владеење и прогласил вонредна состојба. Патс бил прогласен за државен заштитник на Естонија (Riigihoidja), Лигата на ветераните била забранета, околу 400 членови на оваа организација биле уапсени, изборите биле откажани, а овластувањата на 5-тиот парламент, биле проширени. И покрај тоа, во октомври 1934 година Парламентот бил распуштен.
Во исто време, економијата на земјата, особено нејзината индустрија, доживеала период на брз раст. Од големо значење за економијата на земјата имала текстилната, хемиската и прехранбената индустрија, металопреработувачката, дрвопреработувачката, производството на хартија, ископувањето тресет и фосфорит. Се развило земјоделството. Во некои индустрии доминирал странскиот капитал. Главни трговски партнери биле Велика Британија и Германија. Уделот на СССР во надворешно-трговскиот промет до крајот на 1930-тите бил значително намален. Естонија извезувала месни производи, путер, риба, јајца, текстил, хартија, целулоза, иверица, нафта од шкрилци и бензин, цемент и стакло, Одлика на естонската економија во 1930-тите бил развојот на кооперативното движење. Во врска со зголемувањето на животниот стандард, режимот на Патс добил поддршка од мнозинството од населението.
На 12 септември 1934 година, Естонија потпишала пакт за соработка, согласност и взаемна помош со Литванија и Латвија.
Устав од 1937 година
Во 1937 година, Националното собрание (Rahvuskogu) свикано од Патс го одобрил третиот устав на Република Естонија врз основа на предлозите на шефот на државата. Уставот стапил на сила на 1 јануари 1938 година. Опозицијата го бојкотирала овој чин.
Пристапување на Естонија во СССР
По избувнувањето на Втората светска војна и инвазијата на Полска од страна на армиите на Германија и СССР, на 24 септември 1939 година, министерот за надворешни работи на СССР Молотов, во ултиматумска форма, побарал склучување на пакт за заемна помош., што исто така „ќе му обезбеди на Советскиот Сојуз правото да има упоришта или бази за флотата на територијата на Естонија и авијацијата“. На 28 септември, естонската влада била принудена да склучи таков пакт, кој предвидувал распоредување на советски воени бази и воен контингент од 25.000 војници во Естонија.
На 16 јуни 1940 година, Молотов му предал на естонскиот амбасадор нота во која тој бара итно влегување во Естонија на дополнителен контингент советски трупи од 90.000 луѓе и смена на владата, инаку заканувајќи се со воена инвазија и окупација на Естонија. Владата го прифатила ултиматумот. На 17 јуни 1940 година, советските трупи влегле во Талин; Во исто време, бродовите на Балтичката флота застанале на патот и бил приземјен амфибиски напад. Советската војска му го диктирала составот на новата влада на чело со Јоханес Варес (Барбарус) на естонскиот претседател Пац. Всушност, раководството на земјата го вршела амбасадата на СССР. Започнале апсења и депортации на државјани на Република Естонија.
По наредба на советскиот претставник Жданов се одржале вонредни парламентарни избори. На нив, според официјалните податоци, учествувале 591.030 граѓани или 84,1 отсто од вкупниот број гласачи. За кандидатите на Сојузот на работнички луѓе гласале 548.631 луѓе, или 92,8% од оние кои гласале (кандидатите на другите партии не биле пријавени ). Изборите биле одржани со прекршување на постоечките закони, вклучувајќи го и уставот  , а резултатите биле фалсификувани. На 21 јули, на првата седница на парламентот на новото свикување била усвоена одлука за воспоставување на советска власт во земјата и формирање на Естонската Советска Социјалистичка Република. На 22 јули била усвоена декларација за влез на Естонија во СССР. На 6 август 1940 година, на VII седница на Врховниот совет на СССР била усвоена резолуција за прием на Естонска ССР во СССР.
Повеќето историчари и политиколози го карактеризираат овој процес како окупација и анексија. Според официјалното руско толкување, влегувањето на советските трупи не може да се нарече окупација, бидејќи одлуката за влез на балтичките земји во СССР во 1940 година било правно исправна и влезот на трупите бил извршен во согласност со договорот помеѓу Советскиот Сојуз и Естонија. Соединетите Американски Држави и голем број други земји ја признале оваа анексија де факто и не ја признале де јуре.
Германска окупација на Естонија
По германскиот напад на СССР на 22 јуни 1941 година, избувнале битки меѓу Црвената армија и Вермахтот во балтичките држави. На 7 јули, германските трупи се приближиле до естонската граница, а на 28 август, последните единици на Црвената армија го напуштиле Талин.