cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дени Бланчфлауер
Раните години и семејството
Заминал рано за да стане електричар во фабриката за цигари Галахер во Белфаст. Тој, исто така, се приклучил на Мерките за воздушен напад (ARP) и во 1943 година лажел за неговата возраст за да се приклучи на РАФ. Како приправник навигатор бил испратен на курс на Универзитетот Сент Ендрјус (каде што стекнал доживотна љубов кон голфот) и во пролетта 1945 година бил испратен во Канада на дополнителна обука. До 1946 година, на 20-годишна возраст, тој се вратил во Белфаст, и се вратил во Галахер и каде градел репутација како извонреден фудбалер. Додека бил во Сент Ендрјус Бланчфлауер играл за фудбалскиот тим на Универзитетскиот колеџ Данди, кој го тренирал поранешниот тренер на Селтик, Данди Јунајтед и Шкотска Џек Кусклеј.
Неговиот помлад брат Џеки (1933–1998) исто така бил репрезентативен фудбалер од Северна Ирска и играл за Манчестер Јунајтед пред да ја заврши неговата играчка кариера поради повредите здобиени во воздушната катастрофа во Минхен во февруари 1958 година
Играчка кариера
Бланчфлауер потпишал за Гленторан во 1946 година, пред да го премине Ирското Море и да потпише за Барнсли за 6000 фунти во 1949 година, на 23-годишна возраст Тој преминал од Барнсли во Астон Вила за сума од 15.000 фунти, а своето деби го имал во март 1951 година. Тој забележал 155 сениорски настапи за Вила (148 во Лигата), пред да биде продаден во текот на сезоната 1954-1955.
Во 1954 година, Бланчфлауер бил купен од Тотенхем Хотспур за сума од £ 30.000, а во текот на неговите десет години поминати во Вајт Харт Лејн, тој забележал 337 настапи во Лигата, и вкупно 382 настапи (постигнувајќи 21 гол). Врвот на неговото време во Спарс дошло со сезоната 1960-61. Со Бланчфлауер како капитен, Спарс ги освоиле своите први 11 натпревари, што е рекорд за врвот на англискиот фудбал и на крајот ја освоил лигата со 8 поени разлика. Тие потоа го победиле Лестер Сити во финалето на ФА Купот и станале првиот тим во 20-тиот век кој ги освоил двојките во Лигата и Купот, кои не биле постигнати уште од Астон Вила во 1897 година.
Бланчфлауер бил избран за фудбалер на годината во FWA во 1958 и 1961 година. Во 1962 година тој им помогнал на Спарс да го освојат ФА Купот, постигнувајќи пенал во финалето против Барнли. Во 1963 година тој бил капитен на својата екипа до победата над Атлетико Мадрид во финалето на Купот на европските победници.
За време на неговиот престој со Спарс, тој исто така имал краток период во Торонто Сити, заедно со колегите играчи од фудбалската лига Стенли Метјуз и Џони Хејнс.
Дебитирајќи во 1949 година, тој одиграл 56 натпревари за Северна Ирска, а во 1958 година бил капитен на неговата земја кога стигнале до четвртфиналето на Светското првенство. Тој бил првиот Северен Ирец кој постигнал половина век натпревари кога играше против Велс во 1962 година
На 4 декември 1957 година тој бил капитен на тимот на Северна Ирска против Италија во Белфаст, во лоша игра која стана позната како „Битката за Белфаст“; Бланшфлауер се обиде да го задржи мирот бидејќи играта стана непријатна.
Конечно го објавли своето пензионирање како играч на 5 април 1964 година на 38-годишна возраст, откако одигрла скоро 400 натпревари во сите натпреварувања за Спарс и им бил капитен на четири големи трофеи.
Во 1965 година, Бланчфлауер накратко излегол од пензија за да игра за Дурбан Сити. Бланчфлауер трипати играл за клубот во Националната фудбалска лига.
Кариера како менаџер
По неговото пензионирање како играч, Бланчфлауер бил тренер во Спарс неколку години, а двојниот победнички менаџер Бил Николсон имал намера Бланчфлауер да биде негов долгорочен наследник. Меѓутоа, кога Николсон поднел оставка од клубот во 1974 година, Бланчфлауер се чувствувал дека е предаден во корист на Тери Нил, и последователно самиот го напуштил клубот. Тој станла менаџер на Северна Ирска за краток период во 1978 година, а потоа бил назначен за тренер на Челзи. Сепак, тој победил само пет од неговите 32 натпревари на чело и ги напуштил клубот во септември 1979 година
Подоцна живот и смрт
Документарниот филм на Канал 4 на Антон Вајнберг од 1985 година „Келеровиот инстинкт“ го прикажувало појавувањето на Бланчфлауер, кој со одобрување зборувал за застапувањето на инвентивниот, тактички креативен фудбал на неговиот покоен пријател музиколог Ханс Келер. Тој се повлекол од својата позиција како писател за Сандеј Експрес во 1988 година
На 1 мај 1990 година, Тотенхем одржал натпревар за негово сведоштво на Вајт Харт Лејн, но до оваа фаза тој бил во првата фаза на она што подоцна ќе биде дијагностицирано како Алцхајмерова болест и Паркинсонова болест.
Наследство
Бланчфлауер бил почестен во неговиот роден град Белфаст со плакета од историскиот круг на Алстер, со која се признаваат неговите извонредни достигнувања во светот на спортот. Сината плоча се наоѓа на авенијата Грејс бр. 49, неговиот дом од детството.
По него биле именуван терените за играње Дени Бланчфлауер во Источен Белфаст, во сопственост на Градскиот совет на Белфаст. Плановите за реконструкција на локацијата датира за да вклучи повеќе професионални фудбалски објекти започнати во средината на 2000-тите и поминати низ неколку ревизии. До 2020 година, во паркот кој бил во тек изградба на нов стадион и терен за Харланд и Волф Велдерс ФК, по што ќе следат патеки за природата и проекти во заедницата.
Почести
Тотенхем Хотспур
Индивидуален
Хозе Пејро
Хозе Пејро или Џозеф Пеиро (околу 1670 – 1720) бил шпански театарски композитор, роден во Арагон. Тој ја компонирал музиката за неколку оживувања од почетокот на 18 век на autos sacramentales и драми на Педро Калдерон де ла Барса. Неговата музика преживеала до оживувањето на La Paz Universal o El Lirio y la Azucena која првично била изведена во 1660 година за да го прослави Пиринескиот договор и бракот на шпанската принцеза Марија Тереза и Луј XIV од Франција.
Букеларија (тема)
Букеларија (грч. Βουκελλάριον θέμα) – тема на Византиското Царство во северна Мала Азија (денешна Турција). Била создадена со издвојување на првичната тема Опсикија, а ги опфаќала деловите на античка Пафлагонија, Галатија и Фригија.
Историја
Темата била основана набрзо после 743, а пред 767 година, од страна на римскиот цар Константин V (741–775), по задушувањето на буната на Артавазд, против императорот и комесот на Опсикија. Новата тема, заедно сп Оптиматија, настанала со издвојување од Опсикија. Нова темата името го добила по римската букеларија, елитни коњички трупи со готско и римско потекло, кои извршувале задачите на телохранители. На почетокот на 7 век биле формирани елитни дивизии кои се настаниле на просторот на Опсикија, под команда на доместик. На овие простори во средината на 8 век била создадена Букеларија. Стратегот на оваа тема прв пат се споменува во изворите во 767 гоидна, но темата сигурно е формирана порано. Нејзино седиште била Анкара, некогашниот центар на Опсикија. Стратегот на Букеларија, според арапските географи, командувал со војска од 8.000 луѓе. Покрај коњицата, Букеларија, како и подоцнежната тема Пафлагонија, имала и мала флота на чело со „катепан на Букеларија и Пафлагонија“, чиј печат од 10 век бил зачуван. Темата Букеларија постоела до Bитката кај Манцикерт во 1071 година, кога овие простори ги освојуваат Селџуците.
Зоја Парфјонова
Зоја Ивановна Парфјонова (Зоя Ивановна Парфёнова; 21 јуни 1920 – 7 април 1993) беше постар поручник и заменик командант на ескадрила на 46тата Таманска Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк во Втората светска војна. По извршување 815 мисии за време на војната, прогласена е за Херој на Советскиот Сојуз на 18 август 1945 година, што ја прави единствената жена од Чувашија со таа титула.
Ран живот
Парфјонова е родена на 21 јуни 1920 во руско селско семејство во Руската СФСР. Завршува курс за медицинска сестра пред да се запише во локалниот клуб за летање, по што станува инструктор за лет.
Воена кариера
Парфјонова ѝ се придружува на Советската армија во 1941, кратко по германската инвазија на Советскиот Сојуз. Во почетокот на 1942 година, ја завршува обуката на военото воздухопловно училиште Енгелс и е испратена на Источниот фронт во мај, каде се бори како дел од полкот на Јужниот, Кавкаскиот, Белорускиот и Полскиот фронт. Станува член на Комунистичката Партија на Советскиот Сојуз во 1943.
На 29 јануари 1945 година, за време на извршувањето на мисија со доставување на муниција за советските копнени трупи, нејзиниот авион По-2 е нападнат од противвоздухопловен оган и гранати. При тоа трупот на авионот е раскинат, а шрапнел влегува во пилотската кабина, сериозно повредувајќи ѝ го колкот на Зоја и предизвикувајќи голема загуба на крв. И покрај тоа што се здобива со вакви повреди, но и намалената видливост придружена со обилни снежни врнежи, значително намалена способност за маневрирање на леталото поради штетата од нападот, Перфјонова сепак успева да слета безбедно, по што веднаш губи свест. Добива медицинска нега по инцидентот, а исто така ги информира војниците за позицијата на противвоздухопловната артилерија на силите на Оската.
Како пилот во полкот извршува 739 мисии до февруари 1945 и 815 мисии до крајот на војната, уништувајќи ги магацините за муниција на силите на Оската, пешадиски баталјони, опрема, но воедно испушта околу 500 000 летоци и принудува пет артилериски батерии да се повлечат.
На 18 август 1945 година е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз за "примерно исполнување на командите во мисиите и демонстрација на храброст и херојство во борбата против германските фашистички окупатори".
Цивилен живот
По крајот на Втората светска војна, Парфјонова ја напушта активната служба и се приклучува кон резервистите. Станува член на Советскиот Комитет на воени ветерани. Има две ќерки и работи во градот Ризан како менаџер на кино до 1979. Се преселува во Москва во 1991. Умира на 7 април 1993 година и е закопана на Централните Шербински гробишта.
Јохан Самуел Велтер
Јохан Самуел Велтер (27 август 1650 година, во Оберсонхајм - 27 јули 1720 година, во салата Швабиш ) бил германски композитор.
Нашице
Нашице (хрватски: Našice) — град во Хрватска. Градот се наоѓа на падините на планината Крндија во историско-географската област Славонија. Административно градот е дел од Осиечко-барањската жупанија. Нашице се наоѓа на 51 км југозападно од Осиек.
Географија
Градот се наѓа на 51 км од Осиек, главниот трговски и културен центар на Славонија. Нашице лежи на падините на планината Крндија.
Демографија
Според пописот од 2011 година, Нашице имал население од 7.888 жители, а целата општина Нашице имала население од 16,224 жители, од кои 88% се Хрвати.
Населени места
Во општина Нашице се наоѓаат следниве населени места:
Вестхаузен
Вестхаузен може да се однесува на следниве места во Германија:
Славица Гаџова Свидерска
Славица Гаџова Свидерска родена во 1984 во Битола — македонски поет, преведувач, есеист, теоретичар на книжевноста, доктор на филолошки науки.
Биографија
Славица Гаџова Свидерска живее и работи во Битола. Докторирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конеки“ при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Се занимава со проучување на односите меѓу книжевноста, дискурсите на моќта и политичкото насилство.
Нејзината поезија е преведувана на англиски, кинески, бугарски, српски, хрватски, босански, чешки, словачки, турски и албански јазик.
Член е на Друштвото на писатели на Македонија, главен уредник на издавачката куќа „Восток“.
Дела
Авторка е и на научните монографии:
Психологија на болка
Психологија на болка е наука за изучување на психолошките и бихевиоралните процеси во хронична болка и специјализација во областа на клиничката психологија која се фокусира на третманот на болка.
Дражен Јерковиќ
Дражан Јерковиќ (6 август 1936 – 9 декември 2008) бил југословенски и хрватски професионален фудбалски менаџер и играч. Неговата професионална играчка кариера траела од 1954 до 1966 година, за време на која играл за Динамо Загреб и АА Ла Гантоаз.
Роден е во Шибеник, во тоа време во Кралството Југославија.
Клуб
Јерковиќ играл за Динамо Загреб (1954–65). Тешките повреди го принудиле да се пензионира предвреме, на врвот на кариерата. Со Динамо ја освоил шампионската титула во 1958 година, а Лига купот во 1960 и 1965 година. На 315 натпревари за Динамо постигнал 300 голови.
Меѓународен
Тој играл меѓународно за Југославија помеѓу 1960 и 1964 година, постигнувајќи 11 гола на 21 натпревар. Учествувал на Европското првенство во 1960 година и на Светското првенство во фудбал во 1962 година. Тој исто така бил дел од југословенскиот тим за Светското првенство во фудбал во 1958 година, но не играл.
На УЕФА Евро 1960, тој постигнал два гола против Франција во полуфиналето, кое го доби Југославија (5–4). Во финалето, Југославија загубил од СССР (1–2; АЕТ), завршувајќи втора.
На Светското првенство во фудбал во 1962 година, Јерковиќ постигнал четири гола, и заедно со уште пет играчи бил најдобар стрелец, освојувајќи ја Златната копачка на Светското првенство. Југославија завршила на четвртото место. Во четврт-финалето, Југославија ја победила Германија, додека во полуфиналето загубила од Чехословачка (1–3) и загубила од Чиле во натпреварот за третото место (0–1).
Јерковиќ играл во еден меѓународен натпревар со Хрватска, бидејќи репрезентацијата на Хрватска еднаш била собрана во комунистичка Југославија на пријателскиот натпревар против Индонезија во 1956 година. Неговиот последен интернационалец бил пријателскиот натпревар во септември 1964 година против Австрија.
Менаџерска кариера
Тој бил и првиот селектор на репрезентацијата на Хрватска од независноста, помеѓу 1990 и 1992 година.
Починал на 6 декември 2008 година во Загреб.
Нова џамија (Драчевица)
Новата џамија — една од двете џамии во селото Драчевица, во Општина Студеничани, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во северниот дел на Драчевица.
Црква Свети Апостоли (Рим)
Црквата Санти Апостоли односно црквата на Дванаесетте Апостоли (италијански :Basilica dei Santi XII Apostoli) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 15 век во времето на папата Пелагиј I. Посветена е на Свети Филип и Свети Јаков.
Теоретска психологија
Теоретска психологија - се занимава со теоретски и филозофски аспекти на психологијата и претставува интердисциплирана област со широк опсег на истражувања кои се фокусираат на комбинирање и инкорпорирање на веќе постоечките и развивање на теории за експерименталната психологија. Теоретската психологија е интердисциплнарна област во која се вклучени психолози специјализирани за широк спектар на на психолошки гранки. Имало неколку истакнати пионери во теоретската психологија како Вилхем Вундт, Вилијам Џејмс, Сигмунд Фројд и Џон Б. Ватсон. Исто така имало бројни значајни соработници, меѓу кои Џером Каган, Алан Е. Каздин, Роберт Стернберг, Кенет Ј. Герген и Улрик Нијсер. Овие соработници често објавуваат во различни списанија, вклучувајќи ги најистакнатите за теоретска психологија, меѓу кои и Journal of Theoretical and Philosophical Psychology. Многу други организации почнуваат да ја препознаваат теоретската психологија како формална поделба на психологијата.
Потекло
Теоретската психологија потекнува од филозофијата, поспецифично од научната филозофија. Филозофијата тежнее да ја разбере природата и структурата на концептите, законите во кои овие концепти се применуваат и теориите кои ги комбинираат овие закони заедно. Една од овие специфични гранки на научната филозофија е теоретската психологија. Научната филозофија не користи научни методи за емпириско изведување на идеји за физичкиот свет преку спроведување на експерименти и толкување на нивните резултати. Како и да е сепак се работи за наука која што ја нагласува логиката и рационалноста зад самата наука, фрлајќи светлина на она што не може да биде објаснето преку емириски мерки. Исто така, има метафизички и епистемолошки фокус на сите луѓе додека ја инкорпорира природата и базичното човеково знаење. Исто како што научната филозофија е поврзана со науката, теоретската психологија е поврзана со психологијата, теоретската психологија е логички и рационално применета на концептите, законите и теориите. Теоретската психологија не е во позиција каде што теориите се оценуваат за вистинитоста и точноста. Многумина ја сметаат теоретската психологија како поддршка или рационализација на идејата за поголема вистинитост во психолошките теории, но тоа не е случајот. Теоретската психологија научно е заоснована на идејата која што се признава низ епистемологија.
Гропче (Кочани)
Гропче — археолошко наоѓалиште во градот Кочани. Претставува средновековна некропола. Се наоѓа на 3 км северисточно од градот, на тромеѓата на атарите на Кочани, Оризари и Вранинци, од двете страни на патот што води за Полаки. Во 1984 година е извршено сондажно ископување, при што се откриени повеќе гробови. Според начинот на погребувањето се издвојуваат 3 типа на гробови: без конструкции (слободно закопување), од камени плочи - тип циста, и гробови со венец од кршени камења. Сите се поставени во правец запад-исток. Од гробни прилози се најдени прстени, обетки, белезици од стаклена паста и тордирана бронзена жица и други предмети. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Кочани.
„Стремеж“
Стремеж — списание за литература, уметност публикувано во Прилеп.
Списанието „СТРЕМЕЖ“ е основано во февруари 1954 година.
На почетокот излегувало двомесечно и негов издавач бил Клубот на младите писатели, а од 1967 излегувало како месечно списание. Подоцна развило и сопствена издавачка дејност.
Главни и одговорни уредници биле:
Борислав Кулески,
Бошко Бабиќ,
Ѓоре Напески,
Бранко Илиески,
Коце Солунски,
Благоја Ристески,
Санде Стојчески,
Бранко Цветкоски.
Црква Сан Бернардо але Терме
Црквата Сан Бернардо але Терме (италијански :Chiesa di San Bernardo alle Terme) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 16 век. Посветена е на Бернардо Клервоски.
Љупчо Стојменски
Љупчо Стојменски (, –, ) — македонски поет и преведувач.
Животопис
Завршил Филозофски факултет во Скопје.Бил главен и одговорен уредник на весникот „Млад борец “, потоа уредник во МРТ.
Преводи
Превел поезија на: Булат Окуџава, Роберт Рождественски, Андреј Вознесенски, Христо Смирненски
Евдокија Никулина
Евдокија Андреевна Никулина (Евдокия Андреевна Никулина; 8 ноември 1917 – 23 март 1993) беше командант на ескадрила на 46. Таманска Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк, 325. Ноќна бомбашка воздухопловна дивизија, 4. Воздухопловна армија на Вториот белоруски фронт за време на Втората светска војна. За успешно извршување на 600 бомбашки мисии, прогласена е за Херој на Советкиот Сојуз на 26 октомври 1944 година.
Воена кариера
Вкупно извршува 774 мисии со 3650 часа летање, од кои 1500 се за време на ноќ и 920 во борба. Се закитува со титулата Херој на Советскиот Сојуз на 26 октомври 1944 година за "примерно исполнување на командите во борбените мисии и демонстрација на храброст и херојство во битките против германските фашистички окупатори".
Подоцнежен живот
Ја напушта активната служба по војната и се придружува кон резервите пред да се пензионира. Во 1948 го завршува Училиштето на Комунистичката Партија во Ростов на Дон, а во 1954 завршува на Педагошкиот институт во Ростов на Дон. До пензионирањето, работи во локалниот партиски комитет. Остатокот од својот живот го поминува во Ростов-на-Дон.
Никулина и нејзината четиригодишна внука беа нападнати од развојници во нејзиниот дом на 2 јули 1992. Се опоравува од нападот, но умира набрзо потоа на 23 март 1993. Постоеја лажни известувања дека е убиена во нејзиниот дом.
Во 2015 година добива ѕвезда на „Алеата на хероите“ во Ростов на Дон.
Белевехчево
Белевехчево — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Белевехчево се наоѓа на 4 километри источно од Свети Врач, во планински регион. Сместено е во западните делови на планината Пирин, на надморска висина од 364 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 187 км2. Се одликува со преодно-средоземна клима, со благи зими и топли, долги лета.
Во последниве години, селото се развива како место каде поранешните жители на селото градат вили поради поволните климатски услови за релаксација. Селото е почетната точка за пешачење до планината Пирин и Националниот парк „Пирин“.
Османлиско Царство
Црквата „Свети Ѓорѓи“ датира од средината на XIX век. Од 1865 до 1873 година, во селото работело селско училиште, а учител бил Андон Анастасов. Во текот на 19 век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Белевесчево (Bélévestchévo) е е село со 32 семејства и 100 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 340 жители, сите Македонци.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 13 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Фосфин
Фосфин (МСЧПХ: фосфан) ― соединение со хемиска формула PH3. Тој е безбоен, запалив и токсичен гас, кој спаѓа во групата на пниктоген хидриди. Чистиот фосфин нема мирис, но поради присуството на заменет фосфин и дифосфан (P2H4) може да добие мирис сличен на лук или расипана риба. Поради присуството на траги од P2H4, PH3 е спонтано запалив во воздух (пирофорен), а гори со сјаен пламен. Фосфините се исто така група на органофосфорни соединенија со хемиска формула R3P (R = органски дериват). Органофосфините се важни кај катализаторите, каде тие се комплексираат за различни метални јони; комплексите добиени од хирален фосфин може да катализираат реакции за добивање на хирални производи, обогатени со одреден енантиомер.
Историја
Францускиот хемичар Филип Жанжаб (1764–1838), студент на Антоан Лавоазје, прв го добил фосфинот во 1783 година, со загревање на фосфор во воден раствор на калиум карбонат.
Поради неговата тесна поврзаност со елементарниот фосфор, фосфинот порано бил сметан за гасовита агрегатна состојба на елементот фосфор, но Лавоазје во 1789 година открил дека станува збор за соединение на фосфорот со водородот и го опишал како phosphure d'hydrogène (фосфид на водородот).
Во 1844 година, Пол Тенар, син на францускиот хемичар Луј Жак Тенар, успеал да го оддели дифосфинот од фосфинот кој бил создаден од калциум фосфид, а со тоа покажал дека P2H4 е одговорен за спонтана запаливост на PH3, а исто така и за карактеристичната портокалова/кафеава боја што може да се појави на површините и се должи на полимеризација. Тој сметал дека хемиската формула на дифосфинот е PH2, а со тоа дека тој претставува посредник помеѓу елементарниот фосфор, фосфинот и поголемите полимери. Калциум фосфидот (номинално Ca3P2) создава повеќе P2H4 во споредба со другите фосфиди, поради поголемиот број на P-P хемиски врски во почетниот материјал.
Името „фосфин“ првпат се појавило во 1857 година, а гасот PH3 го добил името „фосфин“ веќе во 1865 година (или порано).
Структура и својства
PH3 е триаголна пирамидна молекула со C3v молекулска симетрија. Должината на P-H врската е 1,42 Å, а аглите помеѓу H-P-H врските се 93,5°. Диполниот момент е 0,58 D, а се зголемува при супституција на водородот со метилни групи на следниот начин: CH3PH2, 1,10 D; (CH3)2PH, 1,23 D; (CH3)3P, 1,19 D. За разлика од фосфинот, диполните моменти на амините се намалуваат со супституција, почнувајќи од амонијакот, кој има диполен момент 1,47 D. Нискиот диполен момент и скоро ортогоналните агли на хемиските врски кај PH3 молекулата доведуваат до заклучокот дека P-H врските се скоро целосно pσ(P) – sσ(H) и 3s орбиталата на фосфорот малку придонесува за врската помеѓу фосфорот и водородот. Од оваа причина, слободниот електронски пар на атомот на фосфор се смета дека доминантно е образуван од 3s орбиталата на фосфорот. Ваквата електронска структура доведува до многу слаба нуклеофилност и базност на соединението (pKaH = –14), како и слабата можност за образување на водородни врски.
Растворливоста на PH3 во вода е мала; 0,2 mL гас се раствораат во 1 ml вода. Фосфинот полесно се раствора во неполарни растворувачи отколку во вода, поради неполарната природа на P-H врските. Фосфинот технички е амфотерен во вода, но сепак поседува слаба кисело-базна активност. Размената на протони се одвива преку фосфониум јон (PH4+) во кисели раствори, и преку PH2− јон во базни раствори со висока pH вредност, со константи на рамнотежа Kb = 4 × 10−28 и Ka = 41.6 × 10−29.
Фосфинот гори создавајќи густ бел облак од фосфорна киселина:
Добивање и наоѓање во природата
Фосфинот може да се добие на различни начини. Индустриски може да се добие при реакција на бел фосфор со натриум хидроксид или калиум хидроксид, при што се добива натриум хипофосфит или калиум хипофосфит како нуспроизвод.
Алтернативно, кисело-катализираната диспропорционација на белиот фосфор дава фосфорна киселина и фосфин. И двете методи имаат индустриско значење; методот со киселина повеќе е претпочитан доколку е потребна понатамошна реакција на фосфинот за добивање на заменети фосфини. За методот со киселина потребно е прочистување и висок притисок. Како што е погоре опишано, фосфинот може да биде добиен и со хидролиза на метален фосфид, како што е алуминиум фосфидот или калциум фосфидот. Чисти примероци на фосфин, без присуство на P2H4, може да бидат добиени при реакција на калиум хидроксид со фосфониум јодид (PH4I).
Лабораториско добивање
Во лабораторија се добива со диспропорционација (дисмутација) на фосфорна киселина:
Ослободувањето на фосфин се јавува на околу 200 °C. Алтернативни методи се хидролиза на алуминиум фосфид, калциум фосфид и трис(триметилзилил)фосфин.
Наоѓање во природата
Фосфинот се среќава како составен дел на атмосферата во многу ниски и многу варијабилни концентрации. Тој може значително да придонесува за глобалниот циклус на фосфорот. Извор на овој гас најверојатно е органската материја која е во постапка на распаѓање, при што настанува редукција на фосфатите преку делумна редукција и диспропорционација, бидејќи природните системи немаат доволно моќни редукциони агенси кои директно би го претвориле фосфатот во фосфин.
Фосфини
Органофосфините се соединенија со општа формула PRnH3−n. Овие соединенија честопати се класифицираат според вредноста на n: примарни фосфини (n = 1), секундарни фосфини (n = 2), терцијарни фосфини (n = 3). Сите тие имаат пирамидни структури на нивните молекули и слична хемиска реактивност.
Примарни фосфини
Примарните фосфини обично се добиваат со алкилација на фосфинот. Едноставните алкил деривати, како што е метилфосфинот (CH3PH2) се добиваат со алкилација на деривати на алкален метал MPH2 (М = Li, Na, K). Друг синтетички пат вклучува третман на соодветните хлорофосфини со хидридни реагенси. На пример, редукцијата на дихлорофенилфосфин со литиум алуминиум хидрид дава фенилфосфин (PhPH2).
Секундарни фосфини
Секундарните фосфини се добиваат аналогно на примарните фосфини. Тие се добиваат и со редуктивно разградување на триарилфосфини, каде како редукционо средство се користи алкален метал, проследено со хидролиза на добиената фосфидна сол. Оваа реакција се користи за добивање на дифенилфосфин (Ph2PH). Исто така диорганофосфинските киселини, R2P(O)OH, можат да се редуцираат со диизобутилалуминиум хидрид. Секундарните фосфини типично се протични по карактер. Доколку се модифицира со соодветни супституенти, како кај одредени (ретки) диазафосфолени (шема 3), поларитетот на врската P-H може да се преврти (види: умполунг) и добиениот фосфин хидрид може да редуцира карбонилна група, како во примерот на бензофенон на друг начин.
Терцијарни фосфини
Терцијарните фосфини обично се добиваат со третман на фосфор трихлорид или трифенилфосфит со органолитиумски реагенси или Грињардови реагенси. Тие најчесто се користат како лиганди во координативната хемија. Терцијарните фосфини од типот PRR'R" се P- хирални и оптички стабилни.
Органофосфорна хемија
Фосфинот главно се применува како меѓупроизвод во органофосфорната хемија. Во илустративна реакција, формалдехидот се додава во присуство на хлороводород за да се добие тетракис(хидроксиметил)фосфониум хлорид, кој се користи во текстилната индустрија. Хидрофосфинацијата на алкените е разновидна патека до најразлични фосфини. На пример, во присуство на базни катализатори, PH3 додава Мајклови примачи, како што е акрилонитрилот:
Кисела катализа се применува за хидрофосфинирање со изообутилен и слични аналози:
Микроелектроника
Фосфинот се користи како допант во индустријата за полуспроводници и претходник за таложење на сложени полупроводници. Комерцијално значајни производи се галиум фосфид и индиум фосфид.
Фумигант
Бидејќи претходно популарниот фумигант метилбромид е забранет во некои земји под Монтреалскиот протокол, фосфинот е единствениот широко употребуван, економичен, брзоделувачки фумигант, кој не остава остатоци на складираниот производ. Штетниците со високо ниво на отпорност кон фосфинот станале вообичаени во Азија, Австралија и Бразил. Високо ниво на отпорност, исто така, веројатно ќе се појави и во други региони, но не е толку внимателно мониториран. Генетските варијанти кои придонесуваат за високо ниво на отпорност кон фосфинот, се идентификувани во генот на дихидролипоамид дехидрогеназата. Идентификацијата на овој ген сега овозможува брза молекуларна идентификација на отпорни инсекти.
Токсичност
Фосфинскиот гас е погуст од воздухот и се таложи на дното. Тој може да формира експлозивни смеси со воздух, а е исто така самозапалив.
Фосфинот може да се апсорбира во телото со вдишување. Главниот целен орган на фосфинскиот гас е дишниот тракт. Преголема изложеност на овој гас предизвикува гадење, повраќање, болки во стомакот, дијареја, жед, затегнатост на градите, диспнеа (отежнато дишење), болки во мускулите, треска, ступор или синкопа и пулмонален едем. На концентрации под 0,3 ppm фосфинот има мирис на расипана риба или мирис на лук. Изложеност на повисоки концентрации може да предизвика затапување на сетилото за мирис.
Постојат смртни случаи поради изложеност на материјали за дезинсекција што содржат алуминиум фосфид или фосфин. Фосфинот може да се апсорбира со вдишување или трансдермално. Како респираторен отров, фосфинот влијае на транспортот на кислородот или влијае на употребата на кислородот од страна на различни клетки во организмот. Изложеноста резултира со белодробен едем (белите дробови се полнат со течност). Фосфинскиот гас е потежок од воздухот, така што се таложи на дното близу до подот.
Црквиште (Оризари)
Црквиште или Крушарски Рид — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари. Претставува средновековна некропола. На северната страна на населбата, до куќата на Р. Каранфилова, источно од патот до нивата на Ј. Стојков и западно до дворот на А. Атанасов се откриени повеќе гробови градени од камени плочи. При проширувањето на тогаш селскиот пат, земјоделецот Р. Иванов открил редок средновековен наод - депо, што се чувал во Музејот на Македонија. На овој простор во 1959 година Народниот музеј во Штип извршил ископување со што се откриени повеќе гробови градени од камени плочи, со правец исток-запад. Во нив, покрај остатоци од скелетите, имало и многу бројни археолошки наоди, претежно женски накит. Наодите се чуваат во Музејот на Македонија.
Тринидад и Тобаго
Тринидад и Тобаго (англиски: Trinidad and Tobago) или официјално Република Тринидад и Тобаго (Republic of Trinidad and Tobago), а многу ретко Тринидад-Тобаго, —  независна островска држава во Средна Америка, дел од јужните Карипски Острови. Тринидад и Тобаго е најјужниот островски архипелаг во Карипското Море каде јужно се наоѓа јужноамериканската држава Венецуела додека северно се наоѓа Гренада. Островите Тринидад и Тобаго се опколени од две големи водни површини, односно источно е Атлантскиот Океан, додека западно е Карипското Море. Главен град на Тринидад и Тобаго е Порт од Спеин и службен јазик во државата е англискиот јазик.
Вкупната површина на оваа средноамериканска држава е 5.128 км2 каде живее население од 1.299.953 жители. Државата е составена од неколку острови, меѓу кои главни се Тобаго и Тринидад. Најголем остров во државата е Тринидад, кој воедно е и најнаселен остров, за разлика од Тобаго кој зазема само 6% од вкупната површина на земјата и живее само 4% од населението на тај остров.
Тринидад и Тобаго биле шпанска колонија од доаѓањето на Кристофер Колумбо па сè до 1802 година кога власта ја презела Велика Британија. Тринидад и Тобаго својата независност ја стекнале во 1962 година. За разлика од останатите англофонски карипско држави, индустријата на Тринидад и Тобаго се заснова на индустриското производство со значително производство на петролеум.
Потекло на поимот
Историчарот Е. Л. Џозеф тврди дека првичното име на Тринидад било „лере“, кој пак потекнува од староседелскиот назив за колибри односно ierèttê или yerettê. Со доаѓањето на шпанските истражувачи, Кристофер Колумбо го именувал островот како „Остров на Светото Тројство“ ("La Ysla de la Trinidad"). Името на Тобаго најверојатно е добиено по формата на островот, односно шпанските истражувачи забележале дека островот има форма на цигара и така е добиено името со одредени варијации како cabaco, tavaco или tobacco. Кристофер Колумбо за првпат го забележал островот од дистанца и веднаш го именувал како „Bellaforma“.
Географија и клима
Тринидад и Тобаго се најјужните острови на Антилите кои се наоѓаат помеѓу Гренада на север и Венецуела на југ. Источно од државата се наоѓа Атлантскиот Окран, додека западно се наоѓа Карипското Море. Тринидад и Тобаго има вкупна површина од 5.128 км2 и е составена од неколку острови, меѓу кои најголеми и главни се Тобаго и Тринидад. Островот Тринидад зазема околу 4.768 км2 или 93% од целокупната површина на земјата. Од друга страна пак, Тобаго има површина од 300 км2 и зазема 5.8% од површината. Остатокот припаѓа на помали околни островчиња.
Островите се мешавина на планини и рамници. Највисока точна во државата изнесува 940 метри надморска височина. Климата на Тринидад и Тобаго е тропска и има две сезони: сува сезона која всушност се првите шест месеци од годината и дождлива сезона кои се вторите шест месеци. За разлика од останатите Карипски Острови, Тринидад и Тобаго не се зафатени од честите урагани и невремиња.
Тринидад е дом на три главни центри, Порт оф Спеин, Сан Фернандо и Чагуанас. Главен центар на Тобаго е Скарборо. Главен град на државата е Порт оф Спеин и вкупното население на Тринидад и Тобаго е 1,3 милиони жители.
Политички систем
Тринидад и Тобаго е република со двопартиски систем на владеење и со дводомен парламент. Шеф на државата е претседателот кој моментално на таа функција е Џорџ Максвел Ричардс. На чело на владата на Тринидад и Тобаго е премиерот, моментално на таа функција е Патрик Манинг. Претседателот е избран од страна на пратениците, додека премиерот е избран преку парламентарни избори за мандат од пет години.
Тобаго има свои избори кои се различно од општите парламентарни избори. Тука се избираат пратеници за Собранието на Тобаго. Собранието на Тринидад и Тобаго е дводомно и е составено од сенат со 31 пратеничко место и од претставнички дом кој е составен од 41 пратеничко место.
Административна поделба
Тринидад и Тобаго е поделен на региони или корпорации и општини. Тобаго е управуван од Собранието на Тобаго.
Стопанство
Економијата на Тринидад и Тобаго е под силно влијание на индустриското производство на петролеум. Туризмот и производството се исто така главни стопански гранки. Туристичкиот сектор е во пораст, иако не е на тоа туристичко ниво како останатите Карипски Острови. Покрај индустриското производство, во државата е присутно и земјоделството каде се одгледува какао, цитрон и останати тропски култури.
Во скоро време во државата се инвестира и во производство и трговија со гас и челик. Нафтата и гасот сочинуваат околу 40% од БНП и 80% од извозот, но само 50% од вработеното население на државата. Државата е регионален финансиски центар
Повеќеѕвезден систем
Повеќето повеќекртани ѕвездени системи се тројни ѕвезди, а системите со четири, пет, шест или повеќе составници статистички поретко се среќаваат.
Троен ѕвезден систем
Во троен ѕвезден систем секоја ѕвезда орбитира околу тежиштето на системот. Обично две од ѕвездите формираат близок двоен систем, а третата кружи околу нив на поголемо растојание. Ваквата поставеност се нарекува хиерархиска. Причината за ова е тоа што ако внатрешните и надворешните орбити се со слична големина, системот може да стане динамички нестабилен, со што една од ѕвездите ќе биде отфрлена од системот.
Повеќе ѕвезди во системот
Хиерархиските повеќеѕвездени системи со повеќе од три ѕвезди можат да дадат бројни сложени поставености, што е илустрирано од Еванс (1968) и наречено мобилен дијаграм. Некои примери се прикажани на сликата лево. Секој од дијаграмите илустрира распаѓање на системот на два или повеќе системи кои се помали. Еванс дијаграмот го нарекува мултиплекс ако распаѓањето на некои подсистеми вклучува две или повеќе орбити со слична големина (повеќе од две „деца“). За тројните ѕвезди ова е нестабилно, но за системите со повеќе ѕвезди се очекува да бидат симплекс, односно на секое ниво да има точно две „деца“. Еванс нивоата во дијаграмот ги нарекува хиерархија.
Можни се и повисоки хиерархии. Повеќето од овие повисоки хиерархии се или стабилни или имаат внатрешни растројувања. Други пак, кои изгледаат како комплексни повеќеѕвездени системи, со време се раздвојуваат во помали комплекси на повеќеѕвездени системи.
Пресметување на тежиштето кај двојна ѕвезда
Во обичен случај на двојна ѕвезда, r1, растојанието од тежиштето на првата ѕвезда до тежиштето е дадено со:
каде:
Ако a се земе да биде половина од главната оска, тогаш r1 ќе биде половина од главната оска од орбитата на првото тело околу тежиштето или барицентар, а r2 = a - r1 ќе биде половина од главната оска на орбитата на второто тело. Кога тежиштето е сместено во помасивно тело, тоа тело нема да има забележлива орбита, туку само ќе се ниша.
Анимација на тежиштето
На анимациите позицијата на црвениот крст го покажува центарот на гравитација на системот.
Означување на повеќеѕвезден систем
Составниците на повеќеѕвездените системи се означуваат со наставките A, B, C, итн. Наставките како AB може да се употребат за да означат пар на ѕвезди кои се A и B. Редицата на букви B, C, итн. се додаваат во зависност од раздвоеноста од составницата A. Деловите кои се откриени блиску до веќе видена составница може да се означат со наставките Aa, Ba, и така натаму.
Номенклатура во каталог за повеќеѕвездени системи
Каталогот за повеќеѕвездени системи Токовинин (A. A. Tokovinin's Multiple Star Catalogue) користи систем при кој секој подсистем во мобилниот дијаграм се означува со броеви. Во мобилниот дијаграм (d) од погоре, на пример, на најширокиот систем му е даден бројот 1, додека подсистемот кој е содржан во примарната составница се означува како 11, а подсистемот од секундарната составница е означен 12. Подсистемите кои се појавуваат под овој мобилен дијаграм се означуваат со трицифрени, четворицифрени и повеќецифрени броеви. Кога се опишува со овој метод систем кој не е хиерархиски, истите броеви за подсистемите ќе се користат повеќе од еднаш. На пример, систем со видливи три составници, A, B и C, треба да се групира во два подсистеми означени како 1, а кои се однесуваат на двата двојни системи AB и AC. Во овој случај, ако B и C се исто така групирани како двојни, ќе им се даде ознака на подсистемски броеви 12 и 13.
Понатамошна номенклатура на повеќеѕвездените системи
Постоечката номенклатура за двојни и повеќеѕвездени сситеми може да направи збрка. На пример, означувањето на двојните ѕвезди за видливите двојни ѕвезди и означувањето на променливите ѕвезди за затемнувачките двојни ѕвезди, или може да се додаваат различни букви од различни автори, па се случува она што некој го означил како A за друг да биде C. Од 1999 година, договорени се четири шеми за решавање на овој проблем:
Гојко Суботиќ
Гојко Суботиќ —   историчар на уметноста, академик, МАНУ. .
Научна активност
Исто така, и книгата „Свети Константин и Елена во Охрид“ е прва и единствена монографија за овој значаен храм во охридскиот среден век. Се занимавал со проучување на живописот и архитектурата на повеќе храмови во Западна и во Северна Македонија. Имал објавено посебни студии за пештерната црква кај Радожда, Струшко, за црквата во с. [[Лескоец, [[Охридско, „[[Св. Никола Болнички “ во Охрид, за зографот „Константин и неговиот син Јован“ во параклисот „Св. Јован Претеча “ во „Св. Софија “ во Охрид, за црквата „Сите Свети “ во с. Лешане, Охридско, натписите во „Св. Наум Охридски “, „Св. Ѓорѓи “ во Бањани, Скопско, манастирот „Богородица Месонисиотиса“ и „Богородица Гавалиотиса “ во Воден, „Св. Ѓорѓи “ во Речица кај Охрид.
Бели Манастир
Бели Манастир или Бел Манастир (хрватски: Beli Manastir) — град во источна Хрватска. Бел Манастир е дел од историско-географската област Барања, дел од Подунавје. Административно, градот е дел од Осиечко-барањската жупанија.
Географија
Општина Бел Манастир е составена од 4 населени места:
1910
Според пописот од 1920 годинам градот имал население од 2,447 жители::
1981
Според пописот од 1981 година, градот имал:
2001
Според пописот од 2001 година, градот имал население од 8,671, а општината 10,986. Етничкиот состав бил:
Црква Санти Бонифацио е Алесио
Црквата Санти Бонифацио е Алесио  (италијански :Basilica dei Santi Bonifacio e Alessio) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во XVIII век. Посветена е на Бонифатиј Тарски и Алексиј Римски.
Фотографија на мртва природа
Фотографија на Мртва природа
Фотографија на Мртва природа прикажува безживотен предмет, најчесто мали групации на предмети. Многу повеќе од другите типови на фотографија, како што се пределните или портретните, фотографиите на мртва природа му даваат на фотографот поголема слобода во распоредувањето на дизајнот на елементи во сцената.
Фотографијата на мртва природа уметност која бара многу труд, каде што од фотографите се очекува да бидат способни да обликуваат нивната работа со префинето чувство за светлина, комбинирано со компонирачки вештини. Фотографот на мртва природа повеќе ги создава сликите отколку што само ги фотографира. Способноста да пронајде потпора и површина за местење на сцената е исто така потребна вештина.
Црна Црква (Оризари)
Црна Црква — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари. Претставува средновековна црква со некропола. Се наоѓа на 2 км северно од маалото Витоша на Горно Оризари, на карпа испуштена над левиот брег на Оризарска Река, се гледаат остатоци од темели на мала црквичка, со димензии од 7 × 12 м, и гробови распоредени јужно и западно од неа.
Црква Санта Вартоломео Алсола
Црквата Санта Вартоломео Алсола (италијански :Basilica di San Bartolomeo all'Isola) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 11 век. Посветена е на Свети Вартоломеј.
Црква „Св. Димитриј“ - Богдево
Свети Димитриј — главна селска црква во горнореканското село Богдево. Црквата е сместена во крајниот северозападен од селото, на неколку стотина метри од неколкуте преостанати куќи.
Архитектура
Градбата на црквата е со четириаголна основа и е поделена во два дела. Предниот дел е помал, со понизок кров и е сместен на самиот влез од црквата. Неговите ѕидови се варосани и е покриен со ќерамиди. Вториот и главен дел е значително поголем и во него всушност е сместена внатрешноста на црквата. Тој е изграден од камен и е покриен со лимен кров. На источната страна, црквата завршува со петаголна апсида. Камбанаријата се издига над почетокот на главниот дел. Таа е со осумаголна основа, при што јужната, северната, западната и источната страна се со поголема основа и на секоја од нив има по еден прозорец во облик на издолжен правоаголник. Дворот на црквата е ограден со камена ограда.
Фотобанка
Фотобанка — залиха на фотографии лиценцирани за специфични намени. Се користи за исполнување на потребите на креативните задачи како замена за ангажирање на фотограф. Денес, складираните фотографии може да бидат презентирани на пребарливите Интернет податотеки. Може да се купат и испорачаат преку Интернет. Честопати, се направени во студија со употреба на широк спектар на модели кои позираат како професионалци, стереотипи, изразувајќи стереотипни емоции и гестикулации или вклучуваат миленичиња.
Индустриска структура
Во однос на приходите, Гети Имиџес (Getty Images), Корбис (Corbis) и Сипа Прес (Sipa Press) се трите најголеми традиционални агенции за складирани фотографии. Тие во најголема мера нудат фотографии кои биле направени од професионални фотографи. Постојат многу алтернативни фото-агенции кои се специјализирани за одредено поле на фотографии, како што е Фото Ресрчерс (Photo Researchers). Складираните фотографии се исто така достапни и на службите за микрофотобанки, преку кои фотографиите се продаваат за многу поевтина цена и на големо.
Сликите се поднесуваат во агенцијата која преговара за лиценцирање на хонорари во име на фотографот во замена за процент од продажбата, или во некои случаи ги поседува авторските права над фотографијата. Одредувањето на цената се прави според бројот на публиката и читателите, на колкав период ќе се користи фотографијата, државата или регионот каде што ќе се користи фотографијата и дали приходите од авторските права одат во рацете на творецот на сликата или на нејзиниот сопственик. Честопати, дозволата за една слика може да чини помалку од 200 долари, или кога се работи за фотографија од мрежните места на микрофотобанките, дозволата може да чини само 1 долар за фотографија слаба резолуција.