Белгиска_антарктичка_експедиција
Норвешка - Белгија - Атлантски Океан
Во јуни 1897 година, Белгија сè уште се наоѓала во Норвешка. На бродот биле претседателот на Кралското географско друштво, Сер Клементс Маркам и Фритјоф Нансен (неговата посета се одржала на 19 јуни). На 26 јуни, бродот пловел преку Фридрихшавн до Антверпен, каде што пристигнал на 5 јули. И покрај тешкотиите со екипажот, на бродот било можно навреме да се вчитаат 40 тони резерви спакувани во 10 000 лимени кутии. Жерлаш напишал дека поради малиот обем на складишта, морало да се направат прилагодувања на номенклатурата на залихите. Така, биле земени 16 кутии тестенини, бидејќи тестенините би зафаќале еквивалент на 24 кутии. Главниот товар бил јагленот, кој тежел 140 тони. На 14 јули, членовите на тимот потпишале договор, според кој експедицијата треба да трае две години, но поради непредвидени околности овој период може да се намали или зголеми. Ноќта меѓу 14 и 15 јули, бродот бил префрлен од пристаништето на отворено. Патувањето било планирано да започне во 09:45 часот на 16 јули, во кое време било испукано салво (почесна стрелба) во име на белгискиот клуб за јахти, под чие знаме пловел бродот Белгија . Два дена подоцна, тие морале да се вратат назад во Остенде: кондензаторот на пареа откажал во машинската соба. Во пристаништето веднаш дезертирале уште двајца морнари, кои морале да бараат замена. На 21 јули, Антониј Доброволски се пријавил во тимот. Дури на 23 август експедицијата го напуштила Остенде. На бродот имало 13 Белгијци, 10 странци, меѓу кои и научници, и две мачки по име „Нансен“ и „Свердруп“. Во Бискајскиот залив, бродот наишол на силни бури и пловел со ветрот, при што неискусниот екипаж бил целосно погоден од морска болест. Норвешкиот морнар Карл Аугуст Винке снимил како Жорж Лекоин повраќа кога бил на чело, а ситуацијата на механичарите во машинската соба била уште полоша. На 31 август, првиот другар ја фрлил мачката Свердруп во морето поради измет на палубата. Ова ја зголемило загриженоста на екипажот за наклонетоста кон командантот и дисциплината. Во почетокот на септември, за малку ќе се случила трагедија: бурите не го пуштиле бродот во океанот, можело да се оди само под пареа. Ставен буквално во печка, Ван Миерло, исцрпен од топлината и напорната работа, ја фрлил лопатата и се расплакал. Кога го влечеле на палубата, тој грабнал револвер од ормарот за пиштоли. Амундсен, не знаејќи дали ван Мирло ќе се самоубие или ќе го извади својот гнев врз некого, го фрлил Белгиецот на палубата и го разоружал. Иако Амундсен бил највисокиот и најсилниот член на екипажот, биле потребни напори на пет морнари да го совладаат лудиот. Раковица, кој работел како лекар, сметал дека тоа е последица на прекумерна работа. По неколку дена подоцна Ван Мирло се вратил на работа. Жерлаш се жалел во својот дневник што пропаднал неговиот план за неискусните луѓе да стекнат искуство за време на преминувањето на океанот. Според Жулијан Санктон, софистицираниот интелектуалец Де Жерлаш не бил ниту решителен, како Лекоинт, ниту дисциплинар, како Амундсен. Винк во својот дневник напишал дека говорите на Де Жерлаш за еднаквоста на офицерите и морнарите предизвикале потсмев. Иако бил офицер во морнарицата, тој не можел да примени воени дисциплински санкции (вклучувајќи окови и казнена ќелија), бидејќи експедицијата била цивилна, а Белгија законски се сметала за јахта. Единственото средство за влијание било отказот. Во мултинационалниот тим се насобрале и проблеми од поинаков вид. Белгијците ги малтретирале Норвежаните, самите Белгијци биле поделени на Фламанци кои зборуваат холандски, кои не ги толерирале домородците од Валонија кои зборуваат француски. Францускиот готвач Лемонје воопшто не можел да се разбере со никого. Само Лекоин и Амундсен имале решеност да го задржат тимот под контрола: првиот помошник знаел како да се справи со „бандата“ морнари Варзи, Дом и ван Дам, а Роале бил врската меѓу властите и Норвежаните полојални кон него. На 10 септември, бродот пристигнал во Мадеира, каде што екипажот можел малку да се одмори. По тридневен престој започнало поминувањето низ зоната на трговски ветрови под едро. Парната машина била исклучена, но екипажот се соочил со последиците од тропските горештини. Бакарните делови на горната палуба морале да бидат завиткани во платно за да не изгорат. Топлинската изолација на кабините ги направила гасна комора: температурата можела да достигне 130 F. На горната палуба требало да се испружат хамакови за спиење. Екваторот бил преминат на 6 октомври, организирајќи го празникот на Нептун. Улогата на богот на морињата ја играл морнарот вознемирувач Морис Варзи. Амундсен бил првиот што примил морско крштевање. На 22 октомври „Белгија“ стигнала до заливот Гванабара, на овој ден врнело и дожд. Фредерик Кук дотогаш го чекал пристигнувањето на белгиската експедиција две недели, откако се сместил во резиденцијата на белгискиот амбасадор во Петрополис. Кога докторот пристигнал на бродот, Лекоинт го сретнал, но Американецот не зборувал ниту збор француски. Од Белгијците, само де Жерлаш течно зборувал англиски, додека Данко, Амундсен, Раковица и Арктовски можеле да комуницираат со Кук на германски. Во Рио де Жанеиро, тимот уживал во ентузијастички прием, де Жерлаш бил одликуван во Бразилскиот историско-географски институт. Свеченото обраќање докторот му го прочитал Алфред Насименту, кој ја споредил кочијата на Жерлаш со романтичните херои на Жил Верн. Жерлаш ја цене верновата „Антарктичка мистерија“, а неговата сестра Луиз, додека ги пакувала божиќните подароци на тимот, му ја дала „Авантурите на Артур Гордон Пим. Амундсен бил подготвен и со „Исландски рибар“ од Пјер Лоти и, навистина, норвешкиот морепловец нашол многу заедничко со главниот лик, бретанскиот рибар Јан Гаос.