cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џон Чарлс
Технички одлики
Оценет од страна на многумина како најголемиот all-round играч кој доаѓа од Велика Британија, бидејќи тој бил подеднакво вешт и во врвот на нападот но и како централен дефанзивец. Поради неговата висина, фигура, и сила, се истакнал со добра игра во воздухот, иако тој бил и плоден стрелец кога е во прашање играта со нога, поради неговиот моќен и прецизен шут. И покрај неговата конструкција, тој исто така бил брз играч надарен со добра техничка способност и одлични додавања, кои му дозволувале да постигнува многу голови но и да создава шанси за гол за својте соиграчи. Тој е вклучен во 100-те легенди на фудбалската лига и бил примен во Куќата на славните на англискиот фудбал.
Тој никогаш не добил жолт или црвен картон во текот на целата негова кариера, што се должело на неговата филозофија никогаш да не ги удира или намерно повредува противничките играчи.
Лидс Јунајтед
Своето деби за првиот тим на Лидс, Чарлс го имал на 19 април 1949 во пријателски натпревар против екипата на Квин оф д Саут, играјќи како централен одбранбен играч пред околу 20.000 навивачи. Натпреварот завршил со резултат 0-0. Во истиот месец, Чарлс дебитирал во англиското првенство во натпреварот против Блекбурн Роверс, играјќи исто така како централен дефанзивец. Еден ден, поради повредите на неколку играчи Чарлс бил испратен на позицијата напаѓач и веќе во вториот свој натпревар на таа позиција постигнал два гола, што предизвикало големи контроверзии кај тренерскиот персонал околу тоа каква улога му се дава на Џон. Сепак, тој Чарлс во одбраната сè до сезоната 1952-1953, во која на Лидс му се приклучил одличниот дефанзивец Џек Чарлтон, а потоа не можејќи да ја издржи конкуренцијата во одбраната, бил испратен на позицијата централен напаѓач; менување на улогите на велшанецот му било од корист - бидејќи во првата сезона во новата улога, Чарлс постигнал 26 гола, а во следната сезона цели 42. Вкупно за Лидс, одиграл 297 натпревари и постигнал 150 гола.
Јувентус
Со својата игра Чарлс го привлекол вниманието на италијанските клубови. Така, претставникот на екипата на Јувентус Џиџи Пероначе често бил присутен на натпреварите на Лидс, а на 6 април 1957 и лично го изразил интересот на клубот за негово ангажирање. На 10 април истата година за време на натпреварот на велшката репрезентација против Северна Ирска, кога Чарлс за првпат пат ја носел капитенската лента на својот репрезентација на натпреварот присуствувал и претседателот на Јувентус Умберто Ањели, кој бил толку воодушевен од играта на велшанецот што веднаш започнал да преговара со играчот за негов трансфер во Торино. После 11 дена, од Лидс соопштиле дека нема да се мешаат околу одлуката на водачот на тимот. Во тие години, услугите на агентите речиси воопшто не се користеле, но Чарлс ги имал, и тука, Јуве има среќа: Едвард Сомерфилд, агентот на Чарлс, соработувал со Кенет Волстенхолм, голем обожавател на италијанскиот фудбал запознаен со многу големи личности од фудбалот на Апенините, а покрај тоа, Волстенхолм го сметал Чарлс за најдобриот играч во светот во тоа време. Преговорите се одржале во Хотелот "Квинс" во Лидс од 16:30-22:00, а Сомерфилд бил добро подготвен да ги договори со италијанците износот, платата, годините и законите за потпишувањето на договорот да се заврши брзо. Потоа Ањели имал средба со Чарлс за да на крајот да ги договорат личните услови на играчот. Бидејќи уште во август 1957 година, Чарлс станал играч на "Старата дама" уплатениот износ на сметката на Лидс, од 65.000 фунти станал рекорд во Британија. Исто така, Чарлс станал вториот британски фудбалер кој во моментот играл надвор од Велика Британија, по трансферот на Џон Вотсон од Фулам во Реал Мадрид.
На 8 септември 1957 година, Чарлс го направил своето деби за "бјанконерите" за време на натпреварот со Верона, кој завршил со резултат 3-2; головите на Џампјеро Бониперти и Омар Сивори го направиле резултатот 2-2, а Чарлс го постигнал победничкиот гол. Следната недела тој го постигнал единствениот гол во победата над Удинезе, а потоа го постигнал одлучувачкиот погодок во победата со 3-2 над Џенова. Така, тој го постигнал победничкиот гол во својте први три натпревари за клубот. Истата година, во Јувентус дошол уште еден голем фудбалер - Омар Сивори, а наскоро двајцата станале најдобриот напаѓачки тандем во Серија А. Чарлс изјавил: "Тоа едноставно така се случи, ние да играме заедно. Станавме едно. Класичен напаѓачки тандем џинот и бебето . Тоа не го спречило Чарлс да му удри шлаканица на Сивори кога тој реагирал премногу насилно во еден од натпреварите од сезоната. Чарлс брзо се навикнал на животот во новата држава: ''"Јас ја научив Италија доволно брзо и не бев обземен од носталгија. Мислам дека преселбата од Свонзи во Лидс како 16-годишно момче за мене беше многу потешка. Овој трансфер, од Лидс во Италија се испоставил сосема поинаков. Покрај тоа, јас го научив италијанскиот јазик. Ова беше важно, затоа што морав да комуницирам со луѓето, и на теренот и надвор од него"''. . Доказ за тоа бил фактот што веќе во својата прва сезона, Чарлс бил најдобар стрелец во Серија А со 28 гола.
Пред да ги доведе двајцата напаѓачи, Јувентус не блескал во претходната сезона, тимот завршил на 9. место, но доаѓањето на новите играчи му помогнало на клубот да го освои "скудетото". Чарлс се сеќава: "Јувентус собра неколку одлични играчи, вклучувајќи ме и мене, и ние го освоивме "скудетото", да бидам искрен, јас дури и не можев да замислам дека ќе бидеме во можност да го освоиме првото место веќе во мојата прва сезона". Исто така веќе во првата сезона, станал идол на навивачите на Јувентус кој го нарекле "добриот џин" заради неговото џентлменско однесување на теренот. Сепак, Чарлс признал дека главниот мотив за неовата преселба во Италија биле парите: "Ако ме служи мојата меморија, откако си заминав од Лидс играв за неделна плата од 18 £. Пред тоа, јас никогаш не бев слушнал за Јувентус. Не знаев ништо за Торино, но парите понудени од страна на италијанците, беа многу привлечни. Самото плаќање на надомест по потпишувањето на договорот - беше многу добар надомест. Исто така тие плаќаа и бонуси. Ако ние победиме против тимови како што се Торино, Интер и Милан, бонусот изнесуваше 100, 200 или дури и 300 £". . Во Торино Чарлс бил ѕвезда, живеел во куќата со неговата сопруга, Пеги, и неговите синови Тери, Мелвин и Питер; каде и да е, насекаде го следеле навивачите кој го обожавале Чарлс како славна личност. Секојпат кога излегувал во градот, луѓето доаѓале да земаат автограми од него.
Последните десет години од кариерата
Тој подоцна станал менаџер на Херефорд Јунајтед и Мертир Тајдфил, како и технички директор на канадскиот тим Хамилтон Стилерс, пред да стане тренер во средината на сезоната 1987.
Репрезентативна кариера
Чарлс за првпат играл за велшката репрезентација набргу по својот 18-ти роденден.
Тој настапувал за Велс на Светското првенство 1958 во Шведска - единственото светско првенство за кое оваа репрезентација успеала да се квалификува. Тоа исто така било единствениот пат кога сите четири британски нации се квалификувале за исто Светското првенство, но само Велс и Северна Ирска успеале да ја минат фазата по групи. Велс останал непоразен во групната фаза, игрјаќи нерешено со Унгарија (благодарение на голот на Чарлс), Мексико, и подоцнежните вице-шампиони Шведска. Унгарија исто така, освоила три бода, по што следел плеј-оф натпревар, во кој Велс ја победил Унгарија со 2-1 на Стадионот Росунда и се пласирале во четврт-финалето; меѓутоа данокот што го платиле во тој натпревар бил огромен бидејќи Чарлс се повредил во натпреварот и морал да го пропушти остатокот од турнирот. Велс бил елиминиран од Бразил во четврт-финалето, благодарение на голот на Пеле во 66-тата минута; Бразилците продолжиле понатаму и подоцна станале шампиони на турнирот. Селекторот на Велс, Џими Марфи потоа изјавил: "Со Џон Чарлс во тимот и ние можевме да триумфираме".
Вкупно за Велс, Чарлс одиграл 38 натпревари и постигнал 15 гола.
Чарлс исто така играл и за репрезентацијата на Велика Британија против Ирска во 1955 година.
Почести
Член на Британската Империја «За неговите заслуги во фудбалот и спортот во Велика Британија» — Лондон, 16 јуни 2001
Мршевци
Мршевци — село во Општина Илинден, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Мршевци се наоѓа во источниот дел на Скопската Котлина на територијата на Општина Илинден, на 27 километри оддалеченост од градот Скопје. Селото е рамничарско и лежи на надморска височина од 330 метри во долниот широк дел на Никуштанската речица. Има исклучителна полјоделска функција. Мршевци се наоѓа во подножјето на возвишението Ајватовски Рид, веднаш зад рафинеријата „ОКТА“. Изгледот на Мршевци се разликува од останатите села, бидејќи во него плански биле доселувани српски колонисти во периодот на српската окупација (Кралство СХС) пред втората светска војна. Селото се состои од четири долги улици во правец север - југ и три пократки кои се протегаат во правец исток - запад. Атарот на селото зафаќа површина од 7,9 км2 на кој доминира обработливото земјиште со 618 ха.
Историја
До 1908 година Мршевци било чисто македонско село населено со Македонци и броело 3 куќи од родовите: Крстевци, Серафиновци и Лазеви. Македонците од Мршевци работеле на чифлизите на Нури и Асан-Бег од Скопје, сè до 1908 година кога турската државна власт ги откупила чифлиците, ги раселила Македонците (Крстевци и Серафиновци отишле во Скопје, а Лазеви во Агино Село), а на нивно место населила околу 100 „бошњачки“ муслимански домаќинства. Муслиманите се задржале во Мршевци до крајот на турското владеење во 1912 година, кога се повлекле со турската војска, плашејќи се од одмазда, бидејќи често им напакостувале и ги ограбувале селаните од околните села или патниците кои минувале низ селото одејќи за Скопје или Куманово. Од 1912 до 1921 година, Мршевци било пусто селиште, разрушените куќи станале змијарници, а целиот атар бил обраснат со коров и трња. Во март 1921 година во селото започнале да се доселуваат српски колонисти од јужна Србија, Далмација и Босна, а српската окупаторска власт дури им доделувала (подарила) потетези (Курилово, Рамниште, Два Брата, Голем Рид) со плодно земјиште и пасишта, кој неправедно ги одземала од соседните чисти македонски села Бучинци и Бујковци. Во јуни 1941 година бугарските фашистички окупаторски власти ги иселиле речиси сите српски доселенички семејства, освен 2 семејства кои биле по потекло од Македонија, а на нивно место доселила семејства од околината на Крива Паланка и Куманово. По втората светска војна еден дел од српските колонисти успеал да се врати назад во селото, a во поголем дел почнале да се доселуваат Македонци од североисточна Македонија.
Стопанство
Селското население во најголем дел се занимава со земјоделство и сточарство, особено со одгледување на житни култури, посебно пченица, 'рж и јачмен и тоа на големи посеви. Исто така се одгледуваат и спанаќ, морков, зелка и градинрско производство на зеленчук под пластеник, највеќе пиперки, марули, домати, кромид. Од сточарството најзастапено е краварството. Во помал дел е застапено и лозарството. Поради непосредната близина на рафинеријата за нафта „ОКТА“ еден дел од населението е вработено во неа, а некои од жителите работат и во индустриските хали и погони во економската зона „Бунарџик“ и индустриската зона „Илинден“. Слабата развиеност и опаѓање на сточарството се должи зафаќањето на сите пасишта за одгледување на жита од земјоделскиот комбинат „Скопско Поле“ во шеесеттите години на XX век. Поради послабите услови за поединечно земјоделство и сточарство, во времето на социјализмот, младото население на селото се посветувало повеќе на други стопански занимања, Македонците претежно работеле како градежни работници поради тоа што тоа занимање им било познато уште во крајот од каде што им била старината, додека Србите оделе на изучување занаети во Скопје, по што станувале бравари, возачи итн.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мршевци живееле 30 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мршевци имало 40 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 1961 година во селото Мршевци броело 666 жители од кои 388 Македонци, 260 Срби и 18 неопределени, додека во 1994 година, во селото Мршевци живееле 650 жители од кои 385 Македонци, 255 Срби и 10 попишани како други.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 651 жител, од кои 403 Македонци, 242 Срби и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 547 жители, од кои 395 Македонци, 1 Албанец, 1 Влав, 143 Срби, 2 останати и 6 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови:
Мршевци е македонско-српско село.
Според истражувањата од 1963 година, родови во Мршевци се:
Редовни настани
Селска слава на селото Мршевци е Спасовден, што е воедно и патронен празник на селската црква.
Личности
Личности родени во Мршевци:
Култура и спорт
Клубот ФК Мршевци е основан во 1970 година и се натпреварува во четвртата лига.
Иселеништво
Иселеници од Мршевци има во околните села Бујковци, Текија, Дељадровци и градовите Скопје и Куманово. Најголем дел од колонизираните Срби од страна на окупаторската власт на Кралство СХС биле протерани и иселени во Србија од страна на бугарската фашистичка окупаторска власт за време на Втората светска војна.
Католицизмот во Босна и Херцеговина
Римокатоличката црква во Босна и Херцеговина главно ја сочинуваат Хрватите.
Среден век
По доаѓањето на денешните територии на Хрватска и Босна и Херцеговина, Хрватите го примиле христијанството. Поголемиот дел од покрстувањето на Словените на овие простори завршило во текот на 9 век, но некои подрачја го задржиле паганството уште четири века, од кое и денеска постојат докази за имињата на паганските богови. Најстарата епископија на подрачјето на денешна Босна и Херцеговина била онаа во Требиње основана во 1022 година. Босанската епископија која со сигурност опстојувала во 1067 година со седиште кај денешниот град Сараево, од 8 век имала и свое седиште во Ѓаково и Славонија, односно надвор од границите на Босна. Во текот на 1340 година била создадена Босанска викарија со седиште во Миле, кај Јајце. Веќе во 1385 година имало 35 самостојни, од кои 4 на реонот Босна. Тоа биле фрањевачки епископии.
Во текот на овој период се појавила и Босанска црква, која била прогласена за ерес заедно со Богомилите.
Османлиско владеење
Во времето кога Отоманското Царство ја зазела територијата на денешна Босна и Херцеговина, бројот на христијанското население започнал да се намалува. Кога Босна била освоена, во 1463 година, според некои податоци, околу 100.000 христијани биле однесени од земјата како робови, а околу 30.000 станале јаничари. Според турските официјални податоци, кај Фојница, отоманскиот султан Мехмед II, на барањето за верска слобода издал повелба наречена Ахд-наму, според која на фрањевачкиот одред им дал слобода. Католичките епископи делувале во Ѓаково. На голем дел од свештениците се гледало како шпиони, а истото важело и за папските посланици доколку истите не пристигнувале преку Дубровник бидејќи Дубровник имал добри односи од Портата.
По доаѓањето на Османлиите, голем дел од христијанските храмови биле срушени или пренаменети во исламски објекти. Изградба на нови христијански храмови било забрането. Во овој период, богослужбата главно се служела на отворен простор, без разлика на временските услови. За да пристигне до некое место, свештеникот честопати патувал многу долго, за да ја изврши својата задача. По патот, честопати тие биле изложувани на најразлични изживувања од страна на отоманската власт.
Во 1524 година дошло до најголемиот прогон на католичкото односно христијанското население во Босна и Херцеговина. Се смета дека од 120.000 до 150.000 христијани, католици или православни, во истата година го примиле исламот. Во 1528 година, Османлиите го освоиле градот Јајце и Бања Лука.
Хабсбуршко владеење
Во времето н Хабсбуршко-отоманските војни (1683-1699), околу 100.000 христијани ги напуштиле своите домови. Следеувала австриската интервенција врз Сараево, кога војсководецот Евгениј Савојски го заземал градот, го ограбил и се повлекол во Осиек. со него, Босна ја напуштиле околу 40.000 христијани.
Во 1875 година, во Херцеговина избувнало востание против турската власт. На чело на ова востание застанале христијаните. Востанието не можело да биде задушено, и во следните години Србија и Црна Гора, а подоцна и Русија, го започнале процесот на трајно прогонување на Османлиите од овие простори. Војната завршила во 1878 година кога Отоманското Царство претрпела голем пораз и значајни територијални загуби. Во текот на востанието, околу 150.000 католици побегнеле во Хрватска.
Австроунгарско владеење
Во времето кога Босна и Херцеговина станала дел од Австроунгарија, католичката црква започнала повторно да заздравува. Така до 1914 година во земјата се доселиле околу 200.000 хрватски, словенски, германски и други католици, а околу 100.000 муслимани се иселиле. Знаејќи колкава би можела да има улога црквата во земјата, новите владетели настојувале сите верски заедници да ги стават под своја контрола.
Во 1881 година Австроунгарија потпишала договор со Ватикан за воведување на католичка хиерархија во Босна и Херцеговина. Така, истата година била воспоставена редовна црковна организација. а епископ бил избран Јосип Стадлер. Освен ова, била укинета апостолската викарија, како и мисионерскиот облик на делување. На нивно место биле создадени три епископии во градовите Сараево, Бања Лука и Мостар.
Југословенско владеење
Со создавањето на Кралство Југославија, православните Срби станале мнозинство во Босна и Херцеговина, со кое настапила србизација на овие простори. Католиците биле сметани за граѓани од втор ред. Бил наметнуван српскиот јазик и православието. Честопати, проблемите помеѓу верите во Југославија биле завршувани во корист на Српската Православна црква.
По воведувањето на комунистичкиот режим, во земјата стапил на сила атеизмот, според кое католичката црква била прогонувана, заедно со останатите.
Црквата денес
Денеска, во земјата 15% од вкупниот број на население е со римокатоличка верска припадност.
Елементал (музичка група)
Елементал е хрватски хип-хоп состав, основан во Загреб. Групата е активна од 1998 година. Во првиот состав биле само три члена, а во 2003 година во групата се приклучиле уште 4 членови кои биле задолжени за инструменталниот дел.
Даблин (грофовија)
Округот Даблин (ирски: -Contae Bhaile Átha Cliath, англиски -County Dublin ), е округ во провинцијата Ленстер во Ирска. Главниот град кој воедно е и главен град на Ирска е Даблин. Тој е и најголем град не само во Ирска туку и на целиот остров.
Локална административна поделба
Округот Даблине поделен на 4 помали административни единици. Тие се:
Знаме на Занзибар
Знамето на Занзибар е официјалното знаме на оваа федерална единица на Танзанија. Знамето е драматично е променето откако земјата постигна независност во 1964 година. По осамостојувањето, султанатот усвоил жолто знаме со црвени хоризонтални ленти заедно со зелената заоблена месечина што го симболизира исламот. Меѓутоа откога Занзибар создал свое знаме, знамето на Танзанија било вметнато во истото, што е денешниот изглед. Така, знамето е составено од три еднакви ленти во сина, црна и зелена боја со знамето на Танзанија во горниот лев кантон.
Антиб
Антиб (Antibes, Antíbol) — град во департманот Приморски Алпи, Франција, сместен на бреговите на Француската ривиера, помеѓу градовите Ница и Кан.
Антиб е луксузен и познат туристички центар во јужна Франција.
Космос-1948
Космос-1948 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 мај 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-1948 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9142 км, а најмалото на 9117.
Грб на Општина Штип
Опис
Грбот на општината е во форма на штит во кој има приказ на тврдината „Исар“. Во средината на грбот се старите тврдини, а во долниот дел од грбот е напишано археолошкото име на градот, „Астибо“, а во горниот современото име. Грбот се наоѓа и на општинското знаме.
Карин Боје
Карин Марија Боје (врска=|За овој звук 26 октомври 1900 година - 24 април 1941 година) била шведски поет и романописец. Во Шведска е позната како поетеса, но на меѓународно ниво е позната по дистопискиот роман на научна фантастика Калокаин (1940).
Родени во Прилеп
Ова е список на лица родени во градот Прилеп, Македонија.
Јован Павле II
Јован Павле II (Ioannes Paulus PP. II), роден како Карол Јузеф Војтила (Karol Józef Wojtyła) — 264. папа на римокатоличката црква и владетел на Ватикан во текот на 27 години.
Поет и полиглот, како и аматерски актер, драматург и учител. Филозоф на историјата, феноменолог, мистик и претставник на христијанскиот персонализам.
На 16 октомври 1978 година бил избран за папа, на второто собрание на кардинали, по смртта на Јован Павле I, кој починал по триесет и три дена од неговиот понтификат. Го сменил своето име во Јован Павле за да му оддаде чест на својот претходник. Неговиот избор за Престолот во Рим имашло посебно влијание врз настаните во Источна Европа и Азија во 1980-тите и 1990-тите, особено врз демократските промени во Полска и другите земји од источниот блок. Од почетокот на неговиот понтификат, тој преземал силни акции против комунизмот и политичкото угнетување.
Во своето учење за црквата, покренувал за прашања како што се одржување на целибатот, осуда на механичка, хемиска и хормонална контрацепција, се спротивставил на абортусот и евтаназијата, го поддржувал ставот на Црквата за правото на живот и спречување на жените да ракополагаат, за што беше критикуван од некои, и иако ги поддржа реформите на Ватиканскиот совет II, бил сметан за конзервативен во неговото толкување на овие реформи. Се борел против ослободителната теологија, го жигосувал и незаузданиот капитализам и потрошуваштвото, иако често ја прокламирал супериорноста на пазарната економија над национализираната.
Јован Павле II за светци прогласил  483 луѓе, а како блажени прогласил 1.340, што е повеќе од сите негови претходници во претходните пет века. Тој назначил поголем дел од Колеџот на кардиналите, осветил или соосветил многу епископи и ракополагал многу свештеници. Тој бил третиот папа со најдолг стаж во историјата, по св. Петар (30-67) и Пиј IX (1846-1878), првиот папа од Полска и првиот надвор од Италија по холандскиот папа Адријан VI (1522-1523).
Починал на 2 април 2005 година. На погребната церемонија учествувале делегации од над 150 земји, а во Полска била прогласена шестдневна национална жалост. Процесот за канонизација започнал еден месец по неговата смрт, со исклучок на традиционалниот период на чекање од пет години. На 19 декември 2009 година, тој бил прогласен за преподобен Божји слуга од неговиот наследник, Бенедикт XVI, а бил и прогласен за блажен на 1 мај 2011 година, денот на Милостива недела, откако Дикастерија за Причините за Светците му го припиша чудото на исцелување. Второто чудо било одобрено на 2 јули 2013 година и потврдено од папата Францис три дена подоцна. На 27 април 2014 година (повторно Милостива недела), тој бил прогласен за светец заедно со папата Јован XXIII. Овој настан влезе во историјата на Црквата поради канонизацијата на двајца папи во присуство на двајца римски бискупи - актуелниот Францис и пензионираниот Бенедикт XVI.
Детство и младост
Роден е во Вадовице во близина на Краков на 18 мај 1920 година како втор син и најмлад од трите деца на пензионираниот поручник Карол Војтила и Емилија (моминско Качоровска). Семејството Војтила потекнува од Чаниец во близина на Кети и Липник. Семејството Качоровски потекнува од Михалов во близина на Шчебрзешин.
Семејството Војтила живеело скромно. Единствен извор на приход била платата на неговиот татко - воен службеник во штабот за надополнување на округот со чин поручник. Мајка му повремено работела време како шивачка. Едмунд Војтила, братот на Карол, по завршувањето на средното училиште во Вадовице, студирал медицина во Краков и станал доктор.
Во детството, Карол бил талентирано и атлетско момче. Редовно играл фудбал и често скијал. Патувањата и прошетките низ Вадовице и родниот крај заедно со татко му биле многу важен елемент од неговиот животот.
Неговата рана адолесценција била обележана со смртта на најблиските. Кога имал 9 години, починала мајка му (13 април 1929 година). Три години подоцна, на 5 декември 1932 година, на 26-годишна возраст, починал неговиот брат Едмунд од болеста шарлах.
За време на средното училиште, Карол се заинтересирал за театарот и настапувал во претставите на Театарскиот клуб предводен од професори по полски јазик од средните училишта во Вадовице.
Период на студии
На 14 мај 1938 година завршил гимназија, положувајќи матура со одлична оценка, што му овозможило да студира на повеќето универзитети без приемен испит. Карол Војтила избра да студира полски јазик на Филозофскиот факултет на Јагелонскиот универзитет. Студиите ги започнал во октомври 1938 година. Уште за време на првата година на студии со татко му се преселил во семејниот дом на мајка му на ул. Тиниецка бр.10 во Краков. Останал верен на својата страст кон фудбалот и често присуствувал на натпреварите на Краковија.
На 18 февруари 1941 година, неговиот татко починал по долго боледување. Во 1942 и 1943 година, како претставник на академската заедница во Краков, отишол во Честохова да ги обнови заветите на Јасна Гора.
Војната му ја одзела можноста на Војтила да ги продолжи студиите, па во 1940 година почнал да работи како физички работник во хемиската фабрика Солвеј.
Есента 1941 година, заедно со своите пријатели, го основал театарот Рапсодија, кој ја поставил својата прва претстава на 1 ноември 1941 година. Сепак Карол набрзо се разделил со театарот во 1942 година, кога решил да студира теологија и се запишал на тајната Митрополитска семинарија во Краков. Во периодот од април 1945 до август 1946 година работел на универзитетот како асистент и држел предавања за историјата на догмата. Неговиот магистерски труд ''Концептот на средствата за соединување на душата со Бога во учењето на св. Јован'' го пишува на Теолошкиот факултет на Јагелонскиот универзитет под раководство на о. проф. Игнаци Ружицки.
Свештенослужителски чин
На 13 октомври 1946 година, студентот на Митрополитската семинарија во Краков, Карол Војтила, станал ипоѓакон, а една недела подоцна и ѓакон. На 1 ноември 1946 година, во капелата во Палатата на архиепископите во Краков, кардиналот Адам Стефан Сапиеха го ракоположи Карол Војтила за свештеник.
Во јули 1948 година, Војтила бил испратен да работи во парохијата на Успение на Пресвета Богородица во Ниегович, каде што ги исполнувал задачите на викар и наставик по религија.
Во 1951 година, по смртта на кардиналот Адам Сапиеха, бил испратен на одмор за да ја заврши својата хабилитација. Посветил многу внимание и на новинарската работа, а пишувал и филозофски есеи (на пр. Томистички Персонализам - за Тома Аквински, За хуманизмот на Свети Јован).
Во врска со неговата хабилитација, тој преземал систематски студии за етичката мисла на феноменологот Макс Шелер, чии списи ги прочитал во оригинал. На 12 декември 1953 година, неговото дело „Проценка на можноста за засновање на христијанската етика врз претпоставките на системот на Макс Шелер" било едногласно прифатено од Советот на Теолошкиот факултет на Јагелонскиот универзитет, но сепак не ја добил хабилитација поради одбивањето на Министерството за образование.
Пишувал многу за христијанската етика. Во 1960 година ја објавил книгата „Љубов и одговорност" во издавачката куќа на Научното друштво на Католичкиот универзитет во Лублин. Таа била резултат на неговите студии и разговори со студенти и млади парови.
Подоцна се вратил на прекинатите обврски и држел предавања во семинариите на епархиите Краков, Катовице и Честохова (сите лоцирани во близина на Краков) и на Филозофскиот факултет на Католичкиот универзитет во Лублин. Неговите предавања ја опфаќале главно моралната теологија и брачната етика, но се занимавал и со историја на филозофијата.
Бискуп (Епископ)
Карол Војтила на 4 јули 1958 година Војтила бил назначен за титуларен епископ на Омбрија, како и за помошен епископ на Краков. На 28 септември 1958 година во катедралата Вавел од архиепископот Евгениј Базиак бил осветен за епископ. Соосветители биле епископите Францишек Јоп и Болеслав Коминек. Периодот на епископството на Карол Војтила се совпаѓа и со седниците на Вториот ватикански собор, на кои тој активно учествувал. Во тој периој тој посветил многу време на патувања во странство за евангелистички и религиозни цели, а во 1963 година отишол на аџилак во Светата земја.
Како епископ го усвоил, според обичајот, мотото на својата служба, кое било: Totus Tuus[10] (латински: Само Твој). Ова мото било упатено до Мајката Христова. Во својата книга „Трактат за вистинската посветеност на Пресвета Богородица", Војтила го прифаќа концептот на „духовно ропство“, сфатено како доброволно, доверливо и целосно предавање на животот на вера и служба во Црквата на духовното мајчинство на Мајката Божја.
Учествувал на сите четири седници на Вториот ватикански собор.
На 30 декември 1963 година бил назначен за митрополит архиепископ во Краков (18 јануари 1964 година бил издаден релевантен папски документ), на 19 јануари 1964 година (една и пол година по смртта на неговиот претходник, архиепископот Евгениј Базиак) бил преконизиран митрополит архиепископ на Краков, а на 8 март 1964 година, се одржало влегувањето во катедралата на Вавел
Кардинал
На 29 мај 1967 година бил назначен за кардинал, а на 26 или 28 јуни 1967 година, за време на конзизориум во Систинската капела, добил црвена бирета од папата Павле VI, а неговата титуларна црква станала црквата Сан Цезарео во Палацио.
Уште како епископ на епархијата Краков, тој ги посетил парохиите и манастирите (вклучувајќи го и редот Албертин, основан од Свети брат Алберт). Во 1965 година, тој го отворил процесот на беатификација на сестра Фаустина Ковалска, чиј Дневник и пораката за Божествената милост претходно ја прочитал. Имал средби со краковската интелигенција, особено со научната и уметничката заедница.
Војтила созреал како мислител, посегнувајќи по обемната филозофска традиција (грчка класична етика, св. Тома Аквински, феноменологија), но и Библијата и мистицизмот, хармонично градејки концепт и од филозофијата и од теологијата на човекот како интегрална личност. Човекот е сместен во светот како физичко и духовно битие, отворено за трансцендентност, а Бог му дал достоинство и слобода. На овој начин, Карол Војтила станал извонреден претставник на персонализмот. Во филозофијата, тој го претставувал феноменологизирачкиот неотомизам. Своите ставови ги користел и изнесувал и во својата пастирска работа.
Станал познат авторитет и надвор од Полска. Покрај полскиот примат, кардинал Стефан Вишински, бил најважната фигура на тогашната полска епископија.
Изборот на папа
По ненадејната смрт на Јован Павле I на 14 октомври 1978 година, во Сикстинската капела започнала конклава, на која присуствувале 111 кардинали. Меѓу папабилите (можен наследник на папата) биле назначени Giuseppe Siri и Giovanni Benelli. Но, тие не го добиле потребниот број од 75 гласови. Во ваков случај дополнително биле назначени и неиталијанци, на пр. Јоханес Вилебрандс и Едуардо Франциско Пиронио.
На 16 октомври 1978 година, во осмото гласање, кардиналот Карол Војтила бил избран за папа, кој не бил првично меѓу папабилите. Според проценките, неговата кандидатура ја поддржале 99 кардинали од 111 гласачи. Изборот и предлагањето на Карол Војтила го направил кардиналот Сири и неговите поддржувачи, а кампањата била предводена од Кардинал Франц Кениг подржана и од кардиналот Стефан Вишински.
Во 18:18 часот од оџакот на Систинската капела се издигнал бел чад. Резултатот од изборите го објавил Кардиналот Перикле Феличи во 18:44.
Јован Павле II бил првиот папа од Полска, како и првиот неиталијански епископ на Рим по 455 години (од понтификатот на Адријан VI) и на 58-годишна возраст бил избран за најмлад папа од изборот на Пие IX во 1846 година, кој во времето на неговиот избор имал 54 години.
Атентат врз Јован Павле II
На 13 мај 1981 година, за време на генералната аудиенција на плоштадот Св. Петар во Рим, во 17:19 часот, Јован Павле II бил застрелан од турскиот атентатор Мехмет Али Агџа. Според истражителите, момент порано Али Агџа целел во главата, но Јован Павле Втори се наведнал кон девојчето (Сара Бартоли) и ја зел во раце. Напаѓачот го одложил истрелот, веројатно затоа што девојчето кое папата го држел во рацете му попрецило и го спречило да нишани прецизно. Ранетиот папа поднал во прегратките на неговиот секретар Станислав Џивиш, кој стоел зад него. Обезбедувањето го транспортирало Јован Павле II во поликлиниката Гемели, каде на папата му била извршена шестчасовна операција. Папата верувал дека го спасил не само среќата - тоа го изразил со зборовите: „Едната рака пукаше, а друга управуваше со куршумот“. Атентатот се случил на 13 мај, како и првото појавување на Богородица Фатима во 1917 година. Јован Павле Втори поминал 22 дена на рехабилитација во болница. Подоцна, тој многу пати страдал од разни болести како резултат на истрелот.
Точно една година подоцна, папата заминал во посета кај Фатима за да му се заблагодари на безгрешното срце на Св. Марија што го спасила од смртта. Таму исто бил нападнат со бајонет од Хуан Марија Фернандез, но не бил сериозно повреден.
Поклонички патувања или аџилак
Карактеристичен елемент на понтификатот на Јован Павле II биле патувањата во странство. Вкупно организирал 104, посетувајќи ги сите населени континенти. На многу места што ги посетил, ниту еден папа дотогаш не стапнал. Меѓу другото тој е првиот папа што ја посетил Велика Британија (од 1534 година Англиската црква не го признава врховниот авторитет на Светата столица), првиот папа во историјата што ја посетил Белата куќа [49] и исто така првиот папата да го посети Парламентон на Република Полска. И покрај големите напори, тој не успеал да оди на аџилак во Русија, веројатно поради неподготвеноста на Московската патријаршија, која го обвинувала Ватикан за прозелитизам.
Јован Павле II, како папа, најмногу пати ги посетил: Полска (9 пати), САД (7 пати), Франција (7 пати) и имал средби со младите на Светскиот ден на младите (9 пати).
Јован Павле II, исто така, организирал речиси 100 патувања низ Италија (како најважни):
Беатификации и канонизации
За време на неговиот понтификат, Јован Павле II прогласил за блажени и канонизирани повеќе луѓе од сите негови претходници во претходните пет века. Тој прогласил вкупно 1.338 луѓе за благословени и 482 за светци, за време на 51 церемонија.
Светски ден на младите
Јован Павле II со задоволство се среќевал со младите и им посветувал големо внимание. За средбата во Рим на 31 март 1985 година, која ООН ја прогласи за Меѓународна година на младоста, напишал апостолско писмо, за улогата на периодот на младост, како важен период во оформување на начинот на живот (Dilecti Amici). На 20 декември истата година тој ја воведува традицијата на Светскиот ден на младите. Оттогаш, секоја година подготвувал порака упатена до младите, која била тема на оваа меѓународна средба, организирана во различни делови на светот (1991 година се одржала и во Честохова - Полска). Веднаш по објавувањето на датумот за беатификација, претседателот на Папскиот совет, кардиналот Станислав Рилко објавил дека Јован Павле II ќе стане и покровител на Светскиот ден на младите.
Обичаите на Јован Павле II
За време на понтификатот на Јован Павле II, благодарение на самиот папа, имало огромни промени во Ватикан, како и во перцепцијата за папата од страна на католичката заедница, но и другите христијани и следбеници на други религии. Веднаш по неговиот избор во Светата столица, додека му оддавале почит на новоизбраниот папа, Јован Павле II не му дозволи на приматот Вишински да клекне пред него. Неговиот прв говор бил на италијански, јазикот на луѓето, на кои им се обраќал. Дотогаш општоприфатено било папата својот прв говор да го одржи на латински. Други новини за време на неговиот понтификат се:
Иако уште за време на папата Јован XXIII, папството почнало да се откажува од некои елементи на церемонијата, сепак, Јован Павле II ги елиминирал повеќето бариери, прифаќајќи го ставот на, папа близок до сите луѓе, папа-апостол. Ова не се променило ниту по атентатот врз него на 13 мај 1981 година.
Света Столица
Папата е по службена должност суверен на религиозните редови кои се подредени на Светата столица, затоа има право на:
Хилден
Хилден (германски: Hilden) — град во германската држава Северна Рајна-Вестфалија. Тој е еден од 10-те општински центри на округот Метман. Според проценката за 2010 година, во градот имало 55.961 жител. Таа има регионален код 5158016,  и  код.
Географија
Хилден се наоѓа во државата Северна Рајна-Вестфалија во областа на Метман. Градот е на надморска височина од 50 метри. Областа на општината е 26,0. Во самиот град, според проценката за 2010 година, живееле 55.961 жители. Просечната густина на населението е 2.156 жители.
Хаг
Хаг — град во Холандија. Таа претставува административна престолнина на Холандија. Се наоѓа на западниот дел од државата во покраината Јужна Холандија. Зазема површина од 100 км2 и има население од 510. 909 жители, според податоците од 2014 г. а заедно со околината има околу 700 000. Исто така во Хаг се наоѓа горниот и долниот дом на парламентот, како и канцеларијата на кралот Вилем-Александер. Хаг е седиште на сите амбасади, како и на меѓународни организации, но сепак по холандсксиот устав главен град на Холандија е Амстердам.
Историја
Поранешната холандска колонија, Источна индиска компанија ("Nederlands-Indiё", денас Индонезија), оставила голем траг во Хаг. Имено бројни улици по места од источната холандска компанија се наречени по неа, а во градот живее голема индиска или индо заедница  ("Indische(e)" или "Indo"), поточно мешана холандско-индонезиска заедница. Една од одликите на Хаг се широките и долги улици во старите делови на градот. Куќите се обично ниски, со најмногу три спрата и прилично елегантни. Градско-урбанистичкиот план е многу поширок и по просторен за разлика од другите холандски градови, а канали речиси и веќе да нема бидејќи во 19-от век сите пресушиле.
Во Хаг се наоѓаат некој од најбогатите и најсиромашните квартови во Холандија. Богатите подрачја воглавно се сместени западно од Лаан ван Меердервоорт. Сиромашните се наоѓаат во јужните и источните делови на градот. Оваа поделба се одразила и во локалниот акцент: за богатите граѓани често се користи називот "Hagenaars" (Хагенари), a нивниот говор се нарекува  „бекакт“, за разлика од групата "Hagenezen" (Хагенези), кои говорат „плат Хагс“. Меѓу овие општествени групи нема многу комуникација.
Географија
На конурбацијата околу Хаг и Ротердам се доволно блиску за да биде еден издвоено во некои контексти. На пример, тие ги делат аеродромот во Ротердам и Хаг и лесниот шински систем наречен Рандтадреил. Се размислува за создавање на област Ротердам-Хаг метропола. Оваа голема приградска населба во центарот на Хаг и Ротердам е, пак, дел од Ранстад - конкретно појас на општините кои се нарекуваат Јужното крило (Zuidvleugel). Ранстад, кој исто така ги вклучува, меѓудругото и Амстердам и Утрехт, има население од 6.659.300 жители. Хаг се наоѓа во југозападниот дел на аголот на една од најголемите урбани области во Европа.
Вкус на црешна (филм)
„Вкус на црешна“ (персиски: ...طعم گيلاس; француски: Le Goût de la Cerise) — француско-ирански филм од 1997 година, во режија на Абас Кијаростами (Abbas Kiarostami), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Хомајун Ершади (Homayoun Ershadi), Абдолрахман Багери (Abdolrahman Bagheri), Сафар Али Моради (Safar Ali Moradi), Мир Хосеин Нури (Mir Hossein Noori) и Афшин Хоршид Бахтијари (Afshin Khorshid Bakhtiari). На Канскиот филмски фестивал во 1997 година, филмот ја добил главната награда, „Златната палма“.
Хаг
Клима
Хаг има умерена океанска клима. Поради неговата местоположба на брегот, зимите во градот се поблаги додека летата се постудени.
Политика
Хаг е седиште на многу организации:
Вкус на црешна (филм)
Синопсис
Господинот Бади (го игра Ершади) сака да изврши самоубиство. Поради тоа, тој се вози низ предградијата на Техеран барајќи некого кој ќе го закопа во гробот што веќе си го ископал надвор од градот. Најпрвин, тој среќава млад војник (го игра Моради) кому му нуди пари за услугата, но војникот не прифаќа да го изврши бараното дело и бега од автомобилот. Потоа, тој среќава еден Авганистанец (го игра Нури), кој учи теологија и поради тоа е противник на самоубиството. Најпосле, тој го среќава господинот Багери (го игра Багери), кој препарира птици во музејот. Багери прифаќа да му помогне на Бади, зашто му требаат пари за лекување на болното дете. Додека се возат заедно, Багери му кажува дека во минатото и самиот се обидел да изврши самоубиство, но откако не успеал, сфатил дека вреди да се живее. Истовремено, тој се обидува да го убеди Бади да се откаже од намерата. Ноќта, Бади легнува во гробот, а надвор започнува невреме. Тука се прекинува дејствието и филмот завршува со сцената во која екипата на Кијаростами го снима филмот...
Хаг
Железнички
Постојат две главни железнички станици во Хаг: железничката станица Ден Хаг Холандс Спур (Нс) и железничката станица Ден Хаг Централ, на само 1.5  километри далеку една од друга. Затоа што овие две станици се изградени и експлоатирана од страна на две различни железничките компании во 19 век, исток-запад лините беа прекинати на Централ станицата, а север-југ линиите работат преку Холандс Спур. Централната станица сепак, нуди подобри врски со остатокот од земјата, со директни услуги на повеќето големи градови, на пример Амстердам, Ротердам и Утрехт.
Други одредишта се Лајден, Харлем, Зволе, Хронинген, Леуварден, Амерсфорт, Енсхеде, Бреда и Ајндховен. Постои меѓународна служба со Антверпен и Брисел.
Демографија
Од 1 јануари 2014 година, во Хаг живеат 509.779 жители, што го прави трет по големина град на Холандија. Помеѓу 1800 и 1960 година, градот доживеал значителен раст од 40.000 во 1800 година на 200.000 во 1900 година и на крајот од 600.000 во 1960 година по растот од 1900 кој бил делумно предизвикан од страна на актот за домување донесен од 1901 година, што ја поттикнала експанзијата на градовите како Хаг. Во периодот меѓу 1960 и 1980 година, Хаг доживеал намалување на населението од 600.000 до 440.000 жители, предизвикана главно од страна на просторната политика, демографските процеси и недостаток на простор. По неколку урбанистички промени, Хаг повторно започнал да се зголемува по број на жители, достигнувајќи 500.000 жители во 2011 година. Општината очекува растот да продолжи до 2020 година. Процентот на Холанѓани кои живеат во градот е 49,9%, на западните имигранти е 15,6%, а на незападните имигранти е 34,4%.
Нешто повеќе од половина од населението на Хаг се идентификува во некоја религиозна група. Двете најголеми религии се христијанството (32%) и исламот (16%). Во градот живеат луѓе со потекло од Индонезија, Турција, Мароко, Тунис итн. Исламот е најчеста религија меѓу Турците и Мароканци. Локалното холандско население речиси целосно припаѓа на христијанството. Нешто помалку од 40% од населението во Хаг редовно присуствува на богослужба.
Стопанство
Во градот Хаг се наоѓаат голем број на државни службеници и дипломати кои работат во градот. Од 2006 година, 26% од работните места во Хаг се оние кои се понудени од страна на холандската влада и меѓународните институции. Големи работодавци во овој сектор се министерствата за одбрана, правда, просторно планирање и животна средина, Министерството за надворешни работи, за внатрешни работи и за транспорт и врски, урбанизам и водостопанство.
Неколку големи меѓународни компании имаат седиште во Хаг, вклучувајќи ја Royal Dutch Shell, петта по големина компанија во светот во поглед на приходот. Други значајни компании со седиште во Хаг се Aegon, APM Terminals, Damco, KPN, Nationale Nederlanden, ING Investment Management, NIBC Bank, Chicago Bridge & Iron Company и PostNL. Во градот исто така се наоѓаат и регионални претставништва на Siemens, T-Mobile, AT&T, Huawei, Kuwait Petroleum Corporation, Saudi Aramco и Total S.A.. Градот никогаш немал некаква голема индустриската активност, со можен исклучок на риболовни активности на пристаништето во Шевенинген.
Туризмот е важен сектор во Хаг. Градот е второто најголемо туристичко одредиште во земјата, по Амстердам. Во 2012 година, градот го посетиле 1,2 милиони туристи (зголемување од 80.000 во однос на претходната година), од кои половина биле од странство. Бројот на хотелски ноќевања во Хаг се зголемил за 5%; особено за посетителите од соседните земји. Во однос на 2011 Белгијците резервирале 27% повеќе хотелски ноќевања, додека Германците имале 24% повеќе хотелски ноќевања, а Французите - 20%.
Култура
Биненхоф, кој потекнува од 13 век, денеска сè уште претставува културен центар на градот. Ноќниот живот се одвива главно во трите главни плоштади во центарот, Плејн, Гроте Маркт и Битенхоф. Во непосредна близина на Битенхоф се наоѓа трговскиот центар De Passage, кој бил изграден во 19 век и во кој се наоѓаат специјализирани продавници. Еден од најголемите музички настани во земјата, Paard van Troje се одржува во центарот на Хаг. Друга популарна место за музика во Хаг е Muziekcafé de Paap.
Спиплејн е еден од најмодерните квартови на градот, кој се наоѓа во самиот центар. Шевенинген го формира вториот културен центар на Хаг, со своите кино сали како Pathé, како и музичкиот театар Circustheater иако, особено во текот на летото, ноќниот живот се концентрира околу морето пред булеварите со барови и ресторани.
Хаг е резиденцијата на холандската кралица и неколку (поранешни) кралски палати може да се најдат во градот. Кралот Вилем Александар и кралицата Максима живеат во Хејс тен Бос, и работат во палатата Нордејнде во центарот на градот. Исто така, постојат две поранешни кралски палати во Хаг, како Кнеутердејк палата, изградена во 1716, сега дом на Државниот совет на Холандија, и Ланге Ворхут палата, каде се наоѓа музејот на Ешер.
Уште во 16 век, штркот е симбол на Хаг. .