Детроит
Историја
Името на градот потекнува од реката Детроит (француски: le détroit du Lac Érié,, што значи проток на Езерото Ири), поврзувајќи ги Езерото Хјурон и Езерото Ири, во историски контекст, протокот ги вклучувал Езерото Сент Клер и реката Сент Клер. Патувајќи по реката Детроит во 1679 година на бродот Ле Грифон со Кавелиер де Ла Сале, таткото Луис Хенепин го забележа северниот брег на реката како идеална локација за населување. Таму, во 1701 година, францускиот офицер Антони де Ла Моте Кадилак, со 51 француски Канаѓани, пронашол место за населување, наречено Форт Поншартрен ду Детроит, наречено по грофот де Поншартрен, министер на морнарицата на Луј XIV. Франција предложи бесплатна земја сè со цел да привлече семејства во Детроит, кои пораснаа на 800 луѓе во 1765 година, најголемиот град помеѓу Монтреал и Њу Ореалнс. Франсоа Мари Пикоте, господин на Белестре (1719-1793, Монтреал) е последниот воен командант на Форт Детроит (1758-1760), предавајќи го градот на 29 ноември 1760 година на Британците. Трговијата за крзно во регионот беше од важна економска активност. Знамето на Детроит го одразува Француското наследство. За време на Француската и Индијанската војна (1760), британските трупи ја презедоа контролата и го скратија името на Детроит. Неколку племиња водени од поглаварот Понтиак, Отавански водач, го започнаа востанието на Понтиак (1763), вклучувајќи ја опсадата на Форте Детроит. Делумно, како одговор на ова Британското Кралско Прогласување од 1763 годинавклучи рестрикција на населувања на белци во Индијанските ненаселени територии. Детроит и припадна на САД под договорто Џеј. Во 1805 година, поголемиот дел од населението беше уништено од пожар. Речното складиште и оџаците од тули на дрвените куќи беа единствените градби сочувани. Од 1805 до 1847 година, Детроит е главен град на Мичиген. Како што се прошируваше градот, планот за распоред на улиците го разви Августус Б. Вудвард, шеф на правдата на територија на Мичиген. Детроит им припадна на Британските трупи за време на војната. Во 1812 година во опсадата на Детроит, што беше повторно освоен од САД во 1813 година и беше приклучен како град во 1815 г. Пред Американската Граѓанска војна, пристапот до градот на Канадската граница го направи клучното застанување покрај подземната железничка. Потоа Лиетунат, идниот претседател Улисес С.Грант беше поставен во градот. Неговот живеалиште сè уште е во сајмиштето на Државата Мичиген. Поради ова локално мислење, повеќето граѓани на Детроит волонтираа да се борат за време на Американската граѓанска војна, вклучувајќи го и 24-от Мичигенски пешадиски полк (дел од легендарната Железна бригада) кои се бореше со чест и настрадаа 82% ранети на Гетисбург во 1863 г. На пристигнувањето на Првиот Волонтерски Прешадиски Режим во Вашингтон, Абрахам Линколн ја цитираше изјавата: „Му благодарам на Бог за Мичиген!“ По смртта на претседателот Абрахам Линколн, Џорџ Армстронг Кастер го пренесе величањето на илјадниците собрани блиску до паркот Кампус Мартиус. Кастер ја водеше Мичигенската бригата за време на Американската Граѓанска војна и ги нарече Вулверини. Кон крајот на 19-ти и почетокот на 20 век, многу куќи и згради се изградија во Градскиот Златен век. Детроит беше опишуван како Приз на Западот по неговата архитектура, и по Вашингтонскиот булевар, неодамна електрифициран од Томас Едисон. Стратешки локациран покрај водите на Големите Езера, Детроит се појави како транспортен центар. Градот постепено растеше од 1830-те со пораст на превозот, бродоградби и производство на индустрии. Во 1896 г., просперитетен превоз на трговија го потикнаа Хенри Форд да го изгради својот прв автомобил во изнајмена работилница на Мек Авенија. Во овој период, Детроит ги прошири своите граници присоединувајќи ги сите делови на неколку околни села и градови. 20-от век Во 1903 г. Форд ја основа Форд Мотор Компанијата. Производството на Форд – и автомобилските пионери Вилиам Ц. Дурант, браќата Доџ, Пакард и Валтер Крајслер – го засилија статусот на Детроит како светски автомобилски капитал; исто така послужи да ги поттикне производителите на каминои како што се Рапид и Грабовски. Со воведување на Забраната, шверцерите ја користеа реката како главен канал за Канадските духови, организирани во голем дел од озлогласената Виолетова Банда. Форсираните расни врски беа очигледни во 1920-те од д-р Осиан Свит, црн Детроитски лекар ослободен од обвинението за убиство. Беше убиен човек кога истрели од куќата на Осиан беа истрелани во застрашувачката толпа која се собра за да се обидат да го избркаат со сила од претежно белото соседство. Со фабриките дојдоа и високопрофитни работнички синдикати во 1930-та како што е Обединетите авто работници кои ги започнаа споровите со производителите. Трудбениот активизам за време на овие години го зголемија влијанието на обединетите водачи во градот како пто е Џими Хофа од Тимстерс и Валтер Ројтер на автоработниците. 1940-те ја видоа изградбата на светскиот прв урбан автопатски систем под нивото на земјата – Дависон – и реорганизирање на Американската автомобилска индустрија за поддршка на Сојузничките сили за време на Втората светска војна која доведе до клучната улога на Детроит како елемент на Американскиот арсенал на демократија. Имаше шест бродови на Американската морнарица именувани по градот, вклучувајќи го и USS Detroit (LCS - 7). Развојот на индустријата беше поттикнат за време на првата половина на 20-оиот век како што градот привлече десетици илјадници нови жители, особено од јужниот дел на САД, за да стане четвртата најголема Соединета Американска Држава. Истовремено, се зголемија со брзото темпо на раст. Политичката промоција на Слепи бои на автомобилските погони резултираше со расна напнатост што избувна во бунт во полн обем во 1943год. Консолидацијата за време на 1950-те, особено во автомобилскиот сектор, посочувајќи на синџирот за снабдување. Широкиот систем на автопат изграден во 1950-те и 1960-те го олесни патувањето. Во 1940, градот држи околу една третина од населението на државата, додека Метрополитенскиот регион моментално има околу една половина. Пропорционален со поместувањето на населението и работните места за неговите предградија, даночна основа на градот беше уништена. Во јуни 1963 г. револуционерот Мартин Лутер Кинг, даде голем говор во Детроит кој го најави неговиот говор во Вашингтон „Јас имам сон“ два месеци подоцна. За време на Афроамериканското движење за граѓанските права во 1950-те и 1960-те, Детроит беше сведок на порастот на судирите помеѓу полицијата и младите црнци од внатрешноста на градот, завршувајќи во бунтот на Twelfth Street во јули 1967 г. По наредба на гувернерот Џорџ В.Ромни беше испратена Националната гарда на Мичиген во Детроит, и престедателот Џонсон ги испрати трупите на Американската армија. Резултатот беше 43 мртви, 467 ранети, преку 7.200 апсења, и повеќе од 2.000 згради уништени. Илјадници мали бизници беа трајно затворени или преместени во побезбедни соседства, и погодените области лежат во урнатини со децении. Бензиската криза од 1973 и 1979 г. влијаеше на автомобислаката индустрија во САД како мали автомобили од странски производители направени приливи. Ренесансата е честа тема меѓу градските водачи, засилен со изградба на Ренесансен центар во доцните 1970-ти. Овој комплекс на облакодери, дизајниран како град во град, заедно со другите настани, го забави и на крајот почна да го преврте трендот на бизниси напуштајќи го центарот на Детроит од доцните 1990-ти. Во 1980 година, Детроит беше домаќин на Републиканската национална конвенција која го номинираше Роналд Реган за успешен обид за претседател на САД. Во текот на 1980 година, празни структури беа уништени за да направат пат за нов развој и ревитализација. Во 1990-тите, градот почнаа да добива заживување со многу од неговите области центрирани во Даунтаун, Мидтаун, и Њу Центар. Еден Детроит Центар (1993) стана Панорама на градот. Во годините што следеа, се отворија три казина: МГМ Гранд Детроит, Мотор Сити Казино и Гриктаун Казино кој дебитираше како хотели во 2007-08. Нови даунтаун стадиони беа соодветно конструирани за Детроит Тајгерс и Детроит Лајонс во 2000 и 2002 година;. Ова го стави домашниот стадион на Лајонс во градот соодветен за првпат од 1974 г. Градот, исто така, ги виде историските книги Кадилак Хотелот и Форт Шелби Хотел за првпат повторно отворени во повеќе од 20 години. Градот беше домаќин на 2005 MLB Аll-Star натпревар, 2006 Super Bowl XL, 2006 World Series, WrestleMania 23 во 2007 година, а NCAA Final Four во април 2009 година од кои сите поттикна многу подобрувања во централното градско подрачје. Во 2011 година, Детроит Медицински центар и Хенри Форд здравствениот систем значително ги зголемија инвестициите во медицински истражувачки капацитети и болниците во Мидтаун и Њу Центар на градот. Речниот брег на градот е фокусот на многу развој следејќи го примерот од Виндзор, Канада која ги започна своите конверзији на вода паркови во 1990-тите. Во 2001 година, првиот дел (протегајќи се од Џо Луис Арена преку Харт Плаза) на Меѓународниот речен брег беше завршен како дел од 300-та  годишнина на градската прослава. Во следните години, брегот стекна милји на паркови и фонтани. Во 2011 година, Управата Порт на патничкиот терминал беше отворен со речната прошетка поврзувајќи го Харт Плаза со ренесансниот центар. Овој развој е потпора во план на градот да се подобри неговата економија преку туризмот.Во следните години, брегот доби милји паркови и фонтани. Овој развој е потпора во план на градот да ја подобри својата економија преку туризмот. По должината на реката, програмерите градат елитни станови како воден печат на Детроит. Некои градски знаци на ограничување, особено на границата Дирборн вели "Добредојдовте во Детроит, Ренесансниот град основан 1701.