cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сречко Косовел
Конструктивистичкиот пресврт
Во 1925 година, Косовел станал уредник на списанието Младина. Ова имало огромно влијание врз неговиот живот: тој имал многу амбициозни планови со списанието, со намера да го преобрази во национално левичарско издание кое ќе ги привлече сите модернисти и авангардисти уметници од словенечките земји и Југославија, како и да служи како платформата за радикална словенечка политичка агенда. Тој останал програмски уредник на весникот до неговата смрт.
Доцни дела
1925 година била најпродуктивниот период на Косовел. Тоа било, исто така, време кога тој ја префрлил својата политика налево. Како што неговата проза станала поедноставна во стилот, таа имала поголема привлечност до пролетаријатот. Косовел ја замислил идејата за синдикат на писатели на пролетери и издавачка куќа наречена Стрелци, во која би можела да биде објавена и неговата збирка по конструктивистичка поезија.
Прием
Се смета дека поезијата на Косовел доаѓа од три уметнички движења: импресионизам, експресионизам и конструктивизам. Поезијата на Косовел, исто така, вклучува елементи со дадаизмот, надреализмот и футуризмот. Неговиот стил е премногу сложен за да се идентификува со одредено движење или струја. Неговите дела ја покажуваат неговата загриженост за општественото и политичкото угнетување во словенечките земји, судбината на Словенците загрозени од странски сили, чувството на декаденција на Европа и надежта за „нова зора“. Карстната Висорамнина, со својата аскетска и цврста глетка, е еден од главните мотиви во поезијата на Косовел. Неговите стихови се полни со духовитост, иронија, длабочина и чувство на трагедија.
Постхумни публикации
Во 1927 година, Алфонз Гспан ги објавил раните песни на неговиот покоен пријател во брошура составена од 66 дела. Во 1946 година, Антон Оцвирк ги објави Косовеловите „Собрани дела“, кои биле примени со интерес од книжевната заедница. Оцвирк понатаму го објавил „Златен чамец“ во 1954 година. Меѓутоа, овие публикации ги испуштиле доцните дела на Косовел. Само во 1967 година била објавена книгата „Интеграли '26“, уредена од Оцвирк. Третиот том од „Собрани дела“ бил објавен во 1977 година.
.mo
.mo — највисок семрежен домен на Макао. Некаде Макао се пишува со у, но сепак доменот е .mo. Се управува од MONIC (Macao Network Information Center). Тие пак се управувани од Универзитетот на Макао од 1992.
R Лебед
R Лебед — променлива ѕвезда од типот Мириди во соѕвездието Лебед, помалку од 4' од θ Лебед. Станува збор за црвен џин во асимптотската гранка на џинови на растојание од 2.200 светлосни години. Станува збор за ѕвезда од S-тип која има спектрални типови меѓу S2.5,9e to S6,9e(Tc).
.mo
Од 12ти март 2011, владата на Макао ја презема таа улога и таа е надлежен орган.
R Лебед
Ѕвездите со оваа маса се во развојна фаза која е нестабилна и од таа причина тие оддаваат променлива светлинска сјајност. R Лебед има максимална светлосна величина од 6,1 и минимална величина од 14,4, со период од 426,45 денови. Променливата сјајност на оваа ѕвезда била забележана од страна на англискиот астроном Норман Погсон во 1852 година, и историски е забележана нејзината промена на сјајноста во текот на период подолг од едно столетие. R Лебед има исклучително периодично удвојување, каде променливите максимуми се со различна сјајност, па така вистинскиот период на пулсирање може да се смета за двоен од максимум до максимум.
.mo
Второстепени домени
Второстепените домени се дозволени само за оние кои имаат веќе регистрарн терцијален домен.
R Лебед
Каталогот на двојни и повеќебројни ѕвезди ја наведува ѕвездата BD+49 3065 со светлосна верличина 10 како придружна ѕвезда на R Лебед, со разделност од 91", и двете ѕвезди се на подеднакво растојание од Земјата. Вашингтонскиот каталог на двоѕвезди дополнително наведува уште една ѕвезда со светлосна величина 15 како ѕвезда придружник со разделност од 14".
.mo
Надворешни врски
Toppdomän
Бад Фалингбостел
Бад Фалингбостел (Bad Fallingbostel; долносаксонски: Bad Fambossel) — град во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Градот претставува административно седиште на округот. Од 1976 година градот е признаено покраинско лекувалиште, а од 2002 година ја поседува титулата бањски град или „Бад“. Во јули 2015 година му била одземено признанието за покраинско лекувалиште откако Градскиот совет одлучил да не инвестира повеќе го таа област.
Гарнизонски град
Во негова околина се наоѓа еден од најголемите воени полигони на НАТО во Европа, како и касарни на британската армија. Во октомври 2015 година британската војска ја напуштила оваа касарна. Градбите биле користени за сместување на бегалци.
Градски единици
Градот Бад Фалингбостел се состои од следниве единици: самиот град, Дорфмарк, Рипе, Фирде, Јетебрух и Менгебостел.
Самиот град се состои од следниве места:
Историја
Бад Фалингбостел бил првпат споменат како Вастулингебурстале (Vastulingeburstalle) во 993 година и има документирана историја повеќе од 1000 години. Првично бил чиста земјоделска населба, бидејќи земјоделството било основа за живот на жителот на старите Саси. Името означувало „куќа на Вастуло“ или „куќа на Вастулингијците“. Отон III ги исцртал границите помеѓу бискупиите Хилдесхајм и Минден.
Намесништвото Фалингбостел било основано околу 1300 година. Подоцна било наречено Амт Фалингбостел и постоело до век. Во 1838 година, Хајнрих фон Квинтус-Ицилиус, наследник на намесникот, ја основал Шпаркасе Фалингбостел, една од првите рурални банки во Кралството Хановер. Во 1866 година, новата пруска покраина Хановер била поделена на административни окрузи, а еден од нив бил округот Фалингбостел. Фалингбостел го добил статусот на град во 1949 година.
Во текот на Втората светска војна, Фалингбостел бил место на два кампа за воени заробеници, Сталаг XI-B и Сталаг XI-D / 357.
За 2011 година било планирано спојување на Бад Фалингбостел со градот Валсроде и општината Бомлиц во градот Беметал. На 2 ноември 2008 година овие планови биле понудени на граѓанско изјаснување и биле прифатени од Валсроде и Бомлиц, но Бад Фалингбостел бил против. Поради тоа спојувањето не се случило.
Градски совет
Општински избори на 11 септември 2016 година, на 11 септември 2011 година , на 10 септември 2006 година и на 9 септември 2001 година ги дале следниве резултати:
Градоначалник
На 15 јуни 2014 година била избрана Карин Торај (независна) за градоначалничка на градот.
Збратимени градови
Бад Фалингбостел е збратимен со следниве градови:
Култура и знаменитости
Во Бад Фалингбостел се наоѓа музејот на Археолошото друштво. Во мегалитскиот парк Остерберг се наоѓаат леднички остатоци од Скандинавија.
Воени постројки
Градот е недалеку од големиот воен полигон Берген-Хоне, кој моментално се користи од германската војска и од силите на НАТО. Тој се наоѓа во слободните области Остерхајде и Лохајде. Дополнително, постои касарната Фалингбостел, дел од британските трупи во Германија.
Касарната била затворена во 2015 година, откако британската војска го намалила присуството во Германија пред целосното повлекување во 2020 година.
Сообраќај
Бад Фалингбостел има две железнички станици, Бад Фалингбостел и Дорфмарк, кои се наоѓаат на железничката Хановер-Золтау.
Во негова близина поминува автопатот А7.
Пијанец (село)
Пијанец — историско село во Дебарско, денес на територијата на Општина Дебар.
Историја
Пијанец се наоѓало северно од Дебар, десно од главниот пат кон Баниште и Пешкопеја. Селото Пијанец, се споменува во поменикот на Слепчанскиот манастир помеѓу 1544 и 1548 година како „пїанèцъ“, а во другата половина од 16 и почетокот на 17 век како „пиѩнець“. Под тоа име се појавува во пишаните документи и во текот на следните векови. Според народното предание, селото Пијанец порано имало околу 200 куќи. Во записите на поменикот на Манастирот Свети Јован Бигорски од 1863 година се наведени 16 имиња на македонски посетители, а на крајот на 19 век е запишано дека тоа имало две куќи на христијани и десет домови на мухамедански Македонци. Во времето на Балканските војни и заминувањето на турската власт од Дебар, Пијанец било посебно село. Во војната во 1912 година, биле уништени некои куќи, при што останале само две. Последниот жител кој како иселеник го напуштил Пијанец бил Трпе Куц или Пијанечки, кој го напуштил селото во пролетта 1913 година. Сега од селото е останата само малата разрушена „ Пијанечка Црква “ која била посветена на Преображение Христово со гробишта, името на местото Пијанец и името на потокот Пијанечка Река. Поранешното селско подрачје е покриено со плодни полиња и добри ливади во сопственост на некои Албанци од Дебар.
Во XIX век Пијанец било македонско село од мешана вероисповед. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Пјанец (Pyanetz) било село од 13 домаќинства со вкупно 38 жители, од кои 23 биле Македонци-муслимани и 15 Македонци-христијани.
Денес од селото останала само црквата, наречена „Пијанечка црква“. .
Poolside (филм)
Poolside е краткометражен трилер во 2021 година во режија на Алекс Кинтер.
Заплет
Филмот зборува за домаќинка на Мег Стивенс од 50-тите години на минатиот век, која се обидува да го задржи своето ментално здравје додека е сама на својот базен во куќата.
За време на нејзиното пливање во базенот, Мег започна да слуша чудни гласови. Таа одлучи да ја открие причината за овие звуци. Филмот е снимен во куќата, вообичаено дизајниран и конструиран за семејството г-дин и г-ѓа Johnон Честер во 1958 година.
Сварог
Прабогот на старите Словени бил познат под името Сварог. Неговото друго име, веројатно, е Род. Во Хрониката на Хемолд е запишано: Меѓу разните богови на кои им се припишува власт над полињата, шумите, над тагите и веселбите, тие (Словените) не одрекуваат дека еден бог заповеда одозгора, од небото над сите останати. Тој семоќен бог се занимава само со небесните работи. Сите останати имаат посебно занимање и работа, та нему му се покоруваат. Тие произлегуваат од неговата крв и важни се онолку колку што се блиску до овој бог на боговите.
Неговото име не е споменато, но јасно е дека не станува збор за Перун. Треба да се земат предвид и зборовите на хроничарот Нестор, во врска со договорите меѓу Русите и Византијците од 945 и 947 година. Таму се вели:
„Оние Руси-христијани што ќе го прекршат овој договор, да бидат казнети од семоќниот Бог, а оние што не се крстени, да бидат лишени од секоја помош од Бога и Перуна.“
Сварог во христијанството
Иако во скриена и замаглена форма, остатоци од Свароговиот култ се задржани до денешен ден кај сите словенски народи. Обично се смета дека, барем во некоја мера, тој 'преживеал` во народното сфаќање за христијанскиот Господ Бог. Познато е дека кај Источните Словени, неговите функции се пренесени на Свети Кузмодемјан, кој претставува народен спој од имињата на христијанските светци Козма и Дамјан. Таму Свети Кузмодемјан се јавува и како заштитник на бракот. Понекогаш во песните се спомнува и под името Свети Кузма. Академик Борис Рибаков во својата книга "Јазичеството на древните Словени" дава интересни примери на делови од свадбените песни кај Источните Словени.
Особено се интригантни стиховите како:
Свети Кузма-баќушка, боже мој, боже мој; Пречиста Мајчице, заиграј ни на свадба!
Ти свети Боже, Кузмодемјан, дојди ни на свадба нам, со своите апостоли.
Занимливо е како во своите обредни песни, народот овој светец го ословувал и како бог. Тој е ставен во ист ред и со Пречистата Мајчица (очигледно - Богородица), а израмнет е и со Исус Христос, така што тој, а не Исус, е повикан да дојде со своите апостоли. Тој е повикуван и да ја 'скове` (направи) свадбата, со што се потврдува и како покровител на ковачкиот занает и бракот. Видливи остатоци од култот кон неговиот син Сварожич останале и до денешен ден и тоа во прилично жива форма. Тоа, пред сѐ, се однесува на празнувањето на Божик и палењето големи коледарски огнови, ако се знае дека во источнословенските записи, Сварожич се јавува како и како бог на огнот. Воочлива е и паралелата Бог-Божиќ, Сварог-Сварожич, а се претпоставува дека и самото име на празникот Божик (Божиќ, Божич) има претхристијанско потекло. Драгоцени податоци имаме и од фолклорните материјали собрани во 19 век, каде што наоѓаме и божикни песни, во кои се говори за раѓањето на 'Бела Бога', што асоцира на Белобог, едно од имињата на богот на светлината и огнот. Со името на Сварог се поврзани некои наоѓалишта, кои зборуваат за неговиот култ. Такви се, на пример, Сварожин и Сваришево во Полска. Како единствен на Балканот, го среќаваме топонимот Сварог во бугарското село Ракита, Брезнишко. Станува збор за една височинка покрај река.
Сварожиќ
Сварожиќ според повеќето извори бил бог на сонцето, персонификација на огнот, а некаде и бог на ветриштата. Според старите извори Словените му се молеле на огнот именувајќи го со името Сварожиќ. Деминутивниот облик веројатно следел по верувањата дека е тој син на Сварог, за што кај Русите постојат и пишани податоци. Кај Јужните Словени името на Сварог се задржало во некои коледарски божиќни песни каде во прославите на раѓањето на новото сонце дошло до блага идентификација на Сварожиќ и раѓањето на малиот христијански бог Меѓу словенските народи се појавува и идентификација помеѓу Сварожиќ и Дажбог, но и можноста и двата да се синовите на Сварог.
Општина Белтинци
Населени места
Покрај општинското седиште Белтинци, општината ги опфаќа и следните населени места:
NGC 67A
NGC 67A — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 7 октомври 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 67A е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 67A има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 18 м 12,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 3' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 67A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 138159. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1257.
Михаил III Цариградски
Михаил III Цариградски — Вселенсски патријарх од јануари 1170 до март 1178 година.
Михаил бил назначен за патријарх од страна на царот Мануел I, што кулуминирало во високо почитуванан и интелектулно административна кариера. Пред да стане патријарх, Михаил III бил на важни црковни административни функции, меѓу кои била и рефендар, епи ту сакели, и протодико, од кои последната е функција која одлучувала за барањата за азил во Аја Софија. Најважната негова функција пред назначувањето за патријарх била главен филозоф, титула која се давала на главниот на империјалниот Цариградски универзитет во - век. Во оваа улога тој го осудил неоплатонистите, и го поддржал изучувањето на Аристотел за природните науки. Како патријарх, Михаил III продолжил да се справува со теолошкото прашање за односот меѓу Синот божји и Господ во Светото тројство. Проблемот настанал поради објаснувањето на Деметриј Ламписки (од Фригија) ја анаведувал фразата од евангелието по Јован, што значи мојот татко е поголем од мене (Јован, XIV.29). Михаил дејствувал како царски главен говорник за ова прашање. Михаил исто така наредил да се прегледаат православните верски како и империјални закони и укази од Теодор Балсамон познат како „Схолија“ (Greek: Σχόλια) (c. 1170).
Дел од писмата на Михаил III до Мануел I опстоиле, како и неговото обраќање при поставувањето за хипат. Други документи меѓу кои и писмата со папата Александар III му се придаваат на него, но најверојатно станува збор за подоцнежни апокрифи од век. Михаил III можно е да има заслуга за заштитник на младиот Михаил Хонијат, кој компонирал енкомиј во негова чест, дело кое е зачувано до денес.
Фудбалска репрезентација на Панама
Фудбалска репрезентација на Панама (Selección de fútbol de Panama) е претставник на Панама во меѓународниот фудбал. Тимот е контролиран од страна на управното тело за фудбал во Панама, Панамската фудбалска федерација, која е член на КОНКАКАФ и регионалната УНКАФ. Панама за првпат во нејзината историја се квалификувала за Светското првенство 2018 година во Русија.
Панама завршила како второпласирана во 2005 година на КОНКАКАФ Голден Купот и во 2013 година на истото натпреварување. Панама, исто така, се натпреварувала во субрегионалното Првенството на Средна Америка што го освоила во 2009 година.
Историја
Првиот Панамски фудбалска репрезентација бил формиран во 1937 година.
ЦЦЦФ Првенство
The ЦЦЦФ турнирот започнал во 1941 година, но подоцна бил укинат во 1961 година.
КОНКАКАФ Првенство
КОНКАКАФ Првенствоот е турнит кој започнал во 1963 година, но подоцна бил укинат во 1989 година.
Список на резолуции на Советот за безбедност на Обединетите нации во врска со Северна Кореја
етот за безбедност на Обединетите нации (UNSC) усвоил 21 резолуција во врска со Северна Кореја. Пет резолуции биле усвоени за време на Корејската војна во 1950-тите.
Во 1991 година била усвоена единствена резолуција во врска со пристапувањето на Северна Кореја во членството во ООН. Оттогаш, донесени биле многу резолуции во врска со севернокорејската ракетна и јадрена програма.
Советот за безбедност на ООН ги заострил санкциите како одговор на јадрените и ракетни тестови на Северна Кореја. Санкциите за Северна Кореја биле главно економски санкции кои ги регулирале економските активности на Северна Кореја, како што е трговијата со Кина. Санкцијата за резолуциите главно се однесувала на „барањата Северна Кореја да се воздржи од понатамошни јадрени или ракетни тестирања и да се врати во НПТ“. Покрај тоа, резолуциите за санкции се обидувале да регулираат забрана за извоз на природни ресурси на Северна Кореја, како што се јаглен и [[железна руда]], и да го забранеле извозот на земјите-членки во Северна Кореја, што можеле да придонесат за понатамошни тестирања на Северна Кореја за нуклеарки и ракети. Советот за безбедност на ООН се обидел да ја повика Северна Кореја за денуклеаризација, но бил неефикасен за да спречи понатамошно тестирање на нуклеарки и ракети. Во меѓувреме, најтешка санкција на UNSC била забраната за извоз на сурова нафта во Северна Кореја, но сè уште не е сторена. Со цел да се продолжат санкциите, консензусот меѓу земјите-членки и меѓународното општество е првиот чекор што треба да се направи.
Список
{{Legend|#faa|Поврзано со Корејската војна|outline=silver}}
{{Legend|#DFDFFF|Поврзано со Членство во ООН|outline=silver}}
{{Legend|#FFD|Поврзано со неширење|outline=silver}}
Приказна за Генџи
Приказната за Генџи (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">源氏物語 <span class="t_nihongo_comma" style="display:none">, Генџи Моногатари<sup class="t_nihongo_help noprint"><span class="t_nihongo_icon" style="color: #00e; font: bold 80% sans-serif; text-decoration: none; padding: 0 .1em;">? ) - класично дело на јапонската книжевност напишано од благородничката Мурасаки Шикибу во раните години на 11 век, цел милениум подоцна тоа сè уште фасцинира како прв прозен класик напишан од жена, првиот психолошки роман па дури и првиот вистински роман воопшто во книжевната историја.
Целиот роман има 54 поглавја и се простира на повеќе од 2000 страници. Опфаќа период од седумдесет и пет години и исклучително долг список на ликови. Во основата на романот, како подоцна во европската традиција, стои љубовна приказна исполнета со специфичен состав од препреки во нејзиното реализирање, меѓу кои примарно место добива односот маќеа – син. Во конкретниот состав од односи се вклопуваат и дворските интриги поврзани со потребата за задржување на моќта. Наспроти интригите, се развива серија релации во кои преплетеноста на етапите на реализација на страстите со фазите на духовни медитации и предаденост на религијата го покажуваат конфликтот што суштински го растројува животот на женските ликови, меѓутоа влијае и врз животот на главниот јунак Генџи.
Делото го раскажува животот на Хикару Генџи, односно "Блескавиот Генџи", син на јапонски цар, на читателите познат како царот Кирицубо и конкубината од понизок ранг наречена Дамата Кирицубо. Од политички причини, царот го отстранил Генџи од лозата на можни негови наследници, одземајќи му го благородничкиот статус и именувајќи го Минамото, во служба на царот. Приказната се концентрира на романтичниот живот на Генџи и ги опишува обичаите на аристократското општество на тоа време.
Оригиналниот ракопис не постои. Делото било пишувано во "хармоника" стил : неколку листови залепени заедно и превиткани наизменично во една па во друга насока,  за време на хејанскиот период. Делото е уникатен опис на начинот на живот на високите дворјани за време на хејанскиот период, напишано на архаичен јазик и на поетски стил со што станало нечитливо за просечниот Јапонец доколку дополнително не било проучувано.
Приказната за Генџи била преведена на современ јапонски дури во раниот 20 век, од страна на поетесата Акико Јосано. Првиот англиски обид да се преведе делото бил во 1882 година. Во Македонија, Приказната за Генџи за првпат била објавена во 2013 година, во издание на Слово.
Историски контекст
Приказната за Генџи можеби била пишувана поглавје по поглавје. Мурасаки им ја кажувала приказната на благородничките. Истата има многу елементи кои се наоѓаат во модерниот роман: централен лик и голем број други поголеми и помали ликови, добро развиена карактеризација на сите поголеми ликови, низа на настани кои го покриваат животот на централниот лик и пошироко. Делото нема заплет и наместо тоа, настаните се надоврзуваат а ликовите едноставно стареат. Една значителна одлика на Генџи, и на вештината на Мурасаки, е внатрешната доследност, наспроти четиристотините протагонисти. На пример, сите ликови стареат заедно а семејството и феудалните односи ја задржуваат општата доследност.
Тешкотија за читателите и преведувачите на Генџи е дека скоро ниту еден од ликовите во оригиналниот текст нема експлицитно име. Ликовите наместо тоа се именувани според нивната функција или улога (на пример, министерот за лево), титула (на пр. неговата екселенција) или нивниот однос со другите ликови (на пр. првонаследникот), што е променливо како романот напредува. Отсуството на имиња потекнува од дворските обичаи во хејанскиот период кога било неприфатливо слободно да се споменува лицето по име. Модерните читатели и преведувачите користеле разни прекари за да успеат да ги следат многу ликови.
Приказната за Генџи била напишана на архаичен дворски јазик и веќе по еден век откако била напишана станала нечитлива. Јапонците ги читале упростените и илустрирани верзии на делото по 12 век. Дури на почетокот на 20 век, Генџи бил преведен на современ јапонски јазик, од страна на поетесата Акико Јосано.
Авторство
Дебатата околу тоа колку Генџи бил всушност напишан од Mурасаки Шикибу се одвива со векови и малку е веројатно некогаш да биде разрешена, освен со некакво поголемо архивско откритие. Општо се прифаќа дека приказната во својата сегашна форма била завршена до 1021 година, кога авторката на Сарашина Ники  во дневникот ја запишала радоста за добивањето на целосната копија од приказната. Таа напишала дека постојат повеќе од 50 поглавја и споменала лик кој се појавува на крајот на делото, така што ако други автори, покрај Мурасаки Шикибу работеле на приказната, делото било скоро завршено во времето на нејзиното пишување. Во личниот дневник на Мурасаки Шикибу се спомнува приказната, и името 'Мурасаки ' во алузија на главниот женски лик. Тоа потврдува дека нешто од дневникот било достапно во 1008 година кога внатрешните докази убедливо покажуваат дека записот бил напишан.
Се смета дека Дамата Мурасаки го напишала ликот на Генџи врз основа на Министерот за лево во времето кога таа се наоѓала на дворот. Други преведувачи, како што е Тајлер, веруваат дека ликот Мурасаки но Уе, жената на Генџи, се заснова на самата Мурасаки Шикибу.
Заплет
Делото го раскажува животот на Хикару Генџи, или "Блескавиот Генџи", син на стар јапонски цар, познат на читателите како царот Кирицубо и неговата сакана конкубина од понизок ранг наречена Дамата Кирицубо. Од политички причини, царот го истргнал Генџи од линијата на наследство, одземајќи му го благородништвото и давајќи му го името Минамото и кариера на царски службеник. Приказната се концентрира на романтичниот живот на Генџи и ги опишува обичаите на аристократското општество на тоа време.
Мајката на Генџи умрела кога тој имал три години, а царот не можел да ја преболи. Потоа слушнал за некоја жена (Дамата Фуџицубо), принцеза на претходниот цар, која наликувала на неговата почината конкубина. Подоцна таа станала една од неговите сопруги. Генџи прво ја сакал како маќеа, но подоцна и како жена, и тие двајцата се вљубиле. Генџи бил незадоволен од неговата забранета љубов со Дамата Фуџицубо и имал лош однос со неговата сопруга (Аои но Уе). Доживеал серија неисполнети љубовни врски со други жени, но во повеќето случаи или љубовницата умира или на него му здосадува.
Генџи бил во посета на Китајама, северна рурални ридско подрачје на Кјото, каде нашол убаво десетгодишно девојче. Тој бил фасциниран од ова девојче (Мурасаки) и открил дека е внука на Дамата Фуџицубо. Најпосле го грабнал, го однел во својата палата и го научил да биде неговата идеална дама — односно, иста како Дамата Фуџицубо. За време на овој период Генџи тајно ја посетувал Дама Фуџицубо, а таа забременила со неговиот син, Реицеи. Сите верувале дека таткото на детето е царот Кирицубо. Подоцна, момчето станало првонаследник а Дамата Фуџицубо станала царица, но љубовната врска на Генџи и на Дамата Фиџицубо останала тајна.
Генџи се смирил со неговата сопруга, Аои. Таа му родила син, но веднаш потоа умрела. Генџи тагувал, но нашол утеха во Мурасаки, со која се оженил. Умрел и таткото на Генџи, царот Кирицубо. Негов наследник бил син му Сузаку, чија мајка (Кокиден), заедно со политичките непријатели на Кирицубо, ја презеле власта во дворот. Потоа Генџи и конкубината на царот Сузаку биле откриени при една нивна љубовна тајна средба. Царот Сузаку заради тоа го прогонил Генџи во градот Сума во руралната провинција Харима (сега дел од Коби воХјого). Таму Генџи сретнал некој богат човек Акаши и имал љубовна врска со ќерка му. Таа му ја родила единствената ќерка која подоцна станала царица.
Во престолнината, царот Сузаку го мачеле соништа со неговиот починат татко, Кирицубо. Во меѓувреме, мајка му Кокиден се разболела што ја ослабнало нејзината моќ врз престолот. Царот издал наредба на Генџи да му биде простено и дозволил тој се вратил во Кјото. Неговиот син Реизеи од Дамата Фуџицубо станал цар. Новиот цар знаел дека Генџи е неговиот вистински татко и го унапредил на највисокиот можен ранг. Сепак, кога Генџи наполнил 40 години, неговиот живот почнал да бледее. Политичкиот статус не му се променил, но љубовта и емотивниот живот, полека згаснувале. Тој се оженил со друга жена, Третата Принцеза (позната како Она сан но мија, или Ниосан). Внукот на Генџи, Кашиваги, подоцна ја силувал Третата Принцеза, и таа забременила и го родила Каору (кој, во слична ситуација со онаа на Реизеи, законски бил познат како син на Генџи). Новиот брак на Генџи го променил неговиот однос со Мурасаки, која станала калуѓерка (бикуни). По смртта на саканата Мурасаки, следи поглавје, Мабороши ("Илузија"), во кое Генџи размислува за минливоста на животот. Веднаш по Мабороши, постои празно поглавје насловено Кумогакуре ("Исчезнат во облаците"), кое ја имплицира смртта на Генџи.
Остатокот од делото е познат како "Уџи поглавја". Овие поглавја го следат Каору и неговиот најдобар пријател, Ниоу. Ниоу е царски принц, син на ќерката на Генџи, тековната царица откако Реизеи се откажал од престолот, додека Каору на сите им е познат како син на Генџи а всушност бил дете на внукот на Генџи. Поглавјата ги вклучуваат соперништвата на Каору и Ниоу за неколку ќерките на царскиот принц кој живеел во Уџи, место на некое растојание од престолнината. Приказната завршува нагло а Каору понекогаш се нарекува прв антијунак во книжевноста.
Завршница
Приказната нагло завршува. Мислењата се разликуваат по тоа дали крајот бил онаков каква што била намерата на авторот. Артур Вејли, кој го направил првиот целосен англиски превод на Приказната за Генџи, верува дека делото е завршено онакво какво што е. Иван Морис, автор на Светот на Блескавиот принц, верува дека приказната не е завршена, и дека последните поглавја исчезнале. Едвард Сајденстикер, кој го направил вториот превод на Генџи, верува дека делото не било завршено и дека Мурасаки Шикибу не би ја планирала структурата на приказната со "крај" туку едноставно би ја пишувала онолку колку што би можела.
Книжевен контекст
Бидејќи делото било напишано за забава на јапонскиот двор во 11 век, истото содржи многу тешкотии за модерните читатели. Прво и основно, јазикот на Мурасаки во хејанскиот период на јапонскиот двор имал многу комплексна граматика. Друг проблем е дека именување на луѓето се сметало за непочитување во тек на хејанскиот период, така што ниту еден од ликовите нема име. Наместо тоа, раскажувачот мажите најчесто ги назначува според нивниот ранг или функција, а жените честопати според бојата на нивната облека, со зборови употребени на состанокот, или со рангот на некој познат машки роднина. Така еден лик можел да се нарекува поинаку во некое од поглавјата.
Друг аспект на јазикот е важноста на употребата на поезијата во разговорите. Менувањето или применувањето на некоја класична песна според моменталната ситуација било очекувано однесување во животот на хејанскиот двор и често се комуницирало преку алузии. Поемите во Генџи се често во класична јапонска форма на вака. Многу од песните биле добро познати на целната публика, па обично само првите неколку реда се давале и читателот би требало да ја заврши мислата за себе.
Како и со повеќето хејанска книжевност, Генџи веројатно бил напишан (главно а можеби и целосно) во кана (јапонско фонетско пишување) а не со кинеско писмо, бидејќи било напишано од страна на жена, за женската публика. Пишување со кинеските знаци на тоа време го практикувале мажите. Жените не користеле кинески симболи, потпирајќи се најмногу на мајчините јапонски зборови (јамато котоба). Надвор од терминологијата поврзана со политиката и будизмот, Генџи содржи многу малку кинески позајмици (канго). На тој начин приказната имала лесен тек но сепак, воведувала забуна поради постоењето на голем број на хомофонични зборови.
Структура
Романот традиционално е поделен на три дела, првите две се занимаваат со животот на Генџи, и последниот се занимава со раните години на двајца негови потомци, Ниоу и Каору. Исто така постојат и неколку кратки преодни поглавја кои обично се групирани посебно а чие авторство понекогаш се доведува во прашање. 54-тото и последно поглавје "Лебдечки мост на соништата" понекогаш се тврди дека е посебен дел од делот Уџи. Се чини дека ја продолжува приказната на претходните поглавја, но поглавјето има невообичаено апстрактен наслов. Тоа е единственото поглавје чиј наслов нема јасна референца во текстот, но можеби бидејќи поглавјето е недовршено. Ова прашање е потешко затоа што не се знае точно кога поглавјата ги добиле нивните наслови
Ракописи
Оригиналниот ракопис напишан од Мурасаки Шикибу повеќе не постои. Бројни копии, во вкупен износ од околу 300 според Икеда Кикан, постојат со разлики помеѓу секоја од нив. Се смета дека Шикибу често се враќала назад и ги уредувала раните ракописи воведувајќи разлики од претходните копии.
Различните ракописи, се класифицирани во три категории:
Категоријата Бепон ги претставува сите други ракописи кои не припадност на другите две. Ова вклучува постари но нецелосни ракописи, помешани ракописи од двата претходни и коментари.
На 29 октомври 2008, Женскиот Универзитет Конан објавил дека бил пронајден ракопис од средината на камакура периодот. Тоа било 32 поглавје, Умегае, признато како најстара продолжена копија од ова поглавје кое датира помеѓу 1240-80. Овој бепон ракопис има 74 страници во должина и се разликува од другите.
Илустрирани свитоци
Илустрираната верзија од 12 век, Генџи Моногатари Емаки, содржи илустрирани сцени од Генџи заедно со рачно напишан согана текст. Овој свиток е најстар пример на јапонски "сликовен свиток": собрани илустрации и калиграфија на некое дело. Оригиналниот свиток се верува дека имал 10-20 ролни со сите 54 поглавја. Парчињата вклучуваат само 19 илустрации и 65 страници текст, плус девет страници на фрагменти. Ова е проценето на околу 15% од предвидениот оригинал. Во  Музејот на Уметноста Токугава во Нагоја има три од свитоците. Свитоците се назначени како Национални богатства на Јапонија. Свитоците се толку кревки што нормално не се прикажуваат во јавноста. Оригиналните свитоци во Токугава Музејот биле прикажани од ноември 21 до 29 ноември во 2009 година. Англиската фоторепродукција и превод биле отпечатени во ограничено издание
Други значајни верзии се оние на Тоса Мицуоки, кој живеел од 1617 до 1691. Неговите слики се засноваат на хејанскиот стил на постоечките свитоци од 12 век. Приказната била популарна тема и во укијо-e отпечатоците од едо периодот.
Јапонски
Поради комплексноста на стилот делото станало нечитливо за просечниот Јапонец кој не бил посветен на изучување на јазикот на приказната. Затоа, преводи на современ јапонски и на други јазици, ги решил овие проблеми со употреба на помодерен јазикот и со давање имиња на ликовите. Ова довело до анахронизми (на пример првата жена на Генџи е именувана Аои бидејќи таа е позната како дамата од Аои поглавјето, во кое таа умира).
Многу писатели се обиделе да го преведат. Првиот превод на современ јапонски го направила поетесата Јосано Акико. Други познати преводи биле направени од страна на писателите Јуничиро Танизаки и Фумико Енчи.
Поради културните разлики, читање на адаптираната верзија на Генџи е доста честа појава, дури и помеѓу Јапонците. Постојат неколку такви верзии од писатели, вклучувајќи Сеико Танабе, Јакучо Сетучи и Осаму Хашимото. Многу дела, вклучувајќи манга серии и различни телевизиски драми, врз основа на Приказната на Генџи. Имало најмалку пет манга адаптации на Генџи.
Значење
Приказната за Генџи е важно дело на јапонската литература и е забележано заради неговата внатрешна доследност, психолошки опис и карактеризација. Писателот Јасунари Кавабата во неговиот говор како добитник на Нобеловата награда рекол: "Приказната за Генџи е врв на јапонската книжевност. Дури и денес не постои парче фикција кое може да се спореди со дего." Генџи, честопати се нарекува и "првот роман", иако постои голема дебата во врска со ова —  вклучително и тоа дали Генџи може да се смета за "роман". Некои сметаат дека Генџи е "прв психолошки роман" или "историски роман", "прв роман кој се смета за класичен" и сл. Критичарите речиси постојано ја опишуваат Приказната за Генџи како најстариот, првиот и/или најголемиот роман во јапонската книжевност. Меѓутоа, по ова прашање, дури и во Јапонија, Приказната за Генџи не била едногласно прифатена - помалку познатиот Очикубо Моногатари бил предложен за "првиот долг роман на светот", иако неговиот автор е непознат. Покрај сите дебати, Приказната на Генџи ужива почит меѓу делата на литературата и истата оставила големо влијание во јапонската литература.
Во чест на делото на Мурасаки Шикибу, Банката на Јапонија издала банкнота од 2000 јени банкноти во нејзина чест, со сцена од романот врз основа на илустриран свиток од 12 век.
Филмови и адаптации
Приказната за Генџи неколкупати била адаптирана за филм. Најпрво во 1951 година од страна на режисерот Козабуро Јошимура, во 1966 година од страна на режисерот Кон Ичикава, и аниме филмот во 1987 година од страна на режисерот Гисабуро Суги.
Аниме телевизиска серија била направен во 2009 година од страна на режисерот Осаму Дезаки.
Приказната за Генџи била адаптирана во опера од Мики Минору, компонирана во текот на 1999 година со прва изведба следната година во Операта на Сент Луис, со оригинално либрето од страна на Колин Греам (на англиски), подоцна преведено на јапонски од страна на композиторот.
Самурај
Самураи (侍) — воената благородничка и офицерска каста во средновековниот и нововековниот период од XII век до нивната забрана во 1870-тите години. Тие биле добро платени заштитници на даимјоо земјопоседниците (најголемите феудалци во Јапонија). Се одликувале со висок престиж и специјални привилегии како што е, на пример, носењето на два меча. Тие го култивирале бушидоо кодексот на боречки доблести, биле учени на занемарување на физичката болка, и бескомпромисна лојалност, борејќи се во многу локални битки. За време на мирната Едо епоха (1603 до 1868 г.) тие станале обезбедувачи во домовите на даимијоо имотите, стекнувајќи искуство во одржувањето и образованието. Во 1870-те, самурајските фамилии броеле околу 5% од популацијата на Јапонија. Револуцијата Меиџи ја прекинала нивната феудална улога, па тие се пренасочиле во професионалните и претприемачки води. Нивниот спомен и орудие остануваат култни во јапонската поп-култура.
Етимологија
На јапонски, тие обично се нарекуваат, што значи „воин“ или. Според преведувачот Вилијам Скот Вилсон:
"„На кинески, знакот првично бил глагол што значел „да чека“, „придружува лица“ во горните редови на општеството, а тоа важи и за оригиналниот израз на јапонски, „сабурау“. Во двете земји, термините биле прилагодени да значат „оние кои служат близу до благородништвото“, со јапонскиот термин „сабураи“, кој добива номинална форма на глаголот. Според Вилсон, раниот навод на зборот „самураи“ се појавува во Кокин Вакашуу (古今和歌集), првата империјална антологија на поеми (X век)."
До крајот на XII век, „самураите“ скоро во целост станале синоним на „буши“ (воини), па зборот станал тесно поврзан со средниот и горниот ешалон на воинската класа. Самураите обично биле поврзани со клановите и нивниот господар, и биле обучени како офицери за воена тактика и велика стратегија. Иако самураите по бројност биле помалку од 10% од тогашната популација во Јапонија, денес нивните учења сè уште можат да се најдат и во секојдневниот живот, и во современите јапонски боречки вештини.
Асука и Нара епохи
По Битката кај Хакусукиное против Танговската Кина и Сила во 663 г.н.е., што довела до повлекување од корејските земји, Јапонија претрпела широка реформа. Една од најважните била Таика реформата, издадена од принцот Нака-но-Оое (императорот Тенџи) во 646 година. Овој указ и дозволил на јапонската аристократија да ја прифати политичката структура, бирократијата, културата, религијата и филозофијата на династијата Танг. Како дел од Таихоо кодексот од 702 година, и подоцнежниот Јоороо кодекс, од населението се барало редовно да се пријавува за попис. Разбирајќи како е дистрибуирано населението, Императорот Монму вовел закон според кој 1 од 3 до 4 возрасни мажи биле повлечени во националната војска. Од овие војници се барало да се снабдуваат со сопствено оружје, а за возврат биле ослободени од давачки и даноци. Ова бил еден од првите обиди на империјалната влада да формира организирана армија по примерот на кинескиот систем. Подоцнежните историчари му го дале терминот „Гундан-Сеи“ (軍団制) и се верува дека траел кратко. Таихоо кодексот ги класифицирал повеќето бирократи на Империјата во 12 редови, секој поделен во два подредоци, а првиот ред бил највисокиот советник на императорот. Оние од 6-ти ред и подолу биле наречени „самурај“ и се занимавале со секојдневни работи. Иако овие „самураи“ биле цивилни јавни службеници, се верува дека современиот збор произлегува од овој термин. Меѓутоа, воениот персонал не бил нарекувани „самурај“ уште многу векови понатаму.
Хеиан епоха
Во раниот Хеиански период, за време на крајот од VIII и почетокот на IX век, Императорот Канму се обидел да го консолидира и прошири своето владеење во северен Хоншу и испратил воени походи против Емишите, кои се спротивставиле на управувањето од царскиот двор со седиште во Кјото. Канму ја вовел титулата „сеии-таишоогун“, или „шоогун“, и започнал да се потпира на моќните регионални кланови за освојување на Емишите. Вешти во јавање и стрелаштво (кјуудоо), овие воини на кланот станале најпосакувана алатка на императорот за загушување на бунтовите; од кои најпознат бил Саканоуе но Тамурамаро. Иако ова била прва позната употреба на титулата „шоогун“, таа била привремена титула и не значела политичка моќ сè до XIII век. Во тоа време (од VII до IX век), официјалните лица сметале дека се само воен дел под контрола на Империјалниот двор. На крајот, Канму ја распуштил својата војска. Со ова, моќта на императорот постепено опаѓала. Иако царот сè уште бил владетел, моќните кланови околу Кјото заземале позиции како министри, а нивните роднини купиле позиции како судии. За да соберат богатство и да ги отплатат своите долгови, судиите често воведувале големи даноци, што резултирало да многу од земјоделците останат без земја. Преку заштитни договори и политички бракови, аристократите акумулирале политичка моќ, на крајот надминувајќи ја и онаа традиционалната аристократија. Некои кланови првично биле формирани од земјоделци кои зеле оружје за да се заштитат од империјалните судии испратени да управуваат со нивните земји и да собираат даноци. Овие кланови формирале сојузи за да се заштитат од помоќните кланови, а до средината на Хеианската епоха тие присвоиле и карактеристични оклопи и оружје.
Доцна Хеианска епоха, Камакура Бакуфу, и самурајскиот подем
Во Камакура периодот (1185–1333 г.) се појавил подемот на самураите под власта на шоогуните бидејќи на нив „им била доверена безбедноста на имотите“ и биле симбол на идеален воин и граѓанин. Првично, царот и невоеното благородништво ги вработиле овие воини благородници. Со текот на времето, тие собрале доволно работна сила, ресурси и политичка поддршка, во форма на сојузи едни со други, за да ја воспостават првата влада во која доминирале самураите. Како што растела моќта на овие регионални кланови, нивниот поглавар бил типично далечен роднина на императорот и помал член на кланот Фуџиуара, Минамото или Таира. Иако првично биле испратени во провинциските области на определени четиригодишни мандати како магистрати, владетелите („торио“) одбиле да се вратат во главниот град кога им завршиле мандатите, а нивните синови ги наследиле своите позиции и продолжиле да ги водат клановите во задушувањето на бунтовите низ Јапонија за време на средниот и подоцнежен Хеиански период. Заради нивната зголемена воена и економска моќ, воините на крајот станале нова сила во политиката на царскиот двор. Нивната вмешаност во Хооген бунтот во доцниот Хеиански период ја консолидирал нивната моќ, по што подоцна се развило соперништвото помеѓу клановите Минамото и Таира во Хеиџи бунтот од 1160 година.
Победникот, Таира но Кијомори, станал царски советник и бил првиот воин кој достигнал таква позиција. Тој на крајот ја презел контролата врз централната влада, воспоставувајќи ја првата влада во која доминираат самураите и го спуштил императорот до фигуративен статус. Сепак, кланот Таира сè уште биле многу конзервативни во споредба со нивниот евентуален наследник, Минамото, и наместо да ја прошируваат или зајакнуваат својата воена моќ, кланот ги омажил своите жени со императорите, вршејќи контрола преку императорот. Таира и Минамото клановите повторно се судриле во 1180 г., започнувајќи ја Генпејската војна, која завршила во 1185 г. Самураите се бореле во поморската Дан-но-ура битка, во теснецот Шимоносеки кој ги одделува Хоншуу и Кјуушуу во 1185 година. Победникот Минамото но Јоритомо ја утврдил супериорноста на самураите над аристократијата. Во 1190 г., го посетил Кјото и во 1192 г. станал сеии-таишоогун, основајќи го шоогунатот „Камакура“ или „Камакура бакуфу“. Наместо да владее од Кјото, тој го поставил шоогунатот во Камакура, во близина на неговата база на моќ. „Бакуфу“ значи „шаторска влада“, термин земен од логорите во кои живееле војниците, во согласност со статусот на Бакуфу како воена влада.
По Ганпејската војна, Јоритомо го стекнал правото да назначи „шуго“ и „џитоо“, и му било дозволено да организира војници и полицајци, како и да собира одредена сума на данок. Првично, нивната одговорност била ограничена на апсење на бунтовниците и собирање на потребните армиски резерви и им било забрането да се мешаат со „кокуши“ службениците, но нивната одговорност постепено се проширила. Така, класата на самураите станала политичка владејачка моќ во Јапонија.
Ашикага шоогунатот и монголските инвазии
Различни самурајски кланови се бореле за моќ за време на шоогунатите на Камакура и Ашикага. Зен-будизмот се проширил меѓу самураите во XIII век и помогнал да се формираат нивните стандарди на однесување, особено надминувајќи го стравот од смртта и убиството, но меѓу општата популација бил фаворизиран чисто земниот будизам.
Во 1274 година, династијата Јуен, основана од Монголците во Кина, испратила сила од околу 40,000 луѓе и 900 бродови да ја нападнат Јапонија во северниот дел на Кјуушуу. Јапонија собрала само 10,000 самураи за да одговорат на оваа закана. Напаѓачката армија била вознемирена од огромни бури проследени со грмотевици во текот на целата инвазија, што им помогнала на бранителите нанесувајќи големи жртви. Јуанската војска на крајот се повлекла, а инвазијата била прекината. Монголските напаѓачи користеле мали бомби, што е веројатно првата појава на бомби и барут во Јапонија. Јапонските бранители ја препознале можноста за нова инвазија и започнале изградба на голема камена бариера околу заливот Хаката во 1276 година. Завршен во 1277 година, овој ѕид се протегал 20 км околу границата на заливот. Подоцна послужил како силна одбранбена точка против Монголците. Монголците се обиделе да ги решат работите на дипломатски начин од 1275 до 1279 година, но секој пратеник испратен во Јапонија бил погубен.