cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Широкоушест лилјак
Ехолокација
Широкоушестите лилјаци имаат два главни типа на повици кои се користат за ехолокација. Параметрите на честотата на повик тип 1 лежат помеѓу 30 и 38 kHz, имаат најмногу енергија на 33 kHz и имаат просечно времетраење од 2,5 Госпоѓица. Параметрите на честотата на повикот тип 2 лежат помеѓу 29 и 47 kHz, имаат најмногу енергија на 38 kHz и имаат просечно времетраење од 4,1 Госпоѓица.
Главен плен за овие лилјаци се молците и пеперутките. За да се минимизира ризикот од ехолокација на лилјаците, молците (и во најретките примери, пеперутките) еволуирале за да ги детектираат повиците за ехолокација на лилјаците кои ловат и да користат маневри за избегнување на летот или да одговорат со сопствени ултразвучни кликања за да ја збунат ехолокацијата на лилјаците. Подфамилијата Arctiidae на ноктуидни молци уникатно реагира на ехолокацијата на лилјаците со три преовладувачки механизми: запрепастување, заглавување на сонар и акустична апосематска одбрана. Сите овие одбрани зависат од специфичните поставки на околината и видот на ехолокацискиот повик; сепак, овие одговори не се исклучуваат меѓусебно и може да се користат од истиот молец за одбрана.
Како одговор, познато е дека некои семејства од овие лилјаци користат кликови на честоти над или под опсегот на слухот на молците. Ова е познато како хипотеза за алотонска честота. Се тврди дека аудитивните системи кај молците ги натерале нивните грабливци на лилјаци да користат ехолокација со повисока или пониска честота за да го заобиколат слухот на молците..Широкоушест лилјаци еволуирале за да користат потивок режим на ехолокација, повикувајќи се со намален тон и дополнително намалувајќи ја јачината на нивните кликови додека се затвораат на молците од плен. Помалиот волумен на кликови го намалува делотворниот успешен опсег на лов, но резултира со значително поголем број фатени молци од другите, погласни видови лилјаци. Молците дополнително ја развиле способноста да разликуваат висока и ниска стапка на кликање на ехолокација, што покажува дали лилјакот штотуку го открил нивното присуство или активно ги следи. Ова им овозможува да одлучат дали одбрамбените ултразвучни кликови вредат за потрошеното време и енергија.
Дистрибуција
Овој вид е многу редок и најчесто се намалува низ својот опсег. Некои историски податоци од 19 век се однесуваат на присуството на западните барбастели во Сенегал. Овие податоци се сметаат за сомнителни.
Конзервација
Овој вид е заштитен од страна на Европската унија според Директивата за живеалишта, што значи дека живеалиштата и живеалиштата што ги користат овој вид може да се сметаат за известување како локација од посебен научен интерес. Овој вид е исто така наведен во Бернската конвенција и е конкретно цел на конвенцијата UNEP- EUROBATS. Неколку национални законодавства исто така го штитат овој вид и неговите живеалишта во многу земји и региони.
Со цел да се истакне важноста за заштита на овој вид на европско ниво, овој вид бил избран за вид на лилјаци 2020-2021 година од страна на паневропската невладина организација BatLife Europe.
Статус
Овој вид е класифициран како речиси загрозен (NT) во светската Црвена листа на IUCN, додека се смета за ранлив (VU) на скалата на Европската и на Европската унија и скоро загрозен (NT) во средоземната црвена листа. .
Џузепе Фарина
Кариера по Втората светска војна
По Втората светска војна, Фарина се вратил во Алфа Корс за да ги вози нивните 158. Тој ја освоил Големата награда на нациите во 1946 година. Сепак, тој ја напуштил Алфа Корс по несогласувањето околу раководството на тимот и мирувал во целата сезона во 1947 година. Тој се вратил во спортот во 1948 година со приватно влегол во Масерати и изработки Ферари. Во овој период, тој се оженил и со Елса Џарето. Според нејзиното мислење, моторниот спорт бил глупава и опасна активност и се обидела да го убеди Фарина да престане. Три дена по нивната свадба со високо општествени гости, Фарина полетал во Аргентина каде го возел својот Maserati 8C L до победата во Големата меѓународна награда на генералот Сан Мартин. По враќањето во Европа, тој ја освоил Големата награда на нациите и Големата награда на Монако 1948. Користејќи го првото тркачко возило на Ферари, „Ферари 125“, тој го освоил Гардискиот круг (Circuito di Garda) пред уште еднаш да ја посети Темпорада. Ова резултирало со победа во Копа Аксион Сан Лоренцо во февруари 1949 година. Остатокот од годината возел болиди Масерати за Скудерија Милано и Скудерија Амброзијана, а на моменти во сопствениот 4CLT / 48. Тој ја освоил Големата награда на Лозана, а потоа бил повторно потпишал со Алфа Корс.
Светски првак во 1950 година
Во 1950 година, Фарина се вратил во Алфа Ромео на инаугуративното Светско првенство на возачи на ФИА. Воведната трка во сезоната била одржана на Патеката Силверстоун, пред 150.000 гледачи. Фарина победил, со соиграчите Лујџи Фаџоли и Рег Парнел, правејќи подиум 1-2-3 на возачи на Алфа Ромео. Во Монако осум дена подоцна, судир од повеќе возила во првиот круг направил Фарина да излета надвор од трката на која Хуан Мануел Фанџо завршил со победа. Во Швајцарската голема награда 1950 година, Фарина го совладал својот соиграч Фаџоли да биде втор. Следната трка, на Патеката Спа-Франкошамп, Фанџо го победил Фаџоли, при што Фарина заврши на четвртото место со проблеми со преносот. Во оваа фаза, Фарина сепак го водел првенството во бодови: Фарина 22; Фаџоли 18; Фанџо 17.
Кога Фанџо ја освоил Големата награда на Франција 1950, Фарина завршил не земајќи бодовите, на седмото место. До сезонскиот крај на 3 септември, Големата награда на Италија 1950, Фарина бил зад својот соиграч за два бода. За Алфа, Монца била домашна територија и така тие додале дополнителен автомобил за Пјеро Таруфи и Консалво Санеси. Тоа било Ферарито на Алберто Аскари кое извршувало притисок врз Алфите во раните фази на трката, со знаење дека на неговиот автомобил му е потребна само едно полнење на гориво споредбено со двете на Алфите, но тој се повлекол поради проблеми со моторот. Набргу потоа, менувачот на Фанџо се расипал и Таруфи се откажал од трката, само поради што возилото испуштило вентил и се повлекол. Наместо тоа, првата позиција и со тоа првенството му припаднало на Фарина.
Смрт
По пензионирањето, Фарина се вклучил во дистрибутерите на Алфа Ромео и Јагуар, а подоцна и помагал на фабриката „Пининфарина“.
Советско-јапонска војна
Советско-јапонската војна ( Советско-японская война  ; ソ連対日参戦 ; ' Влезот на Советскиот Сојуз во војна против Јапонија '), позната во Монголија како Ослободителна војна од 1945 година (1945 оны чөлөөлөх дайн) бил воен конфликт во рамките на Втората светска војна кој започнал веднаш по полноќ на 9 август 1945 година, со советската инвазија на јапонската марионетска држава Манџукуо. Советите и Монголците ја окончале јапонската контрола врз Манџукуо, Менгѓанг (Внатрешна Монголија), северна Кореја, Карафуто (Јужен Сахалин) и Чишима (Курилски Острови). Поразот на јапонската Квантуншка армија придонел за Јапонската капитулација и крај на Втората светска војна. Влегувањето на Советскиот Сојуз во војна бил битен фактор во одлуката на јапонската влада безусловно да се предаде, бидејќи станало очигледно дека Советскиот Сојуз нема да биде посредник во преговорите за условено завршување на непријателствата.
Резиме
Иако инвазијата започнала по американската атомска бомба на Хирошима (6 август) и само неколку часа пред атомската бомба во Нагасаки, сепак времето за започнување на инвазијата било однапред планирано и одредено според договорите меѓу сојузниците во Техеран и Јалта. Советите првочно планирале и инвазија на вториот по големина јапонски остров Хокаидо кој требало да биде дел од заземената територија.
На 8 август во 23 часот по Трансбајкалско (UTC +10) време, советскиот министер за надворешни работи Вјачеслав Молотов го информирал јапонскиот амбасадор Наотаке Сато дека Советскиот Сојуз ѝ објавува војна на Јапонија и дека од 9 август советската влада ќе смета дека е во војна со Јапонија. Една минута по полноќ на 9 август 1945, Советите ја започнале својата инвазија истовремено напаѓајќи на три фронта: од исток, запад и север од Манџурија. Операцијата била поделена на помали оперативни и тактички делови:
и последователно
Иако битката се проширила вон границите на Манџурија, координираните инвазии на северните територии на Јапонија се нарекуваат и Битка за Манџурија. Од 1983 година, операцијата понекогаш се нарекува Операција августовска бура, откако американскиот воен историчар, потполковник Дејвид Гланц го употребил ова име за труд на оваа тема. Исто така, се нарекува и како Манџуриска стратешка офанзивна операција, но ова име повеќе се однесува на советската инвазија на Манџурија, а не на целата војна.
Причини
Руско-јапонската војна од почетокот на 20 век завршила со јапонска победа и Договорот од Портсмут со кој Јапонија ја добила контролата врз Кореја, Манџурија. и Јужен Сахалин. Во доцните 1930-ти имало голем број број инциденти на советско-јапонската граница, и конечно во април 1941 година бил склучен советско-јапонскиот пакт за неутралност. Пактот за неутралност им овозможил на Советите да се концентрираат на нивната војна со Германија, а Јапонците да се насочат на проширувањата на југ во Азија и Тихиот Океан.
Со успехот во битката кај Сталинград и сè поизвесниот пораз на Германија, односот на Советскиот Сојуз кон Јапонија се променил, и Советите ангажирале сили и опрема на Далечниот Исток. На Техеранската конференција (ноември 1943 година), Сталин, Винстон Черчил и Френклин Рузвелт се согласиле Советскиот Сојуз да влезе во војна против Јапонија откако Германија ќе биде поразена. Сталин се соочил со дилема зошто по секоја цена сакал да избегне војна на два фронта, но исто така сакал да извлече територијални придобивки на Далечниот Исток, а и во Европа. Единствениот начин на кој Сталин можел да го постигне ова е Германија да капитулира пред Јапонија.
По Советско-јапонскиот пакт за неутралност, Советите имале политика да ги заробуваат сојузничките воздухопловни сили кои слетувале на советска територија по операциите против Јапонија, но на воздухопловците држени во Советскиот Сојуз во такви околности обично им било дозволено да „бегаат“ по одреден временски период. Кон почетокот на 1945 година, на Јапонците им станало јасно дека Советите се подготвуваат да ја нападнат Манџурија, но веројатно немало да нападнат пред поразот на Германија.
На Конференцијата во Јалта (февруари 1945), Сталин добил ветување од Рузвелт дека ќе ги одобри Сталиновите територијални аспирации на Далечниот Исток ако тој прифати да се приклучи во Војната на Тихиот Океан во рок од два или три месеци по поразот на Германија. Кон средината на март 1945 г, Јапонците имале потешкотии во Тихиот Океан и ги прегрупирале своите елитни трупи од Манџурија во Тихиот Океан. Во меѓувреме, Советите продолжиле со своето зајакнување на Далечниот Исток. Советите биле одлучни да не го обновуваат Пактот за неутралност. Пактот за неутралност предвидувал дванаесет месеци пред неговото истекување, Советите да мора да ги известат Јапонците и така на 5 април 1945 година, тие ги известиле Јапонците дека не сакаат да го обноват договорот. Тоа предизвикало загриженост кај Јапонците, но Советите се потрудиле да ги уверат Јапонците дека договорот ќе остане на сила следните дванаесет месеци и дека Јапонците беспотребно се грижат.
На 9 мај 1945 година (по московско време), Германија се предала, што значело дека ако Советите го почитуваат договорот од Јалта, ќе треба да влезат во војна со Јапонија до 9 август 1945 година. За Јапонците состојбата продолжила да се влошува и сега тие биле единствената сила на Оската која останала во војната. Тие сакале мир со Советите и продолжување на Пактот за неутралност, и исто така сакале да ја завршат војната. Една од улогите на Кабинетот на адмиралот Барон Сузуки, кој ја презел функцијата во април 1945 година, било да се обиде да обезбеди секакви мировни услови освен безусловно предавање. Кон крајот на јуни, им пристапиле на Советите (пактот за неутралност сè уште бил на сила), и ги повикале да преговараат за мир со сојузниците во што ќе ја поддржат Јапонија. Им дале конкретни предлози и за возврат на Советите им понудиле многу атрактивни територијални отстапки. Сталин изразил интерес, а Јапонците го чекале советскиот одговор. Потсдамската конференција се одржала од 16 јули до 2 август 1945. На 24 јули, Советскиот Сојуз ги отповикал сите членови во амбасадата во Јапонија. На 26 јули, на конференцијата била издадена Потсдамската декларација со која Черчил, Хари Труман и Чанг Кај Шек (Советскиот Сојуз официјално не бил во војна со Јапонија) побарале безусловно предавање на Јапонија. Јапонците продолжиле да чекаат одговор од Советите и не одговориле на декларацијата.
Јапонците го следеле сообраќајот на Транссибирската железница и советската активност на исток од Манџурија, и тоа ги наведувало на заклучок дека Советите нема да бидат подготвени да ја нападнат источна Манџурија пред крајот на август. Немале идеја ниту доказ за тоа кога и каде би се случила евентуалната инвазија. Тие процениле дека не е веројатно да бидат нападнати во август 1945 или пред пролетта 1946 година, но Ставка испланирал офанзива за средината на август 1945 година и го прикрил трупањето на сили од 90 дивизии. Голем дел од војската со возила го поминала Сибир за да не ја преоптоварат железничката врска.
Кампања
Операцијата била изведена како класичен двоен опфат на површина колку и целиот западноевропски театар од Втората светска војна. Во западниот дел, Црвената армија напредувала преку пустините и планините во Монголија, далеку од железниците за нивна логистика. Јапонската воена анализа за советската логистика се покажала како погрешна, а бранителите биле изненадени на неутврдени позиции. Командантите од Квантуншката армија за време на инвазијата биле ангажирани во планирање на воена вежба и биле далеку од своите сили во првите осумнаесет часа од конфликтот. Јапонската комуникациска инфраструктура била лоша. Сепак, Квантуншката армија имала репутација на жестоки и немилосрдни борци, и иако биле малку на број и неподготвени, пружила силен отпор кај градот Хаилар. Јапонците издржале до 18 август, кога се предале 3.827 преживеани војници. Истовремено, советските воздушни единици ги зазеле аеродромите и центрите на градовите. Јапонците одлучиле да користат одреди од бомбаши самоубијци врзани со гранати и експлозиви како импровизирано противтенковско оружје. Истовремено, според некои извештаи авијацијата на јапонската армија користела авиони камикази за да го запре напредувањето на Советскиот Сојуз. Советските сили од исток ја преминале реката Усури, напредувале околу езерото Ханка и тргнале кон Суифенхе. Иако Јапонците напорно се бореле и пружиле силен отпор, Советите победиле.
Сепак, шансите за брз пораз на јапонската армија биле нејасни. Со оглед на фанатичниот и самоубиствен отпор што го пружале јапонските сили, имало причина да се верува дека ги очекува долга, тешка кампања за заземање на преостанатите јапонски утврдени области. Овие очекувања во одредени региони од советската инвазија се покажале како целосно оправдани.
По еднонеделна борба, советските сили веќе длабоко навлегле во Манџукуо, а јапонскиот император Хирохито снимил говор кој бил емитуван на радио на 15 август 1945 година. Тој не кажал директно дека Јапонија се предава, туку, навел дека владата добила инструкции во целост да ги прифати условите од Потсдамската декларација. Главниот штаб на Јапонската царска армија не ја пренел веднаш наредбата за прекин на огнот до Квантуншката армија, а многу елементи од Армијата или не ја разбрале или ја игнорирале. Затоа жестокот отпор од Квантуншката армија продолжил, а Советите продолжиле со напредувањето и на 20 август стигнале до Мукден, Чангчун и Чиќихар. На советското десно крило, советско-монголската коњаничко-механизирана група продрела во Внатрешна Монголија и брзо ги зазела Долон Нур и Калган. Царот на Манџукуо и поранешниот цар на Кина, Пу Ји, бил заробен од советската Црвена армија. На крајот до Квантуншката армија стигнала наредба за прекин на огнот.
На 10 август, американската влада ѝ предложила на советската влада меѓусебно окупационо да ја поделат Кореја по 38-та северна паралела. Американците биле изненадени откако советската влада го прифатила предлогот. Советските трупи можеле слободно да се движат со железница и ништо немало да ги спречи да ја окупираат цела Кореја. Советските сили започнале со амфибиско истоварање во Северна Кореја на 14 август и брзо го зазеле североисточниот дел од полуостровот, а на 16 август тие се истовариле во Вонсан. На 24 август, Црвената армија влегла во Пјонгјанг и воспоставила воена влада во Кореја северно од 38-та паралела. На 8 септември 1945 година, американските сили се истовариле во Инчеон и ја презеле контролата врз југот.
Последици
По првите големи воени порази на Јапонија во Тихиот Океан во летото 1942 година, водачите на Јапонија сфатиле дека јапонската воена кампања е економски неодржлива, бидејќи Јапонија нема индустриски капацитет истовремено да се бори против САД, Кина и Британската Империја, и имало многу иницијативи за преговарање за прекин на непријателствата и за враќање на јапонските територијални и економски придобивки. Оттука, елементи на невоеното раководство донеле одлука да се предадат уште во 1943 година. Главно прашање биле условите под кои ќе се предадат, а не самото предавање. Од различни различни причини, ниедна од иницијативите не била успешна, а како две главни причини за тоа се наведуваат тактиката на одложување на Советскиот Сојуз и ставовите на „Големата шестка“, моќни јапонски воени водачи.
Манџуриската стратешка офанзивна операција во комбинација со атомските бомбардирања на Хирошима и Нагасаки биле изведени за да ги принудат јапонските водачи да ги прифатат условите за предавање што ги барале сојузниците.
Неколку илјади Јапонци кои биле испратени како колонизатори во Манџукуо и Внатрешна Монголија биле оставени во Кина. Поголем дел од нив биле жени, а овие Јапонки претежно се мажеле за Кинези и станале познати како „заглавени воени сопруги“ (занриу фуџин).
Кон крајот на 1949 година, многу членови од поранешната Квантуншка армија, кои биле заробени во советската инвазија на Манџурија, биле осудени за нивната поврзаност со злосторства против човештвото и употребата на хемиско и биолошко оружје.
Камелеон (софтвер)
За интегрираниот развој на платформата, посетете го Cameleon (IDE).
Cameleon e софтвер за пренесување на видео содржина во живо, IOS апликација, и платформа што му овозможува на корисниците да пренесуваат видео содржина во живо на различни друштвени медиуми, вклучувајќи ги Facebook и Youtube. Корисниците можат да ги користат услугите на овај софтвер со користење на камера и компијутер, и преку платформи како што се Youtube Live, Facebook Live, Tumblr, RTSP, RTMP, Wowza Streaming Engine, Adobe Flash Media Server и други медиумски опслужувачи.
Десктоп софтвер
Cameleon за Mac (macOS) е популарен софтвер за пренесување на содржина во живо, кој е достапен за Windows и IOS. Софтверот поддржува вградени камери, поврзани камери преку жица со USB и безжични камери, за пренос во живо во HD резолуција и можност да се поврзат 6 камери.
IC 391
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 391 се споменува и како ESO 142-36.
Откривање
Објектот е откриен на 14 август 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 391 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 391 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 43 м 51,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -60° 39' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 113°.
Други поделби
Проучување на IC 391 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63577.
Список на државни водачи во 502 година
Ова е список на државни водачи во 02 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Бахреин
Кралството Бахреин (مملكة البحرين, Mamlakat al-Barayn, буквално: „Кралство на двете мориња“) или само Бахреин е мала островска држава во Персискиот Залив која е управувана од кралското семејство Ал Халифа. Бахреин е опколен со водите на заливот, но на запад се наоѓа Саудиска Арабија, Катар на југоисток со кој е одделен со Бахреинскиот Залив. Бахреин е поврзан со Саудиска Арабија со автопатот Крал Фахд кој бил отворен на 25 ноември 1986 година. Покрај тоа, се планира автопат со кој Бахреин би се поврзал со Катар. Државата е позната по својата нафта и бисери. Главен град на државата е Манама и службен јазик е арапскиот јазик. Вкупното население на Бахреин е 791.000 жители од кои најголем број се Арапи. Бахреин е една од најмалите држави во Азија со само 750 км2, но доста позната во светот по природните ресурси и формула трките.
Потекло на поимот
Името на државата доаѓа од истоимениот арапски збор што значи „две мориња“. Тоа се однесува на изворите на свежа вода кои можат да се најдат на островите во пространството на морската солена вода.
Географија и клима
Општо гледано, Бахреин е рамна и слабо обработлива држава, со пустински предели. Највисоката точка во државата изнесува 134 метри и се нарекува Џабал ад Духан. Вкупната површина на Бахреин изнесува 665 км2 што е малку поголем од островот Ман во Велика Британија, а помал од најголемиот аеродром во Саудиска Арабија. Бахреин е островска држава со околу 33 островчиња и има брег од околу 161 километар. Најголеми острови во архипелагот се островот Бахреин, островот Мухарак, Ум ан Насан и Ситрах.
Бахреин има благи зими и многу топли лета. Од природните ресурси, Бахреин располага со нафта и природен гас, но исто така и со риболовен потенцијал. Обработливата површина на државата изнесува 2.82% од вкупната површина, додека пустината зазема 92% од државата. Бахреин се соочува со претворање на земјата во пустина и со уништување на коралниот гребен и брегот.
Административна поделба
Бахреин административно се дели на на 5 области („мухафази“). Секоја од нив има свој општински совет, кој се бира на посебни избори.
Областите се следниве:
Демографија
Во 2010 година Бахреин имаше околу 1.234.000 жители од кои повеќе од 666.172 (54%) беа странци. Главнината од населението се Арапи, а најголемата имигрантска група се Индијците, чиј број во 2008 година изнесуваше околу 290.000.
Монетарни агрегати
Монетарните агрегати претставуваат оперативни дефиниции на паричната маса. Притоа, паричната маса се дефинира како збир на инструменти кои ги вршат функциите на парите. Утврдувањето на паричната маса и другите монетарни агрегати се разликува во секоја земја.
Монетарни агрегати на ЕЦБ
Европската централна банка користи три дефиниции на монетарните агрегати: М1, М2 и М3. Во најтесната дефиниција на парична маса (М1) влегуваат:
Во пошироката дефиниција М2, покрај М1, влегуваат и:
Во најшироката дефиниција М3, покрај М2, влегуваат и:
Притоа, депозитите со рочност над две години не влегуваат во ниту еден монетарен агрегат.
Првиот столб на монетарната политика на ЕЦБ опфаќа анализа на движењето на монетарниот агрегат М3. Притоа, за монетарниот агрегат М3 се објавува неговата референтна вредност. Агрегатот М3 се користи затоа што тој претставува добар индикатор за инфлацијата на среден рок, како и поради неговиот стабилен однос со цените и со другите макроекономски агрегати. Поради тоа што референтната вредност не претставува монетарен агрегат, ЕЦБ не реагира механички при секое отстапување на М3 од референтната вредност, бидејќи врската меѓу парите, цените и економската активност (позната како трансакциона брзина на оптокот на парите) е стабилна на долг рок, а на краток рок е помалку стабилна, т.е. треба да се утврди од каков карактер се промените (привремени или постојани).
Монетарни агрегати во САД
ФЕД користи четири монетарни агрегати: М1, М2, М3 и најширокиот агрегат кој ФЕД го обележува со Л, а одговара на монетарниот агрегат М4 кој го користат другите централни банки. Во најтесната дефиниција на паричната маса – М1 влегуваат:
Монетарниот агрегат М2 ги вклучува монетарниот агрегат М1 и инструментите кои се близу парите (Near money), како: штедните влогови, еднодневните репо-трансакции, заедничките фондови и другите орочени депозити кај кои може да се раскине договорот за орочување. Овие средства се помалку ликвидни од М1, но можат многу лесно да се претворат во пари.
Во дефиницијата на М3, покрај М2 влегуваат уште и:
Монетарни агрегати во Велика Британија
Централната банка на Велика Британија ги дефинира монетарните агрегати на следниов начин: Најтесниот монетарен агрегат М1 ги опфаќа:
Дефиницијата за монетарниот агрегат М2, покрај М1, ги опфаќа и:
Монетарни агрегати во Македонија
По осамостојувањето, во 1994 година Народната банка на Република Македонија изработила сопствена методологија во дефинирањето на монетарните агрегати. Најтесниот монетарен агрегат (М1) ја претставува потесната парична маса, која ја сочинуваат: готовите пари во оптек и депозитните пари (тековните сметки на населението и жиро-сметките на правните лица). Вака дефинирана парична маса се раководи од трансакциониот пристап, односно, во паричната маса влегуваат само парите кои се директно средство за плаќање.
Следен е монетарниот агрегат М1.1 кој го сочинуваат: монетарниот агрегат М1 и депозитите по видување во денари. Со агрегатот М1.1 се отстапува од трансакциониот пристап, поради тоа што со денарските депозити по видување не може да се извршат директни плаќања.
Поширокиот монетарен агрегат е М2, во чија дефиниција влегуваат: монетарниот агрегат М1 и квазидепозитите (денарските депозити орочени до една година, девизните депозити по видување и девизните депозити орочени до една година).
Почнувајќи од јуни 2018 година, монетарниот агрегат М3 претставува меѓународно усогласена дефиниција на паричната маса на Македонија. Тука влегуваат: монетарниот агрегат М2 и ограничените депозити (депозитите што можат да се користат строго само за определена намена, како средствата за акредитиви или дознаки, за добивање на банкарски гаранции и сл).
Последен и најширок монетарен агрегат е М4, кој се пресметува и објавува за аналитички цели. Тој го претставува вкупниот депозитен потенцијал на монетарниот систем и се добива како збир на: монетарниот агрегат М3 и немонетарните депозити (денарските и девизните депозити што се орочени над една година).
Fedora (Linux дистрибуција)
Fedora Core е RPM заснована ГНУ/Линукс дистрибуција развивана од Fedora Заедницата, а е спонзорирана од Red Hat. Таа се стреми да е целосен, сенаменски Оперативен Систем составен само од Слободен Софтвер. Fedora Core е изведена од оригиналниот Red Hat Linux Оперативен Систем, со цел да се исклучи користењето на Red Hat Linux кај домашните корисници. Поддршка за Fedora Core е достапна но, Red Hat не нуди поддршка за Fedora Core; Иако, повеќето од развивачите на Fedora Core се вработени во Red Hat. Fedora Core, сега, го формира централниот систем на Red Hat Linux дистрибуцијата.
Историја
Fedora проектот беше почнат во доцна 2003 година, од каде Red Hat објави дека Red Hat Linux нема повеќе да биде развиван од Red Hat со предлог за сите корисници на Red Hat Linux да користат RHEL (Red Hat Enterprise Linux), а за тие што сакаат да користат Red Hat Linux или RHEL за домашна употреба да ја користат новосоздадената Fedora.
Почнувањето на Fedora проектот направи еден тренд помеѓу комерцијалните ГНУ/Линукс дистрибутери и развивачи да при секоја комерцијална верзија на една ГНУ/Линукс Дистрибуција да се пушти и една некомерцијална верзија на таа дистрибуција, која, при своето градење автоматски ќе го гради комерцијалниот ГНУ/Линукс систем.
Именување
Името Fedora доаѓа од доброволниот проект наречен Fedora Linux кој обезбедувал додатни пакети за Red Hat Linux дистрибуцијата.
Патем, Fedora e англиско име за еден вид на шапка - „федора“ која е направена од мек материјал, која напред и позади има остар облик.
Пакување
Федора доаѓа на 5 CD-а или на 1 DVD. За основна инсталација потребни се само првото и второто CD. Таа доаѓа со инсталационата алатка Anaconda која може да инсталира графички или со текст. Инсталационите дискови ги содржат само најосновните пакети, и најстабилните пакети, иако, во складиштата на пакети има над 7,000 пакети.
Постојат три официјални складишта на пакети:
Едни од попопуларните складишта на пакети кои не се одржувани од Fedora е Livna.
Излегувања
Fedora излегува на околу 5 - 6 месеци. Досега се излезени 6 стабилни верзии. Пред секое ново излегување на еден Fedora систем се прават три тест излегувања, при што, корисниците ќе можат да пријавуваат грешки и да го надградуваат системот.
Додатни информации
Fedora кај Red Hat
Fedora, мрежно место на заедницата
Помош околу Fedora
Fedora ЧПП (Често Поставувани Прашања)
Fedora форуми
Крушевско-демирхисарска епархија
Крушевско-демирхисарска епархија — една од 15-те епархии на Македонската православна црква. Формирана е со одлука на синодот во 2023 година и за нејзино седиште е избран градот Крушево, како дел од процесот за интеграција на Православната Охридска Архиепископија. За архијереј е избран епископот Јован Крушевско-демирхисарски, поранешен архиепископ на ПОА. Епархијата ги опфаќа границите на општините Крушево и Демир Хисар. Седиштето на епархијата е во крушевската црква „Св. Никола“.
До 2023 епархијата била една од четирите архијерејски намесништва на Преспанско-пелагониската епархија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија.
Мериибре Кети
Мериибре Кети, исто така познат по неговото Хорово име Мериибтави, бил фараон од 9-та или 10-тата династија на Египет, за време на Првиот среден период..
Владеење
Некои научници веруваат дека Мериибре Кети бил основач на 9-та династија, хераклеополски номарх кој собрал доволно авторитет за да се прогласи за легитимен наследник на 6-та династија на фараоните. Се чини дека Мериибре владеел со соседните номарси со железна тупаница, и најверојатно поради тоа во подоцнежните времиња овој владетел е споменат од Манетон како злогласниот Актоес, зол цар, кој полудел, а потоа бил убиен од крокодил.
Потврди
Бидејќи неговото име не се споменува во Кралскиот список од Торино, овој владетел е познат само по неколку предмети: еден вид бакарен мангал или корпа од гробница во близина на Абидос (пронајден заедно со палета која го носи името на царот Merikare), сега изложен во музејот Лувр; на стапче од абонос од Меир сега во Музејот во Каиро (JE 42835), на фрагмент од ковчеже од слонова коска од Лишт, и некои други ситни наоди. Благодарение на овие неколку споменици, кралската титула на Мериибре е најцелосна меѓу познатите фараони од овој период.
Драговити
Драговити биле македонско јужнословенско племе кое се населило на Балканот кон крајот на 6 и почетокот на 7 век. Две различни гранки се споменуваат во изворите, едната се населува во средновековна Македонија на север и на исток од Солун и околу градот Бер (во денешна Грција).
Заедно со другите словенски племиња (Берзити, Драговити, Вајонити, Велегезити и Сагудати) на чело со драговитскиот поглавар Хацон, учествувале во нападите на Солун во 614-616 година, но и подоцна во 674-677 година.
Драговитија била склавинија (кнежевство) на територијата на Егејска Македонија, западно од Солун а денес во Република Грција, основано од македонското словенско племе Драговити. Оваа склавинија претставувала посебна епископија (еретичка црква) која го носела истото име, Драговитија (административна единица).
Со настапувањето на византиската реконквиста, еден дел од племето, се чини дека се преселило на север. Нивното име во континуитет се зачувало до 13 век, кога се споменува Драговитската област во Полог и „тиранија (власт) на Драговитите“ во Бер.
Успорник
Успорник или разговорно лежечки полицаец — препрека која се поставува на улиците за да се намали брзината на возилата на тоа место. Доколку не се намали брзината, возилото отскокнува, а може да дојде и до оштетување на истото.
Успорникот обично се поставува во близина на училишта, градинки или други објекти каде треба да се заштитат другите учесници во сообраќајот, особено пешаците.
Состав
Овие препреки се изработуваат од разни материјали, вклучувајќи асфалт, бетон, пластика, метал или вулканизирана гума. Повеќе компромиси мора да се направат при изборот на материјал за изработка. Традиционално повеќето успорници биле изработувани од асфалт или бетон. Кај овие градби не може да се постигне добра прецизност, но се попостојани и имаат поголем ефект на успорување на сообраќајот заради тврдоста и истрајноста на материјалот.
Историја
Прв успорник е забележан во Чатам (САД) во 1906 година.
Во Европа се смета дека првите успорници се имплементирани во 1970 година во Делфт во Холандија.
Недостатоци
Забележани се повеќе недостатоци:
NGC 4300
NGC 4300 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4300 се споменува и како UGC 7413, MCG 1-32-21, CGCG 42-44, VCC 492.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4300 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4300 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Список на државни водачи во 1497 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Припечене
Припечене (Генерал Тодоров од 1984 ) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Припечене се наоѓа на 18 километри североисточно од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 96 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 9.134 км2, во Петричко-санданската котлина. Реката Струма тече 500 метри западно од селото, а месноста Кожух е оддалечена околу еден километар во истиот правец. Селото е важна железничка станица по линијата Кулата - Софија.
Средновековен период
Во денешното село Припечеме се наоѓа средновековната карпеста црква „Свети Пантелејмон“, која во антиката била светилиште на Асклепиј. Веројатно во средниот век имало христијанско братство. Ова е потврдено од трагите на многу уништени и неколку преживеани карпести ќелии. Според народните приказни, најраниот период од делувањето на Свети Јован Рилски е поврзан со подрачјето на селото.
Османлиско Царство
Во 1519 година, Припечене е село во кое се произведувало ориз, и претставувало хас на султанот во Ќустендилскиот Санџак, со приход од 10.400 акчиња. Населено е со 6 муслимански и 39 христијански домаќинства.
Во текот на 19 век, селото било мешано и било во составот на Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Препечина (Prépétchina) е село со 29 семејства со 30 жители Турци и 60 Македонци.
Георги Стрезов кон 1891 за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 198 жители, од кои 80 Турци и 114 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 48 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети. За време на Балканските војни, во 1913 година селото било окупирано и запалено од страна на грчката армија.
Стопанство
Во почетокот на декември 2010 година бил откриен Сончев парк „Припечене“ со моќност од 0,8 мегавати и површина од 18,6 декари.
Културни и природни знаменитости
Во селото се наоѓа црквата „Св. Пантелејмон“ која датира од средниот век. Во близина на селото се наоѓа месноста Рупите, познато по минералните извори и храмот на Баба Ванѓа. Над месноста пак се наоѓа врвот Кожух, кој во минатото бил вулкан.
Редовни настани
Празникот на селото е на 18 јануари.
Rhizomnium punctatum
Rhizomnium punctatum, исто така наречен Mnium punctatum, ― мал вид од родот Rhizomnium.
Опис
Корените, кои се 10-100 мм вискои, стојат исправено. Овалните или во облик на јајце листови обично се пошироки над средината. Ризоидите не се витки, за разлика од сличните видови R. magnifolium и R. pseudopunctatum и тие растат во пазувите на листот. Капсулите со должина од 5 мм се држат на сети кои се 20-30 мм.
Распространетост
Rhizomnium punctatum е домородeн во поголемиот дел од Европа и Северна Америка, а исто така се наоѓа во Азорските Острови и Мадеира, Северна Африка, Турција, Кавказ, Иран и на исток до Сибир.
Се среќава на сите краеви на Британските Острови, иако повторно поретко во Ирска. Исто така, има порасфрлен опсег на исток, од Кембриџ на север до Кингстон на Хал. Може да се најде на Сили, Оркниски Острови, Шетландски Острови и Ман.
IC 392
IC 392 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 392 се споменува и како ESO 232-18, AM 1939-515, AM 1941-515, IRAS 19392-5155.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 392 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 392 има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 43 м 14,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 48' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 107°.
Други поделби
Проучување на IC 392 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63555.
Приветрен Премин
Со островот Наваса на јужниот приод, протокот го поврзува Атлантскиот Океан со Карипското Море, во непосредна сообраќајна линија меѓу Панамскиот Канал и источното приморје на САД.
Светлата од другата страна на Приветрениот Премин се видливи од источниот ’рт на покраината Гвантанамо во Куба и западниот ’рт на Североисточен департман на Хаити.
Геологија
Низ преминот минува раседното подрачје Септентрионал-Ориенте, од јужниот брег на Куба, па до северниот брег на Хиспаниола. Во текот на холоценот, островите се оддалечувале со стапка од 9 ± 3 мм годишно. Септентрионалскиот Расед се протега на исток барем до сè уште активниот Монски Расед под Монскиот Премин, каде се одвива растегање помеѓу Хиспаниола и Порторико.
Горчево
Горчево — село кое се наоѓа во Општина Петрич, Благоевградска област, Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планински реон, на 23 километри северозападно од градот Петрич. Атарот на селото е расположено на територијата на село Долене. Селото се наоѓа на надморска висина од 787 метри.
Османлиско Царство
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Горчево е мала на поранешното село Игуменец.
Езеро рајско убаво
„Езеро рајско убаво“ — македонска народна песна. Песната е посветена на браќата Миладиновци. Песната има месен карактер.
Текст
Езеро рајско убаво,
слатко, бисерно, чудесно,
не испраќај си ветрови,
реката Дрим ми ја матиш.
Излегов да се прошетам,
крај Дримот у езерото,
од што ветрови вееја
тамо песна пееја:
- “О, што сум слатко заспало,
- Кои сте вие двајцата
што бели книги читате,
галеби лисја ви вртат?
- Миладиновци ние сме.
Во сон си поздрав праќаа,
од Димитри и Константин,
поздрав од Миладиновци
до народ в' Струга и струшко.
Поздрав за Македонија,
нашава мила татковина.
Константин и Димитрија,
млади стружани, учители,
од златна Струга, убава.
Во Струга сме се родиле,
песни, приказни собирале,
од народ поклон оставиле.
Со перо в' рака се боревме
слобода да добиеме
од пусти грчки тирани.
- А зошто толку сте мачени,
брада пуштиле, потемнеле,
очите ви се насолзени
крвави солзи роните?
По бел си свет си одевме,
наша слобода баравме,
никаде правда не најдовме.
Секаде душман нè бараше
и в' зандан нас нè затвори,
в' Стамбола зандан' да гниеме.
Прва крушевска парохија
Прва крушевска парохија — македонска православна парохија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата е една од двете градски крушевски парохии со седиште во црквата „Св. Никола“ и ги опфаќа и селата Острилци, Алданци и Бирино. Парохиски свештеник е Ереј Тони Кузманоски.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
NGC 494
NGC 494 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 494 се споменува и како UGC 919, MCG 5-4-34, CGCG 502-57, IRAS 01201+3254.
Откривање
Објектот е откриен на 22 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 494 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 494 има привидни димензии од 2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 22 м 55,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 10' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 494 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5035. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2296. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Триглицерид
Триглицеридите се прости липиди, односно глицериди кои се естери меѓу трихидроксилниот алкохол глицерол и вишите масни киселини.
Триглицеридите на собна температура можат да бидат течни или цврсти, во зависност од тоа дали се естерифицирани со заситени виши масни киселини (како стеаринска, палмитинска киселина итн.), кои обично даваат цврсти масти, или со незаситени виши масни киселини (олеинска, линолна итн.), при што се добиваат течни масти, или уште попознати како масла.
Изјавува Переира (филм)
Изјавува Переира е филм од 1995 година во режија на Роберто Фаенца, директно заснован на истоимениот роман на Антонио Табуки. Тоа беше последниот филм од Италија со Марчело Мастројани како изведувач.