cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Олд Трафорд
Бомбардирање на Олд Трафорд
Во 1936 година, трибината Јунајтед Роад (Трибина Сер Алекс Фергусон) ќе биде реновирана. Реновирањето ќе чини 35.000 фунти и тогаш за првпат на трибината ќе се постави 80 метарски кров. На јужните агли пак кровите биле додадени во 1938 година. По избувнувањето на Втората светска војна, Олд Трафорд ќе биде запоседнат од армијата и користен како воено депо. На стадионот ќе продолжи да се игра фудбал сè до германското бомбардирање на Трафорд Парк кое било извршено на 22 декември 1940 година. Овој напад ќе го оштети стадионот до тој степен што Божиќниот натпревар против Скопорт Сити ќе мора да се игра на гостински терен.Фудбал ќе продолжи да се игра на „Олд Трафорд“ на 8 март 1941 година, но тогаш ќе се случи уште еден германски воздушен напад. На 11 март 1941 ќе биде уништен голем дел од стадионот, особено главната трибина (Јужната Трибина), принудувајќи го клубот да се пресели во Корнбрук Колд Сториџ, кој бил во сопственост на претседателот на Јунајтед Ејмс В. Гибсон. По извршениот притисок од страна на Гибсон, Комисијата за воена оштета му доделила на Манчестер јунајтед 4.800 фунти да ги отстрани остатоците од бомбардирањето и 17,478 фунти за обнова на трибините. За време на реконструкцијата на стадионот, Манчестер Јунајтед ги играл своите „домашни“ натпревари на Мејн Роуд, домот на нивниот градски соперник, Манчестер Сити. За таа цел клубот на Сити му плаќал 5.000 фунти годишно плус процент од продажба на билетите. Поради ваквиот развој на настаните клубот акумулирал долг од 15.000 фунти. За да му помогне на клубот лабуристичкиот пратеник за Стоук, Елис Смит, ја повикал Владата да го зголеми пакетот со компензација на клубот, но ваквото негово барање не вродило со плод. Олд Трафорд повторно ќе биде отворен, во 1949 година, по точно 10 години откако последен пат таму се играло лигашки натпревар. Првиот натпревар по војната на „Олд Трафорд“ се одиграл на 24 август 1949 година, а на него присустувале 41.748 гледачите, кои и се радувале на побета од 3: 0 над Болтон.
Завршување на реконструкцијата
Покривот на главната трибина ќе биде обновен до 1951 година и, набргу потоа, ќе бидат покриени и трите преостанати трибини. Во завршната фаза ќе биде поставен кров на Стретфорд енд (сега Запад) во 1959 година. Клубот исто така инвестирал 40.000 фунти со цел стадионот соодветно да се осветли за на него да можат да се играат европски натпревари. Со цел да се избегнат сенки на теренот, биле отсечени два дела од покривот на главната трибина. Првиот натпревар кој се игра под рефлектори на „Олд Трафорд“ бил помеѓу Манчестер Јунајтед и Болтон Вандерерс на 25 март 1957 година.
Проблемот со осветлувањето бил само делумично решен. Како нов проблем се појавиле носните столбови на кровот кои се испречувале пред гледачите. Со цел да се реши овој проблем, а имајќи го предвид Светскиот куп во ФИФА во 1966 година, кој се играл на Олд Трафорд, директорите на Јунајтед решиле целосно да ја редизајнираат северната трибина.
За 350 илјади фунти во 1965 трибината ќе биде проширена за уште 20 000 гледачи. 10 000 ќе бидат места за седење, другите 10 000 за стоење. Столбовите ќе бидат отстранети и ќе се обезбеди непречен поглед кон теренот.
Архитектите на новата трибина Метер и Нутер (сега Атерден Фулер), ја преуредиле така што во предниот дел стои тераса, делот за седење е на задниот дел, и  на таа трибнина се направени и првите приватни ложи на еден британски стадион. Источната трибина - единствената дотогаш непокриена трибина - ќе биде развиена во ист стил во 1973 година. Откако привите две трини се реновирани директорите на клубот направиле долгорочна стратегија, стадионот да добие елипсовидна форма. Целта на ваквиот потфат бил да ја амплифицира атмосферата во стадионот која навивачите ја создавале и таа да се фокусира на теренот, каде би се користела како мотиватор за домашните играчи. Во меѓувреме, стадионот бил домаќин на своето третото финале во ФА Купот. На овој натпревар имало 62.078 гледачи кои го следеле финалето од 1970 година помеѓу Челси и Лидс Јунајтед; Челси го добил натпреварот со 2-1. Олд Трафорд бил домаќин и на вториот натпревар од Интерконтиненталниот куп во 1968 година, на кој Еустдијантес де Ла Плата го освоил пехарот по ремито 1:1. Во 1970-тите кога Британија се соочува со драматичен пораст на фудбалскиот хулиганство, имало инцидентот во кој биле фрлани ножеви, поради што во 1971 година клубот бил принуден да ја подигне првата ограда околу теренот со цел да спречи фрлање предмети на теренот.
Во 1973 година е завршен покривот околу обемот на стадионот, а биле додани и 5.500 седишта на Скорборд Енд (трибината каде е прикажан резултатот), а била замената и стариот мануелен семафор со електронски. Во1975 година ќе се започне со експанзија вредна 3 милиони фунти, па на главната трибина ќе бидат изградени „Директорските ложи“. Во оваа фаза погледот од рестораните и апартманите на теренот, бил попречен од кровните столбови. За да се корегира ваквата ситуација крововите на United Road Stand и Scoreboard End, ќе бидат реконструирани во висечки. По ваквата реконструкција, Директорските ложи се прошириле по целата должина на главната трибина, со што се овозможило преместување на клупските канцеларии од југоисточниот агол на главната трибина. Југоисточниот квадрант потоа бил отстранет и заменет во 1985 година со седечки дел, со што вкупна сместивост за седење на стадионот изнесува 25.686 (вкупно 56.385). Во 1987 година новиот покрив ќе биде целосно комплетиран, по што ќе бидат поставени висечки рефлектори за осветлување на теренот.
Премин во стадион за седење
Со секоја наредна реконструкција по Втората светска војна, сместивоста на стадионот пополека се намалува. Во 1980-тите, сместивоста се спушта од првичните 80.000 на приближно 60.000. Сместивоста ќе биде дополнително намалена во 1990 година, кога Олд Трафорд ќе ги следи препораки на владата содржани во извештајот на Тејлор, во кој се бара сите британски стадиони во првата лига да бидат само за седење. Со ваквиот развој на настаните паѓаат во вода плановите да се обнови Стретфорд Енд и во него да се инвестираа 3 до 5 милиони фунти за доградување уште една тераса и нов покрив.
Ваквата присилна обнова ќе му донесе на клубот загуба од 10 милиони фунти, а дополнително ќе ја намали сместивоста на стадионот на само 44,000 гледачи.
И покрај ваквите загуби, клубот ќе претрпи уште една неправда кога во 1992 ќе му бидат доделени само 1,4 милиони фунти и покрај фактот што му биле ветени минимум 2 милиони милиони со цел да ги спроведе препораките од извештајот на Тејлор. Воскреснувањето на клубот и неговите големи успеси во раните 90-ти ќе придонесат за зголемувањето на популарноста и ќе ја натераат управата да размислува за натомошно надоградување на стадионот. Во 1995 година, 30-години старата Северна трибина ќе биде урната и набрзо ќе се започне со изградба на нова, со цел стадионот да биде навремено подготвен да биде домаќин на трите групни натпревари, четвртфинале и полуфинале на Еуро 96. Во март 1995 година клубот ќе го купи имотот со име Трафорд Парк, со големина од 20 acre  за 9,2 фунти  милиони. Изградбата ќе започне во јуни 1995 година и ќе биде завршена во мај 1996 година. Новата трибина ќе чини 18,65 милиони фунти, со сместивост од околу 25.500 гледачи, со што сместивоста на целиот стадион се зголемуна на повеќе од 55.000. Кровот на оваа трибина ќе биде најголем во Европа, со должина од 58.5 m Зголемувањето на сместивоста ќе продолжи со доградбата на Источната трибина, каде ќе биде додадено второ ниво. Во јануари 2000 година, со отворањето на второ ниво на Вест Стенд, ќе бидат додани уште 7.000 места, со што сместивоста ќе се искачи на 68.217. Со оваа надоградба Олд Трафорд не е само најголемиот клупски стадион во Англија, туку станува најголемиот во целото Обединетото Кралство. Олд Трафорд ќе биде домаќин на своето прво големо европско финале три години подоцна, угостувајќи го финалето во Лигата на шампионите во 2003 година помеѓу Милан и Јувентус.
Експанзија во 2006 година
Последната експанзија на „Олд Трафорд“, се случува во периодот од јули 2005 година до мај 2006 година. Сместивоста ќе биде зголемена за уште околу 8,000 места. Ќе бидат додадени места како на северозападниот, така и за североисточниот квадрант. Новите проширувања за првпат беа искористени на 26 март 2006 година, кога присуството на 69.070 навивачи на Олд Трафорд стана нов рекорд во Премиер лигата. Рекордот продолжи да биде соборуван пред достигне сегашниот врв на 31 март 2007 година, кога 76.098 гледачи го гледаа натпреварот на кој Јунајтед го совлада Блекбурн Роверс со 4:1, што значи дека само 114 места (0,15% од вкупната сместивост од 76.212) останале празни. Во 2009 година, била воведена нова реорганизацијата на седиштата што резултирало со намалување на сместивоста за 255 места т.е на 75.957, што значи дека рекордот на посетеност нема да биде соборен барем до следното проширување. Олд Трафорд прослави 100-години од своето постоење на 19 февруари 2010 година. Во чест на оваа пригода, на официјалното мрежно место на Манчестер Јунајтед 100 дена пред годишницата беа емитувани незаборавни моменти од историјата на стадионот. Од овие 100 моменти, панел кој ги вклучуваше клупскиот статистичар Клиф Батлер, новинарот Дејвид Меик, и поранешните играчи Пат Криран и Вилф МекГинис имаше за задача да ги избере топ 10те. моменти. На самиот стадион беше организиран уметнички натпревар на ученици од локални училишта кои за задача имаа да ги прикажат приказни за стадионот, или во минатото, сегашноста и секако за иднината. Победничките цртежи се постојано изложени на самиот стадион.
Структура и објекти
Теренот на Олд Трафорд е опкружен со четири покриени трибини исклучиво за седење, чии официјални имиња се: Сер Алекс Фергусон (Север), Источна трибина, Сер Боби Чарлтон (Југ) и Вест Стенд. Сите трибини имаат по најмалку две нивоа, со исклучок на трибината Сер Боби Чарлтон, која заради градежни ограничувања е само на едно ниво.
Трибна Сер Алекс Фергусон
Трибината Сер Алекс Фергусон, порано се викаше Јунајтед Роад, затоа што се наоѓа на страна каде тој пат поминува. Ова е и најголемата трибина, со 3 нивоа и сместивост од 26,000 гледачи. На неа има и директорски ложи и апартмани. Трибина беше надоградена во денешната состојба во 1996, кога од едно ниво беа изградени уште две. Како глава трибина, ја има честа да ги угости и најпопуларните објекти на стадионот, вклучувајќи го и Ред Кафе (тематски ресторан / бар на Манчестер Јунајтед) како и музејот и собата за трофеи на Манчестер Јунајтед. Интересен факт за музејот што кога е изграден во 1986 година претставувал прв од ваков вид во светот. Сè до негово преместување на Северната трибина, во 1998, музејот бил сместен на југоисточниот агол од стадионот. По неговото преместување музејот ќе го отвори Пеле на 11 април 1998 година. Во 1998 година бројот на посетители изнесувал 192,000, а бројката веќе се искачила на 300.000 посетители во 2009 година. Северната трибина ќе биде преименувана во Сер Алекс Фергусон на 5 ноември 2011 година, со цел да се одбележи 25 години откатко Сер Алекс Фергусон го презеде клубот На 23 ноември 2012,  2,7 метри висока статуа на Фергусон, извајана од Филип Џексон, ќе биде подигната во знак на сеќавање за менаџерот со најдолг стаж во Манчестер Јунајтед.
Трибината Сер Боби Чарлтон
Наспроти Северната трибина стои Јужната трибина која денес го носи името на славниот Сер Боби Чарлтон. Иако има само едно ниво, повеќето од директорските ложи се наоѓаат токму на оваа трибина, а исто така ги угостива и сите ВИП личности кои доаѓаат на натпреварите. Новинарите пак се сместени во горниот среден дел на трибината што им овозможува одличен преглед на теренот. Затоа најчесто за време на телевизиските преноси камерите се главно фокусирани на оваа трибина. Телевизиските студија се исто така сместени на оваа трибина, со тоа што клупската телевизија, МУТВ, го користи источното студио а другите телевизии како ББЦ и Скај, го користат западното студио.
Клупите за домашниот и гостинскиот тим се исто сместени на средината од трибината. По барање на Сер Алекс Фергусон, истите се малку подигнати за да му се овозможи на менаџерот подобро да го набљудува теренот и натпреварот. Помеѓу клупите се наоѓа стариот тунел, кој се користеше до 1993. Тој е единствениот дел од стадионот кој уште постои од 1910, од првичниот стадион. Овој тунел дури успеал да ги преживее и германските бомбардирања за време на Втората светска војна. На 6 февруари 2008 година, тунелот беше преименуван во Минхенски тунел, со цел да се одбележи 50-годишнината од авионската несреќа во Минхен во 1958 година. Сегашниот тунел од кој играчите излегуваат на теренот се наоѓа на југозападниот агол од стадионот, а истиот се користи и кога на теренот мора да влезат возила за брза интервенција. Кога за тоа има потреба истиот може да се прошири и до 7,6 метра Тунелот води до соблекувалните, а истиот поминува преку салата за интервјуа. Двете домашни и гостинските соблекувални последен пат беа реновирани за сезоната 2018-19, со тоа што ходникот во кој стојат домашната и гостинската екипа беше проширен со цел да се одвојат двете екипи.
На 3 април 2016 година, „Јужната трибина“ беше преименувана во Трибина Сер Боби Чарлтон. Нејзиното преименување се случи пред почетокот на натпреварот од Премиер лигата против Евертон.
Западна трибина
Најпознатата трибина на „Олд Трафорд“ е Вест Стенд (Западна трибина), попозната како „ Стретфорд Енд“ ..Исто така таа е најбучната трибина на стадионот затоа што тука се сместени ултра навивачите на Јунајтед. Првичниот дизајн на трибината предвивувал сместивост од 20 000 навивачи. Трибината е последната која ќе биде покриена, и сè до деведесеттите години ќе биде трибина претежно за стоење. Трибината ќе биде претворена во трибина за седење пред сезоната 1992–93, од страна на архитектот Алфред МекАлпин. Кога второто ниво беше изградено на Stretford End во 2000 година, многу ултра навивачите од стариот „К Stand“ се преселија таму. Со нив тие ги преместија и транспарентите и знамињата кои претходно беа симбол на стадионот. На трибина исто така стои и статуа од Денис Ло кој од навивачите го доби прекарот „Кралот на Стретфорд Енд“.
Источна Трибина
Источната трибина често се нарекува „Скорборд Енд“, бидејќи на неа се наоѓа и семафорот за резултати. Источната трибина има сместивост од 12 000, тука се сместени и гостинските навивачи. На оваа трибина се наоѓа и популнарниот К Стенд каде порано беа сместени најгласните навивачи на Јунајтед.
Знаменитоста на источната трибина е стаклена фасада. Во неа се наоѓа и административниот центар на клубот. Овие канцеларии се дом на новинарите од Inside United, официјалното списание на Манчестер Јунајтед, луѓето кои работат на официјалното мрежно место на клубот и сите други административни оддели. Трибината е често претставена на рекламните материјали и производи заради својот иконски изглед кој доаѓа од меморијалот на Базби Бејбс подигнат во февруари 2008 година со цел да се одбележат 50 години од авионската несреќа во Минхен. Над мегасторот на стадионот поставена е статуа на Сер Мет Базби, кој беше менаџер со најдолг стаж сè до Сер Алекс Фергусон во 2010 година. Трибината е домаќин и на Минхенскиот часовник кој е скаменет на точниот час и минута од несреќата во Минхен. На 29.05.2008 година, со цел да се одбележи 40-годишнината од првата титула на Европски Шампион, беше поставена статуа на „ светото тројство “ т.е Џорџ Бест, Денис Ло и Боби Чарлтон. Таа стои директно спроти статуата на Сер Мет Базби Мега продавницата на Јунајтед, има шест различни локации од своето отворање па до денес. Како растела побарувачката и стадионот се ширел, така и таа била преместувана. Денес се наоѓа во источната трибина и зафаќа површина од 1600 м2.
Теренот на стадионот
Теренот на стадионот е долг 105 метра а широк 68 метра. Од страните на теренот оставени се уште неколку метри по што почнуваат реклманите паноа. Центарот на теренот е околу 22 сантиметри повисок од рабовите, со цел теренот на има подобра дренажа и водата да истечува надвор. Како и во многу други модерни терени, 10 in под теренот е поставен подземен систем за греење. Системот е составен од 23 mi пластични цевки. Имено Сер Алекс Фергусон е познат по тоа што често бараше тревата на теренот да биде презасадена во текот на сезоната. , тоа се случи и за време на полусезоната во 1998–99, кога Јунајтед ја освои славната тројна титула. Тревата на теренот се коси трипати неделно помеѓу април и ноември, и еднаш неделно од ноември до март. Во средината на осумдесеттите години на минатиот век, Јунајтед исто така поседувал кошаркашка франшиза. Планот бил тимот под името Манчестер Џајантс, да добие и своја затворена сала со 9000 седишта на местото каде сега се наоѓа „Паркинг Е1“. За жал, претседателот на клубот во тоа, Мартин Едвардс, немал доволно средства да го оствари овој план па фрашизата била продадена. Во август 2009 година, паркингот стана дом на саат-кулата Хублот, која е висока 10 метри и на својот врв има часовник од 2 метри, што претставува и најголемиот часовник кој компанијата некогаш го направила.
На источната страна на стадионот се наоѓа Хотел Фудбал, хотел кој е замислен како обожавателски клуб и му припаѓа на поранешниот капитен на Манчестер Јунајтед, Гери Невил
Планови за иднината
Во 2009 година, беше објавено дека клубот планира да ја надогради јужната трибина која останува единствената која е на само едно ниво. Со ваквите планови и зголемување на трибината, Олд Трафорд би имал капацитед од 95 000 со што би станал поголем и од стадионот Вембли (90,000). Доколку дојде до зголемување на трибина се очекува дека трошоците ќе бидат околу 100 милиони фунти, затоа што ќе мора да се дислоцира цела една железничка линија која сега минува во близина на стадионот. Од клубот тврдат дека тоа нема да ги спречи плановите затоа што „Постои стратешки план за стадионот. . . Нашата намера е да не застанеме “. Меѓутоа, проблем кој би можел да се пјави е намалувањето на светлината од рефлекторите - како што е случај на Вембли, „ Сантјаго Бернабеу“ и на Сан Сиро ;
Во 2018 година беше објавено дека плановите во моментов се во мирување заради логистичките проблеми. Проблемот е што дел од најважните места во стадионот се сместени токму во источната трибина. Тоа би значело дека клубот би морал да го напушти Олд Трафорд додека трае обновата на трибината, а засега не постојат соодветни стадиони каде тимот би можел да се пресели додека трае обновата.
NGC 2912
NGC 2912 — ѕвезда во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1870 година од страна на Пер Магнус Херман Шулц, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 33 м 56,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 11' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 2912 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 824. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 990.
9 Метида
Метида (привремена ознака: 9 Метида) — еден од поголемите астероиди од главниот Астероиден Појас. Тој е составен од силикати и металите никел и железо, кое можеби се должи на остаток од голем астероид кој бил уништен од антички судир. Се проценува дека Метида содржи нешто помалку од половина процент од вкупната маса на Астероидниот појас.
Метида поминал во рок од 0,034 ае од Веста на 19 август 2004 година.
Откривање и именување
Метида бил откриен од Ендрју Греам на 25 април 1848 година, во опсерваторијата Маркри во Ирска; тоа било неговото единствено откритие за астероид. Тој, исто така, бил единствениот астероид кој бил откриен како резултат на набљудувања до 7 октомври 2008 година, кога, 160 години подоцна, Дејв Мекдоналд од опсерваторијата J65 го открил (281507) 2008 TM 9. Неговото име доаѓа од митолошката Метида ќерка на Тетија и Океа н. Името Тетис исто така било разгледано и отфрлено.
Одлики
Насоката на ротација на Метида засега е непозната, поради двосмислени податоци. Анализата на светлинската крива покажува дека полот покажува или кон еклиптичките координати (β, λ) = (23°, 181°) или (9°, 359°) со неизвесност од 10°. Еквивалентни екваторски координати се (α, δ) = (12,7 h, 21°) или (23,7 h, 8°). Ова дава осен наклон од 72° или 76°, соодветно.
Сликите на вселенскиот телескоп Хабл и анализите на светлински криви се согласуваат дека Метида има неправилна издолжена форма со еден зашилен и еден широк крај. Набљудувањата на радарот сугерираат присуство на значителна рамна површина, во согласност со моделот на обликот од светлински кривини.
Површинскиот состав на Метида е проценет како 30-40% оливин кој носи метал и 60-70% Ни - Фе метал.
Податоците за светлинската крива на Метида довеле до претпоставка дека тој може да има сателит. Сепак, последователните набљудувања не успеале да го потврдат тоа. Подоцнежните пребарувања со вселенскиот телескоп Хабл во 1993 година не пронашле сателити.
Семејни односи
Метида некогаш се сметал за член на семејство на астероиди познато како семејство Метида, но поновите пребарувања за истакнати семејства не препознале ниту една таква група.
Сепак, спектроскопската анализа откриле силни спектрални сличности помеѓу Метида и 113 Амалтеја, и се сугерира дека овие астероиди може да се остатоци од многу старо (најмалку ~ 1 Ga) динамично семејство чии помали членови биле изматени во прав од судири или вознемирени од близината. Наводното родителско тело се проценува дека било од 300 до 600 km во пречник (големина на Веста ). Метида би бил релативно недопрениот остаток од јадрото (иако помал од 16 Психа). Случајно, и Метида и Амалтеја имаат имењаци меѓу внатрешните месечини на Јупитер.
Прикривања
Во 1984 година, прикривање на ѕвезда произвело седум акорди кои Кристенсен ги користела за да изведе елипсоиден профил од 210×170 км. На 6 август 1989 година, Метида прикрила ѕвезда со светлинска величина 8,7 произведувајќи пет акорди што укажуваат на пречник од 173,5 км. Набљудувањата на едно прикривање на 11 февруари 2006 година, произвеле само два акорда што укажуваат на минимален пречник од 156 км. Сите три од овие прикривања одговараат на елипсоидот 222×182×130 км предложен од Баер.
Џоакино Росини
Џоакино Росини (италијански: Gioacchino Antonio Rossini; Пезаро, 29 февруари 1792 — Париз, 13 ноемвври 1868) е италијански композитор.
Живот
Росини е роден во музичко семејтство и како дете престојувал во повеќе музички театри. Поради неговиот прекрасен глас му предвиделе прекрасна кариера, а тој своето музичко образование го надополнил со свирење на повеќе инструменти и подготовки за композиција. Поседувал исклучителна музичка меморија, т.е. по едно слушање можел да ја испее слушаната композиција, а по второ и да ја напише. Младиот Росини многу брзо го почувствувал театарскиот живот, играл на сцена и свирел во оркестар.
Дела
На 18-годишна возраст ја напишал својата прва опера. Оперите на Росини се одликуваат со оригиналност, духовитост со сила на ритамот, свежа мелодика и чувствителност. На 24 години ја напишал својата најпопуларна опера - „Севилски берберин“, и тоа за само 13 дена во стилот на реалистична опера buffo. Росини исто така напишал уште 36 опери, од кои покрај споменатата познати се:
Од вокално инструменталните дела познат е ораториумот „Стабат Матер“.
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го истакнува Росини како еден од своите омилени композитори, велејќи дека без него „не би знаел да постои“.
Сопотнички манастир
Сопотнички манастир — средновековен манастир во областа Железник, во југозападниот дел од Македонија. Манастирот се наоѓа на падините на Плакенска Планина, во близина на селото Сопотница.
Историја
Манастирот е возобновен во поново време, при што темелите биле поставени во 2005 година. Во мај 2015 година, до манастирот бил тампониран пат во должина од околу 1,5 км директно од селото Сопотница како алтернатива за патот во должина од 10 км преку патот за селото Радово.
Градби
Во склоп на манастирот спаѓаат манастирската црква и трпезарија наменета за чествување на празници.
Црква „Свети Атанасиј“
Црквата е подигната на темелите на постар храм, а на тоа укажуваат и пронајдените артефакти.
Градбата има правоаголна основа, со полукружна апсида во нејзиниот заден дел, и претставува крсто-куполен храм. Над влезната порта се забележува живопис, на којшто е прикажан Свети Атанасиј Велики. Особено забележителна е осумаголната купола што се издига од средишниот дел на покривот на црквата и над која е поставен крст.
Мала пиштарка
Малата пиштарка е средно голема птица, надворешно многу слична на селската или градската ластовичка, но малку поголема. Таа е сосема неповрзана со овие врапчевидни видови и спаѓаат во посебен ред Apodiformes (пиштарковидни). Сличноста произлегува од животниот стил кој е речиси ист. Научното име произлегува од старогрчките α „без“, и πούς, „нозе“. Овие птици имаат многу кратки нозе кои ги користат за качување по вертикални гребени. Доброволно тие никогаш не се на земја, каде се многу ранливи на несреќи и од грабливци.
Таксономија
Малата пиштарка е една од многуте видови опишани од Карл Лине во неговата Systema naturae во 1758. Претходниците на средноевропските подвидови кои живееле за време на последното ледено доба, биле опишани како Apus apus palapus.
Опис
Малата пиштарка е долга 16-17 см и има распон на крилјата 38-40 см. Тие се речиси целосно црнокафеави, освен малата бела или светла дамка кај брадата која не е видлива од далечина. Имаат кратка чаталеста опашка и многу долги наназад свиени крилја во форма на полумесечина или бумеранг.
Нивниот повик е силно врескање во два различни тона, од кои повисокиот е од женките. Често прават „врескачки забави“ за време на летните вечери кога 10-20 птици летаат околу своето место за гнездење, пискајќи и добивајќи одговор од птиците што се во гнездата. Поголеми „врескачки забави“ се формираат на поголема надморска височина, особено подоцна во сезоната на парење. Целта на овие забави не е сосема позната, но може да ја вклучува подготовката за „спиење на крило“, додека паровите сè уште ги минуваат ноќите во гнездо.
Распространетост
Малите пиштарки се птици преселници. Летно време се размножуваат од Шпанија и Ирска на запад, до Кина и Сибир на исток. На југ, нивната распространетост достига до северна Африка (Мароко и Алжир), и ја има на Средниот Исток, во Израел, Либан и Сирија, преку Турција, во цела Европа вклучувајќи ја и Македонија, на север сè до Норвешка и Финска. Ги нема во Индија. Се селат во екваторска Африка.
Размножување
Пиштарките создаваат парови кои живеат заедно повеќе години и често се враќаат на истото место за гнездење поправајќи си ги истите гнезда што се подразрушиле за време на нивното 40-неделно отсуство за време на преселбата.
Младенчињата може да ја спуштат својата телесна температура и метаболизам ако има потреба, за да преживеат неколку дена без храна.
Исхрана
Освен додека инкубираат, малите пиштарки го минуваат својот живот во воздух, ловејќи инсекти во лет, тие јадат, пијат, често и се размножуваат, па дури и спијат во лет. Ниту една друга птица не поминува толку време во лет. Хранењето може да биде многу долго поради оддалеченоста, на места богати со инсекти, како што се влажните краишта. Јата од над 2000 птици не се невообичаени да се видат над поплавени земјишта, езера и мочурливи речни делти кои се собираат таму во оддалеченост од 100 км полупречник.
Нордштранд
Нордштранд (Nordstrand; севернофризиски: Noordströön) — полуостров и поранешен остров во Северна Фризија на брегот на Северното Море во Германија. Се наоѓа во округот Северна Фризија, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн. Зафаќа површина од 50 км2 со 2.300 жители. На полуостровот се наоѓаат две општини, Нордштранд и помалата Елизабет-Софиен-Ког, кои се дел од општинската заедница Северно Море-Трене. Пред 2008 година, двете општини образувале посебна општинска заедница наречена Нордштранд, со седиште во поголемата општина Нордштранд.
Во средновековниот период, Нордштранд бил дел од поголемиот остров Штранд, кој бил потопен на делови во катастрофалната плимна бура во 1634 година. Над 6.000 луѓе се удавиле. Пред 1634 година, површината на островот била 540 км2. Други остатоци на Штранд се островот Пелворм и хализите.
До Нордштранд води пат над насип, кој го поврзува со копното и бил изграден во 1936 година. Во 1987 година, полдерот Белтрингхардер Ког бил завршен, со што поранешниот остров станал полуостров.
Географија и сообраќај
Општината Нордштранд се состои од најголемиот дел на истоимениот полуостров, халигот Нордштрандишмор и еден дел од севернофризиското копно. Сите делови на општината се морски бањи, кои се достапни преку насипи, а Нордштрандишмор само преку железница.
Северноамериканско презиме
Првичниот остров Нордштранд (пред поплавата во 1634 година) се верува дека бил дом на северноамериканското презиме „ван Ностранд“ (вклучувајќи повеќе варијанти). Двајца браќа емигрирале од тука во денешниот Њујорк, САД, во 1637 година и 1638 година, по поплавата.
Еден од трите гранитни плочи на канадскиот споменик „ван Ностранд“, сместен во гробиштата Јорк Мил во Торонто покажува кон островот Нордштранд.
Питер Карстензе ван Нортстрант е роден околу 1605 година на островот. Добивајќи го името на неговиот татко, Кастен или Керстен, и фактот дека неговите деца биле крстени во лутеранската црква во Амстердам, се верува дека има германско, фризиско или данско потекло. Не е познато кога Питер Карстензе дошол во Амстердам, веројатно како дете со неговиот татко, иако нема запис. Синовите на Питер Питерсен Острандер (син на Питер Карстензе ван Нортстранд), биле наречени Ван Норстранде или Ван Ностранде.
Локален алкохолен пијалак
Од Нордштранд потекнува локалниот познат алкохолен пијалак, Феризер (Pharisäer), кој островјаните го направиле во 1872 година со цел да можат да пијат алкохол во присуство на локалниот свештеник Георг Блајер, кој проповедал апстиненција. Направен е од силно топло кафе, шеќер, темен рум и шлаг (со цел да го спречи мирисот на алкохолот). Свештеникот ја добивал единствената чаша без рум, но еден ден чашите се измешале. Кога го открил гревот, извикал „Вие Фаризер“, означувајќи „хипокрити“ (Ihr Pharisäer!), од каде потекнува и името.
Белград на вода
Београд на вода е проект за развој на урбана обнова, предводен од Владата на Србија, чија цел е подобрување на градскиот пејзаж и економијата на Белград преку ревитализација на амфитеатарот Сава, запуштен дел од земјиштето на десниот брег на реката Сава, помеѓу Белградскиот саем и Бранковиот мост. Започнал во 2014 година со реконструкција на зградата на Белградската задруга, која заврши во јуни истата година. Тоа е вториот по големина комплекс за мешана употреба во изградба во Европа, веднаш по Минск Мир, вреден 3,5 милијарди долари. Комплексот ќе вклучува 7.000 станбени единици за 14.000 жители, луксузни хотели, 2000 канцеларии, планиран е најголемиот трговски центар во југоисточна Европа и јавни згради во вкупна градежна површина од 1,8 милиони квадратни.
Проектот беше инициран во 2014 година помеѓу Владата на Србија и Игл Хилс, водечка приватна инвестиција со седиште во Абу Даби и развојна компанија, фокусирана на создавање нови градски центри на меѓународните пазари со висок раст. Српската влада и нивните партнери од ОАЕ ќе инвестираат околу 3,5 милијарди американски долари. Проектот вклучува канцелариски и луксузни станбени згради, Белградски парк, Сава Променада, хотели со пет ѕвезди и трговски центар Галерија Белград. Централната точка на проектот е Кула Белград, ново градско обележје.
Локација
Комплексот се наоѓа на десниот брег на реката, во амфитеатарот Сава, кој го зафаќа централното градско подрачје од Бранковиот мост до Белградскиот саем. Во 20 век, со изградбата на Нов Белград и проширувањето на Белград на југ, 100 хектари од оваа рамничарска површина на десниот брег на реката Сава станале запуштени. Издолжениот рамничар се граничи со ридови, што му дава изглед на театар. Оттука и името - Сава амфитеатар.
Историјата на амфитеатарот Сава
Размислувањата за уредувањето на овој дел од Белград започнаа пред речиси 100 години. За прв пат, во 1923 година, рускиот архитект Григорије Павловиќ Коваљевски, во Генералниот план за уредување и проширување на Белград, просторот меѓу реката Сава и железничките пруги го предвидел како место за нови станбени блокови. Тоа беше прв пат да се користи името Сава амфитеатар за да се опише областа. Подоцна, на архитектонскиот конкурс за реконструкција на платото Теразие во 1929 година, Никола Добровиќ го посочил правецот на Теразие - маршрутата на амфитеатарот на Сава. Во следните 80 години, многу архитекти и урбанистички планови го предвидоа уредувањето на амфитеатарот Сава и пристапот на градот до реката.
Планирање
Идејата за Белградскиот брег се појавил за прв пат на 12 април 2012 година, како предизборно ветување на Александар Вучиќ, кандидатот на Српската напредна партија.
На 12 декември 2012 година, шеикот Мухамед бин Зајед од Обединетите Арапски Емирати и Мохамед Алабар, основачот на Емпајр Пропертис, дошле во Белград со мастер план за белградскиот брег. Тоа бил прв пат кога била наведена големината на инвестицискиот потфат, кој првиот потпретседател на Владата Александар Вучиќ го процени на околу 3,1 милијарди долари.
Владата на Република Србија во 2014 година го определи Проектот за уредување на крајбрежјето на Белградскиот брег како проект од особено значење за Република Србија и градот Белград.
Подобрување на инфраструктурата
И покрај тоа што областа на Сава амфитеатар бил релативно ненаселена, биле потребни значителни инфраструктурни интервенции. Некои вклучуваат отстранување на товарниот патен сообраќај со изградба на мостот Пупин и обиколницата на патиштата околу Белград. Беше неопходно да се отстранат значителен број пруги и целата Главната железничка станица од сегашната локација до локацијата Прокоп и делумно до станицата Нов Белград. Дополнително, преместена е и централната автобуска станица. Проектот опфаќа и подобрување на канализациониот систем и работи на системи за вода, греење, гас, електрична енергија, телекомуникации и системи за наводнување во објектите. При изработката на Просторниот план беше констатирано дека сумата за развој на инфраструктурно земјиште е околу 400 милиони евра, од кои околу 275 милиони се трошоците за уредување во рамките на комплексот, а околу 125 милиони за нови објекти, доградби и приклучоци. до други комунални претпријатија, парно, канализација, гас и доградни линии низ градот.
Подготовки
Определено е зградата на Белградската задруга да биде седиште на фирмата која ќе раководи со проектот и ќе врши промоција и продажба. Бидејќи со децении е во запуштена состојба, првото нешто што е направено е реконструкција на зградата. Реконструкцијата се одржа помеѓу март и јуни 2014 година.
Мастер планот и моделот на целата област на белградскиот брег беше претставен на 27 јуни 2014 година и беше изложен во реновираната зграда на Белградската задруга. Премиерот Александар Вучиќ и директорот на компанијата „Игл Хилс“ Мохамед Алабар го претставија мастер планот, а беше најавено дека инвестицијата треба да изнесува 3,1 милијарда евра. Договорот за градба е потпишан на 26 април 2015 година меѓу Алабар, кој го потпишал во име на инвеститорот, и вицепремиерот и министер за градежништво, транспорт и инфраструктура Зорана Михајловиќ и директорот на белградскиот брег Александар Трифуновиќ, кој го потпишал во име на Србија.
Проектот предвидувал изградба на 177 хектари земјиште во центарот на Белград, со повеќе од милион квадратни метри станбен простор, 750.000 квадратни метри деловен простор, 62.000 метри квадратни јавни објекти и 242.000 метри квадратни зеленило. простор. Република Србија поседува 32 отсто од капиталот, додека Игл Хилс поседува 68 отсто, а рокот за изградба е 30 години.
Уривањето на старите згради започна во август, а изградбата на првите две станбени згради – BW Residences – започна во септември 2015 година.
Градба
Одобрението за градба за првите објекти е издадено на 24 септември 2015 година. Камен-темелникот бил поставен на 27 септември 2015 година од премиерот Александар Вучиќ и претседателот на Игл Хилс Мухамед Алабар.
Камен-темелникот за Кула Белград, новиот симбол на Белград, бил поставен на 15 април 2016 година од премиерот Александар Вучиќ, градоначалникот на Белград Синиша Мали и претседателот на Игл Хилс Мохамед Алабар. Беше најавено и дека Кула Белград ќе биде висока 168 метри, со 42 ката. Првите 11 ката ќе бидат резервирани за луксузен хотел, а катовите над него ќе имаат 220 луксузни апартмани. На врвот на зградата ќе има ресторан и палуба за набљудување од 360 степени.
Изградбата на трговскиот центар Галерија Белград, со бруто површина од 251.000 м2, започна во април 2017 година, проследено со изградба на две станбени згради - BW Vista и BW Parkview - подоцна истата година. Станарите на станбените згради BW Vista и BW Parkview се вселиле во септември 2019 година, а булеварот Вудро Вилсон и Белградскиот парк биле отворени во ноември истата година. Во 2020 година, нови станари се вселиле во зградата на BW Magnolia.
Фази на изградба
Планирано е изградбата да се одвива во четири фази.
Втората фаза опфаќа уредување на просторот кај Бранковиот мост и помеѓу мостот Газела и панаѓурот. Оваа фаза опфаќа и изградба на неколку станбени згради и реконструкција на објекти заштитени со закон. Во третата фаза се воведува изградба на централниот дел кон улицата Савска и станбено-деловните објекти.
Во последната, четврта фаза, планот опфаќа изградба на станови и објекти за забава и култура.
Статус на градба
Завршено:
Во изградба:
Кула Белград
Кула Белград, висока 168 метри, била замислена како централна точка на белградскиот брег и идниот симбол на главниот град. Неговата изградба поставува нови стандарди во српската градежна индустрија и создава заштитен знак по кој Белград ќе биде препознатлив ширум светот. Кула Белград ќе биде највисокиот хотел и станбена кула во земјата со палубата за набљудување и ќе биде сместен луксузниот Сент Регис Белград.
Дизајн
Кула Белград е уникатна по многу аспекти, но она што на прв поглед ја разликува од другите градби од тој тип е нејзиниот необичен дизајн кој го менува обликот на 14 ката, каде што зградата се „извртува“. Ротацијата на зградата го претставува она што го прави препознатлив Белград – сливот на реката Сава и Дунав. Фасадата од стаклени панели ќе ги рефлектира реките и панорамата на градот, што дава изглед на флуидност, а иако се издвојува по големината, хармонично се вклопува во овој дел од градот. Како највисока зграда во Србија, Кула Белград ќе има палуба за набљудување на врвот со панорамски поглед на целиот град.
Кула Белград е дизајнирана од меѓународно призната дизајнерска фирма Skidmore, Owings & Merrill. Нивните познати дела ги вклучуваат зградата на Калифорнискиот центар 345 во Сан Франциско, зградата Хенкок и кулата Вилис во Чикаго. Веројатно нивната најпозната зграда е Бурџ Калифа во Дубаи, највисоката зграда во светот.
Хотел
Хотелот Сент Реџис во Белград ќе ги зафаќа првите 11 ката на Кула Белград и ќе нуди повеќе од 100 соби и апартмани со поглед кон градот или реката Сава. Хотелот ќе располага со дестинација ресторан на врвот на кулата со панорамски поглед, целодневен ресторан за јадење, бар Сент Реџис, спа, базен и простор за настани и состаноци за специјални прослави.
Брендирани станови
Кула Белград ќе ги понуди првите брендирани станови Сент Регис во Европа. Таканаречените The Residences at The St. Regis Belgrade ќе понудат привилегирано искуство на животен стил. Почнувајќи од 14-тиот кат на Кула Белград, резиденциите се добро уредени за современ живот.
Кула Плаза
До Кула Белград ќе се одржи нов градски плоштад. Кула Плаза ќе биде нов јавен простор на спојот на неколку важни врски и продолжување на новите и популарни велосипедски и пешачки рути долж реката Сава. Плаза ќе биде домаќин на концерти, фестивали, пазари, настани, рекреација, перформанси и сезонски настани како што се празничен пазар и лизгање на мраз. Просторот „Плаза“, исто така, ќе ја прошири соседната сала за бал „Кула Белград“ и ќе обезбеди ново место за социјални настани на отворено на тој раб. Кула Белград и Кула Плаза заедно зафаќаат околу 5-6000 квадратни метри простор. Кулата Плаза е дизајнирана од SWA Group.
Галерија Белград
Галерија Белград, најголемата дестинација за шопинг, јадење и забава во регионот, била отворена на 30 октомври 2020 година, во присуство на претседателот на Игл Хилс Мохамед Алабар, претседателот на Србија Александар Вучиќ и премиерката Ана Брнабиќ. Со вкупна површина од 300.000 м2, најголемиот зелен покрив во регионот и 3.600 паркинг места, беа применети сите меѓународни стандарди на индустријата. Покрај најголемиот парк за брануваа во овој дел од Европа, тука е и Синеплекс Галерија Белград – мултиплекс кино со девет сали и повеќе од 1.700 седишта, кое на српскиот пазар ја претставува најдобрата светска технологија IMAX® за филмска проекција.
Купување без данок
Галерија Белград е единственото место во Србија каде што странските посетители можат да добијат поврат на ДДВ веднаш по купувањето во три пункта во трговскиот центар. Оваа услуга е обезбедена преку соработка со Global Blue, светскиот лидер во купување без данок.
Приходи и профит
Приходите на компанијата „Белградски Вотерфронт“ во 2021 година ќе изнесуваат повеќе од 140 милиони евра, а проценетиот профит се очекува да биде над 25 милиони евра. Основниот приход на компанијата доаѓа од продажба на недвижен имот, кој бележи значителен напредок низ годините, а од почетокот на изградбата се продадени 3.000 станови.
Во 2018 и 2019 година вкупниот приход бил над 170 милиони евра.
Финансиските извештаи на компанијата јасно покажуваат позитивен раст од над 11 милиони евра од почетокот на проектот. Вредноста на деловните средства е повеќе од 700 милиони евра.
Критика
Меѓу жителите на Белград постои голем презир за проектот. Критикуваните точки го опфаќаат недостатокот на процес на консултации со јавноста, како и исклучувањето на начинот на живот на средната и високата класа во Белград од една страна и целната група на развиените станови од друга страна. Дополнително на ова, нетранспарентноста и согледаната задна природа на договорот за Белградскиот брег предизвика вистински гнев, изразен највидливо со уличните протести организирани од движењето Не дозволувајте Белград да се поседува, обвинувајќи го развојот за перење пари и корупција.
Долна Лешница
Долна Лешница — село во Општина Желино, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото е дел од регионот Долни Полог. Долна Лешница се наоѓа на западните падини на Сува Гора. Во близина на селото се наоѓаат Горна Лешница, Добарце и Ларце.
Историја
Во XIX век селото било дел од Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Долна Лешница живееле 225 жители, од кои 145 Албанци, 55 Македонци и 25 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Долна Лешница имало 96 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, селото е дел од Желинска општина и имало 17 куќи и 144 жители, Македонци и Албанци.
Според попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 625 жители, од кои 615 Албанци и 10 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 430 жители, од кои 415 Албанци и 15 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото:
Македонски
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2112 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 633 гласачи.
Општествени установи
Селската џамија била изградена на почетокот на XX век и тоа првобитно веднаш до тогаш разрушената црква „Св. Никола“. Кога во 1925 година, македонското население повторно ги откопало темелите на разрушената црква и на истото место ја обновиле, Албанците веднаш ја срушиле џамијата и изградиле нова, но овој пат во нивното маало.
Косовска битка
Косовска битка или Битка на Косово Поле — назив за најголемиот директен судир меѓу војските на српското благородништво и Турците-Османлии. Според историските извори, но и народните преданија, битката се одиграла на Видовден — 15 јуни според јулијанскиот, односно на 23 јуни 1389 година според грегоријанскиот календар во месноста Газиместан на Косово Поле, северно од Приштина. Битката завршува со катастрофален пораз на српската војска. Последиците, како за Србија, така и за непосредното соседство биле лоши: самата косовска област била ставена под непосредна војничка управа на Османлиите и заедно со скопската околина станале база за понатамошни нивни воени дејствија против Босна, Зета и непокорениот дел од Србија. Српското благородништво кое ја преживеало битката било принудено своите територии да ги стави во вазален однос кон Османлиите и да им плаќа данок. По оваа битка Османлиите го зацврстиле своето господство над централниот Балкан кое ќе го имаат сѐ до Балканските војни т.е. до 1912.
Историски околности
Периодот непосредно пред битката е исклучително важен и за Србија и за Османлиите. Српската држава прераснала во најсилна на Балканот, така што во 1345 кралот Стефан Душан се прогласува за „цар на Србите и Грците“. Но по смртта на Душан во 1355, неговиот син и наследник Урош I не бил способен да го одржи унитарниот карактер на Царството иако никој не му ја оспорувал титулата. Со неговата смрт царството дефинитивно престанало да постои (воедно Урош не оставил наследник), а месните велможи станале суверени господари над своите територии. Така дошло до раздробување на српската држава и опаѓање на нејзината моќ. Најпознати владетели на вака настанатите формации биле браќата Мрњавчевци, Волкашин (срп. Вукашин), владетел на западна Македонија со престолнина во Прилеп, и Јован Углеша (срп. Јован Угљеша), деспот на Егејска Македонија со престолнина во Сер, Вук Бранковиќ, господар на Косово и Метохија, и кнезот Лазар Хребелјановиќ, владетел на Рашка и денешна централна Србија со престолнина во Крушевац. Од сите нив Лазар имал најголем авторитет, но останатите не му биле потчинети што дополнително довело до тоа војничката моќ на српските војски во непосредната битка уште да опадне.