cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѕвездена година
Средно Сончево време
Кај источните географски должини предзнакот е позитивен, кај западните негативен. Светското или универзално време УВ (Universal Time) е средното Сончево време на нултиот меридијан или гринички меридијан. Географската должина λ треба да се изрази во временски единици користејќи ги следните односи: 1 х = 15°; 1 мин = 15'; 1 с = 15"; 1° = 4 мин; 1' = 4 с; 1" = 0.066 с.
Координирано светско време КСВ
Во општествените заедници воспоставено е појасно или зонско време. Наместо секое место да се порамнува по своето средно Сончево време кое започнува на месната полноќ, цели држави или нивни делови имаат заедничко време. Целата Земја е распределена во 24 часовни појаси или појаси. Средишните меридијани на часовните појаси се раздвоени меѓу себе на 15°. Во рамките на секоја зона се почитува единствено време. Поедини држави вовеле и летно сметање на времето (ЛСВ), со што во текот на летните месеци, стрелките обично се поместуваат за еден час нанапред во однос на координираното светско време. Во Македонија се применува средноевропското време (СЕВ) или КСВ+1, кое е одредено со средното Сончево време за источната географска должина од 15° Е, а од 1983 година се применува и летно сметање на времето. Кога се сака да се искаже временски след на појави забележани на различни географски должини, како и правите временски разлики, моментот на времето се изразува со помош на координираното светско време.
Право сончево време
Односите на правото и средното Сончево време, месното и зонското, се користат кога се сака да се знае колку е часот во моментот на право време. Граѓанското време кое се применува е средно Сончево време само за одреден меридијан.
Датумска граница
Полноќта во часовниот појас го одвојува минатиот од идниот ден. Значи, постои една природна граница на датум која непрекинато се движи од еден часовен појас до друг. Затоа на Земјата мора да постои уште една граница, датумска граница, бидејќи две подрачја на Земјата, кои истовремено имаат два различни датуми, мора да се сочелуваат на две, а не само на една граница. Затоа е поставена цврста датумска граница, и тоа во најретко населеното подрачје на Тихиот Океан. На двете страни на границата во текот на денот е исто време бидејќи инсолацијата е иста, но се среќаваат два различни датуми. Се изведува правило деки при преминот на датумската граница треба да се одземе еден ден ако се патува од запад на исток, а да се додаде еден ако се патува од исток на запад. Со патува на исток, патникот завлегува во подрачје на сè „постар“ ден, мора постајано да ја поместува саатната стрлка нанапред, па на цел круг околу Земјата се полни еден ден. Затоа стекнува еден ден повеќа, па при премин на датумската граница мора да го одбие.
Бах, Венера и Аријадна (Тинторето)
Бах, Венера и Аријадна ― слика во масло изведена во Венеција во 1576–77 година од италијанскиот сликар Јакопо Тинторето која виси во Сала дел'Антиколеџо во Дуждовата палата (Палацо Дукале) во Венеција. Тоа е една од четирите речиси квадратни слики на митолошки теми во истата просторија кои биле нарачани да ја прослават владата на дуждот Џироламо Приули (1486–1567).
Го прикажува богот Бах (односно Дионис) кој пристигнува од морето со венец и здолниште од лозови лисја, носи китка грозје и брачен прстен. Аријадна го продолжува прстот на кој се носи прстен во исчекување додека божицата Венера ја крунисува со круна од ѕвезди. Аријадна била критска принцеза, полусестра на Минотаурот, која побегнала со Тезеј откако тој го убил Минотаурот. Тезеј последователно ја напуштил на островот Наксос каде што ја открил Бах. Бах и Аријадна се венчале, а Аријадна се воздигнала за да им се придружи на боговите, овековечена како соѕвездието Северна Круна.
Аријадна ја олицетвориla Венеција, фаворизирана од боговите и крунисана во слава, бракот што го претставува соединувањето на Венеција со морето.
Чагама
Чагама (茶 釜, "чај котел") е јапонски израз што значи метален сад или котел што се користи во јапонската чајна церемонија. Кама се направени од леано железо, и се користи за загревање на водата што се користи за правење чај.
Опис
Во чајната соба, камата се загрева над преносен мангал (炉 炉 - фуро) или во потонато огниште (ро) вградено во подот на чајната просторија, во зависност од сезоната.
Камите се често кружни или цилиндрични, а на секоја страна имаат куки, за вметнување метални рачки наречени кан. Тие се користат за извршување на Кама и/или да се висат над ро. Инаку кога се користи мангал, може да се користи статив за поддршка на котелот над изворот на топлина (Sen, 1979, стр. 22) Постојат и комплети за мангали во кои камата е дизајнирана да се користи без статив. Кама (釜) е јапонски израз што значи метален сад или котел. Специфичен израз за кама што се користи во јапонската церемонија на чај е чагама (茶 釜, "чај котел"). Кама се направени од леано железо или бакар и се користат за загревање на водата што се користи за правење чај.
Фуро (преносен мангал) се користи во текот на пролетта и летото. Тие имаат најразлични форми и најраните се изработени од бронза, но подоцна се зачестиле железо и глина. Незастаклениот глинен фуро обложен со црн лак бил најпосакуван за формална употреба. Се става на лакирана табла за да се спречи оштетување на топлината. Железото се поставува на поплочена табла. Претходно се поставува кревет од пепел, наречен хаи (灰), и се пали суми поставен одозгора. На работ на фуро, огнен прозорец или отсечен отвор го обезбедува потребниот нацрт за одржување на правилното горење на суми (јаглен). Тогаш камата се поставува директно на бронзениот или железен мангал, но се користи тривет за мангал од глина. Камите за фуро се малку помали од оние што се користат за ро (Сен, 1979, стр.22).
Ритуалот на подготвување е малку поинаков кога се користи ро или фуро, но основата е иста.
Гамзиград
Гамзиград - археолошко наоѓалиште, бањско одморалиште и локалитет од Светското наследство на УНЕСКО во Србија, сместено јужно од реката Дунав, во градот Заечар. Тоа е локацијата од античкиот римски комплекс на палати и храмови Феликс Ромулијана (Феликс Ромулијана / Feliks Romulijana), изградена од царот Галериј во Дачија Рипенсис. Главната област зафаќа 10 акри (40.000 квадратни метри).
Историја
Во околината на Гамзиград лежат урнатините на огромниот римски комплекс наречен Феликс Ромулијана, едно од најважните доцноримски наоѓалишта во Европа. Првите истражувачи верувале дека античките урнатини биле римски воен камп, поради нивната големина и бројните кули. Систематските археолошки ископувања спроведени од 1953 година откриле дека ова место е, всушност, царска палата. Ја осмислил и изградил еден од тетрарсите, царот Галериј, посвоениот син и зет на големиот император Диоклецијан. Галериус започнал да гради во 298 година (по победата над Сасанското Царство што му донело восхит и слава) за да го одбележи местото на неговото раѓање. Името Феликс Ромулијана му било дадено во спомен на неговата мајка Ромула, која исто така била свештеничка на пагански култ. Комплексот храмови и палати служел за три главни цели - место за обожување на божествената личност на неговата мајка, споменик на неговите дела како цар и луксузна вила за Галериј. Ромулијана преживеала сè додека не била ограбена од Хуните во средината на 5 век. Подоцна, ова место станало скромна населба на земјоделци и занаетчии, за на крај да се напушти на почетокот на VII век со доаѓањето на Словените.
Структурите за првпат биле оценети во 1835 година од страна на баронот Фон Хердер, саксонски рударски претприемач, во „Bergmänische Reise in Serbie im Jahre 1835“. Подоцна, германскиот минералог Аугуст Брајтхаупт исто така напишал статија за конструкциите. Австроунгарскиот природонаучник, географ, етнограф и археолог Феликс Филип Каниц (кој стекнал голема почит во Србија и Бугарија преку неговите дела за Јужните Словени) бил особено заинтересиран за Гамзиград и ги посетил урнатините во два наврати, во 1860 и во 1864 година кога ја нацртал тогашната состојба на бедемите и кулите, вклучени во неговите дела за Србија, отпечатени во Виена и Лајпциг. ''„Гамзиград е еден од најубавите споменици од минатото...“
... „еден од најголемите и најдобро сочувани споменици на римската архитектура во Европа“''
Комплексот бил демистифициран во 1984 година, кога на југозапад бил откриен архиволт со натпис FELIX ROMULIANA.
Ајхенберг
Ајхенберг може да се однесува на следниве места:
Ростов-Дон
Ростов-Дон — руски женски ракометен клуб од градот Ростов на Дон. Клубот е основан во 1965 година, а сè до 2002 година го носел името „Ростелмаш“.
Клубот е петкратен шампион на Русија (1994, 2015, 2017, 2018, 2019). Покрај тоа, Ростов го освоил и ЕХФ купот во сезоната 2016-2017, и играл финале во Лигата на шампионите во сезоната 2018-2019.
Клуч (филм од 1965)
Клуч (хрватски: Ključ) - југословенски омнибус-филм од 1965 година. Омнибусот се состои од три посебни филма: „Долгата улица“ во режија на Ванча Кљаковиќ, „Чекање“ во режија на Крсто Папиќ и „По претставата“ на Антун Врдољак. Главните улоги ги играат: Божидар Бобан, Јагода Калопер, Марија Лојк, Слободан Димитријевиќ, Тана Маскарели, Фабијан Шоваговиќ, Свен Ласта, Љубица Јовиќ, Звонимир Рогоз и Реља Башиќ.
Долгата улица
Борис (го игра Бобан) ја гледа сосетката Вера (ја игра Калопер) како не може да ја отвори влезната порта од зградата во која живее. Тој се обидува да ѝ помогне, но без успех, а таа го губи клучот. Борис ја кани во својата соба, кажувајќи ѝ дека веќе подолго време ја набљудува. Вера преноќува во неговата соба, а Борис неколкупати безуспешно се обидува да ја бакне. Утредента, Вера оди на работа, а Борис излегува надвор и го фрла клучот во канализацијата.
Чекање
Соња (ја игра Лојк) и Иван (го игра Димитријевиќ) негуваат една болна старица (ја игра Маскарели) со надеж дека набрзо ќе умре и ќе го наследат нејзиниот стан. Но, на нивно изненадување, здравјето на старицата се подобрува, а тоа предизвикува нервоза кај Соња. Еден ден, таа ја наоѓа старицата во тешка положба, зашто во најстудениот зимски ден го оставила прозорецот отворен. Набргу, старицата умира, а Иван ја обвинува Соња дека таа го оставила прозорецот отворен.
По претставата
Маж (го игра Ласта) и жена (ја игра Јовиќ) бараат хотелска соба за да преспијат, откако по театарската претстава, мажот ја зел јакната од некој друг ќовек, така што немаат клуч од својот стан. Рецепционерот одбива да им даде соба, сметајќи дека тие се љубовници (зашто мажот и жената имаат различни презимиња), па двајцата мора да шетаат по улиците на Загреб. Во разговорот, тие го искажуваат незадоволството од својот брак. Најпосле, сопругот успева да најде соба во еден хотел, но тогаш жената го обвинува дека претходно доаѓал во хотелот со љубовници. Затоа, таа ја напушта собата, а потоа во разговорот со рецепционерот (го игра Рогоз) дознава за шемата со која тој им отстапува соби на љубовните парови. Тогаш, во хотелот влегува еден гостин (го игра Башиќ), а рецепционерот гласно го изговара бројот на неговата соба, очекувајќи дека жената ќе оди таму. Меѓутоа, таа се враќа во собата кај сопругот.
Ростов-Дон
Русија
Куп на Русија
СССР
Првенство на СССР
Куп на СССР
Европски натпреварувања
ЕХФ Лига на шампиони: Куп на победниците на куповите: ЕХФ куп:
Иселување на Турците од Македонија
Иселување на Турците од Македонија — миграција на турското население од територијата на Македонија во периодот од 1912 година па натаму. По освојувањето на Балканот, започнал процес на масовна колонизација со турско население на новоосвоените територии. вклучувајќи ја и Македонија каде што голем број од градовите биле населени со муслиманско население. По Првата балканска војна и Втората светска војна, бројот на припадниците на турското население во Македонија почнува постепено да се намалува како резултат на нововоспоставените југословенски, грчки и бугарски режими и потпишаните договори помеѓу Турција и претходно наведените држави.
Османлиска миграција на Балканот
Македонија потпаднала под османлиска власт во 1392 година и била дел од составот на Османлиското Царство повеќе од пет века. За време на владењето на Османлиското Царство, турските колонизатори почнале да ги населуваат новоосвоените османлиски територии во Европа како дел од нивната тактика за проширување на империјата. Со освојувањето на Балканот од страна на Османлиите, започнале да се извршуваат движења на турско население кое дошло од Анатолија и Мала Азија. Со оваа стратегија, Османлиите сакале да создадат цврста основа за понатамошни освојувања во Европа и ја користеле колонизацијата како средство за извршување на таквите цели.
Колонизаторите кои биле донесени на Балканот биле претежно воени лица, номади, сточари, занаетчии, трговци, дервиши, религиски службеници и административни работници. Места кои биле населени со турски колонии имало во Тракија, долините Марица и Тунџа. Покрај доброволните миграции, во 14-от, 15-от и 16-от век, османските службеници ги користеле и масивните депортации (турски: „sürgün“) како средство за контрола врз бунтовниците. Најголемо влијание на османлиските колонизации било забележано во урбаните центри на Балканот, каде што голем број градови станале центри за турска контрола и администрација, додека христијанското население почнало да се повлекува кон планините.
Османлиите започнале да создаваат нови градови и да ги пренаселуваат старите градови во кои имало намалување на населението за време на војните кои се случиле пред османлиските освојувања. Големите балкански градови, особено тие кои биле близу транспортните и комуникациските патишта, биле главни места на османлиска колонизација на Балканот. Урбаните центри на Балканот, особено во Тракија, Македонија, Тесалија и Мизија, добиле муслиманско и турско мнозинство или големо малцинство брзо по завршувањето на освојувањето. Овие центри останале главно муслимански во однос на композицијата на населението дури и до 18-от век а во некои територии на Македонија и Бугарија дури и во 19-от век.
Процес на иселување
На почетокот на 20 век, постоела голема турска популација на територијата на Македонија. Според некои статистики, бројот на Турци изнесувал 499.304 жители, односно 22,14% од тогашната популација. По Првата балканска војна, во која соседните држави Грција, Бугарија и Србија ја освоиле и поделиле територијата на Македонија, било извршено масовно протерување како и заминување на турското население од окупираните области.
Во Пиринска Македонија, се случило помасовно иселување на Турците поради режимот на Тодор Живков со кој тие требало да се бугаризираат.
Годишни податоци
³ Од дадената бројка, 143.615 се изјасниле дека мајчин јазик им е турскиот, 32.392 се изјасниле дека мајчин јазик им е македонскиот и 27.086 дека мајчин јазик им е албанскиот.
Megan Thee Stallion
Меган Џовон Рут Пит позната под прекарот 	Megan Thee Stallion е американска хип-хоп и рап пејачка.
Криј
Во старогрчката митологија, Криј (старогрчки: Κρεῖος /Κριός или ) или на латински Crius е Титан, син на Уран (Небо) и Геја (Земја).
Мит
Криј е Титан, син на Уран (Небо) и на Геја (Земјата). Според Хесиод, тој бил женет со неговата полусестра Еврибија, ќерка на Геја и на Понт (Морето), од која ги добил децата Астреј, Палас и Персис. Павзаниј го наведува и Питон како негов син.
Во тек на Титаномахијата, по десетгодишна војна, Криј бил затворен во Тартар од страна на Зевс, кога Титаните изгубиле против олимписките богови помогнати од Киклопите и Хекатонхирите советувани од Геја.
Потекло на поимот
Иако "криос" бил старогрчки збор за "овен", хтоничната положба на Титанот во подземниот свет не го поврзува со соѕвездието Овен (Ариес), во зодијакот. Соѕвездието Овен е првото видливо соѕвездие на небото во пролетната сезона, означувајќи го почетокот на новата година во старогрчкиот календар.
Поколение
Заедно со Еврибија, ќерката на Земјата (Геја) и Море (Понт), ги добил децата Астреј и Палас, како и Персис. Спојот на Астреј со Еос (Зората), довеле до Еосфор, другите ѕвезди и ветровите.
Во уметностите
Криј е главен лик во италијанскиот комичен филм Титани на Дучо Тесари во 1962, кој користи божества и јунаци од митологијата но измислува оригинална интрига. Криј, кој го глуми Џулијано Гема, е претставен како најслабиот но најпаметниот од сите Титани. .
Ласло Шојом
Ласло Шојом (Sólyom László ; Печ, 3 јануари 1942) е унгарски претседател од 2005 година кога Каталин Сили победи на изборите. Шојом е независен кандидат, по професија адвокат, специјалист за уставно право. Ференц Мад го наследи претседателот Фердинанд.
Животопис
Роден е во градот Печ. Дипломирал на Правниот факултет, Универзитет Печ, во 1965 година. година. Работел како професор на универзитетите и правните институти во Будимпешта, на Универзитетот Еотвос Лоран од 1983 година , на Универзитетот во Питер Пазани од 1996 година. и на Универзитетот на германскиот јазик Андраши Ѓуле во Будимпешта од 2002 година. Тој, исто така, работел во Јена во Германија веќе три години.
Неговата политичка кариера започна во граѓанските и еколошките здруженија во кои работел како правен советник во доцните 1980-ти. Тој е основач на Дунавскиот круг и учествувал во протестите против изградбата на планираната браната Наџмарош. Тој е еден од основачите на Унгарскиот демократски форум основана во 1987 година и одигра важна улога во транзицијата на Унгарија во парламентарната демократија.
Тој ја напушти политиката на крајот од 1989 година. кога беше избран за судија на унгарскиот Уставен суд. Тој стана претседател на судот една година подоцна и остана на таа позиција до 1998 година година. Во овој период Уставниот суд одигра клучна улога во поставувањето на темелите и зацврстувањето на демократијата во Унгарија. Шојом значително придонесе за укинување на смртната казна, воведувањето на заштитата на информациите, слободата на мислата и совеста и уставната заштита за хомосексуалците.
Тој е поддржувач на контроверзниот принцип на активизам заснован на идејата за невидлив устав, според кој одлуките на судовите се прават врз основа на духот и моралот на Уставот, а не нејзината експлицитна писмена форма и застапеност на принципот на еднакво човечко достоинство, без оглед на писмото на законот и Уставот.
По завршувањето на неговиот мандат продолжил да работи на право на факултетите, а во 2000 година ја основаше невладината организација Ведеѓлет која се занимава со животната средина и со граѓанските права..На претседателските избори учествувал врз основа на номинацијата на оваа организација.
Тој е оженет со Ерзебет Шојом и има две деца и девет внуци. Зборува англиски, германски и француски јазик.
Момир Андоновски
Момир Андоновски (, -,  ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Ласло Шојом
Претседателски избори
Тој е номиниран од организацијата за заштита на животната средина на Ведеѓлет, вклучувајќи и важни јавни личности, левица и десница. Според Уставот на Унгарија, претседателот го избира Националното собрание и неопходно е да се собере поддршката на политичките партии. Опозициските партии, Фидес и Унгарскиот демократски форум, исто така, ја поддржаа неговата кандидатура. Иако мнозинските партии ја поддржаа кандидатурата на Каталин Сили од Социјалистичката партија, една од помалите партии во владата на Слободните демократи - Унгарската либерална партија одлучи да се воздржи, и индиректно го дозволи изборот на Шојом.
Момир Андоновски
Животопис
Основно училиште завршил во Маврово, а потоа како и другите мавровчани заминал на печалба. Во Маврово се вратил по пропаѓањето на кралска Југославија. За многу кратко време се вклучил во народноослободителното движење. Прво бил опфатен во првата младинска воспитна груnа во долното маало (Пеанчевци), а потоа станал и член на СКОЈ-евската гpyпa. Учествувал речиси во сите акции што ги преземала младинската и СКОЈ-евската организација. Учествувал во прибирање на оружје, облека, храна и други материјали, во одржување курирски врски, пренесување илегалци, чување стража и слично. Во летото 1944 година заминал во партизанските единици, а потоа со Првата бригада на Сремскиот фронт каде што храбро загинал. Како и во поранешните борби против балистите, така и во борбите на Сремскиот фронт, се докажал како храбар борец. Како активист и борец бил дисциплиниран, пожртвуван и храбар се до неговата смрт.
Една улица во Гостивар е именувана по него.
Ласло Шојом
Претседателски избори
Тој беше избран на 7 јуни, а ја презема должноста на 5 август 2005 година.
Контроверзност
Откако беше избран за претседател, тој изјави дека нема да ги посети САД додека на границите на оваа земја се бараат отпечатоци од прстите на патникот. При доделувањето национални награди, тој одбил да се справи со вицегувернерот на Унгарската национална банка, Јанош Фекете. Тој, исто така, одби да додели слична награда на поранешниот премиер Џули Хом, бидејќи тврдеше дека не ги сменил ставовите околу револуцијата во 1956 година.
Годешево
Годешево — село во Сватовчко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Годешево се наоѓа на 27 километри јужно од Хаџидимово и на 14 километри јужно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 714 метри, во историко-географската област Чеч и на самата граница со Грција, каде реката Места, како јужна граница, прави завој и влегува на територијата на Грција. Во речното корито има минерален извор, откриен во летото 2007 година. Во јужниот дел на селото се наоѓа една микро брана со капацитет од околу 350 м3, каде постојат услови за риболов. Климата е умерена со четири сезони. Највисоки места територијата на селото се подрачјата Бабел и Грло - околу 850 метри надморска височина. Атарот на селото зафаќа површина од 11.456 км2.
Среден век
Во близина на селото биле откриени остатоци од средновековна населба и црква од доцниот среден век. Освен тоа во месноста Радеви Лаки биле откриени 24 бронзени византиски монети од 6 век. Тие се од Анастасиј I, Јустин I и Јустинијан I. Оние од Јустинијан се најстари и биле направени во 548/549 година.
Османлиско Царство
Во османлиски документи селото се среќава под името Годишева. Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Гудешево (Goudéchevo) е село со 30 семејства и 89 Помаци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 650 жители, сите Помаци во 65 куќи. Според Стефан Верковиќ во 1881 година во селото живееле 96 муслимански машки лица во 30 куќи.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во В’лкосел, Годешево, Слаштен и Туховишта живееле 3012 Помаци.
Население
Според податоците од пописите кои биле спроведени во 1926, 1934, 1946 и 1956, населението на Годешево било: 661, 730, 842 и 856 лица.
Религија
Главната религија во селото е исламот, а населението се состои целосно од Помаци. Минарето на џамијата било изградено во 1966 година, по кое било срушено во 1985 година за време на социјализмот и повторно изградено во 1991 година.
Општествени установи
За Кметство Годешево нема точна информација од кога постои, но според податоци од постарите луѓе, тоа постоело и пред 1944 година како административен орган. Во селото биле назначувани кметови главно од село Сатовча, а по 1970 година и од самото село.
Читалиште
Читалиште „Искра“ било основано во 1953 година. Негови секретари биле:
Во 1983 година била воведена должноста претседател. На тоа место се наоѓале:
Некои од активностите на читалиштето се организирање на празници и прослави како што се 3 март, 8 март 24 мај, Нова Година и други. Во центарот на заедницата постои ансамбл кој редовно презентира музички програми за време на празниците што се одржуваат во селото Годешево. Аматерскиот тим редовно учествува во општинскиот „Собир на производители на тутун на општина Сатовча“. Во 2005 година тие учествувале во видео-записите на Радио Благоевград. Ансамблот, исто така, учествува на собир што се одржува на Предел, каде тие освоиле голем број награди, сертификати, златни и сребрени медали. Тие го освоиле првото место на натпреварот за пеење во 1978 година.
Училиште
Основното училиште „Браќа Миладинови“ било основано во 1926 година. За време на учебната 1926/1927 година, во училиштето биле запишани 53 ученици. Први учители биле Цано Христов од селото Микре и Стефана Иванова од Софија. Во 1929 година, Христина Петрова од Видин и Димитар Петров од селото Врв предавале во Годешево. Во 1938 година, Стефан Пашалиев пристигнал во селото од Неврокоп.
На 3 февруари 1938 година, на иницијатива на капетанот Бандерски, кметот Иван Апостолов и наставникот Борис Колев, била поставена основата на училишната зграда, но во 1946 и 1947 година училиштето било окупирано од униформирана полиција и од 7 февруари 1946 година до 12 февруари 1947 година наставата била прекинета.
Алексеј Луценко
Алексеј Александрович Луценко (Алексей Александрович Луценко; р. ) — казахстански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Во 2012 година го освоил Светското друмско првенство под 23 години. На Тур де Свис 2015, Луценко имал одлучувачки напад на претпоследното искачување што го довело до победа на осмата етапа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Груб
Груб може да се однесува на следниве места:
Црква „Св. Илија“ - Прељубје
Свети Илија — главна и единствена манастирска црква на Прељупскиот манастир во селото Прељубје, Ресенско.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, на местоположба од каде се гледа целата Преспанска Котлина.
Историја
Се верува дека некогаш во минатото постоела црква, чии темели неодамна повторно биле пронајдени. Поради тоа се појавила иницијатива за обнова на црквата.
Црквата била обновена во 1999 година, како што е наведено на плочата поставена на црквата. Истата била обновена од страна на ктиторот Пеце Ѓурковски, кој потекнува од селото, но живее и работи во Франкфурт, Германија.
Мито Аргировски
Мито Аргировски — македонски јазичар, доктор на науки и етимолог.
Роден е на 2 август 1933 година во село Ошчима, Леринско, во егејскиот дел на Македонија (сегашна Р. Грција).
Со основно образование се стекнува во родното место и тоа на грчки јазик.
Во периодот од 1947 до 1948 година како младинец учествува во Граѓанската војна во Грција. Во месец април 1948 година го напушта родниот крај и пристигнува во Унгарија.
Сместен е, како и многу други деца од Егејска Македонија, во детските домови што специјално се оспособени од унгарската држава.
Д-р Мито Аргировски при привремениот престој во Унгарија, во текот на 1954 година завршува учителска школа во главниот град Будимпешта.
Започнува да ја врши значајната учителска мисија на децата Македонци сместени во домовите, како што се: Чурго, Диг и Хјугис
Во текот на 1955 година се запишува на студии на универзитетот „Ленин Интизет“. Истата година ги прекинува студиите и заминува за Полска, каде што било сместено целото негово семејство. Веднаш се запишува на студии Ополскиот универзитет во градот Ополе, на Групата Славистика. Но, набргу, под притисок врз полските административни структури од страна на некои грчки емигрантски раководители, тој бил исклучен од студиите поради неговата дејност во врска со афримација на македонскиот јазик и култура во Полска.
Периодот од 1955 до 1956 година од биографијата на д-р Мито Аргировски се одликува со една друга дејност - тој работи како новинар во иселеничкиот весник „Демократ“. Овој весник се печати со страници на грчки и македонски јазик.
Боденвердер
Боденвердер (Bodenwerder; службено наречен Минхаузенштат Боденвердер) — мал град во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Везер и е најмногу познат како родното место на Барон Минхаузен.
Мито Аргировски
Новинарот Аргировски на македонските страници пишувал записи од животот на Македонците во Полска, но објавувал свои лични и други патриотски песни, кои биле проткаени со носталгија за својот роден крај. Негова желба, како и желба на негови тамошни истомисленици - сонародници, млади луѓе била да создадат чисто македонски весник под наслов „Егејски Глас“, меѓутоа од притисок на грчките структури кои фигурураат во тој период тоа не се остварува. Воедно тоа е и причината за да биде отпуштен од работа како непожелен и е оптужен како непријателски елемент.
Боденвердер
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Боденвердер-Поле.
Географија
Боденвердер се наоѓа помеѓу градовите Хамелн и Холцминден на реката Везер. Југоисточнот од него се наоѓа ридскиот масив Фоглер. Во близина на градот во Везер се влева реката Лене.
Мито Аргировски
Во 1962 се враќа во Македонија каде се запишува на Филозофскиот факултет во Скопје, каде што во текот на 1968 година дипломира на Групата за славистика.
Боденвердер
Градски единици
Градот Боденвердер е составен од:
Мито Аргировски
Во учебната 1967/1968 се вработува како професор по руски јазик во гимназијата „Здравко Чоковски“ во Дебар.
Боденвердер
Историја
Боденвердер го добил статусот на град во 1287 година од Хајнрих II фон Хомбург. Постоел важен мост над реката во 1289 година, кој ги поврзувал Хамелн-Падерборн со Ајнбек-Франкфурт. Околу 1340 година владетел на населбата бил Хомборг Бодо, кој го осмислил градот со ѕидини и кули. Од него потекнува името на градот.
Мито Аргировски
Од 3 февруари 1971 до 17 март 2001 година, работи во Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“ во Скопје каде што и бил поставен како в. д. директор во периодот од 1995 до 1997 година.
Боденвердер
Историја
Во 1750 година се родил Барон Минхаузен, кој се повлекол тука и ги раскажувал познатите приказни на неговите пријатели. Умрел во 1797 година и е погребан во градот. Неговата куќа била купена од градот во 1935 година и се користи како Градско собрание.
Култура
Наградата „Минхаузен“ за забава се доделува во мај секоја година.
Чај во Обединетото Кралство
Од XVIII век, Обединетото Кралство е едно од најголемите потрошувачи на чај во светот, со просечно годишно снабдување со чај по глава на жител од 1,9 кг (4,18 кг). Британската Империја била клучна за ширењето на чај од Кина во Индија; и како последица на тоа, чајот останува еден од најпознатите пијалоци таму. Чајот, кој бил пијалок на повисоката класа во континентална Европа, станал инфузија за секоја социјална класа во Обединетото Кралство во текот на XVIII век и останал таков. Чајот е главната истакната одлика на британската култура и општество.
И во Обединетото Кралство и во Ирска, пиењето чај е толку разновидно што е тешко да се генерализира. Иако обично се служи со млеко, не е невообичаено да се пие како црн чај или со лимон, а шеќерот е популарен додаток на било кое од горенаведените. Силен обичен чај (на пр англиски чај за појадок), кој се служи во кригла со млеко и често шеќер, е популарна комбинација позната како градинарски чај. Чајот е често придружен со сендвичи, палачинки, паштети, торта и/или бисквити, со познат британски обичај да се пие/потопува бисквит во чајот.
Историја
Зголемувањето на популарноста на чајот помеѓу 17 и 19 век има големи социјални, политички и економски влијанија врз Кралството Велика Британија. Ги дефинирало респектабилноста и домашните ритуали, го поддржувало подемот на Британската Империја и придонесе за подемот на индустриската револуција снабдувајќи го главниот град за целта на фабриките и калориите на работниците. Исто така, со моќта на глобализацијата ја трансформираше земјата и да ја обликуваше во современо општество( познато во денешно време). Чајот останува популарен пијалок во Обединетото Кралство во денешно време и сè уште се смета за важен дел од британскиот идентитет.
Продажба на чај
Иако имало бројни рано спомнувања, поминале уште неколку години пред чајот да се продаде во Англија. Зелениот чај извезен од Кина за првпат бил воведен во кафеаните во Лондон непосредно пред Струартовиот преврат (1660 година).
Томас Гарвеј (или Гаравеј), тутунар и сопственик на кафе, бил првиот човек во Англија што продавал чај како лист и пијалок во неговата кафеана во Лондон во Разменувачкиот сокак во 1657 година. Тој морал да го објасни новиот пијалок во брошура. Веднаш откако Гарвеј започнал да го продава, кафеџилницата „Sultaness Head“ започнала да продава чај како пијалок и го објавија првиот оглас за чај во весникот „Меркуриус Политикус“ на 30 септември 1658 година. Во соопштението се прокламираше „Одличен, и одобрен од сите лекари, кинески пијалок, повикан од Кинезите, Чаи, од други народи Тај алијас тии продаден во местото „Sultaness-head“, или кафеџилницата во Светилингс-Рент, од Кралската размена, Лондон“.
Чајот денес
Во 2003 година, „ ДатаМонитор“ објави дека редовното пиење чај во Обединетото Кралстов е во опаѓање. Во Обединетото Кралстов имало пад од 10,25 проценти во набавката на нормални кесички со чај во периодот од 1997 до 2002 година. Продажбата на мелено кафе исто така опаднало во истиот период. Наместо тоа, Британците пиеле здраво-ориентирани пијалоци како овошје или билни чаеви, чија потрошувачка се зголемила за 50% од 1997 до 2002 година. Понатамошна, неочекувана, статистика е дека продажбата на чај и кафе без кофеин паднала уште побрзо во овој период од продажбата на почестите сорти. Намалената продажба на чај се совпадна со зголемување на продажбата на еспресо. Како и да е, чајот сè уште останува исклучително популарен пијалок и сè уште е вкоренет во британската култура и општество.
Рецепт за чај
Дури и многу малку свечените настани можат да бидат причина да се користат чаши и чинии наместо чаши. Типичен полуформален ритуал на британски чај може да се одвива на следниов начин (домаќинот ги извршува сите дејства освен ако не е наведено):
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Пазар
Успение на Пресвета Богородица или Света Богородица (Κοίμηση Θεοτόκου) — преродбеничка парохиска црква во градот Пазар (Ениџе Вардар), Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Во првата половина на XIX век во Пазар немало црква и православното население одело во „Св. Атанасиј“ во с. Пилорик. Султанскиот ферман за изградба на црквата е добиен со тешкотии во 1858 г. бидејќи Пазар бил поклонички град за муслиманите. Со трудот на жителите, храмот е завршен во 1860 г.
Во периодот од 1924 до 1932 г. црквата била катедрала на тогашната Пазарско-гуменџиска епархија.
Црквата е прогласена за историски споменик на 2 јуни 1987 г.
Опис
Храмот претставува трикорабна базилика со поголем средиштен кораб и димензии 32 × 24 × 10 м. Има и голема женска црква. На запад, север и југ има отворен трем со лакови на квадратни столбови 0,6 × 0,6 м, а на исток храмот завршува со петстрана апсида. Ѕидовите се дебели 0,85 м, а во источниот дел е вграден антички релјеф. Има три влеза — од север, запад и југ, а прозорците се мали и правоаголни. Покривот има косини на запад и исток, а покриен е со ќерамиди. Првобитниот под бил од керамички плочки, кои денес се зачувани само во тремот, а остатокто од храмот има мозаични плочки. Таванот е дрвен и таблиран.
Живописот во црквата е нов, но во неа се чуваат икони од XIX и почетокот на XX век. Тие се следниве: „Распетие Христово“ (3 март 1865), „Свети Антониј“ (3 септември 1860), „Свети Харалампиј“ (5 мај 1863), „Воведение на Пресвета Богородица“ (11 март 1865), „Тројца Светители“ (24 мај 1870), „Рождество на Јован Претеча“ (1869), „Педесетница“ (9 март 1869), „Сите Светители“ (1865), „Свети Атанасиј“, „Влегувањето во Ерусалим“, „Томиното Неверство“, „Свети Григориј Палама“, „Свети Четириесет маченици“, „Свети Константин и Елена“, „Свети Ѓорѓи“, „Воздвижение на Чесниот Крст“, „Рождество Христово“ и „Свети Никола“. На црквата работел зографот Божин Стаменитов (Емануил Стаматијадис).
Подоцна е додадена куловидна камбанарија на југоисточниот агол на храмот, која во 1880 г. добила камбана излеана во Одеса.
Алисон Шмит
Алисон Роџерс Шмит, родена во Питсбург, на 7 јуни 1990 година, е американски пливач, специјалист за пливање во слободен стил, повеќекратни олимписки, светски, панамерикански и американски шампиони.
Шмит е трикратна олимпијка, а медалите ги освоила на сите три олимпијади на кои учествувала. Најголемиот успех го постигнала на Летните Олимписки игри 2012 година во Лондон, каде освоила 5 медали, од кои 3 биле златни.
Бомбашки напади во Брисел (март 2016)
На 22 март 2016, се случиле три експлозии во Белгија: две на бриселскиот аеродром во Завентем, а една во метро станицата Малбек во Брисел. Најмалку 34 луѓе се убиени, а десетици други биле повредени.
Женски портрет (Зографски)
Ликот на младата девојка е претставен допојасно и фронтално на маслинестозелена заднина. Облечена е во темна облека. Околу вратот носи бела тантелеста панделка со златен медалјон, а на ушите златни обетки. Врз уредената коса на патец носи розови цветови. Лицето е освежено со розови интонации.
Дијалектика
Дијалектика — наука за општите законитости на движењето и развитокот на природата, на општеството и на човековото мислење. Дијалектиката ги разгледува природните појави во вечното движење и менување, а развојот на природата го гледа како резултат на заемното дејствување на противставените сили во самата природа. Всушност, дијалектиката е вештина на наоѓање на вистината со откривање на противречностите.
Карл Маркс користејќи ја дијалектиката, при анализа на правото дошол до заклучок дека правото е еманација на волјата на владејачката класа. Тој тврдел дека општеството е во постојана борба меѓу владејачката и владеената класа.
Собирачи на перја (филм)
Собирачи на перја (српски: Skupljači perja) — југословенски филм од 1967 година, во режија на Александар Петровиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Беким Фехмиу, Бата Живоиновиќ, Гордана Јовановиќ, Оливера Вучо, Мија Алексиќ. Во 1996 година, српската Академија за филмска уметност и наука (АФУН) го ставила филмот на второто место на списокот на најдобри српски филмови во периодот 1947 – 1995. На Канскиот фестивал во 1967 година, филмот освоил две награди, а бил номииран и за „Златната палма“. Истата година, на Пулскиот фестивал, филмот ја освоил „Златната арена“ и уште две награди. Во 1968 година бил југословенски кандидат за „Оскар“, а следната година бил номиниран и за „Златен глобус“. Вкупно, филмот освоил седум награди и имал уште четири номинации.
Синопсис
Бора (го игра Фехмиу) е Циган од Сомбор, кој се занимава со трговија со гускини перја. Често, неговите зделки се неуспешни, а тој, пак, заработените пари ги троши на комар и во кафеаната во која пее Ленче (ја игра Вучо). За да ја избегне нелојалната конкуренција, тој склучува договор за соработка со својот конкурент Мирта (го игра Живоиновиќ). Паштерката на Мирта, Тиса (ја игра Јовановиќ) се мажи за малолетен маж кого го напушта веднаш по свадбата. Бора бара согласност од Мирта за да се ожени со Тиса, но тој одбива. Сепак, Бора ја наоѓа Тиса и се жени со неа, иако веќе има жена и деца. За време на еден селски панаѓур, Мирта се обидува да го убие Бора, но не успева во намерата. Првата жена на Бора ѝ дава пари на Тиса за да замине во Белград во потрага по подобар живот, но таму ја чека само разочарување. Таа стопира еден камион со намера да се врати дома, а патем, едниот возач има сексуален однос со неа, а другиот ја претепува и ја фрла крај патот. Бора тргнува во потрага по Тиса и оди кај Мирта, мислејќи дека таа е таму, при што го убива. Филмот завршува така што милицијата го бара Бора, кој е обвинет за убиството на Мирта, но од него нема ниту трага.
Марко Стојановиќ
Марко Стојановиќ (Марко Стојановић; р. во ) — српски драмски уметник и културен, хуманитарен и спортски работник.
Бил директор на Младинскиот дом во Белград од 2013 до 2015 година, еден од основачите и претседател на Светската организација на пантомимичари и претседател на Националниот сојуз за карлинг во Србија. Бил доцент за предметите глума и сценско движење и шеф на катедрата за глума на Академијата за убави уметности во Белград, а денес е вонреден професор за предметот сценско движење на катедрата за глума на Универзитетот Синергија во Бијељина, Република Српска, и соработник за односи со јавност и гостински предавач на Универзитетот Сингидунум.
Бил вклучен во создавањето на идејата за светски ден на пантомимата, кој се прославува на 22 март секоја година од 2011 година.
Образование
Дипломирал на катедрата за глума на белградскиот Факултет за драмски уметности.
Завршил специјализација на Меѓународната школа за пантомима „Марсел Марсо“ во Париз во 1994 година.
Награди и признанија
Како уметник и општественик работник добил дваесетина признанија, помеѓу останатите и: Трофеј „Спорт и младост“ на Меѓународниот олимписки комитет за работа со младите и промоцијата на олимпизмот, Црвено гран при на Радио Белград 202, Оскар на популарноста, Најдобар глумец во куклената претстава „Девојчето со кибритчињата“ на Малиот театар „Душко Радовиќ“ на Фестивалот на југословенските детски театри во Котор и други.
Еша Лигорио
Еша Лигорио Ѓуровиќ (Дубровник, 15 април 1933 - Белград, 2 април 2014) била југословенски пливач, повеќекратен национален шампион во пливање во слободен стил и грбно и првиот натпреварувач што и донел медал на Југославија во меѓународниот пливачки натпревар, освојувајќи бронзен медал, во 1954 година на Европското првенство во Торино.
Биографија
Еша Лигорио е родена на 15 април 1933 година во Дубровник. Почнала да тренира пливање во пливачкиот клуб Југ од Дубровник, за кој подоцна се натпреварувала. Таа беше долгогодишен повеќекратен државен шампион и рекордер во пливање во слободен стил и грбно.
Најголемиот успех во кариерата го постигнаla во 1954 година на Европското првенство во Торино, каде што освоилa бронза на 400 метри слободно, со што станала првата личност што и донела медал на Југославија на меѓународен пливачки натпревар. Во трката на 100 метри грбно, таа го освила четвртото место со само шест стотинки зад третопласираната Пет Симонс од Велика Британија. Таа година ја доби наградата за спортист на годината по избор на списанието Спортске новости, тогаш најважната спортска награда во Југославија.
Набргу потоа Лигорио се омажила за Радивоје Ѓуровиќ, бизнисмен од Белград и еден од менаџерите на „Генекс“, со кој добила две ќерки и ставила крај на спортската кариера. Семејството некое време живеело во Западна Германија, а подоцна трајно се преселило во Белград.
Еша Лигорио починала на 2 април 2014 година  во Белград. Веста за нејзината смрт ја пренесоа медиумите од целиот регион.
Портрет на селанец (Зографски)
Портрет на селанец – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 6-х45 см, завршена во 1898 година. Во сопственост е на Националната галерија на Македонија во Скопје
Ликот на старецот е претставен допојасно и фронтално на сивопепелеста заднина. Облечен е во темносин клашнен елек и бела кошула, а на главата носи волнена темнокафеава капа во форма на фес. Лицето е освежено со розикави нагласки.
Кардигански Залив
Кардиганскиот Залив (Cardigan Bay; Bae Ceredigion) е голем залив во Ирското Море, вовлечен на западното крајбрежје на Велс, помеѓу островот Бардси во грофовијата Гвинед на север и ’ртот Страмбл во грофовијата Пембрукшир на јужниот крај. Ова е најголемиот залив во Велс.
Голем дел од копното околу заливот е плодно обработливо земјиште, прошарано со гратчиња, села и приморски летувалишта како Фишгард, Њу Ки, Аберајрон, Ланон, Абериствит, Борт, Абердиви, Тивин, Бармут, Портмадог и Пулхели на камбриското крајбрежје.
Во заливот се влеваат следниве позначајни реки: Гласлин, Тејви, Рејдол, Диви, Ајрон, Дисини и Маудах.
Сè до почетокот на XX век, Кардиганскиот Залив имал мошне развиена поморска индустрија. На вливот на реката Тејви се наоѓа градот Кардиган, кој во своевремено бил поважно пристаниште од Кардиф. Во тој период, пристаништето на Кардиган имало заведено 300 бродови - седум пати повеќе од Кардиф и трипати повеќе од Свонзи.
Бад Олдесло
Бад Олдесло (Bad Oldesloe) — град и во јужниот дел на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Градот претставува административен центар на округот Штормарн. Воедно, градот е и административно седиште на општинската заедница Бад Олдесло-Ланд, иако самиот град не е дел од заедница.
Историја
Областа била населена уште од мезолитот. Пронајдените кремени алатки од тоа време (6000 - 4500 п.н.е.) се јасен доказ за постоењето на животот на овие простори. Неколку години во текот на век Моравската црква имала свој огранок во Бад Олдесло. Бил наречен „Пилгеру“. Престанал со работа поради проблемите со данските црковни власти. Во тоа време, Војводството Холштајн било владеено од данскиот крал во рамките на Светото Римско Царство.
Меѓународни односи
Бад Олдесло е збратимен со следниве градови:
Јапет (митологија)
Во старогрчката митологија, Јапет (на старогрчки: Ἰαπετός / Iapetós, « оној кој брза ») е Титан, син на Уран (Небото) и на Геја (Земјата), татко на титаните Прометеј, Епиметеј, Менетиј, Хеспер и Атлас, сопруг на една од ќерките на брат му Океан, Климена (или друга припадничка на океанидите по име Азија). Некои автори попрво ги наведуваат сестрата Тетија, нимфата Езипија или пак божицата Либија. Најпосле некои изолирани традиции велат дека Прометеј се родил од неговиот спој со сестра му Темида. Во некои извори се нарекува татко на Буфаг и на Анхијала.
Мит
Јапет е еден од четворицата титани кои заговараат против нивниот татко Уран. Тој и браќата се распоредиле на четирите страни на вселената и кога небото се спуштило да ѝ се придружи на Земјата, набрзина го задржувале додека Крон го осакатил со својот срп.
Во тек на Титаномахијата, по десетгодишна војна, Јапет е затворен во Тартар од страна на Зевс бидејќи Титаните загубиле од олимписките богови помогнати од киклопите и хекатонхирите со советувања од Геја. Стоејќи на основите на Вселената, на краевите на Земјата или според Хесиод, каде се корените на Земјата, Небото и Морето, Јапет можеби е космички столб.
Римските автори како Вергилиј Јапет го ставаат во редот на џиновите роден само од Геја, или, како што вели Хигин, од Геја и од Тартар.