cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Злетовска Река
Туризам
Во анализата за потенцијалите за развој на туризмот во речната долина се наведува дека е потребно да се преземат активности во насока на изградба на сообраќајна инфраструктура, односно поврзување на населбите со современи патишта; изградба на енергетска инфраструктура и телекомуникациски врски; реновирање на постарите, но интересни објекти; изработување на посебни проекти за оспособување и обучување на населението за прием на туристи; обновување на традиционалните манифестации и друго. Проценките во анализата укажуваат и дека горниот дел од сливот на Злетовска Река би можел да прифати од 10-15 илјади туристи, а годишниот остварен приход би изнесувал од 1,5-2 милиони евра.
Културни знаменитости
По течението на Злетовска Река се сместени Зеленградскиот манастир, на нејзината десна страна, и Злетовскиот манастир, на нејзината лева страна.
Протокол за пренос на податотеки
Протокол за пренос на податотеки (ППП) е стандарден мрежен протокол кој се користни за копирање на податотека од еден на друг хост преку TCP заснована мрежа, како што е Интернет. ППП се заснова на клиент-опслужувач архитектурата. ППП клиентите се индентификуваат со користење на корисничко име и лозинка, но исто така може да се поврзат и анонимно на ППП опслужувачот доколку истиот тоа го има дозволено.
Првите ППП клиентски апликации беа интерактивни алатки за командната линија, спроведувајќи стандардни команди и синтакса. Графичките кориснички интерфејс клиенти, кои беа развиени за многу популарните десктоп оперативни системи, се користат и денес.
Историја
Оригиналните спецификации за Протоколот за пренос на податотеки напишани од Abhay Brushan и објавени како RFC 114 на 16 Април 1971 и подоцна заменети со RFC 765 (Јуни 1980) и RFC 959 (Октомври 1985), тековните спецификации. Неколку предложени измени за стандардот RFC 959, на пример RFC 2228 (Јуни 1997) предлагаат безбедносни екстензии и RFC 2428 (Септември 1998) дава поддршка за IPv6 и дефинира нов тип на пасивен режим. .
Преглед на протоколот
Протоколот е наведен во RFC 959, кој е сумиран подолу. .
Клиентот прави TCP врска до опслужувачката порта 21. Оваа врска, наречена контролна врска, останува отворена за време на траењето на сесијата, со втора врска, наречена податочна врска, отворена од опслужувачот од неговата порта 20 до клиентската порта (наведени во преговарачкиот дијалог) како што е потребно за пренос на податочна податотека. Контролната врска се користи за администрација на сесија (односно, команди, идентификација, лозинки) ) разменета помеѓу клиентот и опслужувачот користејќи telnet како протокол. На пример "RETR "filename"" веднаш ќе ја пренесе одредената податотека од опслужувачот до клиентот. Поради две-портната структура, ППП се смета за out-of-band, за разлика на in-band протоколот како што е HTTP.
опслужувачот одговара на контролната врска со статус код со три цифри во ASCII со опционална текст порака, на пример "200" (или "200 OK.") значи дека последната команда беше успешна. Бројките го претставуваат кодот број и опционалниот текст претставува објаснување (на пример ,<OK>) или се потребни параметри (на пример, <Треба корисничка сметка за зачувување на податотека>). Пренос на податотека во прогрес низ податочна врска може да биде прекинат користејќи порака на прекин испратена низ контролната врска.
ППП може да биде извршен во активен или пасивен режим, којшто одредува како податочната врска е воспоставена. Во активен режим, клиентот ја испраќа на опслужувачот IP-адресата и бројот на портата на која клиентот ќе слуша, и опслужувачот иницира TCP врска. Во ситуации кога клиентот е зад firewall и не може да ја прифати дојдовната TCP врска, пасивниот режим може да се користи. Во овој режим клиентот испраќа PASV команда на опслужувачот и добова една IP-адреса и бројот на портата за возврат. Клиентот ги користи овие податоци за отворање на врската до опслужувачот. Двете форми се ажурирани во септември 1998 година за да поддржат IPv6. Во тоа време беа направени и други промени на пасивниот режим, правејќи го продолжен пасивен режим.
Додека се пренесуваат податоци низ мрежата, четири претставувања на податоци може да се користат :
За текстуални податотеки, различен формат ги контролира и евидентира опциите на структурата кои се предвидени. Овие одлики се дизајнирани за да се олеснат податотеките кои содржат Telnet или ASA форматирање.
Преносот на податоци може да се направи на било кој од трите начини:
Безбедност
ППП не бил дизајниран да биде сигурен протокол-особено на денешните стандарди-и има многу безбедносни слабости. Во Мај 1999, авторите на RFC 2577 ги набројале следните недостатоци:
ППП не бил дизајниран за да го шифрира својот сообраќај; сите преноси се во чист текст, и корисничките имиња, лозинки, команди и податоците може лесно да бидат прочитани од било кој кој може да фаќа пакети преку ( душкање) на мрежата. Овој проблем е заеднички за многу спецификации на Интернет протоколи (како што се SMTP, Telnet, POP и IMAP) дизајнирани пред создавањето на механизми за шифрирање како што се TLS или SSL. Заедничко решение за овој проблем е користењето на “безбеден”, TLS-заштитена верзија на несигурни протоколи (на пример, FTPS за FTP, TelnetS за Telnet и други) или избор на различен, посигурен протокол кој може да се справи со работата, како што е SFTP/SCP алатки, заедно со повеќето имплементации на Secure Shell протоколот.
Анонимни ППП
Хост којшто обезбедува услуги на ППП може дополнително да обезбедува анонимен ППП пристап. Корисниците обично се најавуваат на сервисот со ‘анонимна’ корисничка сметка кога ќе бидат известени за корисничко име. Иако корисниците најчесто треба да ги испраќаат своите email адреси наместо лозинка, без потврда всушност изведена доставата на податоци; примери на анонимни ППП опслужувачи можат да бидат најдени овде.
Далечински ППП или ПППmail
Каде што ППП пристапот е ограничен, далечинскиот ППП (или ПППmail) сервисот може да се користи за да се избегне проблемот. E-mail кој ги содржи ППП командите за да се изврши е испратен на далечинскиот ППП опслужувач, кој е опслужувач за пошта што го парсира дојдовниот e-mail, ги извршува ППП командите, и испраќа назад e-mail со сите преземени податотеки како прилог. Очигледно ова е помалку флексибилно од ППП клиент, како што не е можно да се погледнат директориумите интерактивно или за менување на команди, и исто така може да има проблеми со големите датотечни прикачувања во одговорите што се добиваат од опслужувачите за пошта. Услугата се користи само кога некои корисници имаат пристап до Интернет преку е-мејл портали како што е BBS или онлајн сервис.
Поддршка за прелистувачи
Најчестите прелистувачи можат да вчитат податоци хостирани на ППП опслужувачи, иако тие можеби не поддржуваат протокол екстензии како што е FTPS. ]]. Кога ППП-наместо HTTP- URL е добиена, достапни содржини на оддалечен опслужувач се претставени на начин сличен на оној што се користи за други веб содржини. Полно-опремен ППП клиент може да се движи (run) во рамките на Firefox во форма на проширување наречена FireFTP
ППП URL синтаксата е опишана во RFC 1738, земајќи ја формата:
(Делот во заградите е опционален.) На пример:
или:
Повеќе детали за впишувањена корисничкото име и лозинката може да се нјдат во документацијата на пребарувачите, како што се, на пример, Firefox и Internet Explorer.
Стандардно, повеќето прелистувачи користат пасивен (PASV) режим, кој полесно го преминува крајниот корисничи firewall.
NAT и поминувањето на огнените ѕидови
ППП нормално пренесува податоци со тоа што опслужувачот се поврзува назад со клиентот, откако командата PORT е испратена на од страна на клиентот. Ова е проблематично и за NAT и за огнените ѕидови, кои не дозволуваат врски од Интернетот кон внатрешните домаќини. За NAT, дополнителна компликација е застапеноста на IP-адреси и бројот на портата во PORT командата што се однесува на IP-адресата на домашниот хост и портата, наместо јавната IP-адреса и портата на NAT.
Постојат два пристапа кон овој проблем. Една од нив е дека ППП клиентот и ППП опслужувачот ја користат PASV командата, која што предизвикува податочната врска да се утврди од ППП клиентот до опслужувачот. Ова е широко употребувано од современите ППП клиенти. Другиот пристап е да NAT ги менува вредностите на PORT командата, користејќи апликација на ниво на портал за оваа намена.
Безбеден ППП
Постојат неколку методи за безбедно пренесување на податотеки што се нарекуваат “Безбеден ППП” во една точка или друга.
FTPS (експлицитен)
Експлицитниот FTPS е продолжение на ППП стандардот којшто им овозможува на клиентите да побараад да ППП сесијата биде шифрирана. Тоа се прави со праќање на командата “AUTH TLS”. опслужувачот има опција да дозволи или одбие врски кои не барааат TLS. Најновата дефиниција на овој протокол е RFC 4217.
FTPS (имплицитен)
Имплицитниот FTPS е застарен стандард за ППП којшто бара употреба на SLL или TLS врска. ТОј бил определен да користи различни порти од обичниот ППП.
SFTP
SFTP, "SSH Протокол за пренос на податотеки," не е поврзан со ППП освен тоа што и тој исто така пренесува податотеки и има слично командно множество за корисниците.
ППП преку SSH (не SFTP)
''ППП преку SSH (не БППП)” се однесува на праксата на тунелирање на нормална ППП сесија во текот на SSH врска. Бидејќи ППП користи повеќе TCP врски (невообичаено за TCT/IP протокол кој сè уште е во употреба), особено е тешко да се пробие преку SSH. Со многу SSH клиенти, којшто се обидуваат да се пробијат за “каналот за контрола” (почетна клиент-опслужувач врска на портата 21) ќе биде заштитен само тој канал; кога податоците се пренесени, ППП софтверот на двата краја ќе постави нови TCP врски (“податочни канали”), којшто ја заобиколуваат SSH врската, според тоа нема доверливост, интегрирана заштита итн.
Во спротивно, е неопходно за SSH клиент софтверот да има специфични знаења за ППП протоколот, и да се следи и да се поправи ППП каналот за контрола на пораки и автономно да се отвораат нови препраќања за ППП податочните канали. Верзијата 3 на SSH Комуникациската безбедност, [[GPL лиценцирано FONC, и Co:Z FTPSSH Proxy се трите софтверски пакети кои го поддржувааат овој режим.
ППП преку SSH, понекогаш се нарекува “безбеден ППП”; ова не треба да се меша со другите методи за обезбедување на ППП, како на пример со SSL/TLS (FTPS). Други методи на пренос на податотеки со користење на SSH кои не се поврзани со ППП вклучуваат SFTP и БКП; во секоја од овие, целиот разговор (акредитиви и податоци) е секогаш заштитен со SSH протоколот.
Список на ППП команди
Подолу е Список на ППП команди кои мошат да бидат до ППП опслужувач, вклучувајќи ги сите команди кои се стандардизирани во RFC 959 од страна на IETF. Сите команди подолу се RFC 959 засновани освен ако не е поинаку назначено. Имајте на ум дека повеќето командни линии на ППП клиентите на корисниците им презентираат свое множество команди. На пример, GET е заедничка корисничка команда за да ја спуштите податотеката наместо необработената (сурова) команда RETR.
Средна арсенална кула (Москва)
Средната кула (руски:Средняя башня) е кула која се наоѓа во Кремљ, на Црвениот плоштад во Москва, Русија, по должината на Александровата градина.
Кулата била изградена во 1493 - 1495 година од страна на италијанскиот архитект Пјетро Антонио Солари.
Наводи
List of Moscow Kremlin towers
Кензо Танге
Кензо Танге (丹下健三;, – , ) — јапонски архитект и добитник на Прицкеровата награда во 1987 година. Со примената на елементи од современата архитектура во комбинација со традиционалната јапонска архитектура, тој конструирал градби на пет континенти и се смета за еден од најдобрите архитекти на 20. век.
На почетокот од својата кариера, Танге бил под влијание на Ле Корбизје, а првата слава ја стекнал во 1949 година кога победил на конкурсот за изработка на планот за градот Хирошима, во чиишто рамки го конструирал Меморијалниот парк на мирот. Во 1950-тите години, како член на групата архитекти позната како Тим 10, тој се стремел кон движењето, коешто подоцна било наречено метаболистичко движење. Кон крајот на 1950-тите, Танге бил и еден од основоположниците на архитектонскиот струкутрализам.
Во подоцнежните години, Танге работел и на развојот на урбанизмот. Покрај изработката на планот за обнова на Хироима, познат е и по изработката на урбанистичките планови за Токио и Скопје.
Животопис
Кензо Танге е роден во 1913 година во Сакај, Осака, Јапонија. Детството го поминал во градот Имбару на островот Шикоку. Во 1935 година се запишал на факултетот за архитектура на токискиот универзитет, а за тоа бил поттикнат од средбата со швајцарскиот архитект Ле Корбизје. Во 1946 година станал вонреден професор на универзитетот и отворил својата лабораторија.
Првиот позначаен проект, кој го добил бил проектот за обнова на разурнатата Хирошима, кој го добил победувајќи на конкурсот во 1949 година. Најзначаен дел одпроектот била изградбата на Меморијалниот парк на мирот. Во тој период, Танге главно работел на обнова на разрушената Јапонија, како последица на Втората светска војна.
Во првата половина на 1950-тите Танге, главно работел на обновувањето на Хирошима и во своите проекции во духот на традиционалната јапонска архитектура, се обидувал да воведе елементи карактеристични за современата архитектура. Кон крајот на 1950-тите, кратко бил член на Тимот 10, којшто претставувал група на архитекти, чијашто цел била унапредување на урбанизмот и изработка на современи урбанистички планови.
Во 1959 година, Танге докторирал, со труд на тема „Просторна структура во велеград“, со што се стекнал со звањето диплом-инженер. Две години подоцна отворил архитектонско биро, насловено Kenzo Tange + Urtec, кое подоцна го преименувал во Kenzo Tange Associate.
Следниот голем проект на којшто работел бил „План за Токио 1960“. Проектот стекнал светска слава, а со него ја промовирал идејата за проширување на милионската метропола. Во 1964 година бил изграден Олимпискиот центар Јојоги во Токио наменет за Летните олимписки игри, кои истата година се одржале во Токио. Во 1965 била изградена и црквата Света Марија, чијшто план го изработил две години порано.
Во периодот од 1963 до 1974 година, работел како професор на токисикиот универзитет. Бил одличен предавач, па често бил повикуван да одржи предавање и на други светски познати универзитети.
Во 1965 година, Танге бил замолен да го изработи урбанистичкиот план на градот Скопје, кој по земјотресот во 1963 година бил 65% разрушен. Танге се согласил да го изработи планот и добил 60% од средствата предвидени за обновата, додека останатите 40% биле доделени на архитектонскиот тим од СФР Југославија, којшто соучествувал во обновата. Планот за обнова кој го изработил Танге бил налик на оној за Токио од 1960 година. За жал, планот бил само делумно исполнет, а од неговите конструкции биле изградени новата железничка станица и линијата на станбени згради во центарот на градот, познати како „градски ѕид“.
Во 1967 година, бил ангажиран за изработката на урбанистичките планови за населбата Фиеро во Болоња, како и за населбата Либрино во Катанија, во која било планирано дека ќе живеат 60.000 жители. Како последица на тоа, дури и италијанскиот производител на машини за пишување, Olivetti, своето седиште во Токио им го доверил на јапонските архитекти за изработката на нивните планови.
Во пресрет на светската изложба во 1970 година, којашто се одржала во Осака, Танге го изработил планот, во чиишто рамки го констуирал павиљонот во кој се одржала изложбата.
Единствениот проект на којшто работел во САД било проширувањето на уметничкиот музеј во Минеаполис. Музејот бил изграден уште во 1911 година, а по проширувањето во 1975 година.
Појавата на постмодерната архитектура во 1980-тите не му се допаднала на Танге, кој сметал дека таа преотставува само „преодни архитектонски изрази.“
Танге почина на 22 март 2005 година во Токио, по што беше погребан во црквата Света Марија.
Награди
За своите дела, Танге добил бројни награди меѓу кои се вбројуваат златниот медал РИБА, наградата АИА на француската академија, како и Прицкеровата награда во 1987 година. Прицкеровата нагарда ја добил за изградбата на Олимпискиот центар Јојоги во Токио, којшто бил опишан како:
"„една од најубавите градби на 20. век.“"
Мото
Во сите проекти на коишто Танге работел, забележливо е присуството на неговото мото:
Архитектурата мора да има нешто што човекот го допира в срце, но паралелно, нејзината основна форма и просторот мора да имаат иста логика. Креативната работа во нашето време е единство на технологијата и хуманоста. Традицијата има улога на катализатор, кој ја забрзува хемиската реакција, но и конечниот резултат веќе не може да се предвиди. Традицијата може да биде дел од делото, но сама по себе не е создавач.
613 п.н.е.
613 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 613. година пред новата ера, 613. од првиот милениум п.н.е., 13. од 7 век п.н.е. и четвртта од 610-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4895 и 4896 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4137 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3147 и 3148 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 140.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 613 година се протега во 2023 и 2024, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2083 и 2084 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 70 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1272 и 1271 исламска година пред хиџра.
Буковиќ (тунел)
Буковиќ — железнички тунел под планината Буковиќ, на железничката линија Гостивар-Кичево, помеѓу селата Падалиште и Зајас.
Неговата должина изнесува 7.062 метри, со што тоа е најдолгиот тунел не само во Македонија туку и на Балканскиот Полуостров, изграден во 1960-тите години.
Тунелот Буковиќ бил изграден во 1969 година од страна на белградската компанија „Тунелоградба“. За време на неговата изградба бил извонреден инженерско-градежен подвиг.
Коса (орудие)
Коса – земјоделско орудие за косење трева направено во облик на долго свиено сечиво и прицврстено на долга дрвена дршка. Покрај за трева, косата се користела и за косење житарки. Настанала во античко време и долго била најважната алатка за косење. Во текот на милениумите добивала најразлични облици.
Коса за косење трева
Косата за косење трева се обликувала во склад со потребите. На косачот му е потребна поинаква коса на рамна ливада отколку на стрма падина, поинаква за детелина отколку за висока трева со јаки стебла. Должината на косата е меѓу 40 и 120 сантиметри и зафаќа извесен агол во однос на косиштето. Колку што е косата подолга, толку аголот е помал.
Косидба
Пред воведувањето на механизацијата, косењето на поголеми површини се организирала косидба, при што биле ангажирани повеќе косачи (на припомош или аргати) за работата да се заврши побрзо.
Со воведувањето на механизацијата (употреба на косилка и балирка) за косење на трева, драстична е смалена потребата од човечки труд, и смалено е времето за извршување на оваа активност.
Горно Врановци
Горно Врановци — село во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Гроот, во полите на Јакупица, во средното сливно подрачје на реката Тополка, од нејзината десна страна. Населбата од градот Велес е оддалечена 29 километри.
Историја
Од крајот на XVIII век во ова село почнале да се населуваат муслимани од мијачките-торбешки села кај Радика. Некои заостанати христијани го примиле исламот и така се создало селото Горно Врановци. Македонските муслимани од ова село почнале да се иселуваат со пропаѓањето на Османлиското Царство. А најголемото иселување на жителите од ова село било во 50-тите на 20 век. Тие заминале за Турција. А на нивно место се доселиле Албанци од Косово.
На 29 октомври во Горно Врановци е објавен првиот број на весникот „Нова Македонија“, каде што се наоѓа и првата печатница во ослободената Македонија, денес претворена во музеј. Весникот кој сè на сè имал точно 8 страници излегол во мал тираж, бил дистрибуиран до бригади, штабови и многу здруженија и претставувал прв официјален документ испечатен на кодифициран македонски јазик.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Врановци живееле 1.900 жители, сите Македонци муслимани.
Во пописите од 1948 и 1953 година, Горно Врановци е најголемото село по број на жители во Република Македонија, а поголемо и од неколку помали градови во тој период како Крива Паланка, Неготино, Виница, Кратово и други. Во средината на 50-тите години селото значително се празни, бидејќи голем дел од населението се иселува во Измир, Турција, така што во следната пописна 1961 година, регистрирани се само 738 жители, или 3 109 жители помалку од минатиот попис. До пред доселувањето на Албанците, во селото живееле Македонци муслимани, кои биле доселени од селата во Долна Река.
Според пописот од 2002 година селото има 199 жители, од кои 189 Албанци, 9 Турци и 1 Македонец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 318 жители, од кои 1 Македонец, 304 Албанци, 5 Турци, 1 Бошњак и 7 лица без податоци.
Родови
Горно Врановци денес е албанско село, но некогаш било торбешко (македонско муслиманско) село.
Според истражувањата од 1966 година, родови во селото:
Албански
Торбешки
Во селото во 1966 година имало останато само 10 торбешки семејства, но тие требало во секое време да се иселат во Турција. Некои од торбешките родови кои живееле во селото се викале, Аџи-Ќосеви, Селимовци, Шабановци, Елезовци, Капушовци, Арслановци, Мемедовци и др.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2230 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 282 гласачи.
Опсада на Виена (1529)
Опсада на Виена — прв обид на Османлиското Царство за освојување на австриската престолнина Виена, предводен од султанот Сулејман Величествениот. Опсадата претставува крајна точка на османлиската инвазија во Европа, бидејќи по битката бил ставен крај на османлиското проширување во Европа, иако во 1683 година имал уште еден обид за заземање на градот.
Позадина
Во август 1526 година султанот Сулејман I го победил унгарскиот крал Лајош II во Мохачката битка. Како резултат на тоа, Османлиите ја освоиле јужна Унгарија, а Фердинанд I, брат на императорот на Светото Римско Царство Карло V, започнал да има претензии кон унгарскиот престол во име на својата сопруга Ана, сестра на Лајош II. Фердинанд сепак бил прогласен за крал само во западна Унгарија. Во Трансилванија, благородникот Јован Запола круната ја сакал за себе и така тој бил прогласен за крал од страна на Сулејман I. По одржаното собрание во Пресбург (Братислава) на 26 октомври 1526 година Фердинанд бил прогласен за крал. Тој тргнал во поход за да си ја врати контролата над Унгарија и Буда, но Османлиите направиле противнапад и до 1529 година му го поразуваат на двапати.
Патот кон Виена
На 10 мај 1529 година, Сулејман I тргнал во поход од Цариград со цел да ја освои целосно Унгарија и да ја неутрализира заканата на Фердинанд и Светото Римско Царство. Сулејман I имал околу 120 000 војници, 500 топови и 20 000 товарни камили. Покрај спахии (лесна коњицата) и јаничари, армијата на Сулејман I вклучувала и голем број на Молдавци и Срби. Сулејман дејствувал како врховен командант и во април како голем везир го назначил поранешниот грчки роб Паргали Ибрахим Паша, за командант задолжен да дава наредби од името на султанот.
Сулејман походот го започнал на 10 мај 1529 година но се сретнал со големи пречки уште од самиот почеток. Пролетниот дожд, карактеристичен за Југоисточна Европа биле особено обилни таа година, предизвикувајќи поплави во Бугарија и правејќи делови од патот непреодни. Голем дел од топовите заглавувале во калта и требало да бидат оставени, а голем број камили умирале од долгиот пат. Сулејман пристигнал во Осиек на 6 август, а на 18 август го пречекале голем број на коњаници на Јован Запола, која му придала почит, приклучувајќи се на негова страна и помагајќи му во битките кај Мохач и Буда.
Опсада
На 27 септември турската војска пристигнала во предградието на Виена. Долгиот пат ја чинела многу на Османлиското Царство бидејќи починале голем број на војници, животни и топови, а една третина од пристигнатите биле спахии, несоодветни за опсада на градот. Султанот испратил тројца богато облечени австриски затвореници да преговараат за предавање на градот, на кое не било позитивно одговорено. Османлиската артилерија од 300 топови по ова започнала со напад кон ѕидините на градот, но во секој случај нанела многу мали штети. Од друга страна пак и стрелците не успеале да постигнат некаков успех.
Со распоредувањето на турската армија, силите на Виена започнале со плановите на противнапад, при кое на 29 септември успеале да го заробат Ибрахим Паша. Австријците најмногу се плашеле од копењето на тунели кон градот. Тие во текот на опсадата откриле неколку тунели на Османлиите. На 6 октомври Никлас Граф Салман испратил 8.000 војници за да ги нападнат турските позиции кај Каринтската порта. Првично тој постигнал голем успех и им нанел големи загуби на Османлиите, но по неговото враќање тие биле прсретнети од голем број на турска војска по кое скоро сите христијани биле убиени. На 10 октомври огромна турска мина експлодирала кај црквата Света Клара, но и покрај напорот на јаничарите да влезат го градот преку големата дупка која била создадена, сепак тие биле сопрени и принудени во бегство.
На 11 октомври повторно заврнало дожд, по кое планот преку копење на тунели да се стигне до градот пропаднале. Започнале да се појавуваат и болести помеѓу османлиската армија, а незадоволството било присутно и кај јаничарите. Со оглед на ситуацијата, Сулејман започнал да размислува за повлекување. Тој закажал воен совет на 12 октомври, на кој се решавало дали треба да се направи последен напад, и притоа им било ветено дека ќе има дополнителни награди за војниците. Така, две експлозии повторно одекнале кај Каринтската порта, но Турците повторно не успеале да влезат во градот. На 14 октомври, бранителите започнале да ги слушаат пискотници од кампот на Турците. Тие доаѓале од убивањето на заложниците. Од овде се заклучило дека Османлиите ќе се повлечат. Во катедралата Свети Стефан била одржана литургија.
Престапна година која започнува во сабота
Ова е календарот за престапна година која започнува во сабота.
Овој календар е валиден за годините: 1916, 1944, 1972, 2000, 2028, 2056, 2084.
Јануари               Февруари                  Март п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2        1  2  3  4  5  6           1  2  3  4  5  3  4  5  6  7  8  9     7  8  9 10 11 12 13     6  7  8  9 10 11 12 10 11 12 13 14 15 16    14 15 16 17 18 19 20    13 14 15 16 17 18 19 17 18 19 20 21 22 23    21 22 23 24 25 26 27    20 21 22 23 24 25 26 24 25 26 27 28 29 30    28 29                   27 28 29 30 31 31        Април                    Мај                    Јуни п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2     1  2  3  4  5  6  7              1  2  3  4  3  4  5  6  7  8  9     8  9 10 11 12 13 14     5  6  7  8  9 10 11 10 11 12 13 14 15 16    15 16 17 18 19 20 21    12 13 14 15 16 17 18 17 18 19 20 21 22 23    22 23 24 25 26 27 28    19 20 21 22 23 24 25 24 25 26 27 28 29 30    29 30 31                26 27 28 29 30         Јули                   Август                 Септември п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2        1  2  3  4  5  6                 1  2  3  3  4  5  6  7  8  9     7  8  9 10 11 12 13     4  5  6  7  8  9 10 10 11 12 13 14 15 16    14 15 16 17 18 19 20    11 12 13 14 15 16 17 17 18 19 20 21 22 23    21 22 23 24 25 26 27    18 19 20 21 22 23 24 24 25 26 27 28 29 30    28 29 30 31             25 26 27 28 29 30 31       Октомври                 Ноември                Декември п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1          1  2  3  4  5                 1  2  3  2  3  4  5  6  7  8     6  7  8  9 10 11 12     4  5  6  7  8  9 10  9 10 11 12 13 14 15    13 14 15 16 17 18 19    11 12 13 14 15 16 17 16 17 18 19 20 21 22    20 21 22 23 24 25 26    18 19 20 21 22 23 24 23 24 25 26 27 28 29    27 28 29 30             25 26 27 28 29 30 31 30 31
Баптистичка црква во Македонија
Баптистите во Македонија се приврзаници на баптистизмот кој претставува реформистичко движење од 17 век, а во Македонија почнал да се шири од 1892 година од мисионери дојдени од Англија. Баптистите се застапници на Библијата и правото на нејзино лично толкување. . Потоа во Македонија од 1928 година дејствува Баптистичкиот сојуз на Југославија Христијанска баптистичка црква „Радосна вест“ (ХБЦ) со седиште во Скопје има околу 100 членови, организирани во локални заедници во Скопје, Радовиш, Струмица, Муртино и Банско. Христијанска црква „Божји Глас“ со седиште во Скопје истотака има околу 100 членови, организирани во локални заедници во Скопје, Прилеп, Охрид и Битола.
Баптистите во Македонија
Баптистите во Македонија се појавуваат како одговор на забраната на Евангелско -Методистичката црква, единствента евангелско протестантска црква во Македонија во рамките на Кралството Југославија во 1925 година. Две групи верници одлучуваат да се припојат кон Баптистичката црква на Југославија која била легална.
Првото крштевање било одржано во Скопје 1928 година и со тоа била создадена првата баптистичка црква во Македонија, а во 1930 година била создадена црквата во Радовиш. По осамостојувањето од Југославија во 1991 година, бил создаден Сојузот на Христијаните баптисти во Република Македонија.
Христијанска црква „Божји глас“ била започната со одлука на Сојузот на Христијаните баптисти во Република Македонија на 10 декември 1998 година во скопската населба Кисела Вода. Црквата во 2000 година прераснала во самостојна, земајќи го називот Христијанска Црква „Божји глас“. Има три независни месни заедници во Скопје, Прилеп и Битола, кои се управувани од свои месни црковни одбори, а нивното дејствување го координира Сојузот на Христијанска Црква „Божји глас“.
Троицка кула
Троицка кула (руски:Троицкая башня) е кула која се наоѓа во Кремљ, на Црвениот плоштад во Москва, Русија.
Кулата била изградена во 1495-1499 година од страна на италијанскиот архитект Алевиз Фријазин. Името на кулата е посветено на Света Троица, кое име го добила во 1658 година, по налог на царот Алексеј. Во текот на својата историја, кулата служела како азтвор, од од 1585 до 1812 година, на неа имало прикачено часовник.
Висината на кулата изнесува 80 метри.
Елеосвештенство
Елеосвештенството во христијанската црква претставува Света тајна, во која на христијанинот со осветен му се помазуваат одредени делови од телото и, невидливо му се дава благодат Божја, која ги исцелува не само духовните туку и телесните болки (Јак.5.14-15). И оваа Света Тајна била востановена од Исус Христос. Се извршува над тешко болни верници за излекување од нивните болести.
Моцартова куќа
Моцартова куќа (Mozarthaus Vienna) – куќа во Првиот округ на градот Виена, недалеку од катедралата „Свети Стефан“(Stephansdom). Во оваа куќа се наоѓа единствениот до денес зачуван стан на Волфганг Амадеус Моцарт кој живеел во него од 1784 до 1787 година.
Историја
Моцартовиот стан се наоѓа во ул. Домгасе бр. 5 во куќа која датира од 17 век. Првично двокатната куќа, во 1716 година била доградена и архитектонски преуредена. Моцарт изнајмил стан во неа во 1784 година од семејството Камесин. Просториите на станот биле отворени за јавноста во 1941 година по повод обележувањето 150 години од смртта на Моцарт. Овој настан бил дел од „Моцартовата недела на Германскиот Рајх“ при што целта на нацистите било Моцарт да се претстави како типично германски композитор. Од 1945 година оваа куќа е под ингеренција на Музејот на градот Виена. Во 2004 година била започната опсежна реконструкција на оваа градба за да во 2006 година, точно на 250-годишнината од раѓањето на Моцарт, куќата-музеј на Моцарт се прикаже со нов сјај. Денес на 4 ката од овој музеј се достапни визуелни и аудио инсталации за животот и делото на Моцарт и многу историски експонати. Во 2015 година, овој музеј го посетиле преку 150 000 посетители.
Космос-252
Космос-252 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 1 ноември 1968 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 112,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 2146 км, а најмалото на 530.
Битка кај Хелиополис
Битката кај Хелиополис се одвила на 6 јули 640 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешен Египет. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Египет, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Позадина
Во времето по смртта на Мухамед на 6 јули 632, исламот делотворно го унифицирал целиот Арапскиот Полуостров. Во текот на следните дванаесет години, под власта на првите два калифи, исламската империја ја зазела Персиската империја, и поголемиот дел од источните провинции на Византија. Муслиманскиот калифат продолжил да се проширува за да кон крајот на 8 век, таа се протегала од Атлантскиот Океан на запад до Средна Азија на исток.
Во времето на првиот калиф, Абу Бакр по завршувањето на арапското обединување на Арабија започнал напади кон Персија, но најголем подем новата исламска империја доживеала во времето на неговиот наследник Омер. Кога новиот калиф го започнал своето владеење во 634, на меѓународната сцена на Блискиот Исток се воделе исцрпувачки борби меѓу Византија и Персија, кој траел 20 години. По 630-тите Персија била вовлечена во граѓанска војна, додека Византија на чело со Ираклиј единствено ги вратил изгубените територии пред војната.
Така овие две земји биле доволно исцрпени за да можат да се соочат со муслиманската инвазија.
Битка
Обединетата муслиманско-арапска армија, во времето кога се соочила со римската армија, била предводена од страна на Амр ибн Алас. Исто како со Сирија, така Византија го изгубил и Египет кој бил економски највредна провинција во империјата, веднаш по Анадолија. Битката кај Хелиополис се одржала некаде од почетокот до средината на јули 640, во близина на античкиот град Хелиополис, каде муслиманските сили имале околу 15,000 воојска на чело со Амр ибн Алас, додека византиските сили пак биле околу 20,000 под раководство на Теодор, како командант на сите византиски сили во Египет. Иако дел од историчарите, како Балтер, како главни виновници ги обвинуваат христијанските Копти и неспособноста на византиските генерали да се справат со брзиот пад на Египет, историчарот Гибон се насочува кон супериозноста на карактерот на муслиманскиот водач во Египет.
Без разлика на грешките на византиските генерали, вклучувајќи го секако и Теодор, скоро сите историчари се согласни дека Амр направил брилијантна битка кај Хелиополис. Така, кога византиската војска започнала да се приближува, Амр својата ја поделил на три посебни единици, со еден одред под команда на доверливиот командант Кариџа. Оваа единица започнала со својата задача кон исток околу околните ридови, каде успеала да се сокрие. Оваа единица требало да остане скриена додека Римјаните ја започнат битката, по кое тие требало да го нападнат византиското крило од зад грб. Вториот одред заминал кон југ, место кое требало да се искористи за бегство доколку Битката започне да пропаѓа. Така кога византиските сили започнале со нападот, тие биле целосно изненадени од одредот на Јариџа. Теодор од друга страна го игнорирал муслиманското придвижување на коњаницата. Во нападот, меѓу византиските сили започнал да владее хаос, каде војниците на Теодор се обиделе да побегнат кон југ, но таму биле пресретнати од третиот одред, кој бил поставен таму за само таква намена. Така, византиската армија доживеала голем пораз.
По битката
Самиот византиски водач Теодор успеал да преживее но со мал дел од неговата војска, додека остатокот биле убиени или заробени. По крајот на битката, поголемиот дел од јужниот и централниот дел на Египет паднал под силите на Амр. Хелиополис претходно било место каде се наоѓала најголемата византиска сила во Египет, но по нивниот пораз муслиманите започнале без проблем да навлегуваат во срцето на Египет. Земјата во суштина била без одбрана, бидејќи никој не сакал да се вклучи на страната на византијците, особено домородното население, од кои поголемиот број ббиле монофизити и постојано биле прогонувани од Цариград.
Бентомак
Бентомак — македонски рудник на бентонитски глини кај Крива Паланка. Под името Бентомак е опфатена и компанијата која во 70-тите години на XX век вршела експлоатација на бентонитските глини во Славишко Поле. Тоа се наоѓалиштата Ранковце, Гиновци и Љубинци. Со прекини Бентомак до денес врши експлоатација на фино дисперзни бентонитски глини со висок квалитет. Дебелината на подинскиот слој кај Ранковци е 6 m, а во крајните делови постои листест бентонит со дебелина од 11 m.
Престапна година која започнува во недела
Ова е календарот за престапна година која започнува во недела.
612 п.н.е.
612 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 612. година пред новата ера, 612. од првиот милениум п.н.е., 12. од 7 век п.н.е. и трета од 610-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4896 и 4897 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4138 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3148 и 3149 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 141.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 612 година се протега во 2024 и 2025, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2084 и 2085 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 69 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1271 и 1270 исламска година пред хиџра.
Тиесто
Тајс Вервесте (Tijs Verwestе; р. во ) — еден од најдобрите транс диџеи на светот. Иако во минатото користел многу прекари, во својата кариера и работа е на далеку познат како DJ Tiësto (ДиЏеј Тиесто). Tiësto станува наделку познат по својот ремикс на песната Silence (во изведба на Сара Меклахлан). Неговиот прекар е италијански и потекнува од неговото детство.
Космос-253
Космос-253 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 ноември 1968 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-253 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 330 км, а најмалото на 197.
IC 456
IC 456 — галаксија во соѕвездието Микроскоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 456 се споменува и како MCG -6-45-3, ESO 400-30, AM 2025-361.
Откривање
Објектот е откриен на 29 август 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 456 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 456 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 28 м 34,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 2' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на IC 456 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64773.
Користена литература
"Southern Galaxy Catalogue", Austin, Texas: University of Texas (Catalog)
ПУ „Ванчо Прке“ - Ѕвегор
Основно училиште „Ванчо Прке“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Ванчо Прке“ - Ѕвегор; скратено: ПООУ „Ванчо Прке“) — подрачно основно училиште во селото Ѕвегор, составен дел на истоименото училиште од градот Делчево.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски народен херој Ванчо Прке.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Ѕвегор.
Бетар
Бетар (Брит трумпелдор) била еврејска младинска организација во Македонија и функционирала како милитантна ревизионистичка ционистичка организација. Била формирана во Скопје во 1923 година и имала филијала во Битола. Поради милитантниот настап на нејзините членови, била непопуларна меѓу членовите на заедниците и во Скопје и во Битола. Во Скопје кенот го раководел Виктор Аврахам Касуто. Организацијата била во постојан судир со членовите на младинската организација „Хашомер Хацаир“.
Кули на Московскиот кремљ
Московскиот Кремљ има 20 кули. Следува список на кулите.
Боровитска кула
Боровитската кула била изградена во 1490 година, а како главен архитект бил избран Пјетро Антонио Солари, по наредба на Василиј III Московски. Во 1493 година кулата била опожарена. Во 1812 година кулата била оштетена од страна на француските војски при нивното повлекување. Во периодот од 1817-1819 година кулата била обновена од страна на архитектот Јосип Бове. Во 1935 година, Советите на нејзиниот врв поставиле ѕвезда. Така, заедно со неа, нејзината висина изнесувала 54,05 метри.
Водоснабдителна кула
Водоснабдителната кула била изградена во 1488 година од страна на италијанскиот архитект Антонио Фријазин. Во 1633 година, таа служела за пренос на вода од реката Москва кон Кремљ. Од овде, оваа кула денеска е позната како водоснабдителна кула. Во 1812 година, при повлекувањето на Наполеон Бонапарт од Москва, кулата била скоро целосно уништена. Во периодот од 1817-1819 година, кулата била повторно реставрирана од страна на архитектот Јосип Бове. Во 1937 година, на нејзиниот врв била поставена ѕвезда. Така, нејзината висина денеска е 61.25 метри,заедно со ѕвездата.
Благовештенска кула
Благовештенската кула се наоѓа помеѓу Водоснабдителната кула и Тајната кула, по должината на реката Москва. Нејзиното име произлегува од христијанската икона "Благовештение". Најверојатно кулата била изградена во периодот од 1487-1488 година