cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Органско гноиво
Третирана тиња
Тињата од отпадна вода, исто така позната како биосолид, е ефикасна вода што се третира, меша, компостира, а понекогаш се суши, додека не се претвори во биолошки безбедна. Како гноиво најчесто се користи на неземјоделски култури, на пример при санација на почвата. Употребата на биосолиди во земјоделското производство е поретка, а Националната органска програма на УСА (НОП) донесе одлука дека биосолидите не се дозволени при производството на органска храна во САД. Тињата е неприфатлива заради тоа што може да содржи токсични метали, лекови, хормони и други фактори.
Со загриженост во врска со патогените организми предизвикани од човекот, заедно со растечката предност за светли тоалети и централизиран третман на отпадни води, биосолидите ја заменуваат ноќната почва (од човечки екскрети), традиционално органско гноиво кое е минимално обработено.
Органски гноива во Македонија
Во Македонија се произведуваат органски гноива, меѓу кои: Оргалајф, органско микробиолошко гноиво подготвено од база на гноиво од калифорниски црви, како и Биофлор и Биохумус.
Haworthiopsis viscosa
Haworthiopsis viscosa, претходно Haworthia viscosa, ― вид на цветно сочно растение од Западен и Источен Кејп, Јужна Африка.
Опис
Острите сочни листови на Haworthiopsis viscosa обично растат во три нивоа или столба („тројно“ распоредување на листовите). Зашилените лисја се скаброзни („viscosa“ значи „лепливо“) и густо спакувани по должината на стеблата.
Растението се оддалечува од својата основа и на крајот може да образува големи купчиња. Во дивината, често има штета од животни кои пасат, бидејќи е вообичаен извор на храна.
Цветовите се појавуваат од октомври до ноември.
Таксономија
Видот претходно бил вклучен во подродот Hexangulares на родот Haworthia. Филогенетските студии покажале дека подродот Hexangulares всушност бил релативно неповрзан со другите хавортии и затоа бил преместен во новиот род Haworthiopsis.
Овој вид лесно се хибридизира со други видови Haworthiopsis, како и со видовите на Astroloba и други сродни родови.
Распространетост
Овој вид се протега низ јужниот дел на поранешната Покраина Кејп во Јужна Африка. Неговиот опсег се протега на двете страни на границата помеѓу покраините Западен Кејп и Источен Кејп, опфаќајќи го Малиот Кару и јужните рабови на Големиот Кару. Се наоѓа и во долината Гамту.
Во овој опсег, тој обично расте во многу добро исцедена песочна почва, или на силно сонце, или под грмушка или карпеста пукнатина што служи како делумна заштита од сонцето.
Микица Трујкановиќ
Мирослава Микица Трујкановиќ (родена во 1975 година, Бор, Србија) - македонски ликовен уметник.
Фридрих Науман
Фридрих Науман (германски: Friedrich Naumann; 1860-1919) - германски новинар и политичар.
Микица Трујкановиќ
Животопис
Родена во Бор, Србија во 1975. Дипломира во 1999 г. каде што во 2005 г. и магистрира, на Факултетот за ликовни уметности во Скопје. Член на ДЛУМ (Друштво на ликовните уметници на Македонија) од 1999 г. Самостојни изложби има одржано во Скопје, Виена, Истанбул, Прилеп, Охрид, Кавадарци, Неготино и повеќе од сто групни излагања во земјата и надвор од неа, САД, Австрија, Франција, Италија, Велс, Тунис, Словенија, Хрватска, Србија, Босна и Херцеговина, Албанија, Кипар, Бугарија, Египет, Полска, Обединети Арапски Емирати, Јордан. Студиски патувања во Нирнберг, Виена, Париз и учествувано на повеќе од 35 Интернационални ликовни колонии и симпозиуми. Добитник на неколку награди.
Фридрих Науман
Животопис
Својата политичка кариера Науман ја започнал како социјалист-марксист, а при крајот од Првата светска војна, Науман ја основал Германската демократска партија. Во 1915 година, Науман ја објавил книгата „Средна Европа“ (Mitteleuropa) која доживеала голема популарност во Германија. Во неа, тој ја изнесол идејата за политичка и економска реорганизација на Централна Европа под германско-пруска хегемонија.
Микица Трујкановиќ
Животопис
Живее во Скопје.
Од 2009 г. работи како професор во Државното средно училиште за применета уметност и дизајн ’’Лазар Личеноски’’.
Kalanchoe tomentosa
Kalanchoe tomentosa, ― сукулентно растение од родот Kalanchoe. Растението природно се расте во Мадагаскар, Kalanchoe tomentosa и има многу различни сорти како што се 'Golden Girl', 'Chocolate Soldier', 'Black Tie' и 'Teddy Bear'. Листовите му се со црвени рабови.
Ја добило Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Euphorbia trigona
Euphorbia trigona, африканска млечкa, катедрален кактус, или абисинска млечка, вид на цветно растение кое потекнува од Средна Африка. Нешто вообичаено во одгледувањето како домашно растение или како жива ограда, видот е еден од млечките со сочни стебла и гранки како приспособување на сушните клими.
Опис
Оваа сочничка грмушка има исправено стебло и многу гранки кои исто така растат нагоре. Стеблото и гранките можат да имаат две или три страни. Самото стебло е темно зелено со светло зелени обрасци во облик на V. Трњето од 5 мм се појавува во пар на гребените на стеблото. Листовите во облик на капка растат помеѓу двата трна на секој гребен. Растението никогаш не било познато дека цвета, и веројатно е хибрид.
Одгледување
Euphorbia trigona може да издржи кратки ниски температури до -3 C. Претпочита песочна почва, но може да се справи со повеќето видови на добро исцедена почва. Може лесно да се искорени од исечоците на стеблото, ако се остави да се исуши 3-7 дена пред садењето за да може да формира калус и да не изгние. Расте до висина од 1.5-3 м.
Хемија
Како и кај многу други видови од родот млечки, латексот од растението е отровен и може да предизвика иритација на кожата. Тоа е растение без штетници. Проблем со кој се соочуваат некои тригони е тоа што тие се подложни на паѓање кога целосно ќе пораснат поради нивниот плиток и мал коренов систем.
Димискија
Димискија или дамаскиња – сабја искована во Дамаск (Сирија) или изработена според таков урнек. Се одликува со криво сечиво, дршка и понекогаш штитник, а се носи во корица опашана на појас. Како ладно оружје била дел од опремата на пешаците или коњаниците. Примероци има во повеќе македонски музеи. Опеана е и во народните песни.
Анџар
Анџар – долг, тенок и извиен нож, остар од двете страни. Има богато украсена дршка. Во поедноставено значење, анџарот е поедноставена воена сабја.
На Балканот, освен како ладно оружје, анџарот е дел од фолклорот во муслиманските куќи, претежно кај Бошњаците и Албанците, како дел од турското наследство.
Брауново дрво
Брауново дрво, чие име потекнува од Роберт Браун преку Брауновото движење, е форма на компјутерска уметност која била кратко популарна во текот на 90-тите години, кога компјутерските компании почнале да имаат доволно моќ да го симулираат Брауновото движење. Брауновите дрва се математички модели на дендритска структура блиски на физичкиот процес познат како ограничена дифузија агрегација.
Брауното дрво е изградено од овие чекори: прво, „семето“ е поставено некаде на екранот. Потоа, честичката се става во случајна позиција на екранот и се движи случајно додека не се погоди семето. Честичката е оставена таму, а другата честичка се става во случајна положба и се поместува сè додека не погоди друго семе или која било претходна честичка и така натаму.
Како резултат на дрво може да има многу различни форми, во зависност од главно три фактори:
Честичката во боја може да се промени помеѓу повторувања, давајќи интересни ефекти.
Во времето на својата популарност (потпомогнато од научниот американски напис во делот за компјутерска рекреација, декември 1988 година), компјутерот трошел часови, па дури и денови, за да создаде мало дрво. Денешните компјутери можат да создадат дрвја со десетици илјади честички во минута или секунда.
Овие дрва можат лесно да се одгледуваат во електрохемиски ќелии, така што тие се директна последица на дифузно ограничена агрегација.
Ловечки меч
Ловечки меч е еден вид краток меч со една рака, кој датира од 12 век, но се користел за време на ловечките забави меѓу Европејците од 17-ти до 19 век. Ловечкиот меч обично има директно, едноножно, зашилено сечило обично не повеќе од 25 инчи долго. Овој меч бил искористен за завршна игра наместо да се користи и да се потроши понатамошен удар. Усвоени од многу Европејци, а во минатите векови понекогаш облечени од воени офицери како значка на ранг, ловечките мечеви покажуваат голема разновидност во дизајнот. За некои заштитни работи имало тенок лак за да ги заштити прстите. Други, пак со назабени пила рабови на задниот дел од сечилото. Постојат исто така, и мали пиштоли за совпаѓање во оружјето, со длабоки отпуштачки жлебови, пресечени во пополнувањето на сечилото.
Еминбегова кула
Еминбегова кула или Среска кула – една од преостанати шест кули во Кратово. Се наоѓа во Сарајска Маала, на 8 – 10 м оддалеченост од Крстевата и Хаџи-Костовата кула.
Изградба
Според одредени научни мислења, се смета дека времето на настанување на кратовските кули е пред доаѓањето на Турците, но повеќемина истражувачи се согласуваат дека тие се градени во периодот на турското владеење, потпирајќи го своето тврдење врз нивната архитектура и декоративните елементи.
Изглед
Ѕидана е, претежно, од камен со малтер, со спорадично користење на градежна тула. Висока е 13,65 м, на П+2 ката, на скоро квадратна основа со димензии 6,75 х 6,45 м. Влезот на приземниот кат е на западната страна. Исто така, на западната фасада се забележуваат срушени делови, кои укажуваат на фактот дека кон кулата била приклучена некоја градба. Овој заклучок бил поткрепен со фотографија на која се гледа т.н. Еминбегов сарај (голема бела зграда), што со кулата сочинуваат импресивен комплекс. Се претпоставува дека Еминбеговата кула е поврзана со Крстевата и Хаџи-Костовата кула со подземни тунели, т.н. „Александриски тунели“.
Пиштолов меч
Пиштолов меч е меч со пиштол или револвер прикачен, обично покрај сечилото. Се разликува од пушката со бајонет по тоа што оружјето е наменето првенствено за употреба како меч, а компонентата на огнено оружје обично се смета за секундарно оружје дизајнирано да биде додаток на сечилото, отколку мечот да е спореден додаток на пиштол. Покрај тоа, двете компоненти на овие оружја обично не можат да се одвојат, за разлика од повеќето пушки наменети за бајонет.
Паул Ленч
Паул Ленч (германски: Paul Lensch; 1873-1926) - германски новинар и економист.
Животопис
Пред Првата светска војна, Ленч бил член на марксистичкото крило на германската социјалдемократска партија во Рајхстагот, но за време на војната станал близок до десничарската идеологија и поради неговата критика на партијата бил исклучен од нејзините редови во 1922 година.
Творештво
Во 1915 година, Ленч ги објавил книгите „Германската социјалдемократија за време на Светската војна: политичка студија“ (Die deutsche Sozialdemokratie under der Weltkrieg: eine politische Studie) и „Англиското светско царство“ (Das englische Weltreich) во кои Првата светска војна ја нарекол „бегство на англиската буржоазија пред налетот на социјализмот“, објаснувајќи ги разликите меѓу социјалистичката идеја за слободата и англиската концепција. Подоцна се појавила неговата трета, најуспешна книга, „Три години на светската револуција“ во која неговите идеи биле целосно развиени. Според него, Бизмарковиот протекционизам бил заслужен за индустриската концентрација во Германија која, на тој начин, се одликувала со „повисок и понапреден степен економски систем во споредба со другите земји“. Оттука, според него, во Првата светска војна, Германија ја претставувала „револуционерната, а нејзиниот најголем противник, Англија, контрареволуционерната страна“. За него, тоа покажува колку малку, од гледна точка на историскиот развој, уставното уредување на некоја земја (република или монархија) определува дали земјата ќе се смета за револуцинерна или не. Во тој поглед, Ленч тврди дека во Германија, борбата за воспоставување социјализам била во голема мера поедноставена поради тоа што сите неопходни предуслови за социјализмот веќе биле присутни таму. Поради тоа, „...Германија треба триумфално да се држи против нејзините непријатели и така да биде способна да ја оствари нејзината историска мисија да го револуционизира светот. Поради тоа, војната на Антантата против Германија наликува на обидот на ситната буржоазија во преткапиталистичката ера да ја спречи пропаста на нејзината класа.“ Според Ленч, процесот на организација на капиталот во Германија, „започна спонтано пред Првата светска војна, а за време на војната продолжи свесно и систематски ќе продолжи по војната... Социјализмот доаѓа, а всушност, во определна смисла, веќе пристигна, зашто не можеме повеќе да живееме без него.“ Застапувајќи го напредокот на социјализмот, Ленч го критикува англискиот либерализам, поддржуван од образованата германска буржоазија во 1850-тите, 1860-тите и 1870-тите. Притоа, Ленч ги нарекува либералните стандарди старомодни, порачувајќи дека останува „да се ослободиме од овие наследени политички идеи и да го помогнеме растежот на новата концепција на државата и општеството. Во оваа сфера, социјализмот мора да претставува свесна и одлучна опозиција на индивидуализмот.“ Најпосле, Ленч заклучува дека „државата помина низ процесот на социјализација, а социјал-демократијата помина низ процес на национализација.“
Јатаган
Јатаган (yatağan) — вид долг, тенок, малку закривен ориентален меч, карактеристичен за османлиската војска. Во Османлиското Царство бил користен од средината на 16 век до крајот на 19 век. Името го добил по градот Јатаган во југозападна Турција каде почнало производството на овие мечеви.
Haemanthus albiflos
Haemanthus albiflos ― вид на цветнo растениe од семејството Amaryllidaceae, води потекло од брегот и планините во Јужна Африка. Станува збор за зимзелено, луковично, повеќегодишно геофитно растение. Хортикултурно е ценето поради неговиот необичен изглед и големата толеранција на неповолни услови. H. albiflos е единствениот вид од родот Haemanthus пронајден и во зимските и во летните месеци во региони со врнежи, и има главно крајбрежна распорстранетост од јужен Кејп преку Источен Кејп до Квазулу-Натал, покажувајќи претпочитање за ладни, засенчени места.
Етимологија
Специфичниот епитет albiflos во превод значи „бел цвет“. Како растение кое се одгледува во саксија, се нарекува „слонов јазик“ или „слоново уво“ поради неговите листови. Исто така користен и народниот назив „четка за сликање“ поради неговите цветови.
Опис
Растението има светлозелени листови. Еднаш годишно, растението произведува по еден пар на листови кои се зимзелени. Кај еден примерок може да се сретнат најмногу по три пара на листови. Листовите се до 40 центиметри долги и може да бидат покриени со кратки, меки влакна и повремено да бидат образувани жилти дамки на горната површина. Во доцна есен и зима, соцветијата слични на четки кои носат повеќе ситни бели цветови се наоѓаат на витките дршки. По оплодувањето од цветовите се образувани месести црвени овални плодови кои носат бели семиња. Целото растение расте до 20-30 центиметри во висина и околу 15 центиметри во ширина.
Одгледување
H. albiflos може да биде одгледувано на најниска температура од околу 1 C, но не ги преживува пониските температури на замрзнување. Ова растение е премногу нежно за да се одгледува во надворешни услови. Претпочита да не е на директно сонце, но е многу толерантно на недоволно наводнување и подобро цвета ако е ограничено во мала саксија.
Размножување
Лесно се размножува со прецветани соцветија, кои може да се отстранат кога ќе заврши периодот на цветање. Гранките со соцветијата може внимателно да се одвојат од родителското растение. Плодовите се формираат многу ретко во затворени простории, веројатно поради недостаток на инсекти за опрашување, но кога ќе се создаде плод и семе, тоа може да се посее и може да расте, иако тоа е побавен процес. Со многу малку грижа, ова растение може да се размножува многу години.
Фалкион
Фалкион — вид оружје што се користело во средниот век. Фалкион е многу сличен на мачета.
Долго се сметало дека фалкионот се користел како селско оружје, но се покажало дека е токму спротивното. Овој меч се користел од страна на благородништвото, професионалните војници и богатите. И покрај неговиот силен изглед, тој е тенко оружје, слично по тежина на мечот. Фалкионот има широко, понекогаш закривено, едноножно сечило кое постепено се протега кон врвот. Ова оружје е наменето исклучиво со цел заздравување на раните со сечење, и било користено против слабо оклопни или неоклопни противници.
Мечот на Свети Петар
Мечот на Свети Петар (полски: Miecz ęwiętego Piotra) — свети реликва што се чува во музејот во Познањ, Полска.
Се смета дека е мечот со кој апостол Петар го отсекол десното уво на првосвештеникот во моментот на апсењето на Исус во Гетсиманската градина. Мечот има слична форма на дусак или мачета. Копија од мечот е изложена во црквата „Свети Петар и Павле“ во Познањ.
Мечот се спомнува за првпат во објавениот во 1609 година Vitae Episcoporum Posnaniensium од Јан Длугош, како оригинален римски меч кој го користел Свети Петар, или директна копија направена за папата Стефан VII. Сепак, во тоа време Стефан веќе бил мртов, а тогашниот папа бил Јован XIII.
Crassula muscosa
Crassula muscosa, синоними Crassula lycopodioides и Crassula pseudolycopodioides, ― сукулент кој потекнува од Јужна Африка и Намибија, припаѓа на семејство Crassulaceae и на родот Crassula. Тоа е собно растение кое се одгледува низ целиот свет.
Етимологија
Научните и народните имиња се однесуваат на неговиот изглед: muscosa потекнува од латинскиот збор muscosus, што значи „мовест“. Lycopodioides, потекнува од мовот Lycopodium, и од грчките зборови „Λύκος“ (ликос, волк), „πόδι“ (поди, стапало ) и „οειδής“ (оидис, -оид, слично на).
Опис
Crassula muscosa има многу мали, светло зелени листови кои се густо набиени околу тенко стебло, а распоредот на листовите околу стеблото им дава квадратен облик. Расте како грмушка со многу мали жолто-зелени цветови, со максимална висина од 15–20 цм.
Распространетост и живеалиште
Crassula muscosa потекнува од Јужна Африка (Кејпските Покраини, Фри Стејт и Северните Покраини) и Намибија. Расте во средини со умерен степен на влажност, во кои почвата е добро исцедена и составена од плодна почва и песок.
Одгледување
За време на студената сезона, поднесува пад на температурата до минимум 6-8 °C, кога му е потребно малку вода. Во летниот период, му треба многу повеќе вода и не треба да се изложува на директно сонце, бидејќи страда на прекумерна сончева светлина. Кога овие услови не се исполнети, растението почнува да се суши и вкочанува, најчесто почнувајќи од основата на стеблото до врвовите. Тоа е инвазивен вид и лесно се размножува од делови на стеблото. Ако во околината се одржува стабилна температура од 20-21 °C, со соодветна влажност и осветленост, исечениот дел се вкоренува и расте брзо.
Во осамено место (филм од 1950)
„Во осамено место“ (англиски: In lonely place) — американски филм од 1950 година, во режија на Николас Реј. Главните улоги ги толкуваат: Хемфри Богарт, Глорија Греам, Марта Стјуарт, Френк Лавџој итн.
Содржина
Една вечер, филмскиот сценарист Диксон Стил посетува ноќен клуб во друштво со неговиот агент Мел Липман. Таму, Диксон започнува кавга со темпераментен млад глумец, а потоа ја поминува ноќта со младата Милдред Еткинсон. Диксон е конфликтна личност и одамна нема напишано добро сценарио, додека Милдред е амбициозна млада девојка која има идеја за филмска приказна. Откако Милдред го напушта станот на Диксон, истата ноќ таа е убиена. За убиството е осомничен Диксон, но во негова заштита стапува сосетката Лорел Греј. Истрагата на убиството ја води стариот познаник на Диксон, детективот Бруб Николај, а во меѓувреме Диксон се зближува со Лорел, која му дава инспирација повторно да почне да пишува...
Дусак
Дусак или тесак – краток меч сличен на сабја или јатаган. Настанал веројатно во Чешка најдоцна во 16 век од претходните селски оружја. Конструкцијата била едноставна. Сечивото личи на сечиво на коса, на едниот крај било продолжено и на крајот завиено, со што се добил ракофат на дусакот. Со тоа дусакот можел лесно и евтино да се произведува, со што оружјето станало многу популарно во пониските слоеви на општеството.
Мечот на Осман
Мечот на Осман (турски: Osman'ın Kılıcı ) — симбол на моќта на османлискиот султан.
Мечот бил претставуван на церемонијата кога османлискиот султан официјално бил прогласуван за владетел на Отоманското Царство.
Мечот се препишува на основачот на динстијата, Осман I. Практиката е цитирана во белешките на неговиот ментор Шеик Едебали.
Церемонијата со мечот на Осман се одржувала во рок од две недели од доаѓањето на султанот на престолот. Се одвивала во комплексот на Ејуп Султан џамија и поминувал низ Цариград преку воден пат до палатата Топкапи (каде што живеел султанот).
Crassula ovata
Crassula ovata, попозната како дрво на парите ― сукулент со мали розови или бели цветови кое потекнува од покраините Квазулу-Натал и Источен Кејп во Јужна Африка и Мозамбик; вообичаено е како домашно растение ширум светот. Голем дел од неговата популарност произлегува од ниските нивоа на потребна нега; дрвото на парите бара малку вода и може да преживее во повеќето внатрешни услови. Понекогаш е нарекувано дрво на парите; сепак, Pachira aquatica исто така го има овој прекар.
Опис
Дрвото на парите е зимзелено со дебели гранки. Има дебели, сјајни, мазни лисја кои растат во спротивставени парови по гранките. Листовите се богато зелени како жад, иако некои може да изгледаат дека се повеќе жолто-зелени. Некои сорти може да развијат црвена нијанса на рабовите на листовите кога се изложени на високо ниво на сончева светлина. Растот на новото стебло е со иста боја и текстура како листовите, станувајќи дрвенести и кафеави со возраста.
Расте како исправена, заоблена, густо стеблеста, силно разгранета грмушка и достигнува висина до 2,5 метри. Основата е обично ретко разгранета. Понекогаш е образувана единствено главно стебло со дијаметар до 9 центиметри. Сочните ластари се сиво-зелени. Кората на постарите гранки се олупи во хоризонтални, кафеави ленти. Иако стануваат кафеави и изгледаат дрвенести со возраста, стеблата никогаш не стануваат вистинско лигнифицирано ткиво, останувајќи сочни и месести во текот на животот на растението.
Спротивно наредените, растечки до распространети, зелени листови се демнат со кратки до 5 милиметри. Месестиот, гол, капковиден лист, во облик на клин, е долг од 3 до 9 сантиметри и широк од 1,8 до 4 центиметри. Границите на листовите со остри рабови често се црвеникави.
Избрани се бројни сорти, од кои C. ovata 'Hummel's Sunset' ја добило Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Соцветие
Кога созрева, во зима дава мали бели или розови цветови во облик на ѕвезда. Крајното соцветие е врвен кружен тирзус со бројни дихазија. Има должина и дијаметар од околу 5 центиметри. Стеблото на соцветието има должина од 15 до 18 милиметри и дијаметар од 2 милиметри. Цветните дршки се долги 5 милиметри.
Хермафтодитските цветови со сладок мирис, имаат радијална симетрија и двојни околуцветници. Петте сепали, секој долг околу 2 милиметри, се споени еден со друг во основата. Розовата или белата цветна круна е во облик на ѕвезда и има дијаметар од околу 15 милиметри. Неговите ланцетни ливчиња се долги 7 милиметри и широки 2,5 милиметри. Стамени имаат должина од 5 милиметри. Комбинацијата од пократки денови, студени ноќи и недостиг на вода во текот на неколку недели ќе даде цвет околу почетокот на зимата.
Одгледување
Како сочник, Crassula ovata бара малку вода во лето, а уште помалку во зима. Тоа е подложно на прекумерно наводнување, особено во студената сезона. Прекумерното наводнување може да предизвика опаѓање на листовите и гниење на коренот. Меѓутоа, недостатокот на вода исто така може да го оштети. Треба да биде одгледувано во порозна подлога со добра дренажа, која ќе варира во зависност од климата во која се одгледува. Потребни се околу 4-6 часа директно изложување на сонце или средно сенка со силна светлина. Во региони со благи временски услови може да издржи мал мраз, под услов подлогата да биде чувана сува.
C. ovata може да покаже црвена нијанса околу лисјата кога се одгледува со силна сончева светлина. Во поекстремни случаи, зелената боја на растението се губи и може да се замени со жолта. Ова е предизвикано од дрвото на парите што произведува пигменти како што се каротеноидите за заштита од суровата сончева светлина и ултравиолетовите зраци. Растението цвета и во зима, особено за време на поладна, потемна и сув период. C. ovata понекогаш е нападната од Pseudococcidae, вообичаена непријатност за сукулентите.
Размножување
Дрвото на парите е познато и по леснотијата на размножување, што може да се изведе со исечоци или дури и заскитани лисја кои паѓаат од растението. Дрвата на парите може лесно да се размножуваат и од двете со стапки на успех повисоки отколку со резница. Во дивината, вегетативното размножување е главниот метод на размножување на дрвото на парите. Гранките редовно паѓаат од дивото дрво на парите, а овие гранки може да се вкоренат и да образуваат нови растенија.
Како и многу сукуленти, дрвата на парите може да се размножуваат само од отечените лисја кои растат во двојки на стеблата. Иако методите на размножување може да варираат, повеќето следат слични чекори. Вообичаено, раните на листовите се оставаат да се исушат и се оставаат калус. Потоа, листовите се ставаат во или на земја. Корените почнуваат да растат на отсечените лисја околу четири недели по отстранувањето од стеблото. Еколошките фактори како што се температурата и влажноста влијаат на брзината со која се развиваат корените и новите растенија. Зеленилото обично се појавува веднаш по образувањето на новите корени.
Паразити и болести
Штитестите ваши се вообичаени штетници на Crassula ovata и можат да предизвикаат разобличувањет на растението за време на растот. Наездата може да се елиминира со убивање на секој инсект со памучна пупка или четка што е натопена во алкохол за триење. Ова постапка се повторува секој ден додека не се уништат сите Pseudococcidae, како и новите инсекти кои сè уште може да се изведат откако ќе бидат убиени сите Pseudococcidae што живеат на растението. Лисните вошки се исто така вообичаени штетници, но тие имаат тенденција да ги нападнат стеблата на цвеќето. Вошките Tetranychidae исто така можат да предизвикаат проблеми. Изложеноста на сокот или лисјата може да предизвика дерматит кај луѓето.
Токсичност
Некои извори тврдат дека некои видови од семејството Crassulaceae, вклучително и дрвото на парите, се веројатно токсични за коњите, мачките и кучињата, како и благо токсични за луѓето со допир со кожа, но таквите тврдења остануваат недокажани. Познато е дека Crassula ovata е користена како лековито растение во некои региони.
Сорти кои ја добиле Наградата за градинарски заслуги
Следниве сорти ја добиле Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво:
Рудник (Леринско)
Рудник (Ανάργυροι, Анаргири; до 1928 г. Ρούδνικ, Рудник ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 452 жители (2011). Пред Балканските војни Македонците во селото сочинувале мнозинство, додека денес тие се една третина од жителите.
Во Отоманското Царство
Во османлиските дефтери на христијанското население во Леринскиот вилает од 1626/27 г. се вели дека Рудник се состоел од 68 христијански домаќинства.
Во XIX век Рудник било големо македонско-турско село и седиште на Рудничката нахија во Леринската каза. Поради проширувањето Рудничкото Езеро и заблатувањето на површините околу селото, нахиското седиште е преместено во Суровичево и Рудник постепенно опаднал. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Рудник (Roudnik) било село во Џумалиската каза со 100 домаќинства, од кои с 12 жители муслимани и 365 Македонци.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Рудник:
Некаде помеѓу 1896 и 1900 г. селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Рудник имал 160 жители Македонци и 50 жители Турци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 160 Македонци под егзархијата и во него работело бугарско училиште. Во овој период Боривое Милоевиќ го посетил селото и попишал 14 македонски и 7 турски куќи.
Во Грција
Во текот на 1960-тите дел од жителите се преселиле во градот Кајлари.
Стопанство
Бидејќи лежи во полето на Сариѓол, селото е доста богато. Се произведуваат големи количества тутун, детелина и жито.
Само еднаш живееш (филм од 1937)
Само еднаш живееш (англиски: You Only Live Once) - американски филм од 1937 година во режија на Фриц Ланг, а по сценариото на Џин Таун и Ц. Греам Бејкер. Главните улоги ги играат: Хенри Фонда (Henry Fonda), Силвија Сидни (Sylvia Sidney) и Бартон Меклејн (Barton MacLane).
Синопсис
Џоан (ја игра Сидни) е секретарка, а Еди (го игра Фонда) е поранешен затвореник, кој се обидува да започне нов живот. Тие се вљубени еден во друг, а Џоан верува дека Еди е добар човек, без оглед на неговото криминално минато. Меѓутоа, тие немаат среќа: Еди е обвинет за грабеж и за убиства, иако тој не е виновникот...
Азербејџански национален музеј за уметност
Азербејџански национален музеј за уметност (Azərbaycan Milli İncəsənət Muzeyi) — најголем ликовен музеј во Азербејџан. Основан е во 1936 година во Баку и во 1943 година бил именуван според Рустам Мустафајев, истакнат азербејџански сценарист и театарски уметник. Музејот се состои од две згради една до друга. Музејската колекција вклучува 15.000 уметнички дела. Изложени се како постојана постановка повеќе од 3.000 експонати во 60 соби. Околу 12.000 експонати се чуваат складирани. Музејот ги менува изложбите периодично, на начин што е можно поголем број на експонати да бидат изложени. Моментално, музејот е со местоположба во две згради кои се изградени во век.
Изложби
= Архитектура =
= Збирка на стара и средновековна уметност во Азербејџан = Во оваа колекција се вклучени дела од стариот и среден век, вклучувајќи и фигури на птиците од Мана, женски фигури од III-I век п.н.е., различни садови од различни наоѓалишта во Азербејџан ископани за време на истражувањата, надгробна плоча во облик на кољ итн..
Музејот работи од 10 наутро до 18.00 часот. Во понеделник музејот не работи.
Список на измислени мечеви
Оваа статија е список на измислени мечеви во различни делови на литературата, филмот и телевизијата. За мечеви кои потекнуваат од митологијата и легендите, видете Список на митолошки мечеви. Мечевите кои потекнуваат од епските песни, приказни и хроники што биле земени во еден момент како „вистинско“ сметководство на историјата, наместо да се компонираат како дела на фикција, како што се „ Беувулф“, „Приказната за Хајке“ и „ Коџики“ и слични, не се наведени овде, без оглед на тоа дали современите научници верувале дека самите мечеви постоеле историски.
Облаци (филм)
„Облаци “ - македонски телевизиски филм од 1988 година. Го режирал Артур Фридман, кој го напишал и сценариото.
Илцен
Илцен (службено наречен: Ханзин град Илцен; Uelzen; долногермански: Ülz’n ) — град и административно седиште на истоимениот округ, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Претставува дел од метрополитенската област на Хамбург.
Окружниот град стекнал регионална слава кога Фриденсрајх Хундертвасер бил избран да ја обнова железничката станица. Градбата била отворена во 2000 година и денес привлекува многубројни туристи.
Местоположба
Илцен се наоѓа на работ на Линебуршкото Поле. Поради својата местоположба, градот претставува важен железнички јазол и тука се вкрстуваат линиите Хамбург-Хановер и Бремен-Берлин. Од стопанство значење е и положбата на Страничниот канал на Елба.
Градот е распослан на бреговите на реката Илменау. Околу градот се наоѓаат големи области на природни паркови, шуми, езера и голети.
Градски единици
Кон Ханзиниот град Илцен припаѓаат местата Грос Лидерн, Халигдорф, Хамброк, Ханзен, Ханштет II, Холденштет, Кирхваје], Клајн Зиштет, Мазендорф, Мере, Молцен, Олденштат, Риштет, Рипдорф, Татерн, Ферсен, Вестерваје и Волтерсбург.
Исто така, постојат уште три места во градското јадро, кои имаат статус „други места“: Борне, Клајн Лидерн и Пиперхефен.
Клима
Просечната годишна температура изнесува 9,6 °C, а просечните врнежи изнесуваат 660 мм. Просечната температура во јули изнесува 18,6 °C, а во јануари 1,4 °C. Помеѓу април и август има просечно 201 сончев час месечно. Во јули, највисоката температура е до 36,5 °C, а во декември најниската температура до −17,3 °C. Најсув месец е април, додека најмногу врнежи има во јули.
Историја
Градот бил основан околу 1250 година. Во 1270 година, војводата Јохан од Брауншвајг-Линебург, член на велфската династија кој владеел со Кнежевството Линебург од 1252 до 1277 година, му доделил градски права на Илцен. Во средниот век станал активен член на Ханзата. Градските бедеми, изградени во текот на век, првично имале 3 градски порти, ѕидини и ендек. Делови од бедемите се зачувани и ден денес.
Додека Илцен играл мала улога во рамките на Ханзата, постојат докази дека вршел трговија со Ливонија и Шпанија. На 21 октомври 1470 година, Илцен бил домаќин на конвенцијата на Ханзата. Настанот бил особен, бидејќи вообичаено овие годишни настани се одржувале главно во Либек.
Градот станал дел од Изборното кнежевство Хановер во 1708 година, во Кралството Вестфалија во 1807 година, во Кралството Хановер во 1814 година и на пруската покраина Хановер во 1866 година.
Во Илцен се наоѓал нацистички концентрациски камп до 17 април 1945 година. Кампот претставувал подкамп на концентрацискиот камп Нојенгаме.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 38 избрани членови. Ова е поставениот број за град со големина помеѓу 30.001 и 40.000 жители. Се бираат на локални избори со мандат од 5 години. Тие припаѓале на следниве партии односно здруженија:
Градоначалник
Градоначалник на Ханзиниот град Илцен од 2014 година е независниот Јирген Маркварт.
Претставник во Бундестагот
При гласање на претставници во Бундестагот, градот припаѓа на изборната единица Целе-Илцен.
За долносаксонскиот парламент (Landtag), градот припаѓа на единицата Целе-Штат со околината.
Музеи
Вреден за посета е музејот „Замок Холденштет“ (Museum Schloss Holdenstedt), каде се наоѓа музејот за локалната историја. Постојаните изложби вклучуваат мебел од средниот век до арт-нуво, збирка на чаши, дела на сликари и археолошки пронајдоци.
Стопанство
Најголемата шеќерана на групацијата Нордцукер се наоѓа во Илцен. Обработување околу 20.000 тони шеќерна репка секој ден. Други големи работодавци во градот се „Нестле Шелер“ и млекарницата „Илцена“.
Железница
Железничката станица „Хундертвасер“ во градот се наоѓа на источниот крај на Линебуршкото Поле. Одржува линии до градовите Хамбург, Хановер, Линебург, Целе, Брауншвајг, Бремен и Берлин.
Судови
Во градот се наоѓа окружен суд, кој потпаѓа под надлежност на покраинскиот суд во Линебург и Високиот суд во Целе.
Образование
Во градот се наоѓаат две гимназии, повеќе стручни училишта и шест основни училишта.
Еколошки прашања во делтата на Нигер
Еколошките прашања во делтата на Нигер се предизвикани од нејзината нафтена индустрија. Делтата опфаќа во мочуришта од   формирани првенствено со таложење на седимент. Дом на 20 милиони луѓе и 40 различни етнички групи, оваа поплавена рамнина сочинува 7,5% од вкупната копнена маса на Нигерија. Тоа е најголемото мочуриште и го одржува третиот по големина дренажен басен во Африка. Животната средина на делтата може да се подели на четири еколошки зони: крајбрежни бариерни острови, мангрови мочуришни шуми, слатководни мочуришта и низински дождовни шуми. Риболовот и земјоделството се главните извори на егзистенција за поголемиот дел од нејзините жители.
Овој неверојатно добро опремен екосистем содржи една од највисоките концентрации на биоразновидност на планетата, покрај тоа што поддржува изобилство флора и фауна, обработлив терен што може да одржи широк спектар на култури, граѓа или земјоделски дрвја и повеќе видови слатководни риби отколку кој било екосистем во Западна Африка. Регионот би можел да доживее загуба од 40% од својот населив терен во следните триесет години како резултат на обемната изградба на брани во регионот. Доаѓањето на производството на нафта, исто така, негативно влијаело на регионот на делтата на Нигер поради невиденото излевање на нафта кое трае во последните пет децении, што го прави регионот еден од најзагадените во светот. Се проценува дека додека Европската Унија доживеала 10 случаи на излевање нафта за 40 години, Нигерија забележала 9.343 случаи во рок од 10 години. Негрижата на нафтената индустрија, исто така, ја забрзала оваа ситуација, што можеби најдобро може да се опфати со извештајот од 1983 година издаден од NNPC, долго пред да се појават популарните немири:
Резултантната деградација на животната средина од палењето на гасот, копирањето на поголемите реки, излевањето нафта и рекултивирањето на земјиштето поради екстракција на нафта и гас низ регионот на делтата на Нигер чини околу 758 милиони американски долари секоја година. За жал, 75% од трошоците се на товар на локалните заедници преку загадената вода, неплодното обработливо земјиште и изгубената биолошка разновидност.
Големина на проблемот
Одделот за нафтени ресурси проценил дека 1,89 милиони барели нафта биле истурени во делтата на Нигер во периодот помеѓу 1976 и 1996 година од вкупно 2,4 милиони барели што се истуриле во 4,835 инциденти. (приближно 220 илјади кубни метри). Во извештајот на Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП) се наведува дека имало вкупно 6.817 излевања на нафта во периодот од 1976 до 2001 година, што претставува загуба од три милиони барели нафта, од кои повеќе од 70% не биле обновени. 69% од овие излевања се случиле на брегот, една четвртина биле во мочуришта и 6% се излеале на копно. Бронвен Манби, тогаш истражувач во Африканската поделба на Хјуман Рајт Воч, во јули 1997 година документирал дека „''според официјалните проценки на Нигериската национална нафтена корпорација (NNPC)... приближно 2,300 кубни метри нафта се излеваат во 300 посебни инциденти годишно. Може со сигурност да се претпостави дека, поради недоволно известување, реалната бројка е значително повисока: конзервативните проценки ја ставаат на десет пати повисока''.“
Нигериската национална нафтена корпорација ја става количината на нафта што се исфрла во околината годишно на 2,300 кубни метри со просечно 300 поединечни излевања годишно. Меѓутоа, бидејќи оваа количина не ги зема предвид „ситните“ излевања, Светската банка тврди дека вистинската количина на нафта истурена во животната средина може да биде и десет пати поголема од официјално потврдената количина. Најголемите поединечни излевања го вклучуваат изливот на офшор станица во Тексако, која во 1980 година фрлила од 400,000 барели сурова нафта во Гвинејскиот Залив и дефект на резервоарот на терминалот Форкадос на Royal Dutch Shell, што предизвикало излевање проценето на 580,000 барели  Во 2010 година, Берд објавил дека меѓу 9 и 13 милиони барели биле истурени во делтата на Нигер од 1958 година Еден извор дури пресметува дека вкупната количина на нафта во барели истурена помеѓу 1960 и 1997 година е над 100 милиони барели или     Извештајот на Обединетите нации од 2011 година документира дека животната средина на делтата на Нигер е толку загадена што би можеле да бидат потребни 25 до 30 години за да се отстранат поврзаните последици за одржливост од загадувањето.
Катастрофално излевање се случило на 1 мај 2010 година на офшор нафтената платформа ExxonMobil на приближно 37-46 километри од брегот, исфрлувајќи повеќе од 1 милион галони сурова нафта во делтата. Бидејќи излевањето се случило само 10 дена по истекувањето на нафтата на Deepwater Horizon во Мексиканскиот Залив, луѓето погодени од повторените излевања во делтата на Нигер забележале „масивни разлики“ во меѓународниот одговор на овие катастрофи и релативен недостаток на медиумско покривање за такви настани во Нигерија. .
Причини
Поголемиот дел од нафтената инфраструктура е стара и нема редовна инспекција или одржување. Половина од сите излевања се случуваат поради корозија и несреќи на нафтоводот и танкерот (50%), други причини вклучуваат саботажа (28%) и операции за производство на нафта (21%), при што 1% од излевањата се сметаат за несоодветни или нефункционални опрема за производство.
Причината поради која корозијата претставува толку висок процент од сите излевања е тоа што како резултат на малата големина на нафтените полиња во делтата на Нигер, постои широка мрежа на цевководи меѓу полињата, како и бројни мали мрежи на проток - цевките со тесен периметар што носат нафта од бунарите до проточните станици - овозможувајќи многу можности за истекување. Во копнените области повеќето цевководи и проточни линии се поставени над земја. Цевководите, кои имаат проценет животен век од околу петнаесет години, се стари и подложни на корозија. Многу од цевководите се стари од дваесет до дваесет и пет години.
„Шел“ признава дека „''повеќето објекти биле изградени меѓу 1960-тите и раните 1980-ти според тогашните стандарди кои преовладувале. SPDC [Shell Petroleum and Development Company] не би ги изградил на тој начин денес''“. Саботажата се изведува првенствено преку она што е познато како „бункерирање“, при што саботерот се обидува да го допре гасоводот. Во процесот на извлекување понекогаш цевководот е оштетен или уништен. Маслото извлечено на овој начин често може да се продаде.
Саботажата и кражбата преку исфрлање нафта станале главен проблем и во државите на делтата на реката Нигер, што придонесува за понатамошна деградација на животната средина. Оштетените линии може да останат незабележани со денови, а поправката на оштетените цевки трае уште подолго. Сифонирањето на нафта станало голем бизнис, а украденото масло брзо се пробило на црниот пазар.
Додека се зголемува популарноста на продажбата на украдена нафта, се зголемува и бројот на смртни случаи предизвикани од експлозија. Кон крајот на декември 2006 година, повеќе од 200 луѓе биле убиени во регионот Лагос во Нигерија во експлозија на нафтена линија.
Нигериските регулативи за нафтената индустрија се слаби и ретко се спроведуваат, што во суштина дозволува индустријата да се саморегулира.
Последици
Излевањето на нафта има големо влијание врз екосистемот во кој се ослободува и може да претставува екоцид. Огромни делови од мангрови шуми, кои се особено подложни на нафта (главно поради тоа што се складира во почвата и повторно се ослободува годишно за време на поплавите), биле уништени. Се проценува дека 5 до 10% од нигериските мангрови екосистеми се избришани или со населување или со нафта. Дождовната шума која претходно окупирала околу исчезнала. Излевањата во населените области често се шират на широк простор, уништувајќи ги посевите и аквакултурите преку контаминација на подземните води и почвите. Потрошувачката на растворен кислород од бактерии кои се хранат со истурените јаглеводороди, исто така, придонесува за смрт на рибите. Во земјоделските заедници, често залихите на храна за една година може да бидат уништени веднаш. Реката Нигер е нападната од воден зумбул, кој напредува во загадени средини, но ги затнува водните патишта и се натпреварува со домашните растенија.
Луѓето во погодените области се жалат на здравствени проблеми, вклучувајќи проблеми со дишењето и кожни лезии; многумина ги изгубиле основните човекови права како што се здравјето, пристапот до храна, чиста вода и способноста за работа.
На 30 јануари 2013 година, холандскиот суд пресудил дека Шел е одговорен за загадувањето во делтата на Нигер. Во јануари 2015 година, Шел се согласил да плати 80 милиони долари на заедницата Огониленд во Бодо за две излевања на нафта во 2008 година по судски спор во Лондон.
Чистење
Во 2011 година, Нигерија порачала извештај од Обединетите нации за влијанието на екстракцијата на нафта во делтата област „Огониленд“. Извештајот открил сериозна контаминација на почвата и водоводната вода, уништување на мангрови и „дека воспоставените институционални контролни мерки и во нафтената индустрија и во Владата не се спроведени соодветно“. ООН заклучил дека ќе бидат потребни повеќе од 30 години за да се врати штетата. Врз основа на тие препораките, во август 2017 година, Нигерија започна програма за чистење и реставрација во износ од 1 милијарди долари. Во јануари 2019 година првпат пристигнале инженерите за да започнат со чистењето.
Во 2019 година, нигериската влада се нашла под испитувачка лупа кога меморандум од канцеларијата на претседателот Мухамаду Бухари и наложила на Нигериската национална нафтена корпорација да ги преземе нафтените бунари Огониланд од Шел „и да обезбеди непречено повторно влегување во нив“. Невладините организации и Движењето за опстанок на народот Огони протестирале против предложената акција.
Федералната влада на Нигерија преку Нигериската национална нафтена корпорација исплатила сума од 180 милиони американски долари како такса за 21 избрана компанија од 400 компании кои конкурирале за договорот.
Губење на мангрови шуми
Вегетацијата во делтата на реката Нигер се состои од големи мангрови шуми, соленкасти мочуришни шуми и дождовни шуми. Се проценува дека големите пространства на мангрови шуми покриваат приближно земјиште. Мангрите остануваат многу важни за домородното население на Нигерија, како и за различните организми кои ги населуваат овие екосистеми.
Човечкото влијание од лошото управување со земјиштето, заедно со постојаното загадување со нафта, предизвикало исчезнување на пет до десет проценти од овие мангрови шуми. Испарливите, брзо продорни и вискозни својства на нафтата избришале големи површини на вегетација. Кога ќе се појават излевања во близина и во рамките на одводниот слив, хидролошката сила и на реката и на плимата и осеката ја принудуваат истурената нафта да се движи нагоре во областите на вегетација.
Мангровските шуми се вклучени во многу сложен трофичен систем. Доколку маслото директно влијае на кој било организам во екосистемот, тоа може индиректно да влијае и на мноштво други организми. Овие цветни заедници се потпираат на циклус на хранливи материи, чиста вода, сончева светлина. Со идеални услови тие нудат структура на живеалиште и внесување енергија преку фотосинтеза до организмите со кои комуницираат. Познато е дека ефектите од излевањето на нафта врз мангровите ги закиселуваат почвите, го запираат клеточното дишење и ги изгладнуваат корените на виталниот кислород.