cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бузоешт
Бузоешт (Buzoeşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 6.306 жители.
Beatriz Karilo
Беатриз Микаела Карило де лос Рејес (родена на 2 јуни 1975 година) е шпански политичар и социјален активист. Таа е член на 13-тиот конгрес на пратениците интегрирани во парламентарната група на социјалистите, претставувајќи ја Севиља.
Биографија
Родена на 2 јуни 1975 година во Палма дел Рио, во провинцијата Кордоба, таа е од ромско етничко потекло. Самонаречена социјалистка „откако (таа била во) басинето“, нејзиниот татко бил таен член на Шпанската социјалистичка работничка партија (ПСОЕ) за време на ерата на Франкоистичка Шпанија, кој се бореше против бегството на децата роми. Студирала бизнис администрација, се стекнала со диплома за социјална работа и диплома за антропологија; ги плаќала студиите со работа во улична продажба и во портокаловата индустрија во нејзиниот роден град.
Социјална активистка позната по нејзината работа како претседател на Факали, Федерацијата на здруженија на жени ромки, таа се кандидирала на третото место на листата на PSOE за Севиља за Конгресот на пратениците во однос на општите избори во 2019 година. Таа била избрана за член на 13-от мандат на Долниот дом.
Француски Камерун
Француски Камерун (француски: Cameroun) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Екваторска Африка во периодот од 1918 до 1960 година, под мандат на Лигата на народите. Земјата е наследник на денешен Камерун.
Преглед
[[File:Cameroon boundary changes.PNG|350px|thumb|десно|Камерун 1901–1972
]] Територијата на денешен Камерун се нашла под германска власт за време на т.н. „освојување на Африка“ кон крајот на 19 век. Германскиот протекторат започнал во 1884 година со договор со локалните началници во областа Дуала и постепено се проширил и во внатрешноста. Во 1911 година, Франција отстапила делови од нејзината територија на Германски Камерун, како резултат на Втората мароканска криза, и новата територија била позната како Нов Камерун. За време на Првата светска војна, германскиот протекторат бил окупиран од британски и француски војници, а подоцна и секоја земја од страна на Лигата на народите во 1922 година. Во овој период земјата била поделена и позната како Британски Камерун и Француски Камерун. По Втората светска војна, територијата паднала под мандат на ООН. Востанието што го предводил Рубен Ум Ниобе со Сојузот на народите на Камерун избувнало во 1955 година. Камерун станала независна земја во јануари 1960 година, а во октомври 1961 година јужниот дел на Британски Камеруни се приклучил кон формирањето на Сојузна Република Камерун. Муслиманскиот северен дел од Камерун се одлучил за обединување со Нигерија во мај истата година. Конфликтот траел до 1970-тите години.
Меѓувоен период
По Првата светска војна, Камерун не бил интегриран во Француска Екваторска Африка, туку според францускиот мандат бил основан Комесаријат на Демократската Република. Франција вовела асимилаторска политика со цел да се заборави германското присуство, со учење на француски на целата територија и наметнување на францускиот закон. Колонијалната администрација, исто така, ги следеше јавните здравствени политики преку поттикнување на франкофонијата. Францускиот расизам набргу се проширил низ колонијата, по кое следувало антифранцуското движење кое зајакнало кон крајот на 1940-тите.
Во 1940 година, Француски Камерун се приклучил на Слободна Франција.
Поствоен период
По Втората светска војна, Камерун станал територија на Обединетите нации и бил вклучен во Француската унија. Од почетокот на 1940-тите, колонијалните власти ја поттикнале политиката на диверзификација на земјоделството во монокултурни култури. Кафето се произведувало на запад додека памукот на југ. Во текот на овој период започнал и изградба на инфраструктура. Од вкупно три милиони жители, 10% биле доселеници, а 15.000 лица биле поврзани со колонијалната администрација (државни службеници, приватни агенти, мисионери итн. ).
Во 1946 година било формирано претставничко собрание на Камерун, а во Француското собрание од Камерун биле избрани две лица. Некои приватни и јавни училишта исто така биле отворени, додека најдобрите студенти биле испраќани во Дакар (Сенегал) или Франција да студираат на колеџ. Колонијалната администрација, исто така изградила инфраструктура за електрична енергија и вода во големите градови. Во 1952 година, Претставничкото собрание станало Територијално собрание на Камерун.
Сојузот на народите на Камерун била антиколонијалистичка партија создадена во 1948 година и се борела за обединување на Камерунците и за независност. Во 1955 година партијата била забранета. По забраната избувнала колонијална војна која траела повеќе од седум години.
Граѓанска војна
Франција доделила внатрешна автономија во 1956 година. Андре Мари Ббида станал премиер во 1957 година, а Ахмаду Ахиџо заменик-премиер. И покрај барањата на Рубем Ум Ниобе, водач на Сојузот на народите на Камерун, новата влада одбила да ја легализира партијата. Андре Бдида се откажал од функцијата во 1958 година и бил заменет со Ахиџо, додека Рубен бил убиен од француски командант на 13 септември 1958 година. По неговата смрт партијата се поделила помеѓу внатрешни франкции, но поголем замав добила радиканлната марксистичка група. Започнувајќи од 1959 година, колонијалната војна се споила со граѓанската војна. Востанието продолжило и по добивањето на независноста, иако СНК била официјално растурена. Побуната била уништена само во 1970-тите. Проценките за бројот на жртвите на војната се движат од околу неколку десетици илјади смртни случаи, главно по независноста. Војната вклучувала злоупотреби на човековите права од страна на милитантите и трупите на Камерун и Франција.
Камерун станал независен на 1 јануари 1960 година, но Граѓанската војна продолжила.
Љубовта на Парис и Елена
Љубовта на Париз и Хелена ― слика насликана од Жак-Луј Давид во 1788 година. Таа е резултат на наредба од кралот Шарл X кон сликарот. Во кариерата на Давид, делото го наследува „Смртта на Сократ“ и му претходи на „Ликторите му ги носат на Брут телата на неговите синови“. Од митолошко вдаховение со претставување на две од главните фигури на „Илијада“, Елена Тројанска и Парис, сликата го прикажува стилот на Давид во жанрот на галантно сликарство и се толкува како сатира на манирите на кралот Шарл.
Вдаховение
Каријатидите кои се појавуваат во позадината на сцената, се копирани од трибината на каријатидите од „Жан Гужон“ (музејот Лувр) и се од раката на Жан-Батист Исабеј.
Термидорска реакција
Термидорска реакција (Réaction thermidorienne  или Convention thermidorienne, „Термидорски конвент“) е период од Француската револуција кој траел од соборувањето на Максимилијан Робеспјер на 9 Термидор II, или 27 јули 1794 година, до воспоставувањето на Францускиот директорат на 2. ноември 1795 година.
„Термидорската реакција“ своето име го добила по месецот кога бил извршен пучот. Таа е последен дел од владеењето на Националниот конвент во Франција. Со Термидорската реакција завршило владеењето на теророт, и била извршена децентрализација на извршните овластувања на Комитетот за јавен спас. Радикалните јакобински политики биле заменети со нови поконзервативни позиции. Економскиот и општиот популизам, дехристијанизацијата и строгите воени мерки биле претежно напуштени, бидејќи членовите на Конвентот, разочарани и исплашени од централизираната влада на Теророт, претпочитале постабилен политички поредок кој ќе биде одобрен од богатите. Реакцијата брутално ја потиснала левицата, и имало масакри, а Јакобинскиот клуб бил распуштен, санкилотите биле растурени и Монтањарската идеологија била отфрлена.
Етимологија и дефиниции
Името „Термидорска“ потекнува од датумот по францускиот републикански календар на кој Максимилијан Робеспјер и другите радикални револуционери биле нападнати во Националниот конвент - 9-ти термидор година II (27 јули 1794). Термидорската реакција се однесува на преостанатиот период од постоењето на Националниот конвент додека тој не биде заменет со Директоратот; овој период понекогаш се нарекува и ера на Термидорски конвент. Истакнати Термидорски личности се: Пол Барас, Жан-Ламбер Талиен и Жозеф Фуше.
Причини
На 9 Термидор (27 јули) 1794 во Националниот конвент имало заговор против Робеспјер, кој управувал со Комитетот за јавен спас. Жан-Ламбер Талиен, член и поренешен претседател на Националниот конвент ја осудил тиранијата на Робеспјер. Нападот од говорницата го продолжил Жак Никола Било-Варен. Пратениците почнале да викаат „Долу тиранинот! Уапсете го!“ Потоа била донесена наредба да се уапсат Робеспјер и неговите следбеници.
Војниците од Париската комуна, лојални на Робеспјер, пристигнале да го ослободат него и другите затвореници. Конвентот им наредил на сопствените трупи да им се спротивстават. Приврзаниците на Робеспиер се забарикадирале во Хотел де Вил. Конвентот ги прогласил за одметници, што значело дека може да бидат погубени во рок од 24 часа без судење. Војниците од комуната во Хотел де Вил дезертирале. Потоа, војниците од Конвентот стигнале до хотелот на 28 јули околу 2 часот по полноќ. Робеспјер, со скршена вилица најверојатно поради неуспешен обид за самоубиство, бил уапсен заедно со повеќето негови поддржувачи. Истиот ден, Робеспјер бил погубен заедно со 21 од неговите најблиски соработници, меѓу кои биле и Франсоа Ханриот, поранешен командант на париската национална гарда; Жан-Батист Флерио-Леско, градоначалник на Париз; Жорж Кутон, Луј Антоан де Сен Жист и Рене-Франсоа Дума, поранешен претседател на Револуционерниот трибунал.
Термидорски конвент
Настаните од 9 Термидор се покажале како пресвртни во револуцијата. Термидорското владеење се покажало како непопуларно, и се соочило со многу бунтови по погубувањето на Робеспјер и неговите сојузници. На 29 јули, Термидорците осудиле и егзекутирале 73 членови на Париската комуна на смрт, најголемото масовно погубување извршено во Париз воопшто. Ова ја направило ситуацијата во Франција исклучително кревка.
Жртвите на новиот терор биле убивани по затворите или биле судени без соодветна законска постапка. Таквите услови биле слични на оние за време на владеењето на теророт. Истовремено, лошата економска политика предизвикала неконтролирана инфлација. На крајот, моќта се префрлила во рацете на Директоратот, извршна власт составена од пет лица кои ја презеле власта во Франција во ноември 1795 година (во III година од календарот на Француската револуција).
Термидорскиот режим ги исклучил од власта другите Монтањари, дури и оние кои учествувале во заговорот против Робеспјер и Сен Жист.
Во април и мај 1795 година избувнале протести за поддршка на радикалите кои кулминирале со инвазија на Конвентот од страна на бунтовниците на 20 мај. На 22 мај, Конвентот го возвратил ударот, откако неговите војници го опколиле Фаубур Сент-Антоан и вооружените бунтовници ги принудиле да капитулираат. Низ цела Франција се повториле настаните од септемвриските масакри; но овој пат жртви биле затворените службеници од Теророт. Во Париз почнале да се толерираа ројалистичките чувства.
Во меѓувреме, француската армија ја освоила Холандија и била основана Република Батавија, го окупирала левиот брег од Рајна и ги принудила Шпанија, Прусија и неколку германски држави да бараат мир. На 22 август 1795 бил изготвен нов устав - Устав на годината III, со кој се вовеле одредени демократски елементи, бил основан изборен колеџ за избор на службеници, дводомен законодавен дом и други одредби со кои се штитаеле тогашните носители на власта. На 5 октомври ројалистите започнале бунт и го оспориле Конвентот. Бунтот бил задушен од трупите предводени од генералот Наполеон Бонапарт. На 25 октомври Конвентот бил распуштен и на 2 ноември 1795 бил заменет со Директоратот.
F
F — шестата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /f/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква Ф|ф.
NGC 2948
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2948 се споменува и како UGC 5141, MCG 1-25-7, CGCG 35-20, IRAS 09363+0710.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2948 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2948 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Други поделби
Проучување на NGC 2948 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27518. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 241. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 233.
Руј (планина)
Руј е погранична планина меѓу Бугарија и Србија. Највисоката и точка е врвот Руј (1.706м).
Килдер (грофовија)
Килдер (ирски -Contae Chill Dara, англиски -County Kildare) е грофовија во покраината Ленстер, сместен југозападно од Даблин, Ирска. Името доаѓа од ирските зборови Cill (црква) и Dara (дабје).
Географија
Килдер се граничи со грофовиите Карлоу, Лаут, Мит, Офали, Даблин и Виклоу.
Речани (Зајаско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Општина Зајас, Кичевско. Речани се наоѓа на Бачишка Река, на источните падини на Бистра Планина.
Историја
Според податоците за 1873 година, Речани имало 6 домаќинства во 28 жители христијани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Речани живееле 45 жители, сите Македонци.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Речани имало 101 жител, од кои 100 биле Албанци, и еден друг.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 48 жители, од кои 46 Македонци, 1 Турчин и 1 лице без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 825 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна деловна просторија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 95 гласачи.
Личности
Личности родени во Речани:
Ѓорѓе Деспотовиќ
Ѓорѓе Деспотовиќ (4 март 1992 ) е српски фудбалер кој игра како центарфор за рускиот клуб Арсенал Тула.
Кариера
Во февруари 2015 година, Деспотовиќ се преселил како позајмица во ФК Жетису на шест месеци. Во јули 2015 година тој заминал на уште една позајмица во ФК Каират. Следниот февруари, Деспотовиќ потпишал за ФК Астана.
На 15 февруари 2017 година, Деспотовиќ се преселил во ФК Тобол на позајмица за сезоната 2017, но позајмицата била скратена и Деспотовиќ се вратил во Астана на 15 јуни 2017 година. Деспотовиќ ја напуштил Астана на 23 јули 2018 година по завршувањето на неговиот договор.
На 31 август 2018 година, Деспотовиќ потпишал за ФК Оренбург. На 1 јуни 2020 година, Деспотовиќ го напуштил ФК Оренбург откако неговиот договор истече.
На 21 јули 2020 година, тој потпишал 3-годишен договор со друг руски прволигаш Рубин Казан. На 30 јануари 2022 година, неговиот договор со Рубин бил раскинат со заедничка согласност.
На 2 февруари 2022 година, Деспотовиќ потпишал 3-годишен договор со Арсенал Тула.
Клуб
Локерен
Астана
Нектариј (охридски архиепископ)
Нектариј  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период од 1598 до 1606 година.
На позицијата охридски архиепископ застанал по погубувањето на Варлаам во 1598 година. Во август истата година заминал за Молдавија каде се задржал подолго време. Во 1600 година раководил со црковниот собор во Јаш, по кое заминал за Полска. Кон 1604 година заминал за Русија, како и за Холандија. Не е познато кога заминал од охридскиот престол, но се знае дека тоа станало пред или околу 1606 година.
Во 1606 година станал архиепископ на Вологда, и во Русија останал до крајот на својот живот. Истата година учествувал во крунисувањето на Михаил Романов за нов руски цар. Починал во 1626 година.
Ацо Алексов
Ацо Алексов (3 ноември 1932 во –  во Скопје) — македонски глумец и режисер. Основно и средно образование завршил во родниот град, а Театарска академија (Оддел за глумци) во Белград (1953-1958). Првин бил глумец и режисер  на Струмичкиот театар, каде што  ја  формирал Малата експериментална сцена, а потоа асистент на филмска режија во Вардар филм  во  Скопје (1959-1961) и телевизиски режисер во МРТВ.
Алексов е еден од основачите на Македонската радио-телевизија. Од неговиот обемен телевизиски опус можат да се издвојат: „Светлини и бои” (1997), „Бог да ги убие шпионите” (1993), „Словенски Орфеј” (1992), „Сили во воздухот” (1992), „Премиера” (1983), „Парадоксот на Диоген” (1975), „Шути и рогати” (1973), „Грдиот нарцис” (1968), „Крчмите” (1966). Серии: „Волшебното самарче”, „Првите цутови”, „Белото Циганче”, „Умни глави” и др. Како глумец настапувал во многу претстави во Струмичкиот народен театар, а глумел и во филмовите: „Капетан Леши” (1960), „Мис Стон” (1958), „Малиот човек” (1957), „Последниот колосек” (1956). Бил асистент на режија на играниот филм „Мирно лето”.
Твер
Твер — град на северозападниот европски дел на руската федерација и еен од 5 градски округа во Тверската Област. Воедно е и административен цетар на Тверската Област. Тој е еден од најстарите руски градови основан во далечните 1135 година. Се наоѓа на брегот на реката Волга на место каде во неа се влеваат реките Тимок и Тверца, на околу 160 км северозападно од Москва. Според податоците од пописот на населението во 2010 во градот живееле 403.606 жители. Вкупната површина на градскиот округ е 152,2 км2. Твер е најголем град на областа и важен културен, стопански и научен центар. Од 1931 до 1990 градот го носел името Калињин по некогашниот револуционер Михаил Калињин. Градот Твер е сместен во делот на текот на реката Волга. Лежи на важната сообраќајна раскрсница на друмскиот и железничкиот правец кој ги поврзува Москва и Санкт Петербург. Се наоѓа на окулу 135 км северозападно од Москва и 485 км југоисточно од Санк Петерсбург. Градската територија лежи на надморска висина меѓу 124 и 147 метри. Реката Волга го дели градот на два дела. Волга тече низ Твер од запад кон исток, и го дели историскиот дел на градот од новото население на левиот брег. На градската територија во Волга се влева и нејзината притока на Тимок и Тверца.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Маково
Света Петка – главна селска црква во селото Маково.
Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел на селото.
Историја
Храмот бил изграден во 1860 година, но бил срушен за време на Првата светска војна, по што бил повторно обновен во 1926 година. Последен пат бил реновиран во 1997 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска на којашто е претставен Архангел Михаил. Црквата има и спореден влез на јужната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди, а апсидата е покриена со лимен кров.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени камбанаријата, селските гробишта и помошен објект. Камбанаријата се издига над оградата од дворот, непосредно од десната стрнаа на влезната порта. Таа е со квадратна основа и на секоја страна во нејзиниот горен дел има по еден правоаголен прозорец со решетки. Изградена е од камен и е покриена со кров од ќерамиди.
NGC 1025
NGC 1025 — спирална галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1025 се споменува и како ESO 154-4, IRAS 02347-5504.
Откривање
Објектот е откриен на 11 септември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1025 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1025 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 36 м 19,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 54° 51' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Други поделби
Проучување на NGC 1025 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9891. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 419; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8484.
G
G — седмата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /g/, /ʒ/, /dʒ/, /h/ или /ɣ/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква Г|г.
H (латиница)
H — осмата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /x/, /h/, /g/ или не се изговара. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква х.
Космос-1940
Космос-1940 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 26 април 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на геостационарна орбита. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 1436.01 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 1.1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 5793 км, а најмалото на 5777.
Митрофан (охридски архиепископ)
Митрофан — православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1614 година.
Чепари
Чепари (Cepari) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 2.485 жители.
Ротлебероде
Ротлебероде (Rottleberode) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зидхарц.
Куќа на бул. „Први мај“ бр. 64 (Битола)
'''Куќа на бул. „Први мај“ бр. 64 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 43 во Битола.
I (латиница)
I — деветтата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /i/, /j/ или /ɪ/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква и.
Државна круна на Германија
Во 1871 година се создал дизајн и модел за нова државна круна за да ја одрази новата германска империја. Моделот се засновал на круната на Светото Римско Царство и била зачувана во музејот Хоенцолерн во " Шлос Монбиџоу" во Берлин, додека не исчезнала за време на Втората светска војна. Таа никогаш не се појавила повторно. Ниту последната круна не била направена. Сепак, дизајнот се користел како хералдички уред за германските Кајзерс од 1871 до абдицирање на Кајзер Вилхелм во 1918 година. Круната најмногу се користела како хералдички симбол, во германскиот грб и личниот стандард на царот.
Цртежот на круната се користи како амблем на германската монархистичка група наречена "[./https://en.wikipedia.org/wiki/Tradition_und_Leben Tradition und Leben] " ("традиција и живот").
Круни за царицата и престолонаследникот биле дизајнирани и изработени од дрво ; види Империјални круни - пруско-германски царски круни.
Васил Атанасов (обоист)
Тој основач и уметнички раководител на Камерниот оркестар Скопски солисти, на Скопскиот дувачки квинтет, Трио Атанасов, Трио Мацедонико. Во Македонија настапувал на најзначајните музички манифестации, како Охридско Лето, Скопско лето и Деновите на македонската музика, а исто така и меѓународните фестивали во Крајова, Пловдив, Љубљана, Херцег Нови, Сеул итн.
Шумска треперка
Шумската треперка е мала врапчевидна птица од семејството на тресиопашките (Motacillidae), родот на треперките (Anthus); која се размножува низ умерена  Европа и Азија, и северозападна Африка. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница што зимува во тропска Африка и Азија.
Опис
Оваа мала треперка е слична на ливадската треперка. На земја е незабележлива заради нејзините бои, прошарани со кафеаво одозгора и црни ленти, бел стомак и кремави гради со потемни вертикални линии. Се разликува од ливадската по тоа што е малку поголема, по потешкиот клун и посилниот контраст меѓу кремавите гради и белиот стомак. Шумската треперка почесто се перчи на гранките од дрвјата. Повикот ѝ е силно спик. Песната при летот ѝ е непогрешлива. Птицата полетува на кратко растојание нагоре од дрвото, а потоа со вкочанети крилја полека се спушта надолу, кога песната со приближувањето станува сè поразвлечена.
Поведение
Живеалиштето на шумската треперка се шумите и грмушките. Претпочитаат пустари, или брезови шуми, со ниски грмушки, со треви и во близина да има потоци. Таа е птица преселница која се размножува од почетокот на мај до август, а се сели во Африка на почетокот од септември.
Гнезди на земја, во тревата и несе 4-8 јајца.
Се харанат со безрбетници кои ги пронаоѓаат пасејќи во тревата, но исто така, јадат и семиња.
Систематизација
Видот Anthus trivialis има 4 подвида:
Швенда
Швенда (Schwenda) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зидхарц.
Сухуми
Сухуми (Аҟәа,; სოხუმი, Сохуми; Сухум(и)) — главен град на де факто независната земја Абхазија, која највеќето земји ја сметаат за дел од Грузија, отцепена со војната во 1992-93 г. Во конфликтот, градот значајно настрадал и денес има нешто над 62.000 жители, што претставува половина од населението пред војната.
Георгиј (охридски архиепископ)
Георгиј ― бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1616 година.
Јужен Егеј
Јужен Егеј е една од тринаесетте периферии на Грција. Се состои од островите Киклади и Додеканези во јужното Егејско Море. Главниот град на периферијата се наоѓа во Ермуполи, на островот Сирос, додека подканцеларија оперира на Родос, економскиот, социјалниот и туристичкиот центар на периферијата.
Географија
Релјеф: Островите од Јужен Егеј се наоѓаат во две групи: Кикладите се сместени во средишниот дел на Егејското Море, додека Додеканезите се положени долж југозападниот брег на Мала Азија. Имаат вкупна површина од 5.286 км2. Сите острови се со покрената почва и се планински во поголемиот дел. Покрај брежните рамницени се ретки, но постојат, и тогаш се густо населени и плодни. Клима: На јужноегејските острови владее изразито средоземна, па се сушни.
Церово (Скрапар)
Цукалат — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Кендер.
J (латиница)
J — десеттата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /dʒ/, /j/ или /h/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква ј.
Тирамису
Тирамису (итал. tiramisù / Венетски: tiramesù, IPA: [tirame'su]) е италијански десерт којшто се приготвува со пишкоти, натопени со кафе еспресо, сирење маскарпоне (меко, слатко и кремасто, вид на слатка павлака), јајца, шеќер, вино марсала или рум и какао.
Потекло и подготовка
Различни извори наведуваат дека овој десерт настанал во градот Тревизо, во ресторанот "Le Beccherie", од рацете на слаткарот Роберто Лингваното, наречен Лоли. Согласно други верзии, десертот тирамису настанал во Сиена (град во Тоскана), во чест на војводата Козимо III во прилика не една негова посета на градот.
Тирамису е еден од најпопуларните десерти; се сервира секаде, не само во италијанските ресторани и пицерии. Рецептата му е адаптирана за торти, пудинзи, сладоледи и други варијанти на десерти. Наместо кафе може да се употребат други состојки како сок од јагоди, малини или  лимон, како и чоколадо.
Занимливости
Во оригиналната рецепта не е наведена употреба на алкохолот, со оглед на тоа дека на почетокот овој десерт бил наменет за сите, од деца до возрасни и стари.
Брајтенберг (Холштајн)
Брајтенберг (Breitenberg) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Лихтенштајн на Олимписките игри
До 2009 година, спортистите од Лихтенштајн имаат освоено вкупно 9 медали на олимпијадите, и сите ги освоиле на Зимските олимписки игри во дисциплината алпско скијање. Лихтенштајн е засега единствената земја која има освоено Олимписки медали само на Зимските олимписки игри.
Олимпискиот комитет на Лихтенштајн бил формиран во 1935 година, и истата година призанен од страна на МОК. Еден од пионерите за развој на идејата за Олимпизмот во Лихтенштајн бил Хавиер Фрик, кој учествувал и на летните и на зимските олиписки игри.
Мети Камбери
Мети Камбери - романописец од ромска етничка припадност. Автор е на три романи, од кои првите два се автобиографски, Градот на болката (2019), објавен во неколку изданија и Градот на гревот (2021) и најновиот Валцер на отфрлените (2022).
Мети неколку години волонтирал за тимот на Обединетите нации во Србија.
Животопис
Роден е на 29 ноември 2000 година во Ниш, во сиромашно ромско семејство. Растел со неписмена мајка, која собирала секундарни суровини, додека татко си никогаш не го запознал. Времето го поминувал со брат по нишките улици и просел. Откако мајка му го напуштила, тој сменил три згрижувачки семејства до својата дванаесетта година, кога бил сместен во Домот за деца без родители „Душко Радовиќ“.
Практично, без да знае да чита и пишува, благодарение на силата на волјата, успеал да го промени својот живот. Средно училиште завршил со одличен успех. По полнолетството, како што налага законот, морал да го напушти сместувањето во домот. Почнал да работи во градежништво и се снашол со помош на пријатели.
Знаме на Камерун
Знаме на Камерун е официјалното знаме на оваа африканска држава кое било усвоено на 20 мај 1975 година по обединувањето на државата. Тоа е составено од три еднакви вертикални ленти во зелена, црвена и жолта боја со жолта петокрака во средината на знамето.
Стојан Гогов
Стојан Гогов ( во –   во ) — македонски драмски глумец и режисер, еден од основоположниците на Народниот театар во Струмица. Во повеќе наврати бил вршител на должноста директор на истиот  театар. Настапувал во повеќе ТВ драми и серии, како и на филм.
APG III
APG III (од анг. Angiosperm Phylogeny Group III system) — трета верзија на современиот (претежно молекуларен) систем на растителна таксономија кој ги класификува цветните растенија. Негов автор е Групата за истражување на филогенијата на скриеносемените растенија, а објавен е во 2009, 6½ години по претходниот систем APG II и 11 години по првичниот APG (1998).
Заедно со текстовите во кои се опишува новиот систем, објавени се уште две придружни дела во истиот број на списанието Botanical Journal of the Linnean Society. Првото (Chase & Reveal) е формална филогенетска класификација на сите виши растенија (ембриофити), споредлива со класификацијата на APG III. Бидејќи APG не се занимава со рангови повисоки од редот, овој труд има за цел да го смести системот во постоечката Линеева хиерархија, за сите што ја претпочитаат таквата класификација. Поради тоа, сите копнени растенија се сместени во класата Equisitopsida, која потоа се дели на 16 поткласи (вклуч. цветните растенија и голем број на надредови. Второто придружно дело (Haston et al.) е линеарна низа на семејствата што следат од системот APG III (LAPG III). Ова е список кајшто се набројани 413 од 415-те прифатени семејства. Apodanthaceae и Cynomoriaceae се изоставени. Линеарната низа е од особена полза за кустосите на хербариуми и оние што работат на флористички дела со намера да ги подредат таксоните во склад со APG III.
Напомени за системот APG III
Системот APG III ги признава сите 45 реда од претходниот систем, како и уште 14 нови. Новопризнаените редови се:
Во овој систем е напуштено ставањето на семејства во загради. APG III признава вкупно 413 семејства, што е за 44 помалку од минатиот систем. Исфрлени се 44 од 55-те семејства во загради, како и уште 18 други.
Исфрлените семејства (во загради) се:
Останатите исфрлени семејства се:
Во APG III се прифатени 20 семејства што не се присутни во претходниот систем, додека пак неколку други се преместени на поинакви положби. Новопризнаените семејства се:
Долуприкажаната класификација е дадена во две верзии, едната пократка, а другата целосна и подробна (со сите таксони).
Подробна верзија (сите семејства)
Легенда:
*  = new family placement;
† = новопризнаен ред во системот APG;
§ = ново разграничување на семејството во текстот;
$ = семејства што го претставуваат поширокото разграничување на можностите на располагање во APG II и тука претпочитани;
$$ = семејства во квадратни загради во APG II, чие потесно разграничување тука се претпочита.
Филогенија
Системот APG III се заснова на филогенетско дрво на скриеносемениците што ги опфаќа сите 59 рода и 4 несместени семејства. Систематските положби на другите 6 несместени семејства се толку непознати, што не можат да се сместат ни во ниедна политомија на дрвото. Прикажани се во горната табела насловена како „Подробна верзија“, 4 во Евастериди I и 2 во Таксони со неутврдена положба.
Ова филогенетско дрво е објавено заедно со самиот систем APG III, но без овдешните натписи.
Потсемејства наместо исфрлени изборни семејства
Предложени се разни потфамнилии како замена за некои од изборните семејства (во загради) од APG II, но исфрлени во APG III. Тие се следниве.
Брајтенберг
Брајтенберг може да се однесува на следниве места во Германија:
Четацени
Четацени (Cetăţeni) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 3.073 жители.
Космос-1941
Космос-1941 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 27 април 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1941 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 255 км, а најмалото на 224.
Западна Грција
Западна Грција е една од тринаесетте периферии на Грција. Поделена е на префектурите Ахаја, Етолија-Акарнанија и Елис.
Z
Z — дваесет и шестата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /z/, /ts/, /ʒ/ или /dz/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква З|з.
Млада месечина (филм од 2009)
Млада месечина (New Moon) е американски драма – филм од 2009 година. Филмот е заснован на истоимената книга од Стефани Мајер и е продолжение на првиот филм од сагата
Синопсис
Филмот продолжува само неколку месеци по завршувањето на првиот дел. Изабела Бела Свон (Кристин Стјуарт) го слави својот осумнаесетти роденден и станува засекогаш “постара“ од вечно седумнаесетгодишниот Едвард Кален (Роберт Патинсон). Едвард и неговата фамилија ѝ приредуваат роденденска забава. Отворајќи го подарокот, Бела се исекува од хартијата, заради што Џаспер Кален, најновиот “вегетаријански“ вампир во семејството, ја напаѓа. Како би ја заштитил, Едвард ја поздравува и ѝ кажува дека веќе никогаш нема да го види и заедно со својата фамилија го напушта засекогаш мрачниот Форкс, уништувајќи ги претходно сите докази дека постоеле. Бела паѓа во тешка депресија која трае следните неколку месеци. Чарли Свон, гледајќи дека неговата ќерка пати, се обидува да ја натера Бела да се дружи со своите врсници. Бела претпоставува дека Чарли не сака таа да се мота бесцелно по куќата па смислува план како да изгледа нормално нејзиниот татко повеќе да не ја малтретира.
Во следните месеци, Бела сфаќа дека опасните работи, како на пример возењето на мотор, ѝ овозможуваат да го слушне гласот на Едвард во главата и да гледа негови халуцинации. Нејзе ја теши и сè поголемото пријателство со Џејкоб Блек, кој ѝ ја намалува болката од загубата на Едвард. Бела открива дека Џејкоб е врколак. Тој и неговите пријатели врколаци ја штитаат Бела од вампирите Лорент и Викторија, која бара одмазда за смртта на својот партнер, Џејмс, кој беше убиен во Самрак
Поради погрешни информации, Едвард мисли дека Бела е мртва. Потиштен од тагата, тој оди во Италија, кај Волтурите, древен клан на вампири, кои се способни да го убијат. За да ги испровоцира тоа да го направат, тој сака да се прикаже на сонце пред луѓето, и да го открие постоењето на вампирите. Алис и Бела дознаваат за неговата намера, и пристигнуваат во Италија точно на време да го спречат. Пред заминувањето, Волтурите му велат на Едвард дека човечкото суштество кое е свесно дека постојат вампири мора да умре или да стане вампир. Кога се враќаат во Форкс, Едвард ѝ кажува на Бела дека само сакал да ја заштити. Таа му простува, а Каленови гласаат за Бела да се претвори во вампир. Откако одлучуваат Бела да стане вампир, Едвард ѝ дава избор дека може да го замоли Карлајл да ја претвори после матурирањето (за пет години) или лично Едвард да ја претвори во вампир под услов да се венча за него.
Куќа на ул. „Добривое Радосављевиќ“ бр. 6 (Битола)
'''Куќа на ул. „Добривое Радосављевиќ“ бр. 6 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 128 во Битола.
Херберт Маркузе
Херберт Маркез (англиски и германски: Herbert Marcuse,  Берлин, 19 јули  1898 - Шарнебрег,  29 јули 1979) бил германски политички филозоф, социолог и теоретичар на Друштвото и еден од основачите на Франкфуртската школа. Како бегалец од нацистичка Германија од 1934 година. Живеел во САД. Тој развил форма на неомарксизам, кој во голема мера бил заснован на учењата на Хегел и Фројд. Тој станал познат во 1960-тите години како водечки мислител на новата левица и гуру на студентското движење. Тој го опиша развиеното индустриско општество како сеопфатен систем на репресија што ја ублажи дебатата и ја апсорбира опозицијата. Тој не поставува надеж во пролтеријатот туку во маргинализирани групи како што се учениците, етничките малцинства и жените, како и во земји од третиот свет (сиромашните земји).
Ставовите на Маркуз за општеството
Преокупирани од борбата во рамките на пазарниот систем, за колку што е можно повеќе материјално богатство, тие доброволно прифаќаат отуѓена работа и подреденост на репресивниот механизам на капиталистичкото производство. Со ваквата практика, луѓето несвесно го намалуваат целото свое битие, кое има дводимензионална природа во слободата и неопходноста, во сферата на неопходност. Во модерното индустриско општество, "удобна, возвишена, разумна демократска онеспособеност" беше замислена како знак на технолошки напредок ". Со воспоставувањето на огромен апарат за производство и дистрибуција, општеството се подели на масите дека механизмот се користи од страна на владејачките економски, политички и воени групи кои имаат целосна моќ на општественото владеење во своите раце. Правните институции на правдата и слободата го изгубија своето традиционално оправдување и содржина, бидејќи автономијата, слободата и политичката опозиција биле лишени од нивните критични улоги што ги имаат. Современата цивилизација, со својата организација, технолошка координација и манипулација, особено преку масовните медиуми за комуникација и информирање, го уништи внатрешниот пат на човечкиот дух, каде што трансценденталното и критичко размислување може да се покачи. Како последица на тоа, луѓето ги прифаќаат целите и вредностите на системот како своја определба и се подготвени да го бранат, иако тие честопати се на штета.
Маркус, особено, потпирајќи се на психоанализата на Фројд, во интерпретацијата на репресивните механизми на современото општество, ја скицираше дееротизацијата на човекот преку зголемена сексуална слобода како потпора која ги шокираше можностите за протест и бунт. Егото е автоматизирано, неговите реакции на инстинктивните желби и надворешниот свет стануваат рутински, бидејќи го потиснуваат влијанието на чувството и свеста. Промените во менталната структура на човекот претставуваат фактор на трансформација на поединци во масите, со кои управува раководството преку моќни колективни организации. Демократијата овде се јавува како само форма на незабележлив технолошки тоталитаризам.
Концепцијата на Маркус за револуцијата
Ослободувањето на човекот од отуѓување и присилно е можно по Маркус, некогаш радикална револуција, која би се скршила со сегашниот општествен развој и индустриската цивилизација. Потребно е да ги потисне старите потреби, својствени за сегашниот начин на живот - борбата за преживување, да се направи нешто и да се развијат вистински човечки потреби: мир, слобода, убавина, солидарност и среќа. Техниката и продукцијата ќе бидат насочени кон остварување на човековите можности, работата ќе се претвори во игра и уметничка креативност, моќта ќе се намали во корист на траен мир и слобода.
За време на неговиот внимателен развој, Маркус поинаку ја разгледал можноста за избивање на револуцијата и кандидатот за неговите носители. До Втората светска војна тој чувствувал дека постојат услови за револуционерен пресврт и дека ќе ја извади работничката класа. По војната, до 1960-тите, Маркус сметал дека револуцијата во високо развиените земји со капиталистичката економија веќе не е можна, бидејќи производните сили не го загрозуваат овој поредок, туку само го легитимизираат. Работната класа е вклучена во производствениот систем и повеќе не претставува закана за опшествениот поредок. Третиот свет со сиромашните народи и земјоделскиот пролетаријат, сега е главната ударна тупаница и сила на отпорот, бидејќи овој дел од човештвото во модерната цивилизација најмногу страда од експлоатацијата на меѓународниот економски поредок. Сепак, уште во средината на 60-тите години со доаѓањето на социјалните превирања на Западот, честите штрајкови на работниците и бунтот на младите луѓе, Маркузе повторно ја враќа клучната улога на работничката класа предводена од револуционерната интелигенција во борбата против распадот на системот што го држи еден човек во приклучоците. Со неговата подоцнежна работа, тој особено се здобил со сочувство во студентските движења, што го потресе западниот свет во 1968 година.
Хидротехничка мелиорација
Хидротехнича мелиорација
Хидротехничките мелиорации ги опфаќаат сите активности што се однесуваат на одводнувањето и наводнувањето на земјиштето. Првите современи мелиоративни мерки во Република Македонија се преземени во: Пелагониската, Струмичката, Скопската и Струшката котлина. Во овие котлини со системи за одводнување, поранешните бари и мочуришта се претворени во обработливи површини. Од друга страна, поради малите количества врнежи, особено во централните и јужните делови, сушите се многу карактеристична и честа појава и тие на земјоделството му нанесуваат големи штети. Со цел да се отстранат и да се намалат негативните влијанија, во повеќе котлини изградени се системи за наводнување.
Во 1900 година во Македонија била наводнувана вкупна површина од 98000 хектари, а за таа цел постоеле 722km канали. На новоднуваните површини, особено во потоплите котлини, се остваруваат и по две жетви во текот на годината.
Q
Q — седумнаесеттата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /к/, /c/, /k'/ или /k!/.
Ротонда (Солун)
Ротондата во Солун (Ροτόντα) — претставува историски објект кој во текот на своето постоење бил користен за повеќе намени и тоа како гроб на императорот Галериј (Τάφος του Γαλέριου), црква посветена на Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου), џамија која се викала Султан Хортаџ (Sultan Hortaç Camii) и повторно како црква од 1912 година.
Во 1988 година ротонда била вклучена во списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Историја
Изградбата на ротондата завршила кон 306 година. Постојат неколку верзии за намената на овој објект :
Најверојатно, во времето на управувањето на императорот Теодосиј I Велики (379-395) или околу 400 година, објектот бил претворен во христијанска црква и неговиот првичен план бил изменет. Во тоа време била изградена купола (24,5 метри) на ротондата, од југоисток била доградена апсида, од западната страна - нартекс, зградата била опколена од деамбулаториум. Првично храмот, можеби бил посветен на Исус Христос или на архангелите. Во 5 век ѕидовите на црквата до основите на куполата биле обложени со шарени мермери, украсени со пиластри, корнизи, арки, итн. Од оваа декорација на храмот се чуваат фрагменти од мермерната говорница кој се наоѓа во Археолошкиот музеј во Истанбул. Во 1591 година, по освојувањето на Солун од Турците, црквата била претворена во џамија од шеикот Сулејман Хортаџи ефенди. Во овој период било изградено минаре како единственото преживеано кое постои денес во Солун од османлискиот период. По ослободувањето на Солун од Турците во 1912 година во ротондата била претворена во музеј на христијанската уметност. По обновувањето на олтарот на храмот, на основата на договор со Министерството за култура, на големите празници во неа се врши богослужба. Во 1952 година била извршена реставрација на зградата и чистење на мозаиците. Во 1978 година зградата била зафатена од земјотрес, но набргу потоа била обновена.
Објектот започнал да се нарекува Свети Ѓорѓи во името на малата соседна црква, која е женски манастир на атонскиот манастир Григоријат. Се претпоставува дека во неа во 1590 година биле пренесени многу од иконите и другите реликвии од ротондата. Називот ротонда влегол во употреба најрано во 18 век.
Архитектура
Архитектонскиот тип на ротондата припаѓа на касноантичните објекти. Објектот целосно е изграден од тули, дебелината на ѕидовите е околу 6,3 метри. Објектот има купола со пречник 24,5 метри. Првично долниот дел на ѕидовите од внатрешната страна бил обложен со мермер, а горниот дел и куполата со мозаици. При реконструкцијата на ротондата во христијански храм (крајот на 4 век - почеток на 5 век) во конструкцијата биле направени следните измени :
Мозаици
По претворањето на објектот во христијански храм куполата била украсена со мозаици кои денес претставуваат еден од најдобрите примери на ранохристијански мозаици.