cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ќелавата пејачка
Како настанала пиесата
Како и Семуел Бекет, Јонеско доцна се појавил во театарот. Пиесата ја напишал дури во 1948 година, а премиерно била изведена во 1950 година. На свои 40 години, Јонеско решил да учи англиски јазик со помош на методата Асимил заснована на принципот на автоматско повторање на цели реченици со цел да бидат запаметени. Изненаден од содржината на дијалозите, кои се стегнати но и чудно поврзани во реченици без врска, тој решава да напише апсурдна пиеса првобитно насловена Англиски без мака. Но насловот не му се допаднал на режисерот и сакал да го смени зашто бил многу сличен со Англиски така како што се говори од Тристан Цара. И по една проба, даден е конечниот наслов на пиесата: глумецот кој го играл пожарникарот во текот на пробата ги претворил зборовите од текстот „русата учителка“ (француски: institutrice blonde) во „ќелавата пејачка“ (француски: cantatrice chauve). На Јонеско му се допаднало тоа и решил да го смени насловот, објаснувајќи дополнително дека се решил за тој наслов затоа што во текстот не се појавува никаква пејачка, ни ќелава, ни влакнеста. За Јонеско, клишеата и вистинските факти од воведниот разговор на пиесата преминуваат во дива карикатура и пародија каде што и самиот јазик се сведува на одломки од зборови. Тоа искуство Јонеско го преточува во оваа пиеса.
Дејство
Дејството се случува околу девет часот навечер, во типичен англиски дом со типично англиско семејство - семејството на Господин и Госпоѓа Смит. Од ѕидниот часовник се слушаат „десет англиски отчукувања“. По вечерата, Господин Смит чита весник и дознава за смртта на Боби Вотсон. Од едно бесмислено име и од смртта на едно лице, Смитови ги запознаваат читателите со семејството Вотсон во кое сите (и ќерките и синовите и бабите и дедовците) имаат име Боби, а презиме Вотсон.
Тогаш на сцена стапува слугинката Мери која на Смитови им го опишува својот ден и воедно им се претставува како нивна слугинка. Како одговор на нејзиниот краток монолог, Смитови повторуваат сѐ што рекла таа и се надеваат дека го минала денот токму како што кажала.
Доаѓа и брачниот пар Мартинови и седнуваат на маса. Јонеско тогаш почнува да иронизира за нивниот брачен однос. Мартинови, иако се во венчани, почнуваат да се запознаваат со изнесување на сопственото минато. Откако заклучуваат дека се од исто место, дека во иста година дошле во Лондон, дека живеат во ист стан и дека имаат исти деца, сфаќаат дека се брачен пар.
Повторно на сцена доаѓа Мери и негира сѐ што рекле Мартинови, тврдејќи дека тоа не е точно, дека сѐ што рекле не е вистина. Тогаш, конечно се појавуваат и Смитови и почнуваат да разговараат со Мартинови, но сред разговор го слушаат ѕвончето од вратата. Откако ѕвончето ќе се огласи неколкупати, а на вратата нема никого, Госпоѓа Смит се откажува од отворањето на вратата. Но кога ќе се слушне ѕвончето уште еднаш, Господин Смит оди да отвори, а пред вратата стои капетнот на пожарникарите.
Откако заклучуваат дека пожарникарот не ѕвонел, тој самиот почнува да раскажува за своите доживеалици но има на ум дека мора да појде ако го повикаат. неговите прикани се бесмислени, апссурдни и невистинити, но забавни за Мартинови и за Смитови кои секогаш имаат некакви коментари и постојано го молат капетанот да продолжи да раскажува. Но, повторно доаѓа Мери, и се открива дека има симпатија меѓу неа и пожарникарот. Потоа, капетнот заминува, сите го испраќаат и се враќаат на своето место.
И тогаш почнува уништувањето на обичниот разговор, а подоцна се разбиваат речениците и зборовите, за на крајот да се дојде до бесмислено извикување на буквите без никаков ред. И драмата завршува како „театар на апсурдот“, а овој дел ѝ дава особено место во тоа движење. Ова онеспособување на јазикот, преку неговото уништување, како средство на нормална конверзција е одлика со која се служат и други автори од „театарот на апсурдот“, но кај Јонеску е мошне честа појава.
И на крајот, кога по уништувањето на јазикот се гаси осветлувањето и кога сите замолчуваат, драмата почнува од почеток, но овојпат почнува со Мартинови, а не со Смитови. Тогаш, почнува да се спушта завесата.
Ќелавата пејачка
Иако пиесата го носи тој наслов, ликот на ќелавата пејачка не се појавува ни еднаш. Авторот не го ставил тој лик ни во пописот на ликови. Иако тој лик треба да биде меѓу главните, ликот на ќелавата пејачка само еднаш се спомнува во пиесата, и тоа патем, кога заминува пожарникарот:
ПОЖАРНИКАРОТ(Се упатува кон излезот, потоа застанува.)
ГОСПОЃА СМИТ
ПОЖАРНИКАРОТ
ГОСПОДИН МАРТИН
NGC 2667A
NGC 2667A — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2667A се споменува и како NGC 2667, IC 2410, MCG 3-23-7, CGCG 90-16.
Откривање
Објектот е откриен на 18 февруари 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2667A е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 2667A има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 48 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 1' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 2667A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24741. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1396. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
Роуз-Мари Хува
Рагнел Роуз-Мари Хува (родена на 13 јули 1943 година, Ренсјон, село Габна Сами, општина Кируна ) е шведски самиски визуелен и текстилен уметник, како и поет. Како поетеса, таа првпат била објавена во списанија и антологии во 1981 година. Нејзиниот лирски пробив се случил во 1999 година со збирката поезија Галбма Радна („Студена другарка“). Таа била номинирана за наградата за литература на Нордискиот совет во 2001 година. Во 2003 година ја добила културната стипендија <i id="mwDg">Rubus arcticus</i>.
Покрај шведскиот, нејзините песни се преведени и на исландски и фински како и на германски јазик.
Хенри Бофорт
Хенри Бофорт ( - ) бил средновековен англиски свештеник и епископ од Винчестер, како дел од англиското кралско семејство.
Борквалде
Борквалде (Borkwalde) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Косвиг (Саксонија)
Косвиг (Coswig) — град во округот Мајсен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Елба, околу 9 километри југоисточно од Мајсен и 13 километри северозападно од Дрезден.
Во градот може да се дојде од Дрезден со трамвајската линија 4 или со линијата С1 од Дрезден и Мајсен преку Дрезденската С-Железница.
Ацетилен
Ацетилен (систематско име: етин) — органско соединение со хемиска формула HC2H и структура H−C≡C−H. Ацетиленот е јаглеводород и претставува наједноставниот алкин. Овој безбоен гас е широко користен како гориво и хемиска градбена материја. Тој е нестабилен во својот чист облик и затоа обично се третира како раствор. Чистиот ацетилен е без мирис, но комерцијалните сорти обично имаат изразен мирис поради нечистотии како што се дивинил сулфид и фосфин.
Како алкин, ацетиленот е незаситени бидејќи неговите два јаглеродни атоми се сврзани заедно во тројна врска. Тројната врска јаглерод-јаглерод ги поставува сите четири атоми во иста права линија, со агли на врската CCH од 180°.
Промена на состојба
На атмосферски притисок, ацетиленот не може да постои како течност и нема точка на топење. тројната точка на фазен дијаграм одговара на точката на топење (−80,8 °C) при минималниот притисок при кој може да постои течен ацетилен (1,27 атм). На температури под тројната точка, цврстиот ацетилен може директно да се промени во пареа (гас) со сублимација. Точката на сублимација при атмосферски притисок е -84,0 °C.
Друго
На собна температура, растворливоста на ацетилен во ацетон е 27,9 г на кг. За иста количина на диметилформамид, растворливоста е 51 г. На 20,26 бари, растворливоста се зголемува на 689,0 и 628,0 г за ацетон и диметилформамид, редоследно. Овие растворувачи се користени во гасни цилиндри под притисок.
Винилациски реакции
Во реакциите на винилација, соединенијата на H−X се додадени низ тројната врска. Алкохоли и феноли се додавани во ацетилен за да се добие винил етер. Тиолите даваат винил тиоетери. Слично, винилпиролидон и винилкарбазол се произведувани индустриски со винилација на 2-пиролидон и карбазол.
Хидратацијата на ацетиленот е реакција на винилација, но добиениот винил алкохол се изомеризира во ацеталдехид. Реакцијата се катализира со соли на жива. Оваа реакција некогаш била најзастапена технологија за производство на ацеталдехид, но таа била поместена од Вакеровата постапка, кој дава ацеталдехид со оксидација на етилен, поевтина суровина. Слична ситуација се однесува на претворањето на ацетилен во вредниот винил хлорид со хидрохлорирање наспроти оксихлорирање на етилен.
Етинилација
Ацетиленот додава во алдехиди и кетони за да образува α-етинил алкохоли: Реакцијата со формалдехид е користена индустриски во производството на бутинедиол, правејќи пропаргил алкохол како нуспроизвод. Бакар ацетилид е користен како катализатор.
Бидејќи халогените се додаваат низ тројната врска, заменетите ацетилени дифлуороацетилен, дихлороацетилен, дибромоацетилен и дијодоацетилен не можат да бидат направени директно од ацетилен. Вообичаено решение е да бидат дехидрирани винил дихалоетенолите.
Органометалска хемиска
Ацетиленот и неговите деривати (2-бутин, дифенилацетилен, итн.) образуваат комплекси со преодни метали. Неговата врска со металот е нешто слична на онаа на етиленските комплекси. Овие комплекси се посредници во многу каталитички реакции како што се алкинска тримеризација кон бензен, тетрамеризација кон циклооктатетраен, и карбонилација во хидрохинон:
Во присуство на одредени преодни метали, алкините се подложени на алкинска метатеза.
Чести се и метални ацетилид, видови со формулата L_{n}M\sC2R. Бакар(I) ацетилид и сребро ацетилид може лесно да бидат создадени во водени раствори поради лошата рамнотежа на растворливост.
Киселинско-базни реакции
Ацетиленот има pKa од 25, ацетиленот може да биде депротониран со супербаза за да образува ацетилид:
Ураба (залив)
Заливот Ураба ― залив на северниот брег на Колумбија и е дел од Карипското Море. Заливот е долг, широк ракавец сместен на брегот на Колумбија, близу до поврзувањето на континентот со Панамскиот Проток. Градот Турбо, Колумбија, лежи на средната источна страна, природно заштитен од заливот Турбо, дел од заливот Ураба. Реката Атрато се влева во Заливот Ураба.
Студија на Био-Пацифико предложила дека како алтернатива за изградба на 87 километарска врска преку Дариенскиот Расцеп за да се заврши Сеамериканскиот автопат, панамскиот дел од автопатот да се прошири до карипскиот брег и да заврши на заливот Ураба, а потоа да се поврзе со траект со постојните автопати во Колумбија.
Подрегион Ураба Антиоквија
Областа околу заливот се состои од геополитички подрегион на Колумбија познат како Ураба Антиокија.
Зедорф (Цефен)
Зедорф (Seedorf) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината е оддалечена околу 90 километри од Северното Море.
Општинси единици
Покрај главното место Зедорф, во општината се наоѓа и местото Годенштет.
Историја
Од 1963 до 2006 година во селото се наоѓала 41. Механизирана бригада на холандската војска. На 1 август 2006 година, единицата била распуштената и базата била предадена на Германија, станувајќи нова база на 31. Воздухопловна бригада на Бундесверот.
Пашканат
Пашканат (Pastinаca sativa) е коренест зеленчук тесно поврзан со морковот и магдоносот, сите припаѓаат на семејството на цветни растенија Apiаceae. Тоа е двегодишно растение кое вообичаено се одгледува секоја година. Неговиот долг корен има боја како на кожа и месо, оставен во земјата да созрее, станува посладок по вкус по зимските мразови. Во првата сезона на растење, растението има розета од шипки, среднозелени лисја. Ако не е собран, во втората сезона на растење произведува цветно стебло на врвот со чадор од мали жолти цветови, подоцна произведувајќи бледокафеави, рамни крилести семиња. Во тоа време, стеблото станало дрвенесто, а коренот не може да се јаде.
Пашканатот потекнува од Евроазија; се користел како зеленчук уште од антиката и бил одгледуван од Римјаните, иако во тогашната литература постои одредена конфузија помеѓу пашканатот и морковот. Се користел како засладувач пред доаѓањето на шеќерот од трска во Европа.
Пашканатот обично се готви, но може да се јаде и жив. Има сладок вкус, но не како морковите; богат е со витамини, антиоксиданси и минерали (особено калиум); а исто така содржи и растворливи и нерастворливи диететски влакна. Најдобро се одгледува во почва длабока без камења. Растението е нападнато од моркова мушичка и други инсекти кои му наштетуваат, како и од вируси и габични заболувања, од кои ракот е најсериозен. Ракувањето со стеблата и зеленилото може да предизвика осип на кожата ако кожата е изложена на сончева светлина по ракувањето.
Опис
Пашканатот е двегодишно растение со розета од грубо влакнести лисја кои имаат лут мирис кога се дробат. Пашканатот се одгледува поради нивните месести, кожно обоени корени. Корените се генерално мазни, иако понекогаш се формираат странични корени. Повеќето од нив се цилиндрични, но некои сорти имаат луковична форма, која генерално е наклонета на преработувачите на храна бидејќи е поотпорна на кршење. Апикалниот меристем на растението произведува розета од шилести листови, секоја со неколку пара летоци со забни рабови. Долните листови имаат кратки стебла, горните се без стебло, а крајните листови имаат три лобуси. Листовите се шилести со широки, овални, понекогаш лобуси летоци со забни рабови; тие растат до 40 см долго. Петиолите се жлебови и имаат обвивкани основи. Цветното стебло се развива во втората година и може да порасне до повеќе од 150 см високо. Влакнесто е, жлебно, шупливо (освен кај јазлите) и ретко разгрането. Има неколку листови без стебленце, еднослојни листови со димензии од 5 до 10 см долги кои се наредени во спротивни парови.
Жолтите цветови се во лабав, сложен чадор со димензии од 10 до 20 см во пречник. Присутни се шест до 25 прави педисели, секој со големина од 2 до 5 см кои ги потпираат чадорите (секундарни чадори). Чадорите и чадорите обично немаат горни или долни градници. Цветовите имаат ситни сепали или пак недостигаат целосно, и се мерат околу 3.5 мм. Тие се состојат од пет жолти ливчиња кои се свиткани навнатре, пет стомаци и еден пестик. Плодовите или шизокарпите се овални и рамни, со тесни крилја и кратки, распространети стилови. Тие се обоени од слама до светло кафена боја, и мерка од 4 до 8 мм долги.
И покрај малите морфолошки разлики меѓу двете, дивиот пашканат е ист таксон како култивираната верзија, и двата лесно вкрстено опрашуваат. Пашканатот има хромозомски број 2 n =22.
Историја
Како и морковите, пашканатот потекнува од Евроазија и таму се јаде уште од античко време. Зохари и Хопф забележуваат дека археолошките докази за одгледувањето на пашканатот се „сè уште прилично ограничени“ и дека грчките и римските литературни извори се главен извор за неговата рана употреба. Тие предупредуваат дека „има некои потешкотии во разликувањето помеѓу пашканатот и морковот (кои, во римско време, биле бели или виолетови) во класичните натписи бидејќи и двата зеленчука се чини дека биле наречени pastinaca на латински, но сепак се чини дека секој зеленчук добро се одгледува во римско време“. Пашканатот бил многу ценет, а императорот Тибериј прифатил дел од данокот што Германија му плаќала на Рим во форма на пашканат. Во Европа, зеленчукот се користел како извор на шеќер пред да бидат достапни шеќерите од трска и репка. Како pastinache comuni, „обичната“ pastinaca фигурира во долгата листа на јадења во кои уживаат Миланезите дадена од Бонвесин да ла Рива во неговите „Милански чуда“ (1288).
Ова растение било внесено во Северна Америка истовремено од француските колонисти во Канада и Британците во Тринаесетте колонии за употреба како корен зеленчук, но во средината на 19 век, како главен извор на скроб бил заменет со компирот и следствено било помалку широко култивиран.
Во 1859 година, нова сорта наречена „Студент“ била развиена од Џејмс Бакман на Кралскиот земјоделски колеџ во Англија. Тој ги прекрстил култивираните растенија со диви животни, со цел да покаже како домашните растенија може да се подобрат со селективно одгледување. Овој експеримент бил толку успешен што „Студент“ станал главна сорта во одгледувањето кон крајот на 19 век.
Таксономија
Pastinaca sativa првпат официјално била опишана од Каролус Линеус во неговото дело Species Plantarum од 1753 година. Во својата таксономска историја имал стекнато неколку синоними:
Неколку видови од други родови ( Anethum, Elaphoboscum, Peucedanum, Selinum ) се исто така синоним за името Pastinaca sativa.
Како и повеќето растенија од земјоделско значење, неколку подвидови и сорти на P.sativa се опишани, но тие главно повеќе не се препознаваат како независни таксони, туку како морфолошки варијации на истиот таксон.
Во Евроазија, некои власти прават разлика помеѓу култивирани и диви верзии на пашканат со користење на подвидови P. s. sylvestris за второто, или дури и подигање на статус на вид како Pastinaca sylvestris. Во Европа, различни подвидови се именувани врз основа на одлики како што се влакнетоста на листовите, степенот до кој стеблата се под агол или заоблени и големината и обликот на крајниот чадор.
Користење
Пашканатот наликува на морков и може да се користи на слични начини, но има посладок вкус, особено кога се готви. Тие можат да се печат, варат, ппасираат, печат, пржат, на скара или пареа. Кога се користат во чорби, супи и тепсија, тие даваат богат вкус. Во некои случаи, пашканатот се вари и цврстите делови се отстрануваат од супата или чорбата, оставајќи зад себе посуптилен вкус од целиот корен и скроб за да се згусне садот. Печениот пашканат се смета за суштински дел од божиќната вечера во некои делови од англиското говорно подрачје и често се појавува во традиционалното неделно печење. Пашканатот, исто така, може да се пржи или ситно да се исече за да бидат крцкави. Од нив може да се направи вино со вкус сличен на Мадеира.
Во римско време, се верувало дека пашканатот е афродизијак. Сепак, пашканатот не се појавува во современото италијанско готвење. Наместо тоа, тие се хранат со свињи, особено со оние кои се одгледуваат за правење шунка од Парма.
Хранливи материи
Типичен пашканат од 100г. обезбедува 314 килоџули (75 килокалории) енергија од храна. Повеќето сорти на пашканат се состојат од околу 80% вода, 5% шеќер, 1% белковини, 0,3% масти и 5% прехранбени влакна. Пашканатот е богат со витамини и минерали, а особено е богат со калиум со 375 mg на 100г. Присутни се неколку витамини од Б-групата, но нивото на витамин Ц се намалува при готвењето. Со оглед на тоа што повеќето витамини и минерали се наоѓаат блиску до кожата, многу од нив ќе бидат изгубени освен ако коренот не е ситно излупен или целосно зготвен. За време на ладното време, дел од скробот се претвора во шеќер и коренот има посладок вкус.
Конзумирање на пашканат има потенцијални здравствени придобивки. Тие содржат антиоксиданси како што се фалкаринол, фалкариндиол, панаксидиол и метил-фалкариндиол, кои потенцијално можат да имаат антиканцерогени, антиинфламаторни и антигабични својства. Диететските влакна во пашканатот се делумно од растворливиот и делумно нерастворливиот тип и се состојат од целулоза, хемицелулоза и лигнин. Високата содржина на влакна во пашканатот може да помогне да се спречи запек и да се намали нивото на холестерол во крвта.
Етимологија
Етимологијата на генеричкото име Pastinaca не е позната со сигурност, но веројатно е изведена или од латинскиот збор pastino, што значи „да се подготви теренот за садење на винова лоза“ или од pastus, што значи „храна“. Специфичниот епитет sativa значи „посеан“.
Додека народната етимологија понекогаш претпоставува дека името е мешавина од магдонос и репка, тоа всушност потекнува од средноанглискиот pasnepe, промена (под влијание на nep, репка) на старофранцускиот pasnaie (сега panais ) од латинскиот pastinum, вид на виљушка. Завршувањето на зборот е сменето во -nip по аналогија со репка бидејќи погрешно се претпоставувало дека е еден вид репка.
Одгледување
Дивиот пашканат од кој што се изведени современите култивирани сорти е растение на суви груби пасишта и отпадни места, особено на креда и варовнички почви. Семето од пашканат значително се влошува во одржливоста ако се чува долго. Семињата обично се садат во рана пролет, веднаш штом земјата може да се обработи до добра наваленост, во положбата каде што треба да растат растенијата. Растенијата што растат се разредуваат и се чуваат без плевел. Бербата започнува во доцна есен после првиот мраз и продолжува во текот на зимата. Редовите може да бидат покриени со слама за да се овозможи подигање на родот за време на ладно време. Ниските температури на почвата предизвикуваат некои од скробовите што се складирани во корените да се претворат во шеќери, давајќи им посладок вкус.
Проблеми со одгледување
Листовите од пашканатот понекогаш се тунелирани од ларвите на мувата целер (Euleia heraclei). Помеѓу горните и долните површини на листовите се забележуваат неправилни, бледо кафеави премини. Ефектите се најсериозни за младите растенија, бидејќи цели лисја може да се збрчкаат и да умрат. Третманот е со отстранување на засегнатите ливчиња или цели лисја или со хемиски средства.
Културата може да биде нападната од ларви на морковата мушичка (Chamaepsila rosae). Овој штетник се храни со надворешните слоеви на коренот, пробивајќи се внатре подоцна во сезоната. Садниците може да бидат убиени додека поголемите корени се расипуваат. Направената штета обезбедува влезна точка за габични гнили и рак. Мувата ја привлекува мирисот на помодреното ткиво.
Пашканатот се користи како прехранбено растение од ларвите на некои видови на лепидоптера, вклучувајќи го магдоносот ластовица (Papilio polyxenes), обичниот брз молец (Korscheltellus lupulina), градинарскиот молец (Euxoa nigricans) и молецот дух (Hepialus). Ларвите на пашканатот молец (Depressaria radiella), кој е роден во Европа и случајно воведен во Северна Америка во средината на 1800-тите, ги градат своите мрежи на чадорите, хранејќи се со цвеќиња и делумно развиени семиња.
Рак од пашканат е сериозна болест на оваа култура. Околу круната и рамената на коренот се појавуваат црни или портокалово-кафени дамки придружени со пукање и стврднување на месото. Најверојатно е да се појави кога семето се сее во ладна, влажна почва, pH вредноста на почвата е премногу ниска или корените се веќе оштетени од ларвите на морковите мушички. Неколку габи се поврзани со ракот, вклучувајќи ги Phoma complanata, Ilyonectria radicicola, Itersonilia pastinaceae и I.perplexans. Во Европа е откриено дека Mycocentrospora acerina предизвикува црно гниење што рано го убива растението. Водено меко гниење, предизвикано од Sclerotinia minor и S. & nbsp;  sclerotiorum, предизвикува коренот да стане мек и воден. Патогенот е најчест во умерените и суптропските региони кои имаат студена влажна сезона.
Виолетовото гниење на коренот предизвикано од габата Helicobasidium purpureum понекогаш влијае на корените, покривајќи ги со пурпурна подлога на која што се лепат честичките од почвата. Листовите се искривуваат и обезбојуваат, а мицелиумот може да се шири низ почвата помеѓу растенијата. Некои плевели можат да ја засолнат оваа габа и таа е поприсутна во влажни, кисели услови. Erysiphe heraclei предизвикува прашкаста мувла што може да предизвика значителна загуба на земјоделските култури. Наездата од оваа причина резултира со пожолтување на листот и губење на зеленилото. Умерените температури и високата влажност придонесуваат за развој на болеста.
Познато е дека неколку вируси го инфицираат растението, вклучително и вирусот на латентна рингспот на јагода што се пренесува преку семето, вирусот на жолт флек од пашканат, вирусот на листот од пашканат, потивирусот на мозаикот на пашканат и вирусот на мозаик на целер. Последново предизвикува расчистување или пожолтување на површините на листот веднаш покрај жилите, појава на дамки од мозаик од окер и крцкање на листовите кај заразените растенија.
Токсичност
Со ластарите и листовите на пашканатот мора да се постапува внимателно, бидејќи неговиот сок содржи фуранокумарини, фототоксични хемикалии кои предизвикуваат плускавци на кожата кога е изложена на сончева светлина, состојба позната како фитофотодерматитис. Симптомите вклучуваат црвенило, печење и плускавци; погодените области може да останат чувствителни и обезбојани до две години. Направени се извештаи на градинари кои искусуваат токсични симптоми откако дошле во контакт со зеленило, но тие се мали по број во споредба со бројот на луѓе кои ја одгледуваат културата. Проблемот најверојатно ќе се појави во сончев ден кога се собира зеленило или кога ќе се вадат старите растенија кои се засеале. Симптомите се главно благи до умерени. Ризикот може да се намали со носење долги панталони и ракави за да се избегне изложување и избегнување на сончева светлина после секое сомнително изложување.
Токсичните својства на екстрактите од пашканатот се отпорни на загревање и на периоди на складирање кои траат по неколку месеци. Токсичните симптоми може да влијаат и на добитокот и живината во делови од нивното тело каде што е изложена нивната кожа. Полините може да се најдат во зеленчукот Apiaceae, како што е пашканатот, и тие покажуваат цитотоксични активности.
Мон-ле-Нефшато
Мон-ле-Нефшато (фр. Mont-lès-Neufchâteau) — општина во департманот Вогези во регионот Лорена, североисточна Франција.
Документарен филм
Документарен филм (или разг. документарец) е научно-образовен филм сниман за образовни цели. Документарните филмови најчесто обработуваат теми со научен карактер и теми од историјата, науката, спортот, политиката, географијата, биологијата и слично. Постојат кратки документарни филмови и долгометражни филмови, најчесто снимани во повеќе продолженија. Исто така, постојат и голем број на телевизиски куќи што произведуваат и емитуваат документарни филмови. Такви светски куќи се: National Geographic, Discovery Channel, Travel Channel, Via Sat Explorer, Via Sat History,Da Vinci Learning, TLC и голем број на останати светски реномирани куќи.
Клаусдорф (Швентине)
Клаусдорф (Klausdorf) — село и поранешна општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 20 километри северозападно од градот Плен и 5 километри источно од Кил. На 1 март 2008 година бил споен со Рајсдорф за да го создадат градот Швентинентал.
IC 1560
IC 1560 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1560 се споменува и како CGCG 185-82, CGCG 186-1, NPM1G +34.0222.
Откривање
Објектот е откриен на 29 мај 1903 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1560 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1560 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 33 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 15' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на IC 1560 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35667.
Црква „Св. Атанасиј“ - Болно
'''Св. Атанасиј или Св. Атанас''' — црква во ресенското село Болно, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Пропаганден филм
Пропаганден филм е правец на кинематографијата што обработува пропагандистички теми. Такви пропагандистички теми можат да бидат теми од политиката, историјата и научни сфаќања. Често овие филмови се не така добредојдени од страна на некои земји што се директво или индиректво инвилвирани во темата на филмот.
Вид Белец
Вид Белец (роден во Марибор на ) — словенечки фудбалер, голман на Салернитана и на словенечката репрезентација.
Интер
Белец ја започнал својата фудбалска кариера во 2002 година, кога како дванаесеттгодишно момче се приклучил во академијата на фудбалскиот клуб Марибор. На возраст од 16 години, Белец заедно со својот соиграч од младинскиот сектор на Марибор Рене Крхин се преселил во Италија каде му се приклучил на Интер. Тој поминал 3 и пол сезони во Примавера тимот. Во првата сезона тој бил резерва на Паоло Торнаги и го освоил Скудетото во примавера првенството за таа сезона. Исто така, тој играл и за Алиеви национали тимот под 17 години во сезоната 2006-2007. Во сезоната 2007-2008, тој најпрво се натпреварувал за место во почетниот тим на Примавера со Енрико Алфонсо сè додека Алфонсо не го напуштил клубот во јануари 2008. Тој потоа станал четврти голман на првиот тим на Интер, и прв избор во Примавера тимот, со кој го освоил Турнирот Вијареџо во 2008 и завршил како финалист во првенството. Под водство на Жозе Мурињо, Белец добил неколку повици во првиот тим уште во сезоната 2008-2009 и го направи своето деби за првиот тим на 17 јули 2009 година, во пред-сезонски пријателски натпревар.
Во ноември 2009 година, тој потпишал 5 годишен договор со клубот.
Кротоне
На 6 јули 2010, заминал на позајмица во екипата на Кротоне во Серија Б, за да се здобие со повеќе искуство во италијанскиот фудбал. Одиграл 29 натпревари во Серија Б. На почетокот на сезоната не бил стартер, но по неколку кола од сезоната, по повредата на голманот Емануел Концети, дебитирал за новиот тим играјќи како стартер на домашен терен против Торино; натпреварот завршил со резултат 1-1. Под водство на Леонардо Меникини, тој започнал од првата минута, дури и во текот на следните шест натпревари. Меѓутоа, од 13 октомври веќе не бил стартер; се вратил на теренот на 4 декември за време на поразот со 3-0 од Новара на Стадионот Силвио Пиола. Од тогаш па сè до крајот на првенството, Белец останал прв голман на Кротоне.
На 8 јули 2011 ја обновил својата позајмица во Кротоне за уште една сезона, играјќи 21 настпревар во Серија Б.
Враќање во Интер
По две-годишната позајмица во Кротоне, Белец се вратил назад во Интер за годишна плата од 180.000 евра. На 30 август 2012, тој конечно го направил своето деби за првиот тим на Интер во натпреварот од квалификациската плејоф рунда за Лигата на Европа против Васлуи, влегувајќи од клупата на местото на Антонио Касано за да го замени голманот Лука Кастелаци кој добил црвен картон; Белец примил два гола, а натпреварот завршил 2-2. На 22 ноември за првпат бил стартер на голот на Интер во поразот со 3-0 на гостувањето против Рубин Казањ, повторно во Лига Европа.
Следната сезона (2013-2014) со доаѓањето на Валтер Маѕари на клупата на Интер, тој повеќе не добил шанса да брани.
Ољаненсе и Конијаспор
На 15 јули 2013 бил позајмен на португалскиот клуб Ољаненсе во Примеира лига. Собрал 16 натпревари, но на крајот на сезоната не успеал да се утврди во клубот и се вратил во Интер. Потоа бил позајмен на турскиот тим Конијсапор каде што тој одиграл 14 натпревари пред да се врати во Интер на 2 февруари 2015.
Карпи
Бидејќи не добил ниту еден настап за Интер во остатокот од сезоната 2014-2015, Белец одлучил да го раскине договорот со клубот од Милано и на 31 август потпишал договор со екипата на Карпи, новиот член на Серија А. Белец го направил своето деби на 3 октомври 2015 во натпреварот на домашен терен против Торино, каде Емилијаните ја забележале првата победа во највисоката лига на Италија во историјата на клубот. Во почетокот неговите перформанси биле неубедливи, особено во натпреварот против Аталанта кога примил гол директно од корнер, меѓутоа неговите настапи подоцна биле се подобри. На 6 декември во натпреварот против Милан имал неколку одлични одбрани од кој најдобрата при ударот на Алекс со глава во 86-тата минута, соочувувајќи ја својата мрежа празна во ремито 0-0.
Репрезентативна кариера
Откако одиграл пет натпревари за репрезентацијата до 19 години, во 2011 година го добил првиот повик во сениорскиот тим; дебито го имал на 7 јуни 2014 во пријателскиот натпревар Аргентина-Словенија 2-0.
Валтер Мунк
Валтер Мунк — австриско-американски физички океанограф.
Мунк прв ги употребувал звучните бранови во океонографските проучувања. Како професор на Океонографкиот институт во Сан Диего Мунк покажал дека со проучувањето на начините и брзината на простирањето на звукот под вода може да се добијат податоци за структурата и релјефот на океанското дно.
Кримска војна
Кримска војна — меѓународен вооружен конфлит кој започнал во 1853, а завршил во 1856 г. . Оваа војна се водела помеѓу Русија од една страна и Велика Британија, Франција, Кралство Пиемонт и Османлиското Царство од друга страна. Војната била започната од страна на Русија и е позната како една од руско-турските војни за господство на Блискиот Исток.
Причини за војната
Кон крајот на XIX век, Велика Британија и Франција сè повеќе навлегле во сферата на влијание на Блискиот Исток, а со тоа и во Османлиското Царство. Рускиот император Николај I не можел да постигне договор за разделба на сферите и поради тоа, се стремил да ја сочува својата позиција околу Црно Море и да ја подобри својата позиција на Балканот. Како еден од поводите за започнувањето на овој конфликт бил и религиозниот спор околу Светите земји, заедно со Ерусалим. Во Османлиското Царство Французите биле главни покровители на католицизмот, а Русите на православието, и долго време траел т.н. конфликт околу тоа кој треба да располага со Базиликата на Исусовото раѓање и Светиот Гроб.
Во 1853 година, Портата го одбила барањето за признавање на грчката црква во Светите земји, а во меѓувреме, султанот пресудил во корист на Французите. Потоа, Николај I го испратил кнезот Меншиков во дипломатска средба со османлиските власти, со цел тогашниот султан Абдул Меџид да се обврзе христијанското население заедно со црквата и нивната религија во царството да бидат заштитени. Во исто време, Велика Британија исто така го испратила лордот Страфорд, кој сепак успеал да го наговори султанот околу неговите намери. Тоа било еден од мотивите, императорот Николај I да ја распореди својата војска во Влашка и Молдавија, а на 21 јуни 1853 година, руските војски веќе биле навлезени во во дунавските кнежевства.
Во исто време, Велика Британија и Франција ги испратиле своите флоти на Дарданелите. Четирите велесили од Европа, Велика Британија, Франција, Прусија и Австроунгарија се состанале во Виена каде усвоиле пропишана нота со која би се сложиле и двете страни. Но таа нота била одбиена од страна на Абдул Меџид I. Во новите преговори пак, Николај I ги одбил предложените амандмани. Затоа, во близината на Дунав, турската војска ги нападнала руските позиции. Руската флота пак целосно ја уништила турската во Мала Азија, каде по ова, Велика Британија и Франција стапиле во одбрана на Османлиското Царство. По одбивањето на Русија да ги повлече своите војски од Дунав, Велика Британија и Франција и објавиле војна на Русија.
Воени конфликти
На 2 јули 1853 руската војска ја поминала реката Прут и навлегла во денешна Молдавија. На 4 ноември, руската флота во Црно Море ја поразила турската флота во Синоп. Франција и Британија, која во тоа време е главен сојузник и практично заштитник на слабата Отоманско Царство се вклучиле во конфликтот. Во март 1854 објавиле војна на Русија очекувајќи брза победа поради поморската надмоќ.
По првиот пораз во војната, Русите со околу 2.500 војници ги нападнале британските сили во Балаклава. Единствена британска единица меѓу Русите и британскиот камп бил 93 шкотски полк. Наместо да ја дочека руската коњица во правоаголна формација, која може да се брани од напади од четири страни, баронот Колин Кемпбел, ветеран со 41 година воено искуство, ги наредил своите Хајлендери во стрелци, во „тенка црвена линија“ британски црвени униформи. Така, драстично ја зголемил нивната огнена моќ.
Во Kримската војна Британците биле првата армија која ги употребила новите мускети со жлебена цевка, далеку попрецизни и со многу поголем дострел од дотогашното огнено оружје. Британците со огнената надмоќ го одбиле првиот напад, а рускиот командант помислил дека невообичаената формација е диверзија и дека зад Хајлендерите стои многу посилна единица која ќе мине во противнапад, и ги повлекол своите сили. Во текот на војната, Русите уште еднаш се обиделе да ги поразат британските сили во Битката кај Инкман, но биле поразени. Војната продолжила со опсада на Севастопол до септември 1855 година, кога по сојузнички напад, Русите го евакуирале градот.
Во март 1855 година починал Николај I а на негово место застанал Александар II. Тој се согласил за започнување на преговори за мир во почетокот на 1856 година кога Австрија најавила дека и таа ќе се присоедини кон коалицијата против Русија. Така, војната завршила со потпишување на договор во Париз.
Мировни напори
Рускиот император Николај I сметал дека Австроунгарија ќе застане во негова корист или пак ќе остане неутрална. Кога во 1854 година Австроунгарија побарала Русија да ги повлече своите трупи од Дунав, Русија ги повлекла истите. Но и покрај тоа, Велика Британија и Франција биле решени целосно да ја исцрпат Русија од влијателните сфери во Османлиското Царство. Тие настојувале Русија да го повлече и своето влијание од Дунав, да се откаже од какви било барања внатре во Османлиското Царство, да се изврши ревизија од конвенцијата од 1841 година. И бидејќи Николај I сите тие точки ги одбил, војната продолжила. Сојузничките војски вршат десант на полуостровот Крим и после едногодишна опсада го заземаат јужниот дел на градот Севастопол - главната база на руската црноморска флота. Други мировни договори биле иницирани од страна на новиот император на Русија, Александар II. Со парискиот договор, влијанието на Дунав било пренесено на сите големи сили како целина, било забрането влегување во Црно Море на воени бродови. Исто така големите сили се обврзале дека ќе ја почитуваат независноста и територијалниот интегритет на Османлиското Царство.
Самиот Париски мировен договор бил срушен кога Франција била поразена од страна на Прусија. Русија тоа го искористила најмногу, Русија повторно ја формирала својата флота на Црно Море.
Голцов (Потсдам-Мителмарк)
Голцов (Golzow) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Здравци
Здравците (науч. Geraniaceae) сочинуваат фамилија на цветни растенија каде припаѓа и родот Pelargonium, род на многу украсни саксиски растенија.
Повеќето видови се наоѓаат во умерените или топлоумерените региони, иако некои се тропски. Центарот на распространување на родот Pelargonium е во Кепскиот регион во Јужноафриканската Република, каде постои голема вегетативна и флорна разновидност.
Марија Вицковиќ
Марија Вицковиќ (Подгорица, 18 декември 1980) е српска филмска, ТВ и театарска глумица.
Животопис
Марија Вицковиќ е родена во Подгорица 18 декември 1980 година. Глума дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Белград во класата на Проф. Предраг Бајетиќ. Во текот на третата студиска година тој стана член на Народниот театар во Белград. 2008 година запишала во постдипломски студии на  Actor studio Lee Strasberg во Њујорк.
Театарски претстави
Претстави во Народниот театар во Белград
Вето
Ветото се употребува кога некоја од постојаните членки т.н. П5, дава „негативен“ гласа за некоја важна нацрт резолуција. Воздржаност или отсуство од гласањето на некоја од постојаните членки не го спречува усвојувањето на некоја нацрт резолуција.
Потекло на одредбата за вето
Идејата за право на вето на некои држави кон дејствијата на меѓународни организации не била нова во 1945 година. Од формирањето на Лигата на народите, во 1920 година, секој член на Советот на Лигата на народите, без разлика дали постојан или привремен имал право на вето во однос на секое не процедурално прашање. Од 1920 година, постоеле 4 постојани и 4 привремени членки, но во 1936 бројот на привремени членки се зголемил на 11. Поради тоа постоеле 15 права на вето. Тоа била една од неколкуте мани кои ги имала Лигата на народите, поради кои дејствувањето на многу полиња било невозможно.
Одредбата од Повелбата на ОН за едногласност помеѓу постојаните членки на Советот за безбедност (ветото) била резултат на опширни дискусии, вклучувајќи ги Вашингтонските разговори за меѓународен мир и безбедност (август – октомври 1944 година) и Јалта (февруари 1945 година). Докажано е дека Обединетото Кралство, САД, СССР и Франција биле за принцип на едногласност, и дека биле мотивирани не само од вербата во посакуваното заеднично дејствување на големите сили, туку и од тврдоглавата грижа за заштита на нивните сопствени суверени права и национални интереси. Труман, кој стана претседател на САД во април 1945 година, дури напишал во своите мемоари: „На сите наши експерти, граѓански и воени, им се допаѓаше, а без такво право на вето никаков друг аранжман не би поминал не Сенатот.
На основачката конференција на ОН во 1944 година, веќе било одлучено постојани членки во новооформениот Совет да бидат, Британија, Советскиот Сојуз, Соединетите Американски Држави, Франција. Франција беше окупирана и поразена од Германија (1940-44 г.) но нејзината улога на постојана членка на Лигата на народите, нејзиниот статус на колонијална сила и дејствијата на нејзините Слободни Француски Сили од страната на сојузниците ѝ обезбеди место до другите четири.
Член 27
Членот 27од Повелбата на Обединетите Нации вели: Секоја земја членка на Советот за безбедност има еден глас. Одлуките во Советот за безбедност за процедурални работи се донесуваат со девет позитивни гласови. Одлуките во Советот за безбедност за сите други работи се донесуваат со девет позитивни гласови вклучувајќи ги потврдните гласови на постојаните членки под услов во одлуките врз основа на Поглавје 6, став 3 од Членот 52, странка во спор се не гласа.
Иако правото на вето не е експлицитно изразено во Повелбата на Обединетите Нации, фактот дека за „битни“ одлуки од страна на СБОН потребна е согласност од страна на постојаните членки, значи дека секоја од тие постојани членки може да спречи усвојување на било која нацрт резолуција за некое значајно прашање. Поради оваа, правото на вето се нарекува и „принцип на едногласност на големите сили“.
Искуството од правото на вето
Користењето на ветото, и постојаната можност за негово користење, беа централни особини на функционирањето на Советот за безбедност низ историјата на ОН. Во периодот од 1945 до крајот на 2009 година, правото на вето било искористено против 215 резолуции за важни прашања, понекогаш од повеќе членки на Постојаната петка. Просечниот број на годишно искористени права на вето до 1989 година бил 5: Од тогаш годишниот просек се намалил на само едно.
Бројките го одразуваат фактот дека, членка на Советот за безбедност може да избегне да ставање на вето ако конкретниот предлог не го добие потребното мнозинство. Во првите две децении од постоењето ан ОН, западните држави најчесто успевале да ги поразат резолуциите без притоа да го користат правото на вето; и Советскиот Сојуз бил во ваква позиција во 1970-те и 1980-те години. Користењето на вето одразува степен на дипломатска изолација од страна на земјите кои го користат правото на вето за одредено прашање. Поради користењето или заканата од користење на вето, Советот за безбедност може да има ограничена улога во одредени војни и интервенции во кои се вклучени неговите постојани членки – на пример: во Алжир (1954-62 година); Суец (1956 година), Унгарија (1956 година), Виетнам (1946-75 година), Сино - Виетнамската војна (1979 година), Авганистан (1979-88 година), Панама (1989 година), Ирак (2003 година) и Грузија (2008 година).
Не сите случаи на недејствување на ОН во кризи било поради користење на вето. На пример, во текот на војната помеѓу Иран и Ирак во 1980-88 година не беше искористено правото на вето но сепак улогата на ОН беше минимална освен во завршната фаза. Исто така ограниченото вклучување на ОН во кризата во регионот на Дарфур во Судан од 2003 година па наваму, не е како резултат од користење на вето. Главниот проблем беше општ недостаток на волја за дејствување.
Од 1990 година ветото се користи умерено. Периодот од 32 мај 1990 година до 11 мај 1993 година беше најдолгиот период без користење на вето во историјата на ОН. Сè до крајот на 1989 година бројот на изгласани резолуции од Советот за безбедност бил 646 – во просек 15 годишно. Бројките за годините потоа покажуваат раст на активноста на Советот за безбедност во 1993 година, проследено со скромен степен на намалување.
Најчести корисници
Скоро половина од поставените вета во историјата на Советот за безбедност биле поставени од Советскиот Сојуз, од кои повеќето пред 1965 година. По искористувањето на првото вето во 1946 година, Русија е најчестиот корисник на ова право.
Помеѓу 1946 и 2007 година, биле искористени 384 права на вето. За тој период, ветото било користено на следниов начин:
Русија / Советски Сојуз
Во првите денови на Обединетите Нации, комесарот а подоцна и министер за надворешни работи во Советскиот Сојуз, Вајачеслав Молотов, кажал не толку многупати што бил познат како „Г-дин Вето“.Всушност, Советскиот Сојуз е одговорен за скоро половина од поставените вета – 79 вета биле искористени во првите 10 години. Молотов редовно одбивал барања за нови членства поради противењето на САД да ги признае Советските републики. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, Русија умерено го користи правото на вето.
Соединетите Американски Држави
Амбасадорот Чарлс. В. Јост, го поставил првото американско вето во 1970 година, во однос на кризата во Родезија, како и ветото во 1972 за блокирање на резолуција поврзана со Израел. Од тогаш, САД е најчестиот корисник на ветото, главно за резолуции кои го критикуваат Израел; Од 2002 година се применува доктрината Негропонте кога станува збор за користење на вето во тековниот Израелско-Палестински конфликт. Ова е постојана причина за недоразбирање помеѓу Генералното Собрание и Советот за безбедност. На 18 февруари 2011 година, администрацијата на претседателот Обама постави вето на резолуциите кои ги осудуваат градењето на израелски населби.