cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 1138
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1138 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 1138 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 9 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 41' 19"". Положбениот агол на објектот е во износ од 82°.
Други поделби
Проучување на IC 1138 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14586.
Хелена Вестермарк
Хелена Шарлота Вестермарк (20 ноември 1857, Хелсинки – 5 април 1938 година, Хелсинки) била финска уметница и писателка (припаѓа на населението на Финска што зборува шведски).
Биографија
Таа била сестра на Едвард Вестермарк. Работела долги периоди во Франција, често во друштво на Хелена Шјерфбек, и развила разумен реалистичен стил особено со портрети и фигури. На Експозицијата Универзела (1889), таа добива почесно признание за нејзината слика Стрикерскор. Откако се заразила со туберкулоза во 1884 година, таа го напуштила сликарството и се посветила на пишувањето како критичар.
Вестермарк, исто така, дава значаен придонес како истражувач преку нејзините културно-историски дела, меѓу кои се низа биографии на женските личности, Матилда Роткирх (1926), Аделаида Ернрут (1928) и Росина Хејкел (1930). Мемоарите на Вестермарк се објавени во 1941 година.
Ефтимиос Каудис
Ефтимиос Каудис (Ευθύμιος Καούδης; Ef̱thýmios Kaoúdi̱s) — андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Каудис е роден во 1866 или 1872 година во Каликратис на островот Крит. . Во периодот меѓу 1903-1906 година се приклучил на грчката вооружена пропаганда и зел учесво во Борбата за Македонија обиколувајќи ги Баба, Корештата и Мариово.
На 13 јуни 1903 година иа минал грчко-турската граница и навлегол во МАкедонија со андартската чета подготвена од Георгиос Цондос, а во неа се нашле и критјаните Георгиос Перос, Ламбринос Вранас, Георгиос Диконимос, Георгиос Сејменис, Георгиос Зуридис, Георгиос Стратинакис, Евстратиос Бонатос, Манусос Катунатос и Николаос Лукакис.
Откако Евтимиос Каудис го убил мухтарот од Зелениче, Каудис заедно со Германос Каравангелис влегле во селото и митрополитот извршил богослужба на грчки јазик.
По избувнувањето на Илинденското востание имал борба со чета на Македонската револуционерна организација кај Влахоклисурата, а подоцна учествувал во опожарувањето на селото Косинец. Потоа сите критјани со исклучок на убиениот Георгиос Сејменис ја напуштиле Македонија, но во 1904 година тие се вратиле.
Ланиц-Хасел-Тал
Ланиц-Хасел-Тал (Lanitz-Hassel-Tal) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана со спојување на претходните независни општини Мелерн и Таугвиц, на 1 јули 2009.
Ефтимиос Каудис
Животопис
На 30 ноември 1904 година четите на Митре Влаот и Геро Ресенски ги нападнале Каудис и капетан Буас (Спирос Спиромилиос) во Желево, но биле одбиени со помош на Власите гркомани од Песодер.
Во 1905 година негов четник бил Павле Илиев, поранешен андартски капетан. На 25 март 1905 година четите на Георгиос Цондос, Евтимиос Каудис, Георгиос Макрис, Павлос Гипарис и капетан Болакас, околу 300 андарти, го нападнале Загоричани, во нападот загинале околу 100 души, а целото село изгорело На 5 април 1906 година во Бесфинја четата на Каудис е разбиена и тој на напуштил Македонија.
Учествувал во Балканските војни. Во 1929 година е основач на асоцијацијата на македономахите (македонски борци) „Павлос Мелас“. По Втората светска војна во Грција ги напишал своите спомени, а во 1956 година починал.
Три сестри
Три сестри (португалски јазик:  Três Irmãs) е бразилска телекомедија. Серијата во Бразил започна со прикажување на 15 септември 2008 год. Во главните улоги се појавуваат како две од трите сестри, Џована Антонели (нам добро познатата Жаде од серијата Клон и Каролина Дикман од серијата Семејни интриги
Синопсис
Традиционалното семејство Жекитиба, кое се состои само од жени, потекнува од малиот град Карамирим. Виржинија и нејзините ќерки се познати под прекарот „Жекитибарки“ бидејќи предци им се создавачите на градот. Г-ѓа Виржинија е мајката, добра жена која е сопственичка на малата аптека Жекитиба. Таа е храбра жена која го пребродила напуштањето од сопругот, кој, по неколку години, загинал во пожар. Единствената причина да живее ѝ се трите ќерки: Дора, Алма и Сузана. Трите ќерки исто така, ја поддржуваат и сакаат мајка си. Дора е најстарата сестра. Таа е вдовица и знае како добро да живее. Има памет на бунтовна тинејџерка заробен во тело на вистинска жена. Таа има мало дете, Маркињо, и живее со свекрва ѝ, Виолета Акила, која ја обвинува за прераната смрт на синот ѝ Артур. Откако мајка ѝ ќе се разболи, таа ќе поминува повеќе време во Карамирим, каде ќе го запознае ортопедот Бенто, во кој ќе се вљуби. Алма, средната сестра, е многу способен гинеколог. Таа е идеалист кој се бори за правата на жените, но има слабост кон машкиот пол и сѐ уште си ја нема најдено сродната душа. Таа е моментално девојка на Робињо. Живее во Рио де Жанеиро, но откако ќе раскине со Робињо и ќе дознае дека мајка ѝ е болна, ќе се врати во Карамирим каде повторно ќе се сретне со Грег, нејзината голема љубов од детството и нему ќе му се препушти за да ја доживее љубовта како што досега ја немала доживеано. Најмладата сестра, Сузана е посвоена ќерка, сурферка, убава одвнатре и однадвор. Таа предава во училиштето во Карамирим и таму сите ја сакаат. Таа е единствената која живее со мајка ѝ во Карамирим. Таа е вљубена во Шанде, но таа љубов е наизглед само услуга, бидејќи Шанде останал инвалид откако во некој случај ѝ го спасил животот. Но секојдневието на Сузана и на останатите жители на Карамирим ќе се промени со доаѓањето на двете сестри од градот. Но она што навистина ќе ѝ го промени животот на Сузана е доаѓањето на Валкирија и Ерос, со кого ќе доживее страствена љубовна приказна полна со пречки. Сите три сестри се убави на свој начин. Секоја од нив е сѐ уште во потрага по голема љубов.
Фердинанд I (Свето Римско Царство)
Фердинанд I (Ferdinand I, роден на во  - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија, цар на Светото Римско Царство од 1558 година до неговата смрт и крал на Бохемија и Унгарија од 1526 година до неговата смрт, како и крал на Далмација, Хрватска, Славонија, Галиција, Лодомерија. Во поголемиот дел од својот живот управувал со австриските територии на Хабсбурговците во името на својот брат Карло V. Фердинанд бил надвојвода на Австрија од 1521 до 1564 година. По смртта на својот зет Лајош II, Фердинанд управувал со Бохемија и Унгарија. Кога Карло доброволно абдицирал во 1556 година, Фердинанд де факто станал наследник на престолот на Светото Римско Царство, а официјално неговото прогласување се случило во 1558 година, додека Шпанија, Шпанската империја, Неапол, Сицилија, Милано и Холандија останале за Филип II, син на Карло V.
Рани години
Фердинанд е роден во Алкала де Енарес, Кастиља на 40 километри од Мадрид. Тој бил син на Филип Убавиот (1478 - 1506), војводата од Бургундија и иднен крал на Кастиља и Јована I Кастиљска (1479 - 1555), наречена „Луда“, идна кралица на Кастиља. Таткото на Фердинанд бил роднина на Максимилијан I. Фердинанд е роден на иста дата како својот прадедо по мајчина линија Фердинанд II Арагонски.
Карло V ја доверил на својот брат Фердинанд власта над териториите во Австрија, кои грубо кажано ги опфаќаат денешна Австрија и Словенија. Фердинанд исто така ја презел службата на заменик на својот брат како цар на Светото Римско Царство во времето кога тој отсуствувал, додека во 1531 година Фердинанд бил избран за крал на Римјаните, што значело наследник на престолот. Карло абдицирал во 1556 година и неговиот брат го наследил, преземајќи ја официјално титулата цар во 1558 година.
Османлии и Унгарци
Откако Сулејман Величествениот го убил зетот на Фердинанд - Лајош II, крал на Бохемија и Унгарија во Битката кај Мохач на 29 август 1526 година, Фердинанд бил избран за крал на Бохемија на негово место.
Хрватските благородници го избрале Фердинанд I за свој крал на 1 јануари 1527 година во Цетинскиот дворец и ја предале власта на нивните имоти за него и за неговите наследници. Во замена на престолот, Фердинанд свечено ветил на Цетинскиот собор да ги почитува историските права, слободи, закони и обичаи кои Хрватите ги имале при нивното здружување со Унгарија, за да ја заштитат Хрватска од османлиската инвазија во Европа. Во Унгарија Николај Олај, секретар на Лајош, се зближил со Фердинанд, но го задржал својот пост кај кралицата-вдовица Марија. Фердинанд бил избран за крал на Унгарија на меѓународен конгрес во Братислава во декември 1526 година кога унгарскиот престол станал предмет на династички спор помеѓу Фердинанд и Јован I Заполја, војвода на Трансилванија. И двете страни биле поддржувани од различни делови на унгарските аристократи. Фердинанд ја добил и поддршката на неговиот брат Карло V. Откако ја изгубил битката против Фердинанд во 1527 година, Јован започнал сојузништво со Сулејман I. Фердинанд успеал да направи контрола само врз западна Унгарија, а источниот дел останал во сопственост на Заполски додека југот бил во рацете на Османлиите. По смртта на Јован I Заполја неговата вдовица Изабела потпишала договор со Фердинанд и му ја отстапила Унгарија и Трансилванија во 1551 година. Во 1554 година фландрскиот писател и дипломат Ожиен Гислен де Бусбек бил испратен во Истанбул од Фердинанд, за да преговара со османлискиот султан за спорната граница меѓу двете царства.
Најопасниот момент во управувањето на Фердинанд се случил во 1529 година, кога Османлиите започнале неуспешна опсада на Виена. Во 1533 година Фердинанд потпишал договор со Сулејман за поделба на Унгарија на два дела, од кои едната останала под власта на Хабсбурговците, а другата останува во сопственост на наследниците на Заполја и последователно станала вазалство на Отоманското Царство.
Управување
Западниот дел од Унгарија, над која Фердинанд продолжил да владее, станал познат како Кралство Унгарија. Како владетел на Австрија, Бохемија и Унгарија, Фердинанд ја прифатил политиката на централизација и создал апсолутизам, исто како и другите монарси по негово време. Во 1527 година составил устав за своите потчинети територии (Hofstaatsordnung) и создал институции по австриски модел во Братислава за Унгарија, во Прага за Бохемија и Вроцлав за Шлеска. Бунтот на аристократите го принудиле да ја прекине независноста на овие институции и да ги потчини на австриската влада во Виена во 1559 година.
Во 1547 година бохемските аристократи кренале востание против Фердинанд, откако тој наредил на бохемската армија да се придвижи против германските протестанти. Откако го задушил бунтот, благодарение на шпанските сили на својот брат Карло V, Фердинанд возвратил на нивната непослушност, намалувајќи ги привилегиите на бохемските градови и назначил нова бирократија од кралски службеници, за да ги контролира градските власти. Фердинанд дал поддршка на контрареформацијата. Во 1551 година тој поканил важни членови од Орденот на језуитите во Виена, а истото го направил и во Прага во 1556 година. На тој начин Фердинанд успеал повторно да ја отвори епархијата на Прага, која пред тоа била уништена поради успехот на протестантите.
Фердинанд починал во Виена на 25 јули 1564 година и бил погребан во катедралата Св. Вит во Прага.
Елен Ранкин Коп
Елен Ранкин Коп (4 август 1853 – 8 август 1901 година), исто така наречена Елен или Хелен Хаусер Ранкин, била американска вајарка. Нејзините дела биле претставени на Светската колумбиска изложба во Чикаго во 1893 година.
Ран живот
Хелен или Елен Хаусер Ранкин е родена во Атланта, Илиноис, ќерка на д-р Ендрју Кембел Ранкин и Сузана Руш Хаусер Ранкин. Нејзиниот татко бил лекар кој служел како воен хирург во Американската граѓанска војна. Нејзините баба и дедо Жан Лори Ранкин и Џон Ранкин биле познати аболицирани и домаќини на подземната железница во Охајо. Во 1888 година Елен започнала како студентка на Институтот за уметност во Чикаго во нејзините триесетти години по неколку години предавање. На Институтот за уметност студирала со Лорадо Тафт, како еден од неговите студентски асистенти наречени „Бели зајаци ''.
Кариера
Во 1890 година, Елен Ранкин Коп го освоила првиот медал за скулптура доделен од Институтот за уметност во Чикаго. Таа го создала „Породилно“ по нарачка за зградата на Илиноис и „Пеле“ по нарачка за зградата на Хаваи, и двете на Светската колумбиска изложба во 1893 година. Статуата на Пеле висока 24 метри била промовирана како „најголемата статуа некогаш направена од жена“. На изложбата биле прикажани уште четири дела од Коп: бронзен релјефен портрет на Хариет Монро, изложен во Палатата на ликовните уметности; бронзен релјефен портрет на Берта Палмер, во библиотеката на женската зграда; и две помали работи во внатрешноста на зградата во Илиноис.
По изложбата, Коп го однела својот син во Европа и продолжила со уметничко образование во Минхен; таму ја изложила својата скулптура „Силата на народите“ во 1895 година. Коп направила портретни бисти на истакнати жители на Чикаго и еден од нејзиниот дедо, свештеникот Ранкин, за градот Рипли, Охајо. Во 1896 година таа поднела амбициозен предлог за воен споменик во Тексас.
Личен живот
Хелен Хаусер Ранкин се омажила за Вилијам Х. Коп во 1874 година Имале пет сина; четворица починале во детството. Елен Ранкин го оставила Вилијам Коп зад себе кога го однела нивниот син во Европа, и почнала да го користи своето невенчано име. Во 1897 година на нејзиниот татко му бил пресечен гркланот, а Коп бил застрелан и за малку ќе загубел прст во средбата, за среќа немало жртви.
Нивниот преживеан син Хју Дирборн Коп (1878-1956), наречен Хју Доак Ранкин откако неговите родители се разделиле, исто така станал уметник, најпознат како илустратор на научна фантастика.
Елен Ранкин Коп починала во 1901 година, на возраст од 48 години.
NGC 7113
NGC 7113 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7113 се споменува и како NGC 7112, MCG 2-55-9, CGCG 427-16, KCPG 558B.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7113 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 15 m/лм2. NGC 7113 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 7113 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67208. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 211; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1129. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 799.
Серија А 2016-2017
Серија А 2016-2017 била 115-тата сезона на првата фудбалска лига на Италија, односно 85 сезона на Серија А. Сезоната започнала на 20 август 2016, а завршила на 28 мај 2017 година.
Екипата на Јувентус влегла како бранител на титулата од сезоната 2015-2016. Каљари, Кротоне и Палермо биле новите три членови откако избориле промоција во Серија Б претходната сезона.
На 21 мај 2017, Јувентус ја одбранил титулата на едно коло пред крајот после победата на домашен терен над Кротоне со 3-0. Во последното коло од сезоната Рома го одбранила второто место и избориле право да играат во Лигата на шампионите 2017-2018, додека третопласираниот Наполи се изборил за место во плејоф рундата од квалификациите за Лигата на шампионите 2017-2018.
Четвртопласираната Аталанта, петопласираниот Лацио и шестопласираниот Милан избориле место во Лигата на Европа 2017-2018.
Трите клуба кој испаднале од лигата во сезоната биле Емполи, Палермо и Пескара.
Најдобар стрелец за сезоната бил Един Џеко од Рома со 29 постигнати гола.
Екипи
Вкупно 20 екипи учествувале во лигата, вклучувајќи ги и 17-те од претходната сезона 2015-2016 и трите промовирани екипи од претходната сезона во Серија Б 2015-2016.
Завршна табела
Последно ажурирање: 22 мај 2017.
Легенда:
Шампионскиот тим
Резерви: Стефан Лихтштајнер (26), Андреја Барцаљи (23), Стефано Стураро (21), Марио Лемина (19), Квадво Асамоа (18), Клаудио Маркизио (18), Меди Бенатија (15), Даниеле Ругани (15), Марко Пјаца (14), Томас Ринкон (13), Норберто Нето (7), Моизе Кен (3), Роландо Мандрагора (1), Емил Аудеро (1), Федерико Матиело (0).
Табеларен приказ
Последно ажуриање: 28 мај 2016.
Читањето хоризонтално ни ги покажува резултати на домашен терен на наведената екипа од првата колона, а читањето вертикално ни ги покажува резултатите во гости на наведената екипата од првиот ред.
Создавање на пласманот
Легенда:
Следните натпревари не се одиграле во времето кога биле закажани, па на табелата може само делумно да се одразува реалната бодовна состојба на тие две екипи во тој временски период.:
Хет-трикови
4 Играчот постигнал 4 гола
Универзитетска библиотека (Неаполски универзитет Федерико II)
Универзитетската библиотека на Неаполскиот универзитет Федерико II била основана во 2009 година, а неаполската барокна зграда во која е сместена библиотеката датира од 1564 година, кога била дизајнирана од Паола Капелани. Се наоѓа на Пјаца Белини во историскиот центар на Неапол, Италија.
Историја
Зградата ја основала сестрата Паола Капелани како манастир во 1564 година. Манастирот бил проширен со припојување на соседната палата.
Внатрешна архитектура и декорација
Архитектурата и внатрешната декорација на библиотеката го следат неаполскиот барок стил, особено благодарение на штуко-делата завршени од Арканџело Гуглиелмели за да ја обнови црквата во 1684 година. Олтарот е мермер, со вметнат бисер. Извесно време, главната слика на олтарот била Санта Сесилија во естази на Бернардо Кавалино, но, по неколку контроверзии, делото било преместено во Музејот на Каподимонте.
На страничните олтари има повеќе слики на платно како Сан Џузепе од Антонио Сарнели  и Сан Филипо Бенизи на Фердинандо Кастиља. На таванот е прикажана слика на Свети Антониј, завршена во 1700-тите од непознат манирист. Има и дрвена статуа на Свети Михаил Архангел од 18 век.
NGC 4796
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4796 се споменува и како NPM1G +08.0306.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4796 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 4796 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 4,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 4' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 4796 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 93119. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 882. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Вукан Диневски
Вукан Диневски (роден на  во  - починал на  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец, режисер, педагошки работник и изведувач на народна и на уметничка поезија.
Животопис
Диневски е роден во Гостивар на 22 април 1927 година. Завршил Средна државна театарска школа и Филозофски факултет во Скопје и Театарска академија во Загреб. Бил член на Драмата на МНТ од 1952 до 1964 и од 1966 до 1973 година. Во меѓувреме од 1964 до 1966 чил член на Драмскиот театар во Скопје. Бил професор е на ФДУ во Скопје. Починал на 27 септември 2006 година во Скопје. Добитник е на голем број награди и признанија, меѓу кои и наградата за животно дело на македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ и наградата “11 Октомври“
Спорангија
Спорангија (еднина: sporangium) е орган кај растенијата, алгите и габите кој овозможува бесполово размножување преку создавање спори.
Спорангијата е карактеристична за скриеносемениците, голосемениците, папратите, мововите, алгите и габите. Нивните спори понекогаш се нарекуваат спорангиоспори.
Роза Паркс
Роза Паркс (Таскаџи, Алабама, — Детроит, ) — афроамериканска активистка и позната личност во американското движење за граѓански права. Таа е позната поради нејзиното одбивање да му го отстапи на еден белец местотот во автобусот, со што дала силен поттик на борбата против сегрегацијата во САД.
Граѓанските права и политичката активност
Роза Паркс на почетокот на 1950-тите се вклучува во Американското движење за човекови права и работи како секретар за секцијата на Националната асоцијација за развој на обоените луѓе (NAACP) во Монтгомери, Алабама. На 1 декември 1955, во Монтгомери, таа одбива да се покори на наредбата на возачот на еден јавен автобус да се премести назад во автобусот за да направи дополнително место за белците. Роза веќе била уморна од нејзиното третирање како граѓанин од втор ред и останува доследна на своите ставови. Поради тоа е уапсена, судена и осудена за неприкладно однесување и за прекршување на локалните одлуки.
Следната ноќ, 50 водачи на црнечката заедница, на чело со дотогаш релативно непознатиот свештеник Мартин Лутер Кинг, се состануваат за да расправаат околу соодветните дејствија што треба да бидат преземени во врска со апсењето на Роза Паркс. Она што е усогласено било Бојкотот на автобусите во Монтгомери. Целата црнечка заедница цели 381 ден ги бојкотирала јавните автобуси. Десетици јавни автобуси стоеле со месеци без работа сè додека законот со кој се легализирала сегрегацијата во јавните автобуси не бил укинат. Овој настан помогнал за ширењето на многу други протести против сегрегацијата, а во 1956 случајот на Паркс конечно стигнал пред Врховниот суд кој одлучил дека сегрегираното возење со автобус е неуставно.
По овој настан, Паркс станува икона на движењето за граѓански права. Во раните 60-ти се преселува во Детроит, каде што работеше во штабот на претставникот Џон Кониерс (демократ од Мичиген) од 1965 до 1988.
Матилда Роткирх
Матилда Вилхелмина Роткирх (28 јули 1813 – 6 март 1842 година) била финска сликарка. Таа често се нарекува првата жена уметник во Финска. Таа главно правела портрети.
Биографија
Роткирх е родена во Борга, Финска. Таа била ќерка на баронот Карл Фредрик Роткирх и Аугуста Фредрика Елизабет Роткирх родена Аминоф.
Во пролетта 1833 година, таа го прави своето прво студиско патување во Стокхолм каде што студира со Јохан Густаф Сандберг и Роберт Вилхелм Екман. Таа била студентка на Кралската шведска академија на ликовните уметности помеѓу 1833 и 1838 година. Таа оди на студиско патување во 1840-1841 година заедно со уметничката Софи Аминоф (1808-1862) и нејзиниот сопруг Карл Ројтеркилд, на патување низ Европа. Тие ги посетиле Либек, Хамбург, Касел, Стразбур, Берн, Женева, Милано и Париз, каде што студирала со шведскиот сликар и дизајнер Пер Викенберг (1812–1846).
Елена Пери
Елена Пери (родена на 12 април 1997 година, Велвин Гарден Сити) е англиски рагби играч. Таа ја претставува женската државна репрезентација за рагби на Англија на меѓународно ниво и игра за жените Глостер-Хартпури дома.
Меѓународна кариера
Пери го имала своето деби во Англија како реквизит за глава во 2018 година, за време на Quilter Internationals во 2018 година. Таа играла во сите три натпревари.
Во декември 2020 година, таа била повикана во репрезентацијата на Англија да игра против Франција, натпревар што Англија го добила со 25-23. Таа пропуштила неколку натпревари во 2019-2020 година поради повреда.
Во 2021 година, таа добила покана за Англија на првенството на шест нации за жени во 2021 година.
Клупска кариера
Пери го имала своето деби за Сараценс Жени во 2015 година, една недела по наполнувањето на 18 години, а сè уште имала 18 години кога играла во финалето на Премиершип во 2016 година за Сараценс. Во 2019 година, Пери се префрлила на жените Глостер-Хартпури, непосредно пред почетокот на сезоната 2019-20 во Премиер 15-тите.
Ран и личен живот
Пери е родена во Велвин Гарден Сити во 1997 година. Нејзината мајка Јан и таткото Пол ја носеле да игра во Хертфорд РФЦ од 6-годишна возраст. Пери присуствувала и на Школата Џон Ворнер и победила на Училишните игри во 2015 година со рагби тимот на југоисточниот седмерец.
Таа завршила А-ниво за физичко образование, психологија, бизнис студии и биологија на колеџот Хартпури пред да студира спортски науки на Универзитетот во Ковентри.
Кристина Крамер
Кристина Елизабет Крамер е македонист, славист и професор по македонски јазик и руски јазик. Професор е на Универзитетот во Торонто и декан на катедрата за словенски јазици при факултетот за уметност и наука. Крамер е автор на книгата за македонски јазик: Македонски:Курс за почетници и напредни студенти. Книгата била објавена за првпат во 1999 година, повторена и проширена во второто издание во 2003 и е најширокоприфатената англиско-македонска книга. Таа е специјалист за балкански јазици и семантика, особено македонскиот јазик и јужните словенски јазици. Нејзините истражувања ги опфатиле следните области: синхронизирана лингвистика, социолингвистика, глаголски категории, јазици и политички погледи. Моментало предава македонски јазик.
Образование
Таа работела како преведувач на македонски јазик, руски јазик, српскохрватски јазик и турски јазик. Од 1986 година Крамер е дел од Универзитетот во Торонто. Како редовен професор е прогласена во мај 2001.
Награди
Во 2006 година Крамер била наградена од страна на Американската асоцијација на професори за словенски и источноевропски јазици за најдобар придонес на педагогијата на јазикот за нејзината книга: Македонски: Курс за почетници и напредни студенти. Наградата ја примила во Филаделфија на 28 декември 2006.
Персеј
Персеј — последен крал на Македонија и Антигонидската империја една од наследничките на Македонската Империја.
Во 179 п.н.е. починал Филип V. Претходната година Филип наредил да се погуби неговиот проримски настроен син Деметриј. Персеј бил љубоморен на успехот на Деметриј како амбасадор во Рим и го убедил татка си да го отруе како потенцијален узурпатор. Римјаните го поддржувале Деметриј, па така убиството на брата си не се покажало позитивно кај Римјаните. Една од првите одлуки по доаѓањето на престолот било обновувањето на мировниот договор со Рим. Но сепак останатите постапки на Персеј им задавале потешкотии на Римјаните. Ова било неговото мешање во работите на соседните држави, вооружената посета на Делфи, избегнувањето на римските амбасадори во Македонија, како и неговите династички бракови.
Наскоро Рим завојувал со Персеј во т.н. Трета македонско-римска војна (171-168 п.н.е.). Иако Персеј отпрво бил успешен, војната завршила по неговото предавање на римскиот генерал Луциј Емилиј Павле Македоник по решавачкиот пораз во Битката кај Пидна и тој бил затворен во Рим. Антигонидското царство се распаднало и било заменето со четири републики. Андриск ја ослободил Македонија од Римјаните во времетраење од една година, но бил поразен во 148 п.н.е.. Во 146 п.н.е. четирите републики се распаѓаат и Македонија официјално станува римска покраина.
Во јуни 2005 е пронајдена гробницата на Персеј долж патот Вија Валерија близу Маљиано де' Марси (Л'Аквила) од страна на претставници на италијанското министерство за култура и македонска археолошка делегација.
IC 1139
IC 1139 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1139 се споменува и како ESO 250-*11.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1897 година од страна на Роберт Торберн Ејтон Инес.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1139 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 10,9 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 11 м 43 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -47° 16' 17"".
Други поделби
Проучување на IC 1139 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Викториин споменик (Лондон)
Викторииниот споменик (англ. Victoria Memorial) е статуа во Лондон, во средината на Кралските градини пред Бакингемската палата.
Изработена е од вајарот Сер Томас Брок во 1911. Опкружувањето е дело на Сер Астон Веб, направено од 2,300 тони бел мермер. Ова е знаменитост од I класа.
На споменикот има голема статуа на кралицата Викторија која гледа североисточно кон Шеталиштето (The Mall). Другите страни на споменикот се со темни патинизирани бронзени статуи на Ангелот на Правдата (свртен северозападно кон Грин Парк), Ангелот на Вистината (свртен југоисточно) и Добротворноста свртена накај Бакингемската палата. Први врвот ја наоѓаме Победата со две седнати фигури. Фигурите на подножјето се подарок од новозеландскиот народ.
Целата скулптура има поморска тематика, како и остатокот од Шеталиштето (Адмиралитетската арка итн). Ова може да се види по сирените, тирони и еден хипогриф, кои укажуваат на британската поморска моќ.
Галерија
<Gallery> Податотека:victoria.memorial.london.arp.jpg|Детал од центарот на споменикот Податотека:Victoria-Monument-Gray-Sky.jpg|Детал од врвот на споменикот Податотека:Victoria_Memorial_Side.jpg|Детал од југоисточната страна Податотека:VictoriaMemorialSide.jpg|Детал од југозападната страна Податотека:London_-_Victoria_Monument.JPG|Детал од предницата на споменикот, гледајќи кон Бакингемската палата Податотека:London_-_Victoria_Monument_1.JPG|Детал од статуа на агол Податотека:351879021_7aa9cf8d8f.jpg|Детал од врвот на споменикот Податотека:Victoria Memorial (London)-3.jpg|Детал од врвот на споменикот </Gallery>
Јелена Мигунова
Јелена Мигунова (Елена Сергеевна Мигунова; родена на 4 јануари 1984, Казањ) — руска атлетичарка.
На Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг, Јелена како дел од штафетата на Русија 4х400m го освои сребрениот медал.
NGC 4797
NGC 4797 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4797 се споменува и како NGC 4798, UGC 8038, MCG 5-31-4, CGCG 159-118, CGCG 160-13.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 55,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 24' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4797 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43981. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Универзитет Унителма Сапиенца - Рим
Начин на учење
Универзитетот обезбедува курсеви за онлајн учење, за студенти ширум светот и во оддалечени центри низ Италија. Тој на студентите им нуди неколку курсеви на англиски, италијански или шпански јазик. Универзитетот генерално бара испитите да се завршат во кампусот во Рим, додека стажирањето може да се заврши на било која меѓународна истражувачка локација.
Мисија и историја
Унителма Сапиенца, преку употреба на напредна информатичка технологија и методологии во учењето на далечина, го промовира пристапот до високото образование на студентите кои не се во можност да посетуваат редовни образовни активности. Универзитетот посветува особено внимание на развојот на истражувањето, особено во научните и економските сектори, како и во управувањето со информатичката технологија.
Посебен фокус е посветен кон туторството. Универзитетот нуди тутори кои се занимаваат со академски активности, студентска мотивација и постигнување на целите на студентската кариера. Универзитетот има цел да ги комбинира фокусите за да ја зголеми интерактивноста со студентите за покооперативна средина за учење.
Академици
Универзитетот има неколку факултети кои се фокусираат на специјализирани курсеви и на до-дипломски и на пост-дипломски нивоа и настава на повеќе јазици.
Канцелар
Проф. Антонело Фолко Бјаџини (италијанска Википедија)
Ректор
Проф. Франческо Авалоне
Шенинген
Шенинген (Schöningen) — град со околу 11.000 жители во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Железничката станица била опслужувана со регионални возови на железничката линија Волфенбител-Хелмштет, но била затворена во 2007 година. Градот е попатна станица на сценскиот германски фахверк пат.
Градски единици
Шенинген се состои од следниве делови:
Историја
Шенинген е познат по Шенингенски копја, четири древни дрвени копја пронајдени на отворен коп во близина на градот. Копјата се стари околу 400.000 години, правејќи ги најстари човечки дрвени артефакти во светот, како и најстари оружја, некогаш пронајдени. Три од нив веројатно биле произведени како оружја, бидејќи тежината и конусната точка е на врвот на копјето за да летаат право, слично на дизајнот на современиот џилит. Четвртото копје е пократко со точки на обете страни и се верува дека е копје за фрлање. Тие се пронајдени во комбинација со остатоци од околу 20 диви коњи, чии коски содржат месарски знаци, вклучувајќи едно копје закачено за карлицата. Ова се смета за доказ дека раните луѓе биле активни ловци со специјализирани алатки. Копјата моментално се прикажани во центарот за посетители „Палеон“, отворен во 2013 година.
Првото историско спомнување на саксонската населба во кралските анали на Франките е од 747 година, кога каролиншкиот крал Пипин Малиот останал во Скаханинги (Scahaningi) при конфликт со неговиот полубрат Грифон. Шенинген било место на кралскиот дворец на синот на Пипин, Карло Велики и подоцна на отонската династија. Свети Вилигис, надбискуп на Мајнц од 975 година, бил веројатно роден во Шенинген околу 940 година. Служел како надканцелар на царот Отон III, кој останал тука неколкупати. Шенинген бил место на бенедиктански манастир основан во 983 година. Во близина замокот Елм, изграден во век, бил командно место на Темпларите од 1221 година натаму.
Од век бил држен од велфските војводи на Брауншвајг-Линебург, кои му дале градски права во 1332 година. Околу 1350 година, војводата Магнус Пиј го изградил замокот Шенинген како ловски дом во близина на границата со Халберштатската епископија. Бил оштетен во текот на Шмалкалдската војна во 1542 година, кога војводата Хајнрих V од Брауншвајг-Волфенбител се борел против трупите на протестантскиот Шмалкалдски сојуз. Подоцна служел како седиште на вдовицата Софија Јагелон, сестра на полскиот крал Сигисмунд II Август и нејзините наследници Елизабета Данска и Ана Софија, ќерка на изборниот кнез Јохан Сигисмунд. Војвотката Елизабета, сестра на кралот Кристијан IV Дански го обновила дворецот во богат ренесансен стил од 1613 година. Во 1640 година, Ана Софија основала латинско училиште (Anna-Sophianeum) во Шенинген, која постои како гимназија и денес.
Замокот Шенинген бил исто така административно седиште на брауншвајшкиот „амтман“ (Amtmann). Од 1679 година служела како резиденција на Ана Софија, ќерка на војводата Антони Улрих и сопруга на маркгрофот Карл Густав. Нејзината сестра Елизабета Елеонора се омажила тука за војводата Бернхард I од Саксо-Мајнинген. Во 1733 година, принцот Фридрих Велики останал тука на пат кон замокот Залцдалум за неговата венчавка со Елизабета Кристина од Брауншвајг-Волфенбител-Беверн. Откако седиштето на локалната администрација била пренесена во Хелмштет во 1815 година, замокот започнал да пропаѓа.
Стопанство
Главната индустрија во Шенинген е отворен коп за лигнит, кој се користи за производство на електрична енергија во централата Бушхаус. Рудникот и централата се раководени од E.ON. Од крајот на 2016 година централата служи како ладна резерва, а од 2020 година ќе биде целосно изгасена.
Во градот се наоѓа сателитска станица на германската служба за разузнавање.
Меѓународни односи
Шенинген е збратимен со следниве градови:
Татјана Блас
Татјана Блас (родена во Сао Паоло, СП, 1979) е бразилски уметник која конструира сложени апстрактни наративи со нејзините изведби, слики, видеа и инсталации.
Блас ја започнала својата кариера создавајќи апстрактни слики под силно влијание на колажот што ги истакнува различните бои на формите, набрзо преминувајќи во интердисциплинарна практика. Преку манипулација со бројни материјали, Татјана Блас ја истражува тензијата помеѓу конструкцијата и деконструкцијата, формата и функцијата.
Блас редовно изложува во колективни и индивидуални изложби низ Бразил и во странство од 1998 година.
Кариера
Татјана Блас започнала да развива афинитет кон уметноста како дете со експериментирање со различни медиуми, одење на изложби и посетување часови по уметност, вклучувајќи предмети со Алекс Сервени и Сандра Синто. Во 1998 година, таа била примена во Уметничкиот институт на Universidade Estadual Paulista (UNESP), добивајќи диплома по уметност во 2001 година. За време на колеџот, Блас продолжила да посетува независни уметнички курсеви со познати уметнички критичари и уметници, вклучувајќи ги Родриго Навес, Алберто Тасинари, Родриго Андраде и Пауло Монтеиро.
И нејзината прва колективна изложба и нејзината прва самостојна изложба биле одржани во Институтот за уметност на УНЕСП, во 1998 и 2001 година соодветно. Во тој период таа изложувала во разни ликовни салони во Бразил.
Делото на Татјана Блас е дел од збирката на различни јавни и приватни институции во Бразил и САД, вклучувајќи ги Пинакотека до Естадо де Сао Паоло, Музејот на модерната уметност во Рио де Жанеиро и уметничката фондација Сиснерос Фонтаналс.
Татјана Вешкурова
Татјана Леонидовна Вешкурова (руски:Татьяна Леонидовна Вешкурова) (родена на 23 септември 1981) — руска атлетичарка која се натпреварува во спринтерските дисциплини.
На европското првенство во 2006 одржано во Гетеборг, таа го освои сребрениот медал во трката на 400m, а како дел од штафетата на Русија 4х400m златниот.
Најголемиот свој успех, Татјана го постигна на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг каде како дел од штафетата на Русија 4х400m го освои сребрениот медал.
Бедредин Ибраими
Бедредин Ибраими (албански: Bedredin Ibrahimi; Мала Речица, тетовско, ) — македонски политичар и поранешен вицепремиер и министер во Владата на Македонија од 1998 година.
Животопис
Ибраими е роден е во 1952 година во селото Мала Речица, Тетово. Дипломирал на Универзитетот во Приштина на правниот факултет. Основач е на Народната демократска партија, а по нејзиното обединување со ДПА, избран е за генерален секретар на новата партија. Секретар е на општинскиот совет на Тетово.
Во Владата на Македонија од 1998 година бил вицепремиер и Министер за труд и социјална политика во периодот од 30 ноември 1998 до 1 ноември 2002 година. Во слените години станал член на ДИК. Во 2005 година против него е поднесена кривична пријава за злоупотреба на 200.000 евра. На 8 март 2019 година бил осуден на четири години и три месеци затвор предметот „Титаник 2“ на СЈО.
Олимписки стадион (Лондон)
Олимпискиот стадион (англ. Olympic Stadium) е главниот спортски објект во Летни олимписки игри и параолимпијадата во 2012 во Лондон. Стадионот се наоѓа во подрачјето Стратфорд и има сместивост од 80.000 гледачи. Со ова е трет по големина во Британија, веднаш по Вембли и Твикенем. Подготовките на земјиштето започнале во 2007, а изградбата официјално почнала на 22 мај 2008. Изградбата завршила на 29 март 2011. Стадионот ќе биде и домаќин на Светското првенство во атлетика 2017.
Обвивка
Градбата е целосно обвиткана со полиестерско-полиетиленско платно, обезбедени од средства на хемиското претпријатие „Dow Chemical“ под услов претпријатието да рекламира на него до 26 јуни 2012.
Постојани корисници
Комитетот за олимписка оставнина едносгласно го избрал ФК Вест Хем Јунајтед за постојан корисник на стадионот. Ова треба да се потврди во блиска иднина.
NGC 7115
NGC 7115 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7115 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7115 има привидни димензии од 1,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 43 м 39,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 21' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 66°.
Други поделби
Проучување на NGC 7115 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67248. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 346; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6944. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 194.
Јосиф Бродски
Јосиф Александрович Бродски (Иосиф Александрович Бродский; –  ) беше руски поет и есеист, добитник на Нобеловата награда за литература во 1987 година, венцоносец на Струшките вечери на поезијата четири години подоцна и Поет лауреат на САД во 1991 и 1992 година. Се смета за еден од најголемите поети на дваесеттиот век.
Во Советскиот Сојуз
Бродски е роден во еврејско семејство во Ленинград, како син на професионален фотограф вработен во Советската морнарица. Уште додека е дете ја преживува Опсадата на неговиот роден град. Кога полни петнаесет години, Бродски го напишта училиштето и се обидува да влезе во Школата на нуркачите (Школа Подводников), но безуспешно. Потоа оди да работи како машински оператор на една воденица (фрезеровщик) во фабрика. Откако одлучува да стане доктор, се префрла во затворот Крести, каде работи како помошник во мртовечницата. Никогаш не задоволен од работата, неколкупати ќе го менува своето работно место; се вработува во болница, на брод, а дел е и од една геолошка експедиција.
Во текот на 1957 година, Бродски почнува да пишува поезија и да препејува странски автори. Неговото творештво во овој период е аполитично. Младиот Јосиф бил под влијание и добивал постојана поддршка од Ана Ахматова за која дел од неговите стихови се "волшебни." Бродски никогаш нема да дипломира.
Во 1963 година тој е уапсен, а веќе следната обвинет за паразитизам ("тунеядство") од страна на советските власти. Еден многу познат извадок од судскиот манускрипт е прокриумчарен на запад од страна на новинарката Фрида Видгорова:
Заради неговиот "паразитизам" Бродски е протеран и осуден на осумнаесет-месечна тешка физичка работа во областа на Архангелск. Казната е отповикана во 1965 година по гласниот протест на видни советски и светски литературни фигури, меѓу кои се и имињата на Јевгениј Јевтушенко и Жан Пол Сартр.
Во 1964 година Леонид Брежњев доаѓа на власт. Со тоа завршува периодот на Хрушчовата диктатура, но сепак, само четири песни од опусот на Бродски се објавени во Советскиот Сојуз. Имено, поетот одбива да ги издава своите песни цензурирани и најголем дел од неговата поезија прво се појавува на запад или во облик на самиздат.
Во САД
На 4 јуни 1972 година, Бродски е протеран од СССР. Станува американски државјанин во 1980 година. Неговата прва професорска работа во САД е на Универзитетот во Мичиген. Тој е Поет-со-Престојувалиште и професор-гостин на колеџите Квинс и Смит, како и на универзитетите Колумбија и Кембриџ во Англија.
Во 1991 година Бродски станува Поет лауреат на САД. Неговото инаугурациско обраќање е објавено во Поетски рецензии. Се венча со Марија Созани во 1990 година. Имаат една ќерка.
Бродски умира од срцев удар во неговиот стан во Њујорк Сити на 28 јануари 1996 и е закопан во гробницата Сан Микеле во Венеција, Италија. Венеција е местото каде се одвива дејството во неговата книга Воден жиг.
Меѓу поетите кои имаат поголемо влијание врз Бродски, би можеле да се издвојат Осип Мандељштам, В.Х. Одн и Роберт Фрост.