cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ана Болејн
Во дворецот на Хенри VIII (1522 – 1533)
Американската историчарка, Рета М. Варник, пишува дека Ана била: „совршена дворска дама... нејзината кочија била грациозна и нејзините француски алишта биле модерни. Таа танцувала со леснотија, имала певлив глас, свирела флејта и уште неколку други инструменти, а и течно зборувача француски... Извонредна, интелегентна, остроумна млада благородничка.. Прво успевала да ги натера да започнат разговор со неа, а потоа ги забавувала. Накратко, нејзината енергија и виталност ја направиле центар на внимание на секој собир”.
За ова време, на Ана ѝ се додворувал Хенри Перси, синот на грофот од Нортхумберланд, со кој тајно се верила. Придружувачот на Томас Вулзи, Џорџ Кевендиш, тврдел дека тие двајца не биле љубовници. Со тоа се претпоставува дека нивната врска не била сексуална. Веридбата се раскинала кога таткото на Перси не ја поддржал таа свршувачка. Според Кевендиш, Ана била испратена на имотот на село, но не се знае колку долго останала таму. Кога повторно се вратила во дворецот се вратила во служба на Катерина Арагонска. Еминентниот дворски поет Томас Вајат пораснал во Алингтон, имот во близина на имотот на семејството Болејн, замокот Хевер. Вајат бил отуѓен од сопругата и се ширеле неверодостојни приказни за љубовна врска меѓу него и Ана. За таа врска пишувал и внукот на Вајат. Се претпоставува дека дел од поезијата на Вајат е инспирирана од врската со Ана и дека многу често таа е онаа која е опишувана во неговите песни. Во 1526 година кралот Хенри се заинтересирал за Ана и почнал да ѝ се додворува.
Ана го одбивала кралот бидејќи не сакала да стане негова љубовница и често се повлекувала во замокот Хевер. За една година тој и предложил брак, а таа прифатила. И двајцата мислеле дека можат да добијат поништување на неговиот претходен брак за рок од неколку месеци. Не постојат докази дека тие имале полов однос пред брак, а доколку имале тоа било краток период пред свадбата. Всушност, според писмата кои Хенри ѝ ги праќал на Ана се покажува дека нивната врска не била сексуална иако имале седумгодишно додворување. На доказите кои покажуваат дека сепак имале односи, се гледа како клеветње, создадено за да се уништи угледот на Ана по нејзината смрт.
Поништувањето на бракот на Хенри
Се претпоставува дека Хенри сакал да го поништи (не да се разведе, како што често се мисли) бракот многу порано од неговото запознавање со Ана, со цел да обезбеди машки наследник. На тој начин, династија Тјудор ќе продолжи со владеењето. Пред да го наследи престолот таткото на Хенри, Хенри VII, постоела граѓанска војна за престолот. Хенри VIII не сакал повторно да се случи тоа. Тој и Катерина немале живи деца: само Марија успеала да го преживее детството. Катерина Арагонск најпрво пристигнала во Англија за да му биде жена на братот на Хенри, Артур, кој умрел кратко време по нивната свадба. Но и покрај ова, Шпанија и Англија сѐ уште сакале сојуз, па така во 1509, Хенри и Катерина се венчале. Но свадбата не можела да се случи доколку папата не отфрли контроверзен дел во една од книгите на Библијата. Во таа книга, Трета книга Мојсеева, се забранува брак на маж со вдовицата на својот брат бидејќи ќе бидат проколнати. На крај, папата издејствувал во полза на засегнатите династии. Но, по многу години и со нов папа, Хенри повторно размислувал за овие работи. Поттикнат од неможноста Катерина да добие машко дете, а можеби и под влијание на Ана, Хенри решил дека ниеден папа не може да оди против Библијата. Ова значело дека тој живеел во грев со Катерина сите тие години, иако Катерина го одрекувала тоа и тврдела дека нејзиниот прв брак не бил конзумиран. Исто така, ова значело дека неговата ќерка Марија е копиле и дека новиот папа Климент VII мора да ја признае грешката на претходниот и да го поништи бракот. Ана забележала можност за напредок со заљубеноста на Хенри и неговата морална дилема. Таа одлучила дека ќе му се препушти само како признаена кралица. Започнала да го зазема своето место покрај него во политиката и државата, но не, барем не сè уште, во неговиот кревет.
Во 1528, се појавила епидемија од големи размери. Во Лондон, стапката на смрт била висока па поради тоа, дворот се разделил на различни страни. Хенри го напуштил Лондон и често го менувал својот престој. Ана се повлекла во Хевер, но сепак се заразила. Нејзиниот зет, Вилијам Кери, починал. Хенри го пратил својот доктор да се грижи за Ана, па набрзо таа закрепнала. Тогаш единствената грижа на Хенри била да добие поништување на неговиот брак со Катерина. Тој пратил молба до Светиот престол, независно од кардиналот Вулзи, кој не го ни известил за своите планови со Ана. Кралот го испратил Вилијам Најт, неговиот секретар, кај папата Климент VII да тужи за да го поништи неговиот брак.
Најт не можел лесно да стигне до папата затоа што тогаш тој бил затвореник на Карло V, Светиот римски цар. На крајот, тој морал да се врати со техничко ослободување кое според Вулзи не било доволно. Хенри немал многу избор. Морал да ја остави оваа работа во рацете на Вулзи, кој направил се што може за да ја реши ситуацијата во полза на Хенри. Вулзи дури и повикал црковен суд во Англија, со специјален делегат пратен од папата. Сепак, тој никогаш не го овласти својот пратеник да донесе решение во негово име. Папата сѐ уште бил заложник на Карло V кој пак бил внукот на кралицата Катерина. Папата му забранил на Хенри да стапи во нов брак сè додека не се донесе одлука во Рим, а не во Англија. Ана и многубројните непријатели на Вулзи, мислеле дека тој е на страната на папата, па така во 1529 г. Хенри го отпуштил од неговата должност и го уапсил. Доколку не умрел од болест во 1530 г. тој би бил погубен поради предавство. Една година подоцна, кралицата Катерина била протерана од дворецот, а нејзините соби им биле дадени на Ана.
Меѓутоа, народот продолжил да ја поддржува кралицата Катерина. Во 1531 една есенска вечер, додека Ана вечерала во куќата покрај реката Темза, била нападната од група лути жени. Успеала да се извлечи со брод. Кога во 1532 архиепископот од Кантербури, Вилијам Вархам, починал, со одобрување од папата бил назначен капланот на семејството Болејн, Томас Кранмер. Процесот на раскинувањето со римската црква се одвивал постепено. Во 1532 г. Томас Кромвел во Парламентот донел многубројни акти со кои се прикажала кралската моќ во црквата со што завршил процесот на одделување од Рим. По овие акти, Томас Мор дал оставка од својата должност како канцелар, со што Кромвел станал главен министер.
Брак
Многу често, Ана дејствувала независно од нејзиниот сопруг. Можела да одобрува петиции, да прима дипломати, да претседава со различни состаноци и да ја надгледува надворешната политика. Во 1531 година, амбасадорот на Милано напишал дека мора да се има нејзино одобрување доколку некој сака да влијае на некој начин во англиската влада. Ова тврдење било поткрепено и претходно, во 1529 година, од францускиот амбасадор.
Во овој период, Ана Болејн навистина играла важна улога во меѓународната позиција на Англија преку зајакнување на сојузот со Франција. Таа воспоставила одлична врска со францускиот амбасадор. Во зимата 1532 година во Кале, Ана и Хенри присуствувале на состанок со францускиот крал, со што Хенри се надевал дека ќе ја добие поддршката од Франсоа I од Франција за неговиот иден брак. На 1 септември 1532 година, Ана ја добила титулата Маркизата од Пембрук, со што станала најпрестижната дама во кралството која не е дел од кралското семејство. Оваа титула била важна за семејството Тјудор бидејќи пра-чичкото на Хенри, Џаспер Тјудор, бил гроф на Пембрук. Именувањето на оваа титула го извел самиот Хенри.
Кралицата на Англија (1533 – 1536)
На 1 јануари 1533 година, Катерина формално ја предала титулата кралица на Ана. Церемонијата на крунисување се одржала во Вестминистерската катедрала по што следел раскошен банкет. Таа била последната сопруга на крал која ќе биде крунисана во различен период од својот сопруг. Претходниот ден, Ана предводела процесија по улиците на Лондон сместена во носилка од ,,бела покривка со злато” која се наоѓала на два коња покриени со бел дамаск, а бароните пак, на нивните глави носеле покривка од злато. Во согласност со традицијата, таа била облечена во бело, а на главата носела златна круна под која раскошно паѓала нејзината коса. Публиката останала рамнодушна на нејзиниот изглед. За разлика од некои претходни сопруги на кралевите, Ана била крунисана со круната на Св. Едвард, нешто што се случувало само доколку кралицата има потекло од кралска династија. Хант претпоставува дека тоа се случило затоа што бременоста на Ана веќе била видлива, а голема била веројатноста таа да носи машки наследник.
Во меѓувреме, Куќата на Народот ги забранила сите жалби до Рим и ги зголемила казните за сите они кои ќе донесат папски повелби во Англија. Тогаш, папата Климент ја изрекол казната изопштување против кралот и Кранмер. Во март 1534 година. го осудил бракот со Ана, го прогласил за валиден бракот со Катерина и му наредил на Хенри да се врати кај неа. Хенри побарал од своите поданици да кажат заклетва за да се одбие папското мешање во правни работи и да се признае Ана Болејн за кралица. Оние кои одбиле, како Томас Мор, кој дал оставка како канцелар, и Џон Фишер, епископот на Рочестер, биле сместени во Кулата. Кон крајот на 1534 година Парламентот го пргласи Хенри за ,,врховник на црквата во Англија”. Со тоа, црквата во Англија била под контрола на Хенри, а не на Рим.
Битката за син
По крунисувањето, Ана се повлекла во палатата Гринвич за да се подготви за раѓањето на нивното бебе. Тоа се родило на 7 септември 1533 година помеѓу три и четири часот попладне, Ана родила девојче кое го нарекла Елизабет, веројатно во чест на мајката на Хенри, Елизабета Јоршка.
Малата принцеза добила раскошна крштевка, но Ана почнала да се плаши од ќерката на Катерина, Марија. Неа ѝ била одземена титулата прицеза и била наречена копиле, но Ана сепак стравувала дека таа претставува можна закана за позицијата на нејзината ќерка. Хенри ја смирил својата сопруга со тоа што ѝ ги одзел слугите на Марија, а Елизабета ја испратил во Хатфилд, каде принцезата ќе има многу слуги и ќе диши здрав воздух, погоден за бебе. Ана често ја посетувала ќерка си во Хатфилд.
Новата кралица имала поголема послуга од Катерина. За нејзините лични потреби се грижеле 250 слуги, почнувајќи од свештеници до коњушарници. Имала 60 придружнички кои ѝ служеле и ја придружувале на јавни настани. Исто така, имала и неколку свештеници кои ѝ биле доверители, каплани и религиозни советници. Еден од нив бил и Метју Паркер, подоцна еден од главните архитекти на Агликан, за време на влдеењето на ќерката на Ана, Елизабета I.
Караници со кралот
Кралот и новата кралица имале хармоничен брак. Интелегенцијата на Ана Болејн, политичката вештина и добрите манири, иако се посакувале кај љубовниците, биле неприфатливи за сопругите. Се вели дека еднаш му се обратила на својот чичко со такви зборови што не смееле да се користат ни за да се обратиш кон куче. По абортусот на второто дете, околу Божиќ 1534 година Хенри почнал да се распрашува кај Кромвел за можноста да ја напушти Ана, а да не мора да се врати кај Катерина. Но ништо од ова не се случило бидејќи двојката се смирила. Во октомври, Ана повторно била бремена.
Ана Болејн го надгледувала прекрасниот дворец. Потрошила огромна сума пари за фустани, накит, пафлкала од пердуви, опрема за јавање, мебел и тапациран мебел, одржувајќи го претенциозниот изглед кој од неа се барал поради нејзиниот статус. Многубројни палати биле реновирани за да се задоволи нејзиниот екстравагантен вкус. Нејзиниот слоган бил: ,,Најсреќна”, и избрала бел сокол како нејзин заштитен знак.
Ана била обвинувана за тиранијата која ја извршувала владата на нејзиниот сопруг, и често била нарекувана ,,курвата на кралот” или ,,проститутка”. Лошото мислење за неа се зголемувало и поради тоа што не можела да роди машки наследник. Најлошо било кога биле погубени нејзините непријатели Томас Мор и епископот Џон Фишер. Меѓутоа, откако била уапсена, осудена и погубена, јавното мислење за неа се подобрило и дури ја засакале, а почнале да го осудуваат Хенри.
Пад и погубување
На 8 јануари 1536 година, стигнале вести дека Катерина Арагонска починала. Со тие вести, кралот и Ана биле пресреќни. Наредниот ден, Хенри бил облечен цел во жолто и ја прославувал нејзината смрт со забава. Од друга страна, пак, Ана се потрудила да се смири со принцезата Марија.
Повторно бремена, кралицата се палашела за нејзиниот живот доколку не роди машко. Со смртта на Катерина, Хенри би бил слободен повторно да се ожени без проблеми. Марија ги одбивала напорите на Ана за помирување, можеби поради гласините дека Катерина умрела затоа што Ана и Хенри ја отруле. Тие гласини започнале по балсамирањето на телото на Катерина, кога се открило дека нејзиното срце било оцрнето. Модернните медицински експерти, кажуваат дека тоа не се случило од труење туку од рак на срцето, нешто што во тоа време не било познато.
Истиот тој месец, кралот паднал од коњ и бил во безсознание два часа. Поради тој инцидент Ана верувала дека го изгубила бебето пет дена подоцна. Дента кога ја погребаа Катерина Арагон, Ана повторно имала спонтан абортус. Според амбасадорот Шапуис, Ана го носела бебето три и пол месеци и изгледало како да е машко. Според Шапуис, оваа загуба била почетокот на крајот за кралскиот брак. Бременостите на Ана привлекле големо внимание, особено поради очајната желба на Хенри да добие син. Авторот Мајк Ешли, претпоставува дека Ана имала две мртвороденчиња по раѓањето на Елизабета и пред абортусот на машкото дете во 1536 година Изворите покажуваат дека во септември 1533 година се родила Елизабет, Ана имала и можен абортус во летото 1534 година, а во јануари 1534 година имала абортус на машко дете. За време на нејзиното опоравување од овие загуби, Хенри изјавил дека таа го измамила за да се ожени со неа со помош на ,,'sortilage'” – француски збор што значи ,,измама” или ,,магија”. Неговата нова љубовница, Џејн Симор, ја сместиле во кралските одаи. Ова се случило откако братот на Ана бил одбиен за престижна кралска титула, која му била доделена на Николас Керу.
Обвинувања за прељуба, инцест и предавство
Според авторот и историчарот за семејството Тјудор, Алисон Веир, околу 20-21 август 1536 година, Томас Кромвел се преправал дека е болен а всушност ковал заговори против Ана. Дури и Ерик Ајвс, биографот на Ана, верува дека зад нејзиниот пад и погубување се наоѓа Томас Кромвел. Разговорите меѓу Шапуис и Кромвел укажуваат дека Кромвел бил творецот на заверата против Ана. Вакви докази се пронајдени и во Шпанската хроника како и во писмата кои Шапуис му ги испраќал на Карло V. Ана и Кромвел имале различни мислења во врска со распределувањето на црковните приходи и за надворешната политика. Таа сакала приходите да одат во хуманитарни и образовни институции и сакала сојуз со Франција. Од друга страна, Кромвел сакал да ја наполни испразнетата каса на кралот, а истовремено да земи поголем дел од неа и сакал империјален сојуз. Според Ајвс, поради ова Ана Болејн станала голема закана за Кромвел. Од друга страна, биографот на Кромвел, Џон Скофилд, тврди дека немало никакви препирања меѓу Кромвел и Ана и ,,не постојат докази дека Кромвел ковал заговори против Ана. Кромвел се вплеткал во драмата на кралскиот брак откако Хенри го повикал за да го разреши случајот”. Кромвел не реагирал на обвинувањата за прељуба, иако тој и некои други службеници ги користеле за да го зајакнат случајот на Хенри против Ана. Историчарката Рета Варник, се сомнева во способноста на Кромвел дека успеал да го натера Хенри да стори такво нешто. Хенри бил оној кој ги издавал наредбите, а неговите службеници, меѓу кои и Кромвел, ги извршувале. За да успее во својата намера, главниот секретар Кромвел ќе морал да собери доволно докази за нејзино осудување или во спротивно би ја изгубил својата работа, а можеби и својот живот.
Кон крајот на април, еден музичар во служба на Ана, Марк Сметон, бил уапсен, веројатно бил мачен или пак му била ветена слобода. Од почетокот тој одрекувал дека му бил љубовник на кралицата, но подоцна потврдил. Друг дворјанин, Хенри Норис, бил уапсен на Денот на трудот, но бидејќи бил аристократ, не смееле да го измачуваат. Пред неговото апсење, кралот се однесувал љубезно кон него, дури и му го понудил својот коњ за време на забавата за Денот на трудот. Изгледа дека, за време на тие забави, кралот бил известен за признанијата на Сметон. По некое време, сите наводни заговорници биле уапсени по наредба на кралот. Норис бил уапсен за време на забавата. Тој ги одрекувал обвиненијата и тврдел дека кралицата Ана е невина. Еден од најважните докази против Норис бил прислушкуван разговор меѓу него и Ана кон крајот на април. За време на тој разговор, таа го обвинила дека тој доаѓа многу често во нејзините одаи за да ја посети неа, а не нејзината придружничка Маргарет Шелтон. Два дена подоцна, Франсис Вестон бил уапсен поради истите обвинувања. Исто така, Вилијам Бреретон, придружник на кралот, бил уапсен поради прељуба. Последната личност која била уапсена, бил братот на Ана, поради инцест и предавство, обвинет дека имал сексуални односи со сестра си. Џорџ Болејн, наводно извршил инцест двапати: еднаш во ноември 1535 г. во Вајтхал и уште еднаш наредниот месец во Елтам.
На 2 мај 1536 година, Ана била уапсена и однесена во Кулата на Лондон. Во Кулата, таа колабирала и барала да ѝ кажат каде се наоѓаат нејзиниот татко и брат, и сакала да ги знае обвинувањата против неа. На 12 мај 1536 г. во Вестминистер, четворица од обвинетите мажи биле осудени. Вестон, Бреретон и Норис ја тврделе својата невиност до крај. Само измачуваниот Сметон ја потврдил вината и застанал на страна на кралството. Три дена подоцна, Ана и Џорџ биле одделно судени во Кулата. Таа била обвинета за прељуба, инцест и велепредавство. Со актот за предавство на Едвард III, прељубата од страна на кралица била предавство (веројатно поради можните проблеми при наследувањето на престолот). Казната за тоа била бесење и влечење за мажите, а палење живи за жените. Обвинувањата, особено оние за прељуба со инцест, биле направени за да го оспорат и нејзиот морален карактер. Друга форма на предавство за која била обвинета била ковање заговор заедно со нејзините ,,љубовници” за убиство на Хенри, за подоцна да може да се омажи со Хенри Норис.
Ниедна од датите за наводните средби со нејзините љубовници не се совпаѓале со нејзиниот тогашен престој. Дури и некои од тие средби наводно се случиле кога таа била бремена во последните месеци.
Последните часови
Иако обвинувањата не биле поткрепени со доволно докази, обвинетите биле осудени на смрт од благородниците, кои пак најверојатно биле под притисок од кралот. Џорџ Болејн и останатите биле погубени на 17 мај 1536 година. Лорд Кингстон, чуварот на Кулата, кажал дека Ана изгледала многу среќно и била подготвена да заврши со својот живот. Кралот ја сменил казната на Ана. Наместо да ја запали тој сакал да ја обезглави, а за да го направи тоа повикал џелат од Св. Омер, бидејќи не сакал кралица да биде погубена со обична секира. На 19 мај, ја одвеле Ана во Зелената Кула.
Пред изгрејсонце, таа го повикала Кингстон да слуша миса заедно со неа, и се заколнала врз Библијата дека никогаш не му била неверна на кралот. Таа постојано ја повторувала таа заклетвата. Утрото на 19 мај, петок, Ана била погубена во Белата кула, а не во Зелената, на подигнато губилиште од северната страна, на денешно Ватерло Баракс. Носела црвено подздолниште под темносивиот фустан од дамаск украсен со крзно и наметка од ермелин. Придружувана од две дворски дами, Ана тргнала од Куќата на кралицата до губилиштето и изгледала ,,среќна како воопшто да не умира”. Ана се искачила на губилиштето и кажала краток говор во кој избегнала да го критикува кралот, можеби за да ја спаси ќерка си и нејзината семејството од понатамошни последици. Сепак, и покрај големиот притисок не ја признала вината, напротив, ја навестила својата невиност и пратила порака до историчарите кои ,,ќе ја измешаат мојата приказна“.
Смрт и закоп
Тогаш, таа клекнала во француски стил за да биде погубена. Нејзините придружнички ги тргнале украсите од нејзината глава и врат, и ставиле превез на нејзините очи. Според Ајвс, нејзиниот џелат бил толку многу обземен од Ана што почнал цел да се треси и не можел да го изведе погубувањето. За да и го оттргне вниманието, пред самиот чин извикал ,,Каде ми е мечот?” за Ана да помисли дека има уште некоја минута живот.
Погубувањето било брзо, со еден замав. Се вели дека Кранмер, кој во тој момент бил во палатата Ламбет, кога разбрал за нејзината смрт почнал да плаче и му рекол на Александар Алес: ,,Онаа која беше кралица на Англија сега ќе биде кралица на рајот“. Кога Кранмер за првпат ги слушнал обвинувањата против Ана бил запрепастен и му рекол на Хенри дека ,,не би требало да биде виновна”. Сепак, Кранмер се чувствувал ранливо бидејќи бил близок со кралицата. Ноќта пред погубувањето, изјавил дека бракот меѓу Хенри и Ана бил законски како и со Катерина пред неа. Не се потрудил да ја спаси Ана, но сепак ја ислушал нејзината последна исповед во која кажала дека е невина пред Бога. На денот на нејзината смрт, еден шкотски пријател го видел Кранмер како плачи и велел дека Ана сега сигурно е во рајот.
И покрај напорите за свечено погубување на Ана, Хенри не успеал да организира достоен погреб за неа, дури не ни обезбедил соодветен ковчег. Нејзниото тело некое време лежело на губилиштето. На крајот, некој човек (се претпоставува дека работел во Кулата) нашол празен сандак и внатре го сместил нејзиното тело и нејзината глава. Потоа била закопана во необележан гроб, кај капелата Св. Петар Винкула. Нејзиниот скелет бил идентификуван за време на реновациите на капелата, кога владеела кралицата Викторија. Денес, гробот на Ана е од мемрмер.
Признавање и наследство
По нејзината смрт, се појавиле многубројни митови. Многу од нив потекнувале од делата на римокатолиците. Николас Сандер, римокатолик, роден 1530 година, бил посветен на отргнувањето на Елизабета I од престолот и воведување римокатолицизмот во Англија. Во неговото дело, De Origine ac Progressu schismatis Anglicani (Издигнувањето и зајакнувањето на агликанската расколна вера), издадено 1585 година бил првиот кој напишал дека Ана имала шест прсти на нејзината рака. Во тоа време, такви физички деформации се сметале за знак на зло. Поради тоа, би било тешко Хенри да ја забележи. Современиците ја опишувале Ана, како жена надарена за музика и со голема желба за наука. Исто така, била многу тврдоглава и горда, и многу често се осмелувала да се кара со Хенри.
Врз основа на едни испитувања од 1876 година кај неа не биле пронајдени никакви абнормалности: нејзиното тело било опишано како кревко, околу 160 см, со убаво оформени прсти. Со сигурност, Елизабета I го наследила телото на мајка си, нејзнината висина, лице и раце. Современи портрети од Ана Болејн не се зачувани: едниствениот зачуван портрет е од 1534 година насликан на медал за да се обележи нејзината втора бременост. Сепак, тој медал е многу оштетен.
По крунисувањето на нејзината ќерка, Ана била прогласена за маченик и хероина на англиската реформација, особено преку делата на Џон Фокс, според кој, Ана ја спасила Англија од лошиот римски католицизам, а Бог донел доказ за нејзината невиност со тоа што ѝ дозволи на нејзината ќерка, Елизабета I, да стане кралица. Низ вековите, Ана била инспирација и била често споменувана во уметничките и културните дела. Поради тоа, таа била запаметена како ,,највлијателната и најважната кралица која Англија некогаш ја имала”.
Митови и легенди за Ана Болејн
Низ вековите имало многубројни митови и легенди за Ана Болејн. Еден од тие митови е дека тајно била закопана во црква Сал во Норфолк под една црна плоча, во близина на гробовите на нејзините предци. Се вели дека, на патот до Норфолк нејзиното тело кратко време било и во црквата Есекс. Друг мит вели дека нејзиниот чичко, Филип Паркер, го закопал нејзиното срце во црквата Арвартон, Шуфолк.
Наводно, духот на Ана бил забележан во замокот Хевер, Бликлинг Хол, црквата Сал, Кулата на Лондон и холот Марвел. Нејзиното најпознато појавување било прикажано во паранормалните истражувања на Ханс Холзер во книгата Духови кои сум ги сретнал. Во 1864 г. генералот Џ. Д. Дундас, член на кралската гарда, бил сместен во Кулата на Лондон. Додека гледал низ прозорецот од својата одаја, забележал еден стражар кој се наоѓал во истата соба во која Ана била заробена и се однесувал чудно. Изгледал како да предизвикува нешто, што според генералот, изгледало како избледена женска фигура која се движела накај стражарот. Тогаш стражарот се онесвестил. Единсвено, сведочењето на генералот и неговата поддршка во воениот суд го спасило од затвор под обвинение дека се онесвестил за време на извршувањето на својата должност.
Битка кај Фокеја
Битката кај Фокеја — вооружен поморски судир кој се случил на 12 мај 1649 година, во пристаништето на Фокеја, Смирна помеѓу венецијанската сила од деветнаесет воени бродови под команда на Џакомо да Рива и отоманската сила од единаесет воени бродови, десет галеаси и седумдесет и две галии, при што битката резултирала со огромна победа за венецијанската флота. Битката претставува дел од Критската војна од 1645 до 1669 година помеѓу Венецијанската Република (заедно со нејзините сојузници, витезите од Малта, Кралството Франција и Папската држава) и Отоманското Царство за доминацијата на различни територии во Средоземното Море. Војната била една од серијата војни меѓу двете завојувани сили, кои се натпреварувале за контрола на Јадранските и Средоземните трговски патишта. Примарната територија што била оспорена за време на војната бил островот Крит, најголемиот и најпрофитабилен од прекуокеанските територии на Венецијанската Република. Битката дошла откако ескадрила венецијански бродови под команда на Џакомо да Рива, венецијански адмирал, дошла на помош на венецијанските сили кои ги блокирале Дарданелите, и откако блокадата наишла на неочекувани временски услови, многу бродови потонале како резултат на тие временски услови.
Адмиралот да Рива се обидел да ја спречи отоманската флота која пловела кон Крит и чија цел била да ги засилат отоманските сили кои го опсадувале островот. За да ја зајакне својата флота пред да се зафати со Османлиите, да Рива ангажирал неколку англиски и холандски вооружени трговци, ветувајќи им на нивните капетани дека ќе им ги надомести сите штети или жртви што ќе ги претрпат. Венецијанската флота испловила кон пристаништето, со намера да ја уништи османлиската флота додека таа била заробена. Кога Османлиите виделе дека венецијанската флота напредува, пред влезот на пристаништето биле поставени десет галеаси за да ги покријат другите бродови. Венецијанците лесно ги пробиле галеасите, а интензивната борба започнала и траела четири часа, при што венецијанските (и изнајмените) воени бродови се судриле со османлиската флота и лесно ги совладале со супериорна огнена моќ. Османлиите направиле храбра одбрана, но не можеле да ги спречат Венецијанците да уништат значителен дел од флотата. И покрај огромната победа, таа не била целосна, а османлиските поморски сили можеле да отпловат до Крит за да донесат засилување, при што Крит паднал во рацете на Османлиите две децении подоцна.
Позадина
На венецијанската флота и било наредено да го блокира теснецот Дарданели од април 1648 година. На 19 ноември, поголемиот дел од флотата се повлекла, оставајќи тринаесет воени бродови под Да Рива за да ја одржат блокадата. Во пролетта 1649 година, му се придружил Бертучи Циврано со уште седум воени бродови, со што вкупната сила на неговата флота се зголемила на деветнаесет воени бродови, бидејќи тој изгубил воен брод поради лошото време во претходните месеци. Во почетокот на мај, османлиската флота се појавила од правец на Истанбул. Само два од бродовите на Рива всушност успеале да освојат, а во хаосот што следел, османлиската флота безбедно излегла од теснецот и се упатила кон југ. Џакомо да Рива, организирајќи ја својата флота, им наредил да ја следат османлиската флота и успешно ја заробил османлиската флота во пристаништето Фокеја на копното. Многу од венецијанските бродови биле ангажирани холандски или англиски вооружени трговци, а да Рива морал да им вети дека ќе им надомести на нивните капетани за каква било штета, бидејќи Да Рива сфатил дека холандските или англиските капетани нема да бидат подготвени да ги ризикуваат своите бродови, освен ако не знаат дека тие треба да бидат соодветно компензирани за нивните напори. На 12 мај, да Рива наредил на својата флота да заплови во пристаништето.
Битка
Водејќи ја акцијата од неговиот предводник, Рота Фортуна, да Рива го одвел во пристаништето. Поголемите и повисоки венецијански воени бродови лесно ги скршиле настранетите галии, а малата количина на топови што можела да ја носи една галија не се совпаѓала со десетиците топови што ги носеле венецијанските воени бродови. Уништени биле три галеоси, а останатите биле оштетени и расфрлани, оставајќи ја патеката во пристаништето чиста. Воените бродови, еден по еден, впловиле во пристаништето и почнале да се занимаваат со османлиските воени бродови, со цел да ја искористат нивната огромна моќ да ги заробат воените бродови и да ги потопат галиите, кои носеле само неколку топови. Воените бродови се префрлиле да се вклучат во судирот, бидејќи можеле да ја издржат широката страна на венецијанските во ангажман еден на еден. Сепак, Да Рива бил со краток воен брод за време на ангажманот, бидејќи капетанот на Еспериенца воопшто одбил да плови во пристаништето, наместо да остане надвор од морето и само следниот ден повторно се приклучил на флотата. За време на акцијата, османлиската флота полека била обземена и уништена, бидејќи екипажите не се совпаѓале со венецијанските, англиските и холандските во однос на стрелачката вештина и морепловството, при што многумина ги напуштале своите бродови додека тонале во пристаништето.
Откако се сметало дека битката е јасна во корист на Венецијанците, да Рива им наредил на луѓето од неговите бродови да ги запалат отоманските бродови што тонат, бидејќи сè уште постоел ризик тие да бидат повторно пловни и да биде невозможно да се извлечат од пристаништето. Во една необична појава за време на поморски ангажман, робовите од галија на една од османлиските галии успеале да го совладаат нејзиниот екипаж и да се насочат кон венецијански воен брод, при што ослободените робови веднаш ја предале галијата. Два од помалите воени бродови, Сан Бартоламио и Франсес, биле напуштени од нивниот екипаж поради штетата направена од отоманската канонада. „Сан Бартоламио“ успеал успешно да ја врати посадата на „Тре Ре “, додека „Франсес“ се оддалечил на брегот и бил запален и уништен од отоманските војници додека бил на плажа. Кога акцијата завршувала, Да Рива ја прегледал сцената гледајќи спектакуларен успех - девет воени бродови биле изгорени, заедно со уште три галеаси, две галии и по една заробена од секој тип. Меѓутоа, на полноќ, ветрот се променил, а пожарите што ги подметнале Венецијанците се заканувале да ги изгорат нивните сопствени воени бродови до водената линија. Откако го видел тоа, да Рива наредил повлекување по кое акцијата завршила.
Последици
Севкупно, венецијанската флота претрпела 105 убиени или повредени мажи, заедно со еден воен брод уништен, изгорен од Османлиите откако се оддалечил на брегот откако бил напуштен. Венецијанската флота претрпела уште една загуба само десет дена подоцна - Џејмс, кој ја заробил галијата за време на битката и била разбиена за време на борбите - потонал во тешки временски услови поради штетата претрпена за време на битката. Жртвите за османлиската флота биле поразителни, иако не апсолутни - тие сè уште имале еден воен брод, седум галеоси и шеесет и девет галии кои сè уште биле непроменети заедно со нивните посади. Причината за преживеаните толку многу бродови се должи на тоа што ветрот го оддалечил правецот на пламенот подалеку од остатокот од османлиската флота и предизвикал повлекување на венецијанската флота. Во деновите по акцијата, да Рива не се обидел да ја следи неговата победа, но откако чекал во близина на Фокеја, наредил на својата флота да плови кон Смирнскиот Залив, каде што се надевал дека ќе спречи христијански бродови да влезат во служба на Отоманската морнарица. Неможејќи да забележи ниту еден брод, да Рива наместо тоа, наредил на својата флота да плови кон Крит, за да се поврзе со капетанот, генерал Алвисе Мочениго, кому да Рива му напишал писмо кога ја видел османлиската флота како го напушта Дарданелскиот теснец.
Компјутерската наука во спортот
Компјутерската наука во спортот е интердисциплинарна дисциплина која има за цел да ги комбинира теоретските, како и практичните аспекти и методи од областа на информатиката и спортската наука. Интердисциплинарни области се научни подрачја што обработуваат две или повеќе академски дисциплини. Главниот акцент на интердисциплинарноста е ставен на примената и употребата на компјутерско - заснованите, но исто така и математички техники во спортската наука, насочувајќи се на овој начин кон поддршка и унапредување на теоријата и практиката во спортот. Причината која доведе компјутерската наука (информатиката)  да стане важен партнер на спортската наука е главно поврзана со „фактот дека употребата на податоци и медиуми, дизајнот на модели, анализата на системите итн., Сè повеќе бара поддршка на соодветни алатки и концепти кои што  се развиени и достапни во компјутерската наука ".
Историска позадина
Враќајќи се во историјата, компјутерите во спортот се користеа за прв пат во 60-тите години на минатиот век, и нивна главната цел беше да соберат и обработат спортски информации. Базите на податоци беа создадени и проширени со цел да се состави документација и да се распределат публикации, како  што се написи или книги што содржат содржини и знаења поврзани со спортската наука. До средината на 1970-тите, официјално беше основана и првата организација во оваа област, наречена IASI (Меѓународна асоцијација за спортски информации). Конгресите и состаноците се организираа почесто со цел стандардизација и рационализација на спортската документација. Бидејќи во тоа време оваа област беше очигледно помалку компјутерски ориентирана, специјалистите на почетокот зборуваа за спортски информации, а не за спортска информатика кога се зборувало за оваа научна област.
Врз основа на напредокот на компјутерската наука и пронаоѓањето на помоќен компјутерски хардвер во 70-тите години на минатиот век, започна вистинската историја на компјутерската наука во спортот. Ова беше и прв пат кога овој термин бил официјално користен и претставувал зачеток на многу важна еволуција во спортската наука.
Во раните фази на оваа област, статистиката за биомеханичките податоци, како на пример различните видови на сили или стапки, одиграле голема улога. Научниците започнаа да ги анализираат спортските игри собирајќи и разгледувајќи вредности и одлики со цел да ги анализираат и толкуваат. Подоцна, со континуирано подобрување на компјутерскиот хардвер - особено брзината на микро обработувачот - беа воведени многу нови научни и компјутерски парадигми, кои исто така беа интегрирани во компјутерската наука во спортот. Специфични примери се моделирање, како и симулација, но исто така и препознавање на обрасци, дизајн и (спортското) рударство на податоци ( data mining).
Како резултат на овој развој, терминот „компјутерски науки во спортот“ е додаден во енциклопедијата за спортски науки во 2004 година.
Области на истражување
Важноста и силното влијание на компјутерската наука како интердисциплинарен партнер за спорт и спортска наука главно се докажува со истражувачките активности во компјутерската наука во спортот. Следниве ИТ концепти со тоа се од посебен интерес:
Истражувачки заедници
Јасна демонстрација за еволуцијата и ширењето кон компјутерската наука во спортот е исто така и фактот дека во денешно време луѓето прават истражувања во оваа област низ целиот свет. Во 90-тите години беа основани многу нови национални и меѓународни организации во врска со темата компјутерски науки во спортот. Овие здруженија редовно организираат конгреси и работилници со цел тие информации да станат достапни, како и размена на научни знаења и информации за сите теми во врска со интердисциплинарната дисциплина.
Историско истражување
Европската заедница исто така беше меѓу водечките мотори за појавата на оваа област. Некои работилници на оваа тема беа успешно организирани во Германија од крајот на 80-тите години на минатиот век. Во 1997 година во Келн се одржа првиот меѓународен состанок за компјутерски науки во спортот. Главната цел беше да се шират и споделат апликациите, идеите и концептите за употреба на компјутерите во спортот, што исто така требло да даде придонес кон создавањето на интернационализација и на тој начин да се зајакне истражувачката работа во оваа област.
Оттогаш, вакви меѓународни симпозиуми се одржуваа на секои две години низ цела Европа. Бидејќи првите конференции беа целосен успех, беше решено да се оди уште подалеку, а основањето на организацијата беше логична последица на тоа. Овој чекор беше постигнат во 2003 година, кога беше основана Меѓународната асоцијација на компјутерски науки во спортот (IACSS) за време на 4-от меѓународен симпозиум во Барселона, кога за прв претседател беше избран Проф. Јирген Перл. Неколку години претходно беше и објавено и првото меѓународно електронско списание на оваа тема (International Journal of Computer Science in Sport или Меѓународен весник за компјутерски науки во спортот). Интернационализацијата се потврдува и со фактот дека три конференции веќе беа одржани и надвор од Европа - во Калгари ( Канада ) во 2007 година, Канбера ( Австралија) во 2009 година и Шангај ( Кина) во 2011 година. За време на симпозиумот во Калгари дополнително се смени претседателската позиција - му беше доделена на Проф. Арнолд Бака, кој е реизбран повторно во 2009 и 2011 година. Следните Симпозиуми за компјутерски науки во спортот се одржале повторно во Европа, во Истанбул ( Турција ) во 2013 година и во Loughborough ( Велика Британија ) во 2015 година. Во 2017 година се одржал 11 Симпозиум за компјутерски науки во спортот во Констанца ( Германија ). За време на конференцијата во Истанбул, проф. Мартин Ламес бил избран за претседател на IACSS. Тој бил реизбран и во 2015, 2017 и 2019 година. Додека пак 12-тиот меѓународен симпозиум за компјутерски науки во спортот се одржал во Москва ( Русија ) од 8 до 10 јули 2019 година: https://iacss2019.ru/
Национални организации на компјутерски науки во спортот:
Иконоборство
Иконоборство (грчки εικονομαχία - икономахија), настан што ја зафатил Црквата во VIII и првата половина на IX век. Суштината на овој настан е отфрлање на почитта кон иконите. Резултатот од ваквиот став имал последица со исфрлање на иконите од храмовите и нивно уништување (грчки εικονοκλασία - иконоблазма; είκονοκλάστης - уништувач на икони) како несоодветен за христијанството. Иконоборството своите почетоци ги имал на Исток, во Сирија и Ерменија и се раширил низ Византиското Царство.
Мерамерански јазик
Мерамеранскиот е западноокеански јазик, дел од групата на вилаумески јазици од јазичното семејство на австронезиски јазици. Јазикот се зборува во Западна Нова Британија во Папуа Нова Гвинеја. Според податоците од 1995 година, јазикот го зборувале околу 2000 луѓе.
Август Бурнонвил
Август Бурнонвил (August Bournonville, ; Копенхаген, Данска - ; Копенхаген) бил дански танчар, кореограф, и режисер на Данскиот кралски балет за речиси 50 години. По студирањето и изведбите во Париз и Копенхаген, тој станал режисер и кореограф во Данскиот кралски балет во 1830 година, каде што продолжил да танцува сè до 1848 година. Тој го основал данскиот стил, окарактеризиран со бравура, танцување и експресивни мимики. Многу од неговите балети се засновани на набљудувањата што ги правел за време на турите, на пример во „Неапол“ (1842 година) — инспириран од патувањето во Италија.
Црква Свети Михаил и Гаврил (Сараево)
Старата православна црква  (српски: Стара православна црква или Stara pravoslavna crkva) ) е црква која се наоѓа во Сараево, Босна и Херцеговина и е во склопот на Српската православна црква. Црквата била изградена во 1539 година на темелите на некоја уште постара црква. Во 1960 година била реконструирана.
Добено (Брежице)
Добено (словенечки: Dobeno) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Зејмен
Зејмен ― село и седиште на поранешната општина во округот Леска, северозападна Албанија. На реформата на локалната самоуправа во 2015 година, станало административна единица на општината Леска. Според последниот попис, населението на пописот во 2011 година било 5.660.
Модел на поврзани синџири
Моделот на поврзани синџири или Клиновиот модел на иновации  беше воведен од страна на машинскиот инженер Стивен K. Клин во 1985 година а подоцна беше разработен од страна на Клин и економистот Нејтан Розенберг во 1986 година Моделот на поврзани синџири е обид да се опишат комплексностите во самиот процес на иновации. Моделот се смета за еден од најзначаен придонеси од страна на Стивен K.Клин.
Опис
Во моделот на поврзани синџири, новото знаење не е единствен двигател за иновации. Наместо тоа, процесот започнува со идентификување на не исполнетите потреби на пазарот. Ова го поттикнува истражувањето и дизајнот, потоа следува редизајн и производство, и на крај  маркетинготот, со постоење на  комплексни алки на повратни информации помеѓу сите фази.
Моделот на поврзани синџири честопати се спротивставува на таканаречениот линеарен модел на иновација каде што основните истражувања доведуваат до применет развој, инженерство и производство и на крај маркетинг и дистрибуција.
Апликација
Моделот на поврзани синџири беше замислен за употреба првенствено во комерцијалната индустрија, но најде широка применливост и во други сектори, на пример, во развојот на воената технологија. Варијациите и проширувањата на моделот се опишани од страна на голем број на истражувачи.
Горан Тренчовски
Горан Тренчовски (роден на во ) — македонски режисер и писател.
Тулуза
Тулуза (француски: Toulouse) — град во југозападна Франција. Градот се протега на реката Гарона и каналите Миди и Гарона, преку кои е поврзан со Атлантскиот Океан и Средоземното Море. Тулуза е оддалечен околу 600 км одПариз. Во градот живеат 390.350 жители,додека во поширокото градско подрачје над 970.000 (1999).
Тулуза е главен град на регионот Југ-Пиринеи и департманот Горна Гарона.
Во средниот век Тулуза бил престолнина на регионот Окситанија Тулуза е најголемиот аероспејс центар во Европа тука се сместени Ербас, производителите на сателити Галилео, СПОТ и ЦНЕС, како и Националниот центар за вселенски истражувања - најголемиот вселенски центар во Европа.
Млада Виена
Групата се отргнала од преовладувачкиот натурализам од тоа време и експериментирала со различни аспекти на модернизмот, вклучувајќи ги симболизмот и импресионизмот. Во своето разгледување на крајот на векот во Виена, историчарот Карл Шорске напишал за движењето дека тие „го оспоруваат моралистичкиот став на литературата од деветнаесетти век во корист на социолошката вистина и психолошката отвореност“.
Херман Бар бил сметан за гласноговорник на групата. Меѓу другите членови биле Артур Шницлер, Феликс Дерман, Петер Алтенберг, Ричард Бер-Хофман, Феликс Залтен, Раул Ауернхајмер, Хуго фон Хофманштал и Карл Краус. Краус подоцна ќе се оддалечи од групата и во својот есеј „Уништената литература“, напишан веднаш по уривањето на „Café Griensteidl“ во 1897 година, тој ја критикувал групата и предвидувал дека „наскоро ќе заврши заради недостаток на фоаје“. По уривањето на кафулето, групата (без Краус) продолжила да се состанува во блиското „Café Central“.
Хајлбад Хајлигенштат
Хајлбад Хајлигенштат (Heilbad Heiligenstadt) — бањски град во Тирингија, Германија. Претставува административно седиште на округот Ајхсфелд.
Име на градот
И покрај официјалното означување на градот како бања во 1929, а во 1950 со одлука на градскиот совет бил додаден зборот „Золехајлбад“ (Soleheilbad) на неговото име, сепак останало неговото едноставно име Хајлигенштат за време на Источна Германија. Во 1990, градскиот совет сè уште го користел само Хајлигенштат.
Меѓутоа, поштата го користела Хајлбад Хајлигенштат, како и поштенските компании и локалните поштенски банки. Всушност, помеѓу 1950 и 1990, градот бил именуван на три различни начина: како Хајлигенштат, Хајлбад Хајлигенштат или Хајлигенштат (Ајхсф.), поради Ајхсфелд.
Во 1990, градскиот совет и особен градоначалникот започнале да се залагаат за проширување на бањите и да им се зголеми нивната важност. По повторното обединување на Германија постоеле неколку градови со името Хајлигенштат во Германија. Првично, владата одбила да го преименува градот Хајлбад Хајлигенштат поради недостиг на докази дека била бања, но градот вложил жалба и тоа било одобрено.
Бајкалска жолтоперка
Бајкалска жолтоперка (Cottocomephorus grewingkii) ― вид на риба од семејството Cottoidea, која е ендемична на Бајкалското Езеро и неговите притоки во Сибир, Русија. Најчесто е застапена во јужниот дел на езерото и живее од близина на брегот до длабочина од 300 м.
Изглед
Може да достигне и до 19 цм во вкупна должина, но повеќето се 10-14 цм. Тие имаат релативно големи пекторални перки, кои се жолти кај мажјаците. За време на сезоната на парење, главата на мажјакот станува црна кога ќе наиде на други мажјаци.
Однесување
Бајкалската жолтоперка се храни со копеподи (особено Epischura baikalensis), амфиподи, ларви од инсекти и ларви од риби. Постојат три одделни периоди на размножување: март, мај и август. Постојат одредени разлики во однесувањето и местото на размножување во зависност од тоа кога се размножува рибата. Размножувањето се случува на длабочина од 20 цм до 20 м во пукнатина под карпа, која е со димензии од 15 × 20 цм до 30 × 40 цм. Растојанието помеѓу рамната долна страна на карпата и дното е по можност 2.5-4 цм. Женката снесува од 389 до 3136 јајца на долната страна на карпата (горната страна на пукнатината), кои ги чува мажјакот и ако тој исчезне, јајцата обично пропаѓаат. Јајцата се изведуваат по 15-20 дена на температура на водата од 10-11 °C и 20–24 дена на 5-8°C. Откако ќе се изведат, ларвите на рибите првично преживуваат од нивната жолчка, а потоа почнуваат да се хранат со копеподи. Бајкалската жолтоперка може да достигне возраст до шест години и да достигне сексуална зрелост на две или три години.
Статус и закани
Младите бајкалски жолтиоперки се важна храна за други риби како што е омулот. До 1950-тите и 60-тите години, бајкалската жолтоперка била ловена во голем број, но ловот опаднал и повеќе не е ловена комерцијално. Главна причина за падот билахидроцентралата „Иркутск“, која предизвика тиња на местата за размножување. Друга закана се колониите од алги (Spirogyra и Ulothrix), кои за време на цветањето може да ги покријат нивните места за размножување.