cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заминување на децата од селото П’пли
Патот до Синаја
Во овој состав децaта од селото П’пли биле однесени до селото Р’би во близина на границата со тогашна ФНРЈ односно со НРМакедонија. Во ова село биле донесени и останатите деца од другите Преспански села од тогашната слободна територија и се чекало погоден монент, односно одобрување од тогашната КПЈ за префрлање на децата преку границата. На 17 април 1948 година, колони на деца предводени од одговорните „мајки“ преку Р’пското Поле во доцните часови биле префрлени во месноста наречена Маркова Нога на самата грчко – југословенска граница, а таму оваа група на деца се сретнала и со останатите деца од селата Дробитишта, Винени, како и со неколку стотици деца од леринските и костурските села. Пред полноќ, групите од деца со товарни камиони пристигнале во Битола, Македонија. Децата од селото П’пли на 25 мај 1948 година, со воз преку Скопје и Белград биле префрлени во тогашна Социјалистичка Република Романија, односно во градот Синаја. Со самото пристигнување на децата во градот Синаја тие биле најсрдечно пречекани од градските власти и од организацијата на црвениот крст на Романија. Целосната грижа била преземена од стручни лекарски тимови, негователи и друг персонал. Комунистичката Партија на Романија на користење ја отстапила царската зимска палата во која биле сместени неколку стотици на деца. Тука децата биле избањати и им била дадена чиста облека, а исто така биле и нахранети, па за првпат легнати во топла бела и чиста постела.
Мепен
Соседни општини
Мепен се граничи со следниве градови и општини: градот Харен (Емс) на север, општинската заедница Зегел на североисток, градот Хазелине на исток, општината Гесте на југ и општината Твист на запад.
Градски единици
На 1 јули 1967 година, градот Мепен и општината Формепен се споиле доброволно, за денес нивната граница одвај да е видлива. Тие го образуваат градското јадро, кое е соствена од следниве градски делови:
На 1 јули 1970 година еден мал дел од распуштената општина Грос Фулен со околу 20 жители се припоил на градот. Со општинската реформа од 1 март 1974 година, поранешните општини Грос Фулен (делумно), Клајн Фулен, Риле и Ферзен, кои ја образувале новата општина Емслаге (без Рилерфелд и Рилермор) на 1 јули 1970 година, како и селата Апелдорн, Бокело, Боркен, Хелте, Хемзен, Холтхаузен, Хинтел, Швефинген и Теглинген биле припоени кон Мепен.
(во заградите е бројот на жители на 9 март 2005 г.)
Историја
Мепен, некогаш утврден град, поседува 12-вековна историја. Првото документирано споменување на Мепен потекнува од 834 година во декрет на франкискиот цар Лудвиг Побожниот.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 38 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
До изборите во 2001 година, градоначалник бил еден од членовите на Градскиот совет и имал само претставничка улога.
Прв избран градоначалник бил Хајнц Јансен (CDU), додека моментален градоначалник е Хелмут Кнурбајн (независен).
Збратимени градови
Мепен е збратимен со следниве градови:
Ѓорѓи Доневски
Ѓорѓи Доневски (1934, Бапчор, Егејска Македонија, Грција) - македонски фолклорист, собирач на народни творби и општественик.
Животопис
Ѓорѓи Доневски е роден во селото Бапчор, во 1934 година. Во 1948 година, за време на Граѓанската војна во Грција, заедно со други деца, пребегал во Југославија, при што бил разделен од неговите родители, браќа и сестри кои пребегале во СССР, Полска и Романија. Своето детство го поминал во Црквеница и во Самобор, во Хрватска. Завршил училиште за автомеханичари, по што некое време работел во претпријатието „Авторемонт“ во Скопје. Паралелно со работата, завршил средно медицинско училиште, а потоа дипломирал на Педагошката академија во Скопје.
Општествена и фолклорна дејност
Уште како младинец, Доневски учествувал во неколку младински работни акции, а потоа, повеќе од две децении извршувал бројни раководни функции во неколку општествено-политички организации, како: ССММ, ССРНМ и СКМ. Притоа, повеќепати бил наградуван и одликуван за активната општествена работа. По негова иницијатива биле формирани КУД „Гоце Делчев“ од Скопје, како и пејачките групи: „Бапчорки“ и „Воденки“, а тој бил организатор и на манифестацијата „Песна за Гоце“.
Пер Олоф Сандо
Биографија
Сандо е роден во Бјеред, крајбрежен локалитет сместен во општината Лома, округот Сконе, Шведска. Во 2010 година имало 9.542 жители. Се наоѓа на околу 20 км северно од Малме и 10 км западно од Лунд. Воспитуван е од мајка му, татко и има една помала сестра. Тој се школувал на Лундскиот универзитет кадешто дипломирал на економија. Додека Сандо имал успешна кариера, тој сакал да остане надвор од центарот на вниманието заради неговата приватност и приватноста на неговото семејство. Пер Сандо неодамна бил именуван како еден од 40 -те најжешки Швеѓани во САД во моментот
Групацијата Пан Капитал
По дипломирањето на Лундскиот универзитет, Сандо ја започнал својата професионална кариера во финансискиот свет како институционален брокер во Срокхолмска брокерска компанија. Неговите јаки страни и моќ биле препознаени рано, особено од страна на директорот за трговија, Бо Метсон. Кога Метсон бил регрутиран во Сведбанк во 1990 година, тој го донел Сандо со себе како институционален брокер со намера дополнително да ги развие потенцијалот и талентот на Сандо.
За време на неговото вработување во Сведбанк, Сандо и колегата Бенгт Ларсон три месеци го посетувале трговското училиште на Тони Салиба во Чикаго во 1991 година. Знаењето што Сандо го стекнал овде многу влијаело на успехот што го доживеал. Сандо и Ларсон се вратиле во Сведбанк и започнале со изградба на одделот за тргување. Дуото се проширило и ги вклучило и Клејс-Хенрик Јуландер, Хенрик Хедман, Магнус Хедман, Фредрик Ландин и Ричард Варнекер. Практиката на агресивно тргување на тесно поврзаната групација и донело на компанијата зголемен пазарен удел, како и заработка.
Во септември 1996 година, групата се приклучила на Ривус, подружница на Оресунд, но по изградбата на компанијата, Сандо и групата се преселиле на нов партнер. Следното партнерство на групата започнало во 1997 година со Ерик Пенсер, шведски финансиер и стопанственик. Групата го основала Пан Капитал впартнерство траело до 2009 година кога партнерите се разделиле и Пан Капитал станал независен.
NGC 143
NGC 143 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Пер Олоф Сандо
Групацијата Пан Капитал
Компанијата сега има канцеларии во Стокхолм и Флорида. Пан Капитал е исклучително приватен во своите деловни практики и се обидува да се држи подалеку од очите на јавноста. да се наведе цитат] Според Affärsvärlden, шведско деловно списание, „компанијата е членка на неколку од најголемите светски берзи, со околу 95 проценти од нивните трансакции направени надвор од Шведска“.
NGC 143
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 143 се споменува и како ESO 473-22, MCG -4-2-15, AM 0028-225.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Пер Олоф Сандо
Селото Северна плажа
Во 2010 година, за време на рецесијата,  Пан Капитал погледнале во алтернативни инвестиции и се свртеле кон пазарот на недвижности во Јужна Флорида. компанијата купила над 35 имоти на бариерниот остров на Форт Лодердејл во она што ќе стане познато како село Северна плажа, собирајќи ги под чадорот на одморалиштата во село Северна плажа. Името на селото доаѓа од името на зонската област: Станбена област Северна плажа.
NGC 143
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 143 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 143 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Пер Олоф Сандо
Селото Северна плажа
Повеќето од имотите купени од Пан Капитал се модерни хотели и одморалишта од средината на векот од 1950-тите. Санда ја обновува областа, ги реновира и ажурира имотите еден по еден, повторно ги отвора како карактеристични бутик хотели, секој со своја личност и тема. Аквизициите вклучуваат: Тропи Рок, Винтерсет апартмани, Робиндејл апартмани,Северно плажа село Хотел, Гранд Палм Плаза, Хотел Луш Ројал, Куќата на одморалиштето, Ројал Палм Ресорт и Спа,  Аква Хотел, Плаза Бистро, Хотел Тара, Хотелот Тивко, одморалиштето Кокобел и хотелот Плажа Градина. Селските одморалишта Северна плажа село нудат мешавина од сместувачки капацитети за семејства и самци, како и за патниците од ЛГБТ туризмот.
NGC 143
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 31 м 15,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 33' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Пер Олоф Сандо
Селото Северна плажа
Работата што е во тек е замислена да биде селска област погодна за пешаците во европски стил, каде што посетителите и месното население ќе можат да се шетаат по улиците наредени со уметнички галерии, кафулиња и продавници за малопродажба. Сандо сака да ги направи камен-темелниците на овој проект - мирот, љубовта и среќата - очигледни во сите аспекти на селото Северна плажа село. Изградбата се очекувало да биде завршена во наредните години.
Горазд
Горазд (IX век) ― ученик на Свети Кирил и Методиј. Еден од Светите Седмочисленици.
Се смета дека бил Моравец кој одлично го знаел словенскиот и латинскиот јазик. За неговата висока наобразба и способност, сведочат „Панонските легенди“. Припаѓа на групата на таканаречени Седмочисленици, во којашто покрај солунските браќа влегуваат и светите Климент, Наум, Горазд, Ангелариј и Сава. Пред да почине Методиј го определил Горазд за свој наследник. Неговата дејност по пргоноството од Моравија не е доволно позната.
Лак (архитектура)
Лакот првпат се развил во Месопотамија, Асирија, Стар Египет и Етрурија. Подоцна бил усовршен од Римјаните. Во средниот век лакот станал важна техника за градење на катедралите.
Лаковите може да бидат синонимни со сводовите, иако сводовите се особени по тоа што се непрекинати лакови кои ја образуваат покривната конструкција. Лаците се појавиле во почетокот на 2 милениум пр.н.е. во месопотамиската архитектура заснована на градби од тули, и нивната систематска примена започнала со старите Римјани кои биле првите кои ја примениле оваа техника на широк опсег на структури.
Основни концепти
Лакот е чиста облик на компресија. Може да премости големо растојание со сведување на силите на компресивен стрес, со што се елиминира напонскиот стрес. Ова понекогаш се нарекува лачно дејство. Како што силите во лакот се пренесуваат на земјата, лакот турка кон надворешната страна на основата, што се нарекува потисок. Како што се намалува успонот или висината на лакот, така се намалува и потисокот кон надворешноста. За да се одржи лачното дејство и да се спречи колапс на лакот, потребно е да се ограничи потисокот, било преку внатрешни врски или преку надворешно потпирање, на пр. користење абутмент.
Елементи на лакот
Клучниот камен е делот од лакот што го претставува последниот клучен сегмент во темето на лакот, кој при ѕидањето се поставува како последен камен (тула). Многу често, клучниот камен е доминантен уметнички мотив на лакот, втиснат во облик на човечка или животинска глава, грб, лист од акантус и сл. Од другата страна на лакот, на спојот на столбот и лакот, има почетен камен или борец. Во нашата терминологија се јавува изразот „хоризонтален лак“ што значи збир од два столба поврзани со греда со уметнички мотив на лак во чиј центар се наоѓа клучниот камен. Склопови со три лаци од кои централниот е доминантен со два странични пониски биле користени со симболично значење на влезните капии (портали) во градовите и триумфалните капии. Благодарение на развојот на технологиите и челикот како градежен материјал, лакот овозможил изградба на градби со големи распон. Револуционерната градба била Галеријата на машини изградена за Светскиот саем во Париз во 1889 година. Лакот на три зглоба премостувал распон од 110 m.
Фиксeн и зглобен лак
Најчестите вистински лачни конфигурации се фиксен лак, двоспоен лак и троспоен лак. Фиксен лак често се користи во армиранобетонски мостови и тунелни конструкции, каде што распоните се кратки. Бидејќи е подложен на дополнителен внатрешен стрес предизвикан од топлотната експанзија и контракција, овој вид на лак се смета за статички неопределен.
Двоспојниот лак е во широка употреба кај мостовите со долг распон. Овој вид на лак има прицврстени приклучоци во основата. За разлика од фиксниот лак, прицврстената основа може да ротира, што овозможува структурата послободно да се движи и да компензира за топлинското ширење и контракција предизвикано од промените на надворешната температура. Сепак, ова може да доведе до дополнителен стрес, така што двоспојните лаци се исто така статички неопределени, иако не во иста мера како фиксните лаци.
Троспојниот лак не е подвижен само во својата основа, како двоспојниот лак, туку и во средината на лакот. Дополнителното поврзување во средниот распон му овозможува на троспојниот лак да се движи во две спротивни насоки и да компензира за секое ширење и контракција. Ваквиот лак не е подложен на дополнителен стрес предизвикан од топлотната промена. Затоа, се вели дека троспојниот лак е статички определен. Најчесто се користи за структури со среден распон, како што се големи покриви на згради.
Уште една предност на троспојниот лак е тоа што основите за прицврстување полесно се развиваат од фиксните, што овозможува плитки, носечки темели во конструкциите на средниот распон. Во троспојниот лак со, „топлотната експанзија и контракција на лакот ќе предизвика вертикално движење на вршниот спој, но нема да има значително влијание врз основите“, што дополнително го поедноставува дизајнот на темелите.
Видови лаци
Лаците имаат многу облици, но сите тие спаѓаат во три основни категории: кружни, остри и параболични. Лаците, исто така, може да се конфигурираат да создаваат сводови и аркади.
Лаците со кружен облик, познати и како заоблени лаци, најчесто ги користеле градителите на стари, тешки ѕидании лаци. Старите римски градители многу се потпирале на заоблени лаци за покривање на големи, отворени простори. Неколку заоблени лаци наредени во линија, од крај до крај, правата аркада, како што е Римскиот аквадукт. Остри лакови најчесто користеле градителите на готската архитектура. Предноста на користењето на остар лак, наместо кружен, е тоа што дејството на лакот произведува помал потисок во основата. Овој изум овозможил изградба на повисоки и погусти отвори, кои се типични за готската архитектура. Сводовите се во суштина „соседни лаци [кои се] наредени еден до друг“. Ако сводовите се вкрстуваат, создаваат сложени форми на местото на вкрстување. Овие форми, заедно со „силно изразените ребра на вкрстувањето на сводовите, биле доминантни архитектонски одлики на готските катедрали“. Параболичниот лак го применува принципот дека кога тежината е рамномерно применета на лакот, внатрешната компресија што произлегува од таа тежина следи параболичен профил. Од сите видови лаци, параболичниот лак произведува најголем потисок во основата, но може да ги покрие најголеми распони. Обично се користи во изградбата на мостови, каде што се потребни долги распони. Катемптотниот лак има облик што се разликува од параболичната крива. Неговиот облик на кривата кој го следи слободниот распон на ланец или јаже, го прави катемптотичниот лак конструктивно идеален облик за слободностоечки лаци со постојана дебелина.
Облици на лаци
Според обликот лакот може да биде:
Историја на лакот
Правите лаци, за разлика од неправите, им биле познати на многу цивилизации на древниот Близок Исток и Левант, но нивната употреба била ретка и главно ограничена на подземни објекти, како што се одводите каде проблемот со страничниот потисок бил значително намален. Пример за ова би бил Нипурскиот лак. Ретки исклучоци се засводените надвратници од ќерпич на куќите во Тел Таи од околу 2000 година пр.н.е. и засводена порта од бронзеното време во хананскиот град Ашкелон во денешен Израел, која датира од околу 1850 г.пр.н.е. Ран пример на лак се јавува во грчкиот пешачки мост на Родос. Неправилни лакови биле пронајдени во други делови на античка Азија, Африка, Европа и Америка. Во 2010 година, робот открил долг заоблен премин под пирамидата Кецалкоатл, сместена во античкиот град Теотивакан северно од Мексико Сити, кој датира од околу 200 година од нашата ера. Во Античка Персија, Ахеменидското Царство изградило мали бочвести сводови (во суштина серија сводови изградени заедно за да формираат ходник) познати како ајвани, кои прераснале во масивни, монументални структури за време на подоцнежното Партско Царство. Оваа архитектонска традиција продолжила за време на Сасанидското Царство, кое го изградило Так Касри во Ктесифон во 6 век, најголемиот слободностоечки свод до модерното време.
Иако лакот се појавил во Месопотамија, Етрурците биле првите во Европа што ја разбрале конструктивната вредност на лакот, но зачувани се малку архитектонски споменици, главно понекој градски портал ( Перуџа, Волтера). Римјаните го земале полукружниот лак од Етрурците и ги користеле сите негови одлики (до 16). Со редење лакови во ист правец се добива полукружен свод (до 20). Со вкрстување на два полукружни свода под агол од 90º се создава вкрстен свод (30x30). Со ротирање на полукружниот лак за 360º, се создава купола (најпозната е куполата на Адријан на Пантеон - 43,60). Сегментниот лак за прв пат бил изграден од Римјаните, кои сфатиле дека лакот во мостот не мора да биде полукружен,  како што беше случајот во Алконетаровиот мост или Понте Сан Лоренцо. Тие, исто така, рутински користеле сводови во изградбата на куќи, како во Остија Антика."Римјаните биле првите градители во Европа, можеби и првите во светот, кои целосно ги ценеле придобивките од лакот, сводот и куполата."Иако уште византиските архитекти користеле потковичести, трилисни и скршени сводови, вистинската конструктивна вредност на сводовите во европската архитектура започнува во готиката кога се користат скршени лакови преземени од арапско-маварската уметност и исламската уметност во Шпанија. Скршениот лак настанал од полукружниот лак кога било утврдено дека со употреба на овој лак може да се постигне поголема вертикала на лакот. Во готиката наместо обол свод составен од полукружни лакови, почнале да се вкрстуваат скршени лаци, кои за разлика од полукружните, можеле да имаат заеднички крај во темето. Во вкрстениот свод сите притисоци се концентрирани на однапред одредени точки, така што конструкцијата на сводот не се потпира на ѕидни површини, туку на столбови и лакови. Како резултат на тоа, деловите биле изедначени, така што сите три кораби на катедралата станале подеднакво широки и високи, а црковниот простор за верниците наликувал на кој било друг во готската сала - во собранието или дворецот.
Во Стара Кина, повеќето архитектонски достигнувања биле направени од дрво, вклучително и неколку познати лачни мостови од литературата и уметнички приказ во релјеф со врежан камен. Според тоа, единствените преживеани примери на архитектура од династијата Хан (202 пр.н.е. - 220 г.) се одбранбените ѕидови и кули изработени од набиена земја, керамички плочки од дрвени згради кои повеќе не постојат,  камени стубови капија,  и подземни гробници од тули, кои иако содржеле сводови, куполи и надсводени премини, биле изградени со потпора на земја и не биле самостојни. Најстариот преживеан кинески камен лачен мост е мостот Анѓи, изграден помеѓу 595 и 605 година за време на династијата Суеј; тоа е најстариот сегментен своден лачен мост од камен со отворен спандрел. Меѓутоа, старите Римјани ги имале практично сите овие компоненти многу порано; на пример, Трајановиот мост имал шпандри направени од дрво на камените столбови.
Потковичестиот лак се заснова на полукружниот лак, но неговите долни краеви се прошируваат понатаму околу кругот додека не почнат да конвергираат. Првите познати изградени потковичести лакови се од Кралството Аксум во денешна Етиопија и Еритреја, кои датираат од 3-4 век. Ова е исто време со најраните современи примери во Римска Сирија, што укажува на аксумско или сириско потекло на овој вид лак.
Во Индија, Битаргаонскиот храм (450 година) и храмот Махабоди (VII век) изградени од династијата Гупта се најраните преживеани примери за употреба на лачниот систем на сводови во Индија. Првиот користи полукружни лакови, додека вториот содржи примери на готски стил на зашилени лакови, како и полукружни лакови. Иако се воведени во 5 век, сводовите не добиле видно место во индиската архитектура до 12 век по исламското освојување. Системот на лачни сводови од Гуптанската ера подоцна бил широко користен во бурманските будистички храмови во Пју и Баган во 11 и 12 век.
Полукружниот лак се ревитализира во ренесансата и барокот, како и во класицистичката архитектура, додека со појавата на новите структурни материјали (железо и челик) некои од првите градби користеле лак (полукружен лак во основата на Ајфеловата кула и овален лак на Галеријата на машини на Светската изложба во Париз во 1889 година).
Во модерната архитектура, лакот како една од најсилните конструкции нашироко се користи (Операта во Сиднеј, Палатата на спортовите во Рим, итн.). ), а најголемиот лак во светот е Лакот во Сент Луис.
Муезин
Муезин (арапски : مؤذن ) — личност која од шерефето на минарето ги повикува верниците на молитва во џамиите. Повикот на муезинот главно започнува со зборовите „Бог е најголем, велам, нема друг бог освен Алах “...
Прв муезин бил Била ибн Реба, кого Мухамед го избрал да го повикува на молитва. Според стариот обичај, муезините биле слепи луѓе, така што не можеле да ги гледаат женските лица од минарето. Тие исто така не се свети личности, како на пр имами муфтија.
Денес, улогата на муезинот се повеќе ја преземаат звучниците, додека во Индонезија се повикува на молитва со гон, што е преземено од будизмот.
Арнолд Зомерфелд
Арнолд Јоханес Вилхелм Зомерфелд (5 декември 1868 – 26 април 1951) бил германски теоретски физичар, кој бил пионер во развојот на атомска и квантната физика, и, исто така, образувал и менторирал голем број на студенти за новата ера на теоретска физика. Тој служи како докторски надзорник за многу добитници на Нобеловата награда за физика и хемија (само Џ. Џ. Томсоновиот рекорд на менторство може да се спореди со неговиот).
Тој го претстави вториот квантен број (орбитален квантен број) и четвртиот квантен број (спинов квантен број).
Раниот живот и образование
Зомерфелд студирал математика и физички науки на Албертина Универзитетот во својот роден град, Конигзберг, Источна Прусија. На неговата дисертација советник беше математичарот Ferdinand von Lindemann, The Mathematics Genealogy Project (Arnold Sommerfeld Грешка во шаблонот „Семарх“: Проверете ја вредноста . Празно. ) cites [//en.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_von_Lindemann Ferdinand von Lindemann] as Sommerfeld's Ph.D. dissertation advisor. Cassidy (Cassidy, 1992, pp. 100 – 101) cites Paul Volkmann as Sommerfeld's advisor and cites a reference. Other authors provide information which can be used to decide between the two, in view of Sommerfeld's abilities. The English translation of Sommerfeld's Habilitationsschrift (Arnold Sommerfeld, translated by Raymond J. Nagem, Mario Zampolli, and Guido Sandri Mathematical Theory of Diffraction, Birkhäuser Boston, 2003, pp. 1–2) reveals that Sommerfeld's Ph.D. thesis cited 14 of his teachers at the University of Königsberg and thanked all of them, but particularly named Lindemann in the line of gratitude. Jungnickel (Jungnickel, 1990b, pp. 144–148 and 157–160) is revealing on a number of issues relating to Volkmann. He did little research himself, did not attract physicists, had few publications to his name, and as a physics teacher was a "popularizer". While Sommerfeld attended classes in Volkmann's Theoretical Physics Institute at Königsberg, he looked to Volkmann's assistant [//en.wikipedia.org/wiki/Emil_Wiechert Emil Wiechert], rather than Volkmann himself. Sommerfeld was closely associated with Emil Wiechert, who gave him many impressions. Wilfried Schroeder has published the earlier letters between Sommerfeld and Wiechert (Arch. hist. ex. sci., 1984). At the end of the 19th and the early 20th century, there were only four ordinarius professorships for theoretical physics: Königsberg (Volkmann), Göttingen ([//en.wikipedia.org/wiki/Woldemar_Voigt Woldemar Voigt]), Berlin ([//en.wikipedia.org/wiki/Max_Planck Max Planck]), and Munich, which had been vacant since [//en.wikipedia.org/wiki/Ludwig_Boltzmann Ludwig Boltzmann] left in 1894, and would not be filled until Sommerfeld was appointed there in 1906. In comments made on the status of theoretical physics in 1899, Voigt only mentioned Planck, [//en.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Wien Wilhelm Wien], [//en.wikipedia.org/wiki/Paul_Drude Paul Drude], and Sommerfeld. In a letter to Sommerfeld in 1898, Wien's assessment was similar to Voigt's; Wien only mentioned the chairs at Berlin and Göttingen. Keeping in mind that Munich was unfilled, not mentioning Volkmann's chair at Königsberg to Sommerfeld was a glaring omission, with implications. и тој, исто така имал корист од часови со математичарите Адолф Хурвитс и Давид Хилберт и физичар Емил Wiechert. Неговото учество во студентското братство Дојче Burschenschaft доведува до лузна на лицето. Тој ја добива својата Тел Г. на 24 октомври 1891 година (возраст 22).
По добивањето на својот докторат, Зомерфелд остана на Конигзберг да продолжи работа на неговота учителска диплома. Тој го поминува националниот испит во 1892, а потоа започнува година во воена служба, која беше направена со резервната бригада во Конигзберг. Тој ја заврши својата задолжителна воена служба во септември 1893 година, и за наредните осум години продолжил со доброволно осум неделна воена служба. Со својот мустаќ, физичката градба, Пруското Лого, и лузната на лицето, тој даде впечаток дека е полковник во Хусар.
Гетинген
Во октомври 1893 година, Зомерфелд отиде на Гетингенски универзитет, кој бил центар на математика во Германија. Таму, тој стана асистент на Теодор Liebisch, во Минералошкиот Институт, преку среќен личен контакт – Liebisch бил професор на Универзитетот на Конигзберг и пријател на Зомерфелдовото семејство.
Во септември 1894, Зомерфелд стана асистент на Феликс Клеин, во која беа вклучени преземање на сеопфатни белешките за време на Клеиновите предавања и пишување на нив за Математичката читална, и управување со читална. Зомерфелдовото Habilitationsschrift е завршено под Клеин, во 1895 година, кое дозволува Зомерфелд да стане Privatdozent на Гетинген. Како Privatdozent, Зомерфелд предава на широк спектар на математички и математичко физикчки теми. Неговите предавања на парцијални диференцијални равенки за првпат беа понудени на Гетинген, и тие еволуирале со текот на неговата учителска кариера да станат Том VI од неговиот учебник серија Предавања за Теоретска Физика, под наслов Парцијални Диференцијални Равенки во Физиката.
Предавањата од страна на Клеин во 1895 г и 1896 на вртечките тела ги наведува Клеин и Зомерфелд да напишат четири-томен текст Умре Theorie des Kreisels – 13-годишна соработка, 1897-1910. Првите два тома се на теорија, а другите два биле на апликации во геофизика, астрономија и технологија. Здружението кое Зомерфелд го имаше со Клеин влијаело врз Зомерфелдовото предомислување и пресвртување кон математиката и уметноста на предавањето.
Додека бил во Гетенген, Зомерфелд ја сретнува Јохана Хофнер, ќерка на Ернст Хофнер, куратор во Готинген. Во октомври 1897 година Зомерфелд почна состанокот на Катедрата за Математика на Bergakademie во Клаустал-Целерфелд; тој бил наследник на Вилхелм Вин. Овој состанок довел доволно приходи за да на крајот се ожени за Јохана.
Од барање на Клеин, Зомерфелд ја зеде позицијата на уредник на Том V на Enzyklopädie дер mathematischen Wissenschaften; тоа беше голем потфат кој траеше од 1898 година до 1926 година.
Aachen
Во 1900 година, Зомерфелд го започна својот состанок на Катедрата за Применета Механика во Königliche Technische Hochschule Aachen (подоцна RWTH Aachen University) како екстраординар професор, кој беше договорено преку Клеиновите напори. Во Aachen, тој ја развил теоријата на Основни својства на флуидите, која ќе го задржи неговиот интерес за долго време. Подоцна, на Универзитетот во Минхен, Зомерфелдовите студенти Лудвиг Hopf и Вернер Хајзенберг ќе ги напишат своитњ Тел D. тези на оваа тема.
Минхен
Од 1906 година Зомерфелд се означи себеси како ordinarius професор по физика и директорот на нови Теоретска Физика Институт при Универзитетот во Минхен. Тој беше избран за овие позиции од страна на Вилхелм Конрад Рентген, Директор на Физика Институт во Минхен, за кој Зомерфелд го погледнал како повикан на "привилегирана сфера на дејствување"."
До крајот на XIX век и почетокот на XX век, експерименталната физика во Германија се сметаше за повисок статус во заедницата. Сепак, во почетокот на XX век, теоретичарите, како што се Зомерфелд во Минхен и Макс Ронинг на Универзитетот во Гетинген, со нивната почетна обука за математика, се свртеа околу тоа, така што математичката физика, односно теоретската физика стана главен двигател и експерименталната физика се користела за да се потврди или унапреди теоријата. По добивањето на нивните докторати со Зомерфелд, Волфганг Паули, Вернер Хајзенберг и Валтер Хајтлер станаа асистенти на Борн и значително придонесоа за развојот на квантната механика, која тогаш беше во многу брз развој.
Во текот на својата 32-ве годишна настава во Минхен, Зомерфелд предаваше општи и специјализирани курсеви, како и одржување на семинари и колоквиуми. [11] Општите курсеви беа на механиката, механиката на деформирачките тела, електродинамиката, оптика, термодинамиката и статистичката механика и делумните диференцијални равенки во физиката. Тие се одржуваа четири часа неделно, 13 недели во зима и 11 недели во лето, и беа за студенти кои земаа експериментални курсеви по физика од Ренген, а подоцна и од Вилхелм Виен. Исто така имаше и двочасовна неделна презентација за дискусија за проблемите. Специјализираните курсеви беа од тематски интерес и се базираа на истражувачките интереси на Зомерфелд; материјалот од овие курсеви се појави подоцна во научните публикации на Зомерфелд. Целта на овие специјални предавања беше да се справат со тековните проблеми во теоретската физика, а за Зоммерфелд и студентите да добијат систематско разбирање на проблемот, независно од тоа дали тие или не биле успешни во решавањето на проблемот што го поставува сегашното прашање [15 ] За семинарот и колоквиумските периоди, учениците добија документи од тековната литература и потоа подготвија усна презентација. [11] Од 1942 до 1951 година, Сомерфелд работеше на поставување на белешки за предавање за објавување. [7] Тие беа објавени како шест волумен предавања за теоретска физика.
За список на студенти, ве молиме видете ја листата организиран од тип. Четири од Зомерфелдовите е докторирани студенти, Вернер Heisenberg, Wolfgang Pauli, Петар Debye, и Ханс Бете продолжуваат да победат Нобелови Награди, додека други, особено, Валтер Heitler, Рудолф Peierls, Карл Bechert, Херман Brück, Павле, Петар Ewald, Јуџин Feenberg, Херберт Fröhlich, Ервин Fues, Ернст Guillemin, Хелмут Hönl, Лудвиг Hopf, Адолф Kratzer, Ото Laporte, Вилхелм Lenz, Карл Meissner, Рудолф Seeliger, Ернст C. Stückelberg, Хајнрих Welker, Gregor Wentzel, Алфред Landé, и Léon Brillouin стана познат во сопствената право. Три од Зомерфелдовите посдипломски студенти, Лајнус Полинг, Исидор Ајзек Раби и Макс фон Лауе, освојуваат Нобелови Награди, а десет други, Вилијам Allis, Едвард Condon, Карл Eckart, Едвин C. Kemble, Вилијам Против Хјустон, Карл Herzfeld, Walther Kossel, Филип М. Morse, Хауард Робертсон, и Wojciech Rubinowicz отиде за да стане познат во сопствената право. Валтер Rogowski, додипломски студент на Sommerfeld на RWTH Aachen, исто така, продолжуваат да станат познати по свое право. Макс Роден верувал дека способностите на Зомерфелд вклучуваат "откривање и развој на таленти. Алберт Ајнштајн му рекол на Зомерфелд : "Она што особено се восхитувам на тебе е тоа што, како што беше, толку многу млади таленти избија од почвата". [35] Стилот на Зомерфелд како професор и директор на институтот не ставил растојание меѓу него и неговите колеги и студенти. Тој ги поканил соработките од нив, а нивните идеи честопати влијаеле на неговите ставови во физиката. Тој ги забавуваше во својот дом и се состана со нив во кафулињата пред и по семинари и колоквиуми. Соммерфелд поседувал алпинска скијачка колиба на која учениците често биле поканети да разговараат за физиката како барајќи како спорт..
Додека бил во Минхен, Зомерфелд стапува во контакт со специјална теорија на релативноста од страна на Алберт Ајнштајн, која сè уште не е широко прифатена во тоа време. Неговите математичке придонеси за теорија помогнаа за нејзиното прифаќање од страна на скептиците. Во 1914, тој работел со Léon Brillouin на размножување на електромагнетните бранови во dispersive медиуми. Тој стана еден од основачите на квантната механика; некои од неговите придонеси се вклучени ко-откривањето на Боровиот модел (1915), генерализацијата на Боровиот модел, воведување на Зомерфелдовата казна-структура константа (1916), ко-откритие со Walther Kossel на Sommerfeld–Kossel зафатнина закон (1919), и објавување на Atombau und Spektrallinien (1919), што стана "Библијата" на атомската теорија за новата генерација на физичари кои се развиени за атомска и квантната физика.
Во 1918 година, Зомерфелд го заменува Ајнштајн како претседавач на Deutsche Physikalische Gesellschaft (DPG). Еден од неговите достигнувања беше основањето на нов весник. Научни трудови објавени во DPG списанија станаа толку обемни, комитетот на DPG, во 1919 година, препорачува воспоставување на Zeitschrift für Physik за објавување на оригинални истражувачки статии, кои започнале во 1920 година. Бидејќи секој реномиран научник можел да го објави својот напис без судирање, времето помеѓу поднесувањето и објавувањето било многу брзо - брзо како две недели. Ова во голема мера ги поттикна научните теоретски случувања, особено онаа на квантната механика во Германија во тоа време, бидејќи ова списание беше најпосакувано средство за објавување на новата генерација на квантните теоретичари со авангардни ставови..
Во зимскиот семестар на 1922/1923, Зомерфелд ги предаде лекциите за Карл Schurz Спомен Професор по Физика на Универзитетот во Висконсин–Медисон.
Во 1927 година Зомерфелд применува Fermi–Dirac статистика на Drude модел на електроните во метали – модел претставен од Павле Drude.Оваа нова теорија реши многу проблеми со кои се предвидува топлински својства на оригиналниот модел и стана познат како Drude–Sommerfeld модел.
Во 1928/1929, Зомерфелд патувал околу светот со големи престапи во Индија, Кина, Јапонија и сад.
Зомерфелд бил голем теоретичар, и покрај неговите непроценливи придонеси за квантната теорија, работел и во други области на физиката, како што е класичната теорија на електромагнетизмот. На пример, тој предложил решение за проблемот на зрачен херциски дипол врз спроводливата земја, која со текот на годините доведе до многу апликации. Идентитетот на Зомерфелд и Зоммерфелд интегралите сѐ уште до денешен ден се најчестиот начин за решавање на овој вид на проблем. Исто така, како знак на моќта на теоретската физика на Зомерфелд и растот на теоретската физика во почетокот на 1900-тите, од 1928 година, речиси една третина од ординариумот професори по теоретска физика во германскиот јазик беа студенти на Зомерфелдфелд.
На 1 април 1935 година Зомерфелд постигна статус на задоцнување, меѓутоа, тој остана како своја привремена замена за време на процесот на селекција за неговиот наследник, кој траеше до 1 декември 1939 година. Процесот беше долг поради академските и политичките разлики помеѓу факултетот за избор во Минхен и како и на приврзаниците на Дојче Физик, кој беше антисемитски и имаше предрасуди против теоретската физика, особено вклучувајќи ја и квантната механика. Назначувањето на Вилхелм Милер, кој не беше теоретски физичар, не беше објавено во списание за физика и не беше член на Deutsche Physikalische Gesellschaft - како замена за Зомерфелд, се сметаше за таква пародија и штетна за едукација новата генерација на физичари, како и Лудвиг Прандтл, директор на Кајзер Вилхелм Институт за проучување на проток (Кајзер Вилхелм Институт за проучување на проток), и Карл Раммауер, директор на одделот за истражување на Алгемајне електрозизитс-Гезелшафт (Џенерал Електрик) и претседател на на Deutsche Physikalische Gesellschaft, се осврна на ова во нивната кореспонденција на официјални лица во Рајхот. Во прилог на писмото на Прандтл од 28 април 1941 година до Маршот на Рајх, Херман Геринг, Прандтл се осврна на назначувањето како "саботажа" на потребната теоретска настава по физика. [46] Во прилог на писмото на Рамсауер на 20 јануари 1942 година до министерот за рајх Бернхард Руст, Рамсауер заклучил дека назначувањето е "уништување на традицијата на теоретската физика во Минхен".
Што се однесува до некогашните патриотски ставови на Зомерфелд, тој напиша писмо до Ајнштајн кратко време откако Хитлер ја презеде власта: "Можам да ве уверам дека злоупотребата на зборот" државјанин "од нашите владетели темелно ме наруши навиката за национални чувства што беа толку изразени во мојот случај јас сега би сакал да ја видам Германија да исчезне како сила и да се спои во мирна Европа ".
Зомерфелд беше награден со многу почести во својот живот, како што се Лоренц медал, Медал на Макс Планк, Медал на Орстед, [49] [50] избори во Кралското друштво во Лондон, Националната академија на науките на САД, Академијата на науките на СССР, на индиската академија на науките и на другите академии, вклучувајќи ги и оние во Берлин, Минхен, Гетинген и Виена, како и да му се доделат бројни почесни степени од универзитетите, вклучувајќи ги Росток, Ахен, Калкута и Атина. [5] Тој беше номиниран за Нобеловата награда 84 пати, повеќе од кој било друг физичар (вклучувајќи го и Ото Стерн, кој се номинираше 82 пати [51]), но тој никогаш не ја доби наградата.
Во 2004 година, Центарот за теоретска физика на Универзитетот во Минхен беше именуван по него.
Зомерфелд почина во 1951 година во Минхен од повреди по сообраќајна несреќа, додека шеташе со своите внуци.
Лемраде
Лемраде (Lehmrade) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Камагвеј (покраина)
Камагвеј (Provincia de Camagüey) е најголемата покраина во Куба. Главен град е Камагвеј. Други градови се Флорида и Нуевитас.
Камагевеј е низинска покраина, речиси без ридови и планински венци. Северното и јужното крајбрежје се одликуваат со бројни големи атоли.
На овие крајбрежја има песокливи плажи, и покрај големиот туристички потенцијал, покраината не е развиена на тој план. Исклучок од ова е плажата Санта Лусија, на северниот брег.
Стопанството во покраината Камагвеј се состои главно од одгледување говеда, шеќер (на север и југ) и полјоделство. Покраината е позната по својата каубојска култура, со чести манифестации на родео. Исто така важни за стопанството се и кокошките и оризот, а постои и мала овоштарска индустрија за одгледување на цитруси. Во главниот град се наоѓа една од малкуте пиварници во земјата.
Општини
Извор: Население од пописот во 2004 г. Површина според општинската прераспределба од 1976 г.
Односи меѓу Македонија и НАТО
Македонија е членка на Организацијата на Северноатлантскиот договор (НАТО) од 27 март 2020 година. Процесот на приклучување на земјата во НАТО започнал во првите години по прогласувањето независност. На крајот на 1993 година, Собранието на Република Македонија донело одлука со која го потврдило и го започнало процесот на приближување кон воениот сојуз. Поканата за влез на Македонија во НАТО на самитот во Букурешт во 2008 година добила вето од Грција поради спорот за името. По остварувањето на Договорот од Преспа во 2018 година и промената на името во Република Северна Македонија, земјата станала 30-та членка на Алијансата. Влезот во оваа меѓународна организација, заедно со влезот во ЕУ, е дел од политичката определба на Македонија за која често се користи терминот „евроатлантска интеграција“.
Тековна сметка
Тековна сметка е дел од билансот на меѓународните плаќања. Таа ги прикажува тековните трансакции со странство во текот на определен временски период.
Опис
Тековната сметка ги претставува тековните трансакции помеѓу резиденти и нерезиденти чија цел не е трансфер на капитал. На пример, доколку еден Французин увезе американски фармерки, трансакцијата влегува во сметките за платниот биланс на САД како кредит на тековнaта сметка. Тековната сметка се состои од четири дела:
Важноста на тековната сметка може да се воочи од нејзината декомпозиција претставена во следниов облик:
каде што A = C + I + G и се нарекува апсорпција или вкупна домашна потрошувачка на стоки и услуги.
Тековната сметка сигнализира дали една земја е нето-должник или нето-кредитор. Кога една земја заработува повеќе отколку што троши (CA = Y – A > 0), таа е нето-кредитор во однос на остатокот од светот. Обратно, земјата која има дефицит на тековната сметка троши повеќе отколку што заработува (CA < 0 и A > Y), и таа разлика мора да ја покрие со задолжување во странство.
Силвестер Сталоне
Животопис
Сталоне е роден во Њујорк. Син на Франк Сталоне Постариот (со италијанско потекло) и Жаклин „Џеки“ Лабофиш.
Дубравка Киселички
Дубравка Киселички (р. во ) — македонска театарска филмска и телевизиска глумица.
Силвестер Сталоне
Животопис
Својата глумечка кариера ја започнува во порнографскиот филм Журка кај кити и пастувот (англ. Party at Kitty and Stud's), во 1970 година. Подоцна добива и мала улога со Вуди Ален во филмот Банани (англ. Bananas; 1971). Потоа добива уште неколку помали филмски улоги, а подоцна се појаува и како гост во ТВ серииите Полициска приказна (англ. Police Story) и Коџак (англ. Kojak). Филмската славност ја постигнува со улогата како боксер во големиот филмски хит Роки (англ. Rocky) во 1976 година. За снимањето на овој филм потрошено е сè на сè милион долари, а заработката е поголема од 225 милиони долари. По успешниот филм Роки, популарноста на Сталоне расте и тој глуми во големи филмски хитови ако што се: Роки 2, Рамбо, Роки 3, Рамбо 2, Танго и Кеш и многу други. Во последните неколу години освен како актер се појавува и како добар режисер и сценарист, и тоа во филмови со најдобрата екипа во поновата историја на филмографијата: Платеници и Платеници 2.
Дубравка Киселички
Филмографија
Киселички ги остварила филмските улоги:
Список на државни водачи во 110 година
Ова е список на државни водачи во 10 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Силвестер Сталоне
Приватен живот
Првн бил оженет со Саша Чек (англ. Sasha Czack) (1974 — 1985) со која има два сина. По разводот во 1985 година, се жени со глумицата Бригит Нилсен од која по две години брак се разведува. Сега е во брак со Џенифер Флавин (енгл. Jennifer Flavin), со која има три ќерки.
Список на државни водачи во 110 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Силвестер Сталоне
Приватен живот
Во 2012 година, Сталоне го погодуваат две семејни трагедии. Смртта на неговиот син и смртта на неговата сестра. Неговиот син почина само неколку денови пред неговата голема премиера на филмот Платеници 2, а по недела дена по промоцијата почина и неговата сестра.
Ризван Сулејмани
Ризван Сулејмани (албански: Rizvan Sulejmani; Љубин,, ) — македонски политичар, поранешен пратеник на ПДП, заменик-министер за одбрана и министер за локална самоуправа во Владата на СДСМ и на ДУИ и директор на Институтот за политички и мултикултурни студии.
Животопис
Сулејмани на функцијата министер за локална самоуправа, дошол од функцијата заменик на министерот за одбрана што ја извршувал од 12 ноември 2002 година, до формирањето на владата на Владо Бучковски.
Во периодот од 1996 до 2002 година Сулејмани бил пратеник во македонското Собрание, член на повеќе негови комисии, како и член на Делегацијата на Парламентот на Република Македонија во Парламентот на НАТО.
По дипломирањето, Ризван Сулејмани работи како професор во гимназијата „Зеф Љуш Марку”, а потоа и како раководител на Компјутерскиот центар во Републичкиот трудов инспекторат.
Градинарска чубрика
Градинарската чубрика понекогаш и чубрица (Satureja hortensis) е вид на скриеносемени растенија од семејството на Усноцветните (Lamiaceae). Таа е едногодишно растение со мали зелени листови и розови цветови. Сувите лисја се користат како зачин. Често се чува и како украсно растение. Во Македонија чубриката е еден вид на традиционално растение, со кое се прави т.н. к’цана сол (во Кратовско) или ченка миродија (во Тетовско).
Асцидии
Асцидиите (науч. Ascidiacea) — класа на плаштари. Тоа се бентосни, солитарни и колонијални видови чии возрасни единки се сесилни и живеат на морското дно. Обично се исхрануваат по пат на филтрирање на водата. Нивните ларви се слободнопливачки.
Морфологија и анатомија
Асцидиите се сесилни организми со вреќовидни тела цврсто прикачени со постериорниот крај за супстратот. Постојат најразлични измени на формата на телото кај асцидиите, што е во зависност од видот, а понекогаш е тешко да се препознаат.