cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ларце
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.850 жители, од кои 1.804 Албанци и 46 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2100 и 2101 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Расино.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.790 гласачи.
Боцешт
Боцешт (Boţeşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 1.345 жители.
Антоан Лоран де Жисје
Антоан Лоран де Жисје (Antoine-Laurent de Jussieu; 12 април 1748 – 17 септември 1836) — француски ботаничар, познат како првиот што објавил биолошка класификација на цветните растенија, во голема мера непроменета до денес. Класификацијата претставува дополнување и разработка на необјавното дело на неговиот чичко, Бернар де Жисје.
Живот
Жисје е роден во Лион. Студирал медицина во Париз, и дипломирал во 1770. Станал професор по ботаника во установата Градина на растенијата (Jardin des Plantes) од 1770 до 1826 г. Син му, Адриен Анри, исто така станал ботаничар.
Во трудот посветен на цветните растенија Genera plantarum („Растителни родови“, 1789), Жисје увоил методологија на класификација според простите особености на растенијата, идеја која ја добил од шкотско-францускиот ботаничар Мишел Адансон. Ова претставувало значаен напредок во однос на „вештачкиот“ систем на Карл Линеј, чие најпопуларно дело ги класификувало растенијата во класи и редови според бројот на прашници и толчници. Жисје сепак ја задржал Линеевата биномна номенклатура, поради што делото се стекнало со големо и долгосежно влијание - голем дел од растителните семејства и денес му се припишуваат на Жисје. Од семејствата зачувани во правилникот ICBN, 76 се на Жисје, наспроти само 11 на Линеј.
Во 1788 е избран за странски член на Кралската шведска академија на науките.
Жисје бил член на истакнатата масонска ложа „Девет сестри“ (Les Neuf Sœurs)
Возарци
Возарци — село во Општина Кавадарци, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел од Општина Кавадарци, непосредно од десната страна на Црна Река, како истек на вештачкото Тиквешко Езеро. Селото е рамничарско, на надморска височина од 160 метри. Од градот Кавадарци, селото е оддалечено околу 8 километри. Селото е сместено на самиот регионален пат Кавадарци-Прилеп.
Селото се наоѓа во рамница на десниот брег на Црна Река. Селото има правоаголен карактер.
Историја
Подрачјето на селото е населено уште од доцноантичко време, за што сведочат остатоците од населби и некрополи.
Селото било христијанско од чифлички тип.
Во век, Возарци било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделска функција.
Селаните биле орачи и чифчии за време на турското ропство на чифликот на Синановци од Кавадарци. Во близина на селото поминувал штипско-прилепскиот друм, а во близина на населото се наоѓал и Возарчански Хан. До 1890 година од селото па до Кавадарци се одржувал голем панаѓур за Ѓурѓовден.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Возарци имало 195 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Возарци имало 136 жители.
Возарци има позитивен популациски биланс. Селото, во 1961 година броело 386 жители, додека во 1994 година бројот се зголемил на 884 жители, од кои 878 биле Македонци, а пет жители Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Возарци имало 910 жители, од кои 904 Македонци, 5 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 892 жители, од кои 821 Македонец, 1 Србин, 1 останат и 69 лица без податоци.
Родови
Како родови во Возарци се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Возарци, во која се наоѓале селата Брушани, Возарци и Шивец.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Дреново, во која покрај селото Возарци се наоѓале селата Брушани, Галиште, Грбовец, Дебреште, Добротино, Драдња, Дреново, Кесендре, Мрзен Ораовец, Праведник, Раец, Фариш, Шешково и Шивец.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0698 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Шешково, Драдња, Галиште, Праведник и Возарци, кое е сместено во основното училиште во село Возарци.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 755 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 754 гласачи.
Култура и спорт
Во селото постои фудбалскиот клуб ФК Црна Река.
Иселеништво
Од селото се имаат иселено 10 муслимански куќи во Мала Азија во периодот пред Првата светска војна.
Косовска војна
Терминот косовска војна се користи да се опишат настаните и воениот конфликт во Косово. Од почетокот на 1998 то 1999, војната се водеше помеѓу југословенските полициски сили, југословенските паравоени формации и југословенската војска од една и албанските милитанти и терористи кои се бореа од другата страна. Се смета дека како резултат на војната биле раселени околу еден милион луѓе од Косово.
Косово во Титовата Југославија (1945–1986)
Тензиите помеѓу Југословенските и Косовските водачи кулминирале низ 20иот век и неколкупати еруптирале во големо насилство,главно околу Првата балканска војна, Првата светска војна и Втората светска војна. Социјалистичката влада на Тито системски забрануваше националистички манифестации низ Југославија, барајќи да се осигура да нема Југословенска република или националност да доминира над другите.Во главно, моќта на Социјалистичка Република Србија, најголемата и најнаселената република, беше намалена со формирањето на автономните влади во провинцијата Војводина на северот од Србија и Косово на југот. Косовските граници не одговараа прецизно на населбите каде што Албанците беа мнозинство во Југославија (голем број на Албанци имало во Македонија, во Црна Гора (во општините Плав и Гусиње), во јужниот дел на Србија, со градовите Прешево, Медвеѓа и Бујановац, додека Северно Косово останало етнички српско.
Сепак, од пописот од 1921 година, на Косово, мнозинството биле Албанци. Косовската формална автонимија, создадена со југословенскиот устав од 1945 година, значела многу малку. Титовата тајна полиција (УДБА) ги казнуваше националистите. Во 1956 година, голем број на Албанци беа осудени во Косово за шпионажа и предавство. Опасноста од сепаратизам била минимална, затоа што тие групи кои бараа унија со Албанија беа политички многу малку. Но, сепак нивното значење врз случувањата во Косово и во Југославија постепено се зголемувало посебно по формирањето на Револуционерната Организација за Албанско единство од Адем Демаќи. Истиата организација подоцна ја формира и Ослободителната Војска на Косово. Демаќи заради тоа бил затворен во 1964 година, заедно со неговите приврзаници. Југославија имаше и период на економска и политичка криза во 1969 година, кога масовната владина програма на економски реформи направи разлики помеѓу богатиот север и сиромашниот југ од државата.
Студентските демонстрации и безредија во Белград имало во јуни 1968 и се префрлиле во Косово во ноември истата година, но овие протести биле загушени од Југословенските безбедносни сили. Сепак,некои од студентите бараа воглавно, повеќе моќ за Албанците во Српската и Југословенската власт, и подобро признавање на Албанскиот јазик кои биле признати од Тито. Универзитот во Приштина бил формиран како независна институција во 1970 година, завршувајќи долг период кога институцијата беше заложник на Белградскиот Универзитет. Во 1974 година Косовскиот политички статус стануваше се подобар кога Југославија добила нов устав за политички права.Заедно со Социјалистичка Покраина Војводина, Косово беше прогласено како провинзија добивајќи повеќе моќ како еквивалентна република: седиште во федералното претседателство и сопствен парламент, полициски сили и национална банка.
Сепак, ова беше политички неприфатливо за Србија и за Македонија. Некои во овие барања виделе предвесник за формирање на Голема Албанија којашто би ги опфаќала деловите на и Црна Гора, Македонија и самото Косово. Претседателството на СФРЈ ги спречило овие немири со испраќање на милицијата и армијата и со прогласување на вонредна состојба. Југословенските медиуми објавиле дека околу 11 луѓе биле убиени (според други биле убиени1000 а 4200 биле уапсени).
Косово и Слободан Милошевиќ (1986–1990)
Во Косово зголемениот албански национализам и сепаратизам резултираше со тензии помеѓу Србите и Албанците.
Нерешавањето на проблемите на Косово било поттик на Српската акаедимија на науки и уметности да постави анкета на Србите кои го напуштиле Косово во 1985 и 1986 година. Извештајот покажал дека голем број од оние Срби кои го напуштиле Косово биле под притисок од Албанците да го напуштат.
16 членови на САНУ почнаа со работа во јуни 1985 кога документ бил произнесен во јавноста во септември 1986 година. Меморандумот на САНУ, како што бил и познат, беше многу контроверзен. Се фокусираше на политичките тешкотии кои ги имаа Србите во Југославија обвинувајќи го раководството на Тито и ослабнувањето на Срската моќ и тешкотиите на Србите надвор од Србија.
Меморандумот посвети специјално внимание на Косово,аргументирајќи дека провинциските Срби се предмет на физички, легални и културен геноцид и во отворена и тотална војна која била од почетокот на 1981 година. Признато е дека Косовскиот статус во 1986 година беше голема историска загуба за Србите од ослободувањето од Отоманците во 1804, иако ранкирајќи го над катастрофите како Наци окупацијата и Првата светска војна и окупацијата на Србија од Австроунгарија. Авторите на овој Mеморандум открија дека 200.000 Срби се преселиле надвор од покраината во претходните 20 години и предупредија дека нема да има ниту еден Србин таму, ако нешто не се преземе. Лекот, според меморандумот, беше поголема сигурност и еднаквост на сите луѓе кои живеат во Косово и Метохија и враќање на Српските бегалци. Овој меморандум заврши со тоа дека Србија не треба да биде пасивна и да чека и види што другите мислат, како што направиле и претходно.
Меморандумот на САНУ, резултирал со големи реакции во цела Југославија. Албанците во него гледале закана. Тие сметале дека сите Српски емигранти го напуштиле Косово од економски причини. Другите југословенски националности, вклучувајќи ги Словенците и Хрватите, го виделе како закана и желба за доминација на Србија во СФРЈ. Србите исто така биле поделени, едни го прифатиле Меморандумот, а други ја нападнале неговата порака. Еден од нив кој не го поддржал беше и претседателот на Сојузот на комунистите на Србија, господинот Слободан Милошевиќ,
Во ноември 1988 година, главниот од Косовскиот провинциски комитет бил уапсен. Во март 1989 година Милошевиќ ја започнува т.н. Антибирократска револуција со која се ослободува од неистомислениците и ја укинува автономијата на Косово и на Војводина - со тоа се нарушува и рамнотежата на силите помеѓу републиките на ниво на СФРЈ. Истовремено објавил промена на власта и вонредна состојба во Косово поради насилните демонстрации, кои резултирале со 24 мртви вклучувајќи и два полицајци. Милошевиќ и неговата влада признаа дека уставните промени биле потребни за да ги заштити Србите кои останале во Косово против албанското мнозинство.
Укинување на автономијата (1990–1996)
Слободан Милошевиќ ја оневозможил демократизацијата во двете провинции во 1990 година била укината автономнијата на Косово и Војводина. Сепак, двете покраини го задржале правото на глас во осумчленото Претседателство на СФРЈ (со и ова му даде на Србија на Милошевиќ добива 4 гласа на федерално ниво - Црна Гора во тој период ја поддржува политиката на Србија. Српските политички промени биле ратифирани на 5 јули 1990 со референдум кој бил одржан низ цела Република Србија, вклучувајќи го и Косово. Како резултат на овие мерки повеќе од 80.000 Косовски Албанци биле избркани од нивните работни места во Косово. Нови српски работни места биле формирани низ сите високо институциски образовни кадри во Косово, марка која била одбиена од страна на Албанците која резултирала со формирање на нивен паралелен образовен систем.
Албанската културна автономија била укината. Единствениот Албански весник, Rilindja, бил забранет, а телевизиските и радио емитувања на Албански јазик воопшто не ни постоеле. Албанскиот јазик повеќе не бил службен јазик во провинцијата. Универзитетот на Приштина бил сметан центар на Албанскиот национализам беше елиминран десеткуван: 800 професори во Приштинскиот факултет биле избркани и 22.500 од 23.000 студенти биле избркани.Околу 40.000 Југословенски трупи и полиција ги преместиле оригиналните Албански полициски сили. Тој режим бил идентификуван како полициска држава.Сиромаштијата и невработеноста достигнаа катастрофален степен, и околу 80% од Косовската популација биле невработени. Третина од машките Албанци одбраа да емигрираат во светот посебно во Германија и Швајцарија за да најдат работа.
Кога Сојузот на комунистите на Косово бил укинат од страна на Милошевиќ, доминантните албански партии ја формирале Демократскиот сојуз на Косово, на чело со Ибрахим Ругова. Но, Ругова не сакал војна, имајќи предвид што се случувало во текот на војните во Босна и Херцеговија и во Хрватска. Тој сепак ги повикнал Албанците да ги бојкотираат југословенските и српските институции, да не учествуваат на никакви избори, да го избегнуваат служењето на воениот рок кој бил задолжителен во тоа време и најважно да не плаќаат никакви даноци кон државата. Тој повикал на формирање на паралелни Албански училишта, клиники и болници. Во септември 1991, Косовскиот Парламент организиал попис кој резултирал со 90% одзив на Албанското население во близина на милион гласови којшто резултирало победа и формирање на независна Република Косово. Во мај 1992 година, бил одржан и втор референдум кој го одбрал Ругова како претседател на Косово. Српската влада ги прогласила двата референдуми илегални,и нивните резултати како фалсификат и неважечки.
Чекор кон војната (1996–1998)
Претседателството на Ругова,резултирало Косово да биде мирно во текот на војната која се водела во Словенија и војните во Хрватска и Босна,во текот на 1990-тите. Сепак дошло до формирање на Ослободителната Војска на Косово,која според информациите била формирана недалеку од Загреб со помош на Албанците во Хрватска,поранешниот Хрватски претседател Стјепан Месиќ кој му дал прибежиште и финансиска помош на Албанците.ОВК била исто така поддржувана од страна на Албанската емиграција,која дала финансиска помош.Во 1990-тите години Ругова ги молел ОН, за да се стационираат мировни сили во Косово.Во 1997 Слободан Милошевиќ бил промовиран во претседателството на СРЈ,се до април 1992.
Скоро неприметливо во јавните гласила, војната на Косово започна на 22 април 1996 година, каде се воделе борби помеѓу албанските герилци од ОВК, и југословенската полиција. Најголемиот дел од наоружувањето на ОВК, потекнувало од Албанија, каде што воените складишта на албанската армија биле опљачкани во текот на немирите поради падот на пирамидалниот систем во банките. Оружјето било пренесено преку тешко проодните планини на југословенско-албанската граница. ОВК исто така имала центри за обука на територијата на Албанија.
Првите жртви на ОВК се состоеле од Албанци кои биле припадници на МВР на Србија или на некој друг начин соработувале со властите во Србија. Наесен 1997 година, припадниците на ОВК изведиле напади како група од непознати групи, меѓу кои најважна била дреничката група на чело со Адем Јашари. По неколку напади на припадниките на Српската полиција и неуспешните акции за фаќање на Јашари, на 5 март 1998 година, полицијата ја опколила куќата на Јашари во селото Доње Преказе. Јашари бил убиен во борба, а загинале околу 60 лица меѓу кои жени и деца.
Оваа Српска политика ги радикализирало многу Албанци,кои одлучиле да дадат отпор којшто ја променил ситуацијата.Во април 1996 година, четири напади биле извршени во неколку делови на Косово.Непозната организација која се нарекла ОВК спровела одговорност.Оваа организација тогаш била многу мистериозна.
Се веруваше дека ОВК примила финансиска и материјална помош од дијаспората на Косовските Албанци Рано во 1997, Албанија колапсирала и се претворила во хаос следувајќи со пад на претседателот Бериша. Воените магацини биле украдени од криминалните групи,и ова оружје завршувало во западно Косово,кое резултирало ОВК арсеналот на стане сè поголем во воена смисла.Бујар Букоши заменикот премиер во егзил во Цирих Швајцарија,формирал група ФАРК,Воени сили на Република Косово,која што била преименувана во ОВК во 1998.Југословенската влада ја сметала ОВК како терористичка организација,која напаѓала полиција и цивили,додека Албанците ја виделе ОВК како борба за слобода.
Во 1998 Американскиот Стејт Департмент, ја прогласил ОВК како терористичка организација, и во 1999 година Репувличкиот комитет на Американскиот сенат, покажал голема загриженост околу алијансата со Клинтоновата администрација со ОВК поради големиот број на репорти кои доаѓале од неофицијални ресурси...дека ОВК била поврзана со надворешна Албанска криминална мрежа...и со терористички организации мотивирани од идејата на радикален Исламизам,вклучувајќи муџахедини од Иран и со големиот Осама Бин Ладен,кој според многумина престојувал во камповите во Северна Албанија во 1997 година.
Во 2000 година, ББЦ објавил дека Нато во војна покажува како Америка,која ја опишала ОВК како терористичка организација сега планирала да формира врска со неа.
Американскиот пратеник Роберт Гелбард ја идентификувал ОВК како терористичка организација Подоцна поради критика, пред Комитетот за Меѓународни односи објаснал дека додека ОВК извршила терористички активности,истата не била класифицирана легално како терористичка организација. Во јуни 1998 година, тој одржал разговори со двајца кои тврделе дека биле политички водачи.
Во меѓувреме, САД држеа надворешен ѕид од санкции кон Југославија, кои биле поврзани со причини, и Косово било една причина. Овие санкции сепак биле спроведени, иако договорот од Дејтон каде се завршила војната јасно посочил дека треба да ги завршат сите санкции кон СРЈ. Клинтоновата администрација тврдеше дека мотивот на Дејтон бил Југославија да држи дискусии со Ругова околу Косово.
Нападите од ОВК одеднаш се интензивирале, и биле скоцентрирани во регионот на долините околу Дреница, со сили пропратени од Адем Јашари. Неколку дена подоцна, Роберт Гелбард ја опишал ОВК како терористичка група, Српската полиција одговорила на нападите од ОВК во регионот околу Ликосане, и ги провоцирала некои војници на ОВК во Цирез, кои резултирале со смрт на околу 30 Албански цивили и 4 Српски полицајци.. The first serious action of the war had begun.
И покрај тоа што имапе некои обвинувања за погубувања и убиства на цивили, осудите од западно европските градови не биле толку високи колку што подоцна биле. Српската полиција почнала да ги гони Јашари и неговите соборци во селото Доње Преказ. Масивни борби се воделе против Јашари кои резултирале со масакр на 60 Албанци, од кои 18 биле жени и 10 биле под 16 години. This March 5 event provoked massive condemnation from the western capitals. Медлин Олбрајт stated that "this crisis is not an internal affair of the FRY".
На 24 март, Српските сили го обиколиле селото Глоѓане, во операциската зона Дукаѓини, и ги нападнале Албанските терористи. И покрај тоа што имале огромна моќ, Српските сили не успеале да ја уништат ОВК иако тоа му било цел. Иако имаше мртви и повредени во животна опасност од Албанската страна, борбите во Глоѓане биле многу панични. Токму ова село беше едно каде биле најголемите борби во Косовската војна.
Северна Албанија исто така сервираше како друг центар за активност за ОВК, кои биле скоцентрирани околу градот Тропоја. Следувајќи го Албанскиот цивилен конфликт од 1997 година, делови од Албанија не биле под контрола на владините сили. Понатаму, магацините на Албанската армија биле покрадени. Повеќето од ова оружје завршило во рацете на ОВК, додека ОВК ја зеде граничната зона со Косово. Ова беше клучен момент за напади и шверцување оружје до борбите кои се воделе во Дреница. Патот помеѓу овие региони бил низ Ѓаковица, низините на Метохија, и општина Клина, кои биле најмногу на мета на терористичка активност од страна на ОВК во почетокот на Косовската војна.
Првиот чекот на ОВК беше да го соедини регионот околу Дреница,кој бил нив најјак центар со Албанија, и ова би ги оформило првите неколку месеци од борбите.
Србите исто така го продолжиле нивниот обид за дипломатија, обидувајќи се да направат разговори со Ибрахим Ругова (кои Ругова одбил да ги посети). По неколку неуспешни средби, Ратко Марковиќ, претставникот на Српската делегација, ги поканил претставниците на малцинствата кои живееле во Косово да присуствуваат, иако претставникот на Албанците не дошол. Српскиот претседател Милан Милутиновиќ присуствувал на една средба, иако Ругова не присуствувал. Ругова и неговите претставници инсистирале да имаат дискусија со Југословенските власти, но не со Српските, и на овие средби само да се дискутира Косовската независност.
Нова Српска влада била формирана во ова време, водена ос СПС и СРП. Ултра националистичката партија и нивниот претседател Шешељ станал заменик премиер. Ова го пораснало незадоволството од Српската позиција меѓу западните дипломати.
Рано во април, Србија спроведила референдум за меѓународно мешање за Косово. Српските гласови одлучно одбиле секакво надворешно мешање во кризата. Во меѓувреме, ОВК ја прогласил областа во и околу Дечани и територијата во селото Глоѓане и соседството како нивна територија. Така да, на 31 мај 1998 година, Југословенската армија и Српското Министерство за внатрешни работи почнале со операција да се расчисти границата од ОВК. Одговорот на НАТО за оваа офанзива се случил во средината на Јуни,кога НАТО изведе воена вежба на Југословенските граници.
Во текот на ова време, Југословенскиот претседател Милошевиќ постигнал договор со Борис Јелцин на Русија, да се стопираат офанзивните операции и да се спроведе дискусија со Албанците, кои, преку цела оваа криза, одбиле да зборуваат со Српската страна, но не со Југословенската. Единствена средба помеѓу Милошевиќ и Ругова била на 15 мај во Белград, два дена од кога Ричард Холбрук најавил дека ќе дојде до некоја средба. Еден месец подоцна, Холбрук, по посетата на Белград кадешто му се заканил на Милошевиќ дека ако не почитува, "што е останато од твојата држава ќе биде распукано" тој исто така ги посетил и граничните зони опфатени со борбите рано во јуни, каде бил фамозно сликан со членовите на ОВК. Публикацијата на овие слики му испратила сигнал на ОВК, на нивните поддржувачи и симпатизери, и до набљудувачите генерално, дека САД одлучно ја поддржуваат ОВК и Албанската популација во Косово.
Цел јуни и средината на Јули, ОВК напредувала успешно и ги зазела градовите Пеќ, Ѓаковица и поставиле главен град кај Малишево,северно од Ораховац. ОВК трупите се инфилтрирале и кај Сува Река, и северозападно од Приштина. Тие подоцна го зевзеле и Белачевец касно во јуни, заканувајќи се дека ќе ја исклучат електричната енергија во регионот. Нивната тактика обично била концентрирана на герила и планинска борба, и малтретирање и заседи за Српските сили и полициски патроли.
Бранот продолжил во средината на Јули, кога ОВК го освоил Ораховац. На 17 јули 1998 година, две села во близина на Ораховац, Ретимилје и Оптеруша беа исто така освоени. Слично, иако со помалку систематски збиднувања кои биле во гратчето Ораховац и во поголемото Српско село Велика Хоча. Православниот манастир Зочиште 3 мили од Ораховац бил уништен, а свештениците биле депортирани во контентрациски кампови од ОВК, и, целосно празни, и цел иконостас и целата градба на манастирот биле срамнети со земја. Ова резултираше со серии на Српски и Југословенски офанзиви кои ќе продолжат и во почетокот на Август.
Нови бранови на напади од страна на ОВК биле спроведени во средината на август кои предизвикале Југословенските операции во јужно централно Косово на патот Приштина Пеќ да се интензивираат. Подоцна селото Клецка беше освоено и Југословенската полиција открила крематориум од страна на ОВК, каде биле пронајдени и нивни жртви. ОВК почнала со офанзива на 1 септември околу Призрен, предизвикувајќи Југословенска воена активност таму. Во Метохија околу Пеќ, друга офанзива предизвика осуди поради тоа што меѓународните власти искажале страв дека голем бран на бегалци би бил нападнат.
Ана Клеман
Ана Софија Клеман (1862–1940) била шведска офицерка за осигурување и феминистка. Запаметена е по својата работа како активист за правата на жените и пацифист, особено во однос на правата на глас. Учествувала на Конференцијата за право на глас за жени во Стокхолм во 1911 година и ја претставувала Шведска на Меѓународната конференција за жени за мир во Хаг во 1915 година.
Гробот (Паликура)
Гробот — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Паликура, Општина Росоман. Наоѓалиштето претставува гробница од римското време.
Јакопо Басано
Јакопо Басано (околу 1510 – 14 февруари 1592), познат и како Јакопо дал Понте, бил италијански сликар кој бил роден и починал во Басано дел Грапа во близина на Венеција, и го зел селото како свое презиме. Обучен во работилницата на неговиот татко, Франческо Постариот, и студирајќи под Бонифацио Веронезе во Венеција, тој сликал претежно религиозни слики вклучувајќи пејзажни и жанровски сцени. Тој често ги третирал библиските теми на начин на сцени од рурален жанр, прикажувајќи луѓе кои личат на локални селани и прикажувајќи животни со вистински интерес. Сликите на Басано биле многу популарни во Венеција поради прикажувањето на животни и ноќните сцени. Неговите четири сина: Франческо Басано Помладиот, Џовани Батиста да Понте, Леандро Басано и Џироламо да Понте, исто така станале уметници и внимателно го следеле во стилот и темата.
Биографија
Роден е околу 1510 година во градот Басано дел Грапа, кој се наоѓа околу 65 км од градот Венеција. Неговиот татко, Франческо ил Векио, бил локално успешен сликар кој основал семејна работилница која првенствено произведувала религиозни дела во локален стил. За време на раната младост, Басано бил чирак во работилницата на неговиот татко. На крајот се упатил кон Венеција во 1530-тите, за време на кој студирал под Бонифацио де Питати (исто така познат како Бонифацио Веронезе) и бил изложен на познати уметници како Тицијан и Ил Порденоне. По смртта на неговиот татко во 1539 година, тој се вратил во Басано дел Грапа и трајно се населил таму, дури и земајќи ја локалната жена, Елизабета Мерзари, за сопруга во 1546 година. Тој го презел управувањето со неговата семејна работилница, која на крајот ќе ги вклучи неговите четири сина, Леандро Басано, Франческо Басано Помладиот, Џовани Батиста да Понте и Џироламо да Понте. По неговата смрт во 1592 година, неговите синови продолжиле да произведуваат бројни дела во негов стил, што им отежнувало на подоцнежните историчари на уметноста да утврдат кои дела биле создадени од самиот Јакопо и кои дела биле создадени од неговите потомци.
Јакопо Басано се сметал за единствен меѓу неговите колеги ренесансни уметници со неговата способност да вклучи различни уметнички влијанија (вклучувајќи ги Дирер, Пармиџанино, Тинторето и Рафаел) во неговата работа и покрај неговата неподготвеност да ја напушти удобноста на неговиот роден град. Се верува дека научил за нивната уметност гледајќи ги нивните отпечатоци, од кои најверојатно бил страствен колекционер.
Рани дела, 1530-тите и наваму
Бонифацио де Питати му дал на својот млад ученик трајно ценење на работата на Тицијан, чие влијание јасно се гледа во неговите рани дела. Најраните слики на Басано ја прикажуваат неговата доживотна опсесија со брилијантните бои што ги видел во почетните дела на Тицијан, особено во Вечерата на Басано во Емаус (1538). Во оваа комисија за локална црква, Басано го исполнувал платното со богати, светли бои кои помагаат да се разликуваат фигурите од нивната околина. Тој се оддалечувал од практиките на неговите современици ставајќи ја фигурата на Христос кон задниот дел на сцената и дозволувајќи им на лаиците околу него да одиграат позначајна улога во составувањето на делото. Тие се уникатни и по својот фустан. Наместо да ги облекол неговите фигури во ткаенини без облик, многу ренесансни уметници ги изедначиле со класичната римска мода, Басано избрал да прикажува фигури во облека од 16 век. Деталите за ова парче се најчесто дискутираниот аспект од него. За многу историчари на уметност, неговото вклучување на разновидна храна на масите, куче што лежи и мачка што се лигави околу столовите, како и бројни споредни ликови е доказ за практиката на Басано да црта од животот наместо да се потпира на стилските конвенции на времето.
Маниризам
Делото на Басано, Последната вечера (1542), го покажува неговиот нов интерес за маниризмот во италијанската уметност. Во делот тој изрази влијанија поврзани со современите отпечатоци на Дирер и сликите на Рафаел. Ова особено се изразува во силно наполнетите емоции на субјектите и динамичното и високо стилизирано држење на фигурите. Маниристичката преокупација со високо развиените дизајнерски елементи е очигледна во внимателното поставување и „карактерот“ на фигурите на Басано за да се создаде активна композиција што ги води погледите на гледачот околу секој детал од платното. Во споредба со претходните фигури, кои биле постабилни, фигурите на Басано во „Тајната вечера“ изгледаат живи, нивната кожа сугерира мускули и жили долу наместо дрвените, уморни пози од неговата рана работа.
Басано започнал да експериментира со светлината и неговите субјекти околу 1550-1570-тите. Во овој период тој бил еден од првите уметници што наслика „ноктурна“, или слика во ноќен пејзаж со вештачко осветлување. Овој вид сликарство бил исклучително популарен кај локалната публика и ги направил сликите на Басано високо ценети. Неговите дела, исто така, почнале да прикажуваат поистакнати пасторални елементи, кои биле и насликани од неговиот татко и дел од неговата околина. Наместо да поставувал религиозни сцени во класично римско опкружување (како што правеле неговите колеги од ренесансата), тој ги поставил фигурите во поприроден пејзаж, каде што дрвјата и цвеќињата биле внимателно прикажани како неговите фигури.
Географија на Нов Зеланд
Местоположба: Океанија, острови во јужниот Тихи Океан, југоисточно од Австралија
Географски координати: 41°N, 174°W
Навод од карта: Океанија Површина:
вкупна: 268,680 км²
белешка: составни делови се: Антиподските Острови, Оклендските Острови, островите Баунти, Кемпбеловите Острови, Четемските Острови и островите Кермадек.
Површина - компаративна: отприлика колку Обединетото Кралство, Италија или Колорадо
Копнени граници: 0 км
Крајбрежје:
15,134 км
Морски авторитет:
континентален гребен: 200 морски милји (370 км) или до работ на континенталната граница
ексклузивна економска зона: 200 морски милји (370 км)
територијално море: 12 морски милји (22 км)
Терен: главно планински со извесни големи крајбрежни низини
Висински екстреми:
најниска точка: Пацифик 0 м
највисока точка: Кукова планина 3754 м
Природни ресурси: природен гас, железна руда, песок, јаглен, дрво, хидроенергија, злато, варовник, нафта, сребро, жад
Искористеност на земјиштето:
плодна почва: 5.8%
повеќесезонски култури: 6.44%
останато: 87.76% (1993)
Наводнувана почва: 2,850 км2 (1998)
Природни опасности: земјотресите се чести, иако обично не се силни; вулканска активност
Животна средина - тековни проблеми: обесшумување; загадување на вода; ерозија; загрозени локални животни и растенија заради увезени видови.
Змагослав Сагадин
Змагослав „Змаго“ Сагадин (роден на 1 ноември 1952 во Цеље) — словенечки кошаркарски тренер. Змаго Сагадин бил бивш предводник ги на МЗТ Аеродром.
Сагадин ја основал првата кошаркарска селекција на словенската репрезентација и е еден од основачите на Јадранската кошаркарска лига. Се смета за еден од најуспешните словенски и европски тренери со 25 титули државен првак, како во домашните првенства, така и на светско ниво. Девет пати ја добил наградата за најдобар тренер на годината во Словенија и добитник е на многу други признанија поврзани со неговата тренерска кариера.
Себастијан Руди
Штутгарт
Руди се приклучил на младинската академија на ВФБ Штутгарт во 2003 година и ја започнал својата постара кариера во 2007 година со резервниот тим на клубот, играјќи во полупрофесионалната Регионална лига. Тој го направил своето професионално деби со истиот тим во новоформираната 3. Лига на 2 август 2008 година против Унион Берлин.
Во текот на летото 2008 година, тој, исто така, потпишал договор со првиот тим на ВФБ Штутгарт, за кое го направил своето деби за натпреварот во првиот круг на Покал на 10 август 2008 година, во победата од 5-0 над Ханза Линебург.
Баерн Минхен
На 15 јануари 2017 година, Руди бил префрлен во Баерн Минхен на 1 јули 2017 година по истекот на неговиот договор со Хофенхајм. На 6 август 2017 година, Руди го имал своето деби во пенали со победата над Борусија Дортмунд со 5: 4 во пенали во 2017 година. Во својот прв натпревар од Бундеслигата со клубот, тој обезбедил помош од слободниот удар на својот нов играч на Баерн и неговиот поранешен соиграч во Хофенхајм Никлас Силе во победата од 3: 1 над Баер Леверкузен. Руди го постигнал својот прв гол за Баерн Минхен во победата од 3-0 над Хановер во Бундеслигата.
Шалке 04
На 27 август 2018 година, Руди се приклучил на Шалке 04 на четиригодишен договор, за неоткриена такса. Тој го носел бројот 13.
Меѓународна кариера
Руди дебитирал за германскиот сениор на 13 мај 2014 година во пријателски натпревар против Полска во Хамбург. На 6 октомври 2017 година, Руди го постигнал својот прв меfународен гол надвор од кутијата во победата од 3-1 над Северна Ирска и беше најбрз гол во квалификациите за Светското првенство во Германија, кој беше постигнат во 2-та минута од натпреварот.
На 4 јуни 2018 година, Руди бил именуван во финалето на 23-члениот тим на Јоаким Лев за Светското првенство во 2018 година.
Наводи
<references group="lower-alpha" />
Дефско Езеро
Дефското езеро е мало ледничко езеро едно од 27-те на Шар Планина. Се наоѓа на северозападната страна на месноста Бел Камен на пространа длабодолинка 2.112 m надморска висина. Долго е околу 150, а широко е околу 100 метри. Вкупниот обем му изнесува 450m и има површина од 13.000 m². Езерото нема притоки, па затоа неговата акумулација ја создаваат атмосферските талози. Кога нема врнежи езерото пресушува и на неговото дно расте трева. Поточно, тоа се две езера наречени Горно, кое е помало и повеќе пресушува и Долно кое е поголемо, на северозападното подножје под врвот Мала Враца недаелку од изворите на реката Радика.
Елен Клеман
Елен Ема Аугуста Клеман (1867–1943) била шведска писателка, уредничка на весник и активист за женски права. Од 1907 година, таа била уредник на Dagny, списание за поддршка на движењето на жените, заменето во 1914 година со Hertha, кое исто така го уредувала до 1932 година.
Валета
Валета (малт. Valletta) е главниот град на Малта, кој се наоѓа во најголемиот остров на истоимената држава.
Населението на Валета е околу 6315, според пописот од 2005 година. Градот е вклучен во 1980 година под УНЕСКО.
Потекло на поимот
Официјалното име кое е дадено на градот било Humillima Civitas Valletta, т.е. град посветен на пониженоста, меѓутоа, поради своите бистиони и тврдини, заедно со убавината на барокните згради долж тесните улици, Валета станал познат и како Superbissima - „Величествена“ помеѓу владејачките куќи на Европа. На малтешки јазик тој обичаено се нарекува Il-Belt, што едноставно значи „град“.
Историја
Подрачјето на Валета било населено уште во времето на праисторијата и било активно во стариот и среден век, но немало поголемо значење сè до 16 век.
Географија
Релјеф: Валета е сместена на северната страна на островот Малта. Градот е стратегиски поставен во една поголемо природно пристаниште на островот Малта, кој има тешко пристапни брегови. Самиот град е во ѕидини на малиот полуостров Шеберас, кои го опкружуваат две природни пристаништа. Тлото на кое е изграден е прилично покретно, но и покрај тоа тука е ортогонална улична мрежа.
Клима: Валета, како и цела Малта, има средоземна клима со многу топли и суви лета и благи и дождливи зими. Средната годишна температура е 21°С.
Води: Валета и изразено приморски град, на полуостров со три страни опкружен со вода, кој го опкружуваат две природни пристаништа, Марсамшет и Големото пристаниште. Градот е најголемо пристаниште на Малта.
Архитектура
Целата Валета е сочуван во старите ѕидини и има во потполост сочуван дух од минатите времиња. Поради сето тоа градот е ставен на списокот на светска заштита на УНЕСКО.
Култура
Празникот Свети Павле од Терс се прославува во Валета на 10 февруари, додека се рпазници на Свети Доминик, Свети Августин и Нашиот Госпе од Кармел, кои се прославуваат во текот на цела година.
Сообраќај
Јавниот сообраќај во Малта, кој користи автобуси, се одвива на линијата кон и од Валета, преку терминалот кој се наоѓа веднаш до велозт на градот. Сообраќајот во самиот град е ограничен, а некои од главните улици се потполно претворени во пешачки зони.
Спорт
Валета е позната и по својот фудбалски клуб „ФК Валета“, еден од најдобрите клубови на островот.
Ешли Кол
Ешли Кол (роден на 20 декември 1980) — англиски фудбалер, играч од одбраната на Лос Анџелес Галакси и поранешен репрезентативец на Англија. Од страна на многу критичари, колеги и професионални фудбалери, се смета за еден од најдобрите леви бекови на неговата генерација.
Технички одлики
Игра на позицијата лев бек. Арсен Венгер, го опишал Кол како „дефанзивец кој едноставно сака да напаѓа“.
Ран живот
Таткото на Кол, Рон Календар, е од Барбадос. Тој ја напуштил фамилијата после седум години брак со мајка му. и подоцна се преселил во Австралија. Кол и неговиот помлад брат Метју беа израснати од страна на нивната мајка Сју Кол, и го посетуваа училиштето Баув во Лондон.
Клупска кариера
На 7 јули 2014, Кол потпишал двегодишен договор со италијанскиот клуб Рома. Своето официјално деби за италијанскиот клуб го имал на 30 август во нивниот прв натпревар од Серија А за сезоната 2014-2015, играјќи ги сите 90 минути во победата со 2–0 над Фјорентина на Олимпико. На 19 јануари 2016, Кол го раскинал неговиот договор со Рома на половина година пред истекот на самиот тој.
На 27 јануари 2016, Кол потпишал за Лос Анџелес Галакси.
Репрезентативна кариера
Кол станал англиски интернационалец во 2001 и играл на светските првенства во 2002, 2006, 2010 година, и на европските првенства во 2004 и 2012. Тој бил изгласан за Англиски играч на годината во 2010 година.
Приватен живот
Кол во септември 2004 година започна врска со пејачката Шерил Кол, која живеела во истиот кварт во Лондон каде што живеел и Кол. Тие се венчаа на 15 јули 2006 година во Вротам Парк, Хертфордшајр. Во јануари 2008 година, парот се раздели поради секс аферата на Кол со три други жени. Тоа беше објавено на 23 февруари 2010 дека двојката законски се разделила поради обвинувања за прељуба. Три месеци подоцна, беше најавено дека Шерил поднела барање за развод. Тие официјално се разведоа на 3 септември 2010 година.
Во 2006 година, Кол ги тужеше печатените медиуми како што се Вести од Светот  и  Сан (Обединетото Кралство)   за клевета поради наводи дека тој бил вклучен во "хомосексуална оргија". Двата медиуми ги повлече наводите. Истата година, Кол ја објави автобиографија под наслов, "" Мојата одбрана '', која се продала ви 4.000 примероци во првите шест недели од пуштањето во продажба. Поранешниот колега на Кол, Јенс Леман, го критикуваше Кол за пишување на автобиографија. ''
Кол имаше неколку мали проблеми со полицијата. На 4 март 2009 година тој заради низа вулгарности пред еден полицаец надвор од Јужен Кенсингтон пред еден ноќен клуб., бил однесен во полициска станица, потоа бил казнет со £ 80 фунти пред да биде ослободен. На 4 јануари 2010 година, Кол беше осуден за брзо возење, дело сторено на 17 ноември 2009. Тој беше снимен дека ја надминална брзината и тоа од 104 & км на час во зона на А3 пат во Кингстон на Темза. Кол, тврдел дека неговите постапки биле затоа што тој се обидувал да ги избегне папараците. На 29 јануари тој беше казнет со 1000 фунти и му беше изречена казна за забрана за возење од четири месеци .
Космос-1879
Космос-1879 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 септември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1879 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1410 км, а најмалото на 1397.
Фрезенделф
Фрезенделф (Fresendelf) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Tetrastigma voinierianum
Tetrastigma voinierianum, наречено растение костенска лоза и гуштерско растение, вид цветно растение од родот Tetrastigma, домороден во Лаос и Виетнам, а воведен на Хаваи. Ја има добиено Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво како украсна стаклена градина.
Атанасица (Добротино)
Атанасица — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Добротино. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. Во синорот на селата Добротино и Шешково, на мала површина се среќаваат грамади од градежен камен и спорадично делови од керамички садови.
Самоилово Царство
Самоилово Царство или Славинија — средновековна словенска држава на територијата на денешните Македонија, Бугарија (без Тракија), романска Добруџа, Србија (без Банат и Бачка), Црна Гора (без приморјето), Албанија, Косово и Северозападна Грција, која под водство на цар Самоил постоела од 969 до 1018 година. Тоа била првата држава на македонските Словени кои биле владеачки слој во неа настаната во нивното востание против Бугарија во 969 година. За престолнина на царството се смета Охрид, иако царскиот двор своевремено бил сместен и во други градови како Преспа. Најголемиот дел од населението било словенско. Некои византиски, хрватски , арапски и други историчари од средниот век ја нарекуваат оваа држава Бугарија, бидејќи Византијците (и другите народи) почнале да ги нарекуваат соседните словенски народи околу Византија Бугари (откако повеќето јужни Словени биле освоени од Бугарија). По падот на оваа држава името Македонија било име на византиската тема (административна област) Македонија во одринска Тракија. Според македонските, хрватските и некои други академици на пример проф. д-р Хорас Лант од универзитетот во Харвард, САД во времето на Самоил бил завршен процесот на формирање на македонскиот народ (и почнал процесот на формирање на македонскиот јазик во денешна форма од македонската редакција на старословенскиот јазик и така велат и повеќето светски лингвисти денес). Но според тезите на многу историчари и теоретичари, не постоело диференцирање на посебни словенски народи во Самоиловото Царство. Од друга страна според македонскиот проф. Иван Микулчиќ, после освојувањата на Византиските земји од страна на бугарскиот владетел Симеон, словенските племиња на широкиот простор од Дунав до Егејот и од Јадранот до Црното Море го биле прифатиле заедничкиот етникон "Бугари". Ова, заедно со покрстувањето и прифаќањето на словенскиот јазик за официјален, имале ефект на спречување на асимилацијата на тие Словени во византиската култура, кое го промовирало формирањето на посебен идентитет.
Населување на Словените и создавање на царството
Долгите налети на Словените кон Балканот, при крајот на 7. век, резултирале во изменет состав на населението на Македонија, коjа се стекнала со нови жители и станала словенска територија. Уште долго таа останала под византиска власт, а подоцна (во средината на 8. век) била присоединета кон Бугарија. По падот на Првото Бугарско Царство (971) и опаѓањето на Византиското Царство, Самоил, вешт воен водач и државник, создал силна држава чии граници ги опфаќале Македонија, Тесалија, Епир, Албанија и поранешните крајбрежни склавинии Дукља, Травуња, Захумје и регионот Неретва, дел од Србија (Рашка), Западна и Северна Бугарија.
Гледна точка на македонските историчари
Македонските историчари го гледаат востанието на комитопулите против бугарската власт во 969 година, како чин на осамостојување од бугарската власт во Македонија и формирање на основа за нова, македонска државност. Исто така се смета дека главното население било македонско, покрај останатите народности кои ги опфаќало царството.
Некои од основните одлики на Самоилово Царство:
Терминот „Бугари“ кои го користеле тогашните византиски историчари и хроничари, а кој се искористува денес за бугаризација на Самоиловото Царство, не се однесувало на етнички карактер на народот, туку тој термин се користел како гео-политички термин. Имено, Јован Зонара, кој пишува неколку децении од покорувањето на Самоиловото Царство, во 1018 г., во својот "Речник", објаснува што треба да се разбере под поимот "Бугарија"  и тоа кога вистинските области на Бугарите носат други имиња.