cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Непрекината рамномерна распределба
Надворешни врски
Sebaran seragam
Јангон (округ)
Јангон или порано Рангон е една од седумте окрузи во Мјанмар т.е. една од 14-те администартивни единици. Се граничи со Баго на север и исток, Мотамски Залив на југ, и Иравади на запад. Сместена е помеѓу латитудата 16° 20' и 17° 50' северно и лонгитудата 95° 45' и 96° 46' источно.
Население
Во 1999 Рангун имаше 5.420.000 жители. Етнички гледано најмногу има Бамари. Има и доста странско население како Кинезите и Индијците. Мнозинството од населението се Будисти, па следуваат Муслиманите и Христијаните.
Администартивна поделба
Округот Рангун е поделен на 4 дистрикти: Источен дистрикт Јангон, Северен дистрикт Јангон, Јужен дистрикт Јангон и Западен дистрикт Јангон, и 45 градски општини.
Историја
Рангун округот беше формиран од дел од округот Баго.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Скрижово
Успение на Пресвета Богородица (Κοιμήσεως Θεοτόκου Σκοπιάς) — црква во селото Скрижово, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика типична за своето време. Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била потчинета на Бугарската егзархија.
Воведенска црква (Киев)
Воведенската црква  (украински: Введенська церква ) е црква која се наоѓа во Подил, Киев, Украина.
Овој православен храм бил изграден во периодот од 1882 до 1885 година, а во 1930 година бил разрушен од страна на советите. Во 2005 година храмот бил повторно изграден.
Наскоро, по крштевањето на кнезот Владимир Велики, во доцниот 10 век, била изградена првата дрвена црква. Векови подоцна, во 1718 година, на местото на стариот храм била изградена нова дрвена црква, која била посветена на Воведувањето во храмот на Пресвета Богородица.
Во текот на доцниот 19 век, старата црква била повторно срушена и на нејзино место била изградена новата црква. Во 1885 година, храмот бил осветен. По доаѓањето на болшевиците на власт, црквата во 1930 година била повторно разрушена.
По падот на комунизмот, во 1990-тите години била покренета иницијатива за повторна изградба на црквата. Така, во март 2005 година, митрополитот Владимир го осветил новиот храм. Во текот на 2007 и 2009 година, во црквата започнало да работи неделно училиште. На 22 април 2011 година, црквата претрпела мал пожар.
Црква „Св. Спас“ - Маџари
Свети Спас или Вознесение Христово — македонски православен храм во населбата Маџари, во крајниот североисточен дел на градот Скопје. Храмот се наоѓа од десната страна на главната улица во населвата - „Благоја Стефковски“. Тој е соборен храм за верниците од населбите Маџари, Хиподром, Триангла и Ченто. Фрескописот на храмот е дело на зографите: Кирил Златанов и Лазар Лечиќ.
NGC 3488
NGC 3488 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3488 се споменува и како UGC 6096, MCG 10-16-45, CGCG 291-22, IRAS 10583+5756.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3488 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3488 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 3488 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33242. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3830. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Сеид Хасан-паша
Сеид Хасан-паша — османлиски државник, кој бил Голем везир на Отоманското Царство во периодот од 4 октомври 1742 до 10 август 1746 година, во времето на османлискиот султан Махмуд I.
Тој бил Турчин, со потекло од Токат, Турција. Бил регрутиран во јаничарскиот корпус во Истанбул. По неколкуте промоции, тој бил назначен за Ага на јаничарите, највисок ранг во армијата, во 1739 година. Истата година учествувал во Битката кај Гроцка, каде добил одликување како способен водач и борец. Три години подоцна, на 4 октомври 1742 година, тој бил назначен за голем везир. И покрај тоа што поминал речиси четири години во канцеларијата, тој не бил успешен во цивилната администрација и султанот на 10 август 1746 година го отпуштил од функцијата. Сепак, како што било случај за многумина поранешни големи везири, тој продолжил како гувернер во неколку различни делови на царството. Тој станал гувернер на островот Родос (сега во Грција), Чикел (модерна провинција Мерсин, Турција) и Дијарбакир. Починал во декември 1748 година.
Неговиот син, Сеид Абдула-паша, исто така, служел како голем везир еден мандат по него.
Вознесенска црква (Шевченковски реон - Киев)
Вознесенската црква  (украински: Вознесенська церква ) е поранешна црква која се наоѓала во Киев, Украина.
Црквата била изградена во 1718 година, а во 1879 година била затворена. Претходно на местото на оваа црква постоела стара дрвена црква. Црквата била изградена во времето на Јоасаф Кроковски, митрополит. Според сведоштвата на Николај Закревски, храмот бил изграден во дворот на митрополитската палата. Кога подоцна палатата била префрлена, оваа црква станала парорхиска.
Храмот бил изграден во стил на украински барок. Сепак, информациите околу историјата на овој храм денеска се многу малку.
Во текот на ширењето на реонот, во 1879 година било решено христијанскиот објект да биде разрушен. Подоцна, на ова место била изградена зграда на Богословијата.
Ореховски манастир
Историја
Манастирот бил подигнат со изградбата на манастирската црква во 1993 година.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, трпезарија и помошен објект.
Црква „Св. Филип“
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Влезот е сместен на западната страна.
Луј VI Дебелиот
{| align=right Луј VI Дебелиот (роден на 1 декември 1081 во Париз - починал на 1 август 1137 во Бетиси-Сан-Пјер) бил крал на Франција од Капетинската династија. Тој бил син на кралот Филип I и Берта Холандска. Неговото владеење се одликува со зацврстување на власта во државата и покорување на побунетите благородници. На надворешен план, тој војувал со англискиот крал Хенри I и германскиот, Хенрик V.
Теодосиј II Цариградски
Теодосиј II Цариградски — Вселенски патријарх по потекло од Крит кој начелствува во периодот од 1769 до 1773 година.
Животопис
Бил приморан да се повлече на 16 ноември 1773 година, по дејствата на митрополитот во Бурса Мелетиј. Се повлекол во манастирот Камариотиса во Халки. Во 1776 година откако целосно го изгубил видот се вратил во Цариград каде останал до својата смрт.
Кастуера
Кастуера — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Историја на Франција
Современа Франција има скоро иста површина како и некогашниот регион Галија во кој живееле некогашните древни келтски жители Гали. Римскиот државник Гај Јулиј Цезар ги покорил Галите во 1 век п.н.е. и тогаш го присвоиле латинскиот јазик и култура а со тек на времето се формирал францускиот јазик кој денес ќе стане вториот доминантен јазик во светот.Од вториот до петтиот век Галите ја прифатиле христијанската вера. Традиционално, 486 година се смета за годината кога била создадена Француската држава. Создавањето ѝ се поврзува со завладувањето на голем дел од Галија од страна на Хлодовик I, крал на Франките. франкиската држава, а подоцна Франција е најстарата држава која била создадена во Европа. Името Франција за првпат се користи во 1190 година, кога кралот Филип II Август започнал да го употребува терминот rex Francie намесо rex Francorum. Името Франција доаѓа од Francie кое во 9 век било користено за да се именува франкиското кралство. Од 1204 година се користело и regnum Francie кое означува кралство на Франција.
Почеток на француската историја
Како прв народ којшто се поистоветува со денешните французи се Галите. Галите се дел од големиот народ на Келтите, кои се оформиле северно од Алпите. Првата археолошка култура на Келтите е латенската култура во првата половина на 1 век п.н.е. Во околу 500 п.н.е., Келтите започнале да се преселуваат во четри насоки од своите родни места - на запад и северозапад, населувајќи ја целата територија на денешна Франција и Британија; на југозапад, каде ја населиле денешна Шпанија, но не целата; на југоисток келтски племиња стигнале до Панонија, Балканите и дури до Мала Азија; и на југ, каде келтските племиња дошле до голем конфликт со младата Римска република. Во 387 п.н.е. се одвила познатата битка кај реката Алија во која Римската република била поразена, но и покрај тоа што претрпиле пораз на ридот Капитол, војната во крајна сметка била на страната на Рим. Оваа почетна историја на Келтите и Галите доведува до нивниот опис дека тие се воинствен народ.
Галите, под раководство на Ханибал биле завладеани од страна на Римското Царство во 222 п.н.е. и во следните сто години римјаните стигнале и до јужните делови на Галија. Под притисок на Рим, Галите многу бргу биле латинизирани. Некои села се претвориле во големи градови, кои постојат до ден денес. Марсилија и Никеја, кои биле основани од страна на грчките колонијални групи во 6 век п.н.е. се првите градови на денешната Франција, односно Марсеј и Ница. Од страна на римјаните пак, биле основани градовите Лугдунум (Лион), Лутеција Парисиорум (Париз), Толоса (Тулуза), Турнакум (Турнеј). За изградба на градовите биле користени елементи од римската архитектура како згради, терми односно бањи, арки, аквадукти, амфитеатри.
Веќе кон 1 век започнала да се чувствува германскиот притисок кон Римското Царство. Октавијан Август преземал големи дејства против германските племиња, поставувајќи голема војска покрај градот Рен и Галија ја користел како база за војните со Германите. За првпат, посебна држава Галија била формирана во 260 година, година кога римската државаф била опфатена со тешка економска криза. Римскиот генерал Постумус, кој претходно не успеел да го заземе престолот во Рим, создал своја држава во северна и централна Галија, а како престолнина му служила Треверорум. Тој управувал сè до 269 година, а бил наследен од страна на Викторинус (269-271) и Тетрик (271-274). Оваа галска империја била ликвидирана од страна на римскиот цар Аурелијан.
Франкиската држава (451-843)
Франките се германски народ и нивната прататковина е Скандинавија. Слично како и Келтите, и Германите во текот на своето постоење доживувале свој расцут, како резултат на кој започнале да се преселуваат. Во периодот од 8 век п.н.е. до 1 век п.н.е. тие ја населиле целата територија на Северна Европа, прогонувајќи ги Келтите кон југ. Уште во 109 година, германските народи Кимври и Тевтони навлегле во Римската република, напаѓајќи ги и Галите. Во 9 година, германските племиња го поразиле Римското Царство во Тевтобуршката шума. Но одбраната на царството останала делотворна дури во 4 век, кога многу Германи започнале да навлегуваат на територијата на Римското Царство и таму да се населуваат. Тие сепак во почетокот ја примаат римската власт и се согласиле да служат како гранична сила во заштита на царството. Таквите германски племиња од страна на Рим биле нарекувани „федерати“.
До 4 век, Франките живееле на североисток од Рајна. Во тоа време, помеѓу Франките постоеле два вида на племенски сојузи: салиски, кој постојано минувал кон римската територија, и рипуарски кој останувал во околината на Рајна. По 425 година, Салиските Франки започнале да се преселуваат, но бргу биле застрашени од можна инвазија на Хуните. Како федерати, тие помагале на големиот римски полковник Аециј во битката против хунскиот водач Атила во 451 година. По смртта на Атила во 453 година и на Аециј во 454 година, нивните дејства и напади немало кој да ги контролира. Во врска со таа битка, се споменува и првиот познат цар или крал на Франките по име Меровех. Но најверојатно е дека тој бил водач на една примитивна држава и имал титула крал. Од овде може да се каже дека од 451 година била создадена франкиската држава чија престолнина била Турнеј.
Династијата на Меровинзите (451-751) е првата франкиска династија. Нејзин најголем и најпознат претставник е Хлодовик I, кој бил крал на Франките од 482 година до 511 година. Во 486 година тој ја уништил државата на Сијагриј, римски полковник кој честопати се обидувал околу Париз да формира тврдина на римската цивилизација. Во 496 година, Хлодовик I ја примил христијанската вера од својата сопруга Клотилда и го наложил христијанството врз сите Франки. Во следните години следувале победа над Алеманите и Бургундите, но најзначајна победа му се припишува онаа над Визиготите во 507 година. Со оваа година тој го уништил Тулуското царство на Визиготите, кои побегнале кон Шпанија. Во тој период, франкиската држава била една од највлијателните во Европа.
По смртта на Хлодовик I, кралството му било поделено помеѓу неговите синови, но со помош на силната војска која ја поседувале тие продолжиле со проширување на кралството. Обидот за обединување на Хлотар I бил неуспешен и по неговата смрт во 561 година кралството доживеало повторно разделување. Од него биле формирани нови четири држави: Австразија на север со престолнина Ремс, Неустрија на запад со престолнина Париз, Аквитанија на југозапад со престолнина Бордо и Бургундија на југоисток со престолнина Орлеан. Од 7 век меровиншките кралства започнале да слабеат во поглед на својата моќност. Власта во тие држави била заземена од страна на министри кои се нарекувале мајордоми. Со текот на времето, помеѓу овие министри започнало да се појавува конкурентност и соперништво. Мајордомот на Австразија, Пипин II успеал да ги победи Неустрија и Бургундија во 687 година и да ги стави под негова надлежност. Така тој го обединил кралството, и покрај тоа што кралството се состоело од повеќе кралеви. Неговиот син, Карло Мартел (714-741) ја продолжил завојувачката политика, а во 732 година успешно се справил и со Маврите. Пред неговата смрт, тој го разделил кралството на своите синови. Од нив, Пипин III се покажал како најспособен при раководството. Најважно од неговото владеење е тоа што тој се прогласил за крал и ја оформил династијата на Каролинзите.
Денешната француска историографија смета дека историјата на Франкиската држава е дел од историјата на денешна Франција. Синот на Карло Велики е Лудвиг (814-840), кој како француски крал е познат под името Луј I. Со Верденскиот договор помеѓу неговите три сина, државата била разделена на три дела: Западнофранкиско кралство со кое управувал Карло, Лотарингија со Лотар и Источнофранкиско кралство со Лудвиг I. Од 870 година и договорот од Мерсен, бил даден почеток на кралство Франција, кралство Германија и кралство Италија.
Средновековна децентрализирана Франција (843-1328)
Западното франкиско кралство во времето на неговото постоење било значително помало за разлика од територијата на денешна Франција. Кралството се простирало до Рона и Меза, на север опфаќала дел од Фландрија. Бретања повторно не бил во составот на државата. По смртта на Шарл II во 877 година, власта на Каролинзите ослабила. Бидејќи немал наследник, во 888 година графот на Париз, Одо се објавил за крал и на тој начин произлегол внатрешен конфликт помеѓу Робертините и Каролинзите. Во крајна сметка, Каролинзите ја зазеле власта во кралството во 987 година кога Хуго Капет го тргнал од престолот последниот каролиншки крал Луј V и го означил почетокот на династијата на Капетингите. Оваа династија со кралството управувала сè до 1848 година.
За време на владеењето на династијата на Капетизите, власта во Франција не била организирана како централистичка во лицето на кралот. Државата била разделена на дваесет грофовии и војводства, од кој најсилни биле Анжу, Аквитанија, Шампан, Тулуза, Фландрија и Бургундија. Секој од овие местни владетели бил самостоен во политичкиот живот на грофовијата. Но, реалната кралска власт се простирала во Париз, Орлеан и Санс. Првиот крал којшто успеал да ја зголеми својата власт и во други грофовии бил Луј VI (1008-1037), ставајќи ја под своја рака околината на Париз, Ил де Франс. Тој создал нов систем на кралско управување и се доближил до политиката на папата. Во тоа време, како резултат на крстоносните војни, започнало формирање на две француски етноси: северни и јужни французи. Една од целите за обединување на Франција под една власт на кралот било овие два народи да се преполоват во еден.
Слабото раководење на кралската власт во Франција довело до подпаѓање под надворешно влијание на француската територии. Во 1066 година, нормандските викинзи зазеле Англија. Во 12 век влијанието на Англија сè повеќе започнало да се зголемува. Луј VII (1137-1180) се оженил за Елеонора Аквитанска, наследничка на неколку области од Јужна Франција. Целта била тие земји да потпаднат под власта на францускиот крал. Но, по само некое време, тие се развеле и Елеонора се омажила за англискиот крал Хенри II Плантагенат. Самиот тој по потекло водел од Анжу во Франција. Во периодот од 1152 до 1154 година, англичаните поседувале контрола на околу 50 % од вкупната територија на Франција. Под власта на францускиот крал биле само 35%, а останатите под власта на графот од Тулуза. Во тој период започнале првите војни против Англија за обединување. Првата војна започнала во времето на Филип II Август (1180-1223) во 1202 година. Филип, англискиот крал го објавил за незаконски крал на француските земји и по тој начин го презел градот Руан. Во 1214 година, англичаните доживеале голем пораз од страна на Филип, зазимајќи голем дел од северните делови на Франција. Неговиот син Луј VIII на власт бил само три години, во периодот од 1223 до 1226 година, но успеал да ги присоедини кралските земји Поату, Сентож, Авињон и Лангдок кон француското кралство. Во времето на Луј IX (1226-1270), Франција кон својата територија ги присоединила Нормандија, Мен, Анжу и Поату.
Франција во време на средниот век најголем просперитет постигнала во времето на Филип IV Убавиот (1285-1314). За време на неговото владеење, во Франција се појавил нов начин на финансирање, била организирана платена војска, бил создаден Кралски совет и парламент, бил означен почетокот на Врховниот суд, како и созда еден орган на власт кој се нарекувал Генералните држави. Тоа се состоело од собрание на аристократи, свештеници кое имало сила да зима важни решенија, но најмногу своите приливи ги упатувал на кралот. Во периодот од 1294 година до 1302 година, Филип IV Убавиот водел војна со Англија. Тој успеал од Англија да ја одзеде Аквитанија. По ова, тој го подчинал војводата на Бретан, ја окупирал Фландрија, која била сојузник на англичаните. Но во 1302 година започнало востание каде французите доживеале пораз со која Фландрија повторно била заземена од страна на Англија. Во времето на Филип бил уништен и орденот на Темпларите во 1307 година, седиштето на папата било преместено од Рим во Авињоњ во 1309 година, каде папите се задржиле седумдесет години и биле под контрола на францускиот крал. Овој период од историјата се нарекува периодот на Авињонско папство. Францускиот крал Филип IV убавиот успеал да се наметне при изборот на францускиот кардинал Климент V за папа и да ја папаската столица во Авињон. Во тој период, папаството и францускиот кралски двор соработувале до 1342, а потоа следувало силно влијние на францускиот двор до 1378. Во 1378, папата повторно се преселил во Рим, но тогаш настанала поделба и дошло до Западната шизма (1378-1417).
Династијата Валоа и Стогодишната војна (1328-1461)
Војните продолжиле во 1369 година кога на чело на француските војски застанал Бертран Дугеклен. Тој направил нова тактика со која од функција ги отфрлил тешковооружените рицареви и ги заменил со лесни одреди. Ги одбегнувал директните дејства со англиските стрелци и претпочитал партизански начин на војување. Како резултата на тоа, англиското присуство во Франција било повторно сведено само на неколку крајбрежни града. Но настанале нови внатрешни конфликти, како востание во Фландрија поради тешките даноци (1378-1382), како и соперничките конфликти помеѓу Кабошиените и Арманеките. Во почетокот на 15 век, Англија повторно презела нови походи кон Франција. Во 1415 година, Хенри V навлегол во Франција, каде во Битката кај Азенкур се соочил со француската армија. Англичаните, иако биле пет пати помалку на број, сепак ги победиле француските позиции. Нормандија, Пикардија и Париз биле окупирани. Хенри V добил можност и достап до управните органи на Франција и бил признат од страна на многу аристократи за наследник на душевно болниот Шарл VI. Веднаш по ова, Бургундија влегла во сојуз со Англија. Во времето кога Хенри и Карло починале во 1422 година, Арманеките за француски крал го избрале Шарл VII, син на Шарл VI. Од другата страна, новиот англиски крал повторно претендирал за круната. Англичаните го опсадиле Орлеан, кој во тоа време претставувал т.н. врата кон јужна Франција. Во 1429 година се настапила Јованка Орлеанка, седумнаесет годишна девојка која го убедувала француското население да се приклучи кон француската војска. Под нејзино раководство, тие го ослободиле Орлеан. Така, во 1429 година, Шарл VII бил прогласен за крал. Во 1431 година, Јованка Орлеанка била заробена од страна на бургундите и била предадена на англичаните, а по ова таа била осудена за ерес од страна на религиозниот суд на Англија и изгорена како вештерка.
Обединување
Периодот од крајот на Стогодишната војна за Франција има големо значање поради големата економска состојба на Франција. Таа успеала да се соедини, да изигра значајна улога во Европа. Но во следните неколку години следувале големи кризи во поглед на соперништвото помеѓу династиите, социјалната и религиозната кауза, која криза во голем степен ги уништила успесите кои биле постигнати од страна на поранешните кралеви. Во текот на 15 век, најголем непријател на Франција останала Бургундското кралство, кои со сета сила се бореле против обединувањето на француските држави под власта на кралот. Во времето на Луј XI (1461-1483), конфликтот зазел поголем замав. Бургундите спровеле успешни дејства со кои Луј XI бил принуден да ја даде Нормандија на својот брат. Во 1465 година, кралската армија била поразена кај Монтрели и бил склучен договор со кој големите аристократи добиле голема слобода. Во таа војна, кралот бил подкрепен од страна на буржоазијата која посакувала стабилност и силна власт. Таа поседувала толку средства преку кои би можела да создаде нова армија на кралството. Во 1467 година, на чело на Бургундија застанал Карло Смелиот, кој провел уште поагресивна политика, за разлика од своите претходници. Во времето кога Луј ја вратил Нормандија од својот брат, Карло повторно предизвикал големо востание кое го принудило на Луј да преговара. На средбата во Перон, Карло успеал да го зароби Луј XI и да го принуди на мир. Но со тој договор, успесите на Бургундија застанале. Тие немале голема поддршка од страна на Англија. Од друга страна, француската војска била преплавена од швајцарски наемници. Така во 1472 година Карло бил поразен кај Бове, во 1476 кај Грансон, во 1477 кај Нанси. Во таа последна битка тој починал. Така, моќта на Бургундија се намалила во најголема мера, а самиот Карло не оставил свој наследник. Неговата ќерка Мери Бургундска останала единствена наследничка на земјите кои денеска се наоѓаат помеѓу границата на Германија и Франција. Но, Мери Бургундска се омажила за австрискиот престолонаследник Максимилијан I, кој по ова, ја наследил Бургундија. Така, војната продолжила и во следните години. Во почетокот Максимилијан имал успех во 1479 година, но во крајна сметка тој бил принуден да го признае правото на Франција да владее со дел од Бургундија.
Последниот чекор во обединувањето на Франција бил Бретања, чие население било со келти|келтско потекло. Бретања, користејќи ја помошта и поддршката од Англија и Хабсбуршката династија, тие објавуваат војна на Франција. Нов француски крал станал Шарл VIII (1483-1498), кој како малолетен победува во војанта. Во 1490 година, една млада наследничка, принцезата Ен се омажила за Максимилијан Хабсбург, и под негово влијание Бретанња повторно била нападната. Бракот бил поништен од страна на папата и таа била принудена од се омажи со Шарл VIII во 1491 година. Така, Бретања се соединила на практика со Франција. Кога кралот починал, новоизбраниот Луј XII (1498-1515) исто така се оженил со Ен сè со цел да го одржи сојузот.
Хугенотство и верски воjни
Хугенотите биле француските протестанти, кои се следбеници на учењето на Жан Калвин. Тие се поекстремни од лутерантите кои преовладуваат во Германија и го претпочитат црковниот ред каде владее поголем демократија и помала дистанца помеѓу административните органи и верниците. Протестанството се распространило во дваесеттите години на 16 век и покрај кампањата на Франсоа I и Анри II за ограничување. Хугенотство ги опфаќало покраините Нормандија, Бретања, Лангдок, Прованса и Дофине како и два града кои се наоѓале во кралството Орлеан и Лион. Голем дел од аристократското население го прифатило протестанството, кое дало можност за голеажма поддршка за дополнително проширување. Хугенотите поседувале свои сопствени замоци, цели региони биле под нивна контрола создавајќи своја армија. По смртта на Хенри II за време на рицарскиот турнир, тој бил наследен од страна на своите три синови: Франсоа II (1559-1560), Шарл IX (1560-1574) и Анри III (1574-1589). Првите два сина биле малолетни кои само формално седеле на тронскиот престол, а дрќавата била управувана од страна на нивната деспотска мајка Катерина Медичи. Таа персонална слабост на монаријата, економската криза и тешките војни кои го водела француската власт во последните години довело до избувнување на голема религиозна војна во 1562 година. Двата рода од оваа група на население, Гиз и Монморанси биле католици, а третиот - Бурбон, протестанти. По смртта на Анри II, трите рода стапиле во конфликт за проширување на своите влијателни региони околу малиот Франсоа II. Во 1560 година на виделина избил заговор за киднапирање на кралот, со кој се создала репресија од страна на гизите. По смртта на Франсоа II, Катерина Медичи станала регент и настапило помирување. Карло де Гиз и Ен де Монтморанси и Ентоан де Бурбон биле повикани во Париз за да се помират помеѓу себеси. Неспоразумението довело до започнување на првата религиозна војна (1562-1563). Во овие дејствија католиците се покажале како победници по победата на Гиз кај Дру, Во текот на војната, истите имале поткрепа од надворешни сили како Англија која била на страната на хугенотите и Шпанија која се ставила на страната на католиците. Во текот на втората религиозна војна (1567-1568) повторно како победници излегле католиците. Најголема и најкрвава од сите претходни војни била третата религиозна војна (1568-1570). Католиците извојувале голема победа кај Жарнак, но сепак била спасена каузата на хугенотите, кои се повлекле кон јужна Франција. Мировниот договор дозволил на протестантите да контролираат четири тврдини како и Ла Рошел, кој подоцна станал престолнина. По ова, притисокот и тензиите на двете страни намалила. Во 1572 година двете страни се собрале во Париз за да присуствуваат на свадбата на Хенри и Маргарет. Но, неочекувано, на 24 август истата година, на празникот на Свети Вартоломеј, католиците изненадено повторно ги нападнале протестантите убивајќи околу 3.000 верници. Така по Вартоломејската ноќ, силата на протестантите била намалена, а кралот Анри II кој останал нивни водач бидејќи ја примил католичката вера.
Четвртата религиозна војна (1572-1573) започнала со востанието на хугенотите на јужниот дел од државата. Војната била проследена со неуспешниот обид на католиците да го заземат Ла Рошел. Во текот на 1574 година Шарл IX починал и на негово место дошол Анри III. Следната, петта религиозна војна (1575-1576) кралот најголем притисок имал од страна на влегувањето на германските народи од истокот. И покрај тоа што бил католик, тој држал биланс помеѓу двете страни сè со цел да си ја зачува својата власт. Гиз од своја страна создале т.н. Католичка лига која не се стремила дури и да го посака престолот за Анри де Гиз. Така, кралот бил принуден да даде уште поголеми права на протестаните и да ја забрани лигата. Во шестата (1577) и седмата религиозна војна (1579-1580), католиците извојувале големи победи и го принудиле на кралот да ја овласти создадената лига. Крајот на религиозните војни во Франција се гледа по убијството на Анри III, а како негов наследник станал Анри де Бурбон како Анри IV.
Луј XIII (1610-1643)
Кога Луј XIII станал крал на Франција во 1610 година, тој сѐ уште бил малолетно дете. Така, раководството со државата било преземено од страна на регенскиот совет на чело со неговата мајка. Всушност таа ја следила политиката на италијанецот Кончито Кончини. Овие настани довеле до ослабнување на централната власт, а во надворешен план било наложено прошпанско влијание. Во 1617 година кралот заедно со државникот Карл де Луин извршиле државен преврат убивајќи го Кончито Кончини. Во времето на министерствување на Карл де Луин (1617-1621) биле ограничениправата на големите аристрократи и протестантите. Тоа довело до востание во 1620 година. Кралот започнал голема акција против протестаните при која била заземена тврдината Сен Жан, преградие на престолнината Ла Рошел. Важен настан од тоа време е издадениот декрет од 1617 година со кој се довело до обединување на Франција и Навара.
Најзначајниот министер на кралот Луј XIII бил кардиналот Ришелје, којшто раководил од 1624 година до 1642 година и покрај тоа што честопати не се сложувал со одлуките на кралот. Внатрешната политика на кардиналот довеле до создавање на почетоците на францускиот апсолутизам. Тој ја продолжил тенденцијата за централизирање на власта, намалување на правата на големите аристократи и силата на параментарците. Следувале неколку востанија кои силно биле задушувани од страна на кралската власт. Најголем непријател на власта во Франција повторно останале протестантите чии имоти и тврдини претставувале т.н. држава во држава. Војната продолжила и во следните години сè до 1629 година. Во војната учество земала и Англија, која испратила воена помош за протестаните. Зазимањето на Ла Рошел од страна на кралската власт само ја потврдила победата на Ришело. Следувал мировен договор според кој хугенотите ја задржиле своите религиозни и општествени права, но воената сила им била уништена. Со тоа, најголемото застрашување на кралската власт било уништено. Освен овие победи, Ришело го основал и првиот француски весник Gazette во 1631 година, создал Француска академија и го изградил кралскиот дворец Версај во Париз. Надворешната политика на Ришело целосно се одвивала во услови на Триесетгодишната војна во Средна Европа и Западна Европа во периодот од 1618 до 1648. И покрај тоа што војната се водела помеѓу католиците од Австрија, Шпанија и Баварија од една страна и протестантите од Холандија, Данска, Шведска, Англија и германските протестанти од друга страна, Ришело не само што е католик и кардинал, туку го отфрлил и апелот на папа Урбан VIII за вклучување во војната. Наспроти тоа, тој се вклучува на страната на протестантите. Основната му цел за оваа одлука била пред сè заштите на интересите на Франција, која низ историјата била традиционален соперник на Шпанија. Со ова решение, Франција своите државни интереси ги подигнала пред религиозните цели. Рошило се стремил да го ограничи влијанието на Шпанија во Северна Италија окупирајќи ја савојската тврдина како и Лорен во 1631 година. Во текот на војната, кардиналот се стремил да не води откриени воени дејства, а претпочитал да ги финансира протестантските водичи. Но сето тоа не му дало некаков голем резултат поради поразот на протестаните во Битка кај Нордлинген во 1634 година. Веќе во 1635 година Франција официјално се вклучила во војаната, напаѓајќи ја Шпанија и нејзините територии. За време на војната, во 1636 година хабсбурските сили се доближиле на само осумдесет километри од Париз. Една од најголемие победи му е Битката кај Рокроа во 1643 година, кога француските војски ги разбиле на дотогаш непоразените шпански војски.
Луј XIII се оженил во 1614 година за шпанската принцеза Ана Австриска, но неговиот брак не бил многу среќен па тој не живеел заедно со својата сопруга. Негов наследник е синот му Луј XIV кој се родил во 1638 година. Кралот починал на 14 мај 1643 година.
Луј XIV (1643-1715)
Луј XIV бил на пет години кога неговиот татко починал. Било очигледно дека требало повторно да се создаде регентство. Ана Австриска и министерот на Луј XIII, Џулио Мазарини го зазеле раководството со кралството. Мерките кои ги преземал Џулио Мазарини биле само продолжение на оние на Ришело, засилувајќи ја централната власт. Но со зголемувањето на даноците, сè повеќе се зголемило незадоволството помеѓу месното население. Следувал т.н. петгодишен период (1648-1653) во кој народот во Париз постојано се обидувал Џулио Мазарини да го симне од власта. Во првата етапа од војната, до 1650 година, бунтот се раководел од страна на парискиот парламент, којшто сакал да добие поголеми права, такви како што имал парламентот на Англија. Друго барање на парламентарците било поголем улога во контролирањето на државата. Со други зборови, тие Франција ја гледале како Уставна монархија.
Во втората етапа, која траела до 1653 година, конфликтот го започнале крвниот роднина на кралот Луј де Кондо. Нивната цел била да го спречат процесот на централизација на власта, да ги вратат привилегиите на аристократските семејства и можноста за нивно политичко учество во управување на кралството. Луј официјално бил крунисан за крал во 1651 година, на своите тринаесет години. Веќе слдната година, состојбите во Париз се ставиле под контрола на кралот. Со договорот, кралскиот апсолутизам во најголема мера се намалил.
Во 1661 година Џулио Мазарини починал и Луј XIV станал единствениот владетел на државата. Тој објавил дека нема да има повеќе т.н. прв министер и дека таа улога ќе ја презеде самиот тој. Но традиционалните министерства ги зачувал: воен министер, министер за финансии, министер за надворешни работи. Врховниот совет, кој го свикувал самиот крал работел по три до четири денови во неделата. Членовите на советот не биле по потекло од аристократските семејства ниту пак имале некои големи титули, кое означува дека аристокрацијата била ставена надвор од управувањето на државата а парламентот бил оставен без право на глас. Кралот ја поседувал на практика целата власт преку назначени од него служители. Во времето на овој крал биле донесени и пет значајни кодекса: Граѓански (1667), Казнителен (1670), Морски (1672), Трговски (1673) и Црн кодекс, кој се занимавал со колонијалните прашања. Едно од најголемите успеси на Луј XIV е создавањето на силна француска армија. Нејзиниот број се зголемил од 80.000 на 350.000.
Војната со Шпанија од друга страна продолжила. Во времето на Фрондата, французите отстапувале на шпанците, но по нејзиниот крај тие повторно завладеале со голем дел од Шпанските Ниски Земји, а во 1658 година Франција победила во една од најрешителните битки во нејзината историја. Следната година бил потпишан Пиринејски договор со кој Шпанија ги загубила Артоа и Русион. Шпанија се согласила принцезата Марија Тереза да се омажи за Луј XIV бидејќи таа била најголемата ќерка на Фелипе IV и се претпочитала како наследничка на Шпанскиот престол. Надворешната политика на Луј XIV имала три основни цели: осигурување на шпанското наследство, границите на Франција да се статиционираат на Алпите и Пиринеите и преку субсиди, бракови и заплашувања да се разруши хегемонијата во Франција. Луј XIV најмногу се колебал околу династичниот начин на мислење и земање на решенија, поврзани со национализмот. Тој ја запоставил религијата. Поради фактот што Франција сè повеќе зајакнувала во економски и политички план, нејзините доскорешни сојузници правиле големи напори за да ја намалат или ограничат моќта на Кралот-Сонце. За време на своето владеење, Луј водил пет војни, од којшто три се долготрајни. Во 1667 година ја нападнал Шпанија претендирајќи за областите Брабант и Ено. Според него, овие области припаѓале нему, а не на братот на својата сопруга. Француската војска навлегла и во Ниските Земји и го окупирале Франш Конте. Но големите сили како Англија, Холандија и Шведска стапиле во сојуз, поради кој сојуз Луј XIV морал да се повлече избегнувајќи голема војна. Луј XIV решил да ја неутрализира Холандија во овие дејствија. Така, тој ја нападнал Холандија во 1672 година нанесувајќи ѝ голем пораз. Во 1673 година, во војната на страната на Холандија стапиле Австрија, Шпанија и Бранденбург. И покрај тоа, овој сојуз претрпел порази, особено кај Конде и Турен. Во крајна сметка Холандија била спасена од губење на уште територии, но на сметка на тоа Шпанија според договорот од 1678 година го загубила Франш Конте како и редица други градови во Ниските Земји. Се смета дека во тој момент Франција била најсилнала држава на стариот континент.
Шпанското наследство (1697-1714)
Борбата на Франција за наследување на дел од шпанското наследство претставува една голема ера во нејзината историја. Како што е веже познато, во 1660 година Луј XIV се оженил за најголемата ќерка на шпанскиот крал Фелипе IV. Веќе следната година тие добиле син, познат како Карлос II, кое се родило болно и нема да може да остави наследници. Од овој аспект, француските пратеници конкурирале за шпанското наследство и покрај тоа што Марија Тереза се откажала од правата си во официјален документ. Во 1667 година Луј XIV овој документ го означил како невалиден. Основен соперник на францускиот крал бил Леополд I, кој пак бил оженет за втората ќерка на Фелипе IV. Кога во 1696 година Карлос II се разболел, прашањето за шпанското наследство се поставило на дневен ред преку дипломатски пат. Леополд не сакал никакво делење на наследството, затоа францускиот крал се договорил со Англија и Холандија. Во 1698 година тие потпишале договор според кој шпанскиот престол бил предоставен на баварскиот принц Џозеф Фердинанд, кој бил внук на Леополд, а за Франција се предвидувала само Неапол и Сицилија. Но по смртта на принцот морало да се создаде нов договор во 1699 година според кој основниот дел од наследството преминало под контрола на вториот син на Леополд, Карл VI, а Франција добила само некои компензации. Но и покрај тоа, Австрија не сакала да се приклучи кон договорот, макар што Луј ги направил првите свои отстапки. За целокупното прашање, краен збор имал Карлос II. За разлика од времето на првиот договор, според кој Карлос II го назначил за свој наследник Џозеф Фердинанд, по вториот договор аз истата функција го посочил внукот на Луј XIV, Филип де Анжу. Така, Луј XIV својот внук го испратил во Шпанија каде бил крунисан за крал под името Филипе V. Со неговата протолкувана фраза “нема повеќе пиринеи...„, тој дава сигнал кон соседните држави дека Франција и Шпанија стануваат од најголеми соперници во најголеми пријатели. По ова, Англија, Холандија и Австрија а подоцна и Светото Римско Царство, Савоја, Прусија и Португалија, кои веднаш се соединиле против Франција и Шпанија, прогласувајќи го Карл за владетел на Шпанија под името Карлос III. Во 1702 година започнала војната за шпанското наследство и истата траела до 1714 година.
Во почетокот, борбата била рамномерна на двете страни, но кон 1704 година француските војски претрпиле неколку порази. Најпрвин тие биле победени во Битката кај Блиндхајм во 1704 година, а потоа и во Битката кај Рамили и Битката кај Уденарде во Ниските Земји. Потоа следувало преземањето на Лил по кое следувале условите за мир од страна на сојузниците. Според нив, францускиот крал не само што требал да направи големи територијални отстапки, туку требал да се вклучи во војната против Фелипе V. На тоа, Луј се спротивставил со кое продолжиле нападите. Во Битката кај Малплаке станало јасно дека Франција нема така лесно да се предаде. Големиот сојуз се распаднал во 1711 година, кога новиот претендент Карл станал император. Англија и Холандија го напуштиле сојузот, а осамената Австрија не можела да продолжи да војува со Франција. Војната завршила со мировните договори од Утрехт (1713) и Раштат (1714). Како резултат, Филип V останал крал на Шпанија, но бил исклучен од Бурбонската наследна лоза, така што бил спречен и трајно оневозможен личниот сојуз помеѓу двете кралства. Австријците добиле најмногу од шпанските територии во Италија и Холандија. Како последица на војната, Француската доминација во Европа завршила, и надвладеала идејата за рамнотежа на силите во меѓународниот поредок.
Луј XV
Луј XV како крал бил крунисан во 1715 година. Тој е правнук на Луј XIV. Кон крајот на животот на Луј XIV, целото негово машко поколение се стопило за три години. Во 1711 година починал неговиот син Луј, во 1712 година внукот му Бургон, а во 1714 година третиот му внук де Бери. Од двата му живи наследници, едниот бил крал на Шпанија и официјално се откажал од правата си врз француската круна, а вториот е петгодишно момче кое е со лошо здравје. Тоа било и причината поради кој започнал и спорот помеѓу Фелипе V и Филипе III, роднина на Луј за француското наследство. Во крајна сметка, Филип станал регент на малиот крал. Според посакувањето на веќе покоен крал Луј XIV, во регентството влегле и неговите незаконски синови: војводата на Мен и графот на Тулуза, но Орлеан многу бргу ги отстранил. Аристократските семејства од новиот крал очекувале да го поправи системот на апсолутизмот во државната власт и да им даде ним поголеми слободи. Но до тоа не дошло, туку кралот дозволил само во парламентот да ги коментира дејствата и одлуките на кралот. Во 1723 година, кога кралот навршил тринаесет години, регенството било разрешено, а во истата година Филип умира.
Во 1725 година, петнаесетгодишниот крал се оженил за полската принцеза Марија Лешчињска која тогаш била на дваесетидве години. Таа била ќерка на Станислав Лешчињски. Бракот, освен од пилитичка гледна точка, се окажал успешен и од семејна гледна тоќка бидејќи со неа тие имаат осум деца - престолонаследникот Луј кој починал во 1765 година и седум ќерки. Најважниот прв министер на Луј XV бил кардиналот Флори, кој постигнал одредени економски и демократски успеси, го блокирал влијанието на Јансенистите и повторно водил борба со парламентарците. Во периодот од 1733 до 1738 година, ја вклучил Франција во војна за т.н. полското наследство, но сепак Станислав Лешчињски не успеал да го зазеде престолот во Полска. Според договорот, Лотарнигија требало да премине под контрола на Станислав, а лоренскиот војвода да ја добие како замена Токсана. Освен оваа војна, Франција била вклучена и во војна за војната за австриското наследство, која траела од 1740 до 1748 година. И покрај многубројните си победи, Франција не добила ништо. Тогаш Луј XV ја заземал власта по примерот на неговиот прадедо кое негативно се одразило за неговиот авторитет.
Самостојното раководење на Луј XV (1743-1774) донело негативни резултати за развојот на државата, доведувајќи ја државата до хаос и анархија. Кралот попаднал под влијание на својата љубовница Помпадур, под чие влијание бил до 1764 година, кога ја заменил со грофицата Дубари. Седумгодишната војна довела до колапс на француската колонијално царство со загубата на Канада и влијанието на Франција во Индија. Тој бил наследен од страна на неговиот внук Луј XVI.
Просветителство
Просветителството е духовно движење кое се јавило кон крајот од 17 век (а официјално започнува малку подоцна - во 1715 година). Целта на просветителството, како што и самиот збор кажува, е расветлување на тајните кои отсекогаш биле догма за човештвото. Тоа навлегло во речиси сите области на културата и духот. Носител на идеите на просветителството била граѓанската класа, која почнала да се еманципира уште во ренесансата. Токму затоа литературата во просветителството е антирелигиозна и антифеудална. Во услови кога апсолутизмот на владетелите во Европа со помошта на црквата ги потенцира класните антагонизми, граѓанската класа со својата материјална моќ и со интелектуалната супериорност се чувствувала повикана да го смени светот. Во литературата од овој период доминираат граѓански теми, додека класицизмот инсистира на литература која ќе го опише животот на дворот, односно аристократијата.
Апсолутистичките монархии (особено на Луј XIV во Франција) ги исцрпиле сопствените народи и материјално ги осиромашиле. Англија била најнапредната земја во Европа, бидејќи во 1688 година, во рамките на т.н. славна револуција, буржоазијата ја победила апсолутната монархија. Значителни промени во Франција ќе внесе (по смртта на Луј XIV) Филип Орлеански, но вистинската промена во општествениот живот на Франција ќе се случи по француската буржоаска револуција во 1789 година. Сепак, карактеристично е што просветителството го потпомагаат и некои од владетелите - Фридрих II, Марија Терезија и нејзиниот син Јосип II, Катарина II, кои докажуваат со тоа дека се вистински приврзаници на просветителскиот апсолутизам.
Еден од основните белези на просветителството е обземеноста со науката. Осумнаесеттиот век некои го нарекуваат и век на филозофијата. Во овој период се формираат многу науки: политичка економија, статистика, социологија, емпириска психологија и споредбеното проучување на културата. Меѓутоа, филозофијата во просветителството значи социологија, право и политикологија, а не филозофија во класичната смисла на зборот.
За основач на француското просветителство се смета Карл Луј де Монтеско, автор на Персиски писма во кој го критикува францускиот апсолутизам од гледна точка на еден персиски дипломат во Франција. Во таа книга тој ги определил начините на водење на државите, демократија и аристократија, монархија и деспотија. Според него најдобра од сите наведени начини на владеење е аристократијата. Според него, таа во политичкиот живот внесувала умереност, ограничувајќи ја власта на монархот. Исто така, Карл Луј де Монтеско дал формула за определување на трите власти: законодавната, исполнителната и судската. Според него, тие би требало заемно да се контролираат.