cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
3 Јунона
3 Јунона — голем астероид во астероидниот појас. Откриена е во 1804 г. од германскиот астроном Карл Лудвиг Хардинг. Ова е третиот по ред откриен астероид кој спаѓа меѓу дваесетте најголеми и еден од двата најкрупни каменливи астероиди (тип S) заедно со 15 Евномија. Се проценува дека ова тело зафаќа 1 % од вкупната маса на астероидниот појас.
Астероидот е наречен по врховната римска божица Јунона, сопруга на Јупитер.
Откривање
Астероидот е откриен на 1 септември 1804 г. од Карл Лудвиг Хардинг. Подолго време се сметал за планета, сè додека не се утврдило дека се работи за астероид и мала планета во текот на 1850-тите.
Особености
Јунона се вбројува меѓу најголемите астероиди (веројатно десеттоти по големина) и сочинува 1 % од масата на сиот астероиден појас. Го зазема второто место по масивност меѓу астероидите од типот S, веднаш по 15 Евномија. И покрај тоа, Јунона има маса само 3 % од онаа на Церера.
Орбиталниот период на Јунона изнесува is 4,36578 години.
Меѓу астероидите од типот S, Јунона е необично отсјајна, што може да упатува на посебни површински својства. Големото албедо е причината за нејзината релативно висока привидна величина за мало тело кое не е блиску до внатрешниот раб на астероидниот појас. Јунона може да достигне +7,5 на поволна противположба, што е посјајно од Нептун или Титан, поради што е откриена пред поголемите астероиди Хигија, Европа, Давида и Интерамнија. Но на највеќето противположби, Јунона достигнува величина ид +8,7 — едвај видлива со двоглед — и при помали издолжувања ќе мора да користи 76-милиметарски телескоп за да се распознае со доволна острина. Астероидот е главното тело на Јунониното семејство.
Јунона најпрвин се сметала за планета, заедно со 1 Церера, 2 Палада и 4 Веста. Во 1811 г. Ј. Ј. Шретер ѝ го проценил пречникот на 2.290 км. По откривањето на други астероиди, сите четири биле прогласени за такви тела. Со малите димензии и неправилниот облик, Јунона не може да биде џуџеста планета.
Јунона се врти во напредна насока при осен наклон од околу 50°. Највисоката забележана температура на површината (во делот што гледа право кон Сонцето) изнесува 293 K, измерена на 2 октомври 2001 г. Земајќи го предвид тогашното хелиоцентрично растојание, ова дава проценета највисока температура од 301 K (+28 °C) во перихел.
Спектроскопските проучувања на Јунонината површина даваат можност да се заклучи дека таа може да е предок на хондритите, кои се чест вид на каменлив метеорит составени од железоносни силикати како оливин и пироксен. Инфрацрвените слики покажуваат присуство на кратер со ширина од 100 км, како последица од геолошки млад удар.
Според инфрацрвените податоци на MIDAS добиени со Хејловиот телескоп, во 2004 г проценет е просечен полупречник од 135,7±11.
Набљудувања
Масата на Јунона е проценета од радиосигналите од леталата што кружат околу Марс и апаратите на неговата површина, кои пак ги мерат ситните растројувања кои таа ги предизвикува врз движењето на Марс. Нејзината орбита малку се изменила во 1839 г. најверојатно поради растројувања од непознат астероид кој минал крај неа.
Во 1996 г. Хукеровиот телескоп во опсерваторијата „Маунт Вилсон“ направил слики на Јунона при видливи и близуинфрацрвени бранови должини служејќи се со адаптивна оптика. Сликите го опфаќаат целиот вртежен период и го покажуваат неправилниот облик и темното подрачје кое се смета за последица од неодамнешен удар.
Противположби
Јунона достигнува противположба од Сонцето на секои 15,5 месеци, при што најмалото растојание во голема мера се разликува, зависно од тоа дали е близу до перихелот или афелот. Низи од поволни противположби се јавуваат на секоја 10-та противположба, односно малку над секои 13 години. Последните поволни противположби биле на 1 декември 2005 г. на растојание од 1.063 ае, величина од 7,55, како и на 17 ноември 2018 г. при најголемо растојание од 1.036 ае, величина ид 7,45. Следната поволна противположба ќе биде на 30 октомври 2031 г. при растојание од 1.044 ае, величина од 7,42.
1002
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6510 и 6511 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5752 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4762 и 4763 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1755.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1002 година се протега во 3638 и 3639, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3698 и 3699 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1545. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 392 и 393 исламска година.
Фотоновинарство
Фотоновинарството — посебен вид новинарство (собирање, уредување, и претставување на материјал со новости за издавање или емитување) каде се создаваат фотографски слики со цел да ја раскажат приказната на веста. Под ова се подразбираат слики, но во некои случаи тоа може да биде и видео кој се користи во емитуваното новинарство. Фотоновинарството е разграничено од другите блиски гранки на фотографијата (како што се документарната фотографија, социјално-документарната фотографија,улична фотографија или фотографија на јавни личности) со неговите квалитети: Како писател, фотоновинарот е репортер но тој или таа често мора да донесува брзи одлуки и со себе да носи фотографска опрема, и често е изложен на значајни препреки (физичка опасност, временски услови, гужви).
Создавање
Обичајот да се прикажуваат вести со фотографии стана возможно со штампањето и фотографските иновации кои се појавија во периодот помеќу 1880 и 1897. Додека настаните кои беа топ вест беа лесно фотографирани уште во 1850-тите, печатените медиуми можеа да ги објавуваат од гравури само до 1880-тите. Раните фотографии со вести налагаа тие да бидат претолкувани од гравура пред да бидат објавени. Првиот фотоновинар беше Карол Шатмари (романски сликар, литограф и фотограф) кој правел слики од Кримската војна (помеѓу Русија и Отоманското Царство, 1853 до 1856). Неговите албуми беа испраќани до Европските кралски куќи. Само неколку од неговите слики преживеаја. Вилијам Симсон од Лондонските илустрирани вести и Роџер Фентон беа објавени како гравури. Слично, фотографиите од Американската Граѓанска Војна на Метју Брејди беа отсликани пред објавувањето на Харперс Викли (Harper's Weekly). Бидејќи јавноста беше жедна за пореална презентација на сториите во вестите, стана вообичаено за фотографиите за топ вестите да бидат изложени во галериите или да бидат испечатени во лимитиран број.
На 4 март, 1880, Дејли Графикс (Њујорк) го објави првото нијансирано (поточно испечати) размножување на фотографија на вести. Следеа понатамошни иновации. Во 1887та, беше пронајден флеш прашокот, овозможувајќи им на новинарите како Јаков Рис да фотографираат неформални субјекти на отворено, што доведе до пејсажното дело „Како живее другата половина“ (How the Other Half Lives). До 1897та, стана возможно многу брзо да се размножуваат нијансирани фотографии во печатените медиуми. И покрај овие иновации, останаа ограничувањата, и многу од спектакуларните стории во весниците и магазините во периодот од 1897 до 1927 (Жолт Печат) беа прикажани со гравури. Во 1921та, фото-телеграфијата овозможи пренос на слики речиси со иста брзина со која може да се рашри и самата вест. Сепак, дури со развојот на комерцијалната камера 35mm Leica во 1925тата, и првите блицови помеѓу 1927та и 1930тата сите елементи беа на свое место за „златната ера“ на фотоновинарството.
Златна ера
Хенри Картиер- Бресон се смета за татко на модерното фотоновинарство, иако ова именување беше доделено на многу други фотографи, како Ерик Саломон, чии вистинити слики на политички фигури беа документирани во 1930тите. Војникот Тони Вакаро е исто така е препознаттлив како еден од истакнатите фотографи од Втората светска војна. Неговите слики фотографирани со скромниот Argus C3 овековечија ужасни моменти од војната, слични на онаа на Капа на која е застрелан еден војник. Капа лично беше на плажата Омаха на судниот ден и сними основни фотографии од тогашниот конфликт. Вакаро е исто така познат по создавање на сопствени слики на војнички шлемови, и користење на хемикалии пронајдени во урнатините од продавницата за камери во 1944 година.
До 1980тите, повеќето весници беа печатени со револуционерната технологија на втиснување букви користејќи печатарска боја на основа на масло која лесно се рамачкува, беложолтеникава хартија за печатење со лош квалитет, и груби гравури. Додека втиснатите букви создаваа читлив текст, фото-гравурските точки кои формираа слики честопати се разлеваа и замачкуваа и стануваа нејасни. На овој начин, дури и кога весниците ги користеа добро фотографиите – добро исечени, во достојна големина – мрачната испечатеност често ги тераше читателите да го пре-прочитаат натписот за да сфатат за сто се работи на фотографијата. Вал Стрит Журнал (Wall Street Journal) го примени релјефното сликање во 1979та за да објави портрети и да ги избегне недостатоците на печатењето со втиснување. Дури во 1980тите повеќето весници се префрлија на „урамнотежени“ преси за репродукција на веродостијни фотографии на подобра, бела хартија.
Наспроти ова, Лајф, едно од најпознатите американски неделни магазини од 1936 па сè до раните 1970ти, беше преплавен со одлично испечатени фотографии на огромни страни од 11×14 инчи, користеќи мазни гравури, висококвалитетни печатарски бои, и мрсна хартија. Лајф често објавуваше слика на Американската Новинарска Агенција или Здружение на Новинари која за првпат беше испечатена во весници, но квалитетната верзија во магазините се чини дека е сосема различна слика. Најмногу поради тоа што нивните слики беа доволно бистри за да бидат ценети, и бидејќи нивното име секогаш стоеше на нивното дело, магазинските фотографи постигнаа статус сличен на оној на славните личности. Лајф стана стандард според кој јавноста ја оценуваше фотографијата, и многу од денешните книги за фотографија го слават „фотоновинарството“ како да е ексклузивен ресор на речиси славните магазински фотографи. На пример, Бест оф Лајф (1973) се објави со двострана (1960) групна фотографија на заслужно славните фотографи на Лајф. Но 300 страници понатаму, придонесите на фотографиите откриваат дека мнозинството од фотографиите кои се меѓу оние најдобрите на Лајф биле снимени од анонимни фотографи на Американската Новинарска Агенција и Здружението на Новинари. Како резултат на ова дури и во текот на златната ера, поради недостатоците во печатењето и синдикалните системи на Американската Новинарска Агенција и Здружението на Новинари, многу новинарски фотографи се трудеа да останат релативно непознати.
„Лајф“ и другите фотографски магазини го славеа човечкиот дух во текот на Втората светска војна и кога војната заврши постоеше оптимистички период во Америка и Европа на нескротливо користење и општо верување дека работите можат само да се подобрат. Магазините го славеа хуманизмот и чувството дека се е можно. И додека отсликуваа сиромаштија и глад тоа беше со клучна порака дека со изложувањето на јавното критичко испитување работите ќе се подобрат.
Пропаѓање на фото-магазините
Во текот на шеесеттите имаше зголемена свесност дека размислувањето дека фотографијата ќе предизвика да се подобрат животните услови беше наивно. Заканата од Студена Војна покажа дека во Корејската Војна (1950-1953) војувањето може да доведе до ќор-сокак но сè уште постои шанса доброто да преовладува. Чувството дека Америка позитивно ќе го промени светот почна да избледува, но сè уште постоеше. Во шеесеттите и раните седумдесетти Виетнамската Војна (1961-1975) го разниша тој идеал и проблемите со цивилните права ја ставија нацијата во хаос - чувството дека ќе постои подобар свет беше доведено во прашање и како што светот стануваше се поциничен, стана тежок опстанокот на фотографските магазини. Добивањето на приходи од реклами стана особено тешко бидејќи трендот се префрли на попозитивните магазини за стилот на живеење – овдека сликите од познатите личности и домашното богатство можеа да привлечат додатни приходи. „Пикчр Пост“ во Велика Британија го објави своето последно издание на 1 јуни 1957 користејќи иста насловна фотографија на две девојки во скок која ја имаше во првото издание на 1 октомври 1938. „Лајф“ во Америка успеа да опстане во 1960тите и го објави своето последно издание на 29 декември 1972 година.
Прифаќање од страна на уметничкиот свет
Од доцните 1970ти, фотоновинарството и документарната фотографија забрзано почнаа да бидат изложувани во уметничките галерии заедно со уметничките фотографии. Лук Делахај, Мануел Ривера-Ортиз и членовите на VII Фотографска Агенција се едни од многутемина кои редовно изложуваа во галериите и музеите.
Професионални организации
Данската Унија на Новинарски Фотографи беше првата национална организација за фотографи за весници во светот. Формирана во 1912 во Копенхаген, Данска од страна на шест фотографи за дневен печат, денес брои повеќе од 800 членови.
Во 1946та во Америка беше формирана Националната Асоцијација на Новинарски Фотографи, која има околу 10,000 членови. И другите фотографи од светот се обединија во Британската Асоцијација на Новинарски Фотографи (BPPA) формирана во 1984, подоцна обновена во 2003, сега брои околу 450 членови. Асоцијација на Новинарски Фотографи на Хонгконг (1989), Асоцијација на Новинарски Фотографи на Северна Ирска (2000), Клуб на Новинарски Фотографи (Шведска, 1930), и ПК – Клуб на Новинарски Фотографи (Норвешка).
Новинарските организации и школите за новинарство доделуваа различни награди за новинарските фотографи. Од 1968, Пулицеровата Награда беше доделувана за следните категории во фотоновинарството: „ Функционална Фотографија“, „Фотографија од Местото на настанот“. Други награди се Светска Новинарска Фотографија, Најдоброто од Фотоновинарството, и Фотографија на Годината како и Година на Новинарските Фотографи која се доделуваше во Велика Британија.
Влијанието на новата технологија
Содржината останува најважниот елемент на фотоновинарството, но можноста да се продолжат крајните рокови со брзо собирање и средување на фотографии направи значителни промени. Само пред 15 години, беа потребни речиси 30 мин да се прочита и префрли една фотографија во боја за да се испечати од далечина до студиото за вести. Сега, опремен со дигитална камера, мобилен телефон и преносен компјутер, фотоновинарот може да испрати висококвалитетна слика за неколку минути, дури и секунди по самиот настан. Телефоните со камера и преносните сателитски врски сè повеќе овозможуваат пренос на слики од мобилен од речиси секоја точка на земјата.
Со природниот развој на технологијата за фотографирање, постои загриженост помеѓу новинарските фотографи дека оваа професија каква што е денес може да се промени до тој степен што ќе биде непрепознатлива. Аматерското новинарство, нивниот зголемен придонес и употребата на аматерски фотографии во вестите зема сè поголем замав. Уште за време на Кримската војна во Средината на 19 век, фотоновинарите користеа нова технологија на фотографски апарат во форма на кутија за да снимат фотографии од британските војници на бојното поле. Сепак, не дојде до широка примена на камерите како начин за пренесување на вестите сè до појавата на помали, попреносливи камери кои користеа поголеми филмски негативи за фотографирање. Претставувањето на 35 mm камера Leica во 1930тите овозможи фотографите да се движат со сцената, снимајќи фотографии од настаните во текот на нивното одвивање.
Ерата на аматерските новинари и достигнувањето на фотографиите создадени од аматерски очевидци придонесе во уметноста на фотоновинарството. Пол Левинсон ја препиша оваа промена на Кодак камерата, една од од првите евтини и достапни фотографски технологии што „ внесоа дел од визуелната реалност во потенциалниот достиг на секоја личност“. Овластената публика на вести со појавата на Интернетот предизвика формирање на блогови, портали и вести на интернет, независни од традиционалните оддели, и „за првпат во нашата историја, вестите сè повеќе се изнесени од компании надвор од новинарството“.
Хајнрих Даре
Хајнрих Луј Даре (Heinrich Louis d'Arrest; 13 август 1822 – 14 јуни 1875) — германски астроном, роден во Берлин. Неговото име понекогашсе води како Хајнрих Лудвиг Даре.
Животопис
додека бил студент на универзитетот во Берлин, Даре бил дел од дружината на Јохан Готфрид Гале која трагала по Нептун. На 23 септември 1846 г, тој предложил дека на одредена неодамнешно нацртана карта од небото, од областа која ја предвидел Ирбен Леверје, може да се спореди со денешното небо и да се побара поместувањето кое е особеност на планета, во споредба со неподвижните ѕвезди. Нептун бил откриен истата ноќ.
Подоцнежната работа во Лајпцишката опсерваторија го навела, во 1851 година, да ја открие кометата именувана според него (означена како 6P/Даре). Тој исто така ги проучувал астероидите (го открил астероидот 76 Фреја) и маглините.
Во 1875 година го добива златениот медал на Кралското астрономско друштво.
Во 1857 година, се оженил за Августина Емилија Мебиус, ќерката на неговиот тогашен надгледувач, Август Фердинанд Мебиус. Починал во Копенхаген, Данска.
Според него е именуван кратерот Даре на Месечината, како и кратерот на марсовата месечина Фобос и астероидот 9133 Даре.
Регионален пат 2347
Регионален пат 2347 (ознака: Р2347) — регионален пат во Македонија, со насока на движење југ-североисток. Има вкупна должина од 21,0 километри и 4 делници. Патот започнува во селото Кажани и се движи низ селата Лера и Стрежево, а завршува кај селото Лопатица.
Цуг (кантон)
Кантон Зуг ( Zoug, Zugo  , исто така canton of Zoug ; Kanton ) е еден од 26-те кантони на Швајцарија. Сместен е во централна Швајцарија, а главен град е Цуг. Од 239 км2 кантонот е еден од најмалите швајцарските кантони во однос на областа. Не се дели на области, туку на единаесет општини.
Јован Стојковски
Јован Зафиров Стојковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. По завршувањето на основното образование се занимавал со земјоделство. Неплодната земја како и примитивниот начин на нејзината обработка, не им обезбедувал дури ни скромни услови за живеење. Бил вклучен меѓу првите во селото, во помагањето на народноослободителното оружено востание против окупаторот. Во Народноослободителната борба стапил во 1943 година. Од формирањето на Треттата македонска ударна бригада учествувал во сите нејзини борби. Паралелно со ова се истакнал и во извршувањето на поединечни задачи. Така, успеал да зароби и двајца бугарски фашистички попицајци во Пелинце. Кон крајот на октомври 1944 година храбро загинал во борбите против Германците и балистите на реката Треска.
Стефан Жавел
Стефан Жавел (Stéphane Javelle Лион, 16 ноември 1864 – 3 август 1917) — француски астроном. Од 1888 година работи како помошник на Анри Перотен во Ницешката опсерваторија, и набљудувал 1431 објект кој ги објавил во каталогот IC (Index Catalogue). Првично работел како сметководител пред пријател на наговиот работодавач, Луј Толон да го препорача на Перотен.
Европско првенство во кошарка 2013
Европското првенство во кошарка 2013 или Евробаскет 2013 е 38. европско првенство во организација на ФИБА Европа. Се одржало во Словенија од 4 до 22 септември и на него учествувале 24 европски селекциии.
Како потенцијални кандидати за одржување на првенството се пријавиле Босна и Херцеговина, Хрватска, Чешка, Германија, Италија и Словенија. Кандидатурите требало да бидат поднесени до 31 август 2010 година. На 5 септември 2010 година било објавено дека само држави поднеле кандидатура, Италија и Словенија. Подоцна, Италија се повлекла и Словенија ја добила организацијата. На 24 март 2011 година било објавено дека домаќини на првата фаза ќе бидат градовите Цеље, Јесенице, Копер и Љубљана. Љубљана ќе биде домаќин на финалната фаза.
Избор на домаќин
Официјалната одлука за беше соопштена на семинарот на ФИБА Европа во Минхен на 5 декември 2010.
Градови
На 24 март 2011 година било официјално потврдено дека прелиминарната рунда ќе се одржувала во Ново Место, Јесенице, Копер и Птуј, а финалната фаза ќе се одржи во Љубљана. Одлуката била променета со откажувањето на Ново Место и Птуј, а наместо нив домаќини ќе бидат Цеље и Љубљана.
Прелиминарна фаза
Најдобрите три пласирани тимови од секоја група продолжуваат во втората фаза. Сите селекции се поделени на четири групи.
Втора фаза
Овие групи се создаваат од трите најдобро пласирани тимови во групитѕ A, B, C и D.
Славе Стојчевски
Славе Кирев Стојчевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште и уште како млад бил принуден да чува добиток. Подоцна се занимавал со земјоделство. Пред да стапи во редовите на НОВ, тој веќе бил нејзин симпатизер. Во почетокот на септември 1944 година стапил во Треттата македонска бригада. Во состав на истата учествувал во борбите против непријателот кај Страцин, Кратово, Овче Поле, Велес и други места. Во борбите се истакнал како храбар борец којшто совесно ги извршувал сите поставени задачи. Во октомври 1944 година, во една борба против балистите и Германците загинал без трага во близина на реката Треска. Се претпоставува дека неговото тело го однела надојдената река Треска.
Знаме на Вознесение
Знаме на Вознесение — знаме на островот Вознесение, составна единица на британската прекуморска територија Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња. Усвоено е на 11 мај 2013 г. и претстаува стандарден облик на знаме на британските владенија и некогашни колонии со британското знаме во кантонот и грбот на Вознесение во долниот десен агол.
Историја на знамето
Пред неговото усвојување во 2013 г. островот Вознесение го користел знамето на Обединетото Кралство како свое службено обележје. На состанок на Советот на Вознесение на 3 март 2009 г. е изнесен предлогот да се осмисли посебно знаме за нивниот остров и поднесен до Министерството за надворешни и комонвелтски работи на Британија. Решено е да се распише јавен конкурс со предлози за изгледот. Поднесени се три предлози, и тоа во 2010, 2012 и 2013 г. Од нив, на крајот е избран последниот.
Приклучување на Хрватска кон ЕУ
Најскорешното и досега последно проширување на Европската унија било на 28 јули, 2013 година кога Хрватска станува 28-та земја-членка на Европската унија. Земјата аплицирала за членство во ЕУ уште во 2003 година, а Европската комисија дала препорака за статус на официјален кандидат на почетокот на 2004 година. Статусот земја кандидат и бил доделен на Хрватска од Европскиот совет во средината на 2004 година. Преговорите за влез, иако првично биле закажани за март 2005 година, започнале во октомври истата година, истовремено со скрининг-процесот.
Процесот на пристапување на Хрватска бил усложнет од инсистирањето на Словенија, земја членка на ЕУ, да се решат граничните прашања на двете земји пред пристапувањето на Хрватска во ЕУ. Хрватската јавност, во главно, го поддржувала процесот на пристапување кон ЕУ и покрај повремените појави на евроскептицизмот.
Хрватска ги завршува преговорите за пристапување на 30 јуни, 2011 година, а на 9 декември, 2011 година го потпишува Договорот за пристапување. На 22 јануари, 2012 година во Хрватска се одржува референдум за пристапување во ЕУ, при што 66% од учесниците гласале за влез во Унијата. Процесот на ратификација завршил на 21 јуни, 2013 година, а стапувањето на сила и пристапувањето на Хрватска кон ЕУ се случило на 1 јули, 2013 година.
ЕУ во тој момент, односно во периодот од 2013-2020, сè додека кога Велика Британија не ја напуштила унијата, имала најголема територија.
Реформа на судството и човековите права
Барањата за пристап биле повеќе на број: реформа на судството за зајакнување на независноста, отчетноста, непристрасноста, професионалноста и ефикасноста на судството; борба против корупцијата и организираниот криминал (ова резултирало со осуда на поранешниот премиер Иво Санадер за примање мито); зајакнување на заштитата на малцинствата; решавање на отворени прашања за враќање на бегалците; подобрување на заштитата на човековите права.
Соработка со Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија
За почеток, Хрватска морала да екстрадира неколку свои граѓани на Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија (МКТЈ), тело на Обединетите нации, прашање што честопати било спорно во домашната политика. Односите на Хрватска со МКТЈ постојано биле издвојувани од официјалните претставници на ЕУ, како нешто за кое има простор за понатамошно подобрување. Ратификацијата на Договорот за стабилизација и асоцијација на ЕУ со Хрватска била закочена поради ова.
На 7 декември 2005 година, шпанската полиција конечно го уапсила Анте Готовина со помош на хрватската влада на шпанскиот остров Тенерифе, сместен на Канарските острови. Тој бил приведен во Хаг за да му се суди за воените злосторства. Поради приведувањет на Анте Готовина, прашањето било решено, а преговорите за влез започнале одново, по потврдата на главната обвинителка на МКТЈ Карла Дел Понте дека Хрватска сега целосно соработувала со МКТЈ.
Во април 2011 година, хрватските генерали Готовина и Маркаќ добиле продолжени затворски казни во МКТЈ, што наишло на големо негодување од страна на хрватската јавност. Ова предизвикало значително зголемување на спротивставувањето на пристапувањето затоа што, во минатото, некои земји како Холандија, ја условувале својата поддршка за пристапниот процес на Хрватска со континуираната соработка на Хрватска со МКТЈ.
На 16 ноември 2012 година, Апелациониот совет на МКТЈ ги отстранил обвиненијата против генералите Готовина и Маркаќ и наредил нивно итно ослободување.
Несогласувања за границите
Хрватска имала долгогодишни гранични несогласувања со Словенија, особено за границата кај Пиранскиот залив. Помеѓу декември 2008 година и септември-октомври 2009 година, Словенија го блокирала пристапот на Хрватска во ЕУ поради граничните прашања. На 6 јуни 2010 година, Словенија гласала за прифаќање на пресудата на арбитрите на Обединетите нации за спорот, отстранувајќи ја оваа пречка.
Хрватска сѐ уште има гранични спорови со Србија, Босна и Херцеговина и Црна Гора, но овие земји не се членки на Европската унија и не можат директно да го блокираат процесот на пристапување. Во декември 2008 година, Хрватска и Црна Гора се согласиле дека отвореното прашање на морската граница меѓу двете земји треба да се реши пред меѓународниот суд чија одлука ќе биде прифатена однапред од парламентите на двете земји.
Останати области на приклучување
Хрватска станала членка на 1 јули, 2013 година, но некои области на соработка во Европската унија ќе бидат применети на подоцнежен датум. Овие се:
Гевгелиско-валандовска Котлина
Гевгелиско-валандовска Котлина — котлина во областа Бојмија, Јужна Македонија и преку границата со денешна Грција. Ограничена е со водоразделните линии по планините Кожуф, Марјанска, Плауш, Беласица, Боска и Карабалија. Се простира по течението на Вардар од селото Удово на север до Циганската Клисура на југ, која се наоѓа во Кукушкиот Округ, Егејска Македонија. Котлината зафаќа вкупна површина од, а се протега на надморска височина од 46 до 2.100 м. Ова е едно од најтоплите места во Р. Македонија; се одликува со изменетосредоземноморска клима со средногодишна темепратура од и годишни врнежи од 694,6 мм.
Плавини
Поради големата висинска меѓу дното на котлината и највисоките делови на Кожуф, реките носат големи количини материјал, кој го таложат во облик на плавини. Особено се истакнуваат геолошки поновите плавини на реките Конска, Кованска и Серменинска, на кои се расположени населени места.
Ридови
Котлината има повеќе ридови високи од 30 до 50 м. Позабележителни се:
Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња
Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња (Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha) — британски прекуморски територии сместени во јужниот Атлантски Океан, сочинети од островите Света Елена, Вознесение и архипелагот Тристан да Куња со островот Гоф. Сè до 1 септември 2009 г. го носела името „Света Елена и Зависности“ (Saint Helena and Dependencies), по што стапил на сила нов устав со кој трите територии добиле рамноправен статус.
Историја
Островите се од вулканско потекло. Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња порано биле одделни колонии ја англиската круна, иако се откриени од португалски морепловци независно еден по еден, од 1502 до 1504 г.
Откривање од Португалците
На Света Елена први дошле Португалците, утврдувајќи дека островот е ненаселен и има изобилство од дрвја и слатка вода. Довеле добиток, овошни дрва и зеленчук, изградиле црквичка и една до две куќи. Иако не основале трајна населба, островот добил суштинско значење за прибирањето на храна и како собиралиште за пловилата кои се враќале од Азија. Се верува дека англискиот гусар Френсис Дрејк го пронашол островот во последниот потег од неговата пловидба околу Земјата (1577–1580). Подоцна следеле и други посети од разни англиски истражувачи, и со време Света Елена станало место за демнење од каде англиските борбени бродови ги демнеле португалските караки што се враќале од Индија. Развивајќи ја трговијата на исток, Холанѓаните исто така почнале да го посетуваат островот и во 1633 г. формално го прогласиле за нивна сопственост, но не го населиле; кон 1651 г. го напуштиле во полза на нивната колонија на ’Ртот на Добрата Надеж.
Англиска и британска колонизација
Во 1657 г. англиската Источноиндиска Компанија добила повелба од Оливер Кромвел, и следната година решила да го утврди островот и да го колонизира со плантажери. Неговиот прв управник, капетанот Џон Датон, пристигнал во 1659 г. со што денес Света Елена е втора по старост преостаната британска колонија, веднаш по Бермуда. Компанијата го довршила утврдувањето и изградила извесен број домови. По враќањето на кралската власт („реставрацијата“) во 1660 г. Источноиндиската Компанија добила кралска повелба, со што се стекнала со исклучиво право на утврдување и колонизација на островот. Тврдината го добила новото име Џејмс (James Fort), а градот станал Џејмстаун (Jamestown) во чест на Војводата од Јорк и престолонаследник, кој подоцна станал кралот Јаков II.
Во 1707 г. Кралството Англија влегло во состав на новооснованото Кралство Велика Британија, кое во 1801 г. прераснало во Обединетото Кралство; Британската Империја прераснала во светска велесила. Најважниот и првонаселен остров Света Елена влегол под управа на Источноиндиската Компанија во 1659 г. Островот станал познат за меѓународната јавност како принуден дом на Наполеон Бонапарт, кој бил заточеник на на Света Елена од октомври 1815 до неговата смрт на 5 мај 1821 г. Во 1834 г. власта врз островот ја презела самата држава, со што станал крунска колонија. Дотогаш ненаселениот остров Вознесение бил заземен од Британската воена морнарица на 22 октомври 1815 г. која поставила своја база. Со настапувањето на парните погони, тој станал важно место за јагленоснабдување. Од слични причини на 14 август 1816 г. е припоен и островот Тристан да Куња, како зависна територија на ’Ртската Колонија (Британска Јужна Африка), како придобивка од извојуваната победа во Наполеоновите војни. Пред ова припојување, Тристан да Куња за кратко бил место на американска експедиција, која ја нарекла територијата Острови на Починката (Islands of Refreshment).
Политичкото соединување на териториите започнало на 12 септември 1922 г. кога со повластици Вознесение станало зависност на Света Елена. На 12 јануари 1938 г. се приклучил и слабо населениот Тристан да Куња, кој дури и денес е мала испостава со население помало од триста жители. Трите островски групи го делеле ова уставно устројство сè до 1 септември 2009 г., кога секоја од нив добила рамноправен статус, па така од „Света Елена и Зависности“ името им е сменето во „Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња“.
Втора светска војна и понатамошно воено присуство
Во текот на Битката за Атлантикот и следните години за време на Втората светска војна, Света Елена и Вознесение служеле како база на Сојузниците за патрола на стопанската пловидба и противподморничка одбрана против поморските единици на Силите на Оската. Првично се користеле долгосежни патролни летечки бродови, а подоцна е решено да се зголеми воздухопловната надмоќ врз стопански важите морски патишта, градејќи леталишта на островите, од кои се давала поддршка и залихи за патролните авиони „Каталина“ во важните противподморнички задачи.
Географија
Териториите се распространети на огромна оддалеченост во јужниот Атлантски Океан, при што најсеверниот остров (Вознесение) е на, а најјужниот (Гоф) е на 40° 19′ ЈГШ. Помеѓу Света Елена и Тристан да Куња минува Јужниот Повратник. Од еден до друг крај, територијалната целина се протега 3.642 км, што е исто колку растојанието од Лондон до Мртвото Море. Сместени се на западната полутопка и делат ист часовен појас: средното време по Гринич. Часовите не се менуваат, т.е. нема летно сметање на времето.
Највисоката и најистакната точка на териториите е Врвот на Крилицата Марија (Квин Мери Пик) на Тирстан да Куња, на надморска височина од 2.062 метри.
Клима
Поради огромното растојание од север до југ (преку 3.600 км), териториите имаат различна клима. Вознесение има топла и мошне сува клима, и преку целата година владее температура до 20 °C и нешто повеќе. Света Елена е поумерена (и сува во крајбрежните делови). Тристан да Куња е поблиску до Јужниот Поларник е доста постуден и повлажен. Ненаселениот најјужен остров Гоф е уште повлажен и зиме има негативни температури.
Територијални води
Територијалните води на островите зафаќаат 12 морски милји (22 км) од нивните брегови појдовни линии. Исклучивиот стопански појас (ИСП) се протегаат 200 морски милји (370 км) од брегот. И покрај големата зафатнина, подрачјата (ИСП) не се допираат, ниту пак достигаат ИСП на други земји и територии. Имаат најголем ИСП од било која британска прекуморска територија (поголем и од оној на самата Велика Британија), поголем од појасот на Филипините, а помал од португалскиот. Ниту островите, ниту нивните ИСП не се предмет на меѓународни спорови.
Административна поделба
Света елена има и Извршен совет. Гувернерот на Света Елена е претставник на британскиот монарх. Трите територии имаат заеднички правобранител, врховен и апелационен суд.
Самиот остров Света Елена е поделен на осум окрузи.
Образование
Света Елена има повеќе училишта, меѓу кои „Принц Ендру“. На вознесение работи училиштето „Ту боутс“. Тристан да Куња исто така има свое училиште.
Религија
Највеќето жители на Света Елена и Вознесение се англиканци, под духовно водтство на Светоеленската епархија на Англиканската црква во Јужна Африка, со свој митрополит.
Католичкото малцинство е под водство на Фолкландската митрополија.
Валута
На Света Елена се користела британската фунта сè до 1976 г. кога почнала да издава свои банкноти (светоеленска фунта) рамносилни на неа. Во 1984 г. започнало ковањето на монети кои се како британските, но со поинаков изглед на опачината. Оваа валута е во оптек и на Вознесение, но не и на Тристан да Куња, каде важи само британската фунта.
Територијата нема своја централна банка, туку валутата е врзана со британската фунта, под управа на Банката на Англија во Лондон. Единствена банка на територијата е Државната Банка на Света Елена, која самата одредува стапки на депозит и зајмување и има подружници во Џејмстаун (Св. Елена) и Џорџтаун (Вознесение). Иако нема физичко присуство на Тристан да Куња, неговите жители имаат право на нејзините услуги.
Поморски сообраќај
Сите три главни острови имаат пристаниште или помал пристан на бреговите на главните населени места (Џорџтаун, Џејмстаун и Единбург). Покрај тоа, на Света Елена има стовариште и поправалиште за големи бродови во заливот Руперт за рефусен, контејнерски и општ товар, како и мостови за патнички впловувања.
Водушен сообраќај
Редовните патнички летови од Света Елена до Вознесение секоја втора недела во месецот, при што авионот се враќа на Света Елена истиот ден, па продолжува за Јоханесбург.
На Вознесение има и воен аеродром, но поради неговата оштетеност во април 2017 г. е ограничен да ги осплужува само за најсуштинскиот кадар и најнеопгодните залихи, како и за итни медицински евакуации. Редовните воени летови го поврзувале Вознесение со базата „Брајз Нортон“ во Британија и базата „Маунт Плезант“ на Фолкландските Острови, во таканаречениот „Јужноатлантски воздушен мост“. Со нив се превезѕваат оретежно воени лица, иако услугата била достапна и за цивили, со наплата. На Вознесение имаат присуство и американските вооружени сили, кои ја снабдуваат базата со товарен брод; истата служи и како вонредно слетувалиште за вселенски шатлови. Островите на Тристан да Куња немаат аеродром, и до нив се стасува само по пловен пат.
Патен сообраќај
Света Елена има патишта со вкупна должина од 138 км, од кои 118 км асфалтирани и 20 км неасфалтирани. Тристан да Куња има околу 10 км асфалтиран пат, додека Вознесение има околу 40 км, исто така асфалтирани. Секој остров има свој систем на регистарски таблички. Сообраќајот се одвива на левата страна на сите три територии, како и во самата Британија. Двете најблиски земји до островите, ЈАР и Намибија, возат на истата страна.
Борис Танковски
Борис Спасев Танковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Основното училиште завршил во родното село, а потоа се занимавал со земјоделство. Во октомври 1944 година, стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Учествувал во сите нејзини борби против балистите на Китка и Водно. По успешните акции и борби против непријателот на овој терен, учествувал во Битката кај Треска. Во почетокот на ноември 1944 година, храбро загинал во една битка на падините на Водно.
1018
1018 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1018 година од новата ера, 18. од вториот милениум, 18. од XI век и деветта од 1010-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6526 и 6527 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5768 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4778 и 4779 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1771.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1018 година се протега во 3654 и 3655, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3714 и 3715 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1561. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 408 и 409 исламска година.
Голем Цалим
Голем Цалим — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Голем Цалим се наоѓа на 14 километри североисточно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 659 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 7848 км2.
Османлиско Царство
Црквата „Свети Илија“ била изградена во 1865 година.
В 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тимар Цалип (Timar tsalipe) е село со 30 семејства и 110 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 210 жители, сите Македонци.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, седум лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Црква „Вознесение Христово“ - Долно Трогерци
Вознесение Христово (позната и како Св. Спас) — главна селска црква во штипското село Долно Трогерци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, сместена на мала височинка, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена во самото село, веднаш по последните селски куќи.
Пакрац
Пакрац (хрватски: Pakrac) — град во Хрватска. Пакрац се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Пожешко-славонската жупанија. Според пописот од 2011 година, општината Пакрац имала население од 8.460 жители, а само градот 4.842 жители.
Население
Според пописот од 1991 година, општина Пакрац (денес Пакрац и Липик) имала:
Според пописот од 2011, општина Пакрац имала:
Населени места
Во општина Пакрац се наоѓаат следниве населени места:
Проект Писта (сезона 4)
Сезоната 4 на Проект „Писта“ била четвртата сезона на Проект Писта, реалното натпреварување на Браво за модни дизајнери. Сезоната била премиерно прикажана на 14 ноември 2007 година. Се вратиле како судии супермоделот Хајди Клум; моден дизајнер Мајкл Корс; и Нина Гарсија, моден директор на списанието Elle. Тим Ган, главен креативен директор во Liz Claiborne, Inc., повторно делува како ментор на натпреварувачите.
Преку низа неделни предизвици, натпреварувачите биле елиминирани, оставајќи тројца финалисти кои потоа продолжија да ги прикажуваат своите дизајни во последните епизоди на модната недела во Њујорк. Победникот, Кристијан Сириано, доби награди вклучувајќи: уредничка функција во Elle, 100.000 долари од TRESemmé за да започне своја сопствена линија, можност да продаде модна линија на Bluefly.com и автомобилот Опел Астра од 2008 година. Сириано ги менторира дизајнерите на Проект Писта од сезона 17.
Елиса Хименез, Свит П Вон и Рами Кашу подоцна се појавиле во Проект Писта: All Stars во 2012 година, каде што Елиса се пласирала на 13-то место, Свит П се пласирал на 12-то место, а Рами бил на 8-то место од 13. Во 2014 година, Крис Марч се појавил во четвртата сезона на All Stars, доаѓајќи на 12-то место од 14.
Дизајнерите
15-те натпреварувачи биле (по редослед на елиминација): (наведените возрасти се возрасти на дизајнерите во времето кога шоуто било снимано во летото 2007 година)
Епизода 1: Шие ни што имаш
Дизајнерите пристигнуваат во Њујорк и од нив се бара да создадат облека што најдобро отсликува кои се тие како дизајнер. Им се дадени 10 минути да земат ткаенина вредна 50.000 долари во три шатори поставени во Брајант парк. На дизајнерите им се доделуваат модели по случаен избор.
Епизода 2: Почнав да плачам / Парите менуваат сè
Од преостанатите дизајнери се бара да создадат дводелна облека за линијата BITTEN на Сара Џесика Паркер користејќи материјали од 15 долари и само еден ден да го комплетираат својот изглед. Сите четиринаесет дизајнери ги поднесле своите дизајни на Паркер, кој избра седум да работат во тимови од двајца за да го создаваат дизајнот. Победничкиот дизајн бил продаден почнувајќи од ноември 2007 година во продавниците на Steve & Barry.
Епизода 3: Моден џин
Од преостанатите дизајнери се бара да создадат триделна машка облека за гостинската судијка Тики Барбер што ќе ја носи на The Today Show. На дизајнерите им се доделуваат машки модели по случаен избор.
Епизода 4: Трендсетер
Секој дизајнер избира еден од 12-те застарени модни трендови. Потоа, работејќи во четири тима од тројца, секој тим мора да ги вклучи сите три стилови во кохезивна колекција од три облеки. Имаат 225 долари и два дена за проектот.