cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Естонија
Германска окупација на Естонија
Значаен дел од Естонците го сфатиле доаѓањето на германската армија како ослободување од советскиот јарем и со ентузијазам ги поддржале окупаторските власти, колаборационистичката организација Омакајтсе (Самоодбрана) активно им помагала во истребувањето на Евреите.
На територијата на Естонија, била создадена окупациска администрација во форма на генерален округ (генерален комесаријат) Естланд (Generalbezirk Estland) предводен од Карл-Зигмунд Лицман. Окупациските власти формирале самоуправа на чело со естонскиот политичар, поранешен шеф на Естонскиот ослободителен комитет (во Финска) Хјалмар Мае. Заедно со Литванија, Летонија и Белорусија, Естонија го формирала Рајхскомесаријатот Остланд.
На 28 август 1942 година, било објавено создавањето на Естонската легија на трупи на Вафен-СС и почеток на прифаќање на доброволци во неа. Од пролетта 1943 година, кога почнало да се чувствува недостиг од доброволци, германските власти почнале да се мобилизираат. Припадниците на Омакајтсе, 3-та естонска СС доброволна бригада, како и полициски баталјони учествувале во битки со партизани, погубувања на цивили, грабежи, уништување цели села во Белорусија и масовно пренесување на цивили во Германија.
Приближно 38 илјади жители на Естонија биле мобилизирани во германската армија во 1944 година. На 2 февруари 1944 година, Црвената армија ја преминала реката Нарва. На територијата на Естонија до крајот на септември се воделе тешки борби, во кои од двете страни на фронтот учествувале естонски единици и често се среќавале во братоубиствени борби.
Во март 1944 година, Националниот комитет на Република Естонија, предводен од Јури Улуотс, бил создаден од естонските политичари од првата република, кои се обиделе да формираат национална влада на чело со Ото Тиф. На 19 август, Јури Улуотс излегол во етерот со апел да вложи максимални напори во борбата против напредните трупи на Црвената армија.
Враќање на естонската територија под советска контрола
На 22 септември, во 11 часот попладне, мобилната група на 8-миот естонски корпус влегла во Талин; малку подоцна и напредните чети на 8-та армија. Во девет часот навечер на 22 септември 1944 година, штабот на 8-та армија го известил воениот совет на Ленинградскиот фронт за окупацијата на Талин. На високата германска кула било поставено црвено знаме. На 25 септември 1944 година, власта во Талин преминала во рацете на владата на Естонска ССР, која се вратила од евакуација.
Борбите на островите Мунсунд траеле до крајот на ноември. На 24 ноември 1944 година, јужниот дел на островот Сарема бил заземен и на тој начин Естонија повторно била под контрола на советските трупи.
Според енциклопедијата „Кругосвет“ за време на војната загинале околу 80.000 луѓе, а 70.000 Естонци емигрирале. Британските историчари Џон Хајден и Патрик Салмон пишуваат дека Естонија изгубила 5% од предвоената територија и 6% од предвоеното население.
Советизација
По завршувањето на германската окупација, телата на Комунистичката партија и советската власт биле пресоздадени на територијата на Естонија. Во 1944-1950 година. сите тела на локалната самоуправа биле распуштени и заменети со административни тела од советски стил. Национализацијата започнала пред да заврши војната: приватниот сектор во индустријата бил ликвидиран во 1945 година, трговијата во 1947 година. Од 1947 година започнала колективизацијата на земјоделството, до крајот на 1950 година имало 2.213 колективни фарми во Естонија. Во 1950 година започнало спојувањето на малите колективни фарми во големи социјалистички фарми. Како резултат на централизацијата на земјоделското производство, до 1955 година во Естонија имало 908 колективни фарми и 97 државни фарми. Бројот на луѓе вработени во производството се зголемил од 26.000 во 1945 година на 81.000 во 1950 година. Естонската економија се повеќе се интегрирала во економијата на СССР преку снабдување со суровини и компоненти. Присилната колективизација предизвикала вооружен отпор кон советската моќ, наречена „Шумски браќа“ (metsavennad). Отпорот бил активен до 1953 година.
Во 1944-1945 година, дел од територијата на Естонска ССР (2330 квадратни километри) со претежно руско население била пренесена во РСФСР.
Повоената индустријализација драматично ја променило етничката рамнотежа на Естонија поради масовната имиграција на индустриски работници од другите делови на СССР, особено од РСФСР. Ова создало закана за националниот идентитет на естонскиот народ. Сепак, огромните инвестиции, во комбинација со квалификуваната работна сила, довеле до брзо економско закрепнување и зголемување на животниот стандард. Главните напори на државата биле насочени кон обновување на преработувачката индустрија и екстракција на нафтени шкрилци во североисточниот дел на републиката. Во 1948 година, првата фабрика за гасни шкрилци во светот била изградена во Кохтла-Јарве.
Повоена репресија
За време на подготовките за мартовскиот пленум на Естонската Комунистичка партија во 1950 година и по него, значителен дел од водечките комунистички кадри кои живееле во Естонија пред 1940 година биле отстранети од своите позиции, а многумина биле уапсени и репресирани во текот на кампањата против „буржоаскиот национализам“. Поранешниот министер Августин Хансен бил осуден на смрт и погубен во 1952 година. Кампањата се осврнала и на сферата на културата.
Во 1944-1953 година, според естонските историчари, околу 36 илјади луѓе биле репресирани во Естонија, главно под обвинение за колаборационизам, како и за учество и поддршка на антисоветските партизански формации, чиј вкупен број учесници, заедно со симпатизери, се движел од 10 до 30 илјади луѓе. Елена Зубкова дава бројка од 67.470 репресирани во текот на мерките за елиминирање на националниот отпор (1944-1952). Џон Хајден и Патрик Салмон даваат бројка од 124.000 депортирани, од кои 80.000 биле изнесени само во 1949 година, но овие бројки значително ги надминуваат официјалните естонски податоци за депортации (нешто повеќе од 30 илјади луѓе ). Депортираните биле испратени главно во Краснојарската територија и Новосибирскиот регион. . Депортацијата на естонските селани била најважниот инструмент на советската политика. На вооружениот отпор му ја одзел поддршката на селското население и ги изолирал оние кои се противеле на колективизацијата.
Севкупно, според современите проценки, Естонија изгубила околу 180-200 илјади луѓе за време на Втората светска војна и периодот на репресија, односно околу 17,5-20% од населението , вклучувајќи ги и националните малцинства како Германците , Швеѓаните и Евреите.
Пост-сталински период
Естонија, како една од 15-те синдикални републики, имала формални знаци на државност, меѓутоа, сите клучни одлуки во животот на Естонија биле донесувани од централната влада на СССР во Москва. Особено, во октомври 1944 година, во Москва било создадено Бирото на Централниот комитет на Сојузната комунистичка партија на болшевиците за Естонија. До неговото распуштање во 1947 година, бирото играло одлучувачка улога во администрацијата на републиката. Политичката моќ ја држела Естонската комунистичка партија, која била територијална организација на КПСС. Административната власт ја вршел Советот на министри, а парламентот - Врховниот совет на ЕССР - било целосно украсно тело.
Во постсталинскиот период, кога Никита Хрушчов станал генерален секретар на Комунистичката партија на СССР, започнало политичкото „затоплување“. Во 1956 година започнало враќањето на преживеаните депортирани. Естонската комунистичка партија добила одреден степен на независност од Москва во управувањето со републиката. Потоа, политиката за либерализација била ревидирана. Како одговор на ова заострување, во Естонија се појавило политичко несогласување и движење против советизацијата. Ова движење поставило барања за независност и широка употреба на естонскиот јазик во образованието и јавниот живот.
Поради индустрискиот раст, до 1970 година Естонија била најурбанизирана од балтичките републики, 65% од населението живеело во градовите. Стандардот на живеење во Естонската ССР бил значително повисок од просекот за СССР.
Во 1975 година, лидерите на Европа, САД и Канада го потпишале Конечниот акт на КЕБС (Конференција за безбедност и соработка во Европа) во Хелсинки. Според руското МНР, тоа значело де факто признавање на влезот на Естонија во СССР (неповредливост на границите). Меѓутоа, пред овој состанок, американскиот претседател Џералд Форд истакнал дека потпишувањето на овој акт не значи признавање на инкорпорацијата на балтичките држави. Во текот на периодот на советско владеење, западните земји постојано се потсетувале на непризнавањето на анексијата на Естонија и другите балтички држави. На 29 септември 1960 година, Парламентарното собрание на Советот на Европа ја усвоило резолуцијата 189 (1960) по повод 20-годишнината од „окупацијата и насилното вклучување во СССР на три европски држави - Естонија, Латвија и Литванија“. На 13 јануари 1983 година, Европскиот парламент усвоил резолуција за прашањето на балтичките држави, во која го осудува фактот на анексијата како неусогласен со меѓународното право и со обврските на СССР според билатералните договори со балтичките земји, нагласувајќи го меѓународното непризнавање на анексијата.
Враќање на независноста
Во 1987 година започнало националното будење, предизвикано од реструктуирањето на советското општество, објавено од новиот лидер на СССР Михаил Горбачов. Протестите против системот станале отворени и чести. На 3 април 1987 година, плановите на владата да започне со ископ на рудник за фосфори во северна Естонија довеле до кампања на протести во медиумите и појава на зеленото движење. Во 1987 година, била развиена програма за економски суверенитет, наречена Економски независна Естонија (Isemajandav Eesti, скратено како IME (ЧУДО)).
Во 1988 година започнало силно политичко активирање на општеството. Во април, Естонскиот народен фронт, предводен од Едгар Сависар, бил создаден како ново општествено и политичко движење за поддршка на перестројката. На 10-14 јуни, на теренот на фестивалот на песната во Талин (Поле за пеење), за време на годишниот фестивал, десетици илјади луѓе пееја патриотски песни под сино-црно-бели знамиња. Се појавило порадикално националистичко движење за да се постигне независност. Еден од најголемите настани била кампањата Балтички Пат, на која присуствувале околу 2 милиони луѓе од Литванија, Латвија и Естонија. На 16 ноември 1988 година, Врховниот совет на Естонската ССР го прогласила суверенитетот на Естонија. Во исто време, политичките сили кои го претставуваат населението што зборува руски и имаат за цел да ја зачуваат Естонија во рамките на станале поактивни.
Народниот фронт станал најголемата политичка сила во Естонија, откако победил на изборите за делегати на Конгресот на народните пратеници на СССР и на Врховниот совет на Естонската ССР во 1989-1990 година. Во тоа време, неговата програмска позиција била да постигне независност врз основа на прогласувањето на нова естонска држава (т.н. трета република). На 12 ноември 1989 година, Врховниот совет на Естонската ССР ја поништил својата декларација од 22 јули 1940 година за влезот на ЕССР во СССР. На 16 ноември, Врховниот совет на Естонската ССР усвоил декларација за суверенитет со мнозинство гласови. На 25 март 1990 година, Комунистичката партија на Естонската ССР го објавила своето повлекување од КПСС. На 30 март била усвоена одлуката на Врховниот совет „За државниот статус на Естонија“, според која државната власт на СССР во Естонија била призната како незаконска од моментот на нејзиното формирање и почетокот на обновувањето на била прогласена Република Естонија. Најавен е преоден период до формирањето на уставните органи на државната власт на Република Естонија. Во исто време, граѓаните на Република Естонија и нивните потомци го избрале Конгресот на Естонија, кој дејствувал како паралелен парламент.
На 3 април 1990 година, Врховниот совет на СССР усвоил резолуција за донесување на Законот на СССР „За постапката за решавање на прашањата поврзани со отцепување на република на Унијата од СССР“, во факт што ги прогласува за правно ништовни и неважечки декларациите на Врховните совети на балтичките републики за поништување на влезот во СССР и како резултат на правните последици и одлуки. И покрај тоа, естонските власти го продолжиле својот курс кон постигнување независност.
На 8 мај 1990 година, Врховниот совет на Естонската ССР донел закон за враќање на валидноста на Уставот на независна Република Естонија од 1938 година. На 12 јануари 1991 година, претседателот на Врховниот совет на РСФСР Борис Елцин го посетил Талин, при што со претседателот на Врховниот совет на Република Естонија Арнолд Рутел го потпишал Договорот за основите на меѓудржавните односи на РСФСР со Република Естонија, во која страните меѓусебно се признавале како независни држави.
На 3 март се одржал референдум за независност на Република Естонија, на кој учество зеле оние кои живееле во Естонија пред советската анексија и нивните потомци, како и лицата кои ги добиле таканаречените „зелени картони“ на Конгресот на Естонија. 77,8% од оние кои гласале ја поддржале идејата за национална независност од СССР. Естонија го бојкотирала референдумот на Сојузот за зачувување на СССР на 17 март, но во североисточните региони населени претежно со Руси, локалните власти организирале гласање.
На 20 август 1991 година, ден по обидот за државен удар во Москва, Врховниот совет на Естонија усвоил резолуција со која се потврдува независноста на републиката. На 23 август, во Талин, статуата на Ленин била фрлена од пиедесталот, која стоела пред зградата на Централниот комитет на Комунистичката партија на Естонија. На 6 септември, Државниот совет на СССР официјално ја признала независноста на Естонија. Според официјалниот став на Естонија, на 20 август 1991 година била вратена независноста на Република Естонија, прогласена на 24 февруари 1918 година. На 17 септември 1991 година, Естонија станала полноправна членка на ООН. Државјанството и имотот во Република Естонија биле вратени врз основа на сукцесија.
Независна Естонија
Распарчениот партиски систем, кој вклучувал голем број партии, бил извор на политичка нестабилност на крајот на векот. На изборите одржани во март 1999 година во парламентот влегле претставници на 7 партии. Во октомври 2001 година, парламентот на републиката го избрал поранешниот претседател на Президиумот на Врховниот совет на Естонската ССР, Арнолд Рутел, за претседател на земјата, во септември 2006 година тој бил заменет од Томас Хендрик Илвес.
Естонската влада се ориентирала кон Запад и настојувала да се интегрира во европските структури. На референдумот во 2003 година, граѓаните на Естонија го поддржале пристапувањето кон Европската унија, при што 67% од учесниците на референдумот гласале за него. Во април 2004 година, Естонија станала членка на НАТО, а на 1 мај истата година, заедно со седум други држави од Средна и Источна Европа, Кипар и Малта, се приклучиле на Европската унија.
Во истиот период, западните земји ја потврдиле непроменливоста на нивната проценка за историските настани од 1940-1991 година. Во мај-јули 2005 година, Сенатот и Конгресот на САД усвоиле резолуции во кои бараат Русија да го признае фактот за окупација на балтичките земји. На 22 јуни 2005 година, Парламентарното собрание на Советот на Европа усвоило резолуција за прашањето за исполнување на условите за членство во оваа организација од страна на Русија. Во ставот 14-IV од резолуцијата, ПССЕ побарал брза исплата на компензација на жртвите од окупацијата на балтичките држави.
Ѕенг Љенсунг
Ѕенг Љенсунг (1917-1999 (кин. 曾联松, пинјин: Zēng Liánsōng) е авторот на знамето на НР Кина. Родум бил од Џујан, во покраината Џеџанг.
Историја на Естонија
Независна Естонија
Од своја страна, Русија изнела тврдења од Естонија во врска со дискриминацијата на неавтохтоното население, првенствено етничките Руси, како и обидите за ревидирање на резултатите од Втората светска војна. На 26 - 29 април 2007 година, во Талин и градовите на округот Ида-Виру се одржала масовна граѓанска непослушност, предизвикана од активностите на естонската влада да го пренесе споменикот Бронзен војник на воените гробишта. Немирите кои следеле во Талин биле придружени со погроми и грабежи. Естонската економија драматично се променила од 1991 до 2010 година: биле спроведени либерализација, стабилизација, приватизација, структурни и институционални реформи. Од сите поранешни советски републики, Естонија во 2003 година станала првата што го вратила нивото на БДП во 1991 година. Во исто време, економските реформи спроведени во текот на периодот по стекнувањето на независноста имале социјални проблеми како нивна спротивна страна, создавајќи поголема диференцијација помеѓу политичката и економската елита и ранливите слоеви на населението, и покрај бројните позитивни резултати во социјална сфера: зголемување на платите, подобрување на состојбата на невработените, пензиски реформи. Во 2008-2009 година, економијата на Естонија била значително погодена од глобалната криза, но веќе во 2010 година започнал нов економски раст. Истата година, Естонија станала првата меѓу постсоветските земји што станала полноправна членка на ОЕЦД. На 1 јануари 2011 година, Естонија ја напуштила националната валута и била првата од постсоветските држави што го прифатила еврото.
Ѕенг Љенсунг
Во 1936 Ѕенг се запишал на економскиот факултет при Националниот централен универзитет (преименуван во Нанџиншки универзитет во 1949). За време на Втората кинеско-јапонска војна учествувал во борбата против јапонските окупатори. Членувал и во постојаниот комитет на Народното политичко советодавно собрание на Кина (НПСС) во Шангај.
Историја на Естонија
Независна Естонија
Во 2017 година, во Естонија била спроведена голема административно-територијална реформа: од 217 единици на локалната самоуправа, 79 останале во земјата. Владите на округот и, соодветно, позициите на старешините на округот биле укинати. Нивните должности се пренесуваат на државните институции и локалните самоуправи. За време на пандемијата КОВИД-19, во Естонија била прогласена вонредна состојба од 12 март до 1 мај 2020 година.
Во 2021 година, Естонија станала единствената држава во Европа каде што на првите две позиции (претседател и премиер) стоеле истовремено жени
Агент за генетски трансфер
Агент за трансфер на гени (анг. gene transfer agent - GTA) е микроскопска честичка слична на бактериофаг, која ја создаваат некои видови на бактерии и археи, а посредува во процесот на хоризонтален пренос на гени. GTA честичката во себе содржи сегменти на ДНК од бактериско потекло, кои може да се трансдуцираат на клетка-реципиент. GTA честички, со потекло од различни вируси, се пронајдени во неколку бактериски и архејски лози, како што се алфапротебактерии, спирохети и метаногени археи.
Доместикација на профагот
Генетскиот материјал внесен во хромозомот на домаќинот преку инфекција со бактериофаги или други мобилни елементи може да биде предмет на егзаптација. Величинската дистрибуција на профагите се чини дека следи бимодална дистрибуција, каде што еден пик претставува интактни профаги, а вториот е формиран од профаги кои биле подложени на брзо распаѓање проследено со прочистувачка селекција. GTA се посебен случај на егзаптирани, или вдомени, профаги. Експресијата на гените на бактериофагот за формирање на капсид и пакување на ДНК е под контрола на клетката-домаќин, која ги користи во процесот на хоризонтален пренос на гени помеѓу поединечни клетки од истата бактериска популација.
GTA на Rhodobacter capsulatus
Моментално најдобро проучен GTA е оној продуциран од страна на алфапротеобактеријата Rhodobacter capsulatus, наречен R. capsulatus GTA (RcGTA). При култивација во лабораториски услови, дел од бактериската популација поттикнува продуцирање на RcGTA по влегување во стационарна фаза, кои потоа се ослободуваат од клетките преку клеточна лиза. Повеќето од структурните гени на RcGTA се кодирани во генетски кластер на бактерискиот хромозом, кој има проближно 15 kb. Меѓутоа, другите гени потребни за нормална функција на RcGTA, како што се гените потребни за ослободување на RcGTA преку клеточна лиза, се наоѓаат во друг дел на хромозомот. Продукцијата на RcGTA е под контрола од клетката-домаќин, бидејќи неколку нејзини системи, вклучувајќи систем за чувство на кворумот (анг. quorum sensing), хистидин киназа и регулатор за одговор, се неопходни за трансдукција на RcGTA. Исто така, способноста на клетките да примаат генетски материјал трансдуциран од RcGTA бара капсуларен полисахариден рецептор, кој е регулиран од системот за чувство на кворумот.
RcGTA-слични кластери се најдени кај неколку видови на алфапротеобактерии. Неодамна, беше покажано дека неколку членови на редот Rhodobacterales се способни да продуцираат функционални честички слични на RcGTA. Покрај тоа, групи на гени хомологни на RcGTA се присутни во хромозомите на различни видови на алфапотеобактерии.
GTA на Bartonella
Друг познат случај на GTA присутен кај алфапотеобактериите е Bartonella GTA (BaGTA). Членовите на фамилијата Bartonellaceae не содржат RcGTA хомолози, но постојат видови кои го содржат BaGTA, GTA кој потекнува од различен бактериофаг. BaGTA дејствува во склад со друга група на гени од бактериофагско потекло, кои предизвикуваат run-off репликација, феномен кај кој репликацијата започнува кај профагното потекло на репликација, но не е стопирана кај вообичаените профагни граници. Ваквата репликација предизвикува амплификација на хромозомскиот регион кој содржи гени како што се системи за секреција или адхезини. Како последица на тоа, високиот број на копии на овој регион ја зголемува веројатноста дека гените кои кодираат фактори за асоцијација на домаќинот ќе бидат хоризонтално пренесени. Ова својство прави разлика меѓу механизмите на BaGTA и RcGTA, кои се именувани како специјализирани или генерални GTA системи, соодветно. Еволуционите  промени предизвикани од олеснетиот хоризонтален пренос на гени, како резултат на специјализираните GTA на Bartonella, се смета дека се одговорни за ширењето на овој вид, кој кај различните домаќини-цицачи се прилагодил или како коменсал или како патоген.
Граѓанско демократска унија
Граѓанско Демократска Унија — македонска политичка партија. Партијата била основана на 18 март 2018, а на Основачкото собрание за претседател на партијата бил избран поранешниот претседател на здружението „Македонско - бугарско пријателство“, Петар Колев.
Шарл Албер Гоба
Шарл Албер Гоба (21 мај 1843 година – 16 март 1914 година) — швајцарски адвокат, образовен администратор и политичар кој заедно ја добил Нобеловата награда за мир со Ели Дикомен во 1902 година за нивното раководство во Постојаното меѓународно биро за мир.
Раѓање и образование
Гоба е роден на 21 мај 1843 година во Трамлан, Швајцарија. Тој бил син на протестантски свештеник и внук на Самуел Гобат, мисионер, кој станал епископ на Ерусалим. Се школувал на Универзитетот во Базел, Универзитетот во Хајделберг, Универзитетот во Берн и Универзитетот во Париз. Тој го добил својот правен докторат, како највисоко истакнат (т.н. summa cum laude), од Универзитетот во Хајделберг во 1867 година.
Кариера по право и политика
По завршувањето на докторскиот труд, Гоба започнал со пракса во Берн и предавал на француското граѓанско право на Универзитетот Берн. Потоа отворил канцеларија во Делемон во кантонот Берн, која наскоро станал водечка правна фирма од областа.
Тој добил признание за неговиот ерудит République de Berne et la France pendant les guerres de religion, кој бил објавен во 1891 година и исто така раширено признание за Народна историја на Швајцарија, дело кое било објавено во 1900 година.
Тој исто така ја продолжил кариерата во политиката. Тој бил избран на многу важни позиции. Тој бил избран во Големиот совет на Берн во 1882 година. Од 1884 до 1890 година, тој бил член на Советот на државите на Швајцарија и од 1890 година до неговата смрт во 1914 година, тој бил член на Националниот совет, другата комора на централното законодавно тело на Швајцарија. И во политиката и образованието, тој бил либерален реформатор. Во 1902 година, тој спонзорирашел неколку закони со кои се применувал принципот на арбитража на трговските договори. Гоба работел со Меѓупарламентарната унија, која била основана во 1889 година од Вилијам Рандал Кример, добитникот на Нобеловата награда за мир во 1903 година. Во 1892 година, тој станал претседател на четвртата конференција на синдикатот, што бил одржан во Берн и која го основало т.н. Bureau Interparlementaire. Тој работел како генерален секретар на бирото, канцеларија што се занимавала со информации со мировни движења, меѓународно помирување и комуникација меѓу националните парламентарни тела. Третата конференција на унијата, одржана во Рим во 1891 година, го основала Меѓународното мировно биро, од кое Гоба бил директор кога му била доделена на Нобеловата награда за мир во 1910 година.
NGC 4208
NGC 4208 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Шарл Албер Гоба
Подоцнежни години
Во 1902 година, Гоба заедно ја добил Нобеловата награда за мир во 1902 година со Ели Дикомен за нивното раководство на Постојаното меѓународно биро за мир.
NGC 4208
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4208 се споменува и како NGC 4212, UGC 7275, MCG 2-31-70, IRAS 12130+1411, CGCG 69-110, VCC 157.
Шарл Албер Гоба
Подоцнежни години
По смртта на Ели Дукомен во 1906 година, Гоба го презел раководството на Меѓународното биро за мир.
NGC 4208
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Шарл Албер Гоба
Подоцнежни години
Гоба починал на 16 март 1914 година во Берн, Швајцарија. Додека присуствувал на состанокот на мировната конференција во Берн, тој станал како да зборува, но се онесвестил, умирајќи околу еден час подоцна.
NGC 4208
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4208 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4208 има привидни димензии од 3,2' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Вештица Воденска
Вештица Воденска или само Вештица (Πολυπλάτανος, Полиплатанос; книжевно: Πολυπλάτανον, Полиплатанон; до 1927 година: Βέτσιστα, Вециста или Βέστιτσα, Вестица ) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Негуш и 10 километри југоисточно од Вртикоп, на надморска височина од 25 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
Сместено е во Солунското Поле. Маалото, сместено на источната страна на реката Вода, од 1920-тите години на век се смета за одделно село - Вештица Берска.
Историја
И ова село, како и сите села во околината, до 1924 година била населено исклучително со македонско население.
Во 1927 година, селото било преименувано во Полиплатанос (Πολυπλάτανος).
Стопанство
Населението главно се занимава со земјоделство и сточарство. Главни земјоделски производи се јаболка, праски, памук и пченица. Прилично е развиено и краварството.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Вештица живееле 500 Македонци. Сепак, овие бројки се однесуваат за двете села насловени Вештица, Берска и Воденска, односно самиот К’нчов не ги поделил како посебни населби, како што тоа го направил Бранков. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вештица имало 128 Македонци.
Во пописот од 1913 година било забележано со 158, а во 1920 година со 204 жители Македонци. По 1924 година, поради плодноста на почвата, тука се населиле и 155 бегалски жители од Понд. На тој начин, селото станало мешана населба, која во пописот од 1928 година била забележана со 381 жител, во 1940 година, поради нови доселувања на бегалци, бројот на жителите нараснал на 606, во 1951 година селото имало 751 жител, во 1961 година 872 жители, во 1971 година 852 и во 1981 година 942 жители. Во пописот од 1991 година неговите жители биле пресметани во составот на градската општина Вештица Берска. Статистиките по Втората светска војна покажуваат зголемување на бројот на населението, што се должело на вонредно богатата почва, која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 884 жители. Со овој попис, селото Воденска Вештица повторно се водело како посебна населба. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 767 жители.
Прва кинеско-јапонска војна
Првата кинеско-јапонска војна (1 август 1894 - 17 април 1895г.) била војна помеѓу Јапонското Царство и династијата Ќинг, главно за контрола на Кореја. По шестмесечните постојани успеси на јапонските копнени и поморски сили и губењето на пристаништето Веихајвеи, владата на Ќинг побарала мир во февруари 1895 година.
Во војната Јапонија се стекнала со значителни територијални придобивки, но по интервенцијата на Русија, Германија и Франција била принудена да се откаже од дел од нив. Успехот на Јапонците создало чувство на национализам во земјата и била главна причина за империјалистичката политика на Јапонија во 20 век.
Историска позадина и причини
Од друга страна, и Кина под династијата Ќинг направила напори за модернизација на својата армија, но по својата сила заостанувала зад онаа на Јапонија. Исто така, Кина била значително ослабена по Опиумските војни (1839 - 1842 и 1856 - 1860) со Британците.
Во 1885 година, јапонскиот политичар Ито Хиробуми и кинескиот функционер Ли Хонгжан ја потпишале Ли- Ито конвенцијата. Според неа, во случај на немири во Кореја, секоја земја имала право да испрати војници, под услов другата страна да биде информирана. Исто така, по воспоставувањето на ред, двете земји морале да ги повлечат своите сили.
Причина
Кина долго време ја сметала Кореја за своја вазална држава, а корејскиот крал со малку поголема моќ од кинески владин министер, нешто што Јапонија не сакала да го прифати. Кон крајот на април во 1894 г., во Кореја избувнало селанско востание во Донхак поради тоа што во Кореја се продавале евтини индустриски производи од Јапонија кои го уништувале тамошното занаетчиство. Тоа бил најголемиот селански бунт во корејската историја. На 1 јуни, до бунтовниците стигнале гласини дека Кинезите и Јапонците биле спремни да испратат војници за да го задушат бунтот и затоа се согласиле за прекин на огнот, со што странските интервенции би биле беспредметни.
На 2 јуни, јапонскиот кабинет одлучил да испрати војници во Кореја ако Кина го стори истото. Во мај, Кинезите презеле чекори за мобилизација на нивните сили во провинциите Жили, Шандонг и Манџурија поради напнатата ситуација на Корејскиот полуостров. На 3 јуни, корејскиот крал Коџон побарал помош од кинеската влада во задушувањето на бунтот во Донхак. Била донесена одлука да се испратат 2.500 луѓе под команда на генералот Је Жичао во пристаништето Асан, на околу 70 км од Сеул. На 25 јуни пристигнале уште 400 војници. Па до крајот на јуни, Је Жичао под своја команда во Асан имал околу 2.800-2.900 војници.
Внимателно следејќи ги настаните на полуостровот, јапонската влада верувала дека бунтот ќе предизвика кинеска интервенција во Кореја. Затоа, веднаш штом дознала дека корејската влада побарала кинеска воена помош, на сите јапонски воени бродови кои биле во околината им било наредено да се упатат за Бусан и Чемулпо. Според Јапонците, кинеската влада ја прекршила Конвенцијата од Тиенцин со тоа што не ја информирала јапонската влада за нејзината одлука да испрати војници, но Кинезите тврделе дека Јапонија ја одобрила одлуката. Јапонците возвратиле со испраќање експедициски сили во Кореја. Првите 400 војници пристигнале во Сеул на 9 јуни, а на 12 јуни во Инчеон се истовариле 3.000 војници. Кон крајот на јуни кај Чемпуло биле испратени уште околу 8.000 војници под команда на генералот Ошима Јошимаса.
На почетокот на јуни 1894 година, 8.000 јапонски војници го окупирале Сеул и го заробиле корејскиот крал Коџон. На 25 јуни, постојната корејска влада била заменета со членови на пројапонската фракција. И покрај тоа што силите на Ќинг веќе ја напуштале Кореја зошто сметале дека се непотребни таму, новата пројапонска корејска влада ја овластила на Јапонија да ги протера силите на Ќинг, а Јапонија испратила дополнителни војници во Кореја. Династијата Ќинг ја отфрлила новата корејска влада како нелегитимна.
Јапонија
Јапонската империја за време на Меиџи вложила огромни средства за модернизација и реорганизација на својата армија. Војската на почетокот била организирана според францускиот модел, а по 1886, врз основа на прускиот модел. Според тогашниот напис во Њујорк Тајмс, јапонските копнени сили биле составени од околу 50.000 војници. Во истиот напис, се наведува дека резервистите се проценети на 50.000 војници, но подоцнежни извори наведуваат 200.000 резервни војници во 1890-тите. Како и да е, Јапонците биле добро опремени и исклучително дисциплинирани. За инвазијата на Кореја, армијата била поделена на две дивизии, Прв и Втор корпус.
Јапонската флота, иако не била голема, имала и некои бродови од прва класа, а нејзините команданти биле обучувани во европските училишта. Јапонската морнарица беше создадена по примерот на Британската морнарица.
Кина
Во многу западни кругови преовладуваше мислењето дека модернизираната кинеска војска ќе ги уништи Јапонците. Кинеската армија била помногубројна од јапонската, додека и била добро опремена. Империјалната кинеска армија во 1894 била хетерогена мешавина од модернизирани, делумно модернизирани и речиси средновековни единици кои ниту еден командант не можел успешно да ги води. Кинеските офицери не знаеле како да се справат со своите трупи и постарите офицери со повисок ранг сè уште верувале дека можат да водат војна како што тоа го правеле за време на бунтот Тајпинг од 1850-1864 година. Исто така кинеските воени сили биле поделени на претежно независни регионални команди. Војниците биле регрутирани од различни провинции и имало нетрпеливост меѓу нив. Проблем бил и моралот на кинеските трупи, а главна причина била тоа што многу од војниците не биле платени долго време. Нискиот престиж на војниците во кинеското општество го попречувал и моралот, а употребата на опиум и други наркотици била распространета низ армијата. Нискиот морал и лошото раководство сериозно ја намалиле ефикасноста на кинеските трупи и придонеле за порази, како напуштањето на добро утврдениот Веихајвеи. Исто така, немало воена логистика, бидејќи изградбата на железници во Манџурија била закочена.
По опсежно истражување на кинеските историчари, тие откриле дека Циси не е причина за запуштањето на кинеската морнарица. Всушност, причина за поразот на Кина била незаинтересираноста на царот Гуангкси за развој и одржување на војската. Неговиот близок советник, големиот учител Венг Тонге, го советувал сосема да прекине да ја финансира морнарицата и армијата, бидејќи тој не ја гледал Јапонија како вистинска закана, а имало и неколку природни катастрофи во раните 1890-ти каде што царот сметал дека треба да се пренаменат средствата.
Битка кај Пунгдо
На 25 јули 1894 година, пред официјалното објавување на војна, јапонски крстосувачи и топовници потонале кинески бродови во близина на заливот Асан во денешна Јужна Кореја. Меѓу нив, бил и Коушинг, кој припаѓал на британска компанија а бил изнајмен на кинеската влада за транспорт на војници во Кореја. Со бродот командувал британски офицер и имал екипаж од 64 луѓе. Во оваа битка, се удавиле од 1.100 од 1.200 кинески војници, како и поголемиот дел од екипажот. Ова создало тензии во односите меѓу Јапонија и Британија.
Конфликти во Кореја
Генерал-мајорот Ошима Јошимаса со бригада од околу 4.000 војници тргнал на југ од Сеул за да соочи со кинеските сили кои биле сместени во Сеонгван, источно од Асан и Конџу. Кинеските војници под команда на генералот Је Жичао броеле околу 3.880 луѓе. Тие го очекувале пристигнувањето на Јапонците и се утврдиле и чекале засилување. Засилувањето не стигнало затоа што било уништено во поморската битка кај Пунгдо. Двете војски се судриле на 28 јули 1894 година и битката траела до следното утро. Кинезите не можеле да ги поразат супериорните јапонски сили и ги напуштиле одбранбените позиции. Тие се повлекле во Пјонгјанг оставајќи го оружјето, муницијата и сета нивна артилерија. Таму пристигнало засилување од Кина, и кинеската армија сега располагала со 13.000 до 15.000 војници.
Јапонската војска го нападнала Пјонгјанг на 15 септември. Бранителите на градот храбро се бореле, но се предале по нападот одзади. Искористувајќи ги силните врнежи во текот на ноќта, преостанатите кинески војници избегале од Пјонгјанг и се упатија кон североисток во крајбрежниот град Уиџу. Кај Кинезите имало 2.000 мртви, а 4.000 биле ранети, додека Јапонците изгубиле само 102 војници.
Поморска битка кај реката Гиалос
На 17 септември 1894 година, јапонската флота и Пекиншката флота се судриле кај делтата на реката Јалу. Поморската битка, која траела од утрото до самрак, завршила со победа на Јапонија. Осум од десетте кинески бродови биле уништени. Со оваа победа, Јапонија се стекнала со контролата над морињата и го срушила моралот на кинеските поморски сили. Битката кај реката Јалу била најголема поморска битка во оваа војна и била искористена како пропаганда во Јапонија.
Падот на Лишункоу
Дел од Вториот корпус, под Ојама Ивао, на 24 октомври 1894 година се истоварил на јужниот брег од полуостровот Лаодонг. Тие се движеле брзо и на 6-7 ноември ги зазеле градовите Чинжу и Талиегуан. Потоа го опколиле стратешкото пристаниште Лишункоу (Порт Артур), кое со многу мал отпор го зазеле на 21 ноември. Илјадници Кинези биле убиени, а злосторството станало познато како масакрот во Порт Артур.
Падот на Веихајвеи и Јинко
По поразот кај Порт Артур, кинеската војска и флота се повлекле во утврдениот град Веихаи. Јапонците од 20 јануари до 12 февруари 1895 година го опколиле градот по копно и море. Судирот се одвивал под неповолни временски услови и двете армии се бореле во снег и при екстремно ниските температури. На крајот, сепак, јапонската војска ја пробила одбраната на градот и го освоиле градот.
По падот на Веихаи и подобрувањето на времето, јапонските сили напредувале понатаму во јужна Манџурија и северна Кина. До март 1895 година, Јапонците имале утврдувања преку кои го контролирале пристапот до Пекинг преку море. На 5 март следела уште една победа за Јапонците во битката кај Јинко. Оваа битка била последната голема битка во војната, иако имало уште неколку престрелки.
Окупација на Пескадорските Острови
Во март 1895 година, јапонските сили ги нападнале Пескадорските Острови во близина на брегот од Тајван. По кратка и речиси бескрвна операција, Јапонците го поразиле кинескиот гарнизон и го зазеле главниот град Магун. Оваа операција им овозможила на Јапонците да бараат отстапување на Тајван во мировните преговори.
Договорот од Шимоносеки и неговите последици
По оваа војна, Јапонија била зафатена од патриотска треска. Според министерот за надворешни работи Муцу Мунемицу, луѓето „само се интересирале кога јапонското знаме ќе помине низ портите на Пекинг“. Карактеристично е влијанието на војната врз јапонската уметност: победите над Кина биле пофалени од јапонските укијо-е уметници, чиј стил влијаел на развојот на графичката уметност од 20 век. Договорот од Шимоносеки бил потпишан на 17 април 1895 година. Кина ја признала целосната независност на Кореја и на Јапонија „засекогаш“ ѝ ги отстапила Полуостровот Лаодонг, Тајван и Островите Пенху. Јапонија добила воена репарација од 200.000.000 таели сребро. Спорните острови познати како „Сенкаку/Дијаоју“ не биле наведени во овој договор, но Јапонија овие ненаселени острови ги припоила кон префектурата Окинава во 1895 година.
Меѓутоа, Русија, Германија и Франција за неколку дена направиле тројна интервенција и ја принудиле Јапонија да се откаже од Полуостровот Лаодонг во замена за дополнителни 30 милиони таели сребро (еквивалентно на околу 450 милиони јени). Според Русија, јапонската контрола на полуостровот Лаодонг би била постојана пречка за мирот на Далечниот Исток. Сфаќајќи дека ваков дипломатски јазик би значел објава на војна, јапонските лидери се откажале од барањето за полуостровот.
Кореја себеси се прогласила за Корејско Царство и ја објавила својата независност од династијата Ќинг. Габовите реформи под закрила на Јапонија од 1894–1896 година ја трансформирале Кореја. Било укинато ропството во сите облици, била прогласена еднаквост на правото; бил воспоставен систем на еднакви можности без разлика на социјалното потекло, браковите меѓу деца биле укинати; Хангул требало да се користи во владините документи, корејската историја била воведена во училиштата, кинескиот календар бил заменет со грегоријанскиот календар, образованието било проширено и биле напишани нови учебници.
Салакова Планина
Салакова Планина е висока планина која се наоѓа во средишниот дел на Македонија, огранка на најголемиот планински масив Мокра.
Местоположба и протегање
Салакова Планина претставува огранка која се испушта кон североисток од главното било на планинскиот масив Мокра, во месноста каде се наоѓа пределот помеѓу Караџица и Јакупица непосредно во север-северозападен правец од врвот Солунска Глава, Бегово Поле и висроманината Враца. Се протега во правец југозапад - североисток, започнувајќи од месноста Јуручка Карпа каде се наоѓаат изворите на Кадина Река и висорамнината со врвот Убава и врвот Каменити Брег, а завршувајќи во месноста односно ридот Вртешка кој се наоѓа на утоката на Салаковска Река во Кадина Река, наспроти планинарскиот дом „Караџица“. Односно, крајот на Салакова Планина се одделува од почетокот на Караџица со еден длабок дол, којшто свртува малку околу Салакова Планина.
Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија, македонскиот револуционер Ѓорче Петров запишал дека на југ-југозапад од градот Скопје и на пределот меѓу Прилепско, Велешко, Скопско и Кичевско се издига еден грамаден планински масив, наречен Мокра, при што најблиските планини, заради олеснување, ги нарекува со името скопски планини, каде што највисокото било во таа планинска група го составуваат Салакова Планина и Караџица, а највисокиот врв е Јакупица (Солунска Глава). Всушност, во рамки на целиот планински масив Мокра, Салакова Планина ја има средишната положба од каде се разгрануваат повеќе огранки во различни правци, односно еден клон како северозападно продолжение на Салакова Планина врви право наклонето на реката Треска, после паралелно со неа над самиот десен брег и ги поврзува тие планини со Водно и Сува Гора, а како југоисточно продолжение на истата Салакова Планина се солунските планини и натаму планината Голешница која го исполнува пространството помеѓу реките Тополка и Бабуна.
Природни одлики
Билото на Салакова-Караџица претставува еден остар и апсолутно гол гребен, додека падините под него се обраснати со многу густа листопадна букова, а во помала мерка и зимзелена борова шума. На подолните делови на падините се застапени дабова, јасикова, габерова и јаворова шума. Кон горниот дел на билото изобилува со тревнати пасишта. Во горниот дел на карпестиот гребен под врвот Убава во мал цирк постојат двете леднички Салаковски Езера од кои истекува Салаковска Река на која во месноста Бразда (Салаково) по вештачки пат е прокопан јаз, според народното предание од Крали Марко, по кој дел од водите се влеваат во долината на Маркова Река, додека остантите води по природното течение продолжуваат да течат и се влеваат во Кадина Река.
Планинарење
Салакова Планина поради своите природни убавини и одлики како што се двете леднички Салаковски Езера под врвот Убава се често посетувани од планинарите и планинарските велосипедисти за што постојат 2 обележани патеки. Една со средна тежина на планинарење по обележана патека од Планинарски дом „Караџица“ до Салаковски Езера, а втора за лесно планинарење и можност за пристап со џипови и планински велосипеди по обележана патека од с.Црн Врв и Бразда (Салаково).
Тумба Потсело
Тумба Потсело е неолитска населба кај тетовското село Стенче, на левиот брег на реката Вардар. Со истражувања се откриени културни слоеви од раниот, средниот и од доцниот неолит. Материјалната култутра се одликува со карактеристична керамика сликана со бела и со кафеава боја и со богата култна пластика (жртвеници од типот на Големата Мајка). Наоѓалиштето припаѓа на Анзабегово – вршничката културна група.
Црква „Св. Петка“ - Каврак
Света Петка — манастирска црква на Каврачкиот манастир во селото Каврак, во Општина Кратово.
Местоположба
Се наоѓа во близина на регионалниот пат 29271, од каде се двои асфалтен пат до црквата.
Нутација
Нутација (од nutatio, „климање, нишање“) — појава која предизвикува промена во насоченоста на вртежната оска на едно вртечко астрономско тело. Причинител на гравитациските сили на соседните тела кои влијаат врз вртечкото тело. Иако се предзвикани од истиот ефект кој дејствува на различни временски опсези, астрономите обично прават разлика помеѓу прецесијата, која е постепена долготочна промена во вртежната оска и нутацијата, која е последица од слични краткорочни варијации.
Пример за прецесија и нутација е варијацијата со тек на времето е насоченоста на вртежната оска на Земјата. Ова е важно бидејќи најзастапената појдовна рамка за мерење на положбите на астрономските тела е во Земјиниот екватор — таканаречениот екваторски координатен систем. Ефектот на прецесијата и нутацијата предизвикуваат промена во оваа појдовна рамка со тек на време, релативно на произволно неподвижно време.
Нутацијата е една од исправките кои мораат да се направат за да се добие привидното место ба едно астрономско тело. Кога се пресметува неговата положба, тоа првично се изразува во однос на средната рамноденица и екватор — определен од насоченоста на Земјината оска на даден датум/година, земајќи го предвид долгорочниот ефект на прецесијата, но не пократкорочните ефекти на нутацијата. Потоа потребно е да се применат уште исправки за да се земе предвид ефектот на нутацијата, по што се добива положбата во однос на вистинската рамноденица и екватор.